Licznik odwiedzin:49 343 / 3240 dni\n"Dwa światy " Rozdział 33\nCzułem ,że Anna tu jest ona tu musi być. Udało nam się uciec. Lecz na drodze stanęłam nam moja Matka.\n-Synu ! Czy ty do reszty postradałeś zmysły?! – była wręcz wściekła\n-Matko ! Co tu się do jasnej anielii dzieje?\n-To nie twój interes! Nie powinno Cię tu być\n-Ale jak widzisz jestem, i nie powstrzymasz mnie.Zrobię wszystko aby znaleźć Annę. Ja ją kocham.\n-Ale ona ciebie nie! Myślisz, że ona nie kocha innego ? Albo ktoś inny jej ?\n-Boże kochany! Mamo to ,że ty jesteś nieszczęśliwa to nie oznacza ,że masz wymyślać głupoty na temat mojej dziewczyny!\n-Nie dyskutuj ze mną ! Nie masz takiego prawa , to ja cię wychowałam własnymi rękami z całych sił. Nawet nie wiesz jak bardzo cię kocham.\n-Nie mam ochoty ciebie słuchać. Gdybyś mnie kochała nie więziła byś tutaj Anny.\n-Ską..?- zdziwiła się.\n-A to nie wiedziałaś o znaku ,który łączy ludzi ze sobą? Och jak mi przykro.\n-Zwariowałeś ?! Nie wiesz nic o tym. Nic a nic. Jesteś jeszcze młodym gówniarzem. Nic nie wiesz o życiu.\n-Wiem więcej ,niż myślisz.\n-Nie darujemy tego Pani , Anna jest dla nas najważniejsza. Nienawidzę pani tak bardzo. – mówiła Liliy\n-Idź mi stąd głupia dziewucho!\n-Co pani powiedziała ? to pani jest głupia słyszy pani ?!\n-Liliy już dosyć – uspokajał Ją Jared\nUsiadłem na trawie. Położyłem głowę między kolanami. ZI zastanawiałem się co dalej.\n-Nie damy rady ! Słyszycie? Nie wyciągniemy Jej ! – krzyczałem\n-Josh kurde do cholery jasnej w żeśmy się wpakowali! Mam już tego dosyć co chwilę się coś dzieję. A my nic nie możemy zrobić.\n-Teraz ? Teraz chcecie się poddać jak wiemy gdzie jest Anna ?\n-A co zrobisz jeszcze nas wrzucą za te pieprzone kratki. A mi nie ładnie w paskach.\n-Liliy to nie nasze więzienie. Uspokój się,\n-Trzeba się tam wkraść w nocy. Strażnicy to takie cioty pewnie usną, I coś czuję ,że oni są za nami aby Annę uratować.\n-Dlaczego nic mi nie powiedziałaś ? Anna jest w innym świecie? Co to ma oznaczać?! – wkurzył się\n-Nie mogłam. Zrozum nie chciałbyś mnie znać ,jeśli byś się prawdy dowiedział.\n-I tak przez tyle lat mnie okłamywałaś ? I to ma być sprawiedliwe ? Moja mała córeczka jest sobie nie wiadomo gdzie. Może zaraz mi porwią Lucy. I obie córki stracę. Skąd ja mam wiedzieć co ty robiłaś w tym pieprzonym świecie. Może Jeszcze Anna to nie moja córka?\n-Nie to ty przesadziłaś. Powiedz mi prawdę czy Anna to moja córka?\n-Tak to twoja córka , na 100% jestem tego pewna.\n-A ja jak widzisz nie.\n-Jak mam ci to udowodnić.\nWszystkiemu przysłuchiwała się Lucy.\n-Mamo Lucy jest moją siostrą ja to wiem. Ja wiem o tym świecie. Anna mi powiedziała , ona bardzo kocha swojego księcia. A ja obiecałam ,że nic nie powiem. Anna nawet ma moce .Umie przenosić przedmioty\n-Nie no świetnie.. Jeszcze Lucy w to wciągnęłaś\n-Ja nic nie wiedziałam ,że ona wie!\n-Ja wiem ,gdzie jest Anna. Wiem jak się tam dostać. Poradzę sobie\n-Nie ma mowy nigdzie nie jedziesz! – zaprotestował tata\n-Tatusiu , ja wiem dużo o tym świecie. I ja się nie boję. Więc ty też się nie bój.\n-Kochanie ja się boję o ciebie bo cię tak mocno kocham I Annę też.\n-Nie puszczę cię samej tam ! Jesteś za mała jeszcze jak by była Anna tutaj to może jeszcze ale jej nie ma. Nikt nie wie gdzie jest.\n-Boże moja mała córeczka zaginęła! – był rozpaczony\n-Dobra ludziska co robimy ? – pytała Lily\n-Na razie to musimy odpocząć , zjeść coś – mówił Josh\n-Ale gdzie pójdziemy ?\n-Do zamku mam gdzieś co moja Matka powie , nienawidzę Jej.\n-Josh , my do zamku ? Przecież to taki wielki zamek, o ja cię to jakaś bajka , Będę królewną\n-Liliy jeszcze masz czas na fantazjowanie ?! – wkurzyli się.\n-Już pomarzyć nie wolno. Co z was za nudziarze. – Burknęła\nPrzepraszam za tak długą nieobecność , ale nie miałam weny wogóle. Coś udało mi się napisać , więc mam nadzieję ,ze wam się spodoba\nLife gives nothing, you must take it♥: Cudowne ♥ Cieszę się, że w końcu coś dodałaś :D Czekam z niecierpliwością na next : )\n#myinspirations#: fajnie piszesz. zapraszam do mnie no i będę częściej wpadać ;)\n"Dwa światy " Rozdział 32\nKurde i co się najlepszego stało! Panuję chaos .\n-Mogę wiedzieć co się stało?\n-Chcieli się tutaj dostać.\nPomyślałam o Lilly i Joshu to pewnie oni. Jak takie zamieszanie wywołali to na pewno . Zaśmiałam się. Chcę stąd wyjść. Czuję się jak bym odsiadywała jakieś 2 lata w więzieniu za nic.\n-Musimy Cię przenieść gdzieś indziej.\nZłapał mnie mocno za ramię.\nI prowadził przed siebie. Miał bardzo mocną rękę. Tym razem był to ten zły strażnik. Szlak.\n-O Pani Helena – ukłonił się, ja również.\n-Teraz sobie porozmawiamy. – spojrzała się na mnie groźnym wzrokiem.\n-Ja zadaję pytania kochana. – była bardzo stanowcza.\n-A ja nie muszę na nie odpowiadać.\n-O widzę ,że zadziorna jesteś. Nie wiem co ten mój syn w Tobie widzi.\n-Niech Da pani Joshowi spokój. Pani nawet się nim nie interesuję!– wykrzyczałam.\n-Oj nie ładnie ładnie. Bardzo kochałam swojego męża. Wiesz jak to boli?\n-Skąd mam wiedzieć. Po pierwsze Moja matka, wcale pani nie zdradziła.\n-I ty myślisz głupia , ,że ty nie jesteś jego córką ?\n-Wątpię dziewucho, mój mąż jest uwodzicielem, na pewno uwiódł twoją Matkę i proszę.\n-To nie mój Ojciec !\n-Dlaczego jesteś taka pewna?\n-Ponieważ to się czuję , kto jest twoim Ojcem. Może i Kochał moją Mamę ale moja matka jego nie ! Nie chciała Cię skrzywdzić !\n-Uważaj bo uwierzę.\n-Jest pani okropna, jak tak pani może? To własna przyjaciółka miała by zrobić taką straszna rzecz swojej bliskiej osobie, którą kocha. Chwilę się zastanowiła.\n-A Królowa co zrobiła, zostawiła Syna ? To jest dopiero przykre , kiedy własne dziecko wychowuję inny człowiek. A pani ma syna i nawet się nim nie interesuję. Jak tak można ?\nWidać ,że ją to ruszyło.\n-Strażniku do Sali z Nią! – rozkazała.\nStrażnik znowu zamknął mnie w innej celi i poszedł. Słyszę czyjś kaszel. Bardzo głośny.\n-Dobrze się czujesz? –zapytałam.\n-Mam Straszny kaszel. Mogę Cię o coś poprosić. Spróbuj przesunąć trochę ścianę.\n-Poradzisz sobie. Skąd ja znam te słowa. O matko ! Nie wierzę ! Wreszcie! Wiliam ! -Czy ty jesteś William?\n-Skąd , Jak , Dlaczego ? – chciałam odpowiedzi na tak wiele pytań\n-Anno proszę Cię nic mów. Chciałbym teraz ja coś powiedzieć. Więc wiem ,że chcesz mi zadać wiele pytań, jestem tego świadomy, twoja mama mi nie wybaczy ,że wciągnąłem Cię w ten świat. Ale musiałem, wiedziałem ,że będziesz umiała się w nim odnaleźć i mi pomożesz. Pewnie już poznałaś moją żonę. Kiedyś to była bardzo miła i uczynna kobieta. Nie wiem co się z nią porobiło. Ale chociaż powiedz ,że ty nie wierzysz w te brednie ,że ja zdradziłem swoją żonę ?\n-Chce tylko wiedzieć ,czy jestem twoją córką czy nie ?\n-Nie Anno nie jestem twoim ojcem. Owszem spotykałem się z twoją Matką , ale tylko dlatego ,że bardzo dobrze nam się rozmawiało. Byliśmy przyjaciółmi.\n-Ale co tu w ogóle robiła moja mama w tym świecie ?\n-Twoja Mama się tutaj urodziła. Mieszkała i żyło jej się bardzo dobrze. Na zamku moja żona zatrudniła ją jako pomoc na dworze. Zaprzyjaźniły się. Ale potem kiedy ja również zacząłem rozmawiać z nią wydawała mi się taka bardzo otwarta dla ludzi , wesoła. Chciałem trochę odereagować od mojej żony.A ona uroiła sobie romans. I o to siedze sobie w tej celi. Bałem się niej przeciwstawić. Za bardzo ją kochałem. Ale wiem ,że również skrzywdziłem mojego syna. I jeszcze ty się znalazłaś w tej celi. Tak nie powinno być. Uwierz mi.\n-Moi przyjaciele spróbują nas uwolnić. Tak bardzo chciałam Cię znaleźć. I wreszcie mi się udało.\nZnowu zaczął kaszleć\n-Czemu tak kaszlesz? Nie powinieneś iść do lekarza ?\n-Kochanie u nas nie ma lekarzy. Nikt mnie wyleczy.\n-A te znaki o których mówił Josh ? Twoja książka ?\n-Nie ma na to lekarstwa nawet żadne mikstury nie pomogą. To jest coś ,przez co muszę sam przejść.\n-Co to ? jest?\n-Taka choroba dopada prędzej czy później. Jeśli ma się szczęście to się z tego wyjdzie a jeśli nie to wiesz ..\nι'м мσяє тнαи нυмαи ♡: Kilka godzin nadrabiałam rozdziały i mam szczerą nadzieję, że ich uratują. :)\nMy imaginary world♥: Super <3\n♛ ѕateenkaari ❤: Osz kurde. Dobrze, że dowiedziała się prawdy. Mam nadzieję, że ich uratują.. :(\n"Dwa światy" Rozdział 31\nBeznadziejna nadzieja.: Mega rozdział :D\n✝ ѕateenkaari ♛: No Ty chamie! Jak mogłaś ich zrobić kuzynostwem? A tak pięknie się układało!! :(((\n"Dwa światy" Rozdział 30\nNoli timere te esse: Wow! I mi się podoba, boskie :*\nBeznadziejna nadzieja.: Uwielbiam Twoje opowiadanie <3\n✝ ѕateenkaari ♛: Ale kryminał się zrobił! Jezu jak ona będzie... Nie, nie chce nawet myśleć.. :( Ale nawet spoko ten Jared... :)\n"Dwa światy" Rozdział 29\nLife gives nothing, you must take it♥: Noono widzę, że się rozkręcasz:) Cudowny rozdział♥ Czekam z niecierpliwością na next;)\nPrimrose♥: Akcja akcją ale krótki, choć może się to tylko wydawać, przez edycję tekstu <3 Kocham to opowiadanie skarbie <3\n"Dwa światy" Rozdział 28\n-Nie wyglądamy jakoś dziwnie ? –zapytałam\n-Jest już noc. Nikt nas nie zauważy. Muszę się jakoś wkraść do pokoju.\n-Ale do pałacu jeszcze kawałek.\n-Wiem. Dlatego pojedziemy konno.\n-Konno ? Gdzie tu teraz znajdziesz konia ?\n-Spokojnie mam swoje kontakty. – uśmiechnął się.\nJosh użył czegoś podobnego do gwizdka. I nagle usłyszałam stukanie o ziemię kopyt konia.\n-Jakim cudem ? – byłam bardzo zdziwiona.\n-To jest mój koń. Mój przyjaciel się nim opiekuje. Bo mama powiedziała ,że nie chcę mieć więcej koni. Prawda ,że śliczny ?\nBył dużo i biały i miał bardzo długą grzywę.\n-Będziesz musiał mi pomóc.\nJosh podsadził mnie na konia.\n-No więc jedziemy\nJechaliśmy w miarę szybko. Czułam się przy nim bezpiecznie.\n- Teraz ty jesteś w moim świecie. Zobacz jaka wymiana.\n-I muszę Ci powiedzieć ,że mi się tu podoba.\nPodjechaliśmy pod pałac. Upewniając się ,że nikt nie stoi na straży.\n-Wchodzisz ze mną –postanowił.\n-Twoja mama mnie zauważy.\n-To wtedy schowasz się pod łóżko i będzie dobrze. Nie wypuszczę Cię stąd zbyt szybko.\n-Uwaga na suknię bo będziesz miała dziurawą.\nStarałam się nie narobić hałasu ponieważ miałam buty na obcasie.\nWkurzyłam się i ściągnęłam te cholerne buty.\n-I co teraz z nimi zrobisz?\n- Rzucę je gdzieś i będę chodzić na bosaka. Nogi mnie od nich bolą.\nJosh wziął mnie podniósł. I Przeniósł na łóżko.\n-Mówiłaś ,że Cię nogi bolą więc pozwoliłem sobie Tobie pomóc. – uśmiechnął się tym swoim zabójczym uśmiechem.\n-Uwielbiam Cię. Jest taki idealny. Nie znam podobnej osoby. Chyba to serio miałam szczęście ,że Cię poznałam.\nPochylił się nade mną i lekko pocałował.\n-Wiesz ,że łamiesz zasady – uśmiechnęłam się lekko.\n-Wiem ale to nie moja wina. Ty tak na mnie działasz.\n-Powiedz mi czy to nie sen ?\n-Tak bo czuję ,że to nie jest prawdziwe.\n-To wszystko jest jak najbardziej prawdziwe. Kocham Cię.\n-Skombinuję Dla ciebie coś do spania.\n-Josh ale ja powinnam wracać.\n-Ciii – przytknął mi palec do ust.\nJestem taka szczęśliwa. Tylko zastanawiam się o chodziło Jaredowi. Czy on się we mnie zakochał? Nie no to chyba nie możliwe.\n-Mam jakąś koszulkę znalazłem. Myślę ,że będzie dobra.\n-Odepniesz mi sukienkę ?\nDotknął moich ramion, poczułam dreszcz. Ale bardzo przyjemny.\n-Jesteś taka cudowna, śliczna i urocza.\n-A co będzie jeśli się już nie zobaczymy ?\n-Nie mówi takich bzdur. Umrę z tęsknoty za tobą.\n-A ja za tobą. Idę się przebrać.\nKoszula była na mnie dużo za duża ale za to była wykonana z bardzo miękkiego materiału.\nRozpuściłam włosy idąc w stronę do Josha. Zobaczyłam ,że patrzy na jakieś zdjęcie.\nWskoczyłam lekko na jego łóżku aby się do niego przytulić.\n-Co oglądasz ? –zapytałam.\n- Zobaczysz na pewno żyję.\nJosh złapał mnie do góry i położył na materacu.\n-I co teraz ? – zapytałam.\n-Nie wiem – zaczął się śmiać\n-Powinniśmy iść spać.\n-Ale mi się nie chce spać. – powiedziałam jak małe dziecko.\n-No dobrze.. więc co masz zamiar robić do rana ?\n-Możemy poleżeć i nic nie robić. Po prostu ?\n-Jeśli tak chcesz. Nie mam nic przeciwko.