W Mega Roshe Run Damskie Oreo BJ23 | Renaissance\nW Mega Roshe Run Damskie Oreo BJ23\ndużo ludzi dążyć zbierać dodatkowe Roshe Run Damskie Oreo, aby gospodarstwo domowe z dziewczyny marzenia może być realizowane. Sprzęt technika Plus agd Meble do domu – to niektóre rzeczy wymagają znaczące Roshe Run Damskie Oreo. Kolor, rozmiar i model być decydującym przy zakupie związane z Roshe Run Damskie Oreo Sprzęt agd. Te charakterystyka są dane różniących potrzeb, użyteczność i единомыслие Roshe Run Damskie Oreo projekt design, który był realizowany w domu. Wiele Roshe Run Damskie Oreo już różnorodne projektowanie , które mogą być popularny wybór bo jedzenie naczynia. Łyżka, podział, płyta, garnek i tak dalej będzie tylko stal nierdzewna kolorowy srebrny. Roshe Run Damskie Oreo sprzedawane talerzy wraz z miski które mogą być są ustawione razem z tematy. istnieje casual styl z kwiat drukuj, Roshe Run Damskie Oreo casual dla dzieci wzorzyste dywan kreskówki cyfry a także motywy normalnie minimalistyczny razem z pastelowych tony, takich jak naczynia marki plus Spencer. różnych podstawowej Roshe Run Damskie Oreo domowej электротоварами wyprodukowane z stal nierdzewna cienka ceramika, melaminy, a także plastik. Dodatkowo zamknij dom z maszyny, co jest wymagane. Roshe Run Damskie Oreo nie tak wygodne, jak inne rozwiązania, jeśli nie wyposażone zwykłymi przyrządami są wystarczające.\nCudowna ireland nike roshe run oreo na nodze df8ec dc131 YS98 – source: www.freemmark.com\nOgromnie clearance nike roshe run damskie 41 allegro 8d03b 03ae4 TX83 ~ creator: www.whowhatwea.com\nSuper Nowe męskie Nike Roshe Run Czarne Oreo r. 40-45 Wyśmierzyce YX46 – przez: sprzedajemy.pl\nUnikalne Buty Damskie Nike Roshe Run Oreo 511882-011, NIKE ROSHE RUN Buty DO08 -> stworzone przez: tangoltd.com\nChwalebne shop nike roshe run oreo galaxy 8a089 5f302 JW12 ~ stworzone przez: www.fhomestudio.com\nNietypowy Okaz nike roshe run oreo damskie olx tanio|Darmowa dostawa! UC98 – creator: www.pociagdoukrainy.pl\nSuper usa roshe run oreo allegro 70bee 4004d OE91 >> source: www.nollerlincoln.com\nGroovy nike roshe run oreo czarne online|Darmowa dostawa! LE85 – via: www.wernet.pl\nRewelacyjny discount nike roshe run w kwiaty allegro e1073 1bc6a HF78 – source: www.sajromaniuk.com\nWspaniały BUTY NIKE ROSHE RUN OREO GALAXY – DAMSKIE r. 38.5 • Arena.pl YU83 – stworzone przez: arena.pl\nWspaniały nike roshe run oreo HK27 – source: www.barracloughltd.com\nOgromny Nike Roshe Run Oreo Damskie polskabizuteriasrebrna.pl DL21 – przez: www.polskabizuteriasrebrna.pl\nNowoczesna architektura nike roshe run oreo damskie czarne do biegania|Darmowa dostawa! NS22 – by: www.kwiaty-wiosenne.pl\nNiesamowite nike roshe run oreo męskie sneaker|Darmowa dostawa! DP78 – made by: www.happach.pl\nBardzo dobra Roshe Run Oreo Damskie polskabizuteriasrebrna.pl SA01 >> source: www.polskabizuteriasrebrna.pl\nBardzo dobra roshe run Nike buty rozmiar r. 38 buty nowe sportowe damskie oreo XI14 ~ przez: www.vinted.pl\nModne ubrania buty nike roshe run oreo PL|Darmowa dostawa! QS59 – from: www.promediapr.pl\nDodatkowe ebay roshe run oreo sulit 4eae3 1b90b CQ93 – by: www.andrewghall.com\nGenialny nike roshe run oreo damskie olx sale|Darmowa dostawa! IY06 -> by: www.wernet.pl\nUnikalne Nike Roshe Run OREO 4shoes.pl LY01 – przez: 4shoes.pl\nModish Nike Roshe Run OREO GALAXY damskie r. 39 7085095503 – Allegro.pl SO32 – by: allegro.pl\nPoważne nike roshe run gold trophy olx MD59 – przez: www.lmsmedicalsuppliesva.com\nNowość buty nike roshe run oreo damskie nowe|Darmowa dostawa! HE43 – creator: www.happach.pl\nTopnotch Nowe damskie Nike Roshe Run Czarno-białe Oreo r. 36-40 Wyśmierzyce CF24 ~ przez: sprzedajemy.pl\nW Ultra wholesale nike roshe run oreo price 4cfc7 d69e0 YF39 – via: www.marieebeaute.com\nW superbly nike roshe run oreo damskie olx online|Darmowa dostawa! DJ95 – by: www.happach.pl\nOgromny Nike Roshe Run Oreo Damskie 49liczb.pl MV16 -> via: www.49liczb.pl\nSuper greece nike roshe run damskie czarne oreo 6d849 d388f UL72 – source: www.xoplanetmedia.com\nFantastyczny roshe run galaxy – Doha-Mokdad XL32 >> via: doha-mokdad.me\nZaktualizowano spain buty damskie nike air max 90 czarne oreo 75ac3 9264f WL07 >> made by: www.pcforecasting.com\nAktualne Nike Roshe Run Oreo Black knom.co.uk QR24 – made by: www.knom.co.uk\nPoważne shop nike roshe run oreo galaxy b6036 da94c HB24 – made by: www.glassurchin.com\nCudowna Nowe męskie Nike Roshe Run Czarno-białe Oreo r. 40-45 Wyśmierzyce HT11 – by: sprzedajemy.pl\nNowoczesna architektura shoes – Black nike air jordan executive low oreo – Men’s – 833913 MW75 – stworzone przez: www.local510.ca\nZupełnie nowe NIKE ROSHE RUN OREO _ 40 – NOWE – 7510197443 – oficjalne archiwum RR16 ~ via: allegro.pl\nWspaniały Nowe damskie Nike Roshe Run Czarne Oreo r. 36-40 Wyśmierzyce DY52 – from: sprzedajemy.pl\nBardzo dobryFantastyczny Roshe Run Nike Oreo polskabizuteriasrebrna.pl BH42 -> from: www.polskabizuteriasrebrna.pl\nNietypowy Okaz OREO ROSHE RUN UNBOXING ALIEXPRESS – YouTube BH17 >> made by: www.youtube.com\nFantastyczny Nike Roshe Run Damskie Oreo 49liczb.pl ZE04 – przez: www.49liczb.pl\nGóra Roshe Run Damskie Oreo 49liczb.pl LX34 – creator: www.49liczb.pl\nRewelacyjny Roshe Run Oreo Damskie 49liczb.pl QG91 – stworzone przez: www.49liczb.pl\nBardzo dobra Nike Roshe Run Oreo Black knom.co.uk UJ56 – creator: www.knom.co.uk\nOryginał Archiwalne Nike Roshe Run oreo, nowe, okazja, wyprzedaż! Dębica VO26 ~ from: debica.lento.pl\nOgromny oreo jordan damskie sneakers|Darmowa dostawa! ML33 – via: www.nebulait.pl\nOgromny Nike Roshe Run Damskie Oreo polskabizuteriasrebrna.pl GE52 -> from: www.polskabizuteriasrebrna.pl\nPoważnie Nike Roshe Run OREO GALAXY damskie r. 36 7085092777 – Allegro.pl GE18 -> creator: allegro.pl\nGroovy Nike Roshe Run Oreo Black knom.co.uk HR85 – source: www.knom.co.uk\nUnikalne Nike Roshe Run Oreo Black knom.co.uk QU44 >> stworzone przez: www.knom.co.uk\nWiele Roshe Run Damskie Oreo świadczymy zakres oplot , dostępny dla ciebie, kto lubi odpoczynku za pomocą błąd nie. moc elektryczna typy Roshe Run Damskie Oreo dostępne, od zancudo sieć dostać dziecka lub po prostu dla osoba dorosła rozmiar jak world wide web krotnie ramka król duży rozmiar. Wraz ozdobi najczęściej Roshe Run Damskie Oreo pościel, a lotu objętość może uniemożliwić lotu gryzie kłopotliwe podczas snu. bezpieczeństwo meble do sypialni pani z kolei stać się absolutny trzeba. W Roshe Run Damskie Oreo staje stanowisko tylko większość muszą być poparte jako wyposażenie, aby komfortowo. Nie zapomnij pokrywa CNG małżeńskim, poszewka i wzmocnić na sypialnia przestrzeń ładunkowa dobrej jakości Roshe Run Damskie Oreo. W dodatku do pościel, konieczne jest również, jakiś – łóżko, pokrowce w celu zapobieżenia ciepły ciało podczas pozostałe.\nOprawy konkretne Roshe Run Damskie Oreo daje jesteś komfort i łatwość można znaleźć szybkie w sklepie internetowym buy. Wiele sklep internetowy mają ogromną różnorodność różnorodne wybór Roshe Run Damskie Oreo wraz z zasłonę łóżka z сортированными motywami. które wahają się od zasłonę łóżka pastele prostego koloru, Roshe Run Damskie Oreo kwiatowy lub nawet w lub, być może zasłonę łóżka mając motyw. Jeśli trzeba dodaj dużo więcej kochanie, zabawne a nie ambitny, sklep internetowy sklep oferuje spis treści Roshe Run Damskie Oreo. Od śliczne postacie można znaleźć na online strona internetowa. Jak strony gotowe pomoc Roshe Run Damskie Oreo, towary kupić może być uzyskana za pomocą darmowa wysyłka dla wszystkich lub jakichkolwiek świata. raz praca nad termin w biurze będą super ok czasami pchanie musisz zostać przeterminowane w Roshe Run Damskie Oreo. a także dla tych z was, którzy odbywają a wykład, czasami Roshe Run Damskie Oreo i raport o praktyce powinno być wykonane Do wee kilka godzin świt. Po aktywny dni można czuć ból lub zmęczony i chcesz szybko położyć się w sypialni Roshe Run Damskie Oreo. Z tego powodu konieczność wyboru Roshe Run Damskie Oreo pościeli Plus materiału są tworzone z jakości elementy wspierać komfort podczas snu.\nCzas Roshe Run Damskie Oreo są błyszczące i nadgodziny, jednak, do wykonywania gra jesteś prawie każdy dzień. wycieczki tylko zwykle przewagę Roshe Run Damskie Oreo, aby odpocząć, zrelaksować się i relaksu od w ignorują trochę odwijania i gramatura zrobić pracy. Roshe Run Damskie Oreo czy to może być, który często pozwala nie mieć czas, aby kupić Meble do domu i miejsce zamieszkania budowlane. jeśli wartość nie należy skorzystać z Roshe Run Damskie Oreo sklepy internetowe programy online sklep. Szeroki wybór agd techniki Jak dania, naczynia, pościel, wieszak i inne przybory kuchenne znajdują się na online. Istnieje również Roshe Run Damskie Oreo sprzętu domowego Jak czerpak, w wiadra, swój plastikowy pojemnik z brudny odzież, do szafa płyta które mogą najbardziej pożądane. Nie ma potrzeby się mieszany, aby znaleźć Roshe Run Damskie Oreo udogodnienia związane z w domu, internet oferuje zbieranie w domu akcesoria zgodnie z wymagania domu. Бельевая lina ze stali nierdzewnej, Roshe Run Damskie Oreo plastik kredensy, półki chłopcy i dziewczęta odzież, forma żelaza, syntetyczne wody kolońskie, odzież, tworzywa sztuczne-rodzaj materiału stół oprócz pralka zrobić wymóg czyszczenie odzież w domu. Istnieje również Roshe Run Damskie Oreo, które artisitc, jak szampon do włosów półka, wieszaki drzwi, mycie, dziecko wanna tak zajęcia w łazienki nie kłopotów.\nAutobusy Dla Dzieci MX26\nNiewiarygodnie Projekt Dachu Cena MW66\nWybitny Komoda BiałA Na NóżKach WW58\nPoważnie Ford Focus Combi IJ32


Ziarno prawdy - Zygmunt Miłoszewski - ebook + audiobook - Legimi online\nMiłoszewski - Co książka to bestseller\nCopyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2011\nZYGMUNT MIŁOSZEWSKI (ur. 1976)\nprozaik, publicysta, autor scenariuszy. Debiutował w 2004 roku na łamach „Polityki” opowiadaniem Historia portfela, potem wydał powieść grozy Domofon (W.A.B. 2005). Książka ta została przetłumaczona na niemiecki, studio Juliusza Machulskiego przygotowuje jej ekranizację. Miłoszewski jest także autorem baśni dla dzieci Góry Żmijowe (W.A.B. 2006, przekład ukraiński i serbski).\nJego bestsellerowy kryminał Uwikłanie (W.A.B. 2007) został uhonorowany Nagrodą Wielkiego Kalibru; powieść ukazała się w języku angielskim i spotkała z entuzjastycznym przyjęciem w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Na jej motywach powstał film w reżyserii Jacka Bromskiego pod tym samym tytułem.\nPisarz pracuje obecnie nad powieścią Na czerwonej ziemi, trzecią z cyklu kryminalnego, którego bohaterem jest Teodor Szacki.\nObowiązkiem prokuratora jest dążenie do ustalenia prawdy.\nŻydzi uroczyście świętują siódmy dzień święta Pesach i wspominają przejście przez Morze Czerwone, dla chrześcijan to czwarty dzień Oktawy Wielkanocnej. Dla Polaków – drugi dzień trzydniowej żałoby narodowej ogłoszonej po pożarze w Kamieniu Pomorskim. W świecie wielkiej piłki Chelsea i Manchester United awansują do półfinału Ligi Mistrzów, w świecie polskiej piłki kilku kibiców ŁKS zostaje oskarżonych o nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodowościowych poprzez noszenie koszulek z napisem „Śmierć żydzewskiej kurwie”. Komenda Główna Policji ogłasza raport o przestępczości w marcu – w porównaniu do marca 2008 wzrosła o 11 procent. Policja komentuje: „Kryzys będzie zmuszał ludzi do popełniania przestępstw”. W Sandomierzu już zmusił ekspedientkę z mięsnego do sprzedawania spod lady papierosów bez akcyzy, kobieta została zatrzymana. W mieście zimno jak w całej Polsce, temperatura nie przekracza 14 stopni, ale to i tak pierwszy słoneczny dzień po lodowatej Wielkanocy.\nDuchy na pewno nie przychodzą o północy. O północy trwają jeszcze wieczorne filmy w telewizji, nastolatkowie myślą intensywnie o swoich nauczycielkach, kochankowie zbierają siły przed następnym razem, stare małżeństwa odbywają poważne rozmowy o tym, co się dzieje z naszymi pieniędzmi, dobre żony wyciągają ciasto z piekarnika, a źli mężowie budzą dzieci, próbując po pijaku otworzyć drzwi do mieszkania. Zbyt wiele jest o północy życia, aby duchy zmarłych mogły zrobić należyte wrażenie. Co innego przed świtem, kiedy przysypiają nawet pracownicy stacji benzynowych, a brudne światło zaczyna wydobywać z mroku byty i przedmioty, których istnienia nie podejrzewaliśmy. Dochodziła czwarta nad ranem, słońce miało wstać za godzinę, a Roman Myszyński walczył ze snem w czytelni Archiwum Państwowego w Sandomierzu, otoczony przez zmarłych. Wokół niego piętrzyły się dziewiętnastowieczne księgi parafialne i mimo że większość wpisów dotyczyła radosnych momentów życia, mimo że chrztów i ślubów więcej było niż aktów zgonu – to i tak stale czuł towarzyszący mu odór śmierci, nie potrafił pozbyć się myśli, że wszystkie te noworodki i wszyscy ci nowożeńcy od co najmniej kilkudziesięciu lat gryzą ziemię, a z rzadka odkurzane i przeglądane księgi są jedynym świadectwem ich istnienia. Choć akurat oni i tak mieli szczęście, biorąc pod uwagę to, jak z polskimi archiwami obeszła się wojna.