Jak znaleźć fajną pracę w IT | devstyle.pl\nJak znaleźć fajną pracę w IT\nW minionych tygodniach opublikowałem kilka postów o pracy w IT. Na przykład “Lojalność w IT“. Czy “Nie sprzedawaj się za piłkarzyki“. Albo “Czy IT śmierdzi?“. Miliardy ludzi tam zajrzały, miliony zostawiły komentarz… i ogólnie dość smutny obraz się wyłania. A to kogoś oszukali, a to ktoś czuje się wyzyskiwany, generalnie: mało kto jest zadowolony z roboty. A jak pchać świat do przodu, skoro ludzie robić nie lubią? I podstępu wszędzie szukają? Jak się okazuje dodatkowo: niebezpodstawnie!\nW tym tekście znajdziesz niezawodny sposób na znalezienie fajnej pracy w IT.\n“Nie można traktować pracy jak partnerstwa, to stosunek pan-niewolnik!”\n“Zawsze ktoś kogoś chce wykorzystać!”\n“Nigdy nie ufaj pracodawcy!”\nBrzmi znajomo? To czytaj dalej. Dzisiaj podzielę się z Tobą swoim niezawodnym sposobem na znalezienie fajnej pracy w IT. To działało. I działa nadal.\nBył taki czas, że przeszedłem przez 3 etaty dość szybko. Było słabo. Postanowiłem sobie: będę wolny! Jak ptak… w bokserkach! I zacząłem parać się freelancingiem, który sprowadzał się co prawda do pracy nad jednym systemem dla jednego klienta przez dwa lata, ale było gites. Aż do czasu, gdy przebrzydły klient zwinął się z kraju, zostawiając mnie z ok 30tys w nieopłaconych fakturach. Na kilka miesięcy przed moim ślubem. Było ciężko. Mam nadzieję, że jemu jest teraz źle. Jeszcze gorzej, niż mi wtedy.\nAle trzeba było zakasać rękawy i ponownie rozglądać się za robotą. Wiedziałem jednak, że jeśli zrobię to samo co zawsze do tej pory – skanowanie ogłoszeń i aplikowanie na chybił/trafił – to pewnie skończy się średnio. Więc… czekałem. Czekałem, aż coś mi “samo” wpadnie.\nI tak się też stało. Po kilku tygodniach Gutek dał mi cynk, że Tomek szuka człowieka. Tomka znałem tylko z jego internetowych aktywności, ale to wystarczyło aby wywnioskować, że to łebski gość. Jednak… czy chciałbym z nim pracować? Polegać na jego umiejętnościach zdobywania klientów? Zdolności do opłacania faktur? Pamiętajcie, że dopiero co przeżyłem bardzo przykrą przygodę, więc byłem nieufny. Jak sprawdzić takie cechy? Rozwiązanie okazało się banalnie proste: umówiliśmy się na browara! Usiąść w luźnej atmosferze, pogadać bez zobowiązań, wybadać się i poznać wzajemnie. Od razu widać, czy ma się do czynienia z porządnym człowiekiem, czy glistą ludzką. Tomek jest zdecydowanie porządny. Niedługo po tym spotkaniu podpisaliśmy umowę, o czym zresztą później radośnie poinformowałem na blogu. Wszystko zagrało dokładnie tak, jak ustaliliśmy. Nie współpracujemy już od lat, ale nadal widujemy się czasem na browarku. Zostaliśmy kolegami.\nPo kilku miesiącach dwuosobowe Connected Dots (Tomek i ja) miało połączyć się z większą firmą o nazwie Predica. Więc stanąłem przed dylematem: idę z Tomkiem w nieznane, czy odłączam się i szukam znowu? Nie miałem wystarczających danych do podjęcia tej decyzji. Więc: spotkałem się face2face na kawie z Grześkiem, jednym z założycieli Prediki. Ja szczerze opowiedziałem jak widzę siebie w perspektywie roku. Grzesiek szczerze ustosunkował się do tego, mówiąc, co jest w stanie mi zagwarantować. Ba, już na tym pierwszym spotkaniu ustaliliśmy, że mój zespół będzie korzystał z Gita mimo, że cała firma stoi na TFSie. I że w moim zespole testy jednostkowe będą wymagane mimo, że wówczas firma nie miała z nimi wielkiego doświadczenia. Ale, co najważniejsze: po tej godzinie byłem pewny, że koleś mnie nie orżnie. Bo nie owijał w bawełnę, nie obsypywał każdego zdania lukrem, aż do wyrzygu. Nie czarował, a mówił jak jest. Niezbyt znam się na ludziach, ale krętacza każdy wywęszy. Wszedłem w ten deal, pozostając w firmie przez prawie dwa lata. I po tym czasie na nikogo z Prediki złego słowa nie powiem, żałując jedynie, że nie udaje się utrzymywać bardziej regularnego kontaktu.\nW Predice nie odpowiadała mi tylko jedna rzecz: Sharepoint. BARDZO mi nie odpowiadała. Koleś pracujący z Sharepointem to taki programista jak zaćpana ofiara human-traffickingu w zaplombowanym kontenerze – turystka. <pauza>Niech lecą kamienie</pauza>. Ale to wina MSu, nie ich :). Tak się złożyło, że podczas Wielkanocy 2013 lało się na imprezce u znajomych morze wódy, a obok mnie przy stole siedział Robert – Pan Tato w Ultrico. On wykorzystał moją nienawiść do Sharepointa, a ja jego ogromną potrzebę zatrudnienia developera nakonieczniejużteraz. Przez pół godziny bełkotaliśmy do siebie, finalizując całą pseudokonwersację uściskiem dłoni. W takich okolicznościach nikt nikogo nie może oszukać: dogadaliśmy praktycznie wszystkie istotne szczegóły współpracy. Roberta znałem od lat, bo studiowaliśmy razem: wiedziałem, że prędzej sam będzie wpylał suchy chleb zamiast rzepy z ekobazaru, niż zostawi moją fakturę nieopłaconą. Niedługo potem umościłem się wygodnie pod jego skrzydłem, o czym również napisałem. I dziś, choć już nie pracujemy razem, z chęcią się czasem oglądamy. Miśka-przytulasa nie uskutecznimy, bo my nie z tych, ale pozostajemy w dotyku, że tak się dwuznacznie wyrażę.\nWszystko to sprowadza się do jednego pytania: czy po zakończeniu współpracy masz ochotę zerkać na twarz swego byłego pracodawcy?\nOd ponad roku uzupełniam swoje inne działalności prowadzeniem szkoleń. W ciągu ostatnich 5 lat kilkanaście firm zgłaszało się do mnie z propozycją bycia “ich” trenerem. Każdej ładnie dziękowałem. Do czasu, gdy odezwał się do mnie Sławek – założyciel Bottegi. Najpierw pogadaliśmy przez godzinę na skajpie, potem przez 3 godziny w jakiejś kawiarence. Znowu: najważniejsza osoba mówi mi co i jak, a nie jakiś hr- czy pr-account-key-manager. Więc WIEM z czym mam do czynienia. Wiem KOMU finalnie zaufam, podpisując jakiś papier. Współpracujemy z sukcesami, realizując różne przedsięwzięcia, wykraczające poza samo prowadzenie szkoleń. I bardzo się cieszę z takiego obrotu spraw, żywiąc nadzieję, że to będzie trwało jeszcze przez długie lata.\nWszystko to sprowadza się do jednego pytania: czy po zakończeniu współpracy masz ochotę zerkać na twarz swego byłego pracodawcy? Zaprosisz go na imprezę? Wyskoczysz na kawę? Utrzymasz kontakt? Jeśli tak: to znaczy, że decyzja podjęta dawno temu była dobrą decyzją. Ja od lat podejmowałem tylko dobre decyzje w tej kwestii, bo nikomu niczego nie jestem w stanie zarzucić.\nAle co dalej? Teraz nigdzie nie pracuję full-time. Co jeśli musiałbym znowu gdzieś szukać?\nOd długiego czasu współorganizuję spotkania Białostockiej Grupy .NET: bstoknet. Aktualnie widujemy się w siedzibie firmy SoftwareHut. Często pojawia się tam szef wszystkich szefów: (nomen omen) Robert. Wychodzimy sobie na fajeczkę i gadamy, czasami nawet kosztem odbywających się prezentacji. Wypytuję o sposób działania firmy, o podejście do pracowników, o atmosferę w biurze. To zdecydowanie jest człowiek, z którym mógłbym robić biznes, mimo, że znamy się dopiero od pół roku, a rozmawiamy z reguły przy imprezowych okazjach. W nieoficjalnych okolicznościach dowiedziałem się więcej, niż mi potrzeba. Widzę podstawowe wartości i założenia, leżące u źródła całej firmy. I nie z ulotek, a z ust osoby kształtującej całość. Nie obchodzi mnie kto jest klientem, kto jest “zarządem”, kto tam jeszcze ma jakiekolwiek znaczenie. Wiem, że gdybym musiał szukać roboty, to prawdopodobnie zapukałbym właśnie do SoftwareHut. Tym bardziej, że aktualnie rekrutują. Struktura organizacji ma dla mnie znaczenie niewielkie, bo wiem, że na samej górze stoi koleś, któremu bym zaufał. Bo za całość odpowiada ktoś z mojej bajki i potrafimy się dogadać. A że Mateusz, z którym robię bstoknet, pełni tam rolę CTO, to tylko kolejna zaleta :). Dla mnie Białystok=SoftwareHut i konieckropka.\nChyba, że chciałbym kompletnie zmienić technologię i wywrócić swoje tech-życie do góry nogami. Wtedy: Arkency. A dlaczego? Bo z Andrzejem – bossem-nad-bossami – z niejednego pieca chleb jadłem, z niejednego nalewaka złoto sączyłem. Ba, nawet Mazury razem przepłynęliśmy, strasząc innych turystów Behemothem na środku jeziora. Znam całą filozofię stojącą za firmą i potrafię się z nią utożsamić. Wiedziałbym, czego się spodziewać. Gdybym ja był Jasiem pragnącym Ruby, to oni byliby moją Małgosią w rubinowych koralach, do której bym serenadę zaadresował. Nie przez jakąś smutną korpo-gadkę, wyuczone procedury prania mózgu, a przez szczere dzielenie się historiami prosto z życia.\nWidzicie tutaj pewien PATTERN? Wszędzie w IT szuka się PATTERNÓW, więc dlaczego nie przy poszukiwaniu pracy? Kluczem do udanej współpracy jest pewna bardzo oczywista okoliczność: żadna ze stron nie może być kutasem. Sorry za bezpośredniość, ale tak to właśnie wygląda. A jak lepiej sprawdzić człowieka, niż spotykając się z nim poza biurem, na browarku czy kawie? Od razu widać, gdy ktoś zaczyna kręcić. Albo obiecuje coś, czego nie zamierza dotrzymać. Albo strzela gałami na lewo i prawo, kombinując, jak by tu poczarować.\nŻadna ze stron nie może być kutasem. Jeśli koleś jest spoko, to jego firma też prawdopodobnie jest spoko.\nMoja złota porada brzmi zatem: pracuj dla człowieka, którego znasz. Z którym jesteś w stanie wysiedzieć przez godzinę w knajpie, i nie brakuje Wam tematów do rozmowy. I nie myślisz tylko o tym, żeby się z knajpy wyrwać. Któremu w jakimś stopniu ufasz. Z którym się identyfikujesz. I, co niezmiernie ważne: w jakimś stopniu jest decyzyjny, JEST FIRMĄ. Jeśli koleś jest spoko, to jego firma też prawdopodobnie jest spoko. Wyklucza to siłą rzeczy wszelkie korpo. Niestety. Wiem, że w korpo też może być fajnie. Ale dla mnie ważne były inne rzeczy.\nMoże i u Ciebie się sprawdzi?\nProcent, The Ultimate dev-job-hunter\narkencybottegaconnected dotshrpracapredicasoftware huttopultrico\nMój poprzedni pracodawca był właśnie takim kutasem. Można było iść z nim na browar ale w pracy zachowywał się wrednie i sam się dziwię, że wytrzymałem z nim 3 lata ;) Jako że była to moja pierwsza praca w IT to nie znałem różnicy i myślałem, że tak po prostu jest. Teraz pracując w innej (normalnej) firmie widzę, że tam zmarnowałem 3 lata życia pracując dla skończonego kutafona. Teraz przynajmniej wiem czego należy oczekiwać od pracodawcy.\nSamo pójście na browar nie wystarczy, ja np bym nie chciał zbyt często chodzić, żeby to było “wymagane”. Chodzi tylko o wybadanie osoby: czy się nie miesza w zeznaczniach? czy nie mówi rzeczy sprzecznych z tym, co usłyszałem od innych? czy nie jest… śliska? :)\nBardzo wartościowy post, podoba mi się takie podejście do pracy. Jedna rzecz, w przypadku korporacji (od kilkuset do kilkunastu tysięcy pracowników) niestety takie podejście nie działa, w takiej pracy rządzą już inne dynamiki.\nKorpo oczywiście tutaj odpada i zaznaczyłem to w tekście. To na pewno nie jest jedyny słuszny sposób – a po prostu taki, który u mnie się sprawdził więcej niż raz i więcej niż dwa razy.\na co myślisz o start-upach ? Też to są małe firmy ale dynamika zespołu jak i biznesowa może być zmienna.\nJeden napisałem dla kogoś w całości. W żaden inny się nie angażowałem mimo wielu propozycji. To na dzisiaj tyle na ten temat :).\nPodejście całkiem dobre, tylko trzeba uważać czy ktoś przy piwku specjalnie nie chce Cię specjalnie trochę urobić.\nMiałem kiedyś sytuacje, gdzie podczas imprezy firmowej, mocno zmiękczonego próbowano mnie namówić na przedłużenie kontraktu na kolejny rok. Oczywiście traktuję to jako taką żartobliwą sytuację :) Temat uciąłem rzucając kwotę za jaką mogę podpisać tu i teraz – rozmowa szybko się skończyła, a z firmą rozstałem się w zgodzie i przyjaźni, więc wszystko git.\nNie no, nie chodzi o libację i podpisywanie umowy w takich warunkach :).\nTo niestety jest też jedna z rzeczy, które się dzieją czasami celowo – sam rozmawiałem z człowiekiem, u któego w firmie mgmt miał przykazane nie imprezować za bardzo aby być w stanie ocenić zachowanie pracowników po alkoholu itp. To jest kiepskie –\nŚwietny wpis! W punkt. Niestety zgodne z tym co dzieje sie na rynku pracy.\nCzy stety czy niestety to nie wiem. Na pewno jest bardzo wiele wartościowych miejsc, ale jeszcze więcej: słabych. I te słabe można w taki sposób odfiltrować, z tym że wówczas filtruje się setki innych fajnych. Collateral damage.\nHehe wszystko spoko, tylko takie podejście to już raczej na wyższych szczebelkach kariery. ;) No ale coś w tym jest – ja z obecnym szefem co prawda na piwko nie poszłam, ale rozmowa rekrutacyjna była super, autentycznie poprawiła mi humor na resztę dnia i teraz w pracy też jest fajowo :)\nNajgorsze są właśnie te babki z HRu, taka rekrutacja to godzina spędzona na niczym… Raz nawet pytała mnie o wyniki matury… -.-\nW sumie to nie wiem czy tylko na wyższych szczebelkach kariery. Z polecenia można trafić gdzieś i jako junior. A czy wtedy można liczyć ja takie romantyczne wyjście we dwoje to… nie potrafię odpowiedzieć. Nawet jeśli nie to warto sobie zapamiętać na przyszłość.\nHeh a matura – niezła jazda. Trzeba było ją o to samo spytać :).\nTeż jestem “babką z HRu” i na rozmowie gadałem z kandydatem o ruskim SF, z innym o warzeniu piwa a z jeszcze innym o ulubionych erpegach (za każdym razem było miło). Wolę poznać osoby w ten sposób, niż pytać “Jakie słabości będziesz widział w zwierzęciu którym będziesz się czuł za 5 lat?” (c-c-c-combo!) ;)\nFajny tekst i sporo trafnych spostrzeżeń.\nDobre motto dla ludzi prowadzących firmy podaje Wojciech Seliga, założyciel Spartez’a: “Open company, no bullshit” ;)\nMotto dobre, ale ja bym miał się na baczności jeśli to byłoby jakieś oficjalne hasło, mojemu wyczulonemu nosowi pachniałoby nieczystą zagrywką :).\nŚwietny tekst! Szkoda tylko, że nie każdy ma takie szczęście i większość ludzi jednak musi przechodzić przez młyny haeru i menadżerów średniego szczebla, a piwo z potencjalnym pracodawcą nie ma szans, tym bardziej na polecenie kogoś przez Gutka. Nie pasuje mi tu tylko jedna rzecz. Ten post nie jest o tym, jak znaleźć fajną PRACĘ tylko fajnego PRACODAWCĘ. To są dwie zupełnie różne rzeczy – można mieć fajnego pracodawcę (świetne oficjalne imprezy firmowe i nieoficjalne wyjścia z kolegami, nikt się niczego nie czepia – uczymy się wspólnie na błędach, kasa zawsze na czas bez kombinowania, firma organizuje niezłe bezpłatne konferencje)… Read more »\nZe słabym pracodawcą nie da się mieć fajnej pracy. W drugą stronę: owszem.\nZależy jak definiujemy “fajną pracę”. Dla mnie to ciekawy projekt, w którym mam wpływ na stos technologiczny, jakość kodu oraz jak najmniej frontendu. Takie coś miałem u pracodawcy, który po pierwszych dwóch tygodniach mojej pracy stwierdził, że jestem za słaby do programowania i skierował mnie do testerów – tak więc zdecydowanie nie był “fajny”.\nDokładnie o tym mówię: fajnie było u testerów? :)\nLider testerów był na szczęście mądry i skierował mnie do prac nad continous integration, więc przynajmniej nauczyłem się PowerShella, TeamCity i projektowania systemów korzystających z NServiceBusa (bo wersja, która wyszła z rąk programistów była nieskalowalna). Tak więc było fajnie, a przynajmniej rozwojowo. :)\nPracodawcy nikomu nie polecę, ale w sumie w tej pracy nauczyłem się więcej niż gdziekolwiek indziej.\nJak dla mnie post sprowadza się do tego, żeby mieć znajomości i gdzieś w kącie na imprezie dostać propozycję. A co w przypadku, gdy ktoś jest mniej “wyjściowy”, może nieśmiały, ba – jeszcze do tego jest kobietą?\nCo z tego że jest kobietą? Ja wychyliłam kielicha z pierwszym moim szefem-to-be jeszcze zanim w ogóle zaczęłam myśleć o szukaniu pracy. ;)\nCo prawda to akurat nie miało później wpływu na moją rekrutację, ale jednak już się jakoś tam kojarzyliśmy. :D\nDisclaimer – nie żebym uważała że alkohol jest konieczny przy poznawaniu przyszłego pracodawcy, ma to być tylko kontrargument do rozróżniania w tej sytuacji kobiet i mężczyzn ;)\nNie chodzi o imprezę i o “kąt”, a raczej o rekomendację albo chociaż weryfikację samemu osoby odpowiedzialnej za miejsce w które się pakujesz. Nieśmiałość nie ma tu nic do rzeczy, jak kupujesz samochód czy mieszkanie to też sama raczej sprawdzasz czy wszystko jest OK :). A bycie kobietą ma znaczenie jeszcze mniejsze, podział ze względu na płeć w IT strasznie mnie mierzi.\nNieśmiałość miałam na myśli w kontekście wyjść towarzyskich. Jeśli ktoś nie jest popularny, to może nie usłyszeć, że kolega kolegi szuka pracownika, bo takiej osoby nie bierze się pod uwagę. A podział na płeć mnie też się nie podoba (w końcu jestem jego podmiotem), ale go odczuwam – pewne spotkania poza pracą odbywają się wyraźnie w męskim gronie (i nie chodzi o grę w piłkę nożną).\nwpis jest ciekawy ale jakby to ujac, moze komus sprawic wielka krzywde i przykrosc opisujesz swoja jedna droge ktora polegala na spotkaniu z odpowiednia osoba w odpowiednim czasie, rozumiem psychologiczne podejscie do takiego zdarzenia ze osoba ogromnie sie cieszy ze “sie udalo” i na tej podstawie tworzy pewien mit ze w zyciu musi byc ciezko, ze ktos nas doceni, ze ludzie to i tamto i ze na koncu sie oplaci a prawda jest zupelnie zupelnie inna, dzisiaj bo o dzisiejszych czasach mowimy 100% pracy IT w polsce to praca dla zachodu(najczesciej jest to odpad pracy ktorej nie chce sie nikomu… Read more »\nO tym kolesiu na Bali to już kiedyś się gdzieś pojawił komentarz. A niech sobie siedzi, gdybym chciał to też bym siedział, ale siedzę w Białymstoku. Dla mnie to lepsze niż Bali i wyjeżdżanie z takim tekstem jest bez sensu.\nOgólnie to po części zgadzam się z Twoim komentarzem: niech każdy pracuje jak chce i dla kogo chce. Jeżeli marzeniem jest ta legendarna praca dla tego legendarnego Niemca z tego legendarnego Bali: to droga wolna.\nAle resztę tak koloryzujesz że sam musiałbym się nieźle natrudzić żeby to przebić. Nie widzę do końca związku z treścią posta.\nWiadomo, geoarbitraż to najlepsza optymalizacja finansowa. Mieszkaj tam gdzie jest tanio, a zarabiaj gdzie płacą dużo. Ale to nie jest dla każdego i nie jest to takie proste.\nPiotrek, skąd Ty te swoje myśli bierzesz? “100% pracy IT w polsce to praca dla zachodu” – bzdura oczywista. “(najczesciej jest to odpad pracy ktorej nie chce sie nikomu na zacodzie robic” – nie, zazwyczaj praca dla zachodu do współpraca z ich ludźmi, także technicznymi. Często w zespołach, w których połowa ludzi siedzi w Polsce (tak, to słowo piszemy wielką literą), a reszta w UK, Niemczech, Szwecji… “prawie nie widuje ogloszen gdzie wazny jest algorytm czy wiedza politechniczno matematyczna” – bo algorytmy i matematyka to może 1% rynku. Większość rynku to CRUD, formatki i bazy danych, a do tego potrzebne… Read more »\nRozmowa kwalifikacyjna… Źródło wiedzy! – Blog Pawełka\n[…] post nie ma nic wspólnego ze znalezieniem pracy jako takiej. Coś takiego możecie znaleźć np. tu, albo w milionie innych poradników typu How to be […]\nChciałbym ci podziękować, że piszesz w przystępny sposób o swoich doświadczeniach. Jako osoba, która od miesiąca pracuje w zawodzie jako programista mogę z innej perspektywy ocenić czy z firmą, w której pracuje chciałbym się łączyć na dłużej :)\nMam pytanie czy koleżanki z pracy też umawiają się na piwo z szefem? Z dotychczasowych doświadczeń ze studiów zauważyłam, że dla kolegów kontakty z kobietami to bardzo stresowa sytuacja, której najlepiej unikać, a jeśli już to zachować dystans uniemożliwiający nawiązanie jakiejś normalnej rozmowy. No chyba że jest dostępna na rynku matrymonialnym, wtedy można rozważyć podjęcie ryzyka. A jak już rozmowa się klei to wyobraża sobie nie wiadomo co. Macieju jak żyć???\nTemat “kobiet w IT” mam szkicach postów już od dobrych 3 lat i jeszcze do końca nie wiem jak to ugryźć.\nNa studiach z wieloma dziewczynami nawet słowa przez 5 lat nie zamieniłem, ale z kolei z innymi chodziło się na browara i wyjeżdżało razem w wakacje. Z jedną się nawet ożeniłem :). Czasami pewnie faktycznie dev może być “onieśmielony”, ale… chyba to nie jest specyficzne tylko dla programistów?\nWiesz co, tutaj nie wiem jak się o tym rozpisać w kilku zdaniach. Wrócę do tematu za jakiś czas.\nJestem bardzo ciekawa w jaki sposób się o tym rozpiszesz :) Ja rozumiem, że to normalna rzecz, że koledzy mogą być onieśmieleni, tak samo jak kobiety bywają onieśmielone mężczyznami jeśli obracają się głównie wśród kobiet. Jednak ta dysproporcja tworzy taką nierówną relację, gdzie kobietę w IT ciężko czymkolwiek zaskoczyć, a dla mężczyzny nie wiadomo czego się spodziewać.\nStudiuję 5 lat informatykę na Politechnice, od prawie 3 lat pracuję jako programista. Może miałam szczęście czy coś, ale od początku 90% moich znajomych to koledzy – ze studiów mam tylko jedną koleżankę. Nigdy przenigdy nie czułam się w jakikolwiek sposób wykluczona, niejedno piwo z chłopakami wypiłam i niejeden hackaton zaliczyłam. Nie jestem też dostępna na rynku matrymonialnym od czasów liceum. Nie umawiam się na piwo z szefem, bo na piwo umawiamy się całym zespołem jak już. Ba, nawet ostatnio na hackatonie BrainCode w Warszawie widziałam kilka dziewczyn. Może to dlatego, że jestem trochę nerdem i lubię gry komputerowe, więc… Read more »\nDzięki za odpowiedź. Widzę że doszukujesz się problemu w tym że na pewno jest coś nie tak ze mną. Że pewnie jestem nieśmiała / nie mogę się przełamać / nie chcę sama się odezwać / mam złe nastawienie / ew. jestem dopiero na 1 roku. (A cała reszta to śmiali ekstrawertycy z dobrym nastawieniem i często zabawiający innych rozmową). W sumie jedyne co się zgadza to że nie lubię gier komputerowych. Ale nie chce mi się wierzyć, że jest to warunek konieczny żeby być rozchwytywanym towarzysko :P Ogólnie jest parę osób, które nie stawiają barier komunikacyjnych, ale statystycznie to jednak… Read more »\nSłabo z tym Kutasem… słabe te wasze podejście.\nSam pisałeś o rozdzielaniu pracy od życia prywatnego.\nwebMASTAH.weekly.013 – webMASTAH\n[…] Jak znaleźć fajną pracę w IT PRACA […]


