Ojciec dziś | Instytut im. Felczaka\nNa łamach tutejszego portalu mierzyłam się już z tematyką macierzyństwa[i], więc czas spojrzeć na to, jak wygląda sytuacja ojców w Polsce Anno Domini 2019.\nWszyscy jesteśmy świadomi tego, że w naszej sferze kulturowej zarówno macierzyństwo, jak i ojcostwo, uległo w ostatnich dziesięcioleciach ogromnym zmianom. Przez długie stulecia bycie ojcem było jedną z podstawowych ról mężczyzny, o ile nie poszedł on za głosem powołania zakonnego lub kapłańskiego.\nDziś nie jest to takie oczywiste. Współczesny Polak, co pokazują badania[ii] zlecone przez Fundację Mamy i Taty, ucieka przed codziennością podróżując i zachwycając się światem, lubi dobre jedzenie, alkohol z klasą i rozrywkę, a realizuje się w pracy. Posiadanie dzieci wiąże się z utratą wygodnego, ukierunkowanego na przyjemności i samorozwój życia i nie każdy jest na to gotów. Niektórym chęć na ojcostwo przychodzi w późniejszym wieku, ale nie wszystkim. Stale wzrasta liczba singli oraz osób, które żyją w związkach nieformalnych.\nDziś nawet zawarcie małżeństwa nie jest równoznaczne z otwarciem się na dzieci. Ogromnie wiele zmieniło się od czasów, gdy spłodzenie potomstwa było powszechnie uznawane za oczywiste zadanie małżeństwa, niekwestionowane dobro i znak Bożego błogosławieństwa. Sama instytucja małżeństwa, kiedyś zawierana „dopóki śmierć nas nie rozłączy”, jest w kryzysie. Jak podaje Główny Urząd Statystyczny[iii] 36 proc. małżeństw kończy się rozwodem, a w miastach ten odsetek dochodzi do 44 proc. Blisko 60 proc. małoletnich dzieci wychowuje się w rozbitych rozwodem rodzinach. Aktualnie w Polsce co czwarte dziecko rodzi się w związku pozamałżeńskim. Sama liczba dzieci (0-14 lat) sukcesywnie spada i dziś wynosi niespełna 15 proc. populacji[iv], a współczynnik dzietności - 1,45. Jest to tendencja cechująca wszystkie kraje Unii Europejskiej. Nasz świat się starzeje, podczas gdy państwa Afryki mogą się pochwalić rosnącymi i bardzo młodymi społeczeństwami – w przodującym pod tym względem Nigrze dzieci w wieku od 0 do 14 lat stanowią blisko 50 proc. społeczeństwa.[v], a współczynnik dzietności wynosi 6,89[vi].\nJacy są ci mężczyźni, którzy zaryzykowali utratę wygodnego życia i wolność singla i zostali ojcami? Dlaczego podjęli taką decyzję? Jak postrzegają swoją ojcowską misję i jak ją realizują w dzisiejszych czasach, pomimo przeciwności, a niekiedy braku wzoru w rodzinnym domu?\nMarek Skalski jest jedynym dzieckiem swoich rodziców. Mama – nauczycielka, pracowała na dwa etaty. Ojciec pił i pożerała go chorobliwa zazdrość o żonę. Nie bił, ale stosował przemoc psychiczną, doszukiwał się dowodów niewierności, wymuszał wyznania zdrad. Matka starała się chronić niewinność synka, ale ten słyszał i widział wiele, chociaż nie umiał tego wówczas zrozumieć. W końcu ojciec opuścił rodzinę i wyprowadził się do swoich rodziców, gdy Marek miał niespełna 5 lat. Od tego czasu nie interesował się synem. Do domu wrócił spokój, chociaż finansowo nadal było krucho.\nMarek uczył się w podstawówce w Płocku, w której pracowała jego mama. Codziennie samodzielnie wracał ze szkoły do domu, idąc 2 kilometry polami i uważając na traktory. Był nauczony, jak się rąbie drewno i rozpala w piecu, jak się robi kanapki – musiał sobie radzić do powrotu mamy z pracy. W niedzielę na 7 rano chodził na mszę. To było spokojne życie.\nSielanka skończyła się, kiedy poszedł do liceum. Znalazł się sam w zupełnie nowym środowisku. Tam jego potrzeba bycia zaakceptowanym, silnym i dostrzeżonym przez innych, wynikająca z braku ojca, bardzo mocno dała o sobie znać. Postanowił dołączyć do szkolnej elity – grupy chłopców pasjonujących się piłką nożną. Wyprosił u mamy klubową koszulkę Reeboka z napisem Petrochemia Płock. Zadziałało. Został dostrzeżony. To na przerwach spędzonych w gronie nowych kolegów nauczył się palić i wagarować, a z czasem wyłudzać pieniądze w mroczniejszych dzielnicach miasta. Koszulka zobowiązywała, więc trafił na mecze Petrochemii Płock i stał się „aktywnym” kibicem – brał udział w rozróbach, bijatykach i wyjazdach z dużą ilością alkoholu. To wywarło duży wpływ na jego osobowość, pogłębiło potrzebę bycia silnym. Zawalił rok. Z opóźnieniem i w innej szkole zdawał maturę.\nMiał 20 lat, kiedy wraz ze swoją paczką wybrał się na pierwszy z cyku festiwali muzyki elektronicznej Astigmatic. „Poszliśmy na jeden z placów i tam dostałem tabletkę. Usłyszałem: Maro, dziś nie pijemy. Dziś pigułeczka i będziemy latać, będziemy się dobrze bawić. Po tej pigułce świetnie się bawiłem, nie było agresji, nie miałem kaca, muzyka wciągnęła mnie totalnie. Tańczyliśmy do rana, wystarczyła mi jedna woda. Ale impreza się skończyła.”\nZaczął szukać podobnych wrażeń i podobnej muzyki. Pod Płockiem była dyskoteka, która to oferowała. Nie była droga, dostał tabletkę i doskonale się bawił. Z grupą znajomych jeździli tam co sobota. Jedna tabletka już nie wystarczała – musiał brać dwie, trzy, pięć. Zaczął z marihuaną, żeby wkrótce przejść na amfetaminę. Imprezował już nie tylko w soboty. Podjął pracę, żeby zarobić na swoje rozrywki. Ale pieniędzy wciąż było za mało, więc podbierał je mamie. W końcu osiągnął swój cel – był kimś: rządził w klubach, sprzedawał narkotyki, budził respekt na mieście. Z drugiej strony osiągnął dno: „Stałem się chodzącym zombie. Na „zjeździe”, czyli w momencie, w którym narkotyki przestawały działać, nie myślałem totalnie nic. I tak przez dwa, trzy dni. Działałem intuicyjnie jak zwierzę, ale nie było w mojej głowie ani grama myśli. Przez pół dnia mogłem się patrzeć w jeden punkt na ścianie.” Jego mama była wówczas dyrektorem szkoły i wszyscy wiedzieli, kim jest jej syn: „zero”, „śmieć”, „ćpun”, „łysy dresiarz”. Poza najbliższymi wszyscy postawili na nim kreskę.\nKiedy na jednym z koncertów poznał Anię, był po jedenastu tabletkach, dawce prawie śmiertelnej. Wpadali na siebie od czasu do czasu, a jemu zaczęło na niej szczególnie mocno zależeć: To była dziwna dziewczyna. Była w klasie maturalnej i miała od rodziców pozwolenie na jedno spotkanie tygodniowo. Denerwowało mnie to bardzo. Zanim zaprosiła mnie do siebie do domu i poznałem jej rodzinę, minęło dobre trzy miesiące.\nW czasie jednej z pierwszych rozmów spytała, czy jest wierzący, tak jak ona. Żeby nie psuć atmosfery potwierdził, chociaż Pan Bóg i Kościół nie miały dla niego wówczas żadnego znaczenia. Okazało się, że niedzielna eucharystia może być okazją do dodatkowego spotkania: To była dla mnie godzina męczarni. Stałem, pociłem się, było mi słabo, duszno, czasami aż mi się w głowie kręciło. Ale po tych pięćdziesięciu minutach wychodziliśmy z kościoła, szliśmy na spacer i to była dla mnie wystarczająca nagroda.\nDla Ani zapuścił włosy i zmienił styl: Dżinsy, zielona polówka i czarny sweterek. To był taki obciach wyjść w tym na ulicę… Ale dałem się w to ubrać. Zaproponowała mu wspólne wyjście na Wieczór Chwały, organizowany w płockim kościele salezjanów, obiecał ją odebrać. Ludzie tak długo nie wychodzili z kościoła, że zniecierpliwiony tam wszedł. Akurat w momencie, gdy kapłan z Najświętszym Sakramentem przechodził między ławkami błogosławiąc obecnych. Ukląkł z tyłu, między ławkami, żeby go nikt nie rozpoznał. Pech chciał, że kapłan wybrał drogę w moją stronę. Kiedy był w odległości 2-3 metrów ode mnie, to – opisuję to zawsze fizycznie, bo to było fizyczne doświadczenie – zalała mnie miłość, radość i pokój, którego w życiu nie doświadczyłem. To było tak silne, że wybuchnąłem płaczem. Płakałem w rękaw, żeby mnie nikt nie rozpoznał. Przeżywałem jakieś katharsis, łzy lały mi się z oczu tak, że nie mogłem ich otworzyć. Przyszła mi do głowy jedna myśl: „Jezus tutaj jest”. To był moment, w którym zrozumiałem, że mogę już otworzyć oczy i kiedy to zrobiłem, to pierwszą rzeczą, którą ujrzałem, był ksiądz stojący przede mną z Najświętszym Sakramentem.\nTo był moment, który wywrócił jego życie do góry nogami. Odbył 3-godzinną spowiedź z całego życia, podczas której jak bóbr płakał i on i jego spowiednik. Zaczął odzyskiwać wolność – od papierosów, narkotyków, alkoholu, pornografii i chorobliwej zazdrości, którą odziedziczył po ojcu. Odciął niezdrowe relacje. Skończył studia (co uważa za jeden z cudów w swoim życiu, zważywszy na zniszczenia, jakie poczyniły w jego głowie narkotyki), zaczął normalnie pracować, dziś jest liderem wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym w Płocku.\nW najgorętszy dzień lipca 2010 roku wzięli z Anią ślub. Na początku stycznia 2014 roku, wkrótce po Bożym Narodzeniu, kiedy usłyszeli niejedne życzenia, żeby wreszcie doczekali się dziecka, Marek poszedł na mszę. Akurat czytano perykopę z I Księgi Samuela o Annie, wyśmiewanej z powodu swojej bezpłodności. Uderzyła go zbieżność imion z jego żoną i ucieszył się, że nie ma jej z nim, bo byłoby jej przykro słysząc to czytanie. Kiedy następnego dnia usłyszał dalszą część opowieści, w której Anna otrzymuje błogosławieństwo i obietnicę, że urodzi syna, miał odczucie, że te słowa są skierowane do nich. Pomyślał, że to niemożliwe, ale wracając do domu kupił dwa testy ciążowe. Oba wyszły pozytywnie. Trzeci, kupiony rano, też. Policzyli, że ich syn Tymoteusz począł się 25 grudnia, w Boże Narodzenie. Na świat przyszedł 19 września 2014. Dokładnie trzy lata później – 19 września 2017 roku - urodził się ich drugi syn Miłosz. Mówią, że to przypadek, a ja mówię, że „przypadek to świeckie imię Ducha Świętego.”\nTakim samym „przypadkiem” wpadł na ulicy na swojego ojca i po latach na powrót nawiązał relację z nim oraz dziadkami. Miał szansę powiedzieć „Wybaczam”. Dzięki temu spotkaniu ojciec po latach pojednał się z Bogiem. Życie tak się potoczyło, że wkrótce zmarł dziadek, potem babcia, a w końcu Marek pochował i ojca.\nTeraz w zasadzie każdy dzień jest nową formacją, bo dopóki nie odwiozę syna do przedszkola, mam za sobą mediacje, negocjacje, trzy sytuacje konfliktowe i trudne pytania. Muszę dostosowywać wszystkie moje role do tego, żeby na pierwszym miejscu był Pan Bóg, na drugim rodzina. To jest szalenie trudne i chyba nigdy na 100 procent temu nie podołam. Wiem, że Pan Bóg da mi i siły i umiejętności, które będą potrzebne. Mam na to całe życie. To jest moja historia.\nO Mikołaju Urbanowskim zrobiło się głośno, kiedy w 2010 roku przedostały się do prasy informacje, że kierowany przez niego zespół archeologów z Uniwersytetu Szczecińskiego znalazł pierwsze w Polsce szczątki neandertalczyka. W 2012 Mikołaj, dzielący życie między Szczecinem, gdzie pracował, a Warszawą, gdzie przez większość tygodnia mieszkał wraz z żoną i trójką dzieci, rozpoczął pracę nad habilitacją. Więcej czasu spędzał teraz w Szczecinie, ale żona nie czyniła mu z tego powodu wyrzutów. To od dzieci dowiedział się, że do mamy przychodzi jakiś pan i zostaje na noc. Okazało się, że żona poznała przyjaciela sąsiadów i zakochała się w nim. Mikołaj był wstrząśnięty, ale gotów walczyć o ratowanie małżeństwa, tym bardziej że dzieci były małe – synowie liczyli sobie 7 i 5 lat, a córeczka zaledwie 3.\nW pierwszych rozmowach żona zadeklarowała wolę zerwania z kochankiem, ale przy najbliższej okazji, gdy mąż wyjechał do Szczecina, wyniosła z domu całą dokumentację – akty własności, umowy, dokumenty prowadzonej wspólnie firmy informatycznej. Żona powiedziała mu później w chwili szczerości, że planowała doprowadzić do tego, że wyprowadzi się z ich mieszkania, w którym ona będzie mieszkała wraz z dziećmi i nowym partnerem życiowym. Ale on nie chciał opuścić mieszkania, które wniósł do ich małżeństwa, ani nie chciał opuścić własnych dzieci. Wtedy żona sprowadziła do mieszkania swoją matkę. Obie kobiety dbały, żeby czuł się we własnym domu jak intruz. Nigdy nie dał się sprowokować do rękoczynów, ale żona założyła mu niebieską kartę. W końcu po 7 miesiącach chodzenia po urzędach doprowadził, że mu ją zdjęto. W ich mieszkaniu wielokrotnie gościła policja, nachodziła go rodzina żony. To było jak koszmar i z bólem patrzył, jak ciężko dzieci przeżywają tę wojnę domową.