§ Wniosek o rozgraniczenie dwóch stron "przeciw" dwóm innym? – Forum Prawne\nWniosek o rozgraniczenie dwóch stron "przeciw" dwóm innym? - Forum Prawne\nWniosek o rozgraniczenie dwóch stron "przeciw" dwóm innym?\nCzy możliwe pod kątem prawnym jest, że w gminnym referacie odpowiedzialnym za sprawy geodezyjne, dwóch sąsiadów składa wspólny wniosek o rozgraniczenie między sobą a dodatkowo o rozgraniczenie się z dwoma innymi sąsiadami? W ten sposób ...\nCzy możliwe pod kątem prawnym jest, że w gminnym referacie odpowiedzialnym za sprawy geodezyjne, dwóch sąsiadów składa wspólny wniosek o rozgraniczenie między sobą a dodatkowo o rozgraniczenie się z dwoma innymi sąsiadami?\nW ten sposób rozgraniczą się oni od trzech stron świata (między sobą oraz z dwoma "skrajnie" położonymi sąsiadami) a dwaj inni sąsiedzi, wskazani przez nich we wniosku, będą rozgraniczeni tylko z jednej strony z tymi właśnie dwoma mieszkającymi ze sobą sąsiadami-rodzeństwem.\nW efekcie tego dwóch pozostałych sąsiadów pokryje po 25% kosztów rozgraniczenia, a ich korzyści z rozgraniczenia będą niewspółmierne do korzyści rodzeństwa, które mieszka w środkowych działkach.\nCo z tym fantem zrobić - wójt zażądał zaliczek na wskazanego przez wnioskodawców geodetę od 4 stron po 25% kwoty?\nCzy to w ogóle dopuszczalne, że dwóch wnioskodawców występuje wspólnie o rozgraniczenie z kolejnymi dwoma sąsiadami?\nRE: Wniosek o rozgraniczenie dwóch stron "przeciw" dwóm innym?\nZgodnie z art. 29 pr. geodezyjnego rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami, zatem właściciele tych pomaranczowych moga się w jednym postępowaniu odgrodzić od całego świata. Pytanie tylko czy wójt musiał w tym wypadku trzymać się sztywno art. 152 kodeksu cywilnego który stanowi że koszty utrzymania granic i rozgraniczenia właściciele sąsiednich ponoszą po połowie.\nWójt postępuje stronniczo a przede wszystkim łamie KPA. Na przykład nie poinformował stron 3 i 4 o wpłynięciu wniosku i wszczęciu w ogóle postępowania administracyjnego, a w pierwszym piśmie wysłał "żądanie wpłaty zaliczek" powołując się na KPA i prawo geodezyjne.\nObawiam się, że wpłacone przez nas zaliczki są w kwocie równej całkowitemu wynagrodzeniu geodety, a znając wójta nie prześle on (skoro pieniadze pobrał) postanowienia o kosztach postępowania, a z tego co wiem, takie postanowienie powinien wydać.\nCzy jest szansa żądać innego podziału kosztów? Gdzie domagać się tego? Jeśli wójt wyda postanowienie o kosztach, to rozumiem, że można się odwołać do SKO? A co, jeśli, wójt po prostu nie wyda postanowienia o kosztach albo informację o nich wplecie w postanowienie o umorzeniu postępowania gdzie będzie informacja o braku możliwości odwołania?\nI teoretycznie - co by się stało, gdyby np. sąsiad nr 4 uznał, że chce mieć rozgraniczone wszystkie granice a nie tylko wnioskowane przez sąsiadów 1,2 i złożył teraz wniosek o rozgraniczenie ze wszystkimi jego sąsiadami? Tamto postępowanie trwa, ale geodeta nie wyznaczył jeszcze terminu rozgraniczenia. Czy w takim przypadku sąsiad 4 płaci 25% za rozgraniczenie trwające z sąsiadami 1,2, a potem oddzielnym postępowaniem rozgranicza się z pozostałymi i znów płaci solidarnie? A może wójt musi wówczas rozgraniczenie go włączyć do tego samego postępowania i w ten sposób powiększyć rozgraniczany obszar?\n§ "kopiowanie" redagowanie artykułów ze stron anglojęzycznych. (odpowiedzi: 1) Witam wszystkich forumowiczow! zamierzam rozpoczac wlasna dzialalnosc, bedzie ona polegala na stworzeniu wlasnej strony internetowej o tematyce...\n§ Umowa "na oglądanie mieszkania" a zakup w innym biurze (odpowiedzi: 1) witam serdecznie. Umówiłem się na oglądanie mieszkania z biurem które mają w swoje ofercie. Co się okazało agent pokazał mi inne mieszkanie niż to na...\n§ PoRD a zmiana pasa ruchu aby umożliwić innym skręcenie na "warunku" (odpowiedzi: 7) Witam serdecznie. Mam nadzieję, że temat umieściłam we właściwym miejscu, ponieważ nie mogłam znaleźć pasującego działu do w/w tematu. Ostatnio...


Guga Kids Design poszerza swoją działalność. Od 2016 roku przyjmujemy formułę festiwalu dizajnu. Poza strefą targową związana z niezależnym projektowaniem, zapraszamy Was w podróż po dizajnie. Dzieci wraz z Rodzicami będą mogły aktywnie uczestniczyć w szeregu zajęć praktycznych pokazujących różne oblicza dizajnu. Zapraszamy w sobotę, 19 marca 2016 r. od 11-19 do Międzynarodowego Centrum Kongresowego w Katowicach.\nPolscy, młodzi projektanci w jednym miejscu!!!\nCzołowi dizajnerzy produktów dla dzieci!!!\nZobaczysz, dotkniesz i kupisz absolutnie wyjątkowe, niedostępne wsieciach handlowych ubrania, zabawki i inne gadżety dla najmłodszych. Na niezwykle twórczych i kreatywnych zajęciach Wasze dzieciaki zapoznają się z podstawami projektowania przekonają się sami jak to jest być projektantem.\nWstęp na całą imprezę WOLNY!\nGuga Kids Design Team\nTagi: 19 marca 2016\nPoprzedni Artykuł ZUPAGRAFIKA - Wystawa plakatów\nNastępny artykuł UnderCONSTRUCTION


Przez błąd GPS pojechał do złego kraju - Rozrywka zabawa i gry. Baw się razem z nami dziennik.pl\nPrzez błąd GPS pojechał do złego kraju\n12.12.2007, 12:11 | Aktualizacja: 07.06.2010, 18:01\nNawigacja satelitarna rozumu nie zastąpi. Przekonał się o tym kierowca autokaru, który wiózł brytyjskich turystów na zakupy do francuskiego Lille. Wybrał trasę, ale nie zauważył, że jedzie do Lille... w Belgii.\nBrytyjscy turyści ze zdziwieniem patrzyli na tabliczki, z których wynikało, że są już w Belgii. Przecież mieli jechać do Francji. Gdy dojechali do Lille, okazało się, że to nie to miasto. Kierowca strasznie pasażerów przepraszał i pędem ruszył z powrotem.\nDo celu podróży dojechał na godzinę przed zamknięciem sklepów. Turyści, zamiast buszować przez cały dzień po francuskich centrach handlowych, mieli na zakupy tylko kilkadziesiąt minut.\nTo jednak nie koniec przygód pechowego kierowcy. Następnego dnia nie korzystał już z nawigacji satelitarnej, by znów czegoś nie pomieszać. Wybrał jednak taką drogę, na której... nie mógł się zmieścić pod wiaduktem.\nTeraz rozwścieczeni Brytyjczycy domagają się zwrotu kosztów. Skarżą się, że nie dostali tego, za co zapłacili.\nParis Hilton bez ubrania reklamuje szampana przeczytaj »


luksus » Sandvik Baildonit\nApartamenty przeznaczone na sprzedanie zlokalizowane nas samym morzem - a więc, morze nie wyłącznie przeznaczone dla zwiedzających!\nJak to najczęściej się okazuje, wielu ludzi tak samo wewnątrz Polsce jak i na świecie, dość często ma dylemat nad tym "co woli" - morze, czy góry? Na pewno nie raz już słyszałeś, albo uczestniczyłeś wewnątrz tego rodzaju konwersacji i jak zwykle zdanka okazały się być po rozdzielane.\nMłodzi ludzie dużo czasu spędzają przed komputerem, trochę mniej przed telewizorem. Współczesny model życia nie gwarantuje wielu ludziom pracy w luksusowych warunkach, więc za paręnaście lat wiele z młodych dziś ludzi, którzy studiują, będzie musiało rozważyć przekwalifikowanie.\nUkład inteligentnego domu jako układ czujników oraz detektorów\nWspółczesne technologie i stały rozwój w dziedzinie IT towarzyszą nam nie tylko w miejscu pracy, ale także we własnym domu.\nChoć każdy wie, że powiększają wygodę i bezpieczeństwo nabywców, zapewniają sterowanie domem i monitorowanie zużycia energii elektrycznej i mediów, wspierają kierowanie budynkiem i obsługę opcjonalnych źródeł energii, jeszcze postrzegane są jak luksus i w naszych budynkach i mieszkaniach spotykany jest nieczęsto - http://www.ospel-presto.pl/dlaczego-presto/. System inteligentny dom ma układ sensorów i detektorów, oraz jeden, zintegrowany system kierowania każdymi znajdującymi się w budynku instalacjami.\nDlaczego coraz większą wagę przykładamy do wystroju łazienki? Czemu jest dla nas coraz bardziej istotna?\nWięcej niż za dawnych lat czasu siedzimy w pracy, to powoduje, że nasze życie jest intensywne i mnóstwo zadań zdarza nam się robić w biegu. Okoliczności ku temu sprzyjają, a i my sami nie najgorzej się z tym czujemy. To sprawia, że nasze podejście do życia odzwierciedla się w naszym mieszkaniu. Ekonomiczny, ułożony umysł posiada własne odbicie w innowacyjnym i minimalistycznym charakterze mieszkania.\nNiebanalne Mieszkania deweloperskie w miejscowości Łódź zobacz co mają w ofercie\nŁódź jest miastem, do którego w ostatnich latach coraz większa liczba osób zmierza, by tam następnie osiedlić się, w związku z tym wraz z upływem lat miejsc mieszkalnych przybywa.


11-latek uciekał z płonącego domu i ratował psy. Od strażaków dostał odznakę - Poznań, Super Express\n2021-04-21 12:33 Ewa Ruszkiewicz LP\nAutor: KSRG OSP Czempiń/ Paweł Jaskółka 11-latek uciekał z płonącego domu i ratował psy. Od strażaków dostał odznakę\nMama 11-letniego Marcela z Czempinia (woj. wielkopolskie) wyszła z domu tylko do sklepu po zakupy. W tym czasie miał zdalne lekcje i ze skupieniem siedział przed monitorem swojego komputera. Był w domu sam z psami. Niestety nagle chłopiec poczuł w swoim pokoju dziwny zapach…\nTa historia na szczęście skończyła się dobrze, ale przebieg miała wyjątkowo dramatyczny. 11-letni Marcel jak co dzień, ze skupieniem, brał udział w lekcjach online, gdy mama powiedziała mu, że wychodzi po zakupy do miasta. - Dobrze mamuś - powiedział, nie odrywając nosa od monitora. Gdy już mamy nie było, a on właśnie kończył religię, poczuł dziwny zapach. Zadzwonił do mamy i powiedział jej o tym. Na razie jednak więcej się nie działo, więc chłopiec po skończonej lekcji wstał od komputera i poszedł odpocząć do salonu. Wtedy nagle odcięło prąd. - Mama, nie mamy prądu - szybko zadzwonił do mamy. Mama Marcela, pani Katarzyna, zaczęła nawet dzwonić do sąsiadów z pytaniem, czy oni też nie mają prądu. Nie wiedziała, że już wtedy w jej domu dzieje się coś strasznego.\nGdy Marcel rozłączył się z mamą, zobaczył wydobywające się z poddasza języki ognia. Nie miał czasu na reakcję. Wiedział, że musi uciekać. Wybiegł z domu i przerażony zaczął krzyczeć. Usłyszeli go sąsiedzi. - Ciociu, dom płonie, a tam są zwierzęta - krzyczał do jednej z sąsiadek Marcel. Usłyszeli to budowlańcy z domu obok i przybiegli na pomoc. W płonącym domu została Nela, ukochany pies Marcela i Sonia, psiak, którym opiekują się od śmierci babci. - Nelę dostałem na 7 urodziny w prezencie od rodziców, bardzo ją kocham - mówi Marcel. Zaalarmowani mężczyźni, wybili okno w salonie, w którym nie było ognia, wbiegli tam i zabrali psy. - To są moje ukochane zwierzęta - mówi Marcel.\n- Chłopiec jest wystraszony, ale nic mu się nie stało - mówi Super Expressowi mł. asp. Dawid Kryś, oficer prasowy Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Kościanie. Ogień strawił dużą część dachu domu i budynek nie nadaje się do zamieszkania. - Część dachu zawaliła się, dużą część trzeba też było rozebrać - dodaje rzecznik prasowy. W sumie z ogniem walczyło aż 10 zastępów straży pożarnej. - Marcel w czasie całej akcji miał najlepszą opiekę pod słońcem. Przez kilka godzin rozmawiał z nim jeden ze strażaków - mówi pani Katarzyna. Chłopiec dostał nawet przypinkę na mundur od strażaka. - To mój najważniejszy medal - mówi teraz Marcel, bo sam interesuje się historią i odznakami. - Ale właściwie to wołałbym nie być bohaterem w takiej sprawie - dodaje na koniec chłopiec.\nRodzina została bez dachu nad głową. W internecie uruchomiono już zbiórkę na pomoc dla nich. Pomóc może każdy, dokładając się do zbiórki.


Na podstawie szczegółowych badań ról i zawodowego życia rzeczywistych użytkowników, Infor MyDay prezentuje zawartość aplikacji Infor w indywidualnym formacie, pozwalający łatwo zagłębiać się do systemów transakcyjnych i ułatwia podejmować właściwe decyzje, które tworzą korzyści dla firmyi.\nBardziej inteligentny niż pulpit, Infor MyDay dostarcza w czasie rzeczywistym krytyczne informacje biznesowe użytkownikom w postaci jednolitego interfejsu na ich pulpitach, pozwalajac im poświęcić więcej czasu na działanie niż na zbieranie informacji. Jego możliwości obejmują gotowe raporty i graficzne przedstawienie kluczowych wskaźników wydajności (KPI), prezentowane w indywidualnie dostosowanym formacie w oparciu o konkretne funkcje kluczowych obszarów biznesowych, takich jak Zakupy, Zaopatrzenie, Przetwarzanie, Księgowość i Zobowiązania. Ponad 150 specyficznych ról zostanie wbudowanych w przyszłości, wraz z zadaniami i alertami pomagając użytkownikom biznesowym w ich codziennych działaniach.\nInfor MyDay zmniejsza potrzebę budowy raportów dostosowanych dla różnych użytkowników biznesowych przez informatyków, obniżając całkowite koszty posiadania oprogramowania ERP. Ponadto, użytkownicy biznesowi mogą personalizować swoje dane bez konieczności wsparcia ze strony informatyków.


