SZMUGIEL ŻYWNOŚCI DO WARSZAWY W OKRESIE OKUPACJI HITLEROWSKIEJ W LATACH - PDF\nSZMUGIEL ŻYWNOŚCI DO WARSZAWY W OKRESIE OKUPACJI HITLEROWSKIEJ W LATACH\nDownload "SZMUGIEL ŻYWNOŚCI DO WARSZAWY W OKRESIE OKUPACJI HITLEROWSKIEJ W LATACH 1939-1944"\n1 S Ł U P S K I E S T U D I A H I S T O R Y C Z N E Nr 17 R O K 2011 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji A R T Y K U Ł Y ANETA JASIONEK MUZEUM HISTORII ŻYDÓW POLSKICH WARSZAWA SZMUGIEL ŻYWNOŚCI DO WARSZAWY W OKRESIE OKUPACJI HITLEROWSKIEJ W LATACH We wrześniu 1939 r., niemal bezpośrednio po pokonaniu wojsk polskich, Niemcy przystąpili do organizacji zajętych przez siebie terytoriów. Ziemie II Rzeczypospolitej, które na mocy tajnego protokołu do paktu Ribbentrop-Mołotow znalazły się w niemieckiej strefie wpływów, podzielili na dwie główne części: województwo poznańskie, część łódzkiego, pomorskiego i warszawskiego wcielono do III Rzeszy pod nazwą Wartheland, czyli Kraj Warty, natomiast z ziem polskich, które nie zostały bezpośrednio włączone do Rzeszy, 26 października 1939 r. utworzono Generalgouvernement, tzw. Generalne Gubernatorstwo (GG). Ponadto do Niemiec włączono również Wolne Miasto Gdańsk i Pomorze Gdańskie, północne Mazowsze z powiatami augustowskim i suwalskim oraz Górny Śląsk z Zagłębiem Dąbrowskim. Generalne Gubernatorstwo podzielono początkowo na cztery dystrykty: krakowski, lubelski, radomski i warszawski 1. Wśród tych czterech okręgów dystrykt warszawski, obejmujący obszar ok. 17 tys. km², był najmniejszy. Na jego terytorium utworzono 10 powiatów wiejskich: Garwolin, Siedlce, Sochaczew, Grójec, Ostrów, Sokołów, Łowicz, Skierniewice, Mińsk, powiat warszawski, oraz jeden powiat miejski Warszawę 2. Na czele każdego dystryktu stał gubernator, a Generalnym Gubernatorem całego obszaru został Hans Frank, mianowany na to stanowisko przez Adolfa Hitlera i bezpośrednio mu podporządkowany. Jego siedzibą, a zarazem stolicą GG uczyniono Kraków, pozbawiając tym samym Warszawę zaszczytnej i symbolicznej rangi metropolii. W dystrykcie warszawskim funkcję gubernatora pełnił dr Ludwig Fischer, który reprezentował Generalnego Gubernatora na terenie dys- 1 W roku 1941, po agresji na ZSRR, utworzono piąty dystrykt Galicję. 2 Por. Dwuletni raport szefa dystryktu warszawskiego z dnia 30 września 1941 za okres od 26 października 1939 do 1 października 1941r., [w:] Raporty Ludwiga Fischera, gubernatora dystryktu warszawskiego , oprac. K. Dunin-Wąsowicz, M. Getter, J. Kazimierski et al., Warszawa 1987, nr 1, s\n2 202 Aneta Jasionek tryktu. Przysługiwało mu także prawo łaski, udział w przygotowaniu rozporządzeń, był też komisarzem rządu w Izbie Gospodarczej 3. Liczba ludności zamieszkującej GG wynosiła pod koniec 1939 r. ok. 11,5 mln i wciąż rosła, osiągając w marcu 1943 r. ponad 14,5 mln 4. Składali się na nią przede wszystkim Polacy, ale także mniejszości narodowe, głównie Żydzi, Ukraińcy, Białorusini, ale także Niemcy volksdeutsche. W samym dystrykcie warszawskim w 1940 r. zamieszkiwało ok. 3,7 mln ludności, a zatem zagęszczenie mieszkańców było tam bardzo duże, co rodziło wiele problemów mieszkaniowych, finansowych, a przede wszystkim aprowizacyjnych. Generalne Gubernatorstwo stanowiło sztuczny twór. Nie było oddzielnym państwem, gdyż władzę zwierzchnią sprawowała nad nim Rzesza, ale nie wchodziło także w skład terytorium Niemiec i dzieliła je od nich granica celna i paszportowa. Początkowo w zamierzeniach okupanta GG miało pozostać terytorium kolonialnym, którego mieszkańcy jako poddani Rzeszy pracowaliby na potrzeby rasy panów. Mniej więcej od roku 1940 plany te zmieniły się, a Gubernię zaczęto traktować jako Nebenland, czyli kraj peryferyjny mocarstwa niemieckiego, który miał się stać jedną z prowincji Rzeszy w przyszłości 5. Dlatego też przystąpiono do stopniowej eksterminacji ludności nieniemieckiej na tym obszarze 6. Prowadzona była ona na niemal wszystkich płaszczyznach życia społecznego, a obok eksterminacji fizycznej znaczną rolę odgrywały także prześladowania ekonomiczne. Niemcy całkowicie skonfiskowali mienie państwowe oraz przejęli wszystkie gałęzie handlu i przemysłu 7. Nastąpiła likwidacja polskich przedsiębiorstw przemysłowych, mająca na celu przede wszystkim przestawienie gospodarki na tory wojenne. Na terenie dystryktu warszawskiego oraz na pozostałych obszarach GG powstawały fabryki sprzętu wojennego, które zostały przekazane pod zarząd wielkich koncernów niemieckich. Poszukując taniej siły roboczej, już w pierwszych miesiącach wojny wprowadzono przymus pracy dla Polaków na wszystkich okupowanych ziemiach 8. Obok fatalnych warunków pracy sukcesywnie wydłużano jej czas, natomiast zarobki były mini- 3 Dokładny opis struktury władz dystryktu warszawskiego w: D. Skorwider, Organizacja władz niemieckich na terenie dystryktu warszawskiego w latach , ze wstępu do: Raporty Ludwiga Fischera, s C. Madajczyk, Polityka III Rzeszy w okupowanej Polsce, t. I, Warszawa 1970, s T. Brustin-Berenstein, O niektórych zagadnieniach gospodarczych w tzw. Generalnej Guberni w świetle Dziennika Franka, Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego 1954, nr 9-10, s Zob. także: L. Landau, Kronika lat wojny i okupacji, t. II, Warszawa 1962, s Jeszcze przed wybuchem wojny w mowie wygłoszonej w czerwcu 1939 r. niemiecki minister propagandy Goebbels oświadczył: Wojnę najbliższą prowadzić będziemy z całym świadomym okrucieństwem, żeby pokonany przez nas wróg nigdy więcej nie mógł powstać przeciwko sile niemczyzny ; Artykuł w sprawie polityki eksterminacyjnej okupanta, 20 wrzesień 1942, [w:] Materiały źródłowe do historii polskiego ruchu ludowego, oprac. Z. Mańkowski i J. Nowak, t. IV, Warszawa 1966, nr 20, s Zob. K. Dunin-Wąsowicz, Warszawa w latach , Warszawa 1984, s Regulacją rynku pracy zajmowały się Urzędy Pracy Arbeitsamty, przeprowadzając rejestrację bezrobotnych oraz ewidencję rzemieślników-fachowców, kierowanych do zakładów zbrojeniowych. Osobom uchylającym się od obowiązku pracy dla Niemców groziło najczęściej zesła-\n3 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji malne 9, co stawiało robotników w bardzo ciężkiej sytuacji bytowej. W równie złym położeniu znajdowali się także Polacy zatrudnieni w wielu ogniwach administracji niemieckiej. Innym problemem życia codziennego były warunki mieszkaniowe; wobec wzrostu liczby ludności, zwłaszcza w Warszawie, znacznie się one pogorszyły. Często prowadziło to do sytuacji, w której wiele rodzin musiało mieszkać wspólnie w ciasnych pomieszczeniach, a to z kolei było przyczyną szerzących się epidemii i licznych zgonów 10. Od początku okupacji największy jednak problem w całym GG stanowiło niewystarczające zaopatrzenie żywnościowe jego mieszkańców, prowadzące do nasilającej się fali głodu 11. Do tego wszystkiego dochodziła rabunkowa eksploatacja gospodarcza, powodująca stale postępujące zubożenie ludności polskiej. Szczególną formę nacisku ekonomicznego stosowanego przez okupanta stanowił system kontyngentów i obowiązkowych dostaw 12. System ten, wprowadzony w połowie 1940 r., był kontrolowany przez Główny Wydział Wyżywienia i Rolnictwa i obejmował początkowo produkty zwierzęce i nabiał, a później także zboże i jego pochodne. W związku z tym sytuacja wsi znacznie się pogorszyła w stosunku do pierwszego roku wojny, kiedy to ludność wiejska nie była jeszcze obciążona przymusowymi dostawami, a ponadto otrzymywała przydział nawozów sztucznych i miała możliwość zakupu maszyn i narzędzi rolniczych 13. Priorytetowym odbiorcą kontyngentów była III Rzesza oddziały Wehrmachtu, SS i policji stacjonujące na ziemiach polskich oraz ludność cywilna niemiecka. Na samym końcu tego łańcucha znajdowali się Polacy z okupowanych miast 14. nie do obozu koncentracyjnego. Na ten temat szerzej: C. Łuczak, Polityka ludnościowa i ekonomiczna hitlerowskich Niemiec w okupowanej Polsce, Poznań 1979, s W roku 1940 płace robotników zatrudnionych w przemyśle zbrojeniowym wynosiły zł. W lipcu 1944 r. wynagrodzenie to podwyższono wprawdzie o ok. 25%, jednak należy pamiętać, iż wzrost zarobków nie nadążał za wciąż ogromnym wzrostem cen. Zob. F. Skalniak, Stopa życiowa społeczeństwa polskiego w okresie okupacji na terenie Generalnego Gubernatorstwa, Warszawa 1979, s. 9 oraz K. Dunin-Wąsowicz, Warszawa w latach..., s Najgorsza sytuacja pod tym względem panowała w Getcie Warszawskim, gdzie gęstość zaludnienia była przeszło dziesięciokrotnie wyższa od średniej dla całej Warszawy i rosła wraz z napływem Żydów z okolicznych miejscowości. Szerzej na ten temat: A. Żbikowski, Żydzi, Warszawa 1997, s W początkowym okresie istnienia w getcie przebywało 360 tys. Żydów, jednak już w następnym roku, na skutek przesiedleń, stłoczono w nim ok. 450 tys. osób. Tym samym w jednej izbie niejednokrotnie mieszkało nawet 6-8 osób. 11 Zob. L. Landau, Kronika lat wojny..., t. I, s Jednym z głównych ogniw tego systemu było ściąganie kontyngentów, tzn. nakładanie na gospodarstwa rolne obowiązku dostarczenia w wyznaczonym terminie ściśle określonej ilości produktów rolnych i hodowlanych po urzędowych cenach. Por. C. Łuczak, Polityka ludnościowa i ekonomiczna..., s Na ten temat szerzej: J. Gmitruk, Z. Hemmerling, Polityka okupanta na ziemiach polskich oraz sytuacja ludności polskiej i żydowskiej w świetle raportów z kraju do rządu emigracyjnego w Angers i Londynie, Przegląd Zachodni 1984, nr 1, s Ze sprawozdania sytuacyjnego za marzec 1943 r. wynika, że z kontyngentu ziemniaków, liczącego 400 tys. ton, dla polskiej ludności przeznaczono jedynie 140 tys. ton, resztę Niemcy przeznaczyli na aprowizację armii. Por. Obraz wsi polskiej na początku 1943 r., [w:] Źródła do dzie-\n4 204 Aneta Jasionek W latach kontyngenty były jeszcze stosunkowo niskie, a gwałtowny ich wzrost nastąpił dopiero w 1942 roku 15. Tym niemniej za niedostarczenie wymaganych przydziałów w określonym terminie władze niemieckie stosowały bezwzględne sankcje, począwszy od grzywny, poprzez wyrzucenie z gospodarstwa, aż do osadzenia gospodarza i jego rodziny w obozie koncentracyjnym czy też rozstrzelania. Zdarzali się jednak chłopi, którzy mimo to uchylali się od obowiązku kontyngentowego 16. W związku z oporem Polaków, ale także na skutek nie zawsze obfitych plonów, Niemcom najczęściej nie udawało się ściągnąć całego spodziewanego kontyngentu, co tym bardziej pogarszało sytuację gospodarczą, a przy tym nasilało politykę terroru, grabieży majątków ziemskich i konfiskat. Efektem tego była bardzo słaba aprowizacja miast, dlatego władze okupacyjne zostały zmuszone do uruchomienia drugiego ogniwa systemu reglamentacyjnego, które opierało się na wprowadzeniu kartkowego zaopatrzenia w żywność ich mieszkańców. W Warszawie system przydziałów kartkowych wdrożono 15 grudnia 1939 r., a rozdzielaniem kartek zajmowały się Miejskie Zakłady Aprowizacyjne 17. Przydziały różniły się w zależności od grup społecznych i narodowościowych. Inne przysługiwały Niemcom, inne Ukraińcom, odrębne stosowano dla Polaków oraz Żydów. Wydane karty aprowizacyjne można było realizować tylko w wyznaczonych do tego sklepach. Warto podkreślić także to, że warszawiacy otrzymywali niezwykle ubogi asortyment towarów, na który składały się głównie ziemniaki, chleb, marmolada, sól, natomiast przydziały mięsa były minimalne 18. Na początku 1942 r. całkowicie odmówiono im prawa do zakupu wszelkiego rodzaju mięsa oraz nabiału 19. Jakość przydzielanej żywności była bardzo niska, a w sklepach kontyngentowych często fał- jów Polski w XIX i XX wieku. Lata : wybór tekstów źródłowych, red. A. Koseski, J.R. Szaflik, R. Turkowski, t. IV, cz. 2, Pułtusk 2000, nr 52, s Należy także zaznaczyć, że ich wysokość w poszczególnych dystryktach była zróżnicowana. Podczas gdy w dystrykcie krakowskim kontyngenty wynosiły 35% zbiorów, w dystrykcie warszawskim dochodziły aż do 60%. C. Łuczak, Polityka ludnościowa i ekonomiczna..., s Na rozkaz Komendy Głównej Batalionów Chłopskich prowadzono na wsiach akcję antykontyngentową. Polegała ona na: ukrywaniu bądź niszczeniu zbiorów oraz maszyn rolniczych, pustoszeniu magazynów przeznaczonych na zboże kontyngentowe, niszczeniu wszystkich akt kontyngentowych będących w posiadaniu gmin, sołtysów itp. Zob. Rozkaz Komendy Głównej BCh w sprawie przeprowadzenia akcji antykontyngentowej z 31 lipca 1943r., [w:] Materiały źródłowe, nr 52, s Miejskie Zakłady Aprowizacyjne zostały przemianowane w kwietniu 1940 r. na Urząd Wyżywienia. Wydział Rozdziału i Kontroli. Na ten temat szerzej: W. Bartoszewski, 1859 dni Warszawy, Kraków 2008, s W okresie od stycznia 1941 r. do września 1943 r. tygodniowe przydziały żywności dla Polaków w GG wynosiły dla dorosłych mniej więcej: 2 kg ziemniaków, 1 kg chleba, 0,1 kg mąki, 0,05-0,1 kg mięsa, tyle samo marmolady, ¼-½ jajka ; B. Kroll, Rada Główna Opiekuńcza , Warszawa 1985, s. 14. Według relacji mieszkanki stolicy Anny Zmysłowskiej, w ramach przydziałów żywności otrzymywano: kawałeczek niby mięsa, ale czy to było mięso, trudno było to nazwać mięsem, po prostu jakieś ochłapy, Relacja A. Zmysłowskiej z 25 V 2009, w zbiorach własnych autorki. 