Systematyczna składnia języka polskiego\nPierwsze wydanie: z zapomogi Kasy im. Mianowskiego, E. Wende i Sp.; druk. Estetyczna K. Sierpińskiego, Warszawa 1897; 1909, format: 8˚, 319 [+V] s.\nAntoni Krasnowolski urodził się w 18 stycznia 1855 roku w Świeciu. Uczęszczał do gimnazjum w Chełmnie i Toruniu, a następnie rozpoczął studia na kierunkach filologia klasyczna i filologia słowiańska na wydziale filologicznym uniwersytetu w Berlinie. Po ukończeniu ich próbował objąć posadę nauczyciela w szkołach w Poznańskiem, jednak bezskutecznie, co przyczyniło się do jego wyjazdu do Królestwa Polskiego w 1833 r. w celu znalezienia pracy. Przez sześć lat pracował jako guwerner na prowincji. W 1889 r. przeprowadził się do Warszawy, gdzie nauczał polskiego, niemieckiego i łaciny w prywatnych szkołach (m.in. w gimnazjum F. Łągowskiego i na pensji H. Czarnockiej). Po 1906 r. pracował jako wykładowca gramatyki i metodyki języka polskiego na kursach pedagogicznych dla kobiet J. Miłkowskiego. Ożenił się z Augustą Thuemen, z którą miał czworo dzieci: Bronisławę, Helenę, Antoniego i Józefa. Zmarł 14.08.1911 r. w Warszawie.\nZainteresowania badawcze A. Krasnowolskiego obejmowały przede wszystkim zagadnienia normatywne i praktyczne. Był autorem prac dotyczących składni, leksyki i zagadnień. Opracował również kilka podręczników, razem z K. Królem i F.R. Jacobem napisał podręcznik do nauki języka polskiego dla dorosłych zatytułowany Brieflicher Sprech- und Sprach-Unterricht fuer das Selbststudium Erwachsener. Polnisch★. Krasnowolski był również tłumaczem dzieł francuskich i niemieckich z różnych dziedzin (filozofia, socjologia, ekonomia i pedagogika)★.\nKrasnowolski Antoni, Język ludowy polski w ziemi chełmińskiej [w:] Album uczącej się młodzieży polskiej poświęconym J. I. Kraszewskiemu…, Czytelnia Akademii Lwowskiej, Lwów 1879, 664 s.\nKrasnowolski Antoni, Składnia języka polskiego (mniejsza), Drukarnia J. Sikorskiego, Warszawa 1898, 164 s.\nKrasnowolski Antoni, Słowniczek frazeologiczny : podręcznik dla piszących, Drukarnia Leppert i S-ka, Warszawa 1899, 288 s.\nKrasnowolski Antoni, Materyały, plany i wzory do ćwiczeń stylistycznych. Cz. 1, Na klasę 3 i 4, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1901, 320 s.\nKrasnowolski Antoni, Materyały, plany i wzory do ćwiczeń stylistycznych. Cz. 2, Na klasę 5 i 6, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1902, 356 s.\nKrasnowolski Antoni, Najpospolitsze błędy językowe, zdarzające się w mowie i w piśmie polskiem, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1903, 167 s.\nKrasnowolski Antoni, Główne zasady składni polskiej, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1905, 112 s.\nKrasnowolski Antoni, Przenośnie mowy potocznej. [Cz. 1], Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1905, 228 s.\nKrasnowolski Antoni, Ćwiczenia do nauki języka łacińskiego, cz. 1, Na klasę 3, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1906, 151 s.\nKrasnowolski Antoni, Gramatyka łacińska szkolna, cz. 1, Nauka o formach (Morfologia), Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1906, 127 s.\nKrasnowolski Antoni, Gramatyka łacińska szkolna. Cz. 2, Składnia (Syntaxis), Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1906, 176 s.\nKrasnowolski Antoni, Ćwiczenia do nauki języka łacińskiego. Cz. 2, Na klasę 4, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1906, 206 s.\nKrasnowolski Antoni, Gramatyka języka polskiego szkolna : w czterech kursach koncentrycznych. Kurs 1, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1906, 154 s.\nKrasnowolski Antoni, Gramatyka języka polskiego szkolna : w czterech kursach koncentrycznych. Kurs 2, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1906, 168 s.\nKrasnowolski Antoni, Przenośnie mowy potocznej. Cz. 2, Życie praktyczne i duchowe, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1906, 155 s.\nKrasnowolski Antoni, Gramatyka języka polskiego szkolna : w czterech kursach koncentrycznych. Kurs 3, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1907, 188 s.\nKrasnowolski Antoni, Król Kazimierz, Brieflicher Sprach- und Sprech-Unterricht für das Selbsstudium der Polnischen Sprache, Druck und Verlag der Langenscheidtsche Verl.-Buchh., Berlin 1912, 775 s.\nKrasnowolski Antoni, Niedźwiedzki Władysław, M. Arcta Słownik staropolski 26000 wyrazów i wyrażeń używanych w dawnej mowie polskiej. T. I-II, Drukarnia M. Arcta, Warszawa 1914, 999 s.\nSystematyczna składnia języka polskiego rozpoczyna się przedmową, w której autor omawia założenia, cele i strukturę swojego dzieła. Celem publikacji jest dokładne opisanie składni języka polskiego i rządzących nią reguł. Według autora w dotychczasowych pracach poświęconych syntaksie brakuje wyjaśnienia różnych wątpliwości, zwłaszcza szczegółowych. Zamierza zatem przeanalizować wiele kwestii, dotąd niewyjaśnianych lub błędnie opisywanych, i usystematyzować terminologię syntaktyczną w taki sposób, aby zachować ciągłość między utrwalonymi pojęciami i swoimi propozycjami. Jasne i ścisłe definicje opatruje cytatami z dzieł największych polskich pisarzy takich jak Mikołaj Rej, Zygmunt Krasiński, Henryk Sienkiewicz, Bolesław Prus, Józef Ignacy Kraszewski. Wśród przytaczanych autorów dominują literaci XIX-wieczni, co jest spójne z – niewyrażonym wprost, ale możliwym do odczytania między wierszami – założeniem, żeby opisywać polszczyznę z punktu współczesnego obserwatora. Stąd cytaty z utworów pisarzy staropolskich pojawiają się w podręczniku rzadziej.\nNależy nadmienić, że A. Krasnowolski nie opatruje swoich uwag o niedoskonałości poprzednich gramatyk żadnymi nazwiskami. Brak wskazania konkretnych autor powoduje również, że trudno jednoznacznie określić, z czyich prac A. Krasnowolski korzystał podczas pisania swojego podręcznika.\nPrzedmowa kończy się zapewnieniem autora, że niniejsze dzieło stanowi pierwszą część systematycznej gramatyki polskiej. Jej powstanie nie byłoby możliwe bez pomocy Floriana Łagowskiego, któremu dziękuję za przyjacielską zachętę oraz światłe wskazówki (s. 5).\nKsiążka składa się ze wstępu oraz dwóch zasadniczych części: w pierwszej zostały omówione zdania pojedyncze, w drugiej – złożone. Najwięcej uwagi poświęcono zdaniom pojedynczym, które zostały szczegółowo opisane pod względem formy i treści. Dużo krótszy jest natomiast opis zdań złożonych, ponieważ autor nie powtarza w nim tych zagadnień (dotyczących np. związków syntaktycznych między wyrazami w zdaniu), które omówił już w części poświęconej zdaniom pojedynczym. Zgodnie z zapowiedziami struktura publikacji jest przejrzysta, dzięki wykorzystaniu jednolitych kryteriów podziału podawanych informacji.\nKrasnowolskiemu bardzo zależało na tym, by jego gramatyka charakteryzowała się wspomnianymi wyżej cechami, dzięki czemu odróżniałaby się od dotychczasowych opracowań syntaktycznych, których układ był wg autora niesystematyczny, oparty na różnych kryteriach i nietworzący spójnej całości.\nPełny układ gramatyki przedstawia się następująco:\nWstęp O zdaniu w ogólności\nCzęść 1 O zdaniu pojedynczym\nRozdział I Rozbiór zdania pojedynczego pod względem treści\nA. Główne członki zdania\nB. Drugorzędne członki zdania\nC. Kilkakrotne czyli dodatkowe członki zdania\nRozdział II Budowa zdania pojedynczego pod względem formy\nA. Stosunki formalne członków zdania\nB. Formalne środki zdania\nCzęść 2 O zdaniu złożonym\nRozdział I Budowa zdania złożonego pod względem treści\nA. Zdanie podrzędne zupełne\nB. Zdania podrzędne niezupełne\nRozdział II Środki formalne języka w zakresie zdania złożonego\nA. Użycie form koniugacyjnych w zdaniach pobocznych\nB. Środki łączenia i spajania zdań\nC. Szyk zdań\nPowyższy układ pokazuje, że Krasnowolski starał się dotrzymać swojej obietnicy i napisać gramatykę o przejrzystym układzie, opartym na równorzędnych kryteriach. Główną osią podziału jest wyróżnienie zdań pojedynczych i złożonych, natomiast kolejne podziały są wyznaczone przez środki treści i formy w obrębie poszczególnych typów zdań.\nWstęp – O zdaniu w ogólności\nWe wstępie autor definiuje podstawowe pojęcia syntaktyczne takich, jak: składnia, zdanie, myśl, orzeczenie, orzeczenie złożone, podmiot. Składnia jest dla niego zarówno nauką o budowie zdania, jak i konstrukcją samego zdania. Krasnowolski dostrzega więc złożoność tego pojęcia, a swoją definicję uzupełnia uwagę, że każdy język ma odrębną składnię. Zdanie wg badacza to ,,myśl, wyrażona z pomocą czasownika w formie orzekającej” (s. 6). Jak można zauważyć, kluczowym elementem tej definicji jest pojęcie myśli, a więc połączenie dwóch należących do siebie wyobrażeń:\nMyśl jest to połączenie w umyśle człowieka dwóch wyobrażeń, które uważamy za należące do siebie. Jeżeli np. mam w umyśle konia, wtedy wyobrażenie to jeszcze nie stanowi myśli; dopiero, gdy z wyobrażeniem tym połączę inne wyobrażenie, np. wyobrażenie biegu, to powstaje myśl, która z pomocą słowa orzekającego, utworzy zdanie: Koń bieży (s. 7).\nUwzględnienie pojęcia myśli jako elementu inwentarza składniowego łączy propozycje syntaktyczne Krasnowolskiego z dokonaniami starszych badaczy tej części gramatyki i stanowi jeden z przykładów popularnego w ówczesnej gramatyce poglądu, a mianowicie przenoszenia procesów myślowych na procesy tworzenia wypowiedzi.\nAutor wyróżnia podmiot, czyli osobę lub rzecz, o której w zdaniu mówimy, i orzeczenie, wyrażające sąd, jaki wydajemy o podmiocie (s. 11). O sile orzekającej czasownika świadczą końcówki osobowe, nie zaś jego treść. Końcówka łączy treść orzeczenia z podmiotem, w ten sposób podmiotowi zostaje nadany przymiot wyrażany przez treść czasownika. Jako typ orzeczenia wyróżnione zostaje również orzeczenie imienne określane – w przeciwieństwie do orzeczenia pojedynczego – mianem orzeczenia złożonego.\nWe wstępie autor przedstawia też klasyfikację zdań na podstawie ich formy i treści. Formalnego podziału zdań dokonał ze względu na:\n1) „ (…) czynność umysłową mówiącego” (s. 8);\n2) „(…) stosunek, w jakim wedle sądu osoby mówiącej orzeczenie zdania pozostaje do rzeczywistości (…)” (s. 9);\n3) Ze względu na oznajmianie czegoś lub przeczenie czemuś (s. 9).\nDo grupy 1) zalicza zdania: a) oznajmujące (Jestem szczęśliwy.), b) pytajne (Czy jestem szczęśliwy?), c) pożądające (Bodajbyś przepadł.). Zdania oznajmujące dzieli na: a) bezwarunkowe (Brat pisze.), b) warunkowe (Brat pisałby.). Wśród zdań pożądających wyróżnia: a) życzące (Obym był szczęśliwy!), b) rozkazujące (Bądź szczęśliwy!). W grupie 2) znajdują się zdania: a) rzeczywistości (Jestem szczęśliwy.), b) konieczności (Powinienem być szczęśliwy.), c) możebności (Mogę być szczęśliwym.). Trzecią grupę tworzą a) zdania twierdzące i b) zdania przeczące (s. 8-9). Mimo że klasyfikacja A. Krasnowolskiego odbiega od współczesnych podziałów, jest jednak spójna i uporządkowana zgodnie z kryteriami wyznaczonymi przez autora.\nZe względu na treść wyróżnia dwa typy zdań: 1) Zdania pojedyncze, 2) Zdania złożone. Nie sposób nie zauważyć, że Krasnowolski opiera swój formalny podział zdań na kryterium logicznym, natomiast klasyfikacji pod kątem treści dokonuje na podstawie liczby myśli zawartych w zdaniu – w pojedynczym występuje ona jednokrotnie, a w złożonym są przynajmniej dwie myśli.\nWe wstępie zostaje wspomniane również pojęcie skrótu, powstającego w wyniku pozbawienia zdania czasownika orzekającego. Choć zawiera treść zdania, nie jest nim.\nWstęp zamyka paragraf dotyczący zasad stawiania znaków interpunkcyjnych. Opis ówczesnej normy językowej, zarówno wysokiej jak i uzualnej, jest charakterystycznym elementem gramatyki Krasnowolskiego, ponieważ realizuje zamierzenia wspomniane w przedmowie: uzupełnia zakres przedstawianej wiedzy składniowej przez podanie informacji z innych dziedzin gramatyki i kultury języka oraz wypełnia dydaktyczną rolę podręcznika, który dzięki temu może być wykorzystany przez nauczycieli i uczniów.\nCzęść I – O zdaniu pojedynczym\nTę część gramatyki Krasnowolskiego otwiera obszerny rozdział, poświęcony głównym i pobocznym częściom zdania, które autor określa mianem członków. Nadrzędnymi częściami zdania są podmiot i orzeczenie, podrzędnymi zaś – określenia rzeczownika, określenia czasownika i przymiotnika oraz dopełnienia. Autor szczegółowo omawia wyróżnione przez siebie typy różnych części zdania, opatruje je licznymi przykładami i podaje wiele dodatkowych informacji o charakterze poprawnościowym i semantycznym. Warto to podkreślić, ponieważ to typowa cecha wykładu Krasnowolskiego, który przedstawia każde omawiane zagadnienie w możliwie najszerszym ujęciu oraz grupuje części mowy i zdania w kategorie semantyczne.\nPierwszą częścią zdania, którą omawia, jest podmiot klasyfikowany jako gramatyczny, czyli występujący w mianowniku (Róża kwitnie. Zadudniło coś po mieście.), domyślny (Nie mówmy już o tym. – podmiotem domyślnym w tym zdaniu jest zaimek osobowy my) lub logiczny (Było czego się przestraszyć.). Krasnowolski wyróżnia także zdania bezpodmiotowe, w których funkcję orzeczenia mogą pełnić czasowniki w formie nieosobowej lub wyrażenia nieosobowe, dokładnie opisywane przez niego i podzielone na dwie kategorie: 1) Słowa nieosobowe zjawisk rzeczowych, 2) Słowa nieosobowe czynności ludzkiej. Wśród pierwszej grupy na podstawie kryterium semantycznego wyróżnia następujące podgrupy:\nw kategorii 1) – a) słowa nieosobowe zjawisk rzeczowych oraz b) słowa nieosobowe czynności ludzkiej – mogą wyrażać czynności w zwykłych warunkach przypisywane odpowiednio podmiotom rzeczowym, ale bez wskazywania wyraźnego/domyślnego podmiotu, opisujące:\nzmiany pogodowe lub pory dnia (grzmi, pada, błyska, trzaska);\nzjawiska postrzegane zmysłami (miga, roi się, wre, kłębi się, tętni), także w połączeniu z czasownikiem być (Słychać wesołe pląsy i śpiewanie.);\nodczucia fizyczne (ćmi się, swędzi, burczy, mdli), zjawiska poznawane tylko na podstawie ich początków lub skutków (zanosi się na, przychodzi do, kończy się na, ma się ku);\nodnoszenie sukcesu (wiedzie się, powodzi się, szczęści się);\ncel działania lub ochotę do czegoś, a także jej braku (chodzi o coś, zależy na czymś, chce się czegoś, odechciewa się czegoś);\nobfitość lub brak czegoś (Nie było co rzec na tak stanowczą odmowę.);\nzjawiska wyrażane za pomocą połączeń przyimkowo-rzeczownikowych (nie do śmiechu, było po uroku, nie do snu było);\nzdarzenia (bywa, zdarza się, trafia się, staje się),\nkonieczność logiczną lub moralną (okazuje się, należy, godzi się, przystoi);\nprzywidzenia (widzi się, marzy się, roi się, śni się);\nodczucia moralne (cieszy, dziwi, martwi, mierzi; s. 15–20).\nDo kategorii 2) należą czasowniki – mogą wyrażać czynności w zwykłych warunkach przypisywane podmiotom ludzkim, których nie można nazwać. Jak tłumaczy Krasnowolski: ,,Przy takich orzeczeniach bezpodmiotowych często ma się na myśli osobę pierwszą lub drugą, a więc wiadomą; lecz pierwszej przez skromność, a drugiej przez delikatność nie chce się wprost nazwać” (s. 20). W wypadku tej kategorii nie zostały wyróżnione podtypy semantyczne.\nOrzeczenie w gramatyce jest klasyfikowane jako pojedyncze (gryzło, garnęli się, rosły) lub złożone (jest winny), czyli imienne, choć autor nie używa wprost takiego terminu, lecz mówi o orzeczniku imiennym, któremu towarzyszy łącznik. Gramatyk podaje szczegółowe zasady użycia orzecznika przymiotnego i rzeczownego, jednak poświęca najwięcej uwagi orzecznikowi rzeczownemu – skrupulatnie omawia jego użycie w poszczególnych przypadkach i jego znaczenie. Orzecznik rzeczowny może występować w dwóch przypadkach, a mianowicie w mianowniku i narzędniku. Pierwszy przypadek stosuje się dla oznaczenia stałych (lub względnie stałych) cech podmiotu, takich jak: płeć, narodowość, zawód, charakterystyka, wyrażonego zaimkiem osobowym, np. ,,Ja jestem stara kobieta”. Stąd częste użycie orzecznika rzeczownego wyrażonego mianownikiem w zdaniach definiujących cechy podmiotu, np. ,,Podobieństwo to nie tożsamość”. Z kolei niestałe oraz ujęte metaforycznie cechy podmiotu wyraża orzecznik rzeczowny w narzędniku, np. ,,Sama obrona zapłatą tobie jest". Ten sam przypadek jest używany na oznaczenie funkcji podmiotu lub rodzaju, który reprezentuje, np. ,,Woźny jest posłem prawa”. Wreszcie orzecznik w narzędniku, nazywany przez A. Krasnowolskiego orzecznikiem skutkowym ze względu na wyrażenie rezultatu czynności opisanej w zdaniu, występuje po takich czasownikach jak: stać się, zostać, pozostać, okazać się, zwać się, nazywać się, być mianowanym, być nazywanym i in.\nGramatyk nie posługuje się nazwami przypadków, lecz określa je za pomocą liczebników porządkowych, np. ,,Orzecznik w 6-ym przyp. oznacza stan lub przymiot niestały, przygodny, niezupełnie właściwie przypisywany podmiotowi, niezupełnie mu odpowiedni” (s. 34). Tylko w podrozdziale, w którym omówione zostały funkcje przypadków, użyte są ich łacińskie nazwy.\nWarto wspomnieć tu również o wymienianym przez językoznawcę dopełniaczu własnościowym, który może być użyty zamiast orzecznika przymiotnego tak jak w następującym zdaniu: Broń też była wcale nie do kalibru (= niedobrana). Dopełniacz własnościowy to połączenie rzeczownika w dopełniaczu z przymiotnikiem.\nWśród drugorzędnych członków zdania A. Krasnowolski wymienia określenia rzeczownika, określenia czasownika i przymiotnika oraz dopełnienia. Określeniami rzeczownika mogą być przymiotniki lub rzeczowniki (dawne miejsca, sobole ogony, srebrzyste zasłony). Gramatyk nie przeprowadza dalszej klasyfikacji przydawek przymiotnych, ale o niektórych z nich wspomina w książce (np. o przydawce przymiotnej okolicznościowej). Szczegółowo opisuje związki zgody i rządu między przydawkami przymiotnymi a określanym przez nie rzeczownikiem, a najwięcej uwagi poświęca przydawkom przymiotnym wyrażonym liczebnikiem. Różnice między przypadkami wymaganymi przez liczebniki od 5 wzwyż tłumaczy ich genezą: według Krasnowolskiego były to pierwotnie rzeczowniki rodzaju żeńskiego, co potwierdza istnienie form piątka, szóstka, siódemka.\nSpośród przydawek rzeczownych wyodrębnia przydawkę rzeczowną określającą (szewc Onufry) i przydawkę rzeczowną okolicznościową (Ojciec leży chory.). Pierwsze pojęcie obejmuje nazwy własne i gatunkowe, tytuły oraz określenia zaimka osobowego. Do kategorii przydawek rzeczownych okolicznościowych A. Krasnowolski zalicza również dopełniacz określający, czyli rzeczownik lub zaimek rzeczowny występujący w dopełniaczu, połączony związkiem rządu z innym, nadrzędnym wobec niego rzeczownikiem. Wyróżnia następujące typy dopełniaczy określających: ogółowy (całości i materii), dzierżawczy, podmiotowy, przedmiotowy, jakościowy, zawartości i wyjaśniający:\n1. Dopełniacz ogółowy – wyraża pojęcie ogólniejsze niż określany rzeczownik; dzieli się na dopełniacz ogółowy całości i materii (brzeg przepaści, sztuka płótna).\n2. Dopełniacz dzierżawczy – oznacza posiadanie czegoś; można wyróżnić tu dopełnienie materialne (książka brata, dom sąsiada) i wzajemne (dzieci tego ojca, brat przyjaciela).\n3. Dopełniacz podmiotowy – to określenie wykonawcy czynności lub właściciela pewnego przymiotu (praca człowieka).\n4. Dopełniacz przedmiotowy – może być utworzony tylko od czasowników przechodnich i oznacza przedmiot czynności, wyrażonej przez rzeczownik główny (zarząd kraju, założyciel Rzymu).\n5. Dopełniacz jakościowy – określa cechę rzeczownika (przymiot lub jakość, np. człowiek wysokiego wzrostu, dąb nadzwyczajnej grubości).\n6. Dopełniacz zawartości – używamy go przy rzeczownikach na określenie pojemności, zawartości czegoś (kraina dostatków, plac marzeń).\n7. Dopełniacz wyjaśniający – stanowi szczegółowe wyjaśnienie określanego rzeczownika (grzech nieposłuszeństwa, tytuł hrabiego).\nNa końcu wymienia określenie przyimkowe, będące połączeniem rzeczownika z przyimkiem, pełniące funkcję dodatkowego objaśnienia innego rzeczownika (np. strzecha ze słomy).\nCzęść poświęcona przydawkom zawiera również wyszczególnienie skrótów zdań powstałych za pomocą przydawek. W Systematycznej składni języka polskiego zostały krótko omówione następujące przykłady tego typu zdań:\n1. Dopowiedzenie przymiotne określające, będące skrótem zdania określającego.\n2. Dopowiedzenie przymiotne okolicznościowe, wyrażające skrócone zdanie okolicznościowe.\n3. Dopowiedzenie rzeczowne okolicznościowe, czyli skrót zdania przyczynowego.\nOkreślenia czasownika i przymiotnika są opisywane za pomocą terminu okoliczność, odpowiadającemu współcześnie terminowi okolicznik. Krasnowolski wyróżnia sześć rodzajów okoliczności: miejsca (tu i ówdzie, tam), czasu (zawsze, natychmiast), przyczyny (zemdlał od gorąca, zmarł postrzałem), celu (pójść na wojnę, na grzyby pospieszył), sposobu (pomyślana głęboko, odpowiedz mi krótko) i stopnia (konie znużyły się bardzo, całkiem mi ręce zemdlały). Każdy z wymienionych rodzajów jest dokładnie i szczegółowo omawiany pod względem użycia różnych części mowy w funkcji okoliczników. Dużo uwagi poświęcono przyimkom: przypadkom, którymi rządzą, oraz podziałowi przyimków. Autor wyróżnia bowiem przyimki właściwe i niewłaściwe – pierwsza grupa obejmuje przyimki, które nie mogą być innymi częściami mowy, pełnią więc jedynie funkcję przyimków; w ramach drugiej kategorii znajdują się natomiast takie przyimki, które mogą być również przysłówkami (np. blisko).\nW gramatyce Krasnowolskiego nie pojawia się szczegółowa klasyfikacja okoliczności miejsca, celu i czasu, lecz, o ile to możliwe, wśród przyimków pełniących te funkcje zostają wskazane poszczególne grupy semantyczne. Przykładowo przyimki czasu mogą określać przedział czasu, częstotliwość, moment końcowy lub długość czynności.\nDalsza klasyfikacja okoliczników została przedstawiona tylko w wypadku okoliczników stopnia, sposobu i przyczyny. Okoliczniki sposobu dzieli na: okoliczność towarzyszącą (Byłem z bratem na spacerze.), określenie narzędzia (Rąbię siekierą.), określenie środka (Kartka była rozcięta nożem.), porównawcze określenie sposobu (Błyskiem minął wiek szczęśliwy.) i skutkowe określenie sposobu (Nadaremnie Kropiciel dąsa się i miota.), wyrażające ubocznie sposób wykonania czynności.\nPowyższy fragment trafnie ilustruje charakterystyczny wywód A. Krasnowolskiego, który w całej swojej gramatyce stara się podać maksymalnie wiele szczegółów i informacji uzupełniających, tak aby jego odbiorca otrzymał pełną wiedzę na temat składni polszczyzny, a także powiązanych z nią zagadnień fleksyjnych i poprawnościowych. Wiedzę z zakresu różnych zjawisk syntaktycznych uzupełniają liczne uwagi (jak na przedstawionym powyżej zdjęciu) o formach nietypowych bądź mniej powszechnych. Tak rozległy zakres podawanych informacji oraz ich szczegółowość podkreśla dydaktyczny cel publikacji, która z powodzeniem mogłaby być podręcznikiem dla obcokrajowców chcących nauczyć się języka polskiego.\nPodobnie Krasnowolski opisuje okoliczniki stopnia, wśród których wyodrębnia okoliczność ograniczającą, porównawcze określenie stopnia, skutkowe określenie stopnia, określenie porządku i określenie ilości. Najistotniejszy jednak jest podział okoliczników przyczyny na:\na) przyczynę realną, czyli przyczynę faktu lub postępowania (Tym strachem ziemia drżała.);\nb) przyczynę logiczną, czyli przyczynę poznania (Znam ciebie ze sławy.);\nc) przyczynę konieczną, czyli warunek (W przypadku wojny tobie cała tajemnica wiadoma.);\nd) przyczynę niewystarczającą, czyli ustępstwo (Wszyscy pomimo zakazu w las pobiegli; s. 70).\nPrzedstawiony podział został szczegółowo omówiony z podaniem przykładów oraz wskazaniem konkretnych przyimków wprowadzających poszczególne okoliczności przyczyny w zdaniach. Przykładowo przyczynę warunku można wyrazić za pomocą przyimków z, bez, przy oraz wyrażeń przyimkowych w przypadku, na miejscu i in.\nOkoliczności stopnia zostały podzielone na określenia miary, względu, porządku i ilości. Podobnie jak we wcześniejszych paragrafach Krasnowolski opisał, za pomocą jakich części mowy wyraża się poszczególne typy okoliczności stopnia.\nOstatnią omawianą grupę stanowią dopełnienia, czyli określenia czasowników i przymiotników względnych, a wiec tych, które wymagają dodatkowego wyrażenia, aby formułować pewną cechę (np. żądny czegoś). Ogólny podział dopełnień czasowników na dopełnienie bliższe i dalsze pokrywa się ze współczesnymi propozycjami syntaktycznymi. Dodatkowo dopełnienia bliższe zostały podzielone na dopełnienia:\n1. Bierne – dopełnienie jest przedmiotem czynności (Kapłany i proroki i kaznodzieje rano, to jest pilno, budzi Pan Bóg.);\n2. Skutkowe – przedmiot wyrażony w dopełnieniu powstaje wskutek czynności (Miłość rodzi zgodę.);\n3. Materialne – czynność powoduje zużycie przedmiotu (splatać włosy).\nPoza tą klasyfikacją znajdują się dopełnienie bliższe cząsteczkowe (Masz wuj gorzałki! Tadeusz nadstawił uszu.) i dopełnienie bliższe przedmiotu niedosięgniętego (Nic nie widział, nie dostrzegł niczyjego śladu.). Pierwsze pojęcia obejmuje przedmioty, które tylko częściowo są poddane czynności. Dopełnienie bliższe przedmiotu niedosięgniętego opisuje przedmiot, który nie zostaje poddany czynności i dzieli się na ujemne (czynność nie dosięga przedmiotu wcale) i oddalenia (czynność oddala przedmiot).\nOpis dopełnień dalszych jest poprowadzony nieco inaczej, gdyż ich rozgraniczenie opiera się na sposobie wyrażania, a więc doborze części mowy mającej pełnić funkcję dopełnienia. Oddzielnie zostały omówione dopełnienia składające się jedynie z rzeczownika w konkretnych przypadkach i w połączeniu z czasownikami należącymi do różnych grup semantycznych. Można zauważyć, że Krasnowolski stara się podać i opisać jak największą liczbę zasad składniowych za pomocą podejścia indukcyjnego. Przy takiej obfitości czasowników wymagających dopełnienia często nie było możliwe przeprowadzenie klasyfikacji, dlatego autor wybiera tylko niektóre grupy czasowników i je omawia.\nDrugą grupę stanowią dopełnienia dalsze przyimkowe. Tutaj również dochodzi do szczegółowego opisania semantyki poszczególnych przyimków i czasowników im towarzyszących, co ilustruje poniższy fragment:\nOmówieniu dopełnień towarzyszy również wzmianka o podziale przymiotników, które mogą być kategoryzowane jako względne i bezwzględne. Przymiotniki bezwzględne wyrażają jakąś cechę samą w sobie, niewymagającą dopełnienia, mają więc kompletne znaczenie, np. zielony, martwy, pracowity. Natomiast przymiotniki względne wymagają takiego dopełnienia, np. można być tylko żądnym czegoś, podobnym do czegoś.\nWszystkie opisywane powyżej części zdania mogą wystąpić w wypowiedzi kilkakrotnie, dlatego osobny podrozdział Krasnowolski poświęca sposobom łączenia różnych części zdań. Zasady spajania ich za pomocą spójników lub znaków interpunkcyjnych zależą od stosunku, jaki zachodzi między nimi. Może on mieć charakter równorzędny lub współrzędny, a w ramach tego ostatniego autor wyróżnia też związek łączny i rozłączny.\nRozdział II rozpoczyna omówienie związków formalnych występujących między poszczególnymi elementami zdania. Autor wyróżnia cztery typy takich związków składniowych: stosunek zgody, stosunek rządu i zależności, stosunek względu, stosunek przynależności. Definicje związku zgody i przynależności zaproponowane przez Krasnowolskiego odpowiadają współczesnemu pojmowaniu tych pojęć, dlatego warto skupić się na pozostałych typach relacji przedstawionych przez autora. Stosunek rządu i zależności został przez gramatyka ograniczony do związków występujących między ,,czasownikiem, rzeczownikiem słownym i przymiotnikiem, a jego dopełnieniem” (s. 165). Definicja tego pojęcia nie pokrywa się z jego współczesnym rozumieniem, według którego wyraz nadrzędny ,,rządzi” zależnym wobec niego wyrazem podrzędnym. Stosunek względu, zgodnie z opisem autora, ,,polega nie na zupełnej zgodzie, lecz na pewnym przystosowywaniu się jednych wyrazów do drugich” (s. 165). W zdaniu: Król jechał pierwszy, a za nim ciągnęło rycerstwo, taki związek występuje między rzeczownikiem król, a zaimkiem osobowym nim, który zgadza się pod względem rodzaju i liczby z rzeczownikiem, lecz nie pod względem przypadka – ten jest zależny od przyimka poprzedzającego zaimek.\nOsobny passus poświęca Krasnowolski omówieniu syntaktycznych funkcji deklinacji i przyimków: ,,Deklinacja (…) ma na celu umożebnienie imionom spełniania funkcji członków zdania. Gdzie same końcówki przypadkowe nie wystarczają, tam jako słówko formalne dodaje się przyimek” (s. 169).\nW długim i szczegółowym wywodzie autor omawia znaczenie przyimków oraz ich podział.\nNastępny podrozdział jest poświęcony funkcjom syntaktycznym koniugacji. Według gramatyka ,,(…) koniugacja służy czasownikom do wyrażenia różnych względów, jakim podlega orzeczenie zdania” (s. 188). W tej części omówione zostały również funkcje syntaktyczne czasów, imiesłowów, trybów i strony biernej. Na uwagę zasługuje podział czasowników niedokonanych i dokonanych\n1. Czasowniki niedokonane:\na) słowa czynności trwałej (Ty drżysz od zimna. Wokoło psy gonią, straszą, rwą.),\nb) słowa stanu powstającego (Gwiazdy gasły z wolna. Bez obrony więdnie pieszczony powój.),\nc) słowa czynności częstotliwej (Z cymbałami chadzał niegdyś po dworach. Ojciec jego pobożne pisywał kazania.).\n2. Czasowniki dokonane:\na) słowa czynności zamkniętej (Oni wsiedli, broń wzięli, pobiegli. Wyście się tam ogrzali, gdzie drugi się sparzył.),\nb) słowa czynności doraźnej (Palnął furman z bicza. Wrzasły trąby, szczęknęły podkowy.).\nPowyższe fragmenty Systematycznej składni języka polskiego pokazują, że wbrew tytułowi w swojej gramatyce Krasnowolski nie ograniczył się do opisu syntaksy polszczyzny, lecz zawarł również wiele cennych i niekiedy niezwykle szczegółowych informacji z zakresu fleksji, semantyki i poprawności językowej.\nDopełnieniem opisu różnych środków formalnych są uwagi dotyczące szyku zdania pojedynczego. Jak zauważa autor, w polszczyźnie obowiązuje szyk swobodny, lecz nie dowolny, dlatego językoznawca podaje kolejność poszczególnych części zdania. Przykładowo szyk przydawek powinien być następujący:\n– przydawka rzeczowna, dopełniacz i określenie przyimkowe stoją po określanym rzeczowniku (bez włoski, biegun północny)\nCzęść II – O zdaniu złożonym\nW drugiej części swojej gramatyki A. Krasnowolski opisuje zagadnienia syntaktyczne związane ze zdaniami złożonymi. Autor dzieli zdania złożone na: współrzędne, podrzędne i nadrzędne pod względem związku zachodzącego między poszczególnymi zdaniami składowymi.\nW pierwszym rozdziale przedstawia szczegółowy podział zdań współrzędnych, a swoją klasyfikację opiera na stosunku logicznym, polegającym na:\n1. Podobieństwie wyrażanych treści lub następstwie czasowym, co jest charakterystyczne dla zdań łącznych (Zerwał się, i widzenie zaraz uciekło.),\n2. Przeciwieństwie myśli lub czasu, co można zauważyć w zdaniach przeciwstawnych (Dobra chęć twoja, lecz nie miły skutek.),\n3. Związku przyczyno-skutkowym między zdaniami składowymi, które można w takim wypadku nazwać wynikowymi (Mój to przyjaciel, więc go znam.).\nRozróżnienie poszczególnych typów zdań współrzędnych ułatwiają charakterystyczne spójniki, których semantyka i kategoryzacja są opisane w osobnym paragrafie.\nPodstawę podziału zdań podrzędnych stanowią następujące kryteria:\n1. Formalne zespolenie zdań składowych,\n2. Część mowy, którą zdanie omawia,\n3. Część zdania, którą zdanie zastępuje.\nNa podstawie kryterium 1. wyodrębnia zdania spójnikowe, pytajne i względne. Kryterium 2. pozwala na wydzielenie zdań rzeczownych, czasownikowych, przymiotnych i przysłówkowych, natomiast kryterium 3. – zdań podmiotowych, orzecznikowych, określających, okolicznościowych i dopełniających. Obecność spójników wprowadzających poszczególne zdania podrzędne pomaga w ustaleniu typów zaproponowanych przez Krasnowolskiego. Najwięcej uwagi językoznawca poświęca zdaniom okolicznościowym, które poddane zostały szczegółowemu podziałowi.\nWyście się tam ogrzali, gdzie się drugi sparzył (s. 251).\nNie czas żałować róż, gdy płoną lasy (s. 252).\nMorze tylko burzyło się, ponieważ przypływ wzbierał (s. 258).\nLew, ażeby dał dowód, jak wielce łaskawy, przypuszczał konfidentów do swojej zabawy (s. 267).\nŚmigownicę ustawiono właśnie tak, aby na obronę wrot służyć mogła. (s. 269).\nWszyscy pobiegli ku miasteczku, tak zwinnie i chyżo, jakby im lat odjęto, a sił dodano (s. 271).\nKazałem go umyślnie za wieś wyprowadzić, by się tu panna huku muszkietów nie przelękła, jako że niewiasty bywają czułe i płochliwe (s. 258).\nJeżeli nie zechcą po dobrej woli tu przybyć, to ich wsadzisz w kolaskę, otoczysz dragonami i przywieziesz (s. 261).\nCo tobie się stało, że smutny siedzisz i mówisz tak mało? (s. 260)\nOsoba jej, jakkolwiek uczyniła na nim dobre wrażenie, była mu obojętną (s. 265).\nJeśli nie pośpieszysz, to przyjdziesz za późno (s. 261).\nGdyby kiedy co ważnego wypadło, drzwi moje dla pana otwarte (s. 262).\nŻeby co było, toby mój mąż najpierwszy wiedział (s. 263).\nDzieła dobrze pisane, bawiąc i ucząc, powiększają liczbę czytelników (s. 268).\nNaumyślnie czynił tak, aby go spostrzeżono (s. 269).\nWielka bieda, równie jak wielkie szczęście, czyni człowieka zuchwalszym (s. 269).\nKrasnowolski opisuje również imiesłowowe równoważniki zdania, którym nadaje miano skrótów podrzędnych, ponieważ powstają ze skrócenia zdań względnych i okolicznościowych.\nDrugą część gramatyki zamyka rozdział opisujący środki formalne występujące w zdaniu złożonym: czasy, tryby, związki syntaktyczne między wyrazami w zdaniach oraz spójniki. Te ostatnie autor dzieli na podrzędne i współrzędne.\nW rozdziale II opisuje, za pomocą jakich rozwiązań systemowych łączy się zdania składowe w obrębie zdań złożonych. Według Krasnowolskiego są to: koniugacja, spójniki, zaimki i przysłówki (zwłaszcza względne i pytajne) oraz szyk.\nDzieło Antoniego Krasnowolskiego doczekało się trzech wydań i skróconej, zmodyfikowanej wersji opublikowanej jako Składnia języka polskiego (mniejsza), co z pewnością świadczy o pozytywnej recepcji tej gramatyki. Pochlebstw nie szczędził autorowi Mieczysław Rowiński [,,Ateneum”1897], który doceniał dokładność dzieła:\nPrzede wszystkim mamy tu zgromadzone, rozklasyfikowane i ochrzczone odpowiedniemi nazwami niemal wszystkie zjawiska syntaktyczne, jakie spotykamy w naszej mowie, (…) tak iż przy rozbiorze syntaktycznym jakiegokolwiek ustępu z naszych najnowszych i dawniejszy pisarzy książka pana K. nigdy nas prawie nie zawiedzie [,,Ateneum” 1897, 362].\nRecenzent chwalił również wprowadzenie nowej, brakującej terminologii i systematyczny – choć według niego nieużyteczny – układ dzieła. Doceniał obfitość szczegółów, logikę opisu i przedstawianych klasyfikacji:\n[Autor] przeprowadza klasyfikację prawie ze ścisłością i drobiazgowością przyrodnika, tak iż obecni nauczyciele i ucząca się młodzież nie będą potrzebowali okłamywać się mimowoli i wmawiać w siebie, że np. zdania przyczyny realnej i przyczyny logicznej (…) – to jedno [,,Ateneum” 1897, 363].\nKrytykował natomiast brak odwołań do innych językoznawców, z których koncepcji A. Krasnowolski z pewnością korzystał, oraz pewną pobłażliwość wobec kwestii poprawnościowych, w szczególności niekonsekwentne wskazywanie obcych konstrukcji składniowych.\nZ pewnością niektóre zarzuty Rowińskiego są słuszne. Obfitość podawanych szczegółów i przykładów rzeczywiście zapewne przytłacza odbiorcę, który może mieć trudności ze znalezieniem poszukiwanych zagadnień. Należy jednak docenić gramatyka za ogromny zakres opisanych zjawisk syntaktycznych, które dotychczas były niedefiniowane lub opisywane w niewystarczającym stopniu, żeby mogły sprostać potrzebom nauczycieli i uczniów. Wbrew opinii recenzenta warto również pozytywnie ocenić brak jednoznacznego krytykowania bądź upowszechniania poszczególnych form składniowych w dziele. A. Krasnowolski przyjmuje w swoim dziele pozycję obserwatora języka i zachodzących w nim zmian – nie wskazuje, która z konkurujących form jest lepsza lub poprawna, lecz notuje obecność obydwu. Autor nie lekceważy jednak kwestii poprawnościowych i czytelnie wskazuje różne barbaryzmy syntaktyczne (np. rusycyzm – Ukradli u nas konia), których użytkownicy polszczyzny powinni unikać. Szczegółowość podawanych informacji również świadczy o trosce Krasnowolskiego o upowszechnianie poprawnych form językowych.\nPracę Krasnowolskiego docenił również Stanisław Urbańczyk, który krótko zrecenzował Systematyczną składnię języka polskiego jako ,,najważniejszą pozycję przed ukazaniem się prac składniowych Klemensiewicza” o bardzo wysokim poziomie [Urbańczyk 1993, 100]. Z kolei Jerzy Podracki zwrócił uwagę na kilka nowatorskich koncepcji autora:\n(…) Krasnowolski – właściwy twórca na gruncie polskim opozycji pojęciowej: podmiot gramatyczny – podmiot logiczny. Opiera się ona na dwóch kryteriach: formalnym (…) i logicznym (jest o podmiocie mowa w zdaniu lub nie jest), przy czym drugie kryterium jest u Krasnowolskiego jeszcze niejasne i niekonsekwentnie stosowane, bo odnosi się jedynie do podmiotu logicznego (...) [Podracki 1982, 88].\nPodkreślił również, że dopiero Krasnowolski jednoznacznie oddzielił zdania bezpodmiotowe od jednoelementowych oraz wyodrębnił przydawkę jako określenie rzeczownika. Zauważył odrębny status dopowiedzenia, choć jeszcze nie określał go jako części zdania, lecz nazywał je skrótem zdania określającego. J. Podracki docenił również wyczerpujący opis dopełnień, uwzględniający znaczenie, związki syntaktyczne i omówienie części mowy nadrzędnika, zwrócił uwagę na pogłębioną interpretację okolicznika tej części zdania:\nW opisie poszczególnych klas semantycznych autor podaje najpierw pytania prezentujące ogólne znaczenie, a następnie dokładnie przedstawia sposoby wyrażenia danej okoliczności (np. typy przysłówków, rzeczowniki z przyimkami i bez przyimków itd.). W trzech klasach (przyczyna, sposób, stopień) wprowadza dodatkowe podtypy logiczno-znaczeniowe (...) [Podracki 1982, 175].\nPolskie językoznawstwo zawdzięcza A. Krasnowolskiemu wyodrębnienie okolicznika porównawczego, okolicznika względu i okolicznika okoliczności towarzyszącej.\nSyntaktyczna składnia języka polskiego była pierwszym podręcznikiem poświęconym w całości synchronicznemu opisowi jednego działu gramatyki. Jak podkreśla Mirosław Skarżyński: ,,Początkiem tego nurtu była wydana w 1897 r., Systematyczna składnia języka polskiego A. Krasnowolskiego. Był to pierwszy dział gramatyki wyrwany językoznawstwu historycznemu i opracowany opisowo w postaci odrębnej książki” [Skarżyński 2001, 37].\nM. Skarżyński zwraca uwagę również na znaczenie przypisywane przypadkom: ,,Równie wyraźnie jak Pilat opowiada się za syntaktyczną (przede wszystkim) koncepcją przypadków A. Krasnowolski (…). Również on przyjmuje tezę o rozwoju funkcji przypadkowych od sygnalizowania stosunków przestrzennych do wyrażania refleksji abstrakcyjnych” [Skarżyński 2001, 37]. Według A. Krasnowolskiego deklinacja umożliwia rzeczownikom wchodzenie w związki syntaktyczne z czasownikami, a co za tym idzie – tworzenie zdań. Jednakże nie wszystkie przypadki mogą stanowić część tych samych relacji składniowych, dlatego autor wprowadza podział na 1) przypadki nie rządzone (niezależne) oraz 2) przypadki rządzone (zależne). Do pierwszej grupy należą mianownik i wołacz, ,,[j]ednak jest między niemi ta różnica, że nominativus wchodzi w skład zdania i łączy się syntaktycznie z innemi wyrazami w stosunku zgody; vocativus zaś wcale nie łączy się z wyrazami zdania, nie wchodzi w bezpośredni związek z formą orzekającą czasownika i stanowi sam dla siebie zdanie zarodkowe” (s. 170). Wołacz może więc stanowić zdanie samo dla siebie, co jest sprzeczne z definicją zdania zaproponowaną przez autora.\nZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, Warszawa 2009.\nStanisław Konarski, Krasnowolski Antoni, [w:] Polski słownik biograficzny, pod red. Bogusława Leśnodorskiego, t. XV, Kraków 1970.\nJerzy Podracki, Koncepcje składniowe w gramatykach języka polskiego (od O. Kopczyńskiego do Z. Klemensiewicza), Warszawa 1982.\nMieczysław Rowiński, [Recenzja w sekcji Rozbiory i sprawozdania] ,,Ateneum – Pismo Naukowe i Literackie”, t. IV, z. II, Warszawa 1897, s. 361–369.\nW niniejszej książce miałem zamiar nakreślić, o ile możności, dokładny obraz języka polskiego pod względem budowy zdania.\nKażdy nauczyciel, uprawiający t.zw. ,,rozbiór logiczny" (a raczej syntaktyczny), wie z doświadczenia, że w większej części wątpliwych wypadków napróźnoby szukał wyjaśnienia w naszych gramatykach. Otóż o te wątpliwości i trudności, zwykle starannie omijane, głównie mi chodziło. Uważny czytelnik znajdzie w mojej Składni niemało szczegółów, na które dotychczas nikt nie zwracał uwagi, albo które zupełnie błędnie wyjaśniano.\nNaturalnie wraz z materiałem omawianym urosła także i liczba terminów technicznych, co ze względów pedagogicznych nie jest pożądane. Jednak mniemam, że trzeba było przedewszystkim zebrać i uwydatnić to, co jest, co w języku naszym rzeczywiście się objawia; a rzeczą pedagogów zawodowych będzie wybrać z tego materiału to wszystko, co będzie odpowiednie do nauki szkolnej.\nUnikałem, o ile się dało, tworzenia nowej terminologii; użyłem przeciwnie po większej części terminów znanych, mniej lub więcej przyjętych, choć niekiedy w nieco odmiennym znaczeniu.\nCo się tyczy układu treści, to starałem się go uczynić, o ile można, systematycznym.\nW dotychczasowych gramatykach napotykamy zwykle taki układ: 1. Nauka o zdaniu pojedynczym. 2. Składnia zgody. 3. Składnia rządu. 4. Składnia czasownika. 5. Nauka o zdaniu złożonym. 6. O szyku wyrazów.\nTaki układ systematycznym nie jest, bo jest oparty na kilku różnych zasadach podziału i nie tworzy całości, lecz raczej zlepek szczegółów, dodawanych do siebie, jakby coraz to nowe dodatki. Obok nauki o zdaniu pojedynczym umieścić można tylko naukę zdaniu złożonym; wszelkie inne rozdziały mają charakter zbytecznych dodatków. Podział na składnię zgody i składnię rządu oparty jest znowu na innej zasadzie, a mianowicie na stosunkach formalnych pomiędzy członkami zdania. Ta zasada mogłaby również posłużyć do systematycznego podziału składni, lecz trzebaby dodać jeszcze dwa inne stosunki (względu i przynależności), a następnie wtłoczyć cały materiał w te cztery rozdziały, usuwając wszelkie inne rozdziały, jako zbyteczne. Zresztą w składni rządu mówią zwykle o użyciu wszystkich przypadków, nawet tych, które nigdy nie są rządzone (jak 1. i 5.), albo rzadko są rządzone (jak 6.), co jest oczywistym brakiem zastanowienia. Rozdział naszych gramatyk p.t. ,,Składnia czasownika" oparty jest na innej jeszcze zasadzie podziału. I na tej zasadzie możnaby oprzeć systematyczny podział składni, lecz trzebaby w dalszych rozdziałach mówić o składni rzeczownika, przymiotnika, przysłówka it.d., czyli trzebaby po kolei wyłożyć, jakie znaczenie mają wszystkie części mowy w budowi zdania. Ostatni rozdział naszych gramatyk (,,O szyku wyrazów") ma już zupełnie cechę dodatku i żadnym węzłem logicznym nie jest powiązany z resztą rozdziałów.\nMniemam, że podział, jakiego ja użyłem, jest bardziej systematyczny. W nauce o zdaniu pojedyńczym i w nauce o zdaniu złożonym cała składnia mieścić się powinna. W każdym z dwóch głównych rozdziałów rozbieram budowę zdania osobno ze strony treści i osobno ze strony formy. Jeśli wskutek tego nieuniknione są powtórzenia, to nic to nie szkodzi, bo na takim oświetleniu z dwóch różnych stron jasność wykładu może tylko zyskać.\nTak samo w podziałach szczegółowych (n.p. w podziale zdań pobocznych) starałem się być systematycznym. Dotychczasowe podziały, oparte równocześnie na kilku różnych zasadach i nie tworzące jednej całości, urągają wszelkiej logice; wyglądają one tak, jak gdyby kto ludzi chciał dzielić na murzynów, mahometan, starców, szewców i ślepych.\nCo się tyczy wykładu, to starałem się połączyć jasność ze ścisłością, zwłaszcza w definicjach, które w wielu gramatykach są nader bałamutne. Unikałem zarówno gawędziarstwa, jak krasomówstwa, ponieważ ani jedno, ani drugie wcale się nie przyczynia do wyjaśnienia kwestii.\nPrzykłady powybierałem z najlepszych naszych prozaików i poetów od Reja do Sienkiewicza.\nNiniejszą Składnię chciałbym uważać za ostatnią część systematycznej Gramatyki polskiej. Pierwsza część obejmowałaby Fonetykę i Etymologię, a druga – Morfologię. Czy dwie te części kiedykolwiek opracuję, nie wiem.\nW końcu niech mi będzie wolno w tym miejscu złożyć podziękowanie p. Florianowi Łagowskiemu, którego przyjacielskiej zachęcie i światłym wskazówkom praca niniejsza w znacznej części zawdzięcza swe powstanie.\nWarszawa w grudniu 1896 r.\n1860–1873 Autonomia galicyjska\n1863 Wybuch powstania styczniowego\n1867 Ustanowienie monarchii austro-węgierskiej\n1867 Włączenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego do Związku Północnoniemieckiego\n1871 Zjednoczenie Niemiec i proklamacja II Rzeszy\n1904–1905 Wojna rosyjsko-japońska\n1905 Rewolucja 1905 r. przeciwko carowi\n1914–1918 I wojna światowa\nOpracowanie: Paulina Faliszewska (IJP UW)