Kazał na siebie czekać trzy doby | Express Bydgoski\nKazał na siebie czekać trzy doby\nPrzemysław Peszek 02.11.2015\nStawy Gosławickie koło Konina znów okazały się szczęśliwym łowiskiem. Podczas sierpniowej zasiadki nasz Czytelnik złowił gigantycznego karpia, ważącego 18,6 kg i mierzącego 95 cm. Ryba wróciła do wód.\nCyprinus został złowiony przez Przemysława Badyniaka o godz. 13. po 15-minutowym holu (norma Złotego Medalu PZW została przekroczona o 3,6 kg). Za przynętę posłużyła 20-mm kulka proteinowa Extazy (była w dipie Extazy przez 7 dni - przyp. red.).\nW skład zestawu wchodziło 3,6-m wędzisko „Fox Warrior XT - krzywa ugięcia 2,75 lbs”, kołowrotek „Daiwa Powersurf 5500QD”, żyłka 0,35-mm „Awa-Shima - ION Power R Missile”, 30-cm przypon wykonany własnoręcznie z plecionki w otulinie „Korda - N-Trap Semi-Stiff 30lb”, za ciężarek posłużył kamień o masie 100 g, zamontowany na gumce, haczyk nr 2 „Korda - Wide Gape X”, rodzaj zestawu - bezpieczny.\n- Zasiadka trwała trzy doby. Przez pierwsze dwie było bardzo gorąco i parno. Ciśnienie stabilne na poziomie 1006 hPa, temperatura powietrza 33, a wody 28 stopni C. Wiał wschodni wiatr. W drugiej dobie nastąpiło załamanie pogody. Gwałtowne burze ruszyły wodę do życia, prowokując częste brania. Podczas zasiadki złowiłem kilka ładnych ryb. Największy okaz zameldował się na końcu zestawu. Do nęcenia wykorzystałem 3 kg kulek Extazy 20-mm, 3 kg kulek Kill Kryll 21-mm, 5 kg pelletu Red Halibut oraz Halibut z firmy Karel Nikl i 5 kg kukurydzy - powiedział „Expressowi” Przemysław Badyniak.\nZa ten wyczyn przyznajemy 282,5 punktu konkursowego (232,5 w klasyfikacji PZW plus 50 za wypuszczenie ryby do wody) w klasyfikacji Ryby Łowiska Specjalnego.\nPrzypominamy, że do czwartku, 5 listopada, trwają zapisy na II Otwarte Zawody Spinningowe, organizowane przez Koło PZW nr 1 z Bydgoszczy i Rybę Sezonu. Pod adresem: przemope@o2.pl lub SMS-em pod nr: 602 33 96 50 należy podać: imię, nazwisko, wiek, okręg PZW, przynależność kołową. Impreza odbędzie się 8 listopada na prawym brzegu Wisły w Borównie k. Kokocka.\nWięcej na facebook.com/rybasezonu.