Opel Astra K 2019.5 - instrukcja obsługi (Manual) Download - Pobierz za Darmo\nOpel Astra K 2019.5 - instrukcja obsługi\nOpel Astra K 2019.5 - instrukcja obsługi (Manual)\nOpel Astra K 2019.5 - instrukcja obsługi to darmowy podręcznik użytkownika PDF. Manual po polsku do samochodu Opel Astra K 2019.5 przybliży działanie wszystkich systemów pokładowych oraz opisze sposoby naprawy drobnych błędów. Będąca do pobrania za darmo instrukcja obsługi do Opel Astra K 2019.5 przyda się "w drodze".\nOpel Astra K 2019.5 instrukcja obsługi to darmowy podręcznik użytkownika PDF do samochodu osobowego marki Opel Astra K 2019.5 typu Hatchback i Sports Tourer, zaliczanego do segmentu klasy C. Będąca do pobrania za darmo instrukcja obsługi po polsku do auta Opel Astra K 2019.5 pozwala na zapoznanie się ze wszystkimi funkcjami dostępnymi na wskaźnikach prędkości, kierownicy, desce rozdzielczej, konsoli centralnej oraz w systemie multimedialnym. Darmowa instrukcja obsługi do samochodu Opel Astra K 2019.5 Hatchback i Sports Tourer to oficjalne kompendium wiedzy na temat zegarów, oświetlania, ogrzewania, wentylacji, klimatyzacji, foteli oraz wielu elementów bezpieczeństwa zamontowanych w samochodzie segmentu klasy C. Manual w języku polskim do Opel Astra K 2019.5 pobierzesz za darmo w formie pliku dokumentu PDF. Darmowa instrukcja składa się z 347 stron.\nWybierasz się w podróż za kierownicą Opel Astra K 2019.5? Pobierz za darmo instrukcję obsługi na wypadek pojawienia się awarii w trasie\nOcena Opel Astra K 2019.5 - instrukcja obsługi


XIX Turniej O Buzdygan Jego Magnificencji Rektora AWFiS w Gdańsku\nWiadomości24 » Sport » XIX Turniej O Buzdygan Jego Magnificencji Rektora AWFiS w Gdańsku\nO mnie: Let's get ready to rumble!!!\nPierwsza Konferencja Prasowa GP Pucharu Świata Dwór Artusa\nTurniej o Puchar Gdańskiej Szkoły Floretu\nData dodania: 2013-01-14 11:32\nPod nieobecność reprezentantów gospodarzy w postaci Anny Rybickiej i Radosława Glonka w Turnieju triumfowali Martyna Synoradzka z klubu AZS-AWF Poznań i Leszek Rajski z klubu KSz Wrocławianie.\nPod nieobecność reprezentantów gospodarzy w postaci Anny Rybickiej i Radosława Glonka w Turnieju triumfowali Martyna Synoradzka z klubu AZS-AWF Poznań i Leszek Rajski z klubu KSz Wrocławianie. Na starcie pierwszych w tym sezonie zawodów Pucharu Polski stanęły najlepsze krajowe florecistki i floreciści oraz zawodnicy z Wielkiej Brytanii, Białorusi, Włoch, Chorwacji, Finlandii i Hiszpanii. Gdański turniej od lat jest zaliczany do cyklu Pucharu Europy w kategorii do 23 lat.\nSwego rodzaju niespodzianką był wynik reprezentatnta Białorusi Serhei'a Byk'a, który stanął na najniższym stopniu podium z zawodnikiem AZS-AWF Warszawa Bartoszem Łukowskim. W potyczce finałowej w pierwszej fazie rywalizacji Piotr Janda uciekł Leszkowi Rajskiemu lecz wrocławianin dzięki swojemu dużemu doświadczeniu doprowadził do remisu, a następnie skutecznie budował przewagę by w końcu przypieczętować zwycięstwo. Na uwagę zasługuje ponadto walka pomiędzy Michałem Majewskim (AZS-AWF Warszawa ), a Pawłem Kawieckim (Sietom AZS AWFiS Gdańsk), która była bardzo zacięta i obfitowała w nieszablonowe akcje ze strony obu zawodników. Walkę tę oglądała duża grupa kibiców z obu miast.\nW rozgrywce kobiet finałowa walka nieco się przedłużała, a to ze względu na problemy ze skurczami w lewej ręce zawodniczki z Poznania - Martyny Synoradzkiej. Nie przeszkodziło to jednak jej już od samego początku uzyskać spokojną przewagę i mimo ambitnej postawy gdańszczanki Magdaleny Knop to właśnie florecistka ze stolicy Wielkopolski wygrała cały turniej.\nBuzdygany zwycięzcom wręczali Prorektor AWFiS – prof. Kazimierz Kochanowicz i Przew. Gdańskiej Rady Sportu prof. Wojciech Przybylski.


Książkowe zacisze: Najlepsza lektura tuż po Dziadach Mickiewicza - "Mistrz i Małgorzata" (Nie taka lektura zła)\nAutor: Julia K. o 05:04\nOlga Majerska 23 października 2016 06:45\nCzeka na mnie na półce - to mój wielki literacki wyrzut. W liceum nie był lekturą, a później jakoś nie miałam czasu by zapoznać się z tą książką. Teraz z pewnością nadrobie zaległości:)\nClaudie Juliet 23 października 2016 11:32\nW tym roku szkolnym książka ta będzie moją lekturą- powiem szczerze, że nie mogę się doczekać :) /Klaudia\nTea 25 października 2016 11:55\nJa "Mistrza i Małgorzatę" mam dopiero przed sobą, ale na pewno nadrobię! :)\nKamila B 26 października 2016 13:40\nNie przerabialiśmy jeszcze tej lektury, ale jak na razie moimi ulubionymi pozostają "Makbet" i "Zemsta". Jakoś wolę dramaty od zwykłych powieści XD


Archiwa: Podróże - Strona 3 z 9 - Marek Kramarczyk\nPodarcie żagla zmusiło nas do nieoczekiwanego przystanku na Azorach. Portugalski archipelag położony niemal na środku Atlantyku. Znany jest jako dziewicze miejsce, którego mieszkańcy wiodą prosty i sielankowy tryb życia. Kiedyś wyspy słynęły z połowu wielorybów. Dziś jednak nieliczni pozostali wielorybnicy organizują wycieczki z turystami, pokazując im te wielkie ssaki w ich naturalnym środowisku. Reszta na […]\nAutostopowa pętla po Martynice dobiegła końca, zobaczyłem kilka świetnych miejsc z półwyspem La Caravel na czele. Wróciłem do Le Marin gdzie za trzy dni miałem spotkać się z Bogdanem i popłynąć z nim na Sint Marteen/Saint Martin, holendersko-francuską wyspę gdzie chciałem sobie trochę dorobić przed dalszą podróżą. Siedząc na krawężniku i wcinając bagietkę z dżemem, […]


Przybędzie Boski Żniwiarz\nKiedy nadchodzą dożynki, każdy roztropny gospodarz winien sobie przypomnieć o tym, że on sam jest nie tylko żniwiarzem, ale również rolą Bożą. Dlatego też w czas dożynek warto, by każdy rolnik pomyślał nieco o własnym dochodzeniu do dojrzałej wiary, a następnie o swoim sposobie obecności w świecie, aby jego życie nie stało się pozbawione sensu. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swojej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Warto więc, żeby rolnik zastanowił się nad chwilą, kiedy i po niego przybędzie Boski Żniwiarz, który odrzuci plewy, a ziarna dobrych uczynków zgromadzi w swoich spichlerzach. Zachęcam więc gospodarzy, aby wasze serca nie były zachwaszczonymi polami, lecz glebą wydającą dobry owoc. (…) Nie można zredukować życia rolnika jedynie do wymiaru dóbr materialnych, u podstaw wszelkiego pełnego rozwoju osoby i społeczności ludzkiej znajduje się bowiem wzrost wrażliwości na Boga i poznanie samego siebie.\nFragment homilii wygłoszonej do rolników z wielkopolskiego Wonieścia podczas Mszy św. dziękczynnej za tegoroczne plony i za zakończony remont kościoła parafialnego św. Wawrzyńca, 10 VIII 2014 r.


Pan Starosta kontra Pani Wiceprezydent – Ostrowiecka.pl\nPan Starosta kontra Pani Wiceprezydent\nStarostę Zbigniewa Dudę i wiceprezydent Marzenę Dębniak poróżniła sprawa budowy basenów na Rawszczyźnie.\nDo tego stopnia, że oboje spotkają się w dniu 27 lutego 2018 r. w sądzie. Jak informowaliśmy, budowa oczekiwanych przez mieszkańców basenów została wstrzymana w lipcu 2017 r. decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Oficjalnie z powodu nie dostarczenia przez wykonawcę wszystkich niezbędnych zezwoleń.\nJak doszło do spięcia? Otóż Pani Wiceprezydent, na konferencji prasowej, powiedziała, że na skutek osobistej interwencji Starosty, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego wstrzymał prace budowlane przy basenach. Wypowiadając te słowa sugerowała się notatką służbową sporządzoną przez inspektora nadzoru, w której napisano, iż został on poproszony na rozmowę do Starosty, który poinformował go o tym, że miasto nie ma wymaganych pozwoleń na budowę basenów.\nZ kolei Starosta Ostrowiecki, na swojej konferencji prasowej, odczytał oświadczenie, w którym powiedział, że został wywołany przez Prezydenta Miasta za pośrednictwem jego Zastępcy, która w sposób niezgodny z prawdą zmanipulowała fakty.\nWygląda na to, że Starosta w którymś momencie poczuł się obrażony. Efekt końcowy jest taki, że w sądzie wylądowały tzw. pozwy wzajemne o naruszenie dóbr osobistych: jeden – Starosty, a drugi – Pani Wiceprezydent. Obie strony domagają się oficjalnych przeprosin w mediach i przekazania 10 tys. zł na cele dobroczynne.\n-W wypowiedzi mojej Mocodawczyni nie można doszukać się jakichkolwiek treści, które by naruszały dobra osobiste Starosty Ostrowieckiego, jak też by były nieprawdziwe. Obie te okoliczności wykluczają jakąkolwiek Jej odpowiedzialność. Z kolei słowa przeciwnika procesowego przekroczyły dopuszczalne prawem granice. Moim zdaniem do oceny takiej prowadzi prosta analiza obu wypowiedzi. Nie chcę jednak odnosić się w sposób szczegółowy do materiału dowodowego sprawy, który oceni Sąd orzekający w sprawie – tak do sprawy odniósł się adwokat Rafał Jabłoński, reprezentujący w procesie wiceprezydent Ostrowca Marzenę Dębniak.\nNadzwyczajni szafarze w parafiach →


Lokal usługowy na sprzedaż, Kraków Topolowa, 270 000 PLN, 37 m2, domy-19786 | Domy.pl\nDo sprzedaży mieszkanie 1 pokojowe o powierzchni 37,01 m2. Mieści się na 1 piętrze w 2 piętrowej kamienicy przy ul. Topolowej. Składa się z pokoju (16 m2), jasnej kuchni (15 m2) oraz łazienki (6 m2), do której wejście znajduje się na korytarzu. Mieszkanie jest jasne z wystawą okien na południe. Na podłodze parkiet, okna pcv, reszta wymaga przeprowadzenia remontu. Do mieszkania przynależy piwnica (7 m2). Lokal idealnie nadaje się na gabinet lub biuro. Zapraszam do oglądania.WIĘCEJ INFORMACJI:Janusz Pańczyk numer licencji 4312komObiekt NieruchomościKraków, ul. Mogilska 25 Liczba wyświetleń ogłoszenia: 15\nKomercyjne na sprzedaż: Kraków Topolowa Numer ogłoszenia: domy-19786\nInne bankomaty w okolicy to Bankomat BPH i Bankomat Pekao SA oddalone o 125 m. W najbliższej okolicy znajduje się Kwiaciarnia Jaśmin w odległości 125 m, Księgarnia Ekonomia w odległości 75 m oraz Lekarz Weterynarii w odległości 750 m. Urząd pocztowy poczta InPost oddalony jest od nieruchomości o 150 m, natomiast Komisariat Kraków-Grzegórzki zlokalizowany jest w odległości 275 m. Sklepy\nW okolicy znajdują się sklepy: Carrefour w odległości 500 m, Supermarket Mila w odległości 1,3 km i Biedronka w odległości 625 m. od nieruchomości\nJesteś zainteresowany ofertą? Interesuje mnie oferta numer 19786 - Komercyjne na sprzedaż, Kraków, Topolowa, powierzchnia: 37 m², pokoje: 1, cena: 270 000 PLN. Proszę o kontakt.