19 Zob. B. Ratyńska, Ludność i gospodarka Warszawy i okręgu pod okupacją hitlerowską, Warszawa 1982, s. 134.\n5 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji szowano wydawany towar 20. Należy również pamiętać, że dla Warszawy wartość przydziałów kartkowych była najniższa ze wszystkich miast GG, a wyznaczone przydziały kartkowe nie mogły zapewnić choćby minimalnego zapotrzebowania żywieniowego dla pracującego człowieka 21. Poważny problem, przed którym stanęło polskie społeczeństwo, stanowiły także bardzo wysokie ceny urzędowe żywności i innych artykułów pierwszej potrzeby, których ustalaniem zajmował się Urząd Kontroli Cen. W Warszawie wzrosły one nawet kilkukrotnie w stosunku do cen przedwojennych, a kolejne podwyżki władze niemieckie motywowały potrzebą intensyfikacji produkcji rolnej i zwiększeniem jej dostaw na potrzeby rynku 22. Dlatego przeważająca część społeczeństwa, aby przeżyć, musiała zaopatrywać się w tzw. wolnym handlu, a tu towary osiągały jeszcze wyższe ceny, wielokrotnie przekraczające ceny urzędowe. Co więcej, oprócz poważnych podwyżek cen artykułów żywnościowych na rynku reglamentowanym znacznie podrożały także wszelkie artykuły przemysłowe. Stanowiło to problem głównie dla ludności wiejskiej, która otrzymywała za oddawane kontyngenty jedynie symboliczne sumy, w żadnym wypadku niewystarczające na zakup ubrań, opału czy środków czystości. Często jedyną dla nich możliwością zdobycia artykułów przemysłowych była wymiana ich za żywność z mieszkańcami miast. Wobec tak trudnej sytuacji gospodarczej wysokich cen oraz minimalnych przydziałów żywieniowych, a także bardzo niskich zarobków ludność została praktycznie pozbawiona środków do życia. Aby nie umrzeć z głodu, zaczęto spożywać produkty w normalnych warunkach rzadko goszczące na stołach, a nawet niezdatne do jedzenia 23. Wykorzystywano także istniejące na obrzeżach Warszawy ogródki działkowe czy też niektóre parki i najmniejsze nawet skrawki ziemi otaczające kamienice, gdzie mieszkańcy zakładali prowizoryczne ogródki, w których hodowali jarzyny 24. Takie metody przetrwania nie wystarczały jednak na długo, ponieważ dieta pozbawiona tłuszczów i węglowodanów, której podstawą była marmo- 20 Do marmolady kartkowej dokładano gotowanych buraków, cukier zwilżano wodą, żeby był cięższy, sól tak samo, fałszowano gatunek przydziałowej mąki ; J. Wołowski, Tak było, Warszawa 1964, s Według norm, ustalonych jeszcze przed wojną przez ekspertów Ligi Narodów, minimum niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka wynosiło 2400 kcal. T. Szarota, Okupowanej Warszawy dzień powszedni, Warszawa 1974, s Czesław Madajczyk podał natomiast, że reglamentacja w roku 1941 ustanowiła dzienne przydziały żywności (odpowiednio): dla ludności niemieckiej 2613 kcal, dla Polaków 669 kcal, natomiast dla Żydów jedyne 184 kcal ; C. Madajczyk, Polityka III Rzeszy w okupowanej..., t. II, s Na przykład w latach ceny zwiększono w przypadku chleba żytniego o 26%, kaszy jęczmiennej o 22,4% [ ], słoniny prawie o 30%, mleka o 25% [ ], sera niemal o 100% ; C. Łuczak, Polityka ludnościowa i ekonomiczna..., s Barbara Ratyńska opisała sytuacje, kiedy zdarzało się, że mieszkańcy miast GG, broniąc się przed śmiercią głodową, sięgali po artykuły, które w normalnych warunkach nie były spożywane, jak konina lub obierzyny kartoflane. Zob. B. Ratyńska, Ludność i gospodarka Warszawy..., s Organizowały się komitety i dzieliły teren przyległy do ulic na działki. Tak było na całym Żoliborzu. Taką działkę się brało, kopało i była z tego pomoc. Relacja W. Klempisza\n6 206 Aneta Jasionek lada i często zepsute ziemniaki, prowadziła niejednokrotnie do chorób i osłabienia organizmu. Sytuację najbiedniejszych próbowały ratować działające jawnie pod okupacją organizacje charytatywne przede wszystkim Komitety Samopomocy Społecznej oraz Rada Główna Opiekuńcza, a także Polski Czerwony Krzyż oraz powstające w konspiracji komitety sąsiedzkie 25. Pomocy udzielano głównie poprzez zapewnienie żywności, prowadząc kuchnie różnego typu oraz organizując paczki dla najbardziej potrzebujących. Organizowano też pomoc lekarską, a także odzieżową i mieszkaniową, zwłaszcza dla przesiedlonej ludności napływającej do Warszawy. Najszerszą opieką starano się objąć dzieci, najbardziej dotknięte tragiczną sytuacją, mniej odporne na ciężkie warunki życia, często bez opieki rodziców, a ponadto pozbawione zupełnie diety bogatej w składniki odżywcze i witaminy niezbędne dla prawidłowego rozwoju 26. W obliczu tak ciężkiej sytuacji dla wielu ludzi jedynym sposobem przetrwania i zapewnienia żywności sobie oraz innym stał się szmugiel artykułów spożywczych ze wsi do miasta. Na wsi bowiem, mimo nałożonych kontyngentów, sytuacja żywnościowa wyglądała dużo lepiej niż w dużych, zatłoczonych miastach, takich jak Warszawa. Przemyconą żywność jedni przeznaczali na potrzeby własne, inni sprzedawali na tzw. czarnym rynku. W okupowanej Polsce, a zwłaszcza w Warszawie nielegalny handel szmuglowanymi towarami przybrał niespotykane nigdzie indziej rozmiary i stanowił jeden z najważniejszych elementów życia społeczno-gospodarczego 27. Mimo że szmugiel towarów na czarny rynek był procederem wykraczającym poza prawo, w obliczu ciężkich warunków życia pod okupacją, wobec rabunkowej, wyniszczającej polityki gospodarczej hitlerowców, pozostawał tak naprawdę jedyną formą przetrwania Polaków, a także jedną z form walki z niemieckim okupantem 28. Istniało także społeczne zapotrzebowanie, a nawet przyzwolenie na szmugiel. Skoro był potrzebny, rozwijał się. z , Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego, pl/index.php?a=site_archiwum&STEP=02 ( ). 25 W Warszawie największą organizacją niosącą pomoc był początkowo Stołeczny Komitet Samopomocy Społecznej, zastąpiony w 1941 r. przez Radę Opiekuńczą Miejską, stanowiącą oddział Rady Głównej Opiekuńczej. Organizacje te, mimo że były finansowo uzależnione od Niemców, swoją działalność opierały przede wszystkim na środkach ofiarowanych przez zamożniejszych obywateli polskich, a także na darach otrzymywanych z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych Ameryki. Na ten temat szerzej: B. Kroll, Rada Główna Opiekuńcza..., passim. 26 Rada Główna Opiekuńcza oraz komitety obywatelskie, a także Kościół katolicki organizowały dla nich stołówki, ochronki, półkolonie. Nie wszystkie jednak dzieci trafiały pod opiekę organizacji charytatywnych. Wiele z nich niejednokrotnie musiało pracować jak dorośli, martwić się o zdobycie pożywienia nie tylko dla siebie, gdyż często stawały się żywicielami całej rodziny. Por. K. Dunin-Wąsowicz, Warszawa w latach..., s Władysław Bartoszewski pisał za konspiracyjnym pismem Walka : Powszechnie uważano, że Warszawa była jedynym miastem w Europie, w którym kupić można dosłownie wszystko ; W. Bartoszewski, 1859 dni..., s Znamienny jest fragment artykułu w konspiracyjnym Biuletynie Informacyjnym : Dziś wszyscy traktujemy drobnych handlarzy [ ] jako swego rodzaju bohaterów, umożliwiających swą\n7 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji Szmuglerzy wywodzili się z różnych kręgów społecznych, narodowościowych i wiekowych. Przemycali oni żywność z wielu różnych źródeł, wymyślając przy tym nieskończoną liczbę wyszukanych sposobów transportu, a później nielegalnej sprzedaży. Działalność taka angażowała również rzesze pośredników. Wymagała ona niezwykłego sprytu i wielkiej odwagi, bowiem za szmugiel i paskarstwo groziły najcięższe kary, z karą śmierci włącznie. Ryzyko związane z przemytem prowadziło natomiast do ogromnych podwyżek cen artykułów czarnorynkowych. W związku z tym wzrosły znacznie koszty utrzymania i wyżywienia rodzin. Mimo tych wszystkich problemów i zagrożeń ludność miejska ryzykowała jeżdżąc na szmugiel, handlując nielegalnymi towarami bądź kupując je. Szacowano, że ok. 80% zapotrzebowania społeczeństwa zaspokajano właśnie dzięki szmuglowi 29. Można zatem założyć, że gdyby nie szmuglerzy, znaczna część ludności Warszawy nie przetrwałaby wojny. Jedną z grup społecznych, która bardzo pomagała w zaopatrzeniu miasta, byli niewątpliwie chłopi z okolicznych wsi, którzy jeśli nawet nie zawsze bezpośrednio uczestniczyli w przewozie towarów do miasta, to mieli ogromny udział w produkcji artykułów szmuglowanych. Bardziej przedsiębiorczy warszawiacy w zamian za żywność, często zamiast pieniędzy, zawozili im artykuły codziennego użytku, jak ubrania, obuwie czy środki czystości. Dochodziło w ten sposób do transakcji wymiennych żywność za towary trudno dostępne na wsi. Zdarzało się, że chłopi posiadający konie i wóz zajmowali się furmaństwem. Nie mogli oni jednak przewozić więcej niż 10 kg ziemniaków i 3 kg innej żywności bez specjalnego zezwolenia. Niejednokrotnie ryzykowali więc przewóz większych ilości towarów, gdyż tylko taki sposób umożliwiał większy zysk i poprawę ich sytuacji. Bywali i tacy gospodarze, którzy dzięki transakcjom czarnorynkowym żyli całkiem dostatnio, a duży popyt na żywność po bardzo wysokich cenach wpływał na kształtowanie się wśród nich postaw lojalistycznych 30. Zdecydowana większość jednak wraz z upływem kolejnych lat okupacji ubożała, co automatycznie prowadziło do słabszego zaopatrzenia stolicy. Obok ludności wiejskiej najliczniejszą grupę szmuglerów stanowili przede wszystkim mieszkańcy Warszawy. W większości byli to robotnicy mający krewnych czy znajomych na wsiach, do których udawali się na szmugiel 31. Inną odwagą i przebiegłością uchronienie miast polskich od całkowitego wygłodzenia. Doniosłą rolę tych przygodnych handlarzy właściwie oceniamy wtedy, gdy wyobrazimy sobie, iż miasta zdane zostałyby wyłącznie na żywienie się produktami wydawanymi na kartki. Polowanie na handlarzy, Biuletyn Informacyjny, 6 III 1941, s Zob. K. Dunin-Wąsowicz, Warszawa w latach..., s Por. E. Hull, Okupacyjna codzienność. Warszawa i okolice w dokumentacji Adama Chętnika, Toruń 2006, s Z relacji Jacka Wołowskiego wynika, że: w początkowej fazie wojny szmuglem zajmowały się żony robotników, tramwajarzy, woźnych, przeważnie pochodzące ze wsi, które jeździły do rodziny i wypraszały lub kupowały to i owo. Potem wracały z tym do Warszawy, część przeznaczały dla domu, a resztę sprzedawały. Później dołączyli do nich ci wszyscy, którzy nie chcieli pracować dla Niemców, a musieli z czegoś żyć. Wreszcie powstały całe przedsiębiorstwa szmuglerskie z biurami, buchalterią, własnymi środkami transportowymi, składami, a nawet autentycznymi żołnierzami niemieckimi, którzy za opłatą konwojowali szmuglowany towar ; J. Wołowski, Tak było..., s. 124.