Wall Street ze wzrostami na koniec tygodnia | Giełda\n20 GRUDNIA 2014, 8:17\nWall Street ze wzrostami na koniec tygodnia. "Świąteczna magia dalej wpływa na rynki"\nFoto: Flickr/ (CC BY 2.0)/ Alex Proimos Foto: Koniec tygodnia to kontynuacja wzrostów z poprzednich dni\nOstatnia sesja na Wall Street w tym tygodniu przyniosła kontynuację wzrostów z poprzednich dni. Wzrosty wspiera odbicie cen ropy naftowej oraz oczekiwania, że w przewidywalnej przyszłości polityka monetarna głównych banków centralnych będzie korzystna dla rynków.\nNa zamknięciu Dow Jones Industrial wzrósł o 26,65 pkt. (0,15 proc.) do 17.804,80 pkt. S&P 500 zyskał 9,42 pkt. (0,46 proc.) i wyniósł 2.070,65 pkt. Nasdaq Composite wzrósł o 16,98 pkt. (0,36 proc.) i wyniósł 4.765,38 pkt.\n- Mieliśmy ekscytujący tydzień na rynku akcji, myślę, że rajd, jaki ma zazwyczaj miejsce pod koniec roku nabrał właśnie pełnego rozpędu. Fed dał jasno do zrozumienia, że będzie cierpliwy i rynki cieszy ta deklaracja - ocenił Peter Cardillo, główny ekonomista Rockwell Global Capital.\nIndeks S&P 500 zyskał w trakcie dwóch poprzednich sesji 4,5 proc. i jest to najlepszy dwusesyjny wynik tego indeksu od trzech lat. Nastroje inwestorom giełdowym poprawił komunikat Rezerwy Federalnej wydany po zakończenie posiedzenia Fed w środę oraz stabilizacja cen ropy naftowej.\n- Świąteczna magia dalej wpływa na rynki. To, co zrobiła Yellen jest godne podziwu. Z jednej strony rynek długu zareagował wzrostem rentowności na >>jastrzębi komunikat<< Fed, podczas gdy jednocześnie silne wzrosty zanotowały rynki akcji, które dla siebie zinterpretowały komunikat jako gołębi - ocenił Kit Juckes, kierujący działem badań nad rynkiem walutowym w Societe Generale.\nRezerwa Federalna w komunikacie wydanym po posiedzeniu w środę stwierdziła, że będzie "cierpliwie" czekać na odpowiedni moment do podwyższenia stóp procentowych w USA. Prezes banku Janet Yellen w trakcie konferencji prasowej po posiedzeniu powiedziała, że Fed prawdopodobnie nie zdecyduje się na podwyżkę w pierwszym kwartale przyszłego roku.\nCzwartek na amerykańskich giełdach przyniósł kontynuację wzrostów z poprzedniej... zobacz więcej »\nFed jeszcze poczeka?\nWbrew obecnemu konsensusowi rynkowemu, zakładającemu podwyżki stóp procentowych w USA w połowie przyszłego roku amerykańska Fed powstrzyma się od tego ruchu w przyszłym roku - uważają analitycy Morgan Stanley. Ich zdaniem przed decyzją powstrzyma amerykańskich bankierów centralnych słabszy od oczekiwań wzrost gospodarczy oraz niska inflacja USA.\n"Spodziewamy się, że tak jak w poprzednich siedmiu latach, również w przyszłym roku Fed powstrzyma się od podwyżek stóp proc. Zakładamy również, że bez większych zmian pozostawać będzie rozmiar sumy bilansowej Fed" - napisali w raporcie ekonomiści Morgan Stanley.\n- Na rynkach spadła w końcu awersja do ryzyka, na pewno korzystny wpływ ma polityka banków centralnych. Niektórzy, tak jak Europejski Bank Centralny i Bank Japonii, są gotowi do luzowania, z drugiej strony Fed nie spieszy się z zacieśnianiem swojej polityki - ocenił Alessandro Bee, strateg inwestycyjny banku Sarasin.\nPo zakończeniu piątkowego posiedzenia Bank Japonii nie zmienił założeń prowadzonej polityki pieniężnej. BoJ wyraźnie zwiększył rozmiar realizowanego przez siebie programu skupu aktywów na październikowym posiedzeniu. Rynek oczekuje, że BoJ po raz kolejny zwiększy skalę QE w przyszłym roku.\nZe spółek w trakcie piątkowej sesji zyskiwały akcje producenta drukarek komputerowych spółki Xerox. Spółka doszła do porozumienia z francuską firmą konsultingową Atos w sprawie sprzedaży swojego biznesu outsourcingowego.\nSpadały akcje Nike, po tym jak słabsze od oczekiwań okazały się dane na temat zamówień na produkty spółki na okres od grudnia do kwietnia. Traciły również papiery BlackBerry po tym jak producent telefonów komórkowych podał słabsze od oczekiwań wyniki kwartalne.


