www.muzulmanie.com - Dlaczego boimy się islamu?\nWizerunek islamu i muzułmanów w Polsce\nWizerunek muzułmanów, świata arabskiego czy szerzej całego islamu, jaki rozpowszechniony jest w naszym społeczeństwie, jest kontynuacją obrazów, jakie powstały przed wiekami. Mieszkańcy naszej części Europy swą wiedzę na temat religii muzułmańskiej czerpali w znacznej mierze z tych samych źródeł, co ludzie żyjący na Zachodzie, czyli z chrześcijańskich pism polemicznych, które mało zawierały rzetelnej wiedzy, a wiele półprawd, mitów i fantastycznych wyobrażeń. Z drugiej strony, historia naszych ziem naznaczona była przewijającymi się przez wieki bezpośrednimi kontaktami ze światem islamu (najazdy tatarskie, wojny z Turcją), które nie były kontaktami pokojowymi. Z tego powodu muzułmanie postrzegani byli jako wrogowie, co nie sprzyjało tworzeniu ich prawdziwego wizerunku, mimo bezpośrednich spotkań. Pewne wyjątki, które malowały w miarę prawdziwy obraz wyznawców islamu, jak na przykład pamiętniki podróżniczki i lekarki z XVIII w., Salomei Reginy Pilsztynowej, nie docierały raczej do szerszego grona odbiorców.\nW październiku 2001 r. OBOP przeprowadził sondaż „Z czym kojarzy się Polakom słowo islam?”. Najwięcej było odpowiedzi neutralnych – 66 procentom pytanych islam kojarzy się z religią. Jednak negatywnych kategorii postrzegania islamu było znacznie więcej niż kategorii neutralnych czy pozytywnych. „Islam kojarzy mi się terrorem i terroryzmem” – 18 proc., „z wojną” – 11 proc., „z Osamą ben Ladenem” – proc., „z fundamentalizmem i fanatyzmem” – 4 proc., „z agresją i przemocą” – 2 proc., „z biedą i zacofaniem” – 3 proc., „z talibami” – 1 proc. Za jednoznacznie pozytywną kategorię skojarzeń można właściwie uznać tylko jedną: dla 2 proc. badanych islam kojarzy się z kulturą orientalną lub arabską1.\nNasza historia decyduje o tym, że prawie każdy mieszkaniec Polski ma jakieś wyobrażenie na temat muzułmanów, potrafi ich umiejscowić, a nawet przechowuje w pamięci ślad poczucia zagrożenia ze strony Turcji (choć – jak wykazują sondaże – poczucie to jest mniejsze niż np. w Austrii). Owocuje to także powszechnym w Polsce wśród piszących lub mówiących o islamie mniemaniem, że znają się na tej religii, mimo że ich wypowiedzi zawierają wiele błędnych stereotypów.\nRównież w mediach obraz islamu często nie jest obiektywny i opiera się na uprzedzeniach. Widać to choćby w doborze tematów – o islamie bardzo rzadko pisze się pozytywnie, dominują tematy stawiające islam w negatywnym świetle, takie jak: przemoc i siła w islamie (terroryzm, fundamentalizm); konfrontacja i zderzenia ze światem chrześcijańskim, obecnie europejskim; pozycja kobiety muzułmańskiej; zacofanie świata muzułmańskiego.\nPrzemoc i siła w islamie, czyli straszenie islamem\nTen rodzaj opisu islamu był obecny od wieków, zarówno w podejściu teologów chrześcijańskich, jak i w świeckim piśmiennictwie polskim. Chrześcijańscy teologowie od początku krytykowali islam za używanie siły w krzewieniu wiary, choć zarazem sami zdecydowanie popierali ideę krucjat. We współczesnej prasie dawnych wojowników islamskich zastąpili islamscy fundamentaliści i terroryści. Często w artykułach prasowych muzułmanie przedstawiani są jako fanatycy, gotowi umrzeć za swą religię, gdyż dzięki temu natychmiast znajdą się w raju. Negatywne cechy, charakterystyczne dla terrorystów i skrajnych fundamentalistów, niesłusznie rzutowane są na obraz wszystkich muzułmanów. Wyolbrzymiana jest również skala islamskiego terroryzmu – prawdziwe dane są następujące: fundamentaliści stanowią 5–8 proc. wszystkich muzułmanów, a terroryści to z kolei zaledwie 3–10 proc. całej liczby fundamentalistów. Z tego wynika, że liczba muzułmanów, którzy naprawdę są dla nas groźni, czyli terrorystów – waha się od 0,15 do 0,8 proc. populacji. Natomiast w społecznym odczuciu terroryści i fundamentaliści są utożsamiani ze sobą, co wywołuje wrażenie, że stanowią oni znacznie większą część populacji muzułmanów niż to faktycznie ma miejsce.