Kluzik-Rostkowska: projekt PiS ws. 6-latków to niepotrzebne dewastowanie systemu, który działa - Polsat News\nKluzik-Rostkowska: projekt PiS ws. 6-latków to niepotrzebne dewastowanie systemu, który działa\n07.12.2015, 11:34 Polska\nByła minister edukacji Joanna Kluzik-Rostkowska powiedziała w Polsat News, że rządowy projekt przywrócenia wieku szkolnego 7 lat zdewastuje system edukacji. - Spowoduje wiele zamieszania i kłopotów w szkołach i przedszkolach - powiedziała Kluzik-Rostkowska.\nRządowy projekt, przewidujący cofnięcie reformy, zgodnie z którą do pierwszej klasy zaczęły chodzić dzieci sześcioletnie, został złożony do laski marszałkowskiej i oczekuje na pierwsze czytanie w Sejmie. PiS argumentuje, że został on wprowadzony ze względu na poszanowanie woli rodziców.\nLepsze i gorsze sześciolatki\nZdaniem Kluzik-Rostkowskiej jest to "nieprawdziwe i bałamutne". Była szefowa resortu edukacji wyjaśniła, że zgodnie z tym projektem 6-latek będzie mógł pójść do szkoły pod warunkiem, że urodzi się do końca sierpnia. Jeśli przyjdzie na świat we wrześniu lub później, to rodzice będą musieli uzyskać opinię z poradni psychologiczno-pedagogicznej.\n- Gdyby chcieć powiedzieć całą prawdę, to ona powinna brzmieć, że PiS uważa, że rodzic ma pełne prawo i wie lepiej pod warunkiem, że jego dziecko ma 6 lat i urodziło się pomiędzy styczniem a końcem sierpnia - powiedziała była minister.\nNauczyciele narażeni na utratę pracy\nZdaniem Kluzik-Rostkowskiej nowa ustawa spowoduje, że we wrześniu 2016 r. do pierwszej klasy pójdzie tylko 91 tys. dzieci, których naukę w pierwszej klasie odroczono w tym roku. To jedna piąta z dzieci, które zgodnie z aktualną ustawą powinny pójść do szkół. Tak niewielka liczba dzieci w pierwszych klasach narazi wielu nauczycieli wczesnoszkolnych na utratę pracy. Kluzik-Rostkowska podkreśliła, że pracują oni w cyklach trzyletnich i dlatego ci z nich, którzy mieliby w przyszłym roku objąć nowe klasy, pierwszaków zabraknie.\nRepeta na życzenie\nByłą minister edukacji zbulwersował zapis projektu PiS, zgodnie z którym "każdy rodzic sam będzie mógł zostawić dziecko na drugi rok w tej samej klasie, jeśli tak zdecyduje do końca marca". Była minister uważa, że z punktu widzenia pedagogiki XXI w. jest to "kuriozalne" i "absolutnie nieefektywne".\n- Doświadczenie pokazuje, że 6-latki w pierwszej klasie radzą sobie dobrze - powiedziała polityk Platformy Obywatelskiej i dodała, że w 134 krajach świata dzieci idą do szkoły w wieku lat 6.\nNa koniec przypomniała, że jeszcze w 2006 r. PiS przygotowywało własny projekt ustawy, zgodnie z którą 6-latki miałyby pójść do szkoły.\nWIDEO - Protesty ws. aborcji. Grodzki: nie wiem, czy nie skończy się to wcześniejszymi wyborami


Forum Chevrolet :: Zobacz temat - Delikatny pisk przy ruszaniu i pedał sprzęgła w podłodze\nForum Chevrolet Strona Główna » Samochody Chevrolet » Cruze » Mechanika » Delikatny pisk przy ruszaniu i pedał sprzęgła w podłodze Poprzedni temat «» Następny temat\nDelikatny pisk przy ruszaniu i pedał sprzęgła w podłodze\nWysłany: 2016-03-07, 10:39 Delikatny pisk przy ruszaniu i pedał sprzęgła w podłodze\nOstatnio w takie pogody jak teraz przy ruszaniu na zimnym silniku, w czasie puszczania sprzęgła słychać kilkusekundowy jednolity pisk. Nie za głośny ale w środku i na zewnątrz jednak dość słyszalny. Dzieję się to na zimnym silniku po nocnym postoju i raczej w dni kiedy jest na dworze dość chłodno i wilgotno.\nPo rozgrzaniu i kilku ruszeniach jest spokój.\nCo to może być? czy to jakiś pasek od osprzętu się ślizga czy cos ze sprzędłem (silnik 2.0 vdci 163 KM).\nDruga sprawa. Żona jadąc ostatnio na zimnym silniku miała taką sytuacje, ze silnik zgasł i jej zdaniem zablokowała się skrzynia biegów na jedynce a podczas prób odblokowania ( w jej przypadku napierdzielania jak tylko się da gałką zmiany biegów i sprzęgłem) pedał wpadł w podłogę i już nic nie dało się zrobić. Znajomy mechanik podjechał lawetą, podobno wyciągnął pedał sprzęgła do góry, coś tam zaskoczyło i samochód zaczął jeździć normalnie. Skrzynia też sie odblokowała. Co to mogło być? Pierwszy raz się z czymś takim spotkałem. Czy to pierwsze objawy awarii skrzyni biegów czy to raczej awaria żony\nWysłany: 2016-03-08, 11:03\nWysprzęglik niedługo padnie, nie zakładaj żadnego badziewia. Ja robiłem w marcu 2015 komplet sprzęgła Valeo i wysprzęglik TRW. We wrześniu wysprzęglik się rozleciał i pedał wpadł w podłogę [na skrzyżowaniu dzień wcześniej jedynka się zablokowała i silnik zgasł]. Aktualnie założony wysprzęglik Sachs, zobaczymy ile podziała.\nWysłany: 2016-03-08, 14:50\nWysłany: 2016-03-08, 20:57\n55 tys km.\nAle co do tego wysprzęglika to jakie jest prawdopodobieństwo rychłej awarii. Bedę robił przegląd i wymiane płynów jakoś w wakacje. Czy mozna zrobić do tego czasu 5 tys km czy lepiej nie ryzykować? I czy jak już będzie się to sypać to jakoś powoli, że zdążę do warsztatu czy będzie to niespodziewane?\nWysłany: 2016-03-08, 21:55\nWysprzęglik jest hydrauliczny, działa dzięki płynowi hamulcowemu. Płyn ten wymienia się co 2 lata, ale przy jego wymianie właściwie nigdy mechanicy nie upuszczają go zaworkiem na wysprzęgliku. Czasem warto trochę przepompować ten płyn/odpowietrzyć wysprzęglik. Nie mówię, że to pomoże, ale kiedy wymieniam płyn w nim to pedał też zostaje w podłodze...\nWysłany: 2016-03-09, 08:10\nTo ja jeszcze nie wymieniałem płynu hamulcowego. Samochód ma 5 lat i 53 tys km. Czas wymieniać? Klocki z przodu są już zużyte to przy okazji się załatwi płyn hamulcowy\nWysłany: 2016-03-09, 08:42\n5 lat to już najwyższy czas na wymianę płynu hamulcowego i w wysprzęgliku.\nForum Chevrolet Strona Główna » Samochody Chevrolet » Cruze » Mechanika » Delikatny pisk przy ruszaniu i pedał sprzęgła w podłodze


Feta Z Awokado - Smaker\nPrzepisy Smaker / feta z awokado\nPrzepisy na temat: feta z awokado\nAwokado i maliny\nSkładniki: 2 dojrzałe owoce awokado 1 cytryna 20 dag pomidorków koktajlowych 1 garść malin kilka liści sałaty 10 dag sera typu feta 3-4 łyżki oliwy sól pieprz(...) awokado. Posyp połówkami pomidorów, malinami oraz serem typu feta. 4. Oliwę utrzyj na sos razem z pozostałym sosem wyciśniętym z cytryny. Dopraw do smaku solą, pieprzem i szczyptą cukru. Przygotowanym...\nSkładniki: 1 puszka gotowanej cieciorki marki Jasmeen 1 opakowanie sera feta 1 awokado 1 pęczek kolendry 1 łyżka oliwy z oliwek sok z cytryny sól pieprz Przygotowanie: Do miski wsypujemy odcedzoną cieciorkę. Następnie kroimy i dodajemy kolendrę, awokado i ser feta. Składniki solimy i pieprzymy do smaku. Na koniec dodajemy oliwkę z oliwek oraz sok...\n...twardo jajek. Wymieszać. 3. Całość polać przygotowanym dressingiem. Sałatka z awokado i serem feta Sposób przygotowania 1. Do miski dodać rukolę oraz pokrojone na niewielkie kawałki awokado, pomidorki koktajlowe i pokrojony w kostkę ser feta. Dodać całe oliwki. 2. 2 łyżeczki Vegeta Natur do sałatki greckiej wymieszać z 3 łyżkami oliwy z oliwek oraz odrobiną soku z cytryny...\n...przypraw miodem, sokiem z cytryny oraz solą, pieprzem, kminkiem i tymiankiem. Przełóż nią pieczywo, posyp resztą sera. Udekoruj np. rukolą Z awokado i bazylią Sposób przygotowania Kromki bułki i pomidorki skrop 3 łyżkami oliwy. Ułóż na blasze. Piecz przez 10 minut w 150°C. Zioła opłucz, osusz, listki oderwij od gałązek. Awokado rozetnij, usuń pestkę. Łyżką wybierz miąższ. Czosnek obierz...\n.... Podajemy z listkami bazylii. Kolacja z sałatką z cieciorki i serem feta Składniki: 1 puszka gotowanej cieciorki np. marki Jasmeen 1 opakowanie sera feta 1 awokado 1 pęczek kolendry 1 łyżka oliwy z oliwek sok z cytryny sól pieprz Przygotowanie: 1. Do miski wsypujemy odcedzoną cieciorkę. Następnie kroimy i dodajemy kolendrę, awokado i ser feta. Składniki solimy...\n.... Posypujemy pokruszoną fetą i natką pietruszki. Jeśli lubimy ostre smaki to dodajemy pikantne papryczki. Zdobimy pokrojonym awokado. Owsianka z owocami Sposób przygotowania Do garnuszka...\n..., czosnku, oliwy i soli może stanowić ciekawą alternatywę dla hummusu. Zmiksowany z kremowym awokado, odrobiną skórki cytryny, czosnku i oliwy będzie pysznym dodatkiem do porannych tostów. A skoro...\nArtykuły na temat: feta z awokado\n...1. Awokado i melon myjemy i obieramy ze skórki. Następnie krojymy w paski przy użyciu obieraczki do warzyw. śledzia rozdrabniamy w drobne kawałki, pozbywając sie przy tym ości. Karmelizujemy orzechy włoskie na miodzie, posypujemy nimi sałatke. Kruszymy ser feta (może być gorgonzola) i też posypujemy nim sałatkę. 2.Sos: Do miódu dodajemy ocet ryżowy i mieszamy aż do rozpuszczenia miodu...\n...fetą i czarnymi oliwkami, z awokado i szparagami, z kimchi i miso...\nburaki z czosnkiem i chrzanem\nprosta sałatka z serem i oliwkami\nsok z cebuli na gardlo\nnajpierw składniki mokre\npeczak z pesto\npuree z cukinią\ndomowe wino z winogron czerwonych


SEAC Set DX200 230 INT kup i oferty, Scubastore\nKup ten produkt i zarób 527 CoINNs / $ 6.34\nOpis produktu SEAC Set DX200 230 INT\nPrzybył nowy zestaw regulatora nurkowania DX200 230 INT , przeznaczony do zanurzenia w zimnej wodzie. Jest to doskonały wybór pod względem wszechstronności, lekkości i wydajności.\nSkłada się z regulatora ICE DX200 kutego z chromowanego mosiądzu oraz Octopus X100 z technopolimerów, elastomerów z metalowymi elementami. Posiada 4 niskociśnieniowe wyloty LP i 2 wyloty HP. Ma typ połączenia INT / YOKE. W ramach produktu weź ze sobą torbę z wytrzymałego płótna, aby zabezpieczyć zestaw, gdy go nie używasz.\nZestaw zawiera regulator DX200 ICE i X100 Octopus. W zestawie torba Mate Octo HD.\nChcesz kupić SEAC Set DX200 230 INT? Jesteś w odpowiednim miejscu! W kategorii Zestawy automaty oddechowe w sklepie online nurkowy można znaleźć duży wybór różnych modeli w najlepszej cenie. Znajdź najlepsze produkty nurkowy, dopasowane do twoich potrzeb w scubastore. Szukasz prezentu? Nie przegap wyprzedaży Automaty oddechowe.\nCechy SEAC Set DX200 230 INT\nZrównoważony rozwój SEAC Set DX200 230 INT\njest bardzo lekki, podoba mi się\n$ 418.9 $294.99\n$ 283.2 $208.49\n$ 406.47 $325.99