Czy policjanci mają prawo nagrywać obraz i dźwięk, podejmując… - halogorlice.info\nCzy policjanci mają prawo nagrywać obraz i dźwięk,…\nCzy policjanci mają prawo nagrywać obraz i dźwięk, podejmując interwencję w miejscu prywatnym?\nNowym pomysł informacyjno-edukacyjny, który mundurowi nazwali „Czy wiesz, że?”.\nCzy wiesz, że Policjanci mają prawo nagrywać obraz i dźwięk, podejmując interwencję w miejscu prywatnym?\nMarysia 15.09.2019, 20:38\nNajwięcej interwencji to jest przy ulicy Kościuszki bo tam mieszkają same problemy.\nOna 15.09.2019, 15:34\nKażdy powinien mieć w domu monitoring przynajmniej tam gdzie może być Policja czyli przy wejściu.\nKolega 11.09.2019, 23:06\nPogodzą Wszystkich. Pawlak wezwie Policje że Kargul zakłóca cisze nocną a to jest wykroczenie lub o coś podobnego. Policja na posterunku przejrzy zapis z kamery ze 100 razy i znajdzie na Pawlaka jakieś przestępstwo i Pawlaka zamkną, bo jak ktoś coś szuka to zawsze znajdzie i Pawlakowi się odechce donosów.\n~~~~ja 11.09.2019, 13:04\nMaja prawo czy obowiązek? Moim zdaniem powinni mieć obowiązek gdyż czasem w tracie takich interwencji pozwalają sobie na zbyt wiele a później w przypadku zażalenia nie ma dowodów. Gdyby był obowiązek to policjant musiałby pokazać nagranie z jej przebiegiem i to mogłoby być dowodem w sprawie.\nGość 11.09.2019, 17:41\nPozwalaja czasem sobie ale dlatrgo ze ciagle maja do czynienia z patologia kazdego typu . Tym co nas kowaslkich moze spotka raz w zyciu to dla nich chleb powszedni więc jesli ktos pod wpływem uzywek krzyczy Ty H*** itp to on nie bedzie mowil prosze pana\nanna 13.09.2019, 20:57\ntez sue z tym zgadzam. Ktoras z kolei interwencja dziennie i słuchanie pijaków czy awanturników. A nagrywanie dla obopólnego dobra gdyż będzie to dla nas obywateli możliwością odwołania czy skargi ale tez dla policjanta który rożne sytuacje zastaje. a ludzie jak ludzie - sa problemowi i czasem wymyślają coś czego nie było.\n~~~~ja 13.09.2019, 06:09\nNiestety, właśnie jednak powinien to jedno a drugie policjant też miałby podstawy aby wobec takiego typa wyciągnąć PRZEWIDZIANE PRAWEM konsekwencje.\nNie jestem typem "JP na 100%" ale wiem jak wyglądają interwencje, bo nie jedno się widziało i słyszało i nikt mi nie powie, że policja jest święta.\nkk 11.09.2019, 11:41\nJestem za nagrywaniem interwencjj.


Zasiłek z MOPS ujawnia miejsce zamieszkania - Dziennik Warto Wiedzieć\nMatka dziecka pobierała świadczenia w postaci zasiłku pielęgnacyjnego oraz zasiłek rodzinny i jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia dziecka. Pobieranie tego typu świadczeń pozwala na przyjęcie, że matka dziecka zamieszkiwała na terenie danego miasta na prawach powiatu - tak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. I OW 198/18.\nNiniejsze postanowienie zapadło w sprawie, w której małoletni został umieszczony w rodzinie zastępczej. Powstał negatywny spor o właściwość, ponieważ żaden powiat nie chciał ponosić wydatków na jego opiekę i wychowanie. Jeden z powiatów wniósł do sądu administracyjnego o rozstrzygniecie sporu o właściwość z miastem na prawach powiatu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Sąd Rejonowy postanowił o pozbawieniu rodziców władzy rodzicielskiej i umieścił małoletniego w rodzinie zastępczej. Następnie Sąd ten zmienił swoje postanowienie i ustalił miejsce zamieszkania małoletniego w każdorazowym miejscu zamieszkania rodziny zastępczej.\nPCPR wysłał do MOPS w mieście powiatowym projekt porozumienia w sprawie przyjęcia dziecka, warunków jego pobytu oraz wysokości wydatków na jego opiekę i wychowanie w rodzinie zastępczej. MOPS odmówił jednak ponoszenia wydatków, gdyż uznał się za niewłaściwy w sprawie.\nZgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy wskazywał, że matka małoletniego zamieszkiwała w mieście powiatowym, a pobyt w innym powiecie miał charakter okazjonalny i sprowadzał się do wizyty u rodziny, w której urodził się małoletni. Zamieszkanie w mieście powiatowym zostało także potwierdzone tym, że matka dziecka otrzymywała zasiłki i inne świadczenia np. jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia się dziecka od tamtejszej placówki pomocy społecznej. NSA podkreślił, że sytuacji tej nie zmienia okoliczność, że MOPS uznał wypłacone jej świadczenie rodzinne za nienależnie pobrane i podlegające zwrotowi, ponieważ było to konsekwencją otrzymania postanowienia sądu rejonowego, które pozbawiło rodziców władzy rodzicielskiej nad małoletnim. Natomiast inne świadczenia nadal były pobierane z ośrodka w mieście powiatowym. Ponadto zamieszkanie małoletniego w tym mieście zostało poparte wyciągiem z dokumentacji ewidencji ludności.\nOznacza to, że małoletni przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej miał miejsce zamieszkania w mieście powiatowym, bowiem zgodnie z art. 26 § 1 Kodeksu cywilnego, miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców, albo tego z rodziców, któremu przysługuje władza rodzicielska. Zatem to właśnie miasto powiatowe będzie ponosić wydatki na wychowanie i opiekę małoletniego.\nPostanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2018 r, sygn. I OW 198/18