Osoby które udało się zainteresować autorowi „Wachmana” 1.\tdoc. dr Anna Gomóła z katedry historii literatury w Katowicach. 2.\tZ czasopisma „Kultura” red. Waldemar Kumór 3.\tprof. Ryszarda Matuszewskiego 4.\tprof. Tomasza Stępnia 5.\tproducenta i reżysera cyklu telewizyjnego „Errata do biografii” Roberta Karczmarka 6.\tByłego ministra kultury w rządzie Buzka Pana Jagiełło 7.\tkierownika Zakładu Współczesnej Literatury Polskiej prof. Stefana Chwina 8.\tCentralne Muzeum Polskich Jeńców Wojennych w Łambinowicach 9.\tMuzeum Gałczyńskiego w Leśniczówce Pranie dyr Kassa, który działa w zarządzie jednego z największych w Polsce czasopism literackich „TOPOS” 10.\tMoją krewną językoznawcę z Instytutu Filologii Polskiej w Warszawie Teresę Kruszona i publikującą artykuły o języku ojczystym w warszawskiej „Gazecie Wyborczej”\nEnregistrerEnregistrer Imingranci Książka pour plus tard\nImigranci z obozu\nFoto na ok³adce:\nPrzycumowany na Elbie hotelowiec „Marko Polo”\nDrukarnia Wydawnictwa Bernardinum Sp. z o.o., Pelplin\nOkoło 4 milionów Niemców z dawnych terytoriów\nnależących do Rzeszy nie mogło po wojnie wrócić do\nkraju ze względu na restrykcje w wyjazdach ze strony\npaństw bloku radzieckiego. Władze Republiki Federalnej\nNiemiec konstytucyjnie zagwarantowały im prawo po-\nwrotu do ojczyzny. Zgodnie z art. 116 Ustawy Zasadni-\nczej RFN osoby, które „ albo posiadały niemiecką naro-\ndowość, albo jako uchodźcy, lub wypędzeni o niemieckiej\nnarodowości czy też ich małżonkowie, lub potomstwo\nosiedliły się na terytorium Rzeszy Niemieckiej w grani-\ncach z 1937 roku były uznawane za Niemców i miały\nprawo do obywatelstwa niemieckiego”. Ta konstrukcja\nprawna stwarzała państwu niemieckiemu możliwość po-\ndejmowania działań na rzecz praktycznej realizacji prawa\ndo powrotu swoich obywateli. Uzyskanie zgody na wy-\njazd tej grupy osób było jednym z celów polityki wschod-\nniej (Ostpolitik) kanclerza Willego Brandta. W latach\n1950-89 do RFN wróciło około 1.6 miliona Niemców,\nktórzy w tym okresie przebywali na terenach obcych\npaństw a wcześniej należały do Niemiec. Do 1989 roku\nimigracja przebiegała w tempie ok. 40 tys. osób rocznie.\nOd 1989 roku gwałtownie zmienia się sytuacja polityczna\nw krajach bloku wschodniego. Poszczególne niemieckie\nlandy zaczęły utrudniać swoimi działaniami i zniechęcać\nimigrantów do osiedlenie się oraz stałego pobytu na zie-\nmiach swoich przodków.\nBogdan Kruszona urodzony 02.08.1946 r., syn Romana i Janiny\nz domu Nawacka\nW Polsce w 1989 roku paszport otrzymywał każdy\nobywatel polski, który tylko wypełnił wniosek w biurze\npaszportowym. Paszport otrzymywali nawet byli krymi-\nnaliści skazani za zbrodnie i przestępstwa pospolite. Na\nte właśnie lata przypada największa w historii Polski po-\nwojennej fala „ekonomicznej” emigracji na Zachód.\nKażdy, kto znalazł zdjęcie lub strzęp niemieckiej metryki\nurodzenia swoich dziadków, lub rodziców i marzył\no wyjeździe do Niemiec, szykował się do drogi. Wszyscy\nmieli nadzieję na leprze życie.\nZ zachwytem i głęboko ukrytą zazdrością patrzyłem\nna młodych i starszych mieszkańców mojego miasta przy-\njeżdżających z Niemiec samochodami z znaczkiem „D”\ni na białych numerach rejestracyjnych.\nW większości znałem ich osobiście. Nie tak dawno,\nmoże kilka miesięcy wcześniej pracowali i studiowali\nw Polsce. Rodzice z dziećmi chodzili do polskiego koś-\ncioła i odprowadzali swoje pociechy do polskiej szkoły.\nNiektórzy z nich posiadali domki jednorodzinne, dobrze\npłatną pracę, duże własnościowe mieszkania. W tych\npolskich rodzinach dobrze uczące się dzieci czekała dal-\nsza nauka, studia, a potem – dla ambitnych i chcących\npracować – praca i awans w swoim wyuczonym zawo-\ndzie. Urodzeni po 45 roku w ogóle nie znali języka nie-\nmieckiego, a obywatele urodzeni przed wojną mówili po\nniemiecku słabo, piąte przez dziesiąte.\nZaczęli przyjeżdżać również z Niemiec w odwiedziny\ndo polskich rodzin osoby, które w Polsce nie pracowały\nw ogóle, wśród nich byli zwykli pijacy, obiboki i nieroby\n– ci przyjeżdżali najczęściej. Zapraszali swoich rówieśni-\nków do knajpy, stawiali skrzynki piwa i w pijanym amo-\nku opowiadali o dobrobycie i luksusowym życiu za so-\ncjalne zasiłki dla bezrobotnych. Popularnie nazywano ich\nNie było przypadku, by ktokolwiek z nich w swoim\nśrodowisku przedtem przyznawał się do narodowości\nniemieckiej, do niemieckiego obywatelstwa rodziców czy\ndziadków. A jednak...\nNiemiecka metryka urodzenia\nIluzja łatwego życia, szybkiego dorobienia się, prze-\nsłaniała fakt, że w 1946 roku każdy pełnoletni obywatel,\nktóry czuł się Polakiem składał deklarację „Narodowości\ni Obywatelstwa Polskiego oraz wierności Narodowi Pol-\nskiemu i Demokratycznemu Państwu Polskiemu”.\nDeklaracja wierności Narodowi Polskiemu\ni przyjęcie narodowości polskiej\nFala emigracji młodzieży i studentów oraz młodych\nmałżeństw, szczególnie obnażyła zakłamany komuni-\nstyczny system powojennego kształcenia. Dla przyszłych\nemigrantów nie miało żadnego znaczenia wychowanie\nw duchu patriotyzmu, miłości do Ojczyzny, barw narodo-\nwych i hymnu polskiego. Konstytucja Republiki Federal-\nnej Niemiec dawała praktycznie możliwość osiedlania się\nw Niemczech wszystkim Polakom z byłych ziem znajdu-\njących się pod dawnym zaborem pruskim.\nOprócz emigracji z przyczyn politycznych i ekono-\nmicznych w 1989 roku w Niemczech znalazła się duża\ngrupa Polaków chcących uniknąć płacenia alimentów,\ndrobnych kombinatorów, oraz osób którzy w Polsce eg-\nzystowali na pograniczu prawa. Również wśród nich była\nliczna grupa osób i rodzin nieświadomych tego, co ich\nczeka w Niemczech naprawdę i często nie zdających sobie\nsprawy, że los ich będzie diametralnie różny od zasłysza-\nnych w Polsce stereotypów. Wśród nich byli nauczyciele\nszkół średnich, którzy 1989 roku emigrowali do Niemiec.\nEmigrowali dzieci nauczycieli, lekarzy inżynierów, któ-\nrzy jadąc do Niemiec szukali dobrobytu. Wyjeżdżali\ntaksówkarze, absolwent Wyższej Szkoły Morskiej\nw Szczecinie, prawnik, dyrektor domu kultury, dyrygent\ni absolwent Wyższej Szkoły Muzycznej w Gdańsku. Jak\nżyją ci ludzie dzisiaj, jaka jest prawda o nich samych,\njakie jest ich miejsce w społeczności niemieckiej? Czym są\ni kim będą ich dzieci w przyszłości w Niemczech? Gdzie\nbędzie pracować i ile zarabiać pani, która w Polsce była\ntechnikiem dentystycznym? Co będzie robił magister geo-\ngrafii z drugim stopniem specjalizacji? Jaką pracę będzie\nwykonywać w Niemczech były prezes spółdzielni produk-\ncyjnej z terenu Kociewia? Jak będzie mieszkał i gdzie bę-\ndzie pracował właściciel garbarni? Jaki jest poziom życia\ncałej rodziny polskiej, która emigrowała w 1989 roku do\nNiemiec w poszukiwaniu lepszego życia?\nO czym dorośli rozmawiali wieczorami, z kim się spo-\ntykali, jak spędzają wolny czas oraz jak organizują sobie\nwypoczynek? Nadszedł wreszcie czas, aby bez emocji, na\nzimno, na przykładach bliskich i znajomych, bez wpada-\nnia w skrajności, lecz prawdziwie napisać o tych, którzy\npo kilku miesiącach pobytu na emigracji przyjeżdżali\nw odwiedziny do Polski ładnymi samochodami po trze-\ncim właścicielu, lub po prostu kupionym z tureckiego\nEmigracja Polaków do Niemiec praktycznie zakończy-\nła się w 1989 roku, a całkowicie po uzyskaniu niepodle-\ngłości Polski w wyniku porozumień przy „okrągłym\nstole”. Prześledźmy zatem, jak przebiegała droga ku „wol-\nności i nadziei” polskiego emigranta.\nPo otrzymaniu paszportu, obywatel polski samotnie\nlub z całą rodziną, z dobytkiem w plecakach, wsiadał do\npociągu relacji Gdynia – Berlin Wschodni. Tam kolejką\nnadziemną dojeżdżał do przejścia granicznego z Berlinem\nZachodnim. Na tym przejściu po raz pierwszy Polacy\nspotykali się z podziałem na obywateli lepszych i gor-\nszych. Po prostu obywateli z dawnego DDR wpuszczano\ninnymi przejściami (było ich kilka). Odprawa celna Niem-\nców wschodnich odbywała się sprawnie, na luzie i we-\nPolacy tłoczyli się do jednego przejścia, ludzie nie\numyci, nie wyspani, z tobołami i dziećmi na ręku, z zaciś-\nniętymi zębami przepychali się do upragnionego dobro-\nbytu. Wreszcie po dokładnej kontroli paszportów i tobo-\nłów mogli przejść na teren BRD. Po wejściu do kolejki\npodziemnej, ze strachem i nadzieją w oczach, dojechali\ndo Marienfelder Allee.\nW czasie jazdy kolejką spotykali się z zimnymi spoj-\nrzeniami Niemców. Na ulicy Marienfelder Allee 66 mieś-\ncił się Bezirksamt Tempelhof von Berlin, Abt. Gesundhe-\nitswessen Gesundheitsamt – czyli obóz dla wysiedleńców,\nazylantów i uciekinierów. Gdy odwiozłem tam moich\nznajomych, zobaczyłem setki ludzi koczujących z dziećmi\nna trawie, ławkach i siedzących na swych bagażach. Nie-\nktórzy z nich czekali w ten sposób już kilka dni na przy-\njęcie i ewentualny transport w głąb Niemiec. Wszyscy\nwysiedleńcy zarejestrowani i wpisani do komputera otrzy-\nmali termin rozmowy z senatorem. Nim doszło do rozmo-\nwy, zostali przesłuchani przez kontrwywiad USA i Fran-\ncji. Sektor Berlina Zachodniego, w którym znajdował się\nobóz, był pod nadzorem aliantów. We wszystkich urzę-\ndach szczegółowo dopytywano się o najbliższą rodzinę\ni miejsce pracy poszczególnych jej członków, wszystko\nskrupulatnie notowano. Na końcu trzeba było przejść\nKażdej osobie wykonywano zdjęcia rentgenowskie\nklatki piersiowej by stwierdzić czy aby nie choruje na\ngruźlicę. Przy tej okazji przeprowadzano szczegółowy\nwywiad o przebytych przez niego chorobach oraz człon-\nków rodziny. Gdy w nocy na trawie przykryci kocami\nleżący obok siebie wśród paczek, tobołów, wózków\nz małymi dziećmi i płaczu niemowląt emigranci szeptem\nrozmawiali o przebytym dniu, miałem skojarzenie znane\nz filmów, opowiadań rodziców oraz z książek o przymu-\nsowych wysiedleniach i wywozach Polskich rodzin pod-\nczas drugiej wojny światowej. Tereny przyległe do Ma-\nrienfelder Allee 66 stały się ogromnym niezorganizowa-\nnym koczowiskiem ludzi o oczach przerażonych, pełnych\nstrachu i niepewności. Wśród rozłożonych podręcznych\nkuchenek gazowych rozłożone były garnki, patelnie, kar-\ntony, kartoniki i plastikowe butelki. Tworzyły one z szarą\nmasą ludzi siedzących w kucki lub na walizkach przygnę-\nbiający widok chaotycznego koczowiska. Obrazy jak\nz filmów z czasów wojny, niby to samo, tylko rampy\nkolejowej nie było, psów, no i ludzie przybywali tu do-\nbrowolnie. Wczesnym rankiem zaczynał się ruch. Naj-\npierw matki z płaczącymi małymi dziećmi krzątały się\nszukając toalety. Potem krzątanina przy gazowych ku-\nchenkach w celu przygotowania śniadania. Równo od\ngodziny ósmej cała ta szara masa zaczynała się przemiesz-\nczać w kierunkach w zależności z której strony wyczyty-\nwano numer, lub nazwisko. W okienku rejestracyjnym\nkażde nazwisko było przyporządkowane pod określony\nnumer z zapisaną godziną i datą spotkania z Senatorem\nw celu przeprowadzenia wstępnej rozmowy i ewentualnej\nkwalifikacji upoważniającej do emigracji i transportu\nw głąb Niemiec. Dowiedzieliśmy się, że moi znajomi\ndostali termin widzenia z Senatorem za trzy dni. Zaczęła\nsię gorączkowa szukanina taniego hotelu.\nWówczas okazało się to praktycznie niemożliwe.\nSzczęściem pogoda dopisywała, więc tak jak inni wraz\nz dziećmi koczowaliśmy pod chmurką na trawie. Nie\nmożna było spać w samochodzie. Policja niemiecka do-\nkładnie kilka razy w nocy podjeżdżała pod auta z polski-\nmi numerami rejestracyjnymi. Prze te dni zaczęły się\nnawiązywać przyjaźnie z ludźmi, którzy wybrali podobny\nlos. W związku z tym, że nie było możliwości, by wyprać\nrzeczy, zagotować herbatę, zrobić ciepły posiłek, a nawet\nskorzystać z ubikacji, znając podstawowe zwroty w języ-\nku niemieckim poszedłem do szefa rejestracji i dukając\nniegramatycznie po niemiecku prosiłem o pomoc w po-\nszukaniu noclegów – chociaż dla matki z dwójką dzieci.\nUrzędnik uśmiechał się i co chwilę mi przerywał oświad-\nczając, że on nic nie rozumie. Gdy ta sytuacja przestała\ngo bawić i widać było znudzenie na jego twarzy, odpo-\nwiedź jego była dla mnie szokująca:. Urzędnik szyderczo\nsię uśmiechając, płynnie po polsku wyrecytował tekst\n„myśmy tu państwa nie zapraszali, państwo tu przyjecha-\nliście z własnej woli, proszę sobie poszukać mieszkania\nna własną rękę” i pomału patrząc mi prosto w oczy prze-\nsuwał szklaną szybkę urzędniczego okienka. To była\nnastępna prawda o serdecznym przywitaniu „ziomków”\nz Polski widniejąca na plakatach i afiszach wokół berliń-\nskiego biura dla wysiedleńców. Jeden z plakatów jak na\nironię przedstawiał uśmiechniętą rodzinę z małymi dzieć-\nmi trzymającymi się za ręce i pod nimi napis „Serdecznie\nwitamy w Republice Federalnej Niemiec”.\nU Senatora znajomi musieli odpowiedzieć na dwa\npytania, co ich skłoniło do przyjazdu do BRD i jaką mają\ndokumentację na to, że są pochodzenia niemieckiego. Po\nobejrzeniu dokumentów, sprawdzeniu karty obiegowej\nw szczególności pieczątek z badan lekarskich i pieczątki\npotwierdzającej odbytego przesłuchania w biurze kontr-\nwywiadu francuskiego, wyznaczono im termin stawienia\nsię na lotnisko w celu odlotu w głąb Niemiec. W tym\nczasie w małych grupkach świeżo poznani kumple i ich\nrodziny w oczekiwaniu na odlot w głąb Niemiec w szczęś-\nciu i radości biesiadowali, kolejno otwierając buteleczki\nz polską wódeczką. W godzinach wieczornych następne-\ngo dnia odwiozłem znajomych na lotnisko. W kasie po-\nbrali bilet opłacony przez rząd BRD i skierowali się\nw kierunku pasażu, z którego samolot odlatywał do Ha-\nnoweru. Był to samolot specjalnie przygotowany dla\ngrupy siedemnastu przesiedleńców łudzących się nadzie-\nją na lepsze życie. Uzgodniliśmy, że jak tylko dojadą na\nmiejsce przeznaczenia, odwiedzę ich i w miarę możliwo-\nści będę pomagał w załatwieniu dalszych formalności.\nZ Niemiec zaczęła do mnie napływać regularna kore-\nspondencja. Rysiek i Jola dokładnie, ze szczegółami za-\npoznawali mnie z każdym dniem przeżytym na emigra-\nGdy samolot wylądował na potężnym lotnisku w Ha-\nnowerze, siedemnastu przesiedleńców skierowano bocz-\nnymi przejściami, prowadzącymi przez opustoszałe han-\ngary lotniska, do brudnej i małej poczekalni.\nPo niedopalonych papierosach z nie opróżnionych\npopielniczek widać było ślady poprzedniego transportu\nPolaków. Przez cały czas wysiedleńcom towarzyszyła\nniemiecka służba bezpieczeństwa. Ktoś z Polaków prze-\ntłumaczył informację podaną w języku niemieckim, że\nw tym pomieszczeniu będą oczekiwać na autobus. Niko-\nmu z podróżnych nie wolno było opuszczać zamkniętego\npomieszczenia. Niemiecki „opiekun grupy” wskazał\nobecnym ubikacje dla kobiet i mężczyzn. Po trzech go-\ndzinach oczekiwania, ponownie bocznymi przejściami\ni pod niemieckim nadzorem, przeprowadzono grupę prze-\nsiedleńców do przeszklonego luksusowego autobusu.\nW autobusie pachniało Zachodem. Wygodne czyste sie-\ndzenia, białe podgłówki, ubikacja w autobusie i ogólnie\ndostępny ekspres do kawy sprawiły, że podróżni czuli się\njak turyści podróżujący wycieczką z luksusowego biura\npodróży. Zapach perfum, luksus i wygoda. „To jest jazda\nautobusem a nie jak w Polsce zapach potu, smród skaco-\nwanych oddechów stojących pasażerów ściśniętych jak\nsardynki w puszcze” dyskutowali między sobą aussidle-\nrzy z Polski. Podróżni nie zostali poinformowani dokąd\njadą. Gdy się ściemniło i gdy tak już którąś z kolei godzi-\nnę jechali bez przystanku zaczął wracać niepokój. Gdzie\n„Oni” nas wiozą? Co z nami będzie? Jak to wszystko\npotoczy się dalej? Z okien autobusu widać było pędzące\nsamochody po obu stronach autostrady. Podświadomie\nzaczęła wracać niepewność.\nPo trzech godzinach autobus dojechał do dużego mia-\nsta Osnabrueck. Następnie bocznymi drogami do obozu\nw Bramsche – Hesepe.