\n8 208 Aneta Jasionek grupę szmuglerów stanowili kolejarze, którzy nawet kilka razy w tygodniu przewozili towary do miasta. Często całe załogi danej kolejki włączały się w akcje szmuglerskie, uruchamiając system przechowywania towarów oraz powiadamiania o ewentualnej obławie niemieckiej. Nie tylko warstwy robotnicze parały się szmuglem, ci biedniejsi, niemający wykształcenia ani pracy, ale także bezrobotni inteligenci, wdowy po urzędnikach, policjantach, dzieci oficerów. Położenie inteligencji było bowiem o wiele trudniejsze niż robotników, zwłaszcza tych, którzy utrzymywali kontakty ze wsią 32. Wielu ludzi w szmuglowaniu odnalazło też sposób zarobku, ale i wzbogacenia się do tego jednak trzeba było mieć talent, a także dużo szczęścia. Istniał nawet podział szmuglerów na cztery podstawowe grupy. Najliczniejszą z nich stanowili warszawiacy przywożący towary na własne potrzeby, do drugiej należeli handlarze, kolejną grupą byli tzw. szmuglerzy hurtowi, wreszcie rekiny szmuglu, robiący błyskawiczne kariery dzięki współpracy z Niemcami 33. Istniały też koncesjonowane firmy przewozowe, które utrzymywały regularną komunikację między Warszawą a innymi miastami dystryktu. Z analizy wielu relacji wynika, że swoistymi spichlerzami zaopatrzeniowymi Warszawy były początkowo przede wszystkim okoliczne miejscowości, a szlaki szmuglerskie pokrywały się w zasadzie z liniami kolejek dojazdowych. Produkty spożywcze wożono z okolic Karczewa, Grójca, Piaseczna, Jabłonnej, ale też z północno-wschodnich powiatów okolic Tłuszcza, Marek czy Zielonki. Każdy region specjalizował się w określonej dziedzinie zaopatrzenia w zależności od możliwości produkcyjnych 34. W kolejnych latach okupacji szmuglerzy zmuszeni byli wyprawiać się w coraz dalsze zakątki, często na tereny innych dystryktów, aby znaleźć chłopów, którzy mieli jeszcze jakiekolwiek zapasy i chcieli je sprzedać. Często były to okolice Lublina lub Radomia. Zdarzało się, że przekraczano też granice GG, jeżdżąc do Kraju Warty bądź do tzw. Ostlandu, w okolice Białegostoku. Ze względu na często niższe ceny produktów poza GG szmuglerom niejednokrotnie opłacały się takie dalekie i ryzykowne podróże 35. Czasem, w obawie przed obławą, przemytnicy musieli pokonać część takiej drogi pieszo, kryjąc się w lasach. Niektórzy jeździli wo- 32 Działaczka społeczna Emilia Manteuffel notowała, że inteligencja w większości nie nadawała się do szmuglu, nie miała tak zwanej»smykałki«do czarnorynkowych interesów. Por. Relacja E. Manteuffel, Praca społeczna Wydziału Opieki i Zdrowia Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy w latach , Archiwum Państwowe m.st. Warszawy (dalej: APW), Zbiór rękopisów, sygn. 229, k Szerzej na ten temat: S. Surgiewicz, Warszawskie ciuchcie, Warszawa 1972, s Karczew, zwany w gwarze okupacyjnej»prosiakowem«, był główną bazą zaopatrzenia Warszawy w tłuszcze, mięso i wyroby mięsne [ ], Jabłonna i jej okolice zmienione zostały w rozległą wytwórnię wódek [ ], stąd szły także warzywa. Rembertów dla odmiany był monopolem tytoniowym [ ]. Radzymin nie miał określonego oblicza. Były tu bimbrownie [ ] wywożono trochę mięsa, jarzyn, owoców. Piaseczno i Góra Kalwaria dostarczały stolicy mąkę, pieczywo w dużych ilościach oraz trochę mięsa. Grójec, Brzostowiec i Nowe Miasto nad Pilicą to ogromne bazy mąki, kaszy, pszenicy, żyta, kartofli i mięsa. Kolejką grójecką dowożono do Warszawy największe ładunki ; tamże, s Na ten temat szerzej: L. Landau, Kronika lat wojny..., t. I, s. 236.\n9 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji zami w nocy, co jednak narażało ich na kontrole niemieckich żandarmów i znacznie podnosiło ryzyko. Ważny środek transportu stanowiła także żegluga na Wiśle. Transportem rzecznym przewożono najczęściej żywność z miejscowości na południe od Warszawy 36. Jednak największe grupy szmuglerów przewoziły koleje przede wszystkim Warszawskie Koleje Wschodnie i Zachodnie. Pociągi niejednokrotnie pękały w szwach, a często zdarzało się, że pasażerowie jechali na dachach lub w doczepionych wagonach towarowych 37. Wielu szmuglerów większość czasu spędzało podróżując z towarami. Dzięki temu znali już załogi pociągów, Niemców oraz innych szmuglerów, z którymi często jeszcze w drodze ubijali interesy. Nie można zapominać, że szmuglerskie podróże nie należały do zadań łatwych. Oprócz zaangażowania wielu pośredników oraz ogromnego ryzyka złapania przez Niemców i konfiskaty towaru bądź zastosowania sroższej kary, z karą śmierci włącznie, poważny problem stanowiły również wszelkie ograniczenia w ruchu kolejowym lub trudności w zdobyciu biletu na pociąg. Przewożony towar należało sprytnie schować i tu Polacy wykazywali się niesamowitą pomysłowością. Charakterystycznym sposobem, zdawać się mogło najpopularniejszym wśród warszawskich szmuglerów, było tzw. obandażowanie, czyli przewożenie boczków, słonin, żeberek i innych produktów mięsnych pod ubraniem na specjalnych hakach bądź w specjalnie doszytych kieszeniach 38. Często przewożono kosze z żywnością i bańki z mlekiem. Rzadziej chowano towary w walizkach czy workach. Zdarzali się jednak i tacy najczęściej tzw. szmuglerzy hurtowi, którzy całymi kilogramami przewozili ziemniaki, owoce lub kaszę czy mąkę zapakowane w worki schowane pod siedzeniami, w specjalnie przygotowanych schowkach, jak również duże ilości mięsa połówki prosiaków, ćwiartki wołowe, większe ilości baleronów i kiełbas 39 nawet od 100 do 200 kilogramów. Pomysłom na skrytki nie było końca 40. Dokonywano także rozmaitych przeróbek w wagonach, aby ułatwić szmuglerom przewóz towarów 41. Zdarzało się, że żywność przewożono w in- 36 W raporcie dotyczącym działalności władz okupacyjnych na terytorium RP pisano, że od Jabłonny, gdzie mieści się komora celna, w górę do Krakowa pozostawiono możność uprawiania żeglugi Polakom [ ], a firmy warszawskie przewożą na odcinku od Jabłonny do Warszawy pasażerów, a także żywność, kartofle, owoce. Działalność władz okupacyjnych na terytorium Rzeczypospolitej w okresie 1 IX XI Raport z arch. Polit. S. Kota, oprac. J. Gmitruk, J. Mazurek, Warszawa 1999, s Zob. B. Pokropiński, Kolej jabłonowska, Warszawa 2004, s Szerzej na ten temat: S. Surgiewicz, Warszawskie ciuchcie..., s Zob. tamże, s Jan Witkowski relacjonował, że większe ilości tłuszczu, opakowane solidnie w porozumieniu z obsługą parowozu, ukrywano w węglu lub zatapiano w wodzie w tendrach parowozowych. [ ] Odkręcano też listwy oparć od ławek, przymocowane normalnie czterema śrubami i tam w obszernych schowkach lokowano najcenniejsze artykuły. Relacja J. Witkowskiego, Wołomin w walce z najeźdźcą w latach , APW, Zbiór rękopisów, sygn. 843, s Kolejarz S. Surgiewicz pisał: Lewy tender na wodę podzielono na pół. Na wierzchu można było po staremu wozić wodę, zaś pod spodem znajdowała się wielka komora, w którą z powodzeniem można było upchnąć ze cztery świniaki. Pod budką maszynisty uczepiono skrzynię, mogącą pomieścić kilka połówek wieprzowych. Tylny tender na węgiel również po-\n10 210 Aneta Jasionek nych transportowanych towarach, jak pnie drzewa czy węgiel 42. Wówczas bardzo pomocna była współpraca z pracownikami kolei, którzy często pomagali bezinteresownie, w większości jednak przypadków za różne udogodnienia pobierali opłaty od przemytników. Szmuglerzy mieli także wiele swoich sposobów, aby oszukać Niemców lub wzbudzić ich litość i w ten sposób ocalić siebie i przewożony towar. Niektórzy w dużych workach na ziemniaki ukrywali mniejsze woreczki z kaszą czy mąką, całość jednak deklarowali jako przewóz ziemniaków. Inni podczas kontroli woleli zmarnować szmuglowaną żywność, niż oddać ją Niemcom dziurawili wówczas worki z towarami. Kiedy z takiego worka wysypywała się np. kasza, stawała się ona bezużyteczna i nie była konfiskowana. Zdarzało się także, że niemieccy żandarmi okazywali litość i nie znęcali się nad dziećmi. Dlatego też kobiety zabierały w podróż po żywność swoje pociechy lub dzieci z sąsiedztwa 43. Większość hitlerowców traktowała jednak szmuglerów, także tych najmłodszych, bezwzględnie. Dlatego też, aby nie zostać pozbawionym cennych towarów, bardzo często szmuglerzy musieli uciekać z jadącego pociągu. W takich sytuacjach kolejarze powiadamiali o zagrożeniu, a szmuglerzy wyskakiwali z wagonów przed Warszawą i polnymi drogami, omijając stację, docierali do domów z przemycanymi artykułami 44. Poza bardzo potrzebną żywnością towarem przemycanym na wielką skalę był bimber. W czasie okupacji odnotowano znaczne zwiększenie się pijaństwa w Polsce, a bimber bardzo często gościł w wielu domach. W związku ze zwiększeniem zapotrzebowania na tę używkę wielu chłopów zajmowało się na wsiach pędzeniem bimbru, natomiast przemytnikom nie brakowało pomysłów, aby bezpiecznie przewieźć nawet duże ilości tego trunku. Dostarczano go jednak najczęściej w bańkach po mleku 45. Przez coraz bardziej wyszukane pomysły na szmuglowanie żywności Niemcy zaczęli stopniowo ograniczać ruch osobowy na kolejach, zawieszać kursy pociągów, wprowadzać specjalne zezwolenia, a także częściej rewidować pasażerów i wagony oraz organizować obławy na dworcach. Wobec tego przemytnicy używali do przewozu żywności również innych środków transportu: samochodów, wozów i rowerów. Skrytkami stawały się też uszkodzone czołgi przywożone z frontu, a nawet trumny 46, które w mniejszym stopniu narażone były na kontrole. Niemcy bowiem, dzielili na dwie części, w innych miejscach, niewidocznych dla oka przymocowano jakieś skrzynki na małe ładunki. S. Surgiewicz, Warszawskie ciuchcie..., s Zob. F. Skalniak, Stopa życiowa społeczeństwa..., s Relacja J. Studniarek, [w:] Moje wojenne dzieciństwo: wspomnienia nadesłane na konkurs, oprac. B. Krzywobłocka, t. XV, Warszawa 2005, s Zdarzenia takie relacjonuje m.in. A. Barszczewski w: tamże, t. V, s Henryk Chmielewski wspomina: Całą bańkę wieźliśmy pociągiem do Warszawy z Tłuszcza, czy Wołomina. Śmierdział ten bimber, ale bańkę się stawiało między bańkami mleka, które wiozły do Warszawy kobiety [ ]. W razie wpadki nie przyznawaliśmy się, że to nasz bimber. Relacja H. Chmielewskiego z r., Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego, ( ). 46 Na ten temat szerzej: relacja J. Witkowskiego, Wołomin w walce z najeźdźcą w latach , APW, Zbiór rękopisów, sygn. 843, s. 52 oraz Meldunek konfidenta przeciwko rodzinie Majnik o paserstwo i szmugiel, APW, Zespół Dokumentów Policji Bezpieczeństwa, sygn. 100, k. 1.