\nPołożył się koło mnie. Nie miał koszulki. Miał boskie ciało. Mało takich mężczyzn znam co o siebie dbają.\n- Jaki ty ciepły.\n-A ty taka zimni utka. Mój zmarzluszek. –pocałował mnie w czoło.\nNie odpowiedziałam nic zaczęłam rozmyślać i nawet nie wiem kiedy usnęłam.\n-Anna ! Wstawaj słyszałem moją Matkę. Musisz iść.\nPrzebrałam się szybko.\n- No to do zobaczenia. –powiedziałam.\nPrzyciągnął mnie do siebie. I mocno pocałował\n-Kocham Cię. – powiedziałam i wyszłam przez okno.\n. Kiedy schodziłam na dół. Poczułam ,że coś uderzyło mnie od tyłu głowy i straciłam przytomność.\nBoli mnie tył głowy, nie wiem co się dzieję. Gdzie ja w ogóle jestem? Próbuję otworzyć oczy i dostaje nagłego ataku kaszlu. Czuję się jak bym wypruwała flaki. Słyszę głosy. -O Obudziła się- mówił jakiś mężczyzna -Co ja tutaj robię? Skąd się tutaj wzięłam? -Nie zadawaj tyle pytań, wiemy ,że masz bardzo dużo wspólnego z maszyną. -Jaką maszyną ? - Jesteś bardzo podobna do Matki. -Do Matki? CO ty chcesz od mojej Matki? – byłam naprawdę zła.\nPrzepraszam za tak długo nie dodawanie rozdziału. Ale wiecie szkoła i jeszcze brak weny. Ale mam nadzieję ,że te moje wypociny wam się spodobają\nLife gives nothing, you must take it♥: Jejjj oby nic jej nie było... Co to są w ogóle za kolesie ??!! Świetny rozdział ♥ Czekam z niecierpliwością na więcej : ) Pisz szybko i życzę dużooo weny ;*\n✝ ѕateenkaari ♥: Ooo, alee cudo... Krotki trochę. :( Mam nadzieję, że jej się nic nie stanie... ;c\nIt's not the end.: ciekawie, ciekawie :) oo znam to uczucie braku weny. też mnie czasem dopada ;C a przez tą szkołę to mam czas pisać praktycznie tylko w weekendy i jakieś luźniejsze dni...\n"Dwa światy " Rozdział 27\nNadeszła Sobota, wesele Cioci.\n-Dzieci jesteście gotowe ? – wołała mama\nByłam jeszcze cała w rozsypce. Dopiero robiłam makijaż i fryzurę. Suknię chciałam założy na sam koniec.\n-Twoja mama chyba się trochę denerwuje – mówił do mnie Josh.\n-Też tak myślę. Nie mam pojęcia dlaczego. Przecież to tylko wesele.\n-Też się trochę boję.\n-Przecież masz mnie – pocałowałam go w usta.\n-Pamiętasz ? To było jeden raz. Bo mnie poprosiłaś.\n- Josh. Posłuchaj nikt się nie dowie. A ja Cię kocham. I to okazuję.\n-No dobrze. Ale nie przesadzajmy. Okey ?\n-Dobrze. Ubieraj się bo jeszcze nie zdążymy.\nPoszłam dokończyć ogarniać moje włosy.\nUsłyszałam głos mojej siosty.\n-Jejku jak wy ładnie wyglądacie.\n-Również ślicznie wyglądasz – pochwalił Ją Josh.\n-Dobrze Lucy , już się tutaj nie podlizuj. Tylko zmykaj na dół i powiedz rodzicom ,że zaraz schodzimy.\nZałożyłam moją prześliczną czerwoną sukienkę.\n-Kurcze chyba będę musiał Cię pilnować ,żeby mi Cię nie zabrali.\n-Josh - uśmiechnęłam się i przytuliłam Go.\n-Anna , Josh – wołał Tata\n-Dobrze , wszyscy są jedziemy.\n-Tato włącz jakąś piosenkę – poprosiła Lucy\nTata włączył naszą ulubioną.\nZaczęłyśmy śpiewać . Josh się śmiał.\n-Ej nie śmiej się. – powiedział do Josha.\n-Ale dużo samochodów. Ciotka szaleje.\nWszystko tak perfekcyjnie wyglądało. Piękna pogoda.\nPodszedł do nas organizator wesela.\n-Panna młoda prosi swoje Druhny Annę i Lucy do siebie. Zaprowadzę panie.\nSzliśmy po wypolerowanych schodach. Myślałam ,że się poślizgnę ale całkiem dobrze mi szło chodzenie w szpilkach.\n-O moje kochane. Jesteście ! Jak się cieszę. Aniu jak ty cudownie wyglądasz pewnie wszystkim młodym chłopakom się spodobasz.\n-Ciociu Ania przyszła z chłopakiem\n-To nie mój chłopak.\n-O będzie miło Mi Go poznać. Dobrze dziewczynki macie tutaj bukiety. A ja tylko założę buty.\nWybiły dzwony i zagrała orkiestra pieść weselną.\n-Jejku ja się denerwuję.\n-Ciocia jesteśmy z tobą.\nMiała cudowną suknię. Idealnie dopasowaną. Zakochałam się w niej.\nSzliśmy w rytm muzyki. Było bardzo dużo gości. Załuważyłam Josha i rodziców.\nI zobaczyłam też Jareda.\nWysłałam mu spojrzenie typu co ty tutaj robisz? Nie usłyszałam co powiedział tylko się uśmiechnął\nSzłam dalej nie zwracałam na niego uwagi.\nCeremonia przebiegła bardzo szybko. Ciocia widać ,że bardzo kocha swojego męża\nTeż chciałabym taki ślub.\nKiedy ciocia z wujem odbierali prezenty i przyjmowali życzenia.\nJa szukałam Josha. Lecz znalazłam Jareda\n-A co mam robić jestem na weselu.\n-Przecież nie o to pytam. Jakim cudem tu jesteś ?\n-Twoja ciocia zna się z moją mamą. A ,że nie miałem z kim przyjść przyszedłem sam. A ty ?\n-Tak ? Chętnie go poznam.\n-Lepiej nie. Bo to się źle się skończy.\n-Anna o ci chodzi?\n-O nic. Po prostu zdziwłam się ,że tu jesteś.\n-Aż taki straszny jestem.\n-Nie ważne muszę iść.\nPoszłam poszukać moich towarzyszy.\nWpadłam na Josha.\n-A miało się stać?\n-Nie tak pytam.\nGoście jedzą tort też chcesz ,znaczy się przynieść Ci ?\nJosh poszedł do stołu szwedzkiego.\n-O słyszysz muzyka leci. Więc Mogę prosić panią do tańca.\nBył bardzo szamański. Potrafi przekonać dziewczynę.Czułam się jak na jego Balu\nOczywiście potrafił tańczyć.\n-Masz takie piękne oczy. W których się zakochałem.\n-A ja w twoich. I w tobie.\nZłapał mnie bliżej do siebie. Jestem taka szczęśliwa.\n-Powiem to jeszcze raz. Pięknie wyglądasz.\n-Odbijany - zobaczyłam Jareda.\n-Nie dlaczego ? Hmmm ale widzę jednak miałem rację. Coś czujesz do naszego kolegi z innego kraju\n-Mówiłam Ci już coś na ten temat. Chciałam ,żeby zobaczył nasze tradycję. A tak w ogóle to po co ja ci to mówię?\n-Anno co się z tobą dzieje?\n-Jared powinnam zadać Ci to samo pytanie.\n-Ze mną? Ty się dziwne zachowujesz. Chyba opiekunka nie powinna tak tańczyć z kimś kogo nawet dobrze nie zna.\n-Oj chyba przesadzasz.\n-Ja przesadzam ? No raczej to nie wyglądało na relacje czysto przyjacielskie. Widać jak na niego patrzysz. A może to twój chłopak ?\n-Kolego ! Teraz to przegiąłeś i zostaw mnie. Serio jesteś zazdrosny. Myślałam, że jesteś moim przyjacielem. A ty zachowujesz się jak byś się we mnie zakochał. Przepraszam ale naprawdę nie chce z tobą gadać.\n-Jared. To nie ma sensu. Nie psujmy sobie humoru i Cioci wesela. Ok?\n-Anna ? Kto to był ?\n-Nie ważne. Mój przyjaciel. Znaczy się myślę ,że mój przyjaciel.\n-Dobrze nie pytał o co się kłóciliście.\n-Jesteś cudowny. Cieszę się ,że Cię poznałam.\n-Chyba powinienem dzisiaj wrócić.\n-Tak pewnie tam już listy gończe piszą .\n-Chciałabym zobaczyć jakie Ci zdjęcie dali.\n-Pewnie nie aż takie ładnie jak mój portret od Ciebie.\n-To co wieczorem jedziemy ?\nNie chcę się z nim rozstawać. Dobrze mi tak. Ale muszę.\nWybawiliśmy się za wszystkie czasy. To chyba najlepsze wesele na jakim byłam.\nKiedy ciocia rzucała welon. Złapałam Go.\nCzłowiek ,który złapał muszę Wujka to Josh. Czy to by przypadek trudno stwierdzić.\nByła prawie 4 nad ranem. Pojechaliśmy do domu.\nPowiedziałam mamie ,że chcemy się jeszcze przejść bo nie chce nam się spać. Odziwo się zgodziła\nWięc poszliśmy do parku i do tajemniczej piwny Ojca Josha.\nWłączyliśmy maszynę. I o to jesteśmy już w innym świecie.\nPrimrose♥: W dupie mu się poprzewracało! HAHAH. Dobra koniec, lece do kolejnego rozdziału <3\n✝ ѕateenkaari ♥: Nono... Co ten Jared... W dupe mu się poprzewracało... :C\nLife gives nothing, you must take it♥: Jej cudowny rozdział ♥ Szkoda, że Josh musiał już wrócić do swojego świata : ( Z niecierpliwością czekam na kolejny rozdział : )\n"Dwa światy" Rozdział 26\nPoszliśmy biegiem do szkoły.\n-A coś się stanie jeśli nie zdążymy ? – zapytał Josh\n-Spóźnimy się na matmę.\n-Na matematykę tam się liczy i inne takie rzeczy , to takie coś jak byś liczył składniki do jakiegoś eliksiru.\n-A trudne to ?\n-Dla mnie tak. Nie cierpię tego.\n-To ciekawe jak ja sobie poradzę.\nWeszliśmy do szkoły.\nZauważyłam ,że dużo osób się na nas patrzy.\n-Cześć Josh ! – wołały dziewczyny.\n-Cześć – odpowiedział im.\nJejku jakie były podekscytowane.\nNie zwracałam na to uwagi. Szliśmy dalej.\n-Anna ! Jejku się cieszę ,że was widzę. Wszystko w porządku? I jak idziesz na to wesele? Lub czy idziecie razem?\n-Liliy! Błagam ciszej, przecież to nie jest jakieś wielkie widowisko tylko wesele.\n-Jak to nie ! To wesele na wypasie.\n-Nie przesadzaj, Ale dobrze powiem Ci ,żebyś była zaspokojona idziemy razem prawda Josh ?\n-Tak. Zobaczę co to u was wesele.\n-Jejku ale ty jesteś śmieszny. Nie wiesz co to wesele?\n-No u nas to się bal nazywa. I jest to bardzo uroczyste.\n-No to u nas będzie zupełnie inaczej.\n-Dobrze , co ma być to będzie. – wzięłam Josha za nadgarstek i pociągłam za sobą.\n-Zobaczymy się potem – zawołała Liliy za mną.\n-O jak miło Cię znów widzieć ! Dobrze się u nas czujesz? Wszystko w porządku ? - pytał profesor.\n-Wydaję mi się ,że tak. Na razie się odnajduje ale powoli. Anna bardzo mi pomaga.\n-Czyli trafiłem z wyborem przewodnika. Jak Ja się bardzo cieszę. A właśnie Josh mamy dla ciebie specjalną lekcje z innymi uczniami. Więc musicie się niestety rozstać na jedną lekcje.\n-Dobrze panie profesorze nie ma problemu – odpowiedziałam.\nPoszliśmy razem w stronę auli.\n-Poczekaj! –usłyszałam za sobą głos.\n-Cześć Anno – mówił Jared. Dawno z nim nie rozmawiałam.\n-Hej – odpowiedziałam cicho\n-Wydaję mi się ,że wszystko dobrze. Jutro idę na wesele do cioci. Nie lubię takich imprez.\n-Ja też - powiedział cicho\n-Nic nic. A ten Jak mu Josh dobrze mówię?\n-Długo tu jeszcze będzie?\n-A co aż tak ci zależy ,żeby nie został długo ?\n-Po prostu bardzo zrobił zamieszanie w szkole. Wolałem jak było spokojnie.\n-Czy u nas kiedyś w szkole było spokojnie? Nie przypominam sobie. Więc nadal nie wiem o co ci chodzi. Nie lubisz Go?\n-Nie ,że nie lubię bo nawet nie znam. Ale ty chyba go polubiłaś i to bardzo.\n-A nawet jeśli ?\n-Anna on wyjedzie. I nie zobaczysz go więcej.\nI tu się kolego mylisz.- pomyślałam.\n-No to co z tego ? Przecież się w nim nie zakochałam,żebym chciała go zobaczyć. Więc w czym problem. To po prostu kolega. I tyle.\n-Dobra idę na matmę. Ty lepiej też idź bo nie chce powiedzieć czegoś czego będę żałować.\nPodniósł ciśnienie. O co chodzi? Głupio mi go okłamywać bo to mój przyjaciel. Obiecałam ,że nie będę kłamać. Ale musiałam nie zrozumiałby. Nie mogłam się skupić na matematyce.\nA może po prostu naprawdę nie chce ,żeby pojechał do swojego świata. Bo mam go tutaj przy sobie. I mogę się nim nacieszyć.\n-Anna? Halo jesteś tutaj ?\n-Jestem Josh jestem.\n-O widzę ,że uczysz się - uśmiechnęłam się.\n-Mam ochotę z tobą zatańczyć. Pamiętasz nasz taniec?\n-Pamiętam. Ale nie mam już takiej pięknej sukienki.\n-Masz pewnie jeszcze piękniejsze.\nChciałam się do niego przytulić , ale nie chcę nie potrzebnych plotek.\nDzień minął bardzo szybko.\nWeszliśmy do mnie do domu.\nLucy pokazywała się mamie w swojej nowej sukience.\n-Patrz Aniu jaką mam sukienkę. Dla ciebie też mamy.\n-Tak jest u ciebie w pokoju.\n-Ślicznie wyglądasz Lucy. – Pochwalił ją Josh.\nWeszłam do pokoju. Ta sukienka była śliczna!\n-Patrz nawet taka podobna jak ta co byłaś na balu.\n-Bardzo mi się podoba. Przymierzę Ją.\nByła długa , jasno czerwona. Po prostu idealna.\nZałożyłam Ją pasowała jak na mnie szyta.\n-Josh ? Zapniesz ?\nJosh przybliżył się do mnie. Poczułam Jego ciepło. Miał takie ciepłe ręce.\n-Wyglądasz prześlicznie. I pomyśleć ,że się w tobie zakochałem. Popatrz. Mogło się to inaczej potoczyć.\nNie obróciłam się do niego słuchałam co mówi.\n-Nie wiem co się wtedy ze mną stało. Inne dziewczyny były takie proste i nieprzewidywalne. A z tobą czułem ,że coś się wydarzy. I jesteś inna.\nPrzytulił mnie do siebie w tali.\nNadal nic nie powiedziałam a ni się nie odwróciłam.\n-Dobrze mi z tobą.\nW końcu obróciłam się i spojrzałam mu w oczy. Tak w te niebieskie oczy jak niebo.\n-Uwielbiam Cię. Twoje oczy , usta. Wiesz co chciałbym zrobić ale nie mogę. Tak bardzo tego chcę.\n-To zrób to. – powiedziałam.\n-Wiesz ,że nie mogę.\n-To nie twój świat. Nikt się nie dowie. Nie będziesz miał żadnych konsekwencji.\n-Anno. Nie wiem.\n-Zrób to dla mnie. Proszę – popatrzałam się na niego.\n-Co ty ze mną robisz? Odpowiesz mi na to pytanie?\n-Nic to samo wychodzi.\n-Wariuję ,przez Ciebie Anno.\n-Będziesz takim samym wariatem jak Ja. Nie narzekaj.\n-Nie mam prawa narzekać.\nPochylił się nade mną. Poczułam jego oddech. Zamknęłam oczy. Naprawdę chcę , żeby mnie pocałował.