\nW mediach często pojawia się również pojęcie dżihad, używane wyłącznie w znaczeniu „świętej wojny” prowadzonej przeciwko wszystkim niemuzułmanom. Dżihad przedstawiany jest w mediach w taki sposób, jakby prowadzenie świętej wojny z niemuzułmanami było zjawiskiem powszechnym, wręcz obowiązkiem każdego muzułmanina. Jest to nadużycie, gdyż dla większości muzułmanów dżihad znaczy coś zupełnie innego. (Więcej informacji na ten temat w rozdz. Dżihad.)\nPozycja kobiety w islamie\nSytuacja kobiet w świecie muzułmańskim jest tematem chętnie podejmowanym przez media. Piętnowana jest podległość i zależność kobiety od mężczyzny, a regulacje prawne i sytuacja w rodzinie muzułmańskiej przedstawiane są zazwyczaj jako patologia. Często pojawiają się stwierdzenia typu: „mężczyzna zabrał kobiecie dzieci po rozwodzie”, „mężczyzna ma prawo do rozwodu, jak mu się żona znudzi”, „kobieta jest całkowicie podległa mężczyźnie”, „kobieta musi siedzieć w domu i nie ma żadnych praw”. Taki opis praw i obowiązków w rodzinie muzułmańskiej nie jest zgodny z rzeczywistością i widać w nim uprzedzenia i brak wiedzy.\nBrakuje informacji, że mężczyzna ma faktycznie obowiązek utrzymywać swoją rodzinę i zapewnić kobiecie byt, czego nie ma w świecie zachodnim. Nie mówi się o prawie kobiety do własnego majątku ani o umowie małżeńskiej, która reguluje sprawy funkcjonowania rodziny. Zapomina się, że islam docenia to, o co tak walczą kobiety z naszego kręgu kulturowego – o należyte uznanie pracy w domu i opieki nad dziećmi. Nie pisze się, że jeśli kobieta chce pracować zawodowo, to mężczyzna nie powinien jej tego zabraniać. Dzieci w rodzinie muzułmańskiej w pewnym wieku w naturalny sposób przechodzą pod opiekę ojca, a nie „on je zabiera”. Wprawdzie mężczyzna może bardzo łatwo rozwieść się z żoną, ale nie ma prawa zostawić jej bez środków do życia, jak to często dzieje się u nas. Zamiast pokazać obiektywnie, na czym polegają różnice w prawie, obyczajach i mentalności, nasi autorzy straszą brakiem praw kobiet w islamie.\nW wielu krajach muzułmańskich niedogodności życia kobiet biorą się z ogólnej sytuacji ekonomiczno-społecznej, z biedy po prostu, i nie jest im winna taka czy inna religia. Sytuacja kobiet w Ameryce Łacińskiej też nie jest łatwa, a nikt, także media, nie obarcza winą za to chrześcijaństwa, które jest tam najbardziej rozpowszechnioną religią.\nJako jeden z elementów ucisku kobiet w świecie islamu traktuje się obowiązek zasłaniania przez nie twarzy czy noszenia na głowie chusty. Po pierwsze, sytuacja pod tym względem nie jest jednolita, taki obowiązek występuje bowiem tylko w niektórych krajach. Po drugie, noszenie chusty dla wielu kobiet nie jest bynajmniej znakiem ucisku, lecz chętnie akceptowanym symbolem przynależności do wyznawanej religii, a także ochroną przed erotycznymi zaczepkami mężczyzn.