Urlop wypoczynkowy – 32 czy 26 dni? | Księgowość online\nUrlop wypoczynkowy – 32 czy 26 dni?\nSpecjalista–Księgowość online– 10 czerwca, 2016\nCzym jest urlop wypoczynkowy? To nic innego jak czas wolny od świadczenia pracy przez pracownika, przewidziany przepisami prawa. Zależnie od rodzaju urlopu, pracownik może dostawać w okresie urlopu wynagrodzenie lub nie.\nOstatnio coraz głośniej jest o tym, że urlop ma zostać wydłużony do 32 dni. Taki cel mają zamiar osiągnąć związki zawodowe. Uzasadniają swoje działanie tym, że wydłużenie urlopu byłoby korzystne zarówno dla pracodawców jak i dla pracowników.\nNabycie urlopu wypoczynkowego\nPracownik podejmujący pracę po raz pierwszy, w roku kalendarzowym, w którym podjął pracę, uzyskuje prawo do urlopu z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu przysługującego mu po przepracowaniu roku. Prawo do kolejnych urlopów pracownik nabywa w każdym następnym roku kalendarzowym. Przed nowelizacją kodeksu pracy w dniu 1 stycznia 2004 roku, pracownik nabywał prawo do pierwszego urlopu dopiero po przepracowaniu 6 miesięcy.\nTags księgowość online obsługa księgowa porady księgowe usługi księgowe usługi księgowe online\nPełna księgowość również w stowarzyszeniach i fundacja – dlaczego?\nNowe przepisy Kodeksu pracy od 1 września 2016 roku


Grudzień, 2009 | Nad Hudsonem\n31 grudnia, Rozmyślania na pożegnanie 2009 roku\nOpublikowano 31 grudnia 2009 Autor: mmhudson\nDochodzi godzina 4 po południu (od czasu jak mieszkam w Ameryce przeszłam na nazywanie godzin według lokalnego zwyczaju), szykujemy się na koncert przebojów z Broadway’u w naszym lokalnym teatrze. Ale postanowiłam jeszcze zapisać o czym myślę na kilka godzin przed końcem 2009 r… Podobno zbliżamy się do końca świata, do różnych kataklizmów?!\nZ fotografii na moim biurku, na którym stoi komputer, patrzy na mnie młoda dziewczyna, która siedzi w szałasie zbudowanym z kory, kijków, liści, mchu… Zdjęcie pochodzi z naszej lokalnej gazety, która opisuje jak JJ Murphy potrafi zbudować szałas w lesie. Ta umiejętność może przydać się na wypadek gdybyśmy musieli przetrwać jakiś kataklizm. Gdyby trzeba było uciekać z miasta na łono natury. Albo zwyczajnie jak zgubimy się w czasie wycieczki w lesie.\nCzytam instrukcje jak zbudować szałas krok po kroku. Niby proste, ale wymagają logicznego myślenia. Jak wybrać miejsce, ile liści użyć, jak ustawić gałęzie… Umiem obsługiwać komputer, a takiego funkcjonalnego szałasu bym nie zbudowała sama bez podpowiedzi fachowca. Właśnie, fachowca od szałasów. Okazuje się, że i takim też można zostać. Spełniać się w życiu zawodowym i zarabiać. Murphy prowadzi zajęcia z szałasów w szkołach publicznych (w naszej jeszcze nie była), dla skautów, rodziców itd. Twierdzi, że jak dojdę do wprawy, po zbudowaniu kilku, będę potrzebowała tylko 3 godziny na wzniesienie szałasu.\nA może powinnam włączyć lekcję budowania szałasu do moich noworocznych postanowień na 2010? Póki co wychodzimy na koncert i posłuchamy „Ducha Opery”…\nSzczęśliwego Nowego Roku 2010 dla tych, którzy czytają o naszym życiu nad rzeką Hudson, która jeszcze tej zimy nie zamarzła.\n30 stycznia, Dziadek do orzechów\nOpublikowano 30 grudnia 2009 Autor: mmhudson\n- Czy ktoś powie coś? – szepcze mi do ucha Kimberly, gdy patrzymy na balet „Dziadek do orzechów”.\nKimberly ciągle ma nadzieję, że usłyszy głos artysty, chociaż wie, że będzie tylko taniec i muzyka w balecie.\nPrzed nami artyści Nowojorskiego Baletu tańczą na scenie w Lincoln Center.\nMuzyka wypełnia salę na ponad 3 tysiące osób, ale jest też ta niezwykła cisza na scenie, mimo, że panuje na niej duży ruch.\n„Dziadek do orzechów” jest nowojorską tradycją w okresie świąteczno-noworocznym.\nTradycją celebrowaną przez wiele rodzin.\nTrzeba wykupić bilety z przynajmniej miesięcznym wyprzedzeniem na przedstawienie.\nPrzez wiele lat zbieraliśmy się, żeby wybrać się na ten balet.\nI to w wyjątkowym dniu, dniu urodzin taty Kimberly i Natalie.\nPatrzymy co dzieje się na scenie. Marie i książę dotarli do Krainy Słodyczy. Tańczą dla nich Chińska Herbata, Arabska Kawa i Gorąca Czekolada…\nWirują przed naszymi oczami kolorowe stroje.\nLekka muzyka Czajkowskiego.\nSuper zwinni tancerze.\nDech mi zapiera.\nDziewczynki wypatrują oczy.\nPo mojej lewej stronie siedzi Japonka. (Zamieniłyśmy parę zdań, więc wiem kim jest). Przyszła z dużą torbą zakupów. Smacznie… pochrapuje. Zmęczona bieganiem po Nowym Jorku. Ale chce ‘zaliczyć’ balet.\nRozglądam się po sali. Komplet gości. Gdzie tu jest kryzys ekonomiczny? Bilety drogie. A tłumy walą do teatrów na Manhattanie.\n- Dziewczynki, podobał się Dziadek do orzechów? – pytam po przedstawieniu.\n- A co najbardziej się podobało?\n- Jak z dużej sukni u wielkiej pani wyszło dużo dzieci – śmieje się Natalie.\n- A mnie podobała się królewna jak tańczyła w lesie i padał śnieg – mówi Kimberly.\nW ogóle, przedstawienie – marzenie.\n28 grudnia, Polujący na domy\nOpublikowano 28 grudnia 2009 Autor: mmhudson\nOstatnio staliśmy się z tatą Kimberly i Natalie wielbicielami programu telewizyjnego House Hunters czyli Polujących na domy.\nŚledzimy losy różnych rodzin, które kupują domy w Ameryce. Czasami oglądamy też wersję międzynarodową, gdzie Amerykanie decydują się na zakup nieruchomości w Europie albo Azji.\nProgram przyciąga mnie z prostej przyczyny.\nChcę wiedzieć co i za ile można kupić w jakiej części Ameryki i świata. Nasze wschodnie wybrzeże jest bardzo drogie. Niestety. Czy to znaczy, że przeniesiemy się do centrum kraju? Nie. Chociaż za $600 tys. można tam kupić spory dom z basenem i pięknym ogrodem. A u nas? Dom bez wspomnianych przydatków.\nPodpatrujemy na co zwrócić uwagę jak kupuje się dom i co jest ważne jak dom sprzedaje się. Może przydać się nam w przyszłości.\nPolecam programy House Hounters na kanale HGTV. Niektóre programy można też oglądać w wersji Internetowej www.hgtv.com.\n27 grudnia, Jak przyjaznym krajem jest Ameryka?\nOpublikowano 27 grudnia 2009 Autor: mmhudson\nLubię studiować różne rankingi.\nTeraz wpadł mi w ręce ranking najbardziej przyjaznych krajów na świecie.\nSzukam na liście Stanów Zjednoczonych.\nSą na… 10 miejscu. Trochę niskie notowania jak na grupę zaledwie ponad 20 krajów branych pod uwagę. (Badanie przeprowadziła firma FreshMinds na zlecenie HSBC Bank International).\nNa pierwszym miejscu, wielkie zaskoczenie dla mnie, Bahrain, gdzie podobno jest najlepiej pracować, jeśli trzeba wyjechać na kontrakt.\nNa drugim, nasz sąsiad, Kanada.\nNa trzecim miejscu znajduje się Australia.\nJakie kryteria brano pod uwagę?\nPonad 23, m. in. stopień trudności w znalezieniu przyjaciół, jaki jest dostęp do ubezpieczenia medycznego, jakie są koszty kupna domu.\nTo, że Ameryka nie jest łatwym krajem, to już wiem. W Bahrainie nigdy nie byłam, więc sama nie doświadczyłam jak przyjaznym jest to państwo. Ale jedno jest pewne, że w Ameryce zawieranie znajomości z ludźmi z całego świata jest zupełnie nieskomplikowane. W tym Ameryka powinna prowadzić.\nDzisiaj np. byłam z Natalie na urodzinach jej kolegi z zerówki. Jahan jest z Iranu. Na przyjęciu pojawiła się liczna grupa Irańczyków. Atmosfera na luzie, chociaż poruszane tematy dosyć trudne. Ostatnie doniesienia o ofiarach protestów na ulicach Teheranu martwią nie tylko Irańczyków.\n- Czy masz rodzinę w Teheranie? – pytam mamę Jahana, gdy jemy tort czekoladowy.\n- Na szczęście wszystkim najbliższym udało się przyjechać do Ameryki. Ale sytuacja w kraju musi się zmienić na lepsze. Prezydent zostanie odsunięty od władzy w następnych wyborach – przewiduje mama Jahana, która jest lekarzem, podobnie jak jego tata.\nPowinnam dodać, że do rankingu przepytywano ponad 3 tysiące Amerykanów, Europejczyków i innych. Światowe towarzystwo.\n26 grudnia, Feliz Navidad\nOpublikowano 26 grudnia 2009 Autor: mmhudson\nGóra z górą nie zejdzie się, ale człowiek z człowiekiem zawsze się odnajdzie.\nProszę oto przykład z naszego świątecznego dnia.\nSpacerujemy w pobliskim parku.\nWieje wiatr. Kropi deszcz.\nOprócz nas jest jeszcze jakaś para z dzieckiem. Gdy zbliżamy się do altany, słyszę, że rozmawiają po hiszpańsku.\n- Feliz Navidad! Wesołych Świąt– mówię.\n- Feliz Navidad! – odpowiada mężczyzna.\nNatalie bez krępowania się zaczyna śpiewać kolędę po hiszpańsku, której nauczyła się w zerówce. Mężczyzna śmieje się i kiwa głową.\n- A teraz możemy zaśpiewać wam po polsku – oferuję. – Jesteśmy Polakami.\nMężczyzna z kapturkiem kurtki nasuniętym na głowę, przygląda mi się uważnie.\n- Ty jesteś… – wymawia moje imię.\nRobię wielkie oczy. Skąd on zna moje imię? Przeszukuję pamięć i… nic.\n- Jestem Roger! – wykrzykuje.\nRoger? Jaki Roger?\n- Roger z Kolumbii!\nNie mogę uwierzyć! Roger z Kolumbii!\nRoger chwyta się za kaptur i zdziera go z głowy.\n- Tak, teraz poznaję Rogera, którego ostatni raz widzieliśmy w Nowym Jorku chyba 15 lat temu!\nOczy zachodzą mi mgłą. Roger ma ten sam głos, ale wygląda… pulchniutko. Czupryna rzadsza…\nŚciskamy się po kolei.\n- Rozwiodłem się. Mój 15-letni syn z matką mieszka w Kolumbii, a ja od stycznia wracam na Manhattan – melduje w telegraficznym skrócie. – Wczoraj sprzedałem swój biznes. Wracam do zawodu. Jesteś znakiem dla mnie, że powinieniem wrócić do zawodu, który kocham – zwraca się do mnie. (Łączy nas ta sama profesja).\n– To nie jest przypadek, że dzisiaj ciebie spotykam. To przeznaczenie i drogowskaz dla mnie! – woła podnieconym głosem.\nRobi mi się jakoś dziwnie. Nikt jeszcze nie widział we mnie drogowskazu.\nTo chyba za sprawą słów Feliz Navidad nie minęliśmy się w życiu.\nAle skoro Roger uważa inaczej…\n25 grudnia, Wigilia na międzynarodowy sposób\nOpublikowano 25 grudnia 2009 Autor: mmhudson\nDostaliśmy zaproszenie na międzynarodową Wigilię od znajomej Amerykanki.\nW ciągu 2 dni przed Wigilią dostałam 5 e-maili na temat jak będzie wyglądać uroczysta kolacja.\n- Nasz dom jest wolny od zapachów. Proszę nie używać perfum.\nW naszym domu nie chodzimy w butach. Proszę przynieść ze sobą kapcie… – pisała znajoma.\nPo czym przyszła druga wiadomość.\n- Proszę przynieść narodową potrawę. Nikt jeszcze nie zgłosił się z wieprzowiną. Czy możecie zrobić potrawę z tym mięsem? – pytała zapraszająca.\nOK. Jestem elastyczna. Pani domu kieruje przygotowaniami. Niech będą… gołąbki od nas.\nPo trzech godzinach przyszedł trzeci e-mail.\n- Jak przyniesiecie wino, proszę zabrać również otwieracz. Sztućce do waszych potraw mile widziane.\nNie, to jeszcze nie koniec instrukcji.\nKolejne dwie wiadomości mówiły o tym, żeby prezentów dla pani domu nie zabierać, tylko przynieść jedzenie w puszkach dla biednych. Znajoma po świętach zawiezie darowizny do okolicznego schroniska.\nMoże i dobrze tak dokładnie rozmyślać o każdym szczególe przyjęcia, albo to zakrawa na obsesyjną kontrolę każdej sytuacji?\nWchodzimy do domu z 6 udekorowanymi choinkami. Pełnymi światełek i sztucznych gwiazdek zwisających ze sufitu. Pani domu siedzi na stołku i gra na gitarze. Na nogach wciągnięte długie czarne kozaki. Na drugim stołku – skrzypaczka, w kapciach. Obok nich stoi flecistka, w zielonych skarpetkach. Drugi gitarzysta kręci się przy kominku. Grają kolędy. Ściągamy buty i ustawiamy je w korytarzu. Większość gości robi to samo. Wędrujemy do salonu. Stoły uginają się od jedzenia. Kury, ryby, bakłażany… Gości jest ponad trzydzieścioro. Podjadamy sobie przy muzyce. Koreanka częstuje mnie plackami z warzyw upieczonych w cieście naleśnikowym. Smaczne. Węgierka nakłada mi gulaszu na papierowy talerzyk.\n- Bakłażany to specjał włoskiej kuchni. Musisz spróbować – zachęca mnie Włoch.\nBakłażan w sosie pomidorowym z zółtym serem ląduje na moim talerzyku. I tak go lubię bez żadnego zachęcania.\n- Co kupiłeś synowi na święta? – pytam Włocha.\nJego 8 –letni syn kręci się wokół nas.\n- Żywego rekina.\n- Małego. Ma 6 cm.\n- Gdzie go trzymasz?\n- W akwarium.\n- Co będzie jak urośnie? – martwię się na zapas, jak każda matka.\n- Jak urośnie, to będzie miał 3 metry i będę się martwił.\n- Może oddasz go do akwarium na Brooklynie?\n- Nie. To rekin wód słodkowodnych. Będę go trzymał, tylko, że w większym zbiorniku.\n- Nigdy, nie wysyłaj samego męża po prezenty dla dzieci – przestrzega mnie żona Włocha.\n- Ale prezent był tani – chwali się Włoch. – Kosztował 7 dolarów.\nKimberly i Natalie przysłuchują się naszej rozmowie. Obie marzą o delfinach, wielorybach i orkach. Widać zachwyt na ich twarzach.\nA mnie zachwyciło coś innego.\n- Stanislaw Poniatowski to nie był za dobry król! Sprzedał Polskę Katarzynie. Romansował z nią – zagaduje mnie młoda Amerykanka.\n- Skąd masz takie wiadomości!?\n- Lubię czytać książki o różnych krajach. W Europie jest ich tak wiele – wzdycha.\nTak, ta międzynarodowa Wigilia dostarczyła nam wiele wrażeń!\n23 grudnia, Bojkotujemy różowy kolor?\nOpublikowano 23 grudnia 2009 Autor: mmhudson\nNadal trwa szał zakupowy w sklepach, by nabyć ostatnie prezenty na święta, zabawki.\n- Bojkotuję różowy kolor zabawek – stwierdza moja koleżanka, ktora ma dwie córki w wieku zbliżonym do Kimberly i Natalie.\nO tym, że koleżanka bojkotuje lalki, wiem już od kilku lat.\n- Nie chcę, żeby producenci zabawek uprawiali uróżowienie (moje słowo) córek, żeby kreowali je na różowe, uległe, domowe kobiety – wyrzuciła z siebie koleżanka.\nPopatrzyłam na koleżankę i na jej córki.\nWszystkie w spodniach.\nNie pamiętam kiedy je widziałam w sukienkach.\nMisiaczki pod pachą dziewczynek.\nPrzeszło mi przez myśl, że koleżanka nie ma czego się obawiać.\nJestem za równouprawnieniem kobiet.\nKimberly i Natalie paradują w różowych sukienkach. Tak, mają różowe misiaczki. I jeszcze inne różowe zabawki.\nTakie zawzięcie się na różowy kolor zabawek, moim zdaniem, może doprowadzić człowieka do zawędrowania w jakimś dziwnym kierunku. Nie można przesadzać, by zachować umiar w życiu. Różowy może się podobać dziewczynkom i chłopakom. Przecież na początku XX wieku było odwrotnie. Kolor niebieski był ‘zarezerwowany’ dla dziewczynek. Amerykańskie magazyny pisały, że niebieski kolor jest delikatny i stworzony dla dziewczynek. A różowy jest kolorem intensywnym i silnym. Najlepszym dla chłopców.\nNa świecie rozpętano akcję pod hasłem „Różowy śmierdzi” i jej celem jest bojkotowanie producentów zabawek, którzy wytwarzają różowe zabawki dla dziewczynek i niebieskie dla chłopców.\nDla mnie różowy nie śmierdzi!\nKimberly i Natalie mają zabawki z drewna, plastiku, materiału… we wszystkich możliwych kolorach.\n22 grudnia, Kiedy gry na komputerze jest już dosyć…\nOpublikowano 22 grudnia 2009 Autor: mmhudson\nKiedyś matki cierpiały, gdy dzieci zażywały narkotyki albo nadużywały alkoholu.\nTeraz doszło nowe uzależnienie.\nPewną matkę z Bostonu doprowadziły do szukania pomocy na policji.\n14 latek grał na komputerze w nocy. Matka prosiła, by położył się spać.\nChłopak robił swoje.\nZapalił światła w całym domu i wciągnął się w grę.\nWykończona matka zadzwoniła na policję o 2.30 w nocy. Pojawiło się dwóch policjantów. Prowadzili rozmowy z nastolatkiem do skutku.\nJaka gra wciągnęła chłopaka? Grand Theft Auto, czyli kradzież samochodów.\nNa szczęście tylko na ekranie komputera.\nAle nieszczęście, że dla chłopaka komputer jest najważniejszy w życiu!\n21 grudnia, Zwyczajna przyjemność\nOpublikowano 21 grudnia 2009 Autor: mmhudson\nTata Kimberly i Natalie napalił w kominku. Zgasiliśmy swiatło i tylko lampki migoczą na choince.\n- Siadamy na kanapie – wołam do córek. – Teraz będziemy mieli zwyczajną przyjemność.\n- A co to jest zwyczajna przyjemność? – pyta Kimberly, która natychmiast siada na moich kolanach.\n- To jest to co teraz mamy. Siedzimy razem i patrzymy na palące się drewno (brzoza z Polski, kupiona na stacji paliw). To jest coś czego nie można kupić. Nie trzeba wydawać pieniędzy. Mama jest szczęśliwa.\n- Ja też jestem szczęśliwa – stwierdza Kimberly.\n- Ja też – dodaje Natalie, która usadowiła się na kolanach taty.\nZa oknem wieje wiatr. Dopiero co nad okolicą przeszła śnieżyca. Cisza na drogach. Słychać jak pali się ogień w kominku…\nWłaśnie jak to jest z tą zwyczajną przyjemnością w okresie świątecznym? Jest na nią miejsce i czas?\nBiegamy do sklepów, kupujemy prezenty, odbywamy spotkania… Padamy ze zmęczenia.\n- Taka jestem zajęta. Nie mam nawet czasu napisać do ciebie e-maila. Kartek też nie wypisuję – dosyć często słyszę te słowa.\nKiedyś powiedział ktoś mądry, że jak ma się takie zajęte życie, to nie ma się czasu, żeby żyć! To „bycie zajętym” jest w naszej głowie. Świat wytworzony przez nas samych. Buntuję się przed wygadywaniem o zajętym życiu. Pewnie, że mam dosyć różnych spraw na głowie. Ale chcę i znajduję czas na zwyczajną przyjemność.\nWłaśnie odebrałam pocztę od listonosza. Przyszły listy i kartki z Polski i USA.\nWśród nich jest tomik poezji Małgorzaty Nowak pt. „Spojrzenie Czasu”.\nPrezent od Malwiny z Poznania.\nWszystkim moim wiernym czytelnikom blogu dedykuję jeden z wierszy Małgorzaty Nowak.\nw cieniu na ścianie\nw dotyku poduszki\nten nocny deszcz\n20 grudnia, Przyjęcie świąteczne z wężem i żabą…\nOpublikowano 20 grudnia 2009 Autor: mmhudson\nChodzimy na różne przyjęcia świąteczne. Ale jedno, jak na razie, było wyjątkowe.\nDzisiaj wybraliśmy się na przyjęcie do strażaków, którzy zaprosili Santę i węża, żabę afrykańską, żółwia, lisa, iguanę…\nOczywiście, zwierzęta same nie przyszły, tylko przywiozła je firma, która zajmuje się ratowaniem zwierząt porzuconych przez ludzi. Niektórzy kupują różne egzotyczne zwierzaki, po czym jak one urosną albo znudzą się, wyrzucają je na ulicę. Dzisiejsi goście na przyjęciu świetnie wyglądali, odkarmieni, zadbani.\nPrzyjemnie było na nich popatrzeć.\nA dzieci miały dodatkowo uciechę, bo można było zwierzęta poklepać.\n- Głaciutki – powiedziała Natalie na skórę węża.\n- Żaba też jest milutka – stwierdziła córka.\nJowialny Santa siedział na fotelu i uśmiechał się. Żona pewnego strażaka rozdawała mydło w płynie wszystkim dzieciom, żeby myły ręce przed poczęstunkiem, na który serwowano ciasteczka i sok jabłkowy. A potem wszystkie dzieci, a była ich spora gromadka, bo około 50-ciorga, ustawiły się w kolejkę do Santy po prezenty i na krótką rozmowę.\n- Co byś chciała na prezent? – Santa zapytał Kimberly.\n- Dużego czy małego?\n- Gdzie chcesz go trzymać?\n- W oceanie…\nZa oknem mróż, minus 8 stopni C. Prószy śnieg. Przy wielkiej i żywej choince u strażaków gorąca atmosfera. Jak tu nie kochać świąt?