\n-Masz takie śliczne usta. –mówił mi do ucha.\n-To je pocałuj – mówię.\nPowoli zaczął się zbliżać do moich ust. I wreszcie mnie pocałował ! Tak długo na to czekałam. Był to bardzo delikatny pocałunek. Chyba najlepszy na świecie.\nOderwał od moich ust swoje. Spojrzał na mnie.\n-Oczy też masz piękne. I ślicznie wyglądasz w tej sukience.\nNie mogłam wydusić z siebie słowa. To takie piękne uczucie.\n-Coś nie tak ? Coś źle zrobiłem ?\n-Wszystko w jakim najlepszym porządku.\n-Naprawdę nie wiem co się ze mną dzieję.\nPrzytuliłam się do niego. Nie chciałam puszczać go ze swoich objęć. On jest mój i nikomu go nie oddam.\n-Będę tęsknić i to bardzo.\n-Jutro będziesz musiał wracać.\n-Wiem. Ale nie chce.\n-Ja też nie chce. Chcę ,żebyś był przy mnie.\n-Uwierz mi Anno Ja też ale to nie takie proste.\nWelcome to My Paradise ♥: Uwagi: -błędy ortograficzne -powtarzanie się jakiś słów -interpunkcja -budowa zdań Uważam, że twoje opowiadanie jest naprawdę ciekawe a jedyne do czego mogę się przyczepić to te błędy, które wyżej zostały przeze mnie wymienione. Czekam na kolejny ;)\nBeznadziejna nadzieja.: jejkuuu <3 i te gify, świetne!!\nGoodbbye: jejuuu jakie romantikooo .omomom zapraszam ;*\n"Dwa światy "Rozdział 25\n-Obejrzymy jakiś film ? –zapytałam\n-Dobrze. Ty tu rządzisz – uśmiechnął się.\n-Czuję ,że nie znasz się na filmach. Trafiłam ?\n-W samo sedno.\n-Hmm… - pomyślałam. Możemy w coś zagramy ?\n-O niektóre gry znam !\nZagraliśmy w szachy. Tata mnie nauczył w nie grać.\n-Dobry jesteś. – pochwaliłam go\n-Ty lepsza. Ja tylko wiem co to jest dama, ale daję radę , podszkolę się i będzie dobrze.\nUwielbiałam jego poczucie humoru\n-Nadal nie mogę uwierzyć ,że tu jesteś. Nie wiedziałam ,że cię jeszcze zobaczę. I znajdziesz maszynę i się tu dostaniesz. Tak bardzo się cieszę.\nNagle przypomniałam sobie o rysunku który kiedyś narysowałam.\nPodeszłam do biurka gdzie schowałam rysunek. Wyjęłam go z teczki.\n-ładny ? – zapytałam pokazując go Joshowi.\n-To naprawdę Ja? Coś nie podobny – uśmiechnął się.\nSzturchnęłam go aby się nie nabijał\n-Jest cudowny. Kiedy go narysowałaś ? –zapytał.\n-Pamiętasz to jak uratowałeś mnie przed tym potworem ?\n-Jak mógł bym zapomnieć.\n-Wtedy kiedy już wróciłam do swojego świata go narysowałam. Myślałam ,że Cię nie zobaczę i dlatego chciałam ,żeby mi coś po tobie zostało.\n-Kurde dlaczego nie możesz zostać na zawsze – popatrzałam się w jego niebieskie oczy.\n-Masz śliczne oczy wiesz?\n-Aniu idźcie już spać ,późno już. – wołała mama tak głośno ,że było ją słychać przez zamknięte drzwi.\n-Już - odpowiedziałam.\n-Kurde nie masz piżamy.\n-Nie potrzebuję piżamy mogę spać w koszulce i jakiś spodniach.\n-Poszukam coś u taty , na pewno się zgodzi.\nPoszłam do pokoju rodziców. Mama była w łazience\n-Tato potrzebuję koszulkę i spodnie dla Josha.\n-Poszukaj w szafie – odpowiedział robiąc coś na komputerze.\n-A może ze mną porozmawiasz?\n-Już kochanie. – odszedł od komputera\n-Pomogę Ci coś wybrać.\nZaczął grebelować w szafie.\n-Tato co się z tobą dzieję. Tylko praca. A co z nami ze mną i Lucy ?\n-Przecież muszę jakoś utrzymać rodzinę.\n-Rozumiem, ale mógłbyś też czasem sobie robić przerwy. Proszę Cię o to nie chcę ,żebyś się przemęczał.\n-Dobrze córeczko. Postaram się to jakoś naprawić.\n-Dobranoc Aniu – pocałował mnie w czoło\nZajrzałam po drodze do Lucy czy śpi. Spała smacznie jak aniołek.\n-Już jestem – powiedziałam wchodząc do pokoju.\n-Tak sobie myślę ,że tu jest naprawdę inaczej. Jesteście wolni. Nie jeździcie konno. Nie macie balów, króla , królowej.\n-Chciałabym ,móc powiedzieć ,że jest wolna. Tutaj wszystko za szybko się dzieje.\n-Za szybko ?\n-Tak. Wszystko idzie z postępem czasu. Ludzie nie rozmawiają ze sobą prawie wcale tylko przez Internet. Listy już w ogóle zaginęły. Bardzo mało osób je pisze.\n-A wolałabyś żyć w świecie gdzie trzeba walczyć aby przetrwać ?\n-Nie wiem gdzie bym wolała. To trudne pytanie.\n-Okey. Przebieraj się. Ja idę się umyć więc możesz się spokojnie ubrać.\nWzięłam ręcznik i udałam się do łazienki.\nTo jest nie realne. On tu jest. Chłopak w którym się zakochałam na zabój.\nTutaj w moim świecie. Tuż obok.\nSpojrzałam na tatuaż. Cieszę się ,że go mam. Jest mój na zawsze. Podjęłam dobrą decyzję.\nWzięłam prysznic. Kiedy chciałam wziąć szampon zacięłam się o szklaną półkę. Dosyć mocno.\n-Szlak by tu trafił – krzyknęłam.\n-Anno? Co się stało ? – słyszałam pod drzwiami Josha.\nZaplątałam rękę papierem i założyłam koszulę nocną.\n-Skaleczyłam się , zobacz – odplątałam papier\n-Nie ciekawie to wygląda. Przestraszyłem się kiedy Cię usłyszałem.\n-Wiesz co mógł zrobić ? prawda?\n-Wiem narysować mi znak\n-Tak. Ale nie mam mojego pióra. A ty krwawisz. – martwił się.\n-Pokaże Ci jak u nas wygląda pomoc dla rannego. –uśmiechnęłam się.\n-Weź z tej półki białą butelkę. I obok kawałek papieru wylej na to.\nZrobił to co kazałam.\n-I teraz przyłóż mi do ręki.\nZłapał moją dłoń bardzo delikatnie.\n-Coś nie tak zrobiłem ?\n-Nie po prostu szczypie. To normalnie. Świetnie ci poszło. – dałam mu całusa w policzek.\n-No co ? Przecież nie złamałam prawa. Pamiętam o nim\n-Nie prawda. Mam wady. Nikt nie jest idealny.\n-A dlaczego to nie znikło ?\n-Musi się zagoić. U nas się goi kilka dni.\n-Chyba pójdę na kurs czekaj jak to się nazywa?\n-Kurs ratownictwa chodzi o pomaganie w potrzebie.\nZnowu zaczeliśmy się śmiać.\nNagle słyszę znowu mamę.\n-Co wy tutaj robicie ? – była naprawdę wkurzona.\n-Już idziemy spać – odpowiedziałam.\n-No ja mam nadzieję. Nie podoba mi się to. Nie dlatego się zgodziłam ,żeby twój kolega tutaj nocował ,żebyście sobie mogli siedzieć do rana wygłupiając się.\n-Przepraszamy – powiedzieliśmy razem.\n-Już dobrze. Teraz szorować do spania. Dobranoc.\n-Nigdy jej nie widziałam takiej\n-Trochę przypomina moją mamę.\n-Okey idziemy spać.\nJa położyłam się na moim łóżku. Josh spał na materacu. Ale i tak nie mogłam usnąć.\nMyślałam o tej całej historii.\nWślizgnęłam się obok Niego.\n-Chyba nie powinniśmy spać razem ? Prawda?\n-Tak tak prawda. Ale tak będzie lepiej oboje się wyśpimy.\n-A twoja mama ?\n-Nie zorientuje się.\nUsnęłam bardzo szybko.\nOboje musieliśmy wstać dość wcześnie ,żeby iść do szkoły.\n-Dzień dobry – obudziłam się słyszać głos Josha.\nChciałabym mieć takie pobudki codziennie.\n-Muszę Ci powiedzieć ,że strasznie się kręcisz jak śpisz.\n-No wiesz co nie to chciałam usłyszeć po prze budzeniu. Dzięki.\n-Może pójdę twojej mamie pomóc przy śniadaniu ?\nUbrałam sukienkę ,ponieważ jest ciepło.\nJosh uśmiechnął się do mnie jak schodziłam ze schodów.\n-Wiecie ,że zaraz się spóźnicie. Jest już 7.40 dalej dzieciaki śniadanie i do szkoły – mówiła mama.\nPrimrose♥: Jezu co ja mam za refleks po 8 dniach............... COO?! już myślałam o scenie erotycznej.\nWelcome to My Paradise ♥: Uwielbiam ^^\nBeznadziejna nadzieja.: jaki piękny ♥\n"Dwa światy" Rozdział 24\n-Ciekawe co powie na to wszystko twoja Mama.\n-Chyba dobrze. Tak mi się wydaję.\nWtedy podszedł do nas profesor\n-O chyba dobrze się dogadujecie ? Jak się cieszę ,że trafiłem z przewodniczką. Anno twoja mama się zgodziła. I już nawet jakiś placek piecze. – uśmiechnął się…. A tak w ogóle jesteś zwolniona z ostatniej lekcji, możesz oprowadzić Josepha po mieście.\n-Dziękuję profesorze. Postaram się aby się tu nie nudził.\n-Obstawiam ,że się nie nudzi.\n-Dobra , to idziemy do sklepu. – powiedziałam.\n-Ale czy ja powinienem?\n-Tak , tak. Musisz jakoś wyglądać. Pamiętasz zero podejrzeń. Będziesz najładniejszym chłopakiem w całej szkole.\n-Dobrze , zgadzam się.\nWzięłam go za rękę i razem szliśmy do miasta.\n-I jak podoba ci się coś? –zapytałam.\nRozglądał się po półkach. Wziął do rąk jakąś bluzkę.\n-Okey , czyli nie. –odłożył ją z powrotem.\n-Ja ci coś wybiorę.\nWzięłam niebieską bluzkę na krótki rękaw i ¾ jeansy.\nWyglądał naprawdę dobrze. Jak nie on. Ale podobało mi się.\n-Nawet mi się podoba. Tylko bardzo dziwną macie tutaj modę.\n-Wyglądasz świetnie. Idziemy do kasy.\n-Teraz się już nie wyróżniasz.\n-Cieszę się. – odpowiedział\nNagle zadzwoniła mi komórka.\n-Co się dzieje? –zapytał Josh\n-Komórka mi dzwoni.\n-Co dzwoni ?\n-Telefon . To takie coś przez co można rozmawiać kiedy chcesz.\n-Anna! Gdzie ty jesteś , a nie przepraszam Gdzie wy jesteście? –mówiła Liliy przez komórkę.\n-Idziemy teraz do domu.\n-Okey. Zobaczymy się?\n-Nie wiem , pewnie jutro w szkole.\n-Ok. To jak coś to się odzywaj , albo ja zadzwonię.\n-Tak bardzo się cieszę ,że tutaj jestem. Jeszcze pokłóciłem się z Matką.\n-O co ? –zapytałam.\n-O Ciebie. Nie kazała mi się z tobą widywać.\n-Nie podejrzewa niczego ?\n-Nie chyba nie.\nPoszliśmy do domu. Lucy była bardzo zadowolona , z pobytu Josha u nas. Opowiadałam Jej o Księciu. Więc pewnie wiedziała o co chodzi. Chciała pewnie coś powiedzieć. Ale położyłam palec na usta , dając jej znak, żeby nic nie mówiła. Zrozumiała.\n-O już jesteście – ucieszyła się mama wychodząc z kuchni.. – Mam dla was ciasto, właśnie się piecze.\n-Josh , to jest moja mama – przedstawiłam Go.\nJosh pocałował mojej mamie dłoń.\n-O jaki szarmancki.\n-Dobrze, mamo, może ja pokaże Joshowi dom?\n-Tak oczywyście. Niech się czuję jak u siebie.\nWeszliśmy na górę po schodach.\n-I jak podoba ci się? Wiem ,że tu nie jest jak u ciebie. – mówiłam.\n-Mi się bardzo podoba. Mam rozumieć ,że to twoja komnata?\n-Tak to moja komnata – zaśmiałam się.\n-Bo u nas nazywa się to pokój.\n-Będziesz musiał spać na materacu.\nNagle weszła do pokoju Lucy\n-O ja cię O ja cię – podskakiwała jak szalona.\n-Lucy. Uspokój się – wołałam\n-Naprawdę jesteś Księciem ? – zapytała po cichu.\nUsiadła na jego kolanach i zaczęła go wypytywać o różne piredoły\n-To prawda ,że istnieje magia ?\n-Tak mi się wydaję , nie jestem niestety magikiem. Znam niektóre zaklęcia.\n-Pokażesz mi coś ? – zapytał … Proszę. – popatrzała się na niego robiąć maślane oczy\n-Nie mogę ci odmówić.\n-Anno podasz mi świece ?\nPołożyłam świece na biurku.\nJosh , poruszał palcami a świeca sama się zapaliła.\nChciałam im wyciąć numer. Używając mojej mocy.\nWyciągłam rękę do przodu, poruszając doprowadzając do tego ,że świeca zaczęła lewitować.\n-Hej! Zobaczcie. – wołałam.\n-Aniu ? Ty to robisz?\n-No ja . Widzisz twoja siostra też ma zdolności magiczne.\n-Koniec pokazów magii. – zarządziłam.\n-Josh ? Pójdziesz z Anią na wesele?\n-Wesele ? – zapytał zdziwiony.\n-Tak. Moja ciocia się żeni i zostaliśmy zaproszeni. Oczywiście z osobą towarzyszącą.\n-Widzisz Aniu masz taką osobę. Zgadasz się prawda? Powiedz ,że tak będziecie tak ładnie wyglądać.\n-Jeśli będę mógł to oczywiście zgadzam się.\n-Lucy , jest już późno , idź się umyj i do łóżka potem do ciebie przyjdę.\n-No dobra – i poszła.\n-Mówiłam ,że to nie zła wariatka. Przepraszam za nią.\n-Nie przepraszaj. Naprawdę Ją polubiłem.\nUsiadłam koło niego.\n-Naprawdę chcesz iść na to wesele? – spojrzałam na niego.\n-Tak. Zobaczę jak się u was obchodzi takie rzeczy.\n-A jak długo możesz być? Wiesz co się może dziać w pałacu.\n-Co ma się dziać ?\n-Np. jeśli twoja Matka się dowie ,że Cię nie ma. I zacznie poszukiwania.\n-Wątpię ,żeby zaczęła poszukiwania dlatego ,że ona rzadko kiedy się mną przejmuję.\n-Czytałeś pamiętnik Ojca? –zapytałam.\n-Tak. Bardzo dziwne ,rzeczy w nim pisał. Wiem ,że kochał inną kobietę. Ale nie chciał zdradzić Matki.\n-Nie. Ale nie wiem co to za kobieta.\n-Myślisz ,że to by mogła być moja mama ? – zaczęłam łaczyć fakty.\n-Anno nie mam pojęcia.\n-Mam nadzieję ,że nie\n„Nie martw się „- Usłyszałam głos w głowie.\n„Spróbuję” – odpowiedziałam.\n-Ale to jest super. Porozumienie bez słów.\n-Kochani. Mam dla was placek. Częstujcie się. A Właśnie Aniu, jak byście czegoś potrzebowali, to możecie wołać.\n-Ja się pójdę położyć , jakoś źle się czuję.\n-Mamo wszystko w porządku ? – zapytałam.\nWelcome to My Paradise ♥: Świetny <3\nSmerfcia: świetny rozdział :)\nOne way ...: Wspaniały rozdział !!! <3 <3 Czekam na więcej :)\n"Dwa światy" Rozdział 23\n-Skąd wiedziałeś , jak się tu dostać?\n-Wiedziałem ,że nie jesteś stąd, wiem jak się zachowują u nas młode damy.