\nZacofanie świata muzułmańskiego\nMedia przedstawiają często świat muzułmański jako zacofany i niemal tkwiący w średniowieczu. Uważają też, że za taki stan rzeczy winę ponosi islam, który skoncentrowany jest na obowiązkach religijnych i nie docenia postępu. Dopiero ostatnio zaczęto dostrzegać, że jedną z przyczyn zacofania wielu muzułmańskich społeczeństw są lata wyzysku kolonialnego przez państwa europejskie. Obraz świata islamu jako zapóźnionego cywilizacyjnie względem Zachodu rzutowany jest mechanicznie także na przeszłość. Autorzy tych publikacji zdają się nie pamiętać, jak wiele Europa w dawnych wiekach czerpała z kultury islamu i jak wiele jej zawdzięcza – przykładem rozwój nauk matematycznych, wraz z przyjęciem cyfr arabskich czy przetrwanie dzieł najwybitniejszych filozofów starożytnej Grecji – Platona i Arystotelesa.\nŚwiat islamu traktowany jest często z wyższością i lekceważeniem. W wielu opisach dominuje duma z naszych zachodnich zdobyczy – z osiągnięć nauki, rozwoju technologicznego i nowoczesności. Podkreślany jest też nasz wysoki rozwój społeczny – demokratyczne państwo, prawo, pozycja kobiety itp. Muzułmanie w porównaniu z nami przedstawiani są jako gorsi, bo głupsi i prymitywni. W wielu publikacjach prasowych pisze się na przykład, że muzułmanie „siorbią”, „pochlipują”, jedzą rękami. O muezzinie wzywającym do modlitwy mówi się, że „zawodzi” (ten sam autor zapewne nie ośmieliłby się nazwać zawodzeniem śpiewów kościelnych). Pojawiają się opisy, w których muzułmanie, zdejmujący obuwie przed modlitwą, mają „podarte skarpetki”. O islamie i muzułmanach nasi autorzy wyrażają się więc niekiedy bez szacunku, wyśmiewając się z rzeczy, których często u ludzi Zachodu nawet się nie zauważa.\nW lekceważący sposób odnosimy się do stylu życia muzułmanów, ich podporządkowania religii i „ślepej” wiary w Boga. Wyższość i lekceważenie okazywane są również wobec samej doktryny i świętej księgi islamu – Koranu – jako źródła wiedzy o świecie.\nOczywiście nie znaczy to, że wszystkie informacje pojawiające się w naszych mediach są oparte na uprzedzeniach i negatywnych stereotypach. Zdarzają się artykuły opisujące obiektywnie odmienną kulturę i jej przedstawicieli. Wśród dziennikarzy piszących w taki rzetelny sposób spotyka się przede wszystkim podróżników, którzy nieco lepiej poznali opisywane kraje. Tacy autorzy zazwyczaj nie odnoszą swoich obserwacji do naszej europejskiej rzeczywistości, a jeśli już porównują, to robią to nie po to, by oceniać islam, lecz, co najwyżej, by zarejestrować i pokazać różnice. Starają się oni odkłamywać stereotypy – na przykład na temat kobiety zamkniętej w domu i całkowicie zależnej od męża. Pokazują to, co budzi w naszym kręgu kulturowym tak silne emocje – życie kobiet i ich pozycję społeczną. Okazuje się, że nierzadko wcale nie jest to życie niewolnic, lecz egzystencja kobiet zrealizowanych życiowo, pełniących ważne funkcje społeczne i polityczne, kobiet naukowców, lekarek, artystek. Można więc pokazywać, nie oceniając, inną rolę kobiety i mężczyzny w islamskim społeczeństwie i małżeństwie, inne prawa i zwyczaje. A patologie społeczne, rzecz jasna, zdarzają się zawsze i pod każdą szerokością geograficzną.\nIslam w mediach po 11 września 2001 r.