Skaner Producenci i dostawcy, Skaner Katalog, Chiny Skaner\nStrona główna > Wszystkie kategorie > Artykuły biurowe > Skaner\t(znaleziono w Skaner 42 produktów)\nZnajdź dostawców wiarygodne Skaner idealna Skaner producentów z Chin na Bossgoo.com. Ta kategoria zawiera Skaner dostawców idealna producentów zweryfikowane przez uwierzytelnianie renomowanych firm.\nSkaner - (42)\nNiski koszt skaner kodów kreskowych bezprzewodowy\nFunkcji: podtrzymywanie odpowiednio do 500-800 kodów kreskowych danych w trybie offline sytuacji;Config barcode formacie eksportu; Config eksport kodu kreskowego długości. Ekran: 128 x 64 FSTN LCD wys...\nSystem wymiany karty portfel\nOpis:Ten portfel można użyć do zmiany karty, gdy jesteś w kasynie. to pomoże Ci łatwo zarabiać pieniądze.\nOprogramowania skanowanie komplet Poker\nOpis:Wprowadzenie:Thesoftware różni się od normalnego koloru oprogramowanie analityczne, ponieważ jest to wyłącznie wprowadzone przez naszą firmę. To, że suitalbe dla wszystkich thepoker gry obejmuje ...\nOprogramowanie pokera stronie analizy\nOpis:Wprowadzenie:Najnowszej generacji programów analitycznych.Dowolnej witryny, światła, bez ograniczeń, przyjazny interfejs, przed rozruchu domyślnego do siebie lub jego ludzie mają najwięcej punktó...\nIPhone Texas Hold'em Poker analizator\nIPhone texas hold'em poker analizatora jest systemem, który wygląda jak Iphone 4 w wyglądzie do analizy karty, tylko 0.1 sekundy będziesz wiedzieć, kto jest zwycięzcą.Zalety:1. support wszystkich gier...\nNowy analizator pokera Omaha 2013\nWsparcie dla gier pokerowych: raport jeden po drugim, texas omahaUżywane do:Prywatne poker hazard;Strony gier hazardowych;Kasyna prywatnym;Mecz pokera;Pokaż magiczne.\nAnalizator AKK Poker powiedzieć 52 kart w 0.5 sekundy\nAKK pokera analizator\n2013 Texas Hold Em Poker analizator\nNazwa produktu: 2013 Texas Hold em poker analizator\nPoziom Ir kontakt obiektywy oznaczone karty\nOpis: Center diameter 4-4.5mm Full diameter 39.5% Oxygen permeability coefficient 7.0DK Water content 14.5mm For the crowd bule eyes Life span 1 year Packing 2 pcs / box Porady dotyczące korzystania z...\nPerspektywa Table|table Cheat|gamble Cheat\nOpis:Nasza perspektywa tabela jest najnowszy produkt, sprawiają, ze specjalnego materiału, ale wygląda ogólną tabelę. Płyta stołu mogą być postrzegane przez naszych ukrytych obiektyw podczerwieni. Jak...\nCheat Domino|domino oznaczone\nOpis:Istnieje kilka znaków w każdym kawałku kupra Domino.I widać wyraźnie kiedy sobie kontakt z lenses.it IR jest nadaje się do wszelkiego rodzaju gry w pokera, na przykład, Blackjack, bacarrat, Omaha...\nSoczewki kontaktowe IR oznakowane karty\nOpis: Porady dotyczące korzystania z JJZ888 fantastyczny kontakt z leneses: 1 odpowiednia sytuacja jest w świetle białym, zwłaszcza wskaźnik oszczędności energii.2. proszę upewnij się, umyć ręce wyraź...\nCheat Cheat|poker Cards|cards oznaczone\nOpis:Podobne info: KEM oznaczone karty, Bee oznaczone karty, Copaq oznaczone karty,Fournier oznaczone karty, Modiano oznaczone karty, Indian oznaczone karty\nOkulary niewiem IR oznakowane karty\nOpis: Najnowsze okulary perspektywy, które jest wprowadzone przez oszukiwanie w pokera Guangzhou XF Co., Ltd. jest odpowiedni dla wszystkich rodzajów światła. Odtwarzacz można zobaczyć karty oznaczone...\nCheat niewidoczny Mahjong|mahjong\nOpis:Specyfikacje Mahjong są wszelkiego rodzaju, które jest 33# 42 # w specyfikacji; kolor niebieski, zielony i żółty.Klienci mogą przynieść własne Mahjong do produkcji jako swoje wymagania. niewiem M...\nPoziom B Ir kontakt obiektywy oznaczone karty\nPoziom C Ir kontakt obiektywy oznaczone karty\nOznakowane Mahjong dla serii niewiem\nOpis: Mahjong to najbardziej popularne gry w Chinach. Ludzie grają wszędzie, w dzisiejszych czasach, wiele chiński przejdź do krajów za granicą i wprowadzić mahjong gry w różnych krajach.\nRomote kontroli Dice|no Magnet|dice Cheat\nWprowadzenie:Karta obiegu jest zainstalowany pod stół, krzesło lub w tabeli. Ale za pomocą pilota zdalnego sterowania, można kontrolować punktu siebie i innych, swobodnie w 20 metrów nawet tam jest mu...\nCheat Dice|dice fal radiowych\nWprowadzenie:Pojawienie się kości jest takie same jak normalne, ale przekazuje informacje przez energię poprzez elektryczne odbiornika na bazie sobie wibracyjne w talii.1. fala radio kostek mocJak uży...\nPerspektywy miska perspektywy kości Cup\nWprowadzenie:Perspektywy miska jest produkowany przez wprowadzenie technologii z Korei Południowej i według badania głębokości fala. Spread na miski jest mikstury metali ciężkich. Jego działanie jest ...


Lektura obowiązkowa dla panów! – POLIHISTOR\nLektura obowiązkowa dla panów!\nMężczyzno, jeśli jeszcze nie posiadasz tej pozycji w swojej biblioteczce, to koniecznie stań się jej właścicielem. Lektura obowiązkowa absolutnie dla Wszystkich panów, ze wskazaniem również na przedstawiecieli naszej ukochanej władzy. Bernhard Roeztel to prawdziwy fachowiec od ubierania panów! Czas na zmiany w wizerunku polskiego mężczyzny!


Pachołki ostrzegawcze – kiedy są obowiązkowe? - Carrox\nPachołki ostrzegawcze to wygodny oraz wszechstronny sposób na oznakowanie i zabezpieczenie miejsc oraz sytuacji na drogach, poboczach, parkingach czy chodnikach. Istotna jest znajomość przepisów, czyli kiedy zastosowanie pachołka drogowego jest obowiązkowe.\nCechy pachołków ostrzegawczych\nPachołki ostrzegawcze dostępne są w różnych wariantach. Mogą być wykonane z polietylenu (PE) lub polichlorku winylu (PCV/PVC). Oprócz materiału, z jakiego są wytwarzane, różnią się wielkością oraz ciężarem i stąd nadawane są im określone oznaczenia.\nPachołki ostrzegawcze U-23a mają wysokość 1 m, a ich minimalna masa po obciążeniu wynosi 6 kg\nPachołki ostrzegawcze U-23b mają wysokość 75 cm, a ich minimalna masa po obciążeniu wynosi 4 kg\nPachołki ostrzegawcze U-23c mają wysokość 50 cm, a ich minimalna masa po obciążeniu wynosi 2 kg\nPachołki ostrzegawcze U-23d mają wysokość 30 cm, przepisy nie określają wymaganej minimalnej masy po obciążeniu\nPowyższą klasyfikację stosuje się dla rozróżnienia miejsc przeznaczenia i obowiązkowego stosowania pachołków ostrzegawczych.\nKiedy stosować pachołki ostrzegawcze?\nKonkretne sytuacje, w których należy stosować pachołki ostrzegawcze, określa załącznik nr 4 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. W razie wątpliwości warto sięgnąć do tego aktu prawnego, gdyż czytelnie oraz jasno określa on zasady umieszczania pachołków ostrzegawczych na drogach. Znajdziemy tam informację, że pachołki drogowe należy stosować do wyznaczania i zabezpieczania:\nskosów, tzn. stopniowego zwężania jezdni\ntoru jazdy pojazdów\nrobót krótkotrwałych lub szybko postępujących\nawaryjnego, doraźnego oznakowania miejsca niebezpiecznego\npodłużnego uskoku (progu) przy wykonywaniu nakładek bitumicznych\nwygrodzeń wzdłuż jezdni powierzchni wyłączonych z ruchu, z wyjątkiem powierzchni zajętych pod roboty drogowe\nświeżo malowanych linii oznakowania poziomego wzdłuż jezdni\nświeżo wykonanych remontów cząstkowych nawierzchni jezdni o powierzchni nie większej niż 1 m2 i szerokości do 1,5 m\nwygrodzeń wzdłuż jezdni powierzchni wyłączonych z ruchu dla potrzeb wykonywanych nakładek bitumicznych oraz powierzchniowych utrwaleń i regeneracji nawierzchni\nPonadto ustawiając pachołki ostrzegawcze, należy mieć na uwadze inne zasady, również określone przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Odległości między stożkami ostrzegawczymi nie powinny być większe niż:\n3 m przy wyznaczaniu skosów\n10 m przy oznaczaniu podłużnego uskoku\n5 – 10 m przy wygrodzeniu wzdłuż jezdni powierzchni wyłączonych z ruchu\n12 m przy zabezpieczeniu świeżo malowanych linii\n0,5 m przy zabezpieczeniu świeżo wykonanych remontów cząstkowych\nTak zlokalizowane pachołki drogowe ostrzegawcze znacząco zwiększają bezpieczeństwo na drodze.


tym, czy oferują one to, czego tak naprawdę oczekujemy. Prawdopodobnie może okazać się, że od czasu, w którym po raz pierwszy zdecydowaliśmy się na skorzystanie z pomocy tłumacza w okolicy rozwinęło się parę podobnych działalnośc\nDodane: 30-12-2017 01:29\nDobry Dj ma terminyNa szybko o geodezji i sprawach z nią związanychUbieranie się na sportowoJakie zegarki są najlepsze?Krótko i zwięźle o poligrafiiŁadowanie akumulatora z ogniwa słonecznegoZakup auta prosto z salonuUbieramy się w spódnice. krótko i na tematJak dobrze wyglądać w swetrze?Przydomowa oczyszczalnia ścieków - kilka przydatnych informacjiHave You ever been in Cracow?D;a tych, co mają swoje firmy - o wirtualnym biurzeKurs bhp onlineZadbaj o ogródArtykuł o emigracji, Polakach za granicą i przewozach osób Printing at home, in the office or on the job Zabiegi odtłuszczająceO technikach i metodach grzewczychKancelarie prawnicze od wszystkiego. Czy warto?Multi-functional printers. New industry standard?Kursy bhp onlineCiekawe i intrygujące porady modoweOsąd prawnika. Czyli o adwokatach i sądachJak czyścić dywan?Zawód mechanik i trochę faktówElectricians in actionDziecięca i młodzieżowa terapia psychologicznaOgółem o instalacjach wentylacyjnych i grzewczychCiepły domNie potrzebujesz tradycyjnego biura


Wśród najsłynniejszych animowanych bohaterów nie sposób pominąć autora słynnego powiedzonka "Co jest doktorku?" - czyli oczywiście królika Bugsa. Królik Bugs to sztandarowy bohater kreskówkowych historyjek z wytwórni filmowej Warner Bros. On i jego przyjaciele są bohaterami filmików nazwanych sympatycznie "Looney Toons". Królik Bugs to najprawdopodobniej największy luzak wśród kreskówkowych bohaterów - zawsze beztroski, szydzący sobie ze wszelkich niebezpieczeństw i konwenansów. Jego całkowitym przeciwieństwem jest polujący na niego często myśliwy Elmur Fodd, a także zrzędliwy megaloman Kaczor Duffy. Wyjątkową sympatię dzieci budzi zawsze Diabeł Tasmański Taz, który choć potrafi w mgnieniu oka zdewastować całą okolicę, jest mimo wszystko bardzo poczciwy. Znajomymi...\nCo robią Muminki? Na to pytanie odpowie w mig każde polskie dziecko. Usłyszymy od niego zatem, że "Muminki się cieszą radością i życiem", dalej zaś, "i tym,...