Przepis - Dżem jabłkowo - śliwkowy z sokownika przepis - Gotujmy.pl\n21 wrz 2018 13:18\nDzisiaj polecam bardzo smaczny dżem z jabłek i śliwek przygotowany prostym sposobem. Dżem przygotowany w sokowniku robi się bardzo szybko,zyskujemy wtedy naturalny pełnowartościowy sok z owoców a z miąższu owocowego smakowity dżem.\njabłka 2 kg,\nśliwki 2 kg,\ncukier w zależności od kwaśności owoców,\nŚliwki umyć odsączyć na sicie, usunąć ogonki. Nie usuwając pestek włożyć do sokownika.\nJabłka po obraniu i usunięciu gniazd nasiennych pokroić i dodać do śliwek (jeżeli nie chcemy to jabłek nie trzeba obierać wystarczy umyć i przekroić na pół, sunąć gniazda nasienne).\nOwoce partiami przekładać na sitko, przecierać tłuczkiem miąższ do czystego garnka, a pozostałości czyli pestki i skóry wyrzucić i tak do wyczerpania owocu, natomiast sok przelać do czystych słoików, zakręcić dokładnie i słoiki pasteryzować.\nNajpierw gotowałam same śliwki, gdy lekko popękały dołożyłam jabłka.\nZobacz film: Dżem malinowy z jabłkami\nŚliwki umyć,oderwać ogonki odsączyć na sicie i włożyć do sokownika\nJabłka obrać usunąć gniazda nasienne i pokroić\nDodać jabłka do śliwek ,przykryć i gotować\nNastępnie owoce przetrzeć przez sito, a pestki i pozostałości wyrzucić\nPowstały sok przelać do słoików i pasteryzować\nDżem jabłkowy inaczej\n30 sty 2018 10:38\n03 lip 2015 21:29\nZimowa sałatka - ogórek, papryka, cebula, marchew\nKetchup domowy z ziołami\nprzetwory dżem owoce


Obecnie w Kościele toczą się dyskusje, czy kobieta powinna pełnić funkcję kapłana? Temat ten jest dość kontrowersyjny i może być interpretowany w ten sposób, że między mężczyznami, a kobietami występuje swoista rywalizacja. Jedni uważają, że posługa kobiet powinna być ograniczona, a inni twierdzą, że kobiet nie można dyskryminować. Czy dywagacje te są uzasadnione? Jakie jest nauczanie Kościoła?\nW Liście Apostolskim Ordinatio Sacerdotalis o udzielaniu święceń kapłańskich wyłącznie mężczyznom Jan Paweł II zaznacza, że „święcenia kapłańskie, poprzez które przekazana zostaje misja nauczania i uświęcania wiernych oraz rządzenia nimi, powierzona przez Chrystusa swoim Apostołom, były w Kościele Katolickim zawsze i od samego początku zastrzeżone wyłącznie dla mężczyzn”. Bóg stworzył Kościół, aby ten funkcjonował w określony sposób. Przekazał władzę Piotrowi. Kapłaństwo jest dopuszczeniem do sukcesji apostolskiej. W związku z tym mężczyźni powinni przewodzić. Jezus na Apostołów wybrał mężczyzn. Tego powinniśmy się trzymać. Cieszyć się, że celebrowanie sakramentu Eucharystii, czy Pojednania zostało złożone na ręce mężczyzn.\nW Liście do Kobiet Jan Paweł IIdziękuje Bogu za "tajemnicę kobiety i za każdą kobietę - za to, co stanowi odwieczną miarę jej godności kobiecej, za wielkie dzieła Boże, jakie w niej i przez nią dokonały się w historii ludzkości. Dziękujemy ci, kobieto, za to, że jesteś kobietą! Zdolnością postrzegania, cechującą twą kobiecość, wzbogacasz właściwe zrozumienie świata i dajesz wkład w pełną prawdę o związkach między ludźmi".\nOjciec Święty Jan Paweł II wielokrotnie zwracał uwagę na geniusz kobiety. Kobieta rozwija się w pełni i staje się szczęśliwa, gdy udaje się jej łączyć życie duchowe z tym, co robi w tych różnych przestrzeniach. Kobieta może osiągnąć prawdziwą harmonię i pogodę ducha tylko dzięki relacji z Bogiem. Jako katoliczki tęsknimy za sercem czystym, chcemy podążać za Panem. Potrzebujemy intymnej relacji z Bogiem. Więź z Nim nawiązujemy na modlitwie.\nMy kobiety jesteśmy inne, ani lepsze, ani gorsze. Mamy wypełnić swoją misję na miarę wyznaczonego przez Boga zadania. Posiadamy miejsce w Kościele. W jego struktury wnosimy przede wszystkim modlitwę. We wspólnotach możemy posługiwać różnymi talentami (śpiew, gra na instrumencie) darami (np. rady, mądrości słowa) i charyzmatami (np. proroctwa, modlitwy w językach). Nikt nam tego nie zabrania.\nPozostawmy prawo do decydowania o kapłaństwie kościołowi i Ojcu Świętemu. Znana pisarka Stasi Eldredge w kilku słowach określa rolę kobiety, mogą być ona dla nas inspiracją: „Kobiety dają życie dzieciom, książkom, instytucjom, pomysłom”. Bądźmy płodne w różnych przestrzeniach! Działajmy w służbie tego, co dobre, szlachetne i piękne! Dziękujmy Bogu za te miejsca, w których możemy posługiwać! Dziękujmy Bogu za rolę, jaką wyznaczył kobietom w Kościele!


Rodzaj czasopisma pornografia - erotyka, publicystyka\nPierwsze wydanie 1974\nŚredni nakład 500.000 egz.\nJego poprzednikiem był Hustler Newsletter - tani biuletyn sieci barów ze striptizem w Ohio. Ze względu na swój odważny charakter, publikacje w magazynie stały się elementem procesu obalania tabu obyczajowego w Stanach Zjednoczonych. W roku 1988 jedna z publikacji w Hustlerze stała się przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego na temat granic wolności słowa, gwarantowanej przez pierwszą poprawkę do amerykańskiej Konstytucji.\nNa początku 1983 roku Hustler opublikował materiał pornograficzny przestawiający kobietę gwałconą przez mężczyzn na stole bilardowym. Po tym, jak 6 marca 1983 w barze w New Bedford doszło do zbiorowego gwałtu mężczyzn na kobiecie na stole bilardowym, Hustler opublikował kolejny materiał pornograficzny, stylizowany na pocztówkę. Zdjęcie przedstawiało nagą kobietę z rozłożonymi nogami siedzącą na stole bilardowym. Było opatrzone podpisem Witamy w New Bedford.\nPierwszy numer polskiej edycji miesięcznika Hustler ukazał się w lutym 1999 roku w Krakowie. W skład redakcji weszli: Tadeusz Jasiński (red. naczelny), Kazimierz Lubiński (sekretarz), Katarzyna Turaj-Kalińska (red. literacki), Jacek Dembosz (red. artystyczny). Pismo istniało do marca 2000 roku. Ponownie pojawiło się na rynku w 2002 roku, a jego redaktorem został Tomasz Borowiecki.\n↑ Tekst orzeczenia\n↑ Geronia Poland wydaje polską edycję magazynu "Hustler" (pol.). mediamikser.pl. [dostęp 2009-09-18].\nOstatnio edytowano 19 sty 2018 o 07:00


Gdy Chuck Norris wysyła PIT'y, wysyła puste formularze i swoje zdjęcie. Chuck Norris nigdy nie musiał płacić podatków.\nChuck Norris sprzedał duszę diabłu za cudowny wygląd i doskonałe umiejętności w walce wręcz. Chwilę po transakcji Chuck kopnął diabła w twarz z półobrotu i zabrał z powrotem swoją duszę. Diabeł, który zauważył ironię, nie mógł się gniewać i przyznał, że mógł to przewidzieć. Od tamtej pory grają co piątek w pokera.\nGdy spytasz Chucka Norrisa, która jest godzina, zawsze odpowie: " Dwie sekundy do". Gdy się spytasz "Dwie sekundy, do czego?" kopnie cię z półobrotu w twarz.