KrajJest nowa wiceminister sprawiedliwości. Zastąpi Piebiaka\nKraj: Jest nowa wiceminister sprawiedliwości. Zastąpi Piebiaka\nDodano 9 września 2019, 16:22 13\nPrzypomnijmy, że Łukasz Piebiak został zdymisjonowany z funkcji wiceministra sprawiedliwości po publikacjach Onetu – według ustaleń portalu, miał on opłacać i kontrolować działalność internetowych hejterów, którzy publikowali w sieci materiały kompromitujące sędziów. Główną bohaterką afery jest kobieta o imieniu Emilia, która miała osobiście konsultować z Piebiakiem hejterską działalność.\nNową podsekretarz stanu w resorcie sprawiedliwości została dziś dr Anna Dalkowska, którą na wniosek Zbigniewa Ziobry powołał premier Morawiecki.\nJak zaznacza Ministerstwo Sprawiedliwości, Dalkowska to osoba powszechnie szanowana w środowisku sędziowskim, mająca wysokie kwalifikacje prawnicze i duży dorobek naukowy. W1996 roku zdała egzamin sędziowski, a pod odbyciu asesury sądowej w styczniu 2000 roku została powołana przez prezydenta RP na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Gdyni. Przez wiele lat pełniła w tym sądzie funkcję zastępcy przewodniczącego Wydziału I Cywilnego. Jednocześnie, jako sędzia orzekający, orzekała w skomplikowanych sprawach z zakresu prawa prywatnego.\nDr Dalkowska jest też autorką licznych publikacji z zakresu prawa, posiada też międzynarodowe doświadczenie z udziału w wielu konferencjach naukowych. Jej bogaty dorobek naukowy obejmuje około 60 pozycji z zakresu prawa i postępowania administracyjnego, egzekucyjnego, a także prawa cywilnego, w tym monografii i artykułów.\nW kierownictwie resortu Anna Dalkowska będzie odpowiadała m.in. za nadzór administracyjny nad sądownictwem, legislację z zakresu prawa cywilnego i administracyjnego oraz współpracę międzynarodową.\nAfera hejterska. Nowe informacje ws. Łukasza Piebiaka\nUnitra SA IP 11 września 2019, 21:30\nCzy i tym razem Ziobro dobrał sobie taką osobę, która ma za sobą kary dyscyplinarne?\nJudasze pseudokatoliccy IP 10 września 2019, 12:45\nPolak za pieniądze zatka odwróci wzrok od największego draństwa.\nPodejzliwy goi IP 9 września 2019, 21:31\nFacjate to ona ma hazarska , na bank Kwoke ma w poprzek jak ta stara Klunkwa S N\nz netu IP 9 września 2019, 19:43\nAfery nagród dla ministrów, KNF, PCK, asystentek Glapińskiego, Srebrnej, dwóch wież, koperty dla księdza, lotów Kuchcińskiego zgasły, nie wzruszyły suwerena i mało kto o nich wspomina. Obecnie gaśnie kolejna, gangu hejterów pod nosem Ziobry. A niektórzy mówią, że 500+ to godność.\ntymczasem IP 9 września 2019, 18:22\nRzecznik Radzik nie zaknebluje "Wyborczej". Sąd się nie zgodził na cenzurowanie tekstów\no "Kaście" u Ziobry.