\nByło cholernie zimno, w termosie skończyła się kawa, a jedyną myślą, jaką potrafił skonstruować Myszyński, było besztanie się za idiotyczny pomysł, żeby założyć firmę zajmującą się poszukiwaniami genealogicznymi, zamiast wziąć asystenturę. Na uczelni dochód niewielki, ale stały, ubezpieczenie opłacone – same plusy. Zwłaszcza w porównaniu z posadami w szkołach, na które trafili jego koledzy z roku, tak samo źle płatnymi, ale wzbogaconymi o wieczną frustrację i groźby karalne ze strony uczniów.\nSpojrzał na rozłożoną przed sobą księgę i na zdanie ładnie wykaligrafowane przez księdza z parafii w Dwikozach w kwietniu 1834 roku: „Stawający i świadkowie czytać nie umieją”. To by właściwie było na tyle, jeśli chodzi o szlacheckie pochodzenie Włodzimierza Niewolina. A gdyby ktoś jeszcze miał wątpliwości, że być może przynoszący do chrztu rodzic prapradziadka Niewolina miał po pępkowym gorszy dzień, to rozwiewał je jego zawód – włościanin. Myszyński był pewien, że jak już doszpera się do aktu ślubu, okaże się, że wzmiankowana w akcie urodzenia Marjanna Niewolinowa – piętnaście lat młodsza od małżonka – była dziewką służebną. A może jeszcze mieszkała przy rodzicach.\nWstał i przeciągnął się energicznie, potrącając palcami wiszące na ścianie stare, przedwojenne zdjęcie sandomierskiego rynku. Poprawił je, myśląc, że plac z pocztówki wygląda jakoś inaczej niż dziś. Skromniej. Wyjrzał przez okno, ale widoczna w perspektywie ulicy pierzeja rynku zasłonięta była ciemną mgłą przedświtu. Co za bzdura, dlaczego stary rynek miałby wyglądać inaczej, po co w ogóle o tym myśli, musi wziąć się do roboty, jeśli chce zrekonstruować przeszłość Niewolina i zdążyć na trzynastą do Warszawy.\nCo go jeszcze może spotkać? Nie powinien mieć trudności z aktem ślubu, także akty urodzenia Jakuba i Marjanny muszą gdzieś być, szczęśliwie Kongresówka była dla badaczy archiwów dość łaskawa. Od początku XIX wieku w Księstwie Warszawskim dzięki kodeksowi napoleońskiemu wszystkie akta metrykalne musiały być sporządzane przez parafie w dwóch egzemplarzach i przekazywane do archiwum państwowego – później zasady uległy zmianie, ale i tak było nieźle. W Galicji – gorzej, a już Kresy to prawdziwa genealogiczna czarna dziura, w Archiwum Zabużańskim w Warszawie leżały jedynie jakieś szczątki akt. Czyli z Marjanną, urodzoną około 1814 roku, nie powinno być problemu. Jeśli chodzi o Jakuba – końcówka XVIII wieku to ciągle nieźle, księża byli lepiej wykształceni i poza wyjątkowo leniwymi parafiami księgi są raczej kompletne. W Sandomierzu pomagał fakt, że w czasie ostatniej wojny nie puścili go z dymem ani Niemcy, ani Sowieci. Najstarsze akta pochodziły z lat osiemdziesiątych XVI wieku. Wcześniej i tak ślad się urywał, dopiero na soborze trydenckim w XVI wieku Kościół wpadł na pomysł, żeby swoje owieczki spisywać.\nPotarł oczy i nachylił się nad rozłożonymi aktami. Czyli potrzebne są mu akta ślubu z Dwikoz z ostatnich dwóch lat i może od razu poszuka matki. Z domu Kwietniewska. Hmm. W głowie badacza zadzwonił alarmowy dzwoneczek.\nMijały dwa lata od chwili, kiedy wbrew radom wszystkich założył firmę Złoty Korzeń. Na który to pomysł wpadł, gdy w czasie zbierania materiałów do doktoratu w Archiwum Głównym Akt Dawnych zaczął spotykać ludzi z szaleństwem w oczach, nieporadnie szukających informacji o przodkach i próbujących wyrysować swoje drzewo genealogiczne. Jednemu chłopakowi pomógł z litości, jednej dziewczynie ze względu na obezwładniająco piękny biust i w końcu Magdzie, bo była rozkoszna ze swoją wielką planszą genealogiczną, przypominającą Drzewo Jessego. Skończyło się tak, że Magda i jej plansza mieszkały u niego przez pół roku. O pięć miesięcy za długo, wyprowadzała się ze łzami w oczach i wiedzą, że praprababka Cecylia była bękartem, bo w 1813 roku do chrztu podawała ją akuszerka.\nWtedy postanowił, że można wykorzystać ten genealogiczny szał i sprzedawać swoją umiejętność korzystania z archiwów. Rejestrując działalność, był bardzo podniecony wizją zostania detektywem historii i nie przyszło mu do głowy, że nazwa Złoty Korzeń sprawi, że każdy – dosłownie każdy – klient najpierw zapyta, czy ma coś wspólnego ze słynnym pływakiem, a potem wysili się na niewybredny żart.\nNiczym w powieściach noir, na początku głównie czekał na telefon i gapił się w sufit, ale w końcu klienci się pojawili. Od przypadku do przypadku i od polecenia do polecenia było ich coraz więcej, w większości niestety nie długonogie brunetki w pończochach. Przychodziły przede wszystkim dwa typy. Typ pierwszy to zakompleksieni okularnicy w pulowerkach, o wyrazie twarzy „no ale co ja ci zrobiłem?”, którym w życiu nie wyszło tak bardzo, że mieli nadzieję znaleźć jego sens i wartość w dawno rozłożonych przodkach. Z pokorą i ulgą, jakby spodziewali się tego ciosu, przyjmowali informację, że są potomkami nikogo znikąd.\nTyp drugi – typ Niewolina – od początku dawał do zrozumienia, że nie płaci za informację, iż wywodzi się z rodu pijanych furmanów i przechodzonych dziwek, tylko za doszukanie się herbowej szlachty i miejsca, gdzie można zawieźć dzieci i pokazać, że tutaj stał dwór, w którym pradziadek Polikarp leczył rany odniesione w powstaniu. Jakimkolwiek powstaniu. Na początku Roman był do bólu szczery, potem uznał, że jest jednak prywatną firmą, a nie instytutem badawczym. Skoro szlachta oznaczała premie, napiwki i kolejnych klientów – niech będzie szlachta. Gdyby ktoś miał wyrobić sobie opinię na temat przeszłości Polski tylko po wynikach jego śledztw, łatwo doszedłby do wniosku, że wbrew pozorom nie jest to kraj prymitywnych chłopów, lecz dystyngowanych panów, w ostateczności dobrze prosperujących mieszczan. Mimo różnych nagięć Roman nigdy nie kłamał – po prostu zwykle dotąd szperał w bocznych odnogach, aż znalazł jakiegoś pana na zagrodzie.\nNajgorzej było trafić na Żyda. Argumenty historyczne, że w międzywojennej Polsce dziesięć procent mieszkańców stanowili Żydzi, w związku z czym zwłaszcza na terenach Kongresówki i Galicji można odnaleźć przodka wyznania mojżeszowego, do nikogo nie trafiały. Dwa razy mu się to zdarzyło – za pierwszym razem został zbluzgany, a za drugim mało nie dostał po gębie. Najpierw nie mógł wyjść ze zdziwienia, potem podumał kilka dni, a w końcu doszedł do wniosku, że klient nasz pan. Zwykle poruszał sprawę w czasie pierwszej rozmowy i jeśli się okazywało, że temat budzi nadmierne emocje – gotów był zamieść ewentualnego Icka pod dywan. Zdarzało się to jednak niezmiernie rzadko – Zagłada ścięła koronę izraelskiego drzewa genealogicznego.\nA teraz proszę, pojawiła się w dziewiętnastowiecznych dokumentach Marjanna Niewolin, de domo Kwietniewska. To nie musiało być regułą, ale nazwiska wzięte od nazw miesięcy często były nazwiskami przechrztów, przyjmowanymi od miesiąca, w którym odbył się chrzest. Podobnie nazwiska zawierające w sobie dni tygodnia, albo zaczynające się od „Nowa”. Także nazwisko Dobrowolski mogło wskazywać na to, że jakiś przodek dobrowolnie przeszedł z wyznania mojżeszowego na chrystusowe. Roman lubił wierzyć, że za takimi historiami stała miłość. Że ludzie, mając do wyboru religię albo uczucie, wybierali to drugie. A jako że katolicyzm był w Najjaśniejszej religią panującą, zwykle w tę stronę odbywały się konwersje.\nWłaściwie Roman mógł porzucić ten trop, i tak był zaskoczony, że udokumentowane korzenie Niewolina sięgają tak daleko. Ale po pierwsze, był ciekaw, a po drugie, zdenerwował go ten buc wymachujący sygnetem z miejscem na herb.\nRoman uruchomił w laptopie jedno ze swoich podstawowych narzędzi – zeskanowany Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, monumentalne dzieło z końca XIX wieku, gdzie opisano właściwie każdą wioskę znajdującą się w granicach przedrozbiorowej Rzeczpospolitej. Odszukał hasło Dwikozy, aby dowiedzieć się, że była to wieś i folwark poduchowny, licząca 77 domów i 548 mieszkańców. Ani słowa o gminie żydowskiej, co naturalne, biorąc pod uwagę, że zwykle obowiązywał zakaz osiedlania się Żydów w dobrach kościelnych. Czyli jeśli Marjanna pochodziła z okolicznej rodziny przechrztów, trzeba szukać w Sandomierzu albo Zawichoście. Przejrzał skany i dowiedział się, że w Sandomierzu było 5 domów zajezdnych żydowskich, synagoga, 3250 katolików, 50 prawosławnych, i protestant i 2715 Żydów. Za to w Zawichoście na 3948 dusz do religii mojżeszowej przyznawało się 2401 osób. Sporo. Spojrzał na mapę. Intuicja mówiła mu, że Zawichost to lepszy strzał.\nPrzegonił myśl, że marnuje czas, wstał, zrobił kilka przysiadów, skrzywił się, słysząc trzaski w kolanach, i wyszedł z czytelni. Pstryknął przełącznikiem w ciemnym korytarzu, ale nic się nie stało. Pstryknął jeszcze dwa razy. Ciągle nic. Rozejrzał się niepewnie. Choć był weteranem spędzania nocy w archiwach – poczuł niepokój. Genius loci, pomyślał i westchnął litościwie nad swoją skłonnością do fantazjowania.\nZniecierpliwiony jeszcze raz wcisnął przełącznik i po kilku błyskach klatkę schodową zalało trupie światło jarzeniówek. Roman spojrzał w dół na gotycki portal, prowadzący z części administracyjnej do archiwum. Wyglądał jakoś tak, jak by to powiedzieć, groźnie.\nOdchrząknął, żeby zabić ciszę, i ruszył w dół, myśląc, że ciekawego smaczku dodaje sprawie Niewolina i jego prapra de domo przechrzcie Kwietniewskiej fakt, że sandomierskie archiwum mieści się w budynku osiemnastowiecznej synagogi. Czytelnia i pokoje pracowników znajdowały się w dolepionym do świątyni budynku kahału, siedzibie gminnej administracji. Same akta zajmowały główne pomieszczenie modlitewne synagogi. Było to jedno z najciekawszych miejsc, jakie widział w swojej karierze pradetektywa.\nZszedł na dół i pchnął ciężkie, nabijane ćwiekami żelazne drzwi. Uderzył go orzechowy zapach starego papieru.\nStara sala modlitewna miała kształt dużego sześcianu, który w interesujący sposób zaadaptowany został na potrzeby archiwum. Pośrodku pomieszczenia zbudowano ażurową kostkę, złożoną ze stalowych chodniczków, schodków i – przede wszystkim – półek. Kostka była nieznacznie mniejsza od sali, można było ją okrążyć wzdłuż ścian, można było wejść do środka, w labirynt wąziutkich korytarzy, lub wspiąć się na wyższe poziomy i tam zagłębić w stare akta. Konstrukcja czyniła z tego rusztu jakby przerośniętą bimę, w której zamiast Tory studiowało się dokumenty informujące o urodzinach, ślubach, podatkach i wyrokach. Biurokracja jako święta księga ery nowożytnej, pomyślał Roman. Nie zapalając światła, okrążał ruszt; wodził dłonią po chłodnym tynku. Doszedł tak do wschodniej ściany, gdzie jeszcze kilkadziesiąt lat temu we wnęce zwanej aron ha-kodesz przechowywano zwoje Tory. Roman zapalił latarkę, światło przecisnęło się przez gęsto unoszące się w powietrzu drobinki kurzu i wydobyło z ciemności złotego gryfa, trzymającego tablicę z hebrajskim pismem. Podejrzewał, że to jedna z Tablic Przymierza. Skierował światło wyżej, jednak polichromie znajdujące się bliżej sklepienia tonęły w mroku.\nWszedł na najwyższy poziom po stromych ażurowych schodkach, przy akompaniamencie metalicznego echa. Znalazł się tuż pod sklepieniem. Chodząc między pełnymi akt półkami, zaczął oglądać w świetle latarki zdobiące górną część sali przedstawienia znaków zodiaku. Przy krokodylu zmarszczył brwi. Krokodyl? Spojrzał na sąsiedni – strzelec – i zrozumiał, że krokodyl to skorpion. Być może miało to uzasadnienie. Pamiętał jedynie, że w judaizmie nie wolno było przedstawiać ludzi. Podszedł do bliźniąt. Wbrew tej wiedzy, przedstawione były jako ludzkie postaci, tylko pozbawione głów. Wzdrygnął się.\nPomyślał, że starczy już tej wycieczki, na dodatek dostrzegł owiniętego wokół okulusa lewiatana. Duch śmierci i zniszczenia otaczał plamę szarego światła, jakby to było wejście do jego podwodnego królestwa, i Romanowi zrobiło się nieswojo. Poczuł nagłą potrzebę opuszczenia archiwum, ale wtedy kątem oka dostrzegł za okrągłym oknem ruch.\nWsunął głowę do wnętrza potwora, lecz nie mógł za wiele dostrzec przez brudne szyby.\nPo drugiej stronie sali skrzypnęła deska, Roman się poderwał, boleśnie uderzając głową o mur. Zaklął i wypełzł z okulusa. Znowu skrzypnięcie.