\n11 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji w obawie przed zarażeniem chorobami, nie sprawdzali karawanów i trumien. Kiedy i te sposoby przestały być bezpieczne, szmuglerzy zaczęli organizować dalekie piesze wyprawy po warzywa i owoce. Zbiory wiązano w pęczki i w workach na plecach zanoszono na warszawskie targowiska 47. Kiedy już towary zostały przeszmuglowane do stolicy, najczęściej przechodziły przez ręce kolejnych pośredników handlarzy, którzy sprzedawali je na ulicach i placach handlowych miasta lub dokonywali potajemnych transakcji w mieszkaniach lub kawiarniach. Główny handel szmuglowaną żywnością odbywał się przede wszystkim na Placu Karcelego, przy ulicy Inflanckiej na tzw. Wołówce, na Placu Parysowskim, na Koszykach, w Halach Mirowskich, przy Placu Żelaznej Bramy oraz przy Placu Kazimierza Wielkiego. Handlowano tam głównie pochodzącymi z dowozu ze wsi owocami, warzywami, mąką, cukrem, kartoflami. Ze względu na duże ryzyko, jakie wiązało się z przemytem, towary trafiające do Warszawy osiągały bardzo wysokie ceny, które w wyniku nasilających się kontroli targowisk, ciągłych konfiskat i przedsiębranych prób likwidowania wolnego handlu jeszcze rosły. Na poziom cen wpływało także to, że szmuglerzy potrzebowali pieniędzy na łapówki dla policjantów i żołnierzy niemieckich, ale również na opłaty dla pośredników oraz kolejarzy. Nie ulega także wątpliwości, że wielu handlarzy czerpało z tego procederu duże zyski. Handel nielegalny stawał się więc dla nich nie tylko formą pomocy innym, ale także sposobem na utrzymanie się i przeżycie, a często pomnażanie majątku 48. Jak zatem kształtowały się ceny żywności na czarnym rynku? Istotne było, że z każdym rokiem, a często miesiącem wojny ceny te wzrastały, na co wpływ miały także czynniki niezależne od okupantów, przemytników i handlarzy. Wielokrotnie zdarzało się, że z powodu złych warunków atmosferycznych (mrozów, śnieżyc) pociągi podmiejskie po prostu nie kursowały. Zimą zawieszana była także żegluga wiślana. Wobec ograniczenia liczby środków transportu ceny przywożonej do miasta żywności znacznie rosły. Kolejnym z czynników bywały klęski żywiołowe i nieurodzaje. Produkty rolnicze były niemal w całości przeznaczane na kontyngenty, a gospodarze nie mieli tak naprawdę czym handlować. Tym samym podnosili oni ceny, a to bezpośrednio wpływało na drożyznę w miastach. Warszawa była zdecydowanie najdroższym miastem w GG 49. W lutym 1940 r. ceny wolnorynkowe podstawowych produktów wynosiły: kartofle 1,70 zł za kg, masło do 25 zł za kg, jaja 2,40 za sztukę 50. Ceny te wydawały się jeszcze stosunkowo umiarkowane w porównaniu z notowaniami z połowy następnego roku wojny, kiedy chleb razowy kosztował 15,50 zł za kg, kartofle 5 zł za kg, jaja 2,90 zł za sztukę 51, a w kolej- 47 Wybitna pisarka Zofia Nałkowska w dzienniku okupacyjnym wspominała o swoich pieszych bądź rowerowych wyprawach do Tłuszcza po kartofle. Autorka pisała: Nosi się je w worku w połowie przewieszonym przez kark, zwisającym z obu stron do przodu, albo wozi przytroczone do roweru ; Z. Nałkowska, Dzienniki czasu wojny, Warszawa 1970, s Na ten temat szerzej: J. Wołowski, Tak było..., s Zob. L. Landau, Pamiętnik, APW, Zbiór rękopisów, sygn. 207/1, s Tenże, Kronika lat wojny..., t. I, Warszawa 1962, s Sprawy wyżywienia, Biuletyn Informacyjny, 11 XII 1941, s. 9.\n12 212 Aneta Jasionek nych latach okupacji ceny nieustannie rosły 52. Według danych Starostwa Miejskiego w Warszawie na początku 1943 r. chleb żytni kosztował ponad 11 zł, kilogram mąki pszennej osiągnął cenę 28,88 zł, mięso wołowe 62,31 zł, słonina 168,44 zł, a masło ponad 180 zł 53. Wprawdzie w połowie roku 1943 ceny podstawowych artykułów nieznacznie spadły 54, ale w 1944 r., a zwłaszcza w czasie Powstania Warszawskiego, odnotowano ich drastyczny wzrost 55. Mimo to, wobec głodowych racji żywnościowych, ludziom nie pozostawało nic innego, jak zaopatrywać się w żywność pochodzącą z przemytu na drodze pokątnego handlu, poświęcając niekiedy majątek, aby zdobyć bochenek chleba czy kilogram kartofli. Bardzo częstym przypadkiem wobec tak wysokich cen czarnorynkowych były kradzieże przemyconych towarów, czy to na bocznicach kolejowych, gdzie najczęściej biedne, głodne dzieci rabowały z wagonów przemycane artykuły spożywcze, aby nakarmić całą rodzinę, czy też na placach i bazarach, gdzie niejednokrotnie okradano stragany sprzedawców 56. Z takich kradzieży na handel targowiskowy trafiały masowo artykuły podstawowe, ale i luksusowe, jak słodycze, alkohol czy papierosy wiezione na front wschodni przez okupanta. W licznych źródłach, m.in. w kronice Władysława Bartoszewskiego, pojawiały się także informacje o nietypowym towarze żółwiach, które miały być przesyłką niemiecką z okupowanej Grecji do Rzeszy, a które prawdopodobnie zostały skradzione na bocznicy kolejowej w Warszawie. Niektórzy mieli je kupować na warszawskich targach do hodowli, byli jednak i tacy pomysłowi, którzy gotowali potrawy z żółwi 57. W Warszawie handlowano praktycznie wszystkim. Co więcej, handlu tego nie ograniczały wielokrotne ogłoszenia władz okupacyjnych ustalające maksymalne ceny i określające sankcje za łamanie przepisów. Nie zdołało go zlikwidować nawet zarządzenie gubernatora z 15 lipca 1941 r. o wysyłaniu do obozu w Treblince ludzi uprawiających przemyt i paskarstwo 58. Handel na targowiskach, mimo wielokrotnie podejmowanych prób jego likwidacji, nieustannie się odradzał. Jako przykład może tu służyć Plac Karcelego (potocznie zwany Karcelakiem), najpierw zniszczony, następnie spalony w wyniku pożaru po nalocie, nękany licznymi łapankami, a jednak funkcjonujący do 1944 r. Pokątny handel był tak rozpowszechniony, że przyjezdni 52 Władysław Bartoszewski w swojej kronice 1859 dni Warszawy podał, że w październiku 1942 r. kilogram chleba razowego kosztował zł 10 (w lipcu 1942 r. 8,91), mąki pszennej zł 27 (w lipcu ,26), mięsa wołowego zł 42 (w lipcu ,15), słoniny zaś aż zł 153 (w lipcu ,59), a masła zł 178 (w lipcu ) ; W. Bartoszewski, 1859 dni..., s Por. F. Wyszyński, Dzienniki z lat , Warszawa 2007, s. 233). 53 Przeciętne ceny detaliczne niektórych artykułów spożywczych w wolnym handlu w Warszawie wg danych inspekcji handlowej , APW, zespół: Starostwo Miejskie w Warszawie, sygn. 400, k Stan ten wiązano z wyeliminowaniem Getta Warszawskiego jako rynku zbytu przemycanych towarów; L. Landau, Kronika lat wojny, t. II, s W. Bartoszewski, 1859 dni..., s Zob. S. Rembek, Dziennik okupacyjny, Warszawa 2000, s W. Bartoszewski, 1859 dni..., s K. Dunin-Wąsowicz, Warszawa w latach..., s. 143.\n13 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji Niemcy nie mogli się nadziwić dobrobytowi, panującemu w Warszawie 59, a obcokrajowcy zauważali, że w halach targowych Warszawy handluje się wszystkim i na wszystko jest zapotrzebowanie 60. Równocześnie jednak nielegalny obrót towarami coraz częściej przyjmował formę handlu obnośnego. Jakkolwiek ułatwiało to kupującym nabycie żywności, zwiększało jednak zagrożenie zarówno dla sprzedawców, jak i mieszkańców odwiedzanych domów. Równocześnie stał się on bardzo szybko uciążliwą plagą dla okupantów, z którą trudniej było walczyć niż z wolnym handlem na targowiskach miejskich 61. Wśród odbiorców szmuglowanych produktów byli nie tylko robotnicy, rzemieślnicy i inteligenci, kupujący na bazarach potrzebne do przeżycia produkty pierwszej potrzeby, ale także wojenni dorobkiewicze, którzy nierzadko zajmowali się spekulacją, wobec czego stać ich było na zakup drogich, czasem nawet luksusowych towarów. Warszawa była bowiem miastem wielkich kontrastów. W niektórych sklepach półki uginały się pod ciężarem rozmaitych towarów, na które mogli sobie pozwolić jedynie zamożni mieszkańcy lub Niemcy, inne natomiast świeciły pustkami. Należy pamiętać, że mimo okupacji działało tu także wiele ekskluzywnych kawiarni i restauracji, w których bogatsi warszawiacy mogli się najeść do syta. Lokale te były także często miejscem czarnorynkowych transakcji, niejednokrotnie zawieranych przy udziale samych Niemców. Ci bowiem stanowili kolejną grupę odbiorców szmuglu. Odbiorcami szmuglowanych towarów były także różne instytucje: sklepy, przedsiębiorstwa, urzędy, szpitale. Wobec znikomych przydziałów kartkowych oraz braków zaopatrzenia w legalnych sklepach również one zmuszone były zaopatrywać się w handlu wolnorynkowym. Wśród tych instytucji należałoby wymienić przede wszystkim Radę Główną Opiekuńczą (RGO) oraz Stołeczny Komitet Samopomocy Społecznej. Jak już wcześniej wspomniano, organizowały one pomoc żywnościową dla najbiedniejszych mieszkańców miasta, głównie dla dzieci. Pomoc ta opierała się przeważnie na organizowaniu kuchni miejskich oraz dostarczaniu paczek z żywnością z przydziałów po cenach oficjalnych. Jednak wobec braku przydziałów RGO często zmuszona była kupować towary pochodzące z przemytu po cenach czarnorynkowych, wzywając jednocześnie władze okupacyjne do zwiększania kartkowych przydziałów żywności, lub dopuszczenia wolnego handlu w obrębie chociażby pewnych, najważniejszych artykułów spożywczych 62. Prośby te pozostawały najczęściej bez odpowiedzi, dlatego też transakcje wolnorynkowe wciąż stanowiły jedyny sposób pozyskania niezbędnych środków służących pomocy ludności. 59 E. Hull, Okupacyjna codzienność. Warszawa..., s Szofer szwajcarskiej misji Czerwonego Krzyża niejednokrotnie zauważał grupki stojących Polaków woźniców, rikszarzy ludzi zajmujących się kombinacjami czarnorynkowymi, gdyż tak naprawdę, jak twierdził, nielegalny handel pozostał w Warszawie jedynym zajęciem dającym jakiś dochód ; F. Blattler, Warszawa 1942: zapiski szofera szwajcarskiej misji lekarskiej, oprac. T. Szarota, Warszawa 1982, s Wzrasta plaga mieszkańców handel domokrążny, Nowy Kurier Warszawski, nr 19, 23 I 1940, s Sytuacja żywnościowa ludności polskiej w GG, Archiwum Akt Nowych (dalej: AAN), zespół: Rada Główna Opiekuńcza, sygn. 1081B, k. 1.\n14 214 Aneta Jasionek Jedną z najważniejszych i najliczniejszych grup, do której trafiał szmugiel, była także ludność żydowska, stłoczona w Getcie Warszawskim, oddzielona murem od reszty miasta i głodzona minimalnymi racjami żywnościowymi. W dzielnicy żydowskiej przemyt stał się szczególną formą, można powiedzieć oddzielną gałęzią czarnego rynku. Dostęp do ludności getta był utrudniony, co rodziło nowe metody i sposoby, aby dostarczyć doń żywność. Co ważne, wszelką pomoc udzielaną Żydom karano śmiercią. Mimo to wielu ludzi ryzykowało, by ratować bliźnich, a sporo z nich zapłaciło za to życiem. Pojawienie się i dynamiczny rozwój oraz zakres szmuglu w czasie II wojny światowej determinowało kilka czynników, wśród których jeden z najistotniejszych to stosunek władz okupacyjnych. Należy podkreślić, że stanowisko Niemców w odniesieniu do przemytników, ale także istnienia pokątnego handlu żywnością w Warszawie było dalece zróżnicowane. Początkowo, wobec braku stabilności gospodarczej GG, Niemcy wprowadzali kolejne rozporządzenia mające dostosować stan gospodarki do potrzeb III Rzeszy. Obok ustanowionych przydziałów kartkowych na żywność, kontyngentów na wsiach, przymusu pracy, w kwietniu 1940 r. utworzono w dystrykcie warszawskim Urząd Kontroli Cen, którego zadaniem było kontrolowanie przestrzegania ustalonych odgórnie cen, a wobec narastającego zjawiska handlu wolnorynkowego, zwalczanie czarnego rynku. Efekt pracy tej instytucji stanowiły liczne dekrety administracyjne i nowe przepisy mające na celu uregulowanie handlu oraz przewozu towarów do Warszawy. Już w styczniu 1940 r. wydano rozporządzenie regulujące handel uliczny 63. Podano w nim długą listę placów i ulic, na których obrót towarami żywnościowymi był możliwy. Jednak z czasem liczbę miejsc handlowych sukcesywnie zmniejszano. Przez wprowadzane w życie rozporządzenia Niemcy regulowali także asortyment towarów sprzedawanych w sklepach, natomiast za handel niedozwolonymi towarami, niewymienionymi w pozwoleniach, zamykali większość z nich. Prawo zabraniało też jakichkolwiek podwyżek cen ustalonych odgórnie przez okupanta. Za próby obchodzenia przepisów i paskarstwo groziła nawet kara śmierci 64. Nowe rozporządzenia miały także ograniczyć skalę dowozu żywności do Warszawy. Z jednej strony wprowadzały one zatem ograniczenia w ruchu osobowym na kolejach 65. Likwidowanie niektórych połączeń tłumaczono rzekomą troską o przy- 63 Nowe zarządzenia Prezydenta Miasta regulują wszelki handel uliczny, Nowy Kurier Warszawski, nr 6, 8 I 1940, s Podniesienie jakiejkolwiek ceny mogło nastąpić tylko za zgodą kierownika wydziału kształtowania cen [ ], dalej dochodziły zakazy obchodzenia przepisów, handlu łańcuszkowego potajemnego, zakazy zapasów ponad potrzeby (na pasek) ; L. Landau, Kronika lat wojny, t. I, s Zarząd kolei obwieścił również, że celem zwalczenia szmuglu Polacy od r. chcąc jechać koleją na terenie GG będą musieli posiadać zezwolenie starosty. Osobne zezwolenie potrzebne jest na przewóz nawet ręcznego bagażu ; Zwalczanie dowozu żywności do miasta, AAN, Delegatura Rządu RP na Kraj, Departament Informacji i Prasy: Aneksy do raportów KG AK, sygn. 202/III/7, Aneks nr 6, 1-15 IV 1941, s. 3.