Pojedynek na bajkowość — Najlepsza Erotyka\nPojedynek na bajkowość\t3.32/5\t(26)\nZwycięzca czyli 68% waszych głosów!\nMRT-Greg – Czerwona\n“Była sobie kiedyś mała, prześliczna dziewczynka. Jej buzia była tak słodka i radosna, że każdy, kto tylko raz na nią spojrzał, od razu musiał ją pokochać. Dziewczynka wraz z rodzicami mieszkała w bajecznej wsi za górami, za lasami. Często odwiedzała babcię, w jej niewielkim domku w głębi boru, za co ta gotowa była wnuczce przychylić nieba. Pewnego dnia podarowała jej prezent – czerwony aksamitny kapturek, który dziewczynka polubiła tak bardzo, że za nic nie chciała się z nim rozstawać i wszędzie nosiła go na swojej cudnej główce! Przez to zaczęto ją nazywać Czerwonym Kapturkiem…”\nSłowo, które właśnie padło – wydawać by się mogło – nie pasowało do jej autorki, jednak – gdyby spojrzeć na to z szerszej perspektywy – było wręcz nieodzowne. Knajpa U Haka znajdowała się na uboczu wsi i co wieczór zbierały się w niej przeróżne postacie. Gwar rozmów, w których przekleństwa i dwuznaczne odzywki stanowiły trzon dialogów, niemal rozsadzał niewielkie pomieszczenie. Tego wieczoru do Haka przybyło sporo gości. Oprócz stałych bywalców, wśród których można było rozróżnić Piotrusia Pana, Rumcajsa czy nawet Baltazara Gąbkę, pojawił się też szereg innych, których przygnała do tego parszywego miejsca legenda starsza niż ich historie.\nSkoczna muzyka, serwowana za każdym razem przez tę samą kapelę, mogła nieco nudzić tych, którzy zaglądali tu co wieczór, była jednak spoiwem dla każdej odbywającej się tu imprezy. I niezależnie od tego, czy było to spotkanie towarzyskie, czy zakładowe, zawsze kończyło się tak samo – swawolnymi tańcami na stołach i drobnymi utarczkami, przeradzającymi się w regularną bijatykę. Dla szefa knajpy nie stanowiło to jednak problemu. Ba! Można by wręcz pomyśleć, że było zgodne z jego oczekiwaniami.\nAutorka wspomnianego słówka, tak pasującego do otoczenia, siedziała przy jednym z drewnianych stołów w rogu pomieszczenia. Spadające jej na czoło blond loczki nadawały jej na co dzień wręcz anielski wygląd, jednak w przyćmionym świetle lamp wydawało się, że jej włosy są rude. Długi, niepasujący do twarzy nos, na końcu był lekko zgięty w dół, co nadawało mu mu haczykowaty wygląd. Nieodgadnionego koloru oczy, zazwyczaj nieziemsko błyszczące i przyciągające uwagę, w owym momencie przysłaniały długie, czarne rzęsy. Zapewne za sprawą spożytego w nadmiernej ilości alkoholu siedziała z nisko pochyloną nad stołem głową, bujając nią lekko na boki. A tego było niemało. Właśnie wychylała czwartą już porcję złocistego napoju, gdy usłyszawszy nowinę, z wrażenia opuściła naczynie na blat z takim impetem, że kilka kropel chlupnęło do góry, opryskując jej zielono-brązową garsonkę. Rozsznurowana do połowy, odsłaniała szarą bluzeczkę w drobne różyczki, wystarczająco jednak przewiewną, by nazbyt ciekawski obserwator mógł dojrzeć prześwitujące przez nią blade półkule młodych dziewczęcych piersi. Bez względu jednak na powab nastolatki nikt nie poważyłby się zaczepiać córki Baby Jagi.\nDziewczyna siedząca naprzeciw niej kiwała głową, uśmiechając się od ucha do ucha. Ona też już miała nieźle w czubie. Jej oczy charakterystycznie błyszczały, a występujący na policzkach rumieniec rozlewał się szeroko, sięgając aż do smagłej szyi. Była brunetką z dziecięcą twarzą, małym perkatym noskiem i wąskimi ustami. Tego wieczoru jednak, rozbawiona i roześmiana, prezentowała niewielkie figlarne dołeczki po bokach ust. Ciemne włosy spadały jej aż do ramion – z wyjątkiem krótkiej grzywki, tego dnia już nieco skołtunionej. Całość nadawała jej szelmowski wygląd, a niewielki pieprzyk na lewym policzku, którego szczerze nienawidziła, tylko dodawał jej uroku. W zasadzie nie było nikogo, kto mógłby na co dzień przejść obok niej obojętnie.\nUbrana w czarną, sięgającą kostek sukienkę, rozciętą po bokach, prezentowała zgrabne nogi, zawadiacko wyciągając je w kierunku sali. Przerzucona przez plecy czerwona pelerynka, spięta pod szyją małym guziczkiem, potęgowała wrażenie jej młodości. W rzeczywistości przekroczyła już wiek, który zabraniał jej na odwiedziny w pobliskich knajpach i spożywanie alkoholu. Tuż obok niej na ławie leżała czerwona czapeczka, zwinięta w kłębek jak mały kociak.\nSięgnęła ku paczce papierosów, leżących na stole, wyjęła jednego, włożyła sobie do ust i nachylając się nad stołem, odpaliła od świeczki. W tym momencie do ich stolika chwiejnym krokiem podszedł Popeye i wyjąwszy papierosa z rąk skonsternowanej dziewczyny, zgasił go sobie na dłoni. Popiół zdmuchnął w kierunku sali.\n– Jeden marynarz na morzu mniej – rzekł cicho, nachylając się do ucha ciemnowłosej. – Nie odpalaj szluga od świeczki.\nPoklepał ją po ramieniu, po czym odszedł do swojego stolika.\nBlondynka wybałuszyła oczy.\n– Ale ciacho – mruknęła, mrugając porozumiewawczo.\n– Może i ciacho, ale fiutka ma małego – odrzekła koleżanka, krzywiąc się nieznacznie.\nBlondi pokiwała ze zrozumieniem głową. O erotycznych ekscesach jej kumpeli głośno nie mówiono, ale wszyscy wokół wiedzieli, że co jak co, ale Czerwony Kapturek pierdolić się lubi.\n– No ale to gadaj, o co chodzi. – Blondynka wróciła do tematu, czekając, aż Czerwona odpali następnego papierosa. Tym razem posłużyła się zapałkami.\n– No właśnie sama, kurwa, nie wiem o wszystkim. Niektórzy mówią, że tak właśnie miało być, inni, że przez te wszystkie zmiany popierdoliło się coś na świecie i teraz tak właśnie będzie. Najgorsze jest to, że im więcej ich teraz przybywa, tym większe prawdopodobieństwo, że ktoś się dowie, co się tu dzieje i raz dwa rozpieprzy to wszystko w drobny mak.\n– A widziałaś tego grubasa, który wprowadził się chyba wczoraj koło Balbiny?\n– Weź nawet mi nie mów! To już w ogóle jest jakaś paranoja. Jeszcze można było ścierpieć, jak pojawiali się ludzie, ale to! Toż to, kurwa, nawet nie ma jak nazwać! Zielone, śmierdzące, z bandą podobnych mu popierdoleńców! – Czerwona wydmuchała dym w kierunku sufitu.\nZagapiła się chwilę na pęknięcie u powały, układające się w skomplikowany wzór. Gdzieś w rogu wystawało coś białego. Po chwili, niczym chochlik z pudełka, pojawił się tam niewielki duszek. Dziewczyny pomachały do niego.\n– Cześć, Kacper! – wrzasnęła blondi, usiłując przekrzyczeć gwar rozmów.\nDuszek pokiwał niematerialną głową, po czym ponownie wniknął w sufit.\n– Ty, a co u ciebie? – blondi wyjęła papierosa spomiędzy palców koleżanki, przytknęła do ust i zaciągnęła się głęboko.\n– Aaa… wszystko w sumie po staremu. W zasadzie to już powoli mam tego dosyć. W kółko ten sam scenariusz.\n– No nie dziwię ci się. Ale ja mam to samo. Wiesz? Ważne, że dobrze płacą, bo gdyby nie, to już dawno by mnie tu nie było. Ale czasem zdarzy się jakaś historia i jest ubaw po pachy.\n– No! Właśnie. Dobrze, że mi przypomniałaś. Ostatnio szłam przez las, jak zwykle, do babci. W koszyczku standard: chlebek od mamy, kicha od ojca i samogon od wujka Rumcajsa. No i tak sobie idę, aż tu nagle patrzę, przecieram oczy, no i, kurwa, nie wierzę. Przede mną koło drzewa siedzi Wilk i wytrzeszcza na mnie gały. Myślę sobie “coś im się popierdoliło w scenariuszu, przecież ta scena jest później”. No ale może coś zmienili, chociaż nie wiem czemu mnie nikt nie uprzedził, więc w razie czego łapię klimat i się wczuwam w rolę, co nie? Więc podchodzę do Babci, znaczy do Wilka, ale wiadomo, że muszę mówić do niego Babciu i się pytam: – Babciu? Dlaczego masz takie wielkie oczy? – A wiesz co on do mnie? – Weź spierdalaj! Ja tu sram!\n– No ale burak! – skrzywiła się blondi.\n– No dokładnie. I jeszcze żeby się ciul schował gdzieś w krzakach, to kucnął tuż przy ścieżce. Po prostu cham i prostak.\n– No jak to co? Poszłam dalej, przecież nie będę z gburem dyskutować. Ale wiesz… On jak tylko skończył, to ruszył za mną. Czuję, jak dudni ziemia, zbliża się i gdy już niemal czułam jego oddech na plecach, to on do mnie: – Uuu, Czerwony Kapturku! – Palant. Myślał, że ja to się za każdym tak będę oglądać. Więc idę sobie dalej, nie? A on znowu swoje: – Uuu, Czerwony Kapturku! – No to nie wytrzymałam, odwracam się do niego i kulturalnie pytam: – Czego, kurwa? – A on do mnie: – Uuu, Czerwony Kapturku! Dziś pocałuję cię tam, gdzie jeszcze nikt cię nie całował! – No to ja se myślę, że chyba, kurwa, w koszyczek, nie? No ale, żeby nie wyszło, że jakaś cipa ze mnie, to mu dałam. Całusa – dodała szybko, widząc rumieniec na twarzy koleżanki.\n– Akurat. Idę się odlać – burknęła blondi, gramoląc się zza stołu.\nCzerwony Kapturek, przez chwilę spoglądał w ślad za oddalającą się chwiejnie koleżanką, w końcu spojrzał w kierunku okna. Na zewnątrz blade światło księżyca rozświetlało przykrytą śniegiem okolicę. Biały puch skrzył się tak mocno, że trudno było uwierzyć, że słońce już zaszło. Po kilku minutach, nie doczekawszy się powrotu koleżanki, sięgnęła do torebki i wyjęła swojego CK-phona. Od niechcenia przeglądała fotki, gdy jej wzrok padł na fotografię wysokiego mężczyzny. Zdjęcie zrobiono pod światło, tak że widać było jeno jego sylwetkę, to co jednak najważniejsze odznaczało się wyraźnie. Czerwony Kapturek poczuł skurcz w żołądku. Motylki, jak to nazywała jej mama, przemknęły przez klatkę piersiową i poprzez brzuch dotarły tam, gdzie tkwił obiekt pożądania wszystkich mężczyzn w okolicy. Czerwony Kapturek przymknął powieki, wspominając niemal zapomniane chwile.\nTamten dzień już od południa zaczął się pieprzyć. Najpierw nie zdążyła na autobus do domu. Potem usłużny, przystojny kierowca, którego zatrzymała na stopa, okazał się zwykłym gejem, niezainteresowanym wdzięcznością w naturze. Rzucając drobne przez okno, patrzyła, jak przygryza monety, sprawdzając czy są prawdziwe. Jej ostatnie zaskórniaki! W domu zastała matkę już nieźle podpitą, więc na wstępie dostała opierdul o bałagan w pokoju i telefon od dziekana o karygodnym zachowaniu córki. Rodzicielka wspomniała też coś o puszczaniu się na lewo i prawo i inne takie matczyne pieprzenie, które puściła mimo ucha, podążając czym prędzej do swojego pokoju. Tam szybko przebrała się ze szkolnego mundurka w stosowny ubiór i popędziła z powrotem do kuchni. Ze spiżarki wyjęła przygotowany koszyczek i, nakrywszy go lnianą serwetką, wybiegła z domu. Goniona pijackim bełkotem matki, ruszyła żwawo przed siebie.\nMinęła domek znajomej, która wprowadziła się zeszłego lata. Przez chwilę miała ochotę wstąpić, czuła jednak, że mieszkanka zapadła w popołudniową drzemkę. Koleżanka w ogóle cierpiała na nadmierną senność. Ale trudno się było dziwić skoro większość czasu spędzała z siedmioma napalonymi skrzatami. Kapturek też czasami brała udział w organizowanych tam orgietkach, o tej porze jednak nie mogła sobie pozwolić na rozluźnienie. Ruszyła więc w kierunku lasu i już po chwili stała na jego skraju. Zerknęła w kierunku knajpy U Haka. Ciężkie okiennice przysłaniały okna. No tak. Hak zgodnie z obietnicą daną sołtysowi otwierał lokal dopiero późnym wieczorem, choć i tak wieści o odbywających się tam hulankach gorszyły co poniektórych mieszkańców wioski.\nCzerwony Kapturek westchnął ciężko. Musiał odgonić na później myśl o szybkim szocie. Wziąwszy głęboki oddech, zagłębiła się w knieję. Początkowo ścieżka prowadziła prosto jak strzelił; dopiero gdy gęstwina stawała się coraz większa, trakt wił się jak wąż. Mama od młodości nakłaniała ją, by trzymała się środka ścieżki tak, by nie zgubić drogi. I w zasadzie początkowo jej się to udawało. Jednak, wraz z kolejnymi zakrętami, natura odsłaniała coraz to ciekawsze miejsca i cuda, które odwracały uwagę Czerwonego Kapturka od celu podróży.\nTego dnia nie było inaczej. Minąwszy kolejny zakręt, siódmy w prawo, po czterech w lewo, zauważyła błysk między krzakami.\n– Tylko na chwilę – mruknęła do siebie, zbaczając ze ścieżki.\nRozsunęła gałązki i oczom jej ukazał się błyszczący od leśnej rosy, nieziemsko piękny kwiat. Im dalej zapuszczała się w las, tym było ich więcej, tak że wkrótce uplotła z nich piękny wianek. Podniosła się z kolan, odwróciła w kierunku koszyczka i… zamarła. O drzewo oparty stał Wilk, paląc papierosa. Przekrwione oczy wskazywały, że znów się nie wyspał po odwiedzinach knajpy U Haka. Skacowany, trzymał jednak pozory.\n– A któż to zaglądnął w moje skromne włości? – zagadnął zachrypniętym od przepicia głosem.\n– Jestem Czerwony Kapturek – przedstawiła się, dygnąwszy lekko. Wianek zsunął się jej nieco na czoło, przysłaniając jedno oko, tak że wyglądała jak kapitan Czarnobrody.\n– Czerwony Kapturek! – zakrzyknął Wilk, udając wniebowziętego – Jakie ładne imię dla takiej pięknej dziewczynki! A dokąd zmierzasz, Czerwony Kapturku?\n– Idę do babci – odpowiedziała zgodnie z prawdą. – Niosę jej pyszności w koszyczku. Chlebek upieczony przez mamusię, kiełbaski od tatusia. I pyszne półwytrawne, białe winko.\nWilk schylił się i niuchnął, po czym cofnął z odrazą.\n– Winko? Raczej samogon!\n– Nieprawda! – Czerwony Kapturek zaperzyła się. Podbiegła do koszyczka i, porwawszy go, rzuciła się w kierunku ścieżki – To jest winko! Wujek Rumcajs by mnie nie okłamał!\nWilk spojrzał na Kapturka, unosząc w grymasie górną wargę. Kurwa, ona to jednak umie grać swoją rolę, pomyślał, a na głos dodał;\n– No skoro tak twierdzisz, to ja się sprzeczać nie będę. A wracając do tematu, to gdzie ta babcia mieszka? W lesie?\n– Tak. – Uśmiech wrócił na oblicze Czerwonego Kapturka. – W głębi lasu, na polanie. Podążę tam ścieżką, a gdy dotrę na miejsce, zapukam w drzwi, to babcia się spyta: “Kto tam?”. Ja odpowiem, że Czerwony Kapturek i przyniosłam jej smakołyki. I wtedy babcia pozwoli mi wejść.\n– Ahaaa… – Wilk pokiwał w zrozumieniu głową – A babcia to nie boi się tak mieszkać sama w lesie?\n– Ależ skąd? Poza tym, któż mógłby chcieć skrzywdzić taką dobrą staruszkę?\n– No w sumie masz rację. No… to idź tam prędko, Kapturku. I nie zbaczaj z drogi, bo mógłby cię ktoś napaść.\n– Nie mam zamiaru, Wilku. Ale dziękuję za ostrzeżenie. Ach… przecież. Przypomniało mi się, że ostatnio pan Leśniczy wstawił babci nowe okna i drzwi antywłamaniowe, więc i tak nic jej nie grozi.\nCzerwony Kapturek zerknął przez ramię. Uśmiechnęła się złośliwie, widząc odmalowujące się zmartwienie na pysku Wilka, po czym ruszyła ponownie przed siebie.\nTymczasem Wilk popędził znanymi sobie skrótami do domku babci. Przez całą drogę zachodził w głowę, jak też się dostanie do wnętrza, lecz gdy tylko dotarł do skraju polany, uśmiechnął się zadowolony.\n– Jebana smarkula. Kłamczucha jakich mało. Akurat. Nowe drzwi. Też mi – mruknął, wpatrując się w starą zdezelowaną framugę.\nCicho przemknął przez polanę, dobiegł do drzwi i zapukał. Usłyszał szuranie, a następne cichy głos;\n– To ja, Czerwony Kapturek – rzekł Wilk, odpowiednio modulując głos, by brzmiał jakby należał do dziewczyny. – Przyniosłam ci babciu różne smakołyki.\n– Ach, moja kochana wnusia – odrzekła babcia. – Wejdź, moja droga.\nWilk nie potrzebował więcej zaproszeń. Wpadł do domu jak huragan i pomknął w kierunku babci. Zgięta w pół szukała czegoś w jednej z szafek kuchni. Natarł na nią i już otwierał paszczę, by ją połknąć gdy…\n– Och, Panie Leśniczy! Ale z pana kłamczuszek! I coś dzisiaj wcześniej niż zwykle. – Słodki głos babci sprawił, że Wilk zdębiał.\nOdsunął się na chwilę od kobiety, zadarł jej suknię ku górze i ujrzał dorodne wnętrze ud, nieosłonięte żadnym materiałem. Spomiędzy gęstwiny czarnych kędziorków prześwitywała różowa wypukłość, która sprawiła, że członek Wilka niepowstrzymanie wysunął się spomiędzy futra. Niewiele myśląc, wprowadził lubieżne myśli w czyn, przygważdżając babcię do podłogi. Jako urodzony sprinter szybko zmierzał do finału, lecz w pewnym momencie, usiłując przybrać wygodniejszą pozycję, na chwilę zwolnił uścisk łap. Poczuwszy luz, babcia odsunęła się nieco od niego, zerkając do tyłu. Przerażona usiłowała zaszyć się w kąt szafki. Nie mógł jej na to pozwolić. Wściekły, że uciekła mu tuż przed finałem, otworzył szeroko paszczę i…\nWciąż zły, wyjął z szafy ubrania babci, zapasowe okulary i legł w łożu, nakrywszy się aż po szyję. Na łeb założył biały czepek i, usiłując zbić z pierzyny niewielki namiot, jaki wciąż tworzył się mniej więcej w połowie łóżka, czekał na przybycie Czerwonego Kapturka.\n– Już ja ci dam drzwi antywłamaniowe, ty mała suko – mruknął do siebie.\nNie czekał długo. Wejście Kapturka było ograne i cała sekwencja nużyła go do tego stopnia, że prawie przysnął. O ile jednak zazwyczaj wszystko kończyło się wraz z nagłym pojawieniem leśniczego, tego dnia, w owym momencie gdy wypowiadał słowa: “żebym mógł cię zjeść”, zgasło światło, a domek pogrążył się w ciemnościach.\n– No i chuj! – z mroku dobiegł go poirytowany głos Kapturka. – Znowu zapomnieli zapłacić za prąd.\n– Mi się wydaje, że jebło gdzieś w Dolinie. Sąsiedzi pewnie zaś się wzięli za naprawianie, albo Paszczaki przegryzły kable. – Wilk wylazł z łóżka i posuwał się po omacku w kierunku dziewczyny.\n– Muminki już nie mają monopolu na media.\nWilk zatrzymał się w pół kroku. Nadstawił uszu, słyszał jednak tylko chrapliwy oddech Kapturka. Coraz silniejszy. W powietrzu uniosła się też charakterystyczna woń. Wilk przesunął jęzorem po spierzchniętych wargach, czując, jak znów mu stwardniał kutas. Domyślał się jednak, że podniecenie Kapturka wynikło z pojawienia się nowego amanta. Wilk przełknął głośno ślinę, ujrzawszy, wyłaniającego z mroku faceta, wielkiego jak szafa. Mężczyzna potarł zapałką o dłoń, po czym przytknął do świeczki. Płomień buchnął w górę, po chwili lekko przygasł. Trwało to jednak wystarczająco długo, by można było ocenić rozmiary przybysza.\nZ dłońmi jak kafary, wielkim torsem odzianym we flanelową koszulę w kratę i kanciastą głową wyglądał na takiego, który nikogo i niczego się nie boi. Mężczyzna rzucił szybkim spojrzeniem w kierunku Wilka i nie dostrzegłszy zagrożenia z jego strony, podszedł do słaniającego się na nogach Kapturka. Uchwycił kibić dziewczyny, po czym uniósłszy do góry, spojrzał jej prosto w oczy. Szelmowski uśmiech błądził mu po twarzy.\n– Ty jesteś Czerwony Kapturek? – raczej stwierdził niż spytał – Ja jestem Ralph. Ralph Demolka.\n– Słyszałam… – szepnął Kapturek. – Podobno potrafisz nieźle walić.\n– A owszem – odparł, uśmiechając się swawolnie, po czym nie mówiąc nic więcej, ułożył dziewczynę na łóżku.\n– Vanellope ci się znudziła? – rzucił Wilk, usiłując jeszcze odzyskać pozycję samca alfa. Było jednak już za późno. Widząc zimne spojrzenie Ralpha, usunął się w kąt, by stamtąd obserwować poczynania mięśniaka.\nTen zaś szybkimi ruchami zdarł ubranie z Kapturka. Chwilę napawał się widokiem jej szczupłego ciała. Przesunął palcem po wargach dziewczyny, które pod tym wpływem rozwarły się niczym ostryga. Niespiesznie wyswobodził się z ubrań i stanął naprzeciw niej. Kapturek rozszerzonymi oczami wpatrywał się w maczugę, sterczącą spomiędzy kędziorów Ralpha.\n– Mówię ci. Takiego kutasa jeszcze w sobie nie miałam. Rozsadzał mnie na wszystkie strony, a gdy bluznął, to myślałam, że mi ustami popłynie…\nOpowieść Kapturka trwała jeszcze jakiś czas. Blondi przysłuchiwała się jej, marząc o zwalistym mężczyźnie i jego wielkim kutasie. Obmyślała, jakby tu pozbyć się matki, mając nadzieję, że niedawna znajomość rodzicielki z Gargamelem przerodzi się w coś więcej niż tylko wspólne czarowanie.\nTymczasem wieczór przeszedł w noc. U Haka zaczynało być tłoczno i gorąco. Kolejny scenariusz, którego kadry wypełniły postacie z bajek, miał stać się kanwą do innych opowieści.\nMoże jeszcze kiedyś będzie o nich głośno. Kto to wie…\nPrzegrany czyli 32% głosów!\nFoxM – Bestia i Piękna\nDym szczypał w oczy, wdzierał się do gardła. Uszy ranił grzmot dział, w bitewnym tumulcie nie ostała się ani odrobina sensu. Brutalna walka wręcz z dwoma przeciwnikami, o twarzach zbyt młodych, by je zapamiętać. Bił na oślep: zasłona, pchnięcie, kontra. Nogi pod jednym z napastników ugięły się, padł na ziemię, obficie brocząc krwią. Biel gwardyjskiego płaszcza została naznaczona szkarłatnymi akcentami. Nie miał nawet jednego oddechu, by się nad tym zastanowić, hordy wrogiej piechoty wlewały się przez wyłom w zamkowym murze. On i tysiąc pozostałych przy życiu obrońców stanowili ostatnią przeszkodę na drodze ku zwycięstwu. Mistrzowskim cięciem szabli pozbawił jednego z nacierających dłoni, oddzielając kości i ścięgna od przedramienia. Stos trupów rósł i rósł. Biegłość w walce nie miała znaczenia, byli straceni – samotny punkt oporu osaczony ze wszystkich stron przez żądnego krwi wroga. Wybawienie mogła dać tylko godna śmierć. Z bronią w ręku. Przy odrobinie szczęścia przetrwają w ludzkiej pamięci brązowieni legendą zaczynającą się od słów: Dawno, dawno temu… Bajki pomijają zwykle wypatroszone flaki, fruwające w powietrzu fragmenty ciał, krew, pot i śmierć.\nTę ostatnią rozdawał szczodrze – jakby od niechcenia – siekąc szablą wokół siebie. Czterokrotnie liczniejsze siły nieprzyjaciela topniały w oczach. Wielu próbowało się z nim mierzyć w zawierusze bitwy – wszyscy znaleźli swój kres. Wysoki, pewnie stojący na nogach nie odróżniał się od towarzyszy. Umazany sadzą i krwią, stał w jednym szeregu. Trudno było rozpoznać w nim najlepszego fechmistrza na Kontynencie – Rolanda La Fontaine. Przynajmniej do czasu, kiedy śpiewały szable, całując się iskrami, nie sposób było się pomylić. Zwinny jak kobra, precyzyjny niczym jastrząb, walczył na murach z lwią odwagą. Cisza jest najbardziej złowrogim omenem bitewnych pól. Zza dymnej zasłony nie wyłonili się kolejni atakujący, za to ponad bitewny tumult wzbił się niski dźwięk rogu. Długi, krótki i znów długi sygnał sprawił, że włosy stanęły mu dęba ze strachu.