\nHesepe leży bezpośrednio na drogach B 68 i B 218,\noraz na szlaku kolejowym Brema - Osnabrück. Do końca\n1980 roku w Hesepe stacjonowały wojska holenderskie.\nPotem przekształcono te tereny na potężny obóz dla azy-\nlantów, wysiedleńców i uciekinierów z państw niedemo-\nkratycznych całego świata.\nW tym dniu kilkanaście autobusów z innych obozów\nna terenie Niemiec przywiozło imigrantów z ZSSR, Ju-\ngosławii i Albanii. Najliczniejszą grupę stanowili Rosja-\nnie. Moi znajomi zostali zarejestrowani o drugiej w nocy\npod numerem 711. Zakwaterowanie otrzymali w pawilo-\nnie 2A, na I piętrze wraz z osiemnastoma Rosjanami.\nRodziny rosyjskie składały się z trzech pokoleń. Najczęś-\nciej były to dzieci i wnuki ocalałych żołnierzy Wermach-\ntu, którzy po wojnie byli internowani na Daleki Wschód\nRosji. Po pewnym czasie ożenili się z Rosjankami tworząc\nniemiecko-rosyjskie rodziny. Wszyscy Rosjanie znali\njęzyk niemiecki. Przed emigracją do Niemiec całe rodziny\nna zgrupowaniach w Rosji uczono języka niemieckiego.\nDziwne się wydawało jak rosyjskie maluchy świergotały\nna przemian, po niemiecku do dziadka a po rosyjsku do\ntaty i mamy. Starsi uśmiechając się do wnuków błyszcze-\nli całymi garniturami złotych zębów. Mężczyźni w czar-\nnych garniturach i czarnych kapeluszach tworzyli jedno-\nlitą grupę etniczną. Wszyscy otrzymali czystą pościel oraz\nbony żywnościowe do stołówki. Rosjanie do snu się nie\nprzebierali. Spali w ubraniach. Każdy z nich miał mały\npodręczny bagaż w postaci mieszoka (woreczka) a w nim\ntylko niezbędne rzeczy, które im władza radziecka po-\nzwoliła wywieźć. Większość z nich nigdy przedtem nie\nspotykała się z nowoczesnymi urządzeniami sanitariatami\nw ubikacjach. Automatyczne suszarki do rąk dozowniki\nna mydło czy bidet były Rosjanom nie znane. Bezpośred-\nnio po podróży w pierwszych godzinach pobytu w Bra-\nsche-Hespe zdarzało się, że Rosyjskie mamy myły głowy\nswoim dzieciom w bidetach. Nikt się dziwił ponieważ\nwiedziano, że rosyjskie rodziny emigrowały do kraju\ndziadków z odludnych i bezkresnych terenów Rosji. Po-\nbyt Rosjan w Bramsche był krótki. Po dwóch dniach już\nwszyscy niemieccy Rosjanie wyjechali w głąb Niemiec\nw zaplanowane miejsca nowego przeznaczenia. Polacy\ndrugi dzień w ścisku oczekiwali na przyjęcie urzędnika,\nktóry weryfikował i rejestrował dokumenty, świadczące\no ich niemieckim pochodzeniu. W wielu przypadkach po\nwstępnej weryfikacji dokumentów niedoszłym imigran-\ntom odbierano talony żywnościowe i wręczano bezpłatny\nbilet do Polski, z rygorem natychmiastowego opuszczenia\nNiemiec. Inni ze strachem oczekiwali na wynik z kompu-\ntera – czy ich dziadek, lub ojciec służący w Wermachcie\nprzeszedł w czasie II wojny światowej na stronę aliantów.\nAnglicy udostępnili Niemcom wszelkie dane dotyczące\nprzejścia byłych żołnierzy niemieckich, wcielonych przy-\nmusowo do wojska z dawnych ziem polskich pod zabo-\nrem pruskim. Dotyczyło to szczególnie Polaków, którzy\npodpisali w czasie wojny Volksliste Dritte Gruppe. Po\nwynikach danych z komputera z centralnego archiwum\nżołnierzy Wermachtu (Deutche Dienstelle) w Berlinie, co\nkilka godzin nowe grupy ludzi opuszczały obóz z powrot-\nnym biletem do Polski. Stwierdzenie faktu przejścia żoł-\nnierza Wermachtu na stronę aliantów automatycznie\nuniemożliwiało rodzinie ubieganie się o obywatelstwo\nniemieckie i osiedlenie na terenie Niemiec. Gdy urzędni-\ncy niemieccy mieli jakiekolwiek zastrzeżenia co do przed-\nstawionych dokumentów, lub braku możliwości jedno-\nznacznej oceny i weryfikacji danych w nich zawartych,\nwysyłali kandydata na przesiedleńca do miejsca przezna-\nczenia na terenie całej BRD z możliwością osiedlenia się\n„przez miasto” na tak zwanym tolerowanym pobycie\n(duldungu). Ludzi z wyższym wykształceniem dodatko-\nwo rozpracowywali pracownicy niemieckiego kontr-\nwywiadu. Mój przyjaciel po jedenastym dniu pobytu\nw Bramsche był czterokrotnie przesłuchany przez wywiad\ni kontrwywiad niemiecki. Szczególnie niemieckich urzęd-\nników tych służb interesowały nazwiska pracowników\n„SB” w mieście, w którym mieszkał poprzednio w Polsce.\nPrzesłuchujący go niemieccy funkcjonariusze w cywilu,\nmówili biegle po Polsku z czystym polskim akcentem,\nużywając słów i zwrotów świadczących o ukończeniu\nwyższych uczelni w Polsce. Dopytywano się również\no nazwiska pracowników służby bezpieczeństwa „opie-\nkujących się” zakładem pracy, w którym oboje pracowa-\nli z żoną. Niemcy pytali o już znane im nazwiska sąsiadów\nz bloków osiedla na którym mieszkali. Pytano w formie\nweryfikacji na podstawie posiadanych danych o konkret-\nne adresy esbeków ich miejsce zamieszkania, stan rodzi-\nny, miejsce pracy współmałżonków, do jakich szkół\nchodzą ich dzieci, czy znane jest miejsce zamieszkania ich\nkrewnych i rodziców. Pytano o osoby, których nazwiska\nbyły przesłuchiwanemu zupełnie nie znane. W pewnej\nchwili od tak od niechcenia zapytano czy zna mieszkają-\ncego po sąsiedzku z drugiego bloku i tu padło imię i na-\nzwisko jego kolegi. Niemieccy agenci mieli szczegółowe\nrozeznanie, dokładnie wiedzieli o co pytają, a cała rozmo-\nwa służyła jedynie do uściślenia uprzednio pozyskanych\ndanych. Po dwunastym dniu pobytu w lagrze, urząd –\nBundesveral tungsamt Der Beauftrage der Bundesregie-\nrung fur die verteilug der Aussiedler – wydał Romanowi\nJanowi Kaufmannowi Registrrierachein nr P 473/86/89\nB. Był to pierwszy dokument stwierdzający autentyczność\nniemieckich dokumentów na które powoływał się polski\nemigrant ubiegając się o przyznanie mu narodowości\ni obywatelstwa niemieckiego.\nMiastem przeznaczenia nowej ojczyzny Jana Kauf-\nmanna został Hamburg. Przy wypisaniu i wyjeździe\nz obozu w Bramsche-Hesepe każdy otrzymywał 200 DM\nzadatku na dojazd do nowego miejsca przeznaczenia.\nZdjęcie dokumentu Registrierschein\nW kilkutysięcznym lagrze wyraźnie widać było i słychać\nszczęśliwców, którzy już niemieckim piwkiem i niemie-\ncką wódeczką (zapasy polskiej już dawno się skończyły)\nświętowali rychły wyjazd do miast osiedlenia. W pobli-\nskim sklepiku kobiety za darowane pieniądze kupowały\nswoim dzieciom czekolady, banany i kolorowe kartoniki\nz napojami o różnych smakach. Zbliżał się okres przed-\nświąteczny. W sklepie wspaniale pachniało cytrusami\ni czekoladą. Dzieci chciały wszystko, przecież nigdy\nprzedtem w Polsce nie widziały tak kolorowych półek\npełnych towaru i uśmiechniętych ekspedientek zachęca-\njących do kupowania. Podchmieleni samotni mężczyźni,\nna siłę szukali towarzyskich przygód, a inni przy wódce\nsnuli wyobrażenia o upragnionym Edenie i na pewno nad-\nchodzącej świetlanej przyszłości. Odwagi i przekonania, że\ntak będzie dawały zawarte w Registrierscheinie stwierdze-\nnia o narodowości niemieckiej polskiego emigranta.\nW Hamburgu polskie rodziny zgłosiły się do biura dla\nwysiedleńców na Hufnerstr.2, gdzie otrzymały skierowa-\nnia na jugosłowiański statek pasażerski „Marco Polo”\ni „Cassa Marina”. Na samym końcu nabrzeża Łaby i por-\ntu przy Fisch Marktu stał zacumowany stateczek „hotelik”\nStatek został wyczarterowany przez władze niemieckie\nna hotel dla wysiedleńców i azylantów. Osobno umiesz-\nczono w kabinach rodziny, natomiast samotnych lokowa-\nKontenerowiec Bibby Kalmar\nno w sześcioosobowych kajutach o wymiarach 2x3 m.\nŁóżka w kajutach były piętrowe. Prysły mity o wyjeździe\nz lagru do własnego mieszkania. Na statku zamieszkiwa-\nła duża grupa uciekinierów z dawnego DDR-u. Ci znając\njęzyk prawie natychmiast załatwiali sobie zasiłki i zapo-\nmogi dla bezrobotnych. Zdecydowana większość to byli\nprzestępcy i kryminaliści, więc nie było godziny, dnia, bez\nbójki i interwencji hamburskiej policji. Moi znajomi\notrzymali kabinę w bezpośrednim sąsiedztwie sześciu\nwytatuowanych i wystrzyżonych na punka młodych oby-\nwateli DDR. Odór alkoholu, smród nie pranych skarpet\ni bielizny, zarzyganych pościeli rozchodził się stale po\nkorytarzach statku. Muzyka z nowo kupionych radiomag-\nnetofonów bębniła bezlitośnie okrągłą dobę. Zaczepiali\nPolaków, polskie dziewczyny. Zewsząd ciągle było sły-\nchać „polnische schweine”. Miesiąc i trzy dni trwała ge-\nhenna wspólnego sąsiedztwa z nowymi niemieckimi\nbraćmi ze wschodu. Władze niemieckie dokładnie znały\nobyczaje Polaków. Wiedząc, że Wigilia Bożego Narodze-\nnia jest największym świętem każdego Polaka, zarządziły\nw tym dniu przeniesienie do nowego heimu, którym była\nogromna hala sportowa na Kielkoppstr. 16. Na kartkach\nw języku niemieckim informowano, że należy się zgłosić\ndo godziny szesnastej w nowym heimie uprzedzając, że\npo tej godzinie nikt nie będzie zameldowany, a skierowa-\nnia spóźnialskich utracą ważność.\nDla tych Polaków, którzy wrócili na „Marko Polo” po\nkilku dniach odwiedzin z Polski, skończyła się emigracja.\nPływający hotel „Marko Polo”\nW jeden dzień zostali\nurząd nie chciał im po-\nmóc w nowym zameldo-\nwaniu. We wszystkich\nurzędach słyszeli ustalo-\nną przez władze niemie-\nckie jednakową odpo-\nwiedź: „widocznie jeste-\nście Polakami, a nie\nNiemcami, skoro Wigilii\nnie chcieliście spędzić\nW hali sportowej znaj-\ndującej się na ulicy Kiel-\nwało pod jednym wspól-\nnym dachem 350 prze-\nsiedleńców z DDR i Pol-\nski. Nie było tam już\nKontenery emigrantów z Rosji, Al-\nna statku Cassa Marina banii i Jugosławii. Na\npiętrowych łóżkach prze-\ndzielonych ciężkimi czarnymi kotarami, które tworzyły\nciemne długie kolumny prycz, bez stołówki koczowali we\nwspólnej komunie młodzi, starzy, dzieci, dorastające\ndziewczęta i kryminalistami z DDR-u. Podczas prymityw-\nnie rozdawanych posiłków w pomieszczeniach bez krze-\nseł i wspólnych męsko – damskich ubikacjach, powoli\nNa zdjêciu El¿bieta Mydlikowska. Każdego ranka sklep\nzapełniał się klientami z „Sport Hale”\nrozwiewały mrzonki o rychłym dobrobycie w Niemczech.\nZarówno kabiny statku, w którym mieszkali wcześniej,\njak i hala sportowa były słabo ogrzewane. Na piętrowych\npryczach siedzieli opatuleni w koce ludzie. Na sali szaro,\nzimno i słodko kwaśny odór ludzkiego potu. Obraz przy-\ngnębiający przypominający żywcem zdjęcia z faszystow-\nskich obozów zagłady. Przed halą stała duża tablica infor-\nmacyjna o znajdującym się niedaleko sklepie sieci\nKaszlące przeziębione dzieci, chore starsze osoby,\nstarsi siedząc na swoich piętrowych łóżkach z zimna okry-\nci kocami, przypominali widok męczenników wysiedleń-\nców z okresu faszystowskiej wojny. Inni spacerujący po\nhali w płaszczach i kożuchach stwarzali atmosferę strachu\ni niepewności jutra. Tylko DDR-owcy pili dzień i noc,\nspali w ubraniach, nie myli się w ogóle. Po jakimś czasie\nzaczęli się kumplować z lumpami i amatorami wódki\nz Polski. W wydzielonym kąciku na świetlicę polscy kan-\ndydaci na niemieckich penerów pili z DDR-owcami na\numór. Przyprowadzali z portu konkubiny z najodleglej-\nszego półświatka i niemieckiego marginesu. Bójki, wul-\ngarny, wyuzdany niczym nie ograniczany publiczny seks\nna pryczach, wyzwiska i sygnały interweniującej policji,\nto była codzienna rzeczywistość mieszkańców na Kiel-\nkoppestr 16. Szyderstwa, śmiechy i radość niemieckich\npenerów towarzyszyły nieporadnym wdrapywaniom star-\nszych ludzi na piętrowe łóżka, a szczególnie kobiet. Salwy\nśmiechu wybuchały, gdy zdarzyło się spaść starszej oso-\nbie podczas nieporadnego schodzenia w wędrówce po\nciemku do ubikacji. Światło gaszono obowiązkowo\no dwudziestej drugiej godzinie. Jedna ze starszych pań,\nsiedząca na piętrowym łóżku, patrząc, jak DDR-owiec,\nkryminalista, bije kolejny raz swoją konkubinę, w szoku\nzaczęła się kiwać i niewyraźnie mamrotać kociewską\ngwarą. „Boże, jak tu pięknie, dobrze, że ja tu przyjechała.\nTu je wszystko takie piękne”. Mąż tej pani odwiózł ją do\nszpitala. Okazało się, że nie wytrzymała psychicznie. Była\njedną z tysięcy, u których emigracja pozostawiła do koń-\nca życia skazę na psychice. Coraz częściej było słychać\npłacz matek tulących w kątach swoje dzieci. W rozmo-\nwach coraz częściej słychać było zwątpienie. Bezradni\nmężczyźni, którzy nie mogli zrobić nic, by oderwać się od\ncoraz bardziej narastającego upodlenia szukali na siłę\npracy na czarno. Dzieci nie cieszyły już jasne witryny\nsklepów. Niektórzy zaczęli sobie zdawać sprawę, że\nnajbliższa przyszłość może okazać się nie taka, jaką sobie\nwymarzyli. Pierwsze pieniądze z socjalu 408 DM na oso-\nbę starczały na miesięczne nędzne życie. „Gdyby nie\nKindergeld – jak pisała Jola – to by nas wszy zjadły”.\nPolscy wysiedleńcy byli zobowiązani do złożenia po-\ndań i dokumentów następujących urzędach: Auschleich-\nsamt Hamburg, Arbeitsamt, Kindergelkasse, Einwohner\n– Zentralamt. We wszystkich urzędach trzeba było wypi-\nsać kilkustronicowe formularze. Wszędzie robiono ksero-\nkopie polskiego paszportu, metryk urodzenia, ślubu, praw\njazdy, dyplomów, świadectw i uprawnień do wykonywa-\nnia zawodu w Polsce.\nKażdy z wymienionych urzędów znajdował się w innej\ndzielnicy potężnego miasta. Codziennie rano widać było\nna ulicach Hamburga stada ludzi ubranych równo w pol-\nskie „odry” i tureckie jeansy. To Polacy z różnych Hei-\nmów rozmieszczonych przy ulicach na Kieler Strasse czy\nKronsaalsweg i innych kierowali się do kolejnych niemie-\nckich urzędów. Jeans typu „Odra” w Polsce był szczytem\nNazwy ulic przy których znajdowa³y siê polskie kampy\nW Hamburgu ubiór ten był swoistą wizytówką, że jest\nsię polskim przesiedleńcem. W urzędach przyjmowano\npolskich wysiedleńców grzecznie, ale z jawną niechęcią\ni chłodem w oczach. Wyraźnie można było odczuć, że jest\nto urzędnicza wymuszona grzeczność. Były przypadki, że\nnie znających języka Polaków urzędnicy wyrzucali z hu-\nkiem, żądając by przychodzili z tłumaczem. Najszybciej\nzałatwiano sprawy w urzędzie pracy. Dla wszystkich wzór\nbył jednakowy. Najpierw szczegółowe wypełnienie kwe-\nstionariusza z podaniem o pracę i wyszczególnieniem\nwykształcenia i zawodu nabytego w Polsce. Po złożeniu\nstosownych dokumentów z Polski otrzymywano skiero-\nwanie do szkoły na podstawowy kurs języka niemieckie-\ngo. W tym czasie osoba taka przechodziła na zasiłek\nw wysokości siedemset DM przyznawany przez niemie-\ncki Urząd Pracy.\nW przyczepach opowiadano sobie komiczne sytuacje\nwynikające z nauki języka obcego. Osoby, które w Polsce\nukończyły zaledwie szkołę zawodową i miały dwudzie-\nstoletnią przerwę w nauce stanęły przed nie lada wyzwa-\nniem. Dla wszystkich była to jednakowa męczarnia, a dla\nniektórych bariera nie do przezwyciężenia.\nCi niewyuczalni sami po dwóch miesiącach rezygno-\nwali z nauki i starali się za wszelką cenę gdziekolwiek\nNagle w grudniu 1989 r. po hamburskich heimach\nzaczęła się rozchodzić wieść, że z urzędu do spraw wy-\nsiedleńców zaczęły lawinowo przychodzić odmowy na\nnajważniejszy z dokumentów – Vetriebenausweis – do-\nwód przesiedleńca. Wśród polskich emigrantów wytwo-\nrzyła się psychoza strachu. Do późna w nocy dyskutowa-\nno, co z nimi będzie dalej i co będą robić po uzyskaniu\nodmowy. Pisma z odmowami za poświadczeniem odbio-\nru do rak własnych dostarczał listonosz. Często na heimie\nlistonosz zostawiał polecenie odbioru, które potem pola-\nkowi wręczał hausmajster. W odmowach tych podany był\nnieprzekraczający termin w którym należało opuścić teren\nRepubliki Federalnej Niemiec pod rygorem przymusowe-\ngo wydalenia do Polski. Dla tych ludzi emigracja się\nskończył. Następowało automatyczne wymeldowanie\nz heimu, co było jednoznaczne z utratą jakiejkolwiek\npomocy finansowej w tym zapomogi dla bezrobotnych\noraz najniższych świadczeń socjalnych. Eksmisje i bez-\npardonowe wyrzucanie ludzi z heimów z zakazem dalsze-\ngo pobytu na jego terenie nieodracalnie kończyło dalszy\npobyt w Niemczech. W pośpiechu robiono ostatnie zaku-\npy w Aldii. Po spakowaniu najcenniejszych rzeczy do\nsamochodu ruszano z powrotem do Polski.