\n15 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji spieszenie dowozu środków żywności i opału 66. Dodatkowym utrudnieniem były także częste zmiany w rozkładzie jazdy pociągów. Z drugiej strony te rozporządzenia regulowały dopuszczalne ilości przewożonych towarów, zabroniono bowiem przewozu artykułów żywnościowych o wadze przekraczającej 3 kg, w tym tylko pół kilograma masła i 1 kg mięsa. Tylko takie ilości nie podlegały rekwizycji 67. Przepisy te były jednak notorycznie łamane, zarówno przez ludność polską szmuglującą dużo większe ładunki, jak i Niemców, którzy nierzadko rekwirowali nawet najdrobniejsze ilości towarów. Warto podkreślić, że wszelkie rozporządzenia wydawane przez władze okupacyjne nie przynosiły zadowalających efektów. Ludność Warszawy nie miała bowiem innego wyjścia, jak tylko szmuglować żywność, a tym samym łamać przepisy. Niemcy natomiast z wielkim zaangażowaniem zwalczali kontrabandę. W tym celu wykorzystywali szeroko propagandę antyszmuglerską. Niemal w każdym numerze Nowego Kuriera Warszawskiego pojawiały się artykuły piętnujące ludzi uprawiających szmugiel czy handlujących niedozwolonymi artykułami, oskarżanych o wszelkiego rodzaju kombinacje, podrabianie żywności i sprzedaż po paskarskich cenach. Jednocześnie podkreślano, że towary pochodzące z niewiadomego źródła są siedliskiem zarazków i chorób, a tym samym stanowią zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia 68. Wszelkie te zabiegi miały na celu odstraszenie od kupowania na wolnym rynku i zaniechanie wszelkich kontaktów ze szmuglerami. Pojawiały się także liczne artykuły informujące o karach, jakie grożą za szmugiel, i osiągnięciach władz w jego zwalczaniu 69. Jednocześnie władze okupacyjne coraz częściej przeprowadzały gruntowne kontrole pociągów, dworców kolejowych i dróg dojazdowych w poszukiwaniu nielegalnie przewożonych artykułów 70. Najczęściej atakowanymi przez hitlerowców stacjami WKD na prawym brzegu Wisły były: Grochów, Most, Falenica, Stalowa, zaś na lewym Warszawa Południowa, Gołków, Grójec, Pyry, Nowe Mia- 66 Przejściowe ograniczenie ruchu osobowego na kolejach, Nowy Kurier Warszawski, nr 12, 15 I 1940, s Na ten temat szerzej: W. Bartoszewski, 1859 dni..., s. 293, F. Wyszyński, Dzienniki z lat..., s. 173, 189 oraz artykuł Do 3 kg żywności wolno przewozić bez zastrzeżenia, Nowy Kurier Warszawski, nr 213, 9 IX 1941, s W jednym z artykułów pisano, jakoby niejaki Jarosław Pędziński po zjedzeniu kawałka kiełbasy, zakupionej u pokątnego handlarza, zachorował i stracił przytomność. W innym numerze tego dziennika zamieszczono artykuł o ołowiu znajdującym się rzekomo w kiełbasie od pokątnego handlarza, który w ten sposób chciał uzyskać większą wagę towaru. Zob.: Zatruł się kiełbasą, Nowy Kurier Warszawski, nr 154, 2 VII 1941, s. 3; Ołów w kiełbasie od pokątnego handlarza, Nowy Kurier Warszawski nr 64, 17 III 1941, s W. Bartoszewski, 1859 dni..., s Z protokołu z posiedzenia Kierowników Głównych Wydziałów dystryktu warszawskiego wynika, że policja otrzymała nakaz podjęcia energicznej walki z nielegalnym handlem. [ ] upoważniono organa policji do przeprowadzania kontroli na stacjach, a częściowo i w pociągach, oraz do rekwirowania szmuglowanych towarów. Protokół posiedzenia kierowników głównych wydziałów. Fragment wypowiedzi F.W. Krügera o zasięgu czarnego rynku, Kraków 2 V 1941, [w:] Okupacja i ruch oporu w dzienniku Hansa Franka , t. I, Warszawa 1970, nr 66, s\n16 216 Aneta Jasionek sto 71. Aby uniknąć obławy na tych stacjach, bardzo często pasażerowie wysiadali na specjalnie utworzonych przez kolejarzy nieoficjalnych przystankach. Niejednokrotnie jednak hitlerowcom udawało się zaskoczyć pasażerów. Do najintensywniejszych akcji antyszmuglerskich doszło w sierpniu 1942 r. 72, kiedy zatrzymywano niemal wszystkie znajdujące się w ruchu pociągi. W raportach Komendy Głównej AK pisano wielokrotnie o jednoczesnych obławach na wszystkich dworcach, w wyniku których odbierano pasażerom wszystko, co mieli, i bestialsko bito 73. Często zdarzały się jednak bardziej srogie kary 74, a jedną z nich było zesłanie na roboty do Rzeszy 75. Zanim szmuglerzy z okolic Warszawy tam trafili, kierowani byli na punkt przesyłkowy przy ulicy Skaryszewskiej na Pradze. Stamtąd dopiero większość z nich trafiała do pracy w Niemczech, a niektórych odsyłano do obozów koncentracyjnych 76. W wielu wypadkach miejscem, do którego trafiali skazani za przemyt i handel wolnorynkowy, był obóz zagłady w Treblince 77. Jeśli ktoś miał więcej szczęścia, trafiał na 10 dni do aresztu lub podlegał przesiedleniu 78. Warto także podkreślić, że kara rekwizycji, więzienia czy osadzenia w obozie stosowana była względem osób zachowujących się lojalnie. Osoby nielojalne, czyli uciekające z pociągów lub dworców, bardzo często żandarmi zabijali na miejscu 79. Z czasem władze okupacyjne podejmowały także działania na rzecz ograniczenia liczby uciekinierów. Pod koniec 1943 r. zaczęto odgradzać stacje kolejowe poprzez budowanie na torach barier ochronnych z drutu kolczastego, a na niektórych zbudowano bramy wjazdowe, tak aby szmuglerzy nie mogli opuścić pociągu, zanim wjedzie on na dworzec 80. Kiedy już szmuglerzy wpadli w ręce Niemców, ci wielokrotnie nie poprzestawali na konfiskacie, często maltretowali ludzi psychicznie i fizycznie, fundując sobie tanią i brutalną rozrywkę 81. Nie mieli litości dla nikogo, bezwzględnie 71 Por. S. Surgiewicz, Warszawskie ciuchcie..., s Na łamach Biuletynu Informacyjnego pisano, że od początku miesiąca trwała bezwzględna blokada Warszawy, prowadzona przez Niemców z całą zajadłością. Pociągi zmierzające do miasta były przetrząsane dokładnie, a żywność rabowana. Drogi kołowe były również pilnie strzeżone. Na stacjach kolejek dojazdowych zjawiały się samochody policyjne zabierające przywożoną żywność ; Głodzenie Warszawy, Biuletyn Informacyjny, 20 VIII 1942, s Raporty KG AK, AAN, Delegatura Rządu RP na Kraj, Departament Informacji i Prasy: Aneksy do raportów KG AK, sygn. 202/III/7, Aneks nr 14, 1-15 VIII 1941, s Tamże, Aneks nr 18, 1-15 X 1941, s Zob. F. Wyszyński, Dzienniki z lat..., s Raporty KG AK, AAN, Delegatura Rządu RP na Kraj, Departament Informacji i Prasy: Aneksy do raportów KG AK, sygn. 202/III/7, Aneks nr 21, 1-15 XII 1941, s Raport gubernatora dystryktu warszawskiego z dnia 13 kwietnia za miesiąc marzec 1942 r., [w:] Raporty Ludwiga Fischera..., nr 21, s Lista złapanych za nielegalny handel (1942 r.), APW, Zbiór dokumentów z II wojny światowej, sygn. 278, passim. 79 Zob. S. Rembek, Dziennik okupacyjny..., s Szerzej na ten temat: B. Pokropiński, Kolej jabłonowska..., s Stefan Rzepczak, którego matka cudem przeżyła obławę, tak ją wspominał: Postawili ich pod młyn i mojej mamie kazali trzymać chleb nad głową i do chleba strzelali. [ ] mama była na tyle odważna, że wytrzymała tę sytuację. Inne kobiety pomdlały ; Relacja S. Rzepczaka z 17 IX\n17 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji traktowali nawet kobiety oraz małe dzieci 82. Takie działania miały na celu zastraszenie ludności i zniechęcenie jej do trudnienia się przemytem. Ostra walka z handlem czarnorynkowym i paskarstwem znalazła także wyraz w licznych interwencjach Niemców w najważniejszych miejscach handlowych Warszawy. Trzeba pamiętać, że i tu hitlerowcy nie szczędzili sił i różnorodnych metod, aby ukrócić proceder kontrabandy, a uprawiających ją dotkliwie ukarać. Szczególnie istotny i trudny okazał się rok Wówczas doszło do największych obław na warszawskie bazary i place handlowe 83. Niewątpliwie mogło to być związane z agresją hitlerowską na ZSRR, gdyż Niemcy rekwirowane towary przeznaczali dla wojsk na froncie 84. Kolejne silne ataki skierowane przeciwko wolnemu handlowi zanotowano w 1942 r. W maju tego roku, Niemcy dokonali słynnego nalotu na największe targowisko Warszawy Karcelak, a w wyniku obławy zatrzymali ponad 1000 osób, które po konfiskacie towarów osadzili w obozie przejściowym na Skaryszewskiej 85. Podobne akcje przeprowadzane były później także na innych warszawskich targowiskach 86. Do obław dochodziło nawet w tramwajach, którymi szmuglerzy dowozili towary na targ 87. Niejednokrotnie oprócz poszukiwanych spekulantów ofiarami takich kontroli i łapanek padali niewinni ludzie, którzy nie mieli nic wspólnego z kontrabandą. Funkcjonariusze niemieccy nie bardzo przejmowali się tym faktem. Wszelkie metody walki za szmuglem stosowane przez Niemców: szykanowanie, konfiskata towarów, znęcanie się fizyczne, zsyłanie do roboty i do obozów koncentracyjnych, a w końcu morderstwa, miały przede wszystkim zastraszyć ludność. Nie ulegało wątpliwości, że działania te były celowe i ściśle powiązane z założeniami wyniszczenia polskiego społeczeństwa. Po pewnym czasie nadszedł jednak moment, w którym władze okupacyjne zaczęły zdawać sobie sprawę z faktu, że przy głodo- 2005, Archiwum Historii Mówionej Muzeum Powstania Warszawskiego, index.php?a=site_archiwum&step=02 ( ). 82 Zob. S. Rembek, Dziennik okupacyjny..., s Szerzej na ten temat: tamże, s Zob. W. Bartoszewski, 1859 dni..., s Obławę tę opisywał gubernator dystryktu warszawskiego w jednym ze swoich raportów: Skonfiskowano towary pochodzące z kradzieży i nielegalnego handlu oraz zatrzymano 1000 osób. Raport gubernatora dystryktu warszawskiego z dnia 15 czerwca za miesiąc maj 1942 r., [w:] Raporty Ludwiga Fischera, s Władysław Bartoszewski nieco inaczej zapamiętał to wydarzenie: W ciągu kilkunastu godzin większe siły SS, policji niemieckiej i oddział policji»granatowej«, przy współudziale pracowników Arbeitsamtów, przeprowadziły szczegółową rewizję stoisk i kramów. Zatrzymano około 3000 ludzi. Większość z nich osadzono w obozie przy ulicy Skaryszewskiej. Jedna osoba została zabita na miejscu, dwie ranne. Ciężarówki wywoziły przez dłuższy czas zarekwirowane towary ; W. Bartoszewski, 1859 dni..., s Sprawozdania te podają sprzeczne dane o liczbie zatrzymanych. Można jednak założyć, że było ich ok osób. 86 Ludwik Landau pisał o rozgromieniu innego targowiska Wołówki. Kronikarz ten zanotował: Po rozbiciu Karcelaka część handlu przeniosła się na plac Kazimierza Wielkiego, inna część podobno większa na ową Wołówkę [ ] otoczono ten targ policją, która dokonała podobnego pogromu, jak kiedyś na Karcelaku: towary zrabowano, a ludzi załadowano na auta i wysłano na Skaryszewską ; L. Landau, Kronika lat wojny, t. II, s Zob. F. Wyszyński, Dziennik okupacyjny..., s. 106.