\nWzywano smoki. Opierająca się mężnie i długo twierdza zostanie wzięta szturmem. Następna fala wojowników nie zna litości. Miał pewność, że zadanie zdobycia murów powierzone zostało kompanii krasnoludów Etharthirama. Zdyscyplinowana banda okryta tak złą sławą, że we wszystkich Siedmiu Królestwach nie mówiło się o nich inaczej niż szeptem.\nSiedem Królestw już nie istnieje – przeszło mu przez myśl. – Nie, póki my żyjemy.\nTej bezwietrznej nocy zerwał się huragan. Roland La Fontaine uniósł wzrok i patrzył przerażony na ogromną skrzydlatą jaszczurkę, leniwie szybującą kilkadziesiąt stóp nad ich głowami. Czerwone płyty łusek pokrywających grzbiet monstra były wytrzymalsze niż najbardziej wytrzymały pancerz wykonany ręką krasnoluda, człowieka czy elfa. Niedbały ruch skrzydeł spowodował podmuch wiatru, który zachwiał twardo stojącymi w szyku obrońcami. Smocze skrzydła były tak ogromne, że zdawało się, iż przewyższają rozmiarami królewski namiot.\nMembrana pokrywająca każde ze skrzydeł zdawała się niezwykle delikatna…\nAch! Gdyby tylko miał łuczników, mógłby im nakazać rozświetlić niebo rojem strzał o płonących grotach. Skrzydła, słaby punkt bestii. Nie miał łuczników, wszyscy polegli na polu chwały. Byli zgubieni.\n– Przebacz mi, Izabello – szepnął, a szept zlał się w jedno z okrzykami przerażenia gwardzistów, którzy niejedno widzieli na bitewnych polach.\nUniósł ociekającą szkarłatną posoką szablę w górę i zmówił niemą modlitwę do każdego znanego boga. Miał nadzieję, że rączy rumak bojowy z królową Izabellą na grzbiecie znalazł się daleko stąd. Za górami, za lasami, a wkrótce za siedmioma morzami. Złożył los Najjaśniejszej Pani w ręce swego giermka. Czuł jak w trzewiach rodzi się bunt przeciw takiej konieczności, serce łomotało w piersiach, starając się wydostać z klatki żeber. Przede wszystkim nosił jednak płaszcz gwardzisty, gwardyjskie zawołanie – Jestem, więc służę – wciąż brzmiało mu w uszach.\nSmok otworzył paszczę, prezentując wszystkie trzysta dwadzieścia kłów.\n– Wycofać się! – wrzasnął. – Odwrót!\nHrabia Roland La Fontaine został pierwszym w historii dowódcą Gwardii, który dał rozkaz do odwrotu. Poczucie klęski trwało może jedno uderzenie serca. Smok zionął ogniem, dzień zastąpił noc, ognista pożoga spadła na dzielnych obrońców.\nBardowie, bajarze i filuci byli zgodni, że właśnie ten straszny los spotkał szaleńczo odważnego hrabiego Rolanda La Fontaine. Łaska szybkiej śmierci była nieumyślnym darem, na który pozwolił sobie zwycięski Czarnoksiężnik z Oz. Wieści o mękach, które stały się udziałem pięknej i cnotliwej królowej Izabelli, jeszcze wiele lat po decydującej bitwie przekazywano z trwogą z ust do ust.\nMroczne czasy trwały. Minęło dwadzieścia lat.\n– Ja nie chcę! Odmawiam! On jest…\nPiętnastoletnia Kara Von Grefen nie musiała kończyć. Miała to wypisane na twarzy – mlecznoblade policzki arystokratki zaróżowiły się od gniewu. Ciemne duże oczy, tak bardzo upodabniające dziedziczkę do młodej łani, błyszczały z wściekłości. Zerknęła jeszcze raz, wydawało się, że zaraz odwróci się na pięcie i wybiegnie z komnaty.\nOczami wyobraźni widział, jak biegnie na skargę do matki, może nawet błaga ją na kolanach, rwąc w rozpaczy sławne w całym królestwie loki w kolorze kawy zmąconej mlekiem.\nWszystko byle nie trafić pod opiekę Bestii. Takie miano przylgnęło do najmniej urodziwego męża, jakiego kiedykolwiek widziano na ziemiach, którymi władał Margrabia.\n– Twarz ma naznaczoną bliznami po zarazie, która nawiedza jeno dzieci niegrzeczne – plotły mamki jak ziemie Pana Margrabiego długie i szerokie. – Jego włosy siwe są, ramion sięgają, niemyte nigdy. Dobrzy ludzie mówią, że wzrok jego mściwy, lewe oko na wszystkie strony świata patrzy. Stare baby plotą, że chłop magią włada, nad zwierzętami panuje. Biada w tych czasach dziatwie, oj biada!\nPrzekonała się, że opowieści niańki o niemytych włosach są wymyślone, ale nawet pominąwszy ten szczegół pan Grimm, nauczyciel fechtunku, prezentował się upiornie. Przygięty do ziemi podpierał się kosturem, zgarbiony w swej brzydocie, odpychający.\nOmal nie krzyknęła, kiedy zaczął się przechadzać po komnacie. Z każdym kolejnym krokiem tego starca miała wrażenie, że się przewróci. Powłóczył nogami, prawie ciągnąc je po ziemi. Kara była pewna, że szabla u boku tej bestii to bezużyteczny rekwizyt. I jego ściągnięto do zamku, by wprowadził ją w tajniki fechtunku? Jakiegoś kalekiego obdartusa?\nKara władczym gestem przywołała jednego ze strażników pilnujących drzwi.\n– Dobądź szabli – rozkazała. – Nie ufam umiejętnościom pana Grimma.\nPucołowaty wojak sięgnął po broń na rozkaz młodej pani. Pewien, że zwycięstwo jest przesądzone nie chciał za mocno poszatkować fechmistrza o odpychającej fizjonomii.\nPrzemówiła stal, obudziła się Bestia. Dobył szabli z taką szybkością, że oko ledwie nadążyło za ruchem dłoni. Anemik ledwie trzymający się na nogach skoczył na zaskoczonego żołnierza ogarnięty zimną furią. W mniej niż sześćdziesiąt uderzeń serca było po wszystkim.\nWystarczył jeden płynny ruch, a klęczący przed Bestią wojak stałby się krótszy o głowę. Z ust obserwującej nierówny pojedynek dziewczyny wyrwało się krótkie: och!.\n– Okazał mi lekceważenie – wycedził przez zaciśnięte zęby. – W polu oznacza to śmierć. Sztuka zabijania wymaga finezji. Nie toleruję prostactwa, byle knecht może wsadzić drugi koniec szabli w rywala.\nKara Von Grafen instynktownie cofnęła się o krok.\nPojawiła się następnego dnia w stroju odpowiednim do treningu.\n– To nie ma sensu – mruknął. – Młoda dama jak ty powinna poświęcić się typowo kobiecym zajęciom, dłoń powinna być nawykła do igły, a nie głowni.\n– Jestem Kara Von Grafen. – Pewność w głosie smarkuli brzmiała komicznie. – Sama władam swoim losem.\nUśmiechnął się, rozciągając zasklepione blizny na wargach. Naiwna łania.\nZaczął się mozolny proces szkolenia. Po opanowaniu podstaw przeszli do konkretnych wskazówek i sparingów. Piękna i Bestia zwierali się ze sobą raz za razem. Gwałtowność i zaciętość kolejnych starć rosła, wynik pozostawał niezmienny. Ani razu nie udało jej wygrać.\nUderzył gołą dłonią na odlew. Cios okazał się tak silny, że głowa smarkuli odskoczyła do tyłu. Ustała na nogach. Kiedy znów spojrzała mu wyzywająco w oczy, był pewien, że nie odpuści. Na policzku rozkwitał dorodny siniec.\n– Za wolno! Choćbyś zrzuciła wszystkie szmaty i nacierała nago, nie jesteś w stanie mnie pokonać. Nie umiesz! Brak ci determinacji właściwej wojownikowi!\nZrzuciła z siebie strój z taką furią, jakby właśnie pozbywała się krępującego gorsetu. Naga Kara rozproszyła go na kilka długich chwil. Nie spodziewał się, że workowaty strój może skrywać tak apetyczne kształty. Lustrował delikatne zaokrąglenia bioder, podziwiał grę mięśni ud, pracę stóp, płaskość brzucha, kiedy oboje tańczyli pośrodku sali do ćwiczeń.\nŚwiętą trójcę – atak, zasłona, wypad – zaburzał jeden detal. Młoda dziedziczka Von Grafen nie usuwała włosków ze wzgórka łonowego. Nie mógł przypuszczać, że to uchybienie od mody, za którą podążały grzeczne panny z arystokratycznych rodów, zburzy w nim krew. Ruchy fechmistrza stały się czytelniejsze.\nKara dostrzegła szansę na zwycięstwo. Rzuciła się na niego, stawiając wszystko na jedną kartę. Oddech stał się płytszy, sutki stwardniały, kierując się ku górze. Piersi, jeszcze nie w pełni rozkwitu, a już przyciągnęły spojrzenie.\nZorientował się, że jest w kłopotach, kiedy cudem uchylił się przed zajadłą kontrą. Cal niżej, a po lewym uchu zostałoby tylko wspomnienie.\nKoncentracja ulatywała z każdą chwilą. Uczennica pierwszy raz dostrzegła szansę, by przerosnąć mistrza. Okręciła się w zgrabnym piruecie – na mgnienie oka prezentując pośladki z wcięciem między nimi. Krew się w nim gotowała, instynkty walczyły o lepsze. Wygrał nawyk starego wiarusa frontowego. Znalazł martwe pole i właśnie w ten punkt wyprowadził następny atak. Dziewczyna krzyknęła rozpaczliwie, kiedy jej broń poszybowała w powietrze, by z klekotem uderzyć o posadzkę.\n– Przegrałaś, zuchwała pannico. – By podkreślić upokorzenie, musnął odsłoniętą grdykę. Przełknęła ślinę. – Przegrałaś, ponieważ mnie zlekceważyłaś. Takie zachowanie powinno zostać ukarane. Na polu bitwy? To pewna śmierć.\nW spojrzeniu uczennicy tliła się iskra buntu. Mierzyli się wzrokiem, oddychając ciężko po bojowym tańcu.\n– Tak, Maestro – spuściła wzrok, wpatrując się w palce u stóp. Po zgiętym karku leniwie spłynęła kropla potu.\n– Uklęknij i odwróć się – nakazał. – Zostaniesz potraktowana jak żołnierz.\nPosłusznie osunęła się na kolana, w głosie Bestii dźwięczała nuta, która czyniła go jeszcze groźniejszym.\nZdjął ze ściany jeden z batów, ten najdłuższy. Zwykle służyły do dopingowania koni na wyścigowym torze. Dziś użyje tego narzędzia do złamania hardej klaczy. Ta myśl wydała mu się przyjemną. Delektował się władzą.\nŚwist bata raz za razem ciął powietrze. Razy spadały na płaską powierzchnię pleców i zaokrąglone pośladki, zostawiając na ich alabastrowo gładkiej powierzchni krwistoczerwone smugi. Niewiasta – a właściwie jeszcze dziewica – zaciskała zęby, by nie krzyknąć z bólu, a on bił bez opamiętania i litości. Pewna dłoń rozdawała razy z lekkością. Krzyk wyrwał się z młodej piersi. Prawie ją miał! Musiał złamać butę, podeptać hardość.\nPo jednym z uderzeń jego krnąbrna uczennica rozstawiła szerzej nogi, szukając punktu oparcia. Srom błyszczał wilgocią. Miał ją!\n– Przeproś szmato! – Wiedział, że traktując ją tak grubym słowem przekroczył pewną granicę. Sprowadził młodą damę z towarzystwa do roli zwykłej ladacznicy.\n– Przepraszam, Maestro! – wykrzyczała, a łzy kapały na podłogę.\nPrzestał dopiero wówczas, gdy każdy z pośladków stał się intensywnie czerwony. Przez kilka kolejnych lekcji zmuszony był do wysłuchiwać utyskiwań na kłopoty z siedzeniem,\nOd tamtej pory często trenowali w ten sposób – młódka Von Grafen zupełnie naga, on zaś odziany w kimono, z roziskrzonymi oczyma doglądający postępów. Krew wrzała w żyłach, zaczął dostrzegać w niej kobietę. Monstrum i świeża w swej niewinności piękność. To nie mogło się udać. A jednak próbowali.\nOdważył się ją wziąć tylko raz. Wiedział, że nie może pozbawić jej wianka – cennej waluty w oczach przyszłego małżonka – z lekcji na lekcję oswajał ją zatem z dotykiem swych nawykłych do szabli dłoni na pośladkach. Najpierw tylko głaskał i całował.\n– Moja wytworna ladacznica – mówił, a w jego głosie brzmiało ledwie wstrzymywane pożądanie.\n– Wsuń we mnie palec, Maestro – poprosiła któregoś razu.\nCiemne słońce było suche, zaciekle broniło dostępu do tylniej bramy. Z pomocą przyszła oliwa. Palec wskazujący wsunął się do środka….\nPo kilkunastu próbach była gotowa. Klęknął za nią, nakierował nasmarowany oliwą oręż we właściwe miejsce i pchnął.\n– Maestro! – zawyła.\nDuży penis rozepchnął brutalnie ciasnotę odbytu. Nic już nie miało znaczenia. Stał się Bestią, chędożył ją, mając w głowie inną. Buchnął żądzą między jej pośladki, mając w głowie rozkosz Królowej Siedmiu Królestw, Izabelli. Ich ostatnią wspólną noc…\nUczta dobiegała kresu. Ostatni z biesiadników osuwali się pod stoły, wyrzygując nadmiar spożytego alkoholu. Największy bard w kraju po sześciu godzinach wykonywania zmyślnych ballad na cześć córki gospodarza, Kary Von Grafen, zachrypł zupełnie.\nOpowiadano później, że tylko drużyna strzegąca margrabiego była trzeźwa. Jeden z zaufanych wojów nachylił się nad uchem gospodarza i rzekł:\n– Panie, fechmistrz, którego nazywają Bestią, pokornie błaga o możliwość złożenia darów dla twej córki.\n– Ten z zakazaną mordą?! – Margrabia Von Grafen aż zakrztusił się piwem, jedna z kropel spłynęła mu po brodzie.– Wprowadź obdartusa, w końcu Kara go lubi!\nObdartus zbliżył się do podwyższenia. Chwiał się jak zwykle, nieporadnie powłócząc nogami.\nWśród wojów margrabiego rozległy się stłumione chichoty i chrząknięcia.\n– Panie – wyszeptał ten, którego od dwudziestu lat wołano Grimm. – Pozwól, że ja, skromny sługa, zegnę przed tobą swe kolana, wyrażając podziw dla twej córki, której tylną bramę pohańbiłem swą męskością. Wychędożyłem tę małą ladacznicę!\nMargrabia zbladł. Sens wypowiadanych słów długo docierał do zebranych. W pewnej dłoni fechmistrza znalazł się sztylet, zmyślnie ukryty w rękawie. Każde słowo oznaczało jedno z pchnięć sztyletu:\n– To za Izabellę! Miałeś ją chronić, mój giermku! Żyjemy, by służyć! Zdradziłeś i pohańbiłeś ją, suczy synu!\nWojowie zgromadzeni wokół otrząsnęli się z zaskoczenia. Ktoś krzyknął, inny dobył miecza… Powiadano później, że umierając, hrabia Roland La Fontaine szeptał:\n– Wiedziałem, że nasza bajka nie skończy się szczęśliwie…\nTagi: erotic storyFoxmMRT_Gregopowiadanie erotyczne\nhttps://community.languagetool.org/rule/show/NAPRZECIWKO?lang=pl. Zgroza. Naprzeciw.\nAle naprzeciwko kogo?\nSkromnie tutaj z komentarzami, więc postaram się uzupełnić tę pustkę.\nPierwsze opowiadanie „Czerwona” – według mnie zalicza spory falstart już na samym początku, przydługawymi i zupełnie niepotrzebnymi opisami postaci. W tak krótkim opowiadaniu jest to zbyteczne. Pierwsze wrażenie było więc negatywne i już na wstępie ustawiło tekst na straconej pozycji.\nDalej jest już jednak znacznie lepiej. Jest akcja, jest rubaszny humor i wyraziści bohaterowie. Czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Parę razy się zaśmiałem.\nOcena całości? Jest sztampowo. Autor (ka) poszedł po najmniejszej linii oporu – wybierając znaną wszystkim bajkę i przerabianą na milion różnych sposobów. Także humorystyczne potraktowanie tematu (chociaż powtórzę, dla mnie zabawne) jest najprostszym manewrem z jakim można podejść do tematu.\nDrugie opowiadanie „Piękna i Bestia”- Autor(ka) od początku chwyta czytelnika za czułe miejsce i nie puszcza do samego końca. Czyta się świetnie, pojawia się kilka pomysłowych określeń w stylu „ciemne słońce” – uwielbiam takie słowotwórstwo i wszelakie neologizmy. Jest ciekawie i bardzo sprawnie napisane. Z krótkiej fabuły Autor(ka) też wycisnął ile tylko się dało.\nOsobiście z pewnością jeszcze wrócę do tego tekstu, a może i pewne pomysły zapożyczę do własnych gryzmołów.\nOcena całości ? Twórca błysnął dużą kreatywnością i tutaj pojawiają się moje wątpliwości, czy aby nie za dużą?\nCzy ten tekst jest ciągle bajką? Dla mnie to fantastyka, mam wrażenie, że Autor(ka) mógł mieć gotowy tekst w szufladzie i po drobnych korektach opublikował tutaj jako bajkę. Opowiadanie jest świetne, ale nie wiem czy spełnia wymóg bitwy.\nI z tego też powodu… Wstrzymuję się od głosu, muszę to jeszcze przemyśleć – może inni czytelnicy mi w tym pomogą?\n2017-06-24 at 11:43\nPodpinam się pod opinię o drugim tekście – określenia, metafory, porównania, słowotwórstwo godne pozazdroszczenia. Chciałbym tak umieć, choć niekiedy według mnie jest trochę przyciężko i tylko uważne wczytanie się w tekst, pozwoli dotrzeć do końca. Niemniej – mi się podobało.\nPierwszy tekst… cóż – Kapturek jaki jest, każdy widzi… :p\n2017-06-24 at 15:49\nJa z kolei odpinam się od powyższych opinii o obu tekstach. Pierwszy jest humorystyczny, dość konsekwentny w klimacie i stylu, rubaszny, niewymyślny. Można się pośmiać i zapomnieć chwilę po przeczytaniu. Taka karma.\nDrugi miał być dramatyczny, z elementami sado i puentą spinająca całość, ale wykonanie zawiodło tu i ówdzie w drobiazgach, a klamra okazała się niedopracowana.\nDrobiazgi zacytuję, aby autor drugiego tekstu rozważył poprawki.\n„Nie ufam umiejętnością pana Grimma.” – co tu jest błędem? Mam nadzieję, że widać.\n„Pewien, że zwycięstwo jest przesądzone nie chciał za mocno poszatkować fechmistrza o odpychającej fizjonomii.” – interpunkcja się kłania.\n„Wystarczył jeden płynny ruch, a klęczący przed Bestią wojak stałby się krótszy o głowę.” – forma czasownika nie współgra z treścią w sąsiednich zdaniach.\nChciałbym zagłosować, ale system strony nie pozwala. Widocznie oflagował głosowanie w poprzedniej bitwie i już na wieki pozbawił mnie wpływu na wybór zwycięzcy. Trudno.\n2017-06-24 at 22:21\nNo cóż. I ja jestem trochę zawiedziona, że Autor/ka pierwszego tekstu poleciała w stronę Czerwonego Kapturka. Oklepane. Trochę zabawne, trochę nie. Sceny seksu dość kiepskie, dziwne. Scena z wilkiem, który chciał wejść w babcię… Mogłoby jej nie być. Plus za to, że zachowano pewien schemat bajki i jednak wtłoczono go w ramy nowoczesności. Obawiam się, że bez tego byłoby gorzej. 😉\nDrugi tekst za to mnie zawiódł z innego powodu. Brakuje mi w nim fantastyki, a ta bajka właśnie taka jest. Żaden mi tam brzydki, stary facet, którego ktoś nazwał „Bestią”. Powinien tam być wilkołak (?) rodem z bajki, nie żaden podrabianiec. Groźny, szczerzący kły. Wcale nie pogniewałabym się na szczęśliwe zakończenie, w którym cud dziewczyna jednak pomaga wrócić mężczyźnie do dawnej formy. To byłoby coś.\nOddaję głos na Kapturka za to, że opowiadanko trzyma się bajki.\n2017-06-26 at 10:19\nOba teksty mają niezaprzeczalne wady, ale oba czytało się świetnie, choć oczywiście nasi fechmistrze mylą pojęcie „bajki” i „baśni”, ale portal z literaturą erotyczną to nie najlepsze miejsce na takie dyskusje…\n„Czerwona” jest oczywiście głębiej zakorzeniona w literaturze dziecięcej i znacznie bardziej zabawna. Śmiałam się wielokrotnie i uważam, że scena z babcią była bardzo dobra. Moje serce podbiła nowa sąsiadka mieszkająca z siedmioma napalonymi skrzatami 😀\n„Bestia i Piękna” jest mniej baśniowa i ani trochę zabawna, ale bez wątpienia bardziej erotyczna i grająca na mniej oklepanych schematach. W paru miejscach dałoby się coś lepiej dograć, poprawić drobne błędy (swoją drogą uważnym czytelnikom zapewne przywodzące na myśl konkretnego autora), całość jednak moim zdaniem wypada lepiej.\n2017-06-26 at 10:57\nNie. Bajka ma krótką formę, ale obaj autorzy zdążyli się w niej pogubić. Niewielka tu gra z klasyką. W pierwszym wypadku brakuje mi tylko Jakuba Wędrownicza wchodzącego z bagnetem. z udkiem z Migotki w łapie i dokonującego rzeźi w knajpie. To juz mi się trochę przejadło. No ale…kwestia gustu.\nW opowiadaniu nawiązującym do Bestii to cóż….masę odwołań i mrugnięć okiem. To Lubię. Ale autor nie do końca sprawnie skonstruował wizje. Mam wrażenie że z siedmiogodzinnego filmu Kurosawy pocięto materiał na 90minutowy film z Jackiem Chanem. Wiec nie. Właśnie za te uproszczenia.\nZagłosowałem z bólem serca na jedynkę.\nPo krótkim wahaniu zagłosowałem na Czerwoną. Lepiej się przy niej bawiłem. Bestia i Piękna mogłaby jednak z powodzeniem startować w bitwie na rycerskie klimaty 🙂\n2017-06-30 at 07:56\nWitam i dziękuję za głosy\nPrzyznam, iż napisawszy Czerwoną kilka lat temu, nie sądziłem, że ujrzy ona światło dzienne. Dzięki możliwości pojedynkowania się, uznałem, że warto potraktować ja jako szpadę i znaleźć ofiarę 😀 Ofiara zgodziła się nią zostać i tak oto pojawił się Kapturek w NErotycznej odsłonie. Pisząc opo w zasadzie bardziej bawiłem się powiązaniami z pierwotną fabułą, jak i możliwościami powiązań z innymi bajkami. Tak jak Shrek w kolejnych odcinkach włącza kolejnych bohaterów znanych tekstów. Erotyką tez się bawiłem, niestety dla reguł musiałem nieco zubożyć wersję pierwotną, wycinając perwersyjne sceny Wilka z Babcią. Ale może dzięki temu opowiadanie stało się erotyką a nie bajkowym pornosem.\nTak czy siak, dziękując mojemu oponentowi, jak i głosującym, zapraszam do kolejnych lektur na NE, szczególnie następnych potyczek na Arenie 😉\nPS – głosowałem na Bestię – naprawdę chciałbym pisać tak metaforycznie i składnie jak Lis.\n2017-06-30 at 12:54\nUsuwanie scen porno to świętokradztwo!!!\n2017-07-01 at 14:36\nPo pierwsze i najważniejsze z dumą zauważam, że nowa zabawa, którą oferuje Najlepsza Erotyka spodobała się Czytelnikom, pojawiło się sporo głosów, niektórzy z głosujących okrasili „obywatelski obowiązek” komentarzem. Chwała im!\nWieczny zaś splendor dla zwycięscy. MRT_Greg wielkie gratulacje. Spotkaliśmy się w samo południe na ubitej Ziemii i takie tam. Twój Kapturek to niezłą rozpustnica, bawiłem się znakomicie, czytając miniaturę rywala.\nCo do mnie? Przyznam, że popadłem w pewien kłopot. Jak napisać niezłe opowiadanie, jeśli w ciągu kilku tygodni pracy co i rusz zmienia się koncepcja? Miałem ich kilka od „Shreka” po Królewnę Śnieżkę, wybrałem tę, która miała największy potencjał. Robiłem co mogłem, nie wszystko poszło zgodnie z planem. Błędy? Oczywiście były, nawet jeden haniebnie ortograficzny się trafił(dziękuję Karelu). Nie myli się jednak ten, kto nic nie tworzy. Oczywiście, niedoróbki i niedbalstwo obciążą moje kontro. Jakoś będę musiał z tym żyć. 🙂\nCzy przeszarżowałem z kreatywnością? Być może. Czy w tej opowiastce jest potencjał, którego nie rozwinąłem tak jak na to zasługiwał? Z całą pewnością.\nUważam rozróżnię między bajką i baśnią za szczególnie trudne, żeby nie powiedzieć, że idiotyczne.\nUdział w Pojedynku to cenne doświadczenie i masa wyśmienitej zabawy. Jeśli w przyszłości pojawią się kolejne wyzwania, zastanowię się nad koleją próbą. 🙂\nNic jednak obiecać nie mogę.\nP.S. Bardzo chętnie obejrzałbym jakieś dzieło Pana Kurosawy, ale obawiam się, że będzie trudno znaleźć siedem wolnych godzin życia. 🙁


