Zasady komponowania jadłospisu - Blog o B.A.R.F. ie\nMięso stosowane w diecie BARF powinno być świeże (mrożone dopiero przez nas), dobre jakościowo, ale nie musi to być od razu polędwica. Powinno pochodzić z różnych części ciała zwierzęcia. Zamiast skupiać się na piersi z indyka, staraj się oferować psu także udźce, skrzydła, szyje itd. Nie upieraj się przy chudym schabie i szynce wieprzowej. Powinny się one znaleźć w misce ale znacznie lepszym elementem będzie łopatka, która dla psa jest cudownie tłusta i pachnąca. Jeżeli zdecydujesz się na podawanie kurczaka, nie ograniczaj się do jednego elementu – znacznie lepiej i taniej wyjdzie kupowanie i podawanie całych ptaków. Mięso powinno być różnorodne, podstawowa baza w psim menu to minimum 4 gatunki zwierząt, przy czym mięsa chude i tłuste, białe i czerwone, powinny występować w misce w równych proporcjach. Im większą różnorodność mięs zapewnisz, tym lepiej, smaczniej a przede wszystkim zdrowiej dla twojego psa.\nDefinicja mięsa jest niezwykle istotna gdyż bardzo wiele osób nadal myli go ze ścinkami, skrawkami czy resztkami pozostającymi po oprawianiu tuszy. Po wymieszaniu błon, ścięgien, skrawków ze skrzepami krwi, powstaje intensywnie zabarwiona, ciemno czerwona breja, która kosztuje bardzo niewiele. Nie jest to jednak mięso, a jako takie jest sprzedawana ludziom nieświadomym lub ludziom poszukującymi jak najtańszego sposobu wyżywienia psa. Produkt taki może stanowić dodatek do diety, liczony w niewielkim procencie. Natomiast stosowanie go jako bazy prędzej czy później doprowadzi do problemów zdrowotnych związanych z niedoborem wartościowego białka, witamin, składników mineralnych przy jednoczesnym nadmiarze na przykład żelaza. Produkt taki dodatkowo powinien być świeży a niestety często nie jest. Takie resztki są traktowane przez ubojnie jako doskonała okazja dodatkowego zysku i pozbycia się tak naprawdę kosztownych w utylizacji odpadów. Jest to produkt dedykowany stricte psom. Nie musi być przechowywany w odpowiednich warunkach, ani spełniać wyśrubowanych norm jakościowych charakterystycznych dla przemysłu spożywczego. Bardzo często jest sprzedawany także bez faktury i jakiegokolwiek śladu.\nPODROBY – ORGANY WEWNĘTRZNE\nDrugim bardzo ważnym elementem diety psiej są podroby czyli organy wewnętrzne nie będące mięśniem szkieletowym. Tak naprawdę są to organy zbudowane z tkanek innych niż mięśniowa. Kwestią otwartą pozostaje jak w takim układzie sklasyfikować serce, ozór oraz żołądek. Nie są mięśniem szkieletowym, ale zbudowane są z tkanki mięśniowej. Podczas gdy ozory mogą stanowić pełny posiłek, należy tylko pamiętać, że są dość tłuste, serce już w taki sposób nie powinno być traktowane. W takim przypadku należy kierować się\nzłotą zasadą B.A.R.F. – jedno zwierzę ma tylko jeden język, serce, wątrobę itd. Każde zwierzę ma ten sam komplet co Ty, staraj się więc zadbać by proporcje występujące w naturze, były zachowane w misce Twojego psa. Jeżeli przykładowy cielak o wadze 100kg ma serce o wadze 1.5kg, to organ ten powinien zostać podzielony na kilka mniejszych kawałków i przypadać na około 50-60 kg wołowiny bo tyle wynosi mniej więcej wydajność rzeźna czyli to, co Twój pies z tego cielaka może zjeść. Ta sama zasada dotyczy wszystkich organów, które znajdą miejsce w psiej misce. Pamiętaj także, że wątroba jest zawsze największym wagowo organem wewnętrznym i powinna zająć szczególne miejsce w psiej misce.\nOgólna zawartość podrobów w diecie powinna zamykać się w granicach 20-25% masy posiłku. To czy będzie to % posiłku dobowego czy liczonego na przestrzeni kilku dni zależy w pierwszej kolejności od psa a następnie od Ciebie. Są psy, które raz na kilka dni mogą zjeść większą ilość podrobów i nie reagują na taki posiłek biegunką. Są także takie, którym nie tylko trzeba podawać małe ilości codziennie, ale także niestety jest konieczność zejścia z ilością nawet poniżej 20%. Zawsze i w każdym przypadku priorytetem jest sam pies, jego wymagania, potrzeby oraz tolerancja poszczególnych składowych jadłospisu. Wątroba ptasia to ok. 2-2.5% masy ciała ptaka, wątroba ssaka to nawet 7% masy zwierzęcia. Możesz więc wyliczać ilość tego organu w zależności od tego czy podajesz ptaki czy ssaki, lub uśrednić do ok. 5% masy posiłku (MASY POSIŁKU a nie ilości podrobów!) Podroby są elementem szczególnie ważnym gdyż są niezwykle bogate w pierwiastki\nśladowe, mikroelementy oraz antyoksydanty. Mają bardzo bogaty profil aminokwasowy i często stanowią w diecie istotne źródło aminokwasów specyficznych niebiałkowych. Są bogate w wit. z gr B- szczególnie B12 i folianów, witamin rozpuszczalnych w tłuszczach A i D, selenu, cynku, miedzi, żelaza, tauryny, l-karnityny czy CoQ10.\nBardzo ważnym elementem diety są kości, które stanowią nieocenione źródło pierwiastków – przede wszystkim wapnia, fosforu oraz magnezu. W szpiku kostnym znajdziemy tłuszcze, w tym kwasy nienasycone oraz witaminy. Szczególnie cenne są kości płaskie zawierające szpik czerwony krwiotwórczy. Ich ilość nie powinna przekraczać 15% masy posiłku natomiast wartość ta dotyczy czystych, dokładnie oskubanych kości. W związku z faktem, że nie wolno podawać psu gołych gnatów do jedzenia gdyż są niebezpieczne – mogą się zakleszczyć, lub poranić ściany przewodu pokarmowego, musisz sam oceniać ile kości zawiera element kostny trzymany akurat w ręku. Elementy kostne to korpusy, skrzydła, szyje, żeberka, których ilość powinna oscylować wokół wartości ok. 30%. Bardzo dużym ułatwieniem jest kupowanie i stosowanie w diecie psa nie samych elementów ale całej tuszy. Wtedy mamy prawidłowe proporcje mięsa, podrobów, kości i tłuszczu. Niestety ten sposób jest możliwy do wykonania tylko w przypadku psów dużych. Kości zawsze należy odpowiednio dobrać do psa. Nie wolno podawać tzw. kości nośnych zwierząt dużych. Są to kości, na których zwierzę opiera cały ciężar ciała, w związku z tym mają twardą, mocną i zbitą strukturę. Do kości nośnych zaliczamy kości nóg, obręcz barkową i miednicę. Podawanie takich kości może skończyć się zaparciem, w ostrych przypadkach zaczopowaniem światła jelita.\nJasnym jest fakt, że zwierzęta takie jak krowa czy świnia a także koń, są zwierzętami dużymi i ciężkimi. Popularnie obowiązujący mit iż gnaty z nóg krowich są doskonałym zajęciem dla psów jest absolutnie niedopuszczalny i szkodliwy. Oceniając czy zwierzę, którym karmisz swojego psa jest duże i ciężkie czy nie, odnoś jego wielkość do swojego psa. Moje psy nie jedzą kości wołowych i końskich wcale. Z wieprza dostają tylko żebra i mostki. Z kozy i owcy wszystko oprócz kości nóg, miednicy i barku, przy czym Gambol- Corgi dostaje kręgosłupy wstępnie przeze mnie rozdrobnione tłuczkiem i obuchem siekiery. Zwierzęta mniejsze zjadane są w całości.\nBardzo ważnym elementem diety jest tłuszcz zwierzęcy, który stanowi przede wszystkim źródło energii (kwasy nasycone = tłuszcze twarde) ale także budulec błon komórkowych i substrat dla hormonów sterydowych (kwasy nienasycone = tłuszcz miękki). Ilość podawanego tłuszczu powinna pokrywać zapotrzebowanie energetyczne psa, ale pokarm nie powinien w tłuszczu pływać. Wybieraj więc mięsa raczej tłuste, ale nie takie które mięsem są tylko z nazwy a tak naprawdę są tłuszczem z dodatkiem tkanki mięśniowej. Bardzo dobrym przykładem mięs odpowiednio tłustych jest wspomniana łopatka wieprzowa, szponder wołowy, kaczka, gęś. Mięsa chude takie jak indyk, kurczak, królik, wołowina, jeleń czy sarna dotłuszczaj stosując na zmianę miękkie tłuszcze ptasie (kaczy, gęsi) i twarde (łój wołowy, barani, kozi, koński). Doskonałym tłuszczem jest słonina wieprzowa. Skóry także są tłuszczem, do tego bogatym w kwasy nienasycone omega 9, nie unikaj ich w diecie!\nDodatkami do diety są jaja, barfosuple oraz warzywa i owoce. W psiej diecie nie ma miejsca na wypełniacze takie: jak zboża (i ich przetwory) , soja, ziemniaki oraz mleko ( i jego przetwory). Jedynym wyjątkiem jest masło, które podawać można, ale w ograniczonych ilościach i pod pewnymi warunkami. Do kwestii masła jeszcze wrócimy. Jaja podajemy surowe, w całości. Można je wybić do miski, ale można także dać psu całe tak, aby pogłówkował najpierw jak to zjeść. Sam wtedy zdecyduje czy potrzebuje dodatkowej porcji wapnia (zje skorupki) czy nie. Nie bój się awidyny zawartej w białku ponieważ w silnie kwaśnym środowisku żołądka ulega dezaktywacji i nie stanowi blokady w dostępności biotyny. Zadbaj także o różnorodność jaj w diecie. Moje psy jedzą jaja kurze, kacze, gęsie oraz perlicze. Ilość jaj podawanych psu zależy od wielkości psa – psy duże mogą jeść jaja codziennie, oraz tolerancji psa – niektóre psy mogą zjeść jajo tylko raz na jakiś czas, zbyt częsta podaż kończy się nieprzyjemnymi dla otoczenia gazami.\nWarzywa i owoce można psu podawać w ilości nie przekraczającej 20% masy posiłku. Nie są one jednak częścią obowiązkową psiego menu. Wybierając je spośród ogromnej różnorodności dostępnej na rynku, unikaj kapustnych, krzyżowych i strączkowych. Podając kapustę, brokuły, fasolkę, części zielone warzyw, owoce cytrusowe czy sałatę w 5 odmianach możesz narobić psu kłopotów zdrowotnych. Do tego tematu także jeszcze wrócimy. Dodatek roślinny opieraj na warzywach i owocach lokalnych i sezonowych takich jak marchew (korzeń), pietruszka (korzeń) seler (bulwa), burak (korzeń), dynia, jabłka, gruszki, wiśnie, maliny, truskawki itd. Wiele psów nie chce jeść warzyw czy owoców. Jeżeli Twój pies odmawia, nie zmuszaj go! Zaproponuj czasem jabłko czy marchewkę. Część roślinna nie jest obowiązkowa i nie wnosi nic oprócz cukrów. W warzywach i owocach nie ma nic, czego nie dostarczyłyby organizmowi psa elementy ciała ofiary. Moje psy jedzą kilka razy w tygodniu mieszankę suszonych warzyw i owoców (zalanych wrzątkiem), z małym dodatkiem tłuszczu gęsiego lub kaczego. Taki posiłek roślinny jest bazą do podania ziół oraz barfosupli, które powinny być łączone z roślinami lub tłuszczami celem maksymalizacji ich wykorzystania przez organizm.\nJedną z zasad diety B.A.R.F. jest rozdzielność posiłków czyli nie mieszanie produktów roślinnych i zwierzęcych w jednej misce. Unikamy takiego mieszania ze względu na obecność w roślinach związków hamujących wchłanianie wielu ważnych składników z mięsa, podrobów czy kości. Błonnik zawarty w roślinach utrudnia także pracę proteaz odpowiedzialnych za wstępne trawienie białka w żołądku. Jeżeli utrudnienia te dotyczą kości, twarde odłamki mogą stanowić zagrożenie dla jelit.\nOsobną grupą dodatków w diecie są barfosuple. To suszone produkty naturalne, takie jak: krew, algi, drożdże, zioła, aminokwasy niebiałkowe (tauryna, l-karnityna), oleje rybne lub dodatki funkcyjne. Dobór i podaż suplementów zależy od wymagań i potrzeb psa. Temat barfosupli jest tematem bardzo obszernym, znajdzie więc miejsce w kolejnych artykułach. Dieta bez suplementów jest dietĄ na poziomie minimum, i tylko pod warunkiem, że jest idealnie skomponowana. Jedynie podawanie kompletnych ciał zwierząt żyjących w sposób naturalny zwalnia właściciela ze stosowania suplementów.\nJeżeli chcesz wiedzieć więcej na temat komponowania diety RAW, zapraszam do lektury „W zgodzie z naturą”


Nowoczesny krem z serii remodeling Ziaja z efektem rozświetlenia.\n• Wygładza skórę wokół oczu najbardziejp odatną na wiotczenie (90)*.\n• Wypełnia odwracalne nierówności powstałe pod wpływem zmęczenia (59%)*.\n• Redukuje ilość, powierzchnię i objętość zmarszczek.\n• Rozświetla i ujednolica koloryt oraz zapewnia skórze promienny wygląd (63%)*.\n• Jednorazowa aplikacja znacząco poprawia stopień nawilżenia skóry (77%)*.\n• Działa łagodnie nie powodując podrażnień, również przy nadwrażliwości oczu.\n• redukcja ilości zmarszczek o 61% w ciągu 28 dni potwierdzona w testach aparaturowych in-vivo\nkeyboard_arrow_right Niezawodne sposoby na pozbycie się zmarszczek mimicznych


Smog to nie problem sezonowy • Racibórz, Rybnik, Wodzisław Śląski - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\nDodatkowo, Polacy są dotknięci ubóstwem energetycznym. 12,2 proc. populacji w 2016 r. miało trudność z zaspokojeniem swoich potrzeb energetycznych z powodu niskiego dochodu czy charakterystyki mieszkania. Skutkuje to tym, że stosują złej jakości albo przypadkowe paliwo - mówi Marta Szymczak, Koordynator Projektu Forum Rozwoju Efektywnej Energii, które podejmuje szereg inicjatyw promujących nowoczesne i przyjazne środowisku źródła energii. - Według ostatnich danych, 72 proc. ubogich energetycznie wykorzystuje węgiel jako podstawowe źródło energii, 19 proc. drewno opałowe, a jedynie 4,5 proc. ogrzewa się gazem ziemnym, który jest niskoemisyjnym, przyjaznym środowisku, a przy tym efektywnym źródłem energii.\nEkoPortal Forum Rozwoju Efektywnej Energii Informacje lato Marta Szymczak Piotr Dąbrowiecki problem Racibórz Rybnik smog Wodzisław Śląski zanieczyszczenie powietrza\nmarek_b 15.07.2018 12:28\nLeno 15.07.2018 08:45\nTo walka z wiatrakami te kontrole.Jest ich dużo za mało i za rzadko.Dlatego trzeba odejść całkowicie tam gdzie jest gaz lub sieć cieplna od ogrzewania węglem i drewnem.Wtedy skończy się dymienie czy spalanie śmieci co zawsze ma miejsce.\n~abc123 (83.30. * .162) 14.07.2018 23:46\nTo może tak skontrolować i dać mandacik właścicielom tych domków, które autor dołączył do artykułu?\n~SzkodaSłów (93.179. * .34) 14.07.2018 21:54\nNajlepszy przykład dają Marklowice kupując ludziom piece węglowe.\n~abc123 (83.30. * .189) 14.07.2018 12:50\nCiekawe kto mieszka w tych domkach z wielkimi kominami, które są na zdjęciu dołączonym do artykułu?