\n– Halo? Jest tam kto?\nŚwiecił latarką we wszystkie strony, ale widział tylko akta, kurz i znaki zodiaku.\nTym razem skrzypnęło tuż obok niego. Roman krzyknął cicho. Chwilę mu zajęło uspokojenie oddechu. Doskonale, pomyślał, powinienem sobie zafundować jeszcze mniej snu i jeszcze więcej kawy.\nEnergicznym krokiem skierował się stalowym chodniczkiem w stronę stromych schodów, od ciemnej dziury ziejącej pomiędzy nim a ścianą oddzielała go wątła barierka. Ponieważ najwyższy poziom rusztu był zarazem poziomem doświetlających salę okien, mijał przedziwne konstrukcje, służące do ich otwierania i mycia. Były to jakby zwodzone pomosty, obecnie podniesione do pionu. Aby dostać się do okna, należało odblokować grubą linę i opuścić pomost w ten sposób, aby sięgnął do wnęki okiennej. Roman pomyślał, że jest to mechanizm dość kuriozalny, w końcu ani ruszt z aktami, ani tym bardziej grube mury synagogi nigdzie się nie wybierały, można je było połączyć na stałe. Teraz przypominało mu to okręt z podniesionymi trapami, gotowy do wypłynięcia. Omiótł instalację światłem latarki i podszedł do schodków. Zestawił jedną stopę, kiedy potężny huk wypełnił pomieszczenie, przez stopnie przeszedł wstrząs, a on stracił równowagę i nie spadł na dół tylko dlatego, że obiema rękami złapał się barierki. Latarka wypadła mu z ręki, odbiła się dwa razy od podłogi i zgasła.\nWyprostował się, serce biło mu w zawrotnym tempie. Szybko, w lekkiej histerii, zlustrował otoczenie. To spadł mostek, obok którego przechodził. Patrzył na niego, ciężko dysząc. W końcu się roześmiał. Musiał coś niechcący naruszyć.\nFizyka tak, metafizyka nie. Proste. W każdym razie ostatni raz pracuje po zmroku wśród tych wszystkich pratrupów.\nTrochę po omacku podszedł do zwodzonego mostka i chwycił linę, żeby podnieść go do pionu. Oczywiście był zaklinowany. Klnąc na czym świat stoi, na kolanach wszedł do okiennej wnęki. Okno wychodziło na te same krzaki, co strzeżony przez lewiatana okulus.\nŚwiat na zewnątrz stanowił teraz jedyne źródło światła, a było to światło nad wyraz liche. Wewnątrz nie dało się zobaczyć praktycznie nic, na zewnątrz przedświt zamieniał się w wiosenny, nieśmiały jeszcze świt, z mroku wyłaniały się drzewa, dno otaczającego sandomierską starówkę parowu, wille pobudowane na przeciwległej stronie skarpy i mur dawnego klasztoru franciszkanów. Czarna mgła zamieniała się we mgłę szarą, świat był nieostry i mętny, jakby odbity w wodzie z mydlinami.\nRoman spojrzał w miejsce, gdzie wcześniej widział ruch – w krzaki tuż pod pozostałościami obronnego muru. Wytężył wzrok – od morza szarości odcinało się tam coś sterylną bielą. Przetarł rękawem szybę, ale istnienie wyrafinowanego mechanizmu zwodzonego mostu najwyraźniej nie skłoniło nikogo do jej częstego mycia, tylko rozmazał kurz na szkle.\nOtworzył okno, zamrugał, twarz omiotło mu zimne powietrze.\nJak porcelanowa laleczka pływająca we mgle, pomyślał Myszyński, patrząc na leżące pod synagogą zwłoki. Były nienaturalnie, niepokojąco białe, świeciły brakiem koloru.\nZ tyłu z hukiem trzasnęły ciężkie drzwi do starej synagogi, jakby wszystkie duchy wyleciały zobaczyć, co się stało.\nProkurator Teodor Szacki nie mógł zasnąć. Świtało, a on przez całą noc nie zmrużył oka. Co gorsza, ta mała nimfomanka też nie zmrużyła. Chętnie sięgnąłby po książkę, zamiast tego leżał bez ruchu i udawał, że śpi. Poczuł drapanie za uchem.\nMlasnął kilka razy i mruknął coś na odczepnego.\n– Bo ja nie śpię.\nMusiał zebrać całą siłę woli, żeby nie westchnąć głośno. Cały napięty czekał, co się wydarzy. Bo coś się wydarzy – tego był pewien. Ciepłe ciało za jego plecami poruszyło się pod kołdrą i mruknęło jak postać z kreskówek, która właśnie wymyśliła plan zdobycia władzy nad światem. A potem poczuł bolesne ukąszenie w łopatkę. Zerwał się z łóżka, ciężkie przekleństwo w ostatniej chwili zatrzymało mu się na zębach.\nDziewczyna oparła się na łokciu i spojrzała na niego zaczepnie.\n– No właśnie, straszna ze mnie wariatka, bo jakoś tak sobie pomyślałam, że może jeszcze raz zrobisz mi dobrze. Dżizas, ja to jednak jestem niemożliwa.\nSzacki w obronnym geście uniósł ręce do nieba i uciekł do kuchni na papierosa. Był już przy zlewie, kiedy dobiegło go zalotne „czekam”. Niedoczekanie, pomyślał, wkładając polar. Zapalił papierosa i włączył czajnik. Za oknem ciemnoszare dachy odcinały się od jasnoszarych błoń, oddzielonych od bladej nicości Podkarpacia ciemniejszą wstęgą Wisły. Przez most przejechał samochód, dwa lejki światła przesuwające się przez mgłę. Wszystko w tym obrazie było monochromatyczne, włącznie z białą ramą okna, pokrytą łuszczącą się farbą, odbiciem bladej twarzy Szackiego, jego mlecznych włosów i czarnej bluzy.\nCo za pieprzona dziura, pomyślał Szacki i zaciągnął się papierosem. Czerwony ognik sprawił, że świat przestał być monochromatyczny. Co za pieprzona dziura, w której siedział już kilka miesięcy, i gdyby ktoś spytał się go, jak to się stało – wzruszyłby bezradnie ramionami.\nNa początku była Sprawa. Zawsze jest jakaś sprawa. Akurat ta – niewdzięczna i upierdliwa. Zaczęło się od zabójstwa ukraińskiej prostytutki w burdelu na Kruczej – niespełna sto metrów od biura Szackiego zresztą. Zwykle w takich przypadkach znalezienie trupa było końcem sprawy. Wszyscy alfonsi i dziwki ulatniali się w kwadrans, świadków z oczywistych przyczyn nie znaleziono, a ci, którzy się zgłosili, niczego nie pamiętali i można było mówić o szczęściu, jeśli w ogóle udało się zidentyfikować zwłoki.\nTym razem zdarzyło się inaczej. Pojawiła się przyjaciółka zmarłej, zwłoki zyskały imię Irina, alfons nawet przystojną twarz na portrecie pamięciowym, a wątek świętokrzyski pojawił się, kiedy sprawa była już rozkręcona. Szacki dwa tygodnie jeździł po okolicach Sandomierza i Tarnobrzega razem z Olgą, tłumaczem i przewodnikiem, aby znaleźć miejsce, gdzie dziewczyny przetrzymywano po przyjeździe ze Wschodu. Olga opowiadała, co widziała z różnych okien i czasami zza szyb samochodu, tłumacz tłumaczył, przewodnik zastanawiał się, gdzie to może być, jednocześnie snując doprowadzające Szackiego do białej gorączki sielskie gawędy. Lokalny policjant prowadził i każdym mięśniem mimicznym dawał do zrozumienia, że jego czas jest marnowany, bo – jak stwierdził na początku – jedyny burdel w Sandomierzu zlikwidowali latem, a razem z nim panią Kasię i panią Beatę, które dorabiały ciałem po pracy w sklepie i przedszkolu. Reszta to małe cichodajki z technikum spożywczego. W Tarnobrzegu czy w Kielcach – tam to co innego.\nMimo to znaleźli w końcu dom na uboczu, w przemysłowej części Sandomierza. Ten dom. W przerobionej na sypialnię szklarni dogorywała wyniszczona przez grypę żołądkową drobna blondynka z Białorusi, poza tym nie było nikogo. Dziewczyna powtarzała bez przerwy, że pojechali na targ i że oni ją zabiją. Jej strach zrobił wielkie wrażenie na reszcie wycieczki – na Szackim żadnego. Za to słowo „targ” dało mu do myślenia. Sypialnia w szklarni była naprawdę spora, poza tym na posesji stał duży dom, warsztat, magazyn. Szacki wyobraził sobie Sandomierz na mapie Polski. Mieścina z dwiema prostytutkami amatorkami. Kościół koło kościoła. Cicho, sennie, nic się nie dzieje. Na Ukrainę blisko. Na Białoruś niedaleko. Dwieście kilometrów do stolicy, jeszcze mniej do Łodzi i Krakowa. W sumie niegłupie miejsce na punkt przerzutowy i hurtownię żywym towarem. Targ.\nOkazało się, że był targ, i to nielichy. Wielki bazar zwany przez miejscowych targowicą, giełda absolutnie wszystkiego pomiędzy Starym Miastem i Wisłą, tuż przy obwodnicy. Odpytał policjanta, co się tam dzieje. Ten odpowiedział, że wszystko, ale Ruscy załatwiają interesy między sobą, jak się w to wtrącić, to tylko statystykę się zabagni. Czasami zgarną jakiegoś dzieciaka z lewymi płytami albo z trawką, żeby nie było, że się nie interesują.\nZ jednej strony wydawało się mało prawdopodobne, że istnieją mafiosi tak głupi, żeby handlować ludźmi na bazarze. Z drugiej – jest jakiś powód, dla którego nie zderzają hadronów i nie wprowadzają spółek na giełdę. No i bazar był właściwie eksterytorialny.\nWzięli słaniającą się, chorą dziewczynę, pojechali i znaleźli. Dwie wielkie furgonetki pomiędzy stoiskami z konfekcją, teoretycznie z ciuchami, praktycznie z dwudziestoma skutymi dziewczynami, które przyjechały do lepszego świata. To był największy sukces sandomierskiej policji od czasu, kiedy odzyskali skradziony rower ojca Mateusza, lokalne gazety przez miesiąc nie pisały o niczym innym, a Szacki został na chwilę małomiasteczkowym celebrytą. Jesień była piękna.\nI spodobało mu się tu.\nI pomyślał: a może?\nPili w pizzerii Modena nieopodal prokuratury, miał już w czubie i spytał z głupia frant, czy nie mają wakatu. Mieli. Zdarza im się to raz na dwadzieścia lat, ale akurat mieli.\nMiał zacząć nowe wspaniałe życie. Podrywać dziewczyny w klubach, biegać co rano nad Wisłą, rozkoszować się powietrzem, przeżywać przygody i uniesienia, a w końcu znaleźć najprawdziwszą miłość swojego życia i zestarzeć się przy niej w obrośniętym winem domku gdzieś koło Piszczeli. Tak żeby krótkim spacerem można było dojść na rynek, usiąść w Małej albo w Kordegardzie i napić się kawy. Kiedy się tutaj sprowadzał, obraz ten był tak żywy, że nawet trudno było go nazwać planem lub marzeniami. To była rzeczywistość, która wkroczyła do jego życia i zaczęła się dziać. Po prostu. Pamiętał dokładnie moment, kiedy wygrzewał się na zamkowych ławkach w jesiennym słońcu i zobaczył swoją przyszłość tak wyraźnie, że prawie łzy stanęły mu w oczach. W końcu! W końcu wiedział dokładnie, czego chce.\nCóż, delikatnie mówiąc, mylił się. Mówiąc niedelikatnie, utopił w szambie swoje przez lata budowane życie dla popieprzonej mrzonki i teraz został tak bardzo z niczym, że nawet dawało to poczucie oczyszczenia. Absolutnie i dokładnie z niczym.\nZamiast gwiazdy stołecznej prokuratury budzący nieufność obcy w prowincjonalnym mieście, które co prawda od osiemnastej było wymarłe – ale niestety nie dlatego, że mieszkańcy się pomordowali. Oni w ogóle się nie mordowali. Nie usiłowali mordować. Nie gwałcili. Nie organizowali się w przestępczych celach. Z rzadka napadali na siebie. Kiedy Szacki przeleciał w myślach katalog spraw, którymi się zajmuje, poczuł w gardle lekką zgagę. To nie mogła być prawda.\nZamiast rodziny – samotność. Zamiast miłości – samotność. Zamiast bliskości – samotność. Kryzys wywołany żałosnym – a także krótkim i nikogo niesatysfakcjonującym – romansem z dziennikarką Moniką Grzelką zepchnął jego małżeństwo do dołu, z którego nie miał szans się wygrzebać. Trochę się jeszcze wozili, że niby dla dobra dziecka, ale to już było tchórzliwe dogorywanie. Zawsze myślał, że to on zasługuje na więcej, a Weronika ciągnie go do dołu. Tymczasem nie minęło pół roku od ostatecznego rozstania, kiedy zaczęła się umawiać z młodszym od siebie o rok wziętym adwokatem. Ostatnio lakonicznie go poinformowała, że postanowili zamieszkać wspólnie w jego domu w Wawrze i że chyba powinien spotkać się i porozmawiać z Tomaszem, który teraz będzie wychowywał jego córkę.\nWłaściwie przegrał wszystko, co było do przegrania. Nie miał nic i nikogo, na dodatek z własnej woli został wygnańcem na nielubianej i nielubiącej go ziemi. Zadzwonienie do Klary, którą przed miesiącem poderwał w klubie i spławił po trzech dniach, gdyż w świetle dnia nie wydała mu się ani ładna, ani mądra, ani interesująca – było aktem desperacji i ostatecznym dowodem jego upadku.\nZgasił papierosa i powrócił do monochromatycznego świata. Tylko na chwilę – na jego polarze pojawiły się długie czerwone paznokcie. Zamknął oczy, żeby ukryć irytację, ale nie potrafił zdobyć się na brutalność wobec dziewczyny, którą najpierw uwiódł, a teraz jeszcze dał jej fałszywą nadzieję, że coś może między nimi być.\nPoszedł grzecznie do łóżka, żeby uprawiać nudny seks. Klara wiła się pod nim, jakby w ten sposób usiłowała nadrobić brak czułości i fantazji. Spojrzała na niego i widocznie dostrzegła w jego twarzy coś, co kazało jej się bardziej starać. Wierzgnęła i zaczęła jęczeć.\n– Och tak, rżnij mnie, jestem twoja, chcę cię czuć głęboko.\nProkurator Teodor Szacki próbował się powstrzymać, ale nie dał rady i wybuchnął śmiechem.\nŻadne zwłoki nie wyglądają dobrze, ale niektóre wyglądają gorzej. Leżąca w parowie pod średniowiecznymi murami Sandomierza denatka należała do drugiej kategorii. Jeden z policjantów litościwie okrywał nagość kobiety, kiedy na miejscu zbrodni pojawił się prokurator.\n– Nie zakrywaj jeszcze.