\nW miejsce wymeldowanej osoby, lub całe rodziny\nnatychmiast meldowano i przenoszono Polaków z innych\nheimów. Następowała przedziwna wędrówka ludów.\nW ten sposób wychwytywano osoby, które wyjechały na\ntrzy, cztery dni w odwiedziny do Polski. Bywało i tak, że\npowracający z odwiedzin Polak nie miał gdzie się po-\ndziać. Od hausmeistra pobierał z depozytu swój dobytek\ni lądował wśród bezdomnych niemieckich penerów na\nhamburskim dworcu w przytułku Czerwonego Krzyża.\nNieobecnych z powodu krótkotrwałego wyjazdu również\nwymeldowywano. Ta procedura była wypracowanym\nskutecznym sposobem, który dziesiątkował polskich wy-\nsiedleńców w Hamburgu. Starsze pokolenie Polaków już\nraz przerabiało lekcję strachu, niepewności jutra i ciągłe-\ngo zagrożenia. Ci, co przyjechali do Niemiec po renty\ni emerytury, zjeżdżali do Polski masowo.\nNiemieckie metody socjologiczno – psychologiczne,\nstosowane w Hamburgu, dawały wspaniałe efekty. Emi-\ngracja hamburska topniała w oczach. Jola i Rysiek zasta-\nnawiali się, skąd taka obłuda władz hamburskich. Z jednej\nstrony ulotki typu herzlich – willkommen, a drugiej – tej\nprawdziwej – zuruck nach Polen. Gdy Polacy cichcem\nwyjeżdżali na stałe do domu, niemiecka obsługa heimu\nOstatnie zakupy przed wyjazdem\nwywoziła pozostałe po Polakach rzeczy na spermuhl.\nNarastała fala „waleciarzy”. Koledzy i przyjaciele starali\nsię nielegalnie przetrzymywać oficjalnie wymeldowa-\nnych. Mężczyźni zaczęli masowo pracować ”na czarno”\n– wstydzili się wrócić do Polski bez grosza.\nCo raz częściej zdarzały się przypadki okradania skrzy-\nnek Czerwonego Krzyża z rzeczy i odzieży. Inni wrzuca-\nli polskie monety do automatów z papierosami i do kas\nW niemieckiej telewizji i prasie coraz więcej pojawia-\nło się audycji i publikacji dotyczących polskich oszustów.\nWśród Niemców narastała niechęć do polskiej emigracji.\nRysiek wchodząc do sklepów coraz częściej słyszał słowa\nniemieckich ekspedientek wypowiadane półszeptem: -\nZdjęcie skrzynki niemieckiego czerwonego krzyża\n„patrz będą kraść, idź za nimi, patrz, uważaj, to są Pola-\ncy”. W kolei podziemnej, gdy Rysiek z kolegą rozmawiał\npo polsku, dwie starsze panie ostentacyjnie przesiadły się\nw inne miejsce. Poczuli się jak obywatele trzeciej katego-\nrii, albo trędowaci.\nW urzędach zaczęły pojawiać się napisy po polsku, by\nnie kraść papieru toaletowego, zachować czystość, papie-\nrosy gasić w popielniczkach, pluć do spluwaczek nie\nniszczyć i nie dewastować urządzeń sanitarnych. Jolka\nczekając z dzieckiem w poczekalni u lekarza usłyszała\nrozmowę niemieckich pań, które mówiły o trudnościach\nw utrzymaniu czystości swoich domów i mieszkań. Jedna\nz Niemek powiedziała – „weź sobie Polkę do sprzątania,\ntylko uważaj, żeby cię nie okradła”. Rysiek z kolegą po-\nszedł wieczorem na piwo do pobliskiej kawiarenki. Gdy\nmłodzi Niemcy zorientowali się, że piją piwo w sąsiedz-\ntwie Polaków, ostentacyjnie przesiedli się na drugi koniec\nJak zdecydowana większość hamburskiej emigracji\nw tym czasie, tak i moi znajomi otrzymali odmowę przy-\nznania dowodu wysiedleńca. Żeby zaoszczędzić pieniądze,\nJola zaczęła gotować błyskawiczne zupki i mało kalorycz-\nne posiłki. Po miesiącu poczuła, że słabnie. To był bez-\nsens. Zaczęli znów normalnie się odżywiać. Rysiek – pra-\ncując „na czarno” – zaoszczędził 2400 DM. Z „Avisu”\nkupił dziesięcioletniego volkswagena – „przynajmniej\nbędzie czym do domu wracać” pocieszali się wzajemnie.\nBy przyspieszyć zjazd Polaków do kraju administracja\nniemiecka celowo rozpowszechniała na heimach plotki\no mających następować deportacjach Polaków oraz o obo-\nwiązku zwrotu dotychczas pobranych pieniędzy z tytułu\nzasiłku dla bezrobotnych i pieniędzy socjalnych przyzna-\nwanych dla dzieci/ kindergeld/. Przekazywano sobie pouf-\nnie, że prawdopodobnie trzeba będzie zwracać pieniądze\nza korzystanie z usług medycznych i stomatologicznych.\nRysiek z Jolą zostali przeniesieni z hali sportowej, do\nprzyczepy campingowej na ulicy Kronsaalsweg 86. Ich\nkolega Leszek na heim przy ul. Bindfeldweg 30.\nNa Kronsaalsweg łaźnie i ubikacje znajdowały się na\ndworze. Karawan ogrzewany był gazem. W przyczepie\nprzy piecu było ciepło, lecz dwa metry dalej przejmująca\nwilgoć i chłód. W jednej przyczepie mieszkały cztery\nDrogowskaz do polskiego City Camping-Park\nosoby. Niejednokrotnie celowo umieszczano matkę\nz siedemnastoletnią córką w jednym campingu z dwoma\nwytatuowanymi przystojniaczkami z DDR-u. W innym\nprzypadku dokwaterowano starszą panią do małżeństwa\nz niemowlakiem. Obecność czterech osób w campingu\nzmuszała do spania na jednym wąskim łóżku dwóch osób\nw pozycji „waleta”. Żaden z uciekinierów nie miał takiej\n„wygody” w Polsce. Co jeszcze ich w tym upodleniu\ntrzymało? Mieszkanie – nie, pieniądze – nie, więc co? Jola\npisała do mnie, że jest im po prostu wstyd wrócić, bo\nprzecież wszystkim, którzy odwiedzają krewnych w Pol-\nsce tak „dobrze się powodzi”.\nPo lewej stronie brama wejściowa\nna heimcamp na ul. Kronsaalsweg 86\nCity Camping-Park Kronsaalsweg 86\nJola i Rysiek bez dokumentów, bez pracy, bez pienię-\ndzy i mieszkania zostali zepchnięci na najniższy szczebel\nludzkiej egzystencji. Niemiecki bezdomny pener czuł się\npewniej ponieważ regularnie otrzymywał zasiłek socjalny\na jego los i miejsce noclegowe na ulicy było z własnego\nNastał luty. Pogoda w Hamburgu w miesiącach zimo-\nwych jest okropna. Przejmujący, wilgotny, zimny wiatr\nnie pozwalał wychodzić na spacery. Zamknięci w przy-\nczepie, niepewni jutra, siedzieli z dziećmi dniami i noca-\nmi. Niektórzy zaczęli odczuwać dziwne objawy klaustro-\nfobii. Na domiar wszystkiego szczury, plaga szczurów...\nGdy na dworze robiło się szaro, tabuny szczurów gra-\nsowały po śmietnikach i namiotach przylegających do\ncampingów. Co jakiś czas ktoś – nic nie mówiąc – nagle\nznikał. Po prostu wracał chyłkiem (ze wstydu przed\nwspółmieszkańcami) do domu do Polski.\nPo trzech miesiącach odebrano wszystkim niemieckie\ntymczasowe dowody osobiste. W ten sposób zmuszono\nPolaków do przejścia na tak zwany duldung - tymczasowe\nograniczone tolerowanie pobytu na terenie miasta Ham-\nburga-. Niektórym skończyła się ważność polskich pasz-\nportów. Moim znajomym także. W jednej chwili stali się\nobywatelami bezpaństwowymi. Po oddaniu niemieckiego\ntymczasowego dowodu osobistego stali się nikim. Pew-\nniej w Hamburgu od Polaków na duldungu czuli się czar-\nnoskórzy azylanci z krajów Trzeciego Świata, Albańczy-\ncy, Jugosłowianie i Turcy.\nTurcy niepodzielnie rządzili na Sant Pauli\nKim w Polsce byłby człowiek bez dowodu tożsamości,\nbez pracy, bez domu, żyjący z zasiłku pomocy socjalnej\ni darów z Czerwonego Krzyża? A jednak wstyd powrotu\nbył większy niż narastające upodlenie, bezsilność i brak\nwpływu na dalszy bieg ich losu w Hamburgu.\nOd pracowników i opiekunów socjalu rytmicznie, co\ndwa tygodnie rozchodziły się wieści budzące coraz to\nwiększą grozę wśród polskiej emigracji. Raz to, że będą\ndeportować, raz to, że będą musieli oddać pieniądze, in-\nnym razem, że arbeitsamt nie przedłuży kursów języko-\nwych, że nie będą przedłużane duldungi. To wszystko\nbyła wyrafinowana socjologiczno – psychologiczna broń,\nktóra dziesiątkowała marzycieli i amatorów łatwego do-\nrobienia się w Niemczech.\nO dziwo, w urzędach z większym szacunkiem odno-\nszono się do azylantów – Turków, Albańczyków czy Ju-\ngosłowian – niż do „Niemców z Polski”. Pomału oddech\nbudzących się nastrojów faszystowskich zaczął dosięgać\nwszystkich mieszkańców heimów.\nNadchodzące wieści z Hamburga wydawały się wręcz\nNie miały nic wspólnego z tym, co opowiadali krewni,\nznajomi i znajomi bliskich. W tym czasie miałem do wy-\nkorzystania urlop za ubiegłe lata. Załatwiłem więc wizę\ndo NRF. Autobusem z biura podróży bez przeszkód do-\ntarłem do Hamburga. Z dworca Altona dojechałem auto-\nbusem nr 183 prosto do City Camping-Park Kronsaalweg\n36. Na placu stało sto dwadzieścia przyczep campingo-\nwych z doczepionymi namiotami. W jednym z nich\nmieszkała moja zaprzyjaźniona rodzina. Do nocy opowia-\ndali mi o swojej niedoli. Wkrótce niektóre zdarzenia\nmiałem przejść osobiście. W pierwszym tygodniu pobytu\nzawierałem znajomości i przyjaźnie z mieszkańcami są-\nZ początku robiłem to chętnie, lecz z czasem musiałem\nmocno się przełamywać, by tym zaszczutym rodakom\npomagać w sytuacjach i tak dla nich beznadziejnych.\nWszedłem z Leszkiem do urzędu, gdzie przyznawano\ndowód wysiedleńca, czyli Vetriebenausweis. W pokoju\nsiedziało trzech urzędników. Ze mną nie chciano wcale\nrozmawiać. Natomiast jeden z urzędników przeegzami-\nnował Leszka ze znajomości bajek „czysto niemieckich”,\na w szczególności „o czerwonym kapturku”. Leszek był\npo czterech miesiącach kursu językowego. Po niemiecku\nnie umiał nic. Dukał, jąkał się, mówił jakieś dziwne zwro-\nty. Ja siedziałem obok i robiło mi się raz zimno, raz gorą-\nco ze wstydu. Leszek walczył o życie. Od tego, jak wy-\npadnie jego opowiadanie, miało zależeć, czy będzie mógł\nosiedlić się w Niemczech. Dwóch urzędników z tyłu du-\nsiło się ze śmiechu. Co jakiś czas parskali, nie mogąc\npowstrzymać rozpierających ich fal radości. Zrozumia-\nłem, że biorę udział w żenującym przedstawieniu. Po\nchwili sam wyszedłem z uczuciem, że brałem udział\nw jakiejś komedio – farsie. W korytarzach na różnych\npiętrach czekało kilkuset nieszczęśników, których czekał\negzamin z „niemieckości”. Ci którzy byli już po egzami-\nnie głośno relacjonowali przebieg spotkania z niemieckim\n„opiekunem”. Jedni opowiadali swoje życiorysy, inni\nbajki o „świnkach trzech”, jeszcze inni tradycje spędzania\nWigilii Bożego Narodzenia i świąt Wielkiej Nocy. We\nwszystkich przypadkach niemieckim urzędnikom towa-\nrzyszyła ogólna radość i wzruszenie, często aż do łez.\nZrozumiałem, że znowu, jak przed laty, niemiecki urzęd-\nnik, pan wszystkiego, urządzał sobie komedię i zabawę\nz tragedii nieszczęsnych Polaków. Na campingu pozna-\nłem człowieka, który w Polsce ukończył germanistykę\ni urzędzie na Wissendamm nie chciał opowiadać bajek.\nChciał natomiast podyskutować na temat literatury Johan-\nna Wolfganga Goethe, chciał mówić o dziełach Schillera,\nlecz okazało się że Niemiecki urzędnik był słabym part-\nnerem do dyskusji. O wiedzę na temat takiej literatury\nżaden z urzędników nie pytał nikogo z kandydatów na\nnowego Niemca. W campingu żartowaliśmy zadając sobie\nretoryczne pytanie czy znajomość literatury dla urzędni-\nków wielkich Niemiec ograniczała się tylko do znajomo-\nWróćmy jednak do egzystencji innych poznanych ro-\nMałgosia wraz z dorastającą córką dostała pokój\nw tureckim hotelu „Inter Raest” na ulicy St. Pauli.\nZdjęcie hotelu Inter Rast\nUlica Sant Pauli w Hamburgu to mekka prostytucji,\nhazardu i narkomanii. Prostytutki stoją na wszystkich\nrogach bocznych ulic. Jak na ironię najwięcej prostytutek\nstoi przed komisariatem policji i w pobliżu polskiego\nkościoła. Na tej ulicy życie zaczyna się, gdy zapada\nzmierzch. Hotel „Inter Raest” – kiedyś jeden z najtań-\nszych na tej ulicy – był zwykłym burdelem. Mieszkali tam\nTurcy z półświatka i kolorowi azylanci. Niemcy wynaję-\nli go od właściciela, Turka, i lokowali w nim polskich\nwysiedleńców. Gdy zapadał zmierzch, młode dziewczyny\nbały się wyjść z pokoju na spacer. Po korytarzach snuli\nsię dziwni, podejrzani ludzie. Mężczyźni podchmieleni,\nnaćpani, szukali kontaktów z Polkami. Ponoć Polki były\no wiele tańsze od pań z rogu ulicy czy podziemnego ga-\nrażu. Małgosia była kilkakrotnie zaczepiana przez niemie-\nckich penerów. Za każdym razem otrzymywała jedno-\nznaczne propozycje. Turcy w biały dzień bezczelnie ob-\nmacywali młode polskie dziewczęta. Hordy młodych\nTurków bezkarnie grasowały po Sant Pauli.\nTurcy nie zaczepiali dziewcząt niemieckich. Zdawali\nsobie sprawę z konsekwencji. Polacy byli bezradni – nie\nchroniło ich żadne prawo-. Małgosia w Polsce była tech-\nnikiem dentystycznym. W Niemczech od miesiąca opie-\nkowała się starym, zniedołężniałym Niemcem. Nie było-\nby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że gdy ten dowie-\ndział się, że opiekuje się nim Polka, wymyślał różne do-\ndatkowe prace. W końcu zażyczył sobie za dodatkową\nopłatą szczególny rodzaj „opieki”. Małgosia – poniżona\ni dotknięta – natychmiast wyszła. Za zamykającymi się\ndrzwiami słyszała głośne wyzwiska starca.\nNa końcu wyzwisk zrozumiała, że wszystkich Pola-\nków należałoby wydusić. Gdy opowiadała to zdarzenie w\nhotelu, nie mogła uspokoić skołatanych nerwów i po-\nwstrzymać się od płaczu.\nW przyczepie nr 102 mieszkał wraz z synem były dy-\nrektor Gdańskiego Pałacu Młodzieży. W jego przyczepie,\nw środku, pod namiotem znajdowało się prawdziwe\nśmietnisko. Zapytałem, po co to wszystko zbiera. Z dziw-\nnym błyskiem w oczach tłumaczył mi, że Niemcy to bo-\ngaty naród (zobacz pan, co oni wyrzucają za rzeczy).\nFaktycznie, miał pod namiotem dwa zardzewiałe rowery\nz krzywymi kołami, zepsutą pralkę (z dobrym silnikiem)\ni stosy starych rzeczy przydatnych kiedyś w gospodar-\nstwie domowym. W Polsce ukończył wyższą szkołę\nmuzyczną. Gdy zapytałem, dlaczego nie pracuje, dlacze-\ngo nie gra nawet gdzieś w knajpie „do kotleta”, usłysza-\nłem, że tu w Hamburgu jest w jego zawodzie trudno\no pracę. Zaproponował mi natomiast wędrówkę do maga-\nzynu przy ewangelickim kościele po ciuchy za darmo.\nGdy pytałem, czy w Polsce także chodził po śmietnikach\ni na żebry, mocno się na mnie obraził.\nPan muzyk tułał się po Hamburgu już dwa lata. Miał\njuż niemieckie dokumenty i jako naturalizowany Niemiec\ndalej koczował z Polakami kandydatami na Niemców.\nW sklepikach u polskich Żydów i Rosjan spotykałem\nznajomego znajomych z Polski. Roman skończył Wyższą\nSzkołę Morską w Szczecinie. Był trzecim oficerem na\nstatku. Uciekł przed alimentami do Niemiec. W Hambur-\ngu był już dwa lata. Również – podobnie jak dyrygent –\nmiał już obywatelstwo niemieckie. Pracował na czarno\nu Żydów w sklepie. Sprzątał kartony po sprzęcie RTV.\nTłumaczył mi, że jest na zasiłku dla bezrobotnych, a tu w\nsklepie ma praktykę. Niedługo założy własną firmę.\nChciałem go zapytać, czy będzie z Polski w walizkach\nwywoził ziemniaki do Niemiec. Zrobiło mi się go żal. Po\nco, pomyślałem. Jeszcze jeden, co się wstydzi i kłamie.\nW przyczepie nieopodal Ryśka mieszkał nauczyciel\nmagister geografii. Pochodził z kościerskiego. Zdawał\nsobie sprawę, że jego przyjazd do RFN to życiowa pomył-\nka. Natychmiast podjął pracę na biało. Mył w browarze\nna akord butelki. Następnie przeszedł do układania bute-\nlek w skrzynkach bo więcej płacili ponieważ praca była\nw nieogrzewanej hali. Pracował z młodymi Niemcami.\nNiemcy pracowali opieszale i pomału. Geograf, chcąc\nzarobić jak najwięcej tyrał dwanaście godzin dziennie.\nGdy przychodził z pracy, ze zmęczenia nawet jeść mu się\nnie chciało. Niemcy ostrzegali go, by przestał się wygłu-\npiać bo im normy podwyższa i zaczął normalnie jak oni\npracować. Edek bo tak miał na imię geograf ich nie słu-\nchał, przecież chciał do domu wrócić nowym samocho-\ndem. Po trzech miesiącach młody Niemiec w zmowie\nz innymi Niemcami oskarżył go o kradzież trzystu marek.\nPo tygodniu Edek zjechał do Polski.\nGdy zwierzyłem się jednemu z nowych przyjaciół, że\nmam zamiar w przyszłości opisać hamburską emigrację,\npowiedział: „napisz, że tylko mi się powiodło”. Czy aby\nHeniek otrzymywał odmowy ze wszystkich niemie-\nckich urzędów. Przypadkowo – nie wiedzieć czemu –\notrzymał na początku mieszkanie i pracę na biało.\nW Polsce był mistrzem cukiernikiem i kierownikiem pie-\nkarni. Miał ciepłą i dostatnią posadkę.\nW Hamburgu wstaje o godzinie pierwszej w nocy\ni pracuje do piętnastej. Zapytałem, czemu tyle godzin tyra.