Już w tą sobotę, 12 grudnia fani polskiego metalowego grania będą mieli okazję uczestniczyć w kolejnej edycji mini festiwalu Jagórfest. Jest to już piąta edycja imprezy, jak co roku odbywająca się w klubie Progresja na terenie Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W grudniowy wieczór publiczność usłyszy i zobaczy zespoły zarówno znakomicie znane polskiej publiczności jak prekursorzy polskiego heavy metalu Turbo czy thrashmetalowcy z Horrorscope, ale i te mniej znane jak Graal, Strefa Mocnych Wiatrów czy Homeless Rockers. DarkPlanet objęło festiwal patronatem.\nW sobotę 12 grudnia 2009 odbędzie się piąta już edycja Jagórfest. Jest to festiwal muzyczny skierowany do odbiorców identyfikujących się z szeroko pojęta muzyką rockową i metalową. Jednodniowy festiwal Jagórfest odbywa się rokrocznie w warszawskim klubie Progresja w grudniowe wieczory. Podczas tegorocznej edycji zaprezentują się zespoły zarówno znakomicie znane polskiej publiczności jak prekursorzy polskiego haevy metalu Turbo czy thrashmetalowcy z Horrorscope, ale i te mniej znane jak Monstrum, Strefa Mocnych Wiatrów czy Homeless Rockers. DarkPlanet objęło festiwal patronatem.\nDragon's Eye Progresja Metal Halloween Homeless Rockers Butelka Killjoy Architecture Of Lie\nWygraj bilet na Metal Halloween w Progresji\nSkeptical Minds na Metal Female Voices Fest 2010


encefaloparia wątrobowa - tags\nZobacz tagi: ból szyi u kobiety, przyczyny zimna na wardze, uczucie pustki i samotność, wpływ chloru na oczy, choroby naczyń, ból kolan i łokci, pęcherzyki w jamie ustnej, potrawy wzmagające progujcję gazów jelitowych, pęcherzyki na wargach sromowych, czosnkowy zapach z ust\nencefaloparia wątrobowa - tags\nObjawy encefalopatii wątrobowej\nEncefalopatia wątrobowa jest spowodowana ostrą niewydolnością wątroby. Niewydolność może być przyczyną zakażeń wirusowych, działaniu toksyn lub niektórych leków. Encefalopatia polega na zaburzeniach neuropsychicznych. Charakteryzuję się zaburzeniami świadomości, zachowania oraz zmianami osobowości. Może mieć ...\nToksyczne uszkodzenie wątroby występuje, gdy nasza wątroba przez dłuższy czas wystawiona jest na działanie szkodliwych substancji. Najczęściej schorzenie to spowodowane jest nadmiernym spożyciem alkoholu lub zażywaniem leków.\nnerki a choroby, napięcie mięśniowe, fobia pracy objawy, traumy, udar właściwy, ukąszenie, upaly, złamanie kości przedramienia objawy, stan zapalny jeli, czym jest kwasica cewkowa


Szkoła Podstawowa w Strzelnie MAJOWE ŚWIĘTA NARODOWE - Szkoła Podstawowa w Strzelnie\nUczniowie klasy piątej, szóstych i siódmych już posiadają wiedzę o tych ważnych w historii Polski świętach. W każdej z nich zostały przeprowadzone zajęcia obrazujące minione wydarzenia. Zainteresowani obejrzeli również filmiki na ten temat.\nProgram klas szóstych obejmuje tematykę dotyczącą upadku Rzeczypospolitej i prób jej ratowania. Uczniowie poznali przyczyny słabości naszego państwa w tym czasie, reformy Sejmu Wielkiego oraz postanowienia Konstytucji 3 maja. Omawiana była zasadność proponowanych reform. Poza tym, dyskutowali na temat potrzeby istnienia współczesnej konstytucji i jej roli w życiu społeczeństwa.\nWszyscy uczestnicy zajęć zostali poproszeni o wywieszenie biało – czerwonej flagi. Będzie to wyraz upamiętnienia omawianych świąt. Każdy, kto chciałby poszerzyć swoją wiedzę i odbyć wirtualną wycieczkę tematyczną może skorzystać z propozycji Zamku Królewskiego w Warszawie. Na stronie www.zamek-krolewski.pl można znaleźć ofertę dla młodszych i starszych. Bardzo ciekawy jest cykl filmów edukacyjnych ,,Ożywione obrazy” oraz ,,Królewskie sekrety”. Można pospacerować wirtualnie po zamkowych salach i obejrzeć obrazy, które malowali Canaletto czy Bacciarelli. To podróż w czasie bez wychodzenia z domu.\nW galerii zobaczycie prace wykonane przez uczniów klasy 6a. Zapraszamy!


A Sport and a Pastime – lamanie-litera.pl\nTag: A Sport and a Pastime\nDziewczyna wyjęła z torebki karmelka\nWrzesień. Wydaje się, że teświetlne dni nigdy się nie skończą. Miasto, które w sierpniu było prawie puste, teraz znowu się zapełnia. Restauracje i sklepy wznawiają działalność. Ludzie wracają ze wsi, znad morza, z podróży, jadą drogami zablokowanymi przez samochody. Na dworcu jest bardzo tłoczno. Nie brak tam dzieci, psów, rodzin ze starymi walizami związanymi paskiem. Przeciskam się przez tłum. Czuję się, jakbym był w tunelu. W końcu wychodzę na jasny quai pod dachem ze szklanych tafli, które zwiększają natężenie światła.\nZ każdej strony ciągnie się długi rząd wagonów, ciemnozielonych, z farbą ze starości pokrytą bąblami. Idę, odczytując numery, pierwsza klasa, druga. Przyjemnie jest widzieć wszystkie te tabliczki z wydrukowanymi liczbami. Zupełnie jakby się liczyło pieniądze. Z miłym uczuciem oddajemy się pod opiekę kierujących tymi wielkimi ospałymi pociągami, przez których czyste szyby gapią się ludzie wyczerpani i cisi jak inwalidzi. Trudno znaleźć pusty przezdiał, takich po prostu nie ma. Moje torby robią się ciężkie. W połowie peronu wsiadam do wagonu, idę korytarzem i w końcu odsuwam drzwi. Nikt nawet nie podnosi wzroku. Dźwigam bagaż na półkę i siadam w fotelu. Cisza. Jakbyśmy czekali na lekarza. Rozglądam się. Na ścianie wiszą fotografie, widoki z Bretanii i Prowansji. Naprzeciw mnie siedzi dziewczyna z fioletowymi znamionami na nodze. Stale rzucam na nie okiem. Mają kształt Wysp Normandzkich.\nWreszcie pociąg rusza z cichym pomrukiem. Rozlega się metaliczny jęk, ostro trzaskają drzwi. Przyjemne wstrząsy na zwrotnicach. Niebo jest blade. W narożnym fotelu śpi jakiś Francuz. Niebieska marynarka, niebieskie spodnie. Stanowią części dwóch różnych garniturów. Odcienie nie pasują do siebie. Skarpetki mężczyzny są perłowoszare.\nNiebawem pędzimy aleją wyjazdową, obok przemykają domy przedmieść, zwyczajne ulice, mieszkania, ogrody, mury. Ukryte życie Francji, w które nie można wniknąć, życie z albumów fotograficznych: stryjkowie, imiona psów, które zdechły. Po dziesięciu minutach znika gęsty od budynków horyzont. Nie ma Paryża. Już czuję się wolny.\nZielona, burżuazyjna Francja. Pędzimy z ogromną prędkością. Z krótkim bębniącym odgłosem pokonujemy mosty. Naszym oczom ukazuje się francuska wieś. Zmierzamy do miast, do których nikt nie jeździ. Widać długie odcinki w kolorze pszenicy, a potem płaskie zielone zagony – obojętne i żyzne. Budynki farm wzniesione są z kamienia. Mądrość pokoleń głosi, że ziemia to jedyne prawdziwe bogactwo; nikt nie kwestionuje tej wiedzy ani nie próbuje jej zmieniać. Otwarty teren, rowny niczym boisko. Stragany drzew.\nDziewczyna ma też pieprzyki na twarzy, a jeden z jej palców jest zabandażowany. Próbuję sobie wyobrazić, gdzie ona pracuje – wybieram pâtisserie. Tak, widzę, jak stoi za szklanymi gablotkami z ciastem. Tak. Bez wątpienia. Buty ma czarne, nieco zakurzone. I bardzo, wręcz absurdalnie, spiczaste. Tanie pierścionki na palcach obu rąk. Ma na sobie czarny pulower i czarną spódnicę. Jest trochę ociężała. Marszczy jej się czoło, gdy czyta historie miłosne w „Echo Mode”. Odnoszę wrażenie, że jedziemy szybciej.\nMkniemy przez miasta. Cesson, bezbarwna stacja ze starym zegarem. Rzeki z barkami. Z łoskotem przelatujemy przez jeszcze jedną miejscowość, ludzie na quai stoją nieruchomo jak krowy. Teraz tunele, w których czuć ucisk w uszach… Jak gdyby ktoś tasował ogromną talię obrazów. Potem nastąpi sztuczka. Proszę o ciszę. Pociąg zaczyna zwalniać, jakby okazywał posłuszeństwo. Dziewczyna naprzeciw mnie zasnęła. Ma wąskie usta, opuszczone w kącikach, obarczone gorzkim brzemieniem wiedzy. Jej twarz jest zwrócona do słońca. Ręka osuwa się w dół; dłoń spoczywa na brzuchu, który już nabrał rubensowskiego kształtu. Oczy otwierają się znienacka. Widzi mnie. Odwraca wzrok, patrzy w okno. Obie ręce ma teraz skrzyżowane na brzuchu. Jeszcze raz zamyka oczy. Przechylamy się na zakrętach.\nKanały, bogate w odcienie jak jadeit, przesuwają się pod nami. Szerokie barki spoczywają na wodzie, która jest zielona od piany. Można by niemal pisać na jej powierzchni.\nŁąki ułożone w długie prostokątne wzory. Teraz ukazują się niezbyt wysokie wzgórza. Topole. Puste boiska piłkarskie. Montereau – jakiś chłopak na rowerze czekający koło stacji. Widać kościoły z wiatrowskazami. Strumyki z łodziami wiosłowymi przycumowanymi pod drzewami. Dziewczyna zaczyna szukać papierosów. Zauważam, że klamra przy jej torebce jest złamana. Jedziemy teraz równolegle do drogi, szybciej niż samochody, które wahają się i odpływają w bok. Razi mnie słońce. Zasypiam. Piękne kamienie murów i budynków farm przesuwają się za oknem nie widziane. Mijamy szachownicę pól uprawnych, to jasnych jak chleb, to znów ciemnych jak morze. Pociąg zwalnia i zaczyna się poruszać z miarowym, majestatycznym stukotem. Otwieram oczy. W oddali widzę trupią szarość katedry, błękitny zarys Sens. Na stacji, gdzie zatrzymujemy się na parę minut, podróżni przechodzą po spękanej nawierzchni quai, żwir chrzęści pod ich stopami. Jest jednak dziwnie cicho. Rozlegają się szepty i pokasływania niczym w antrakcie. Słyszę, jak ktoś rozdziera papier na paczce papierosów. Dziewczyny nie ma. Zebrała swoje rzeczy i wyszła. Dworzec w Sens leży na stoku i pociąg jest lekko nachylony. Podróżni gapią się leniwie z otwartych okien.\nGdy zaczynamy powoli oddalać się od miasta, wzgórza zbliżają się i biegną obok nas. Otwarte okna domów wpuszczają ciepłe poranne powietrze. Siano jest ułożone w sterty w kształcie skrzyń, kojców i bochnów chleba. Nad nami niespodziewanie przepływa kościół. W jego murach widać szczeliny wystarczająco szerokie, by zagnieździły się w nich ptaki. Mam zamiar chodzić po tych wiejskich drogach, śladem tych połyskujących strumieni.\nRóż, umbra, beż i brąz – oto barwy francuskich miast. Są tam długie, pnące się w górę pastwiska z szeregami drzew. St. Julien du Sault – miejscowy hotel wydaje się pusty. Teraz kopy siana, wiązki. Wielkie kwadraty kukurydzy. Cezy – dworzec niczym dekoracja w sztuce, która zeszła z afisza. Piramidy siana, mansardowe dachy, barykady. Sady. Dzieci pracujące w ogródkach warzywnych. JOIGNY zostało wydrukowane na czerwono.\nWjeżdżając do Laroche, przekraczamy małą rzekę Yonne. W miasteczku jest hotel z dachem sczerniałym ze starości. Kwiaty w okiennych skrzynkach. Zatrzymuje się jeszcze raz. Tutaj następuje przesiadka.\nStajemy w milczeniu wokół wóźków na bagaże, które sprawiają wrażenie porzuconych. Ze straganu na kółkach ktoś sprzedaje kanapki i piwo. Ciężarna dziewczyna mija mnie, obrzucając spojrzeniem. Opalona twarz. Jasne oczy. Pogodna mina. Wydaje się, że ludzie, a zwłaszcza kobiety, znowu stali się prawdziwi. Zniknęły eleganckie stworzenia z miasta, ze wspaniałych traktów, z miejscowości wypoczynkowych. Ledwie je sobie przypominam. To jest gdzie indziej. Zajezdnie po przeciwległej stronie torów są wypełnione rowerami. Ubrani na niebiesko robotnicy siedzą na oświetlonych słońcem ławkach.\nOd tego miejsca linia nie jest zelektryfikowana. Podróż odbywa się wolniej. Mijamy zielone wody, do których zwaliły się drzewa. Do przedziału wpadają szczypiące kłęby dymu, tego cudownego żrącego dymu, który niszczy stal i sprawia, że stacyjne budynki stają się czarne jak węgiel.\nW kącie przedziału siedzi milcząca dziewczyna w trenczu, o błyszczących włosach i ptasiej twarzy, jednej z tych hardych twarzyczek o wystających kościach policzkowych. Namiętna twarz. Twarz dziewczyny, która mogłaby przenieść się do miasta. Ma duże, podkreślone na czarno oczy. Szerokie, blade niczym wosk usta. Na szyi sznur sztucznych diamentów. Mam wrażenie, że wszystko widzę wyraźniej. Odkrywają się przede mną szczegóły całego świata.\nNiebo jest teraz prawie całkiem przesłonięte chmurami. Światło się zmieniło, kolory także. W oddali drzewa stają się błękitne. Pola wysychają. Widać tunele, meczety i kopuły z siana. Każdy dom ma swój ogród warzywny. Drogi są tutaj puste – jakiś motocyklista, jakiś traktor, nic więcej. Ludzie podróżują gdzie indziej. Przed jednym z domów wywieszono dwie małe klatki, żeby kanarki odetchnęły świeżym powietrzem. Mijamy klocki z siana, kopki. Z trudem się posuwamy. Kwaśna woń dymu nadciąga i odlatuje. Długie przenikliwe gwizdy, zgubione w oddali, napełniają mnie radością.\nDziewczyna wyjęła z torebki karmelka. Rozpakowuje go i wkłada do ust, by zapewnic sobie prawo do milczenia. Jej palce bawią się papierkiem, rolując go powoli i zacieśniając zwitek. Ma bladobłękitne oczy. Potrafią przejrzeć człowieka na wylot. Nos długi, ale kobiecy. Ciekawe, jak wyglądają jej zęby.\nDotyka włosów – najpierw pod jednym uchem, potem pod drugim. Jej obrączka ślubna wygląda na emaliowaną. Do bagażu przytoczona jest fioletowa parasolka ze złotą rączką grubości ołówka. Paznokcie nie polakierowane. Siedzi teraz nieruchomo i patrzy przez okno, z ustami wygiętymi w nieokreślonym wyrazie rezygnacji. Dziewczynka naprzeciwko mnie nie może oderwać od niej oczu.\nZaczynam wyglądać przez okno. Zbliżamy się do celu. W oddali, na tle pokrytego smugami nieba, pojawia się miasto. Pojedyncza wspaniała iglica, nieugięta jak pomnij: Autun. Zdejmuję torby z półki. Gdy niosę je przez korytarz, ogarnia mnie nagłe zdenerwowanie. Cały pomysł przyjazdu tutaj wydaje się nierealny.\nWysiadają tylko dwie, trzy osoby. Nie ma jeszcze południa. Na stacji jest jeden zegar z czarnymi wskazówkami, które przeskakują co pół minuty. Idę już, gdy pociąg rusza. Jakoś nie mogę pogodzić się z faktem, że pozwalam mu odjechać. Mija mnie ostatni wagon. Odsłania puste tory, jeszcze jeden quai, nie ma na nim żywego ducha. Tak, już to widzę: w pewne ranki, w pewne zimowe ranki jest prawie zupełnie ukryty we mgle; szczegóły, przedmioty ukazują się powoli, w miarę jak się do nich zbliżać. Po południu słońce odbija się w płytach peronu zimnym, rozproszonym światłem. Wchodzę do głównego pomieszczenia stacji. Kiosk z żelaznymi żaluzjami jest zamknięty. Duża waga. Na ścianie rozkład jazdy. Mężczyzna za szybą kasy biletowej nie podnosi wzroku, gdy przechodzę obok.\nDom Wheatlandów stoi w starej części miasta, zbudowany bezpośrednio na rzymskim murze. Najpierw biegnie długa aleja drzew, a potem wkracza się na ogromny plac. Ulica sklepów. Za nimi nic, domy, cisza jak na obrazach Utrilla. A w końcu place du Terreau. Zdobi go fontanna – potrójna fontanna, z której piją gołębie; nad nią, niczym osadzony na mieliźni wielki statek, majaczy katedra. Jedynie w przelocie można ujrzeć nitowaną wzdłuż spoin iglicę, tę zdumiewającą iglicę, która wskazuje równocześnie środek Ziemi i kosmiczną pustkę. Droga omija katedrę od tyłu. Wiele okien jest wybitych. Ołowiane ramy uformowane w romby zieją czarną pustką. Trzydzieści metrów dalej zaczyna się ślepa uliczka, impasse, jak mówią Francuzi, i właśnie przy niej mieszkają Wheatlandowie.\nZajmują duży kamienny dom z uginającym się dachem i wytartymi parapetami. Ogromny, o oknach wysokich jak drzewa, dokładnie taki, jakim go pamiętam z pierwszej, parodniowej wizyty, gdy w drodze ze stacji nabrałem dziwnego przekonania, że byłem już w tym mieście. Ulice wyglądały znajomo. Nim dotarliśmy do bramy, sformułowałem myśl, która chodziła mi po głowie przez resztę lata – myśl o powrocie. I teraz jestem tu, przed bramą. Gdy na nią patrzę, nagle, po raz pierwszy, dostrzegam litery ukryte w żelaznym listowiu, napisa: VAINCRE OU MOURIR. W VAINCRE brakuje C.\nAutun, ciche jak przykościelny cmentarz. Kryte dachówką ciemne od mchu. Amfiteatr. Wspaniały plac w centrum: Champ de Mars. Teraz, w błękicie jesieni, pojawia się znowu – to stare miasto, prowincjonalna jesień, która przenika na wskroś. Lato dobiegło końca. Ogród obumiera. Ranki stają się zimne. Mam trzydzieśli lat, trzydzieści cztery – lata usychają jak liście.\nJames Salter, Gra, rozrywka i próżna ozdoba, tłum. Marek Fedyszak, Warszawa 2002, ss. 9-14.\nAutor [email protected]Opublikowano 26/02/2017 Tagi A Sport and a Pastime, cytat, fragment, Francja, James Salter, książka, książki, literatura, Marek Fedyszak, pociąg, teraz czytamDodaj komentarz do Dziewczyna wyjęła z torebki karmelka