\nPolicjant podniósł głowę.\n– Daj spokój, znałem ją od przedszkola, nie może tak leżeć.\n– Też ją znałam, Piotrze. To naprawdę nie ma dziś znaczenia.\nProkurator Barbara Sobieraj delikatnie rozgarnęła bezlistne gałęzie i ukucnęła przy zwłokach. Ich obraz rozmyły łzy. Widywała nieraz ciała zabitych, najczęściej wyciągnięte z wraków aut przy obwodnicy, czasami nawet martwych ludzi znanych z widzenia. Nigdy jednak nikogo, kogo znałaby osobiście. A już na pewno nie wieloletniej przyjaciółki. Wiedziała, na pewno lepiej od innych, że ludzie popełniają przestępstwa i że można paść ich ofiarą. Ale to – to nie mogła być prawda.\nOdchrząknęła, żeby przeczyścić gardło.\n– Grzesiek już wie?\n– Myślałem, że ty mu powiesz. Wiesz przecież…\nBarbara spojrzała na niego i już miała wybuchnąć, ale zrozumiała, że Marszałek – jak nazywano w Sandomierzu tego policjanta – ma rację. Od wielu lat była przyjaciółką szczęśliwego domu Elżbiety i Grzegorza Budników. Nawet kiedyś plotkowano, że gdyby Ela swego czasu nie wróciła z Krakowa, to kto wie, niektórzy już słyszeli zapowiedzi. Plotki i stare dzieje, ale faktycznie, jeśli ktoś miał poinformować Grześka, to tylko ona. Niestety.\nWestchnęła. To nie był wypadek, to nie było pobicie ani napad czy gwałt dokonany przez pijanych żuli. Ktoś musiał sobie zadać dużo trudu, żeby ją zabić, potem dokładnie rozebrać i ułożyć w tych krzakach. I jeszcze to… Barbara próbowała nie patrzeć, ale jej wzrok co chwila wracał do zmasakrowanej szyi ofiary. Wielokrotnie przecięte w poprzek gardło przypominało skrzela, wąskie listki skóry, pomiędzy którymi widać było fragmenty żył, krtani i przełyku. Twarz nad makabryczną raną była za to dziwnie spokojna, nawet lekko uśmiechnięta, w połączeniu z niezwykłą, gipsową bielą skóry sprawiało to wrażenie nierealności, posągowości. Barbara pomyślała, że może ktoś zamordował Elżbietę we śnie albo kiedy była nieprzytomna. Uchwyciła się tej myśli, naprawdę chciała w to wierzyć.\nMarszałek podszedł do niej i położył jej rękę na ramieniu.\n– Strasznie mi przykro, Basiu.\nSkinęła głową, żeby zakryć zwłoki.\nTakie dziury mają swoją dobrą stronę: wszędzie jest blisko. Zaraz po otrzymaniu telefonu od szefowej Szacki z westchnieniem ulgi zostawił Klarę i opuścił wynajmowaną kawalerkę w kamienicy na Długosza. Mała, brzydka i zapuszczona, miała jedną zaletę – położenie. Na Starym Mieście, z widokiem na Wisłę i zabytkową szkołę średnią, którą założyli w XVII wieku jezuici. Wyszedł z budynku i szybkim krokiem dotarł do rynku, ślizgając się na wilgotnych kocich łbach. Powietrze było jeszcze po zimowemu rześkie, ale czuło się, że to już ostatnie takie chwile. Mgła przerzedzała się z każdym krokiem i Szacki miał nadzieję, że ten dzień będzie pierwszym z pięknych, wiosennych dni. Naprawdę, potrzebował w swoim życiu pozytywnej emocji. Słonecznego ciepła na przykład.\nPrzeszedł przez kompletnie opustoszały rynek, minął gmach poczty, usadowionej w pięknej kamienicy z podcieniami i doszedł do Żydowskiej, widząc już z daleka poświatę błyskających szklanek. Poruszyło to w nim jakąś czułą strunę, ten widok policyjnych kogutów we mgle był częścią rytuału. Poranny telefon, wygrzebywanie się z ciepłych ramion Weroniki, ubieranie się po omacku w przedpokoju, przed wyjściem jeszcze całus w ciepłe czoło śpiącego dziecka. Potem jazda przez budzącą się do życia stolicę, gasnące latarnie, nocne autobusy zjeżdżające do zajezdni. Na miejscu sceptyczny uśmieszek Kuzniecowa, potem trup, kawa na placu Trzech Krzyży. I starcie ze zrzędzącą szefową w prokuraturze. „Nasze gabinety są chyba w różnych wymiarach czasoprzestrzeni, panie prokuratorze”.\nMdliło go z tęsknoty, kiedy minął budynek synagogi i przytrzymując się gałęzi, zszedł po skarpie. Rudą czuprynę piczki-zasadniczki Sobieraj poznał od razu. Stała ze spuszczoną głową, jakby przyszła odmawiać modlitwę za zmarłych, zamiast prowadzić śledztwo. Otyły gliniarz trzymał rękę na jej ramieniu, łącząc się z nią w bólu. Tak jak Szacki przypuszczał – miasto, w którym było więcej kościołów niż barów, musiało odciskać na mieszkańcach bolesne piętno. Sobieraj odwróciła się do Szackiego, zbyt zaskoczona jego widokiem, aby ukryć wypełzający na twarz grymas niechęci.\nSkinął wszystkim głową na powitanie, podszedł do zwłok i bezceremonialnie podniósł okrywającą je folię. Kobieta. Między czterdziestką a pięćdziesiątką. Paskudnie poderżnięte gardło, innych obrażeń nie widać. Nie wyglądało to na napad, raczej na dziwaczną zbrodnię w afekcie. No, w końcu porządny trup. Już chciał ponownie przykryć ciało, ale coś nie dawało mu spokoju. Obejrzał je jeszcze dwa razy od stóp do głów, zeskanował wzrokiem miejsce zbrodni. Coś było nie tak, coś było zdecydowanie nie tak, a on nie miał pojęcia co, i to uczucie było bardzo niepokojące.\nOdrzucił foliowy worek, część policjantów zawstydzona odwróciła wzrok. Amatorzy.\nJuż wiedział, co jest nie tak. Biel. Nierealna, niespotykana w naturze biel ciała denatki. Ale coś jeszcze.\n– Przepraszam, to jest moja znajoma – powiedziała za jego plecami Sobieraj.\n– To była pani znajoma – odburknął Szacki. – Gdzie technicy?\nCisza. Odwrócił się i spojrzał na grubego policjanta, łysego i z sumiastymi wąsami. Jaką on miał ksywkę? Marszałek? Jakże oryginalnie.\n– Gdzie technicy? – powtórzył.\n– Marysia zaraz będzie.\nWszyscy tu byli po imieniu. Sami przyjaciele, psia ich mać, małomiasteczkowa sekta.\n– Wezwijcie też ekipę z Kielc, niech zabiorą wszystkie swoje zabawki. Zanim przyjadą, ciało okryć, otoczyć teren w promieniu pięćdziesięciu metrów, nikogo nie wpuszczać. Gapiów trzymać jak najdalej. Jest już oficer operacyjny?\nMarszałek podniósł rękę, patrząc na Szackiego jak na kosmitę i pytająco na Sobieraj, która stała oszołomiona.\n– Świetnie. Ja wiem, że mgła, ciemno i gówno widać. Ale wszyscy z tych kamienic – wskazał ręką na domy przy Żydowskiej – i z tamtych domów – odwrócił się i pokazał wille po drugiej stronie parowu – mają zostać przesłuchani. Może ktoś cierpi na bezsenność, może ma chorą prostatę, może jest szaloną kurą domową i gotuje zupę przed wyjściem do roboty. Ktoś mógł coś widzieć. Jasne?\nMarszałek pokiwał głową. Tymczasem Sobieraj odzyskała rezon, podeszła i stanęła tak blisko, że czuł jej oddech. Była wysoka jak na kobietę, ich oczy znajdowały się prawie na tym samym poziomie. Na wsi zawsze dorodne dziewczyny, pomyślał Szacki, czekając spokojnie, co się wydarzy.\n– Przepraszam, to pan teraz prowadzi tę sprawę?\n– A mogłabym wiedzieć dlaczego?\n– Niech zgadnę. Bo wyjątkowo nie chodzi o pijanego rowerzystę ani kradzież komórki w podstawówce?\nCiemne oczy Sobieraj zrobiły się czarne.\n– Idę prosto do Misi – wysyczała.\nSzacki sięgnął do nigdy nieużywanych najgłębszych pokładów siły woli, żeby się opanować i nie parsknąć śmiechem. Boże przenajświętszy, oni naprawdę nazywali swoją szefową Misią.\n– Im szybciej, tym lepiej. To ona wykopała mnie z wyra, gdzie w wariacko interesujący sposób spędzałem czas, i kazała się tym zająć.\nSobieraj przez chwilę sprawiała wrażenie, jakby miała wybuchnąć, ale odwróciła się na pięcie i odeszła, kołysząc biodrami. Wąskimi i mało atrakcyjnymi biodrami, ocenił Szacki, odprowadzając ją wzrokiem. Odwrócił się do Marszałka.\n– Ktoś z dochodzeniówki będzie? Czy zaczynają pracę o dziesiątej?\n– Jestem, synku, jestem – dobiegło go zza pleców.\nZa nim na rozkładanym wędkarskim krzesełku siedział jakiś dziadek z wąsami – oni tutaj prawie wszyscy mieli wąsy – i palił szluga bez filtra. Nie pierwszego. Po jednej stronie krzesełka leżało kilka oderwanych filtrów, po drugiej kilka kiepów. Szacki opanował zdziwioną minę i podszedł do niego. Miał całkiem siwe, krótko obcięte włosy, pobrużdżoną twarz, niczym z autoportretu Leonarda, i jasne, wodniste oczy. Dobrze utrzymane skromne wąsy były natomiast kruczoczarne, co nadawało dziadkowi demoniczny, niepokojący wygląd. Musiał mieć z siedemdziesiątkę. Jeśli miał mniej, to widać w jego życiu wiele było zaskakujących zwrotów akcji. Dziadek patrzył ze znudzoną miną, Szacki stanął przy nim i wyciągnął rękę.\n– Teodor Szacki.\nStary policjant pociągnął nosem, odrzucił peta na właściwą stronę krzesełka i nie wstając, podał mu dłoń.\nPrzytrzymał rękę Szackiego i skorzystał z jego pomocy, żeby się podnieść. Był wysoki, bardzo szczupły, pod grubą kurtką i szalikiem wyglądał zapewne jak laseczka wanilii – chuda, wiotka i pomarszczona. Szacki puścił dłoń dziadka i czekał na dalszą część prezentacji. Która nie nastąpiła. Staruszek zerknął w stronę Marszałka, na co tamten podbiegł w podskokach, jakby był na gumce.\n– Panie inspektorze?\nTo chyba pomyłka. Za wysoka szarża na psa z prowincjonalnej dochodzeniówki.\n– Zróbcie, co prokurator powiedział. Kielce będą za dwadzieścia minut.\n– Spokojnie, to prawie sto kilometrów – zaoponował Szacki.\n– Wezwałem ich godzinę temu – mruknął dziadek. – A potem czekałem, aż się państwo prokuratorstwo zwlecze. Dobrze, że krzesełko wziąłem. Kawa?\n– Kawę czy pan prokurator pija? Ciżemkę otwierają o siódmej.\n– Bylebyśmy tam nic nie jedli.\nDziadek pokiwał głową z uznaniem.\n– Młode to, przyjezdne, a uczy się szybko. Idziemy. Chcę tu być, jak dzieciaki z zabawkami się pojawią.\nSala restauracyjna w Ciżemce, jak nazywano znajdujący się w najlepszym turystycznie miejscu miasta – w rynku, przy drodze do katedry i zamku – hotel Pod Ciżemką, była wszystkim tym, czym restauracje w cywilizowanych miejscach przestały być dekadę temu. Wielka nieprzyjazna przestrzeń, stoły nakryte obrusem i serwetą, obite pluszem krzesła z wysokimi oparciami. Na ścianach kinkiety, pod powałą kandelabry. Stukająca obcasami kelnerka musiała przemierzyć tak wielki dystans, że Szacki był pewien: kawa wystygła po drodze.\nNie wystygła, wyczuwalna w niej za to była odległa nuta brudnej ścierki – znak, że ekspres nie był w tym reprezentacyjnym sandomierskim przybytku pierwszy na liście rzeczy do codziennego czyszczenia. Czy to mnie dziwi? – pomyślał Teodor Szacki. Wcale.\nInspektor Leon pił bez słowa, gapiąc się przez okno na attykę ratusza, Szackiego mogłoby tu w ogóle nie być. Postanowił dostosować się do tempa dziadka i poczekać cierpliwie, aż się dowie, po co został tu wyciągnięty. Policjant w końcu odstawił filiżankę, kaszlnął i oderwał filtr od papierosa. Westchnął.\n– Pomogę panu. – Miał nieprzyjemny, jakby źle naoliwiony głos.\nSzacki spojrzał pytająco.\n– Mieszkał pan kiedyś poza Warszawą?\n– Dopiero teraz.\n– Czyli gówno pan wie o życiu.\nSzacki nie skomentował.\n– Ale to nie grzech. Każdy małolat gówno wie o życiu. Ale ja panu pomogę.\nW Szackim narastała irytacja.\n– Czy ta pomoc obejmuje tylko wykonywanie pańskich obowiązków, czy coś ekstra? Nie znamy się, trudno mi ocenić, jak dobre ma pan serce.\nLeon dopiero teraz popatrzył dłużej na prokuratora.\n– Mało dobre – odparł bez uśmiechu. – Ale bardzo jestem ciekaw, kto zaszlachtował i wrzucił w krzaki żonę tego pajaca Budnika. Intuicja mi mówi, że pan się tego dowie. Ale pan nie jest stąd. Z panem każdy będzie rozmawiał, ale nikt panu nic nie powie. Może to i dobrze, mniej informacji to czystszy umysł.\n– Więcej informacji to prawda – wtrącił Szacki.\n– Prawda to prawda, od pływania w szambie zbytecznej wiedzy nie robi się bardziej prawdziwa – zaskrzypiał inspektor. – I niech pan mi nie przerywa, młody człowieku. Czasami będzie pan usiłował zrozumieć, kto naprawdę z kim i dlaczego. Wtedy ja panu pomogę.\n– Przyjaźni się pan z nimi wszystkimi?\n– Ja się słabo zaprzyjaźniam. I niech mi pan nie zadaje pytań, które nie mają znaczenia, bo stracę o panu dobre zdanie.\nSzacki miał kilka pytań znaczących, ale zostawił je na później.\n– I wolałbym, żebyśmy pozostali przy formach grzecznościowych – zakończył policjant, a Szacki nie dał po sobie poznać, jak bardzo mu się podoba ta propozycja. Kiwnął potakująco głową.\nGapiów było coraz więcej, na szczęście stali grzecznie. Szacki wyławiał z prowadzonych półgłosem rozmów nazwisko Budnik albo Budnikowa. Przez chwilę się zastanawiał, czy wiedza o tym, kim była denatka, jest mu teraz potrzebna. Uznał, że nie. Teraz potrzebne są dokładne oględziny miejsca i ciała. Reszta może poczekać. Razem z inspektorem, który tymczasem wzbogacił się o nazwisko Wilczur, stali przy ciele otoczonym parawanem, kielecki technik fotografował zwłoki. Szacki wpatrywał się w precyzyjnie porozcinane gardło, które wyglądało jak przygotowane do sporządzenia anatomicznego preparatu, i szlag go trafiał, że ciągle nie potrafi nazwać nieznośnego brzęczenia w głowie. Coś było nie tak. Oczywiście, dowie się co, ale wolałby to zrozumieć, zanim przyjdzie do przesłuchań i szukania biegłych. Podszedł do nich szef zespołu oględzinowego, sympatyczny trzydziestolatek o wyłupiastych oczach i wyglądzie judoki. Po dokonaniu prezentacji zawiesił rybi wzrok na Szackim.