30 000, inne organizacje mówią natomiast nawet o 500 000 biednych. Pół miliona Polaków.\nProblemy z liczbami mogą wynikać z braku zgodności co do definicji ciężkiej sytuacji życiowej. Kim jest bezdomny? Ten, który śpi pod kartonem? Ten, który na próżno ogrzewa ruinę w której mieszka? A może alkoholik, który żebrze? Jedno jest pewne, liczby ich nie interesują. Polscy bezdomni zainteresowani są jedynie tym jak przeżyć. Kim są? To ci bez dachu nad głową, mieszkający w złych warunkach i z wielką niepewnością co do przyszłości, pracujący za najniższe stawki. Wieloma słowami można opisać ich trudne życie. Jak reaguje na nie rząd w tym zimowym okresie? Namawia obywateli do wykręcenia numeru 112, gdy tylko ujrzą stojącą pod ich oknem osobę w potrzebie. W ciągu tygodnia dobiegającej do końca zimy, w skutek fali największych mrozów, zmarło więcej niż 50 osób. W tym samym czasie, 190 osób zmarło w wyniku zatrucia tlenkiem węgla. Pozostają co prawda schroniska z ogrzewanymi pomieszczeniami. Lecz nawet bezdomni narzekają na przyjęcie. Tylko niektóre oddziały nie powinny mieć sobie nic do zarzucenia, w pozostałych natomiast: „Pytają się nas nawet o pieniądze, aby mieć na jedzenie”, mówi jeden z bezdomnych, i dodaje: „Nie można grać życiem innych ludzi”.\nSą i przyjaźnie i kłótnie\nW Warszawie bezdomni ukrywają się. Jak we wszystkich aglomeracjach, nocą, przystanki tramwajowe i stacje metra zamieniają się w ich noclegownie. W centrum miasta widać jedynie garstkę z nich. Zdecydowana większość z nich wybrała opuszczone domy, zapomniane ogródki działkowe, śmietniki. Faworyzują południową część stolicy, po lewej stronie Wisły - rzeki, która dzieli stolicę na dwie części: bogatą i biedną.\nPracownicy socjalni wyruszają, aby szukać bezdomnych. Po opuszczeniu oświetlonych ulic miasta, muszą przejechać jeszcze kilka kilometrów. Parkują swój samochód i dalej podążają już pieszo błotnistymi, prowizorycznymi ścieżkami. W bezpiecznym odstępie od drogi, w głębi drzew znajduje się ogród działkowy, który wydaje się opuszczony. Tutaj mieszka kilku bezdomnych. Każdy z nich ma swoją budkę, załataną z wszelkich dostępnych pod ręką środków. Jako sąsiedzi, organizują sobie życie, tak jak to ma miejsce w prawdziwej społeczności. Wytrzymują dzięki temu, że udaje im się utrzymać pozory „standardowego” życia. Są i przyjaźnie i kłótnie.\n„A! To Wy! Chodźcie, pomóżcie mi więc!”. Starsza kobieta zbliża się do jednego z pracowników z garnkiem w ręce. Biorą go od niej i napełniają barszczem czerwonym. Policzki czerwone od zimna, zszarzała skóra, popękane tenisówki. Prowadzi pracowników socjalnych do serca swojej „dzielnicy”. Pies nie przestaje szczekać. Tym razem to nie on znajduje się w centrum sąsiedzkiej niezgody, lecz pies mężczyzny, który mieszka zaraz obok. „Zostawił swoje zwierzę na zewnętrz, na całą noc! Nie mogę się naraz zajmować jego psem i moim, rozumiecie o co mi chodzi!? Ten facet zawsze wszystko komplikuje!”. Mąż starszej pani, schowany za jej ramieniem, przytakuje. Sąsiedzka kłótnia, taka jaką wszyscy znamy. Ale tutaj, ta para żyje w skandalicznych warunkach. Przy wejściu do ich chatki leżą śmieci wszelkiego rodzaju drewniane palety, puszki po konserwie, torebki plastikowe i różne inne drobiazgi. Żyją jedynie z pomocy pracowników socjalnych, którzy przynoszą im jedzenie proponując również opiekę w schronisku. Mimo to, oni wolą zostać tam i stwarzać pozory życia, aby nadać temu wszystkiemu sens.\n„Jak tutaj udaje mi się żyć? Dzięki mojemu wózkowi!”\nKilka metrów od tego miejsca, Władysław ma w domu odwiedziny. Wita gości krótko, ale serdecznie. Wewnątrz budki, w radiu lecą przeboje. „Goście” usadowili się przy drinku, na drewnianych ławkach na których ułożono znalezione koce, jeden obok drugiego. Duża, wełniana zasłona zakrywa drzwi wejściowe i chroni od wiatru. „Mieszkamy tutaj w dwójkę, ale dzisiaj jest sporo ludzi. Mam gości ” – tłumaczy mężczyzna z setką zmarszczek na twarzy. „Jak tutaj udaje mi się żyć? Dzięki mojemu wózkowi ! Zbieram puszki i opakowania po konserwach na ulicy albo na wysypiskach śmieci. A później je sprzedaję”. Władysław zarabia 4 złote na kilogramie metalu. Mniej niż euro. Przecina on miasto od początku do końca, aby zebrać do 20 kilogramów puszek. „W wózku mogę ich wiele zmieścić”. Wokół niego znajduje się wiele śmieci. Są to siedliska dla bakterii chorób zakaźnych, tymczasowo zamrożonych i nieaktywnych.