Wątek: Problem ze sprzętem.\n19-07-13, 07:49 #1\nMam 19lat (nie uprawiałem jeszcze sexu, ze względu na mój wadliwy sprzęt :<)\nByłem u lekarza i okazało się, że podczas wzwodu nie schodzi mi napletek z żołędzia + mam za krótkie wędzidełko.\nZaproponowano mi operację obrzezania całkowitego (nie powiedziano mi jaki rodzaj czy wysoko czy nisko)\nChcę się dowiedzieć od was czy w moim wypadku dałoby rade zrobić plastykę napletka, czy też obrzezanie nie całkowite.\nNie uprawiałem jeszcze nigdy sexu i pewnie jak zostanę obrzezany będę się bał przez kolejne 10 lat.\nCzy jak poznam dziewczynę to nie przestraszy się obrzezanego mężczyzny.\nWolałbym pójść do jeszcze jednego lekarza, żeby upewnić się co on o tym sądzi (raczej prywatnie) pieniądze nie grają roli.\nWięc poradźcie mi dobrego lekarza w Warszawie.\nMam jeszcze jeden problem, gdyż wspomniałem lekarzowi, że od jakiś 4 lat nie mogę normalnie się załatwić. (szczypie mnie podczas oddawania moczu i rozpryskuje mi się cały mocz + potrafię cały dzień się nie załatwiać w szczególności poza domem)\nTen na to rzekł, że badania moczu są w normie, więc nie widzi problemu.\nJeżeli lekarz mówi o obrzezaniu to wie co mówi , obrzezanie jest lepsze i mniej problematyczne bo po plastyce trzeba ćwiczyć napletek a często są z tym problemy i ból oraz czasami plastyka nic nie daje i problem bo trzeba robić poprawkę.\nNa forum masz opinię o lekarzach.\nKobiety wolą obrzezanych ze względu na lepsza higienę.\nMasz problem z moczem bo masz infekcje a winnym jest stulejka , zrobisz obrzezanie to problem powinien zniknąć, pod warunkiem ze urolog da leki i zauważy tą infekcje.\n21-07-13, 20:28 #3\nOczywiście przeprowadzałeś badania statystyczne z poprawną metodologią badań i podajesz wnioski z badań, tak ?\nNa szczęście większość facetów się tam myje.\nPlamka, czy jest cos nie tak z moim sprzętem?\nOstatni post / autor: 15-08-13, 21:43\nPrzez Luki97 w dziale Stulejka\nOstatni post / autor: 09-01-13, 22:59