\n-A jak się tu dostałeś?\n-Przeczytałem pamiętnik Ojca\n-Nie wiedziałam , że Cię jeszcze zobaczę , znaczy się w takich okolicznościach.\n-w czym ? – uśmiechnął się.\n-W tym momencie i o takim czasie – przytuliłam się do niego.\nBrakowało mi go. Jego ciepła.\n-Co teraz zrobimy ? – zapytał\n-Nie wiem. Podobno jesteś z wymiany.\n-A co to oznacza?\n-Jest u nas co roku tak ,że przyjeżdżają do nas uczniowie z innych krajów.\n-Dobrze , mówiąc jestem z innego kraju.\n-Wiesz ,że będziesz musiał tu zostać z kilka dni. A twoja Matka ?\n-Jakoś sobie z nią poradzę. Nie martw się .Jeśli ty tu jesteś to ja dam radę. –wziął moją twarz w ręce.\n-Nikt nie może wiedzieć ,że się znamy. Bo będziemy mieli kłopoty. Dobrze?\n-Okey.Muszę Cię oprowadzić po szkole. I potem musimy iść kupić jakąś koszulkę , nie możesz być tak ubrany. Ludzie będą się dopytywali dlaczego tak chodzisz ubrany.\n-Czyli to zły strój ?\n-Jakie to wszystko dziwne. –stwierdził\n-Nauczysz się – dałam mu buziaka w policzek…. Chodź musimy iść.\nPoszliśmy do wnętrza budynku.\nSłyszałam już Liliy jaka była podekscytowana.\n-Miło Cię widzieć - przywitała się z Joshem.\n-Mi też miło – odpowiedział\n-Może pójdziemy coś zjeść ? –zaproponowałam.\n-Oj tak jestem głodny.- Powiedział Josh.\nWzięłam go pociągłam za ramię. Wszystkie dziewczyny , się na niego gapiły.\nDoszliśmy do stołówki.\n-Josh, poczekasz tutaj pójdę po jedzenie.\n-Jasne – uśmiechnął się.\nSiedział przy stoliku. Biorąc porcje frytek i nuggetsów i surówki, zauważyłam ,że ktoś za mną stoi\n-Cześć Anna. Co to za jazda z tym z wymiany ?\n-No cała szkoła o tym mówi , a zwłaszcza dziewczyny. Co chwilę słyszę „ Patrz jakie ciacho „ „Obstawiam ,że nie długo będzie mój „\n-O mój boże – powiedziałam po cichu\n-Profesor kazał mi go oprowadzić po szkole. I przenocować.\n-No tak co w tym dziwnego ?\n-No wiesz , brzydki nie jest.\n-No wiesz mogą być plotki.\n-Co mnie plotki obchodzą. Po prostu chłopak z wymiany. I tyle za kilka dni go nie będzie.\n-Ale po co się tak bulwersujesz?\n-Bo gadasz bzdury! Jesteś zazdrosny czy co ? – wukrzyłam się.\n-O takiego kogoś. Zwariowałaś ?\n-No ja tam nie wiem. Muszę już iść na razie.\nPoszłam do Josha.\n-Już jestem. Wzięłam to co było. Mam nadzieję ,że ci posmakuje.\n-Jakoś dziwnie się czuję. – spojrzał na mnie.\n-Wiem , to trudne , to wszystkie jest dla ciebie takie nowe. Ale obiecuję ,że pomogę ci to przejść.\nI znowu te jego oczy, w których się zakochałam.\n- Wiesz wreszcie mogę odpocząć od tego wszystkiego. I pobyć z tobą.\nWtedy wpadła Liliy.\n-Kurde te laski nie mogą tego przeboleć.\n-Czego ? –zapytał Josh.\n-Mnie? –zapytał zdziwiony.\n-A no tak , dobra nie ważne.\n-Liliy, wiesz ,że nie możesz nic wygadać? Prawda?\n-Wiem , wiem Anna spokojnie. Ja na twoim miejscu zaczęła bym się bać tych lasek.\n-Chyba nie są takie złe.\n-No ja tam nie wiem.\n-Dobra chodźmy już , bo wreszcie Cię nie oprowadzę i co powiesz profesorowi. –zaśmiałam się.\n-Czyli gdzie idziemy ?\n-Pokażę ci szkołę – uśmiechnęłam się.\n-Dobra to ja idę na Niemca. Do zobaczenia potem.\n-Anno, o co chodziło ?\n-Podobasz się innym dziewczynom i tyle. Nie przejmuj się im się podoba prawie każdy chłopak.\n-Ale ty wiesz ,że to ty mi się podobasz.\n-Wiem, wiem. –uśmiechnęłam się nieśmiało.\n-A jak twój rysunek ? –zapytał\n-Myślę ,że w porządku.\n„Cześć „ – usłyszałam nagle w głowie\n-Możemy mówić do siebie w myślach ! – byłam podekscytowana.\n-Czyli mnie słyszysz? To świetnie. Ale nie wiem ile takie coś może potrwać. Kiedy będę gdzieś indziej , będziemy mogli się słyszeć.\n-To cudowne !\n-Obstawiam ,że to przejściowe. I ma to swoją ograniczoną moc.\n-Ważne, że działa. Ale teraz nam się nie przyda aż tak bardzo.\nWelcome to My Paradise ♥: Wspaniały :)\n✝ ѕateenkaari ♥: Oby te laski, niczego nie wykombinowały :)\nOne way ...: Świetny rozdział :) czekam na więcej : ))))\n"Dwa światy" Rozdział 22\n♥Żуנę ѕιę туℓкσ яαz♥: Nienawidzę takich końcówek! Ale w sumie z drugiej strony.. to lubię je ;* Nakręcają mnie na następny rozdział i wyczekuję z utęsknieniem!Co ja mogę powiedzieć oprócz tego, że jest to kolejny znakomity rozdział w twoim wykonaniu <3\n✝ ѕateenkaari ♥: Aż za krótki ten rozdział. :O\nSmerfcia: świetny rozdział kochana <3\n"Dwa światy" Rozdział 21\nPrimrose♥: Mama Anny i tata Josha?! cooo?\nŻartuje z blizny, kto nie zaznał rany: O kurczczki. Mama Anny i Tata Josha?. Czekam na kolejny.\nBeznadziejna nadzieja.: Genialny rozdział jak zawsze :)\n"Dwa światy" Rozdział 20\nOtworzyłam drzwi kluczem, wchodząc słyszę głosy mamy i Lucy.\n-Kochanie zbieraj się, zaraz jedziemy. A pamiętaj weź strój , ciocia obiecała ,że pokąpiecie się w basenie\n-O ale super. ! Już biegnę.\n-Cześć wszystkim- powiedziałam głośno\n-A moje dziecko gdzie ma telefon? – zapytała mama\n-O matko – zaczęłam szukać telefonu w torebce… Spojrzałam na wyświetlacz… nie odebranych połączeń… 7! Przepraszam – wybełkotałam.\n-Dobrze nic się nie stało. Teraz szybciutko, przebieraj się. A i weź strój. – uśmiechnęła się.\n-Okey – również odwzajemniłam uśmiechem.\nWeszłam do swojego pokoju, czy coś się tutaj zmieniło ? Nie chyba nie.\nOdłożyłam rzeczy na ziemię, wzięłam ręcznik i skorzystałam z prysznica.\nMyśląc o Joshu, spojrzałam na swój tatuaż\nZniekształcone serduszko, znajdował się on koło biodra ,trochę powyżej.\nNałożyłam na ciało żel pod prysznic , spłukałam i osuszyłam się ręcznikiem.\nZałożyłam cienką sukienkę w grochy.\n-Dziewczyny gotowe?- wołała mama z dołu\n-Już schodzimy – powiedziałyśmy razem.\nPomyślałam o Lucy , nie miałyśmy nawet trochę czasu dla siebie. Muszę jej to wynagrodzić.\nDzisiejszy dzień rezerwuję tylko dla Niej.\n-Jejku Aniu, ślicznie wyglądasz, coś się w tobie zmieniło, wiesz – Mówiła Lucy\n-Wydaję Ci się siostrzyczko, nic się nie zmieniłam, ale za to ty rośniesz jak na drożdżach. Coraz ładniejsza z ciebie dziewczyna – uśmiechnęłam się.\n-Cieszę się ,że mam taką super siostrę.\n-Dobra moje kochane dzieci, cieszę się ,że tak się dogadujecie, ale na nas już czas. Nie chcecie chyba ,żeby się ciocia wkurzyła ,że tak długo nas nie ma. No dalej , dalej ruszać się do samochodu- pospieszała nas mama\nJechaliśmy dobre kilka minut , przez korki w mieście.\n-Mamo tylko my będziemy u cioci ? Czy ktoś jeszcze przyjedzie? – zapytałam.\n-Nie mam pojęcia , co ciocia przygotowała i kogo jeszcze zaprosiła powiedziała ,że to niespodzianka, więc możemy się tylko domyślać.\n-Uwielbiam niespodzianki. – cieszyła się Lucy\n-Jesteśmy na miejscu. – oznajmiła mama.\nCiocia już stała pod domem. Wyglądała bardzo kwitnąco , uśmiech nie schodził jej z twarzy. Jak zwykle miała swoje długie jasne włosy do pasa. Nie wyobrażam sobie jej w krótkich włosach.\n-Witajcie moi kochani ! Myślałam ,że już w ogóle nie przyjedziecie. Boże jak ja was dawno nie widziałam. Anna ! Jaka już z ciebie pannica. O Lucy z ciebie również już naprawdę piękna dziewczynka. Obie jesteście takie śliczne.\nBardzo lubię swoją Ciocię.Jej dom jest naprawdę duży, ma dwa piętra. Dawno temu wyjechała za granicę.Jest ona dobrze po 30- trzydziestce. Zazwyczaj była sama.\n-Wchodźcie, obiad czeka. No i moja niespodzianka.\nZ zewnątrz był naprawdę ładny ten dom , ale w środku jeszcze lepszy.\nWszystko błyszczało, ogromne schody. Przypominały mi pałac w którym mieszka Josh.\n-O mój boże Wiola , jedne ogromne wow – mama była zachwycona.\n-Cornelio nie przesadzajmy, zaoszczędziłam trochę. I o to proszę efekty.\n-Ślicznie, pewnie cudownie ci się tu mieszka.\n-Wprost wyśmienicie – Ciocia na chwilę spojrzała się w inną stronę jak by na kogoś czekała. –O już jesteś . O to moja niespodzianka. Chcę wam przedstawić mojego Narzeczonego. Ma na imię Patrick.\n-Mi również mi poznać , bliskich mojej narzeczonej. – pocałował dłoń każdej z nas.\nMam nadzieję ,że mnie polubicie.\nStałyśmy jak wryte.\n-Coś się stało ? Powiedziałam coś nie tak ? – dopytywała się ciocia.\n-Nie nie wszystko w porządku. Tylko po prostu się zdziwiłyśmy.\n-No dobrze. Więc zapraszam wszystkich na obiad.\nUsiadłyśmy przy ogromnym stole.\n-Ktoś chce się czegoś napić , mamy całkiem spory barek.- uśmiechnął się Patrick\n-Kochanie , myślę, że możemy z tym poczekać po obiedzie. Prawda dziewczyny ?\n-Tak tak zgadzam się.\n-A tak w ogóle zobaczcie pod swoje serwetki – uśmiechnęła się ciocia.\nPod spodem była koperta. Bardzo ładnie ozdobiona. Otworzyłam ją.\n„Serdecznie chcemy zaprosić Annę Martin z osobą towarzyszącą na nasze wesele „\n-Ciociu wychodzisz za mąż ?- zapytała Lucy\n-O ja cię ale super, będziesz miała taką śliczną białą sukienkę jak te panie na wybiegach mody ?\nCiocia śmiała się.\n-Lucy .. –mama na nią spojrzała.\n-Oczywiście, mam nadzieję Anno ,że zostaniesz moją druhną i Lucy oczywiście też ?\n-Z przyjemnością – odpowiedziałyśmy.\n-A ty Cornelio moim świadkiem ?\n-Tak Zgadzam się z wielką radością.\nBeznadziejna nadzieja.: Rany, jaki niesamowity ♥\nSmerfcia: ojej! *.*\nŻartuje z blizny, kto nie zaznał rany: Świetne. Czekam na następny.\n"Dwa światy" Rozdział 19\nBiorę swoje ubrania , w których przyjechałam tutaj. Josh i Nicholas , również się przebrali\n-Konno? –zapytałam ze zdziwieniem.\n-Nie ma sprawy , nauczymy Cię. – Uśmiechnął się Josh\nWyszliśmy troje po abażurze na dół do stajni.\n-Jakie śliczne konie – byłam zachwycona.\n-Twój nazywa się Perła.\nWsiadam na konia, boję się strasznie.\n-Josh pojedziesz ze mną? - zapytałam\n-Jasne. – usiadł Od razu przede mną.\n-Tak jasne , a ja co? Pojadę sobie sam , nie przejmujcie się mną. – mówił Nicholas\nTrzymałam Josha w tali, chciałam się nim nacieszyć.\n-Ej nie ściskaj mnie tak mocno. – Poczułam jak jego mięśnie drżą od śmiechu.\nZnaleźliśmy się przy chatce.\n-I co aż tak źle?\n-Nie , przy tobie się nie bałam. – spojrzałam w niebieskie jak niebo tęczówki.\n-Powiedz mi , co masz w sobie takiego ,że jak jestem przy tobie to moje serce bije jak opętane.\n-Nie mam pojęcia. – wziął ujął moją twarz w ręce. Uwielbiałam jego dotyk.\n-Josh , idę przygotować broń – odezwał się Nicholas. … A wy no cóż pobądźce Se sobie sami Se sobą , oczywiście nie musicie się śpieszyć.\n-Twój kuzyn jest naprawdę świetny. Bardzo zabawny.\n-Jest dla mnie jak brat.\n-Możesz mi powiedzieć , co jest w tej książce ze znakami?\n-Można powiedzieć ,że to nie jest oryginał , tylko jej połowa, to był dziennik mojego Ojca. W jednej połowie miał rysunki a w drugiej , mówił mi ,że to jego pamiętnik.\n-Nigdy go nie czytałem.\n-Ciekawe co mógł w nim zapisywać? Pewnie jakieś swoje wyznania.\n- Sam nawet nie wiem czy on żyję. Brakuję mi go. Ostatnimi czasy kłócili się z Matką.\n-Wiesz co mnie jeszcze zastanawia , dlaczego twoja Matka tak się zdziwiła jak mnie zobaczyła.\n-Może , gdzieś już Cię widziała. Ewentualnie myślała ,że przestawiam jej Księżniczkę z rodu królewskiego, a ja nie potrzebuję żadnej Księżniczki z jakiegoś tam nie wiadomo jakiego rodu .Dla mnie i tak jesteś moją Jedyną Księżniczką.\nSpoglądaliśmy sobie w oczy. To takie piękne usłyszeć ,że jest się kogoś Księżniczką.\nNaprawdę się zakochałam. Kurde tak bardzo chcę go pocałować , ale przez ten kodeks nie jest to możliwe.\n-Możesz mi narysować ten rysunek, co mówiłeś , że może go mieć jedna osoba , aby pamiętać o tej drugiej?\n-Jesteś pewna ? To poważna decyzja. Musisz naprawdę coś do mnie czuć. – uśmiechnął się.\n-Nie wierzysz mi ?\n-Więc jestem pewna. Chcę tego.\nWyciągnął swoje pióro.\nKiwnęłam głową , kiedy się na mnie spojrzał.\nPodciągnęłam bluzkę do góry.\n- Anno , pamiętaj ,że bardzo wiele dla mnie znaczysz , i obojętnie co się stanie , będę cię kochał.\n-Wiem Josh , ja ciebie też.\nJosh rysował mi ten znak. Byłam przeszczęśliwa chociaż strasznie mnie szczypało.\n-Teraz już będziesz o mnie pamiętać bardzo długo.\nByło to niewielkie serduszko ale o dziwnym kształcie.\n-A ty nie musisz mieć ?\n-Jeśli jedna osoba ma , to ta druga jest już z nią połączona.\n-Dobrze mi tu.\n-Mi również z Tobą.\n-Odwieziesz mnie do domu? –zapytałam.\n-Myślałem ,że jeszcze zostaniesz?\nWziął mnie za rękę i poprowadził do wyjścia.\n-Zaraz wracamy – zawołał do Nicholasa.