\n18 218 Aneta Jasionek wych racjach żywnościowych czarny rynek daje Polakom tak naprawdę jedyną możliwość przeżycia, a tym samym stanowi zasadniczy element utrzymania ich zdolności do ciężkiej, fizycznej pracy. Efektem tego były nowe rozporządzenia. W połowie 1942 r. sensację wywołało ogłoszenie gubernatora L. Fischera o zezwoleniu na handel zbożem i ziemniakami 88. Szef dystryktu warszawskiego już w roku 1941 pisał, że dla zapobieżenia wybuchowi klęski głodowej w Warszawie zawieszono przepisy o zwalczaniu handlu czarnorynkowego w przypadkach, gdy nie chodzi o paskarzy na wielką skalę 89. Rozporządzenia te nie zostały jednak w praktyce wcielone w życie, a co więcej, właśnie wtedy obławy na szmuglerów i handlarzy szczególnie się nasiliły. Można zatem stwierdzić, że jedynym celem ich ogłaszania była próba pokazania światu ludzkiej twarzy okupanta. W rzeczywistości nadal bowiem prześladowano ludzi, aresztowano i zabijano 90. Pewnego rodzaju przełom nastąpił dopiero w połowie 1943 r. Porażki ponoszone przez armię niemiecką na frontach II wojny światowej oraz konieczność skupienia uwagi na tłumieniu powstania w Getcie Warszawskim przyniosły złagodzenie polityki w stosunku do szmuglerów i handlarzy oraz obniżkę cen części towarów 91. Równocześnie zmiana stanowiska w tej kwestii wynikała także z niewielkich rezultatów, jakie dawały obławy i wszelkiego rodzaju próby zwalczenia przemytu. Wprawdzie Niemcy, chociażby na łamach Warschauer Zeitung, często chwalili swoich funkcjonariuszy za sumienne i efektowne ściganie szmuglerów i informowali o kolejnych sukcesach w walce z kontrabandą 92, jednak zdawali sobie sprawę z tego, że ich działania przynoszą jedynie ograniczone efekty. Władze niemieckie wielokrotnie twierdziły, że szmugiel był procederem nie do zniszczenia, a zatem dawały jakoby przyzwolenie na działalność pokątnego handlu. Być może właśnie z takiej postawy wynikało inne powszechne zjawisko na czarnym rynku, mianowicie udział w nim samych Niemców. W całej Warszawie odnotowano wiele sytuacji, kiedy okupanci współpracowali ze szmuglerami. Nie wszyscy funkcjonariusze realizowali bowiem odgórne zalecenia i przepisy nakazujące bezwzględną likwidację przemytu i paskarstwa. Współpraca ta polegała głównie na organizowaniu wagonów do przewozu żywności lub konwojowaniu ciężarówek czy pociągów, a często zdarzało się także, że lokalni urzędnicy niemieccy część ściągniętych kontyngentów przerzucali na czarny rynek 93. Niektórych żandarmów wystarczyło sowicie wynagrodzić, aby przymknęli oko na 88 S. Rembek, Dzienniki z lat..., s Raport szefa dystryktu warszawskiego z dnia 10 czerwca za miesiąc maj 1941 r., [w:] Raporty Ludwiga Fischera, nr 12, s Szerzej na ten temat: S. Rembek, Dziennik okupacyjny..., s Władysław Bartoszewski pisał: Obserwuje się po raz pierwszy od dłuższego czasu wyraźną obniżkę cen podstawowych artykułów żywnościowych. [ ] Wiąże się to zapewne z rozluźnieniem kontroli dowozu żywności do miasta ze strony okupanta, którego siły policyjne zaabsorbowane są w większości działaniami w Getcie ; W. Bartoszewski, 1859 dni..., s Sukcesy niemieckie w walce ze szmuglem opisują liczne artykuły w Warschauer Zeitung, m.in.: Deutsche Polizei legt einen Ring um Warschau, Warschauer Zeitung, nr 73, 27 III 1942, s. 5 oraz Weichselpiraten werden gestellt, Warschauer Zeitung, nr 74, 28 III 1942, s Zob. S. Surgiewicz, Warszawskie ciuchcie..., s. 60.\n19 Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji działania przemytników. Skorumpowanie funkcjonariuszy bardzo ułatwiało życie szmuglerom. Podczas obławy wystarczyło trafić na bardziej przekupnego policjanta 94, na litościwych funkcjonariuszy, którzy przez palce patrzyli na występki Polaków, a niekiedy nawet pomagali im wyjść z opresji bez żadnego wynagrodzenia. Należy zaznaczyć, że w szeregi tych dobrych Niemców wpisywali się częściej żołnierze z frontu, bardziej humanitarnie traktujący okupowaną ludność niż miejscowi żandarmi. Nawet Ludwig Fischer skarżył się, że podczas obławy członkowie Wehrmachtu stawali po stronie polskich szmuglerów. Zdarzało się także, że Wehrmacht, powodowany fałszywym współczuciem dla»biednych Polaków«, zwracał szmuglerom odebrany im towar 95. Żołnierze Wehrmachtu niejednokrotnie sami byli zamieszani w transakcje czarnorynkowe, a zakupione artykuły żywnościowe wysyłali do swych rodzin w Rzeszy 96. Na tej podstawie można wysnuć wniosek, że niektórzy Niemcy świadomie przyzwalali na szmugiel, gdyż sami byli jego beneficjentami. W ten sposób, nie przestrzegając przepisów wyraźnie narzuconych z góry, brali udział w kontrabandzie. Nie walczyli z nią, byli więc nielojalni wobec władz hitlerowskich. Nie ulega jednak wątpliwości, że większość hitlerowców usilnie zwalczała polską kontrabandę, ale to okazało się niemożliwe. Polacy wciąż wymyślali coraz to nowe, wyszukane metody w celu przechytrzenia Niemców i dostarczenia Warszawie żywności. Targowiska, mimo licznych obław i zniszczeń, wciąż się odradzały, a handel czarnorynkowy trwał praktycznie przez cały okres okupacji, także po wojnie. Summary Smuggling food into Warsaw during the Second World War Smuggling, the illegal transport of goods across borders, in other words contraband, is an occupation known to be an inseparable element of the black market. In Nazioccupied Warsaw during the years , this activity was undertaken on an unprecedented scale and was of a unique nature. Warsaw would seem to be the most representative city for any study of smuggling, due to the considerable social and ethnic mix of its population during World War Two. Both the recipients of smuggled goods and those involved in smuggling were people from almost every social group the intelligentsia, the middle classes, all the way down to the peasants, who were the producers of the smuggled food. Young people and even small children were also engaged in smuggling. The goods smuggled included everything from weapons to publications by the underground press and medicines. But by far the largest trafficking concerned food, the 94 Por. L. Landau, Kronika lat wojny, t. I, s Raport szefa dystryktu warszawskiego z dnia 11 września za miesiąc sierpień 1941 r., [w:] Raporty Ludwiga Fischera, nr 15, s Dziennik Hansa Franka, 20 XII 1943, k. 1, s. 410, za: F. Skalniak, Stopa życiowa społeczeństwa polskiego..., s. 14.\n20 220 Aneta Jasionek most badly needed supply item for the survival of the occupied city s population. A whole system of middlemen smuggled foodstuffs from the countryside to Warsaw markets, where they were sold at astronomical prices. In order to carry out such deliveries, Poles devised innumerable methods of smuggling and innovative solutions in the event of inspection and confiscation by German soldiers. The latter had however an ambiguous attitude towards this contraband. On the one hand, they established ever more stringent restrictions and punishments, including the death penalty, carried out raids on markets, while on the other hand they too participated in smuggling and illegal transactions. Thus the smuggling of food during the Nazi occupation, an extremely dangerous and complicated occupation, yet one so very necessary for the survival of thousands of Warsaw residents, proved impossible to combat.\nAneta Jasionek Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji hitlerowskiej w latach 1939-1944. Słupskie Studia Historyczne 17, 201-220\nAneta Jasionek Szmugiel żywności do Warszawy w okresie okupacji hitlerowskiej w latach 1939-1944 Słupskie Studia Historyczne 17, 201-220 2011 S Ł U P S K I E S T U D I A H I S T O R Y C Z N E Nr 17 R O\n1. Meldunek w sprawie sytuacji ukraiñskiej z terenu Obszaru Lwów Armii Krajowej z 18 VII 1942 r. dotycz¹cy sytuacji wewnêtrznej na Wo³yniu z\n1. Meldunek w sprawie sytuacji ukraiñskiej z terenu Obszaru Lwów Armii Krajowej z 18 VII 1942 r. dotycz¹cy sytuacji wewnêtrznej na Wo³yniu z charakterystyk¹ t³a ogólnego wypadków 2. Opracowanie GroŸba\nW Poslce hoduje się przeważnie bydło, trzodę chlewną, owce i konie a także drób do którego zaliczamy kury, gęsi, kaczki i indyki.\nHodowla zwierząt w Polsce W Poslce hoduje się przeważnie bydło, trzodę chlewną, owce i konie a także drób do którego zaliczamy kury, gęsi, kaczki i indyki. BYDŁO - Hodowla bydła jest jednym z podstawowych\nWYSYŁKA Z WYZWANIEM, czyli... obrabiarka-gigant w drodze do Japonii\n- Wysyłka obrabiarki do klienta jest sporym wyzwaniem. Do każdej trzeba podejść indywidualnie, a zwykle wiele czynników składa się na wybór sposobu pakowania i transportu twierdzi Henryk Baron z Fabryki\nNajciekawsze próby przemytu w 2014 r.\nŹródło: http://msw.gov.pl Wygenerowano: Sobota, 19 grudnia 2015, 07:20 Strona znajduje się w archiwum. Poniedziałek, 12 stycznia 2015 Najciekawsze próby przemytu w 2014 r. Pomysłowość przemytników nie\nLublin: Zakup z dostawą do siedziby Szkoły Podstawowej nr 32 z Oddziałami Integracyjnymi im. Pamięci Majdanka, z siedzibą ul. Kazimierza Przerwy-Tetmajera 2, 20-362 Lublin, według podziału na pakiety (zadania)\nW ramach niemieckiego planu podboju Europy, sam A. Hitler w 1940 r. przygotowywał plany\nFoto: Panorama obszaru: Kroczewo - Trębki Nowe - Złotopolice - Las,,Paryż na którym w latach 1940/1945 r. znajdowało się niemieckie lotnisko Luftwaffe - 2008 r. W ramach niemieckiego planu podboju Europy,


Bajki - Strona 2\nWysłany: Pon 29-08-2016, 21:09 Temat postu:\nJa też mogę ten kanał polecić, mój syn uwielbia, interesuje się techniką, wynalazkami, ale też geografią, historią, a ich programy bardzo trafiają w jego gust. Sporo tam też takich, które oglądamy z zainteresowaniem, wszyscy, z dorosłymi włącznie. Ja się cieszę, ze ogląda takie na przykład "Przełomowe odkrycia" niż jakieś popularne bajki, bo te dla starszych dzieci, a już chłopców w szczególności, to jakaś pomyłka\nWysłany: Sro 31-08-2016, 20:01 Temat postu:\nA coś takiego bardziej dla dziewczynki? No i gdzie tego szukać, bo coś nie widzę u siebie.\nWysłany: Nie 04-09-2016, 20:40 Temat postu:\nJa mam w kablówce, moja siostra w nc też ma, więc pewnie na większości platform cyfrowych jest. A dla dziewczynek to sama nie wiem, może jakieś takie artystyczne programy, typu "Artzooka"? Lubi prace plastyczne?\nWysłany: Nie 04-09-2016, 21:20 Temat postu:\nU nas na tapecie Świnka Peppa .\nWysłany: Wto 13-09-2016, 20:38 Temat postu:\n@Fretka ze świnki już wyrośliśmy. Moja by powiedziała, że jest "za stara"\n@docha - A o czym dokładnie ta "Artzooka"? Lepić i rysować to my akurat bardzo lubimy!\nWysłany: Czw 15-09-2016, 2:03 Temat postu:\nMój syn uwielbia 4 bajki:\n- "Strażak Sam"\n- "Tomek i Przyjaciele"\n- "Świnka Peppa"\n- "Psi Patrol"\nNumerem jeden jest zdecydowanie Tomek, w moim domu wagony są wszędzie .\nWysłany: Pią 16-09-2016, 18:57 Temat postu:\nOjj, Peppa to i u nas stare dzieje, ale młody uwielbiał, nie wiem co dzieci w niej widzą\nNatala, rysowanie i lepienie również tam jest, ale więcej robią takich rzeczy, typu "coś z niczego", wąż ze starego krawata, lalki z pudełek, akwarium z jakiejś pustej butelki, ogólnie z materiałów z odzysku. U nas teraz przetwarzanie na całego\nWysłany: Wto 27-09-2016, 19:46 Temat postu:\nBrzmi super! Polecisz jeszcze jakieś ciekawe programy kreatywne? Im więcej do wykonania, tym lepiej!