Akcesoria stołowe, które po prostu musisz mieć w swoim domu – Nie wiesz jak udekorować mieszkanie? U nas znajdziesz pełno inspiracji, które na pewno poprowadzą Cię na właściwą drogę\nPosted by admin on 1 marca 2017 18 sierpnia 2017\nJakie powinny być akcesoria kuchenne?\nNowoczesne kuchnie lubią również nowoczesne rozwiązania oraz rozwiązania zdecydowanie praktyczne. Na szczęście jedno i drugie jest w stanie iść dzisiaj w parze, dlatego dodatki nie stanowią żadnego w zasadzie problemu.\nCo ciekawego może znaleźć się w naszej kuchni?\nOczywistym numerem jeden jest stylowy otwieracz do wina wraz z nalewakiem, dzięki czemu nie tylko szybko i prosto można otworzyć ten doskonały trunek, ale również nalać bez uronienia ani kropli. Na letnie grillowe spotkania w ogrodzie niezbędne okażą się z pewnością butelki z chłodzącym wkładem, aby napoje nie traciły swojej orzeźwiającej temperatury. Przydatne z pewnością okażą się również zaparzaczki do herbaty czy ziół w stylowych kształtach oraz wielu kolorach, czy waga cyfrowa, nie zajmująca w kuchni prawie w ogóle wolnego miejsca.\nGdzie najlepiej szukać ciekawych gadżetów?\nKuchennych gadżetów oraz akcesoriów jest dzisiaj naprawdę wiele, jednak trzeba dobrze poszukać, żeby znaleźć coś stylowego i wykonanego z odpowiednią dbałością o szczegóły. Najlepiej jest szukać takich przedmiotów w Internecie na stronach firmowych specjalistycznych sklepów z wyposażeniem wnętrz.\nakcesoria kuchenneakcesoria stołowenowoczesne kuchnie\nPoprzedni wpis Kolorowe fotele – ożywią każde wnętrze\nNastępny wpis W jaki sposób udekorować naszą łazienkę?\nMam takie właśnie fajne zaparzaczki do herbaty, wprost je uwielbiam.\nMoja żona bardzo chętnie dostaje takie gadżety na wszystkie możliwe okazje.


Siadanie w rozwoju malucha - okiem Fizjoterapeutki. - Rodzicielnik\nStrona główna / Fizjoterapeuta / Siadanie w rozwoju malucha – okiem Fizjoterapeutki.\nSadzać czy nie sadzać o to jest pytanie ?\nPrzychodzi taki czas w rozwoju, kiedy Maluszek zaczyna się interesować otoczeniem i pozycja leżąca nie sprawia mu już przyjemności, robi wszystko by unieść główkę by widzieć więcej, lepiej. Jak sobie poradzić z tym etapem, posłuchać rad żeby otoczyć poduszkami i niech niemowlęta uczą się pozycji siedzącej, czy czekać aż usiądzie samo, a może skorzystać z wynalazków – kółka do „nauki siadania” , krzesełka wspierające pozycję?\nKażde dziecko jest inne i każde rozwija się w swoim indywidualnym i dla niego najlepszym tempie. Największym błędem jest zwracanie uwagi na tabele które informują w którym miesiącu dziecko powinno siedzieć określony czas z podparciem lub bez i stresowanie rodziców jeżeli ich dziecko jeszcze tego nie wykonuje.\nJeżeli niemowlę samo podciągnie się do pozycji siedzącej np. w wózku lub łóżeczku pozwólmy mu na odczucie nowej pozycji, zainterweniujmy dopiero kiedy nie będzie wstanie wytrzymać prawidłowej postawy – przechyli się za bardzo do przodu lub na boki.\nInna sytuacja jest taka kiedy dziecko unosi tylko główkę, ale samo nie jest w stanie usiąść, a wszelkie próby położenia kończą się wielką awanturą J Jeżeli dziecko ma powyżej 4 miesięcy możemy zaspokoić jego potrzebę zmianą pozycji noszenia, bokiem do podłoża lub tyłem do siebie, lub wziąć na chwilę na swoje kolana i wspierać tyłów w prawidłowej pozycji swoimi rękoma. Nie należy sadzać dzieci, które same jeszcze nie usiadły obkładając poduszkami lub w narożniku fotela, może to zaburzyć prawidłowy rozwój układu kostno stawowego przyczyniając się nawet do wad postawy.\nNie używajmy również sprzętów pomocniczych – krzesełek, poduszek jeżeli dziecko nie jest jeszcze gotowe na taką pozycję, nie wymuszajmy jej, sadzanie na siłę z zewnętrzną, bierną pomocą może tylko zaszkodzić.\nZatem dajmy dziecku możliwość odczucia nowej pozycji do której ma i chce dążyć, ale z naszym wsparciem, posadźmy na kolanach podtrzymując tułów, nośmy inaczej, ale nie sadzajmy samych dzieci i na pewno nie przed 4, a często i wiele dzieci nie jest na taką pozycję gotowych przed 6 miesiącem życia. Dziecko w pozycji siedzącej ma czerpać satysfakcję z zabawy z obserwowania otoczenia z innej perspektywy, a nie tylko skupiać się nad utrzymaniem równowagi i uchronieniem się przed upadkiem. Czasami troszkę inaczej to wygląda gdy dziecko wymaga terapii, ale wtedy to decyzja fizjoterapeuty prowadzącego kiedy i jak można dziecko sadzać.\nMgr fizjoterapii Joanna Henzel-Trawińska\nPoprzedni Logopeda radzi: rozwój mowy dziecka – okres wyrazu.\nNastępny Jestem w ciąży mam pytanie.


j nie jesteśmy na nie zupełnie przygotowani. W takich chwilach niejednokrotnie wstydzimy się pytać o pomoc lub nie wiemy gdzie jej szukać. Im bliżej tym lepiej, oczywiste. O\nDodane: 02-09-2020 05:23\nŻycie jest pełne niespodzianek zarówno tych miłych, jak i tych niemiłych. Niestety na te drugie nigdy nie ma dobrego momentu. Zazwyczaj nie jesteśmy na nie zupełnie przygotowani. W takich chwilach niejednokrotnie wstydzimy się pytać o pomoc lub nie wiemy gdzie jej szukać. Im bliżej tym lepiej, oczywiste. O\nTanie pozycjonowanieCzy Rozpoznajesz Te 7 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci znaleźć psychologa?Oto Jak Wreszcie chłodzić co2 W 4 DniPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz odmłodzić ceręPoligrafia na szybko i na tematLeczyć zęby szybciej?Jak zrobić panele słoneczne i zarobić?Szybalski-stomatologia.plCzy można wynająć podnośnik w swoim mieszkaniu?Czy jest nowe prawo jak Leczyć zęby?Tanie pozycjonowanieZobacz te 12 ciekawostek o tym jak cyklinować parkiet w prosty sposób7 Największych Kłamstw O Tym Jak naprawić ekspres do kawyCzy warto zyskać na fotowoltaice? Koszty i cenyTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak drukować w Jastrzębiu (chyba, że Popełniasz Te 8 Największych Błędów)Jak długo musisz zyskać na fotowoltaice?Czy przejść szkolenie z bhp jest trudno?Ja Też Kiedyś Chciałem Kupić Dobrą Kawę. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOCzy w 2020 dasz radę zainwestować w fotowoltaikę?Lubisz włączyć klimatyzację? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Czy w 2020 będziesz mógł zatrudnić adwokata?Jak sprowadzić samochód na sto procent! We advise how to buy us auto parts faster Prowadzić sprawy prawne szybciej?Radzimy jak szkolić z bhp w Białymstoku taniejUczyć bhp dobrze?Zainstaluj sobie fotowoltaikęCzy żeby Drukować ulotki trzeba wydać dużo?2020 dobrym czasem aby zrobić panele słoneczneCzy są nowe przepisy jak Kupić krem arganowy?


Stefan Zubczewski | Paweł Kapuściński\nHome Tagi Posts tagged with "Stefan Zubczewski"\nMiędzy quasi-sportową wycieczką motocyklową w Alpy czyli zaliczaniu najwyższych przełęczy w Austrii, we Włoszech, w Szwajcarii i Niemczech, a krajoznawczym przejechaniem się motocyklem po Rumunii i Bułgarii, wpadłem do Wojnowa na Mazurach. I spotkałem tu dwie najbardziej oryginalne imprezy kulturalne w jakich miałem okazję uczestniczyć w tym roku. Prof. Barbara Hanuszkiewicz z Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi zorganizowała wernisaż prac malarskich Radosława Pytelewskiego, a jej warszawski sąsiad w Wojnowie, Stefan Zubczewski, honorowy prezes Klubu Fotografii Prasowej SDP stworzył wystawę fotograficzną Rafała Meszki.\nPani Barbara, właścicielka „klimatycznej” chaty w Wojnowie, wsi znanej z Klasztoru Starowierców przypisuje twórczości młodego malarza o bardzo ciekawym życiorysie, o czym poniżej, cechy charakteryzujące największych malarzy europejskich – „Malarstwo Pytlewskiego i sam artysta podobny jest do Van Gogha pod względem pasji twórczej, a do Gaugina w swojej fascynacji kolorami. Jego obrazy ekspresją przypominają dzieła Matissa, a pod względem syntezy formy bliski mu jest Picasso. Nastrojem zbliżają się do twórczości Chagala, a manieryczna linia budzi skojarzenie z twórczością Witkacego. Przy tym – podkreśliła prof. Hanuszkiewicz – on nikogo nie naśladuje, jest samoukiem, bez wykształcenia plastycznego, jest twórcą bardzo oryginalnym”\nOryginalny był też wernisaż, ponad setka gości przeszła rozkwieconą Łąką Elfów, obok „zagajnika” wielokolorowych malw do mrocznego Lasu Czarownic. Tu, wzdłuż ścieżki rozwieszone były obrazy – na pniach drzew, na konarach drzew przewróconych, na ambonie myśliwskiej, na omszałych skałach.\nNa wzgórzu, przy pustym blejtramie czekał sam malarz, który przy akompaniamencie łódzkich muzyków Małgorzaty i Adama Siemieńskich, na oczach zgromadzonych gości zaczął przy pomocy farb akrylowych przekładać na płótno swoją kolejną wizję.\nPaństwo Siemieńscy odkryli utalentowanego samouka w jakimś domu opieki społecznej pod Warszawą. Wynajęli mu mieszkanie, urządzili atelier, zostali jego opiekunami i marchandami.\nZ wzgórza zamienionego na malowniczą pracownię malarską rozciąga się przepiękny widok na położone w dole jezioro Duś, a bliżej na kapliczkę i zabudowania klasztoru Starowierców. Tam,na drewnianym płocie klasztoru kolejne wydarzenie artystyczne. Wystawa fotograficzna wrocławskiego fotografika Rafała Meszki.\nFotogramy przedstawiają znanych sportowców, aktorów, aktorki zanurzonych w wodzie, zawieszonych jakby między niebem, a ziemią i sfotografowanych podwodną kamerą. Trudno odejść od tych fotografii przedstawiających postacie ludzkie z nigdy nie spotykanej perspektywy. Dzięki strojom różnie układającym się w wodzie i sylwetkom modeli wykonujących jakby balet podwodny powstały dzieła sztuki jedyne w swoim rodzaju.