\n– Skąd się pan desantował, panie prokuratorze, tak z ciekawości? – zapytał.\n– Ze stolicy.\n– Z samej warszawki? – Nie starał się ukryć zdziwienia, jakby następnym pytaniem miało być to, czy Szackiego wypieprzyli za pijaństwo, narkotyki, czy molestowanie.\n– Jak mówię: ze stolicy. – Szacki nie cierpiał słowa „warszawka”.\n– Ale przeskrobał pan coś czy tak jakoś?\n– Tak jakoś.\n– Aha. – Policjant przez chwilę oczekiwał dalszego ciągu serdecznej rozmowy, ale dał spokój. – Poza ciałem nic nie ma, nie znaleźliśmy żadnych ciuchów, torebek, biżuterii. Śladów wleczenia nie ma, śladów walki też nie. Wygląda na to, że została tu przyniesiona. Zrobiliśmy odlewy śladów opon z dołu i odcisków buta, które były świeże. Wszystko będzie w protokole, ale nie liczyłbym na zbyt wiele, chyba że z oględzin zwłok.\nSzacki pokiwał głową. Nie żeby był jakoś szczególnie przejęty. Wszystkie swoje sprawy rozwiązał, opierając się na dowodach osobowych, nie rzeczowych. Oczywiście, przyjemnie byłoby znaleźć w krzakach narzędzie zbrodni i dowód osobisty mordercy, ale już dawno zrozumiał, że przyjemnie to nie jest w życiu Teodora Szackiego żadna codzienność.\n– Panie komisarzu! – wydarł się jeden z buszujących po krzakach na skarpie techników.\nWyłupiastooki dał znać, żeby zaczekali, podbiegł w kierunku resztek średniowiecznego muru, który kiedyś szczelnie opasywał miasto, a dziś służył głównie do obalania w jego cieniu tradycyjnego polskiego wina. Szacki podążył śladem technika, który kucnął pod murem, rozgarniając bezlistne jeszcze gałązki i zeszłoroczną trawę. Wyłupiastooki sięgnął dłonią w rękawiczce i podniósł coś ostrożnie do góry. Słońce akurat przedarło się przez chmury i błysnęło ostro w tym przedmiocie, oślepiając Szackiego na chwilę. Dopiero kiedy mrugnął kilka razy, aby rozwiać latające przed oczami ciemne płatki, mógł dostrzec, że technik trzyma dziwaczny nóż. Ostrożnie schował go do hermetycznego worka na dowody i wyciągnął w ich stronę. Narzędzie musiało być jednak diablo ostre, bo od samego ciężaru ostrze przekłuło worek i spadło na ziemię. To znaczy, spadłoby, gdyby przykucnięty technik nie złapał go w ostatniej chwili za rękojeść. Złapał i spojrzał na nich.\n– Mogłeś zostać bez palców – powiedział spokojnie Wyłupiastooki.\n– Mogłeś zafajdać swoją krwią narzędzie zbrodni, kretynie – powiedział spokojnie Wilczur.\nSzacki spojrzał na starego policjanta.\n– Skąd pan wie, że to narzędzie zbrodni?\n– Domniemywam. Skoro znajdujemy pod jednym krzakiem rozpłatane precyzyjnie gardło, a pod drugim ostrą jak samurajski miecz brzytwę, to może istnieć między nimi jakiś związek.\n„Brzytwa” to było dobre słowo na określenie noża, który Wyłupiastooki wkładał do kolejnej torebki, tym razem ostrożniej. Miał prostokątną, lśniącą niczym lustro klingę, bez ostrego czubka, bez żadnych krzywizn na linii ostrza. Rękojeść z ciemnego drewna była w stosunku do klingi bardzo delikatna, wręcz nie na miejscu. Samo ostrze natomiast było potężne. Długie na około trzydzieści centymetrów, szerokie na dziesięć. Brzytwa, brzytwa do golenia dla olbrzyma, który ma gębę wielkości furgonetki. Zarówno klinga, jak i rękojeść – przynajmniej na pierwszy rzut oka – były pozbawione zdobień. To nie była kolekcjonerska zabawka, ale narzędzie. Narzędzie być może zbrodni, ale przede wszystkim narzędzie z jakimś zastosowaniem. Innym niż golenie nóg pięćdziesięciostopowej kobiety.\n– Daktyloskopia, mikroślady, krew, wydzieliny, materiał DNA, chemia – wyliczył Szacki. – Tak szybko, jak się da. A dziś chcę mieć szczegółowe zdjęcia tego cacka.\nWręczył Wyłupiastookiemu swoją wizytówkę. Tamten schował ją do kieszeni, patrząc podejrzliwie na dużą brzytwę.\nWilczur znów oderwał filtr od papierosa.\n– Nie podoba mi się to – skomentował. – Za bardzo wydumane.\nProkurator Teodor Szacki nie miał szczęścia do szefowych. Poprzednia była technokratyczną suką, zimną i urodziwą jak wygrzebane spod śniegu zwłoki. Niejednokrotnie, siedząc u niej w gabinecie, nasiąkając dymem i cierpiąc, że starała się na nim zrobić kobiece wrażenie osoba kompletnie z kobiecości wyprana, zastanawiał się, czy można trafić gorzej. Złośliwy los niedługo później odpowiedział na to pytanie.\n– Naprawdę proszę spróbować. – Maria Miszczyk, ku przerażeniu Szackiego zwana przez wszystkich, z nią samą włącznie, Misią, podetknęła mu pod nos paterę z ciastem. Składało się z warstwy czegoś w rodzaju bajaderki, biszkoptu i chyba bezy.\nPrzełożona uśmiechnęła się do niego promiennie.\n– Pod bezę dałam cieniutką warstwę powideł śliwkowych. Mam jeszcze trochę z jesieni. No, proszę.\nSzacki nie chciał, ale serdeczny uśmiech Miszczyk był jak wzrok kobry. Pozbawiona kontroli umysłu ręka sięgnęła po ciasto, zgodnie z wolą kobiety wzięła kawałek i wepchnęła go Szackiemu do gęby. Uśmiechnął się krzywo, obsypując kruszynkami garnitur.\n– No dobrze, Basiu, powiedz nam, o co chodzi – powiedziała Miszczyk, odstawiając paterę.\nSobieraj siedziała sztywno na skórzanej sofie w stylu „Konstancin lata osiemdziesiąte”, od Szackiego, umoszczonego w fotelu od kompletu, oddzielał ją szklany stolik. Jeśli Miszczyk chciała stworzyć w swoim gabinecie domową atmosferę, biorąc za wzorzec przeciętne wyposażenie sześcianu polskiego, to osiągnęła sukces.\n– Chciałabym zrozumieć – Sobieraj nie potrafiła albo nie próbowała ukryć pretensji w głosie – dlaczego prowadząc od siedmiu lat własne śledztwa w naszej prokuraturze, zostaję odsunięta od zabójstwa Eli. I chciałabym wiedzieć, dlaczego ma je prowadzić pan Teodor, którego osiągnięć nie neguję, ale który nie zna jeszcze za dobrze miasta i jego specyfiki. I chciałabym powiedzieć, że było mi przykro dowiedzieć się o tym w ten sposób. Mogłaś mnie chociaż uprzedzić, Misiu.\nTwarz Miszczyk zrobiła się autentycznie po matczynemu zatroskana. Biło z niej takie ciepło i zrozumienie, że Szacki poczuł zapach przedszkolnej stołówki. Był bezpieczny, pani przedszkolanka na pewno rozwiąże ten problem tak, żeby nikomu nie było smutno. A potem ich przytuli.\n– No wiem, Basiu, przepraszam. Ale kiedy dowiedziałam się o Eli, musiałam działać szybko. Normalnie taka sprawa czekałaby na ciebie. Ale nie jest normalnie. Ela to twoja bliska przyjaciółka, Grzegorz był z tobą związany. Przyjaźniłaś się z nimi, spotykałaś. Jakiś adwokat mógłby to wykorzystać przeciwko nam.\nSobieraj zagryzła wargę.\n– Poza tym emocje nie pomagają w śledztwie – dobił ją Szacki, wziął drugi kawałek ciasta i odpowiedział uśmiechem na mordercze spojrzenie.\n– Gówno pan wie o moich emocjach.\n– Błogosławiona to niewiedza.\nMiszczyk klasnęła w dłonie i spojrzała na nich, jakby chciała powiedzieć „oj, dzieci, dzieci, naprawdę dałybyście już spokój”. Szacki zmusił się, żeby nie spuścić wzroku i wytrzymać wyrzut w jej łagodnych, rozmaślonych, matczynych oczach.\n– Potem sobie podogryzacie, kochani. Teraz wam powiem, jak wygląda wasza sytuacja zawodowa.\nSobieraj drgnęła i szybko zaczęła mówić. Ileż to Szacki widział takich neurotycznych lasek w życiu? Legion.\n– Mam nadzieję, że…\n– Basiu – wpadła jej w słowo Miszczyk. – Chętnie wysłucham waszych opinii i propozycji. Zawsze słucham chętnie, wiesz o tym, prawda? Ale teraz powiem, jak wygląda wasza sytuacja zawodowa.\nSobieraj zamknęła się błyskawicznie, a Szacki spojrzał uważnie na Miszczyk. Ciągle była mamuśką o łagodnych oczach, uśmiechu dziecięcej terapeutki i głosie, w którym pobrzmiewał zapach waniliowy i proszek do pieczenia. Ale gdyby odrzeć ostatni komunikat z formy – zostawało stanowcze usadzenie podwładnej i przyjaciółki.\nMiszczyk dolała wszystkim herbaty.\n– Znałam Elę Budnik, znam też Grześka, zresztą jak wszyscy tutaj. Nie musimy go lubić albo się z nim zgadzać, ale trudno go przeoczyć. To będzie, już jest, wielkie i głośne śledztwo. Sytuacja, kiedy prowadzi je przyjaciółka denatki…\n– I głównego podejrzanego – wtrącił Szacki.\n– Proszę uważać na słowa. Nie zna pan tego człowieka.\n– Nie muszę. Jest mężem denatki. Na tym etapie to czyni go głównym podejrzanym.\n– I właśnie o tym mówię. – Sobieraj triumfalnie uniosła ręce do góry. – Dlatego powinien się trzymać od tej sprawy z daleka.\nMiszczyk odczekała chwilę, aż znowu zapanuje cisza.\n– Właśnie dlatego prokurator Szacki nie dość, że nie będzie trzymał się od tej sprawy z daleka, to jeszcze będzie prowadził to śledztwo. Ponieważ chcę uniknąć sytuacji, kiedy zwłoki, podejrzani i śledczy to grupa przyjaciół, którzy jeszcze wczoraj umawiali się na grilla. Ale masz rację, Basiu, że pan Teodor jest tutaj nowy. Dlatego będziesz służyła mu radą, pomocą i wiedzą o wszystkim, co dotyczy miasta i jego mieszkańców.\nSzacki odetchnął z ulgą, gdy wielki kawał ciasta jednak przecisnął się przez przełyk. Szykuje się szampańska zabawa, pomyślał. Sobieraj tkwiła nieruchomo na kanapie, zamieniając się w gigantyczny foch. Miszczyk zerknęła matczynym okiem na filiżanki i paterę. Przekręciła ją o sto osiemdziesiąt stopni.\n– Z tej strony jest więcej powideł – szepnęła teatralnie i wzięła kawałek.\nSzacki odczekał chwilę, uznał, że audiencja jest skończona, i wstał. Miszczyk dała mu znak ręką, że jak tylko przełknie, to jeszcze coś powie.\n– Spotykamy się tutaj o dziewiętnastej. Chcę zobaczyć pierwsze protokoły i dokładny plan śledztwa. Wszystkie media wysyłacie do mnie. Jeśli uznam, że prywatne animozje przeszkadzają wam w tej sprawie…\nSobieraj i Szacki zgodnie zawiesili wzrok na wydatnych, pokrytych okruszkami wargach szefowej. Uśmiechnęła się do nich ciepło.\n– …urządzę wam piekło, którego nigdy nie zapomnicie. A z dostępnych prac w instytucjach państwowych zostanie wam mycie podłóg w pierdlu. Czy to jasne?\nSzacki pokiwał głową, ukłonił się obu paniom i położył rękę na klamce.\n– Rozumiem, że mam przekazać komuś swoje pozostałe sprawy.\nMiszczyk uśmiechnęła się miękko. Zrozumiał, że w ogóle niepotrzebnie pyta. Wręcz obraża ją myślą, że mogła o tym nie pomyśleć. Już na pewno wszystko jest załatwione, a sekretarka wynosi akta z jego gabinetu. – Oszalał pan chyba. Do roboty.\nProkurator Teodor Szacki stał w swoim gabinecie, patrzył przez okno i myślał, że prowincja ma swoje dobre strony. Miał tylko dla siebie wielki gabinet, z którego w Warszawie wykrojono by trzy dwuosobowe pokoje. Miał ładny widok na zieleń, willową zabudowę i wieże Starego Miasta w oddali. Miał dwadzieścia minut spacerem z domu do roboty. Miał szafę pancerną, a w niej akta swoich ośmiu bieżących spraw – dokładnie dziewięćdziesiąt siedem mniej niż w Warszawie pół roku wcześniej. Miał tę samą pensję, co w stolicy, a wyborna kawa w ulubionej kafejce na Sokolnickiego kosztowała go ledwie pięć złotych. No i w końcu – wstydził się tego, ale nie potrafił ukryć zadowolenia – miał porządnego trupa. Nagle ta koszmarna senna dziura wydała mu się całkiem znośnym miejscem.\nTrzasnęły drzwi. Szacki się odwrócił, dodając myśl, że ma też partnerkę, która z PMS-a uczyniła sposób na życie. Automatycznie przywdział swoją chłodną, zawodową maskę prokuratora, obserwując, jak piczka-zasadniczka Sobieraj podchodzi do niego z teczką w dłoni.\n– Właśnie przyszło. Powinniśmy to obejrzeć.\nWskazał dłonią miejsce na kanapie (tak jest, miał w gabinecie kanapę) i usiedli obok siebie. Zerknął na jej dekolt, nie dostrzegł tam niczego ciekawego, bo zasłonięty był kompletnie aseksualnym czarnym golfem. Otworzył teczkę. Pierwsze zdjęcie przedstawiało zbliżenie rozpłatanego gardła denatki. Sobieraj głośno zaczerpnęła powietrza i odwróciła wzrok, a Szacki już miał to skomentować, ale zrobiło mu się przykro i zachował złośliwość dla siebie. Ani ich wina, ani wada, że wszyscy tutaj razem wzięci przez całe życie widzieli tyle trupów, co on w ciągu roku.\nOdłożył na bok zdjęcia zwłok.\n– I tak musimy zaczekać na oględziny. Pójdzie pani na Oczki?\nSpojrzała bez zrozumienia.\n– Przepraszam. Do szpitala. Na sekcję.\nW jej oczach błysnął lęk, ale szybko się opanowała.\n– Myślę, że powinniśmy być tam razem.\nSzacki przytaknął i rozłożył na stole kilkanaście zdjęć dokładnie obfotografowanej brzytwy. Wedle rozłożonej pod nią miarki brzytwa miała ponad czterdzieści centymetrów, z tego samo prostokątne ostrze około trzydziestu. Rękojeść pokrywało ciemne drewno, na mosiężnej oprawie było coś wygrawerowane. Szacki poszukał zbliżenia. Wytarty napis głosił: C.RUNEWALD. Na jednym ze zbliżeń dostrzegł odbijającą się w wypolerowanej, gładkiej jak lustro klindze dłoń fotografa. Pani fotograf, mężatki, sądząc po obrączce. Błękitne ostrze było pozbawione plam, zadrapań i szczerb. Niewątpliwie arcydzieło sztuki metalurgicznej. Zabytkowe arcydzieło.