\n- Ja nie mogę , wy to macie fajnie, ciekawe czy ja kiedyś tak zauroczę.\n-Jestem pewna , że znajdziesz tą osobę. Nawet znam bardzo podobną osobą do ciebie. – uśmiechnęłam się.\n-O to musisz mi ją przedstawić.\nKoń czekał na zewnątrz i pił sobie wodę. Pogłaskałam Perłę.\nJosh stanął za mną czułam jego dotyk , obróciłam się.\n-Jedźmy już lepiej.\nWsiedliśmy na Perłę. Koń był bardzo spokojny. Kiedy znaleźliśmy się na ryneczku.\n-Zatrzymaj się tutaj.\nJosh , zatrzymał konia.\n-Kiedy Cię zobaczę ? -\n- Pewnie nie długo.\n- Mam rysunek to będzie jak bym była obok Ciebie.\n-Jezu to dla mnie jak wieczność.\nChcę Cię mieć zawsze przy sobie.\n-Musisz być cierpliwy.\nWeszłam do tunelu, rozejrzałam się chwilę po tym tajemniczym pokoju, myślałam ,że może coś jeszcze tutaj znajdę, ale niestety same bzdury pokryte kurzem. Więc weszłam do budki i przekręciłam kluczyk. I znalazłam się w swoim świecie. Przebrałam się w swoje ubrania. Miałam taką piękną sukienkę, strasznie mi się podobała. Ubrałam ,więc swoje jeansy i koszulkę, wzięłam torbę na ramię i ruszyłam w stronę do domu. Spojrzałam na zegarek , godzina 9 : 00\n-Świetnie- powiedziałam na głos.\nCzyli zdążyłam, mama nie będzie wiedziała ,że byłam gdzie indziej. Mam taką nadzieję.\n✝ ѕateenkaari ♥: Zakochani, jakie to romantyczne <3 Cudny ^^\nOne way ...: Kocham to ♥♥ Rozdział boskii ! ! ♥ Czekam na next : )) pisz szybciutko :*\nSmerfcia: świetny rozdział! :*\n"Dwa światy" Rozdział 18\nWczołgałam się pod wielkie łóżko i przysłuchiwałam się sytuacji.\n-Książę Josephie. Pana Matka kazała mi szlachetną mość poinformować , aby się się Pan przygotował do przyjęcia , ponieważ przyjeżdża pana Kuzyn.\n-Dobrze , Nataszo. Mam do pani prośbę.\nChyba powiedział jej coś na ucho , bo nic nie usłyszałam.\n-Możesz wyjść -powiedział.\n-Dzień Dobry panienko. Mam na imię Natasza, jestem tutaj pokojówką.\n-Miło mi jestem Anna\n-Natasza pomoże Ci przy ubiorze na przyjęcie.\n-Ja mam iść na przyjęcie?\n-Tak , ale najpierw przedstawię Cię mojej Matce i Królowej.\nNagle przychodzi mi sto myśli na minutę , ja? Mam poznać królową?\n-Świetnie zabieramy się do roboty.\nNatasza upięła moje włosy do gry , ubrałam prześliczną sukienkę. Dziwnie się w niej czułam , nie jestem przyzwyczajona do takich sukien. Była naprawdę śliczna , długa i rozkloszowana jasno – różowa.\nJosh ,również prezentował się świetnie. Miał na sobie czarny garnitur.\n-Dziękuję Nataszo , możesz odejść.\n-Spokojnie- mówił mi do ucha.. A tak swoją drogą ślicznie wyglądasz – uśmiechnął się\nPoszliśmy do naprawdę dużej Sali.\n-Matko chciałbym Ci kogoś przedstawić.\n-Dzień Dobry Wasza Wysokość. –ukłoniłam się.\n-Jak się panienko nazywasz? – zapytała Królowa.\nMatka Josha dziwnie mi się przyglądała.\n-A twoja matka? – tym razem spytała matka Josha\n-To jej nazwisko po mężu ?\n-A jakie miała nazwisko przed ślubem?\nZamarła , była naprawdę zdziwiona\n-Matko ,myślę ,że to już wystarczy.\n-Tak Tak Synu , możecie iść.\nZachowanie jej trochę nnie zdziwiło.\nNigdy nie byłam w Sali Balowej , a już tym bardziej nie jadłam Królewskiego obiadu. Zastanawiałam się czy tutaj jest widelczyk , każdy do innego dania.\nJosh, powstrzymywał mnie na duchu, mówił ,żebym się nie martwiła.\nWeszła Druga rodzina królewska , również miała tylko jednego syna. Widać , było ,że to Ktoś bliski dla Josha\n- Anno , poznaj Księcia Nicholasa , to mój kuzyn.\n-Miło mi – odpowiedziałam\nKsiążę , pocałował moją dłoń na powitanie. Tego chyba wymagała ich kultura.\nZadzwoniły dzwony , że można usiąść do stołu i uczta jest gotowa.\nNicholas był bardzo miły i szarmancki , pewnie jak większość Książan. Widać ,że bardzo lubili się z Joshem.\n-My już się oddalimy ,Królowo , dziękujemy za przepyszne jedzenie. – mówił Josh.\nWziął mnie za rękę , oboje się ukłoniliśmy.\n-To tak wyglądają te wasze spotkania?\n-Wiemy ,że są nudne – odezwał się Nicholas\n-Ale dajemy radę. – dodał Josh.\n-Nie martw się nie jestem takim sztywniakiem, bardzo rozrywkowy czasem też jestem.\n-Wiemy , wiemy Nicholasie. – uśmiechnął się.\n-Czyli jesteście kuzynami?\n-A nie widać , jacy podobni jesteśmy ? – przybliżył się do Josha – te twarze mówią wszystko.\n-Musisz się przebrać. Nie możesz iść w takiej sukni do chatki.\n-O ja znajdę dla ciebie świetny strój , będziesz jak prawdziwa dama walcząca.\n-Nicholas zdurniałeś? - zapytał Josh\nCzułam się jak bym tu była z Liliy. Nicholas bardzo przypomniał mi swoim zachowaniemJą . Pewnie by się dogadali.\nŻartuje z blizny, kto nie zaznał rany: Jak zwykle SUPER!\n✝ ѕateenkaari ♥: Cudny ♥:)\nPrimrose♥: Nono. O co chodziło królowej! :) Super gify :) Szczególnie ten 1 :) Czekam na kolejny :)\n"Dwa światy" Rozdział 17\nMama czekała na mnie na parkingu.\n-Cześć Aniu. Może chcesz jechać na jakieś zakupy mam wolne popołudnie?\n-Jasne. Bardzo chętnie.\nWybrałyśmy się co centrum handlowego. Kupiłam sukienkę i balerinki.\nPrzeczytałam list od Josha , ucieszyłam się. Ja również za nim tęsknie i to nawet nie wie jak bardzo.\nPostanowiłam ,że muszę się z nim zobaczyć. Więc wyruszam sama do drugiego świata.\nWtedy zadzwoniła Liliy.\n-Anna ? Halo ? Masakra jakieś choróbsko mnie siekło, dostałam antybiotyk i leże w łóżku, a u ciebie co?\n-Powiedzmy ,że w porządku. No to ja ci dłużej nie zajmuję czasu, odpoczywaj sobie na spokojnie. Odwiedzę cię jutro. Do zobaczenia\nRozłączyłam się. Jeden plus Liliy nie będzie wiedziała ,że pojechałam, a Jared?\nNie powinien się zorientować ,że mnie nie będzie jeden dzień. Wszystko powinno pójść gładko.\nWzięłam kluczyk do torby i zegarek na rękę.\n-Mamo jadę po te rzeczy do babci i chyba zostanę w końcu na noc.\n-Dobrze , tylko wróć o jakiejś 10 bo jedziemy do cioci na obiad.\n-Postaram się być.\n-Trzymaj się córeczko- mama pocałowała mnie w czoło jak małe dziecko.\n-Mamo – uśmiechnęłam się.\n-No co , dla mnie i tak jesteś moim małym szkrabem.\n-Kocham Cię – wyszeptałam do niej.\n-Ja też. – odpowiedziała.\n-Ja już muszę iść , spóźnię się na autobus.\nTak jak zamierzałam poszłam do parku , weszłam do tunelu. Założyłam suknię , która została od tamtego razu. Spojrzałam na zegarek, godzina 10. Otworzyłam drzwi od maszyny i pojechałam.\nPo kilku minutach byłam na miejscu.\nZerknęłam na tarczę zegarową , była godzina 11. Czyli czas spieszy się tylko o godzinę szybciej.\nSpotkałam na ryneczku mężczyznę , który sprzedaję owoce i warzywa. Tego od , którego kupiłyśmy jabłka za pierwszym razem.\nOkazało się ,że droga do pałacu jest kręta i długa. Ale daję radę, nie poddaję się.\nWchodzę od tyłu pałacu , i widzę płot. Na szczęście potrafię przechodzić przez płoty , nauczyłam się tego jako małe dziecko , więc nie miałam z tym mniejszego problemu. Spojrzałam na boki czy nie ma straży , nikogo nie widać. Zaczęłam się zastanawiać , które to okno. Było ich mnóstwo.\nPomyślałam o gołębiu, potrzebuję jego pomocy. Ptak mnie wysłuchał i przyleciał.\nZerkam na fiolkę , w środku był kawałek papieru i malutkie pióro. Piszę wiadomość do Josha.\n„Otwórz okno „ Składam kawałek papieru.\nSłyszę dźwięk otwierającego się okna. Znajduję się ono na samej górze.\n-Masz gdzieś drabinę ? – pytam\n-Co ? jaką drabinę? – odpowiada.\nZapomniałam ,że tutaj pewnie mają inne określenie na drabinę. Więc próbuję jeszcze raz.\n-Coś ,żebym mogła wejść.\n-Musisz po abażurze.\nDałam sobie radę z trudniejszymi rzeczami to i z takim abażurem sobie poradzę.\nKrzaki na szczęście nie były kłujące , lecz na końcu trafiam na jakiś kolec , który rozdarł mi sukienkę.\nJosh pomógł mi wejść do środka.\n-Co ty tu robisz? Jak to możliwe?\n-Dostałam twój list , ja również tęskniłam za tobą.\nBył przeszczęśliwy ,że mnie widzi. Przyglądał mi się z nie mogąc chyba dowierzyć ,że to naprawdę ja. Słyszałam jego bijące serce.\nPrzyglądałam się pokoju Josha.\n-Opowiesz mi coś o sobie ? – zapytałam.\n-Jestem Księciem ,ale to już pewnie wiesz. Nie lubię tego życia.\n-Nie lubisz być księciem ?\n-Moja matka w ogóle się mną nie interesuję. Mój Ojciec wyjechał i chyba go już więcej nie zobaczę.\n-To teraz ty. Prawie nic o tobie nie wiem.\n-Ja niestety jestem zwyczajną panną , mam młodszą siostrę Lucy , to bardzo wesołe dziecko.\n-Może ją kiedyś poznam.\n-Może - uśmiechnęłam się.\nJosh pokazał mi swój miecz oraz książkę , która wyglądała podobnie jak ta co mam w domu. W niej były zapisane prawie wszystkie rysunki.\n-Zobaczę Cię jeszcze? – zapytał nagle.\n-Nie wiem Josh , mogę tak do Ciebie mówić?\n-Teraz nie jestem Księciem , jestem sobą.\nSpojrzałam w jego piękne , błękitne tęczówki.\n-Gdyby Ciebie nie było wtedy na balu , musiałbym wybrać osobę przy, której nie byłbym szczęśliwy.\n-A teraz jesteś ?\nUjął moją twarz.\n-Nigdy nie byłem bardziej szczęśliwy niż teraz.\nMiał ciepłe i gładkie ręce. Pachniał jak świeże powietrze pełne energii. Zbliżyłam się do niego , nasze twarze się stykały. Myślałam,że mnie pocałuję , chciałam tego. Josh się jednak odsunął.\n-Co się stało ? –zapytałam.\n-Nie mogę cię pocałować. Istnieję u nas prawo wierności. Nie wolno całować żadnej panny , dopóki nie będzie ona twoją żoną lub narzeczoną. Nie mogę złamać tego prawa , przepraszam.\nW głębi duszy ,byłam zła jak nie wiem , wszystko buzowało mi w środku. Przeklęte prawo.\n-Pokaże Ci coś.\nWziął mnie za rękę i zaprowadził do fortepianu , którego wcześniej nie zauważyłam.\n-Umiesz grać ? – zapytałam.\n-Czasami gram .Spróbuję coś dla Ciebie zagrać.\nZagrał piosenkę , którą znałam na pamięć. Zaczęłam akompaniować razem z nim, cicho śpiewając , bardzo lubię tą piosenkę.\n-Masz śliczny głos.\n-Dziękuję. Skąd znasz tą piosenkę?\n-Tata mnie jej nauczył, pisał czasami piosenki . Mówił ,że napisał ją dla osoby o anielskim głosie.\n-A ty skąd ją znasz?\n-Moja mama mnie jej nauczyła.\n-Też ma taki ładny głos jak ty ?\n-Schowaj się pod łóżko – mówił po cichu.\nPrimrose♥: Przypadek? Oouou\nSmerfcia: świetny rozdział :*\nBeznadziejna nadzieja.: Genialny jest, masz ogromny talent do pisania. :)\n"Dwa światy" Rozdział 16\n-Josephie! – Wołała Królowa\n-Już idę Królowo – odkrzyknąłem.\nSala była naprawdę przyszykowana bardzo elegancko. Ja osobiście bardzo się nudziłem na tych spotkaniach.\n-To jest mój siostrzeniec. Joseph – przedstawiła mnie królowa\n-A to nasza córka Petronela. – również się ukłoniła.\nByła dosyć chuda i wysoka, włosy miała spięte do góry.\nNie miałem ochoty na nic do jedzenia ,ale ,musiałem się zmusić aby coś zjeść.\nPetronela siedziała koło mnie. Było mi trochę nie zręcznie.\n-Czym się zajmujesz Josephie? – zapytała mnie matka Petroneli\n-Zajmuję się graniem na instrumentach, lecz najbardziej grą na fortepianie.\n-O to tak jak nasza córka. Może pokażesz jej co potrafisz?\n-No to idźcie do komnaty Josepha – mówiła Mama.\nSpojrzałem na nią złośliwe. Wcale nie chciałem nawiązywać z nią kontaktu.\nPoszliśmy więc do mojej komnaty.\n-Proszę wejdź - otworzyłem drzwi. Dziewczyna weszła do środka.\n-Ładny pokój – stwierdziła. Nie źle urządzony. Masz nawet łazienkę. – chodziła i przyglądała się wszystkiemu po kolei. Trochę mnie denerwowała.\n-Naprawdę umiesz grać na pianinie ? zapytałem w końcu\n-Moja matka kłamała, po prostu chce się wam przypodobać , nie lubię żądnych instrumentów. To jest nudne.\n-Tak. Tylko cały czas musisz naciskać klawisze. Mam lepsze rzeczy do roboty niż takie pierdoły.\nUsiadła przy stole , kładąc nogę na nogę.\nByłem zdziwiony. Czuła się jak u siebie!\n-O a to co ? - wzięła mój list do ręki\n-Zostaw to! – podbiegłem do niej i wyrwałem jej list z ręki.\n-Spokojnie. Przecież chciałam tylko zobaczyć.\n-To nie twój interes ! – byłem wściekły.\nPodeszła do mnie, stukając wysokimi butami, wzięła mój podbródek do góry.\n-Masz może narzeczoną?\n-O to nie dobrze. Taki Książę jak ty i nie ma narzeczony , czym to jest spowodowane ?\n-Po prostu nie spotkałem odpowiedniej osoby.\n-A co powiesz ,żebym to ja nią była ?\n-Ty? Chyba sobie kpisz!\n-Myślę ,że było by z nas udane małżeństwo. – była bardzo pewna siebie.\nZaczęła odpinać mi guziki od stroju królewskiego.\n-Przepraszam cię bardzo , ale myślę ,że powinnaś wyjść. I to natychmiast !