\nPo tragicznych wydarzeniach 11 września 2001 r. opis islamu i muzułmanów właściwie niewiele się zmienił, choć został wzmocniony element zagrożenia ze strony tej religii. Dawniej straszono islamem, ale był on „daleko” – po ataku na Amerykę zagrożenie stało się znacznie bardziej realne: skoro terrorystom udało się uderzyć w najpotężniejsze mocarstwo świata, to mogą uderzyć wszędzie. Paradoksalnie jednak, pojawiło się też więcej artykułów pozytywnych o islamie. Media dopuściły do głosu specjalistów, gdyż islam stał się tematem modnym, z pierwszych stron gazet. Ludzie znający islam byli w stanie wytłumaczyć opinii publicznej, że to, co się stało w Nowym Jorku, nie jest winą całej islamskiej kultury, lecz garstki ekstremistów. Nie można więc obarczać odpowiedzialnością za tragedię wszystkich muzułmanów. Notabene także i wielu muzułmanów zginęło pod gruzami World Trade Center.\nBardzo ważnym zadaniem mediów jest więc obiektywne, bez uprzedzeń, przedstawianie faktów, nieprzypisywanie zachowań grupki terrorystów wszystkim muzułmanom.\nJest to tym ważniejsze, że w społeczeństwie polskim od lat rozpowszechniony jest negatywny stereotyp Araba i muzułmanina. Niechętny stosunek do islamu potwierdzają praktycznie wszystkie prowadzone na ten temat badania. Posłużę się przykładem badań przeprowadzonych przez prof. Ewę Nowicką i Jana Nawrockiego z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego pod koniec lat osiemdziesiątych, które opisane są w książce Swoi i obcy. „Już na poziomie wstępnej, pobieżnej analizy uzyskanych danych zwraca uwagę fakt, iż przy opisie tej grupy [Arabów – A. M., A. S. N.] respondenci używają przede wszystkim określeń o zabarwieniu pejoratywnym. Jest to wyraźne, zarówno jeśli chodzi o wielkość i różnorodność przypisywanych Arabom cech negatywnych, jak i o częstość wyborów tych cech. Respondenci opisują Arabów jako leniwych i brudnych, agresywnych i pozbawionych szacunku dla kobiet. Przypisuje się im również takie negatywne cechy, jak: brak umiejętności współżycia z innymi, złe wychowanie, kłótliwość, brutalność i okrucieństwo oraz fałszywość, nieszlachetność i interesowność, a także fanatyzm religijny. […] Jedyną właściwie cechą, którą można właściwie traktować jako cechę pozytywną, a która pojawia się przy opisie Arabów, jest silny charakter. […] Po dokonaniu analizy komponentu poznawczego stereotypu Araba należy uznać, że jego komponent emocjonalny ma charakter zdecydowanie negatywny. Można sądzić, iż w stosunku do tej grupy respondenci odczuwają głęboką niechęć połączoną zapewne z lękiem. Arab jest więc postrzegany przez Polaków jako «obcy-zły-i-niebezpieczny»”2.\nPrzekaz dziennikarski jest bardzo ważny, gdyż w naszych czasach media są ogromną siłą, kształtują świadomość większości społeczeństwa, a nawet w pewien sposób kreują rzeczywistość. Media mają również wielką siłę przekonywania – dla znaczącej części ludzi wystarczającym dowodem na prawdziwość jakiegoś zjawiska lub zdarzenia jest fakt opisania tego zjawiska przez prasę lub pokazania go przez media elektroniczne. W przypadku islamu – kultury odległej od nas geograficznie – media pełnią szczególną rolę: zazwyczaj są jedynym źródłem informacji. Tylko nieliczni – znawcy islamu oraz ludzie o wszechstronnej wiedzy, a także podróżnicy – są w stanie zweryfikować informacje przekazywane przez media i tylko ta nieliczna grupa czerpie swoje wiadomości z innych źródeł. Reszta społeczeństwa traktuje media jako jedyne i wiarygodne źródło informacji. Postawa dziennikarzy przekłada się na postawy społeczne. Dlatego też wiedza i podejście dziennikarzy do tego zagadnienia są tak ważne. Bardzo ważne jest, by nie rzutować negatywnych cech niewielkiej grupy ludzi na całą społeczność. Trzeba bać się terrorystów, ale nie ma powodów, by bać się każdego wyznawcy islamu i postrzegać jako zagrożenie wszystkich muzułmanów.