\n– Sądzi pan, że to narzędzie zbrodni?\nSzacki sądził, że te grzecznościowe formy już są męczące, a w trakcie śledztwa staną się nie do zniesienia.\n– Sądzę, że to wszystko dziwne i teatralne. Nagie zwłoki z rozpłatanym gardłem, porzucona obok zabytkowa brzytwomaczeta, żadnych śladów walki czy szamotaniny.\n– Ani krwi na ostrzu.\n– Dajmy im się wykazać w laboratorium. Myślę, że będzie krew, jakieś mikroślady, DNA. Więcej nam powie nóż, niż chciałby ten, kto go podrzucił.\n– Taki czysty, wymuskany, nietknięty? Ktoś to zrobił specjalnie. Nawet przy brudnych zabójstwach w afekcie każdy pijany żul pamięta, żeby zabrać ze sobą narzędzie zbrodni. Nie wierzę, żeby został w tych krzakach przez przypadek.\nSobieraj wyjęła z torebki okulary do czytania i zaczęła uważnie przeglądać zdjęcia. Do twarzy jej było w grubych brązowych oprawkach. Szacki pomyślał: jeśli brzytwomaczeta jest wiadomością, to trzeba znaleźć kogoś, kto potrafi ją odczytać. Cholera jasna, jaki biegły może się tym zajmować? Od broni białej? Od militariów? Od metalurgii? Od dzieł sztuki?\nSobieraj podała mu zdjęcie ze zbliżeniem obłożonej drewnem rękojeści i zdjęła okulary.\n– Trzeba poszukać biegłego od broni białej, najlepiej jakiegoś muzealnika. Może zna tę firmę.\n– C. Runewald? – zapytał Szacki.\nSobieraj parsknęła śmiechem.\n– Grunewald. Może najwyższa pora na okulary, panie prokuratorze.\nSzacki postawił na spokój. Żadnych uśmieszków, żadnych nerwów, żadnych ripost.\n– Najwyższa pora, żeby mi pani opowiedziała o denatce i jej rodzinie.\nProkurator Teodor Szacki był niezadowolony. Opowieść Sobieraj o Budnikach przyniosła dużo informacji, ale też wiele uczuć. Denatka przestała być dla niego efektem czynu zabronionego, za który ktoś musi zostać pociągnięty do odpowiedzialności i ponieść karę. Mąż denatki przestał być podejrzanym numer jeden. Dzięki barwnej, emocjonalnej opowieści Sobieraj za bardzo stali się osobami z krwi i kości, granica między informacją a interpretacją została przekroczona. Wbrew sobie Szacki, myśląc o denatce, widział uśmiechniętą nauczycielkę, prowadzącą zielone lekcje w czasie wycieczek rowerowych. Jej mąż był nie tylko kandydatem do odsiadki, ale też społecznikiem, który potrafił do upadłego walczyć w każdej najdrobniejszej sprawie, jeśli tylko oznaczało to dobro miasta. Szacki wątpił, aby gdzieś indziej w Polsce istniał bezpartyjny radny, który potrafił skłonić całą radę do jednogłośnego głosowania – dla Sandomierza. Basta, basta, basta, nie chciał myśleć o Budnikach, dopóki nie porozmawia ze starym policjantem, który już dał do zrozumienia, że nie jest najlepszego zdania o tych świeckich świętych.\nPróbował zająć myśli, szukając informacji o tajemniczej brzytwomaczecie, i to był jego drugi powód do niezadowolenia. Teodor Szacki w ogóle nie miał zaufania do ludzi. Ale do ludzi z hobby – w szczególności. Pasję i poświęcenie się pasji, zwłaszcza zbieraczej, uważał za zaburzenie, a ludzi skłonnych tak zafiksować się na jednym temacie – za potencjalnie niebezpiecznych. Widział samobójstwa spowodowane utratą numizmatycznej kolekcji, widział też dwie żony, których przewiną było podarcie najcenniejszego znaczka i spalenie pierwszego wydania Panien z Wilka i Brzeziny. Obie nie żyły. Mężowie-mordercy czuwali przy ich zwłokach, płakali i powtarzali, że nie rozumieją.\nTymczasem świat noży okazał się światem miłośników i kolekcjonerów, istniał nawet periodyk „Sztych”, którego misją jest – jak zapewniali autorzy – „dostarczenie Ci, drogi Czytelniku, rzetelnych informacji na temat wysokiej jakości noży oraz tematów im pokrewnych. Nie zabraknie także ciekawostek, przykładem będzie w następnym numerze «Bat», wydawałoby się, egzotyczny, a przecież pleciony od dawna w Polsce. Oczywistym będzie seria artykułów o długiej białej broni”.\nBaty, szable i rzeźnickie noże – naprawdę urocze hobby, zżymał się Szacki, zagłębiając w forach pełnych dyskusji o klingach, rękojeściach, sposobach ostrzenia, wykuwania, kucia i kłucia. Czytał wynurzenia jednego pisarza, który własnoręcznie wyrabiał miecze samurajskie, czytał o „Ojcu Nowoczesnego Damastu”, który opanował technologię wytwarzania stali damasceńskiej, oglądał zdjęcia wojskowych kordzików, myśliwskich noży do sprawiania zwierzyny, mieczy, bagnetów, rapierów i pałaszy. Nie przypuszczał, że ludzkość wyprodukowała tyle rodzajów ostrych przedmiotów.\nAle brzytwomaczety nie znalazł.\nW końcu w akcie desperacji zrobił komórką kilka zdjęć prawdopodobnego narzędzia zbrodni i wysłał do redakcji „Sztychu” mail z pytaniem, czy coś im to mówi.\nWiosna przyszła i poszła, wieczorem Teodor Szacki dokuczliwie odczuwał chłód, idąc ulicą Mickiewicza w kierunku pizzerii Modena, gdzie umówił się z Wilczurem. Stary policjant nie dał się namówić na spotkanie w rynku, twierdząc, że „nie cierpi tego pierdolonego muzeum”, a Szacki mieszkał już w Sandomierzu na tyle długo, żeby zrozumieć, o co chodzi.\nSandomierz składał się właściwie z dwóch, a nawet trzech miast. Trzecie to tak zwana huta po drugiej stronie rzeki, memento czasów, kiedy czerwoni usiłowali zmienić mieszczański, kościelny gród w przemysłowe miasto i postawili tam ogromną hutę szkła. Ponura i brzydka była to dzielnica, strasząca nieczynną stacją kolejową, paskudnym kościołem i ogromnym fabrycznym kominem, który o każdej porze dnia i nocy mordował panoramę Podkarpacia widoczną z wysokiego lewego brzegu Wisły.\nMiasto numer dwa to był Sandomierz, w którym faktycznie toczyło się życie. Tutaj było niewielkie osiedle na szczęście niezbyt inwazyjnych bloków, tutaj były dzielnice domków jednorodzinnych, szkoły, parki, cmentarz, jednostka wojskowa, policja, dworzec autobusowy, mniejsze i większe sklepy, biblioteka. Ot, polskie powiatowe miasteczko, może trochę bardziej zadbane i ładniej – bo na wzgórzach – położone od innych. Nie wyróżniałoby się jednak na tle niepoliczonych polskich dziur, gdyby nie miasto numer jeden.\nMiasto numer jeden to był pocztówkowy Sandomierz ojca Mateusza i Jarosława Iwaszkiewicza, usadowiony na skarpie cukiereczek, którego panorama zachwycała niezmiennie każdego i w której zakochał się swego czasu Szacki. Ciągle potrafił przejść się na most tylko po to, żeby zobaczyć piętrzące się na zboczu kamieniczki, dostojny gmach Collegium Gostomianum, wieże ratusza i katedry, renesansowy szczyt Bramy Opatowskiej, bryłę zamku. W zależności od pory roku i pory dnia widok ten za każdym razem wyglądał inaczej i za każdym razem tak samo chwytał za serce.\nNiestety, co Szacki wiedział dziś aż za dobrze, był to widok, który tylko z oddali sprawiał wrażenie bardzo włoskie, toskańskie. Wewnątrz Starego Miasta wszystko było już bardzo polskie. Za daleko był Sandomierz od Krakowa i przede wszystkim za daleko od Warszawy, aby stać się kurortem w rodzaju Kazimierza Dolnego. Na co zasługiwał stokroć bardziej, będąc pięknym miastem, a nie wiochą z trzema renesansowymi kamienicami i paroma tuzinami hoteli, żeby każdy polski prezes miał gdzie rżnąć kochankę. Położenie na uboczu szlaków sprawiało, że na ślicznych staromiejskich uliczkach Sandomierza tchnęło nudą, pustką, polską beznadzieją i „pierdolonym muzeum”. Po południu znikały szkolne wycieczki, starzy lokatorzy kamieniczek zamykali się w domach, niedługo potem zamykano nieliczne sklepy, chwilę później knajpy. Już o osiemnastej zdarzało się Szackiemu przejść od zamku do Bramy Opatowskiej, nie napotykając żywego ducha. Jedno z najpiękniejszych miejsc w Polsce było opustoszałe, wymarłe i przygnębiające.\nSzacki naprawdę poczuł się lepiej, kiedy zszedł Sokolnickiego w dół i zaczął maszerować wzdłuż Mickiewicza do Modeny. Pojawiły się samochody, ludzie, pełne jeszcze o tej porze sklepy, dzieciaki uwieszone komórek, ktoś jadł pączka, ktoś biegł do autobusu, ktoś krzyczał do kobiety po drugiej stronie, że zaraz, zaraz, jeszcze chwila. Szacki głęboko odetchnął, bał się samemu sobie do tego przyznać, ale bardzo brakowało mu miasta. Tak bardzo, że nawet ta jego skromna namiastka, jaką był Sandomierz, sprawiała, że krew szybciej krążyła w żyłach.\nModena była śmierdzącą piwem powiatową mordownią, ale – to im trzeba przyznać – dawali tu najlepszą pizzę w Sandomierzu, a dzięki pysznej romantice, uzbrojonej w podwójną mozzarellę, cholesterol Szackiego już nieraz podskoczył. Inspektor Leon Wilczur psim zwyczajem siedział w najczarniejszym kącie, plecami do ściany. Bez kurtki wydawał się jeszcze chudszy i Szackiemu przypomniały się salony krzywych zwierciadeł w wakacyjnych wesołych miasteczkach. To niemożliwe, żeby człowiek był aż tak wąski, jak spreparowana głowa nasadzona dla żartu na stare ciuchy.\nUsiadł bez słowa naprzeciwko starego policjanta, przeleciał w głowie zestaw pytań.\n– Wie pan, kto to zrobił?\nWilczur spojrzeniem zaakceptował pytanie.\n– Nie. Nie mam też pojęcia, kto mógłby to zrobić. Nie znam nikogo, kto by chciał. Nie znam nikogo, kto na tej śmierci zyskuje. Powiedziałbym, że to nikt stąd, gdyby nie to, że to musi być ktoś stąd. Nie wierzę w nieznajomych przybłędów, którzy zadają sobie tyle trudu.\nTo właściwie dawało odpowiedź na kluczowe pytania Szackiego, nawet jeśli zamierzał na każde z nich odpowiedzieć osobiście. Pora przejść do pomocniczych.\nSzacki zamówił wodę, a także colę i romanticę. Po czym zaczął słuchać skrzypiącego głosu Wilczura, tworząc w głowie protokół rozbieżności pomiędzy opowieścią starego policjanta a ckliwym przekazem Sobieraj. Suche informacje były takie same. Grzegorz Budnik był „od zawsze”, czyli od 1990 roku, sandomierskim radnym z niespełnionymi burmistrzowskimi aspiracjami, jego świętej pamięci żona, Elżbieta, młodszą o piętnaście lat nauczycielką angielskiego w słynnej „jedynce”, czyli ogólniaku zajmującym gmach starego jezuickiego kolegium, prowadziła artystyczną świetlicę dla dzieci i udzielała się we wszystkich możliwych lokalnych imprezach kulturalnych. Mieszkali w domku przy Katedralnej, niegdyś podobno zamieszkiwanym przez Iwaszkiewicza. Niezbyt majętni, bezdzietni, starzejący się społecznicy. Bez barw politycznych. Jeśliby na siłę szukać etykietek, to on byłby czerwony przez swoją przeszłość w Radzie Narodowej, ona czarna przez zaangażowanie w kościelne inicjatywy i lekko manifestowaną katolicką wiarę.\n„To w pewien sposób symbol tego miasta – opowiadała Sobieraj. – Ludzie o bardzo różnych poglądach, o różnej historii, teoretycznie z dwóch stron barykady. Ale zdolni dogadać się zawsze, gdy chodziło o dobro Sandomierza”.\n– To w pewien sposób symbol tej dziury – mówił Wilczur. – Najpierw czerwoni i czarni mieli na zmianę coś do udowodnienia, w końcu uznali, że się dogadają dla dobra interesu. Nie na darmo urząd miasta jest w starym klasztorze dominikańskim, z widokiem na synagogę i dzielnicę żydowską. Żeby nie zapomnieli, co jest dobre dla geszeft – zażydłaczył. – Nie będę panu robił wykładu z historii, ale mówiąc w skrócie, za czerwonych miasto było be. Cacy był Tarnobrzeg z siarką, ewentualnie huta za rzeką, a tutaj to wydziwianie wykształciuchów, w sutannach na dodatek. W Warszawie nawet drogowskazy były na Tarnobrzeg. Bida tu była, nędza i pierdolony skansen. Przyszło nowe, ludzie się ucieszyli, ale na krótko, bo nagle się okazało, że to nie miasto, tylko świecka narośl na zdrowej tkance Kościoła. Kino zamienili na Dom Katolicki. Na rynku zaczęli odprawiać nabożeństwa. Na błoniach ustawili Jana Pawła wielkości latarni morskiej, żeby potem mieć pretekst, że żadnej imprezy tam zrobić nie wypada, to teraz tylko psy srają. No i zrobił się znowu pierdolony skansen, więcej kościołów niż knajp. A potem czerwoni wrócili do władzy i po chwili konsternacji się okazało, że jak jest dobry geszeft, to ajwaj, ajwaj, wszyscy mogą skorzystać. Że jak się na odzyskanych kościelnych gruntach postawi sklep albo stację benzynową, to wszyscy będą zadowoleni.\n– Budnik brał w tym udział?\nWilczur zawahał się, zamówił następną wodę gestem godnym maltowej whisky.\n– Pracowałem wtedy w Tarnobrzegu, ale ludzie gadali.\n– To Polska, zawsze gadają. Słyszałem, że nigdy nie był w nic zamieszany.\n– Oficjalnie nie. Ale Kościół nie musi organizować przetargów, może sprzedać, co chce, za ile chce i komu chce. To było dość dziwne, że najpierw miasto chętnie oddaje, w ramach naprawy komunistycznych krzywd, działki Kościołowi, a ten je zaraz potem sprzedaje pod stację benzynową albo supermarket. Nie wiadomo komu, nie wiadomo po jakiej cenie. A Budnik był wielkim orędownikiem tego, żeby Bogu, co boskie, Żydowi, co żydowskie.