Stany Zjednoczone Massachusetts (MA) Berkshires Pittsfield Pittsfield Restauracje On A Roll Cafe\nNr 4 wśród 122 Restauracje w lokalizacji Pittsfield $$ - $$$\nAmerykańska, Kawiarnia, Miejsce przyjazne dla wegetarian 75 North St Ste 140, Suite 140, Pittsfield, MA 01201-5151+1 413-236-5671Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,5 Liczba recenzji: 145Doskonałe60%B. dobre29%Średnie7%Złe2%Okropne2%Teraz zamknięteN07:00 - 13:00Pn - So07:00 - 15:00Wszystkie godziny KUCHNIE Amerykańska, Kawiarnia, Miejsce przyjazne dla wegetarian, Posiłki bezglutenowe CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA 75 North St Ste 140, Suite 140, Pittsfield, MA 01201-5151Wszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Czy przy tej restauracji jest parking?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki bezglutenowe?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są dostępne wysokie krzesła dla dzieci?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zamówić dania z dostawą?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na śniadanie?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można dokonać rezerwacji?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia dla dużych grup?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (145)Oceny podróżnych Doskonałe47B. dobre16Średnie6Złe0Okropne0Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (69)angielski (145)Język polski (69)angielski (145)Zobacz opinie podróżnych: 21 z 30 wśród 69 recenzji\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiephigirlOhio399Zrecenzowano 28 września 2016 z urządzeń przenośnych Fantastyczne!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieCourtneylanelaw114Zrecenzowano 21 września 2016 z urządzeń przenośnych Niesamowity obiadJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieporcupine133Upton, Massachusetts107Zrecenzowano 17 września 2016 z urządzeń przenośnych Dobre, ale ......Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieWillisddsBrewerton, Nowy Jork39888Zrecenzowano 16 września 2016 Następnie dzięki zaleceniom Trip AdvisorWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieChadbflWorcester, Massachusetts4522Zrecenzowano 14 września 2016 Doskonałe naleśnikiWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieU5460WEtracyhPittsfield, Massachusetts3Zrecenzowano 13 września 2016 Zawsze zdrowy posiłekWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiekytraveler80012525Zrecenzowano 13 września 2016 Śniadanie w centrum PittsfieldWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieaavct90Simsbury, Connecticut14460Zrecenzowano 5 września 2016 Wspaniałe!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieWendellB5327617Zrecenzowano 3 września 2016 z urządzeń przenośnych Ogromne śniadanieJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDouglas TNowy Jork, Nowy Jork527219Zrecenzowano 26 sierpnia 2016 Świeże jedzenie i wybór na lunch w PittsfieldWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nPoprzednieNastępne1234567Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeFlavours RestaurantLiczba recenzji: 475 w odległości 0,04 km District Kitchen & BarLiczba recenzji: 160 w odległości 0,12 km The Marketplace CafeLiczba recenzji: 79 w odległości 0,06 km Pobliskie atrakcjeBarrington Stage CompanyLiczba recenzji: 213 w odległości 0,44 km Berkshire MuseumLiczba recenzji: 204 w odległości 0,27 km Balderdash CellarsLiczba recenzji: 69 w odległości 0,88 km Colonial TheatreLiczba recenzji: 73 w odległości 0,39 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu On A Roll Cafe.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij\nNa wynos, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Parking na ulicy, Bezpłatny wydzielony parking, Dostęp dla niepełnosprawnych, Płatność kartami American Express, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Płatność cyfrowa, Bezpłatna sieć Wi-Fi, Dostawa, Wysokie krzesła


Były kierowca rajdowy nadal najbogatszym Polakiem. Fortuna wciąż rośnie\nTrzykrotny rajdowy wicemistrz Europy, Michał Sołowow po 12 latach powrócił na pierwsze miejsce listy 100 Najbogaszych Polaków magazynu Forbes.\nKielczanin już w ubiegłym roku znalazł się na czele takiego zestawienia przygotowywanego przez Wprost z majątkiem szacowanym na 10,8 mld złotych. Polski Forbes wyliczył, że wartość jego obecnego majątku to 13,331 mld złotych. Zawdzięcza to m.in. przejęciu holenderskiego producenta styropianu Inesou.\nPoza tym cały czas dość dobrze radzą sobie firmy z jego grupy jak chemiczny Synthos (pracujący dla 17 z 20 największych producentów opon) czy Cersanit, będący drugim największym producentem płytek ceramicznych w Europie. Ogólnie w grupie Sołowowa zatrudnionych jest 16 tysięcy osób.\nUczestnik 83 rund ERC i 75 RSMP inwestuje także w firmy z branży druku 3D oraz twórcę technologii pozwalającej produkować materiały kompozytowe z żywicy syntetycznej (New Era Materials), testowane przez Airbusa, BMW i Volkswagena.\nPodium rankingu z Sołowowem dzielą także twórca Polsatu, Zygmunt Solorz (10,01 mld zł) oraz dzieci nieżyjącego Jana Kulczyka, Dominika i Sebastian (po 6,818 mld zł). Poza liderem, w stawce znajdują się także inne osoby związane z rajdami. Na 11. miejscu widnieje m.in. Wojciech Furman – wraz z braćmi współwłaściciel Alfofarmu, znany z występów w Dacia Duster Cup.\n26. lokatę z majątkiem 1,274 mld zł zajmuje Heronim Ruta (branża telekomunikacyjna), ojciec Szymona Ruty – uczestnika 36 rund RSMP i 17 ERC, dawnego kierowcę Orlen Team. Oprócz tego na 44. miejscu można znaleźć byłego kierowcę rajdowego, Krzysztofa Oleksowicza (974 mln zł) – założyciela i członka zarządu grupy Inter Cars. Pierwszą 50-tkę zamyka Jerzy Kasperczyk, właściciel spożywczego Maspexu, właściciela napojów energetycznych Tiger, w którego barwach w RSMP za kierownicą Forda Fiesty R5 startuje jego syn, Tomasz Kasperczyk. 64. pozycję zajmuje trzykrotny mistrz Europy i 11-krotny mistrz Polski, Sobiesław Zasada (769 mln zł)\nMichał Sołowow, ranking


Dzisiaj jest 04 lipca 2020, 16:20\nZnalezione wyniki: 73 • Strona 1 z 7 • 1, 2, 3, 4, 5 ... 7\nTemat: wydmuchało świece\nautor: lukaszcbr » 29 lipca 2010, 17:36\nJest taki drut z magnesem na końcu (taki do wyciągania śrubek). To ten pręt wsadzał kilka razy i się opiłki przyczepiały. Następnie zakręcił kilka razy rozrusznikiem bez wkręconej świecy. I tyle.\nautor: lukaszcbr » 28 lipca 2010, 20:37\nWitam. Koleżka miał identyczny problem, ale zrobił to niskim kosztem bez zmieniania głowicy. Zrobił większy gwint w głowicy gwintownikiem, następnie świece wkręcił w tuleje metalową i na tej tulei zrobił gwint identyczny jak w głowicy. Już drugi sezon lata na tej świecy. Jestem tylko ciekawy co będz...\nTemat: MÓJ ŚLUB - CZERWIEC\nautor: lukaszcbr » 13 maja 2010, 08:39\nNo jak odpadacie każdy motocyklista mile widziany - szczególnie na fireblade A co to fabiqa to z nimi czesto latalem, a nie mam do nich zadnych kontaktów Pozdrawiam\nautor: lukaszcbr » 12 maja 2010, 19:31\nTą wiadomość szczególnie kieruje do fabiqa bo kilka razy latałem z wasza ekipa z Olsztyna;)\nMÓJ ŚLUB - CZERWIEC\nautor: lukaszcbr » 12 maja 2010, 08:14\nWitam koledzy. W czerwcu, a dokładnie 26 biorę ślub. Znajomi obiecali mi że zrobią paradę z racji tego ze jestem zapalonym motocyklistą. Jeśli ktoś z okolić Olsztyna zechciałbym dołączyć do tej parady byłbym zaszczycony. Ślub będzie o 16.30 w Lidzbarku Warmińskim, a wesele w Dobrym Mieście. Jeśli kt...\nTemat: Prosba o wypelnienie ankiety\nautor: lukaszcbr » 16 marca 2010, 20:08\nPoszla ankieta. Pozdrawiam\nTemat: Szukam ludzi do wspolnych jazd [;[;[; GDAŃSK;];];]\nautor: lukaszcbr » 14 lipca 2009, 09:33\nZ gdanska sam lece ale beda znajomi z olsztyna\nautor: lukaszcbr » 13 lipca 2009, 20:54\nW piatek z gdanska ruszam na zlot do ostrody ale tam nie pojezdzimy zbytnio wiecej to popijemy\nTemat: Cieknace lagi po wymianie uszczelniaczy\nautor: lukaszcbr » 11 lipca 2009, 13:51\nOn tego nie zmianial tylko zmieniane bylo w serwisie hondw Gdansku. Motocykl niedawno kupil dlatego nie zna przeszlosci tych lag\nCieknace lagi po wymianie uszczelniaczy\nautor: lukaszcbr » 11 lipca 2009, 10:03\nWitam. Kolega ma spory problem, poniewaz wymienil uszczelniacze w lagach na oryginalne hondy i po dwoch jazdach znowu ciekna. Podejrzewa,ze porysowane ma lagi. Co z tym fantem moze zrobic...Chyba ze problem tkwi gdzies indziej niz porysowane lagi... Prosze o pomoc\nTemat: kontrolka rezerwy - NIE DZIALA !!!\nautor: lukaszcbr » 05 lipca 2009, 19:56\nKwestia zdjecia zbiornika, wykreceniu pompy i przelutowaniu czujnika ze starego na nowy. Tyle. Pracy na godzine\nautor: lukaszcbr » 04 lipca 2009, 19:15\nNie ma mozliwości że czujnik sie zawiesil, poniewaz przerabialem to dwa dni temu w 954 :) Wymienilem czujnik na nowy, z tym ze nie dostaniesz samego czujnika od rezerwy do cbr, ale identyczny idze do lanosa i dziala jak nalezy :) http://www.allegro.pl/item664899813_czujnik_rezerwy_paliwa_termistor_d...