Styl retro - Najnowsze informacje - WP Kobieta\nWielka metamorfoza Katarzyny Żak. Ona jest jak kameleon!\nUlubienica widzów zagrała w "Komedii o napadzie na bank", która rozgrywa się w małym sennym miasteczku na prowincji Stanów Zjednoczonych. Aktorka znana z serialu "Ranczo" tym razem zaprezentowała się...\nSukienki w stylu lat 50-tych i 40-tych świetnie sprawdzą się nie tylko podczas różnych uroczystości, ale też na co dzień. Grunt to wiedzieć z czym i jak je zestawić. Poniżej przedstawiamy kilka stylizacji,...\nHalle Berry wygląda olśniewająco\nDobiega pięćdziesiątki, kilka miesięcy temu urodziła dziecko, a wygląda jak młoda dziewczyna. Halle Berry jest jedną z najpiękniejszych gwiazd Hollywood, a jej nieprzeciętna uroda nie przemija z wiekiem.\nWpadka modowa Ady Fijał\nAda Fijał pojawiła się ostatnio na pokazie mody Łukasza Jemioła w stroju, który zdecydowanie podważa jej status ikony stylu.Celebrytka przeważnie prezentuje ciekawe stylizacje utrzymane w klimacie vintage....\nPin up girl - dziewczyna z okładki ubrana w obcisły sweterek z dużym dekoltem i wąską spódniczkę, w latach 50-tych rozpalała męskie zmysły. Jak nosić słodki styl pin up i nie wyglądać staromodnie? Wystarczy...\nRomantyzm w wielkim mieście\nSłodka kobiecość w nowoczesnym wydaniu MOHITO. Współczesna Coco ma charakter i nie boi się modowych eksperymentów. Łączy desenie, uwielbia dodatki, łamie konwenanse, a wszystko w jesiennej Retro inspiracji...