\nSzacki wzruszył ramionami. Nudził się, męczyło go, że wszystkie wypowiedzi Wilczura były negatywnie nacechowane, przesycone polskim jadem, lepkie jak stoły w Modenie.\n– Takie biznesy jak Polska długa i szeroka, co to ma za znaczenie. Narobiło Budnikowi wrogów? Komuś nie załatwił? Załatwił nie tak, jak trzeba? Dogadał się z mafią? Na razie mi to wygląda na wioskowe przekręty, podnieta dla lokalnej gazetki szkolnej. Ale nic, za co się podrzyna gardło czyjejś żonie.\nWilczur podniósł do góry cienki, pomarszczony palec.\n– Może tutaj grunty nie są tyle warte, co na Marszałkowskiej, ale nikt ich za darmo nie daje.\nZamilkł i zamyślił się. Szacki czekał, obserwując policjanta. Próbował o nim myśleć jak o lokalnym doświadczonym glinie, ale było w inspektorze coś, co go odrzucało. Wyglądał jak menel, a było to menelstwo tak z nim zrośnięte, że jakkolwiek by się ubrał i cokolwiek by pił, to zawsze będzie wódczanego menela przypominał. Nie było ku temu żadnych racjonalnych powodów, ale kredyt zaufania Szackiego topniał z minuty na minutę. Brakowało mu Kuzniecowa. Bardzo brakowało.\nProkurator, jego zdaniem, nie powinien utożsamiać się z narodem, powinien nie wierzyć w nic i nie mieć zasnuwającej umysł mgłą pasji. Kodeks jest precyzyjny, kodeks nie dzieli na lepszych i gorszych, nie patrzy na wiarę i narodową dumę. A prokurator ma być sługą kodeksu, strażnikiem porządku i praworządności.\nŻe człowiek powinien określać siebie przez dobre emocje, przez to, co lubi, co go uszczęśliwia, sprawia mu radość. Że budowanie tożsamości na tym, co go drażni i wkurwia, to wstęp na równię pochyłą zgorzknienia, po której zjeżdża się coraz szybciej, aby na końcu stać się ziejącym nienawiścią frustratem.\nProkurator Teodor Szacki był człowiekiem światłym, znał podstawy psychologii i wiedział, że negatywna identyfikacja to ślepa uliczka. Że człowiek powinien określać siebie przez dobre\nemocje, przez to, co lubi, co go uszczęśliwia, sprawia mu radość. Że budowanie tożsamości na tym, co go drażni i wkurwia, to wstęp na równię pochyłą zgorzknienia, po której zjeżdża się coraz szybciej, aby na końcu stać się ziejącym nienawiścią frustratem. Wiedział\nTak, białowłosy heros Temidy nienawidził mediów szczerze. Z wielu różnych względów. Na pewno dlatego, że były niemiłosiernie, boleśnie, do krwawych torsji nudne i przewidywalne. Na pewno dlatego, że w żywe oczy kłamały i konfabulowały w zależności od potrzeby chwili, żonglując faktami tak, aby pasowały do z góry założonej tezy. Na pewno dlatego, że wypaczały obraz świata, nadając każdemu marginalnemu ekstremum cechy normy i trendu, bo tylko wtedy margines zyskiwał rangę, która usprawiedliwiała międlenie czegoś nieistotnego dwadzieścia cztery godziny na dobę.\nnieprzynależności. Wszystko w nim nie przynależało. Jego samotność do ich przyjaźni – bo miłości nie był pewien – jego zimna wielkomiejskość do ciepłego prowincjonalnego gniazda, cięte riposty do snujących się opowieści bez pointy, wyprasowany garnitur do sportowych ciuchów, w końcu cola do piwa. Tłumaczył sobie, że gdyby nie przesłuchanie, to siedziałby rozwalony w swetrze i kończył drugi browar, ale znał siebie aż za dobrze. Na tym to polegało, że prokurator Teodor Szacki nigdy nie siedział rozwalony w swetrze.\nale pomyślałam, że powinieneś opuścić to ciemne miejsce, w którym siedzisz. Nie wiedział, co powiedzieć, więc się nie odezwał. Rosnąca pod mostkiem kula emocji wymykała się jego kontroli. Skrępowanie, wzruszenie, zażenowanie, zazdrość, smutek, ból przemijania, zadowolenie z dotyku chłodnej dłoni Barbary Sobieraj, zazdrość raz jeszcze – nie potrafił zapanować nad kulą śniegową emocji. Ale było mu bardzo przykro, że taka zwykła rzecz, jak spędzenie z kimś leniwego wiosennego poranka w przydomowym ogrodzie, nigdy nie stała się jego udziałem. Bez sensu takie życie.\nkominka. Szacki go rozumiał, gdyby miał z kimkolwiek takie zdjęcie, traktowałby je jak relikwię. Zrobione na Błoniach w Krakowie, siedzieli razem na ławce, w tle widać było kawałek Wawelu. Szyller wyglądał jak Pierce Brosnan na wakacjach, Ela Budnik uwiesiła się jego szyi w wariackiej, pełnej zgrywy pozie, teatralnie zginając jedną nogę gestem Audrey Hepburn i układając usta do całusa. On był po pięćdziesiątce, ona po czterdziestce, a wyglądali jak para nastolatków, szczęście wypływało każdym porem skóry, prześwietlało kliszę, tyle było miłości w tym małym obrazku, że Szackiemu zrobiło się żal Szyllera. Być może był zabójcą, być może nie, ale jego strata musiała być niewyobrażalna.\nTrochę to był typ koleżanki z harcerstwa, dziewczyny, z którą można przesiedzieć całą noc na warcie i cały obóz przegadać, a jak w końcu dociera, że to była nie tylko przyjaźń, to ona już dawno jest czyjąś żoną. Zamknął\nznaleźć sto powodów do kpin, Szackiego jednak ten widok rozczulił. Przez lata mieszkania w Warszawie czuł, że coś jest nie tak, że ta najbrzydsza metropolia Europy nie jest miejscem przyjaznym, że jego przywiązanie do burych murów to tak naprawdę neurotyczne uzależnienie, urbanistyczny syndrom sztokholmski. Tak jak więźniowie uzależniają się od więzienia, a mężowie od złych żon, tak on uwierzył, że sam fakt życia w brudzie i chaosie wystarczy, aby tenże brud i chaos obdarzyć uczuciem. Prokurator Teodor Szacki, warszawiak. Warszawiak, czyli bezdomny. Teraz, na pełnym słońca i gwaru dziedzińcu zamku w Sandomierzu, widział to wyraźnie. Jako obywatel wielkiego miasta nie miał małej ojczyzny, nie miał krainy szczęśliwego dzieciństwa, swojego miejsca na ziemi. Miejsca, gdzie


Jjbr.pl - Katalog stron internetowych - Dodaj-strone.com.pl\nStrona główna » Biznes i Ekonomia » Biuro rachunkowe » Jjbr.pl\nZapraszamy Państwa serdecznie do zapoznania się z ofertą J-J Biura Rachunkowego Jacek Jakubowski z siedzibą we Wrocławiu. Od przeszło 20 lat współpracujemy z podmiotami gospodarczymi oraz osobami fizycznymi w zakresie obsługi księgowości, rachunkowości oraz kadrowo-płacowej. Zajmujemy się prowadzeniem ksiąg, rozliczeniami, sporządzeniem deklaracji, wniosków, dokumentacji i zeznań a także reprezentowaniem klienta przed US i ZUS. Posiadamy niezbędne uprawnienia i zatrudniamy wykwalifikowanych pracowników. Żeby dowiedzieć się więcej albo skontaktować z nami, wystarczy wejść na stronę internetową.\nAktualizacja: 04-03-2019, godz.: 09:29\nAdres firmy: pl. Legionów 14\nTelefon: 508 081 694\nbiuro rachunkowe cennik, wrocław biuro rachunkowe, wrocław stare miasto, usługi księgowe wrocław, obsługa kadrowo-płacowa, wrocław, biuro rachunkowe wrocław, księgowość wrocław, rozliczenia podatkowe wrocław\nZareklamuj stronę https://www.jjbr.pl:\nKomentarze dla "Jjbr.pl":\nBiuro rachunkowe Librum - Jelenia Góra »\nAd Rem - księgowość Elbląg »


Dokładnie 20 października 2017 (piątek) w Hotelu Novotel Centrum, w Warszawie spotkają się najwięksi gracze z naszej branży. Kolejna edycja stała się więc faktem. W tym roku jednak już dzień wcześniej będzie można zdobyć wiedzę niezbędną do prowadzenia biznesu w naszej branży.\nTematem przewodnim tegorocznego Forum będzie „Strategia przyszłości”. Wokół niego będą osnute tematy poszczególnych sesji wśród których znajdą się również wystąpienia gości zagranicznych.\nZaproszenie do wystąpienia przyjęli między innymi:\nJohn Watson - (ex) Lyreco's Group Marketing Director – jako praktyk opowie o zarządzaniu kategorią i portfelem produktu;\nChristian Ulrich - Marketing Director Spielwarenmesse AG z prezentacją: „Komunikacja twarzą w twarz – targi jako platforma dialogu na przykładzie Insights-X”\nPonadto w programie nie zabraknie paneli dyskusyjnych z zakresu:\nnajnowsze, funkcjonujące strategie w firmach,\npraktyczna wiedza o aktywnym zarządzeniu kategorią produktów sprzedaży,\nkluczowe parametry efektywności finansowej,\nnarzędzia automatyzacji procesów handlu,\nsprawdzone metody w budowaniu silnej marki i przykłady podejścia ich tworzenia.\nForum zaplanowane jest w godzinach 10.00 – 17.00.\nPo zakończeniu części merytorycznej o godz. 20.00 Zarząd Izby zaprasza na drugą, nie mniej istotną, networkingową część Forum, którą rozpocznie Galą wieczorną od wręczenia nagród w Konkursie Meeting Premiera 2017.\nNastępnie zapraszamy Państwa na bankiet przy muzyce oraz występ Gwiazdy Wieczoru!\nPełen program Forum dostępny jest na stronie internetowej http://forumipbbs2017.syskonf.pl/\nrejestracja w XIII Forum Branży Biurowo – Szkolnej\nW dniu poprzedzającym Forum, 19 października 2017 r. zapraszamy także do udziału w warsztatach prowadzonych przez ekspertów z wiodącej Kancelarii GESSEL, składające się z dwóch bloków poruszających niezwykle istotne dla branży tematy:\nIzba Przedsiębiorców Branży Biurowo- Szkolnej (IPBBS) jest ogólnopolską organizacją samorządu gospodarczego. Zrzesza producentów, importerów, dystrybutorów i dealerów dostarczających produkty dla biznesu, szkolnictwa i nauki, sektora ochrony zdrowia i instytucji rządowych. W ramach swoich działań Izba organizuje doroczne forum branży będące najważniejszym spotkaniem przedsiębiorców tego środowiska.\nZobacz videoreportaż z XI Forum IPBBS


Nie żyje Leon Redbone. Miał 70 lat - WP Gwiazdy\nNie żyje Leon Redbone. Miał 70 lat\nZmarł Leon Redbone. Bluesowy i jazzowy gitarzysta miał 70 lat. O jego odejściu poinformowano w mediach społecznościowych.\nLeon Redbone (Getty Images)\nLeon Redbone, muzyk cypryjskiego pochodzenia, w latach 60. postanowił przeprowadzić się do Kanady. To właśnie tam w latach 70. Miał go odkryć sam Bob Dylan i zachwycić się talentem gitarzysty. Dylan opowiedział o nim na łamach "Rolling Stone" i to podobno dzięki temu Redbone podpisał później kontrakt płytowy. W dorobku Redbone’a znalazło się 16 studyjnych albumów. W 2015 r. muzyk przeszedł na emeryturę. Decyzję tłumaczył tym, że występy na żywo sprawiały mu już zbyt dużo trudności. 30 maja na profilu na Facebooku poinformowano że muzyk zmarł. Odszedł w w ośrodku opieki w Bucks County w Pensylwanii. Miał 70 lat.\n"Z ciężkim sercem ogłaszamy, że dzisiejszego ranka odszedł Leon Redbone. Opuścił nasz świat z gitarą w ręku i kapeluszem na głowie. (...) Na pewno chciałby dzisiaj powiedzieć swoim fanom i rodzinie, która już za nim tęskni 'Och, zachowujcie się. Dziękuję wszystkim i dobrego wieczoru!'" – napisano w oświadczeniu na profilu muzyka.\nZmarłego artystę żegnają w mediach społecznościowych znani muzycy. Wśród nich Jack White, który zamieścił na swoim profilu wspólne zdjęcie. "Nie mogę się doczekać, kiedy zagram z tobą na firmamencie nieba" – napisał gitarzysta.


Zabawki sensoryczne – zabawki-dla-niemowlaka.pl\nZabawki sensoryczne to nic innego, jak zabawki stymulujące rozwój dziecka poprzez bezpośredni wpływ na zmysły: wzroku, słuchu i dotyku. Są to zabawki, które mają ogromny wpływ na prawidłowy rozwój dziecka, nie służą bowiem tylko przytulaniu i zwykłej zabawie, ale przede wszystkim zapewniają element edukacyjny.\nPrzykłady zabawek sensorycznych to np. miękkie, pluszowe książeczki, kostki polisensoryczne, wszelkiego rodzaju klocki, puzzle, a dla starszych dzieciaków np. plastelina czy ciastolina. Wszystkie zabawki tego rodzaju mają dużo zalet, dlatego warto kupować je dzieciom już od pierwszych tygodni życia.\nZmysł dotyku pobudzany jest poprzez odpowiednią strukturę zabawki. Wykorzystanie różnych faktur, materiałów, wypustek, ale również sposób wypełnienia zabawki kulkami lub ziarenkami, zachęca do poznawania i odkrywania. Bodźce słuchowe zapewniaja zabawki typu pozytywki, zwięrzatka wydające pewne odgłosy, zabawki zbliżone do instrumentów muzycznych itp. Od pierwszych tygodni życia, warto też pobudzać zmysł wzroku. W pierwszych dniach życia dzieci własciwie nie widzą, ale mimo to warto delikatnie stymulowac wzrok zabawkami w intensywnych kolorach i wyraźnych kształtach.\nZabawki sensoryczne uczą kreatywności, wzbudzają pozytywne emocje, ciekawość. Są podstawą rozwoju małego dziecka, które stopniowo poznaje nowe kolory i kształty. Tego typu zabawki polceane są szczególnie dla dzieci, u których zaobserwowano SI, czyli zaburzenia intergracji sensorycznej. Objawia się dysfunkcjami, związanymi z obniżoną wrażliwością na bodźce, koordynacją ruchową lub np. opóźnonym rozwojem mowy.\nZ racji, że zabawki są nieodłączną częścia dzieciństwa, warto przy zakupie kierować się nie tylko rozsądkiem, ale przede wszystkim potrzebami maluszka. Dobrze jeśli zabawka, oprócz swojej podstawowej funkcji jaką jest radość i zainteresowanie dziecka, spełniała również dodatkowe funkcje- w przypadku zabawek sensorycznych – funkcję edukacyjna.