▷ Jak wybrać oświetlenie i lampy sufitowe do kuchni? Przykładowe aranżacje lamp i oświetlenia ••• Light Home\n• Jak wybrać lampy do kuchni? Praktyczny poradnik i przykładowe aranżacje\nOpublikowany: mar 22, 2018 | Zmodyfikowany: sty 30, 2020 | Kategorie: Inspiracje\nRozplanowanie oświetlenia do kuchni nie jest łatwym zadaniem. Kuchnia powinna być funkcjonalna, wygodna, a jednocześnie stylowo urządzona. Za pomocą odpowiednio dobranego oświetlenia podkreślisz wyjątkowy charakter pomieszczenia, uczynisz go praktycznym, a nawet wizualnie zmienisz proporcje wnętrza. Oświetlenie w kuchni powinno być również w pełni bezpieczne, czyli odporne na wodę i niesprzyjające oparzeniom. Podpowiemy Ci, jak dobrać lampy do kuchni, aby wystrój tego pomieszczenia zachwycał oryginalnym designem i ułatwiał wykonywanie codziennych czynności w kuchni.\nJak dobrać lampy do kuchni - najkorzystniejszy układ oświetlenia\nJeśli Twoja kuchnia jest sporych rozmiarów, możesz zastosować w niej sprawdzony układ lamp, który zapewnia dokładne oświetlenie wszystkich zakamarków pomieszczenia:\nlampa wisząca lub sufitowa do kuchni jako oświetlenie centralne\nlampy punktowe skierowane na blaty kuchenne\nlampy dekoracyjne tworzące wyjątkowy nastrój i klimat w kuchni (np. kuchenna lampa z abażurem)\nLampy sufitowe do kuchni - oświetlenie centralne\nZalecamy stosowanie go głównie w pomieszczeniach o większej powierzchni. Lampa sufitowa do kuchni może nieco przytłoczyć małe pomieszczenie. Ponadto meble w kuchni najczęściej ustawiamy wzdłuż ściany, więc wykonując czynności przy blacie, jesteśmy skierowani tyłem do oświetlenia centralnego, przez co zasłaniamy sobie światło plecami. W kuchniach o dużych rozmiarach lampy wiszące sprawdzają się znacznie lepiej, ponieważ oświetlają całą przestrzeń pomieszczenia, które bez nich mogłoby być dosyć ciemne. Lampy wiszące kuchenne idealnie sprawdzą się w roli oświetlenia głównego. Ogromny wybór kolorów i wzorów lamp umożliwia dopasowanie oświetlenia dokładnie do stylu swojej kuchni.\nPunktowe oświetlenie w kuchni\nOdpowiednie oświetlenie blatów jest jedną z istotniejszych kwestii w urządzaniu kuchni. To przy nich będziemy wykonywać najwięcej czynności, a posiłki przygotowywane w dobrym świetle uzyskają jeszcze bardziej apetyczny wygląd. Znakomitą propozycją lamp punktowych są plafony domowe z regulacją kąta padania światła. Dzięki kloszom osadzonym na przegubach, możesz skierować światło lampy w dowolnym kierunku, dzięki czemu w pełni dostosujesz oświetlenie do swoich potrzeb. Posiadamy plafony wewnętrzne w różnych stylach, co umożliwia dobranie lampy zarówno do nowoczesnych jak i klasycznych aranżacji wnętrz.\nPlafony nowoczesne - zobacz naszą ofertę!\nAranżacje oświetlenia do kuchni - lampy dekoracyjne\nNic tak nie nada kuchni magicznego klimatu jak oryginalne, stylowe oświetlenie. Zwisy wiszące pojedyncze dekoracyjne to znakomity sposób na wyjątkowe ozdobienie kuchni. Możesz zawiesić kilka bliźniaczych lamp na różnej wysokości nad wyspą kuchenną. Takie zastosowanie zwisów wiszących zapewnia niesamowite efekty wizualne. Aranżując oświetlenie do kuchni pamiętajmy, że możemy wybierać spośród wielu materiałów. W roli oświetlenia dekoracyjnego świetnie sprawdzają się również lampy industrialne. Minimalistyczny, lecz niezwykle oryginalny design lamp loft rewelacyjnie komponuje się z nowoczesnymi stylami jak i aranżacjami oświetlenia do kuchni retro bądź vintage.\nJak dobrać lampy do niewielkiej kuchni? - aranżacje lamp\nAranżacje lampami pozwala na optycznie powiększenie rozmiarów swojej kuchni. W małym pomieszczeniu powinniśmy postawić głównie na lampy zajmujące niewiele miejsca. Reflektory sufitowe z regulacją kąta padania światła gwarantują dokładne, nowoczesne i funkcjonalne oświetlenie kuchni. Spoty zasilone odpowiednimi żarówkami są wystarczającym oświetleniem dla małego pomieszczenia.\nJeśli chcesz dodać wyjątkowego nastroju swojej kuchni, możesz zawiesić nad stołem lampę dekoracyjną. Zwisy wiszące to oświetlenie, wśród którego z pewnością znajdziesz lampę idealnie pasującą do stylu Twojej kuchni. Aranżacja lampami w kuchni nie jest prostym zadaniem, ale przy odpowiednim rozmieszczeniu punktów świetlnych możemy zmieniać wizualną wielkość pomieszczenia.\nJak dobrać żarówki do oświetlenia w kuchni?\nŹródła światła, jakie zdecydujemy się umieścić w lampach kuchennych mają ogromne znaczenie. Przy wyborze żarówek musimy zwrócić szczególną uwagę na moc oraz barwę światła. Jeśli w lampie wiszącej nad stołem umieścimy żarówkę o za dużej mocy, będzie ona raziła nas w oczy. Z kolei źródło zasilania ze zbyt niską mocą, zamontowane nad blatami kuchennymi, sprawi, że przygotowywanie posiłków będzie niekomfortowe. Zatem pamiętaj, aby przed kupnem żarówek do oświetlenia w kuchni, najpierw sprawdzić, jaki intensywnego światła potrzebujesz.\nWybierając barwę światła, miej na uwadze, że ciepła barwa sprzyja odpoczynkowi i dodaje nastrojowości pomieszczeniom. Natomiast biała barwa światła mobilizuje nad do pracy i działania. Nad blaty robocze zalecamy umieszczenie żarówek o białej barwie światła. Optymalnym rozwiązaniem do oświetlenia stołu w części jadalnej, będzie zastosowanie ciepłych źródeł światła.\nJeśli ozdabiasz kuchnię lampami industrialnymi, możesz wykorzystać do zasilenia ich żarówki dekoracyjne. Ten niezwykły rodzaj źródeł światła charakteryzują się oryginalnym designem i ciepłym, przyjemnym światłem, które doda kuchni magicznego klimatu.\nLampy wiszące kuchenne - sprawdź naszą ofertę!\nAranżacja lampami w kuchni nie jest prostym zadaniem, ale przy odpowiednim rozmieszczeniu punktów świetlnych możemy zmieniać wizualną wielkość pomieszczenia.