\nKlaudia, jego towarzyszka życia, ich pies i kot, nie mieszkają w ogródku działkowym, ale w starym opuszczonym budynku. Dom jest taką ruiną, że jest bliski rozpadu. Próbują przetrwać zimę poprzez znalezienie drewna na opał. Robią to ze strachem, że będą ścigani przez administrację tego opuszczonego miejsca. „Bardzo trudno się tak żyje. Muszę znaleźć drewno, aby się ogrzać. A tego prawie już nie ma. Gdzie pójdę go szukać? Do śmietnika jest niedaleko. Zdarza się, że zabiorę stamtąd paletę, ale to ledwo wystarcza, aby ogrzać się przez cały dzień”. Jeden z pracowników zanosi jej również zupę, konserwy i chleb. Ale nie każdego dnia. Jak więć żyć? „Jedzenia szukam w koszach na śmieci. Nie zdarza mi się, że za każdym razem coś znajdę, ale czasami trafię na jakieś resztki”. Krucha Klaudia walczy każdego dnia, aby wyżywić Władysława, psa i kota. Swoją rodzinę. To wszystko co jej pozostało.\nFot.: © VirginieWojtkowski: wideo: DZLepirate100/YouTube


Litery 3D ze Styroduru - Katalog Kociraj - profesjonalny katalog stron\nStudio AP Reklama oferuje klientom artykuły reklamowe wysokiej jakości. Nasza agencja reklamowa zapewnia kompleksową obsługę od wykonania projektu reklamy począwszy, do montażu. Firma koncentruje się na reklamie zewnętrznej oraz targowej. AP Reklama jest producentem liter przestrzennych ze Styroduru i plexi: litery przestrzenne, szyldy reklamowe, logo 3D, znaki i formy. Wśród usług firmy znajdują się również: projektowanie logo firmowego i grafiki reklamowej, identyfikacja wizualna, tworzenie stron www. Dodatkowo w ofercie można znaleźć ploterowe wycinanie liter i grafiki z folii PVC, obróbkę laserową i termiczną tworzyw sztucznych, wydruki na folii, banery reklamowe, tabliczki z pleksi. Dla firm reklamowych przewidziane są atrakcyjne rabaty. Pełna oferta na stronie internetowej firmy.\nUrl do strony: www.ap.net.pl\nSzczegóły strony www.ap.net.pl\nTen wpis czytało 371 userów, z czego 10 postanowiło dowiedzieć się więcej i wejść na stronę.\nszyldy reklamowe, litery 3d, litery przestrzenne, logo 3d, agencja reklamowa, wycinanie liter, studio reklamy, strony www\n60 2 61\nOd dawna wiadome jest, że dobra reklama to trampolina do sukcesu. Forma reklamowania jest bardzo różna, ale najskuteczniejsza będzie taka, która zostanie zapamiętana przez klientów i będzie mieć pokrycie w imponujących zyskach. Jedną z takich trafionych form reklamy są słodkie łakocie reklamowe, bo przecież każdy je uwielbia, a ... » czytaj więcej


Programy magazynowe i sprzedażowe Smart - teatr graciarnia\nHome » Online » Oprogramowanie » Programy magazynowe i sprzedażowe Smart\nDodane: 2017-01-12 :: Kategoria: Online / Oprogramowanie\nSmart system to rozwiązanie, które doskonale się sprawdzi w małych i dużych przedsiębiorstwach. Inteligentne oprogramowanie dla firm znacznie usprawnia pracę i jest łatwe w obsłudze. W ofercie jest program magazynowy (Smart sprzedaż), program do zarządzania gotówką (Smart Kasa) czy program do zamówień towarów u dostawców (Smart Zamówienia). Programy są rekomendowane zarówno przez niewielkie firmy, jak i znane korporacje, między innymi: Media Saturn Holding Polska, Semi Elektronik czy Astherm. Dobry program magazynowy pozwala na szybką pracę oraz unikanie podstawowych błędów w pracy. To nowoczesne i intuicyjne rozwiązanie, które warto zakupić dla firmy i cieszyć się komfortem pracy. Program jest sprawdzony, gdyż powstał już piętnaście lat temu.


Książnice Wielkie. Zjazd absolwentów Szkoły Podstawowej | Dziennik Polski\nKsiążnice Wielkie. Zjazd absolwentów Szkoły Podstawowej\nRED 24 lipca 2019, 11:09\narchiwum SP w Książnicach Wielkich\nZ okazji 60. rocznicy otwarcia nowego budynku Szkoły Podstawowej im. Piotra Barylaka w Książnicach Wielkich odbył się szkolny zjazd absolwentów. Uczestniczyło w nim ponad 160 dawnych uczniów.\nAbsolwenci przybyli nie tylko z Książnic oraz sąsiednich Biskupic, Koszyc, czy Łapszowa. Byli goście z odległych zakątków Polski, ale też z Norwegii, Francji, USA, nawet Zambii.\nInaugurującą spotkanie mszę odprawili księża absolwenci Tomasz Rusiecki i Janusz Mularz oraz proboszcz Wiesław Baran i wikariusz Andrzej Pragnący. Na organach grał Hubert Król, alumn kieleckiego seminarium duchownego, również absolwent książnickiej szkoły. Byli uczniowie czytali też Ewangelię i wezwania modlitwy wiernych przygotowane przez Janinę Brzozowską. Wcześniej delegacje zapaliły znicze na grobach zmarłych nauczycieli i szkolnych kolegów.\nHonorowymi gośćmi uroczystości byli nauczyciele emeryci: Władysława Magiera, Zenona Król, Maria i Andrzej Oziębłowie, syn patrona szkoły Jan Barylak, Jadwiga Wójcik (współautorka książki „Dzieje Szkoły Podstawowej w Książnicach Wielkich”), była dyrektor Teresa Domagała i była nauczycielka języka angielskiego Anna Król. Dyrektor szkoły Jan Krepa odczytał listy od prof. Władysława Kupiszewskiego oraz Teresy Michalec–Radziszewskiej, którzy ze względu na stan zdrowia nie mogli uczestniczyć w zjeździe. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że profesor Kupiszewski jest synem Kazimierza Kupiszewskiego, przewodniczącego Komitetu Budowy Szkoły i wieloletniego przewodniczącego Rady Rodziców.\nZjazd prowadzili Maria Neumann (z domu Bożek) i Jan Bożek. Wspomnienia o szkole i nauczycielach opracowała i przedstawiła Janina Brzozowska (z d. Kupiszewska). Specjalnie na tę okazję przygotowano wystawę szkolnych kronik i archiwalnych zdjęć. W „podróż” do znajomych miejsc pociągiem jubileuszowym „Piotr Barylak” zabrali absolwentów obecni uczniowie szkoły. W programie artystycznym zaprezentowali tańce ludowe, piosenki i wiersze. Uczniowie siódmej klasy wystawili „Balladynę”, dramat, który był przed laty prezentowany na szkolnej scenie. Kilkadziesiąt lat temu rolę Balladyny zagrała Marysia Magierzanka, jej siostrę Alinę Danusia Dońcówna, a hrabiego Kirkora Marian Grzyb z Zagaja.\nPo części artystycznej przyszedł czas na spacery po szkole, odszukanie kolegów z klasy, pamiątkowe fotografie i wspomnienia.\nksiążnice wielkie szkoła


AnnaSophia Robb w kolorowej stylizacji (FOTO) - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Annasophia Robb » AnnaSophia Robb w kolorowej stylizacji (FOTO)\nannasophia robb tiulowa spódnica stylizacje gwiazd\nannasophia robb/Fame Flynet\nAnnaSophia Robb, jako młoda Carrie Bradshaw, stała się już ulubienicą paparazzi. Mamy dla Was kolejną porcję z palny zdjęciowego serialu Pamiętniki Carrie, który cieszy się ogromną popularnością.\nPo raz kolejny możemy zobaczyć aktorkę w zestawie w stylu lat 80. z burzą loków na głowie. Anna Sophia tym razem zaprezentowała się w tiulowej białej spódnicy, panterkowej bluzce i zielonym płaszczyku.\nNa uwagę zasługują też stylizacje serialowych koleżanek Carrie. Jak oceniacie te zestawy? Chciałybyście powrotu w modzie do tamtych lat?\nSerialowe stylizacje przyjaciółek Carrie:\nGaleria zdjęć: Szalone stylizacje młodej Carrie Bradshaw\nSzalone stylizacje młodej Carrie Bradshaw - różowa torebka\nCzytano: 7771 razy\nAnnaSophia Robb znowu jako Carrie Bradshaw (FOTO)\nKolejna stylizacja z planu The Carrie Diaries.\nAktorka elegancka na co dzień. 56-letnia Melanie Griffith nie stroni od botoxu i operacji plastycznych, co niestety odbiło się na jej urodzie. Całe szczęście gwiazda nadal może pochwalić się doskonałym gustem i nawet na co ... czytaj więcej


1876 – ks. Mieczysław Maliński\nOd pierwszej chwili, gdy znalazła się na polskiej ziemi, była wstrząśnięta tym wszystkim, co widziała. Teraz była w pociągu i przynajmniej mogła obserwować to, co się wokół niej działo, z pozycji siedzącej, po prostu nie uginały się pod nią nogi na widok tej nędzy, która ją bez przerwy otaczała. Jechała przez jedno wielkie pogorzelisko, przez stratowany świat. Mijała spalone wsie i osiedla, zrąbane pociskami artylerii budynki, oglądała leje, głębsze, płytsze, okopy biegnące polami zygzakiem. I wciąż groby. Mówiły o nich krzyże. Czasem wielkie, na pagórkach, z pewnością mogiły zbiorowe, i te pojedyncze, nad rowem biegnącym wzdłuż drogi, pod płotem, na skraju lasu, olszynki – widać tam gdzie padł, tam go zakopywali. Tylko kto zakopywał. Przecież tu wszyscy powinni byli zginąć. Jak się mógł zachować ktokolwiek jeszcze po tym trzęsieniu ziemi trwającym cztery lata. Dziwiło ją to, że pociąg wciąż jechał. Tylko gdy przekraczali jakieś rzeki czy rzeczki, zwalniał biegu i ostrożnie sunął po prowizorycznych mostach – dawny most straszył swoimi żelaznymi kratownicami powyginanymi, poskręcanymi w konwulsyjne kształty, wypchniętymi jakąś potężną siłą wybuchu w górę. Boże! Cały czas prześladowała ją, towarzyszyła jej melodia Eine kleine Nachtmusik, na wpół żałobna, na wpół religijna, na wpół rzewna, na wpół pełna nadziei, na wpół tęskna.\nAle to, co ją napełniało takim bólem i przerażeniem, to nie były krajobrazy z pościnanymi koronami drzew, pnie rozdarte, rozczapierzone jakimiś uderzeniami pocisków, osmalone kominy sterczące z zapadniętego dachu, ale ludzie. Ci, co jakimś cudem przeżyli tę lawinę ognia i stali, mordów i gwałtów, jakimś przypadkiem, jakimś zrządzeniem Opatrzności – i żyli. Przeważnie o ziemistych twarzach, zapadniętych policzkach. Niscy, chudzi. Inne pokolenie. Ubrani biednie, czasem rozpaczliwie biednie, w rzeczy połatane, znoszone, nie wiadomo po kim odziedziczone, coraz to „z innej parafii”, czasem wprost do śmiechu – gdyby nie do płaczu. Ale jeżeli ona nie obłapiała ich z płaczem, jeżeli nie całowała pełna winy, że jej wśród nich w tamte lata nie było, że sama nie jest taka jak oni, że jadła codziennie przynajmniej trzy razy, że spała na czystej pościeli, że jest ubrana przyzwoicie, że jest odżywiona, zadbana, dostatnia, jeżeli nie przepraszała ich, nie współczuła, to dlatego, że oni sami sobie nie współczuli. Owszem, byli tacy, którzy po wejściu do przedziału rzucali się na ławkę i zasypiali natychmiast, sprawiając wrażenie skrajnego wyczerpania. Ale to były wyjątki. Poza tym wszyscy trwali w jakimś opętańczym ruchu. Jakby, zanim umrą z głodu czy ze zmęczenia, musieli jeszcze dom spalony odbudować, płoty poprzewracane postawić, zasadzić nowy sad. Jeżeli im nie współczuła, to dlatego, żeby ich z tego opętańczego, twórczego transu nie obudzić. Niech do końca nie wiedzą o tym, jak są biedni, jak wyczerpani, jak pokrzywdzeni przez Europę, jak są doświadczeni przez Boga. Niech im się zdaje, że wszystko jest normalne, że wszystko jest, jak być powinno, choć naprawdę tak być nigdy nie powinno, choć jest to zbrodnia o pomstę do Boga wołająca.