Cukinia z pomidorami i fetą\nNajlepszy czas na jedzenie pomidorów i cukinii. Dojrzałe, słodkie warzywa doskonale współgrają z ziołami i słoną fetą.\nJak ja lubię lato i wszystkie smakołyki w tym okresie, owoce i warzywa nasze polskie. Oj niech żałuje ten, który nie chce naszego dobra i wprowadza embargo; Promujmy zatem i wspierajmy polskie ogrodnicze plony.\nA w związku z tym, że będę wypoczywać w Toskanii to proponuję kanapeczką crostini z serem owczym i świeżą figą. Można w taki sposób delektować się włoskimi smakami. Ja natomiast tam będę zrywać świeże figi z drzewa.\nRewelacyjna tarta, lekko słodkawa dzięki podsmażanym burakom z dodatkiem miodu, słona dzięki fecie. I to idealnie kruche ciasto.\nKażda kochająca żona powinna rozpieszczać swojego męża. Solidnie wypełniam ten obowiązek i w okresie jesienno-zimowym godzinami pichcę zupki i inne dania z dyni: bzika kulinarnego mojego męża. Dynię mógłby jeść na śniadanie, obiad i kolację.\nSałatka z mango, arbuzem i fetą\nTropikalną słodycz przełamał smak prawdziwej, greckiej fety (którą jadłam chyba pierwszy raz w życiu!). Całość okazała się wyjątkowo smaczna. Zdecydowanie zachęcam Was do wypróbowania tego ekstrawaganckiego, aczkolwiek coraz bardziej popularnego połączenia!\nŚwietna przekąska dla amatorów słonych serów :) Kusi wyglądem , świetnie prezentuje się na stole i jest pyszna :) To ostatnia chwila, żeby przygotować ją na Sylwestra! Polecam :)\nSałatka z brokułów, ogórka kiszonego i sera feta\nSałatka z fetą i indykiem\nUwielbiam sałatki warstwowe. Tym razem zaproponuję efektowną, kolorową sałatkę warstwową z kapusty pekińskiej, pomidorów i kurczaka, uzupełnioną sosem czosnkowo-majonezowym. Kilka niepozornych składników, a efekt naprawdę wspaniały – szczególnie, jak mamy możliwość zaserwowania sałatki w przeźroczystej misce.\nWielkanoc tuż tuż. Patrząc na padający śnieg za oknem aż trudno w to uwierzyć... Może spodoba Wam się propozycja jajek faszerowanych pomidorami, świeżą bazylia i fetą?\nPęczak z fetą i oliwkami w sosie musztardowym\nJest kolejny lunchbox do pracy. Możecie też podać tą sałatkę dla gości albo zabrać na majówkowy piknik. Przepyszny, sprężysty, bogaty w składniki odżywcze pęczak który to powstaje z całych, niepokruszonych ziaren jęczmienia. Pęczak jest doskonały dla osób dbających o swoją linię – zapewnia przez długi czas poczucie sytości.


Strona:Anton Czechow - Partja winta.djvu/66 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nUginający się pod ciężarem butelek stół obsiadły jakieś typy z wypukłemi, jak u raków, oczyma. W głębi pokoju rozparł się starszy jegomość i tulił do piersi główkę znanej jasnowłosej kokoty i w kierunku mojej ściany wciąż powtarzał swoje „mil-czeć“.\nJuż otworzyłem usta, z których posypać się miał grad najwymyślniejszych obelg, gdy... o Boże!... w owym starszym panu poznałem dyrektora banku, w którym miałem posadę. W mgnieniu oka odleciały mnie senność, złość i chęć nawymyślania całej kompanji... Uciekłem do swojego pokoju.\nPrzez cały następny miesiąc dyrektor nie patrzał w moją stronę i nie zamienił ze mną ani jednego słowa. Unikaliśmy się wzajemnie. Po opływie miesiąca podszedł do mnie, stanął przy biurku, schylił głowę i, patrząc na podłogę, przemówił:\n— Przypuszczałem... miałem nadzieję, że pan się sam domyśli... Widzę jednak, że pan nie ma zamiaru... Hm... Proszę się nie denerwować... Może pan nawet usiąść... Przypuszczałem, że... Tu dla nas obu jest za ciasno... Takeś pan przestraszył moją siostrzenicę... Teraz pan już chyba rozumie... Proszę przekazać urzędowanie Iwanowi Nikiticzowi...\nPodniósł głowę i odszedł...\nA ja — byłem zgubiony.\nTę stronę ostatnio edytowano 29 lis 2017, 21:49.


Rynek mleka w Wielkopolsce [ANALIZA] - Wieści Rolnicze\nAnalizy rynkowe Nov. 8, 2018 Wioleta Barczak, Jerzy Mikołajczak, WODR Poznań\nZgodnie z krajową tendencją, również w większości powiatów województwa wielkopolskiego ma miejsce zmniejszenie liczby obór. W latach 2014-2017 nastąpiło to w 58% powiatów na obszarze Wielkopolski.\nWstąpienie Polski do Unii Europejskiej 1 maja 2004 r. przyczyniło się do objęcia jej Wspólną Polityką Rolną – mechanizmem funkcjonującym we wszystkich państwach Wspólnoty - w ramach którego na rynku mleka zastosowano instrumenty polityki handlowej polegające m.in. na zagospodarowywaniu nadwyżek i limitowaniu produkcji tego surowca.\nW Polsce produkcja ograniczona została przez mechanizm kwotowania mleka surowego od lat 2004/2005. Głównym celem tego działania było zachowanie równowagi na rynku pomiędzy popytem a podażą. Dzięki temu dostawcy mieli zapewniony zbyt na wyprodukowany surowiec i możliwość uzyskania korzystnej ceny. Celem systemu kwotowania skonstruowanego przez Komisję Europejską dla wszystkich krajów Wspólnoty było wprowadzenie szczegółowych wytycznych, które docelowo miały wesprzeć działania restrukturyzacyjne w branży mleczarskiej. Wraz z pojawieniem się systemu kwotowania mleka, po okresie kilkuletniej stagnacji, nastąpił intensywny rozwój produkcji na potrzeby przemysłu mleczarskiego – co było pozytywnym zjawiskiem.\nDodatkowo producentom mleka zostały postawione bardzo wysokie wymagania w zakresie:\nstandardów pozyskiwania mleka\nuczestnictwa w mechanizmie kwotowania produkcji bez gwarancji ochrony przed nagłym spadkiem ceny za surowiec.\nPowyższe wymagania przyczyniły się do nasilenia zjawiska koncentracji i specjalizacji, które występuje do dzisiaj. Właściciele krów, prowadzący produkcję mleka w niewielkiej skali, rezygnowali z zawartych wcześniej umów kupna sprzedaży kwot indywidualnych (KI) w celu ich odsprzedaży na rzecz dużych, wyspecjalizowanych gospodarstw, odchodząc tym samym od produkcji mleka. Podobną tendencję można zaobserwować również na obszarze województwa wielkopolskiego (wykres 1).\nSpadek liczby gospodarstw utrzymujących krowy\nW 18 powiatach województwa wielkopolskiego (stanowiących aż 58% powiatów Wielkopolski ogółem) liczba gospodarstw specjalizujących się w chowie i hodowli krów mlecznych zmalała.\nZnaczny spadek tych gospodarstw miał miejsce w powiatach krotoszyńskim i ostrowskim, gdzie od 2014 roku ich liczba zmniejszyła się odpowiednio o 28 i 27. Wzrost liczby gospodarstw rolnych, utrzymujących krowy mleczne nastąpił jedynie w 11 powiatach województwa wielkopolskiego. Największy wzrost miał miejsce w powiatach rawickim i kościańskim. Przybyło tu odpowiednio 22 i 13 gospodarstw zajmujących się produkcją mleka.\nZamiast bydła mlecznego - było opasowe\nOd stycznia 2007 roku wprowadzono jeszcze wyższe wymagania co do jakości surowca. Był to impuls do zmiany kierunku utrzymania bydła - rezygnacja z ras mlecznych na rzecz ras mięsnych. W przeciwieństwie do chowu bydła mlecznego, bydło opasowe wymaga mniejszych nakładów pracy, niższych kosztów utrzymania oraz nie podlega żadnym odgórnym ograniczeniom. Chów bydła mięsnego pozwalał obniżyć koszty produkcji, wykorzystać dotychczas użytkowane budynki bez konieczności ich poważnej modernizacji, a także znacznie ograniczyć zakup drogich pasz treściwych i dodatków paszowych na rzecz wykorzystania pasz objętościowych pozyskiwanych z łąk i pastwisk. Obserwowany systematyczny wzrost populacji młodego bydła w strukturze stada oraz jego ograniczony eksport, zwiększa ilość cieląt pozostających do opasu.\nSprostanie zagranicznej konkurencji wymagało zmodernizowania zarówno gospodarstw mlecznych, jak i zakładów przetwórczych i skupowych. Liczba podmiotów przemysłu mleczarskiego systematycznie maleje. Zakłady, które nie podołały wymogom, musiały zostać zamknięte, z kolei inne połączyły się lub zostały przejęte przez większe (często przez kapitał zachodni), z ugruntowaną pozycją rynkową. Po zniknięciu małych regionalnych mleczarń duże podmioty stosują swoje systemy cen skupu mleka, które premiują znaczne dostawy surowca. Przy rosnących kosztach produkcji i znacznie niższej cenie skupu mleka właściciel małego stada może rozważyć jedno z rozwiązań:\nzwiększenie skali produkcji,\nudział w grupie producentów, negocjujących warunki umów zbiorczych na dostawy mleka,\nlikwidacja stada krów i przebranżowienie się (np. hodowla bydła mięsnego\nPrzełomowy rok 2015 - masowa rezygnacja z produkcji mleka\nW kwietniu 2015 roku kwoty mleczne zniesiono. Po dziesięciu latach funkcjonowania systemu kwot mlecznych w Polsce, liczba dostawców mleka do podmiotów skupowych zmniejszyła się z około 350 tys. do blisko 155 tys. a więc z produkcji mleka zrezygnowało ok. 55% gospodarstw.\nNiemieckie zakłady mleczarskie mają 3-krotnie większą wydajność niż polskie\nZarówno w produkcji białego surowca, jak i w przetwórstwie następuje wiele zmian. Liczba podmiotów przemysłu mleczarskiego systematycznie maleje. Stopień koncentracji mleczarstwa w Polsce jest jednak dużo niższy niż np. w Niemczech, gdzie na o wiele większym obszarze funkcjonuje ich około 200, natomiast w Polsce aż 317 (z czego aż 78 w województwie wielkopolskim!). Podmioty skupujące mleko w Niemczech charakteryzują się znacznie wyższą wydajnością, ponieważ są w stanie przetwarzać ok. 30 mld kg mleka, a polskie średnio 3 razy mniej (ok. 9 mld kg). Problemem w polskich podmiotach skupowych jest niska efektywność, którą należało szybko poprawić w dobie uwolnienia produkcji na rynku mleka m.in. poprzez modernizację przestarzałych i mało wydajnych linii technologicznych lub przyspieszenie procesów konsolidacji, które są niezbędnym elementem pogłębiania specjalizacji, wydłużania serii produkcji, wygospodarowania środków na modernizację i rozwój.\nKonsolidacja pozwala również na efektywne wykorzystywanie środków pomocowych na kreowanie kooperacyjnych kanałów dystrybucji, tworzenie sieci placówek hurtowo-detalicznych oraz poprawy działań w zakresie marketingu i sprzedaży. Tak zorganizowana jednostka będzie mogła inwestować nie tylko w swój potencjał wytwórczy, ale także służyć i pomagać rolnikom rozwijać produkcję mleka, ponieważ bez stabilnego i dobrej jakości zaplecza surowcowego żadna firma nie przetrwa.\nCzytaj także: W Pępowie powstała obora o randze światowej! [ZDJĘCIA, VIDEO]\nHodowcy bydła mlecznego w Wielkopolsce rosną w siłę!\nW praktyce jednak rozmowy konsolidacyjne są prowadzone tylko wtedy, gdy zaczyna być ,,źle”. Natomiast kiedy sytuacja na rynku mleka poprawia się i mija zagrożenie, zarządy przestają negocjować. Przypadki takie nie tylko osłabiają mleczarnie, lecz przyczyniają się do likwidacji stad, których właściciele otrzymywali niskie ceny za surowiec z wydłużającym się kilkumiesięcznym okresem płatności. Optymizmem jednak napawa fakt, że rolnicy, którzy podjęli decyzję o specjalizacji, konsekwentnie zwiększają stada i uzyskują coraz większe wydajności od krowy. Restrukturyzacje, jakie zachodzą w naszym, kraju można zaobserwować również na obszarze województwa wielkopolskiego, gdzie liczba gospodarstw mlecznych maleje, lecz te które pozostają ,,rosną w siłę” i będą bardziej odporne na światowe obniżki cen produktów, co przełoży się na cenę uzyskiwaną za surowiec.\nZobacz: Najbardziej wydajne krowy - ranking\nCoraz więcej obór pod oceną użytkowości mlecznej\nCoraz większa część producentów rolnych, którzy pozostali przy produkcji mleka jest objęta oceną użytkowości mlecznej prowadzoną przez Polską Federację Hodowców Bydła (mapa 1). Średni udział krów poddanych ocenie użytkowości w Polsce stanowił w 2016 r. ok. 36% i z roku na rok rośnie.\nMapa 1. Udział ocenianych krów mlecznych w województwach w Polsce (stan na dzień 31.12.2016 r.)\nŹródło: http://www.pfhb.pl/uploads/ckeditor/attachments/1490/wyniki_oceny_2017_wyniki_oceny_pl.pdf; dostęp w dniu: 03.10.2018 r.\nUdział krów mlecznych poddawanych ocenie pod kątem użytkowości mlecznej przekraczający w znaczny sposób średni krajowy udział występuje aż w 6 województwach: zachodniopomorskim i dolnośląskim (gdzie udział ten przekraczał 60% utrzymywanych krów) oraz: pomorskim, lubuskim, wielkopolskim i opolskim (gdzie udział krów mlecznych poddawanych ocenie mieścił się w przedziale 50 - 60%). Celem kontroli użytkowości mlecznej jest oszacowanie dobowej wydajności mlecznej krów oraz jego składników za pomocą metody Delorenzo i Wigannsa (ICAR).\nRegion Oceny Poznań obejmuje 212 133 gospodarstw rolnych specjalizujących się w produkcji mleka z 5 województw: dolnośląskiego, lubuskiego, opolskiego, śląskiego oraz wielkopolskiego. Najliczniejszą grupę stanowią gospodarstwa z Wielkopolski (ponad 70%). Natomiast najmniej gospodarstw utrzymujących krowy mleczne w RO Poznań znajduje się w województwie lubuskim - wykres 3.