Już wkrótce 13. FMF online – telewizja.krakow.pl\nJuż wkrótce 13. FMF online\n20 maja 2020 wyświetlenia: 150 Aktualności, Kultura\nOd 26 maja do 1 czerwca czeka nas festiwalowy tydzień pełen niezapomnianych wrażeń. W Internecie spędzimy siedem dni wypełnionych koncertami, wspomnieniami i premierowymi recitalami. Przełom maja i czerwca należał będzie do Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie! Każdego dnia publiczność zostanie zabrana w nową podróż, której ścieżki starannie zostały zaplanowane. Od spokojnych, kojących cyklów „Cinema Chorale” i „Cinematic Piano” aż po wielkie, widowiskowe gale zrealizowane w TAURON Arenie Kraków.\n26 maja w kościele św. Stanisława Kostki w Krakowie miała się odbyć uroczysta inauguracja tygodniowego święta muzyki filmowej. W zamian, by tradycji stało się zadość, festiwalowa publiczność wirtualnie przeniesie się do wnętrz kościoła św. Katarzyny Aleksandryjskiej, gdzie usłyszy zarejestrowany przed rokiem przy udziale chóru Pro Musica Mundi koncert „Cinema Chorale”.\n– Ludzki głos posiada ogromny zakres emocjonalnej głębi i dzięki temu może przynieść wspaniały efekt dźwiękowy w filmie, a z drugiej strony nadać mu prawdziwie intymną jakość, a to wszystko sprawdza się także poza ekranem – komentował tuż po koncercie szwedzki kompozytor Mikael Carlsson, odpowiedzialny za przygotowanie większości aranżacji chóralnych w tym programie. W ten sposób, pierwszy festiwalowy wieczór spędzimy w towarzystwie utworów z „Misji”, „Wielkiego piękna”, „Śmierci w Wenecji” czy „Pana od muzyki”.\nŚrodowy wieczór skradnie serca fanów muzyki filmowej niezwykłą atmosferą cyklu „Cinematic Piano”. Zapraszając w 2018 roku duet Volkera Bertelmanna (Hauschka) i Dustina O’Hallorana, w najśmielszych snach organizatorzy nie przewidywali, że występ tych muzyków na dwa fortepiany przerośnie ich najśmielsze oczekiwania. Występ pozwoli odświeżyć w pamięci nominowaną do Oscara ścieżkę dźwiękową do filmu „Lion. Droga do domu”. W czwartek, podążając fortepianowym tropem, zostanie przypomniany koncert francuskiego kompozytora i wybitnego pianisty Jeana-Michela Bernarda. Czekają na nas zatem tęskne walce i kołysanki, liryczne kantyleny i skomplikowane rytmy jazzowe, nostalgicznego bluesa i ognisty ragtime wykonany na bis. W repertuarze m.in.: „E.T.”, „Indiana Jones”, „Mission Impossible”, „Lista Schindlera”, „Taksówkarz” czy „Spartakus”.\nW klimat weekendu wprowadzi publiczność jeden z jej najukochańszych festiwalowych koncertów – „All Is Film Music”, czyli gala 10-lecia festiwalu. „La La Land” Justina Hurwitza, „Gwiezdne wojny” Johna Williamsa, „Władca Pierścieni” Howarda Shore’a, „Marzyciel” Jana A. P. Kaczmarka, „Dom grozy” Abla Korzeniowskiego, „Incepcja” Hansa Zimmera, „Igrzyska śmierci” Jamesa Newtona Howarda, Power „Rangers” Briana Tylera – to tylko część kultowych tematów światowego kina, które umilą nam piątek. – Ten koncert 10. FMF podsumował wszystko to, co budowało naszą działalność przez lata – jak mówił o nim wówczas Robert Piaskowski, dyrektor artystyczny FMF.\nBez zwolnienia tempa, dzień później zostanie przypomniana „Międzynarodowa Gala Seriali” z 2015 roku, która będzie wstępem do tego, co czeka nas w przyszłym roku, czyli drugiej „TV Series Gala”! Znowu popłyną utwory z takich seriali, jak „Gra o tron”, „Rodzina Borgiów”, „Wikingowie”, „House of Cards”, „Downton Abbey”, „The Dovekeepers”, „Dexter”, „The Knick”, „Czas honoru” i „Wataha”.\nNiedziela przeniesie nas wspomnieniami do 2016 roku na „Galę Muzyki Filmowej: Animacje”. Ścieżki dźwiękowe do filmów animowanych — zarówno pełnometrażowych, krótkometrażowych, jak i telewizyjnych i seriali — są często spektakularnymi dziełami symfoniczno-wokalnymi tworzonymi przez najwybitniejszych kompozytorów, m.in. Johna Powella („Jak wytresować smoka”, „Epoka lodowcowa”), Hansa Zimmera („Książę Egiptu”), Harry’ego Gregsona-Williamsa („Shrek”), Alexandre’a Desplata („Strażnicy marzeń”), Alana Menkena („Piękna i Bestia”). To wszystko już 31 maja!\nA na deser prawdziwy Dzień Dziecka z FMF, czyli „Koncert Disneya: Magia muzyki”. W ubiegłym roku członkowie FMF Youth Orchestra, zespołu złożonego z uczniów małopolskich szkół, połączyli siły z rówieśnikami z zaprzyjaźnionego festiwalu na Teneryfie i zagrali dla dziesięciotysięcznej publiczności w TAURON Arenie Kraków. Młodzi muzycy musieli sprostać wymagającemu zadaniu, grając pod wokale takich gwiazd polskiej piosenki, jak Natalia Nykiel, Kasia Łaska czy Michał Szpak. Na dyrygenckim podium – obok Moniki Bachowskiej – stanął amerykańsko-fiński mistrz batuty Erik Ochsner, którego fani FMF znają z „Frozen in Concert”, wydarzenia towarzyszącego FMF w lutym 2016 roku, czy „Pixar in Concert”, który w maju 2014 roku oficjalnie otworzył TAURON Arenę Kraków. Na tytułową magię muzyki złożą się największe tytuły z filmowej kolekcji Walta Disneya, w tym „Mała Syrenka”, „Coco”, „Vaiana: Skarb oceanu”, „Aladyn”, „Zaplątani”, „Dzwonnik z Notre Dame”, „Herkules”, „Kraina lodu”, „Piękna i Bestia” i in. W wielkim finale FMF 2020 – skrzącym się tysiącami barw confetti, ogni sztucznych i złotego deszczu – zabrzmią piosenki napisane przez Eltona Johna i Tima Rice’a do filmu „Król Lew”. Ten wieczór z pewnością zagwarantuje dobrą zabawę najmłodszym fanom FMF.\n13. FMF online to koncerty wybrane z pięciu ostatnich lat festiwalu, które po raz pierwszy obejrzymy w internecie w całości. Ponadto codziennie organizatorzy zaproszą na premierowe recitale cyklu „LIVE from studio”, w których muzycy z całego świata zagrają wprost z domów i studiów nagraniowych. Przyznamy dwie nagrody: FMF Young Talent Award i Polską Ścieżkę Dźwiękową Roku 2019.\nW trakcie trwania festiwalu na antenie RMF Classic oraz na facebookowych profilach FMF i RMF Classic zaprezentowane będą też liczne wywiady i ciekawostki. Na radiowych falach, codziennie o 21:00 czeka też na słuchaczy retransmisja koncertów. Już wkrótce poznacie kolejne szczegóły. W ostatni tydzień maja #zostańciewdomu i oglądajcie FMF!\nSzczegóły na stronie www.fmf.fm.


Edukacyjny Symulator Ekonomiczny Investor\nLubuski Kurator Oświaty zwraca się z prośbą do dyrektorów szkół prowadzących kształcenie w zawodzie technik ekonomista o zachęcenie nauczycieli do udziału w prezentacji „Edukacyjnego Symulatora Ekonomicznego INVESTOR”.\nSymulator w postaci gry strategiczno-decyzyjnej będzie przedstawiony przez pomysłodawcę dr inż. Waldemara Woźniaka (pracownika Uniwersytetu Zielonogórskiego) i twórców mgr inż. Andrzeja Miładowskiego i mgr inż. Tomasza Wojnarowskiego (pracowników firmy Converse Sp. z o.o.).\n„Edukacyjny Symulator Ekonomiczny INVESTOR” powstał w ramach projektu POKL 2007-2013, nr umowy UDA – POKL.09.02.00-08-051/11-00, współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. Więcej informacji i dane kontaktowe znajdują się w załączonej ulotce.\nUlotka i inforacje o INVESTORZE


Pałac Frączków, Frączków – aktualne ceny na rok 2019\nPałac Frączków (Willa), (Polska) – oferty\nWilla Pałac Frączków\nul. Frączków 24, 48-314 Frączków, Polska – Świetna lokalizacja – pokaż mapę\nBardzo klimatyczne miejsce, raczej dla koneserów, a nie dla bywalca "Sheratonów"\nBardzo dobra włoska kuchnia, malownicze wyciszające miejsce\nWłaściciel Włoch znakomicie gotuje. Miejsce bardzo urokliwe, Wielki trochę zdziczały park. Pokoje wymagają odświeżenia\nBardzo fajne klimatyczne miejsce - piękny pałac, z fontanną i rozległym zespołem parkowym, cisza i spokój wokół, szkoda tylko, że niektórzy goście nie potrafią uszanować komfortu wypoczynku innych gości i nadużywają gościnności właścicieli i możliwości korzystania z ogólnodostępnych salonów zachowując się bardzo głośno do późnych godzin nocnych. Podobało nam się szlachecko - wiejskie połączenie tej posiadłości - spacerujące kury, gęsi, nieopodal sympatyczne kozy, jabłka, śliwki, gruszki w sadzie, jerzyny i mnóstwo pięknie owocujących winorośli, a na dodatek gospodarze zachęcili nas do częstowania się owocami\nPyszne śniadania i kolacje przygotowywane przez właściciela - Włocha. Chleb, który sam wypieka to istna poezja! Z całego serca i żołądka polecam spróbować 😋\nDobre śniadanie(pieczywo!),piękna okolica,z potencjałem,mili gospodarze\nOaza spokoju i ciszy. Przepiękny park. Pyszne śniadanie w formie szwedzkiego stołu. Piękny obiekt z ciekawymi wnętrzami. Sympatyczni właściciele. Idealne miejsce na odpoczynek z dala od miejskiego zgiełku.\nŚniadanie dobre, klimatyczne miejsce, cisza, spokój. Jeżeli ktoś szuka odludzia, to jak najbardziej na tak.\nCisza i spokoj. Piekny park i niezwykly klimat palacu.\nMistrzowskie położenie wśród starych dębów, jeżeli chcesz zaznać świętego spokoju to miejsce dla ciebie.\n„Bardzo klimatyczne miejsce, raczej dla koneserów, a nie dla bywalca "Sheratonów"”\n„Bardzo dobra włoska kuchnia, malownicze wyciszające miejsce”\n„Właściciel Włoch znakomicie gotuje. Miejsce bardzo urokliwe, Wielki trochę zdziczały park. Pokoje wymagają odświeżenia”\n„Bardzo fajne klimatyczne miejsce - piękny pałac, z fontanną i rozległym zespołem parkowym, cisza i spokój wokół, szkoda tylko, że niektórzy goście nie potrafią uszanować komfortu wypoczynku innych...”\n„Pyszne śniadania i kolacje przygotowywane przez właściciela - Włocha. Chleb, który sam wypieka to istna poezja! Z całego serca i żołądka polecam spróbować ”\n„Dobre śniadanie(pieczywo!),piękna okolica,z potencjałem,mili gospodarze”\n„Oaza spokoju i ciszy. Przepiękny park. Pyszne śniadanie w formie szwedzkiego stołu. Piękny obiekt z ciekawymi wnętrzami. Sympatyczni właściciele. ”\n„Śniadanie dobre, klimatyczne miejsce, cisza, spokój. Jeżeli ktoś szuka odludzia, to jak najbardziej na tak.”\n„Cisza i spokoj. Piekny park i niezwykly klimat palacu.”\n„Mistrzowskie położenie wśród starych dębów, jeżeli chcesz zaznać świętego spokoju to miejsce dla ciebie.”\nTen obiekt w mieście Frączków jest także wysoko oceniany ze względu na lokalizację. Goście są z niej bardziej zadowoleni w porównaniu z innymi obiektami.\nTen obiekt w mieście Frączków jest także pozytywnie oceniany ze względu na stosunek jakości do ceny! Goście otrzymują więcej w tej cenie w porównaniu z innymi obiektami w tym mieście.\nObiekt Pałac Frączków obsługuje Gości Booking.com od 18 MAJ 2012.\nwłoskie, wegetariańskie, bezglutenowe, w formie bufetu\nKiedy chcesz się zatrzymać w obiekcie Pałac Frączków?\nJest to apartament z częścią wypoczynkową i telewizorem.\nUdogodnienia w obiekcie Pałac Frączków\nZasady pobytu Obiekt Pałac Frączków przyjmuje życzenia specjalne – możesz je dodać w kolejnym kroku rezerwacji!\nWszystkie dzieci starsze lub dorośli – opłata w wysokości 90 PLN za osobę, za dobę, na dodatkowych łóżkach.\nObiekt Pałac Frączków akceptuje wymienione karty. Obiekt ma też prawo tymczasowo zablokować należną kwotę na karcie Gościa przed jego przyjazdem.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Pałac Frączków o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji.\n7,6 Dobry 125 opinii\nWysoka ocena w mieście Frączków Niska ocena w mieście Frączków\nWszyscy oceniający Rodziny (37) Pary (53) Grupy znajomych (5) Podróżujący w pojedynkę (5) Podróżujący służbowo (8)\nWszystkie oceny Znakomity: 9+ (32) Dobry: 7 – 9 (62) OK: 5 – 7 (18) Słaby: 3 – 5 (9) Bardzo słaby: 1 – 3 (4)\n„Bardzo klimatyczne miejsce, raczej dla koneserów, a nie dla bywalca "Sheratonów"”\n„Bardzo fajne klimatyczne miejsce - piękny pałac, z fontanną i rozległym zespołem parkowym, cisza i spokój wokół, szkoda tylko, że niektórzy goście nie potrafią uszanować komfortu wypoczynku innych gości i nadużywają gościnności właścicieli i możliwości korzystania z ogólnodostępnych salonów zachowując się bardzo głośno do późnych godzin nocnych. Podobało nam się szlachecko - wiejskie połączenie tej posiadłości - spacerujące kury, gęsi, nieopodal sympatyczne kozy, jabłka, śliwki, gruszki w sadzie, jerzyny i mnóstwo pięknie owocujących winorośli, a na dodatek gospodarze zachęcili nas do częstowania się owocami”\n„Pyszne śniadania i kolacje przygotowywane przez właściciela - Włocha. Chleb, który sam wypieka to istna poezja! Z całego serca i żołądka polecam spróbować 😋”\n„Oaza spokoju i ciszy. Przepiękny park. Pyszne śniadanie w formie szwedzkiego stołu. Piękny obiekt z ciekawymi wnętrzami. Sympatyczni właściciele. Idealne miejsce na odpoczynek z dala od miejskiego zgiełku.”\nFrączków – największe atrakcje Frączków: kliknij, aby zobaczyć więcej obiektów w pobliżu popularnych atrakcji tego miejsca\nZaoszczędź nawet do 50% w mieście Frączków


"Obozy reedukacyjne" pełne wyznawców Jezusa! Co oni im tam robią? | Mały Dziennik\nRegion Xinjiang boryka się także z narastającym pogwałcaniem wolności słowa, szykanowaniem dziennikarzy, zarówno miesjcowych jak i zagranicznych. Policja z łapanki kontroluje obywateli, sprawdzając także telefony komórkowe.\nW Kościołach uznanych przez rząd należy zeskanować dowód osobisty przed wejściem na Mszę. System automatycznie uruchamia alarm, jeżeli ktoś jest pracownikiem instytucji publicznej lub rządowej. Wielu wiernych spotyka się w małych grupach. Kościół katakumbowy jest jednak traktowany przez władze jako organizacja terrorystyczna.\n8:59 14 lutego 2018\nChiny, prześladowania, KATOLICY, chrześcijanie, obozy, reedukacja