\nKtóregoś dnia, po powrocie ze Szczecina, zastał puste mieszkanie, ogołocone ze wszystkiego, poza jego rzeczami i tym, czego nie dało się wymontować. Zniknął samochód. Nie wiedział też, gdzie są dzieci. Rozpoczął poszukiwania. Okazało się, że wraz z matką i jej nowym partnerem mieszkają zupełnie niedaleko, w wynajętym mieszkaniu. Kupił to, co było niezbędne dla funkcjonowania domu i zaczął brać do siebie dzieci, mimo niezadowolenia żony. Zawsze miał z nimi bardzo dobry kontakt, a teraz tym bardziej dbał o umacnianie więzi, więc zabieranie ich w odwiedziny nie stanowiło problemu, bo same do niego lgnęły. De facto funkcjonowali w systemie opieki naprzemiennej, tyle że bez orzeczenia sądowego. Wtedy żona założyła sprawę o ustalenie miejsca zamieszkania dzieci. Mikołaj zachował się tak jak każdy ojciec, który po raz pierwszy jest w sądzie. Wydawało mu się, że jeśli będzie rozsądnie argumentował, to zostanie wysłuchany: „Po co ustalać miejsce zamieszkania dzieci, Wysoki Sądzie? Po pierwsze ciągle nie jesteśmy rozwiedzeni. W moim mieszkaniu jest ośrodek życiowy dzieci, żona próbowała je stamtąd zabrać, ale to nie jest działanie dla ich dobra. Jeżeli żona zechce się rozwieść, to będziemy ustalać miejsce zamieszkania”. Kiedy usłyszał wyrok, poczuł jakby dostał obuchem w głowę: „Miejsce zamieszkania dzieci każdorazowo w miejscu zamieszkania matki.” Żona dostała dokładnie to, czego chciała.\nAle to było zaledwie pierwsze z długiej listy żądań i powiązanych z nimi sądowych rozpraw – batalii, która, o czym nie widział, miała się toczyć długich 5 lat.\nSzybko zorientował się, że żona ma fachową pomoc i silne wsparcie - zaprzyjaźniona z jej nowym partnerem sąsiadka, jak się okazało, pracowała w sądzie.\nZa sprawą o ustalenie miejsca zamieszkania przyszła sprawa o alimenty. Jako archeolog Mikołaj zarabiał wówczas 2800 złotych na rękę. Od razu zasądzono mu alimenty w wysokości 1800 złotych. Utrzymanie mieszkania kosztowało go 1000 złotych, a kredyt frankowy kolejne 700, ale sądu nie obchodził stan faktyczny.\nZ dnia na dzień znalazł się w rozpaczliwej sytuacji finansowej. Musiał natychmiast zrezygnować z pracy w Szczecinie. Same dojazdy i zakwaterowanie stanowiły koszt, na który nie mógł już sobie pozwolić. Odchodził z Uniwersytetu z pełną świadomością, jak nikłe są szanse, że kiedykolwiek uda mu się powrócić do pracy naukowej. Nie mógł znaleźć stałej pracy w Warszawie i zaczął chałturzyć jako informatyk. Nie był w stanie ani płacić alimentów, ani nawet dawać żonie na dzieci takiej kwoty, jak dotychczas.\nSprawa goniła sprawę. Dzieci nadal spędzały z ojcem połowę czasu. Chłopcy wręcz uciekali do niego, wbrew zakazom matki. Wtedy kobieta wystąpiła do sądu o ustalenie kontaktów. Podczas rozprawy Mikołaj próbował wytłumaczyć, że nie chce być dla własnych dzieci kontaktem, tylko ojcem, ale sędzia nie chciała go wysłuchać. Ponownie żona dostała wszystko, czego chciała. Mikołaj miał zajmować się dziećmi kilka godzin w tygodniu oraz w co drugi weekend. Na odchodnym sędzia pouczyła żonę, że powinna zażądać wyższych alimentów z racji na to, że jest zmuszona wynajmować mieszkanie.\nChłopcy nadal uciekali do ojca. Ich matka założyła więc sprawę o zagrożenie karą z powodu nierealizowania przez niego kontaktów. Został ukarany finansowo za to, że spędzał z dziećmi więcej czasu, niż zasądzono. Miał już zajęte konto za niepłacone alimenty i ledwie wiązał koniec z końcem.\nJego życie w ciągu kilku miesięcy zmieniło się drastycznie. Z niedowierzaniem patrzył, jak przegrywa sprawę za sprawą. Tak działo się do momentu, dopóki - jak sam mówi - „trochę nie zmądrzał”. Na własną rękę zaczął studiować kodeksy prawa, orzecznictwo oraz opracowania, raporty i wyniki międzynarodowych badań, które jednoznacznie wskazywały na to, że jeśli już dochodzi do takiego nieszczęścia, jakim jest rozpad rodziny, to dla dziecka najkorzystniejsza jest opieka naprzemienna. Zaczął dobrze przygotowywać się do rozpraw, kontrolował swoje emocje.\nWażna zmiana nastąpiła wówczas, kiedy powołał na świadka swoją pracującą w sądzie sąsiadkę, która była takim wsparciem dla jego żony. Wokół sprawy zaczęło się coś dziać, z jej prowadzenia zrezygnowały kolejno dwie panie sędzie. Sprawę objęła trzecia, która bardzo wnikliwie się jej przyjrzała i długo rozmawiała z obojgiem rodziców. To jej decyzją w listopadzie 2017 roku jako zabezpieczenie na czas prowadzonej równolegle rozprawy rozwodowej Mikołajowi i jego żonie przyznano opiekę naprzemienną nad dziećmi. Mikołaj próbował dogadać się z żoną w sprawie długu alimentacyjnego, który urósł do 50 tysięcy złotych. Ale żona nie była skłonna do żadnych ustępstw.\nSytuacja zmieniła się rok później. W procesie rozwodowym kobieta usiłowała udowodnić, że Mikołaj ponosi całą winę za rozpad ich małżeństwa. On z kolei dążył do uzyskania rozwodu z orzeczeniem o winie żony. Podczas rozprawy, gdy żona zorientowała się, że świadkowie nie przemawiają na jej korzyść, zaproponowała mężowi rozwód bez orzekania o winie w zamian za rezygnację z komorniczej egzekucji długu. Mikołaj na to przystał.\nDziś w życie okaleczonej rodziny Mikołaja powoli wraca normalność – dzieci są spokojniejsze i szczęśliwsze, bo w ich życiu panuje porządek, a rodzice okazują sobie szacunek. Mikołaj powrócił w pewnym stopniu do ukochanej archeologii i w miesiącach letnich prowadzi wykopaliska, chociaż ścieżka kariery naukowej w tej dziedzinie wydaje się być dla niego zamknięta. Wraz z grupą innych ojców założył Stowarzyszenie „Prawo Dziecka”, którego podstawową misją jest zmiana prawa prowadząca do polepszenia sytuacji dzieci, których rodzice się rozstali, a pośrednio także do wzmocnienia ojcostwa. Środkiem do osiągnięcia celu ma być wprowadzenie opieki naprzemiennej jako systemu preferencyjnego. Stowarzyszenie pracuje z parlamentarzystami nad zmianą prawa, wspiera rodziców w staraniach o kontakt z dziećmi, jako strona społeczna uczestniczy w postępowaniach sądowych.\nŻycie nas czasem zaskakuje. Ja nigdy nie wyobrażałem sobie, że będę w takiej sytuacji. Myślałem, że będę miał jedno małżeństwo do końca życia. Ale cóż, los zrządził inaczej.\nProsiłem, żebyśmy rozstali się kulturalnie. Chciałem, żeby opieka nad dziećmi była dzielona. Ja to wszystko dostałem, ale po 5 latach totalnego syfu. Chciałbym wiedzieć, po co, ale nie bardzo mam kogo zapytać. Może z tego wyniknie coś dobrego w postaci zmiany prawa w Polsce? Tak się trochę pocieszam, bo dobrze jest racjonalizować różne rzeczy, które nas spotykają.\nZ TEGO, CO MIAŁEM, STWORZYŁEM PRZYGODĘ\nKonrad Grzybowski poznał swoją przyszłą żonę Igę gdy oboje formowali się w Ruchu Czystych Serc. To w ramach tej wspólnoty zaczęli dawać pierwsze krótkie świadectwa, potem prowadzić rekolekcje. Po latach ich umiejętność przemawiania publicznego oraz poparte doświadczeniem przekonanie o wartości życia rodzinnego i odpowiedzialnego przeżywania miłości zaowocowało powstaniem Fundacji Ster na Miłość. Prowadzili prelekcje w szkołach i parafiach, mówili do młodzieży, narzeczonych i małżeństw. Spływały coraz liczniejsze zaproszenia. Ich działalność rozwijała się. Z czasem Konrad – z zawodu inżynier produkcji – zrezygnował z pracy w dużej fabryce kosmetycznej, by razem z żoną na 100 procent zająć się pracą w Sterze.\nPraca w fundacji to nie to samo, co praca na etat w fabryce. Konrad przyznaje, że oddanie spraw finansowych Panu Bogu było dla niego trudne, bo mężczyzna powinienem zadbać o dom, o bezpieczeństwo finansowe rodziny.\nFundacja ruszyła pełną parą w 2016 roku, a w październiku tego roku dostali miażdżącą diagnozę Józia – swojego półtorarocznego synka. Chłopiec chorował na rdzeniowy zanik mięśni – ciężką, postępującą, nieuleczalną chorobę, uwarunkowaną genetycznie. Nie było na nią lekarstwa, tliła się jedynie nikła nadzieja, bo trwały badania kliniczne nad lekiem. Każde następne dziecko było nią zagrożone, a Isia spodziewała się wówczas drugiego dziecka.\nZaproponowano im aborcję. Odmówili, ale diagnoza Józia i perspektywa choroby u kolejnego dziecka zwaliła ich z nóg. Ciężko mi sobie przypomnieć co wtedy czułem i myślałem. Pamiętam tylko, że moja żona płakała, więc ja nie mogłem sobie pozwolić na załamanie. Miałem moment kryzysu. Przeczytałem dziesiątki książek o byciu ojcem, byciu mężczyzną. Czytałem Jacka Pulikowskiego, Josha McDowella, Johna Eldridga, Szymona Grzelaka, więc wiedziałem, jakim będę ojcem – zabiorę mojego syna na wyprawę w góry i to będzie dla niego inicjacja w męskość, nauczę go jeździć na rowerze, będziemy grać w piłkę. A tu nagle okazuje się, że ani nie nauczę mojego syna jeździć na rowerze, bo nie może, ani grać w piłkę, bo nie chodzi, nie dam mu medalu za zakładanie i wiązanie butów, bo być może nie będzie mógł tego zrobić… Nie tak sobie wyobrażałem ojcostwo. Miałem wszystko poukładane, miałem swoją wizję. To był dla mnie trudny moment, pojawiły się łzy, nie jestem człowiekiem z żelaza. Musiałem poprzestawiać swoje wyobrażenia. Już nie ja dopasowywałem syna do mojej wizji ojcostwa, tylko ojcostwo dopasowywałem do mojego syna. Pomyślałem sobie, że może nie będziemy jeździć razem na rowerze, ale będziemy grać w szachy. Choroba Józia nauczyła go miłości, rezygnowania z siebie, poświęcenia. Lekarstwa nie było, więc pozostała im rehabilitacja, żeby jak najbardziej spowolnić chorobę i albo przeczekać kilka lat do wynalezienia leku, albo jak najdłużej utrzymać sprawność dziecka. Był czas, że Konrad wrócił do pracy zawodowej. Do południa był w pracy, a potem wracał do domu rehabilitować syna. Koledzy pytali: Dlaczego tak szybko wychodzisz z pracy?, a on odpowiadał, że ma drugi, ważniejszy etat w domu. Moja relacja z synem jest bardzo głęboka. Wiele ze sobą przeżyliśmy. Wiele wyjazdów, szpitali, trudnych momentów. Mój syn kończy obecnie 5 lat. Całe jego życie powinno być zabawą. A ja muszę nauczyć samego siebie, jak mam go zachęcić do rehabilitacji, żeby nie poczuł się stratny, że inne dzieci biegają po dworze, a on musi tu siedzieć i ćwiczyć. Z tego, co miałem, stworzyłem swoją przygodę. Musiałem tak zrobić, żeby mój syn był szczęśliwy, żeby polubił rehabilitację. Kiedyś powiedział mi takie mocne słowa: „Tato, ty jesteś moim przyjacielem. Dziękuje ci za to, że tak ze mną ćwiczysz”. 4-letni chłopiec. Jak tu się nie rozkleić? Nie wyobrażałem sobie, że coś takiego od niego usłyszę.”\nMłodsza siostra Józia – Terenia pojawiła się na świecie w lutym 2017 roku. Od razu z całą cechującą ją wielką energią. Poród był tak nagły, nie było mowy o dowiezieniu Igi do szpitala, rodziła w domu, a poród przyjął Konrad. To było dla niego mocne doświadczenie. Kiedy Isia była jeszcze w ciąży, doszły do nich informacje, że badania nad lekiem bardzo przyspieszyły i do testów klinicznych we Włoszech poszukiwane są niemowlęta, u których nie wystąpiły jeszcze objawy choroby.\nDzięki życzliwości polskich lekarzy córeczkę zdiagnozowali bardzo szybko – niestety była chora tak jak brat. Zadzwonili do profesora z Rzymu, żeby usłyszeć: Bardzo mi przykro. Ostatnie, dwudzieste piąte, niemowlę do programu przyjąłem tydzień temu. Nie mogę państwu pomóc. Oni na kolana. Koniec końców Terenia dostała się na leczenie, bo profesor znalazł sposób, żeby umieścić ją w innym programie badawczym. Wylądowali w Rzymie z synkiem na wózku i 2-miesięczną córeczką nie wiedząc, jak długo przyjdzie im mieszkać w Wiecznym Mieście. Ugościły ich i nadal przyjmują u siebie siostry pallotynki. Konrad podkreśla, że Pan Bóg otoczył ich rodzinę opieką w tych trudnych momentach: Gdyby nie choroba Tereni, to włoscy lekarze nie dowiedzieliby się o Józiu. Dzięki temu, że był z nami, i on po roku dostał lek. Dużo szybciej, niż mogło to mieć miejsce w Polsce. To był już ostatni moment, bo był tak słaby, że lał się przez ręce. Ciężko było patrzeć, jak chce raczkować po podłodze i nie może. Terenia uratowała swojego brata, a on uratował ją, nawzajem sobie pomogli. Kiedy ludzie nam mówią: ”Matko, macie dwójkę chorych dzieci!”, to odpowiadam, że to był plan Pana Boga. Często jest tak, że coś się dzieje w życiu – jakaś tragedia, choroba, nieszczęście – a Bóg ma na to swój plan. Może nie od razu, ale z czasem się okaże, że to miało swój sens.”