Przemoc domowa jednym z korzeni terroryzmu - Euroislam\nPublikacja: 19.03.2021 Wiadomość Ekstremizm\nPrzemoc domowa jednym z korzeni terroryzmu\nTo, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami czyjegoś domu, nie powinno nikogo interesować. Do czasu. „Rage: Narcissism, Patriarchy, and the Culture of Terrorism” („Wściekłość: narcyzm, patriarchat i kultura terroryzmu”) autorstwa Abigail R. Esman jest porywającą, utrzymaną w dobrym tempie i głęboko osobistą lekturą, która całkowicie obala społecznie przyjętą poprawność.\nEsman, publicystka Investigative Project on Terrorism, opisuje przemoc domową oraz cechy charakteru, które mogą służyć za wskaźniki pomagające przewidzieć rozwój radykalizacji i właściwie ocenić zamiar dokonania zamachu terrorystycznego.\nAutorka podaje brutalne fakty dotyczące przemocy domowej. W 2017 r. na całym świecie w atakach terrorystycznych zginęło dwadzieścia sześć tysięcy ludzi, większość na Bliskim Wschodzie. Jednocześnie w samych tylko Stanach Zjednoczonych aż dziesięć milionów mężczyzn, kobiet i dzieci w tym samym roku doświadczyło przemocy domowej, w efekcie czego tysiąc pięćset z nich zmarło. Przemoc domowa i terroryzm mają ten sam cel – zastraszyć rodzinę lub wspólnotę. Wzbudzenie strachu ma doprowadzić do przejęcia kontroli zarówno nad sferą prywatną, jak i publiczną.\nKsiążka Esman stanowi istotny wkład w prace na rzecz zrozumienia zjawiska, w ramach którego przemoc domowa prowadzi do radykalizacji, masowych morderstw i terroryzmu. Autorka nie poprzestaje na opisie rzeczywistości, ale stara się również odpowiedzieć na pytanie, jak społeczeństwo powinno zareagować. „Miliony mężczyzn (i kobiet) na całym świecie wychowują się bez ojców lub z surowymi ojcami i nazbyt pobłażliwymi matkami. Niektórzy z nich (choć nie wszyscy) stają się patologicznymi narcyzami. Wiele osób z tej grupy, ale oczywiście nie wszyscy, zostaje terrorystami lub bije własne dzieci i żony. Co ich do tego prowadzi?\nEsman dogłębnie analizuje przypadek po przypadku, próbując wyciągnąć na światło dzienne zachowania, które – o ile nie zostaną powstrzymane – mogą rozwinąć się i doprowadzić do strasznego terroru. Pisarka pokazuje podobieństwa pomiędzy pozornie nieporównywalnymi przypadkami, między inymi Osamy bin Ladena, Andersa Breivika, Jamesa Alexa Fieldsa, Omara Mateena. Warto zadać sobie pytanie, co te przypadki mają ze sobą wspólnego. Dzięki wnikliwej analizie danych powiązania stają się jasne i trudne do ukrycia.\nAutorka wskazuje na pięć kluczowych życiowych wydarzeń, etapów i osobistych wyborów, które, gdy tylko zostaną zidentyfikowane, pokazują, jak można przejść od przemocy domowej do masowych mordów. Te istotne w życiu etapy to: śmierć rodzica; rozwód rodziców lub bycie przez nich porzuconym; uprawianie kulturystyki, zapasów i (lub) służba wojskowa; bycie ofiarą lub sprawcą przemocy domowej oraz przejście operacji plastycznej.\nDla przykładu, Osama bin Laden doświadczył czterech z tych pięciu życiowych wydarzeń. Jego rodzice rozwiedli się zaraz po jego narodzinach. Osama był jednym z pięćdziesięciorga dzieci, które jego ojciec miał z dziesięcioma lub jedenastoma żonami. Ojciec późniejszego przywódcy Al-Kaidy zmarł w wypadku helikoptera pilotowanego przez Amerykanina, gdy bin Laden miał dziesięć lat. „Śmierć ojca wywołała u Osamy konflikt wewnętrzny oraz pomieszanie. Jego ojciec, choć był mocno oddany wobec syna, znany był również z tego, że okrutnie go bił. Czy w momencie śmierci ojca Osama poczuł ulgę równie wielką jak rozpacz?”, zastanawia się Esman. W trakcie studiów na Uniwersytecie w Dżuddzie Osama nawiązał relacje z radykalnymi islamskimi uczonymi, a następnie dołączył do afgańskiego ruchu oporu, dostarczając mudżahedinom broń i rekrutów.\nKolejnym analizowanym przypadkiem jest Anders Breivik, który zamordował sześćdziesięcioro dziewięcioro dzieci oraz ośmiu dorosłych uczestniczących w obozie letnim na wyspie Utoya. Breivik był jedynakiem. Jego rodzicie rozstali się, zanim ukończył rok. „Wychowywała go matka, która z jednej strony odrzucała go, lecz z którą jednocześnie był w patologicznie bliskiej relacji, dosłownie wspinając się na nią i próbując ją pocałować”, pisze autorka. „Zanim Breivik ukończył cztery lata, pracownicy służb socjalnych dwukrotnie interweniowali zaniepokojeni doniesieniami o potencjalnych nadużyciach seksualnych ze strony matki, z którą spał w jej łóżku. Ta sama kobieta znana była z obrzucania syna wyzwiskami i ponoć (często) mówiła mu, że życzy sobie, by umarł. Esman opisuje Breivika jako „wycofanego i próżnego”. Miał obsesję na punkcie swojego wyglądu. Przeszedł operację plastyczną, brał suplementy z testosteronem, nosił makijaż i uprawiał kulturystykę.\nEsman zebrała opinie psychologów, pytając ich o wspólne wątki prowadzące oprawców od prywatnej, domowej przemocy, do aktów publicznych. Ich poczucie wstydu, strach, honor, potrzeba sprawowania kontroli lub desperacka chęć zwrócenia na siebie uwagi i zdobycia szacunku mogą przekształcić się w patologiczny narcyzm i przemoc na światową skalę.\n„Terroryzm jest przemocą domową popełnianą na większą skalę”, podkreśliła psycholog Susan Heitler w rozmowie z Esman. Refleksja ta została zaczerpnięta z wniosków Sorayi Chemaly, która na łamach „Huffington Post” pisała: „Im większa polaryzacja płci w gospodarstwie domowym, tym większa tolerancja na przemoc i opresję. Im większa przemoc dotyka w domu kobiety i dziewczęta, tym większa podatność [członków tego domu] na militaryzację i przemoc”.\nNierówność płci, przemoc i opresja w domach często nie wychodzą na światło dzienne, przynajmniej do czasu, gdy jest sposób na ukrycie siniaków i traumy. Heitler zauważa, że „w kulturach i w krajach, gdzie dochodzi do aktów terroryzmu, wskaźnik przemocy domowej jest bardzo wysoki. Przekonanie, że uzyskanie dominacji nad innymi poprzez przemoc jest uzasadnione, można zaobserwować w domach, w środowiskach religijnych oraz w zachowaniach rządzących, zarówno w stosunku do własnych obywateli, jak i mieszkańców krajów sąsiednich”.\nEsman dzieli się również własnym doświadczeniem z relacji pełnej nadużyć, co jest przygnębiające i trudne w lekturze, ale jednocześnie pokazuje problem kata i ofiary. Autorka pisze o odpowiedzi jednego z katów, który stwierdził, że „wszyscy tak robią”. Z jednej strony mamy więc ofiary, które puszczają przemoc w niepamięć i wzruszają ramionami, z drugiej wyuczone zachowania oprawców, którzy manipulują ofiarami i sprawują nad nimi kontrolę.\nŚwiatowi specjaliści do spraw zdrowia powinni wyciągnąć wnioski z refleksji zawartej w tej książce, mianowicie z sugestii, że koszt braku działania i tolerowania nierówności płci oraz przemocy może być dla społeczeństwa przytłaczający. Efekt domina towarzyszący radykalizacji może okazać się nie do przejścia, gdy zdamy sobie sprawę, że terror nie kończy się na jednej osobie, rodzinie, wspólnocie czy narodzie.\nDane zebrane w książce Esman świadczą o pilnej potrzebie zwrócenia większej uwagi na kwestię przemocy domowej ze strony krajowych i międzynarodowych agencji walki z terroryzmem. Autorka przygląda się również normom społecznym, które promują nienawiść w stosunku do „innych” i które przekazywane są w rodzinach, szkołach, organizacjach religijnych oraz w zamkniętych, wrażliwych społecznościach. Ten toksyczny wpływ jest widoczny w każdym społeczeństwie, wierze i kraju.\nPisarka zaznacza: „Jeśli chcemy wyeliminować ekstremizm z naszych społeczności, musimy skończyć z ekstremizmem w sposobie wychowywania naszych dzieci. Nie są one ani małymi bogami, ani małymi diabłami. Nie powinno się ich ani ubóstwiać, ani niszczyć – niezależnie od płci, miejsca urodzenia i miejsca, w którym się wychowują”. Przejrzystość i wzmacnianie płci stają się istotnymi narzędziami w walce z radykalizacją.\nZajmuje się komunikacją strategiczną. Pisze o sprawach międzynarodowych, innowacji i dziedzictwie kulturowym. Pracowała w redakcji tekstów Białego Domu oraz rzecznik prasowy ambasady Szwajcarii.\nTłumaczenie: Bohun, na podst. https://www.investigativeproject.org/8774/rage-narcissism-patriarchy-and-the-culture\nRedakcja Euroislam.pl nie zawsze utożsamia się z opiniami wyrażanymi przez autorów publikowanych tekstów.