\nPrzed paru dniami przejeżdżała przez Niemcy, które na cały świat zawodziły, że zostały skrzywdzone. Boże, przecież na teren Niemiec nie wkroczyła stopa obcego żołnierza. Nie ma jednego zwalonego domu, jednego drzewa uszkodzonego pociskiem. A co Polska na to? Jakie porównanie z tym krajem?\n– Pani, my by se dali radę ze wszystkim, ale przecie pani wi, szarpią nas na wszystkie strony. Plebiscyt na Mazurach, plebiscyt na Śląsku, powstanie na Śląsku, walki z Czechami o Śląsk Cieszyński. Niezałatwiona sprawa Gdańska. Nie chcą nam go dać. A oprócz tego walki na całej granicy wschodniej.\nBoże, przecież wiedziała, że tak jest. Czytała o tym w prasie duńskiej. Jak można. Jak mogli to zrobić ci, którzy siebie nazywają mocarstwami. Jak mogli nie stworzyć warunków życia dla tego umęczonego narodu. Jak mogą zmuszać go do handryczenia się o granice. Oni nie mają siły żyć, a muszą prowadzić wojnę. Najchętniej by się wróciła, aby krzyczeć na cały świat, dopominać się o sprawiedliwość. Ale dokąd? Do kogo? Do Berlina, do Wiednia, do Paryża? Do kogo? Kto ją wysłucha? Kto pomoże? Kogo to obchodzi? Wobec tego jechała i powstrzymywała łzy rozpaczy, bezsilności, oburzenia, wściekłości. I to Anglia. Torpeduje każdą akcję na rzecz Polski, sprzeciwia się. Bo dba o równowagę sił w Europie. Bo się boi zbytniego osłabienia Niemiec i wzrostu potęgi Francji. „Nie, nie myśleć, bo zwariuję”.\nWracała wspomnieniem do spotkania z kardynałem Dalborem w Poznaniu, sprzed paru dni, do poświęcenia sztandaru wojskowego w czasie Mszy świętej polowej na placu Wolności, wobec otaczającego ołtarz czworoboku oddziałów żołnierskich, wobec tłumów wypełniających bez reszty ten plac – jako do czegoś nierealnego. Nie z tej ziemi. Również podobnie ukazywała jej się rozmowa z nuncjuszem apostolskim Achillesem Rattim, w Warszawie.\nWyciągnęła jakieś jedzenie, które jeszcze wiozła z Aalborga. Poczęstowała współsiedzących. Przez chwilę wzmogło się zainteresowanie jej osobą. Posypały się pytania – pytała i ona. Broniła się przed słowem „cudzoziemka”.\n– Tak, tak, ja z Krakowa, choć nie było mnie tam parę lat.\nBoże! Jechała do Krakowa, bo nie mogła nie jechać. Jak jedzie dziecko do domu rodzinnego po latach rozstania – wędrowania po rozmaitych drogach świata. Starowiślna to był jej dom rodzinny, który wybrała, wkładając ubiór tego domu, habit urszulański. Spędziła w nim przecież 21 lat, w tym przez trzy lata była przełożoną – matką tego domu. Jechała do Krakowa, bo chciała wrócić do Polski i przyłożyć rękę do jej odbudowy, poświęcić resztę życia i pracy dla niej. Choć byli tacy, a właściwie wszyscy tam ją namawiali, żeby została, bo przecież dość Polaków w Danii, Norwegii i Szwecji, którymi się trzeba opiekować, którym trzeba pomóc wychowywać ich dzieci. Dla niej była to tylko skala potrzeb: Polska bardziej potrzebuje jej pracy. I teraz, jadąc przez ten zdruzgotany, tak straszliwie poraniony kraj, stwierdzała, że słuszna jest jej decyzja. Chciała dołączyć się do Starowiślnej. Nawet to sobie już wszystko wymyśliła. Będą drugim szwadronem urszulańskim: tym do niższych posług. Urszulanki czarne będą robiły to, co robią: wychowywały dziewczęta, a one, bezhabitowe, zajmą się sprawami ad extra, ot, tak jak jest na przykład w klasztorach o ścisłej klauzurze: jedne siedzą całe życie zamknięte za klauzurą, ale są „zewnętrzne” siostry, które załatwiają wszystko, co potrzeba do życia. Tylko rozszerzyłoby się ich zadania i kompetencje na opiekę nad starymi, chorymi, na ochronki, żłobki. Była ciekawa Starowiślnej. Kto tam teraz jest? Kto jest z jej grupy? Na dobre wyjechała w 1907 roku, teraz jest 1919, październik. Przecież ze względu na potrzeby, jakie wojna stworzyła, musiały zmienić, zaadaptować się do sytuacji. „Może nawet habity zrzuciły i są też w strojach świeckich, jak my”. Jakoś o tym nigdzie w listach nie było. Ale w końcu wszystko jest możliwe. Szkoda, że nie zastanie już żelaznej – albo odwiecznej – przełożonej: matki Stanisławy Sułkowskiej, która zmarła jeszcze przed wojną.