"Moja podróż do Rosji cz.4" - reportaż, A. Słonimski, 1932 rok\n/ Rok 9, Nr 30 (447)\nMuzea sztuki w Sowietach są przepełnione. Galerja Tretjakowska czy Galerja Sztuki Zagranicznej (dawne muzeum Szczukina) pełne są wycieczek szkolnych i robotniczych. Obrazy nie stanowią przedmiotu kontemplacji. Potrzebne są raczej jak wypchane ptaki w szkole przy wykładzie zoologji. Przysłuchiwałem się takim wykładom w wielu muzeach. Praca oprowadzaczy ułatwiona jest zresztą napisami, które każdą salę i każdego malarza oświetlają z punktu widzenia materializmu dziejowego.\nIstnieje cała specjalna sztuka muzealna, wielu specjalistów pracuje nad tem aby jak najbardziej celowo i konsekwentnie wyzyskać malarstwo dla uświadomienia klasowego i kierować uczuciami zwiedzających. Ten marxizm, gwałtem wpychany do muzeów, dla nas, ludzi, podlegających innym prawom grawitacji, wydaje się czemś bardzo ciężkiem, niezdarnem, a czasem wręcz komicznem.\nGalerja Tretjakowska podzielona jest na epoki: – feudalizmu, pańszczyzny, wpływów rosnącego w znaczenie mieszczaństwa, rozwoju przemysłu, narodowego inteligenckiego liberalizmu. Są tam uwzględnione nawet dość drobne odchylenia polityczno-społeczne. Oczywiście, obrazy, sama ich wartość i faktura malarska mają niewiele wspólnego z materjalistycznemi napisami. Układ tematyczny odgrywa tu znaczną rolę. Np. w sali „pańszczyzny i chłopskiej nędzy” zebrane są przeważnie portrety myśliwskie. Panowie z dubeltówkami i psami u nóg. Oprowadzacz w sali tej mówił: „Wot riebiata, tak żyli sobie panowie obszarnicy, gdy klasa włościańska jęczała pod knutem”.\nW dawnej galerji Szczukina znalazłem parę napisów bardzo delikatnie i wzruszająco oświetlających malarstwo francuskie. W żaden sposób nie mogą zrozumieć niektórych subtelnych odcieni. Np.: „Sala gnijącego kapitalizmu: Renoir, Degas”. Albo „Sztuka plutokracji: Moreau”. Nie wiem również, dlaczego Cezanne zaliczony jest do sztuki „epoki wielkiego przemysłu” i w takim razie co wielki kolorysta ma wspólnego ze swoją epoką. W sali poświęconej Gauginowi znalazłem parę napisów, które sobie odnotowałem. „Pytanie dla zwiedzających: czy w sztuce Gauguina przedstawiona jest imperialistyczna polityka kolonjalna Francji?” Niestety, malarz nie daje na to pytanie odpowiedzi, a jego obrazy mówią tylko o tem, jak kolorowy proletarjat na wyspach Pacyfiku leży w fioletowym cieniu kobaltowych palm i je cynobrem i ochrą nakrapiane ryby.\nNaciąganie marxowskie niezawsze przecież skutkuje. Nieraz widziałem jak młodzież z najwyższem zainteresowaniem przystawała przed malarstwem gnijącego feudalizmu i pożerała oczami śliczne różowe pupki z obrazów Francois Boucher. Ogromnem powodzeniem cieszą się nietylko sceny mieszczańskie Pierowa ale również imperjalistyczne carskie wojny, malowane przez Wereszczagina, albo też wspaniałe bohomazy Siemiradzkiego, obrazujące poniżenie proletarjatu greckiego, zmuszonego do obrzucania wieńcami z róż przedstawicieli klas posiadających. Słynny obraz Riepina użyto do bardzo naciągniętej wolty. Iwan Groźny, zabijający syna, ma według napisu obrazować ustrój carski zabijający swych najlepszych synów. Na dowód czego obok osobno powiększonej głowy zabitego wisi portret poety Garszina, który zmarł w obłędzie i który jakoby ma być podobny do syna cara. Niestety, wszystko tu jest prócz podobieństwa, i nie wydaje mi się aby Riepin wogóle miał coś podobnego na myśli. Przed bardzo mdłym oleodrukiem, przedstawiającym młodą śliczną damę w powozie z parasolką w ręku i z pieskiem na kolanach, stanął jakiś młody robotnik i długo patrzał oczami pełnemi nietajonego zachwytu. Takich kobiet nie widzi się teraz w Rosji. Portrety dawnych poetycznych piękności muszą działać na młodego widza sowieckiego jakimś nieziemskim czarem. Cała galerja mówi o barwności dawnego życia, kusi słodyczą barw, pięknem kobiet, i młody robotnik po wyjściu z „Tretjakowki” na brudną i biedną ulicę Moskwy więcej może pamięta oczami niż mu zdołano wytłumaczyć agitacyjnym słowem. Może dlatego wszystkie wycieczki, które widziałem w muzeach, szły tak ostrem tempem przez sale, jakby oprowadzacze nie chcieli im pokazać malarstwa a tylko raz jeszcze mówić na temat walki klasowej, o czem równie dobrze mogliby opowiadać pod gołem niebem albo w klubie robotniczym.\nJeśli chodzi o taką rewję przeszłości plastycznej, to bardziej wrażliwemu widzowi nasunąć ona może myśli dość sprzeczne z tendencją organizatorów muzeów. Widzi się tu znakomite obrazy, powstałe w czasach ucisku i niewoli, w czasach pańszczyzny i klerykalizmu, a potem wszystkiem na końcu wchodzi się do sali malarstwa sowieckiego, do sal sztuki wyzwolonego proletarjatu, gdzie wiszą współczesne sowieckie pokraczne bohomazy w stylu niemieckiego ekspresjonizmu. Malarstwo w dzisiejszej Rosji mało jest warte, i znacznie polityczniej byłoby nie umieszczać tych kiczów w Galerji Tretjakowskiej i nie ozdabiać ich tak patetycznemi napisami. Nie wyobrażam sobie, żeby tę nieudolną propagandę w muzeach robili ludzie inteligentni i pomysłowi. Prawdopodobnie kierują tem, jak w większości instytucyj sowieckich, dawni robotnicy, t. zn., co tu dużo gadać, ludzie prymitywni. Widziałem parę galeryj w Leningradzie zręczniej i dowcipniej podanych pod względem agitacyjnym. Tam czuć było rękę fachowca, ale i tam robota była dość niechlujna. Chciałoby się dać parę rad tym zacietrzewionym marxistom. Niestety, są oni zbyt zarozumiali. Rosja jest to niejako „Związek Rad udzielanych przez cudzoziemców w sprawach technicznych”. Jeśli chodzi o zdolność rozumowania, to przeciętny bolszewik uważa całą resztę ludzi na świecie za embrjony. Człowiek u nich zaczyna się od marxisty. Gdy trzeba naprawić traktor, który zepsuje „russkij czełowiek”, to zagraniczny embrjon jest uznawany. We wszystkich innych kwestjach komuniści mają absolutną przewagę, bo wiedzą wszystko, wszystko rozumieją i nie mają żadnych wątpliwości.\nMuzea w obecnym stanie nie mają sensu właśnie z punktu widzenia marxizmu. Obrazy powinny być oceniane od ich istotnej strony – t. j. faktury malarskiej. Albo też powinny stanowić część muzeum ogólnego. Możnaby sobie wyobrazić muzeum w duchu bolszewickim, łączące eksponaty z dziedziny przemysłu, narzędzi, architektury i sztuki. W takiem zbiorowem muzeum historji cywilizacji i pracy ludzkiej możnaby przy obrazach Velazqueza pokazać prawdziwe koronki hiszpańskie i objaśnić, wiele dziewcząt pracowało i psuło oczy dla jednej dekoracyjnej kryzy koronkowej. Nie odbierając piękna sztuce, możnaby dać prawdziwe tło epoki. W sali Gaugina, zamiast głupich pytań, pokazać cykl fotografij ilustrujących degenerację rasy krajowców pod wpływem alkoholu i wyzysku prywatnych eksploatatorów. Więcej rozmachu i więcej śmiałości – albo też odseparować malarstwo od marxizmu, co byłoby może najprostsze i najrozsądniejsze.\nŻadna ekwilibrystyka dialektyczna nie poradzi, że malarstwo w czasach tyranji władzy świeckiej i kościelnej w epoce odrodzenia stało wyżej niż w kraju rządzonym przez zwycięski i wolny proletarjat. Nie jest to żadnem oskarżeniem nowego ustroju, i zachłanność propagandzistów i teoretyków rosyjskich ma w sobie coś z infantylizmu czy wschodniej megalomanji.\nMalarstwo stalugowe w Rosji sowieckiej zdaje się zanikać. W Moskwie widziałem wystawę obrazów, i była to bodaj jedyna wystawa na trzymiljonowe miasto. Grupa malarzy, wysłana przez rząd na daleką północ, przywiozła z Arktyku kilkadziesiąt płócien o poziomie naszej „Zachęty”. Widoczni, jest tam już za zimno, żeby malować, ale poco się w takim razie upierać? Malarze pracują tylko na zamówienia rządowe, i przeważna część artystów ma zajęcie jedynie przy robocie afiszów, transparentów, wykresów i fotomontaży propagandowvch. Takie fotomontaże są dla mnie niebardzo przekonywające; są to raczej fotoszantaże, przedstawiające uśmiechniętych robotników i robotnice na traktorach. Wśród paruset fotografij propagandowego albumu „S. S. S, R. na strojce” widzi się same wesołe twarze. Po obejrzeniu stu uśmiechniętych twarzy czytelnik zasępia się. Znacznie lepiej przedstawiają się plansze propagandowe w muzeach antyreligijnych czy wręcz znakomite pod względem plastycznym eksponaty w Domu Chłopa.\nJest jednak dziedzina, w której nawet malarstwo sowieckie stoi na niezwykle wysokim poziomie. Myślę tu o teatrze. Takiego teatru nie ma żaden naród. Wydawaćby się mogło, że scena pociągnęła do siebie wszystko co jest w Rosji najbardziej utalentowane i pomysłowe. Dzień cały spędzałem na mieście, oglądając instytucje i rozmawiając z ludźmi, a wieczorem prawie codzień byłem w teatrze.\nBilet w pierwszych rzędach kosztuje od dziesięciu do czternastu rubli. Najtańsze miejsca na galerji kosztują dwa ruble. Przeciętny czytelnik bardzo się dziwi, że w Rosji są bilety kolejowe pierwszej i drugiej klasy, że kto ma pieniądze ten siedzi w pierwszych rzędach na operze, lepiej jest ubrany i odżywiony. Z komunizmem jest trochę jak z teorją względności. Laicy wyobrażają sobie, że podług teorji względności wszystko jest względne i że w Rosji sowieckiej panuje komunizm. T. zw. „urawniłowka” jest starem i przebrzmiałem hasłem narodowego komunizmu. Rozpiętość płac w Sowietach jest może większa niż w Polsce. Robotnik niewykwalifikowany zarabia do stu rubli, inżynier do trzech tysięcy. Trzeba ciągle pamiętać, że Sowiety dopiero starają się wprowadzić socjalizm. Praca jest wynagradzana według ważności jej dla państwa. Związki robotnicze i inne organizacje korzystają w teatrach z ulg. Dzieje się tak zresztą i u nas. Bilety ulgowe kosztują pół ceny nominalnej, więc zniżka jest nawet mniejsza, bo u nas związki robotnicze dostają często teatr za 30% kompletu.\nTeatr grał zawsze wielką rolę w życiu Moskwy. Dziś jest on bodaj jedyną prawdziwą atrakcją w mieście o małej ilości kinematografów, w mieście pozbawionem kawiarni i zakładów rozrywkowych. Teatr dostarcza nietylko strawy duchowej ale i pożywienia dla ciała. Bufety teatralne, z których można korzystać jedynie po wykupieniu biletu, są w stałym oblężeniu. Przyszedłem kiedyś do teatru im. Wachtangowa o pół godziny za wcześnie i zastałem już tłok przy bufecie. W Rosji mało jest okazji do kupienia czegoś w wolnym handlu. Pieniądz wart jest niewiele, a w bufecie teatralnym można dostać kawał chleba z kawiorem za rubla. Tu handel nie szuka klienta, nie kusi go reklamą na każdym rogu ulicy, lecz przeciwnie, odbiorca szuka tych szparek, przez które przecieka upragniony towar. Nie wiem, czemu przypisać, że bufety teatralne lepiej są zaopatrzone niż niejedna kooperatywa, ale mam wrażenie, że stan ten wpływa w znacznym stopniu na frekwencję publiczności. Może to stary system Armji Zbawienia? Dać trochę zupy i słowo Boże? Teatr jest bowiem instytucją wychowawczą, i na stronę propagandową zwraca się tu baczną uwagę. Sztuki autorów współczesnych odznaczają się prymitywizmem i nudzą ciągłem apoteozowaniem regime’u sowieckiego. Są to przeważnie patrjotyczne szmiry w rodzaju „Obrony Częstochowy”, tylko że rolę Szwedów grają wrogowie proletarjatu a ksiądz Kordecki ma skórzaną bluzę i wygłasza kazania marxowskie. Od czasu do czasu znajdzie się sztuka uczciwiej i bardziej zajmująco oświetlająca zagadnienia nowego życia sowieckiego. Nawet najsłabsze sztuki grane są jednak tak znakomicie, że nieraz siedziałem na lichem dramidle oczarowany i dopiero po przyjścu wieczorem do hotelu, jak po przebudzaniu się ze snu hipnotycznego, uświadamałem sobie, że mi pokazano zupełne głupstwo. „Cudak”, „Chleb”, „Strach”, „Wakrowi”, najczęściej grane dzisiaj sztuki rosyjskie, należą do tej kategorji.\nNajbardziej może zajmujący jest „Strach”, aczkolwiek autor wygrywa za łatwo sprawę, rozdzielając słuszność w sposób zbyt stronniczy. Wszystkie postacie dodatnie są pochodzenia proletarjackiego, a jedyny nawrócony inteligent, pierwszy mąż Wali, jest z urodzenia synem chłopskim. Walia, to burżujka i wobec tego jako rzeźbiarka jest wyzuta z talentu. Myślę, że sztuka byłaby bardziej zajmująca gdyby Walia miała talent. Konflikt profesora Borodina jest zakończony sielanką w G. P. U. Dawni autorzy rosyjscy nie odważyliby się przedstawić ochrany carskiej z taką słodyczą i z takiem uznaniem. Autor jest zdania, że nauka powinna dzisiaj być na usługach polityki i o ile się nie mylę, utażsamia naukę z twórczością. Gdyby bohaterem „Strachu” był ostrożny i sceptyczny Koch, lękam się, że skończyłby pod ścianą. Twórczość może nie znosić kontroli sił partyjnych i wglądu niecierpliwych i podejrzliwych proletarjuszy. Ostrożność uczonego może być poczytana za sabotaż a sceptycyzm za destrukcję.\nZe sztuki tej wynosi się wrażenie, że atmosfera pracy naukowej jest w Rosji nieznośna, co nie wydaje mi się prawdą. Utwór ten, mówiący o nieufności, jaką ma proletarjat do ludzi pochodzenia burżuazyjnego, już się zestarzał. Nieufność tę wpajano długo i tkwi ona w szerokich masach, ale jedna z ostatnich mów Stalina zaznaczyła zmianę kursu. Potrzeba speców jest tak ogromna, że fachowców rosyjskich bez względu na ich pochodzenie zaprasza się i nawet kokietuje. Prześladowaniom może podlegać liszeniec czy jakiś były burżuj, niepotrzebny lub łatwy do zastąpienia, ale nie fachowiec, inżynier lub uczony. Na argumenty takich sztuk Sowiety same dają odpowiedź, zmieniając po paru miesiącach kurs polityki. Sztuki w Rosji starzeją się i więdną szybko. Bardzo jest charakterystyczne, że stale na repertuarze utrzymują się dramaty Ostrowskiego czy Czechowa, że grany jest Tołstoj i Dostojewskij, a o sztukach z przed paru lat wszelki słuch zaginął.\nWspaniałe przedstawienie, może jedno z najlepszych jakie widziałem w życiu, to było właśnie „Zmartwychwstanie” Tołstoja, znakomicie przerobione na scenę. (Wchodząc do teatru w Rosji, Sceptyka zawsze oddawałem razem z kapeluszem do kontramarkarni). Opisowość w „Zmartwychwstaniu” zastąpiona jest przez conferenciera. Po skończonym akcie przed kurtyną staje Kaczałow i opowiada co się przez ten czas stało z Katiuszą Masłową. Co więcej, wchodzi często na scenę. Zjawia się zwyczajnie, ubrany w dzisiejszy strój, staje na boku sceny i opowiada o myślach osób działających. Dialog się przerywa. Kaczałow wydobywa myśli bohaterów, oskarża ich i broni, wskazuje na względność, jaka panuje między czynami i słowami ludzi a ich myślami. Czyni to wrażenie wręcz przejmujące. Fragmenty opisowe, wygłaszane przed kurtyną najpiękniejszym chyba językiem na świecie, przejmują nas dreszczem jak muzyka. Mowa rosyjska w ustach aktorek brzmi, -pocóż tu szukać określeń, – brzmi pięknie. Nie wiem, czy nie popadam w przesadę, ale wydaje mi się, że w każdym teatrze rosyjskim co druga aktorka gra jak Duse albo Bergner, że aktor występujący w roli epizodycznej mógłby zagrać Hamleta jak Moissi, gdyby mu tylko pozwolono. Gdy się pozna teatr rosyjski, rozumie się tę pasję, jaką miała zawsze publiczność moskiewska, stojąca całemi nocami przed kasami teatru.\nNa sztukach dawnego repertuaru widzi się nieco inną publiczność. W pierwszych rzędach siedzą ci sami turyści, gepiści czy uprzywilejowani robociarze, ale gdzieś w ostatnich rzędach, na galerji i paradyzie, widzi się typowe twarze niedobitków inteligencji rosyjskiej. Panów w binoklach na sznurku z siwemi bródkami w podniszczonych marynarkach z alpagi albo cze-su-czy. W foyer przechadzają się paniusie i panienki w starych, niemodnych sukienczynach. O, rzewne sukienki dawnej inteligencji rosyjskiej, przemyślnym staraniem zachowane przy życiu bluzeczki, w których chodziły matki mizernych i wychudłych panienek! Wieleż starań trzeba było aby ten czarny szal mógł jeszcze otulić wąskie ramiona! Ale nie popadajmy w zbytni liryzm. Jest w tem przecież coś odpychającego. To drapieżne poczucie własności, to przywiązanie do łachów, które odebrać można tylko razem z życiem, ta miłość do broszki, kanapy czy serwety, większa i gorętsza niż miłość do ludzi, przeraża raczej niż zasmuca.\nReakcje publiczności są naogół dość inteligentne. Policzek, który otrzymuje książę Wołkowskij w pięknej przeróbce scenicznej „Oskorblionnych i poniżonnych”, odzywa się echem oklasków na sali. Ale są to oklaski państwowo-twórcze i „dozwoleno cenzuroju”. Oklasków buntowniczych, przebiegających dreszczem przez teatr, w Rosji się nie słyszy. Odbiera to wiele czaru sztuce scenicznej. Teatr sowiecki nie wytworzył swego bohatera. Szlachetny młodzieniec z Dickensa, to zgniły burżuj. Klasy posiadające propagowały dawniej poszanowanie dla władzy, religji czy pieniądza, ale literatura była od tego przymusu wolna. Literatura była w opozycji i z tego buntu czerpała soki żywotne. Element walki, tak konieczny dla pisarstwa, zastępuje tu powszechne, zarówno w powieści jak i w sztuce dramatycznej, zwalczanie i wyszydzanie dawnej inteligencji i burżuazji. Prawie w każdej powieści sowieckiej spotyka się typ zgniłego inteligenta, przedstawiony z ogromną wnikliwością i znajomością psychologiczną wynikającą może poprostu z tego, że większość pisarzy należy właśnie do dawnej inteligencji. Natomiast postacie pozytywne – pełni zapału i wierności komsomołcy – błądzą po kartach książek jak anemiczne cienie.\nProblemat zgniłego inteligenta spodziewałem się ujrzeć również w „Hamlecie”. Idąc do teatru im. Wachtangowa domyślałem się już, że pokażą nam niezdolność do czynu, wynikającą z nadmiaru myśli paraliżujących energję. Wyobraziłem sobie takiego bolszewickiego księcia z Elsinoru i zawiodłem się. Teatr poszedł dalej. Historja Hamleta jest zwykłą walką o władzę. Hamleta gra komik, tęgi i barczysty byczek, Ofelja nie jest obłąkana, ale się poprostu urżnęła. Wielkiego monologu Hamleta niema. Jest on rozbity na dialog między Hamletem a Horacym. Duch ojca nie istnieje, to Hamlet przy pomocy starego garnka udaje głos ducha, aby pozyskać sobie straż zamkową. Jeśli na „Oskorblionnych i poniżonnych” byłem w nastroju hamletycznym, to na „Hamlecie” byłem „oskorblionnyj i poniżonnyj”. Przedstawienie irytowało mnie, a mimo wszystko byłem zachwycony. Forma teatralna zwyciężała, każde podniesienie kurtyny okazywało tyle pomysłowości i kipiącego talentu, że wkońcu, a raczej już w połowie sztuki, stało się mi obojętne, że nie jestem na „Hamlecie”, ale na sztuce trochę tylko podobnej. Konsul angielski, z którym jadłem śniadanie w Leningradzie, nazwał to przedstawienie ohydą, a o reżyserze powiedział: „He is wild”. Co więcej, gdy miałem okazję rozmawiać z Arkadjewem, szefem departamentu sztuki w komisarjacie oświecenia, spotkałem się ze strony tego wysoce inteligentnego i bystrego urzędnika z ostrą krytyką nowej inscenizacji „Hamleta”. Starałem się przekonać Arkadjewa o wartościach teatralnych tego znakomitego spektaklu, ale był nieubłagany. Na szczęście dla teatru, przedstawienie „Hamleta” nie było omyłką polityczną i niczem nie kolidowało z obowiązującą „generalną linją”. Był to spór natury czysto estetycznej. Spory tego rodzaju są tak rzadkie w dzisiejszej Rosji, że tem sobie można wytłumaczyć niezwykłe zainteresowanie się sztuką i to że tak wybitny działacz jak Arkadjew, który jest czemś w rodzaju naszego księdza Żongołłowicza, dyskutował ze mną u siebie w biurze przez dobre pół godziny na temat celowości wprowadzenia żywych koni na scenę.\nNiektóre sceny „Hamleta” zostaną mi na zawsze w pamięci. Zwłaszcza czerwony, nie kończący się tren króla, powiewający i trzepoczący się w powietrzu, wypełniający całą scenę gdy król ucieka w popłochu z przedstawienia, na którem zobrazowano jego zbrodnię. Uczta w Elsinorze, kuplety pijanej i płaczącej Ofelji, scena, w której król pozuje malarzowi, i parę innych jeszcze obrazów, których Szekspir nie przewidział, usprawiedliwiły wiele niepotrzebnych brutalności.\nW Moskwie miałem czasem chęć stanąć jak w latach młodzieńczych pod teatrem i czekać aż wyjdą aktorzy. Miałem ochotę popatrzeć zbliska na wolną od szminki bladą twarz Elanskiej, chwycić w świetle lamp ulicznych błysk jej poważnych oczu, iść za nią przez Moskwę aż pod bramę jej domu, aby zachować wspomnienie o jej piękności, aby je umiejscowić w realnym i zwykłym świecie w jakimś smutnym i obojętnym domu, gdzie mieszka i żyje naprawdę.\nSĄD NAD OBORINEM\nWszystkie wieczory spędzałem w teatrze, na koncertach albo na recytacjach literackich, których odbywa się tu sporo. Byłem na wieczorze poezji Pasternaka, najlepszego dziś poety Rosji. Poezja Pasternaka nie jest dostępna i łatwo zrozumiała dla szerszej publiczności. Popularność poety jest przez to większa w środowisku literackiem niż u władz. Wieczór jego odbył się w Domu Uczonych i zgromadził około dwustu osób. Dom Uczonych jest bardzo pięknie i wygodnie urządzony. Na szerokich tapczanach i kanapach siedzą i leżą ludzie z książkami, w pokoju do gry młode panienki pochylają jasne głowy nad szachownicami, broniąc się przed podstępnemi atakami starych szachistów, siwych panów, popijających wieczystą herbatę.\nPasternak ma piękny zwyczaj śpiewania swych wierszy. Jest to młody mężczyzna o ślicznym uśmiechu i bardzo zaniedbanej fryzurze. Nie chciał już więcej czytać, ale zmuszano go oklaskami. Tłumaczył się, że jest zmęczony, bo dziś się właśnie przeprowadzał. Powiedział, że ma teraz własny bardzo ładny pokój. Gdyby podał adres, sądzę, że połowa słuchaczek jego wieczoru stanęłaby jeszcze tej nocy w ogonku przed bramą poety.\nDom Uczonych zaprosił Pasternaka na wieczór poezji, a Dom Pisarzy w parę dni później urządził u siebie koncert Oborina. Po koncercie miałem zamiar iść normalnie do hotelu, ale okazało się, że najciekawsza część wieczoru dopiero się zaczyna. Oborin grał pięknie Chopina, i na temat jego wykonania odbyła się dyskusja publiczna, t. zw. ,,osużdienje” Oborina. Pierwszy mówił gruby Żyd, znany krytyk muzyczny. Było to fachowe i dość nudne rozważanie techniki fortepianowej młodego i wielce utalentowanego pianisty, który przez cały czas dyskusji siedział grzecznie na scenie, śledząc z pewnym niepokojem niebieskiemi, lirycznemi oczami twarze publiczności. Nie bez lekkiego przestrachu patrzał na młodego krasnoarmiejca, który wyszedł na estradę aby zaprotestować przeciw nadmiarowi liryzmu w muzyce. „Chopin nas rozrzewnia, a my nie chcemy aby proletariat rozrzewniano”, – powiedział na zakończenie i dostał huczne brawa.\nW Domu Pisarza, gdzie grał Oborin, była w tym czasie wystawa trzech popularnych karykaturzystów, którzy wspólnie opracowują swe rysunki. Są to przeważnie satyry nie łatwe do zrozumienia dla cudzoziemca, ilustrujące dość intymne spory między organizacjami artystycznemi, jak np. walkę R. A. P. P’a ze Związkiem Pisarzy. Nie wiem, co oznacza skrót „R. A. P. P.”, ale słowo „rab” dość dobrze zdaje się oznaczać stosunek tej organizacji do rządu. Wyrwałem się z tą uwagą przed młodym człowiekiem, który mnie po wystawie oprowadzał, żart ten nie spotkał się jednak z aprobatą. Skrótów jest w Rosji tyle, że pizydałby się specjalny słownik. Jest jakaś instytucja, która się nazywa „Sowmordal”; oznacza to coś ,,morskawo i dalniawo”, a brzmi dosyć blisko i lądowo.\nZarówno na koncertach jak i w teatrze spotkać się można z pomysłową karotą. Aktorzy w kostjumach schodzą do publiczności i sprzedają bilety loteryjne. Kupiłem taki bilet od jednej z niewolnic królewny Turandot. Sceptyk, który nie chodzi ze mną do teatru, nie chciał słuchać moich opowiadań o sztuce, bo powiada, że to zawsze było w Rosji, ale rzucił się na bilet i oświadczył, że ma on dla niego specjalny smaczek. Zmusił mnie nawet, żebym sobie przepisał tekst biletu. Los kosztował rubla, a wygrane były następujące:\n„Pierwsza wygrana i wielkie premjum: „Sześciotygodniowy wyjazd zagranicę”.\nDalej: „Motocykl z koszykiem.\nDwa marynarkowe garnitury męskie do zamiany na suknie kobiece.\nByło tam jeszcze dużo różnych fantów. Bilet, obiecujący jako wielki los wyjazd zagranicę, jest istotnie ogromnie wymownym obrazem tęsknot i nastrojów rosyjskich. Nigdy nie mogłem się dowiedzieć, czemu tak trudno jest się wydostać z Rosji, czemu paszport zagraniczny jest niedostępnem marzeniem. W każdym razie efekt takiego losu loteryjnego musi być propagandowo fatalny. Prawdę powiedziawszy, i w Polsce mamy w ostatnich czasach podobne stosunki, bo cena czterystu złotych większości śmiertelników uniemożliwia wyjazd, ale Polska nie wydaje miljonów dolarów na propagandę zagraniczną i nie chce przekonać całego świata, że tylko rządy piłsudczyków mogą zbawić ludzkość. Polska nie reklamuje się jako jedyny kraj sprawiedliwości i nie namawia wszystkich państw świata aby przy pomocy siły i krwawego przewrotu wprowadziły rządy Prystora na całej kuli ziemskiej. Cóż ma pomyśleć robotnik zagraniczny, któremu mówi się, że w Rosji jest tak świetnie, i który dowiaduje się, że z Rosji nie można wyjechać, że Rosjan nie wypuszcza się zagranicę? Trudno jest wyjechać do Europy, ale podróżować po Rosji jest czasem bardzo łatwo. W czasie mego pobytu w Moskwie oddziały G. P. U. okrążyły pewnego dnia jeden z dworców kolejowych, i wszystkich śpiących tam bezdomnych zwagonowano i wysłano w „tiepłuszkach” za Ural. Prawdopodobnie dostaną tam pracę, i będzie im może lepiej spać niż na kamiennej podłodze dworca. Może państwo ma rację, tak postępując, ale również ma rację człowiek porwany nocą i wywożony na drugi koniec Rosji. Ma rację taki człowiek gdy przeklina państwo i władzę. Ta racja jednostki coraz mniej ma na świecie posłuchu i znaczenia. Ale nie jest to błaha racja. Głosy pojedyńczych ludzi, przeklinających swoje rządy, rosną w sile. Słuchajmy tych głosów, kto wie czy nie są one ważniejsze od najpiękniejszych haseł, kto wie, czy nie mają one ostatecznej słuszności gdy wołają o prawo życia, o szanse dla wszystkich bez względu na to, do jakiej kto należy klasy, narodu czy pokolenia.\nSłowa kluczowekomunizmmalarstwomarksizmreportażRosjasztukasztuka sowieckateatrZSRR