Tynk baumit silikatowo-silikonowy kolory\nTynk Baumit silikatowo – silikonowy StellaporTop ( Baumit StellaporTop) to przygotowana, hydrofobowa i przepuszczająca parę wyprawa tynkarska o gęstości pasty. Produkt ten przeznaczony jest do nakładania tynków zewnętrznych, z zacieraniem o fakturze rowkowej bądź z drapaniem. Tynk silikatowo – silikonowy StellaporTop Baumit przeznaczony jest do podłoży mineralnych. Można go nakładać zarówno ręcznie jak i przy użyciu maszyn.\nSkład i właściwości tynku StellaporTop Baumit\nW skład tynku silikatowo -silikonowego StellaporTop Baumit wchodzi żywica silikonowa, silikaty, substancje wiążące pochodzenia organicznego, mineralne środki wypełniające, barwniki i pigmenty, woda i pozostałe dodatki. Jedną z podstawowych właściwości tynku silikatowo- silikonowego Baumit jest jego odporność na zabrudzenia. Dzięki tej właściwości, namnażanie się mikroorganizmów na elewacji, w tym grzybów i alg jest o wiele trudniejsze. Wszystko dzięki zaaplikowaniu klasycznej ochrony przed mikroorganizmami na etapie procesu produkcji.\nPrzeznaczenie tynku StellaporTop Baumit\nTynk silikatowo- silikonowy StellaporTop Baumit przeznaczony jest do wykonywania warstwy powierzchniowej przy systemie ociepleń Baumit. Stosowany jest również w formie zabezpieczenia i formowania wyglądu elewacji i fasad na tynkach przeznaczonych do renowacji, na zniszczonych oraz nowo wykonanych tynkach mineralnych, elementach betonowych a także na masach klejowo – szpachlowych.\nTynk StellaporTop Baumit posiada ziarnistość 1,5/2,0/3,0 mm przy gęstości w okolicach 1,8 kg/dm3. Występuje w strukturze typu baranek i kornik. Jego wydajność to mniej więcej 10m2 na kubeł.\nPodłoże dla tynku StellaporTop Baumit\nPodkład dla tynku StellaporTop Baumit musi być nośny, pozbawiony wilgoci, nasiąkliwy, oczyszczony z zanieczyszczeń, tłuszczu oraz wszelkiego rodzaju grzybów i wykwitów. Zaleca się przed nakładaniem tynku przygotować podłoże gruntując je produktem Baumit UniPrimer.\nDo warstw zbrojonych w systemach ociepleniowych\nDo mas szpachlowych zawiązanych organicznie\nDo tynków cementowych oraz cementowo – wapiennych\nDo podłoża betonowego i mineralnego\nDo istniejących już, ale dobrze zachowanych farb i tynków mineralnych\nTynk nie nadaje się do:\nStosowania na tworzywach, żywicach oraz lakierach\nStosowana na farbach (olejnych, klejowych, dyspersyjnych)\nStosowania na tynkach i farbach wapiennych\nZanim przystąpimy do nakładania tynku silikatowo- silikonowego Baumit powinniśmy oczyścić wszelkie osypujące się powierzchnie. Przy użyciu gorącej pary wodnej, zaleca się usunięcie resztek oleju szalunkowego na powierzchniach betonowych. Sprawdzić i w razie potrzeby usunąć także występujące algi oraz wykwity. Zniszczone farby mineralne wyczyścić mechanicznie. Jeśli powierzchnia jest spękana konieczne jest zagruntowanie jej podkładem Baumit UniPrimer.\nJak nakładać tynk Baumit?\nKiedy środek gruntujący nam wyschnie możemy nałożyć tynk StellaporTop. Jeśli aplikujemy tynk na dyspersyjną masę szpachlową Baumit PowerFlex, możemy pominąć proces gruntowania. Zanim zaczniemy proces nakładania warto przemieszać masę przy użyciu mieszadła wolnoobrotowego. Nie łączymy jej z innymi środkami. Jeśli masa będzie zbyt gęsta możemy dodać do niej niewielką ilość wody. Do nakładania tynku wykorzystujemy pacę stalową z tworzywa nierdzewnego. Tynk nakładamy równej ilości i zacieramy ruchami okrężnymi w celu uzyskania faktury.\nKolory tynku Baumit StellaporTop\nTynk silikatowo- silikonowy Baumit Stellapor Top dostępny jest w wielu kolorach od delikatnej szarości przez ciepłe żółcie, pomarańcze, czerwienie, odcienie fioletu, barwy ziemi i wiele innych. Pełną listę i wzornik kolorów możemy znaleźć we wzorniku kolorów Baumit Life.\nTynk strukturalny silikonowy BAUMIT SilikonTop 1,5mm baranek\nTynk strukturalny silikonowy BAUMIT SilikonTop 3mm baranek\nTynk strukturalny silikatowy BAUMIT SilikatTop 2mm baranek


Plac Katedralny We Florencji atrakcje ➡ Top 23 działań\n“Co robić w Plac Katedralny We Florencji, można znaleźć więcej niż dziesięć ✅ atrakcji i tanie rzeczy do zrobienia w Plac Katedralny We Florencji na naszej stronie TravelGuide.City. Istnieje wiele miejsc do zobaczenia i odwiedzenia wewnątrz lub na zewnątrz codziennie, wycieczka Aladyn i wycieczki. Mamy również zabawa i romantyczne rzeczy do zrobienia w nocy. Spędzać więcej czasu ze swoimi dziećmi w Plac Katedralny We Florencji z działalności rodziny. Na naszej stronie Przewodnik miasta, Top i najlepszych rzeczy do zobaczenia w Plac Katedralny We Florencji na dzisiaj lub ten weekend z dziećmi.\nJak zrobić Plac Katedralny We Florencji w ciągu 3 dni lub 4 dni? można znaleźć wiele wyjazdów do odwiedzenia Plac Katedralny We Florencji w krótkim czasie.”\nCo jest do zrobienia w Plac Katedralny We Florencji:\nWycieczki to przemieszczanie się ludzi między odległymi miejscami geograficznymi w Plac Katedralny We Florencji. Wycieczki można odbywać pieszo, rowerem, samochodem, pociągiem, autobusem, samolotem, statkiem, aby odwiedzić Plac Katedralny We Florencji, z bagażem lub bez, i może to być podróż w jedną stronę lub w obie strony. Podróż może również obejmować stosunkowo krótkie pobyty między kolejnymi ruchami.\nPowody podróży obejmują rekreację, turystykę Plac Katedralny We Florencji lub wakacje w Plac Katedralny We Florencji, podróże w celach badawczych, zbieranie informacji, odwiedzanie ludzi, wyjazdy wolontariackie na cele charytatywne, migrację, aby rozpocząć życie gdzie indziej, Religijne pielgrzymki i misje do Plac Katedralny We Florencji, podróże służbowe, wymiany handlowe, codzienne wyjazdy i inne powody, takie jak wojna o opiekę zdrowotną, wojna lub podróżowanie. Podróżni mogą korzystać z transportu napędzanego przez człowieka, takiego jak pieszy lub rowerowy, lub pojazdów, takich jak transport publiczny, samochody, pociągi i samoloty.\nCo odwiedzić w Plac Katedralny We Florencji\nCo odwiedzić w Plac Katedralny We Florencji ? Podróże sięgają czasów starożytnych, kiedy bogaci Grecy i Rzymianie podróżowali do swoich letnich domów i letnich willi w miastach takich jak Pompeje i Baite. Podczas gdy wczesne podróże były zwykle wolniejsze, bardziej niebezpieczne i bardziej zdominowane przez handel i migrację, postęp kulturalny i technologiczny, jaki dokonał się przez wiele lat, sprawiał, że podróżowanie było łatwiejsze i bardziej dostępne. ludzkość przeszła długą drogę w transporcie, odkąd Krzysztof Kolumb opuścił Hiszpanię, aby udać się do Nowego Świata w 1492 roku, wyprawa, która zajęła ponad 10 tygodni, aby dotrzeć do ostatecznego miejsca przeznaczenia, w 21 wieku, gdzie pozwalają na to samoloty Nocne wyjazdy Hiszpanii do Stanów Zjednoczonych\nPodróż do średniowiecza była źródłem trudności i wyzwań, ale była ważna dla gospodarki i społeczeństwa. Sektor hurtowy był zależny (na przykład) od handlowców, którzy negocjują z przyczepami kempingowymi lub marynarzami, a końcowy handel detaliczny często obejmował usługi wielu wędrownych handlarzy wędrujących od wioski do wioski, gyrovague (mnichów). nieznajomi) i wędrujący bracia niosący teologię i duszpasterstwo. wsparcie dla zaniedbanych obszarów, podróżujących minstreli ćwiczyło niekończącą się trasę, a armie różniły się w różnych krucjatach i różnych wojnach. Pielgrzymki były powszechne w świecie europejskim i islamskim i dotyczyły lokalnych i międzynarodowych podróżników (Plac Katedralny We Florencji atrakcje).\nCo zobaczyć w Plac Katedralny We Florencji\nCo zobaczyć w Plac Katedralny We Florencji? Podróże wodne często zapewniają większy komfort i prędkość niż podróże lądowe, przynajmniej do czasu pojawienia się sieci kolejowej w XIX wieku. Podróże w celach turystycznych zaczęłyby się mniej więcej w tym czasie, kiedy ludzie zaczęli podróżować dla przyjemności, podróżowanie nie jest już trudnym i uciążliwym zadaniem. Skorzystali z tego ludzie tacy jak Thomas Cook, który sprzedawał pakiety wycieczek, w których wspólnie rezerwowano pociągi i hotele Plac Katedralny We Florencji atrakcje. W XX wieku sterowce i samoloty przejęły znaczną rolę w podróżach na duże odległości, szczególnie po II wojnie światowej, kiedy to nadwyżka samolotów i pilotów.\nwycieczki wielostanowiskowe, rafting, imprezy Plac Katedralny We Florencji, bilety do muzeów, rejsy obiadowe, rejsy obiadowe, wycieczki wodne rejsy, nocne życie gotowanie, przejażdżki na wielbłądach, wycieczki jednodniowe, wycieczki jednodniowe, wycieczki kajakiem , wycieczki jeepem i 4×4, przygodowe wycieczki przyrodnicze, skutery wodne i skutery wodne\nPrevious Article Plac Wolnosci atrakcje\nNext Article Temple Bar atrakcje\nDupont Circle sehenswürdigkeiten\nWhite Pass Summit seværdigheder\nThe Skyscraper Museum bezienswaardigheden\nQue hacer en Joseph Manigault House\nTe Puia bezienswaardigheden\nCosa vedere a The Dragon\nThings to do in Choco Story Brussels


100 tys. dolarów na biznes zamiast szkoły? - Technologie\nMarcin Maj 30-05-2011, 10:50\nNaprawdę młodzi przedsiębiorcy (poniżej 20 roku życia) otrzymają wsparcie finansowe i merytoryczne od fundacji Petera Thiela. Wcześniej mówił on, że wartość studiów jest przeceniana i młode talenty należy wspierać poprzez umożliwianie im realizacji swoich wizji. Za dwa lata będzie można się przekonać, czy Thiel miał rację.\nPeter Thiel to znany przedsiębiorca, będący m.in. współzałożycielem PayPal oraz inwestorem Facebooka. Od pewnego czasu mówił on o przecenianiu roli studiów, co było pożywką dla ciekawych dyskusji. Teraz na potwierdzenie jego poglądów pieniądze wyłoży The Thiel Foundation.\nFundacja Thiela wybrała tzw. Thiel Fellows. Miało to być 20 młodych przedsiębiorców w wieku poniżej 20 lat. Ostatecznie wybrano ich 24. Mają oni zostać młodymi wizjonerami, którzy wstrząsną przemysłem. Wielu z nich nie poszło na studia, rzuciło szkołę i już zaczęło własny biznes.\n>>> Czytaj: Stripe kolejnym konkurentem dla PayPala\nThiel Fellows zostali wybrani na okres dwóch lat. Otrzymają 100 tys. dolarów oraz wsparcie ekspertów współpracujących z Thiel Foundation. Będą realizować projekty w takich obszarach, jak biotechnologie, rozwój kariery, ekonomia i finanse, edukacja, energia, technologie informatyczne, mobilność, robotyka i technologie kosmiczne.\nWnioski o objęcie programem The Thiel Foundation złożyło 4 tys. osób. Fundacja stwierdza, że wybranie tylko 20 było niemożliwe, a wybranie 24 Thiel Fellows było i tak dużym wyzwaniem. Informacje o następnej rundzie konkursu zostaną przedstawione na stronie 20under20.org w październiku. Sylwetki pierwszych 24 Thiel Fellows możemy znaleźć na stronie Fundacji. Wśród młodych wizjonerów jest np. założyciel firmy rozwijającej technologie dla niepełnosprawnych ruchowo oraz młody zdobywca Kilimanjaro, który chce zrewolucjonizować porównywanie cen.\nCzy Peter Thiel coś w ten sposób udowodnił? Jeszcze nie. Dopiero przekonamy się, czy pomysły młodych przedsiębiorców odniosą sukces. Poza tym pomysł Petera Thiela w swojej istocie nie neguje potrzeby kształcenia. Przeciwnie. Thiel stworzył coś w rodzaju kolejnej, tylko bardziej ekskluzywnej szkoły, gdzie nauczycielami będą współpracownicy fundacji, a jednym z narzędzi służących nauczaniu będzie 100 tys. dolarów.\nTaka szkoła również wymaga zdania swoistego egzaminu, tzn. napisania przekonującego wniosku, co nie oznacza automatycznie najlepszego biznesu. Nie można też wykluczyć błędów po stronie tej szkoły. Osoby wspierające młodego przedsiębiorcę mogą zdusić jego innowacyjność lub promowany projekt może okazać się klapą. Wszystko, co powstanie w tej szkole, zostanie zweryfikowane przez brutalne i nieprzewidywalne życie. Tak samo jest z innymi szkołami.\n>>> Czytaj: EduCamp w Łodzi o językach obcych\nŹródło: The Thiel Foundation\nThe Thiel Foundation Peter Thiel młodzież edukacja dotacje dofinansowanie biznes


Jestem matką – współczuję | Compassion Polska\nPaulina Holtz, Maria Winiarska, Agnieszka Sienkiewicz i Magdalena Popławska wraz z ponad dwudziestoma wspaniałymi mamami wzięły udział w naszej akcji Jestem matką – współczuję. O co chodzi? O to, aby świnie-mamy nie musiały przez wiele tygodni stać w metalowej klatce, w której nie mogą się nawet obrócić. A przecież też chcą opiekować się swoimi dziećmi, karmić je i zapewniać im bezpieczeństwo. Niestety, przemysł stłoczył je na fermach, zamknął w ciasnych kojcach i traktuje jak maszyny. Czy tak musi wyglądać życie miliona świń rocznie? Nie zgadzamy się!\nDlatego właśnie przeprowadziliśmy śledztwo na polskich fermach świń i rozpoczęliśmy kampanię o wycofanie klatek z hodowli. 26 maja 26 mam znanych i mniej znanych przysłało nam swoje zdjęcia z symbolem akcji, różowym sercem-ryjkiem. Postanowiły nas też wesprzeć lokale z Warszawy, Poznania, Krakowa i Łodzi, które na 26 maja przygotowały specjalne, benefitowe smakołyki, z których dochód został przekazany na dalszy rozwój kampanii. My natomiast na ulicach Warszawy zbieraliśmy podpisy pod petycją, rozdawaliśmy materiały i naklejki, rozmawialiśmy z przechodniami o smutnych realiach życia na fermach przemysłowych.\nDzień Matki za nami, ale nadal możesz wesprzeć kampanię – dopiero zaczęliśmy! Tutaj znajdziesz plik z gotowym do wydrukowania ryjkiem. Osobom, które przekażą dowolną darowiznę na rzecz kampanii, w ramach podziękowania wyślemy przypinki. Czas zakończyć Epokę Klatkową!