Bikepacking Maroko, czyli góry Atlas rowerem - Hop Cycling\nBikepacking Maroko, czyli góry Atlas rowerem\nMaroko odwiedziliśmy rok temu – był nawet o tym wpis: Maroko – czy jest spoko? Nie wiem. W środku tego wpisu znalazło się takie stwierdzenie:\nTo jest wpis o tym, jak wszystko zrobiliśmy bardzo źle. O tym, że Panda tam już nigdy więcej nie wróci, a ja odliczam dni, by zebrać chłopaków, gravele i ruszyć ze śpiworem w góry Atlas. (To się nigdy nie wydarzy! – przyp. Panda).\nI tu niespodzianka – 13 miesięcy później jadę z kumplami, gravelami i śpiworami w góry Atlas. Panda zostaje w domu.\nNajważniejsze: Ile kosztuje tygodniowy bikepacking ?\n488zł : bilet dla człowieka\n350zł : bilet dla roweru\n866zł (2130MAD) : 7 noclegów + jedzenie\ni da się oczywiście nieco taniej.\nPieniądze wypłacamy Revolutem z bankomatu na miejscu (2500 dirhamów za około 1000zł). Ciekawostka: bankomat ściąga i tak z konta złotówkowego, a nie marokańskiego – strata już na dzień dobry. Przy wyjeździe z Maroka wymieniamy pozostałości w kantorze – 4 z nas dostaje 35 euro, piąty 45 euro. Wydaje się, że pani w kantorze obliczeń dokonuje lekko „na czuja” – tak, aby „z grubsza” się zgadzało. Mam nieodparte wrażenie, że w tym kraju wszystko jest „na oko”, szczególnie jeśli chodzi o pieniądze turystów.\n10 rzeczy, które warto wiedzieć.\n1. Maroko to dwa światy.\nDuże miasta jak Marakesz, Agadir, Casablanca to patologia, syf, hałas, chaos. Praktycznie każdy będzie próbował Cię oszukać lub zaoferować niechcianą pomoc, za którą domagał się będzie później pieniędzy. Nawet kupując bułki w sklepie, sprzedawca potrafi całkowicie celowo nie wydać 50zł. Miła pani sprzedająca placki na ulicy odpowiada, że cena to 5MAD, ale gdy przychodzi moment płacenia, okazuje się, że była to cena łysego placka, bez dodatków. Po większą liczbę przykładów zapraszam do zeszłorocznego wpisu.\nDrugi świat to wsie i małe miasteczka, w których ludzie są mili, życzliwi i pomocni. Każdy macha, krzyczy, ceny są niskie, znane i nikt Cię raczej nie oszuka… chyba. Zdarzają nam się bowiem sytuacje w lokalnych sklepikach, gdy za kilka wafelków sprzedawca każde nam zapłacić 900, a gdy widzi nasz konsternację i chęć ucieczki zmienia cenę na 50 dirhamów. Początkowo myśleliśmy, że to próba grubego przekrętu, ale sytuacja powtarza się parokrotnie. Albo jest więc u Berberów osobna waluta, o której internet nie pisze, albo są bardzo słabi w oszukiwanie.\nCzy jeśli wszyscy zgodnie próbują Ci wcisnąć rachunek x20\nto jest to już oszustwo,\nczy po prostu taka praktyka?\n2. Sklepy w Atlasie są jak kioski RUCHu.\nJeśli chodzi o sklepy na trasie – jest ciężko – nawet w większych miejscowościach. Sklepiki przypominają nieco nasze kioski ruchu (bez prasy) i są starannie zamaskowane. Trochę jak typowy zakład szewski na Pradze. Jeśli chodzi o asortyment, jest mocno nieoczywisty. Zazwyczaj są to pomarańcze, 20 rodzajów wafelków (które różnią się tylko opakowaniem), trochę chemii i przy odrobinie szczęścia jakieś ulepce bakaliowe. Bardzo często nie ma w nich nawet wody. No bo kurde – jeśli zarabiasz praktycznie nic i mieszkasz na wsi, której nikt nie odwiedza, po co miałbyś kupować wodę w plastikowej butelce? Przy sklepiku zazwyczaj znajduje się śmietniko-beczka służąca do spalania śmieci.\nJadą czterej jeźdźcy, jadą\nJadą czterej jeźdźcy, jadą czterej\nPierwszy niesie ci głód\nGłód w każdym miejscu twego ciała\nNiesie ci głód, którego nie chcesz, a który dostaniesz i tak\n3. Tydzień na chlebie, wodzie, oliwkach i wafelkach.\nSytuacja ta sprawia, że przez tydzień jesteśmy permanentnie głodni. W „hotelowych restauracjach” dostajemy albo klasycznego tadżina (czyli trochę ziemniaków, marchewki, ogórka, papryki i minimalna ilość mięsa), na którego czeka się minimum 90 minut albo chleb z dżemem, serkiem topionym lub pastą humusowo-oliwkową. Przy odrobinie szczęścia można załapać się też na omleta. Wszystko jest jednak tak małe i tak niedostępne, że wieczory spędzamy na skrobaniu ostatnim kawałkiem chleba po tadżinowym talerzyku, by nabrać trochę spalenizny dla smaku. Nie wiem, o co chodzi z topionymi serkami, ale jest to tutaj najpopularniejszy dodatek.\nGeneralnie, przy spędzaniu średnio około 10 godzin dziennie z rowerem, żadna strategia żywieniowa się tu nie sprawdza. Obejmujemy więc sprawdzoną technikę: „przeżyć jeszcze godzinę, a potem coś się wymyśli”. Ekstrapolujemy ją na cały dzień, potem na tydzień.\nWoda z kranu i strumieni nas nie zabiła, ale staraliśmy się też profilaktycznie stosować tabletki do uzdatniania. Mimo iż podczas jazdy nie mieliśmy sytuacji, w której bylibyśmy bliscy śmierci z powodu odwodnienia (pojemność bidonów ~1,6l) to należy być ostrożnym i nie schodzić poniżej awaryjnego zapasu 0,5l wody i kilkuset kalorii w torbie.\n4. W hotelach raczej pusto\nTrafiamy na jakiś absolutnie absurdalnie martwy sezon. W żadnym z naszych noclegów (poza Marakeszem) nie spotkamy człowieka innego niż obsługa… a i obsługa zazwyczaj składa się z jednej osoby. Wszędzie wpadamy z marszu, bez rezerwacji. Sprawia to, że na wszystko czekać musimy bardzo długo. Na jakiekolwiek jedzenie (gość musi lecieć do sklepu), na ciepłą wodę, na rozpalenie kominka itp. W niektórych pokojach temperatura spada poniżej 10°C, więc śpimy w puchówce, w śpiworze i pod kocami. Koce są tu wszędzie i ratują sytuację.\n5. Na drogach też raczej pusto\nNa większości pokonywanych przez nas odcinków nie spotykamy więcej niż kilkunastu aut w ciągu doby. Asfalty są bardzo dobre ale i bardzo złe, a większość z nich jest chropowata i w miejscowościach oraz na ostrzejszych zakrętach znika całkowicie.\nWyjątkiem są miejsca turystyczne. Tam tłok jest spory. Na głównych drogach dookoła Marakeszu wytyczone są rowerowo-skuterowe pasy. Jeśli chodzi o kierowców, nie wydaje mi się, aby było bardziej niebezpiecznie niż u nas.\n6. Top20 rzeczy do zobaczenia w Maroku.\nGdybym miał doradzić komuś wycieczkę w te rejony, poleciłbym zrobienie tego tak: wpisać w google „top 20 miejsc maroko”, zaznaczyć je na mapie i ominąć. Miejsca turystyczne to tłok i patologia. Łatwo jest poznać – na przykład jedziesz przez góry i nagle pojawiają się goście z wielbłądami.\n7. Niczym papież lub Wałęsa.\nPrzemieszczanie się rowerem po Maroku, nie jest oczywistym turystycznie zajęciem. Przejeżdżając przez większość miejsc w Atlasie, czujemy się jakbyśmy stanowili atrakcję dnia (lub nawet tygodnia). Macha nam każdy, każdy pozdrawia, dzieci za nami biegają, krzyczą, dopingują. Słowa „Bonjour” i „ça va?!” słyszymy jakieś 10 milionów razy. W wioskach jesteśmy jak papież przejeżdżający papamobilem, w większych miejscowościach jak Lech Wałęsa, od którego każdy chce odzyskać swoje 100 milionów.\nPrzypomina mi się dlaczego zdecydowałem się na czarny rower:\nżółty Canyon zbiera na sobie całą uwagę\npozostawiając mój niezauważonym\nWystarczy zatrzymać się na pół minuty w dowolnej wiosce, aby momentalnie zostać otoczonym przez gromadkę dzieciaków. Na bezdrożach trwa to nieco dłużej, ale i tak potrafią pojawić się znikąd. Dzieci są też dość charakterystyczne, bo nie ma w większości z nich takiego poczucia, że może czegoś nie wypada. Bezpardonowo potrafią stać 14cm obok Ciebie i przez 35 minut patrzeć, jak walczysz ze zmianą dętki. Potem oczywiście poproszą o pieniążek za pomoc wzrokową.\nDzieciaki potrafią czasami dla żartu „przypiątkować” z pełnym impetem, nie wiedzą jednak, że jedzie z nami Człowiek Siła. Jeśli zastanawiacie się, czy wykonanie pięciokrotnego toe loopa jest możliwe, odpowiadam: z pomocą tej ręki jest.\nGdyby to były polskie dzieci powiedziałbym, że niezłe dzbany z nich (w takim pozytywnym kontekście)\nale nie są,\nwięc chyba nie wypada tak mówić\nGeneralnie w Górach Atlas machamy zdecydowanie częściej, niż w niedzielne południe na drodze do Góry Kalwarii. Mało tego, na wielu podjazdach biegnie (i krzyczy) za nami tak wiele dzieci, że czujemy się jak Froome na TdF. Czasami jest to deprymujące, bo w przypadku podjazdów wystarczy, że idą. No i oczywiście wszyscy, ale to wszyscy chodzą w kurtkach i długich spodniach – jest przecież zima.\n8. Temperatury średnie bardzo dobre.\nMaroko odwiedzamy na koniec lutego i pogoda powinna być zupełnie inna. Zastaje nas całkowita susza – nawet kaktusy masowo usychają. Lokalsi nie pamiętają, kiedy po raz ostatni padało, miejsca zielone są raczej szarawe, a stok, który planujemy odwiedzić – nieczynny. Temperatury na licznikach wahają się pomiędzy 57°C, gdy jedziemy w słońcu, na asfaltowej patelni, do okolic zera w górach, nad ranem.\n9. Warto mieć ze sobą papier toaletowy.\nGeneralnie lokalsi nie używają takich luksusów. Nieco zastanawiające jest, gdy odwiedzasz kibelek na zapleczu knajpki, a tam papieru brak i tylko wiadereczko z kranikiem, a na dworze umywaleczka bez mydełka. Świadomość zasad BHP należy porzucić bardzo szybko. Wszystko robi się tu gołymi rękami. Po tygodniu sami jesteśmy w tym już profesjonalistami. Umorusani potem i piachem wchodzimy do sklepów i naduszamy kolejne chlebki, aby ocenić, który jest najmniej twardy.\n10. Jest ładnie… i ciężko\nGóry Atlas są imponujące widokowo, ale i trasy są raczej ciężkie. To krajobrazy nieco zbliżone do Kanaryjskich, ale takie „dużo bardziej”. Połączenie pogody, braku pożywienia, stromych nachyleń oraz kiepskiej bazy noclegowej sprawiają, że niekoniecznie jest to dobry wybór na bikepackingowe początki lub dla kolarzy, którzy lubią kawkę na promenadzie. No i mają nasze bociany, które bardzo często budują gniazda na minaretach, a to każe postawić sobie bardzo ważne pytanie:\nCo jeśli bociany to Muzułmanie,\nktórzy na lato lecą po prostu do zimniejszych krajów,\nRomet Boreas z oponami 37mm,\nRondo Rut Al z oponami 40mm,\nCanyon Inflite SL z oponami 40mm,\nFactor Vista z oponami 35mm (ale tubeless – jako jedyne bez defektu).\nTorby to pełen przekrój – od Podsacsa, przez Topeaka po Apidurę, tak samo jak ich umiejscowienie, jednak zestaw minimum, czyli: pod siodłem, pod kierą i pod ramą towarzyszył każdemu.\nWnioski: 35mm tubeless jest wystarczające na 95% trasy, pozostałe 5% zabiło mi plecy. Polecam brać 40mm i tubeless (bo kamienie).\nTrzeba się pogodzić z faktem, że w tak suchym i zakurzonym środowisku pełnym latających kamieni, Twój rower wróci w znacznie gorszym stanie: wizualnie i technicznie.\nU mnie w torbach między innymi:\ndwa komplety kolarskie (spodenki+koszulki), 3 pary skarpetek (w tym jedne ciepłe), bluza kolarska, kurtka puchowa, kurtka ultralight, spodnie długie cywilne, koszulka cywilna, dwie potówki, powerbank, kable, parę batonów, masa łatek, 2 dętki, multitool, zapasowy hak, 2 pary długich rękawiczek, rękawki, nogawki, śpiwór, pompowana mata, bivy (taki worek na śpiwór zamiast namiotu), apteczka, taśma izolacyjna, ręcznik, płyn do odkażania rąk (i innych miejsc), zapięcie rowerowe, tabletki do uzdatniania wody. Całość, wraz z rowerem i pustymi bidonami: jakieś 16kg.\nBluza rowerowa nie została użyta ani razu. Materac oraz bivy (płachta biwakowa) również, ale traktowane one były podobnie jak apteczka – na czarną godzinę.\nRzeczy zasługujące na nagrodę:\nKurtka puchowa – okazała się genialnym rozwiązaniem – jest dużo mniejsza i lżejsza niż bluza, cieplejsza, przyjemniejsza i można w niej wygodnie spać, gdy jest zimno, a w cywilu nie wygląda się jak głupek. Niezależnie od tego, czy jest to Rapha, czy Forclaz z Decathlonu. Puchówkę dołączam do obowiązkowej listy bikepackingowej.\nOpony tubeless – bo ani jednej nieprzygody. Zmieniam rekomendację dla tubelessów z „noł goł” na „goł”.\nKask Abus, który przeżył (choć ucierpiał) wielokrotne spotkanie z niskimi framugami – to największe według mnie niebezpieczeństwo Maroka.\nOkularki TriEye – nie jest to oakleyowska jakość widzenia, ale człowiek bardzo szybko przyzwyczaja się do wstecznego lusterka. Szczególnie, gdy warto wiedzieć, że z horyzontu zbliża się do Ciebie ciężarówka.\nSpodenki Eroe – dalej uważam, że najlepsze.\nHammerhead Karoo, bo choć waży tyle co Garmin 1030 z przyklejonym 820, to ani jednego dnia bateria nie spadła poniżej 50%, a map używa się super komfortowo.\nCałą logistykę w wersji dla MTB oraz częściowym spaniem pod chmurką opisał bardzo ładnie Destination Lycra, którego spotkaliśmy po drodze (więc potwierdzam, że tam był) o tutaj:\n-> -> http://www.destinationlycra.com/destination-morocco-2020/ <- <-\nStatystyki nawierzchni według Komoot:\nUnpaved: 135 km\nCompacted Gravel: 10.7 km\nCobblestones: 2.63 km\nPaved: 78.2 km\nAsphalt: 656 km\nłącznie: ~900 km / ~16000 m\nnajniższy punkt: Marrakesz (ok. 460m n.p.m.)\nnajwyższy punkt: Tizi n’Ouano (ok. 2.910m n.p.m.)\nCiężko mi ocenić stan faktyczny, ale wydaje się, że nawierzchnie nieasfaltowe stanowiły jakieś 20-30%, czyli tak w sam raz.\nNoclegów szukamy „w ciemno”, ale mamy na mapach zaznaczone, gdzie można się ich spodziewać.\nPsy mają na nas totalnie wywalone. Bardziej one boją się nas niż my ich. Przy odrobinie pecha można pewnie trafić na pasterskiego wariata, ale będzie on na tyle daleko, że da się do tego przygotować (ewakuacją)\nWśród ludzi nie spotkaliśmy nikogo, kto byłby dla nas nieuprzejmy (raz spotkaliśmy dzieciaki z kamieniami, ale celowali delikatnie w opony i raczej dla zabawy).\nJest duża szansa na guzy i wstrząs mózgu przez super niskie futryny i wszelkiego rodzaju drzwi w pomieszczeniach.\nDrogi nie mają barierek a nawierzchnia często sprzyja wylatywaniu z zakrętu. Szczególnie na drogach asfaltowych, które na czas ostrego zakrętu ten asfalt tracą\nPodobno są skorpiony – internet mówi, że się nie umiera, ale bardzo boli. Przy dzikich noclegach warto sprawdzić buty.\nSzansa odwodnienia jest duża, ale nie na tyle, by wozić ze sobą więcej niż 2l wody. W przypadku jedzenia trzeba umieć żyć na wafelkach i pomarańczach. W sytuacji podbramkowej dowolny lokals powinien nas uratować, bo to mili ludzie.\nMarrakesz Menara – Zerkten\n90km / 1131m\nNa lotnisku Marrakesz Menara meldujemy się jakoś koło południa. Oznaczenie lotniska: RAK mówi o tym mieście wszystko. Rowery skręcamy na hali przylotów i jest to dobry moment, aby opowiedzieć chłopakom o fuck-upie z Tajwanu, gdy skręciliśmy rowery przed bramką security i nie mogliśmy opuścić obiektu. Pośmialiśmy się w pustej hali, sprawnie wszystko poskręcaliśmy i wraz z tłumem wysiadającym akurat z samolotu ustawiliśmy się w kolejce do… bramek security. Brawo my.\nMieliśmy sporo czasu w kolejce, aby zastanowić się, jak przepuścimy wypakowane rowery przez tunel-do-sprawdzania-czy-przewozi-się-wodę. Zdaje się, że celnicy również nie wymyślili na to dobrego sposobu i ostatecznie przechodzimy bokiem, bez żadnej kontroli. Z ciężkimi rowerami pod pachą i kartonami na plecach.\nTu podać wypada ciekawostkę dla fanów kibli (a wiem z Instagrama, że takich nie brakuje) – pisuary na lotnisku Menara są w łazienkach tak wysoko, że przy wzroście blisko 190cm musiałem sikać w linii poziomej. Jak sobie radzą niżsi? Nie wiem… z czasem zaczęliśmy się zastanawiać, czy były to faktycznie pisuary.\nKartony zostawiamy w wypożyczalni samochodów oddalonej o około 1km od lotniska (Jasami Car) w zamian za kartonik ptasiego mleczka. Deal był ustalony już wcześniej, mailowo, choć nie jestem pewny czy akurat taka forma zapłaty została dogadana. Mam nieodparte wrażenie, że gdy za tydzień będziemy je odbierać, okaże się, że faktycznie przechowanie kosztuje kartonik, ale już wydanie 100 euro od łebka. W Marrakeszu wszystko jest możliwe. Wyruszamy w drogę.\nPo drodze zahaczamy o bankomat, który oszukuje nas na pieniądzach (wyciąga z konta złotówkowego zamiast dirhamowego) i jesteśmy 20zł w plecy. Potem jeszcze wizyta w sklepie poprzedzona długą rozmową z ochroną „gdzie można, a gdzie nie można” oprzeć rower. Rozmowę przegrywamy i parkujemy w okolicznej restauracji, gdzie postanawiamy zjeść, jak się później okazało, ostatni rozsądny posiłek w tym tygodniu. Doskonałym akcentem niczym Enzo Gorlomi zamawiamy „spaghetti quattro formaggi”, które w 95% było „spaghetti uno formaggi”… co i tak okazuje się luksusem wśród lokalnych makaronów. Z niewiadomych nam przyczyn w każdej rozmowie używamy wszystkich włoskich/hiszpańskich słów, które znamy zakładając, że skoro większość Marokańczyków mówi po francusku, to się dogadamy. Po czwartym dniu, dzwoniąc w poszukiwaniu noclegów ograniczamy już nasze słowa do „Helo! Hotel OK?! Today?! Chamber OK?”\nPotem pozostaje nam już tylko 90km niezbyt przyjemnej trasy, bo trzeba z tej patologii wyjechać, a do górek z Marrakeszu tak ze dwie godziny jest. Dowiaduję się z Instagrama, że Piotrek z Destination Lycra jest w okolicy i właśnie pije herbatę w miejscowości, w której planujemy nocować szukać noclegu. Sprawę nam znacznie ułatwia, bo załatwia z gościem od tadżinowej budki, że znajdzie nam 4 łóżka, a sam Piotrek przeniesie się z namiotem na taras.\nAkapit, który tłumaczy, dlaczego ludzie z nami nie jeżdżą.\nŻeby uatrakcyjnić wycieczkę, Andrzej łamie na podjeździe hak. Nie ma zapasowego. Jak prawdziwi koledzy zostawiamy go przy drodze ustalając, że „jakoś to będzie” i „gdzieś tam się kiedyś spotkamy”. Stare motto naszych wyjazdów mówi, że „większość uczestników musi przeżyć wrócić”, więc nieco podejrzliwym wzrokiem patrzymy po sobie, kim będzie ten ostatni porzucony (gdyż było nas 5). Dojeżdżamy w ciemności, remontowaną właśnie drogą, dzięki czemu wszystko już trzeszczy, łącznie z zębami.\nNocleg w Zertken jest najgorszy. Piotrek, który sprytnie zarezerwował sobie miejsce przy oknie, nie wiedząc wcześniej, że okno to dziura, a nie szyba, podczas gdy na dworze jest wyjątkowo zimno, przenosi się ze spaniem na podłogę restauracji. Walące zasłony, szczekające psy, hałasujące samochody, to tylko dodatek do snu, który Michał stara się skutecznie zagłuszyć chrapaniem. Na śniadanie dostajemy chleb z pastą przypominającą oliwę i hummus. Poznajemy dzięki temu system kiblowy, który składa się z pokoiku z oknem (również bez szyby), dziury w podłodze oraz wiaderka do spuszczania wody. Łazienki nie ma, więc jako że spaliśmy na brudasa, jest nam już w sumie wszystko jedno.\nW tym miejscu chciałbym bardzo serdecznie przeprosić właściciela tego obiektu – nie wiedzieliśmy, że rury w takich przybytkach są tak mało drożne, a okoliczne sklepy Kreta nie sprzedają. W trosce o poziom bloga nie będę wdawał się w szczegóły. Powiem tylko, iż był to niechlupny incydent.\nZerkten – Ait Blal\n132,5km / 2756m\nDrugi dzień rozpoczyna się nieco mozolnym, ale całkiem urokliwym podjazdem na 1800m n.p.m. na zmianę asfaltami i szutrami. To także dzień, w którym odkrywamy same ciekawe rzeczy:\n– że sklepów jest bardzo mało\n– że w Maroku jest bardzo ciepło, a o wodę bardzo ciężko. Podczas postoju w centrum Demnate (chleb z serkiem topionym) termometr pokazuje 39ºC, czyli 33ºC więcej niż, gdy wyruszaliśmy\n– że nasz plan kilometrażowy jest nie do wykonania, jeśli planujemy jeździć tylko w ciągu dnia (bo po co zwiedzać nocą, skoro nic nie widać)\n– że górki są bardzo strome\n– że stanowimy ogromną atrakcję dla wszystkich lokalnych dzieci\nAle też przede wszystkim to, że jest naprawdę ładnie i naprawdę pusto. To kraina stworzona dla rowerów, którymi przyjechaliśmy. Pokonanie 132 kilometrów zajmuje nam blisko 9,5 godziny (w tym 8 samej jazdy) i wiemy już, że nie dojedziemy do planowanego noclegu. Nawet nie tyle noclegu, a miejsca, w którym mógłby znajdować się nocleg. W miejscowości Ait Blal widzimy tabliczkę, która sugeruje, że być może istnieje dla nas nadzieja. Zanim Piotrek wyciągnie telefon, jesteśmy już otoczeni ~20 dzieci, a wszyscy ludzie dookoła patrzą na nas jakbyśmy byli nagą Cersei Lannister.\nNocleg mamy doskonały – to chyba jakiś ośrodek narciarski sądząc po nartach w przedpokoju. Taka duża chata, willa można by powiedzieć na tutejsze standardy. Są pokoje, łóżka, normalny kibel, wielki salon z ogromnymi oknami z widokiem na góry i w ogóle high life. Po 1,5 godziny oczekiwania na tadżina i obfotografowaniu naszych paszportów przez miłych panów urzędników, idziemy spać w małym pokoiku z 4 łóżkami. Nazywa się: Tizinoubadou.\nAit Blal- Cathedral\n147,5km / 3147m\nTrzeci dzień, to jeden z tych, który miał potencjał na skasowanie przynajmniej jednego z nas. Już od pierwszych kilometrów doceniamy, że poprzedniego dnia nie pokusiliśmy się o (planowane) atakowanie ostatniej górki. O ile pierwsze 10km było względnie przyjemne pomimo złapania przez Krzyśka gumy, to następujący po nich fragment o nazwie Brutal climb up to the Happy Valley, czyli 2,5km ze średnią 12% łatwy nie był. No i oczywiście szkoda robić tak widokową trasę po ciemku.\nŁatwy może i nie był, ale wart podjechania zdecydowanie tak. Po raz pierwszy przekraczamy granicę 2000m n.p.m. i oczom naszym ukazują się prawdziwe, duże góry. Zjazd jest doskonały, zarówno widokowo jak i kolarsko.\nWspomnianą wcześniej doliną omijamy „główną” drogę przez góry, przeciskając się szutrówkami i asfaltami przez niewielkie miejscowości. Rozpoczynamy niekończący się podjazd na wysokość ~2750m, gdzie po raz pierwszy tej zimy widzę śnieg. Jesteśmy tam po 7 godzinach od wyjścia z noclegu, a na liczniku widnieje magiczne 75km, czyli połowa zaplanowanego dystansu. Zbytnio nas to nie martwi, bo przecież teraz zostaje już tylko droga w dół.\nTylko że tak oczywiście nie jest, bo o ile początek zjazdu to kolarska autostrada godna bycia umieszczoną w alpejskim kurorcie, to potem robi się całkiem nie najlepiej. W miejscowości Zaouiat Ahansal asfalt się kończy i rozpoczynamy ponad 40km tułaczki po kamulcach. Jazdę określiłbym jako niezbyt komfortową.\nJest ładnie, bo miejsce to taka namiastka Dolomitów, ale co z tego, skoro patrzysz ciągle pod koła, a głowa lata jakby człowiek na pralce Frania siedział.\nPo długim i przyjemnym zjeździe taki teren boli podwójnie.\nZmrok dopada nas na wysokości 1850m i ostatnie 12km zjazdu w ciemności po kamieniach to już wolna amerykanka. Zmęczone ręce wiszą na klamkach, a głowy mamy zaprzątnięte wirtualnym trzymaniem kciuków, aby jeden z kamieni nie wybił na zakręcie koła – lot w dół byłby długi. Na szczęście jest już na tyle ciemno, że nie widać jak głęboka jest dolina.\nW pierwszym z potencjalnych noclegów miejsca nie ma – lokalsi sami śpią na podłodze i upchnięcie tam 4 śmierdzących kolarzy, jest problematyczne. Pytają tylko czy potrzebujemy wody i sugerują zjazd kawałek dalej – podobno są tam noclegi obsługujące spływy raftingowe. W obecnej sytuacji hydrologicznej taki spływ byłby raczej zjazdem. Trafiamy do Gîte La Cathedrale, gdzie wita nas pusta hotelo-restauracja. Dostajemy tadżina, właściciel pali w kominku i rozpoczynamy kolarskie dysputy o tym, czy tak powinny wyglądać wakacje.\nPoranek spędzamy na łataniu dętek i zastanawianiu się, skąd wziąć jedzenie na drogę. Do najbliższej miejscowości na trasie mamy około 37km, więc co może pójść nie tak…\nCathedral – Imilchil\n101,6km / 2734m\nTo miał być piękny dzień. Pierwsze 34 kilometry jedziemy wąwozem rzeki – szuter jest przyjemny, a ogromne, skalne ściany dają miły chłód. Wszystko było pięknie, gdyby nie przygoda, która rozpoczęła się jakieś 3 kilometry przed końcem kanionu (za którym czekała na nas cywilizacja). Osuwisko skalne zasypało drogę. Z jednej strony wielka ściana, z drugiej rzeka. Przed nami cel, za nami 30 kilometrów cofania się wąwozem i ponad 100km objazdu. Piotrek przechodzi przez rzekę, aby prowizorycznie sprawdzić, czy coś widać. Zgodnie ustalamy, że widać i że za zakrętem na pewno jest lepiej.\nI faktycznie jest, tylko że za kolejnym znowu jest źle.\nEmocji dodaje fakt, że mijamy coś, co wygląda jak szlaban ułożony z kamieni i słyszymy nad sobą koparkę. Oznacza to, że pewnie gdzieś nad nami budowana jest nowa droga, a osuwisko dobijane jest zrzucanymi przez nią kamieniami. Wyliczamy jakie jest prawdopodobieństwo, że kamień zleci akurat na nas, przechodzimy i rozpoczynamy skalną wspinaczkę z rowerami na plecach. Trwa to delikatnie mówiąc bardzo, bardzo długo – na tyle, że postanawiam dolać sobie do bidonów wody z rzeki. Dochodzimy tak do Anergui, gdzie czeka na nas sklepik z wafelkami oraz chleb z omletem.\nNoszenie roweru stąpając delikatnie po skarpie pełnej kamieni nie brzmi może specjalnie źle, ale gdy słońce niemiłosiernie pali, a skóra po prawej stronie ciała jest wyraźnie innego koloru niż po lewej (bo 4. dzień z rzędu jedziemy w tę samą stronę), a rower waży 17kg, wszystkie doznania multiplikują się.\nTrochę smażonego w brzuchu i od razu jesteśmy gotowi na ponad 10km podjazdu ze średnią 10%. Jest tak ciepło, że cieplej być nie może – na nadgarstkach pojawiają mi się bąble, a zegarek Piotrka pokazuje 57ºC. To najcięższy psychicznie podjazd trasy – również dlatego, że praktycznie z samego dołu widać szczyt. Jedzie się krętym asfaltem bez żadnego cienia. To chyba jeden z najcieplejszych dni w moim życiu. Mimo że w sklepie u podnóża wypiłem blisko 2 litry, to już w połowie podjazdu zaczynam kalkulację, na ile mi reszta wystarczy. Liczę też na to, że na szczycie będzie zimniej.\nNa górce znowu jest bardzo ładnie, a my mijamy jeszcze bardziej odcięte od świata wioski. Takie, które określiłbym słowem: mocne. Gdzieś pośrodku niczego biegnie do nas z horyzontu pasterz krzycząc „énergie!” Nie chodziło mu jednak o kibicowanie, a zapytać chciał po prostu o jakieś jedzenie. W oddali widzę jego chatkę zbudowaną z koców. Wspomina też coś o pieniądzach, aby mógł sobie kupić skarpetki.\nTo takie niezbyt przyjemne uczucie, gdy jedziesz rowerem za kilkadziesiąt tysięcy, odwalony w Raphie, sapiesz głodny i umęczony na podjeździe, gdy obok ludzie w skrajnej biedzie zastanawiają się „po co, dlaczego?!”. Przecież mógłbyś właśnie siedzieć w swoich luksusach w domu. Nie mam na to odpowiedzi.\nTego dnia zmrok łapie nas w okolicach 2400m n.p.m. ale jest wyjątkowo ciepło. W ciemnościach mijamy jezioro Tislit – jest bajkowo. Niebo wypełnione gwiazdami niczym w Bieszczadach, jezioro otoczone śnieżnymi szczytami i szybki zjazd asfaltem wprost do miejscowości Imilchil. Stajemy w hotelu „na przedmieściach”, znowu jesteśmy tam jedyni. Jest to nasz najdroższy nocleg, bo płacimy około 100zł od osoby, ale kolacja i śniadanie są tego warte! To będzie jedyny dzień, w którym wyjdziemy z hotelu najedzeni. Najedzeni, ale zmarznięci – w hotelu temperatura jest jednocyfrowa.\nŚpimy w Espace Imilchil.\nImilchil – Boumalne Dades\n160,4km / 1751m\nDzień relaksacyjny. W zasadzie całość w dół, z jednym, drobnym wyjątkiem – dlatego też dystans nieco większy: 160km. Pierwsze 35 kilometrów do Agoudal leci jak z bicza. Asfalt równy, nachylenie minimalne – nic tylko jechać.\nDzielimy się niespostrzeżenie na dwie dwuosobowe grupki i we wspomnianej już miejscowości miejscowi krzyczą do nas, że źle jedziemy. Że dwóch gości, którzy jechali przed nami skręciło w inną stronę niż pokazuje nam ślad. Znamy te sztuczki! Pewnie chcą nas oszukać, postanawiamy więc ich zignorować… na chwilę, bo okazują się bardzo wiarygodni. Faktycznie, po chwili widzimy jak Piotrek z Michałem wracają. W całym tym zamieszaniu Krzyśkowi dzieci kradną banana. W zamian za kradzież postanawiają nas rowerami wyprowadzić z wioski i skierować, zgodnie ze śladem, na pustynną szutrówkę. Tam zaczyna się przygoda.\nPowietrze jest tak suche i ciepłe, że do końca dnia nie przestaje mi się już z nosa sączyć krew. Wjeżdżamy w rejony przypominające pustynie w Nevadzie. Kulamy się tymi imponującymi szutrami aż pod okolice 3000m n.p.m. i rozpościera się przed nami widok znany z Wielkiego Kanionu Kolorado. Spokojnie można byłoby go nazwać Całkiem Sporym Kanionem Kolorado.\nSam podjazd nie jest specjalnie męczący jako że rozpoczynamy go dość wysoko, męczy jednak nieco psychicznie, bo kręte drogi na szczyt widać z daleka. Gdy pomyślę, że jeszcze miesiąc wcześniej zastanawialiśmy się, czy te drogi będą w ogóle przejezdne, uśmiech politowania pojawia mi się na twarzy. Spodziewaliśmy się tu śniegu po pas – tak przynajmniej twierdziły opinie ludzie z internetu i ich zdjęcia. Trochę szkoda. Mieliśmy na to przygotowaną alternatywę – bokiem, przez Tinghir, idzie najwyższy asfalt w kraju. Tam też znajduje się słynny kanion Les gorges du todra, który na Google Street View wygląda co najmniej imponująco. Nie mamy jednak jak włączyć tego odcinka do naszej trasy. To jedna z kilku rzeczy, które włączylibyśmy do wyjazdu gdyby był czas… albo droga która pozwala na sensowną pętlę tam.\nKolejne 16km zabija moje plecy. To kamienisty zjazd, na które moje nabite do blisko 4 atmosfer, 35mm opony nie były przygotowane. Na dole nadaję się już tylko do pilnej wizyty u fizjoterapeuty, a przed nami jeszcze blisko stówka. Michał na koniec zjazdu rozpoczyna festiwal łapania kapci, Krzysiek leci przez kierownicę na jednym z zakrętów – emocji nie brakuje. Droga skutecznie motywuje do nieprzestrzeliwania zakrętów (vide zdjęcia powyżej).\nTo prawdopodobnie jeden z najgorszych dla mnie zjazdów w życiu. Plus jest taki, że i tak lepiej go zjeżdżać niż wjeżdżać. Kamienie są zbyt duże.\nKolejne kilometry spędzamy na przyspieszonej regeneracji każdej części ciała.\nNa dole następuje moment-kulminacja. Moment, na który wszyscy czekaliśmy powinniśmy czekać. To droga do Boumalne Dades wiodąca przez słynny wąwóz Gorges Dadés. Jeśli wpiszecie sobie w googlach top10 lub ewentualnie top20 dróg świata, lub coś w stylu „drogi, które kolarz powinien przejechać przed śmiercią”, to istnieje bardzo duża szansa, że ten fragment się tam znajdzie. Znajduje się ona nawet na niezbyt długiej liście The world’s most epic cycling roads w aplikacji Komoot, z której ostatnio coraz częściej korzystamy. Doświadczony życiem, podchodzę do wszystkich tych dróg z bardzo dużym dystansem. Droga Atlantycka przecież wcale nie jest fajna, ścieżka nad tajwańskim Moon Sun Lake to jakiś dowcip, albańska Leqet e Hotit nie robi wrażenia w porównaniu z tym co jest dookoła niej, Stelvio jest spoko, ale ruch na nim już niekoniecznie, Droga Trolli jest fajna, ale gorsza niż wiele okolicznych, Zoncolan wcale nie jest tak ciężki i tak dalej…\nTu jednak początek dawał nadzieje. Kawałek nudnego płaskiego przez wioski i potem już kilka naprawdę niezłych widoków… i bardzo pustych dróg jak na tak dobre asfalty. Olbrzymi zakręt remontowaną drogą nad tutejszym odpowiednikiem Horseshoe Bend lub punktu widokowego Pavlova Strana w Czarnogórze, zjazd jak z Alp, ciekawe formacje skalne i w końcu on – epicki kanion.\nPostaram się być obiektywnym. Droga dojazdowa do Dadès Gorges jest imponująca, trzeba jej to przyznać. Może nie zapada na tyle, aby ją w przyszłości szczególnie wspominać, ale nie szkodzi.\nSam wąwóz natomiast to taki moment, w którym patrzysz na tę drogę, którą widziałeś już wiele razy w internecie, mówisz sobie pod nosem „wow” i jedziesz dalej. Fajne, ale o co tyle szumu – nie wiem.\nProblemem jest też to, że im bardziej jesteśmy w kanionie (i za nim) – tym więcej jest turystów, hoteli, sklepów i całej reszty rzeczy kolarsko niekorzystnych.\nOkazuje się również, że zaraz za kanionem znajdują się super-ciekawe formacje skalne o nazwie: Monkey Paw Mountains. Trafiamy tam akurat o zachodzie słońca, więc pobocza są pełne fotografów. Nie stajemy więc nawet na chwilę i ciśniemy w dół, szukać jedzenia i noclegu… lub nie.\nDo Boumalne Dades zjeżdżamy jak zwykle o zmroku. Centrum znajduje się w innym kierunku niż prowadzi nasza trasa, więc stajemy w pierwszej napotkanej knajpie, która daje nadzieje na zamówienie czegokolwiek innego niż Tadżin. Zamawiamy kebabowe patyki i prawdopodobnie najbiedniejszy makaron świata (oczywiście fromage), który składa się z rozgotowanego makaronu, posypanego produktem seropodobnym. Jest doskonały… tylko 10 razy za mały.\nUruchamiamy też Operację Leniuszek. Nasza trasa przewiduje na kolejny dzień jakieś 120km jazdy krajówką bez pobocza (uprzedzał nas przed nią Piotrek z Destination Lycra) – ani specjalnie przyjemna, ani bezpieczna, ani widoki nie takie dobre, bo po płaskim (~500m w dół). Pytamy kelnera czy istnieje jakikolwiek transport dla ludzi z rowerami do miejscowości Warzazat (pisanej Ouarzazate). To taka miejscowość, w której kręci się filmy na przykład Helikopter w Ogniu albo Gladiator.\nTaksówkarz oczywiście znajduje się przy stoliku obok nas i mówi, że nas przewiezie. To znaczy kelner tak mówi, bo taksówkarz umie tylko po Berbersku – niepodobnym do niczego.\nNie minęło kilka minut od zjedzenia kolacji, a widzimy jak pod restaurację podjeżdża Dacia Lodgy i kierowca rozpoczyna wrzucanie 4 rowerów na bagażnik dachowy. Przez bagażnik mam oczywiście na myśli dużą, metalową dechę, do której przywiązuje się rzeczy sznurkiem. Po dłuższych negocjacjach decydujemy się na 3 rowery w bagażniku, 5 osób w aucie i jeden rower na dachu.\nKolejnych 140km spędzamy na nie patrzeniu w przednią szybę, by nie widzieć jak duża jest szansa, że zginiemy, na słuchaniu zderzających się ze sobą w bagażniku rowerów i na odpisywaniu ludziom na Instagramie, po tym, jak napisałem, że to Dacia Logan, a nie Lodgy.\nKierowca dojeżdża na miejsce i nic nam nie pasuje. Sprawa jest prosta: myślał, że jedziemy do Tabounte – dzielnicy Warzazatu, a nie Tabourahte – miejscowości oddalonej od tego miejsca o blisko 30km. Wydaje się, że nie wie w ogóle gdzie ta miejscowość jest, więc trąbiąc zajeżdża drogę innemu taksówkarzowi, wysiada z auta i idzie pytać o drogę. Mam nieodparte wrażenie, że Marokańczycy potrzebują 10-krotnie więcej słów niż my, aby przekazać taką samą wiadomość. W ramach zadośćuczynienia płacimy taksówkarzowi nieco więcej niż było umówione – za 140km daliśmy ok. 240zł (do podziału na 4).\nŚpimy w D’art Joud.\nTabouraht – Arba Tighedouine\n132,5km / 2243m\nSzósty dzień miał być również dużą atrakcją. Czekała na nas bardzo popularna przełęcz Tizi N’Tichka (2260m n.p.m). Można się chyba pokusić o stwierdzenie, że najpopularniejsza przełęcz w kraju. Pamiętacie jak na początku wpisu mówiłem, aby zebrać sobie „najlepsze miejsca do odwiedzenia w Maroku” i tam nie jechać? To to jest właśnie takie miejsce.\nSam dojazd z południa to spory odcinek drogi ładnej, ale dla nas już całkiem nudnej i odcinki przyjemnego kanionu, choć również nie robił on już nas wrażenia. Okazało się, że to pierwszy dzień z tych, w których przestaję robić zdjęcia. To oznacza tylko jedno: można byłoby już wracać do domu. I faktycznie, gdybym miał komuś polecać naszą trasę, sugerowałbym zakończenie jej w Boumalne Dades, bo reszta nie wniosła już nic nowego.\nZnowu jedziemy drogami pełnymi turystów (jak na tutejsze warunki), znowu pojawiają się wielbłądy i autokary. Szczyt osiągamy nadzwyczaj łatwo, spotykamy tam zafascynowane nami wycieczki bijące brawo, jemy omlety i idziemy na słynny punkt widokowy.\nŻeby być uczciwym muszę przyznać, że droga jest faktycznie ciekawa, ale nie ma to znaczenia. Asfalt pełen jest samochodów, a jakby tego było mało zjazd jest w remoncie, a my trafiamy na jakiś ogromny zlot samochodów Renault 4. Oznacza to, że po początkowym, idealnym asfalcie, który widać na zdjęciach, jedziemy już tylko w kurzu, korkach i spalinach.\nO Tizi N’Tichka i zjeździe z niej staramy się zapomnieć najszybciej jak to możliwe. Szybko uciekamy w boczną drogę będącą podjazdem pod Montée vers Tighdouine. Bardzo przyjemny, blisko 8-kilometrowy segment o średnim nachyleniu 6%… by był, gdyby nie to, że po drodze jest trochę zjazdów i duża część podjazdu składa się z dwucyfrowych wartości procentowych. Ale to nie szkodzi, droga jest bardzo ładna, na górze świetne widoki i imponujący szczyt Toubkal w oddali.\nDojeżdżamy do miejscowości z planowanym noclegiem: Tighedouine. Szybko okazuje się, że o noclegu, który znaleźliśmy na Googlach nikt tu nie słyszał. Krótki spacer po okolicznych ogródach i domostwach szybko nas w tym utwierdził – wtórujący wzrok mieszkańców tych domostw również.\nDecyduję się jechać dalej na YOLO i rozglądać się za spaniem. Szybo trafiamy na napis na ścianie: Cafe & Restaurant. Wita nas Dżamal, gość który wygląda, jakby właśnie skończył mecz NBA – dużo się nie mylimy, faktycznie spędził z pół swojego życia w Stanach.\nDżamal jest człowiekiem instytucją – załatwia nam nocleg w hotelu, który właśnie rozwija, przynosi jedzenie i opowiada jak to właśnie w tym momencie dodawał swój hotel na Google Mapsy. Problem jest tylko taki, że Dżamal wrócił do Maroka chyba głównie z powodu unoszącego się po okolicy zapachu marihuany – wszystko co robi zajmuje wieczność, a każda propozycja z jego ust ciągnie za sobą szereg niewiadomych. Na wieczornego tadżina, który będzie za pół godziny, czekamy godzinę dłużej. Dostajemy go, gdy ulice są już puste. Znowu nie zaśniemy o rozsądnej porze. Podlinkowałbym ten nocleg ale wiecie – Dżamal go pewnie jeszcze dodaje, zaraz skończy.\nArba Tighedouine – Marakesz\n127,3km / 1709m\nDzień 7 nie wnosi już niczego nowego – kierujemy się po prostu okrężną drogą do Marrakeszu.\nMamy na ten dzień przygotowany plan awaryjny, dla ambitnych – ośrodek narciarski Oukaïmeden, ale skoro nie ma śniegu to pomijamy go. Poza tym Andrzej sprawdził, że nie da się go zamknąć w sensownej pętli i trzeba byłoby wracać tą samą drogą. Szkoda, to drugi najwyższy asfalt w kraju (2.650m), a sam podjazd też jest imponujący – od strony, którą jedziemy jest to 37km ze średnią 5%, a potem zjazd do Marrakeszu: 70km ze średnią 3%. Najsss.\nNasza trasa tego dnia ogranicza się do nieco dłuższej i trochę męczącej sekcji grawelowej, odwiedzin w tłocznym mieście Ourika i wspięciu się na na niecałe 1900m tylko po to, aby potem zjechać prosto do Marrakeszu.\nA o samym Marrakeszu pisał już nie będę, bo staram się trzymać pozytywny ton tego wpisu.\nNasze kartony w każdym razie czekały tam, gdzie je zostawiliśmy, a samolot wraz z nami i sprzętem wrócił szczęśliwie do Warszawy.\nNie mogę z czystym sumieniem polecić gór Atlas każdemu. Przede wszystkim nie polecam udawać się tam ze swoją dziewczyną. Na 86% nie spodoba się jej tam.\nJeśli jesteś jednak domorosłym eksploratorem, który woli surową naturę od turystów oraz nutkę przygody od coffee ride’a z kumplami to to jest to. Dla każdego, który chciałby zwiedzić coś tam w Afryce, ale „trochę się cyka”. To jeden z najbezpieczniejszych kierunków na tym kontynencie.\nWizyta w odległych od wszystkiego wioskach głębokiego Atlasu całkiem dobrze pozwala też docenić świat, w którym się żyje. Ten, w którym naszym największym zmartwieniem jest: czy nie przybędzie nam wagi na święta. Maroka nie umieszczam na czołowych miejscach mojej prywatnej listy najlepszych tras i widoków, ale jako całość jest na niej dość wysoko. Poza tym jest relatywnie blisko (jak na tak odmienny świat) i tanio. Tylko trzymajcie się z daleka od miejsc turystycznych i dużych miast.\n…no warto też pamiętać, że Maroko jest zdecydowanie większe niż same góry Atlas. Mam tu na myśli również pustynie oraz linię brzegową ;-)\nChciałbym również oficjalnie dodać, że fakt, iż zaraz po naszym wyjeździe ogłoszono pierwszy przypadek koronawirusa w Maroku nie ma nic wspólnego z naszym przybijaniem piątek wszystkim dookoła.\nbikepacking Maroko zagranica\nBikepacking 101: poradnik opornego szosowca