\nPolska jest już jednym z krajów Unii Europejskiej, co nieuchronnie prowadzi do zwiększenia liczby naszych kontaktów z ludźmi mówiącymi innym językiem, wyznającymi inną religię, mającymi inne obyczaje. Coraz więcej uchodźców i emigrantów wraz z rodzinami zamieszkuje czasowo lub na stałe w Polsce, ich dzieci chodzą do szkół wraz z polskimi dziećmi. Jest wysoce prawdopodobne, że migracja ludności będzie wzrastać. Dlatego tak bardzo ważne jest, aby zapobiegać potencjalnym konfliktom społecznym, do których może z czasem dojść, jeśli będziemy mieli wrogie czy pełne uprzedzeń podejście do obcych, w tym do muzułmanów. Warto więc zawczasu podjąć działania na rzecz tolerancji i przyjaznego, zgodnego współżycia z ludźmi wywodzącymi się z innych kręgów kulturowych i wyznającymi inną religię.\nAgata Marek, Agata S. Nalborczyk\n1 Z czym kojarzy się Polakom słowo „islam”, „Omnibus”, TNS OBOP, Warszawa 2001, http://www.tns-global.pl/archive-report/id/1132.\n2 Swoi i obcy, pod red. Ewy Nowickiej, Warszawa 1991, s. 118.


Wroclawiak2015 - Pokazywarka.pl\nJestem z Wrocławia gdzie zajmuję się kserokopiarkami Zapraszam\nWarto korzystać z usług serwisu, który zadba o twoje kserokopiarki\nWrocław to miasto, gdzie działa bardzo wiele podmiotów oferujących usługi typowo serwisowe, z jakich de facto dosyć często korzystają już nie tylko ogromne firmy ale również osoby fizyczne. Niejednokrotnie naprawa sprzętu komputerowego czy innych urządzeń, tym bardziej biurowych jak kserokopiarki, może być nie lada wyzwaniem jakiemu nie będziemy w stanie sprostać, niestety często zamiast przywrócić je do działania, decydujemy się na ich zakup. Oczywiście każdy ma do tego prawo, lecz w przypadku powiedzmy nowej kserokopiarki,...\nTwoje urządzenia biurowe odmawiają posłuszeństwa?\nTwoje urządzenia biurowe odmawiają posłuszeństwa? Nie posiadasz wiedzy na temat serwisowania, obsługi czy chociażby konserwacji kserokopiarek? Serwis gwarantujący ci odpowiednią obsługę, to opcja dla każdego kto we Wrocławiu poszukuje najlepszej koncepcji oraz rozwiązania, takiego ewentualnie pobieżnego problemu. Oczywiście niejednokrotnie zadajemy sobie podstawowe pytanie? Czy po popsuciu się kserokopiarki, opłaca się ją w jakikolwiek sposób naprawiać? ?Może znacznie lepsza alternatywą jest sprzedaż kserokopiarek ?...\nProwadzisz firmę we Wrocławiu, która zmaga się z problemem jakim jest awaria kserokopiarki? Wrocław jest miejscem, gdzie to załatwisz? Zastanawiasz się czy jej naprawa jest w takiej sytuacji opłacalna? Oczywiście wiele osób, niemal natychmiast zdecyduje się na zakup nowego sprzętu, niejednokrotnie niepotrzebnie tracąc na takiej inwestycji i swoistym posunięciu. Na początku warto najpierw oszacować swoiste koszta związane z naprawą takiego urządzenia biurowego jakim jest kserokopiarka, co za tym idzie skorzystać z usług serwisu, oferującego takie...\nSzukasz pomysłu na biznes w takim mieście jak Wrocław?\nPewnie, że znalezienie pomysłu na biznes i jednoczesne wdrożenie go w życie, nie gwarantuje iż w takim mieście jak Wrocław odniesiemy swoisty sukces, przede wszystkim trzeba umiejętnie podejść do roli przedsiębiorcy. Oczywiście dosyć często nie zdajemy sobie sprawy, iż świadczenie usług, jak chociażby naprawa czy serwisowanie kserokopiarek, to coś czego potrzebuje i oczekuje od nas rynek. Na temat braku takich podmiotów ewentualnie zbyt długich terminów oczekiwania na podjęcie się danego zlecenia mówi się już od dosyć dawna, pomimo tego...