Ameryka nie istnieje - Wojciech Orliński - Świat Ebooków\nOd wybrzeża do wybrzeża, od jazzu do hip-hopu, od fikcji do rzeczywistości (i vice versa).\nWojciech Orliński, dziennikarz „Gazety Wyborczej”, znawca kultury popularnej. Okazjonalnie para się tłumaczeniem i pisaniem opowiadań fantastycznonaukowych. Prowadzi wysoko ocenianego bloga „Ekskursje w dyskursie” (wo.blox.pl).\nTa książka powinna być wstępem dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć USA. Orliński tryumfuje. (Sebastian Łupak, „Machina”)\nZgromadzony materiał dowodowy jest na tyle mocny, że hipotezę o nieistnieniu Ameryki możemy uznać za naukowo potwierdzoną. Ale przy okazji wynika z niego niezbicie, że Ameryka – choć nie istnieje – pozostaje fascynująca. (Mariusz Zawadzki, „Gazeta Wyborcza”)\nWszystko, co chcielibyście wiedzieć o Ameryce, ale boicie się zapytać. Książka Wojciecha Orlińskiego to pasjonująca opowieść o faktach i mitach, które legły u podstaw jankeskiego imperium popkultury. (Cezary Polak, dziennik.pl)\nWszyscy ubieramy się podobnie. Po naszych szortach i koszulkach nie widać tego, kto jest milionerem, a kto bezrobotnym... Fragment rozdziału Dolina Krzemowa, czyli o hippisach–inżynierach opublikowanego w Dużym Formacie, dodatku do Gazety Wyborczej\n„Nie spodziewałem się tej kontroli. Uzbrojonemu żołnierzowi nie wystarczają papiery z wypożyczalni. Skoro jestem obcokrajowcem jadącym w stronę tajnej bazy wojskowej, chce widzieć mój paszport. Jak zobaczy paszport, zobaczy też wizę klasy I (dziennikarską), więc nie mogę powiedzieć, że jestem na wakacjach, bo opuszczę ten kraj w kajdankach i z zakazem powrotu wbitym w paszport. Mówię szczerze jak na spowiedzi: piszę książkę.\nZnudzony żołnierz słucha streszczenia: »wie pan, panie oficerze: francuski filozof Baudrillard, poza tym Route 66, horrory Lovecrafta i blues z delty Missisipi«, po czym oddaje mi papiery”.\n„Gdy podróżowałem przez USA, zbierając materiały do tej książki, w przydrożnym motelu odebrałem maila od swego redaktora z podchwytliwym pytaniem: »Skoro Ameryka nie istnieje, to gdzie ty właściwie jesteś?«. Na szczęście badania terenowe miałem już dość zaawansowane, żeby mieć na zadane pytanie gotową odpowiedź. Brzmi ona tak: podróżując przez Amerykę zawsze jest się w miejscu, którego mieszkańcy uważają, że owszem, gdzieś tam rzeczywiście jest ta słynna, znana nam z filmów i książek Ameryka. Ale tutaj jej nie ma, tutaj u nas sprawy wyglądają zupełnie inaczej”.\n„Wkrótce po pobycie w europejskim Disneylandzie, w którym zatrzymałem się w hotelu New York, jechałem do prawdziwego Nowego Jorku. Najlepszy opis swoich marzeń o amerykańskich wojażach znalazłem w młodości w wierszu Andrzeja Bursy Języki obce: „gdy będziesz siedział na Broadwayu/ w barze piękniejszym niż oczy szatana...”. Taki bar oczywiście jest w tym hotelu. Za oknami widzimy park otaczający Disneyland i sztuczny staw Lake Disney, ale gdy odwrócić wzrok, to dekorację hotelu stanowią fototapety z panoramą NY, na której World Trade Center nie ma JESZCZE, a nie JUŻ. Porównania symulacji do rzeczywistości już na starcie nie dają rzeczywistości żadnych szans”.