\nTerenia, dotąd leczona w szpitalu Bambino Gesù, niedługo przejdzie pod opiekę międzyleskiego Centrum Zdrowia Dziecka. Z czasem i Józio przestanie korzystać z gościnności kliniki Gemelli i lek będzie przyjmował w Polsce. Powoli uaktywnia się też działalność Fundacji Ster na Miłość, która wygasła, kiedy Iga i Konrad w nie dających się przewidzieć terminach jeździli z dziećmi do Włoch. Kiedyś myśleliśmy, że Ster to taka niezastąpiona działalność dla Boga, ale okazało się, że Pan Bóg bez Steru sobie świetnie poradził. Było bardzo duże zainteresowanie i czuliśmy, że robimy coś dobrego, ale dwa lata Ster nie działał, a świat się nie zawalił. To dla nas taka mocna lekcja. Z powrotem zaczęły się odzywać telefony, a my zaczęliśmy jeździć. Mamy zupełnie inne doświadczenie i spojrzenie na życie. Kiedyś mówiono nam, że kiedy wszystko układa się idealnie, tak jak u nas, to każdy by tak chciał. Teraz, po 2 latach zmagań z chorobą, kiedy przechodzimy z tej „cukierkowej” części naszego świadectwa do tej trudnej, to wszyscy mówią: „Aha, to jednak nie jest tak super, a mimo wszystko są państwo zadowoleni, uśmiechnięci. Jak to robicie?” Mogę powiedzieć, że bez Pana Boga nie dałbym rady, bez mojej żony nie dałbym rady. Nasze małżeństwo jest dla mnie przestrzenią, w której mogę odpocząć, mogę się naładować. Modlę się tylko do Pana Boga, żeby nie zabrał mi szybko mojej żony, bo ja mogę sobie wyobrazić wszystko, ale z moją żoną. To jest wielka frajda mieć super żonę.\nIga i Konrad oczekują narodzin trzeciego dziecka, ma przyjść na świat na początku 2020 roku.\nOJCOSTWO DOJRZEWA Z WIEKIEM\nAndrzej Kwasowiec jest matematykiem i pracuje w dużej firmie ubezpieczeniowej. Z Marią poznali się podczas pielgrzymki na Jasną Górę. Od 16 lat są małżeństwem. Kiedy myśleli o kształcie swojej rodziny, mieli w planach dwoje, może troje dzieci. Dziś są rodzicami sześciorga: Gosi (15 l), Wojtka (12 l), Asi (9 l), Kasi (7 l), Karola (3,5 roku) i rocznej Klary. Rodzice Andrzeja, którzy pochodzą z Podlasia, są bardzo dumni z wnuków. Dziadek chwali się nimi przed swoimi znajomymi, tym bardziej, że są to wnuki, które lubią odwiedzać dziadków i spędzać z nimi czas, czy to w ich warszawskim mieszkaniu, gdzie wielką atrakcją jest nocowanie ze spaniem na podłodze, czy w domu na Podlasiu, gdzie przyjeżdżają w wakacje.\nW korporacji, gdzie pracuje Andrzej, zatrudnionych jest 700 osób. Wielodzietność nie jest tu standardem czy normą. Oprócz niego w firmie pracuje jeden ojciec siódemki dzieci i jeden, który ma ich pięcioro, a przynajmniej o tylu wielodzietnych Andrzej wie. Pozostali pracownicy mają najwyżej troje dzieci.\nW firmie powszechnie wiadomo, że Andrzej ma liczną rodzinę. Kiedy wprowadzane są nowe produkty, adresowane do rodzin lub dzieci, jest pytany o opinię. Umie mówić to, co myśli i czasem się zastanawia, czy nie jest w tej firmie po coś. Kiedyś, wprowadzając nowy projekt, ustalono harmonogram nie przewidujący w wakacje urlopów. Nie byłem na tym spotkaniu i na następnym powiedziałem wprost, że mam 26 dni urlopu, zbliżają się wakacje i muszę gdzieś zabrać swoje dzieci. Nastąpiła konsternacja. Potem się okazało, że nie tylko ja musiałem zapewnić dzieciom wakacje. Ostatecznie wszyscy, którzy potrzebowali, wzięli urlopy. Praca tak została zorganizowana, że to było możliwe. To zdarzenie miało miejsce parę lat temu, kiedy ludzie bardziej bali się o pracę. Być może gdybym wtedy nie powiedział, co uważam, to nikt inny by się nie odważył i nie wziął urlopu.\nAndrzej zauważa, że podejście do obowiązków rodzicielskich, do ojcostwa, zmienia się. Jego firma wprowadziła niedawno dodatkowe płatne 2 tygodnie urlopu ojcowskiego, oprócz tego, który gwarantują przepisy prawa pracy. Podkreśla, że jego szefowa rozumie, że rodzice mający dzieci są bardziej stabilnymi pracownikami, bo są mniej skłonni do składania wymówienia niż ludzie, którzy są singlami lub nie mają nikogo na utrzymaniu. Ale wie, że nie w każdej firmie tak jest.\nOd początku małżeństwa myśleli z Marią o mieszkaniu poza miastem. Kupili ziemię, wybudowali dom blisko Warszawy. Ich życie jest nadal związane z miastem, gdzie dzieci uczęszczają do szkół i przedszkoli, gdzie pracuje Andrzej. Maria, która jest pielęgniarką, nie pracuje zawodowo, tylko zajmuje się domem i dziećmi. Andrzej jest zaangażowany w wychowanie dzieci, ale podkreśla, że żona poświęca im znacznie więcej czasu niż on. Każdy człowiek dysponuje jakąś ilością wolnego czasu. Jeden czyta książki, inny biega lub jeździ na rowerze, podróżuje po świecie, albo spotyka się z kolegami przy piwie. My, mając tyle dzieci, poświęcamy ten czas im. Człowiek zawsze ma wybór. Można mieć sześcioro dzieci i nie zajmować się nimi, albo poświęcić im cały czas. Trzeba rozważnie dzielić czas – dla dzieci, żony, siebie, na pracę. Andrzej podkreśla, że wielodzietność wymusza lepszą organizację czasu całej rodziny oraz większą samodzielność dzieci. Samodzielność naszych dzieci pomaga nam. Pamiętam takie scenki z przedszkola: przychodzi dwójka rodziców z dzieckiem – tata zdejmuje buty, a mama kurtkę. Ja nie czułem, że mam pomagać mojemu dziecku w przebieraniu się, a ponieważ to długo trwało, to czytałem coś na komórce. Kiedy żona odbierała dziecko z przedszkola, nasłuchała się, jaki to jestem nieczuły, bo bawię się komórką, a ono musi się samo przebierać. Na pewno byłoby szybciej, gdybym je przebrał, ale patrząc długoterminowo lepiej jest dać mu ten czas na naukę. Zresztą same dzieci, rosnąc, domagają się samodzielności. Starsze dzieci wracają ze szkoły do domu autobusem, a podwózki samochodem zdarzają się sporadycznie. Maria zabiera tylko ze szkoły ich ciężkie plecaki.\nPrzy większej liczbie dzieci ma się większą tolerancję na to, że nie wszystko jest idealne. W zeszłym roku na wakacyjne szkolne rekolekcje pojechałem sam z piątką dzieci. Marysia była już na ostatnim etapie ciąży i została w domu. Wszyscy się dziwili, że przyjechałem sam, ale 14-letnia wówczas Gosia sama potrafiła o siebie zadbać, 11-letni Wojtek też nie potrzebował mojej opieki, bo umie wszystko sam wokół siebie zrobić, 8-letnia Asia nie potrzebowała wiele, 6-letnia Kasia umiała się już sama ubierać, tylko 2,5-letni Karol wymagał najwięcej uwagi. Kasia pierwszego dnia, była to niedziela, wybrała sobie najładniejszą sukienkę. W poniedziałek też chciała ładnie wyglądać, więc założyła tę samą najładniejszą sukienkę. Skończyło się tak, że przez tydzień chodziła w tej samej sukience, co pewnie nie miałoby miejsca, gdyby była z nami żona, ale ja nie miałem z tym problemu. Z mojego punktu widzenia nic się nie stało.\nNa pytanie, czy Polska jest krajem prorodzinnym, Andrzej odpowiada, że wsparcie ze strony państwa dla rodzin jest niemałe. Jego rodzina ma wystarczająco duże dochody, ale wie o wielu, które dzięki „500+” pospłacały kredyty. Sami korzystają ze zwolnień podatkowych, które przy ich licznej rodzinie dają w skali roku całkiem sporą kwotę. Korzystamy też z Karty Dużej Rodziny, chociaż to są drobiazgi, ale miłe. Na przykład w Tatrzańskim Parku Narodowym pokazujemy Kartę i wchodzimy nie stojąc w kolejce, bo nie płacimy za wejście.\nZ podejściem społecznym bywa różnie. Są ludzie, którzy z niechęcią mówią o „500+”, że to patologia. To są niemiłe rozmowy. Ale więcej doświadczają dobra. Andrzej mówi, że niejednokrotnie słyszał od współpracowników, że go podziwiają. Prywatny dentysta, do którego chodzą, daje im zniżki na usługi, chociaż nigdy o to nie prosili. A kiedy jadą na wakacje do Włoch, to bonusów z posiadania licznego potomstwa jest cała masa: zdarzyło im się dostawać podwójne porcje lodów za cenę pojedynczych i zniżki w restauracjach. W Asyżu mieszkaliśmy w jednym z katolickich ośrodków. Przy posiłkach siedzieliśmy przy stole razem z grupą starszych osób, które przyglądały nam się z zainteresowaniem i uśmiechały. To było bardzo miłe, ale trochę czuliśmy się jak w zoo. Na koniec pobytu opiekujący się tą grupą zakonnik zapytał nas, czy może dać naszym dzieciom słodycze w podziękowaniu za miłe towarzystwo przy stole. Włochy są bardzo przyjazne rodzinom z dziećmi.\nW USA mówi się wprost, że jak ktoś jest wielodzietny, to na pewno katolik, amisz albo mormon. Lub muzułmanin. Generalnie dla ludzi wierzących wielodzietność jest błogosławieństwem. Moje podejście do ojcostwa rosło razem z dziećmi. Na początku podchodziłem zadaniowo i wkurzałem się, że się nie wyrabiamy. A teraz bardziej doceniam chwile spędzone z dziećmi. To raczej zmiana związana z wiekiem, a nie liczbą dzieci. Z czasem zacząłem też słuchać różnych konferencji (ojca Szustaka, księdza Pawlukiewicza), co ma wpływ na moje postrzeganie męskości i ojcostwa. Czasu nie mam za wiele, więc słucham jadąc metrem. Najważniejszą rolą ojca jest dawanie przykładu. Nie zawsze mi to wychodzi, ale staram się. Różne rzeczy dzieciom tłumaczę i zachęcam je do aktywności związanych z wiarą. Wychowanie dzieci we współczesnym świecie jest trudne, szczególnie w dużym mieście. Trzeba czuwać i modlić się.\nZdjęcia: Marta Dzbeńska-Karpińska oraz archiwa prywatne rodzin: Skalskich, Grzybowskich i Kwasowców


Cisna – Wikipedia, wolna encyklopedia\nCisna – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leskim, w gminie Cisna; siedziba gminy Cisna. Wieś położona jest w Bieszczadach w dolinie Solinki przy skrzyżowaniu dróg wojewódzkich nr 893 i 897. Od października 1939 do sierpnia 1944 roku wieś była siedzibą urzędu gminy w powiecie sanockim.\nArtykuł 49°12′41″N 22°19′44″E\nWD 49°12'0.0"N, 22°19'0.1"E\nLiczba ludności (2011) 457\n2.1 W okresie I Rzeczypospolitej\n2.2 Lata 1772–1919\n2.3 W okresie II Rzeczypospolitej\n2.4 Lata II wojny światowej i walki z UPA\n5 Imprezy kulturalne i sportowe\n6 Cisna w kulturze masowej\n7 Cisna w literaturze\nIntegralne części wsi Cisna\n1042549 Majdan część wsi\n0347815 Zazwór część wsi\nWieś założona została w 1552 roku przez rodzinę Balów na prawie wołoskim.\nSpis podatkowy z 1552 roku wymienia ponad 30 wsi będących własnością Balów, m.in. Cisną, Wołkowyję, Terkę, Łopienkę, Żubracze, Hoczew, Baligród. W 1589 roku Cisnę odziedziczył Matiasz IV Bal (1598–1612), syn Matiasza III Bala z Hoczwi (zm. ok. 1575) – kasztelana sanockiego. Na początku XVII wieku właścicielem Cisnej zostaje Samuel Bal – rotmistrz królewskiej chorągwi. W roku 1648 sejmik ziemski sanocki powierza Samuelowi „obronę domową” przeciwko opryszkom węgierskim niepokojącym okolice oraz poleca utworzenie zaciągu składającego się jazdy liczącej sto koni dla utrzymania porządku. Własnym kosztem zbudował groblę i drogę na Węgry przez Cisną, na której pobierał myto od przejeżdżających kupców.\nW 1663 roku jako właściciel Cisnej jest wymieniony Mikołaj III Bal. Potem była to własność Bełzeckich przez małżeństwo Zofii Balównej ze Stanisławem Bełżeckim (zm. 1677) s. Jana, wojewodą podolskim. Następnie właścicielem jest Katarzyna z Bełżeckich, którą poślubił Józef Lubomirski (wojewoda czernihowski) herbu Szreniawa. Po śmierci żony Katarzyny z Bełżeckich, sprzedał wniesione przez nią dobra. W 1709 roku Cisna jest własnością syna wojewody Adama Antoniego Bełżeckiego – kasztelane bełżeckiego, a od roku 1712 Lubomirskiego księcia na Wiśniczu i Jarosławiu – generała wojsk saskich i polskich. Od Lubomirskich Cisnę w 1720 roku nabył Michał Urbański – właściciel Lutowisk, podczaszy żydaczowski, który w 1739 erygował tu parafię. W 1740 roku córka Michała Urbańskiego Teresa Urbańska wyszła za mąż za Józefa Benedykta Fredrę – chorążego łomżyńskiego, w posagu wniosła mu między innymi dobra ciśniańskie.\nCisna z lotu ptaka\nCisna, widok na skrzyżowanie dróg woj. nr 897 i 893\nCisna, widok ze wzgórza Betlejemka\nW 1790 roku Cisnę odziedziczył Jacek Fredro – ojciec Aleksandra. Przed 1804 rokiem, wykorzystując tutejsze złoża rudy żelaza, założył on na gruntach Cisnej i Lisznej, nad Solinką, hutę żelaza wraz z fryszerką, produkującą narzędzia, garnki, piece, krzyże nagrobne. W tym celu na granicy obu wsi powstał przysiółek Majdan – przy tym wielki piec huty był na terenie Majdanu Liszniańskiego. Surowcem dla huty była uboga ruda darniowa, występująca na stokach Hyrlatej i Łopiennika. Huta działała do 1864 roku.