Toner zamiennik yellow Minolta TN-210. Tonery Białystok -\nToner Minolta TN210 zamiennik - toner yellow 12k\ntoner Minolta TN210 toner zamiennik toner Białystok\nToner 100% nowy wyprodukowany w fabryce posiadającej certyfikat zarządzania jakością - ISO 9001 i certyfikat zarządzania środowiskiem - ISO 14001. Daje to użytkownikowi gwarancję wysokiej niezawodności i bezpieczeństwa dla kopiarki, a także przekłada się na jakość wydruków. Stosowanie tonera pozwala uzyskiwać ostre, kontrastowe wydruki o odpowiedniej intensywności i wiernym przeniesieniu koloru.\nToner wyposażony w chip zliczający strony niezbędny do prawidłowej pracy. W pełni funkcjonalnie zastępuje oryginalny toner Minolta TN210.\nMinolta Bizhub C250, Minolta Bizhub C252, Minolta 8938510\nToner Minolta TN210 zamiennik - toner black 20k\nToner Minolta TN210 zamiennik - toner cyan 12k


Pijana i bez prawa jazdy uciekała policjantom. Dwóch funkcjonariuszy rannych po pościgu - Polsat News\nPijana i bez prawa jazdy uciekała policjantom. Dwóch funkcjonariuszy rannych po pościgu\n02.06.2018, 11:58 Polska\nDwóch policjantów zostało rannych po nocnym pościgu w Łodzi i okolicach za BMW prowadzonym przez kobietę bez prawa jazdy i prawdopodobnie pod wpływem alkoholu. Obrażenia funkcjonariuszy nie są poważne - poinformował nadkom. Adam Kolasa z łódzkiej policji.\nWjechał BMW do komisu samochodowego. Rozbił 11 zaparkowanych w nim aut\n- Ok. godz. 2:50 zostaliśmy powiadomieni przez mieszkańców, że na ul. Brzezińskiej zatrzymali kobietę, która prawdopodobnie pod wpływem alkoholu prowadziła BMW. Kierująca samochodem zdołała im jednak uciec, ale została namierzona przez nas na ul. Strykowskiej - tłumaczył nadkom. Kolasa z zespołu prasowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi.\nPróbowała zepchnąć radiowóz z drogi\n- Na rondzie próbowała zepchnąć z drogi jeden z policyjnych samochodów, który chciał zatrzymać samochód do kontroli. Później rozpoczął się pościg za uciekającą z nadmierną prędkością kobietą. Na zakręcie jej auto wypadło z drogi, uderzając w ogrodzenie jednej z posesji. Tam policjanci zatrzymali 30-letnią kobietę, od której czuć było silną woń alkoholu - dodał.\nALKOHOLBMWKRAJŁÓDŹPIJANI KIEROWCYPOLICJANCIPOŚCIGPRAWO JAZDYRANNI\nCzytaj więcej: Pijany z zakazem kierowania jechał "pod prąd" trasą S3. Zderzył się czołowo z tirem\nCzytaj więcej: Nie zatrzymał się do kontroli, uderzył w radiowóz i zranił policjanta w głowę. Pościg za recydywistą


Kanada - Najnowsze informacje - WP Finanse\nKanada. Awaryjne lądowanie helikoptera zainteresowało niedźwiedzia polarnego\nCiekawski niedźwiedź polarny postanowił obejrzeć wojskowy śmigłowiec, który z powodu złej pogody lądował w bazie na Labradorze. Zwierzę spowodowało niewielkie szkody i zostawiło ślady łap – poinformowały...\nDzień Świstaka 2020 - co to za święto i kiedy wypada?\nDzień Świstaka, zwany również Dniem Świszcza, to doroczne święto obchodzone przez mieszkańców Stanów Zjednoczonych i Kanady. Europejczykom może się kojarzyć za sprawą filmu z Billem Murrayem o tym samym...\nKempingowy żuk tysiące kilometrów od Polski. Nie zgadniesz, gdzie go można spotkać\nŻuk to coraz rzadszy widok na ulicach, a co dopiero na kempingach. Szczególnie, gdy ów kemping nie znajduje się w Polsce, a kilka tysięcy kilometrów na zachód.\n- Na początku myślałam, że wygrałam 55 dolarów. Ucieszyłam się, ale wtedy zobaczyłam jeszcze trzy zera. A później kolejne trzy - relacjonuje Nathalie Langlais, która w kanadyjskiej loterii Lotto Max...\n1,5 mld nasion polnych kwiatów rozdał producent popularnych płatków Cheerios w ramach akcji #BringBackTheBees, czyli "Przywróćmy pszczoły". Kampania objęła Stany Zjednoczone i Kanadę. Jej cel to ratowanie...\nDecyzją poprzedniego rządu wiek emerytalny w Kanadzie (jednakowy dla kobiet i mężczyzn) miał być stopniowo wydłużany, do 67 lat. Obecny rząd postanowił powrócić do niższego wieku emerytalnego - 65 lat,...