-byłem stanowczy\n-Twoja strata , chciałam ,żebyś się dobrze bawił. Mamusia nie będzie zadowolona ,że nie zaspokoiłeś moich potrzeb.\n-Twoich potrzeb ? !\n-Nie gadam z tobą. – wyszła obrażona jak małe dziecko.\nBoże , co to było.\nUsiadłem na łóżku , dobrze ,że nie widziała listu\nTrzymałem go w ręce i spojrzałem w okno. Ptak czekał na zewnątrz. Szybko otworzyłem okno.\n-Wiesz , gdzie masz go dostarczyć. – Włożyłem list do fiolki , ptak odleciał.\nNie mogę teraz jechać do drugiego świata. Mama nie uwierzy mi w kolejną bajeczkę o wyjeździe do babci na noc. Jeszcze do tego wszystkiego doszedł Jared. Muszę wymyślić coś , ale teraz szkoła.\nUbrałam się szybko w spódniczkę i bluzkę , spakowałam torbę i poszłam do szkoły.\nKiedy byłam przy drzwiach. Mama zawołała mnie.\n-O której dzisiaj kończysz?\n-To świetnie. Przyjadę po ciebie, bo czuję ,że dzisiaj będzie padać. Nie chcę ,żebyś zmokła.\n-Dobrze w porządku – odpowiedziałam i wyszłam z domu.\nLiliy już czekała na mnie przy drzwiach wejściowych.\n-Mama nie była zła ,że jednak wróciłaś wcześniej od babci ?\n-Chyba nie. Tylko bardzo zdziwiła się na ten tatuaż.\n-Masz go jeszcze?\n-Zobacz- podciągnęłam rękaw do góry.\n-Wow. To wygląda jak linia życia. A zniknie ?\n-Powianiem zniknąć , chociaż jeszcze nie minęła doba.\n-A wszystko w porządku ?\n-Teraz już tak, chociaż mam przeczucie ,że moja mama coś z tym wszystkim wspólnego. Bardzo się dziwnie zachowuję . Od kiedy przyniosłam tą książkę.\n-Myślisz,że może wiedzieć o drugim świecie i maszynie ?\n-Nie wiem Lily.\nPoszłyśmy na lekcje. Moją pierwszą lekcją jest angielski. Miałyśmy lekcje oddzielnie, bo Liliy jest w innej grupie. Nie lubiłam nauczyciela od angielskiego. Raz był miły raz nie. Czasami nawet zasypiałam na jego lekcji. Chcę jeszcze raz zobaczyć się z Joshem. Tylko ,że jest jeden mały problem, jeśli pojedzie ze mną Lily i Jared nie będę mogła z nim na spokojnie porozmawiać. Pewnie Jared uzna ,że on nie jest dla mnie i mnie skrzywdzi. Nie chcę też ich zostawiać i jechać sama. To by było nie fair.\nNa przerwie , nie mogłam znaleźć lily a ni Jareda , Więc siedziałam sama na ławce koło szafek.\nByło tam okno. Wyglądam przez nie. Zaczęło coś stukać w tym oknie. Był to znowu gołąb\n-Masz coś dla mnie ? –ściągnęłam fiolkę a w środku zwinięty rulonik papieru.\n-Dziękuję - pogłaskałam ptaka.\nSchowałam rulonik do torby. Postanowiłam ,że otworzę go w domu.\nCzarownica .: fajne! Czekam na więcej! :)\nŻartuje z blizny, kto nie zaznał rany: Czekam na następny :*\nPrimrose♥: Mi się podoba rozdział ;) Dawaj następny !\n"Dwa światy" Rozdział 15\n-Jared ? ! – zapytałam zdziwiona\n-A co nie spodziewałyście się mnie ? – zapytał\n-Co Co ty tu robisz? – jąkałam się\n-Czułem ,że coś przedmą ukrywacie, więc zacząłem was śledzić.\n-Śledziłeś nas?- Liliy była naprawdę zdenerwowana\n-Tak. Czekam na wyjaśnienia. Co to za pomieszczenie ? – patrzył na to wszystko ze zdziwieniem.\n-No bo my … No jak by to powiedzieć, szukamy pewnego człowieka.\n-Tak i musimy być bardzo ostrożne. Dlatego Ci nie mówiłyśmy- ciągnęła LIliy\n-Anna , ale umawialiśmy się ,że będziemy sobie wszystko mówić. Pamiętasz?\n-Nie ufasz mi ? –zapytał\n-Oczywyście ,że Ci ufam, przecież wiesz.\nWstał z krzesła .\n-Właśnie widzę jak mi ufasz !\n-Naprawdę nie mogłam ci powiedzieć.\n-Dlaczego ? Co było tego powodem? Bałaś się ,że wygadam ?\n-Nie to nie o to chodzi. To dla twojego dobra.\n-Dla mojego dobra? ! Nie rozmieszaj mnie\n-Tak. Nie umiem tego wytłumaczyć.\n-Nie chcę mi się z wami gadać. Nie odzywajcie się do mnie. – poszedł w stronę wyjścia.\n-Jared poczekaj ! – wołałam.\nLiliy złapała mnie za ramię.\n-Powiedz mu wszystko. Zasługuję na to.\n-Dzięki – odpowiedziałam.\n-Jared! Do cholery ! Poczekaj .\n-Na co na dalsze wasze kłamstwa?\n-Nie, postaram się powiedzieć prawdę.\n-To zaczęło się od , kiedy znalazłam kartkę, od tego człowieka. Napisał ,że mam wielką moc , i mam znaleźć maszynę do innego świata.\n-Innego świata ? Istnieje taki świat ?\n-Tak ,ale to nie wszystko. BYyśmy w tym świecie , znalazłyśmy tą maszynę. Zobacz – pokazałam mu nadgarstek.\n-To tatuaż ?\n-Nie, powinniem do jutra mi zniknąć. To taki rysunek uzdrawiający. Kolano mi krwawiło bo trafiłam na jakiś ostry przedmiot.\n-Ale mój rysunek na plecach wygląda podobnie.\n-No właśnie. I dlatego nie chciałam ci mówić , żebyś się nie martwił.\n-Kto ci to zrobi?\n-Byłyśmy jak by to powiedzieć w podziemiach.\n-Znalazłyście tego człowieka?\n-Nie jeszcze. Musimy wybrać się tam jeszcze raz.Ale to nie wszystko\nPodniosłam rękę , lisćie się uniosły.\n-Wow – odpowiedział\n- No właśnie. Nie takie wow , bo ja nawet o tym nie wiedziałam , nie dawno się zorientowałam.\n-Będę mógł jechać z wami ?\n-Pewnie nawet jak bym ci powiedziała ,że nie to i tak byś pojechał prawda?\n-Na drugi raz mów mi co się dzieję , wiesz jaki byłem zły na ciebie.\n-Przepraszam. Obiecuję poprawę.\nSpojrzał na mnie ,tym swoim smutnym wzrokiem.\n-Chcesz mi coś powiedzieć? –zapytałam\n-Nie a Czemu tak uważasz?\n-Wyglądasz , jak byś się czymś przejmował. To związane jest ze mną? Nie chcę ,żebyś się przez mnie stresował.\n-Anno ,spokojnie , po prostu jestem szokowany tym wszystkim i po prostu tak jakoś to do mnie nie dociera. – Wstał i poszedł przed siebie , mnie wołając.\n- A właśnie co na to twoja mama ? – zapytał kiedy doszłam do niego.\n-Nie wie nic i niech tak zostanie.\nOdprowadził mnie do domu.\n-Dobranoc. Miłych Snów\n-Poczekaj która godzina ?\n-O kurde będę musiała powiedzieć ,mamie ,że jednak nie nocuję u babci.\n-No widzę ,że nie złe masz wymówki. –uśmiechnął się.\n-Musiałam coś wymyślić.\nWeszłam do domu. Mama była w kuchni.\n-Cześć Mamo. Jednak nie nocuję u babci.\n-A gdzie masz torbę ?\n-Zostawiłam , miałam tam tylko parę rzeczy , nie potrzebne mi były , spieszyłam się na autobus, odbiorę je od babci jutro czy kiedy indziej ,ale za to jestem strasznie głodna.\n-Zrobiłam zapiekankę. Zaraz ci nałożę.\nŚciąg łam sweter , który zarzuciłam wychodząc z tunelu. Pod spodem miałam koszulkę na krótki rękaw.\n-A co słychać u babci ? Wszystko w porządku? Dobrze się czuję ?\n-Tak tak, tylko mówiła ,że trochę ją plecy bolą ale daję radę.\nMama spojrzała mi na ręce.\nUps zapomniałam o tatuażu na nadgarstku.\n-Pokaż mi tą rękę – mama przyjrzała się.\n-Skąd to masz? – zapytała przestraszona\n-Mamo , spokojnie to tylko rysunek , zmyję go wodą. To zmywalny tatuaż.\n-Dobrze, przepraszam. Coś mi się przewidziało. Pójdę się lepiej położyć , głowa mnie boli. Umyj talerz jak zjesz.Dobranoc.\nMoja mama zachowuję się coraz dziwniej. Może wie coś o tych rysunkach ?\nMama nałożyła mi na talerz tą zapiekankę ale nie miałam na nią ochoty. Myślę o Joshu , czy on też o mnie myśli tak jak o nim. Czuję objawy zakochania, czyli tzw motylki w brzuchu.\nOdłożyłam talerz do lodówki i poszłam do swojego pokoju.\nLucy właśnie wyszła ze swojego pokoju.\n-Cześć Lucy – przytuliłam ją do siebie.\n-Cześć Aniu ? Opowiesz mi jak tam było?\n-Jasne , chodź do pokoju.\nUsiadłyśmy razem na łóżku, opowiedziałam jej o tym jak byłyśmy na balu , jak musiałam strzelić do potwora. Była podekscytowana.\n-Wiedziałam ,że sobie dasz radę. I nawet poznałaś Księcia i Królową.\n-Więc teraz jesteś na bieżąco i myślę ,że powinnaś już iść spać, jutro idziesz do szkoły . Zmykaj do łóżka.\nUsiadłam przy biurku , wyciągnęłam z teczki mój rysunek czyli portret Księcia. Zakochałam się w nim, w jego uśmiechu i tych prześlicznych niebieskich tęczówkach, ale czy jeszcze kiedyś go zobaczę ?\nMusiałem wrócić do pałacu. Dzisiaj odbędzie się bardzo uroczysta kolacja , w której muszę uczestniczyć. W pałacu panowało wielkie zamieszanie. Matka chodziła jak struta.\n-A ty jeszcze nie przebrany? Jak ty wyglądasz. Szybko się przebieraj zaraz będą .\n-Już idę matko. – odpowiedziałem\nNie cierpię tego stroju królewskiego. Rozczesałem włosy i umyłem twarz. Spojrzałem w lustro , przyglądając się sobie. Wyglądam inaczej. Czyżby się coś we mnie zmieniło ?\nA no tak. Moje serce biję mocniej kiedy widzę ją , tak właśnie Annę. Zielonooką pannę o pięknym uśmiechu. Może zdążę jeszcze wysłać list do przyjazdu gości.\nWziąłem papier i pióro.\n„Droga Anno, tak bardzo chciałbym się zobaczyć znowu, myślę o tobie cały czas. Mam nadzieję ,że czujesz się lepiej i rysunek pomógł ci wrócić do pełnego zdrowia. Chciałbym z tobą porozmawiać , tak po prostu, ale nie wiem czy to możliwe. Tęsknie bardzo „\nJuzNicNieCzuje: Świetny rozdział! Super gif :3 Zapraszam do mnie <3\n✝ ѕateenkaari ♥: Nono, zakochańce :p\nSmerfcia: A miłość kwitnie :)\n"Dwa światy" Rozdział 14\nCiemność ? Przecież w podziemiach jest ciemno. Bingo ! – pomyślałam.\n-Idziemy tutaj - mówiłam do Liliy , która była zagapiona w jeden punkt\n-Już idę ! – i pobiegła za mną.\nByło dość ciemno , na dół prowadziły kręte schody i dosyć śliskie.\n-Kurde, niech to szlak trafi takie schody – narzekała Liliy\n-Powinny się zaraz skończyć.\nNagle poczułam ,że schody zaczynają się zapadać, poślizgnęłam się i upadłam na coś ostrego przecinając sobie skórę.\n-Auć ! - spojrzałam na kolano , krew wylewała się powolnym stumykiem , ale bolało jak cholera.\n-Anna ! o matko i co teraz? Wątpię ,żeby tutaj był lekarz.\nLiliy wzięła rozdarła kawałek sukni i zrobiła mi opatrunek.\n-To musi wystarczyć na jakiś czas. – stwierdziła.\n-Musimy iść dalej Liliy. Nie mamy wyboru.\nChciałyśmy wejść przez drzwi ale były zabezpieczone zaporą.\n-Nie wejdziemy. – stwierdziłam.\n-To są chyba te czary o których mówił nasz William. Dzisiaj na pewno tutaj nie wejdziemy – mówiła Lily\n-Czyli co jedziemy znowu do domu ? I wrócimy sobie ? –spojrzałam na nią.\n- A masz inny plan ?\n-Może najpierw pomyślmy jak to otworzyć.\n-Klucz odpada wątpię ,żeby tutaj było wejście do klucza.\n-Liliy ! Spróbuj użyć swojej mocy. Może zapora wyparuje.\nLiliy zacisnęła rękę w pięść z całej siły , zapora zaczęła się dymić tak jak w przypadku wody , po prostu wyparowała.\n-Brawo Lily- ucieszyłam się.\n-Ale dzisiaj tam nie wejdziemy zobacz w jakim jesteś stanie. Wrócimy tu, lecz teraz wracamy do domu.\n-No dobra. - nie chciałam się z nią kłócić.\nOpatrunek cały mi przesiąkł.\nDoszłyśmy do tej chatki co nas przesłuchiwali.\n-Poczekajcie ! – wołał Josh , którego zobaczyłam w dali\n-Potrzebujemy pomocy. Anna się skaleczyła w kolano ,cały czas leci krew.\nJosh podbiegł do mnie. Przyjrzał się mojej nodze.\n-Muszę to opatrzeć w środku. – wziął mnie w ramiona. Naprawdę był silny.\nPołożył na drewnianym łóżku. Przyjrzał mi się dokładnie , przez chwilę nic nie mówiąc.\n- Co ze mną ? – zapytałam w końcu\n-Na nogę będzie potrzebna maść ale nie mam jej przy sobie. A na skaleczenia , będę musiał zrobić ci specjalny rysunek ,który cię wyleczy – Idź do kuchni i powiedz, żeby załatwili maść, będą wiedzieli jaką – zwrócił się do Liliy\n-Tak jest! – odpowiedziała i poszła.\nWyciągnął coś w podobnie pióra.\n-nie martw się to nie boli. –uśmiechnął się.\nUjął moją dłoń , spojrzałam się na niego, potem spuściłam wzrok na moją rękę a właściwie nadgarstek.\n-Auć . Szcypie- mówiłam.\n-Spokojnie. Zaraz przestanie.- Czułam delikatne ciepło.\n-I po wszystkim .\nWyglądał jak linia życia co widać ją na monitorze jak się jest w szpitalu.\n-Zostanie mi to na zawsze ? - zapytałam\n-Nie tylko na jeden dzień. Lepiej się czujesz?\n-Cieszę się. A co robiłyście w ogóle ?\n-A musiałyśmy się przejść. Naprawdę chciałeś ,żebym twoją żoną? Gdybyś musiał wybierać ?\n-Tak, ale z jednej strony dobrze ,że uciekłaś bo wcale nie chciałem wybierać już teraz żony.\n-Czyli mam rozumieć ,że chciałeś ,żebym uciekła? – zaśmiałam się.\n-Nie naprawdę nie chciałem. Przepraszam.\n-A jakie jeszcze są rysunki ?\n-Mnóstwo ,każde ma inne znaczenie, trzeba ich używać ostrożnie. Jak się użyje bez powodu mogą być z tego ogromne kłopoty. To jest taki kodeks.\n-A masz jakiś specjalny rysunek ? Chodzi mi o to ,że taki co będziesz miał na całe życie.\nNa jego lewej łopatce , był nie duży miecz. Miał wygrawerowane inicjały W.P\nDotknęłam delikatnie palcami tatuaż. Widziałam coś podobnego u Jareda.