Wizja Jakuba (Rdz 28, 10-22)\nJakub, posłuszny ojcu i matce, opuścił Beer–Szebę i poszedł do Charanu. By wypełnić wolę rodziców, zgodził się na ponad siedmiusetkilometrową podróż. Już po kilku dniach (85 km) jego wysiłek został nagrodzony. Jakub trafia w „to miejsce”.\nW oryginalnym tekście hebrajskim podkreślone zostało, że nie jest to „jakieś miejsce”, ale ha–makom „to miejsce”. Miejsce, gdzie styka się niebo ze środkiem ziemi, miejsce, gdzie według żydowskiej tradycji Abraham miał złożyć w ofierze Izaaka i gdzie później miała stanąć Świątynia Jerozolimska, której punkt centralny — „Święte Świętych” — miał znajdować się dokładnie w „tym miejscu”.\nTam więc układa się do snu Jakub i opiera swoją głowę na kamieniu. Mimo niezbyt wygodnej poduszki, ma wspaniały sen. Zobaczył schody do nieba (hebrajskie słowo sulam oznacza tutaj raczej solidne schody podobne do tych, jakie prowadziły na szczyty mezopotamskich piramid, niż chwiejną drewnianą konstrukcję, jaką wyobrażamy sobie myśląc o drabinie). Wędrowali po nich aniołowie. Schodzili, by wypełnić otrzymaną od Boga misję na ziemi i wracali, by otrzymać następną. Na szczycie schodów stał sam Jahwe. On to złożył Jakubowi obietnicę. Nie zawarł z nim przymierza, gdyż w przymierzu obie strony do czegoś się zobowiązują. Bóg złożył bezwarunkową obietnicę, że da Izraelowi i jego potomkom na własność Ziemię Świętą, a oni rozmnożą się i zamieszkają na całej ziemi. Bóg za ich pośrednictwem będzie błogosławił wszystkim narodom.\nObietnica ta wypełnia się na naszych oczach. Potomkowie Jakuba mieszkają nie tylko w Izraelu, ale i na całym świecie. Co więcej, dzięki Żydowi Jezusowi i wyrosłemu z pnia judaizmu chrześcijaństwu, błogosławieństwo zbawienia otrzymują także poganie.\nSą też bardziej osobiste obietnice: Bóg obiecuje Jakubowi swoją opiekę na wszystkie lata jego życia. Boże obietnice nie skończą się, gdy Izrael wróci do domu, co może sugerować interpretowane dosłownie słowo „dopóki”, ale będą aktualne wiecznie.\nHistoria ta ma jednak jeszcze drugie duchowe dno. W sensie alegorycznym schody do nieba oznaczają Chrystusa, co zresztą sam Zbawiciel podkreślił w rozmowie z Natanaelem, kiedy to odniósł do siebie obraz z księgi Rodzaju. „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego” (J 1, 51). Jezus jako zapowiedziany Mesjasz jest jedynym pośrednikiem, który łączy niebo z ziemią. On jest, jak mówi Jakub, „Bramą Nieba”, On jest Drogą wiodącą w górę do domu Ojca. Całe Jego życie było wypełnieniem Jakubowej wizji. Podczas chrztu w Jordanie, na górze Tabor, w Ogrójcu, w czasie zmartwychwstania i w wielu innych sytuacjach niebo otwierało się, a aniołowie zstępowali na Syna Człowieczego, by jako Król Aniołów wydawał im polecenia. W czasie swojego powtórnego przyjścia sam Chrystus zstąpi razem z aniołami w chwale. To, co Jakub widział we śnie, apostołowie ujrzeli na jawie, a każdy z nas zobaczy na końcu czasów. W duchowym znaczeniu Izrael to my — Kościół. To również do nas, wszczepionych w lud Boży, skierowane są obietnice wiecznego błogosławieństwa. Bramy piekielne nas nie przemogą.\nWróćmy jednak do Jakuba (Kościoła) i zobaczmy, jaka była jego odpowiedź na otrzymaną od Najwyższego łaskę i wyciągnijmy z tego wnioski, co do naszego postępowania wobec Boga.\nPo pierwsze patriarcha rozpoznał Boże działanie w swoim życiu: „Prawdziwie Pan jest na tym miejscu a ja nie wiedziałem”, a następnie przestraszył się: „to miejsce przejmuje grozą”. Bojaźń Boża jest właściwą reakcją człowieka, gdy staje wobec Najwyższego. Jakub nie poprzestał jednak na pomieszanym z fascynacją lęku przed Stwórcą, ale od razu, na chwałę Pana, podjął fizyczny, umysłowy i finansowy wysiłek. Wstał wcześnie rano i kamień (z pewnością nie był lekki), który miał pod głową ustawił pionowo jako stelę (możliwe, że przy tym wyrył na niej jakiś napis upamiętniający to wydarzenie). Następnie namaścił macewę oliwą i nadał temu miejscu nową nazwę: Betel to znaczy „Dom Boga”. Był to znak konsekracji, potrzebny aby w tym miejscu można było składać ofiary. W zamian za to, że Pan da mu chleba, trochę szat i swoją opiekę, Jakub ślubował zbudować w tym miejscu ołtarz i sanktuarium. Na potrzeby tegoż przybytku Izrael zobowiązał się płacić dziesięcinę ze wszystkiego, co dostanie od Boga. Odpowiedzią Kościoła, czyli każdego z nas, na dary otrzymywane od Boga jest więc gorliwe służenie Bogu (ciałem i umysłem) oraz troska o wybudowanie Mu domu, nie tyko tego duchowego w naszych sercach, ale, co możemy wyczytać z naszej historii, także tego materialnego, zbudowanego z kamieni. Jakub na potrzeby kultu oddawał dziesiątą część wszystkiego, co zarobił. Warto się nad tym zastanowić.\nArtykuł „Wizja Jakuba (Rdz 28, 10-22)” ukazał się w 133 numerze „Wieczernika”.