Blog - ZabawkiNadi - Drewniane zabawki dla dzieci w każdym wieku\nSuper zabawki dla super dzieci! 0\nDodano: 27-09-2017 w kategorii: - autor: Dominik\nDoskonale wiemy, że dla dzieci zabawa to najlepsze zajęcie. Chyba nie musimy Was do tego przekonywać. Nasze pociechy kochają się bawić. Najlepiej jak do takich zabaw wykorzystujemy kreatywne zabawki. W ten sposób nie tylko dajemy frajdę naszym dzieciom ale także pobudzamy jego wyobraźnie i rozwijamy wiele innych zmysłów.\nCoraz chętniej kupujemy zabawki z drewna! 2\nDodano: 27-06-2017 w kategorii: - autor: Dominik\nPierwszym i to solidnym argumentem jest bezpieczeństwo naszych dzieci. Zabawki z plastiku mogą stwarzać zagrożenie. A dzieje się tak dlatego, że są to toksyczne materiały, które są szkodliwe dla zdrowia dzieci. Plastikowe przedmioty bardzo często zawierają w swoim składzie substancje niezwykle toksyczne, a są nimi między innymi ołów.\nZabawa na świeżym powietrzu! Kolejna porcja pomysłów. 0\nDodano: 20-06-2017 w kategorii: - autor: Dominik\nJest wiele zabaw w które można się bawić z dzieciakami na dworze. Wszystko zależy od Waszej kreatywności. Jeśli pomysły się kończą warto rozejrzeć się za jakimiś ogrodowymi zabawkami, które na pewno pomogą w spędzeniu czasu na dworze.\nKilka pomysłów na zabawę z dziećmi na dworze. 0\nDodano: 16-06-2017 w kategorii: - autor: Dominik\nTak jak pisaliśmy w poprzednim wpisie, ruch na świeżym powietrzu jest czymś co dzieci lubią najbardziej. Trzeba się zastanowić w co się pobawić, gdy naszemu dziecku znudzi się bieganie. Dzieciaki maja mnóstwo pomysłów na zabawę, lecz nie wszystkie są bezpieczne dlatego warto im co nie co podpowiedzieć. Ważne żeby przy każdej zabawie dostasować poziom trudności do możliwości dziecka. Pamiętaj także o tym, żeby mieć je zawsze na oku. Dzieci nie są w stanie same zadbać o własne bezpieczeństwo.\nZabawa w ogrodzie - Królestwo dla dzieci! 0\nDodano: 12-06-2017 w kategorii: - autor: Dominik\nIdzie lato!! Nie trzeba Was chyba przekonywać, że pora zabrać Wasze dzieciaki na zewnątrz i spędzić trochę czasu na powietrzu! Postanowiliśmy więc rozpocząć naszą serie artykułów kategorią "zabawa w ogrodzie", ponieważ wydaje nam się, że jest na to dobry czas.


Jak są narzędzia do spawania oraz do czego tak naprawdę służą są klucze dynamometryczne? | jawa-yacht.com.pl\nKażdy spawacz ma świadomość, iż do pracy niezbędne są narzędzia do spawania. Bowiem poza spawarką, czyli podstawowym narzędziem przyda mu się także kilka różnych gadżetów. Wiadomo, iż odpowiednia spawarka, to zasadnicza sprawa, ponieważ jest ona najważniejszą rzeczą w pracy spawacza. Należy kupić taką spawarkę, która będzie spełniała wszystkie oczekiwania właściciela, będzie solidna, wytrzymała oraz będzie bez awaryjna.\nProfesjonaliści zazwyczaj wybierają spawarkę uniwersalną, ponieważ dzięki temu posiadają jeden sprzęt do wielu zadań. Jednakże, aby spawarka mogła funkcjonować należy mieć do niej odpowiednie akcesoria. Do owych narzędzi dopasować da się przykładowo elektrody, dysze gazowe, inwerter spawalniczy, przyłbica spawalnicza, mieszanka gazu, odsysacz cyny, zaciski, czy transformatory oraz całkiem sporo różnych narzędzi, logiczne, że niektóre przydają się bardziej, a drugie zasadniczo wcale, to jednakże zależy głównie od danego spawacza.\nJednym z podstawowych rodzajów dzisiejszej gospodarki jest dynamometria.\nSprawdź moje hiperłącze – tam oczekuje na Ciebie następna porcja rewelacyjnych wpisów. Nie odkładaj tego na później! Będzie świetnie, jeśli zostawisz swoją ocenę.\nW jej zestawienie wlicza się przede wszystkim klucze dynamometryczne, które charakteryzują się wysoką dokładnością oraz gatunkiem. Wymienić da się dwa zasadnicze rodzaje kluczy dynamometrycznych, są to klucze zegarowe oraz łamane. Oprócz kluczy do dynamometrii wlicza się pokrętła dynamometryczne, różne wzmacniacze i przyrządy do mierzenia momentu, wkrętaki oraz bardzo dużo innych narzędzi (zobacz na stronie).\nJeżeli zainteresował Cię taki artykuł, przeczytaj dodatkowe wiadomości w tym temacie. Najlepiej sprawdź sam producent narzędzi, znajdziesz tutaj analogiczne wiadomości.\nKlucze dynamometryczne służą przede wszystkim do przykręcania śrub z konkretnym użyciem odpowiedniej siły. Poprzez to unika się przeciągania śrub oraz umożliwia idealne zakręcanie, czyli takie, jakie zaleca wytwórca danego urządzenia. Aby zdecydować się na odpowiedni komplet kluczy dynamometrycznych powinno się zwrócić uwagę ich dane techniczne oraz przede wszystkim to, jaką wielkość uchwytu mają, czyli miejsce, w którym mocowana jest nasadka. Innym ważnym aspektem jest jego zakres pracy, zazwyczaj normą jest to, że im klucz większy, tym jego osiąg bardziej optymalny. Niezwykle ważna jest również marka danego klucza, gdyż wyłącznie oryginalne narzędzia będą solidne i będą pracować przez długi okres.\n16 września 2020 by\tadmin\nTaggs:\tgospodarka spawacz śruby transformator wkrętaka\nPrevious Post: Propozycja sprzedaży żwiru – ważne porady\nNext Post: W przypadku, jeśli stosujesz elementy metalowe, musisz zagwarantować im odpowiednią obróbkę.


Mini Coutryman oraz Mini Clubman będą bardziej ekonomiczne - zobacz jak\nSilniki MINI będą spełniać nowe normy emisji spalin: Countryman i Clubman bardziej ekologiczne\nMINI jest kolejną marką, która przystosowała swoje samochody do nowych norm emisji spalin. Cała flota MINI stała się bardziej ekologiczną.\nW ciągu kilku najbliższych miesięcy zacznie obowiązywać nowa norma emisji spalin Euro 6d. Wprowadzenie tych przepisów wymusi na producentach liczne zmiany w układach napędowych swoich samochodów. Dlatego też niektórzy już wcześniej wprowadzają zmiany, by być lepiej przygotowanym na nowe obostrzenia. Tak też zrobiło MINI, które od 1 lipca bieżącego roku, sprzedawać będzie samochody spełniające najbardziej wyśrubowane normy emisji spalin. Takie rozwiązania trafią m.in. do modeli Countryman i Clubman.\nTo cię zainteresuje Zobacz Mercedesa Klasy X za 100 000 Euro! Stuningowany pick-up od Carlex Design powalił mnie na kolanaVolvo sprzedało całą serię w niecałe 40 minut! Nowe S60 będzie przebojem?\nNowe obostrzenia dotyczące czystości emitowanych spalin wymusiły na producentach liczne zmiany w układach napędowych. W przypadku silników benzynowych najczęściej wiązało się to z koniecznością instalacji filtra cząstek stałych (DPF). Gorzej mają jednostki wysokoprężne, gdyż (na przykładzie MINI) tutaj konieczna była instalacja filtra cząstek stałych, katalizatora NOx oraz „mokrego” katalizatora SCR, zwanego potocznie „Ad Blue”. W przypadku silników benzynowych MINI we wspomnianych modelach Countryman i Clubman pojawi się system start&stop oraz funkcja żeglowania (w samochodach wyposażonych w dwusprzęgłową skrzynię biegów o 7. przełożeniach). Dodatkowo komputer pokładowy ma pobierać z nawigacji satelitarnej informacje m.in. o natężeniu ruchu czy samej trasie, by lepiej dobierać przełożenia skrzyni biegów.\nCo ciekawe w związku z wprowadzanymi zmianami związanymi z nowymi normami emisji spalin, w samochodach MINI pojawi się kilka nowych udogodnień w wyposażeniu. Mowa tutaj m.in. o standardowym układzie automatycznego zmieniania świateł mijania na drogowe, czy systemie multimedialnym z układem Connected Navigation Plus (z ekranem dotykowym o przekątnej 8,8 cala oraz touchpadem), aplikacjami Apple CarPlay i Android Auto czy funkcją informowania o utrudnieniach w ruchu (w czasie rzeczywistym) i automatycznym aktualizowaniem map. Dodatkowo na pokładzie MINI znajdziemy też bezprzewodową ładowarkę do smartfona oraz system audio Harman&Kardon.\nWszystkie zmiany w ofercie MINI Countryman i Clubman zaczną obowiązywać 1 lipca bieżącego roku.