\nOdpowiedział: „Powiem ci prawdę – gdybym pracował\nnormalnie, tak jak Niemcy, zarobiłbym tysiąc siedemset\nmarek. Po opłaceniu czynszu i wysłaniu do domu pięciu-\nset marek nie starczyłoby mi na życie”-. Heniek samocho-\ndu nie ma. Po co? Przychodzi z pracy o siedemnastej,\na o dziewiętnastej idzie spać. Nie wiem, czy mu się po-\nwiodło. Ponoć oszczędza na budowę własnej piekarni\nw Polsce. Pracuje już rok. Jak długo to tempo pracy wy-\ntrzyma? Skarży się, że nawet tych kilku godzin normalnie\nCzułem, że coraz bardziej staję się intruzem w przy-\nczepie Joli i Ryśka. Nie mogłem w niczym pomóc. Jedy-\nPatrzyłem przez okna przyczepy na polskie dzieci ba-\nwiące się w kółko graniaste – nie rozumiejące, dlaczego\ntata pije, a mama po nocach płacze-. Byłem bardzo cie-\nkaw, jak te dzieci czują się w szkole, czego się uczą, jaki\nmają zakres programu. Przecież od tego będzie zależało\nich wykształcenie i przyszłe życie.\nZosia z Basią mieszkały w jednym campingu. Zosia\nw Polsce była naczelnikiem małej poczty. Basia miała\nw ajencji kawiarenkę. Na kurs języka niemieckiego cho-\ndziły przed południem. Zaraz po kursie, dwa razy w tygo-\ndniu, chodziły na „saunę”. „Sauna” dla wtajemniczonych\nznaczyła pracę na czarno w charakterze putzfrau czyli\nsprzątaczki. Obydwie same z siebie żartowały, że jeżdżą\nu Niemki na miotle ! Bardzo często mieszkańcy Hambur-\nga mieszkający w pobliżu campingu przynosili paczki\nz darowiznami. Pewnego razu Zosia przytargała od haus-\nmeistra dwudziesto kilogramową paczkę. Gdy ją otworzy-\nły byłem przy tym obecny. Okazało się, że w środku\nznajdowały się stare, przeterminowane puszki i kilka\nmocno przechodzonych ciuchów. Nie słyszałem nigdy,\naby Zosia używała przekleństw. Tym razem jej nerwy\nodmówiły posłuszeństwa. Krzyczała: „Do cholery, czy\noni mają nas już za takie dno? Sądzą, że będziemy jeść\nspleśniałe resztki z ich stołu?”.\nCała paczka została wyrzucona na śmietnik.\nWieczorami, gdy już wszyscy wysiedleńcy byli\nw swoich domach, pod tablicą ogłoszeń często można\nbyło spotkać wysiadających ze swoich mercedesów\nNiemców, przypinających ogłoszenia. Najczęściej poszu-\nkiwanymi pracownikami byli pomocnicy murarza, stola-\nrze, robotnicy ogrodowi oraz mężczyźni do jednorazowej\npomocy przy przeprowadzce. Na czarno pracowali wszy-\nZaciągnąłem się do pracy przy kapitalnym remoncie\nmałego pałacyku na przedmieściu Hamburga.\nPracodawca podjeżdżał na plac rano o godzinie szóstej\ntrzydzieści i zawoził nas do pałacyku. Tam brygadzista\ninformował nas, które ściany mamy wyburzyć, gdzie skuć\ntynki, jakie instalacje zerwać. Następnie zamykano nas na\nklucz w środku i wypuszczano o szesnastej. W soboty po\npracy majster wypłacał tygodniówkę. Wszystko odbywa-\nło się w strachu i konspiracji. W niedziele, przy piwku,\nodbywały się wymiany wrażeń i swoiste giełdy pracy.\nWszyscy pracownicy na czarno mieli jednakowe stawki\n– osiem do dziewięciu marek na godzinę. Niemcy doko-\nnywali wypłat Polakom w samochodach, gdzieś na ubo-\nczu, bezpośrednio po wykonanej pracy. Zdarzały się\nprzypadki zwykłego oszustwa. Niemcy obiecywali zapła-\ncić całą należność po wykonaniu całej pracy. Następnego\ndnia Polacy długo czekali na swojego „pracodawcę” – nie\nzjawiał się już z pieniędzmi nigdy.\nRównież i mnie oszukano. Pracowałem przy przepro-\nwadzce z kolegą do godziny dwudziestej drugiej. Niemiec\npowiedział, że to nie koniec pracy i że przyjedzie po nas\njutro o dziewiątej. Następnego dnia długo czekaliśmy –\nnie zjawił się wcale. Nie mieściło mi się w głowie, że\nzostałem oszukany przez Niemców. Gdy wieczorem przy-\nznałem się, że zostałem oszukany, okazało się, że takich\njak ja pokrzywdzonych jest więcej. Dowiedziałem się\nwówczas, że jednemu nie wypłacili za trzymiesięczną\npracę, a drugiemu za miesiąc morderczej pracy przy ko-\nTrochę mnie to uspokoiło, że nie ja sam zostałem po-\nkrzywdzony. Naiwniaków przekonanych o sumienności\nNiemców było więcej. Gieruś z Haliną mieli warsztat\nsamochodowy w Polsce. Halina nie pracowała. Zajmowa-\nła się domem. Mają troje dzieci, w tym jeden chłopczyk\nzakwalifikowany został do szkoły specjalnej. Sądzili, że\nw Niemczech lepiej się urządzą, przecież Gieruś ma fach\ni złote ręce, a opieka państwa niemieckiego nad dziećmi\nkalekimi i niepełnosprawnymi była powszechnie znana.\nPrawda okazała się bolesna. Halina nigdy w Niemczech\nnie otrzyma zasiłku dla bezrobotnych, jedynie pomoc\nsocjalną 408 DM. Syn, Jarek, chodził do szkoły już dwa\nlata. Po niemiecku nie umie nic. Nie może porozumieć się\nz innymi dziećmi. Ucieka ze szkoły w której śmieją się\nz niego inne dzieci. W Polsce przynajmniej by się jakiegoś\nzawodu wyuczył biadoliła patrząc jak siedząc w kucki jej\nsyn bezmyślnie kiwał się raz w jedną raz w drugą stro-\nStefania mieszka w Hamburgu z dwoma chłopcami.\nRozwiodła się z mężem kilka lat temu. Starszy chłopiec\nw Polsce chodził do siódmej klasy. Uczył się bardzo do-\nbrze. Stefania miała w Polsce wybrany zawód dla swoje-\ngo syna. Startował w olimpiadach matematycznych, miał\nbyć architektem. Na początku z nauki syna w szkole nie-\nmieckiej była zadowolona. Grześ przynosił najlepsze\nstopnie. Dopiero po roku zorientowała się, że syn rozwią-\nzuje zadania z zakresu trzeciej klasy szkoły podstawowej\nw Polsce. Dzisiaj chodzi do szkoły, w której przyuczają\ngo do zawodu ślusarza. Mija trzeci rok ich pobytu za gra-\nnicą i w dalszym ciągu tułają się po campingach i konte-\nPolskie dzieci w Niemczech to temat zupełnie osobny.\nObserwując społeczność polskich campingowców\nw Hamburgu zadawałem sobie retoryczne pytania. Czy ci\nrodzice, myśląc o poprawieniu swojego bytu, zastanawia-\nli się, co będzie z ich dziećmi? Te dzieci, które wyjechały\nze swoimi rodzicami w wieku przedszkolnym, mają szan-\nsę w przyszłości się zniemczyć. A co z tymi, które jak\nGrześ w Polsce chodziły do szóstej czy siódmej klasy, lub\nbyli jeszcze starsi?\nAlejkami między kontenerami i campingami dzieci\njeździli jakimiś dziwnymi wehikułami przypominającymi\nrowery. Ich ojcowie składają jeden rower z porzuconych\nprzez Niemców wystawionych gratów. Przestałem się\ntemu dziwić, gdy zapoznałem się z cenami nowych rowe-\nrów. Po prostu wydatek trzystu czy czterystu marek za\nnowy rower przekraczał możliwości finansowe polskiej\nW Niemczech modne jest grillowanie – rożen. Panien-\nki z Czerwonego Krzyża, opiekujące się osiedlową świet-\nlicą, pewnego dnia zorganizowały dla dzieci z heimu\npieczenie mięsa i kiełbasek. Dzieci nie chciały jeść gorą-\ncych kiełbasek, były one po prostu nieświeże i śmierdzą-\nce. Jedna z wolontariuszek była z psem. Młodszy syn\nStefanii zaczął dawać kiełbasę psu. Niemiecka panienka\ndostała ataku histerii. Zrozumiałem, że bała się o życie\npsa! Gdy jej zwróciłem uwagę, że powinna obawiać się\no zdrowie i życie powierzonych jej dzieci, odpowiedziała,\nże to nie moje dzieci i ja się nie muszę o to martwić.\nZdawałem sobie sprawę, że jestem ciężarem dla Ryśka\ni Joli. Czas było wracać do domu. Jadąc autobusem do\nGdańska, długo rozmyślałem o losie kandydatów na pol-\nskich Niemców. Wiedziałem, że za trzy miesiące odwie-\ndzę ich znowu.\nCo zmieniło się w życiu wysiedleńców z Polski? Jak\nułożyli sobie życie ci, którzy zdecydowali się za wszelką\ncenę pozostać w Niemczech? Postanowiłem w tym roku\nodpowiedzieć na to pytanie, wyjeżdżając ponownie do\nNa początku sierpnia zostałem zaproszony przez przy-\njaciół z tego szokującego turystę miasta na kilkudniowy\nPrzy barku, w komfortowym mieszkaniu, w gronie\nkilku przyjaciół i przy drinkach z Balanteina, Napoleona\ni innych najprzedniejszych trunków zaczęły się wspo-\nLos wszystkich zebranych był podobny. Nielegalna\nemigracja. Samotnie, rzadziej z całymi rodzinami, zgła-\nszali się do niemieckich lagrów. Najprościej było przez\nBerlin. Tam na Marienefelder Alee 66 znajdował się obóz\nPo badaniach lekarskich i dokładnych wywiadach\nprzeprowadzonych przez francuskich i amerykańskich\npracowników kontrwywiadu, otrzymywali bilet na przelot\nsamolotem do Hannoveru. Na lotnisku specjalnym przej-\nściem kierowano ich do luksusowego autokaru, z automa-\ntem z dobrą kawą, ubikacją oraz telewizorem. Miedzy\njednym drinkiem a drugim opowiadali na przemian\no swoich losach i przeżyciach w potężnych lagrach Bram-\nsche – Hesepe czy Friedland. Z uśmiechem na twarzy\nwspominali zbiorowe sypialnie, w których na piętrowych\nłóżkach po 30 czy 40 osób czekało na skierowanie do\nNa wyjście z obozu dla przesiedleńców (lagru) każdy\notrzymywał 200 DM. W 1989 roku przeciętna pensja\nw Polsce wynosiła około 10 USD. 200 DM wszyscy roz-\nmówcy traktowali jako dobry początek i nadzieję na\nszybkie, lepsze jutro.\nDarmowy bilet z Bramsche – Hesepe do Hamburga\ndawał wiarę na podróż do Edenu. Heniek, kolega, przez\nktórego zostałem zaproszony, gospodarz spotkania, do-\npiero na etapie czwartego drinka włączył się do wspo-\nmnień. Powiedział: „pamiętasz, Edek, jak nas przegnali\nz Hufnerstrasse 2 na statki i tam, z uciekinierami z DDR-u\n– z najgorszymi mętami – mieszkaliśmy po sześć osób\nw jednej kabinie o wymiarach 1,5 m na 2 m? To były\nczasy! Leszek otrzymał skierowanie do Sporthalle przy\nulicy Kielkopperstrasse 16”...\nWspomniał o burdach, pijaństwie, rozczarowaniu\ni depresji tych, którzy marzyli o niemieckim raju. Potem\nCity Camping-Park na Kronsaalsweg 86.\nCity Camping-Park na Kronsaalsweg 86 obecnie (2007 rok)\n„Pamiętasz? – ciągnie Heniek. – Wtedy ty przyjechałeś\nmnie odwiedzić. Miałeś roczny urlop w Polsce i od tego\nczasu ciągnęliśmy ciebie z sobą”.\n„Pamiętam, pamiętam. Chłopaki, a może któryś ma\nochotę na polską wyborową?” – pytałem nieśmiało.\nBarek z wytwornymi trunkami na chwilę odjechał\nw kąt pokoju. „Pamiętasz? Przywoziłeś nam co miesiąc\nwyborową, fajki i polską kiełbasę. To, k...a, były czasy.\nSzczury na City Camping-Park, kurewstwo, upadlanie na\nheimie – w hotelu Iner Raest na Sant Pauli w dzielnicy\nrozrywki i rozpusty. Pielgrzymki do urzędów po doku-\nmenty z Hachmannplatz 2 na Wiesendamm 26, gdzie\nkrólował naturalizowany niemiecki urzędnik, były Polak\no nazwisku Sojka.”\nWyborowa wyraźnie podziałała. Zaczęliśmy się na-\nwzajem przekrzykiwać. Rozpoczęła się licytacja wspo-\nmnień. Uczestniczyłem w niej na równi. Ich wspomnienia\nbyły już od tego momentu również moimi.\nGdy nie pracowałem na czarno, wlokłem się z nudów\nza kumplami po urzędach. Zachodziłem na przykład do\nAOK Hamburg 36 po książeczkę ubezpieczeniową. Od-\nwiedzaliśmy też inne heimy w różnych dzielnicach Ham-\nburga. Mieszkali tam znajomi z obozu Bramsche – Hese-\npe. Na ulicy Rehsieg 150 i Bindfeldweg 30 były już pra-\nwie normalne warunki życia. Domki – kontenery – bliź-\nniaczo podobne do tych w jakich mieszkają pracownicy\nobecnie budowanych autostrad. W takim samym domku\nkontenerze mieszkały 4 osoby. Każda w swoim pokoju.\nKuchnię i łazienkę używali wspólnie.\nPomału, po prawie dwóch latach, moi rozmówcy za-\nczynali normalne życie.\nZ neseseru wyjąłem drugą wyborową. Przeszłość\nsprzed 6 lat opowiadaliśmy sobie na wesoło. Nie wiado-\nmo, kiedy rozmowa zeszła na tematy polskie. Było nas\nw pokoju sześciu. Tylko ja z kraju. Oni wszyscy – usta-\nwieni finansowo w Niemczech. Każdy z nich ma dobrze\npłatną pracę, samochód i własne mieszkanie. Heniek jest\nszefem wielkiej piekarni, zatrudnia 150 osób. Edek ma\nmałą, ale własną firmę przewozową. Jego samochody\nPort na Elbie\nregularnie kursują na trasie Hamburg – Olsztyn. Leszek,\nw Polsce technik- gastronomik, jest kierownikiem sali\nw hotelu Plaza. Romek nostryfikował dyplom geodety.\nMają wszystko to, czego by się w Polsce nie dorobili przez\ndwa pokolenia. Jeżdżą nowymi mercedesami. Leszek ma\nWcale nie późna pora była powodem, a na pewno już\nnie alkohol, że chcieli, bym mówił o kraju.\nZaczęły się nocne Polaków rozmowy. Każdy z zebra-\nnych mówił o Ojczyźnie z szacunkiem. Nostalgia to po-\nwszechna choroba emigrantów. Nie zdawałem sobie\nsprawy z tego, że można mieć tak wiele i być jednocześnie\ntak bardzo nieszczęśliwym. Każdy w swoim mieszkaniu\nmiał telewizor dostrojony na kanał Polonii. Przez cały\nczas nie tracili nadziei na powrót do Polski. Chcą zainwe-\nstować swoje ciężko zapracowane pieniądze w kraju.\nMarzą o własnym domu nad jeziorem, by chociaż przez\nkilka tygodni cieszyć się ojczyzną. Są jednak realistami.\nTempo życia na Zachodzie, dzieci chodzące do niemie-\nckich szkół, interesy, praca, konkurencja i rywalizacja\ncoraz bardziej oddalają szansę powrotu do Ojczyzny.\nportu z miejsca\nNa nabrzeżu Łaby\ngdzie kiedyś cumo-\nce powstały alumi-\nrowce. (2007 rok)\nPowoli kończą się tematy. Jest sobota, świta. Heniek\nzadzwonił po dwie taksówki. Wszyscy rozjechali się do\nswoich domów. Pozostałem z Heńkiem sam. Patrzymy na\nsiebie i uśmiechamy się. Heniek bez słowa, jak dawniej,\nproponuje, by nie iść spać. Zamówił dla nas taksówkę\ni pojechaliśmy dokończyć wspomnienia na Sant Pauli,\nFisch Mark, przystań nad Elbą gdzie cumowały statki\nz polskimi emigrantami z 1989 roku. Na Elbie gdzie kie-\nz nabrze¿a Elby.\nZdjêcie 2007 r.\ndyś cumowały statki-hotelowce powstały nowoczesne\ngmachy w niczym nie przypominające atmosfery i klima-\ntu dawnych dni z 1989 roku. Ponure stare i szare, cuchną-\nce nabrzeże dawnej Elby po którym snuli się wystraszeni\npolscy emigranci dzisiaj lśni szkłem i marmurowymi ta-\nrasami aluminiowych gmachów.\nPrzechadzając się po Sant Pauli i odganiając od dziew-\nczyn lekkich obyczajów, co jakiś czas wstępujemy do\npubu na małe jasne. Na chodniku na styropianie wśród\nstarych kartonów, przed jednym z burdeli siedział okra-\nkiem polski emigrant. Na rozgrzewkę popijał z kartonika\ntanie wino. Przed nim leżał przywieziony jeszcze z Polski\nbrudny, mały, wymięty stary kapelusz z kilkoma moneta-\nmi w środku. Na tekturowej kartce z przewieszonym\nz boku różańcem widniał napis. Z niedbale nabazgranego\nflamastrem po polsku tekstu, można było bez trudu od-\nczytać „żebrzę by nie wracać do kraju”. Zagaduje nas\nsłysząc, że rozmawiamy po polsku. W Polsce ukończył\nfilozofię. Gdy pisał do mamy o swoim losie penera, bła-\ngała w listach by wrócił do rodzinnego domu do Gdańska.\nOdpisał krótko „nie wrócę, mamo, ze wstydu”.\nOd 1950 roku do płowy lat osiemdziesiątych do Re-\npubliki Federalnej Niemiec przeniosło się około 1,5 mi-\nliona niemieckich imigrantów. W latach 1989-90 gwał-\ntownie wzrosła fala imigrantów (niemieckich osadników)\nz terenów Związku Radzieckiego i krajów dawnego bloku\nkomunistycznego, co stało się przedmiotem burzliwych\ndyskusji politycznych w Niemczech. Od 1990 roku roz-\npoczęły się prace nad traktatem o dobrosąsiedztwie mię-\ndzy Niemcami i Polską, rozległych prawach mniejszości\ni przyjaznej współpracy. Traktat zapewniał dostęp i ko-\nrzystanie z języka ojczystego, prawa do edukacji, kultury\ni instytucji religijnych, jak również wolności zrzeszania\nsię. To sprawiło, że nieformalnie władze poszczególnych\nniemieckich landów wzbraniały się i ograniczały napływ\nimigrantów stosując różnego rodzaju utrudnienia w osied-\nleniu obywateli ze wschodu mających niemieckie pocho-\ndzenie. Władze Hamburga i landu Schlesweig-Hollstien\nw odczuciu zdecydowanej większości imigrantów z Pol-\nski w latach 1989-90 robiły wszystko by imigrację ogra-\nniczyć i definitywnie zakończyć. Udało się to po roku\n1991 gdy traktat o dobrosąsiedztwie między Niemcami\ni Polską wszedł w życie.\nNajczêœciej spotykane obrazy pol-\nskich emigrantów w Hamburgu\nDokumenty rodzinne, na\npodstawie których polscy\no niemieckim pochodzeniu\nPruska metryka urodzenia\nMetryki urodzenia przodków z poszczególnych parafii\nDokument aktu urodzenia\nDocuments similaires à Imingranci Książka\nPlus de ankowi