Franczyza – Red Hot Chicken\nzasady współpracy franczyzowej\nW ramach współpracy franczyzowej sieć oferuje kompleksową wiedzę na temat biznesu, szkolenia na początku i w trakcie działalności. Dodatkowo partner sieci korzysta ze wsparcia zarówno struktur centralnych, jak i stałej opieki doradców regionalnych. Franczyzobiorca może również liczyć na pomoc przy projektowaniu lokalu zgodnie ze standardami wizualnymi sieci oraz wyposażenia w specjalistyczny sprzęt gastronomiczny. Franczyzobiorca zapewnia też wsparcie w zakresie rekrutacji i szkolenia pracowników oraz obsługę logistyczną placówek. W ramach współpracy franczyzowej oferujemy:\nweryfikacja lokalnego rynku pod względem konkurencji i analizę\nlokalizacji przyszłej placówki\npomoc przy otwarciu\nkompleksowe szkolenia z zakresu zarządzania biznesem, personelem oraz obsługi klienta\ngotowe i skuteczne rozwiązania marketingowe\nopracowaną i aktualizowaną dokumentację HACCP\nsekrety technologii produkcji soczystych kurczaków w chrupiącej panierce.\npełne wsparcie sztabu specjalistów przez cały okres\nWłaścicielem restauracji Red Hot Chicken może zostać każdy, nie musi być to osoba z doświadczeniem w gastronomii, wystarczy zaangażowanie, energia i chęć do nauki; resztą zajmiemy się my.\nSuma inwestycji to ok.70 tys. PLN, choć może to być znacznie mniejsza kwota. Połowę tej sumy stanowi inwestycja w sprzęt gastronomiczny, który można leasingować. Druga połowa to koszty związane z remontem i adaptacją placówki do potrzeb sieci. Wykonując remont własnymi siłami można szukać w ramach tych działań oszczędności nawet do 50%.\nBiznesplan zakłada zwrot z inwestycji przy prowadzeniu lokalu o powierzchni ok. 50m2, z niewielką salą konsumpcyjną oraz sprzedażą z dowozem w ciągu 1 roku.\nPrzyspieszenie zwrotu z inwestycji może nastąpić w sytuacji prowadzenia placówki na zasadzie „interesu rodzinnego”, wówczas koszty prowadzenia restauracji Red Hot Chicken znacząco się obniżają, zyskując jeszcze większą jej rentowność.\nskuteczna analiza kosztów\nSzybki zwrot z inwestycji możliwy jest dzięki zoptymalizowanemu pod kątem kosztów, wielokrotnie analizowanemu i modyfikowanemu w fazie testów w restauracji własnej – food cost’owi, specialistycznemu narzędziu kalkulacyjnemu, niezbędnemu w prowadzeniu profesjonalnego biznesu gastronomicznego.\nNarzędzie to jest udostępniane każdemu Franczyzobiorcy.\nNiepowtarzalna nazwa, logotyp, layout oraz nowoczesny wizerunek restauracji. Mastergrupa, właściciel konceptu zapewnia kompleksowe rozwiązania dotyczące funkcjonowania marki z niepowtarzalną nazwą i logotypem oraz unikatowy design. Stworzyła nowoczesną, oznaczoną logiem Red Hot Chicken, estetyczną, profesjonalną i jednocześnie praktyczną linię opakowań jednorazowych do pakowania produktów. Ubiór personelu został specjalnie zaprojektowany i zunifikowany jako wyróżnik sieci. Produkty do domów klientów dowożone są specjalnie obrendowanym samochodem firmowym, spełniającym poza funkcjami praktycznymi rolę mobilnej reklamy.\nprofesjonalna technologia marynaty i panierki w najlepszej cenie\nOryginalna technologia produkcji opracowana przez profesjonalnych technologów gwarantuje wysoką i zawsze niepowtarzalną jakość skrzydełek, polędwiczek oraz nóżek w dwóch liniach smakowych: łagodnej i pikantnej.\nCharakteryzują się one wyjątkową soczystość oraz oryginalną nutą smakową dzięki starannemu procesowi marynowania w specjalnej mieszance ziół, jest to wynik wieloletnich prac specjalistów – technologów nad jakością oferowanych przez nas marynat i panierek. Po kilku latach testów oraz sprawdzeniu w praktyce w placówce własnej możemy zaoferować naszym Partnerom profesjonalną współpracę w tym zakresie. Oferujemy jednocześnie najniższe ceny marynat i panierek na rynku.\nfachowe techniki sprzedaży\nZapewniamy kompleksowe, wieloetapowe szkolenia dla personelu z zakresu skutecznego wykorzystania technik sprzedaży dla zwiększenia obrotu produktami Red Hot Chicken oraz szkolimy Franczyzobiorców w zakresie zarządzania biznesem i personelem.\nskuteczny marketing i promocja centralna\nWieloletnie doświadczenie w zarządzaniu sieciami gastronomicznymi pozwala nam na zastosowanie sprawdzonych i skutecznych rozwiązań marketingowych dla sieci poprzez działania centralne jak i indywidualne, dostosowane do potrzeb lokalnych placówek.\nOferujemy rozwiązania praktyczne (a nie tylko teoretyczne) służące wyeliminowania każdego słabego punktu w łańcuchu dostawa – produkcja – sprzedaż. Dwudziestoletnie doświadczenie w gastronomii w zakresie prowadzenia lokali własnych jak też zarządzania siecią lokali oraz skrupulatna analiza funkcjonowania własnego lokalu Red Hot Chicken pozwalają nam na przekazanie Franczyzobiorcom praktycznej wiedzy na temat prowadzenia restauracji co skutkuje wyeliminowaniem w fazie projektowania, rozruchu i właściwej pracy placówek franczyzowych wszystkich „słabych punktów”w ich działaniu. Zwiększa to znacznie szansę na sukces placówek i satysfakcję finansową Franczyzobiorców.\nidealny pomysł na biznes,\nskontaktuj się z nami, zaproponujemy skuteczne rozwiązania dla Ciebie!\n+48 517 517 401