18 Styczeń 2022, 14:01\nAutor Wątek: Pirates@Home (Przeczytany 76835 razy)\n« Odpowiedź #80 dnia: 27 Luty 2010, 11:32 »\nna Win nie zauwazylem zeby sie sypaly jakos, raczej sporadycznie\n« Odpowiedź #81 dnia: 27 Luty 2010, 13:45 »\nDuży resource share nie gwarantuje pobrania zadań, ja np. Pirates mam ustawienie na 400 a w momencie kiedy mam dużo próbek z innych projektów również nic nie ściąga, dlatego warto ręcznie kontrolować ilość pracy tak aby projekty typu Pirates czy LHC wciąż wysyłały zapytania o WU.\nTo jednak nie wszystko, nawet przy takich ustawieniach często liczony jest projekt który ma resource share np 10 (i nie mówię tu o sytuacji kiedy próbki liczone są z wysokim priorytetem), dlatego warto taki projekt wstrzymać i pozwolić przeliczyć się Pirates.\nPiratów nie powinno się również ręcznie aktualizować, ponieważ i tak nie zostaną pobrane próbki a kolejne zapytanie zostanie odłożone o następną godzinę.\n« Odpowiedź #82 dnia: 27 Luty 2010, 16:00 »\nYupi... zassało 4 wu\n« Odpowiedź #83 dnia: 27 Luty 2010, 16:18 »\nOczywiście że duży resource share pozwala na ściąganie zadań.\nSą dwa warunki:\n1) stabilna wersja managera\n2) odpowiednie proporcje resource share między projektami z dużą ilością zadań, a tymi z małą.\nW trakcie pracy wygląda to tak, że projekt z małym resource share ma zadania cały czas, a projekt z dużym nie ma prawie wcale.\nWraz z upływem czasu będą się zmieniać debty, aż do takiego stopnia, że w końcu klient sam co kilka minut będzie próbował zassać zadania z projektów z dużym resource share, żeby nadrobić ogromny 'dług'.\nTak to działa na najstabilniejszych wersjach 6.5.0 i 5.10.45.\nWszystkie wersje powyżej działają jak chcą - nie można na nich polegać.\n« Odpowiedź #84 dnia: 28 Luty 2010, 00:00 »\nI jeszcze taki tip. Jak już macie jednostkę, to koniecznie otwieracie grafikę. Celem projektu jest sprawdzanie wyświetlania grafiki, więc jednostki gdzie jest ona wyświetlana liczą się dłużej i lepiej owocują.\nW każdym razie kiedyś tak było...\n« Odpowiedź #85 dnia: 28 Luty 2010, 00:51 »\nNiestety ja np. dowiaduję się, że miałem jakieś jedynie jeśli zobaczę RAC >0\nEDIT: hrhr upolowałem właśnie kilka, rzeczywiście jest tak jak piszesz. Włączyłem grafikę i zamiast parę sekund zadanie leci już parę minut\n« Ostatnia zmiana: 01 Marzec 2010, 12:52 wysłana przez TJM »\n« Odpowiedź #86 dnia: 30 Sierpień 2010, 21:49 »\nponowny wysyp próbek\n« Odpowiedź #87 dnia: 30 Sierpień 2010, 21:54 »\nnie chce dziad częstować\n« Odpowiedź #88 dnia: 30 Sierpień 2010, 22:16 »\nFaktycznie bez rewelacji..\nJaki powinien być czas odstępu między żądaniami?\n« Odpowiedź #89 dnia: 31 Sierpień 2010, 08:31 »\nJedną w domu tylko złapałem\n« Odpowiedź #90 dnia: 02 Styczeń 2012, 09:04 »\nSą próbeczki - króciutkie i słabo punktujące, ale są.\n« Odpowiedź #91 dnia: 02 Styczeń 2012, 14:04 »\nNo są. 26 udało się dotychczas ściagnąć. Niecała minuta liczenia, niecałe pół punkta do punktacji.\n« Odpowiedź #92 dnia: 02 Styczeń 2012, 18:07 »\neh.... znów się chyba nie załapałem....\n« Odpowiedź #93 dnia: 02 Styczeń 2012, 18:25 »\nCały czas kompy mi łapią próbki.\n« Odpowiedź #94 dnia: 02 Styczeń 2012, 18:30 »\nPotwierdzam, łapię po kilka od czasu do czasu!\n« Odpowiedź #95 dnia: 02 Styczeń 2012, 18:49 »\n2012-01-02 18:48:12 | Pirates@Home | Requesting new tasks for CPU\n2012-01-02 18:48:14 | Pirates@Home | Scheduler request completed: got 0 new tasks\n« Odpowiedź #96 dnia: 02 Styczeń 2012, 23:58 »\n« Odpowiedź #97 dnia: 03 Styczeń 2012, 15:30 »\nu mnie regularnie co ok. 1h ściąga 1-4 WU\n« Odpowiedź #98 dnia: 04 Styczeń 2012, 22:42 »\n« Odpowiedź #99 dnia: 19 Wrzesień 2013, 03:48 »\nDo ataku kamraci.\nW końcu dziś jest "talk like a priate day".\n« Odpowiedź #100 dnia: 19 Wrzesień 2014, 09:03 »\nI roczek minął.\n« Odpowiedź #101 dnia: 19 Wrzesień 2014, 09:16 »\n« Odpowiedź #102 dnia: 19 Wrzesień 2014, 10:52 »\nNiewiecie, czy da się jakoś teraz dostać zaproszenie, żeby założyć tam konto?\n« Odpowiedź #103 dnia: 19 Wrzesień 2014, 11:45 »\nNiestety projekt jakoś wisi?\nZa dużo chętnych naraz?\n« Odpowiedź #104 dnia: 19 Wrzesień 2014, 13:41 »\nStrona ruszyła, nawet udało mi się założyć konto.\nNie mogę wyświetlić / wyszukać teamu.\nProszę o podanie mi team_id\nklikasz na zespół i widzisz:\ngdzie XXX to id, które potrzebuję.\n« Odpowiedź #105 dnia: 19 Wrzesień 2014, 13:52 »\n« Odpowiedź #106 dnia: 19 Wrzesień 2014, 13:57 »\nDodałem się do teamu wchodząc na:\nJedno WU ściągnął i przeliczył.\n« Odpowiedź #107 dnia: 19 Wrzesień 2014, 23:26 »\n« Odpowiedź #108 dnia: 22 Wrzesień 2014, 16:57 »\n« Odpowiedź #109 dnia: 22 Wrzesień 2014, 19:41 »\nJa aż 6 punktów ubiłem\n« Odpowiedź #110 dnia: 24 Wrzesień 2014, 06:44 »\nBrać póki jest.\n« Odpowiedź #111 dnia: 18 Grudzień 2014, 00:45 »\nSą dostępne próbki. Akcja "świąteczna".\n« Odpowiedź #112 dnia: 18 Grudzień 2014, 06:42 »\n« Odpowiedź #113 dnia: 18 Grudzień 2014, 08:56 »\n« Odpowiedź #114 dnia: 15 Czerwiec 2015, 12:49 »\nCiśnienie mi podnieśli...\nI są próbki!


PODCHODY + GRILL Z KARAOKE | Stary Hangar\nPODCHODY + GRILL Z KARAOKE\nZapraszamy wszystkich zainteresowanych w sobotę 23.07.2016 r. na PODCHODY organizowane przez Załogę Starego Hangaru.\nPo podchodach zapewniamy Państwu gorący GRILL i pyszną LEMONIADĘ! Zapraszamy do aktywnego udziału i zabrania ze sobą „WAŁÓWKI”. Tego wieczoru będzie szansa wspólnie zaśpiewać w naszym klubie – KARAOKE.\nSTART PODCHODÓW: 16:00\nMIEJSCE STARTU: Stary Hangar, ul. Toruńska 1, 44-100 Gliwice\nZAPISY w recepcji lub mail: biuro@staryhangar.pl\nPRZEMIESZCZANIE: po trasie podchodów Uczestnicy poruszają się wyłącznie pieszo, pod rygorem zdyskwalifikowania Zespołu.\nZASADY: uczestnicy otrzymują w miejscu zbiórki wskazówkę gdzie mają się udać, aby odnaleźć kolejną wskazówkę. Do odnalezienia jest 8 punków na terenie Gliwic, a pomiędzy zadania dodatkowe nadzorowane przez Animatorów Stacjonarnych Stary Hangar. Wynik obliczony zostanie w sposób odwrotnie proporcjonalny: im mniejszy będzie czas, w jakim Zespół wykona wszystkie zadania, tym wyższy będzie stanowił jej wynik punktowy.\n* W przypadku złych warunków atmosferycznych zastrzegamy sobie prawo do odwołania i/lub przełożenia wyjazdu.


Renault CLIO Clio 1.5 dCi Energy Life 2018\nPrzebieg: 94654 km\nFirma Auto Centrum Lis w Kaliszu jako Autoryzowany dealer marki Renault, Dacia przedstawia ofertę na samochód Renault Clio w wersji wyposażeniowej Energy z niezawodnym i bardzo oszczędnym silnikiem diesla 1.5dci i mocy 75KM połączonym z manualną 5 biegową skrzynią biegów.\nSamochód pochodzi z Naszego salonu oraz był regularnie serwisowany w ASO, stąd pewność o bardzo dobry stan techniczny wszystkich podzespołów!\nOstatni przegląd w serwisie odbył się w Październiku 2020 przy przebiegu 87 000km.\nW cenie pojazdu gwarancja na rok, z możliwością przedłużenia o kolejne 12 miesięcy.\n-tempomat wraz z ogranicznikiem prędkości\n-radioodtwarzacz fabryczny ze sterowaniem pod kierownicą z funkcją bluetooth i wejściem USB\nMiesięczna rata w promocyjnym finansowaniu kredytem:\nOkres 24 miesięcy z ratą już od 690zł brutto\nOkres 36 miesięcy z ratą już od 552zł brutto\nOkres 48 miesięcy z ratą już od 514zł brutto


zbrodnie wojenne | Centrum Studiów Polska-Azja\n28 sierpnia 2014 23:41\nPrzesłanie od premiera Japonii zostało odczytane podczas ceremonii upamiętniającej japońskich zbrodniarzy wojennych w kwietniu, ale dopiero w środę (27.08) wiadomość ta została ujawniona w mediach. Abe napisał, że żołnierze ci „poświęcili swoją duszę, by stać się podwalinami naszej ojczyzny”. Jego przesłanie odczytano podczas corocznej ceremonii w świątyni Koya, w prefekturze…\nWizyta Stephena Rappa na Sri Lance\nSzef amerykańskiego Global Criminal Justice, Stephen Rapp, odbędzie pięciodniową wizytę na Sri Lance. Wizyta będzie poświęcona zarzutom dot. zbrodni wojennych w tym kraju. Według Departamentu Stanu USA głównym punktem wizyty będzie dyskusja nad prawami człowieka i sposobami pojednania po wojnie. W trakcie wizyty Rapp spotka się z rządzącymi, politykami i…\nBangladesz: Abdul Quader Molla skazany na karę śmierci\n17 września 2013 16:28\nSąd najwyższy w Bangladeszu uznał, że Abdul Quader Molla, asystent islamskiego ugrupowania Jamaat-e-Islami, jest winny popełnienia morderstw i zbrodni wojennych. Po zakwestionowaniu przez prokuraturę wcześniejszego wyroku dożywocia, został on skazany na karę śmierci. Wcześniej Abdul Quader Molla był skazany na dożywocie za udział wojnie z Pakistanem w 1971 roku. Karę…\n21 listopada 2011 00:35\nMinister spraw zagranicznych Bangladeszu Dipu Moni przekazał na ręce nowo mianowanego ambasadora Pakistanu żądanie oficjalnych przeprosin za zbrodnie popełnione w czasie wojny 1971 r. Jego zdaniem wojska pakistańskie i ich współpracownicy w czasie dziewięciomiesięcznych działań wojennych zabiły 3 miliony ludzi, zgwałciły 200 tysięcy kobiet, a miliony mieszkańców ówczesnej wschodniej części…\n5 maja 2011 09:38\nStany Zjednoczone wzywają lankijski rząd do osądzenia wszystkich osób odpowiedzialnych za zbrodnie wojenne na wyspie. Jeśli rząd Sri Lanki nie podejmie żadnych działań w tym kierunku zostanie wszczęte międzynarodowe śledztwo. Rząd Sri Lanki odżegnuje się od zarzutów przedstawionych w raporcie ONZ na temat wykroczeń, popełnionych w ostatniej fazie wojny domowej.…\n12 sierpnia 2010 14:14\nW środę rozpoczęły się prace powołanej przez lankijski rząd komisji ds. wojny domowej. Przesłuchania odbywają się w atmosferze sceptycyzmu ze strony międzynarodowej opinii publicznej, która wątpi w wiarygodność ustaleń komisji. Największe wątpliwości wzbudza fakt, iż komisja nie posiada uprawnień do zbadania zarzutów dotyczących zbrodni popełnionych na tysiącach cywilów w ostatnich…\n14 października 2009 15:43\nW poniedziałek rząd Timoru Wschodniego otrzymał wotum nieufności w sprawie uwolnienia na żądanie rządu Indonezji, byłego lidera Milicji oskarżonego o popełnienie zbrodni wojennej, zamordowania kobiet, dzieci oraz duchownych dziesięć lat temu. Opozycja zareagowała natychmiast wysyłając delegację do premiera- Xanana Gusmao, który zdecydował o zwolnieniu Maternusa Bere 30 sierpnia. Sąd najwyższy orzekł o złamaniu praw konstytucji i wszczął…


Kolporter udostępnił marce Regioszulki, działającej w ramach Kieleckiego Parku Technologicznego, tzw. kiosk Kiebabczego. Firma sprzedaje maseczki wielorazowego użytku oraz żele i płyny do dezynfekcji.\n- Środki osobistej ochrony, takie jak maseczki, płyny dezynfekujące to dziś artykuły pierwszej potrzeby, stale poszukiwane na rynku. Dlatego też zdecydowaliśmy się udostępnić tzw. kiosk Kiebabczego firmie Regioszulki, która chce w nim sprzedawać właśnie tego rodzaju produkty. Oczywiście nie jest to typowo kioskowy asortyment, jesteśmy jednak przekonani, że sytuacja z jaką mamy obecnie do czynienia wymaga niestandardowych rozwiązań. Dlatego z pełnym zrozumieniem przyjęliśmy inicjatywę Kieleckiego Parku Technologicznego i zdecydowaliśmy się udostępnić kiosk na wyłączność firmie Regioszulki – mówi Dariusz Materek, rzecznik prasowy Kolportera. – Nie bez znaczenia był również dla nas fakt, że sprzedawane w kiosku maseczki i żele są produkowane w Kielcach, przez nasze rodzime firmy.\nNa początku w kiosku Kiebabczego będą sprzedawane bawełniane maseczki wielorazowego użytku, z filtrami – białe oraz z nadrukiem, a także żele do rąk i płyny do dezynfekcji. Producentem maseczek jest firma Regioszulki, a środków dezynfekcyjnych – spółka Chemlab, również działająca w Kieleckim Parku Technologicznym.\n- Pan Jakub z Regioszulki, podczas jednej z rozmów zastanawiał się w jaki jeszcze sposób może ułatwić mieszkańcom Kielc dostęp do ich zakupu. Wspomniał wtedy o kiosku Kebabczego na Rynku – mówi Justyna Lichosik, dyrektor Kieleckiego Parku Technologicznego. – Ponieważ jedną z naszych funkcji jest łączenie partnerów biznesowych postanowiliśmy pomóc pośrednicząc w kontakcie między firmami. Cieszymy się, że skutecznie.\n- Jesteśmy regionalnym producentem maseczek, które powstają w Kieleckim Parku Technologicznym. Do tej pory sprzedaż odbywała się tylko w internecie, dzisiaj wychodzimy naprzeciw oczekiwaniom klientów i rozpoczynamy dystrybucję naszych maseczek na kieleckim rynku. – mówi Jakub Waszak, właściciel Regioszulki\nStojący w kieleckim rynku kiosk Kiebabczego to wierna replika secesyjnego kiosku z początków XX wieku. Pierwowzór został uruchomiony na kieleckim rynku w 1910 r. przez Zenona Kiebabczego i działał aż do 1946 r. Inicjatorem odtworzenia historycznego kiosku był Rafał Zamojski ze Stowarzyszenia Kieleckie Inwestycje. Pomysł spodobał się firmie Kolporter, która zdecydowała się na sfinansowanie budowy kiosku i zleciła ją pracowni stolarskiej Karola Gołąbka z Mąchocic Kapitulnych.\nOryginalny kiosk został otwarty w grudniu 2017 r.