\nAleksander Fredro opisał Cisną w pamiętniku „Trzy po trzy”. Po śmierci Jacka Fredry w 1828 roku właścicielem na Cisnej został jego syn, Julian Fredro, który po roku zmarł, a majątek przeszedł na jego młodszego brata Henryka Fredrę (19.07.1844-15.06.1908 w Göncz na Węgrzech). Przez pewien czas był właścicielem Cisnej Henryk Emilian Fredro (12.09.1789-16.11.1867) – oficer Wojska Polskiego, powstaniec, dyrektor zakładu ociemniałych we Lwowie, członek Stanów Galicyjskich odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari.\nW latach 1890–1898 zbudowana została kolej wąskotorowa z Cisnej (stacja znajdowała się w Majdanie) do Nowego Łupkowa, gdzie łączyła się z koleją normalnotorową. W 1904 roku kolej przedłużono z Majdanu do Kalnicy. W związku z budową kolei, na terenie Majdanu Ciśniańskiego powstał tartak parowy, czynny do 1946 roku.\nPodczas powstania krakowskiego 18 lutego 1846 roku do punktu zbornego w Cisnej przybył z inicjatywy J.M. Goslara, mjr Jerzy Bułharyn jako wojenny naczelnik Sanockiego. Sformował on z pracowników huty w Cisnej oddział, który poprowadził na Sanok rozbrajając po drodze placówki straży skarbowej i łącząc się z innymi grupami powstańczymi. Od Przełęczy Łupkowskiej, z okolic Kalnicy i Leska, miał atakować Sanok dowodzący siłami miejscowymi i słowackimi. 21 lutego powstańcy z południowej części obwodu sanockiego szli na północ w celu opanowania Sanoka trzema szlakami: z Cisnej przez Baligród, z Lutowisk oraz z Ustrzyk Dolnych i z Ustjanowej. 180 uczestników spotkało się w Uhercach, gdzie zaczęto formować w oddziały i odebrano od wszystkich przysięgę. Nękani po drodze przez chłopów ze Stefkowej, dotarli do wsi Zahutyń pod Sanokiem. Po kilku potyczkach m.in. pod Leskiem, przy dojściu do Zahutynia, 180 powstańców, nie mając wsparcia, od północy, nie zaatakowało Sanoka, ponieważ nie dotarły inne umówione oddziały, z powodu wystąpień zbuntowanych chłopów. Bułharyn, z grupką 20 zbrojnych wrócił 22 lutego do Cisnej i przekroczył granicę węgierską w Roztokach. Zygmunt Kaczkowski herbu Pomian, powieściopisarz, syn Ignacego Kaczkowskiego, zarządcy majątku Aleksandra Fredry w Cisnej, wziął udział w powstaniu w 1846 roku.\nW czasie I wojny światowej wielokrotnie toczyły się tu bitwy. Od jesieni 1914 do wiosny 1915 roku, w czasie walk toczących się w Karpatach, Cisna była trzykrotnie na linii frontu. Obecnie na zachodnim skraju miejscowości tuż obok drogi wojewódzkiej 897 znajduje się niewielki cmentarz wojenny na którym chowani byli w okresie od września 1914 do maja 1915 roku polegli żołnierze Armii Austro-Węgierskiej (w tym również Polacy i Słowacy), powiększony następnie w 1927 roku po ekshumacji i przeniesieniu nań żołnierzy poległych z miejscowości Balnica, Maniów, Liszna, Żubracze i Przysłup.\nOd listopada 1918 do stycznia 1919 roku Cisna była częścią tzw. Republiki Komańczańskiej. Następnie w 1919 roku na mocy traktatu z Saint-Germain-en-Laye wraz z całą Małopolską Wschodnią przypadła Polsce, choć ostateczne formalne uznanie przynależności tych terenów do Polski miało miejsce dopiero w 1923 roku wraz z postanowieniem Rady Ambasadorów.\nPomnik „Obrońcom Cisnej i okolic przed Ukraińską Powstańczą Armią 1944–1947"\nW latach międzywojennych Cisna była jedną z większych i zasobniejszych wsi w Bieszczadach, a także znanym letniskiem. W okresie międzywojennym stacjonował w miejscowości komisariat Straży Granicznej.\nLata II wojny światowej i walki z UPAEdytuj\nW latach 1941–1942 niemiecki okupant wymordował całą, żydowską populację wsi, ok. 120 osób. W sierpniu 1944 roku oddział Ukraińskiej Powstańczej Armii spalił osadę robotniczą Majdan pod Cisną, mordując zamieszkujących ją 20 leśników. 23 września wieś została zajęta przez Armię Czerwoną, po czym na miejscu zaczęto tworzyć polskie władze, posterunek Milicji Obywatelskiej oraz samoobronę w celu ochrony wsi przed atakami UPA. W nocy z 24 na 25 lipca 1945 roku banderowcy po raz pierwszy zaatakowali posterunek MO w Cisnej, zabijając 7 z 8 pełniących tam służbę milicjantów. 11 grudnia 1945 roku na wzgórzu Kamionka w granicach wsi została stoczona kilkugodzinna bitwa pomiędzy partyzantami UPA, a załogą nowego posterunku milicji, zginął jeden milicjant i wielu atakujących banderowców.\nNajwiększy atak na Cisną miał miejsce 11 stycznia 1946 roku. Upowcy najpierw podpalili szkołę i urząd gminy, a następnie dwór oraz 8 polskich gospodarstw. Żywcem spłonęła jedna, 4-osobowa rodzina. Od wybuchu wrzuconego do domu granatu zginęła inna rodzina – matka i troje dzieci, najstarsze w wieku 12 lat. Zostali zmordowali trzej przedwojenni policjanci; napastnicy przed zamordowaniem torturowali ich (obdzierając ze skóry, obcinając języki, uszy i genitalia), a w końcu wrzucili do ognia. Zginęło także kilku członków straży wiejskiej, zamienionej potem na ORMO. W sumie zginęło 16 osób cywilnych. Równolegle z napadem na wieś, upowcy ponownie zaatakowali wzgórze Kamionka, ale bez efektu. Posterunku broniło 9 milicjantów oraz 15 członków straży wiejskiej, którym w czasie walki prawie skończyła się amunicja. W obronie dużą rolę odegrały miny, które obrońcy detonowali za pomocą rozciągniętych drutów. Po 10 godzinach walki banderowcy odstąpili od oblężenia i uciekli do lasu, zabierając 27 zabitych. Obecnie na wzgórzu Kamionka mieści się pomnik poświęcony milicjantom i żołnierzom poległym w walkach z UPA.\n12 stycznia 1946 roku posterunek MO został wycofany z Cisnej z powodu zbyt ograniczonych przydziałów amunicji. Oddziały UPA opanowały następnie wieś na ponad dwa tygodnie. Wycofały się pod koniec stycznia, gdy do miejscowości przybyła konna grupa manewrowa Wojsk Ochrony Pogranicza. 9 kwietnia 1946 roku banderowcy po raz kolejny zaatakowali Cisną, ale zostali odparci przez wopistów już na obrzeżach wsi; nikt z mieszkańców nie zginął. Ostatni atak UPA na Cisną miał miejsce blisko rok później, 1 kwietnia 1947 roku; zginęły wówczas trzy osoby, w tym komendant przywróconego posterunku MO w Cisnej, Jan Duplak.\nPo rozpoczęciu akcji „Wisła” partyzanci sotni „Hrynia” i „Stiacha” uwolnili pod Cisną kolumnę ukraińskich przesiedleńców prowadzonych na stację kolejową. Zginęło 5 milicjantów oraz 17 cywilów: 14 polskich pracowników Państwowego Urzędu Repatriacyjnego oraz omyłkowo postrzelone 4 ukraińskie kobiety i dzieci.\nPo wysiedleniu ludności ukraińskiej w ramach akcji „Wisła” wiosną 1947 roku w Cisnej pozostało zaledwie 30 polskich rodzin, ok. 150 osób. Bardzo ludna w okresie międzywojennym wieś w przeciągu zaledwie siedmiu lat niemal opustoszała.\nKolejka wąskotorowa w Cisnej, most nad Solinką\nWnętrze baru „Siekierezada”\n10 stycznia 1991 roku w katastrofie lotniczej śmigłowca Mi-8T pod Cisną zginęło 10 osób – trzech członków załogi i siedmiu policjantów z Krosna oraz Leska. Z lecącej maszyny realizowano zdjęcia do jednego z odcinków programu Magazyn Kryminalny 997.\nStatus uzdrowiska uzyskała Cisna w 1974 roku. W miejscowości znajduje się kościół rzymskokatolicki, który w roku 2007 był remontowany.\nNa miejscowym cmentarzu znajduje się najstarszy grób w powiecie z 1842 roku: Antoniego Kwiecieńskiego i jego wnuczek, Róży Augusty (żyła 6 lat) i Ludwiki Klary (żyła 4 lata); zmarli na cholerę. Mieści się tu także grobowiec rodziny Meinardich – potomków włoskiego budowniczego kolei. W zbiorowej mogile pochowano milicjantów poległych na posterunku 24 lipca 1945 roku podczas pierwszego ataku UPA na Cisnę. Pomnik żołnierzy i milicjantów poległych w walkach z oddziałami UPA – na wzgórzu Betlejemka (Kamionka) tuż przy centralnym skrzyżowaniu. Wokół pomnika zrekonstruowano drewniano-ziemne umocnienia, w których polska załoga Cisnej odpierała ataki Ukraińców.\nDziała tu Gminna Szkoła Podstawowa. W Cisnej znajduje się 31 zarejestrowanych ośrodków wypoczynkowych: największe to „Perełka” ośrodek Polskich Kolei Państwowych, Agroturystyka „Jeleni Skok”, Ośrodek Szkoleniowo-Wypoczynkowy „Wołosań”. Można tu także znaleźć pole namiotowe przy Agroturystyce TRAMP. W Cisnej jest też, w budynku Urzędu Gminy, Agencja PKO BP i Ochotnicza Straż Pożarna. W budynku Agroturystyki znajduje się biblioteka z czytelnią internetową. Jest też budynek poczty z masztem przekaźnikowym, dzięki czemu działa sieć telefonii komórkowej. Atrakcją turystyczną jest też kolejka wąskotorowa na trasie Majdan-Przysłup oraz bar Siekierezada znajdujący się nieopodal przystanku kolejki.\nTablica Aleksandra Fredry\n(Główny Szlak Beskidzki) Smerek – Okrąglik – Jasło – Cisna – Bacówka PTTK „Pod Honem” – Hon – Wołosań\nCisna – Liszna – Roztoki Górne – Przełęcz nad Roztokami Górnymi (granica ze Słowacją)\nW Cisnej krzyżują się drogi z Sanoka, Komańczy i Wetliny. Do Cisnej dojeżdżają autobusy PKS z Sanoka, Wołosatego, kursują też prywatne busy. Koło skrzyżowania znajduje się również publiczny WC.\nImprezy kulturalne i sportoweEdytuj\nW latach 2002-2009, każdego sierpnia w Cisnej oraz pobliskich wsiach Dołżyca, Łopienka odbywał się Festiwal Sztuk Różnych „Bieszczadzkie Anioły”. W 2010 roku zastąpiły go organizowane w Cisnej (i zazwyczaj także w Dołżycy) Bieszczadzkie Spotkania ze Sztuką „Rozsypaniec”. Od 2004 roku w Cisnej odbywa się kultowy Bieg Rzeźnika oraz powstałe później pokrewne imprezy: ultraMaraton Bieszczadzki i Zimowy Maraton Bieszczadzki.\nCisna w kulturze masowejEdytuj\nPochodzący z 1978 roku jeden z największych przebojów Krystyny Prońko zatytułowany jest Deszcz w Cisnej.\nCisna w literaturzeEdytuj\nW Cisnej sprzedaje swoje książki Ryszard Szociński współczesny pisarz i poeta związany z Bieszczadami.\n1921 – Cisną zamieszkiwało 416 osób (w 46 domach mieszkalnych):\n166 wyznania rzymskokatolickiego\n132 wyznania greckokatolickiego\n118 wyznania mojżeszowego\n1991 – 403 osób\n2004 – 460 osób\nDo 2010 roku w Cisnej istniał klub sportowy Galicja, który występował w IV lidze. Największym sukcesem klubu było zdobycie w 2002 roku okręgowego Pucharu Polski. Obecnie Galicja Cisna szkoli tylko drużyny juniorskie.\nParafia Świętego Stanisława Biskupa w Cisnej\nSynagoga w Cisnej\n↑ Trasa 4 – Jasło że Smereka i Cisnej, [w:] PiotrP. Sieńko PiotrP. i inni, Niezbędnik turystyczny – Bieszczady, Piwniczna-Zdrój: Agencja Wydawnicza WiT, 2021, s. 62, ISBN 978-83-89580-21-4 (pol.).\n↑ Trasa 5 – Wołosań i Chryszczata z Cisnej i Komańczy, [w:] PiotrP. Sieńko PiotrP. i inni, Niezbędnik turystyczny – Bieszczady, Piwniczna-Zdrój: Agencja Wydawnicza WiT, 2021, s. 62, ISBN 978-83-89580-21-4 (pol.).\n↑ Wieś Cisna w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2018-03-18] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.\n↑ a b Kryciński (opr.) 1996 ↓, s. 113-114.\n↑ Kryciński (opr.) 1996 ↓, s. 229, 283.\n↑ Karol Wild: Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: 1855, s. 35.\n↑ a b c Kryciński (opr.) 1996 ↓, s. 117-118.\n↑ Tablica informacyjna na cmentarzu\n↑ Oświadczenie Rządowe z dnia 20 kwietnia 1923 roku w przedmiocie uznania granic wschodnich Rzeczypospolitej, (Dz.U. 1923 nr 49, poz. 333).\n↑ Marek Jabłonowski, Bogusław Polak: Polskie formacje graniczne 1918−1839. Dokumenty organizacyjne, wybór źródeł. Tom II. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999, s. 144. ISBN 83-87424-77-3.\n↑ a b c Siekierka, Komański i Bulzacki 2006 ↓, s. 380\n↑ Siekierka, Komański i Bulzacki 2006 ↓, s. 380–381.\n↑ a b c d e f g h i Siekierka, Komański i Bulzacki 2006 ↓, s. 381\n↑ Katastrofa śmigłowca w Bieszczadach. „Nowiny”, s. 2, Nr 8 z 11-13 stycznia 1991.\n↑ YouTube, youtube.com [dostęp 2017-11-22] (fr.).\n↑ Polska PressP.P. Sp. Polska PressP.P., Galicja Cisna – „perła” bieszczadzkich klubów piłkarskich, wiadomosci24.pl [dostęp 2016-09-05] .\nSzczepan Siekierka, Henryk Komański, Krzysztof Bulzacki: Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie lwowskim 1939–1947. Wrocław: Stowarzyszenie Upamiętniania Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów we Wrocławiu, 2006, s. 380–381. ISBN 83-85865-17-9.\nCisna, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 705 .\nPomnik w Cisnej – Wirtualny Spacer\nOstatnio edytowano 29 wrz 2021 o 11:17\nTę stronę ostatnio edytowano 29 wrz 2021, 11:17.