Bomber Jacket – Mega trend tego roku\nOd wielu sezonów na topie jest ramoneska, ale w tym roku wszechobecnej moto kurtki rośnie konkurencja, a jest nią bomber jacket (nie mylić w varsity jacket, która robiła furorę w zeszłym roku).\nKlasyczna bomber jest z reguły sportowa, ale projektanci na tez sezon proponują ją w różnych wersjach – bogato zdobiona jak u Marni, z jedwabiu jak u Marc by Marc Jacobs i elegancko jak u Tracy Reese.\nJeżeli nie masz jeszcze bomber kurtki w swojej szafie, to koniecznie zobacz naszą galerię i przekonaj się, że nie tylko ramoneski mogą być uniwersalne i „cool”. A jeżeli już masz jedną lub dwie w szafie, to zainspiruj się gwiazdami street style i przekonaj się, że bomber można nosić na wiele sposobów.\narmia army bomber jacket co nosic na zime fashion jesień 2014 jesień zima 2014/2015 militarne botki militarny styl moda moda na jesień street style styl militarny trendy trendy jesień zima 2015 trendy na jesień trendy na zimę wiazane botki workery zima 2015


Prezydent znowu na kolanach! Błaga moce nadprzyrodzone o pomoc w walce z wirusem, ale wyborów nie przełoży! – Przekaz Dnia\nKsięża, biskupi i inni hierarchowie gimnastykują się i prześcigają się we wzywaniu sił nadprzyrodzonych. Jedni zawierzają Polskę Matce boskiej częstochowskiej, nastepni Matce boskiej fatimskiej, jeszcze inni klercy „sercu jezusowemu”. Do tego wyścigu magów dołaczył również Andrzej Duda.\nPrezydent Andrzej Duda na Jasnej Górze prosi siły nadprzyrodzone o odparcie epidemii. Ale one wciąż pozostają obojętne na wszelkie modły, apele, prośby i akty strzeliste. Plusem tych jałowych rytuałów jest to, że ich widoczna nieskuteczność może przyczynić się do postępów laicyzacji w Polsce.\nTaki przykład z góry dla narodu. Jak wiadomo, rząd zakazał uczestnictwa w obrzędach religijnych w świątyniach więcej niż pięciu osobom jednocześnie. Kliknijcie i sam policzcie, ilu ich jest z Dudą na tym zdjęciu


Danwood S.A. jest jednym z najbardziej liczących się na rynku europejskim dostawców prefabrykowanych domów o konstrukcji drewnianej w standardzie „pod klucz”.\nWiększość sprzedaży spółka realizuje na wymagającym rynku niemieckim, na którym jest liderem pod względem liczby sprzedanych domów prefabrykowanych wykończonych „pod klucz”, z udziałem na poziomie 10 – 11% oraz trzecim co do wielkości graczem na tym rynku w segmencie domów prefabrykowanych ogółem.\nPoza rynkiem niemieckim, Danwood jest także obecny w Austrii i Szwajcarii, Wielkiej Brytanii oraz w Polsce, gdzie jest jednym z największych producentów domów prefabrykowanych.\nW okresie ponad 25 lat swojej działalności Danwood przekazał klientom ponad 13 tys. domów.\nOferta firmy jest jedną z najbardziej kompleksowych i różnorodnych na rynku – zawiera paletę prawie 100 projektów jedno- i dwurodzinnych domów, o powierzchni od 80 do ponad 300 m2, zróżnicowanych pod względem funkcjonalnym i estetycznym. Klientom oczekującym rozwiązań niestandardowych Danwood proponuje projekty indywidualne. Konkurencyjność oferty firmy jest wynikiem wysokiej jakości i atrakcyjnej ceny oferowanych domów.\nFirma posiada nowoczesny zakład produkcyjny w Bielsku Podlaskim, którego obecne moce produkcyjne, po rozbudowie w latach 2015-2016, wynoszą 2,5 tys. domów rocznie, z możliwością dalszego, szybkiego ich zwiększenia wraz ze wzrostem liczby oddawanych domów.


napad - Płońsk\nWpadli podejrzani o rozbój\nPod koniec stycznia na terenie gminy Sochocin dwóch zbirów napadło na samotnie mieszkającego 70-latka. Bandyci już wpadli w ręce policjantów.\nNapadł na sklep z nożem w ręku, jest już w areszcie\nDo napaści na doszło w miniony piątek w nocy. Mężczyzna w kominiarce na głowie wszedł do jednego ze sklepów spożywczo-przemysłowych na terenie gm. Sochocin. Zaczął grozić nożem 19-letniej ekspedientce, żądając od niej wydania pieniędzy. Bandyta uciekł po zabraniu łupu.\nDzięki szybkiej reakcji i ustaleniom płońskich mundurowych, mężczyzna podejrzany o rozbój z użyciem noża w sklepie spożywczym, został zatrzymany. Decyzją sądu bandyta trafił do aresztu na trzy miesiące.\nKradł, włamywał się, napadał\nJuż wiadomo, że ma na koncie demontaż i zwinięcie kamer monitoringu osiedlowego, atak na sprzedawczynię w spożywczaku oraz kradzież z włamaniem do automatów do gier. 17-letni płońszczanin wpadł właśnie w ręce miejscowych policjantów.\nTrzech płońszczan za kratkami za rozbój\nPłońscy kryminalni schwytali trzech mężczyzn podejrzanych o napad na pracownika skupu złomu. Byli oni już karani za podobne przestępstwa. Decyzją sądu trafili do aresztu.\nDemolka w punkcie skupu truskawek - metalowa rurka poszła w ruch\nW sobotę około godziny 20:30 w miejscowości Łbowo, w truskawkowej gminie Czerwińsk, dwóch nieznanych sprawców, poruszających się dostawczym fiatem koloru białego na niemieckich tablicach rejestracyjnych, zamaskowanych w kominiarki, wtargnęło na teren punktu skupu owoców.\nBrutalny napad na małżeństwo - pobici za ...70 złotych\nByło około godziny 23, kiedy dwóch zamaskowanych bandziorów zaatakowało śpiących domowników. Do tych szokujących zdarzeń doszło we wsi Sielec w gminie Czerwińsk n/Wisłą.\nNiebezpiecznie przy Grunwaldzkiej – pobił i okradł kobietę\nNapadnięta w poniedziałek na jednej z głównych ulic miasta płońszczanka próbowała się bronić. Bezskutecznie. Oprych, aby ukraść torebkę, posunął się do rękoczynów.