\n-To niesamowite - byłam pod wrażeniem.\n-Mój Ojciec odszedł i dał mi ten miecz , chciałem ,żeby mi o nim przypominał.\n-Rozumiem. A jeśli jest małżeństwo to oni też mają specjalne rysunki ? –byłam tego bardzo ciekawa.\n-Tak. Wtedy rysują sobie nawzajem tam gdzie chcą specjalny rysunek, ale to już jest zapisane w księdze. – Usłyszałam kroki .\n-O właśnie chyba doszła maść. – mówiłam.\n-Mam maść ! - wparowała Liliy.\nI co ja mam teraz zrobić? Nie mogę mu powiedzieć o Williamie.\n-Uwaga ma naprawdę brzydki zapach. – mówił Josh.\n-A jest jakiś znak co mogła by mieć jedna osoba, aby pamiętać o tej osobie?\n-Owszem. Ale on zostaje na stałe i znika kiedy te osoby się pobiorą.\n-Czyli te osoby muszą coś czuć do siebie ?\nLiliy , która przyglądała się wszystkiemu z boku, wreszcie nie wytrzymała i musiała coś powiedzieć.\n-I co z nią ? – w końcu zapytała.\n-Powinno być co raz lepiej.\n-Dobrze, już się czuję-odpowiedziałam. Mogę chodzić w miarę normalnie, więc na nas czas.\n-Na pewno dasz radę ? Jeśli chcesz przenocować nie ma problemu – mówił Josh\n-Nie naprawdę już w porządku. Dziękuję Ci bardzo za wszystko.\n-No dobrze, skoro tak chcesz. To ja cię nie zatrzymuję. Mam nadzieję ,że jeszcze Cię zobaczę.\n-Myślę ,że tak – odpowiedziałam.\nWyszłyśmy z Liliy z chatki.\nWróciłyśmy do maszyny.\n-Patrz tutaj są lepsi doktorzy niż u nas. Cyk i po sprawie i jesteś nowo narodzona.\n-Ale wiesz ,że czasy się zmieniły. To inny świat. Nasz jest inny.\n-Wiem , wiem ale ten jest o wiele lepszy\n-Dobrze Lily wiem ,że ci się podoba, ale lepiej wracajmy.\nWeszłyśmy do maszyny i znowu znalazłyśmy się w naszym świecie.\nLecz na krzesełku siedział.\nCzarownica .: No kurcze..zakończyć w takim momencie?! ;o Tak ogółem to te rysunki to świetna sprawa! :D\n✝ ѕateenkaari ♥: Ej! Kto był na tym krzesełku? Musiałaś skończyć w takim momencie? ;c\nSmerfcia: ciekawe kto siedział na krzesełku :o\n"Dwa światy" Rozdział 13\nNa dworze było nadal jasno. Bałam się ,żeby znowu nie spotkać wampirów.\n-Jak myślisz ,co nas jeszcze spotka ? – pytała Liliy\n-Mam nadzieję ,że nic złego.\nJak to w lesie słychać było ptaki , szelest liści. Chodź za drzewami zauważyłam strzelnicę.\n-Lilyi popacz – wołam\n-Ale mają cela , matko ja bym nigdy nie szczeliła w sam środek.\n-Liliy ciszej bo nas usłyszą. –uciszałam ją.\n-Też bym chciała strzelać z łuku. –stwierdziła\n-Tak na pewno nam dadzą łuk do rąk.\n- Kto tam jest? ! – ktoś zawołał\n-Nikogo tu nie ma – odpowiedziała Lily.\n-Teraz mamy przechlapane – pomyślałam.\n-Pokazujcie się . Nie chcemy mieć tutaj żadnych nie proszonych gości.\nPowoli wyłoniłyśmy się z drzew.\nZłapali nas, trzymając mocno. I zaprowadzili do kolejnej chatki. Chciałam się wyrwać , ale jego uścisk okazał się mocniejszy. Rzucili nas na krzesła.\n-No to słucham ? Czego tu szukacie ?- pytał chłopak.\nBył dość wysoki i chudy.\n-Nie odpowiem na żadne pytanie – mówiła Liliy\n-Oj uwierz mi odpowiesz – złapał ją za podbródek do góry\nTrzymałam głowę nisko , siedziałam zgarbiona.\n-Coś te panienki nie są za rozmowne prawda Josh ?\nJosh ? O nie nie tylko nie to! – myślę\n-Skąd jesteście ? – zapytał Josh\nPodniosłam głowę ale szybko odwróciłam ją na bok.\n-Nie mamy złych zamiarów. – mówiłam\nJosh podszedł do mnie. Ja nadal nie odwróciłam głowy. Ściągnął mi z głowy kapelusz.\n-Odwróć głowę proszę. Bo sam będę musiał to zrobić a nie chcę tego robić.\nPosłusznie lecz po woli odwróciłam głowę , ale spuściłam wzrok.\n-Czekaj…. Ja ….\n-Josh mamy towarzystwo. – krzyczał mężczyzna wpadając do chatki\n-Musicie walczyć , jeśli chcecie przeżyć. – krzyczał drugi chłopak.\nSzybko pobiegłyśmy za nimi.\nWzięłam to co było pod ręką. Czyli łuk, mam nadzieję ,że chociaż uda mi się trafić.\nLiliy wzięła nóź , który leżał na półce w chatce.\nZauważyłam znowu tego samego stwora , który zatakował mnie pierwszy raz , lecz nie wyglądał on tak samo. Miał chyba ze 3 głowy i bardzo długi język.\nNapinam strzałę i chcę trafić w niego. Udało mi się szczelić w samo serce. Chociaż miałam łuk w rękach po raz pierwszy. Kiedy ja wycelowałam w serce druga strzała w tym samym momencie również uderzyła w samo sedno potwora. Spojrzałam na bok , był to Josh, który również miał łuk. Znowu zobaczyłam te jego śliczne oczy.\n-Nie myślałem ,że cię jeszcze zobaczę – mówił\n-Skąd się tutaj znalazłaś ? Gdzie byłaś ? Dlaczego uciekłaś ? – zadawał tyle pytań.\n-Za dużo by opowiadać. – wtedy wyskoczył kolejny potwór.\n-Anna ! Uważaj – krzyczał\nOdepchnął mnie na bok. I chyba nożem jeśli to tak nazwać. Pociął potwora.\n-Nic ci nie jest ? –zapytał podając mi rękę.\nSpojrzałam się w jego oczy. A on w moje.\n-Wiesz ,że wreszcie mogę zobaczyć nie tylko twoje oczy, tylko całą twoją twarz.\n-Królowa pewnie była wściekła. – mówiłam.\n-Królowa raczej nie . Tylko moja matka.\n-Narobiłam problemów. Mówiłam Liliy ,żeby lepiej nie iść, ale się uparła.\n-Naprawdę nic się nie stało –wziął mnie za rękę.\n-Stało się stało. Głupio mi. Pewnie nigdy nie było takiego balu.\nUśmiechnął się. Miał naprawdę śliczny uśmiech.\n-Musiałem się kiedyś przeciwstawić mojej matce. Żadna z tych panien mi się nie podobała. No oprócz ciebie.\n-Anna ! Anna ! Błagam powiedz ,że żyjesz.\nJosh się odsunął trochę ode mnie.\n-No wy tu sobie gadacie , a ja cię szukam. Wiesz ,że zabiłam potwora. Wzięłam go tym nożem pociachałam i już po nim.\n-Josh ? wołał jego chyba kolega.\n-Już idę – i pobiegł przez las. Machnął do mnie ręką na pożegnanie.\n-O ja cię O ja cię ! I co gadałaś z nim ? Fajny jest ? - Lily była bardzo podekscytowana.\n-Owszem gadałam. – odpowiedziałam.\n-Zakochałaś się ja to wiem. Podoba ci się to widać. Ale masz rumieńce.\n- A nawet jeśli. To i tak nie ma sensu. Znowu pojedziemy do naszego świata. I go więcej nie zobaczę . Co mu powiem ,że jestem z innego świata ? ,że sobie wędrujemy to tu to tam ?\n-Oł – posmutniała\n-Musimy znaleźć i tak profesora ,potem zajmiemy się innymi sprawami.\n-A może gdzieś go zamknęli w jakieś celi ? I tam trzymają ?\n-To może być dobry trop – opowiedziałam\n-nie wiedziałam ,że umiesz szczelać z łuku\n-Ja sama też tego nie wiedziałam.\n-Widzisz coś was łączy. – uśmiechnęła się.\nUderzyłam ją w ramię.\n-Nie rozpędzaj się.\n-No co ja na to poradzę. Cieszę się twoim szczęściem\n-Właśnie widzę. Która godzina ?\nLiliy wyciągnęła komórkę.\n-Zwariowałaś ? Przecież tutaj nie mają komórek i wątpie ,żeby był zasięg tutaj może być nawet inna strefa czasowa.\n-Ups . Zapomniałam\n-Potrzebujemy jakiejś wskazówki.\nWtedy zawiał mocny wiatr. I pod nogami znalazłam kartkę.\n„Jesteście blisko naprawdę. Szukajcie w pewnym wiekim tunelu, uwaga na czary , które się tam znajdują „\n-No nie jeszcze jakieś czary. – mówiła Liliy.\n-Radzimy sobie jak na razie-odparłam\n-Teraz o to jest pytanie gdzie tutaj są tunele ?\n-Muszą być gdzieś nie daleko.\nWędrowałyśmy po lesie, kiedy na środku zauważyłyśmy niewielki bardzo stary budynek, wyglądał jak zamek.\n-Myślę ,że to tu – stwierdziłam\n-To co pukamy czy wchodzimy ?\nLily wparowała do drzwi niczym pershing. W środku nie było straży , wydawało mi się to podejrzane.\nLecz było mnóstwo korytarzy i nie wiedziałam ,którym iść.\n-To co ,który wybieramy ? – pytała Lily\nPrzyglądam się bliżej , stoję na środku. Nie wiem dlaczego ale mam wrażenie jak bym to miejsce już gdzieś widziała.\nNagle nad każdym wejściem ukazały się złote napisy. Chociaż były po łacinie potrafiłam je odczytać.\nNa pierwszym był napis „światło „ nad drugim „ciemność „ nad trzecim „Władza „ nad czwartym „ Wolność „\nWelcome to My Paradise ♥: Kilka błędów ort. Akcja za szybkom się dzieje. Pomimo tego rozdział jest fantastyczny!\nJuzNicNieCzuje: Boże jak Ty cudownie piszesz! Czekam na więcej ;3 Zapraszam do mnie :3\nSmerfcia: świetny rozdział! :) Zastanawiam się czy Anna będzie z Josh'em :)\n"Dwa światy" Rozdział 12\nPowiedziałam mamie ,że jadę do babci na noc. Mam nadzieję ,że do niej nie zadzwoni. Bo wtedy będę miała przerąbane.\nLiliy była już w parku. Miała na ramieniu dużą torbę.\n-Co ,żeś tam kobieto napakowała w tą torbę ?\n-Wiesz zawsze jest lepiej mieć wszystko przy sobie.\n-Dobra pokażesz mi na dole-odpowiedziałam\nWeszłyśmy do „tunelu”\n-To tak, dla ciebie mam o to taką suknię , wiem ,że ci się spodoba.\nGdy zobaczyłam tą suknię, myślałam ,że padnę ze śmiechu.\n-Nie no jasne nie będziemy się wyróżniać z tłumu wcale a wcale. – śmiałam się.\n-Ale chociaż zapoczątkujemy nowy styl. Jeszcze będziemy sławne ,że taki strój wymyśliłyśmy.\n-No dobra wkładaj tą kieckę. – mówiłam.\n-Mam jeszcze kapelusz – uśmiechnęła się i włożyła mi go na głowę.\n-Czuję się jak pasterka –stwierdziłam.\n-Nie prawda. Wyglądasz świetnie. Patrz ja też mam taką kieckę i jakoś nie czuję się jak pasterka.\n-Okey. Lepiej już jedźmy\nWykonałyśmy kombinację. Znowu zaczęło się wszystko trząść, a ja czułam się jak bym jechała naprawdę bardzo szybkim samochodem sportowym.\n-Juhu ! jesteśmy witaj inny świecie. Nadchodzimy. –cieszyła się Liliy\n-Liliy uspokój się. I Pamiętaj nic tu nie może pójść z dymem.\n-To zależy czy nikt mnie nie wkurzy.\n-Liliy – spojrzałam na nią.\n-Obiecuję nad sobą panować.\nPoszłyśmy do drzwi , ostrożnie je otworzyłam.\nLiliy jak zwykle mnie wyprzedziła i szła przodem.\nWidziałyśmy tego samego kupca co ostatnio.\n-To jak gdzie idziemy? –zapytała\n-Idziemy szukać starszego pana o którym mówiła Rose , pamiętasz? – mówiłam.\n-No pamiętam. Tylko gdzie możemy go znaleźć ?\n-Hmmm jeśli to starszy człowiek to pewnie nie mieszka w pałacu. Może w tym lesie ma jakąś chatkę ?\n- Warto sprawdzić. To ruszajmy – odpowiedziałam.\nLas był naprawdę gęsty. Nagle słyszę szelest.\n-Liliy stój ! – powiedziałam.\n-Anna co z tobą ?\nRozejrzałam się wkoło, Poczułam czyjś zapach za plecami, był naprawdę cuchnący . Obróciłam się.\n-Anna ! o ja cię to wampir! W filmach inaczej wyglądacie.\n-Liliy ! zgupiałaś czy co ? To prawdziwy wampir.\n-No to zadam jeszcze raz pytanie kim jesteście ?\n-My tylko przyszłyśmy do lasu pochodzić. – wybłękotałam.\n-A wiecie ,że takie panny jak wy nie powinny chodzić same. Tutaj jest strasznie. Nawet sam się czasem boję.\n-A wy naprawdę macie zimną skórę? – pytała Lily\n-A co chcesz się przekonać? Bo ja jest głodny nie jadłem obiadu jeszcze.\nKopnęłam ją w kostkę ,żeby była cicho.\n-Czego chcecie? –zapytałam stanowczo\n-Co chcecie się pożywić , proszę bardzo , gryź – mówiłam wydłużając szyję do góry- No dalej droga wolna .\n-Anna ? – Liliy była zdziwiona.\nWampir przybliżył się do mnie. Czułam jego zapach. Oddechu niestety nie.\n-Nie wierzę ci ! Tak łatwo byś się nie dała ugryźć. Kombinujesz coś.\n-Skądże.No dalej chcę się dowiedzieć czy dobra jest moja krew.\nCzułam ,że przybliża swoje kły i zaraz się wkłuje w moje żyły.\n-Anna ! Boże ! Nie ! Nie rób jej krzywdy. Weź mnie.\n-Wiedziałem ,że coś kombinujecie ! Bierzcie je.\nWtedy przypomniałam sobie o mojej mocy, więc postanowiłam jej użyć. Po boku znajdował się pieniek , podniosłam go i uderzył on wampira.\n-Co wy sobie wyobrażacie ? Głodny jestem.\n-To kup sobie coś do jedzenia. – mówiła Lily\n-Mądralo my pijemy krew.\n-Trudno dzisiaj się nie najecie. Przykro mi. –odszczekła mu się Lily\nPobiegłyśmy co sił w nogach.\nZauważyłam ,że w dali leci strzała.\n-Lily ! padnij ! – obie padłyśmy na ziemie . Strzała trafiła prosto w serce wampira jego ciało opadło na ziemię.\n-Skąd ta strzała ? –zapytałam.\n-Nie wiem ale właśnie uratowała nam życie.\n-Zaczyna się ciekawie. Chodźmy stąd lepiej. Bo jeszcze trafimy na gorsze stwory –mówiła Liliy.\nSzły śmy szybszym korkiem. Na rogu lasu znajdowała się chatka. Zapukałyśmy do dość dużych drzwi.\nOtworzył nam starszy pan.\n-Dzień dobry –powiedziałam.\n-Czego tu panienki szukają?\n-Zna pan Pannę Rosę ? –zapytałam.\n-No bo my właśnie….\n-Szukamy kogoś. – dokończyła Liliy\n-Proszę wejdźcie. –mężczyzna zaprosił nas do środka.\nJego chatka ,również była przytulna. Chociaż zaciekawił mnie kocioł, który stał jak by to powiedzieć w kuchni. Był tylko tutaj jeden pokój.\n-Sam pan mieszka? Zapytałam.