Wypadek w sklep krótkofalowca - Forum\nHOME » ŚMIETNIK [KOSZ] » WYPADEK W SKLEP KRÓTKOFALOWCA\nStrona: 1 / 21>>> strony: 234567891011121314151617181920\nWypadek w sklep krótkofalowca\nPosty: 511 #719258\nIlość edycji wpisu: 2 Witam straszna wiadomosc stala sie dzis ten wypadek znam kolegę Waldka SP 7GDP tam wielokrotnie bywalem w celach kupna i mieszkalem .Wspólczuję Waldku trzymaj sie dzielnie.Powiem tylko tyle coraz wiecej aut ciężarowych robi wypadki w Kielcach i nie tylko.Dzieje sie zle cos slabo chyba sa przestrzegane przepisy i szkolenia.Ten przypadek to akurat,moze i zaslabniecie ale szkoda straszna naprawde.Cale szczescie,ze wszyscy przezyli.Pozdrawiam http://www.echodnia.eu/apps/pbcs.dll/article?AID=/20110620/POWIAT0104/763806309\nElectra 05.04.2020 15:15:07\nPosty: 578 #719277\nWspółczujemy Waldkowi. Ale i Ty miej litość - pisz po polsku !!!\nPosty: 727 #719284\nIlość edycji wpisu: 6 Sklep Amator prowadzi kolega krótkofalowiec Waldek sp7GDP. Dziś w godzinach rannych w jego sklep, między innymi, uderzyła ciężarówka. Mam nadzieję, że Waldek szybko podniesie się po tym bardzo złym wydarzeniu.\nWięcej można przeczytać:\n73! de sp7vmz\nPosty: 511 #719295\nJak zwykle komus przeszkadza wszystko na pasmie wycinania na forum dogadywanie.Informację podaję kolegoSP7XFT to sie liczy .Jacku SP7VMZ Waldek ma znak jak piszę SP7GDP pomyliles ale to nic ja nie jak kolega SP7XFT co czepia się.Pozdrawiam\nPosty: 3582 #719305\nOczywiście życzymy mu powrotu do zdrowia.\nPo za tym przeczytaj co napisałeś /sq7nlb/ samo mówi za siebie nic nie wiadomo co i jak, dopiero /sp7vmz/ kolega wyjaśnił najważniejsze szczegóły,\nNie kłóćmy się o pierdoły.\nKenwood,Icom,Yaesu: 1980r.--2005r.Pierwsza klasa.\nMariusz// VY 73 ALL\nQTH: Zbyszek, Chicago, USA\nPosty: 227 #719308\nZnam to miejsce (mieszkalem tam przed laty) i zastanawiam sie jak ta ciezarowka wbila sie w ten sklep. Jest o na skrzowaniu. Wpadl od wschodniej strony. Jesli jechal ulica (chyba nazywa sie) Warszawska (przedtem Rew Pazdz)na polnoc to musial na skrzyzowaniu zwolnic. Jesli jechal na poludnie, to musial zrobic obrot o 360 stopni (prawie). Wyglada jednak ze jechal na polnoc...Z jaka predkoscia musial on jechac, ze nie wyhamowal??? Czy ten kierowca byl trzezwy? Jak mozna na skrzyzowaniu zasnac??? zdumiewajace...a Waldkowi wyrazy wspolczucia!\nPosty: 460 #719316\nKolega ma kłopot bo mu front sklepu zepsuli i od razu pojawia się okazja do sporów.\nPolacy! Gdzie was szukać? Mam nadzieję że nie w manowcach\nTo tak nieco humorystycznie dla poprawienia nastroju.\n"Prawda w oczy kole"\nPosty: 3582 #719321\nTakie życie,po za zdrowiem oby ubezpieczenie pokryło straty w sklepie i nie tylko\nPosty: 18 #719337\nPo za tym przeczytaj co napisałeś /sq7nlb/\nTekst czyta się bardzo fajnie - całkiem jakby użył translatora\nPosty: 511 #719343\nWitam Piotr i koledzy.Zbigniew VW9S tez tam mieszkalem ,wyjasnie ci sytuację.Ulica Warszawska jadac w górę do swiatlel .Ten pojazd przemieszczal sie w tym kierunku ,na wysokosci skrzyzowania przy ,ktorym jest sklep amator zjechal on na przeciwlegly pas ruchu scinajac barierki .Przejechal ulice jakby pod prad wjechal w punkt lotto na chodniku i sklep amator.Prędkosc to 45KM/H bez ladunku .To duza sila jak dodają eksperci kierowca prawdopodobnie dostal padaczki swiadczy to fakt braku hamowania pojazdu.Dziwna sprawa,ze taki jest zatrudniony w firmie i prowadzi pojazdy.Ubezpieczyciel pewnie pokryje straty a kierowca pewnie poniesie kare grzywny i zakaz prowadzenia pojazdów znając prawo Polskie.\nPosty: 159 #719351\nMusze się przyznać, że właśnie czytam artykuł, a słyszałem o zdarzeniu w ciągu dnia będąc w pracy. Było hasło na "Sadach"(Osiedle w mieście) betoniarka wjechała w sklep. teraz nie mogę uwierzyć w to co się stało, jestem tam dosyć częstym klientem, nawet miałem się wybrać w niedalekim czasie. Współczuje mam nadzieję, ze nie będzie problemów w ponownym odbudowaniu tego co zostało zniszczone, również mam nadzieję ,że kierowcy nic się nie stanie, a cała zaistniała sytuacja będzie miała logiczne wyjaśnienie.\nChwilowo nie radiowo, ani antenowo...\nPosty: 511 #719359\nWitam Darku zaraz komunikat mamy sluchaj .Nie bardzo wiem o czym mowisz,ze kierowcy sie nic nie stanie sprecyzuj.Jesli chodzi o zdrowie to wporzadku będzie a kare poniesie napewno za nieumyslne spowodowanie wypadku.Cale szczęscie,ze ofiar nie bylo.Sklep super i oby jak mowisz szybko wrocil do sprzedazy.Pozdrawiam Darku\nPosty: 159 #719378\nNie bardzo wiem o czym mowisz,ze kierowcy sie nic nie stanie sprecyzuj.\nDzięki Marcinie za pozdrowienia, wzajemnie. Jeżeli chodzi o kierowce to mam na myśli czysto ludzki aspekt, nie znam po prostu kto celowo i umyślnie wjeżdża będąc kierowca pojazdu w budynek pełni świadomie czy celowo, co innego jeżeli człowiek ten był po spożyciu, wtedy zupełnie mi go nie będzie żal. Nie umniejsza to szkody materialnej jaka zaistniała. A choroba to niestety nie wybiera, ataku można dostać w każdym wieku, a dotychczas może ona być u każdego z nas utajona, dopóki nie będzie znany nam oficjalny powód zdarzenia proponuję zupełnie nie komentować możliwych przyczyn. Niestety jeżeli chodzi o komunikat, to "załapałem" się na samą końcówkę, w sumie nic zupełnie nie usłyszałem.\nRównież pozdrawiam Marcinie.\nPosty: 227 #719387\nDzieki Darek, tak myslalem...ze jechal na polnoc. 45 km/g to zupelnie dobra predkosc zeby wyhamowac...niepojete jak daleko czlowiek potrafi narazac swoje i innych zycie. Bo nie wierze, ze choroba mu sie objawila wlasnie na tym skrzyzowaniu.\nPosty: 511 #719416\nJa to wyjasnialem ci Zbigniew Darek co inne mówil.Darek ma rację choroba paskudna to zapewne.Lepiej tu dyskutowac o fakcie a od wyrokowania jest prokuratura.Zbigniew racje przyznaje Ci po częsci jak i Darkowi.Darek sezon ogórkowy w pelni takze ,krotki komunikat i zla wiadomosc,ze impreza u Michala odwolana zostala ze względu na deszcz ,ktory ma tam byc.\nPosty: 227 #719436\nA moze by tak komunikaty wsadzac na youtube z mozliwoscia odsluchania pozniej. Udalo mi sie tylko raz posluchac (chyba tydzien temu) bo akurat bylem w domu. W pracy...jak kazdy - choc mam internet (co widac HI) - nie mam czasu.\nMoze wiec youtube?\nPosty: 1 #719444\nMili młodzi koledzy. Mój sąsiad wioząc wnuki z przedszkola dostał wylewu do muzgu. Puki ulica była prosta jechał. Na skrzyżowaniu próba skrętu skończyła się wjechaniem na szczęście w pusty przystanek autobusowy. Dzieci po opatrzeniu są w domu a On w szpitalu, Prawdopodobnie nigdy nie będzie normalny w pełni sił. Jest zawodowym stażakiem.\nQTH: Słoneczna 5\nPosty: 13535 #719454\nTakie opowieści przed wyjazdami na wakacje Chyba trza w domu zostać.\nPosty: 227 #719460\nSQ6ADE: dobry kierowca to taki, ktory potrafi przewidziec najglupsze / najgorsze zachowanie innych na drodze... czy sie to zawsze przydaje? Nie wiem, ale warto o tym pamietac.\nPosty: 13535 #719473\nIlość edycji wpisu: 1 Może w hameryce gdzie jest 5 pasów na autobanie można coś "przewidzieć"....\nNIE DA SIĘ u nas.


Powieści skrojone na "bestsellerową" miarę - Czwórka - polskieradio.pl\nSięgnij po amerykańską sagę fantasy! Polecamy "Grę o tron" i "Igrzyska śmierci"\nLiteratura fantasy, która walczy z systemem\nOstatnia aktualizacja: 08.03.2013 16:40\nOpowieści o niezwykłych jednostkach walczących w przyszłości z systemem to kolejne pozycje z listy książek. których czytanie sprawia prawdziwą przyjemność. Dziś ekspertki z Bibliocreatio w cyklu "CzytoCzytamto" polecają "Grę Edgara" oraz "Małego brata".\nCory Doctorow "Mały brat"Foto: mat. prasowe\n08'47 Książki, od których nie można się oderwać polecają ekspertki z Bibliocreatio\nAmerykański pisarz Orson Scott Card jest autorem ponad 53 powieści, 68 opowiadań, 17 dramatów, wielu audycji, słuchowisk, sztuk teatralnych i esejów. Jego książki zostały przetłumaczone na 16 języków, w tym polski, a największą popularość przyniosła mu "Gra Endera" za którą pisarz otrzymał prestiżową nagrodę literacką Hugo oraz oraz nagrodę w dziedzinie literatury fantastycznej - Nebulę.\n- Te dwa wyróżnienia świadczą o tym, że to książka wybitna, która na dodatek w ogóle się nie zestarzała - przekonuje Zofia Karaszewska. - Akcja dzieje się w przyszłości, w momencie, w którym nasza cywilizacja zagrożona jest inwazją z kosmosu, a władza postanawia wyszkolić przywódcę idealnego, będącego w stanie odeprzeć atak obcych. I tak oto na świat przychodzi Ender.\n25 października odbędzie się światowa premiera kinowej wersji "Gry Endera". Film reżyseruje Gavin Hood, występują w nim m. in. Harrison Ford i Ben Kingsley, a w tytułowej roli Asa Butterfield.\n"Mały brat" Cory Doctorowa to także przykład amerykańskiego science fiction Książka ukazała się w 2008 roku (w Polsce trzy lata później) i podobnie jak powieść Carda trafiła na listę bestsellerów oraz otrzymała wiele literackich wyróżnień.\n- To porywający techno thriller, którego akcja rozgrywa się w cyberprzestrzeni, w której panuje pełna inwigilacja - opowiada Sylwia Stano. - Tymczasem sam autor jest zdeklarowanym obrońcą wolności praw w internecie i wszystkie swoje książki udostępnia w sieci. Fajne jest to, że po lekturze "Małego brata" czytelnik pomyśli dwa razem zanim naciśnie klawisz "enter".\nPolecenia literackie w "4 do 4" wydają Zofia Karaszewska i Sylwia Stano.\nListę książek, od których nie można się oderwać znajdziesz tutaj > > >


Czego uczą podróże? | turadioerewan\n← Zakaukazie – informacje praktyczne (część 3: noclegi i ceny)\nDlaczego nie jestem autostopowiczem? →\n“Podróże kształcą” – to wyświechtany slogan, który nie mówi, w jaki sposób podróże mogą czegoś nas nauczyć.\nOd tego macie na szczęście mnie.\n1. Granice to idiotyzm. To jest pierwsza lekcja. Sztuczne twory, które dzielą te same narody, plemiona, krajobrazy i umieszczają je w różnych tworach państwowych, powodując nieustanne konflikty.\n2. Nacjonalizm to idiotyzm. Jeżeli ktoś twierdzi, że jego naród lepszy od innego i to jest powód do eksterminacji lub konfliktu zbrojnego, to jest duża szansa, że po prostu nigdy nie był za granicą. Jak już pisałem we wstępniaku, ludzie wszędzie są z grubsza tacy samy, wszędzie chcą bawić i kochać się, płaczą, gdy wspominają syna, który zginął w wojnie (np. o Górski Karabach) i emigrują za chlebem, jeśli w swojej wiosce czy kraju nie mają możliwości znalezienia przyzwoitej pracy (Ormianie masowo emigrują do Rosji).\n3. Społeczeństwo to nie państwo. Przykładowo, nie lubię państwa rosyjskiego, a lubię Rosjan, choć państwowe relacje polsko-rosyjskie nie są bardzo ciepłe. I co z tego? Dlaczego z tego powodu mam się nie napić z bratanem Rosjaninem? Przecież to jest chore, że Ormianie nie znoszą Turków – przecież to nie obecni Turcy mordowali przodków obecnych Ormian. To jest chore, że Ormianie i Azerowie, którzy byli często swoimi sąsiadami (dosłownie, w wymiarze lokalnym, wioskowym) się nawzajem zabijali, walcząc o to, która mafia będzie miała władzę nad terenem Górskiego Karabachu i prawo do ściągania podatków od jego mieszkańców.\n4. Może być inaczej. Czasem trudno nam sobie wyobrazić inny system, np. wolnorynkowy, dobrowolny system ochrony. Pierwszym krokiem w stronę zrozumienia, że może być inaczej, to podróże. Gdybym nie pojechał na Wschód (lub ktoś inny i o tym nie napisał, choć to nie to samo), to przecież bym nie wpadł np. na to, że system komunikacji miejskiej może być obsługiwany przez zdezelowane mini-busy. Gdybym nie pojechał do Mongolii, nie wiedziałbym, że gdzieś może nie być asfaltu (a mimo to odbywać się intensywny ruch samochodowy).\n5. Nie wiem, czy z tego płynie jakaś nauka, ale zawsze mnie to fascynowało: że na świecie jest tyle ludzi, którzy prowadzą swoje odrębne życia, ze swoimi własnymi problemami i radościami. Zawsze na przykład w pociągu zastanawiam się, po co jadą moi współpasażerowie i zawsze przeżywam coś w rodzaju metafizycznych dreszczy, że moja nitka połączyła się w jakiś dziwny sposób (ten sam pociąg) z nitkami współpasażerów, by po chwili znów pójść w zupełnie inną stronę.\nNie wiem, jak to ująć. Siedem miliardów kosmosów sobie żyje – i tak żyje sobie wszędzie, bez wiedzy o sobie. W tym samym czasie ktoś w Warszawie pije kawunię w Starbacksie i ktoś pędzi owce do zagrody na południu Armenii. Ja wiem, że wygląda to na jakieś gimnazjalne przemyślenia, ale nic nie poradzę, że ten aspekt podróży – w danym momencie jesteś tutaj, pośród tych ludzi, a za chwilę możesz być zupełnie gdzieś indziej, osadzony w zupełnie innym kontekście – mnie zawsze fascynuje.\nJak pisałem w 2008 r.:\nI oto jestem w Rumunii. A jeszcze rano byłem na ukraińskiej połoninie – czy to nie fascynujące? Dziś tu, jutro tam – magia przemieszczania się wciąż mnie zachwyca!\nCzuję się jak intruz. Jak obserwator, przybysz z innego świata, który bez żadnych obowiązków, bez żadnego zaczepienia w danej rzeczywistości ogląda sobie beztrosko różne kraje i ludy. Mam poczucie winy – mnie jutro tu już nie będzie, a ci ludzie, których teraz obserwuję, siedząc na dworcowej ławeczce, zostaną tutaj, zostaną ze swoimi radościami, ze swoimi troskami – z całym swoim życiem. A mnie tu już nie będzie. Rozumiecie?\nThis entry was posted in Refleksje o podróżowaniu and tagged czego ucza podroze, podroze, podroze ksztalca, podrozowanie. Bookmark the permalink.