System Tizen staje się coraz bardziej innowacyjny | Sampro\nAktualności System Tizen staje się coraz bardziej innowacyjny System Tizen staje się coraz bardziej innowacyjny\nPodczas tegorocznej Konferencji Deweloperów Tizen 2015 (TDC 2015), która odbyła się w dniach 17-18 września br. w Shenzhen (Chiny), przedstawiono plany rozwoju platformy Tizen oraz zaprezentowano jej nową wersję – Tizen 3.0. Spotkanie odbywające się pod hasłem „Tizen, The Best Way to Connect Everything” obfitowało w prezentacje i sesje tematyczne skupione wokół takich zagadnień jak programowanie aplikacji, design, gry, telewizja, internet rzeczy (Internet of Things, IoT) oraz technologie ubieralne. Konferencja zgromadziła przedstawicieli największych chińskich firm informatycznych, w tym Tencent i Baidu, a także globalnych liderów technologii, takich jak Samsung Electronics, Intel i Unity. W wydarzeniu uczestniczyło ponad 1000 osób, a wśród nich deweloperzy platformy, przedsiębiorcy i czołowi eksperci w dziedzinie technologii informatycznych.\nSystem Tizen, Tizen Podziel się: Poprzednia\n6 odwiedzających teraz6 gości, 0 członkówMap of Visitors


Punkt odniesienia | Wysublimowane\nKwiecień 5, 2015 ~ paulinaszklarek\nMoje niedzielne popołudnia są nudne i rutynowe. Jeśli mam na to tylko odrobinę czasu, zazwyczaj spędzam je leżąc, słuchając muzyki, lub czytając książki. Jeśli jest lato, zazwyczaj zabieram się w podróż rowerem gdzieś w znane mi miejsce, a potem leżę, słucham muzyki, lub czytam książki. Podobnie było tym razem, lecz zamiast książki wybrałam film – Szukając Vivian Maier.\nMiędzy mną a Vivian Maier pojawiła się jednak mama, która pewnie nawet czyta ten post.\nWsunęła się przed ekran i szybko stwierdziła, że oglądam dokument o kimś chorym psychicznie, że nie powinnam tego robić, że widok kobiety, która całe życie spędziła robiąc zdjęcia i zajmując się cudzymi dziećmi nie może wnieść do mojego życia nic dobrego. Szczególnie, że wiecie no… Mam 20 lat. Czas najwyższy na męża i dzieci, a nie jakieś artystyczne propagandy.\nZacisnęłam usta i szybko wyprowadziłam swój artyzm z pokoju, lecz gdy później dokańczałam film – coś mnie zaniepokoiło.\nOwszem, Mama miała rację. Mamy chyba zawsze mają rację, ale to nie sprawiło, że zaczęliśmy ich słuchać. Im więcej czasu mijało, tym częściej przedstawiona w filmie fotografka wydawała się dosyć dziwną istotą.\nJej prace zostały odnalezione przypadkowo, by później i samą ich autorkę przypadkowo trzeba było odnajdywać. Nikt do końca nie wiedział kim była, co robiła, dlaczego tak, a nie inaczej. Swoją rodzinę uśmierciła jeszcze gdy była ona żywa – podobno miała później jedną bliską krewną, z którą oczywiście nie utrzymywała kontaktu. Zajmowała się dziećmi, osobami starszymi i można by rzec, że odwalała brudną robotę za rodziców zbyt zajętych pracą, by zajmować się własnymi dziećmi. A te, uwielbiały ją. Miała w sobie bowiem jakąś niezatartą dziecięcość, potrzebę odkrywania i doświadczania rzeczy. Uczyła się tak, jak niemowlaki – skupiając wzrok na ciekawiących ją przedmiotach. Lecz Vivian zamiast swoich oczu, skupiała na nich oczy swojego aparatu, który nosiła ze sobą wszędzie. I robiła to dobrze.\nIm bardziej chcemy ją poznać, tym więcej kontrowersji pojawia się wokół niej. Podobno nie miała przyjaciół, lecz w dokumencie jasno widać jak wiele osób ją uwielbiało. Podobno była świetną nianią, lecz niektórzy podopieczni mówią o tym jak biła ich czy głodziła. Podobno była inspirującą artystką, lecz osoby u których mieszkała opowiadają o tym jak wpadała w paranoję, gdy rzeczy, które zbierała i miała ich całe mnóstwo – wpadały w niepowołane ręce.\nAle była wolna. To trzeba jej przyznać. Nie mając nic, mogła mieć wszystko. Nie mając rodziny, narodowości czy przyjaciół, przemierzała stany i mogła zatrzymać się w dowolnym miejscu i tam – przybrać dowolną pozę. Ilu z nas czasem o tym marzy?\nW późnym wieku Panną Maier zajęli się jej byli podopieczni, którzy pomagali jej finansowo. Umarła jednak samotna, nie zostawiając po sobie nic prócz zdjęć i kilkunastu ludzi, których wychowała – przez co na zawsze zmieniła ich życia.\nLecz gdy zastanawiam się nad życie panny Maier najbardziej nurtuje mnie pytanie – Czemu chcemy ją zaszufladkować? Każda z historii opowiedzianych o niej, które do tej pory przeczytałam w internecie stara się w jakiś sposób wyznaczyć ramy jej osobowości – spokojnie stwierdzić: dobra czy zła? Jako fotograf, jako człowiek, jako opiekun. Po co jednak wybierać jej szufladkę i do niej ją chować? Gdy zbierzemy fakty, to okaże się szybko, że jest ich bardzo mało. Nazywała się Vivian Maier, zrobiła w życiu tysiące fotografii, wychowała kilkanaście osób. Każda z nich może mieć o niej inne zdanie, każda fotografia może ukazywać inną osobowość, każdy z nas może uważać ją za kogoś innego. Moja mama za chorą psychicznie, ja za zagubioną, jej fani za nieodgadnioną. Dodam do naszych faktów jeszcze tylko jedną rzecz. Vivian Maier definitywnie nie żyje. I wiecie co? Jestem całkiem przekonana, że gdzieś ma co o niej myślcie. Bo w zasadzie co to za różnica kim się jest, jak się postępuje? Czy nie jest najważniejsze to, czym dzielimy się z innymi, co pozostawiamy po sobie?\nZostawiam Wam kilka zdjęć autorstwa Vivian Maier. I pozwalam Wam oceniać tylko jej pracę, nie zaś osobowość – której nikt z nas przecież nie znał.\nZamieszczone w Fotografia\tfotografiamaierodniesieniaportretypunktszufladkowanieulicznevivianwysublimowane\n< Poprzedni Nocna zmiana\nNastępny > W twoich oczach\nJedna uwaga do wpisu “Punkt odniesienia”\nKwiecień 5, 2015 o 4:47 pm\nSuper ujęcia w klimacie czarno-białym


Kościół przyszłości. Czy jest nadzieja? - KlubTygodnika.pl\nWciąż rośnie we mnie przekonanie, przed którym się bronię, że nowe pokolenie Kościoła wcale nie musi porzucić błędów swych ojców. Marzy nam się nowa generacja księży i świeckich, otwartych na świat, pełnych woli dialogu, rozumiejących dylematy współczesnego świata, nie potępiających, współczujących. Tak, może tacy się zdarzą, jednak będą raczej izolowani, samotni, niezrozumiani, „peryferyjni”.\nZ wielkim niepokojem przeczytałem raport z badań ks. prof. Krzysztofa Pawliny relacjonowany w ostatnim numerze “Tygodnika Powszechnego”. Wśród alumnów przyjętych do seminariów w roku akademickim 2019/2020 na PiS w wyborach do Parlamentu Europejskiego (w maju 2019) głosowało 62%, 24% oddało głos na Konfederację, 7% na Koalicję Europejską i 6% na Kukiz’15 – wynika z badań przeprowadzonych przez. Ponad 90% przyszłych pasterzy Kościoła solidaryzuje się dziś z tymi, dla których zasady liberalno-demokratycznego porządku publicznego są czymś obcym.\nPolityczne wybory młodych księży i kleryków świadczą, że ich ideał ustrojowego porządku sytuuje się w sferze tzw. „demokracji opancerzonej” (militant democracy). To pojęcie, robiące dziś karierę wśród politologów, oznacza system demokratyczny, w którym legalnie ogranicza się demokratyczne wolności po to, aby ochronić go przed zagrożeniem zmiany przy użyciu legalnych środków. „Demokracja opancerzona” robi wszystko aby zrealizować wolę większości, nawet jeśli miałoby to oznaczać naruszenie praw mniejszości. Brak w tym modelu zrozumienia dla wielu dylematów i odrębności, brak właściwego rozumienia zasady „jedności w różnorodności”. „Sąd sądem, ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie”, wszyscy pamiętamy tę nieśmiertelną frazę z „Samych Swoich”. Przyszli pasterze naszego Kościoła są chyba wyznawcami takiej zasady, co oznacza, że istota liberalnej demokracji jest dla nich obca i niezrozumiała. A przecież z ich grona pochodzić będą przyszli biskupi, członkowie Konferencji Episkopatu, oni będą redagować przyszłe listy pasterskie odczytywane z ambon. Jaka będzie ich treść? Porzućmy wszelką nadzieję…\nLaicyzacja postępuje w naszym społeczeństwie niezwykle szybko. Jeszcze do niedawna szczyciliśmy się tym, że możemy zaprzeczyć podstawowej tezie teorii sekularyzacji, wiążącej postęp cywilizacyjny z odrzuceniem światopoglądu religijnego. Według sondażu z lutego 1998 roku, 84% polskich księży było za wstąpieniem do UE, podczas gdy dla całej ludności wskaźnik ten wynosił 64 procent. Wybitny socjolog religii Jose Casanova wręcz wyznaczał polskiemu katolicyzmowi zadanie: „Polska mogłaby udowodnić, że upadek religii w Europie nie jest procesem deterministycznym, w sposób konieczny powiązanym z modernizacją, ale historycznym wyborem, którego dokonali Europejczycy. Nowoczesna religijna Polska mogłaby być może zmusić zeświecczonych Europejczyków do przemyślenia sekularystycznych założeń, jakie przyjmują, i dostrzeżenia, że to nie tyle Polska odstaje od Europy, ile raczej zeświecczona Europa odstaje od reszty świata i globalnych trendów.” Ta nadzieja należy już do przeszłości, dziś dominuje w narracji Kościoła w Polsce ton jawnie zaprzeczający nadziejom Casanovy. Doprawdy nie wiem do kogo trafiłyby dziś pełne tolerancji i otwartości słowa Pasterzy Kościoła, gdyby ci zechcieli je wypowiedzieć? Wierni, którzy zapełniają dziś świątynie w większości solidaryzują się z poglądami duchownych, żywiących się strawą gotowaną w kuchniach PiS i Konfederacji. Dla nich współczesny świat jest obcy, niezrozumiały, godny potępienia. Kościół postrzegają jako „warowną twierdzę”, to akurat słowa Marcina Lutra, opierającą się nawałnicy dzisiejszego pogaństwa. Któż pamięta wspaniałe, pełne otwartości, słowa polskich biskupów zawarte w dokumencie „chrześcijański kształt patriotyzmu”: https://episkopat.pl/chrzescijanski-ksztalt-patriotyzmu-dokument-konferencji-episkopatu-polski-przygotowany-przez-rade-ds-spolecznych/\nNie przeczytano ich w świątyniach, nie nagłośniono w mediach, trzeba z mozołem szukać w Internecie. Mało kto o nich pamięta. Jakże chciałbym mieć pewność, że to prawdziwe stanowisko mojego Kościoła, naprawdę chrześcijańskie, podążające za duchem pawłowego: „Nie masz Żyda, ani Greka; nie masz niewolnika ani wolnego; nie masz mężczyzny i niewiasty; albowiem wszyscy wy jednym jesteście w Chrystusie Jezusie.” [Ga 3, 28], że odnosi się również do naszego rozumienia polskości. Wszyscy stajemy dziś w obronie ks. prof. Alfreda Wierzbickiego, atakowanego za to, że prawdziwie rozumie ducha chrześcijańskiego miłosierdzia. To on, jak mało kto, potrafił ująć sens nauczania Jana Pawła II o narodzie i państwie. Proszę przeczytać jego tekst: „Papież, który żył Polską. Jana Pawła II interpretacja polskości” https://www.kul.pl/papiez-ktory-zyl-polska-jana-pawla-ii-interpretacja-polskosci,art_48048.html), wtedy zrozumiemy, jak wielkim nadużyciem jest zaprzęganie Karola Wojtyły w nacjonalistyczny orszak prowadzony przez o. Rydzyka.\nObawiam się jednak, że to wszystko jest głosem wołającego na puszczy. Wszak przeszłość i ci, którzy ją zamieszkują, jawią się nam jedynie za pośrednictwem historyków, nauczycieli, dziennikarzy, twórców kultury etc. Nasz obraz historii to wynik zapośredniczenia, niczego więcej. Jesteśmy zatem zdani na tych, którzy cieszą się autorytetem, którym się ufa, oni mogą wpłynąć na nasze postrzeganie przeszłości, skonstruować jej obraz, narzucić oceny i interpretacje. My czytamy „Tygodnik”, „Znak”, „Więź”, sądzimy, że umiarkowane, rozsądne i spokojne poglądy tam prezentowane powinny wszystkich nauczyć właściwej formy polemiki, oburzamy się na, godny troglodytów, ton publicznej debaty. Pragniemy wierzyć, że to jest chwilowe, że minie. Daj Boże!\nTymczasem jednak niewiele jest oznak lepszej przyszłości. Umiarkowana, tolerancyjna i otwarta inteligencja katolicka w większości opuściła mury świątyń. Wierzą, choć pewnie mniej już mają ufności. Desperacko poszukują parafii, w których kazania nie raziłyby ich wrażliwości, „churchingują”, pragnąc uniknąć gorszącej powierzchowności wiary i pustki rytualnego języka kościelnej „nowomowy”. Ci, którzy zapełniają kościelne ławki, w ogromnej większości pragną czego innego. Chcą pozostać bezpieczni w świecie wiary przekazanej im przez przodków, nie pragną żadnej krytycznej refleksji, obce jest im dążenie do poddania odziedziczonych wierzeń regule: „fides querens intellectum” (wiara poszukująca zrozumienia). Wszystko co narusza stały rytuał religijno – narodowy, postrzegają jako akt burzenia tego co trwałe i stabilne. Odczuwają to jako naruszenie bezpieczeństwa, groźne i destabilizujące. Jakżeż w takich okolicznościach liczyć na to, że zaczną się inspirować „Tygodnikiem”, „Znakiem” i „Więzią”? Skąd czerpać nadzieję?” Oczywiście z wiary: „Deus admirabilis, fortuna variabilis?”[Bóg zadziwiający, szczęście zmienne]. Te słowa wypowiedział kanonik krakowski Szymon Starowolski do króla szwedzkiego Karola Gustawa w katedrze wawelskiej przed grobowcem Władysława Łokietka w chwili, gdy, jak się zdawało, zgasła ostatnia gwiazda nadziei nad Rzeczpospolitą. Zatem jeśli inspirujemy się duchem wiary powinniśmy kierować się zasadą „nil desperandum” (nie rozpaczajmy). Chcę wierzyć, że dzisiejszy kryzys wiarygodności Kościoła jest chwilową przypadłością na drodze Jego wiecznego przeznaczenia.\nByć może to jest nasza misja: uświadamiać pasterzom Kościoła, że jest On rzeczywistością różnorodną, że nie można Go zamykać w sferze narodowo-katolickiej mitologii, że jest w Nim „mieszkań wiele”. Na dziś przyszłość jawi się w ciemnych barwach. „Katolicy otwarci” coraz wyraźniej separują się od codzienności Kościoła w Polsce, tracą nadzieję, oddają pole. Jakim będzie Kościół bez ich udziału, zdominowany przez klerykalno-dewocyjny nurt polskiego katolicyzmu? Dla nas wszystkich jest miejsce w przestrzeni Kościoła, jestem tego pewien, nawet jeśli nie czujemy tego w słowach wielu hierarchów.\nWażne abyśmy umieli nawzajem zaakceptować zasadę „jedności w różnorodności”. Trudno dziś o nadzieję na przyszłość, wszystkich nas trapi poczucie alienacji, kurczowo trzymamy się przyczółków „Kościoła otwartego”, bpa Rysia, prymasa Polaka, “TP”, „Znaku i „Więzi”. Jakie mamy jednak szanse na to aby wpłynąć na myślenie przeciętnego polskiego katolika i polskiego księdza? Ograniczone, w zasadzie żadne. Oni nie rozumieją, jak można bronić Margot, poręczenie za nią oznacza dla nich akceptację jej postawy. Nie pojmują, że można bronić praw osoby bez akceptacji jej poglądów. Przyszłość jest trudna do przewidzenia. Pozornie niewiele jest nadziei dla nas, katolików pragnących Kościoła otwartego na Innych, wyzbytego nacjonalistycznych resentymentów, odrzucającego polityczne powiązania, Chrystusowego, nie światowego. Rodzi się w nas pragnienie wewnętrznej emigracji, zamknięcia się we własnym, bezpiecznym kręgu.\nTo jest droga donikąd, na pola gdzie wszelkie ścieżki plączą się i gubią. Badania poglądów i postaw przyszłych pasterzy Kościoła nie powinny nas skłaniać ku wewnętrznej emigracji. Sądzę, że należy się starać o jak najmocniejsze zaistnienie w przestrzeni Kościoła, parafii, poprzez kontakt z biskupami i księżmi. Ich obraz naszego środowiska jest przecież zmistyfikowany, fałszywy. Nie da się go inaczej przezwyciężyć aniżeli poprzez kontakt osobisty. Jeśli nie podejmiemy próby zaistnienia w przestrzeni Kościoła, parafii, będziemy skazani na marginalizację i sami postawimy się w roli wiecznych kontestatorów.\nPrevPoprzedniPolska w Europie. Bicie serca-debata z cyklu “UnJa i co dalej”\nNastępnyPożegnanie O. Tomasza Dostatniego w LublinieNastępny