\n-Tak. Moja żona umarła.\n-A zna pan człowieka o imieniu William ? –zapytała Lily\n-Owszem. To jest mój brat.\n-Pana Brat ?! – byłam naprawdę zdziwiona\n-Tak tylko ,że nie utrzymywaliśmy kontaktu, strasznie się pokłóciliśmy i nie rozmawiałem z nim. Nie mam pojęcia co się z nim dzieję.\n-Rozumiem – odpowiedziałam.\n-Może zrobię wam coś do picia ? – zapytał brodaty mężczyzna\n-Bardzo chętnie – odpowiedziałyśmy\n-A co mój braciszek zaginął ? – zapytał\n-Właśnie chcemy go odnaleźć i myślałyśmy ,że pan nam podpowie gdzie możemy go znaleźć. –mówiłam.\n-Tak jak mówiłem , pokłóciliśmy się , jak by to powiedzieć mój brat zmienił się, nie dogadywaliśmy się.\nMężczyzna poszedł do kuchni , w celu zrobienia nam herbaty , lub czegoś podobnego do herbaty.\nRozglądam się po malutkim mieszkanku, przykuły mnie zdjęcia , jakie znajdowały się ścianach. Była jego żona , chyba syn. Lecz jedno zdjęcie było naprawdę bardzo ładne, domyślałam ,się ,że to jego wnuk\n-A tutaj na zdjęciu ? Co to za chłopiec? –zapytałam\n-To mój wnuczuś, bardzo za nim tęsknie, od kilku lat go nie widziałem. Chciałabym wiedzieć co teraz robi ? Czy jest szczęśliwy? Ostatni raz chyba go widziałem , jak jeszcze był małym szkrabem. Teraz pewnie już jest prawie dorosły.\n-Może go jeszcze pan zobaczy. – mówiłam.\n-To by było cudowne, dziecko. –mężczyzna mimo smutku uśmiechnął się, lecz chwilę siedział w ciszy i przyglądał się zdjęciu. Ja również spoglądałam na to zdjęcie , skądś znam tą twarz , tylko skąd? Z resztą nie ważne.\n-Mam nadzieję ,że wam się uda. Odnaleźć mojego brata. Jeśli go znajdziecie, powiedzcie ,że tęsknie za nim i głupio mi strasznie ,że się tak pokłóciliśmy.\n-Dobrze przekażemy – odpowiedziałam – Dziękujemy za miłą gościnę , ale musimy już iść.\n-Ja również dziękuję, rzadko kto mnie tutaj odwiedza. Bardzo miłe z was panny.\nKiedy wychodziłyśmy , mężczyzna złapał mnie za nadgarstek i powiedział cichym głosem\n-Uważaj.- ostrzegł mnie.\nWelcome to My Paradise ♥: -Kilka błędów ort. -Akcja za szybko się dzieje -Brak opisów np. sukienek dziewczyn i tego wampira Pomimo tego rozdział bardzo ciekawy :)\nBeznadziejna nadzieja.: Cudowny jest :)\nOne way ...: Z każdym rozdziałem jest coraz ciekawiej ! ! ! ! czekam na next ! :D pisz szybciutko !!!!!!!!\n"Dwa światy"Rozdział 11\nBeznadziejna nadzieja.: genialny <3\nOne way ...: Super : ) fajnie ,ze Lucy też am moc .... : * czekam na next :D pisz szybciutko ♥\nWelcome to My Paradise ♥: W niektórych miejscach pojawiły się błędy ort. i powtórzenia słów w zdaniach obok siebie oraz tak zwane błędy"masło maślane". Rozdział pomimo tego jest naprawdę dobry. widać poprawę :)\n"Dwa światy" Rozdział 10\nNie usłyszałam nawet , kiedy Lucy i rodzice wrócili, nagle zaczęła mi dzwonić komórka.\n-Anna ? Co wy robiłyście cały dzień ? Nie można było się do was dodzwonić , martwiłem się.\n-Byłyśmy na bardzo długich zakupach a potem oglądałyśmy film i miałyśmy wyciszone telefony- skłamałam.\n-No dobrze. A znajdziesz dzisiaj czas dla przyjaciela?\n-Jasne. To co możemy porobić ?\n-Myślałem nad kinem lub teatrem?\n-Jak dla mnie może być jakiś naprawdę dobry film. To co spotykamy się w popołudniu ?\n-Oczywiście. Do zobaczenia.- rozłączył się.\n-Jak tam ? Jakieś nowe wieści , Kiedy wracamy do innego świata ?\n-Nie wiem Lily , coś czuję ,że Mattias i Jared mogą się domyślać ,że coś kombinujemy.\n-Powiedziałaś Jaredowi ? –pytała\n-Nie, powiedziałam,że byłyśmy na zakupach.\n-Kupił to ?\n-Wiesz ,że musimy tam wrócić. Serio żadnej nowej wskazówki ?\n-Naprawdę. – nie chciałam jej mówić o liście.\n-To źle. Ale my sobie poradzimy prawda?\n-To co dzisiaj nie jedziemy ? Ale jutro na 100 % ?\n-Tak jutro na pewno.\n-To super , trzymaj się, widzimy się jutro w szkole.\nNie wiem czy dobrze zrobiłam ,nie mówiąc jej o tym liście. Siedziałam i wpatrywałam się w kawałek papieru.\nList był napisany piórem z czarnym atramentem. Biorę kartkę papieru , nie mam pióra , więc muszę pisać długopisem. W głowie miałam mętlik. Zaczynam pisać pierwsze słowa.\n„ Drogi Joshie , wiem ,że to dziwne ,ale nie wiem co mam ci odpisać. Może zacznę od tego iż , bardzo rzadko dostaję listy. To bardzo miłe, móc ci odpisać.\nGniotę kartkę i rzucam ją w kąt pokoju . – To bez sensu – stwierdzam Muszę przemyśleć to.\nSama się gubię w tym wszystkim. Przyglądam się nowej kartce , biorę ołówek i zaczynam szkicować zarys twarzy Księcia , najwięcej czasu zajęły mi oczy, moje myśli krążą wokół niego. Chyba się zakochałam, ale czy można się zakochać w człowieku , który widziało się jeden raz ? i dodatkowo mieszka w innym świecie ? Próbuję jakoś odciągnąć myśli , wypróbowując moją nową „moc”\nUnoszę rękę do góry , szczotka do włosów , uniosła się, robię ruch wyglądający jak bym ciągnęła linę , szczotka przybliżyła się , opuszczam rękę szczotka spada na podłogę. Muszę jeszcze poćwiczyć.\nRozszczesuję włosy, ubieram spodnie i jakaś bluzkę , standardowo. Ktoś puka do drzwi\n-Proszę – odpowiadam\nBył to Jared , rysunek myślę , siadam na rogu biurka.\n-Jakaś nowa moda na siedzeniu na biurku ?\n-Nie po prostu tak mi wygodnie. – odparłam.\n-Jasne. Wybrałem najnowszą komedię , która leci w kinie . Chyba dobry wybór ?\n-Rewelacyjny. Oglądałam zwiastun , zapowiada się świetnie.\n-No więc , powinniśmy ruszać. Bo za pół godziny się zaczyna.\nWyglądał inaczej niż zwykle. Nie był ubrany tak jak zawsze w wytarte spodnie i koszulkę na krótki rękaw. Dzisiaj miał na sobie koszulę w kratę i czarne spodnie.\n-A tak w ogóle jak wszedłeś ? pytam\n-Twoja siostra mnie wpuściła. Jest naprawdę miła.\n-Wiem, jej nie da się nie lubić. – uśmiechnęłam się.\nPoszliśmy do centrum do kina „kometa”. Sala była naprawdę wielka, siedzieliśmy na górze.\n-Pójdę kupić pop-corn i coś do picia.\n-Poczekaj dam ci pieniądze. – zaczęłam szukać portfela.\n-Anna zwariowałaś ? Ja cię zaprosiłem , więc ja płacę.\n-Idź już. – odparłam. –Wy faceci.\nMuszę uważać na moją nowo odkrytą „moc „ Jared nie może się o niej dowiedzieć.\n-Już jestem. Jeszcze się nie zaczęło ? –zapytał siadając z jedzeniem.\n-Reklamy. Akurat zdążyłeś.\n-Ekstra. Wszystko w porządku?\n-Coś smutna jesteś.\n-Wydaję ci się, nie martw się naprawdę, wszystko w jak najlepszym porządku.\n-Już się bałem, że coś się stało. Wiesz ,że możesz mi wszystko powiedzieć. Pamiętaj.\n-Wiem ,że mogę przyjacielu.\nFilm był naprawdę świetny, trafił w dziesiątkę, potrzebowałam rozładowania emocji. Dobrze ,że mam takiego przyjaciela.\nChcę się dowiedzieć coś o Dziadku Jareda , skoro ten tatuaż wykonał jego dziadek , to pewnie był jakoś związany z drugim światem, lub nadal z nim jest.\n-Jared , opowiesz mi coś o swoim dziadku ?\n-Nie znałem go za dobrze. Rzadko się spotykaliśmy , ale bardzo go kochałem. Był naprawdę wspaniały. Opowiadał mi o różnych dziwnych rzeczach , takich jak ,że istnieje magia. Uwierzyłabyś w to?\n-Nie no co ty. – zrobiłam dobrą minę aby nie zauważył ,że jego dziadek mówił prawdę.\n-Moja mama, hmm.. co mogę o niej powiedzieć. To bardzo miła osoba ,ma wielkie serce. Choć czasami się dziwnie zachowuję jak to mamy\n-A masz rodzeństwo ?\n-Moją siostrę już poznałeś- uśmiechnęłam się\n-Jest bardzo podobna do ciebie. Jeszcze jakieś pytania ?\n-Już masz mnie dosyć ?\n-Nie zwariowałaś , mógłbym z tobą godzinami rozmawiać.\n-To świetnie – chciałam się do niego przytulić , wtedy wiem ,że nie muszą mnie obchodzić ,żadne problemy.\n-Idziemy do domu? – zapytał , wyrywając mnie z rozmyślań.\n-Jak myślisz, Liliy pasuję do Mattiasa?\n-Wydaję mi się ,że tak. Widać ,że za sobą szaleją. A Czemu pytasz?\n-Bo właśnie, nie chcę ,żeby jej skrzywdził.\n-Wiesz , on jest popularny , wiele dziewczyn za nim lata, a on jest taki ,że nie umie im odmawiać, lubi z nimi rozmawiać i powiedzmy ,że czasami nawet chodzić na randki. Chociaż teraz nie wiem może się zmienił ,i naprawdę mu zależy na Liliy.\n-Czyli chcesz mi powiedzieć ,że Mattias zmienia dziewczyny jak rękawiczki?\n-Kiedyś tak było. Teraz nie umiem tego określić. Chociaż wydaję mi się ,że się zmienił. I będzie to świetna para.- spojrzał na mnie.\n-Jesteśmy na miejscu. – odparł.\nWtedy , podszedł do mnie i mnie przytulił mocno do siebie.\n-No to cześć. – i poszedł.\nCzarownica .: ojej..świetne..a teraz jak przeczytałam znów nie mogę się doczekać następnego! ;\_ <3\n✝ ѕateenkaari ♥: Zaraz, zaraz... To niech ona się zdecyduje, którego woli ;// Genialny rozdział. <3\nOne way ...: Boski ♥ jak ja kocham twoje opowiadanie : ** Czekam z niecierpliwością na next ; )\n"Dwa światy Rozdział 9\nCzarownica .: nie mogę się doczekać następnego rozdziału.;o\nŻartuje z blizny, kto nie zaznał rany: Cudo <3\nSmerfcia: ojej ale emocje *.*\n"Dwa światy" Rozdział 8\nCzarownica .: świetnie zapisane..ogółem wszystko mi się bardzo podoba :D\nBeznadziejna nadzieja.: genialny jest <3 i ten gif :D\nOne way ...: Super : ) naprawdę mam nadzieję ,że już nawet jutro dodasz kolejny rozdział bo już nie mogę się doczekać : *\n"Dwa światy Rozdział 7\nCzarownica .: ooo jakie ciekawe ;o <3\nOne way ...: Super każdy nowy rozdział jest coraz ciekawszy : ** pisz szybciutko kolejny rozdział bo już nie mogę się doczekać ♥\n✝ ѕateenkaari ♥: Łoo.. Ciekawe co się wydarzy na tej imprezie. Ta Lily ma niewyparzony język.. ;o\n"Dwa światy" Rozdział 6\nA'nasa ♥: Widzenie z Królową? I urwałaś w takim momencie?\n27 tattoos ♥: Wow, minęło trochę czasu od kiedy ostatnio tu byłam (za co przepraszam). Muszę przyznać, że robi się ciekawie. Zastanawiam się co się wydarzy dalej. Mam nadzieję, że wkrótce dodasz nowy i mnie poinformujesz :*\n✝ ѕateenkaari ♥: Fajny rozdział. ;) Ciekawe co się tam wydarzy. ^^\nKomentarz od My imaginary world♥, 6 lata temu »\nKomentarz od Gry i Let's Play, 6 lata temu »


Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego w Filii nr 3 - Aktualności - Biblioteka Krosno\nMiędzynarodowy Dzień Języka Ojczystego w Filii nr 3\n21 lutego obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego, inaczej określany Międzynarodowym Dniem Dziedzictwa Językowego, który przypomina nam o roli i miejscu języka polskiego w życiu Polaków.\nNa specjalne spotkanie w tym ważnym dniu do Filii nr 3 zaprosiłyśmy członków kółka polonistycznego ze Szkoły Podstawowej nr 15 w Krośnie. Bibliotekarki przybliżyły młodzieży historię obchodzonego 21 lutego święta i zwróciły uwagę na to, że każdy z nas odpowiada za język polski i powinien dbać o jego poprawność. Zaproponowałyśmy też obecnym na spotkaniu, aby starali się cały czas szkolić i ćwiczyć w celu lepszego, poprawnego posługiwania się językiem polskim.\nAby nie rzucać słów na wiatr na spotkanie bibliotekarki przygotowały młodzieży mnóstwo ćwiczeń, które miały na celu sprawdzenie ich znajomości zasad i reguł ortograficznych, tworzenie nowych słów, dobieranie synonimów i antonimów, uzupełnianie tekstu w znaki interpunkcyjne. Przez godzinę młodzież rozwiązywała w grupach kolejne zadania i ćwiczenia, a później wskazywaliśmy i tłumaczyliśmy poprawne odpowiedzi. Za pomocą story cubes stworzyliśmy wspólnymi siłami piękną, poprawną stylistycznie i językowo historię o rycerzu.\nZ wszystkimi zadaniami młodzież poradziła sobie bez większych problemów.\nDbajmy o język polski i poprawność językową na co dzień, nie tylko od święta! Do zobaczenia na kolejnym spotkaniu.\nRady na odpady 10 marca Filię nr 3 odwiedziła najstarsza grupa przedszkolaków z Prywatnego Przedszkola Językowego „Bajkowy Świat”. Celem tej lekcji było uświadomienie najmłodszym, jak chronić i dbać o nasze środowisko poprzez... czytaj więcej »\nByć zdrowym… 5 i 9 marca Filię nr 3 odwiedziły sześciolatki i siedmiolatki z PM nr 8 w Krośnie z grupy „Misie”. Kolejne dwa spotkania odbyły się w ramach akcji „Cała Polska czyta dzieciom” w cyklu „Poniedziałki z bajką”. ... czytaj więcej »\nNowele pozytywistyczne 6 marca br. w Filii nr 3 po raz kolejny spotkali się członkowie koła polonistycznego ze Szkoły Podstawowej nr 15 w Krośnie. Tematem lekcji bibliotecznej była nowela. Na początku spotkania młodzież omówiła dokładnie... czytaj więcej »\nLicznik odwiedzin od 09.04.1998:4 889 231