ISD Huta Częstochowa – CZESTOCHOWSKIE24.PL\n3 lipca 2019 czestochowskie24\t197 Views ISD Huta Częstochowa, pko bp, strajk, związki zawodowe\n26 czerwca 2019 czestochowskie24\t255 Views ISD Huta Częstochowa, upadłość, zakład, związki\n7 maja 2018 czestochowskie24\t140 Views ISD Huta Częstochowa, wystawa poplenerowa\nW piątek (11 maja) o godz. 18.00 w Ratuszu odbędzie się poplenerowa wystawa ISD Huty Częstochowa. Od 28 lutego artyści, wykładowcy i uczniowie częstochowskiego Liceum Plastycznego im. Jacka Malczewskiego pracowali\n4 maja 2018 czestochowskie24\t200 Views ISD Huta Częstochowa, św. Florian\n17 maja 2017 czestochowskie24\t140 Views ISD Huta Częstochowa, podwyżki płac\nZarząd ISD Huta Częstochowa porozumiał się ze związkami zawodowymi w sprawie regulacji płac. Oznacza to znaczące podwyżki dla hutników, którzy w przeszłości nie byli objęci Pakietem Socjalnym. Ich wynagrodzenia wzrosną\n12 maja 2017 czestochowskie24\t123 Views ISD Huta Częstochowa, ratusz, XIII Plener Artystyczny\nW piątek (12 maja) o godz. 17.00 w Ratuszu nastąpi otwarcie wystawy XIII Pleneru Artystycznego ISD Huty Częstochowa. Huta Częstochowa, we współpracy z Muzeum Częstochowskim, organizuje plenery artystyczne od 2003\n16 marca 2017 21 marca 2017 AM\t177 Views ISD Huta Częstochowa, Mariusz Chrząstek, plener\n6 maja 2016 AJ\t169 Views abp Wacław Depo, Dzień Hutnika, ISD Huta Częstochowa, stalownia