Konsorcjum z Stalexport Autostrady ma szansę na kontrakt na Słowacji - Puls Biznesu - pb.pl\nKonsorcjum z Stalexport Autostrady ma szansę na kontrakt na Słowacji\nopublikowano: 14-01-2008, 17:16\nStalexport Autostrady znalazł się w grupie pięciu spółek, prekwalifikowanych do przetargu na budowę i zarządzanie ogólnokrajową siecią elektronicznego poboru opłat od samochodów ciężarowych na Słowacji.\nPoinformował o tym pełnomocnik konsorcjum SlovakPASS, w skład którego wchodzi polska spółka. Tworzą je także Autostrade per l'Italia i Efkon AG. MD\nPoinformował o tym pełnomocnik konsorcjum SlovakPASS, w skład którego wchodzi polska spółka. Tworzą je także Autostrade per l'Italia i Efkon AG.\nCredit Suisse rekomenduje kupno akcji amerykańskich spółek\nKancelaria Sejmu: Wpłynęło pismo z rezygnacją Gilowskiej\nInsider z Polimex-Mostostal kupił akcje za ponad 1,25 mln zł\nTrwa dramat inwestorów\nHR / Konsorcjum z Stalexport Autostrady ma szansę na kontrakt na Słowacji


Przelicz GV na µV (Gigavolt na Mikrovolt)\nGV ile to µV\nGigavolt ile to Mikrovolt\nPrzelicz Gigavolt na Mikrovolt (GV na µV):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '776 Gigavolt'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrótna przykład 'Gigavolt' lub 'GV'. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Napięcie elektryczne'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '29 GV na µV' lub '4 GV ile to µV' lub '35 Gigavolt -> Mikrovolt' lub '10 GV = µV' lub '46 Gigavolt na µV' lub '45 GV na Mikrovolt' lub '47 Gigavolt ile to Mikrovolt'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(37 * 77) GV', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '776 Gigavolt + 2328 Mikrovolt' lub '30mm x 62cm x 35dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.\nPrzelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np Gigavolt na Mikrovolt: 1 Gigavolt [GV] = 1 000 000 000 000 000 Mikrovolt [µV]