\nDworzec w Krakowie taki sam jak był: mały, tylko bardziej brudny, bardziej pełny ludzi. Wzięła fiakra. Numerowy załadował walizki i pojechała. Rozglądała się ciekawie. Nic się nie zmieniło. Tylko kamienice dawno nietynkowane, niemalowane. Jakieś mniejsze, jakby się zapadły w ziemię. I ulica węższa. Tylko te same niebieskie, choć bardziej wyblakłe tramwaje. Tylko Planty te same. Teraz w złocie klonów, w czerwieni buków, ale zwłaszcza w brązie kasztanów. Kasztany na Plantach. Boże, zawsze dziewczęta na spacerach tak skrzętnie zbierały świeżo spadłe, pachnące gorzko, jeszcze wilgotne kasztany, a potem wyrabiały za pomocą zapałek czy nawet drucików rozmaite ludziki, zwierzątka, stwory.\n– Widać szanowna pani wraca z dalekiego świata – zagadał fiakier, odwracając się ku niej ze swojego kozła.\n– Nie z takiego znowu dalekiego. Cieszę się, że Kraków ocalał.\n– Ano ocalał. Widać ktoś tam na górze za nami orędował. Może królowa Jadwiga nas od nieszczęścia uchroniła.\nAle nie miała ochoty na rozmowy. Wyczuł to właściciel lakierowanej na czarno dryndy, podciął konia i zagadał do niego:\n– Wio, maluśki.\nPrzejeżdżali koło wylotu Mikołajskiej, gdzie pomiędzy drzewami bielał klasztor sióstr dominikanek. Po lewej stronie straż pożarna i już Starowiślna. Wreszcie Starowiślna. To samo wrażenie: nic się nie zmieniło. Tylko budynki zawsze i dotąd we wspomnieniach ogromne, okazałe, zmniejszyły się i przygasły.\n– Jesteśmy na miejscu – oświadczył fiakier w meloniku.\nZerkała na bramę, czy ktoś z furty nie wybiegnie witać ją i zabierać bagaże. Ale nikt nie wychodził. Wobec tego przy pomocy fiakra zgarnęła to, co wiozła, i weszła. Na furcie obca twarz.\nZabolało ją to „pani” w jej domu.\n– Do matki przełożonej.\n– Nie wiem, czy jest wolna. Proszę do rozmównicy. Ja pomogę wnieść bagaże. A jak godność pani?\n– O, matka i siostry spodziewały się pani – siostry, nie wiem, jak mówić – powiedziała speszona i chciała odejść.\n– Mogę wejść na chwilkę do kaplicy?\n– Ależ proszę. Ja pójdę zawiadomić matki.\nWeszła do kaplicy. Taka, jaka była. Uśmiechnęła się do siebie na widok swoich malowideł, którymi kiedyś ozdobiła kaplicę. „No, dość tego rozglądania się” – skarciła siebie. Zakryła twarz dłońmi. „Boże, dziękuję Ci, żeś mi pozwolił wrócić”. Czuła, jak odpływa z niej napięcie, które w sobie niosła przez podróż po Polsce, przez czas jej tu nieobecności. Jak spada z niej cała odpowiedzialność za siebie, za swoją gromadkę, za przyszłość, która stała przed nią wielkim znakiem zapytania. Złożyć u stóp Boga, jak składał rycerz swoją zbroję po ciężkich bojach. Powrócić do posłuszeństwa, gdzie o losach, o poszczególnych przedsięwzięciach decydują przełożeni. Być wreszcie zwyczajną siostrą. Posłyszała za drzwiami kaplicy kroki, szepty, śmiechy. Już zaraz usłyszała otwierane drzwi, koło siebie poczuła ludzi. Spojrzała. Klęczały obok niej stare przyjaciółki, uśmiechnięte, tak samo jak ona chyba dziękujące Bogu za jej szczęśliwy powrót do domu. Jeszcze chwilka i już wychodziły na korytarz. Rzuciły się sobie w objęcia.\n– Wreszcie. Doczekać się nie mogłyśmy. Jak dobrze, że znowu jesteś wśród nas. Ale teraz już zostaniesz na zawsze. Już tam nie wrócisz.\n– Dajcie jej spokój, bo ją udusicie. Najpierw trzeba jej coś zjeść, przecież jedzie z Warszawy i na pewno umiera z głodu.\nChociaż protestowała, że wcale taka głodna nie jest, dała się zaciągnąć do refektarza i zaczęło się. Rozmowy, rozmowy, rozmowy. Co się zmieniło przez tyle lat, kto umarł z tamtych sióstr, kto jest przy życiu.\n– Jak przetrwałyście wojnę? Jak przeszłyście oblężenie Krakowa przez Rosjan? Ewakuowano was? Ile, kto pozostał? Co z gimnazjum? Ile dziewcząt w internacie?\n– U nas wszystko bez zmian. Cóż tu się może dziać wielkiego. Ale ty opowiadaj, co w wielkim świecie słychać. Co tam się dzieje. Jak doszły do nas słuchy, zjeździłaś ze swoimi wykładami całą Skandynawię. Byłaś podobno nawet u króla duńskiego, który cię o Polskę wypytywał. Współdziałałaś z Paderewskim, Sienkiewiczem, Osuchowskim. To się liczy, nie to co my tu w swoim codziennym młynie kręcimy się dokoła.\nSłuchała ich i myślała sobie akuratnie coś przeciwnego. Nie, nieprawda, ważny jest właśnie ten codzienny młyn, wszystko tamto to tylko pomoc mniej lub więcej nieporadna, by mogła funkcjonować ta właśnie codzienność w miarę normalnie. Ale opowiadała, choć pokrótce, żeby nie myślały, że chce zatrzymać dla siebie tamte wspaniałości.\n– Ale co dalej z nami?\n– Wszystko to, co było dotąd, stanowiło przerwę wynikającą z okoliczności – z trudności, jakie stwarzała Rosja carska, a potem mój pobyt w Szwecji i wojna. Ale ja się czuję urszulanką ze Starowiślnej i chcę być nią w pełnym wymiarze. Dotąd miałam rozmaite dyspensy papieskie, ale teraz dość tego: chcę wrócić do was.\n– Cudownie. A co zrobisz z siostrami, które się dołączyły do ciebie?\n– Jak to „co”, razem z nimi chcę przyjechać tutaj na Starowiślną.\n– Przecież każda para rąk przyda się Polsce.\n– Ale na jakiej zasadzie one miałyby wejść w nasze domy. Ty robisz trochę co innego, żyjesz inaczej. Tym bardziej, że, jak słyszymy, założyłaś jakąś ochronkę. I to już nawet nie w Szwecji, ale gdzieś w Danii.