F1: Nicholas Latifi oferuje fortunę za miejsce w Williamsie. Zła wiadomość dla Roberta Kubicy - Sport WP SportoweFakty\nŁukasz Kuczera 22 Czerwca 2019, 13:15\nNicholas Latifi robi wiele, by znaleźć się w Formule 1 w sezonie 2020. Kanadyjski kierowca ma oferować Williamsowi 30 mln euro za miejsce w zespole w przyszłym roku. Inną opcją dla niego jest Racing Point.\nW tej chwili Nicholas Latifi jest kierowcą rezerwowym Williamsa i liderem klasyfikacji generalnej Formuły 2. Jeśli 23-latek nagle nie zanotuje zjazdu formy w drugiej fazie sezonu, powinien zdobyć wystarczającą liczbę punktów w F2, by uzyskać superlicencję. Wtedy nic nie stanie na przeszkodzie, by trafić do Formuły 1.\nKanadyjczyk ma mocne argumenty. Jego ojciec, Michael Latifi, jest jednym z najbogatszych biznesmenów w kraju. Miliarder ma oferować Williamsowi 30 mln euro za awansowanie jego syna do roli etatowego kierowcy w F1.\nCzytaj także: Dwa światy Williamsa. Kubica nie wie, co się dzieje\nOferta Latifiego to zła wiadomość dla Roberta Kubicy, bo transfer Kanadyjczyka byłby równoznaczny z odejściem Polaka z Williamsa. Trudno też oczekiwać, aby wspierający 34-latka Orlen był w stanie przelicytować propozycję miliardera z Ameryki Północnej.\nJuż w tym roku płocka firma zapłaciła za współpracę z Williamsem ok. 10 mln euro, co było największym kontraktem sponsorskim w historii Polski. Jednak ten ruch był głośno krytykowany przez wielu Polaków, którzy mieli za złe Orlenowi, że wydaje tak duże pieniądze na promocję poprzez F1.\nWilliams nie jest jedyną opcją dla Latifiego. Młody kierowca ma brać też pod uwagę jazdę w Racing Point, co jest sporą niespodzianką zważywszy na to, że ekipa z Silverstone należy do innego z miliarderów z Kanady - Lawrence'a Strolla. W tym przypadku Latifi zająłby w Racing Point miejsce Sergio Pereza.


Festiwal Woodstock został odwołany – Wiadomości z Polski i Świata – Stefczyk.info\n13:24, 2019.08.01\t 0\t 400\n13:24, 2019.08.01 /\t 0\t 400\nFestiwal Woodstock został odwołany\nFestiwal Woodstock jednak się nie odbędzie. Organizatorzy poinformowali w środę, że trzydniowy koncert z okazji 50 rocznicy słynnego festiwalu został oficjalnie odwołany.\nPierwszy festiwal Woodstock miał miejsce w 1969 roku w Bethel w stanie Nowy Jork, jakieś 70 km od miasteczka Woodstock które dało mu swą nazwę. Podczas trzydniowej imprezy w której wzięło udział ok. 400 tysięcy osób, zagrały takie gwiazdy jak Jimi Hendrix, Grateful Dead czy Janis Joplin. Do dzisiaj uznaje się go za jedno z najważniejszych wydarzeń w historii muzyki popularnej i amerykańskiej kontrkultury.\nFestiwal ten nie miał jednak szczęścia do kontynuacji. Głównie dlatego, że bardzo nie spodobał się lokalnym mieszkańcom. Max Yasgur, właściciel farmy na której się odbył, nie zezwolił na organizację kolejnego. Daniel Amatucci, nadzorca Bethel który wydał pozwolenie na zorganizowanie koncertu, przegrał następne wybory. Samo miasto zaś szybko wprowadziło przepisy, które bardzo utrudniały organizację jakiejkolwiek masowej imprezy plenerowej.\nFestiwale Woodstock zorganizowano jednak jeszcze czterokrotnie, w okrągłe rocznice. Ostatni odbył się w 1999 roku i zasłynął głównie z zamieszek, przypadków przemocy, gwałtów, etc.\nW 2014 roku Michael Lang, jeden z organizatorów Woodstock 69, ujawnił, że planuje organizację imprezy w Maryland z okazji 50 rocznicy. W styczniu tego roku oficjalnie potwierdzono te plany – festiwal miał mieć miejsce w połowie sierpnia i miała w nim wziąć udział część gwiazd, które grały w 69 oraz ich popularni następcy. W środę ogłoszono jednak oficjalnie, że impreza się nie odbędzie. Według organizatorów odwołanie imprezy zostało spowodowane serią nieszczęśliwych zdarzeń które sprawiły, że jej organizacja w wyznaczonym terminie nie byłaby możliwa.\nDecyzja o anulowaniu imprezy nie była jednak dla nikogo zdziwieniem. Podczas ostatnich pięciu miesięcy magazyny muzyczne były pełne artykułów o problemach organizatorów. Zazwyczaj związanych z brakiem pieniędzy na opłacenie artystów czy wycofywaniem się kolejnych inwestorów. Problemem było również znalezienie odpowiedniego miejsca – pamięć o Woodstock 99 jest w USA ciągle żywa i wiele miast nie życzyło sobie, aby taka impreza miała u nich miejsce.\nOficjalne obchody rocznicy odbędą się jednak w miejscu, gdzie zorganizowano pierwszy festiwal. Bethel Woods Center for the Arts, organizacja non-profit która jest właścicielem tego terenu, również musiała jednak ograniczyć ambitne plany do koncertu zaledwie trzech artystów – Santany, Ringo Starra i Doobie Brothers.