Gdzie dobrze zjeść w Świnoujściu - Hity i kity zakupowe\n24/08/2017 Nati- autorka\nPierwsze co przyszło mi do głowy gdy chodziliśmy po tym fajnym, nadmorskim mieście to to, że ceny są tu iście zachodnie. Jeśli więc chodzi o jedzenie to przeszukiwałam internet, żeby znaleźć informacje, gdzie dobrze zjeść w Świnoujściu. Pomyślałam, że mój wpis przyda się też komuś kto sam będzie szukał takich informacji. Tanio nie zjemy nigdzie w tym mieście. Ale jest kilka miejsc gdzie możemy zjeść całkiem niedrogo i smacznie. W większość barów i restauracji są oferowane dania dnia, jest to co dzień inne danie z menu, które jako danie dnia kosztuje sporo taniej niż w inne dni.\nBar Gospodnik, ul. Rybaki 13\nTypowa jadłodajnia, skromnie urządzona. Kolejka długa więc trzeba szybko zamawiać i płacić, na żadne dodatkowe pytania panie nie mają czasu. Codziennie do wyboru są dwa różne dania. Cena 17,50 zł za drugie danie z zupą i 15 zł za samo drugie danie. Zamawiając jedną porcję zupy dostajemy i tak całą wazę, ale zupy akurat nie polecam. Nasza smakowała jak połączenie rosołu z kompotem. Natomiast drugie danie bardzo dobre.\nBar Kopytko, ul. Wojska Polskiego 16\nPora obiadowa, akurat lało jak z cebra a do tego baru było najbliżej. Wnętrze przyjemnie urządzone, jednak czystość stolików pozostawia wiele do życzenia. Nikt z obsługi nie zawraca sobie tym głowy. Pan przy bufecie krzyczy co podać i ponagla, więc trzeba szybko się decydować i płacić. Zupy nie polecam na pewno, to zdecydowania najgorsza zupa jaką jadłam w życiu. Połączenie kostki rosołowej z dużą ilością soli. Placki po węgiersku dobre, ale bez szału. Ceny ok. 15-17 zł za drugie danie.\nBar Mleczny Słonecznik 2, ul. Bohaterów Września 48\nMiły wystrój, czysto, bez kolejek i tłoku. Byliśmy dwa razy i za każdym razem prawie pusto. Ceny wysokie jak na bar mleczny. Jedzenie apetyczne, jest w czym wybierać.\nRestauracja Qchnia, ul. Piłsudskiego 19\nRestauracja malutka, ale przyjemna i czysta. Na zewnątrz są dwa stoliki. Obsługa przemiła i pomocna. Jedzenie rewelacja! Zdecydowanie nasz nr 1 w Świnoujściu. Polecam gorąco. Danie dnia z zupą 17 zł i są to na prawdę duże i przepyszne porcje.\nWół na wypasie, ul. Bohaterów Września 3E\nMini bar z hamburgerami, zwany również Wół na wyspie. Naczytałam się extra opinii na internecie jakie to pyszne hamburgery tam mają, więc wybraliśmy się z ciekawości. Kotlety to 100% wołowiny, ponoć cudownie wysmażone. Frytki własnej roboty. Do wyboru kilkanaście smaków hamburgerów- m.in. hawajski z ananasem, wiejski z jajkiem sadzonym, mega ostry, a nawet z rukolą i gruszką. Chłopakom smakowało, a dla mnie hamburger jak hamburger. Na prawdę nic szczególnego.