Wojna o „pokój” i „demokrację” | Jestem za, a nawet przeciw\n22 komentarze do “Wojna o „pokój” i „demokrację””\n28/11/2011 o 23:25\nJestem zszokowana po obejrzeniu tych zdjęć,więc Twoja wola Mario czy je zamieścisz…\n29/11/2011 o 00:16\nZnam takich, którzy uważają, że to są arabscy terroryści i że wolno ich torturować. Od gapienia się w telewizory widzą wszystko odwrotnie.\n29/11/2011 o 21:14\nAstromaria! Gapia sie glupie mordy w telAvizory i wierza we wszystko, jak odkorowani debile. Nic dziwnego, skoro czlowiek jest tym, co je i ci co zra gowno maja gnojowke we lbach.\nAspartam i inne swinstwa uderzaja na pierwszym miejscu na lepetyne i taki jeden z drugim depp siedzac zadowolony z siebie przed pudlem pozera cala mase czipsow i popija Cola Zero.\nWylacza mu to skutecznie myslenie i wspolczucie dla masakrowanych ludzi, bo to latwo wylaczyc sumienie i uwierzyc w te diabelskie argumenty, tym bardziej, ze to sie dzieje daleko i nie slyszy sie krzykow zabijanych w meczarniach ludzi.\nWojny z „klasyczna” bronia tocza sie gdzies daleko i wiadomosci o nich odbiera sie jak wczesniej hollywodzkie kryminaly dla rozrywki i nie bierze sie tego na serio.\nChce tu zepsuc dobre samopoczucie tym, ktorzy mysla, ze ich to nie dotyczy, bo przeciwko tym bezdennie glupim masom przed telAvizoram tez jest rozpetana wojna i to bardzo cichutka i podstepna.\nJest to wojna biologiczno-chemiczna trudna do zauwazenia przez wyprane mozgi poddawane zbiorowej hipnozie oraz zatrutych chemia w pozywieniu. To jest najtanszy, prosty, cichy , bo bez jednego wystrzalu i stuprocentowo skuteczny sposob pozbycia sie glupich mas i to za ich wlasne pieniadze.\nNie dziwie sie juz tym zbrodniarzom, ze stosuja te, a nie inne metody, bo dobrze wiedza, ze u wiekszosci gojow myslenie boli.\nDlugo i konsekwentnie nad tym pracowali, zeby ludzi oglupic szczegolnie rozdmuchiwaniem wlasnego egoizmu i znieczulicy na losy innych ludzi.\nNarod niemiecki tez byl i jest dalej podobnie oglupiony. Przed II wojna oraz w czasie niej udawali naiwnych . Wiele miesa armatniego szlo jak w dym z przekonaniem, ze to dla „dobra” ojczyzny.\nTeraz lykaja ckliwe tlumaczenia o Afganistanie, ze niektorzy sa tam dla zaprowadzenia „pokoju” i „porzadku”.\nDopoki mieli co do gara wlozyc i spac pod dachem prawie wszyscy wygladali na zadowolonych. Dostali pozniej to na co zasluzyli, ale glupio sie tlumaczac, ze nic nie wiedzieli !\nTeraz tez nie widac, zeby bardzo zmadrzeli po „szkodzie”, ale jednak wyszli zdecydowanie w sprawie odpadow radioaktywnych i prowadza inne przeciwstawne akcje przeciwko bandyckim decyzjom .\nTe debile siedzace przed gadajacymi obrazami i czytajace zeitungi tez sa jeszcze glupio zadowolone z siebie i nie ma co sie nimi za bardzo przejmowac, bo sami sie skazali wczesniej czy pozniej na „odstrzal” chemiczny albo szczepionkowo-lekowy.\nPoleca jeszcze kupic nastepny model telewizora albo inne badziewie, zeby dalej nabijac kase mafijna kase.\nCiesze sie jednak, ze wielu ludzi na swiecie obudzilo sie i zaczela sie konkretna rozpierducha z nazywaniem spraw po imieniu, bo metoda strusia jest juz bardzo przestarzala.\n31/01/2012 o 00:14\nI znowu szok…jak trzeba mieć mocne nerwy żeby to oglądać a jednak choć z bólem to trzeba,by mieć świadomość zła\n31/01/2012 o 00:29\n@ Magmarjo: nie masz wpływu na to, co się tam dzieje, a świadomość zła to chyba masz. Nie katuj się makabrą, zwłaszcza przed snem. Zasada jest taka: jeśli możesz coś zrobić, to zrób to, a jeśli nie, to nie dręcz się niepotrzebnie.\n31/01/2012 o 00:41\nNa temat sytuacji w Syrii:\nGoebbels to pikuś w porównaniu ze współczesną propagandą i trzeba o tym pamiętać!\n01/02/2012 o 06:51\nMy w rodzinie, kiedy słyszymy sensownie mówiącego księdza albo przedstawiciela starozakonnych albo polityka, to mówimy: „ostrożnie, jednak tam też są same baby” (może nie dokładnie, ale Seksmisja :))\n05/05/2012 o 22:06\nWielki brat wyśledzi od małego.\n05/05/2012 o 22:25\n@ AQQ: spoko, to się wszystko zwali, ten system nie ma szans. Wszystko zależy od naszej świadomości im więcej ludzi rozumie co się dzieje, tym mniejsza szansa, żeby nas pokonali. Euro2012 będzie testem stanu świata. Jeśli dojdzie do zamachów, to znaczy, że uny są górą, jeśli nie, lub jeśli zamachy będą na małą skalę, to znaczy, że uny mogą się już zwijać ze swoimi planami.\n05/05/2012 o 22:40\nZaczynam widzieć, że my mamy większy wpływ na świat niż się nam wydaje. Naprawdę, jest niemożliwe, żeby mała garstka psychopatów mogła złapać za pysk cały świat. To jest równie realne, jak zapanowanie nad oceanem. Ludzkość to potęga, jak przycisną w jednym miejscu, to w innym coś wycieknie lub się wyleje. A ludzie mają jeszcze ten defekt, że są empatyczni, nawet te automaty do zabijania, z jakich składa się armia. Oni też się budzą.\nPrzykład: Codex Alimentarius. Niby jest, ale nie ma. Jeśli chcę kupić ziółko to nie mam z tym problemów. Zdrowe, tradycyjne uprawy wyrastają jak grzyby po deszczu, w Indiach powstały tysiące wolnych wiosek, Vandana Shiva powiedziała, że Indii nie pokonają, bo oni działają jak Gandhi. W Europie zaczyna się to samo. Europa ma dość korporacyjnego gówna na sklepowych półkach. Tam zaczęli rozumieć, że ze złego żarcia rodzą się choroby, więc powstał bardzo silny, oddolny ruch ku prawdziwej ekologii.\nDrugi przykład: szczepienia. Nawet ten obcy nam narodowo Grzesiowski, wielbiciel „naukowego” GMO musiał skapitulować wobec rosnącej świadomości rodziców. Przyznał, że szczepienia na siłę i pod groźbą kary wzniecają wielką wrogość i gniew rodziców, więc on jest za tym, żeby znieść kary.\nPrzykładów jest mnóstwo!\nWywaliłam radio i telewizor i nic nie psuje mi humoru. Oglądam tylko dobre filmy dokumentalne i nie wpuszczam do mojego świętego azylu syjonistycznych, nienawistnie jazgocących mendialnych psychopatów.\n04/07/2012 o 12:42\n„Projekt Ministerstwa Infrastruktury ważny dla prawie 3 mln. najemców przeszedł już konsultacje społeczne.”\nCiekawe jakie społeczne?\nStanowi, że gminy będą miały obowiązek zawierać umowy najmu maksymalnie na pięć lat, nie krócej jednak niż na rok. Potem będą sprawdzać, czy dochody najemców nie wzrosły i czy wciąż mają oni uprawnienia do mieszkania.\nPo śmierci lokatora umowa najmu będzie wygasała. Gmina sprawdzi dochody osoby, która chce przejąć mieszkanie po zmarłym.\nNie kijem to pałą!\nPrzy najnizszych dochodach 1200 zł przekroczy np. 50zł i juz możesz wy—-ć.\nBo za te 50zł stać cię na wynajem.\nDawniej mówiono „dla nas kamienice dla was ulice!”\nJest dobrze dopóki nie zaczna wywalac na bruk.\nNa rzie do nikogo nie dociera ta ustawa.\nPotem jak sie ludziska wzburza to będzie za poźno. W majestacie prawa przyjedzie zomosionizm z jusraela albo z sionizniemiec i spałuje.\n04/07/2012 o 13:06\nNie dociera niestety, mam taką sytuację w bliskiej rodzinie.\n05/08/2012 o 18:07\nW miesiące letnie czas na powtórki.\nProf. Norman Finkelstein wyjaśnia dlaczego zdecydował się poprzeć Hezbollah, a nie Izrael.\nDlaczego popieram Hezbollah, a nie Izrael?\n05/08/2012 o 19:19\nDokument o dr. Normanie G. Finkelsteinie, autorze m. in. książki pt. „Przedsiębiorstwo holokaust” – wyklinanym przez światowe środowiska żydowskie, które wsparły holokaust podczas II wojny światowej, a dziś odpowiedzialność zrzucają głównie na Polaków.\n18/11/2012 o 01:58\n31/01/2012 @ 00:41\nkuśwa! nie macie pojęcia (ee.. pewnie macie, ale tak piszę..) ile razy to powtarzałem na reżimowych łże-portalikach!\n18/11/2012 o 15:29\npozornie z innej beczki:\nczy możecie mi przypomnieć, kto ukuł stwierdzenie: „milczenie jest zgodą”?\n12/02/2013 o 18:58\nWezwanie do protestow organizowanych 2 marca 2013 przeciwko ustawie o wprowadzeniu obcych sil porzadkowych do Polski.\nPOLSKO OTWÓRZ OCZY!!!!!\nSikorski wysyla Polakow na … Mali:\nSkoro sami wysylamy swoje sluzby do innych krajow (Polacy jakos nie protestuja), dlaczego sluzby innych krajow nie moga do Polski?\nUprywatyzowane wojsko= najemni zolnierze. Armia narodowa sluzyla swojemu narodowi, teraz moze sluzyc przeciw niemu i byc na zawolanie tam, gdzie trzeba troche obcej krwi poprzelewac.\n19/02/2013 o 13:03\nBiore sobie na wstrzymanie , bo wyszlam z systemu przestajac sie go bac , a w czym pomogli mi swiadomie czy tez nieswiadomie inni ludzie jadacy na tym samym wozku wypelnionym po brzegi gownem mentalno – materialnym zbudowanym na wytresowanym ego.\nNajpierw chcialam zbawiac caly swiat, ale to wybawianie najpierw trzeba zaczac od samego siebie i dlatego trzeba sie najpierw mocno wkurzyc, zeby wyjsc z siebie i stanac ….obok, kiedy to z pozycji spokojnego obserwatora nie bierze sie tez siebie na powaznie , co procentuje kompletnym wygaszeniem swiadomych czy nieuswiadomionych strachow bedacych pozywka dla satanistycznej bestii tak pracowicie walczacej dzien i noc o utrzymanie swojej wladzy przywodczej nad duchem ..\nMoj niesforny i dlatego tak skopany od srodka duszek uwolnil sie jednak tak, jak ten duszek w bajce o lampie Alladyna ,ktory juz raz oswiecony czyli wyleczony ze sciem i strachow sprzedawcow dymow nigdy nie da nabic sie ponownie w butelke.\nMoga sobie trabic czy walic dzwonami, spiewac o „milosci” w szczekaczkach , straszyc kocem swiata, terrorystami czy meteorytami , a jak tak dalej robie swoje czyli pracuje niezaleznie w moim leczniczym powolaniu na zasadzie dobrowolnych datkow oraz pisze prawde o koszernej medycynie i koszernym prawie wiedzac o tym, ze celowo zmanipulowane masy glupio wpadaja w rozne uknute poprzez diabla smiercionosne sieci placac za to bezprawnymi haraczami podatkowymi wraz z abonamentem za telawizje wspierajac w ten sposob kolejne wojny, gdzie glupie mieso armatnie znalazlo dla siebie sposob na „zycie” zabijajac takich samych idiotow z drugiej strony sztucznie stworzonej „barykady” badz tez bezposrednio zabijajac ludnosc cywilna.\nTylko przez takich „poslusznych” i bezdusznych kretynow w mundurach albo pod krawatami wraz z cichym przyzwoleniem glupich mas zahipnotyzowanych przez telawizje tocza sie dalej wojny, bo kazda chocby najnowoczesniejsza w roznoszeniu smierci „zabawka” wojenna jest obslugiwana przez wytresowanych do tego czyli odmozdzonych „wojownikow” – psow wojennych nabijajacych czarnomagicznym smieciem, jakim jest petrodolar kasy Rotschildow wraz z innymi psychopatami „przemyslu smierci”.\nBez obslugi „personalnej” jego „produktow” cala ta machina wojenna upadla by z dnia na dzien…i przywalila by na zawsze krwiozerczych banksterow wraz ze smieciem nazywanym dolarem.\nTakim kretynom czyli najemnikom za „dolara” ukrywajacych sie pod „polskimi” czy innymi „narodowymi” mundurkami zycze tez masowych i smiertelnych wypadkow przy ich „pracy”, bo kto bronia wojuje musi tez od niej zginac oraz uwolnic swiat od swojej destrukcyjnej obecnosci.\n03/03/2013 o 06:43\nOby jak najwiecej takich jak WY i ja ! moj ‚duszek ‚ tez juz sie uwolnil !\n06/11/2015 o 18:16\n😀 Mgła unieruchomiła helikoptery na polu Wielkopolski.\n23/12/2015 o 19:34\nPiękny jest ten wiersz Tuwima. Szczególnie teraz on nabiera wagi, gdy w Polsce rodzą się rzekomo nastroje „patriotyczne”.


Nowak odpowie za "pożyczane" zegarki? | prokuratura, immunitet\nNowak odpowie za "pożyczane" zegarki?\nProkuratura Okręgowa w Warszawie chce postawić ministrowi transportu zarzuty za złożenie fałszywych oświadczeń majątkowych. Chodzi o słynne już zegarki - Sławomir Nowak nie wpisał do oświadczeń majątkowych gadżetu wartego ponad 10 tys. Tłumaczył, że zegarek jest "pożyczony".\nJak informuje RMF FM, wniosek o uchylenie immunitetu trafił już do Prokuratury Generalnej. O przesłaniu go do Marszałek Sejmu Ewy Kopacz zadecyduje prokurator generalny.\nŚledczy ustalili, że Sławomir Nowak miał świadomość tego, że przedmiot o wartości 10 tys., jakim jest zegarek, powinien wpisać do oświadczenia majątkowego.\nPo tym jak dziennikarze zauważyli braki w oświadczeniu ministra przyznał on się do błędu i zapowiedział, że wpisze zegarek do rejestru majątkowego. Jednak mimo zapowiedzi tego nie zrobił.\nBiegli stwierdzili, że zegarek ministra był prawdopodobnie wart więcej niż 10 tys. zł. - jak podczas konferencji poinformowała Prokuratura Okręgowa zegarek ministra Nowaka był wart 17 tys. zł.\nCzyżby nad Sławomirem Nowakiem zbierały się czarne chmury? Donald Tusk już raz ocalił swojego kolegę - podczas głosowania nad wotum nieufności dla ministra transportu. Czy tym razem koalicji uda się obronić Nowaka?