eduteka Studia Humanistyczne Socjologia POJĘCIE PLANOWANIA PRZESTRZENNEGO; JEGO ZADANIA I INSTRUMENTY. INSTYTUCJINALIZACJA PROCESU PLANOWANIA\nPLANOWANIE to celowa działalność władcza, polegająca na kształtowaniu przyszłości zgodnie z celami i ideałami społecznymi wyrażanymi przez władzę panującą. Nie należy utożsamiać planowania z prognozowaniem przebiegu samych procesów ekonomicznych. Dlatego wydziela się planowanie; przestrzenne;gospodarcze;społeczne.\nOssowski -planowanie to dążenie do osiągania świadomie wytyczonych celów, to zjawisko powszechne dotyczy wszystkich typów społeczeństw, jednostek grup, zbiorowości. Planowanie społeczne jest wytworem XX w a w społeczeństwach typu socjalistycznego to podstawa społecznego ładu i narzędzie racjonalizacji procesów gospodarczych.\nZinstytucjonalizowane wiąże się z podejmowaniem decyzji co do celów, środków, metod działania mających oparcie w strukturach władzy.\nZakres przedmiotowy analiz planowania urbanistycznego (socjologicznych) - powinien obejmować refleksję nad miastem jako środowiskiem życia człowieka, nad warunkami życia w mieście, zróżnicowaniem struktur miasta, organizacją życia w osiedlach, nad waloryzacją przestrzeni itd.\nPLOTYN I NEOPLATOŃCZYCY


Wynik za styczeń 2001 - Biznes w INTERIA.PL\nWynik za styczeń 2001\nŚroda, 21 lutego 2001 (09:55)\nZarząd ESPEBEPE-Holding S.A. informuje, iż za miesiąc styczeń 2001 r. Spółka poniosła stratę w wysokości 1.469.391,49 złotych. Wynik ten w sposób istotny odbiega od wyników osiąganych przez Spółkę w ostatnich miesiącach, przekazywanych następnie do publicznej wiadomości w formie raportów kwartalnych.\nWpływ na stratę powstałą w miesiącu styczniu ma strata na działalności operacyjnej w wysokości 1.419.509,92 zł. Przyczyna powstania tak dużej straty na tej działalności jest złożona. Ogólnie znana zła sytuacja rynkowa w zakresie budownictwa, szczególnie na rynku województwa zachodniopomorskiego i w samym Szczecinie, gdzie od dawna nie zrealizowano budowy żadnego większego zakładu przemysłowego, gdzie zmalało wydatnie zapotrzebowanie na obiekty handlowe, użyteczności publicznej, z zakresu ochrony zdrowia lub ochrony środowiska - powoduje, że obok innych firm budowlanych, także ESPEBEPE nie może w pełni wykorzystać swojego potencjału produkcyjnego. W ostatnim czasie w ESPEBEPE realizowano kilka znaczących kontraktów, które znalazły się w fazie końcowej, tuż przed odbiorem końcowym i przekazaniem ich do eksploatacji, co wiąże się z podwyższoną pracochłonnością robót wykończeniowych, porządkowych, poprawkowych itp. i zwiększonymi w związku z tym wydatkami szczególnie w pozycjach kosztów ogólnych tych budów. Jednocześnie na niektórych kontraktach wystąpiły zakłócenia w ich realizacji i przestoje z przyczyn niezależnych od ESPEBEPE, wśród których wymienić należy wady dostarczanej przez Zamawiających dokumentacji projektowych, co w rezultacie spowodowało zakłócenia w finansowaniu kontraktu i zakłócenie normalnej produkcji i sprzedaży przy jednoczesnym poniesieniu przez firmę kosztów stałych.\nW ocenie zarządu skutki wynikające z podanych wyżej przyczyn będą widoczne także w miesiącu lutym. Skutki te zostaną prawdopodobnie złagodzone w miesiącu marcu, gdy praktycznie dwie znajdujące się w fazie wstępnej budowy rozpoczną działalność.


Niedroga myszka gamingowa godna polecenia? - Klawiatury, myszki i kontrolery - forum.benchmark.pl\nRozpoczęty przez Aquos, 11 kwi 2019 14:37\nna początek Wiedźmin FPS\nPotrzebuję Waszej pomocy w wyborze myszki do grania.\nDoczekałem się w końcu laptopa zdolnego "udźwignąć" Wiedźmina, który czeka na wirtualnej półce od kilku lat. Chciałbym kupić myszkę, która nieco poprawi tę długo wyczekiwaną przyjemność (a przynajmniej nie będzie w niej przeszkadzać).\nOd razu zaznaczę jednak, że nie jestem zapalonym graczem. Do czasu przejścia Wieśka, pewnie będę grał dużo i często, ale generalnie grywam tylko czasami, więc nie potrzebuję zaawansowanego sprzętu. Wiem, że w tym momencie Wasze zainteresowanie drastycznie spadło, ale może jednak ktoś doczyta do końca i zechce pomóc lamerowi.\n- Budżet: im mniej, tym lepiej, ale powiedzmy, że jestem skłonny wydać do około 200 zł\n- Jakiej myszki obecnie używasz: nie używam (i nigdy nie używałem) myszki do gier, w pracy korzystam z bezprzewodowego Logitecha M310 (o ile to ma jakiekolwiek znaczenie)\n- Jaką masz obecnie podkładkę: nie mam żadnej (tzn. znajdzie się jakiś standardowy mausepad, ale zakłądam, że nie o to chodzi)\n- Z jakich wartości DPI korzystasz: ???\n- Ile cm przejeżdżasz myszką aby wykonać pełny obrót – cm / 360° w grach FPS: ???\n- W co grasz (gatunki oraz konkretne tytuły): jak pisałem na wstępie, priorytetem będzie Wiedźmin, a później pewnie jakieś gry FPS, może wyścigi (ale do tego mysz się chyba nie przyda)\n- Ile przycisków używasz w myszce: a ilu potrzeba, by zaprogramować najważniejsze akcje w Wiedźminie?\n- Chwyt: kierując się ilustracją, chyba finger grip (ale służbowy gryzoń jest mały, więc nie wiem czy chwyt nie wynika z gabarytów)\n- Jakie jest Twoje ułożenie palców na myszce (1+2+2 czy 1+3+1): jeśli dobrze to rozumiem, to 1+2+2 (kciuk na lewym boku, 2 palce na górze, 2 na prawym boku)\n- Wielkość dłoni (cała dłoń i od czubka palca środkowego do kciuka): około 14,5 cm\n- Dlaczego chcesz zmienić mysz: w moim przypadku chodzi raczej o zakup pierwszej myszki do grania\n- Uwagi (wygląd, liczba przycisków, waga, materiał myszy): solidna, trwała, bezproblemowa, jeśli to możliwe, to o stonowanym wyglądzie (ale to nie jest szczególnie ważne)\nNapisano 11 kwiecień 2019 - 19:02\nZa 100 masz Dream Machines Comfy 2 z sensorem PMW 3310, jednym z najlepszych, przy atrakcyjnej cenie. Zawodowcowi ciężko odczuć różnicę pomiędzy PMW 3310 a PMW 3360. Dla chętnych jest zresztą Dream Machines DM2 Comfy S za 149 z rzeczonym PMW 3360. Z całą pewnością czołówka jakości. Skoro masz budżet do 200, to możesz spokojnie o nich pomysleć. Polecane przez różne portale.\nNapisano 11 kwiecień 2019 - 21:04\nSzczerze polecam A4Tech A90. Korzystam już 1,5 roku i w grach sprawdza się wyśmienicie. Do stówki spokojnie kupisz. Mam ciężka rękę i mysz znosi dzielnie tortury. Sensor również jest bardzo dobry. Nie ma sensu wydawać więcej na mysz, bo w tych czasach mysz szybciej się zepsuje niż znudzi. I to nie ważne jak dużo wydasz pieniędzy.\nUżytkownik lucjanos edytował ten post 11 kwiecień 2019 - 21:07\nNapisano 12 kwiecień 2019 - 00:14\nNapisano 12 kwiecień 2019 - 01:15\nPrzytoczone modele, to kiepska ewidencja skrupulatnej jakości.\nZarówno myszy Dream Machines i A4tech, to posiłkujące się chińskimi manufakturami marki re-brandujące gotowe produkty - istny azyl dla niszowych "producentów", selekcjonujących pośród produktów OEM i ODM.\nDostałeś naprawdę akuratną odpowiedź na test-gear, odezwij się proszę, jak wygląda konkluzja.\nNapisano 12 kwiecień 2019 - 13:18\nodezwij się proszę, jak wygląda konkluzja.\nWynotuję otrzymane propozycje i wybiorę się je "pomacać" w sklepie. Mam nadzieję, że znajdę te modele bez większego problemu.\nNapisano 17 kwiecień 2019 - 12:40\nJestem o krok, albo i dwa dalej. Wiem już, że lepiej leżą mi w dłoni duże myszki. Wiem też, że chciałbym mieć kilka (więcej niż 2-3) dodatkowych przycisków, które przydadzą się do obsłużenia złożonego sterowania Wiedźmina (a przynajmniej głównych akcji podczas walki).\n"Sto dwójka" Logitecha jest zdecydowanie zbyt mała. Pod względem wielkości i kształtu najbardziej, jak dotąd, spodobała mi się SS Rival 310. Szukam czegoś zbliżonego, ale z większą liczbą przycisków.\nFunkcjonalność i przyciski (liczba i rozmieszczenie) najbardziej podobają mi się w Logitechu G502. Niestety nie leży mi ona w dłoni idealnie. Nawet przy krótkiej nią zabawie w sklepie, co chwilę musiałem poprawiać chwyt. Może przyzwyczaiłbym się do niej, a może nie... Uważam, że najważniejsze jest, by myszka nie przeszkadzała w graniu, by nie trzeba było z nią "walczyć", bo to może popsuć całą przyjemność.\nMam jeszcze do "przymierzenia" Roccat Kone Aimo (o ile uda mi się ją znaleźć wypakowaną w sklepie). Wiążę z nią spore nadzieje.\nPlan zamknięcia się w 200 zł ewoluował, wraz z moimi doświadczeniami. Jestem skłonny wydać więcej na gryzonia, który zapewni mi komfort i oczekiwaną funkcjonalność.\nRównież z jednym lub większą ilością słów kluczowych: na początek, Wiedźmin, FPS


Dostawy środków ochrony dróg oddechowych. - Przetargi.eGospodarka.pl\neGospodarka.pl › Przetargi\t› Przetargi Legnica\t› Dostawy środków ochrony dróg oddechowych.\n2022/BZP 00054911/01 - Wynik z dnia 2022-02-11\nDostawy środków ochrony dróg oddechowych.\n2.4.) Identyfikator postępowania: ocds-148610-8279c300-5bec-11ec-8c2d-66c2f1230e9c\n2.5.) Numer ogłoszenia: 2021/BZP 00311238\n3.6.) Wymagania techniczne i organizacyjne dotyczące korespondencji elektronicznej: 1.\tW przedmiotowym postępowaniu komunikacja między Zamawiający a Wykonawcą odbywa się przy użyciu następujących środków komunikacji elektronicznej:\n4.1.2.) Numer referencyjny: LBHP/04/2021\nCzęść I: dostawy zestawów ochrony dróg oddechowych z wymuszonym systemem wymiany powietrza wraz z akcesoriami.\n4.2.6.) Główny kod CPV: 18444111-4 - Hełmy ochronne\n42514300-5 - Aparatura filtrująca\n42514320-1 - Filtry gazu\nCześć II – dostawy półmasek i masek pełnotwarzowych wraz z akcesoriami.\nCzęść III – dostawy filtrów i akcesoriów do sprzętu ochrony dróg oddechowych, do sprzętu będącego na stanie u Zamawiającego.\nW zakresie zdolności technicznej lub zawodowej Wykonawca spełni warunek, jeżeli wykaże że: w okresie ostatnich 3 lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy – w tym okresie, wykonał należycie co najmniej: jedną dostawę sprzętu ochrony dróg oddechowych odpowiadającą swym zakresem do przedmiotu zamówienia na łączną kwotę minimum:\na) dla części I: 10 000 zł netto,\nb) dla części II: 10 000 zł netto,\nc) dla części III: 100 000 zł netto.\nZamawiający wymaga, by Wykonawca złożył wraz z ofertą przedmiotowe środki dowodowe do oferty:\na)\tzdjęcia przedmiotu zamówienia;\nb)\topis techniczny;\nc)\tparametry techniczne;\nd)\tinstrukcje użytkowania;\ne)\tinstrukcje przechowywania i konserwacji;\nf)\tkarty gwarancyjne;\ng)\tszczegółowe warunki reklamacji;\nh)\twarunki serwisu (zasady, gwarancja poserwisowa).\n1)\tzdjęcia przedmiotu zamówienia;\n2)\topis techniczny;\n3)\tparametry techniczne;\n4)\tinstrukcje użytkowania;\n5)\tinstrukcje przechowywania i konserwacji;\n6)\tkarty gwarancyjne;\n7)\tszczegółowe warunki reklamacji;\n8)\twarunki serwisu (zasady, gwarancja poserwisowa).\n8.1.) Termin składania ofert: 2021-12-21 09:50\n8.2.) Miejsce składania ofert: Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Metali Nieżelaznych Oddział w Legnicy (59-220) przy ul. Złotoryjskiej 89 za pomocą Platformy Zakupowej Zamawiającego - Open Nexus.


T³usty czwartek to staropolski zwyczaj i tradycja pieczenia i zjadania p±czków, faworków (inaczej zwanych te¿ chrustem) i ró¿ karnawa³owych. „¦wiêto p±czka” rozpoczyna ostatni tydzieñ karnawa³u i jest ¶wiêtem zwyczajowym. Wed³ug jednego z przes±dów, je¶li kto¶ w t³usty czwartek nie zje ani jednego p±czka, to w dalszej czê¶ci roku nie bêdzie mu siê wiod³o.\nAby zapobiec wszelkim przes±dom, Panie ze Stowarzyszenia Gospodyñ Wiejskich „Glichowianka” zorganizowa³y kolejne ju¿ integracyjne spotkanie, na którym mo¿na by³o spróbowaæ nie tylko p±czków ale i innych karnawa³owych wypieków. Panie czêstowa³y równie¿ faworkami i ró¿ami karnawa³owymi.\nDo udzia³u w spotkaniu cz³onkinie Stowarzyszenia „Glichowianka” zaprosi³y m.in. seniorów mieszkaj±cych w Glichowie, w¶ród nich Panie, które niegdy¶ dzia³a³y w glichowskim Kole Gospodyñ. Spotkanie up³ynê³o w mi³ej i serdecznej atmosferze. Wszyscy maj± nadziejê, ¿e za rok, 4 lutego, znów spotkaj± siê przy p±czkach.\nZdj. E. Popielak\nWprowadzi³ £J, 2015-02-23