\nPączkarnia Babci Jańci, ul. Bohaterów Września 3C\nTuż obok wspomnianego wyżej Woła, znajdziemy gorące pączki. Na początku zdziwiłam się, że jeden pączek kosztuje 3,5 zł. Ale dłuuuga kolejka i ogromny wybór smaków sprawił, że postanowiłam przetestować te pączk. Wybraliśmy pączki z nadzieniem: czekoladowym, malinowym, rafaello, michałki i ajerkoniak. Do wyboru był jeszcze smak: krówka, serniczek, ananas z cytryną, maskarpone, jagodowy. Gdy spróbowaliśmy tych pączków, od razu zrozumieliśmy skąd ich cena. W życiu nie jadłam lepszych pączków. Puchate ciasto, tak przepyszne, że nawet same pączki bez nadzienia byłyby cudowne. Pączki duuuże, większe niż te które znam ze sklepów. Smak rafaello obłędny. Jeśli macie ochotę na coś słodkiego to polecam tą pączkarnię w 100%.\nMam nadzieję, że mój wpis przyda się komuś, kto będzie spędzał wakacje nad morzem w tym uroczym i przyjemnym mieście jakim jest Świnoujście.\nLifestyle bar, blisko, ceny, coś słodkiego, deser, dobrze, dobrze zjeść, gdzie, Gospodnik, Kopytko, nad morzem, pączkarnia, pączki, Qchnia, smacznie, Świnoujście, Słonecznik, tanio, urlop, w Świnoujściu, wakacje, Wół na wypasie, z dziećmi. permalink.


Nie pal, bo… cię pouczą – Super Nowości24\nNie pal, bo… cię pouczą\nBy mpp on 7 kwietnia 2011 1 komentarz\nPODKARPACIE Palący papierosy na klatkach schodowych są praktycznie bezkarni\n– Śmierdzi u nas na klatce, jak dawniej w knajpach, przed zakazem palenia – żali się pani Zofia, czytelniczka z ul. Krakowskiej w Rzeszowie – Mówię takiemu, żeby nie palił, a on się mnie pyta: “a co mi zrobisz?”. No właśnie, co ja mogę? – zastanawia się. Okazuje się, że tak naprawdę nie jesteśmy w stanie zrobić właściwie nic, bo zakaz palenia w miejscach publicznych nie obejmuje klatek schodowych.\nPalacze są zmorą mieszkańców rzeszowskich osiedli. Nie pomagają prośby, groźby ani straszenie konsekwencjami, bo takowych nie ma. A wszystko to za sprawą obowiązującej od jesieni ustawy o ochronie zdrowia, która zakazuje palenia papierosów w miejscach publicznych, a właśnie klatki schodowe nie zostały w niej uwzględnione.\nStrażnik może pouczyć\n– Mieszkańcy często dzwonią do nas z prośbą o interwencję w sprawie palaczy – mówi Józef Wisz, komendant Straży Miejskiej w Rzeszowie. – Przyjeżdżamy wtedy na miejsce i jeżeli jest zakaz palenia, pouczamy taką osobę – dodaje.\nDlaczego tylko pouczają? Zgodnie z ustawą można palić na klatce, ale zarządcy spółdzielni mają również prawo taki zakaz wprowadzić.\n– Zakaz palenia na klatkach schodowych obowiązuje u nas w ok. 30 proc. budynków mieszkalnych – przyznaje Maria Kuźniar, kierownik administracji osiedla Baranówka z Rzeszowskiej Spółdzielni Mieszkaniowej – Ale coraz częściej mieszkańcy zwracają się do nas z prośbą o wprowadzenie takiego zakazu. My na to oczywiście przystajemy – dodaje.\nAle kto jest zobowiązany do egzekwowania tego prawa? Administracja może jedynie prosić mieszkańców o niepalenie i zwrócić się o pomoc do Straży Miejskiej, by ta pouczyła delikwenta…\nNie pal, bo… cię pouczą added by mpp on 7 kwietnia 2011\nart. 54 kw w zw. z punktem regulaminu mówiącym o zakazie palenia i mandat od 20 do 500 zł.