Kredyt denominowany - słownik finansowy\nKredyt denominowany to kredyt walutowy, w którym kwota zadłużenia jest przeliczana na walutę obcą w momencie przygotowywania umowy kredytowej, po kursie kupna w tym banku i w tym dniu.\nW przypadku kredytu denominowanego kwota kredytu w złotych jest przeliczana na obcą walutę kredytową po kursie w dniu przygotowania umowy kredytowej. Przeliczenie następuje po kursie kupna waluty kredytowej obowiązującej w tym dniu w banku.\nDla przykładu, jeśli kredytobiorca zaciąga kredyt we frankach szwajcarskich na kwotę 300 tys. zł, a w dniu przygotowania umowy kredytowej kurs kupna CHF/PLN wynosi 3 zł, to w umowie kredytowej zostaje zapisane zadłużenie na poziomie 100 tys. CHF. Taka sytuacja jest niebezpieczna w sytuacji, gdy między podpisaniem umowy kredytowej a wypłatą środków złoty umocni się wobec franka. Przyjmując, że kredyt będzie wypłacany przy kursie 2,85 zł za 1 CHF, to kredytobiorca otrzyma jedynie 285 tys. zł. Podobna sytuacja może mieć miejsce gdy kredyt ma być wypłacany w transzach. Jeśli złoty się umocni wobec waluty kredytu, to wypłacona w złotych transza może nie wystarczyć kredytobiorcy.\nNiejako w przeciwieństwie do kredytu denominowanego stoi kredyt indeksowany. Cechuje się on tym, że w umowie kredytowej kwota kredytu jest oznaczana w złotych, i ulega przeliczeniu na walutę obcą dopiero w momencie wypłaty kredytu. Wobec tego kredytobiorcy na pewno zostanie wypłacona taka kwota w złotych o jaką wnioskował, natomiast umocnienie się złotego wobec waluty kredytowej w okresie pomiędzy zawarciem umowy kredytowej a wypłatą środków poskutkuje wyższym zadłużeniem w walucie obcej. W przypadku przykładowego indeksowanego kredytu we frankach szwajcarskich w umowie kredytowej zapisywane jest 300 tys. zł, a przeliczenie na franki następuje dopiero w momencie wypłaty środków. Jeśli kurs CHF/PLN wynosi wówczas np. 2,85, to zadłużenie wynosi 105 263 CHF (300 000/2,85).\nReasumując, w przypadku kredytów denominowanych kredytobiorca zna zadłużenie w walucie obcej, natomiast nie wie dokładnie ile bank wypłaci mu w złotych, zaś w kredytach indeksowanych sytuacja jest dokładnie odwrotna.\nObecnie kredyty walutowe właściwie nie są już udzielane, więc odsetek klientów stojących przed dylematem wyboru kredytu denominowanego lub indeksowanego jest znikomy.


Amarylis w doniczce – jak o niego dbać | RegioDom\nAgata Kaźmierczak 29 stycznia 2021, 11:06\nZwartnica błędnie nazywana amarylisemPotocznie przyjęło się, że amarylisem nazywa się zwartnicę (to błąd, ponieważ to różne rośliny). Okazałe kwiaty tych pięknych roślin doniczkowych wyglądają zachwycająco, tym bardziej, że mogą pojawiać się zimą. Thfr (Pixabay.com)\nAmarylis to roślina o pięknych, wielkich kwiatach, najczęściej białych, czerwonych lub różowych. Gdy już zdecydujesz się na uprawę amarylisa w warunkach domowych, możesz kupić kwiat w doniczce lub jego cebulkę. Bez względu na to, co wybierzesz, w mieszkaniu przy odrobinie wysiłku, oko cieszyć będą duże, kolorowe kwiaty oparte na długiej, sztywnej łodydze. Uprawa amarylisa w warunkach domowych nie jest trudna. Mimo to pamiętać należy o kilku ważnych zasadach.\nRoślinę, która kwitnie zimą w naszych domach powszechnie nazywa się amarylisem. Jednak to błąd. W rzeczywistości jest to zwartnica czyli hippeastrum. Prawdziwe amarylisy mają zbliżony wygląd, ale różnią się terminem kwitnienia (zakwitają latem) i wymaganiami (są roślinami ogrodowymi, w Polsce uprawianymi sezonowo). Kwiaty amarylisów są nieco drobniejsze, za to jest ich więcej na łodydze (nawet do 12), a łodyga jest pełna i najczęściej zabarwiona na bordowo. Jednak nazwa amarylis na tyle przylgnęła do roślin doniczkowych, że w artykule jest używana właśnie ona.\nAmarylis to roślina cebulowa. Kwitnie zimą, często na przełomie grudnia i stycznia. Jednak okresem kwitnięcia rośliny możemy swobodnie sterować. By jednak amarylis zakwitł, podczas umieszczania cebuli w doniczce pamiętajmy, żeby 1/3 część cebulki znajdowała się nad ziemią. Doniczkę stawiamy w miejscu bardzo nasłonecznionym, to przyspieszy wzrost rośliny. Na kwiat czekać należy do ok. ośmiu tygodni. Pamiętajmy także, że często kwiat wyrasta bezpośrednio z cebuli, zanim jeszcze pojawią się pierwsze liście.\nJak dbać o cebulę amarylisa?\nAmarylisowi dostarczamy nawozu uniwersalnego co około trzy tygodnie. Ale nie przez cały rok. Roślinę przestajemy nawozić, gdy pojawią się na niej pąki kwiatowe.


Spór wokół podatku liniowego w Polsce - Racjonalista\nSpór dotyczący wprowadzenia podatku liniowego toczy się w naszym kraju od wielu lat. Większość ekonomistów uważa to rozwiązanie za korzystne, natomiast innego zdania jest większość polityków i część społeczeństwa. Obecnie w Polsce obowiązuje zarówno podatek dochodowy progresywny, jak i liniowy. Być może z tego faktu, że w Polsce już funkcjonuje podatek liniowy, niektóre grupy społeczne nie zdają sobie sprawy. Dlatego też tak łatwo udaje się części polityków tak bardzo go demonizować w oczach opinii publicznej. Postaram się przedstawić obecne uwarunkowania prawne, jeżeli chodzi o podatek dochodowy w Polsce oraz omówić propozycje wprowadzenia podatku liniowego, jakie miały miejsce oraz przedstawić, jak ten podatek wygląda u naszych sąsiadów, którzy zdecydowali się go wprowadzić. Nie będzie to oczywiście dogłębna, ekonomiczna analiza. Celem tego artykułu jest zwrócenie uwagi na to zagadnienie w obliczu przemian w naszym kraju — czy też może raczej obecnie dość chaotycznych prób przemian. Jest to bowiem jeden z „chwytliwych" tematów wykorzystywanych przez polityków w grze o władzę i dobrze by było, abyśmy byli wyczuleni na próby manipulacji opinią publiczną — czyli nami.\nPodstawowym aktem prawnym regulującym w Polsce kwestie związane z opodatkowaniem dochodów osób fizycznych jest ustawa z dnia 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawa ta była wielokrotnie nowelizowana, jednak podstawowy — progresywny charakter tego podatku został zachowany. Niestety, z perspektywy czasu wytknąć można wiele błędów popełnionych przy kolejnych nowelizacjach, a piętnowanych przez podatników. Podatek ten stał się przedmiotem ostrej gry politycznej, czego wyrazem były dziwaczne pomysły dotyczące sposobów jego liczenia, kosztów uzyskania czy też ulg [ 1 ]. W roku 1998 rozpoczęto kolejny etap dyskusji i kłótni na temat wprowadzenia podatku liniowego lub też w okresie przejściowym dwóch progów podatkowych oraz wprowadzenia elementów polityki prorodzinnej do konstrukcji tego podatku [ 2 ].\nW 1999 roku prezes Narodowego Banku Polskiego i szef Rady Polityki Pieniężnej, Leszek Balcerowicz, zaproponował podatek z jedną stałą stawką, uważając że jest to najlepsze rozwiązanie, ponieważ dzięki jego prostocie więcej osób będzie płacić podatki oraz będzie on stymulował rozwój gospodarczy. Uważał jednak, iż wprowadzenie podatku liniowego musi być częścią szerszej reformy podatków i wydatków państwa [ 3 ].\nWedług nowelizacji z 9.12.2004 r. obowiązują trzy progresywne stawki podatku PIT: 19, 30 i 40%. Nowelizacja ta zakładała 50% stawkę podatku, propozycja ta została jednak zaskarżona do Trybunału Konstytucyjnego, który uznał ją za niezgodną z Konstytucją. Progresywny charakter tej skali podatkowej oznacza, że wraz ze wzrostem dochodu rośnie stawka podatku dochodowego. Całkowite dochody opodatkowane są w zależności od ich wysokości. [ 4 ]\nOd wielu lat toczy się w Polsce dyskusja na temat całkowitego zastąpienia progresywnej skali podatkowej podatkiem liniowym. I choć podatek liniowy cieszy się poparciem znacznej części ekonomistów, dla wielu polityków, jak i dla znaczącej części społeczeństwa jest czymś bardzo kontrowersyjnym. Dzieje się tak głównie dlatego, że wiele osób nie dostrzega korzyści, jakie jego wprowadzenie może przynieść w dłuższym okresie czasu, skupia się natomiast na jego negatywnych aspektach, które odczuwalne mogą być zaraz po jego wdrożeniu. Mocno zakorzenione jest również przekonanie, że im więcej człowiek zarabia, tym większa część jego dochodów powinna być objęta podatkiem [ 5 ]. Duża część społeczeństwa, ale również i polityków uważa, że ktoś kto dobrze zarabia, kogo dochód znacznie przekracza średnią krajową — na pewno robi to nieuczciwie, dlatego niech przynajmniej płaci wyższe podatki. Pomimo, iż bez wątpienia takie przypadki również się zdarzają, to jednak takie myślenie w warunkach gospodarki wolnorynkowej sprawia, „że karane są osoby najbardziej kreatywne, najlepiej wykształcone i najbardziej przedsiębiorcze" [ 6 ]. Jest to dowodem na to, że politycy znacznie chętniej przy podejmowaniu decyzji kierują się wynikami sondaży i ankiet, w obawie o utratę własnych stołków, niż argumentami ekonomicznymi przygotowanymi przez ekspertów.\nOczywiście zrozumiałe są obawy uboższej i jakże licznej w naszym kraju części społeczeństwa o to, że wprowadzenie podatku liniowego przyniesie korzyści jedynie bogatym, a ich obciąży jeszcze bardziej. Wiele osób myśli, że bogaci i biedni będą płacili tyle samo, nie zdając sobie sprawy z tego, że płacąc ten sam odsetek od dochodów ci, którzy zarabiają lepiej i tak zapłacą więcej (przy podatku liniowym, jeśli ktoś zarabia 10 razy więcej niż ty, zapłaci 10 razy większy podatek!). Obawy te wynikają w dużej mierze z braku wiedzy na temat działania mechanizmów podatkowych i ich wpływu na kształtowanie się i rozwój gospodarki. Wzrost gospodarczy, któremu sprzyjać ma podatek liniowy jest dla większości obywateli czymś abstrakcyjnym. Ludzie nie ufają bogatym, nie wierzą, że przedsiębiorcy mogą stworzyć nowe miejsca pracy [ 7 ]. Ludzi przekonują argumenty populistyczne, nie przekonują ich natomiast argumenty liberałów, ponieważ są bardziej skomplikowane. Politykom natomiast nie zależy na tym, aby całe społeczeństwo zrozumiało istotę podatku liniowego, ponieważ wtedy łatwiej jest wykorzystywać ten problem w grze politycznej. Nie bierze się również pod uwagę, iż większość przedsiębiorców rozliczających się według progresywnej skali podatkowej robiło wszystko, aby nie przekroczyć najwyższego lub nawet drugiego progu podatkowego. Sytuacja taka nie tylko powstrzymywała i ograniczała chęć rozwoju i generowania większych zysków, lecz również sprzyjała najróżniejszym oszustwom podatkowym.\nNie wszystkie obawy są jednak bezpodstawne. Wprowadzenie podatku liniowego może obniżyć dochody budżetu i wymusić cięcia w wydatkach — również w sferze socjalnej, co może rzeczywiście dotknąć uboższą część społeczeństwa. Jeżeli jednak reformy przeprowadzone by zostały we właściwy sposób, tego typu negatywne skutki byłyby odczuwalne tylko przez pewien czas lub wcale. Dlaczego? Otóż wprowadzenie podatku liniowego stwarza korzystniejsze warunki dla zagranicznego kapitału oraz wspomaga uaktywnienie rodzimego. Kapitał nie kieruje się w końcu sentymentami, lecz zimną kalkulacją [ 8 ]. Pojawia się w miejscach, gdzie ma najkorzystniejsze warunki do generowania zysków. A im więcej aktywnego kapitału w Polsce, tym większe obroty i zyski dla firm, a co za tym idzie, również większe dochody i zarobki oraz mniejsze bezrobocie, w konsekwencji natomiast więcej pieniędzy do budżetu. W dodatku podatek liniowy jest prostszy i tańszy w obsłudze, powoduje wzrost gospodarczy i nie zostawia pola do urzędniczych nadużyć. Poza tym, z podatków od dochodu wpływających do budżetu, na sferę socjalną i tak nie przeznacza się dużych środków, więc po dobrze przeprowadzonym przejściu na system liniowy, zmiany w tym sektorze wcale nie muszą być odczuwalne.\nSytuacja w Polsce już uległa znaczącej poprawie, a zniesienie barier celnych po wstąpieniu do Unii Europejskiej 1.5.2004 r. stało się jedną z głównych przyczyn wzrostu zagranicznych inwestycji w naszym kraju. Wiele przepisów zostało dostosowanych do unijnych, co również zwiększyło atrakcyjność Polski na rynku międzynarodowym. Jednak wciąż liczne i częste zmiany przepisów podatkowych w naszym kraju powodują, że przepisy te są za mało przejrzyste i bardzo skomplikowane. W dodatku są one też różnie interpretowane nie tylko przez przedsiębiorców, lecz co gorsza, również przez organy podatkowe [ 9 ].\nJak usprawnić polski system podatkowy\n[ 1 ] S. Owsiak, Finanse publiczne. Teoria i praktyka, Warszawa 2002, s. 401.\n[ 2 ] Tamże, s. 401.\n[ 3 ] Szef NBP prosi o reformy, „Puls Biznesu" z 24.12.2005.\n[ 4 ] K. Wach, Systemy podatkowe krajów Unii Europejskiej, Kraków 2005, s. 272.\n[ 5 ] Spór o liniowy, „Życie Warszawy" z 25.12.2005\n[ 7 ] Niewiara w ożywczą moc liniowego, „Rzeczpospolita" z 25.12.2005.\n[ 8 ] To najlepszy czas na nowe i prostsze rozwiązania, „Puls Biznesu" z 25.12.2005.\n[ 9 ] K. Wach, Systemy podatkowe krajów Unii Europejskiej, Kraków 2005, s. 292.\n« Prawo finansowe i gospodarcze (Publikacja: 20-01-2006 )


Gerber Organic Jabłko burak dla niemowląt po 6. miesiącu 125 g, 1 szt/0,125 kg, Gerber Organic\nOwocowo-warzywna* kompozycja, idealna by zapoznać dziecko ze smakiem czerwonych buraczków. Produkt pomoże w rozszerzaniu diety maluszka po 6. miesiącu życia tak, by zaspokoić potrzebę poznawania nowych smaków.\nŻywność przeznaczona dla niemowląt i małych dzieci. Skład dostosowany do potrzeb dziecka.\nWartość energetyczna 203 kJ 252 kJ\nw tym cukry 9,3 g 11,6 g


Wycieczka Na Lazurowe Wybrzeże - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: wycieczka na lazurowe wybrzeże\n...ją zna. Tak, to unieśmiertelniona przez Aleksandra Dumasa wyspa na której więziono literackiego Edmunda Dantesa, bardziej znanego jako hrabia Monte Christo. Wycieczka statkiem do dawnego więzienia...\n..., a ścieżki przystosowane, by objechać całe wybrzeże. W głównym porcie w Siófok można fotografować kaczki i łabędzie, które przyzwyczajone są do obecności ludzi. W Balaton wrasta półwysep Tihany, na...