Tradycje łowieckie w Kole\n"Tradycja to rzecz święta" więc i nasze koło od początku swego istnienia przywiązuje ogromną wagę do polskich tradycji łowieckich.\nKażdy młody adept wkraczający w szeregi rycerzy św. Huberta poprzez uczestnictwo w swojej pierwszej zbiorówce na terenie naszego obwodu musi przejść uroczyste ślubowanie w pełnej oprawie. (Tutaj ukłony dla naszego łowczego kol. Wojciecha Ćwiejkowskiego, który przyczynił sie do wprowadzenia do naszego koła sygnalistyki myśliwskiej i wspaniale upiększa nasze łowy grą na rogu myśliwskim\nInnym ważnym obrzędem związanym z przyjęciem młodego adepta w poczet pełnoprawnych myśliwych, kultywowanym w naszym kole jest "chrzest myśliwski", który jest przyjęciem młodego myśliwego do grona prawdziwych czcicieli św. Huberta (patrona myśliwych). Obrzęd ten następuje po pozyskaniu przez fryca pierwszego zwierza. Wtedy to mistrz ceremoni nurza w farbie ubitej zwierzyny kordelas i kreśli na czole młodego myśliwego znak krzyża. Wypowiada przy tym tradycyjną formułę: "Chrzczę Cię na wyznawcę świętego Huberta". Wśród naszych kolegów utarł się zwyczaj, że fryc może zmyć farbę z czoła dopiero po zafundowaniu kolegom kieliszka dobrego trunku.\nKażde polowanie zbiorowe mające miejsce na naszym terenie odbywa się bardzo uroczyście, z oprawą muzyki oraz uroczystym pokotem. Tradycją od lat jest też ciepły posiłek dla myśliwych i naganiaczy w trakcie przerwy w łowach oraz wspólne ognisko po zakończeniu polowania. Nie może zabraknąć w trakcie polowania szacunku do upolowanej zwierzyny. Nie dopuszczalne jest wręcz, aby pozyskany zwierz nie otrzymał ostatniego kęsa i pieczęci, a szczęśliwy z sukcesu łowca - trofeum. Podczas podsumowania każdej zbiorówki zostaje wytypowany Król Polowania, który serdecznie zaprasza wszystkich do wspólnej biesiady, dwóch ice Króli oraz Król Pudlarzy. Każdy z nich otrzymuje drobny upominek, który nie wątpliwie po wielu latach przywołuje do wspomnień ze wspólnego polowania\nTradycyjnie co roku odbywa się przestrzelanie broni oraz zawody w wieloboju myśliwskim, mające na celu wyłonienie członków drużyny będącej reprezentować nasze koła na Zawodach Okręgowych. Od kilku lat nasza drużyna plasuje się w czołówce zawodów.\nPragniemy zachęcić wszystkich kolegów myśliwych do kontynuowania tych niezwykle pięknych i nie powtarzalnych polskich tradycji łowieckich oraz do popularyzacji strzelectwa myśliwskiego.\nTradycje i zwyczaje łowieckie - omówienie\nŚlubowanie to pierwsza tradycyjna ceremonia, w której uczestniczy myśliwy po uzyskaniu członkostwa Polskiego Związku Łowieckiego.\nJak przebiega? Składający ślubowanie, lub ich większa grupa, występuje przed szereg myśliwych. Klęka na lewym kolanie. Zdejmuje nakrycie głowy. Wraz z nim odkrywają głowy wszyscy uczestnicy uroczystości. Jeśli ślubowanie odbywa się w terenie - ślubujący trzyma w ręce broń, stopką kolby opartą o ziemię. Za ślubującym staje opiekun niedawnego stażysty. Kładzie swą prawą dłoń na ramieniu podopiecznego. Jeśli uroczystość odbywa się na szczeblu koła łowieckiego ślubowanie przyjmuje prowadzący polowanie lub Prezes albo Łowczy Koła. Jeśli jest to uroczystość okręgowej rangi - prezes okręgowej rady łowieckiej lub okręgowy łowczy. Przyjmujący ślubowanie cytuje rotę ślubowania, powtarzaną za nim przez ślubującego. Tekst ślubowania brzmi następująco :\nTeraz przychodzi kolej składania gratulacji. Miło jest, gdy ślubujący w kilku słowach podziękuje swemu opiekunowi i wszystkim myśliwym za trud łowieckiej edukacji.\nTyle tradycja. Jaki jest formalny wymiar ślubowania myśliwskiego ? Żaden. Przepisy łowieckie - ustawa o prawie łowieckim, czy statut PZŁ - o ślubowaniu milczą. W sensie formalnym złożenie ślubowania nie jest warunkiem koniecznym wykonywania polowania. Jednak ślubowanie myśliwskie to wydarzenie ogromnej wagi. Właśnie w tym momencie, podczas ślubowania, nowo przyjęty członek Polskiego Związku Łowieckiego uroczyście i publicznie ślubuje, czyli ręczy swoim honorem, że z własnej woli przyjmuje na swoje barki określone obowiązki i z własnej woli zobowiązuje się do przestrzegania określonych zasad. Prawo do decydowania o życiu lub śmierci zwierzyny to wielki przywilej. Nie dziwi zatem, że powierzenie tego prawa myśliwemu poprzedzone jest tym, iż myśliwy poręcza swoim honorem, że przestrzegać będzie kanonów, według których przywilej ten jest realizowany.\nPo zwołaniu myśliwych prowadzący polowania, Łowczy lub Prezes koła, a niekiedy inny myśliwy, cieszący się wśród uczestników łowów estymą, ogłasza, że w grupie jest "fryc", który właśnie się wyzwolił, czyli myśliwy, który strzelił pierwszy w życiu okaz zwierza danego gatunku. Sygnalista - a ten powinien być na każdym zbiorowym polowaniu - gra sygnał danego zwierza na rozkładzie. "Fryc" występuje przed szereg. Klęka na lewym kolanie. Mistrz ceremonii nurza w farbie ubitego zwierza kordelas, lub nóż, i bronią tą kreśli na czole młodego myśliwego znak krzyża. Wypowiada przy tym formułę : "Chrzczę Cię na wyznawcę świętego Huberta". Farby z czoła nie wolno zmyć aż do końca polowania.\nTerminy łowieckie "ostatni kęs", "pieczęć" i "złom" występują wspólnie. Razem tworzą jeden myśliwski obrzęd, nazywany złomem.\nWspółcześnie uhonorowanie złomem przysługuje myśliwemu, który strzelił grubego zwierza - jelenia, daniela, sarny, muflona i dzika. W niektórych regionach naszego kraju funkcjonuje obyczaj nagradzania złomem również tego myśliwego, który strzelił rzadki gatunek zwierzyny drobnej, lub małego drapieżnika - np. jarząbka, czy borsuka.\nBez względu na ocenę i prywatny stosunek do legendy św. Hubert obecnie jest najpopularniejszym patronem braci łowieckiej całej Europy. 3. listopada to święto myśliwych. W tym dniu, na cześć patrona, urządza się najważniejsze, najbardziej okazałe i uroczyste polowanie. Często poprzedzone mszą świętą w intencji przyrody i myśliwych. Bywa, że nabożeństwo celebrowane jest nie w kościele, lecz w terenie, przy śródleśnych kapliczkach, poświęconych właśnie Hubertowi. Msza Hubertowska to bodaj jedyne nabożeństwo, w trakcie którego w świątyni mogą być obecne zwierzęta, związane z polowaniem: psy, sokoły a nawet konie. Ciekawostką może być to, że w Polsce kult św. Huberta i tradycja polowań hubertowskich są stosunkowo młode. Sięgają XVIII wieku. Przywieźli je do naszego kraju królowie sascy.\nIstotą pokotu to zachowanie odpowiedniej hierarchii zwierzyny, czyli kolejność poszczególnych gatunków zwierząt, układanych na pokocie. Na przestrzeni dziejów, a także w zależności od lokalnych tradycji, hierarchia, kolejność zwierzyny na pokocie nigdy nie była jednolita i wspólna dla całego kraju. Można przyjąć, że pierwszeństwo na pokocie należne jest gatunkom największym pod względem masy, a także tym, z którymi spotkanie "oko w oko" stwarza dla łowcy największe niebezpieczeństwo. Ważne znaczenie ma także łowiecka atrakcyjność zdobyczy, subiektywnie oceniana przez lokalnych łowców. W myśliwskiej obyczajowości istnieje jednak kilka fundamentalnych i wspólnych dla wszystkich myśliwych zasad układania pokotu.\nW przeszłości pierwszeństwo należało się dużym drapieżnikom - na które obecnie się nie poluje - czyli niedźwiedziowi, wilkowi i rysiowi. Każdy gatunek, oczywiście, układany jest w oddzielnym rzędzie. Współcześnie pokot otwiera tzw. sierść, czyli jeleniowate : jeleń i daniel. W ramach gatunku pierwszeństwo przysługuje samcom, zaś między nimi kolejność wyznacza okazałość trofeum. Rząd kolejny to "chyb", czyli dziki. Rzędy zwierzyny grubej kończy sarna. Przyjęło się, że staje ona za dzikiem, choć należy do jeleniowatych. To odgłos nie tak odległych czasów, w których sarna zaliczana była do zwierzyny drobnej. Później przychodzi kolej na "kitę" - małe drapieżniki : lisa, jenota, kunę, norkę, tchórza. Faktyczna kita, czyli lisi ogon, powinna być na pokocie wyprostowana, nie zaś, co praktykowane jest w niektórych kołach łowieckich, zagięta w stosunku do tułowia pod kątem prostym. Kolejny rząd to "turzyca", czyli zające i dzikie króliki. Rzędy ostatnie to "pióro" - ptactwo łowne. Nie ma sformalizowanej hierarchii w obrębie "pióra", ale powszechnie, spośród gatunków, na które poluje się obecnie, pierwszeństwo przysługuje bażantom.\nPokot jest zakończeniem polowania zbiorowego. Po jego ułożeniu myśliwi stają u czoła pokotu, czyli od strony rzędu, stojącego najwyżej w hierarchii. Naganiacze ustawiają się po stronie przeciwnej. Jeśli łowy były wyjątkowo uroczyste należy rozpalić ogniska, lub pochodnie. Ogień płonie po bokach pokotu, nie zajętych ani przez myśliwych, ani przez nagankę. Albo też jedynie w jego narożnikach. Jeśli na łowach są sygnaliści - stają tuż przed naganiaczami. Pod żadnym pozorem nie wolno przekraczać pokotu, czyli przechadzać się nad leżącą zwierzyną.\nJedynie myśliwy pasowany ma prawo noszenia kordelasa. To kolejna pozostałość po rycerskim rodowodzie tradycji myśliwskiego pasowania. Kordelas pełni tu rolę miecza. Oręża, który - wraz z pasem i ostrogami - był materialnym potwierdzeniem przynależności do kasty rycerzy. Zwyczajowo również tylko pasowany myśliwy może występować w poczcie sztandarowym - czy to w roli chorążego, czy przybocznego. Utarło się, by jedynie pasowanym myśliwym powierzać obowiązek opiekuna nad stażystą w kole łowieckim. W niektórych regionach naszego kraju funkcjonuje obyczaj żywcem przeniesiony z tradycji rycerskiej : Uderzanie płazem kordelasa, lub noża, po ramionach pasowanego.\nProblem pojawia się w chwili, gdy myśliwy swego pierwszego w życiu grubego zwierza powali na polowaniu indywidualnym. Dobrze, jeśli towarzyszy mu choćby jeden członek Polskiego Związku Łowieckiego. Wówczas właśnie ten towarzysz łowów musi wziąć na swe barki dopełnienie całego ceremoniału. Co jednak zrobić, gdy młody strzelec polował samotnie ? W dobrym tonie leży, by zarząd koła łowieckiego poinformował o szczęśliwym zdarzeniu wszystkich członków koła już na najbliższym polowaniu zbiorowym. Szczęśliwcowi, oczywista, przysługują wszelkie honory myśliwego pasowanego.\nPrzypatrzmy się dacie Bożego Narodzenia : środek ostatniej dekady grudnia. Na ten czas przypada astronomiczne przesilenie zimowe. Dni przestają się kurczyć, noce przestają wydłużać. Za chwilę dni będą coraz dłuższe, zaś noce trwać będą coraz krócej. W większości kultur pierwotnych Słońce odgrywało rolę siły nadprzyrodzonej, dawcy światła i życia. Kult przesilenia zimowego był tak silny, że Kościół Chrześcijański - nie mogąc go zwalczyć - dostosował swój kalendarz do już honorowanych dat. Sumując - 24. grudnia to prastare radosne święto pogańskie, przeniesione z całą mocą tej daty do tradycji chrześcijańskiej. Podobnie z resztą rzecz się ma z przesileniem letnim, znanym dziś jako Noc św. Jana. Noc Świętojańska to przecież pradawne, pogańskie święto Sobótki. Obrzędy palenia ognisk nad brzegami wód, puszczania wianków, czy poszukiwania kwiatu paproci to pozostałość pogańskiego rodowodu tego, jakże ważnego w kalendarzu chrześcijańskim, święta.\nO randze polowania wigilijnego w naszej współczesnej obyczajowości decydował nie tylko świąteczny wymiar dnia, ale również licząca tysiące lat, starsza od Chrześcijaństwa, tradycja łowiecka. Nasi przodkowie właśnie w tym dniu rozpoczynali - używając dzisiejszej nomenklatury - sezon polowań na grubego zwierza. Było to, jak można domniemywać, uwarunkowane zamarznięciem rozlewisk i bagien, umożliwiającym dotarcie do niedostępnych wcześniej ostoi zwierzyny. Ważny był także śnieg, biała stopa, umożliwiający tropienie zwierza. Nie bez znaczenia była duża ilość tłuszczu, dobra kondycja zwierzyny, doskonale przygotowanej do ciężkiej zimy, a jeszcze tą zimą nie wycieńczonej. Te dwa aspekty - mistyczny wymiar świątecznego dnia i praktyka polowania - sprawiły, że w kalendarzu pradawnych łowców, tysiące lat temu, pojawił się przypadający na ten konkretny dzień obyczaj uroczystego polowania.\nZmieniały się religie, obyczaj polowania wigilijnego pozostał. Przez stulecia rodowód tych świątecznych łowów jednak zupełnie zaniknął. Niewielu kojarzy polowanie wigilijne z obyczajowością pogan. Dziś łowy wigilijne są postrzegane wyłącznie jako myśliwska część obrzędowości Bożego Narodzenia.\nSą koła łowieckie, w których przetrwała tradycja prawdziwego, klasycznego polowania noworocznego. Współcześnie dochodzi jednak warunek podyktowany zdrowym rozsądkiem oraz zawarty w przepisach : trzeba być trzeźwym ! Trzeźwym, jeśli chce się strzelać. Znane są koła, w których na zbiórce stają myśliwi w różnej formie. Tradycja nakazuje im jednak zebrać się w ten niezwykły poranek. Bardziej zmordowani sylwestrową nocą udziału w łowach nie biorą. Pozostają przy ognisku, czy w myśliwskiej sadybie. Łowy nie trwają długo. Zatem po wzięciu kilku miotów wszyscy myśliwi znów są razem i reszta przedpołudnia mija im na towarzyskim spotkaniu. Trudno o milszy początek roku!\nNaganka naprzód! - Jeden z nielicznych sygnałów, umieszczony w aktualnych przepisach łowieckich. Nakazuje kierownikowi naganki, by ta ruszyła w miot i informuje myśliwych o rozpoczęciu pędzenia. Do naganki skierowanych może być więcej sygnałów porządkowych - "Naganka szybciej !", "Naganka wolniej!", "Prawe skrzydło naganki szybciej", "Naganka równaj!", "Naganka stój!" itd.\nO ptactwie łownym na rozkładzie informuje jeden sygnał, wspólny dla wszystkich gatunków ptaków łownych: Pióro na rozkładzie. Wyjątek wśród pióra stanowi bażant, który posiada swój własny sygnał.\nJeśli w trakcie polowania dokonywana jest uroczystość myśliwskiego pasowania - sygnalista gra Pasowanie. Ten sam sygnał stanowi muzyczną oprawę myśliwskiego chrztu. Sygnałem Król polowania honoruje się myśliwego, który zdobył ten zaszczytny tytuł. Łowy kończy sygnałem Koniec polowania. Niekiedy, właśnie na koniec polowania, grany jest sygnał Halali. Sygnał ten ma stary rodowód, wywodzący się z czasów polowań konnych. Grano go pierwotnie w kulminacyjnym momencie polowania. W chwili, w której psy dopadły ściganego jelenia. Poszczególni myśliwi, rozjeżdżający się do domów, żegnani są sygnałem Pożegnanie. Jeśli łowy trwają kilka dni - na spoczynek wzywa sygnał Caprzyk. Najbardziej uroczystym sygnałem jest Darz Bór, pełniący faktycznie rolę myśliwskiego hymnu.\nPolska sygnalistyka myśliwska odradza się po kilkuset latach niebytu. Okres pierwszych lat po II wojnie światowej też nie był dla niej najszczęśliwszy. Tradycje łowieckie nosiły wówczas piętno wielkopańskich fanaberii. Obecnie zwiększa się ilość myśliwych, grających sygnały. Nie bez znaczenia jest dostęp do dobrej klasy instrumentów. Barierą może być jedynie ich cena. Większość okręgowych komisji tradycji łowieckich organizuje kursy dla przyszłych sygnalistów. Doskonałe zespoły sygnalistów działają w technikach leśnych i na wydziałach leśnych wyższych uczelni. Organizowane są regionalne, krajowe i międzynarodowe spotkania i konkursy sygnalistów. Sztandarowa impreza to doroczny konkurs "O róg Wojskiego". Ciekawostką jest fakt, że owo przechodnie trofeum konkursu, doskonała replika starodawnego rogu myśliwskiego, wykonana istotnie z rogu bawolego, zostało wypożyczone od Polskiego Związku Łowieckiego przez filmowców, realizujących " Pana Tadeusza" Andrzeja Wajdy. Filmowy wojski jednak udawał, że gra. Dźwięk "podłożył" waltornista. Nadal jednak przed polską sygnalistyką łowiecką wiele do zrobienia. Daleko nam do np. Niemiec.\nJeśli w trakcie dochodzenia postrzałka myśliwy uzna, że nie potrafi dalej określić trasy, ani nawet kierunku, ucieczki rannego zwierza - układa na ziemi złom negatywny. Trzeba go położyć w ostatnim punkcie świadomego poszukiwania, czyli np. przy ostatniej farbie, lub innym ostatnim wiarygodnym śladzie przejścia zwierzyny. Złom negatywny tworzą trzy krzyżujące się gałęzie. Jedna, najdłuższa, wskazuje czubkiem przypuszczalny, domniemany kierunek ucieczki zwierza. Na niej, pod kątem prostym, kładzie się dwie krótsze. Krótsze układamy na dłuższej w ten sposób, by czubek jednej skierowany był w prawo, drugiej w lewo.\nWspółcześnie trofeum - w zależności od wrażliwości łowcy - może pełnić wszystkie wymienione funkcje. Na pewno jest odzwierciedleniem jakości zwierzyny, zamieszkującej teren, z jakiego pochodzi, ale przede wszystkim jest trofeum, jak o nim pięknie napisano, uroczym, czarodziejskim przedmiotem, najdroższym sercu myśliwego wywoływaczem wspomnień.\nTo zupełnie naturalne, że bardziej kochamy medalowy oręż dzika, niż malutkiego sarniego szpicaka. Równie naturalne jest to, że więcej miejsca w sercu myśliwego zajmuje letnia skóra lichego przelatka, niż kolejne, zupełnie niezłe dzicze szable i fajki, skoro ów przelatek to nasz pierwszy w życiu prawdziwy dzik ! Nie ma tu oficjalnego porządku, urzędowej gradacji. Jednak absolutnie każde trofeum wymaga naszego szacunku, okazanego przez właściwe wyeksponowanie, bo każde trofeum jest pogłosem myśliwskiego święta, w którym najważniejszą rolę odegrała zwierzyna. Jeśli ktoś nie szanuje trofeów - nie szanuje zwierzyny.\nOsobną kwestią jest rynek trofeów. Sprezentowanie komuś myśliwskiego trofeum nie budzi negatywnych emocji. Przeciwnie, trudno oczekiwać od myśliwego cenniejszego daru, niż jego własne trofeum. Jednak kupczenie trofeami, pomijając sytuację, gdy sprzedający jest w skrajnej nędzy, to proceder moralnie naganny. To przeliczanie na złotówki niewymiernych rozkoszy łowiectwa i wyzbywanie się własnych wspomnień. Nie przystoi również myśliwemu kupowanie trofeów. Niestety, coraz częściej łowieccy nowicjusze-nuworysze, wraz z pierwszą paczką naboi, kupują sobie bogate kolekcje trofeów do nowo otwartych "myśliwskich" gabinetów.\nWspółcześnie język łowiecki nie służy już temu, by osoba niewtajemniczona, niemyśliwy, nie poznała tajemnic łowiectwa. Wzrosła natomiast jego rola jako elementu rozpoznawczego braci łowieckiej. Gwara konsoliduje myśliwych, jest ważnym elementem myśliwskiej tradycji i obyczajowości. Nie zmalała przy tym ani o jotę informacyjna funkcja języka łowieckiego. "Trzeszcze" to słowo równie precyzyjne, ale brzmiące krócej, niż "oczy zająca". Po co łamać sobie język i tracić czas na "świeży opad śniegu", gdy wystarczy krótkie, myśliwskie "ponowa"?\nZałożenie myśliwskiej odzieży na lewą stronę to fatalna wróżba na resztę dnia. Jeśli na schodach dobrze wychowany sąsiad, absolutnie w dobrej wierze, powinszuje łowcy "Udanych łowów", czy "Dobrego polowanka" - od razu można wracać do łóżka. To chyba najgorsza wróżba. Myśliwemu życzy się by mu Bór darzył.\nJeśli myśliwy, wychodząc na łowy, czegoś zapomni - nieważne, czy będzie to drugie śniadanie, czy strzelba - nie wolno wracać. Bardziej się opłaci pożyczenie broni od któregoś z nie polujących tego dnia kolegów.\nNapotkanie w drodze do łowiska starej kobiety, lub - co gorsza - zakonnicy wróży jak najgorzej. Podobnie widok pustych naczyń na wodę - wiader, konewek itp. I przeciwnie, młoda panna z wiadrem pełnym wody to zapowiedź sukcesu ( Podobno na trasie przejazdu znamienitego myśliwego, prezydenta Mościckiego, z Warszawy do Białowieży ustawiano młode włościanki z pełnymi wiadrami. Za troskę o myśliwskie szczęście Głowy Państwa każda otrzymywała drobną kwotę z państwowej kasy).\nJeśli, mimo takich niebezpieczeństw fart nas nie opuści i strzelimy grubego zwierza - do patroszenia nie wolno zawijać rękawów koszuli. To odróżnia myśliwego od rzeźnika, z całym szacunkiem dla tej pożytecznej profesji, oraz zapowiada niedaleki kolejny sukces.\nKobiety mają duży wpływ na pomyślność łowów. Czasem zbawienny, a czasem odwrotnie... Nie wolno, i to pod żadnym pozorem, pozwalać na to, by kobieta dotknęła naszej broni. Dowiedziono przy tym złych skutków bliskości kobiecej garderoby w pobliżu strzelby, czy sztucera. Niedbale rzucona część niewieściego odzienia, nawet najdelikatniejsza, gdy upadnie w pobliżu równie niedbale pozostawionej strzelby - a życie zna takie przypadki - może broń zauroczyć. Odczynienie strzelby to proces trudny i długotrwały.