Arka Gdynia S.S.A. Oficjalny Serwis Internetowy - Ruben zatęsknił za Polską.\nRuben zatęsknił za Polską.\nUcieczka z klubu po niecałych dwóch miesiącach, praca z legendą reprezentacji Niemiec i odzierający drużynę z marzeń gol stracony w 117. minucie. Rubenowi Jurado nie mogło się nudzić odkąd w 2015 roku wyjechał z Polski, ale wrócił na nasze boiska, żeby jeszcze raz się przypomnieć kibicom.\nTeraz ma być mu łatwiej niż w Gliwicach, a już tam spisywał się dobrze.\n– Przyzwyczaiłem się już do Polski. Na początku miałem mieszane odczucia, dziwiło mnie na przykład to, że wieczorami na ulicach Gliwic nie było w ogóle ludzi. W Gdyni pod tym względem jest dużo lepiej, ale z każdym miesiącem będzie chłodniej i życie będzie zamierać. Już to wiem, więc nie będę zdziwiony. Ale to dosyć ładne miasto, jest blisko do Sopotu czy Gdańska. Zdążyłem już trochę czasu spędzić na plaży, przespacerowałem się po waszym słynnym molo. Jest dobrze, czuję się tu komfortowo – uśmiecha się Ruben Jurado.\nW meczu z Górnikiem w Zabrzu strzelił pierwszego gola po powrocie na polskie boiska. Tym razem jednak nie musiał po spotkaniu godzinami wisieć na telefonie, żeby opowiedzieć najbliższym o swoich wrażeniach. Jego ukochana żona i dwie córeczki, ośmioletnia India i sześciomiesięczna Valentina, nareszcie są przy nim. W Gliwicach czuł się samotny.\n–Po treningu mam do kogo wrócić, czeka na mnie jedzenie, bawię się z córeczkami. W Gliwicach długo byłem sam i bardzo się cieszę, że w Gdyni od początku mieszkam z rodziną. Żona i dwie córeczki dają mi mnóstwo radości. Starsza, India, od początku września pójdzie tu do szkoły. Rozglądamy się za taką, w której lekcje prowadzone są po angielsku – opowiada Hiszpański napastnik, który mimo zaledwie rocznej umowy z Arką wiąże swoją przyszłość z Polską.\nLos odda, to co zabrał\nGdyby nie wydarzenia ze 117. minuty meczu pomiędzy Albacete i Atletico Baleares, pewnie nie oglądalibyśmy dziś Jurado w ekstraklasie. To był półfinał barażu o awans do Segunda Division, czyli na zaplecze hiszpańskiej ekstraklasy. Goście z Majorki u siebie zremisowali 1:1, a na wyjeździe, dzięki bramce zdobytej przez byłego gracza Piasta, prowadzili. Albacete szybko wyrównało, a w jednej z ostatnich akcji dogrywki David Prieto wbił piłkę do własnej bramki i gospodarze oszaleli z radości.\n– Po meczu nie mogliśmy uwierzyć w to co się stało. Pukaliśmy już do bram wyższej ligi, strzeliłem ładnego gola, ale mieliśmy pecha. Byliśmy przekonani że wszystko rozstrzygnie się w rzutach karnych. No i nagle dramat, gol samobójczy, koniec marzeń. Trzeba się było pozbierać, bo w piłce nożnej takie rzeczy się zdarzają, ale nie było to łatwe – wspomina Jurado, który w przypadku awansu do Segunda Division pewnie zostałby w Hiszpanii.\nWtedy nie było go już na boisku, bo trener Josico zdjął go z murawy w 107. minucie. Z perspektywy ławki rezerwowych oglądał moment, w którym marzenia całej drużyny runęły w gruzach. Półtora miesiąca później przeżył deja vu. Arka w rewanżu z Midtjylland prowadziła, miała mecz pod kontrolą, ale historia się powtórzyła – samobój, gol stracony w ostatniej akcji, łzy na boisku.\n– Cały dwumecz z Midtjylland był fantastyczny. U siebie strzeliliśmy gola w ostatniej minucie, tam niestety w podobnych okolicznościach kluczową bramkę straciliśmy. Niby takie jest życie, to tylko piłka nożna, ale byliśmy bardzo rozczarowani. W rewanżu graliśmy dobrze. No i nagle dwie głupie akcje, dwa stracone gole, i wielki zawód. Trzeba się nauczyć szybko zapominać o takich sytuacjach i pamiętać, że los kiedyś zwróci to, co zabrał – pociesza się hiszpański napastnik.\nNiemiec o groźnej twarzy\nPo czteroletniej przygodzie z Piastem Gliwice Jurado chciał spróbować czegoś innego. Trafił do Rumunii. Na pierwszy rzut oka wszystko było fajnie – jego nowa drużyna, Targu Mures, była wicemistrzem Rumunii. Wygrała krajowy superpuchar. Błyskawicznie trzeba było jednak uciekać.\n– Szybko zaczęły się problemy finansowe i po dwóch miesiącach wszyscy piłkarze zaczęli odchodzić, ja też. Przecież nie będę grał za darmo. Problemy zaczęły się późno, okno transferowe się zamykało. Całe szczęście, że pojawiła się oferta z Atletico Baleares. Majorka to piękne miejsce do życia – uśmiecha się Hiszpan.\nOtoczka trzecioligowego futbolu w Hiszpanii jest bardzo uboga, ale pod względem piłkarskim wcale nie jest źle. Wystarczy wspomnieć, że trenerem Jurado na Balearach przez większość pobytu był Christian Ziege. Legendarny niemiecki obrońca na początku nie zrobił na nim najlepszego wrażenia.\n– Kiedy pierwszy raz spojrzałem na niego, byłem przekonany że przyszedł do nas jakiś tyran, ma taki wyraz twarzy, że naprawdę można się przestraszyć. Okazało się jednak, że to bardzo fajny człowiek, z którym można spokojnie porozmawiać. Lubi ładny dla oka, ofensywny futbol, oparty na wymianie wielu podań i posiadaniu piłki. Jestem dumny, że mogłem pracować z człowiekiem, który był mistrzem Europy i wicemistrzem świata, chociaż na początku się go bałem – śmieje się Jurado.\nTrener Arki Leszek Ojrzyński również ma surowe oblicze, ale w jego przypadku to nie jest tylko maska. Jego drużyny muszą grać agresywnie, ciężko pracować w meczach i na treningach. Jurado doskonale o tym wiedział i ucieszył się, że tym razem będą po jednej stronie. Przynajmniej nie będzie musiał po meczach leczyć tylu urazów.\n– Mecze przeciwko jego Koronie zawsze były niezapomnianym przeżyciem (śmiech). Schodziłem z boiska poobijany z każdej strony, ostrzegałem innych Hiszpanów przed spotkaniami z zespołem Ojrzyńskiego. Ale kiedy jesteśmy po tej samej stronie, to świetny trener, szczególnie że mi pasuje taki styl gry. Ojrzyński lubi ciężką pracę, siłę fizyczną, agresję i walkę na boisku. To kompletnie inny człowiek od chociażby Angela Pereza Garcii. Ten to dopiero był zabawny! Cały czas chodził i żartował z piłkarzami, próbował bez przerwy mówić po polsku i nikt go nie rozumiał! Sam chyba nie wiedział, co właściwie chce powiedzieć (śmiech).\nZ Ojrzyńskim jest więcej pracy i mniej dowcipkowania, ale efekty widać jak na dłoni – chwali swojego szefa Jurado, który nie wrócił jednak do Polski tylko ze względu na szacunek do umiejętności trenerskich Ojrzńyskiego. Najważniejsze było to, że nareszcie nie będzie musiał grać dla garstki kibiców w meczach, które niemal nikogo nie obchodzą.\n– Mogłem zostać na Majorce na dłużej, wszyscy chcieli mnie zatrzymać, ale strasznie stęskniłem się za pełnymi trybunami i pięknymi stadionami. Na trzecim poziomie rozgrywek w Hiszpanii nie ma o tym mowy. Kiedy dostałem ofertę z Arki, nie musiałem się dużo zastanawiać. Chciałem jeszcze raz zagrać w najwyższej klasie rozgrywkowej, przed tysiącami kibiców. To niesamowite przeżycie – kończy Jurado.\nRozmawiał Marcin Bratkowski\nIreneusz Mamrot: Zawodnicy będą mieli wypełniony czas.\njurado puchar wywiad


Skrzynia dwusprzęgłowa – czym jest i jak działa? - poradnik Compero.pl\nSkrzynia dwusprzęgłowa – czym jest i jak działa?\nSkrzynia dwusprzęgłowa jest coraz częstszym wyposażeniem samochodów i choć zaczęto ją stosować blisko 20 lat temu, to nie wszyscy kierowcy wiedzą na czym polega jej działanie. Celem inżynierów projektujących tego typu mechanizmy było wprowadzenie na rynek produktu, który poprawi komfort jazdy samochodem i usprawni działanie skrzynki przekładniowej. Czy udało się to osiągnąć i rzeczywiście posiadanie w swoim aucie dwusprzęgłowej skrzyni biegów poprawia jakość jazdy?\nDwusprzęgłowa skrzynia biegów łączy w sobie najlepsze cechy skrzyni manualnej i automatycznej, dzięki czemu zwiększa przyspieszenie samochodu i niweluje szarpnięcie towarzyszące często zmianie biegu w skrzyni manualnej. Jak sama nazwa wskazuje, skrzynia ta ma dwa sprzęgła, z których jedno jest odpowiedzialne za zmianę biegów parzystych (2, 4, 6), a drugie nieparzystych (1, 3, 5, 7). Sprzęgła pracują niezależnie i pełnią różne role, jednak wspólnymi siłami uzyskują jak największy moment obrotowy. Skrzynia dwusprzęgłowa działa bardzo szybko, czyli zmienia bieg w najlepszym dla silnika momencie. Dzięki optymalizacji przełożeń podczas jazdy, auto zużywa mniej paliwa, a dynamika zmiany biegów jest dostosowywana do prędkości – skrzynie dwusprzęgłowe „czują” prędkość, z jaką porusza się pojazd i przewidują, czy za chwilę konieczna będzie redukcja biegu, czy wręcz przeciwnie.\nDo pierwszych producentów samochodów stosujących dwusprzęgłowe skrzynie biegów zaliczają się: Ford, Kia, BMW, Renault, Fiat i Volkswagen. Pierwsza skrzynia tego typu zagościła na rynku motoryzacyjnym w 2003 roku.\nJak działa skrzynia biegów dwusprzęgłowa?\nW dwusprzęgłowej skrzyni biegów sprzęgła działają naprzemiennie, dzięki czemu bardzo szybko zmieniają się biegi, co oznacza, że przekazywanie napędu jest tak krótkie, że nie wpływa na pracę kół, a co za tym idzie nie zmienia płynności jazdy. Zmiana biegów w najnowocześniejszych skrzyniach dwusprzęgłowych jest mierzona w milisekundach, co w porównaniu do manualnej skrzyni biegów jest nieosiągalne (ze względu na znacznie wolniejszą motoryczność ruchów człowieka). W momencie zmiany biegu w manualnej przekładni zmniejsza się przepływ mocy, który uzależniony jest od szybkości reakcji kierowcy. W samochodach z dwusprzęgłową skrzynią biegów sytuacja ta jest całkowicie wyeliminowana, co oznacza, że moc stale wzrasta, a wraz z nią przyspieszenie i ogólne osiągi silnika.\nSkrzynia dwusprzęgłowa jest sterowana elektronicznie, jednak wprawni kierowcy mogą przełączyć tryb pracy przekładni na sekwencyjny, który pozwala samodzielnie dobierać przełożenia poprzez wysyłanie sygnałów cyfrowych za pomocą łopatek za kierownicą lub ruchu dźwigni.\nZnaczącą wadą skrzyni biegów automatycznej dwusprzęgłowej jest zbyt wczesna zmiana biegów, co w rezultacie powoduje silne wibracje silnika przy małych prędkościach, np. w trakcie spokojnej jazdy po mieście, gdy skrzynia włączy już bieg 6 lub 7. Rozwiązaniem tego problemu jest jazda w terenie zabudowanym w trybie sportowym, który charakteryzuje się uruchamianiem wyższego biegu dopiero przy większych obrotach silnika.\nAutomatyczna skrzynia biegów dwusprzęgłowa – nazewnictwo\nDwusprzęgłowe skrzynie biegów są montowane w samochodach wielu marek, jednak nie wszyscy producenci używają takiego samego nazewnictwa. Klienci poszukujący auta posiadającego taki mechanizm mogą się spotkać z takimi nazwami, jak:\nskrzynia dwusprzęgłowa DSG – w samochodach marki Volkswagen, Skoda, Seat,\nM DCT – skrzynia dwusprzęgłowa w BMW,\nS-tronic – przekładnia z dwoma sprzęgłami w Audi,\nPowerShift – dwusprzęgłowa skrzynia biegów Ford,\nDCT – skrzynia dwusprzęgłowa Kia i Hyundai,\ndwusprzęgłowa skrzynia biegów w Renault i Dacia to EDC,\nPDK – dwusprzęgłowa skrzynia biegów w samochodach marki Porsche,\n7G-DCT – przekładnia dwusprzęgłowa w Mercedesie,\nTCT to skrzynia z dwoma sprzęgłami instalowana w autach marki Fiat i Alfa Romeo.\nSkrzynia automatyczna hydrauliczna czy dwusprzęgłowa – która jest lepsza?\nHydrauliczna automatyczna skrzynia biegów, która jest obecnie najczęściej stosowana, składa się ze sprzęgła hydrokinetycznego lub przekładni hydrokinetycznej z kilkoma przekładniami planetarnymi. Dzięki zastosowaniu takiej przekładni możliwa jest nie tylko komfortowa jazda (płynna zmiana biegów), ale i ochrona silnika przed przeciążeniami. Skrzynia automatyczna hydrauliczna dostosowuje zmianę biegów do prędkości obrotowej silnika, jednak powoduje to spore zużycie paliwa. Są to raczej duże i ciężkie przekładnie, które nadają się do samochodów posiadających większe i mocniejsze silniki. Wprawdzie nowoczesne hydrauliczne skrzynie nie spalają już tak dużo paliwa, jednak pod tym względem nie mogą równać się z przekładnią dwusprzęgłową.\nNie pod każdym względem skrzynia dwusprzęgłowa góruje nad hydrauliczną. Choć „dwusprzęgłówka” spala mniej paliwa, to jednak w razie awarii koszty naprawy są znacznie wyższe niż w przypadku przekładni hydraulicznej. Cena samochodu ze skrzynią dwusprzęgłową również będzie wyższa od tej oferowanej za ten sam model auta wyposażony w automat hydrauliczny.