- INSTALACJE ELEKTRYCZNE - - PDF Free Download\nDownload "- INSTALACJE ELEKTRYCZNE -"\n1 Nazwa i adres obiektu budowlanego Nazwa i adres inwestora Jednostka projektowania Budynek schroniska dla osób bezdomnych przy ul. Hryniewieckiego 9 w Szczecinie działka ewidencyjna nr 14/21, obręb ewidencyjny 1084 (Śródmieście) jednostka ewidencyjna Gmina Miasto Szczecin Gmina Miasto Szczecin Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Szczecinie ul. gen. Władysława Sikorskiego 4, Szczecin Tel.: , fax: Proj Futura Andrzej Jaworowski ul. Malczewskiego 8b/13, Szczecin Tel.: , PROJEKT BUDOWLANY WYKONAWCZY WĘZŁA CIEPLNEGO ORAZ INSTALACJI OGRZEWCZEJ I WODOCIĄGOWEJ W BUDYNKU SCHRONISKA DLA OSÓB BEZDOMNYCH PRZY UL. HRYNIEWIECKIEGO 9 W SZCZECINIE - INSTALACJE ELEKTRYCZNE - Projektował: mgr inż. Aleksander Wieczorkiewicz uprawnienia budowlane do projektowania numer 53/Sz/78 w specjalności instalacyjnej w zakresie instalacji elektrycznych Opracował: Sprawdził: mgr inż. Grzegorz Gola uprawnienia budowlane do projektowania numer 27/Sz/2002 w specjalności instalacyjnej w zakresie instalacji elektrycznych Zawartość tomu: Opis techniczny. Załączniki. Część rysunkowa. ZAWARTOŚĆ DOKUMENTACJI. Firma Proj Futura Andrzej Jaworowski zastrzega do niniejszej dokumentacji wszelkie prawa wynikające z Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 roku (Dz.U , z późniejszymi zmianami).\n2 1. Opis techniczny. 2. Załączniki: 3. Rysunki: 3.1. Rozdzielnica węzła RW rys. nr E Schemat strukturalny automatyki węzła rys. nr E Instalacje elektryczne węzła rys. nr E3.\n3 1. Opis techniczny Temat i zakres opracowania. Projekt zawiera instalacje elektryczne węzła cieplnego w budynku schroniska dla osób bezdomnych przy ul. Hryniewieckiego 9 w Szczecinie w zakresie: - rozdzielnica węzła RW - instalacje technologiczne węzła - instalacja wyrównawcza 1.2. Podstawa opracowania. - Inwentaryzacja stanu istniejącego - Projekt instalacji sanitarnych - Wytyczne branżowe, - Obowiązujące normy i przepisy Parametry energetyczne. Zapotrzebowanie mocy węzła: Pi = 3,2 kw Po = 1,8 kw kz = 0,56 Inwestor Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Szczecinie, posiada umowę nr ES/14/11/k/2013 na dostawę mocy dla budynku węzła w wysokości 20,0 kw. Projektowane urządzenia węzła nie powodują przekroczenia mocy energetycznej zapotrzebowanej Rozdzielnica węzła RW W pomieszczeniu węzła znajduje się istniejąca rozdzielnica żeliwna likwidowanej kotłowni węglowej wyposażona w pomiar rozliczeniowy z licznikiem trójfazowym energii czynnej o parametrach 400/230 V, 10/40 A. Rozdzielnicę przewidziano do likwidacji, na jej miejsce projektuje się umieszczenie nowoprojektowanej rozdzielnicy RW zasilając ją istniejącym kablem i przenosząc do niej istniejący pomiar rozliczeniowy. W rozdzielnicy należy zabudować aparaturę pokazaną na rys. nr E1 wykonując odrutowanie zgodnie z rysunkiem. Oprzewodowanie rozdzielnicy wykonać wg schematu. Wewnątrz rozdzielnicy zamontować: Zabezpieczenie przelicznikowe 3xS301C32, ochronniki przepięciowe DEHNquard, wyłączniki różnicowoprądowe, wyłączniki nadprądowe, styczniki zasilające obwody pomp,\n4 gniazdo wtykowe 230V, 10A, wyłączniki nadprądowe dla zapewnienia rezerwy zasilania pozostałych pomieszczeń budynku węzła Automatyka układu węzłą. Zrealizować w oparciu o fabryczny schemat regulatora pogodowego. Układ połączy i rozruchu dokona specjalistyczna firma 1.6. Instalacje elektryczne węzła. Instalację oświetlenia węzła wykonano za pomocą opraw Neptun 2x36 W, IP55. W jednej z opraw umieszczono inwerter zabezpieczający pracę oprawy w czasie jednej godziny w przypadku zaniku napięcia. Z rozdzielnicy RW zasilono obwód gniazd wtykowych oraz pompę odwadniającą. Zastosowano osprzęt bakelitowy hermetyczny. Całość instalacji sterowania i automatyki pompowni układać w kanałach plastikowych KM-1 60x40 i n/t z osprzętem bakelitowym szczelnym. Podejścia przewodów do pomp i urządzeń automatyki wykonać w giętkich rurkach PESZLA d =18mm. Pionowe zejście do regulatora mocowanego w szafce na konstrukcji wykonać w korytkach BAKS 100x50. Fabryczny przewód pompy odwadniającej przyłączyć na zaciski rozdzielnicy RW i ułożyć w posadzce w rurze ochronnej AROT. Instalacje elektryczne wykonać po ułożeniu konstrukcji urządzeń sanitarnych, lokalizację tych urządzeń uściślić na budowie. Dobór i rozmieszczenie urządzeń uściślić według projektu instalacji sanitarnych. Urządzenia wymagające zasilania w energię elektryczną pokazano na rysunku E Instalacja wyrównawcza Wszystkie metalowe przewody rurowe wchodzące i wychodzące z węzła przyłączyć do szyny wyrównawczej z bednarki FeZn. Szynę pomalować w paski zielonożółte. Do szyny przyłączyć szynę PE rozdzielnicy węzła oraz konstrukcje przewodzące urządzeń. Bednarka poprzez złącze kontrolne przyłączona jest do uziomu Ochrona przeciwprzepięciowa Jako ochronę przeciwprzepięciową umieszczono w rozdzielnicy pompowni ochronniki IIº Dehnquard Ochrona od porażeń. Jako dodatkową ochronę przewidziano: - samoczynne szybkie wyłączanie zasilania, system TN C - S w rozdzielnicy węzła i TN-S w instalacji wewnętrznej,\n5 - wyłączniki różnicowoprądowe. W rozdzielnicy węzła RW należy rozdzielić potencjał PEN na potencjał ochronny PE oraz potencjał powrotny N. Miejsce rozdziału uziemić. Rezystancja uziomu Ruz 10 Ω.