Podsumowanie Roku 2015 – Nie Tylko Motoryzacyjne…. | Auto Bloger\nW okresie kiedy postanowiłem stworzyć bloga motoryzacyjnego postanowiłem również wrócić do mojej ulubionej marki czyli Alfa Romeo. W związku z tym sprzedałem Citroena Berlingo, którego wcześniej pozostawiłem jako jedno z dwóch posiadanych aut (drugie to Alfa Romeo 156 2.5 V6, którą sprzedałem) ze względów ekonomicznych i praktycznych i zacząłem poszukiwania nad Alfą 145. Chyba jestem trochę niecierpliwy przy zakupie i zbyt wiele egzemplarzy nie oglądam nigdy przed zakupem – wychodzę z założenia, że ideału nie znajdę, szkoda czasu i pieniędzy na kilkanaście oględzin i wybrzydzanie – i tak zawsze będzie coś do zrobienia. Kupiłem Alfę Romeo 145 2.0 T.S. Quadrifoglio Verde w trochę podupadłym stanie. Powoli doprowadzam ją do stanu normalności.\nJakieś 2 miesiące temu zacząłem na poważnie myśleć nad startami w KJS – zbierałem się do tego już bardzo długo, ale teraz na prawdę coś się dzieje konkretnego w tym kierunku. W związku z tym zmieniły się moje plany jeśli chodzi o Alfę. Wiele osób poleca na początek przygody z KJS’ami Seicento, Peugeot 106, Suzuki Swift, ale ja poszedłem swoją drogą i jak już te 145’tkę mam to będzie z niej rajdówka. Minus jest taki, że jest to klasa do 2000 cm3, więc będą mocniejsze zabawki (jak Clio Sport czy Civic Type-R mające po 170-200 KM) i bardziej doświadczeni kierowcy. Plus jest taki, że ostatnio miałem okazję rozmawiać z osobą startująca w KJS właśnie Alfą 145 2.0 i była bardziej zadowolona niż z Civica Coupe 5. generacji. Nie była to opinia Alfaholika. W ogóle jest to dosyć rzadkie auto jeśli chodzi o KJS i rajdy, więc pewnie będzie wiele zdziwionych twarzy jeśli już to wypali na 100%. Celem na początek nie jest pudło tylko nabycie doświadczenia i poprawa umiejętności jazdy.\nSilnik nie jest już pierwszej świeżości jednak podjąłem decyzję, że będę najpierw jeździł nim, aż go zajeżdżę, a wtedy zrobię kapitalny remont, być może na nowej jednostce. Resztę szczegółów na temat tego projektu przedstawię w osobnym artykule.\nOprócz tego miałem okazję pojeździć moim nr 1 wśród samochodów czyli Nissanem GT-R o czym pisałem w tym artykule. Przy okazji tego wydarzenia natrafiłem na uczestnika GT Academy (jeśli nie wiesz o co chodzi o tutaj jest wszystko wyjaśnione) i podjąłem decyzje, że jest to kolejna szansa na przeskoczenie do motorsportu w alternatywny sposób. Aktualnie trenuję na Gran Turismo 6, ponieważ najprawdopodobniej na tej grze będę rozgrywane eliminacje jak w dwóch ubiegłych latach. Jak nie KJS to GT Academy lub na odwrót. Mogą wypalić również obie sprawy, a może okaże się, że jestem cienki i lepiej zając się hodowlą jedwabników 😉\nRuszając z blogiem stwierdziłem, że warto by było mieć swoje zdjęcia we wpisach. Wcześniej temat fotografii mnie zbytnio nie interesował, a profesjonalnym fotografem też nie zamierzam być, ale fajnie jest ogarnąć nową umiejętność na przyzwoitym poziomie, żeby wiochy nie było jak wrzucę zdjęcia do artykułu. Sprawdziłem jaki aparat zbiera dobre opinie i wybrałem Nikona D3200, który na moje potrzeby jest wystarczający. Uważam, że kilka nawet mi wyszło całkiem nieźle jak na przykład te:\nCo chciałbym zrobić w 2016 roku pod kątek bloga i motoryzacji ?\n1. Jak już wspomniałem, spróbować sił w KJS – chciałbym, aby udało się od kwietnia/maja, ale nie jest to tania zabawa, więc może to dłużej potrwać.\n2. Lipiec/wrzesień to zapewne okres w którym odbędą się eliminacje GT Academy. Czy będzie to jedna impreza czy kilka na razie nie wiadomo.\n3. Chciałbym w końcu przetestować kilka nowych aut jednak tutaj jest strasznie pod górkę – trzeba pisać i być cierpliwym, aż w końcu przebiję się do blogów branych pod uwagę przez importerów marek samochodowych.\n4. Pod koniec sierpnia zamieściłem artykuł o moich 10 motoryzacyjnych marzeniach. O KJS i rajdach już wspominałem, ale chciałbym w związku z tym wybrać się na Kurs Doskonalenia Techniki jazdy np. w Szkole Jazdy Subaru czy innej sprawdzonej firmie. Chcę zwiększyć swoją pewność na drodze, a przy okazji wykorzystać to w KJS’ach.\n5. Podjąłem też decyzję, że czasem jest trochę rzeczy nie związanych z motoryzacją którymi chciałbym się podzielić. Jest tego jednak za mało żeby tworzyć drugiego bloga, więc po prostu stworzę nową kategorię (nazwy jeszcze brak) i tam będę okazjonalnie wrzucał te właśnie wpisy, które z motoryzacją nie zawsze będą związane.\nNo i to tyle. Wydaje mi się, że dzięki przygodzie z KJS’ami i GT Academy (nawet jeśli nie przejdę eliminacji) będę miał sporo ciekawego materiału do zaprezentowania.\nSummer Cars Party 2015 – relacja z imprezy\nalfa romeo 145 QV, blog motoryzacyjny, gt academy, kjs, nissan gt-r, podsumowanie 2015


Wycieczka autobusem po Gran Canarii to przyjemna całodniowa wyprawa w kierunku wschodniej i centralnej części wyspy. Celem wycieczki jest pokazanie Ci najciekawszych atrakcji, z których słynie Gran Canaria. Majestatyczne góry, endemiczna przyroda, wulkaniczna sceneria, wąwozy, tradycyjne wioski i zapierające dech w piersiach punkty widokowe.\nZapraszamy na wyjazd w najpopularniejsze i najciekawsze zakątki Gran Canarii. Wycieczka autobusowa to dobry i niedrogi sposób na poznanie naszej wyspy. To również niesamowite przeżycie podczas tegorocznych wakacji na wyspach kanaryjskich.\nTrasa wycieczki autobusem po Gran Canarii\nWycieczka autobusem po Gran Canarii ma swój początek w Maspalomas. Stamtąd przejedziemy przez Agüimes (stara aborygeńska dzielnica) i dojedziemy do miejscowości Guayadeque. Jej największą atrakcją poza pięknymi wąwozami są jaskinie mieszkalne. Jaskinie to domy dla wielu mieszkańców aż do dnia dzisiejszego. Zatrzymamy się tam na chwilę, aby podziwiać to wyjątkowe miejsce.\nNastępnie będziesz miał okazję odwiedzić plantację Aloe Vera. Każdy z uczestników wyjazdu będzie mógł przekonać się o niesamowitych właściwościach rośliny, odkryć jej zalety i zobaczyć, jak się ją uprawia.\nPo półgodzinne podróży na północ dotrzemy do miasteczka Firgas. Jest ono najmnejszym powiatem na Gran Canarii. Szansa na krótki spacer małymi uliczkam i pamiątkowe zdjecie przy kolorowych fontannach otoczonych ławeczkami z godłąmi wszystkich prowincji Gran Canarii.\nNastępnie udamy się w stronę centralnej części wyspy. Tam obok typowych kanaryjskich gospodarstw i zauważysz dynamikę zmieniającego się krajobrazu. Z kilometra na kilometr będzie robić się bardziej zielono.\nOkoło 12:30-13:00 zaplanowaliśmy postój w tradycyjnej restauracji kanaryjskiej na zasłużony odpoczynek. To okazja na zregenerowanie sił i posiłek (nie wliczony w cenę wycieczki). Gdy wszyscy wypoczą, będziemy kontynuować jazdę w głąb wyspy.\nDla miłośników fotografii zaplanowaliśmy też świetny przystanek, aby uwiecznić słynnne „Roque Nublo” i „Roque Bentaiga”. Obie skały są bardzo symboliczne dla historii i kultury Gran Canarii i tutaj trasa wycieczki osiąga swój najwyższy punkt.\nNastępnie podróż poprowadzi Nas wzdłuż malowniczych okolic Tejedy. Miejscowość widnieje na liście najbardziej urokliwych miejsc Hiszpanii i znana jest również z przepysznych smakołyków z migdała. Kolejną z atrakcji wycieczki jest wioska Ayacata.\nTwoim oczom ukaże się widok rajskich drzew migdałowych. W miesiącach zimowych drzewa migdałowe kwitną one na róże i białe kolory. Nasz następny przystanek będzie miał miejsce w Fatadze, znanej również jako „Dolina Tysiąca Palm”. Tam możesz się wybrać na ostatni już spacer, zanim przemierzymy ostatnie kilometry naszej całodniowej wyprawy.\nSZCZEGÓŁOWE INFROMACJE – WYCIECZKA AUTOBUSEM PO GRAN CANARII\n9:30 w środy i piątki\nDzieci (3 – 10 lat): 26€\nInne ekscytujące wycieczki\nBuy Wycieczka autobusem po Gran Canarii


Linux 3.14 bez żadnych nawiązań do liczby pi\nStrona główna Aktualności 03.02.2014 14:23\nNumeracja wręcz żądała od Linusa Torvaldsa, by kolejnej wersji linuksowego jądra dał nazwę w jakiś sposób związaną z liczbą π. Linus się jednak nie ugiął przed kultystami ludolfiny : kernel 3.14 nosi nazwę Shuffling Zombie Juror i raczej na braku stosownej nazwy nie ucierpiał. Przekonać się o tym można za sprawą wydanego właśnie RC1 nowego kernela: choć większość zmian to łatki z nowymi sterownikami, to na nich ulepszenia się nie zakończyły.\nRosnące znaczenie architektury ARM znalazło odbicie w jądrze 3.14, które obsługuje kilka nowych układów System-on-Chip, w tym Marvell Berlin, znany z urządzenia Google Chromecast. Dodano także wsparcie dla kryptograficznego procesora AMD (CCP), będącego najprawdopodobniej częścią rdzeni Cortex A5 z procesorów Opteron wykorzystujących technologię ARM TrustZone. CCP zapewnia sprzętowe szyfrowanie i wyliczanie skrótów dla interfejsów jądra takich jak AES, AES CMAC, XTS-AES i SHA.\nRośnie szansa na zwiększenie popularności nowoczesnego systemu plików Btrfs, którego autorzy od niedawna pracują dla Facebooka. Wprowadzone poprawki pozwalają na eksportowanie informacji o systemie plików przez sysfs i dziedziczenie atrybutów po I-węzłach – ale przede wszystkim przynoszą tak potrzebny Btrfs wzrost wydajności. Pierwsze testy wskazują na poziom 6-7%.\nPowody do zadowolenia mogą mieć też użytkownicy pamięci masowych flash: poprawki w przyjaznym dla flashowych pamięci systemie plików F2FS zwiększyły wydajność operacji zapisu i odczytu dla kilku typów obciążeń roboczych. To oczywiście niewiele, ale na horyzoncie są dalsze poprawki, nad którymi pracują ludzie Samsunga: w przyszłości F2FS zapewnić ma kompresję danych w tle, skalowanie partycji offline, deduplikację i operacje atomowe. Niewykluczone więc, że w przyszłości F2FS zastąpi w sprzęcie koreańskiego producenta powszechnie dziś używany FAT32 Microsoftu.\nW dziedzinie grafiki warto odnotować przede wszystkim dodanie wsparcia dla najsilniejszych kart Nvidii: GeForce GTX 780 i Titan, do sterowników nouveau, oraz renderowania PRIME dla sterownika układów Tegra. Ciekawostką może być to, że po raz pierwszy Nvidia dostarczyła też ze swojej strony kod do nouveau, pozwalający na obsługę rdzeni Kepler w czipach Tegra K1. Złośliwcy powiedzą, że Nvidia nie ma tu nic do stracenia, bo Tegra K1 i tak była przestarzała w momencie debiutu, ale pierwszy krok uczynić najtrudniej. Sam Linus Torvalds skomentował to, pokazując zielonej drużynie palec. Tym razem był to kciuk.\nMniej się zmieniło dla użytkowników Radeonów: jedynie posiadacze kart z linii 85xx/86xx („Oland”) otrzymują z jądrem 3.14 wsparcie dla zunifikowanego dekodowania grafiki (UVD), które z powodu błędu w konfiguracji sterownika działało dotąd tylko na GPU Tahiti. Więcej ulepszeń za to w sterownikach Intela, które przynoszą obsługę DisplayPortu 1.2 w trybie High Bit Rate (transfer 17,3 Gb/s), oraz pełne wsparcie dla grafiki i dźwięku w procesorach Broadwell. VMware dostarczyło zaś wreszcie aktualizację kodu swojego sterownika wirtualnej karty graficznej SVGA2, która pozwala m.in. na wykorzystanie wszystkich zasobów systemu-gościa i przyspieszenie grafiki 3D.\nDo wydania 3.14 trafiły też poprawki związane z zarządzaniem energią, w szczególności w intelowym sterowniku CPUfreq, dodające wsparcie dla CPU Boost/Turbo i zwiększające liczbę obsługiwanych architektur sprzętowych, a także pierwsza implementacja nowego planisty SCHED_DEADLINE, ulepszającego wsparcie dla przetwarzania danych w czasie rzeczywistym.\nWięcej informacji znajdziecie w wiadomości wysłanej przez Linusa Torvaldsa.


Wielki Testament. Le Grant Testament (1461) ebook pdf,mobi,epub - François Villon - UpolujEbooka.pl\n4 / 5.00 (liczba ocen: 1) Ilość stron (szacowana): 85\nWielki Testament. Le Grant Testament (1461) od François Villon możesz już bez przeszkód czytać w formie e-booka (pdf, epub, mobi) na swoim czytniku (np. kindle, pocketbook, onyx, kobo, inkbook).\nWspaniały poemat będący kwintesencją późnośredniowiecznego życia. Opisuje on życie cyganerii studentów i różnych włóczęg- rozpuste , namiętności .... Barwnym językiem . Przełomowy utwór literacki obowiązkowy do przeczytania