Grzanie prąd vs gaz czynnik ekonomiczny - Strona 2\nPostautor: wojs40 » środa, 16 kwie 2014, 18:08\nPanowie przecież hobby nie można przeliczać na kasę. A tak poważnie to różnica jest nieznaczna, co prawda nigdy nie "gazowałem" ale widzę źe proces wychodzi ok 12 zeta , natomiast grzanie prądem ok 10 zł. Osobiście używam grzałki, łatwiejsze prowadzenie procesu, brak spalin, a co najważniejsze bezpiecznie.\nOstatnio zmieniony środa, 16 kwie 2014, 20:03 przez wojs40, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: soltys » środa, 16 kwie 2014, 19:04\nPrzewaga prądu nad gazem jest bezsporna. Ale... Jest gaz i jest gaz; zauważyłem, że w dyskusjach na tym forum najczęściej mówi się o gazie "z butli" - ciekaw jestem jak wygląda porównanie gazu LPG z gazem z rury. Ja grzeję właśnie gazem z instalacji, proces kosztuje mnie jakieś 0,40 zł!!! Z tym, że jestem szczególny przypadek ale jest nas na pewno więcej - mieszkam bowiem w bloku "z płyty", w którym zamontowano jeden wspólny gazomierz i tak się składa, że na moje hobby zrzucają się mieszkańcy wszystkich lokali, których w bloku jest czterdzieści:)\nTak więc w moim przypadku to gaz jest górą.\nPostautor: drgranatt » czwartek, 17 kwie 2014, 07:16\nJa ostatnio sprawdzałem ile zużyję kWh na uzyskanie 8l czystego, ostatecznego wyrobu. Wyszło mi 24kWh czyli 3kWh/1l (2x rektyfikacja). 1kWh to około 0,65zł (z ostatniej faktury) = 1,95 zł/1l.\nMyślę, że w taki sposób powinno wykazywać się zużycie czynnika energetycznego. Ile zużyłem czego na otrzymanie 1l czystego spirytusu i ile mnie to kosztowało.\nRejestracja: niedziela, 8 gru 2013, 00:19\nPostautor: amrs » czwartek, 17 kwie 2014, 10:19\nNa taryfie nocnej g12 ECO jest jeszcze taniej\nPostautor: grzewo1 » sobota, 16 sie 2014, 16:57\nDzięki naszym PO-litykom gaz drożeje w zastraszającym tempie. U mnie w ciągu miesiąca zdrożał o ok. 20% z 46 do 56 zł. Ja niestety nie mam wyboru i muszę grzać gazem. w związku z tym mam pytanie. Jaką największą średnicę kolumny może obsłużyć taboret 7,5 kW? Wiem ,że dla prądu łatwo to policzyć ,ale rzeczywista moc taboretu jest trudna do określenia. Pytanie kieruję do kolegów którzy graja na rurkach większych niż 2 cale.\nPostautor: gr000by » sobota, 16 sie 2014, 22:07\nPodrzucę ci wyniki moich dość długich obserwacji pracy na taborecie 7,5 kW na gaz ziemny.\nPrzy założeniu większych strat i mocy dostarczanej do wsadu 3,5 kW powinieneś dać radę pracować na kolumnie o fi ~60mm, więc już nie jest tak źle.\nRejestracja: wtorek, 28 paź 2014, 21:18\nPostautor: pektosol » poniedziałek, 26 sty 2015, 21:18\nA ja chyba nie do końca zgodzę się że prąd jest ekonomiczniejszy niż gaz.\nKiedyś (w 2005r) jak budowałem dom to zrobiłem sobie kalkulator w którym wyliczałem co będzie najtańsze do ogrzewania domu...\nOto link do tego arkusza:\nJa wybrałem węgiel kamienny i po 9latach moje wyliczenia sprawdzją sie w 100% chociaż ceny niektórych paliw uległy nieco zmianie.\nUważam przekornie od niektórych na forum że gaz z butli będzie tańszy niż prąd...\nJuż prosta kalulacja cena najtańszego prądu w polsce to około 60gr za kwh.\nCena gazu propan-butan LPG - to 2.60/l a przeliczając na kwh to 0,27gr\nTrzeba jednak pamiętać że gaz LPG jest obarczony podatkiem którym nie jest obciążony gaz z butli.\nJedno które trzeba uwzględnić obliczając ekonomię to sprawność układu i tutaj temat się komplikuje.\nJa tak na szybko w necie znalazłem porównanie płyt grzewczych\ni tutaj znów najbardziej korzystnie wychodzi gaz...\nOczywiście nie uwzględniamy tutaj innych aspektów, bo dla jednych gaz i straty ciepła mogą być problemem (np w małym mieszkaniu) a dla innych są dodatkowym źródłem ciepła do ogrzania pomieszczenia (np warsztatu)...\nPostautor: rastro » środa, 28 sty 2015, 07:13\nAle ogrzewanie to jedno a grzanie na palniku to drugie. Grzałka w zbiorniku ma sprawność 95% może nawet więcej do tego zbiornik można ocieplić w całości. Grzanie gazem na palniku daje sprawność może 40% no może trochę więcej. Całość dopełnia kwestia bezpieczenstwa. PS. zawsze można zrobić układ chłodzący zamknięty i warsztat też się podgrzeje a i na wodzie będzie dodatkowa oszczędność.\nPostautor: Zygmunt » środa, 28 sty 2015, 08:24\nTu nie trzeba zaawansowanej matematyki. Butla 11kg wystarcza na 2-3 procesy i kosztuje obecnie ~65zł. Czyli jeden proces kosztuje ok. 20zł.\nPrąd kosztuje przeciętnie 0,6zł za kWh, przyjmując 4kW rozgrzania przez pół godziny (dla kega 50l) i nawet 6h procesu przy mocy 2,5kW daje to ok. 10zł.\nOdbudowa domu po pożarze ~100000-200000zł.\nPostautor: pidi » środa, 28 sty 2015, 08:29\nDla weekendowych hobbystów polecam taryfę w której są tańsze wieczory i weekendy. Wtedy 1 kWh kosztuje około 0,33zł\nPostautor: eldier » środa, 28 sty 2015, 11:31\nButla obecnie kosztuje 47zł Przynajmniej u mnie - kupowałem w sobotę.\nWedług moich wyliczeń przy tej cenie 1kW gazu kosztuje około 70gr przy sprawności 40%.\nNie chce bronić gazu, bo sam już zamówiłem grzałki, tylko po prostu piszę ile to kosztuje\nPostautor: soltys » środa, 28 sty 2015, 11:36\nButla butlą. A co z gazem ziemnym? Mój sprzęt skroiłem pod grzanie na kuchni gazowej zasilanej gazem ziemnym. Sumaryczna moc teoretyczna dwóch palników,na których stawiam zbiornik to 2800W, (wg instrukcji obsługi) z czego realna moc netto jaką uzyskuję bez żadnych ociepleń to około 2000W (tyle szacuję, wydajność kolumny to około 165 ml/min). Ta czterdziestoprocentowa sprawność, o której ktoś wyżej pisał to zdaje się ma miejsce w przypadku mocnych taboretów i grzania na full pod jakimś wąskim kegiem. Inną zaletą gazu ziemnego jest praktycznie stałe jego ciśnienie - nie trzeba się obawiać jego spadku w miarę ubywania paliwa.\nPrąd na pewno jest najwygodniejszy i najbezpieczniejszy ale co do absolutnej bezapelacyjnej przewagi ekonomicznej to nie byłbym taki pewien - gdy grzejemy gazem, zbyt wiele jest zmiennych, a głównym czynnikiem jest sprawność układu.\nA i prądem można wywołać pożar - zwłaszcza gdy przegniemy z mocą w jakimś starym domu...\nPostautor: aronia » sobota, 31 sty 2015, 17:03\nW ramach własnych notatek z procesów wyznaczyłem eksperymentalny współczynnik rozgrzewania i stworzyłem arkusz do przeliczania efektywnej mocy grzewczej grzania gazowego(taboret, kuchenka itp): Arkusz został przeniesiony tutaj: obliczeniowe-podejscie-do-pytan-t12468.html. Współczynnik był wyznaczany na ocieplonym zbiorniku z grzałką 3x2kW i po dotarciu par do skraplacza, ale żeby sprawdzić jak się ma do rzeczywistości niestety nie posiadam danych - jeżeli ktoś korzystający z ogrzewania gazowego chciałby przetestować arkusz to będę wdzięczny za każdą uwagę.\nP.S. Mogę też wyznaczyć ten eksperymentalny współczynnik dla innego zbiornika(aby oprócz 1 wartości zrobić zakres), ale potrzebuje podobne dane: ilość wsadu, temperatura początkową, moc wsadu/zakładana(zmierzoną) temperaturę wrzenia, moc grzałek nominalna/rzeczywista i czas rozgrzewania.\nPostautor: pektosol » niedziela, 8 lut 2015, 22:50\nJeśli ciągle piszemy o ekonomi to do tej pory uważałem, że gaz wychodzi taniej i to był powód dla którego ja go wybrałem.\nJednak ważnym czynnikiem w wyliczaniu wszystkiego jest sprawność układu.\nBezspornym jest, że grzałka elektryczna w jakiekolwiek formie będzie miała sprawność bliską 100%.\nNatomiast jeśli chodzi o grzanie gazem to nie jest to już tak oczywiste.\nNależało by najpierw przyjrzeć się palnikom - taboretom gazowym - i jeśli jest tak jak piszą ich użytkownicy, że butla 11kg starcza na 2-3 razy to rzeczywiście gra nie warta świeczki i lepiej wyjdzie grzać prądem...\nUważam, że straty gazu w przypadku tych taboretów gazowych wynikają własnie z tego, że są za mocne do kegów i tym samym przewymiarowane (np te 7kw).\nTo tak jakby w celu podgrzania wanny wody spalić drewniany dom - woda będzie ciepła, ale ile strat...\nJa w domu na codzienne przygotowywanie posiłków używam kuchenki gazowej, która ma 4 palniki o mocy 0,7kw 2x 1,6 kw i 2,5kw zasilanej butlą 11kg i wystarcza na około 1 -1,5 miesiąca (a proszę mi wierzyć, że moja piękną część mnie często używa kuchenki).\nWięc myślę, że gdyby używać mniejszych palników gazowych (2-3kw) do grzania kegów efekt byłby ten sam, ale zużycie gazu mniejsze.\nJa np skonstruowałem sobie palnik gazowy z myślą o grzaniu 30l kega i małych 10l potów...\nMoc jaką szacuje to własnie 2-3 kw (to są dane z lutownicy gazowej jaką stanowią część palnika)\nNa razie testowałem tylko na 10l garnkach bez ocieplenia, ale grzałem nim cały proces destylacji, praktycznie za darmo. Wypalałem do grzania resztki butanu jaki pozostał w 11kg butlach a który nie chciał już się spalić w kuchenkach gazowych bo było za zimno i reduktor nie pozwalał.\nReasumując, uważam, że grzanie gazem jest tańsze pod warunkiem, że palnik nie jest za duży do kega.\nW przeciwnym razie przy dużych palnikach gazowych znaczna część gazu uleci tylko do podgrzania atmosfery i nie ma sensu mówić o ekonomi grzania gazem.\nGrzanie prądem jest znacznie prostsze, efektywniejsze i bezpieczniejsze niż gazowe i łatwiej jest je sterować przy pomocy elektroniki.\nPostautor: Kuba89 » wtorek, 9 lip 2019, 14:41\nWitam ponownie, przepraszam że pytam tutaj, lecz jestem nowy i za bardzo nie wiem w jakim temacie zapytać. Chciałem się dowiedzieć jeżeli będę destylowal na palniku gazowym i już bym odlal pierwsze "syfy" i już leciał " dobry" alkohol i by mi się skończył gaz w butli. Jakbym pojechał szybko po nowa butle to muszę jeszcze raz odlewac " tak jak na początku" czy to zależy jak spadnie temperatura? Chciałbym wiedzieć, jak postąpić w tej sytuacji. Proszę o informację\nPostautor: radius » wtorek, 9 lip 2019, 16:28\n"Jedziesz" wszystko od początku\nPostautor: Kuba89 » wtorek, 9 lip 2019, 16:49\nSzkoda, dzięki bardzo za informację\nPostautor: lesgo58 » wtorek, 9 lip 2019, 17:34\nKol. radius pisząc "jedziesz wszystko od początku" miał na myśli, że to co odebrałeś to odebrałeś. Gdy zabraknie gazu i trzeba będzie wymienić butlę to po wymianie butli powtarzasz cały cykl. Czyli gotujesz, stabilizujesz i po odebraniu przedgonów kontynuujesz odbiór serca dolewając do już wcześniej odebranego.\nOstatnio zmieniony wtorek, 9 lip 2019, 17:34 przez lesgo58, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Kuba89 » wtorek, 9 lip 2019, 18:23\nTak właśnie myślałem że to co odebrałem to już mam , tylko własnie chodziło mi czy znowu muszę wylewać trochę urobku ale widzę że tak . Czytałem troszkę na forum o pojemnościach butli gazowych na ile starcza , ja niestety mam butlę 2kg na palniku turystycznym . Szybkowar jest 17L .Ile mniej więcej mogę grzać na tym , jak myślicie ? zastanawiam się czy nie kupić sobie jednopalnikowej indukcji .\nPostautor: psotamt » wtorek, 9 lip 2019, 18:40\nKuba89 pisze: ...i by mi się skończył gaz w butli...\nJak nastąpi zanik napięcia i potem wróci, to też "jedziemy od początku"