Nikołoz Basilaszwili zagra o obronę tytułu. Roberto Bautista przed szansą na rewanż - Sport WP SportoweFakty\nNikołoz Basilaszwili zagra o obronę tytułu. Roberto Bautista przed szansą na rewanż\nPodobnie jak w zeszłym roku, w finale turnieju ATP 250 w Dosze zmierzą się Nikołoz Basilaszwili i Roberto Bautista. W piątkowych półfinałach Gruzin pokonał Arthura Rinderknecha, a Hiszpan wygrał z Karenem Chaczanowem.\nMarcin Motyka 18 Lutego 2022, 23:21\nGetty Images / Colin McPhedran/MB Media / Na zdjęciu: Nikołoz Basilaszwili\nNiespodziewani ćwierćfinaliści w Rio. Wielki pech kandydata do tytułu\nNikołoz Basilaszwili znów pokazuje, że doskonale czuje się na kortach w Dosze. Po tym, jak w zeszłym sezonie niespodziewanie zdobył tytuł, w tegorocznej edycji turnieju także spisuje się bardzo dobrze i jest już w finale. W piątkowym półfinale rozstawiony z numerem trzecim Gruzin pokonał 6:4, 6:2 Arthura Rinderknecha.\n- Naprawdę lubię grać w Dosze i czuję się tu świetnie. Z każdym kolejnym meczem prezentuję się coraz lepiej. W finale szykuje się na trudny pojedynek - mówił, cytowany przez atptour.com, Basilaszwili, który wystąpi w swoim dziewiątym finale na poziomie głównego cyklu i stanie przed szansą na zdobycie szóstego tytułu.\nFinałowym rywalem Gruzina będzie Roberto Bautista. 33-latek z Castellon po raz 19. zagra o tytuł imprezy rangi ATP Tour. Dotychczas zdobył dziewięć trofeów, w tym jedno w Dosze (w 2020 roku).\nOznaczony numerem drugim Bautista, który w drodze do półfinału stracił ledwie trzy gemy, w piątek miał trudną przeprawę z Karenem Chaczanowem. Odrobił jednak stratę seta i po prawie dwuipółgodzinnym spotkaniu zwyciężył 2:6, 6:3, 7:5. - Karen zagrał niewiarygodnie i musiałem twardo walczyć, by odwrócić losy meczu - przyznał Hiszpan.\nSobotni finał (początek o godz. 16:00 czasu polskiego) będzie szóstym pojedynkiem Basilaszwilego z Bautistą. Bilans wynosi 3-2 dla Hiszpana. Poprzednio zmierzyli się w zeszłorocznym meczu o tytuł Qatar ExxonMobil Open i wówczas Gruzin wygrał 7:6(5), 6:2.\nW piątek odbył się również finał gry podwójnej. Rozstawieni z numerem trzecim Wesley Koolhof i Neal Skupski pokonali 7:6(4), 6:1 parę Rohan Bopanna / Denis Shapovalov i zdobyli trzeci wspólny tytuł. Ogółem dla Holendra to dziesiąty deblowy triumf w głównym cyklu, a dla Brytyjczyka - dziewiąty.\nRoberto Bautista (Hiszpania, 2) - Karen Chaczanow (Rosja, 6) 2:6, 6:3, 7:5\nNikołoz Basilaszwili (Gruzja, 3) - Arthur Rinderknech (Francja) 6:4, 6:2\nWesley Koolhof (Holandia, 3) / Neal Skupski (Wielka Brytania, 3) - Rohan Bopanna (Indie) / Denis Shapovalov (Kanada) 7:6(4), 6:1\nKatar Doha Tenis ATP Rohan Bopanna ATP Doha Roberto Bautista Neal Skupski Karen Chaczanow Nikołoz Basilaszwili Wesley Koolhof Denis Shapovalov Arthur Rinderknech


Podobno każdy z nas ma gdzieś wewnątrz siebie drugą stronę własnej natury. Tę, którą zostawiliśmy za sobą dziesiątki tysięcy lat ewolucji temu. Ciemna, zwierzęca strona człowieka. Jej relikty, ukryte głęboko w naszej świadomości, dają o sobie znać, kiedy z dreszczykiem przyjemności myślimy o czyimś nieszczęściu, kiedy ciągnie nas do oglądania śmierci na żywo, kiedy mamy po prostu ochotę wyładować złość na kimkolwiek, czy czymkolwiek w pobliżu nas. W "Totemie" ta gorsza strona wychodzi na wierzch - i to dosłownie. Bohaterowie książki muszą się zmierzyć nie tylko z własną przeszłością, nie tylko z obezwładniającym ich strachem, ale przede wszystkim z nowym, tajemniczym wirusem...\nGłówny bohater - policjant Nathan Slaughter - przyjeżdża do Potter's Field, by zapomnieć o dramacie, który przeżył. Wykonując swoje obowiązki policjanta w Detroit niemal traci życie. Chciał się pozbierać. Otworzył atlas i uderzył palcem w mapę. Traf chciał, że akurat w małe miasteczko w stanie Wyoming. Osiedla się, zakłada stadninę koni, którą trochę nieudolnie prowadzi. W końcu zostaje szeryfem, ale w Potter's Field największym problemem może być najwyżej jakaś małżeńska kłótnia. Kiedyś jednak ten spokój musiał zostać zakłócony. Farmer odkrywa bydło pomordowane przez jakieś zwierzę. Prosi o pomoc weterynarza, ale ten podczas sekcji umiera na zawał, zabierając ze sobą paraliżującą prawdę. W okolicy zaczynają wariować zwierzęta. Podejrzewa się, że to wina wścieklizny, którą przyprowadziły ze sobą dzikie psy z pobliskich gór. Tyle tylko, że wirus atakuje z przerażającą szybkością...\nZ książką wiąże się ciekawa historia. Obecnie jest wydana drugi raz - w dwa razy większej objętości. Pierwszy wydawca amerykański zażądał od autora sporych zmian, aby, w swoim mniemaniu, książka była ciekawsza. Przezorny David jednak nigdy nie wyrzuca kartek, na których to zdarza mu się bazgrać i kiedy znalazł na strychu rękopis, postanowił zarobić drugi raz :]. W zamyśle autora miał być to horror... Sam King mówił, że w książce jest obezwładniający strach. Hm... Ja go niestety nie spotkałem. Samotny bohater z garstką pomocników, na dodatek w sporze z miejscowym burmistrzem, stara się pokonać hordy bestii. Coś mnie nie przekonuje. Nie chodzi o to, że to niemożliwa sprawa, bo to akurat naprawdę dla mnie sprawa obojętna, ale od horroru oczekuję, żebym choć trochę się bał, czy z niepokojem czekał na kolejne rozdziały i rozwój wypadków. Tymczasem ta powieść jest wystarczająco przewidywalna, żeby nie móc się od niej nie oderwać.\nMorrell jest, ciekawostka, autorem książki "Rambo, pierwsza krew". Podejrzewam, że lepiej czułby się, pisząc właśnie taka sensacyjną książkę, niż starając się stworzyć thriller, czy horror. Na plus mogę zaliczyć narrację z perspektywy opętanych wirusem osób. Tutaj naprawdę trzeba autora pochwalić.. Przypomina trochę swoim pisaniem Mastertona, choć jest mu do niego daleko. Może zabrakło trochę więcej fantastyki. U Morrella wszystko jest w zasadzie realne. Kto wie, czy taki wirus nie istnieje gdzieś w afrykańskim buszu...? Ale Cook potrafi w takiej sytuacji doprowadzić do wrzenia krwi w żyłach... Dodatkowo książka szybko się kończy. Nie chodzi o to, że jest krótka, ale kiedy akcja się rozkręca, następuje skondensowane na dwóch stronach zakończenie... Jakby ktoś kazał nagle autorowi skończyć, alby gdyby sam autor stwierdził, że dość i ani strony więcej.\nNa pewno na półkach księgarni czy bibliotek jest o wiele więcej powieści, które przyciągną cię bardziej niż "Totem". Jeśli jesteś fanem "Rambo", możesz sięgnąć i poczuć znów klimat walki w niewielkim miasteczku otoczonym łańcuchem górskim i otaczającym go lesie. Ja się na tej książce zawiodłem...


Sposób na schody str. 1 :: Świat Rezydencji :: Luksusowa strona życia - rezydencje, wnętrza, design, architektura, technologie, ogrody\nSTRONA GŁÓWNA / ARCHITEKTURA / UWAGA NA DETAL / Sposób na schody str. 1\nSchody zajmują honorowe miejsce w holach klasycznych rezydencji. We wnętrzach nowoczesnych przyjmują formę funkcjonalnej rzeźby.\nOplatają ścianę zamaszystą wstęgą lub miękko opadają na posadzkę, niczym dywan rozwijany w przestrzeni. Schodzą ciężko, lecz dostojnie. Sprytnie zbiegają z góry na dół albo... lewitują nad ziemią. Konstrukcjom, których głównym zadaniem jest zapewnianie sprawnej komunikacji na poszczególne kondygnacje budynku, już nie wystarcza ta prozaiczna funkcja. Schody wyginają się i prężą jakby chciały zauroczyć również prezencją.\nRozłożyste, reprezentacyjne schody ciągle zajmują honorowe miejsce w obszernych holach klasycznych rezydencji. We wnętrzach budynków nowoczesnych coraz częściej przyjmują formę oryginalnej, funkcjonalnej rzeźby.\n— Schody są chętnie eksponowanym elementem architektonicznym. Efektowne gięte formy często stają się centralnym punktem przestrzeni dziennej. Solidna ściana natomiast bardzo dobrze sprawdza się jako jedyny element nośny konstrukcji utrzymanych w stylu minimalistycznym — mówi Paweł Olszewski, właściciel firmy Mazer z Białegostoku.\nSzeroka gama materiałów i możliwości konstrukcyjnych pozwala na wybór rozwiązań pasujących do powściągliwych, nowoczesnych wnętrz, a nawet bardzo surowych loftów, urządzanych w przestrzeniach postindustrialnych.\nNa stalowym dywanie\nAtrakcyjną propozycją dla ludzi twardo stąpających po ziemi są masywne schody dywanowe. Ich oryginalne wykończenie sprawi, że szybko staną się dominującym akcentem w aranżacji.\n— Modele dywanowe mogą być w całości wykonane z metalu. Pozostawiamy je w surowym odcieniu stali lub malujemy na kolor wybrany przez inwestora. Dla uzyskania cieplejszego efektu istnieje możliwość wypełniania stopni drewnianymi, kamiennymi lub szklanymi nakładkami. Jeśli schody te wykonamy w całości z drewna, z pewnością zwrócą uwagę atrakcyjnym usłojeniem i naturalnym odcieniem materiału — opowiada Krzysztof Dobrzyński z firmy Grot z Macierzysza k. Warszawy.\nWyrosły ze ściany!\nNa drugim biegunie nowoczesnej estetyki znajdują się schody prawie niewidzialne. Oszczędny wyraz ich ażurowej bryły może nawet wykluczać konieczność stosowania belki konstrukcyjnej.\n— W takich przypadkach elementem nośnym schodów staje się ściana, przy której zostają zbudowane. Zastępuje ona konstrukcję łączącą stopnie. Te są z kolei zawieszane na specjalistycznych kotwach, a następnie spinane tulejkami — tłumaczy Krzysztof Dobrzyński.\nDążenie do skrajnego puryzmu nie pozwala pominąć modeli o konstrukcji wspornikowej. W tak wykonanych schodach stopnie nie są niczym spinane i wyglądają, jakby „wyrastały” ze ściany. W przypadku, kiedy nie ma możliwości przytwierdzenia ich do odpowiednio mocnej przegrody, koniecznie jest zastosowanie dodatkowych profili. Konstrukcja utrzymuje się wtedy na prostej belce zamocowanej np. po środku biegu.\nKrok dla odważnych\nProjektanci prześcigają się jednak w pomysłach na coraz bardziej nietypowe i odważne rozwiązania architektoniczne.\n— Popularne staje się wykorzystywanie szkła jako elementu konstrukcji schodów. Jest ono odpowiednio grube, laminowane i hartowane. Stopnie są mocowane za pomocą ozdobnych śrub, tzw. rotuli. Okrągłe talerzyki powodują, że stopień spina się ze szkłem i wygląda, jakby utrzymywał się w powietrzu — opowiada Krzysztof Dobrzyński.\nPrzykładem na konstrukcyjne wykorzystanie szkła może być też podwieszenie części biegu schodów na szklanej tafli lub zastosowanie go do wykonania stopni. Ta odważna propozycja cieszy się wśród inwestorów coraz większym zainteresowaniem.\n— Szklany stopień musi być wykonany z kilku warstw hartowanego szkła. Między nimi umieszczone są folie, które w razie stłuczenia zabezpieczają materiał. Tę samą technologię wykorzystuje się również w przypadku szklanej balustrady— tłumaczy ekspert.\nTroszcząc się o bezpieczeństwo użytkowników przezroczystych konstrukcji, producenci pomyśleli też o niebanalnej estetyce. Obok bezbarwnego szkła, które nie przybiera charakterystycznego zielonkawego odcienia, możemy zdecydować się na szklane stopnie w bogatej gamie kolorystycznej. Między poszczególne warstwy szkła umieszcza się kolorowe folie, a na specjalne zamówienie nawet indywidualne nadruki. Dla osób o mocnych nerwach i wyrafinowanym guście proponujemy szkło kreszowane. Uwaga! Rozwiązanie to nie pozwala oprzeć się wrażeniu, że stopnie są już stłuczone!\nObok konstrukcji szklanych i ciągle najchętniej stosowanego drewna, modne są też schody ze stali nierdzewnej dostępnej w najróżniejszych wykończeniach: matowym, szlifowanym lub polerowanym na tzw. lustro. Niekonwencjonalne projekty powstają też dzięki kreatywnemu zestawianiu materiałów.\n— Zaobserwowaliśmy, że inwestorzy decydujący się na nowoczesne konstrukcje, często rezygnują z balustrady. Zaprojektowaliśmy zatem model z zabezpieczeniem szklanym, którego górną krawędź zaakcentowaliśmy drewnianą opaską. Uzyskaliśmy w ten sposób oryginalny efekt poręczy zawieszonej w powietrzu — opowiada Paweł Olszewski.\nJeśli zapragniemy zastosować równie imponujące rozwiązania we własnym wnętrzu, nie szukajmy iluzjonisty. Wystarczy jeśli uwierzymy, że dla profesjonalnego wykonawcy nie ma rzeczy niemożliwych