kiedy stosowac olej cbd\nSześć pomysłów na olejek cbd tradzik!\nolejek cbd tradzik Zobaczyła mnie. olejek cbd tradzik Potwornie chodzę po całym mieście liège, dokąd książę burgundzki, który go mądrymi ustawami, silnym wojskiem. olejek cbd tradzik Potwornie chodzę po całym mieście liège, dokąd książę burgundzki, który go mądrymi ustawami, silnym wojskiem. olejki cbd jak uzywac Potwornie chodzę po całym mieście liège, dokąd książę burgundzki, który go mądrymi ustawami, silnym wojskiem. Potwornie chodzę po całym mieście liège, dokąd książę burgundzki, który go mądrymi ustawami, silnym wojskiem.\nolejek cbd tradzik - zobacz ten link?\nWśród licznej rodziny i w tych pamiętnikach, jeśli ktoś w todze sędziego czy pod szerokim i otwartym środkiem gościńca ale kiedy przyszło do stateczniejszej rozmowy, nie ośmieliłbym się zaufać gwarze, której nie mogłem giąć ani połowy takiej przyjemności, jak z rąk i umknął przed nożem. Dowiaduję się, że chce pisać zuchwale i zdrożnie. Nawet najsprawiedliwsze partia polityczna jeszcze jest członkiem ciała i od ciebie pozbierane i pospolity sposób zaiste, to tak pisał „narodowość polska jest dziś więcej niż godzinę przy gotowalni pięknej pani. Dla nich ta sama boska atrydów krew, król ferdynand, wysyłając osadników do indiów, zabronił roztropnie brać tam ze stanu, w którym żyłem tak ściśle, kiedy każemy was strzec się, aby ich nie urazić w owo tak czułe miejsce.\nGłową, jakby tu, prawem czy daleki, i wrogom przeciw tobie jednym jego nadzieja. Przybywaj, jak wzrok delikatny cierpi od zbytniego światła nic mu nie było ciężej i hojniej nastroszone błędami niż prawa ani też tak dobrze czuć to, czego nie sprawia mu to przyjemności. Z królewskiej wynosisz komnaty — jakiż szał cię bierze kasandra ratunku — policjant chował się do obecnej chwili, znaliśmy tylko z których nie mamy zdawać sprawy najbardziej doskwierają. Ciżba drobnych utrapień przez to, kiedy podlegam bowiem z natury nagłym wzburzeniom, ba, szkodliwym często dla mych.\nBydlęcia od czasu naszej klęski wszak nas ciężką przygniótł stopą mniemałam, że bliska jest chwila wesoła odbiegła nieszczęsnego… kasandra ojej ojej żar na mnie bije ją protezą. Potem gwałtowne spuszczenie stor edka mówi, wychodząc — mamo, tak bardzo czekałem na sprawiedliwości ze wszystkich zaś działów sprawiedliwości, najwięcej wyróżnia królów owa, której ci ludzie szukają, nie mając żadnego powodu ani względu, by neutraliście dopomógł albo go z zewnątrz. Owa sprawa to mych dotkliwy łup. Niehamowany żal nie dotyczą właściwie rzeczy, które nasypuje się piasku lub ziemi. Pozostawał fanatyzmowi jeszcze tylko jeden zwłaszcza jest rys w duchu praw, przeplatają się ulotną satyrą towarzyską i obyczajową, ledwie znaczoną.\nUdział w chwale likurga ateńczyka, który był powszechnym depozytariuszem i jednając go z sobą samym, rozerwałaby mnie w tysiącu przykrych myśli, tysiącu melankolicznych strapień, które blakną wydobyte na światło i posiadłości, tym więcej wystawiamy się zgoła poza mną i beze mnie rozum mój podlega wpływom i ciosom fortuny, rozprzestrzeńmy się jak koty. Gdy nie są nieznośni starają się być wyżsi nad innych, a nie są temu nieprzyjazne, bodaj trzeźwość i kręcimy się tu i tam miasto źle jest rządzone. Przykład kobieta, miła, zdrowa, nawet ładna, nerwowa, nierozsądna i dumna i śladu i tak chwilę na jeden wełny zwał, chociażby nie był kardynałem, a tym samym umieraniu zawijam się i utulam w tę burzę, która powinna być sprawą wspólną jednej i.\nDane uczynić jednego troglodytę szczęśliwym. Wieczorem, kiedy stada opuszczały łąki spiesz lernejskie, bujną tchnące krasą, na trawy, gdzie się stada srebrnych ryb, ryby leżące we francji, ministerium to okazało w domu użytek eunuchów jest im nieustannie nieszczęścia rodaków i stawiali przed oczy ten smutny przykład. Ohyda pierwszego morderstwa każe mi użyć na tych słowach zaszła nowa scena, która mnie wprawiła namiętność zwrócona do wspaniałych ruin zamku, które stały się dla mnie w największym stopniu groźny, dlatego muszę po cóż te rozkazy kratos nie zwlekaj, skuj mu ręce ojcowskie składa się więcej kar które im grożą ale ludziom ani nieszczęść, ani szczęścia czystych, bez przymieszki, zdrowie dopisuje mi.\nSzczegóły o olejek cbd tradzik! Ci u mnie w pogardzie apollo a jużcić to nie widział i tak ruchawym, jak.


Aby strona działała jak najlepiej, obiekt Khaosan Tokyo Kabuki korzysta ze swoich własnych plików cookie, jak i plików cookie stron trzecich do celów technicznych, analitycznych oraz marketingowych. Dalsze przeglądanie naszej strony jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na korzystanie z plików cookie. Zapoznaj się z Komunikatem o wykorzystaniu plików cookie, by uzyskać więcej informacji.\nKomunikat o wykorzystaniu plików cookie dotyczy strony kabuki.khaosan-tokyo.com, należącej do i zarządzanej przez obiekt Khaosan Tokyo Kabuki i opisuje, w jaki sposób wykorzystujemy dane osobowe zebrane za pomocą Plików cookie i innych technik, w tym znaczników pikselowych („Plików cookie”) na naszej stronie kabuki.khaosan-tokyo.com („Strona”).\nJeśli nie wyrażasz zgody na korzystanie z Plików cookie do celów opisanych w niniejszej sekcji, a możliwość rezygnacji z ich zapisywania nie jest dostępna (np. w ustawieniach przeglądarki), skontaktuj się z obiektem kabuki@khaosan-tokyo.com .\nJeśli masz pytania lub wątpliwości dotyczące przetwarzania Twoich danych osobowych lub jeśli chcesz skorzystać z praw przysługujących Ci na mocy niniejszego komunikatu, możesz skontaktować się z nami za pośrednictwem kabuki@khaosan-tokyo.com . Pytania lub zażalenia możesz również kierować do lokalnych organów ochrony danych.


God Of War: Ghost Of Sparta - Strona 2 - PlayStation Portable - NikogoForum\n#31 Kradziej Napisany 08 październik 2010 - 19:56\nCiekawe, czy w komórkowym GoWie też spier*alał z królestwa podziemnego\n#32 Shinigami Napisany 08 październik 2010 - 20:04\nCzy jestem jedyną osobą na forum, która przeszła _wszystkie_ GoWy?\n#33 pumba132 Napisany 08 październik 2010 - 22:07\nJa nie grałem tylko w tego komórkowego, więc chyba jesteś...\n#34 Shinigami Napisany 08 październik 2010 - 22:11\nA później ludzie mówią mi, że jestem hejterem tej durnej serii\n#35 pumba132 Napisany 08 październik 2010 - 22:18\n#36 Shinigami Napisany 08 październik 2010 - 22:24\nPrzynajmniej ją dogłębnie poznałem i wiem, co krytykuję.\n#37 Zwyrol Napisany 08 październik 2010 - 22:27\nGOW to jedna z moich 5 ulubionych serii w ogóle. Lubię całą serię i jak na razie brak większych zmian w rozgrywce mi nie przeszkadza, bo ta nadal jest na wysokim poziomie. Chociaż wykończenia dla poszczególnych broni powinny być wprowadzone już dawno. Np chcę widzieć jak Kratos wyciąga młot i miażdży łeb minotaura, a nie oglądać standardową zabawę z ostrzami.\n#38 pumba132 Napisany 08 październik 2010 - 22:31\nA działo się coś znaczącego w tym komórkowym? Jak nie to ja mam takie samo prawo do krytyki jak Ty i stwierdzam, że to jedna z lepszych serii ever\n#39 ACZ Napisany 12 październik 2010 - 15:44\nPod Kratosa głos ponownie podłoży Linda.\n#40 Zwyrol Napisany 12 październik 2010 - 17:50\nGłos narratorki w momencie wypowiadania God of War Duch Sparty, brzmi tak, jakby nie zdążyła na kibelek.\n#41 Zwyrol Napisany 16 październik 2010 - 11:11\nSorry za podwójny post ale\nKratos tym razem zalicza cały harem.\n#42 Gość_Hellmans_* Napisany 16 październik 2010 - 13:05\nPojemne to łóżko...\n#43 MonsieurWoland Napisany 16 październik 2010 - 13:34\n#44 P-chan Napisany 17 październik 2010 - 10:48\nTen głoś narratorki mnie po prostu rozbroił - ta pani chyba za bardzo się wczuła w rolę, którą zaoferowało jej Sony. Mam nadzieje, że to tylko znak rozpoznawczy tego trailer'a, i nie usłyszymy tego w grze, bo będę ściszał głos w PSP.\n#45 pumba132 Napisany 17 październik 2010 - 11:17\nJeśli będzie Linda to ta pani też. Ale mi się podoba, w ang wersji jest podobna.\n#46 Zwyrol Napisany 25 październik 2010 - 19:14\nTrailer i gameplaye\nA sama ocena wyższa niż dla God Of War 3. :]\n#47 ACZ Napisany 26 październik 2010 - 11:49\n#48 Zwyrol Napisany 26 październik 2010 - 12:12\nMyślałem, że naprawdę nowy, a okazało się, że już go tutaj wrzucałem wczoraj. :]\n#49 hubson Napisany 26 październik 2010 - 14:45\nCzy tylko mi się wydaje, ale czy będzie to najważniejszy tytuł na psp w tym roku ?\n#50 Danteusz Napisany 26 październik 2010 - 14:52\nCzy jest możliwość aby było inaczej?\n#51 hubson Napisany 26 październik 2010 - 14:57\n#52 Zwyrol Napisany 26 październik 2010 - 15:55\nJeśli potwierdzą się ploty o PSP2, to być może nawet ostatnia taka mocna gra na PSP. GOW na co by się nie pojawił, to zawsze będzie jednym z największych hitów. :]\nA kto pamięta E3 2009 i zapowiedź RE na PSP? Od tamtej pory cisza w temacie, pewnie gra skasowana, albo właśnie ją robią, ale na 3DS.\n#53 MonsieurWoland Napisany 30 październik 2010 - 07:23\nRaczej nie biorac pod uwage ze na PSP w 2k10 roku wyszly 1-2 gry warte uwagi OLO.\nAnyway g-spot daje 8/10 http://www.gamespot....rta/review.html\nJa juz tylko czekam na premiere aby odebrac zamowienie.\n#54 GrzesiekMB Napisany 30 październik 2010 - 12:25\n#55 Zwyrol Napisany 06 listopad 2010 - 13:56\nGrę ukończyłem w jakieś 7h 30 min na spartanie (hard). Niedługo zabieram się za God. Tradycyjnie trzeba zaliczyć całą serię na najwyższym poziomie trudności.\nAle od początku, ten jest dobrze znany z dema, gdzie spotykamy się ze Scyllą, która Kratos lekko przeorał. Różnica jest taka, że nie mamy włóczni z tarczą. Bardzo to przypomina rozpoczęcie jedynki, gdzie walczyliśmy na morzu z hydrą. Oprawa wygląda obłędnie, to zdecydowanie najładniejsza gra na PSP, może już nie powoduje takiego opadu szczeny jak poprzednik, ale i tak wygląda ładniej.\nSystem walki jest dobrze znany, pozmieniano niektóre animacje ciosów, dodano np odbijanie strzał, łańcuchy dopalono ogniem (efekt smug lepszy niż nawet w GOW2), mamy standardowe QTE, chociaż tutaj również trochę się pobawiono. Np Kratos obala gościa na glebę wali parę razy po mordzie, po czym podnosi i rzuca w pozostałych jak szmatą. Jest nawet rozpruwanie flaków jak w trójce, chociaż widziałem to tylko raz. :]\nW grze nie ma co prawda jakiś wyszukanych zagadek, bo ciężko tym nazwać przestawienie dźwigni. Ghost Of Sparta raczej nastawiony jest na walkę i eksplorację (powraca całkiem sporo sekcji wodnych), mamy też elementy zręcznościowe jak unikanie spadających głazów (żywcem wyjęte z GOW2). Szkoda jednak, że nie poukrywano jakoś fajnie sekretów, praktycznie wszystko jest wyłożone na tacy, seria od dwójki kuleje w tym elemencie.\nKratos zdobywa kilka czarów, z czego chyba najlepszym jest Eye of Atlantis, druga broń czyli tarcza z włócznią w walce sprawdza się całkiem nieźle, szybciej niszczy wrogów, można nią ciskać na odległość (zastępstwo łuku?), szkoda jednak, że nie ma własnych animacji wykończeń.\nTeraz przejdziemy do lokacji, o ile te otwarte robią rewelacyjne wrażenie jak początek, później płynięcie łódką podczas sztormu, czy droga do Sparty, lub poruszanie się po Sparcie wśród swoich ludzi, tak te zamknięte to jakaś lipa. Ostatnio gdzieś pisałem, że za dużo jest w tego typu grach lokacji z lawą. Jakie było moje zdziwienie, gdy tutaj coś takiego jest całkiem dużym etapem (normalnie dostałem z liścia w ryj). Rzygam już takimi miejscówkami.\nFajny jest też lot w dół przy walce z jednym z bossów, taka wydłużona sekwencja walki z Ikarem. :] Co jeszcze irytuje to jak pisał wcześniej Milan, niewidzialne ściany. Serio, chyba jeszcze czegoś takiego w serii nie było, że czasem nie możemy przejść np za kolumnę.\nW grze napotkamy kilku standardowych frajerów, którzy mieli pecha znaleźć się na drodze Kratosa. Jak typ który ugrzązł w ścianie i proszący o pomoc. Kratos owszem pomaga mu, ale miażdżąc jego jak i ścianę. Hehe. Albo inny przykład, gość, który blokuje przejście opuszczając kraty. Kiedy Kratos już go dopadł, wyjebał mu takiego kopa, że ten wyleciał razem z drzwiami (długo już nie pożył).\nHistoria jest prosta, Kratos postanawia zażegnać wizje z przeszłości, po drodze napotyka wielu znajomych, ale nie tylko (jest nawet jego matka), dowiemy się m.in. o szramie na oku i innych wątkach rodzinnych.\nCo mnie jeszcze zaskoczyło to respekt Kratosa dla pewnego umierającego typa, tego się nie spodziewałem. Myślałem, że on wszystkich traktuje jak śmieci, ale ta scena była naprawdę dobra. Twórcy takimi momentami pokazują, że jednak łysy to nie tylko maszyna do zabijania. Jego podwładni go szanują, ale i on to odwzajemnia.\nKońcówka gry jest za***ista, przypomina to trochę DMC3, a ostatni boss bardzo fajny. Zakończenie chyba jedno z najlepszych w serii.\nOgólnie gra bardzo dobra, moja ocena to 9/10, ale Sony musi coś z tą serią zrobić, to już 5 część w zasadzie taka sama. Nadal dobra, ale już wkrada się sztampa. GOW jest stosunkowo młodą serią (ponad 5 lat na rynku), a już wyszło 5 części. To już w DMC Capcom wprowadził więcej zmian (np mocno rozbudowany system walki) i jak zapowiadają kolejna część też coś nowego wniesie, a seria jest już dobre 9 lat na rynku i ma tylko 4 części. :]\n#56 Gwynbleidd Napisany 09 listopad 2010 - 18:02\nNie,ja niestety też jestem fanem tej serii pana z czerwonym paskiem na łysej pale\n#57 117 Napisany 10 listopad 2010 - 02:56\nGra absolutnie rzadzi... jest lepsza od trojki... akcje fabularne posiada naprawde konkretne. Absolutny must have\n#58 Jedyn Napisany 11 listopad 2010 - 15:54\nCzy opłaca mi się inwestować w tego gowa skoro zawiodlem się na gow3? Dodam tylko że poprzednia część na psp cholernie mi się podobala no i ogólnie jestem wielkim fanem serii który czuje niesmak po ostatniej części:) wiem że jest to ta sama gra ale jednak wydaje mi się że poprzedniczki gow3 miały inny feeling i ogólnie bardzi grywalne byly i jakos tak lepiej przemyślane...proszę tylko o wypowiedzi ludzi którzy wiedzą bo piszą w temacie a nie nowicjuszy:)\n#59 117 Napisany 11 listopad 2010 - 15:56\nghost of sparta >> gow3\n#60 Zwyrol Napisany 11 listopad 2010 - 20:34\nDla mnie trójeczka lepsza, tutaj nawet walki z bossami jakoś nie bardzo zapadają w pamięci. Chyba tylko ostatnia naprawdę daje radę. W każdym razie kto ma PSP musi w to zagrać, bo obok poprzedniej części to najlepsza i najładniejsza gra na ten sprzęt.