GETLER-GIRTLER Jan – E-WIETOR\n« GĄSOWSKI Stanisław\nGILEWICZ Zygmunt »\nGETLER-GIRTLER Jan Opublikowano 16 sierpnia 2011 | Autor: Kazimierz Przybyszewski GETLER-GIRTLER Jan (1879–1970), pseudonim Jakub, Jur, Kuba, mgr inż. technolog, specjalista budowy i administracji kolei, działacz społeczny, uczestnik polskiego ruchu robotniczego\nUczestnik polskiego ruchu robotniczego\nUrodził się 19 czerwca 1879 r. w Łukowie w województwie lubelskim, w rodzinie lekarza dentysty Emila Ottona i Eufemii z Dobieckich. Uczęszczał do gimnazjum rządowego w Siedlcach i po uzyskaniu świadectwa dojrzałości rozpoczął studia w Warszawskim Instytucie Politechnicznym, gdzie w 1905 r. uzyskał absolutorium, lecz przerwał studia wskutek strajku szkolnego.\nJuż jako student od 1903 r. należał do grupy młodzieży współdziałającej z Polską Partią Socjalistyczną (PPS), a w 1904 r. został członkiem tej partii w dzielnicy Powiśle. Aresztowany w połowie 1905 r. został uwięziony na Pawiaku i po kilku tygodniach zwolniony. Wysłany do Siedlec, wspólnie z Marianem Dąbrowskim kierował tamtejszą organizacją okręgową PPS. Aresztowany ponownie na początku 1906 r. więziony był przez pół roku w więzieniu w Siedlcach. Po zwolnieniu, od sierpnia 1906 r. do stycznia 1907 r. należał do kierownictwa PPS w okręgu lubelskim. Następnie działał do sierpnia 1907 r. w Kijowie i tam także w Instytucie Politechnicznym uzyskał dyplom inżyniera technologa.\nPo powrocie do Warszawy kierował w latach 1907–1915 eksploatacją i rozbudową wąskotorowej kolejki grójeckiej (Warszawa-Grójec), jednocześnie był przez pewien czas wykładowcą dyscyplin technicznych na Uniwersytecie dla Wszystkich. Po wybuchu pierwszej wojny światowej, w 1915 został wraz z całym personelem Warszawskich Kolejek Dojazdowych wywieziony w głąb Rosji i pracował początkowo jako kierownik wydziału mechanicznego na kolei ołonieckiej (obecnie część kolei murmańskiej), następnie od marca 1916 r. w Polowej Dyrekcji Kolejowej w Nowosokolnikach (kolej moskiewsko-windawsko-rybińska), a potem od marca 1917 r. był zastępcą naczelnika wydziału mechanicznego w zarządzie kolei południowo-zachodnich w Kijowie, działając jednocześnie w Komitecie Pomocy Ofiarom Wojny.\nWrócił do Warszawy w czerwcu 1918 r. , gdzie został inspektorem przemysłowym okręgu warszawskiego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W grudniu tego roku został kierownikiem, a od lutego 1919 r. naczelnikiem wydziału kolei dojazdowych w Ministerstwie Kolei Żelaznych (od 1926 r. Ministerstwo Komunikacji), stanowisko to piastował do 1933 r., organizując m. in. w 1926 r. Departament Lotnictwa Cywilnego w Min. Komunikacji i stając na czele podkomisji eksploatacyjnej Komisji Polityki Lotniczej Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, oraz przeprowadzając w 1928 r. racjonalizację ruchu towarowego na kolejach.\nW 1925 r. inż. Jan Getler-Girtler, na prośbę syna Józefa, ucznia Szkoły im. Stanisława Staszica w Warszawie i harcerza 16 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Zawiszy Czarnego, jako prezes Koła Przyjaciół Harcerzy tej drużyny, ufundował drużynie sztandar, a w 1933 r. otrzymał godność Honorowego Zawiszaka.\nPobyt w Toruniu (1933-1936)\nW 1933 r. przybył inż Jan Getler-Girtler do Torunia, gdzie został wicedyrektorem Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych, a od 1936 r. dyrektorem magistrali węglowej Herby Nowe-Gdynia w Dyrekcji Francusko-Polskiego Towarzystwa Węglowego w Bydgoszczy.\nPoza pracą zawodową inż Getler-Girtler, podczas swego zamieszkiwania w Toruniu brał aktywny udział w życiu społecznym, będąc m. in.: prezesem Okręgowym Pomorskiego Kolejowego Przysposobienia Wojskowego, członkiem Wojewódzkiego Komitetu WF i PW w Toruniu.\nBył także prezesem Rady Nadzorczej Ludowej Spóldzielni Wydawniczej, prezesem Zarządu Oddziału Bydgoszcz-kolejowy PCK, wiceprezesem Aeroklubu Pomorskiego, wiceprezesem zarządu Pomorskiego Okręgu ZHP, członkiem Polskiego Związku Zachodniego. Posiadał Honorową Odznakę Komendancką WF i PW, a w 1938 r. odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.\nPo wybuchu drugiej wojny światowej z rozkazu ministra komunikacji ewakuował całą dyrekcję wraz z magazynami pod Łuck, a po jej rozwiązaniu wyjechał do Wilna. Po zajęciu Wilna w 1939 r. przez Rosjan pracował jako inż. do specjalnych zleceń przy tamtejszej dyrekcji kolei.\nW Toruniu mieszkał przy Placu 18 Stycznia 2.\nKierownik budowy masztu antenowego w Raszynie\nW 1941 r. po zajęciu Wilna przez Niemców powrócił do Warszawy. Dowiedziawszy się o wydanym na niego przez Niemców zaocznie wyroku śmierci za przynależność do Polskiego Związku Zachodniego, ukrywał się pod nazwiskiem Jana Wojtkowskiego. Po wybuchu powstania warszawskiego w sierpniu 1944 r. wydostał się z Warszawy do Gołkowa pod Piasecznem, gdzie przebywał do zakończenia wojny.\nW marcu 1945 r. Girtler rozpoczął pracę na stanowisku inż. do szczególnych zleceń w dyrekcji Departamentu Ruchu Ministerstwa Komunikacji, skąd w październiku 1946 r. przeszedł do Państwowego Przedsiębiorstwa Budowy Mostów i Konstrukcji Stalowych “Mostostal”, w którym do września 1948 r. był kierownikiem budowy pięciu hangarów dla lotnictwa cywilnego w Warszawie. Następnie został kierownikiem budowy mierzącego 333 metry masztu antenowego dla Polskiego Radia w Raszynie. Po zakończeniu budowy masztu (19 lipca 1949 r.), prowadził prace montażowe w Łodzi, Ozorkowie i pod Kielcami.\nWyznaczony na początku 1951 r., przez dyrekcję “Mostostalu”, na członka komisji organizacyjnej, powołanej w związku z utworzeniem Centralnego Zarządu Konstrukcji Stalowych w Ministerstwie Budownictwa Przemysłowego, pracował tam do kwietnia 1954 r. jako kierownik sekcji norm pracy, a następnie do przejścia na emeryturę 1 lipca 1958 r. jako starszy inż. do spraw kosztorysowych w dziale technicznym.\nPoza wspomnianymi wyżej odznaczeniami inż. Getler-Girtler odznaczony był ponadto Medalem Niepodległości i dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi.\nMgr inż. Jan Getler-Girtler zmarł 23 maja 1970 r. i pochowany został na Cmentarzu Ewangelickim w Lublinie. W małżeństwie z Heleną ze Stocowiczów miał 2 dzieci, w tym wspmnianego już syna Józefa.\nK.Przybyszewski, Toruński Słownik Biograficzny, t.. 3 ToMiTo UMK Toruń 2002


dziennik 34/22 – Dz Urz\nkozmo 2 kwietnia, 2022 DZIENNIK\nten sołdat. w okolicy jego trupa odnaleziono pliki banknotów, biżuterię i zegarek. dołożone fejsbukowe zdjęcia: uśmiecha się do aparatu znad muminkowego termosu (może jak my zbierał także muminkowe kubeczki?)\nłatwiej sobie wyobrazić siebie w roli niewinnej ofiary, uciekiniera na przejściu granicznym, dużo trudniej przyznać się do zdjęcia z martwym żołnierzem.\na przecież wszyscy jesteśmy tylko rozwścieczonymi naczelnymi i wcale nie ma znaczenia czy w szkole uczysz się podróży zimowej, eugeniusza oniegina czy inwokacji. tak samo siedzi w nas ukryty rabunek i gwałt, jak miłość do żony, i czułość do własnego dziecka.\ndopiero na koniec następuje radykalne rozróżnienie: pomiędzy umęczonym ciałem a porzuconym ścierwem wroga.\nPoprzedni księgarnia 11/22\nDalej dziennik 35/22\nPingback: dziennik 36/22 – Dz Urz


Co znaczą różne kolory na etykietach pasów mocujących? | Fajne mieszkanie\nPasy te w dużym stopniu mogą mieć wpływ na zwiększenie bezpieczeństwa nie jedynie samego ładunku, lecz również będących w jego pobliżu ludzi.\nPrzy zakupie takich pasów należy zwrócić uwagę nie wyłącznie na ich przykładowo szerokość czy rodzaj zapięcia, ale również na odcień etykiety. W taki sposób zdefiniowane jest to, jaką dany pas ma wytrzymałość i do mocowania których ładunków został zaprojektowany.\nCiekawe dane na opisywany temat poczytaj także (https://www.eogniwa.pl/pl/c/Zawiesie-lancuchowe-4-ciegnowe/29) tutaj. Jest w tamtym miejscu dużo interesujących danych, które będą niesamowicie wciągające.\nPrzykładowo, jeśli pasy mocujące będą oznaczone na niebiesko, będzie to znaczyć, że są one stworzone z takiego materiału jak PES, zatem poliester i można by ich używać w temperaturach od -40 do +100 °C. Jego znaczącą cechą jest to, że jest on odporny na oddziaływanie kwasów mineralnych, ale nie wykazuje działania ługów, a zatem roztworów zasad nieorganicznych. Kolor zielony natomiast oznacza, że taki pas jest wykonany z poliamidu (PA).\nCzy zaciekawił Cię ten tekst? Jeżeli odpowiesz twierdząco, to idź dalej centralny odkurzacz i przeglądnij tam następne zajmujące wpisy. Nie zwlekaj!\nZakres temperatur, w których mógłby on pracować jest taki sam, (-4-100°C), lecz ma wytrzymałość na działanie ługów, (jednak nie na oddziaływanie kwasów mineralnych).\nPasy mocujące oznaczone kolorem brązowym są wykonane z polipropylenu (PP) i mogą być używane w temperaturach od -40°C do +80°C. Jest on wyłącznie w niewielkim stopniu nieodporny na oddziaływanie kwasów oraz ługów. Podczas wybierania pasa można kierować się nie zaledwie odcieniem etykiety, ale i samego pasa.\nDla przykładu pomarańczowy pas o szerokości 25mm jest najlepszy, jeśli chcemy chronić ładunki o wadze do 07 t, natomiast zielony pas o szerokości 35mm to dobry wybór w przypadku zamocowania rzeczy o masie 1t.


Polczakówka Ski - ośrodek narciarski\nRabka Zdrój to popularna małopolska miejscowość turystyczna. To tutaj znajduje się park rozrywki Rabkoland, a miejscowość nazywana jest "Miastem Dzieci Świata". Jedną z wielu okolicznych atrakcji jest niewielka stacja narciarska Polczakówka Ski polecana w szczególności rodzinom z dziećmi i dorosłym, którzy chcą doszlifować swoje umiejętności.\nW skład kompleksu wchodzi wyciąg orczykowy o długości 650 metrów i przepustowości 850 osób na godzinę i wyciąg linowy dla dzieci i początkujących o długości 100 metrów. Różnica wzniesień między dolną, a górną stacją orczyka wynosi 130 metrów.\nOśrodek oferuje dwie trasy zjazdowe: czerwoną o długości 650, która biegnie wzdłuż wyciągu oraz niebieską o długości 750 metrów. Dodatkowo dla dzieci i początkujących przygotowana jest zielona trasa o długości 100 metrów na 5-metrowym przewyższeniu. O warunki na stoku dba system sztucznego naśnieżania oraz ratraki. Trasy są oświetlone.\nRabka-Zdrój to miasto w województwie małopolskim, położona jest w Kotlinie Rabczańskiej na wysokości 500-560 metrów n.p.m.\nPolczakówka to niewielki szczyt Beskidu Wyspowego o wysokości 650 metrów n.p.m. Na jego zboczu mieści się właśnie wyciąg orczykowy Polczakówka Ski.\nAtrakcja dla dzieci to zimowy plac zabaw i tor do snowtubingu. Na miejscu działa również wypożyczalnia sprzętu zimowego oraz serwis narciarski. Możemy również skorzystać z oferty licencjonowanej szkoły narciarskiej. Po paru godzinach jeżdżenia można zregenerować swoje siły w stylowej karczmie.\nJadąc Zakopianką od strony Krakowa należy skręcić w lewo w Skomielnej Małej na drogę nr. 28. Na rondzie znowu skręcamy w lewo, następnie mijamy obiekt po prawej stronie i skręcamy w prawo, po czym przejeżdżamy mostem przez rzekę Rabę, bierzemy zakręt w prawo i dojeżdżamy prosto pod dolną stację wyciągu.\nBezpłatny parking na 100 samochodów.\nAddress: ul. Kasprowicza 10, 34-700 Rabka-Zdrój


You are here: Home / Pozostałe / Interesujące rozwiązania do wnętrz mieszkalnych\nInteresujące rozwiązania do wnętrz mieszkalnych Reviewed by admin on 5 marca 2021 .\nKażde miejsce zamieszkania umie dużo ogłosić o jego lokatorach. Już w parę chwil po wejściu do wnętrza, potrafimy wskazać, kto tutaj zamieszkuje. Każde wnętrze ma cechy indywidualne wprowadzone tu przez mieszkańców. Lokalu mieszkalnego w starych czynszówkach pełne są pamiątek gromadzonych przez wiele pokoleń. Zobaczymy tutaj stare obrazy w złoconych bądź też misternie rzeźbionych ramach, komplety bądź też pojedyncze egzemplarze starych mebli, na pewno kłopotliwe półki pełne książek, strony z porcelaną, kryształy na blatach szafek, dekoracyjne żyrandole. Całość zachowana w klimacie minionej epoki, jednakowoż z detalami składającymi się w jedną logiczną dekorację wnętrza domu – więcej o tym na https://dobrewnetrza.net. Współczesne wnętrza w znacznej większości należą do młodych ludzi, jacy sporo jeżdżą po świecie, a z jakiegokolwiek zakątka przywożą pamiątki z podróży. Idealnymi zdobieniami wnętrz mieszkalnych są fotografie oprawione oraz powieszone na ścianach jak obrazy. Każdy członek rodziny ma okazję sobie w umownej chwili budzić wspomnienia na swoje wędrówki. Też na ścianach i półkach odnajdziemy pamiątki – ozdoby w formie drewnianych oraz metalicznych rzeźb, masek – to wyjątkowy asortyment pamiątek z afrykańskich oraz egzotycznych wyjazdów. Jakiekolwiek mieszkanie wyposażone w indywidualne detale zgodnie z zamiłowaniami jego lokatorów, nabiera po pewnym czasie specyficznego charakteru oraz staje się niepowtarzalne.\nSzukanie pracy w Niemczech - gdzie i jak?


USA: dom tylko dla superbogatych - Za granicą - rp.pl\nAktualizacja: 31.12.2017, 09:25\nUSA: dom tylko dla superbogatych\nNa rynek nieruchomości w USA trafi prawdopodobnie najdroższy dom świata. Luksusowa posiadłość znajduje się w Los Angeles i warta ma być 500 mln dolarów czyli niemal 1,8 mld złotych.\nDom znajduje się w Bel Air - najdroższej pod względem cen nieruchomości dzielnicy Los Angeles. Nieruchomości w Bel Air należą też do najdroższych w całych Stanach Zjednoczonych. Mieszkają tam m.in. aktorka Jennifer Aniston, miliarder Elon Musk, koszykarz Chris Paul, piosenkarka Joni Mitchel, a kiedyś także aktorka Elizabeth Taylor, Ronald i Nancy Reagan, reżyser Alfred Hitchcock i aktorzy Gregory Peck oraz Leonard Nimoy.\nThe One - tak nazywa się posiadłość w Bel Air - zostanie wystawiona na sprzedaż w połowie 2018 roku, ale już teraz wzbudza ogromne emocje. Dom powstaje na zlecenie dewelopera i producenta filmowego Nile Niamiego. Budowa rozpoczęła się w 2013 roku, a dom zaprojektował zanany architekt Paul McClean.\nCała posiadłość ma powierzchnię 9290 metrów kwadratowych i składać się będzie z głównego domu i dwóch mniejszych. Domy będą miały w sumie 20 sypialni, własną salę kinową, kręgielnię, basen, klub nocny, salon spa a główny budynek mają otaczać cztery baseny, które mają sprawiać wrażenie jakby dom unosił się na wodzie. W sumie na terenie posiadłości ma być siedem basenów.\nW ogrodzie mają stanąć marmurowe fontanny, a w głównym domu ma być specjalny pokój o przeszklonych ścianach z widokiem na akwarium w którym mają pływać meduzy - całość ma być specjalnie podświetlona, tak by meduzy się świeciły.\nNa terenie posiadłości ma być też podziemny garaż na 30 samochodów oraz piwnica na wina, w której będzie czekał na nowego właściciela solidny zapas butelek szampana Cristal\nPosiadłość wzbudza nie tylko zachwyty. Mieszkańcy Bel Air uważają, że jest za duża i bardziej przypomina nieruchomość komercyjną niż prywatną siedzibę.\nDotychczas najdroższym domem w USA była posiadłość Chartwell, także w Bel Air, która trafiła na rynek za 350 mln dolarów czyli ponad 1,2 mld złotych. Nadal szuka właściciela.\nMilitaryzacja kosmosu: Powrót do gwiezdnych wojen\nCała szkocka wyspa na sprzedaż\nMichael Douglas nie może sprzedać willi. Nawet po pr...\nBoskie mieszkanie w dawnym kościele\nDubaj buduje największy budynek świata\nDom dla wielbicieli szkockiej whisky\nNajmniejszy penthouse w Londynie\nDeficyt handlowy USA największy od prawie sześciu lat\nIle jest wart najstarszy dom w Londynie\nTanie mieszkanie na ulicy milionerów\nLuksusowy apartament w Londynie z bonusami\nSaudyjski książę właścicielem najdroższego domu świata\nNiesamowite mieszkanie odkrywcy grobowca króla Tuta\nWatykan maluje domy mlekiem