Leżąca na Dolnym Śląsku Kotlina Jeleniogórska jest jednym z najstarszych obszarów kulturowych w Polsce, a także w Europie. Już ponad 200 lat temu dzięki ogromnej liczbie zamków, pałaców oraz dworów była popularnym celem podróży turystycznych. Wszystkie te obiekty po dzień dzisiejszy posiadają niezaprzeczalny własny styl i charakter i z roku na rok stają się coraz bardziej znaczącą wizytówką regionu. W tych zabytkowych obiektach coraz częściej zlokalizowane są hotele. Stanowią one doskonałą bazę do wyjazdów w Karkonosze, a także do Czech oraz Niemiec. Poniżej przedstawiono krótką charakterystykę zamków i pałaców z terenu Karkonoszy.\nPałac Dębowy w Karpnikach, w gminie Mysłakowice, wybudowany został w 1875 roku przez berlińską firmę budowlaną. Zajęli się tym architekci Herman Ende i Wilhelm Buckman. Pałac Dębowy jest unikatowym dziełem architektury XIX wieku dzięki swemu położeniu i formie. Obiekt otoczony został pięknym ogrodem bogatym w liczne, unikatowe gatunki roślin. Po roku 1945 pałac był siedzibą Domu Opieki dla Dzieci Upośledzonych. Następnie mieścił się w nim ośrodek kolonijny. Od 24 lat obiekt znajduje się w rękach prywatnych. Od 2005 roku poddawany był licznym remontom. Pod koniec roku 2006 hotel przyjął pierwszych gości. Całkowita renowacja Pałacu Dębowego zakończyła się w grudniu 2007 roku.\nW Łomnicy koło Jeleniej Góry znajdują się dwa pałace: Barokowy Pałac z 1720 roku nazywany Dużym Pałacem oraz wzniesiony w roku 1805 tzw. Dom Wdowy - obecnie mieści się tu hotel i restauracja. Od 1738 roku Pałac przechodził z rąk do rąk, a jeden z jego właścicieli postanowił przebudować Pałac w stylu biedermeierowskim. Po 1945 roku w pałacu ulokowano szkołę. W Domu Wdowy natomiast mieściła się dyrekcja PGR. Użytkowano go także jako ośrodek kolonijny. Oba pałace nie były remontowane. Zaczęły coraz bardziej podupadać w ruinę. Dopiero w 1991 roku pałac kupiła polsko – niemiecka spółka „Pałac Łomnica” i zabrała się za jego odbudowę. Od 1993 roku w pałacu mieści się polska siedziba fundacji „Stowarzyszenie Pielęgnacji Kultury i Sztuki Śląskiej. W maju 1997 roku otwarto tam centrum kulturalne, później bibliotekę. Odbywają się tam także sympozja mające na celu integrację społeczeństwa Polski, Czech i Niemiec. Tworzona jest także kolekcja muzealna.\nPałac Paulinum został wzniesiony praktycznie na szczycie Góry Krzyżowej w Jeleniej Górze. Historia pałacu liczy zaledwie 150 lat, ale historia dóbr paulinskich sięga połowy XVII wieku. Do roku 1810 na terenie pałacu gospodarzyli jezuici. Na terenie pałacu do połowy II Wojny Światowej działał Niemieckiemu Frontowi Pracy. Zaraz po wojnie pałacyk był składnicą muzealną, a następnie domem pracy twórczej Ministerstwa Kultury i Sztuki. Potem stał się kasynem oficerskim dla położonej niedaleko jednostki wojskowej. W 2002 roku wojsko sprzedało pałac. Został on przebudowany i adaptowany do zupełnie nowych funkcji. Obecnie w murach Pałacu mieści się kompleks hotelowo-konferencyjny. Dla miłośników sportów ekstremalnych przygotowano pałacowy park pod rozgrywki paint-ball'a. Pałac otwarty jest także dla turystów zwiedzających.\nPałac Staniszów położony w Staniszowie w pobliżu Jeleniej Góry jest późnobarokową, dwukondygnacyjną budowla z końca XVIII wieku. Został on założony na planie prostokąta. W połowie XIX wieku do jego głównego korpusu dobudowano dwa skrzydła otwierające się na wewnętrzny ogród w stylu francuskim, którego zamknięcie stanowi klasycystyczny „Dom Kawalera” zwieńczony małą wieżą z dzwonnicą i zegarem. W Pałacu od 1947 roku mieścił się dom wypoczynkowy dla dzieci, a później centrum szkoleniowe Straży Pożarnej. W latach 1981–1985 w obiekcie zaczęto remont, którego jednak nie dokończono. Po roku 1989 przez dziesięć lat budowla stała pusta. W roku 2001 posiadłość nabył polski hotelarz W. Dzida. W krótkim czasie przekształcił budynek na komfortowy hotel oraz restaurację. Gość, który zdecyduje się na nocleg w Pałacu Staniszów może, wg własnych upodobań i preferencji, wybrać sobie pokój z odpowiednim wystrojem odpowiadającym nazwą kolejnych miesięcy czy też znaków zodiaku. W obiekcie organizowane są także liczne koncerty, wystawy miejscowych rzemieślników i artystów. Obiekt obecnie stanowi cel wielu wycieczek zorganizowanych jak i turystów indywidualnych.\nPałac w Wojanowie koło Jeleniej Góry, w gminie Mysłakowice, zbudowano w latach 1603–1607 w wyniku przebudowy renesansowego dworu obronnego. Był on kiedyś zamkiem na wodzie. W czasie Drugiej Wojny Światowej w pałacu przetrzymywano robotników przymusowych. Byli oni zatrudnieni przy produkcji papieru w położonej niedaleko Dąbrowicy. Wtedy też wyposażenie pałacu zostało całkowicie rozgrabione. Budynek jednak nie został zniszczony. Po wojnie w pałacu znajdowały się biura PGR-u. Przez pewien czas obiekt służył także jako dom wczasowy. W 1995 roku pałac nabyła spółka polsko – włoska. Jednak jeszcze przed przystąpieniem do prac remontowych w 2002 roku, w wyniku uderzenia piorunu, wybuchł pożar, od którego spłonęły górne kondygnacje zabytku. Od roku 2004 właścicielem obiektu jest spółka z o.o. „Pałac Wojanów”. W latach 2005–2007 zespół parkowo – pałacowy został gruntownie odrestaurowany. Była to jedna z największych rewaloryzacji założenia parkowo - pałacowego w tym dziesięcioleciu, ponieważ obejmowała odbudowę nie tylko renesansowego dworu, ale również wszystkich obiektów dawnego majątku ziemskiego oraz romantycznego parku krajobrazowego. Obecnie znajduje się tu ekskluzywny hotel z częścią konferencyjną i rekreacyjną oferujący ponad 200 miejsc noclegowych.\nPałac w Kowarach znajduje się na ulicy Ogrodowej, w samym centrum miasta. Bryła pałacu, jego wyposażenie oraz detale architektoniczne wskazują, że budowla mogła powstać na początku XVIII wieku. Pałac w Kowarach istnieje już od połowy XVIII wieku. Obiekt najprawdopodobniej nabył właściciel powstałej w 1804 roku fabryki pluszu. W połowie XIX wieku fabryka ta została przekształcona w Kowarską Fabrykę Dywanów Smyrneńskich. Po wojnie pałac nadal był przypisany do Kowarskiej Fabryki Dywanów. Najpierw pełnił rolę budynku administracyjnego, potem zakładowego laboratorium, a później przychodni zdrowia. W kolejnych latach budynek został opuszczony i popadał w coraz większą ruinę. Obecnie w budynku znajduje się hotel Villa Smyrna Kowary.\nPoczątki zespołu pałacowo - parkowego w Miłkowie koło Karpacza sięgają połowy XVII wieku. Jest jednak bardzo prawdopodobne, że już na przełomie XIII i XIV wieku istniała tam siedziba szlachecka, która została zburzona w czasie wojen husyckich. W Pałacu w Miłkowie od 1355 roku znajdowała się siedziba możnowładców. 12 lipca 1656 roku Carl Heinrich von Zierotin zlecił w tym miejscu budowę pałacu z niewielkim reprezentacyjnym dziedzińcem. W roku 1778 hrabia Johann Nepomucen Lodron – Laterano zarządził przebudowę pałacu w stylu barokowym oraz utworzenie parku wokół pałacu. Po 1945 roku urządzono w pałacu dom wypoczynkowy i opieki. W rozległych budynkach gospodarczych umieszczono zaś PGR. W 1978 roku odrestaurowało go Sudeckie Zjednoczenie Rolno – Przemysłowe. Od 1990 roku pałac jest własnością prywatną. Znajduje się tam hotel i restauracja.\nDwukondygnacyjny klasycystyczny pałac, z obszernym gankiem, z kolumnadą rozplanowaną od strony południowej wybudowany w latach 1834 – 1838.\nPrzed rokiem 1914 jego kolejna właścicielka poleciła rozbudować rezydencję ,a z czasów tych pozostał do dnia dzisiejszego herb rodziny von Kramsta, widniejący na kartuszu zdobiącym frontową ścianę pałacu. W przypałacowym parku w roku 1942 zostało wybudowane mauzoleum w formie niewielkiej jońskiej świątyni. Na jego terenie występują rzadkie, wręcz unikalne, i bardzo cenne gatunki drzew. które nigdzie indziej nie występuja naturalnie. Jest to prawdopodobnie największe i najbogatsze założenie parkowe w tej części kraju. Nieco poniżej Pałacu mieści się dwór, który stanowi trzyskrzydłowe założenie z kurtynowym murem od strony południowej, z podcieniami arkadowymi w skrzydłach północnym i wschodnim, gdzie od strony dziedzińca, zachował się piękny, renesansowy portal oraz fragmenty drewnianego, malowanego stropu. Cały kompleks pałacowy stanowi czysty przykład renesansowej architektury, jeden z niewielu tego typu zabytków zachowanych na Dolnym Śląsku.\nPałac pochodzący z XVIII wieku usytuowany jest nad rzeką Łomnicą i otoczony jest rozległym parkiem. W wyniku kolejnych modernizacji pałac powiększał się, nabierał okazałości. W roku1833 rozpoczęto tworzenie parku krajobrazowego wokół pałacu, w 1835 r. wybudowano most na rzece Łomnica, a w 1839 r. rozpoczęto budowę kościoła, którego wejście główne ozdobiły dwie pompejańskie kolumny. Ostatecznie pałac został przebudowany w stylu neogotyckim. Z czasów, kiedy zamieszkiwali tutaj monarchowie zachował się zewnętrzny charakter budowli natomiast nieodwracalnym zmianom uległ podział pomieszczeń i ich wystrój. Od roku 1951 w pałacu dzieła szkoła. W roku 1980 pałac wpisano na listę zabytków chronionych. Obecnie właścicielem pałacu jest gmina Mysłakowice.\nPrzepiękny, klasycystyczny pałac rodu Schaffgotschów w Cieplicach Śląskich Zdrój jest najwspanialszym przykładem lokalnej architektury świeckiej. Ten klasycystyczny pałac został zaprojektowany przez znanego architekta Jana Rudolfa. Jest to obiekt trójkondygnacyjny, z przepięknymi wnętrzami, bogato zdobionymi. Warto zobaczyć pokój muzyczny, salon niebieski i żółty, ponieważ ich ściany pokryte są pięknymi jedwabiami z licznymi dekoracjami. Natomiast w sali głównej można podziwiać medaliony a na nich personifikacje anycznych bogiń. Nad wejściem do obiektu umiejscowione są kartusze herbowe Schaffgotschów. Dookoła Pałacu znajduje się park w stylu francuskim. Obecnie w pałacu mieści się filia Politechniki Wrocławskiej.


Pruszków Pozycjonowanie Agencja SEO | Pozycjonowanie stron – BFG 2020\nYou are here: Home / Pruszków Pozycjonowanie Agencja SEO\nPruszków Pozycjonowanie Agencja SEO\nJako agencja SEO, która oferuje pozycjonowanie Pruszków serdecznie zapraszamy do wybrania naszej oferty. Jesteśmy specjalistami, którzy posiadają doświadczenie w projektach SEO i gorąco zachęcamy do wybrania naszej korzystnej oferty. Korzystając z naszego doświadczenia, wybierasz skuteczną optymalizację. Gwarantujemy dobre rezultaty naszych prac.\nPozycjonowanie Pruszków z jakich powodów opłaca się rozważyć współpracę z agencją SEO?\nPrzy braku klientów Twój interes nie będzie się rozwijał. Jesteś obecny na lokalnym rynku oraz poszukujesz innowacyjnych metod na reklamę Twojej marki? Chciałbyś znajdować się przed rywalami oraz docierać do nowych klientów? Marketing internetowy powinien być Twoim sposobem na powodzenie. W internecie znajdziesz sporo klientów, a kiedy postarasz się o odpowiednią pozycję w wynikach wyszukiwarki Google, zyskasz większe zainteresowanie Twoją usługą, produktem lub asortymentem. Pozycjonowanie to złożona droga, wymagająca dokładności a także profesjonalizmu. Nasza agencja SEO wie, jak umożliwić lokalnym markom przynoszące popularność miejsca w Google. Pruszków to miejsce szeregu biznesów. Jeżeli chcesz wyprzedzić rywali, zdecyduj się na skuteczne metody reklamowania się.\nW jaki sposób zaczniemy? Współpraca z ekspertami SEO zacznie się od przeanalizowania Twojej witryny internetowej. Pragniemy dokładnie sprawdzić, jak prosperuje i w jaki sposób jest zbudowana witryna, aby wprowadzić w życie niezbędne poprawki, które przysłużą się do lepszego pozycjonowania. Nasze działania opieramy na indywidualnie utworzonej taktyce. Nasi eksperci korzystają z zaawansowanych narzędzi analitycznych, dzięki którym mogą stale śledzić pozycje witryny internetowej w Google i przeprowadzać najwłaściwsze działania. Jednym z wielu elementów dobrego działania SEO będzie wybór słów kluczowych, które będą związane z branżą, którą się zajmujesz. To właśnie dzięki ich wykorzystaniu zdobędziesz wysokie pozycje na konkretne zapytania. Zyskaj pewność, jak szybko funkcjonuje nasza agnecja SEO . Jeżeli zależy Ci na dotarciu do nowych klientów z miasta Pruszków , skupimy się na wyrazach lokalnych oraz zadbamy o pozycjonowanie lokalne.\nPozycjonowanie lokalne Pruszków – w jaki sposób reklamować się regionalnie?\nNie tylko olbrzymie przedsiębiorstwa o gigantycznym zasięgu starają się wykorzystują pozycjonowanie do reklamowania swojego asortymentu czy usług. Google daje sposobność również niewielkim miejscowym firmom na pojawienie się wysoko w wynikach wyszukiwania. Właśnie na tym skupia się pozycjonowanie lokalne. Pruszków – zależy Ci na nowych klientach z tego miasta? Oni również korzystają z potęgi internetu, gdy są w trakcie poszukiwania opłacalnych ofert. Dlatego pozostaje postawić na internet oraz reklamę w Google.\nNie masz pomysłu jak reklamować się w najbliższej okolicy? Po pierwsze Twoja strona internetowa powinna posiadać informacje o tym, w jakiej miejscowości albo obszarze sprzedajesz swoje usługi oraz produkty. Wybierzemy lokalne słowa kluczowe i umiejscowimy je na Twojej witrynie internetowej. Konsumenci zainteresowani usługami lokalnymi bardzo często wiadomości na ich temat szukają w danym momencie, kiedy pod ręką mają telefon komórkowy, nie komputer stacjonarny czy laptopa. Dlatego Twoja witryna powinna być uniwersalna, to znaczy dopasowana do telefonów komórkowych. Aby zaistnieć w lokalnych wynikach wyszukiwarki, istotne będzie również posiadanie wizytówki Twojej firmy w Google Maps. Jak sama nazwa insynuuje, jest to wizytówka, w której możesz zapisać informacje co do swojej marki – charakterystyka działalności, kontakt, godziny w których funkcjonuje. To też miejsce, w jakim nabywcy udostępniają swoje oceny o Twoich produktach i usługach. To wszystko wydaje się skomplikowane? Nie dla nas. Jesteśmy kompetentną agencją, która zadba o profesjonalne pozycjonowanie. Pruszków – angażuj się regionalnie z fachowym wsparciem.\nWSTĘPNA ANALIZA– pragniemy przeanalizować Twoją firmę oraz jej stronę internetową, w celu przygotowania dla niej audytu oraz strategię SEO opartą na lokalnych frazach.\nZAAWANSOWANE NARZĘDZIA ANALITYCZNE I MONITORING – w trakcie współpracy nasz zespół aktualnie monitoruje postępy oraz odpowiada na ruchy pozycji.\nSkuteczne SEO dla firm z Pruszków. Zapraszamy do kontaktu.


Przeżyli wspólnie pół wieku - Kociewiak.pl\nPrzeżyli wspólnie pół wieku\n„Złote Gody” to niezwykłe wydarzenie nie tylko dla Jubilatów, ale również dla ich rodzin oraz przyjaciół. Stworzenie długotrwałego i szczęśliwego związku małżeńskiego nie jest łatwe. Słyszy to każda młoda para, która decyduje się na ślub kościelny czy ślub cywilny. Jednak istnieje wiele związków, które pokazują, że można przeżyć ze sobą wiele lat i z każdym rokiem kochać się jeszcze bardziej. Właśnie dlatego złote gody, czyli 50. rocznica ślubu, to bardzo ważny i wzruszający moment dla całej rodziny, która świętuje wraz z parą małżonków.\nSiedem par małżeńskich świętowało w Skórczu Złote Gody, czyli okrągły jubileusz pięćdziesięciolecia pożycia małżeńskiego. Uroczystość odbyła się 2 września.\nNajpierw życzenia szanownym Jubilatom złożyła kierownik Urzędu Stanu Cywilnego Katarzyna Pietrzykowska, a następnie burmistrz miasta Janusz Kosecki.\nZgodność pożycia małżeńskiego, trud pracy i wyrzeczeń dla dobra założonej przed pięćdziesięcioma laty rodziny doceniony został również przez władze państwowe, dowodem czego są przyznane przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej specjalne odznaczenia - medale „Za Długoletnie Pożycie Małżeńskie”.\nUroczystego aktu wręczenia medali dokonał burmistrz Janusz Kosecki. Jubilatom wręczono odznaczenia, pamiątkowe dyplomy, kwiaty oraz upominki. Oficjalna cześć uroczystości zakończyła się wspólnym zdjęciem. Nie zabrakło lampki szampana, gromkiego „100 lat”, a także ciepłych wspomnień przy smacznym jubileuszowym torcie i kawie.\nJubileusz 50-lecia pożycia małżeńskiego obchodziły pary:\nElżbieta i Andrzej Bogaleccy\nMaria i Roman Kamińscy\nIrena i Zbigniew Kordunowscy\nKazimiera i Henryk Stachowicz\nJolanta i Jan Steinke\nAnna i Stefan Wiśniewscy\nGalina i Tadeusz Zielińscy