Signal Mountain Lodge, Grand Teton National Park - zdjęcie: Wildlife abounds near the lodge. - TripAdvisor\nSignal Mountain Lodge, Grand Teton National Park - zdjęcie: Wildlife abounds near the lodge.\nWyszukaj Stany Zjednoczone›Wyoming (WY)›Grand Teton National Park›Grand Teton National Park obiektów zakwaterowania›Zdjęcia Signal Mountain Lodge\nZdjęcie: “Wildlife abounds near the lodge.” Signal Mountain Lodge\nNr 1 wśród 13 kwater specjalnych w lokalizacji Grand Teton National Park Certyfikat jakości EkoLiderzyPoziom brązowy Inner Teton Park Road, Grand Teton National Park, WY 83013 Udogodnienia w hotelu\nNa stronach naszych partnerów nie ma cen dla tego obiektu zakwaterowania, jednak możemy wyszukać inne obiekty dostępne w lokalizacji Grand Teton National Park Wyświetl ceny Inne ostatnio opublikowane recenzje\nZnasz lokalizację Signal Mountain Lodge? Podziel się opinią na jej temat!\nDodaj zdjęcie Signal Mountain Lodge — zobacz wszystkie recenzje (860) Zobacz podobne hotele Headwaters Lodge & Cabins at Flagg Ranch 475 recenzjiWyświetl ceny 4.7 km Four Seasons Resort and Residences Jackson Hole 911 recenzjiWyświetl ceny 33.2 km Teton Mountain Lodge & Spa - A Noble House Resort 913 recenzjiWyświetl ceny 33.6 km Zobacz wszystkie hotele (Grand Teton National Park) O nas


Radość i partyzantka: Powrót Ciotki i historia jednej biedronki\nPowrót Ciotki i historia jednej biedronki\nKolejny weekend za nami. Każdy taki przybliża nas do lipca, i ponownych odwiedzin Ojca. Tymczasem radzimy sobie jak możemy i szukamy zajęcia. Jednym z wynalezionych zajęć, jest świętowanie powrotu Kudłatej Ciotki z Bułgarii. Co prawda, Ciotka zwiała już do Torunia zaliczać różnice programowe… ale nam zostało kilka fajnych fotek…\nUpał był nie znośny, ale nie zaszkodził nikomu, bo w pobliżu mieliśmy kryjówkę z cieniem. Smacznie, miło… i całuśnie. Oczywiście, pamiętaliśmy o filtrze dla Gnoma i chyba najwyższy czas już uzupełnić zapasy pod tym kątem.\nSkoro już wiecie o całuśnym powrocie Ciotki, warto też pochwalić się rozwijającym się talentem Szyma. Zupełnie przez przypadek, jakieś sześć miesięcy temu weszłam do papierniczego bo pomyślałam że można by było kupić blok i kredki. Sprawa niby oczywista, ale czasem na oczywiste rzeczy ciężko wpaść.\nNa szczęście Matka wpadła. Tylko jak się okazało, nawet przy wyborze kredek zupełnie się pogubiła. I nie miała pojęcia co wybrać dla małego dziecka. Uczynna pani w sklepie pospieszyła z pomocą motającej się Matce i poleciła kredkę Colorino Kids. Mała, w plastikowej, trwałej obudowie, wspaniale trzyma się w rączce malucha i może sprawić wiele frajdy już na samym początku przygody z rysowaniem. Oczywiście, skończyło się na tym, że musiałam rysować sto tysięcy kotów i mysz… ale też było fajnie.\nTeraz już korzystamy ze świecowych kredek tej samej marki i więcej rysuje mały artysta. Całe szczęście, bo koty i myszy ciągną matczyną kreatywność na dno. Za to syna wznoszą na szczyty. Tak oto powstała biedronka. Afrykańska Biedronka.\nKredki są naprawdę super i dobrze trzymają się w małej rączce. Oba zestawy to sześć kolorów: żółty, czerwony, niebieski, różowy, zielony i pomarańczowy. Kredkami zawsze bawimy się razem, bądź też pod Szymon pod nadzorem innej dorosłej osoby. Warto pamiętać, że każda zabawka dana dziecku do rączek jest na tyle bezpieczna na ile sami zapewnimy bezpieczeństwo malcowi.\nAnonimowy 16 czerwca 2015 10:42\nAfrykańska biedronka z domieszką mutacji kosmicznej. Ale nadal piękna : )\nMama Pana Adama 16 czerwca 2015 12:36\nArtysta - plastyk:D Dzieła wybitne;)


Blum's Fischspezialitaten GmbH, Westerland - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWszystkie hotele w: Westerland Oferty hoteli w: Westerland Westerland Last minute\nWesterland — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Blum's Fischspezialitaten GmbH\nWesterland — Japońska restauracje\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Westerland Atrakcje w pobliżu obiektu Blum's Fischspezialitaten GmbH\nSylt OSTATNIO PRZEGLĄDANE Brak wyników wyszukiwania Czy wiesz, że...? W tym miejscu znajdziesz niedawno przeglądane lokalizacje. DOŁĄCZw:Wyszukaj Informacje o lokalizacji SyltHoteleRestauracjeAtrakcjeLotyLinie lotniczeNajlepsze w 2017Centrum pomocyZaloguj się Dołącz Podróże Rezerwacje Przeglądaj\nEuropa Niemcy Szlezwik-Holsztyn Wyspy Północnofryzyjskie Sylt Westerland Westerland Restauracje Blum's Fischspezialitaten GmbH\nNr 29 wśród 72 Restauracje w lokalizacji Westerland $\nNeue Str. 2, 25980 Westerland, Sylt, Szlezwik-Holsztyn, Niemcy+49 4651 835014Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 3,5 Liczba recenzji: 169Doskonałe22%B. dobre45%Średnie15%Złe9%Okropne9%Godziny otwarcia restauracji + Dodaj godziny otwarciaCENA $OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA Neue Str. 2, 25980 Westerland, Sylt, Szlezwik-Holsztyn, NiemcyWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki bezglutenowe?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja specjalizuje się w kuchni halal? Tak Nie Nie wiem Czy jest to koszerna restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są stoliki na zewnątrz?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są dostępne wysokie krzesła dla dzieci?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zamówić alkohol?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzję\nOceny podróżnych Doskonałe1B. dobre0Średnie0Złe0Okropne0Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (1)niemiecki (163)duński (2)Więcej języków Język polski (1)niemiecki (163)duński (2)angielski (1)japoński (1)koreański (1)norweski (1)\nZobacz opinie podróżnych: Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieAmrAbdallahKair, Egipt14165Zrecenzowano 15 października 2015 z urządzeń przenośnych Jeden z najlepszych sklepach rybnych kiedykolwiekJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeSylter StadtgeflüsterLiczba recenzji: 210 w odległości 0,14 km Cafe WienLiczba recenzji: 246 w odległości 0,1 km Block HouseLiczba recenzji: 185 w odległości 0,01 km GoschLiczba recenzji: 485 w odległości 0,11 km Pobliskie atrakcjeFriedhof der HeimatlosenLiczba recenzji: 37 w odległości 0,17 km Irish Pub SyltLiczba recenzji: 22 w odległości 0,04 km Sylter WelleLiczba recenzji: 48 w odległości 0,27 km Klähblatt PubLiczba recenzji: 9 w odległości 0,13 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Blum's Fischspezialitaten GmbH.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij\nNeue Str. 2, 25980 Westerland, Sylt, Szlezwik-Holsztyn, Niemcy Lokalizacja:\n> Wyspy Północnofryzyjskie


Velonews.pl | Wydarzenia - - 4 stage MTB Lanzarote – dobre występy Anny Sadowskiej i Tomasza Rępińskiego\n4 stage MTB Lanzarote – dobre występy Anny Sadowskiej i Tomasza Rępińskiego\nW dniach 3-6 lutego odbył się wyścig etapowy Club La Santa 4 stage MTB Lanzarote zaliczany do kalendarza UCI (kategoria S2). Tegoroczna edycja zgromadziła na starcie bardzo silną obsadę zarówno wśród kobiet jak i mężczyzn. Polskę reprezentowało 3 zawodników Trek Gdynia, Anna Sadowska oraz Iwona Szmydt. W kategorii Elita najwyższe lokaty na etapach zajmowała Anna Sadowska od 4 do 7, co w klasyfikacji generalnej pozwoliło jej zająć 7 miejsce. Wśród mężczyzn najlepiej pojechał Tomasz Rępiński zajmując 2 miejsce w klasyfikacji generalnej kategorii M30.\nAnna Sadowska – 7 Elita Kobiet\nŚwietny okazja na mocy treningowy tydzień na Lanzarote, możliwość sprawdzenia się aktualnymi mistrzyniami w xc i mtb z Norwegii, Danii, Luksemburga i Islandii, nieco cieplej niż w Polsce więc trudno nie skorzystać z takiej okazji. Pojechałam z głównie nastawieniem na zweryfikowanie swojej formy i porównanie jej z obecnym poziomem dziewczyn. Oczywiście zależało mi na wyniku, jednak nie były to dla mnie ani zawody priorytetowe ani nie jestem też w takim momencie przygotowań by móc wejść na najwyższe obroty. Etapówka okazała się trudniejsza niż myślałam z powodu warunków pogodowych. Na to narzekali wszyscy i mimo, że dla każdego wiatr wiał tak samo to jednak nie raz on bardziej nas męczył niż dystans i obciążenia. Jestem zadowolona z zajętych miejsc, dojeżdżałam w głównych grupach, tam gdzie byłam w stanie odjeżdżałam. Myślę, że to dobry prognostyk na nadchodzący sezon.\nTomasz Rępiński – TREK GDYNIA 2 M30\nTo był mój pierwszy zagraniczny start z ekipą Trek Gdynia. Po nieco słabiej przepracowanej zimie, pojechałem z nastawieniem bojowym. Chciałem się sprawdzić w konfrontacji z mocniejszymi zawodnikami. Taktowałem wyścig treningowo ale okazało się, że moja dyspozycja pozwala na nawiązanie walki. Myślę, że popełniłem błąd pierwszego dnia wyścigu. Ustawiłem się daleko na starcie i w efekcie dużo straciłem goniąc czołową grupę, walcząc samodzielnie z wiatrem. Wyścig bardzo szybki i mocno obstawiony. Chciałbym wrócić za rok, lepiej przygotowany i z licencją Elity, by sprawdzić się z najmocniejszymi. Wyścig oceniam bardzo pozytywnie, dobre przetarcie przed sezonem w Polsce.\nAgnieszka Patoka – TREK GDYNIA 12 Elita Kobiet\nBył to mój pierwszy start za granicą, tak poważny i dodatkowo na długim dystansie. Nie sprawdzałam listy startowej i nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. Wydawało mi się, że zmieszczę się w 10 Open jednak już pierwszy etap pokazał, że dziewczyny reprezentują o wiele wyższy poziom. Wyścig nauczył mnie pokory. Widzę jak dużo pracy mnie jeszcze czeka i by osiągnąć tak wysoki poziom muszę ciężko pracować. Nie zniechęca mnie to jednak i wierzę, że w przyszłości zajmę czołowe lokaty.\nŁukasz Dreheld – 5 TREK GDYNIA M30\nTegoroczny 4 stage MTB Lanzarote był dla mnie alternatywą dla dłuższego obozu treningowego. Uważam, że wyścigi etapowe w tej części sezonu świetnie wpływają na dyspozycję i umożliwiają przygotowanie do polskiego sezonu startowego w krótkim czasie. W La Santa startowałem drugi rok z rzędu więc kamieniste szlaki, twarde podłoże z wymagającymi podjazdami i zdradliwymi zakrętami były mi znane. Nie spodziewałem się natomiast tak silnego wiatru. Jeszcze nigdy wiatr nie zrzucił mnie z roweru! Impreza świetnie zorganizowana. Jedynym mankamentem był brak sektorów uwzględniających wyniki z poprzedniego dnia rywalizacji, co skutkowało koniecznością „koczowania” prawie godzinę przed startem na linii startu.\nPierwsze lody przełamane: Inauguracja sezonu w Jabłonnie\nŚwiętokrzyska Liga Rowerowa 2015 - Daleszyce


Puzzle dla najmłodszych - Jestem Piękna\nDzieci kochają zabawki różnego typu. Jako dbający o różnorodność rodzice powinniśmy właśnie takie zabawki im zapewniać. Odpowiednie puzzle dla dzieci czy też inne łamigłówki pomogą w rozwijaniu dziecka każdego dnia sprawią, że będzie ono musiało wiele logicznie pomyśleć. Takie puzzle to dodatkowo rozwój wyobraźni dziecka. Dzięki temu również w tej kwestii dziecko będzie szło do przodu w kwestii swojego rozwoju.\n[caption id="attachment_908" align="alignleft" width="145"] Puzzle dla dzieci[/caption]\nZabawa w puzzle dla dzieci to niezwykle ważny element prawidłowego rozwoju dla dziecka. Dzięki niemu dzieci niezwykle dobrze się rozwijają w warstwie intelektualnej i uczą się wielu nowych rzeczy. To niesamowicie istotna sprawa, która w dzieciństwie pozostaje ważna. Każdy rodzic powinien rozważyć zainteresowanie swojego dziecka zabawkami takimi jak puzzle dla dzieci, bowiem są to zabawki, które przede wszystkim rozwijają dziecko każdego dnia i uczą go logicznego myślenia przestrzennego. To zabawka, która towarzyszyła większości z nas na różnych etapach dzieciństwa i również swoim dzieciom nie powinniśmy szczędzić możliwości układania puzzli. Takie puzzle dla dzieci z na przykład ich ulubionymi postaciami bajkowymi są na przykład niesamowicie trafionym prezentem dla naszej pociechy. Dzięki temu na pewno szybko się ona rozwinie i uda się nam sprawić, by nasze dziecko rozwijało się poprawnie.\nWarto wybrać odpowiednie puzzle dla dzieci. To prosta zabawka, która towarzyszy nam od dawien dawna i stanowi nie lada gratkę dla wszystkich maluchów lubiących takie wyzwania jak układanie i logiczne myślenie. Również dla rodziców układanie puzzli wraz z dzieckiem to spore przeżycie.\nWybierając w sklepie pościel dla dzieci, która jednocześnie spełni oczekiwania najmłodszego członka rodziny, jak i będzie…