Karolina Gac, pośrednik nieruchomości | Morizon.pl\nmorizon.pl profile pośredników nieruchomości Karolina Gac\nNIERUCHOMOŚCI Łukasz Łabno Krakowska 13 33-100 Tarnów tel. 14 688… pokaż 14 6888 171 tel. 505-96… pokaż 505-968-822\nNumer licencji pośrednika: 14955\nOFERTA BEZ PROWIZJI OD KUPUJĄCEGO!!! Oferujemy do sprzedaży lokal mieszkalny o powierzchni 102 mkw. położony na 2. piętrze w kamienicy w centrum Tarnowa. Mieszkanie składa się z jasnej kuchni, 4 pokoi, łazienki, wc, garderoby, przedpokoju. Stan techniczny - bardzo dobry, na podłogach panele oraz płytki, stolarka okienna PCV, ogrzewanie - piec dwufunkcyjny. Instalacje: Internet, telefon, domofon. Bardzo dobra lokalizacja, dla zamieszkania jak również dla prowadzenia działalności usługowo-biurowej. Polecamy i zapraszamy na\nOferta bez prowizji od Najemcy! Oferujemy do wynajęcia lokal mieszkalny o powierzchni 85 mkw. położony na parterze w kamienicy w centrum Tarnowa. Mieszkanie składa się z 3 dużych pokoi, kuchni z jadalnią, łazienki z wc, przedpokoju. Stan techniczny bardzo dobry. W pełni wyposażone pokoje: szafy, 7 łóżek, telewizor. W kuchni meble oraz sprzęt AGD lodówka, kuchenka, czajnik bezprzewodowy. W przedpokoju szafy. Czynsz wynosi 1200zł. Dodatkowo prąd, woda, gaz, CO według zużycia. Bardzo dobra lokalizacja - ścisłe centrum miasta, w\nMieszkanie na sprzedaż, dodane: 30-10-2014\nOFERTA BEZ PROWIZJI OD KUPUJĄCEGO!!! Oferujemy do sprzedaży lokal mieszkalny o powierzchni 103 mkw. położony na wysokim parterze w kamienicy w centrum Tarnowa. Mieszkanie składa się z jasnej kuchni z wyjściem na balkon, 3 pokoi, przedpokoju, łazienki z wc, spiżarki. Stan techniczny dobry. Na podłogach parkiet, płytki, stolarka okienna stara drewniana. Do mieszkania przynależy piwnica oraz część działki. Bardzo dobra lokalizacja, ścisłe centrum miasta, w pobliżu szkoła, sklepy, centrum handlowe, przystanek autobusowy. Idealna


II FESTIWAL KAPEL PODWÓRKOWYCH - Urząd Miasta w Brzegu\nStrona główna Kalendarium wydarzeń II FESTIWAL KAPEL PODWÓRKOWYCH\nII FESTIWAL KAPEL PODWÓRKOWYCH\nII Ogólnopolski Festiwal Kapel Podwórkowych 2018 odbywa się w ramach Kresowego Jarmarku Mariackiego (21-23.09.18) na scenie plenerowej w Rynku Miejskim w Brzegu. Więcej informacji o Jarmarku i pełnym programie artystycznym znaleźć można tutaj.\nLISTA ZAKWALIFIKOWANYCH KAPEL I KOLEJNOŚĆ WYSTĘPÓW:\n14:00 – Brzeska Kapela Podwórkowa BANIAKI (Brzeg)\n14:30 – Kapela Z NASZEGO MIASTECZKA (Czerwionka-Leszczyny)\n15:00 – Kapela WIARUSY (Śmigiel)\n16:00 – Namysłowska Kapela Podwórkowa BĘC WUJA W CZOŁO (Namysłów)\n16:30 – Kapela SPOD DĘBU (Piotrków Trybunalski)\n17:00 – Kapela Z SZACONKIEM (Włocławek)\n17:30 – Kapela OLD BOBRORZE (Sławków)\n19:30 – OGŁOSZENIE WYNIKÓW I WRĘCZENIE NAGRÓD\nKONCERT LAUREATA FESTIWALU ODBĘDZIE SIĘ 23.09.2018 O GODZ. 15:00.\nBrzeska Kapela Podwórkowa BANIAKI z Brzegu (woj. opolskie)\nRok założenia 1989 r. Pierwsza kapela podwórkowa w Wojsku Polskim. Skład wielokrotnie się zmieniał. Z tamtego składu obecnie w zespole pozostało 2-ch muzyków. Kapela występuje w wielu regionalnych imprezach, na koncertach z udziałem gwiazd estrady polskiej (Rybiński, Wodecki, Drozda, Trubadurzy) w całym kraju i poza granicami m.in. w Czechach i na Ukrainie. Kapela została wyróżniona II nagrodą Kapel Podwórkowych w Chorzowie. Nagrała również płytę w Radiu Opole. Skład kapeli: Stanisław Milczanowski – akordeon, śpiew, Tadeusz Wiatrowski – śpiew, Roman Fijał – banjo, Zdzisław Konefał – kontrabas, Jacek Kietla – bęben.\nKapela podwórkowa Z NASZEGO MIASTECZKA z Czerwionki-Leszczyny(woj. śląskie)\nKapela powstała w czerwcu 1989 r. jako „Trzy Ofiary Drogi do Europy”. Od 4 lat jako Kapela z Naszego Miasteczka tworzy w gwarze śląskiej. Kapela może pochwalić się licznymi nagrodami, w tym nagrodami publiczności na różnych festiwalach i przeglądach. Osiągnięcia kapeli to: II miejsca na I Ogólnopolskim Festiwalu Kapel Podwórkowych – Brzegu w 2017 r. oraz II miejsce na 40. Ogólnopolskim Festiwalu Kapel Folkloru Miejskiego im. Jerzego Janickiego w Przemyślu w 2018 r. Skład kapeli: Józef Wolner – akordeon, Zygmunt Okoń – gitara, Józef Kozdoń – gitara basowa, Czesław Żemła – śpiew, Henryk Mały – klarnet.\nKapela podwórkowa WIARUSY ze Śmigla (woj. wielkopolskie)\nKapela Wiarusy istnieje od września 2002 r. Założycielem i kierownikiem kapeli jest Henryk Daszkiewicz. Kapela działa przy Centrum Kultury w Śmiglu. Swymi występami wzbogaca programy dni miast, festyny i biesiady organizowane przez gminy, stowarzyszenia lub inne organizacje społeczne oraz spotkania okolicznościowe. Koncertuje również poza granicami kraju. W 2007 r. uświetniła swymi występami Międzynarodowe Targi Sera i Wina w La Capella (Francja). Kapela Wiarusy w swym programie posiada utwory własnej kompozycji, piosenki biesiadne, ludowe oraz popularne szlagiery i przeboje okresu międzywojennego. Podczas koncertu piosenki i utwory muzyczne przedzielone są dowcipem i humorem. Skład kapeli: Katarzyna Jęsiek – akordeon, śpiew, Sławomir Kurzawa – gitara, śpiew, Antoni Dera – skrzypce, śpiew, Henryk Daszkiewicz – bęben, śpiew.\nNamysłowska Kapela Podwórkowa BĘC WUJA W CZOŁO z Namysłowa (woj. opolskie)\nKapela istnieje od 1976 r. W obecnym składzie od 5 lat. W swoim repertuarze ma piosenki biesiadne, ludowe, lwowskie i własne kompozycje. Kapela została wyróżniona na I Ogólnopolskim Festiwalu Kapel Podwórkowych – Brzegu 2017 r. Skład kapeli: Józef Komornicki – akordeon, Jan Cichecki – banjo, mandolina, Zbigniew Kuźniak – tara, Rafał Gońda – bęben, Arkadiusz Kaźmierczak – banjo gitarowe, Ryszard Radomiński – gitara basowa.\nKapela SPOD DĘBU z Piotrkowa Trybunalskiego (woj. łódzkie)\nKapela powstała w Mzurkach k/Piotrkowa Trybunalskiego w maju 2005 roku. Nazwa kapeli związana jest z 1000-letnim dębem, który rośnie w parku Podworskim w Mzurkach. Kapela Spod Dębu prezentuje w swoim repertuarze utwory własne. Osiągnięcia to: I miejsce na XXXIX Ogólnopolskim Festiwalu Kapel Folkloru Miejskiego w Przemyślu w 2017 roku, I miejsce na XII i XIII Ogólnopolskim Festiwalu Folkloru Miejskiego – Piotrkowie Trybunalskim (2016 i 2017 roku), I miejsce na III Ogólnopolskim Przeglądzie Kapel Podwórkowych – Świecie 2017 i II miejsce w 2018 roku. Skład kapeli: Weronika Kaźmierczak – skrzypce, Bogdan Andrzejewski – akordeon, Darek Siwak gitara, banjo, Andrzej Malicki – śpiew, Józef Stępień – bęben, Paweł Zakrzewski – gitara basowa.\nKapela z Szaconkiem z Włocławka (woj. kujawsko-pomorskie)\nKapela z Szaconkiem powstała w 2010 r. we Włocławku z fascynacji muzyków folkiem miejskim. Zespół tworzą muzycy na co dzień związani z różnymi formacjami muzycznymi. Repertuar kapeli to znane głównie z dwudziestolecia międzywojennego i powojenne utwory w nowych aranżacjach oraz własne autorskie utwory. Każdy ich koncert bawi i wzrusza do łez. W maju 2017 roku nakładem Wydawnictwa Muzycznego „Folk” ukazała się debiutancka płyta Kapeli z Szaconkiem „Klawo !”. Skład zespołu: Marcin Majewski – śpiew, Tomasz Majchrzak – akordeon, Robert Waszak – gitara, banjo, Jacek Piotrowski – gitara basowa, Mateusz Majchrzak – perkusja.\nKapela OLD BOBRORZE ze Sławkowa (woj. śląskie)\nKapela powstała w 2012r. W początkowym okresie działalności w ich wykonaniu można było usłyszeć wiele piosenek zaczerpniętych od innych wykonawców tego gatunku muzyki. W dążeniu do własnego stylu zaczęto wprowadzać do programu zapomniane piosenki z lat międzywojennych i powojennych. Stopniowo zaczęły pojawiać się okazjonalne teksty i własne kompozycje. W wielu piosenkach tematem przewodnim jest Sławków, skąd pochodzą. Występują na wielu regionalnych uroczystościach, jubileuszach, a także poza granicami kraju m.in. w Czechach, Francji czy na Ukrainie. Osiągnięcia to: III miejsce w I Ogólnopolskim Festiwalu Kapel Podwórkowych – Brzeg 2017r., II miejsce na Festiwalu Muzycznym Artystów Nieprofesjonalnych „Na Klepisku” – Katowice 2018r., III miejsce w V Ogólnopolskim Festiwalu Kapel Podwórkowych – Żarki Letnisko 2018r. Skład kapeli: Tadeusz Kańczuga – akordeon, śpiew, Jerzy Ćwikiel – gitara, śpiew, Kazimierz Kluczewski – mandolina, Antoni Michniewski – tamburyn, śpiew, Paweł Szreter – bęben, śpiew.\nREGULAMIN, KARTA ZGŁOSZEŃ, INFORMACJE DODATKOWE, ARCHIWALNE WPISY.\nSerdecznie zapraszamy do udziału w II Ogólnopolskim Festiwalu Kapel Podwórkowych – Brzeg 2018, który odbędzie się 22. września 2018 r. na scenie plenerowej na brzeskim Rynku. Głównym organizatorem Festiwalu jest Brzeskie Centrum Kultury, a imprezę honorowym patronatem objął Burmistrz Brzegu Jerzy Wrębiak.\nDo pobrania: Regulamin.pdf, Regulamin.doc, Karta zgłoszenia.pdf, Karta zgłoszenia.doc\nII Ogólnopolski Festiwal Kapel Podwórkowych – Brzeg 2018\nBrzeskie Centrum Kultury 49-300 Brzeg, ul. Mleczna 5, tel. 77 416 99 86, tel. 77 404 57 75,\n22 września 2018r. (sobota), początek godz. 14.00 – scena plenerowa na Rynku w Brzegu.\n1. Propagowanie muzykowania podwórkowego, biesiadnego, ludowego.\n2. Popularyzacja amatorskiej twórczości artystycznej.\n1. W Festiwalu mogą uczestniczyć Kapele Podwórkowe, które zgłoszą swój udział na wypełnionej karcie zgłoszenia według załączonego wzoru w nieprzekraczalnym terminie do dnia 6. września 2018 roku mailowo na adres: smbck@interia.pl lub tradycyjną pocztą na adres Organizatora. Decyduje data wysłania.\n2. Prosimy o przysłanie wraz z kartą zgłoszenia w formie elektronicznej: aktualnego zdjęcia, krótkiej historii i informacji o dotychczasowych osiągnięciach kapeli.\n3. W karcie zgłoszenia należy dokładnie opisać wymogi techniczne oraz instrumentarium grupy. Prosimy również o przesłanie ridera technicznego grupy. Organizator zapewnia jedynie sprzęt nagłaśniający. Nie zapewniamy żadnych instrumentów muzycznych.\n4. Maksymalnie na pięć dni przed festiwalem, na stronie internetowej Organizatora www.bck-brzeg.pl, zostanie umieszczona lista zakwalifikowanych kapel oraz kolejność prezentacji konkursowych w dniu festiwalu tj. 22.09.2018r. (sobota).\n6. Nadesłanie karty zgłoszenia jest równoznaczne z akceptacją niniejszego regulaminu oraz wyrażeniem zgody na nieodpłatne prawo do rejestracji występu zespołu dowolną techniką zapisu i wykorzystania nagranego materiału, a także wyrażenie zgody na publikowanie wizerunku członków Kapeli. Dokładne informacje na temat przetwarzania danych osobowych dostępne są tutaj: https://bck-brzeg.pl/informacja-o-przetwarzaniu-danych/. Dodatkowo także, w karcie zgłoszeniowej zawarto wszystkie informacje o przetwarzaniu danych osobowych.\nV. KRYTERIA OCENY I NAGRODY:\n1. Powołane przez Organizatora Jury oceniać będzie: walory artystyczne, dobór repertuaru, umiejętności i poziom wykonawczy oraz ogólny wyraz artystyczny.\n2. Dla wyróżnionych zostaną przyznane dyplomy oraz nagrody pieniężne. Dodatkowo zwycięzca otrzyma okolicznościową statuetkę. Ogólna pula przeznaczona na nagrody wynosi 6.600,00 zł z podziałem: I miejsce – 3.000,00 zł, II miejsce – 1.700,00 zł. III miejsce – 1.000,00 zł. oraz maksymalnie 3 wyróżnień po 300,00 zł. Zastrzega się możliwość innego podziału nagród przez Jury.\n3. Nagrody i wyróżnienia zostaną wręczone po obradach Jury na zakończenie Festiwalu. Werdykt Jury Festiwalu jest ostateczny.\n4. Kapela zdobywająca najwyższe wyróżnienie, zobowiązana jest zaprezentować 40 minutowy Koncert leaurata w Amfiteatrze Miejskim w Brzegu (lub innej wskazanej lokalizacji przez Organizatora) w dniu następnym tj. 23.09.2018r. Nocleg dla laureata z soboty na niedzielę (22/23.09.2018) i wyżywienie zapewnia organizator Festiwalu. Organizator zastrzega sobie prawo do rezygnacji z organizacji koncertu laureata bez podania przyczyny.\n3. Organizator nie odpowiada za żadne szkody osobiste lub materialne uczestników Festiwalu powstałe w związku z realizacją Festiwalu, z wyjątkiem szkód powstałych z winy umyślnej Organizatora.\n4. Wszelkich dodatkowych informacji udziela p. Stanisław Szymocha, tel. 77/416 99 86 wew. 106 lub mailowo: smbck@interia.pl. Korespondencję elektroniczną można także przesyłać na adres: imprezy.bck@gmail.com oraz dyrektorbck@gmail.com.\n5. Regulamin, karta zgłoszenia oraz dodatkowe informacje dostępne są także na stronie internetowej Brzeskiego Centrum Kultury: www.bck-brzeg.pl lub facebooku: www.facebook.com/brzeskiecentrumkultury.