\n– Nie miałam wyjścia. Trudno mi było pozostać obojętną na to, co tam się dzieje. Wyobraźcie sobie. Na terenie samej Danii znajduje się 16 tysięcy polskich robotników zatrudnionych głównie w gospodarstwach rolnych. Wojna odcięła ich od ojczyzny. I postępowało wynarodowienie i odchodzenie od Kościoła katolickiego. A przy tym, jak to w życiu bywa, umierały matki, umierali oboje rodzice. Stąd rosła potrzeba jakiejś ochronki dla tych półsierot i sierot. Chętnie brały te dzieci duńskie ochronki, ale to oznaczało naturalnie natychmiastowe wynarodowienie. Zwrócił mi na ten fakt uwagę ojciec Sassen, kamilianin. Znalazł w Aalborgu willę. Sprzedałam wobec tego domy w Djursholmie pod Sztokholmem i przeniosłam Instytut Języków do Aalborga.\n– No, ale zdajesz sobie chyba sprawę, że to już nie nasza, urszulańska, działalność.\n– A cóżbyś ty zrobiła, gdybyś się znalazła w takiej sytuacji?\n– Nie wiem, co bym zrobiła. Ja tylko stwierdzam, że to nie są obszary działalności urszulanek, przynajmniej naszych polskich urszulanek. My mamy wychowywać dziewczęta i nic więcej. Innymi sprawami niech się zajmują inne zgromadzenia.\n– Ale jak nie ma tych innych zgromadzeń? Ale jak nie ma kto?\n– Pan Bóg powoła innych ludzi.\n– A jak widzisz, że to do ciebie skierowany głos Boży.\n– No to wtedy musisz odejść z tego zgromadzenia i założyć nowe. Zresztą ty masz swoją autonomię, którą uzyskałaś dla swojego domu w Petersburgu. Zostań przy niej.\nOdczuła to jak ukłucie. Ale opanowała się i, uśmiechając się, prawie żartobliwie odpowiedziała:\n– Przepraszam cię, ale kto powiedział, że urszulankom wolno się zajmować tylko dziewczętami z dobrego domu w stopniu gimnazjalnym?\n– Dosyć, dosyć. Czy wy nie macie serca, zamęczać naszego gościa rozmowami na takie tematy, skoro ona ledwie na oczy patrzy? Dajcie jej odetchnąć, pokrzepić się. Na rozmowy będzie jeszcze czasu a czasu. Przecież ty jutro nie wyjeżdżasz.\n– O, ja trochę tu posiedzę.


Dedicante Kod Rabatowy | Lipiec 2022 - Kody.pl\nDedicante kody rabatowe i promocje\ntel. 500 010 014\nDedicante. Ważne do odwołania.Dodano 229 dni temu.Pobrano 249 razy.\nSprawdź najnowsze promocje Dedicante\nDedicante. Ważne do odwołania.Dodano 710 dni temu.Skorzystano 421 razy.\nDedicante. Ważne do odwołania.Dodano 321 dni temu.Skorzystano 233 razy.\nDarmowa dostawa od 120 zł w Dedicante\nDedicante. Ważne do odwołania.Dodano 321 dni temu.Skorzystano 210 razy.\nDo każdego zamówienia od 100 zł bransoletka gratis!\nDedicante. Ważne do odwołania.Dodano 175 dni temu.Skorzystano 126 razy.\nSpecjalne prezenty na Dzień Ojca w Dedicante\nDedicante. Oferta zakończyła się 8 dni temu.Skorzystano 18 razy.\nDedicante. Oferta zakończyła się 192 dni temu.Pobrano 740 razy.\nDedicante. Oferta zakończyła się 215 dni temu.Pobrano 13 razy.\nRabat 50% na drugą rzecz w Dedicante\nDedicante. Oferta zakończyła się 304 dni temu.Skorzystano 24 razy.\nDedicante. Oferta zakończyła się 327 dni temu.Pobrano 151 razy.\nForum opinii o kodach rabatowych i promocjach Dedicante\nW Dedicante nie zapomnieli nawet o pupilach. Bo możesz oczywiście kupić coś dla siebie, dla faceta, ale także dla pieska (chodzi mi o identyfikatory)\nJestem zachwycona ! W tak niskiej cenie przepiękne opakowanie i produkt również najwyższej jakości. Noszę juz kilka tygodni i bransoletka jak nowa . Jeszcze na bank kupię!\nSerdecznie polecam wszystkim biżuterią z tej strony internetowej. Znajdziemy tam biżuteria zarówno dla pani jak i dla panów. Mnie osobiście przypadły najbardziej do gustu Bransoletki które są po prostu bardzo ładne. Wybór jest naprawdę bardzo duży dlatego z pewnością uda wam się znaleźć coś dla siebie. Przy ostatnim Święcie Bożego Narodzenia otrzymałam od mojego narzeczonego piękną bransoletkę właśnie z tej strony która po prostu skradła moje serce. Biżuteria z tej strony wykonana jest bardzo dobrej jakości materiałów Najwyższej klasy. Ceny zdecydowanie są adekwatne do tego co dostajemy. Jeśli chodzi o dostawę to nigdy z niczym nie miałam problemu a moje paczki zawsze zapakowane były bardzo starannie tak aby w trakcie transportu nic się z nimi nie stało. Pozdrawiam cieplutko\nZamówiłam tutaj takie same złote naszyjniki dla siebie i mojej siostry w naprawdę fajnej cenie. Zamówienie doszło do mnie po bodajże dwóch dniach, całość prezentuje się naprawdę ślicznie i porządnie. Obie jesteśmy zachwycone zakupem! Polecamy.\nKupiłem tutaj bransoletkę dla mojej narzeczonej. Prezent okazał się strzałem w dziesiątkę, ukochana jest naprawdę zachwycona, więc mogę z czystym sumieniem polecić sklep dedicante.pl.\nBiżuteria jest naprawdę dobrze wykonana i jest najwyższej jakości. Widać indywidualne podejście do klienta, zamówienie realizowane jest bardzo szybko i profesjonalnie. Jestem zachwycona i serdecznie polecam ten sklep internetowy, warto.\nBardzo ładna stylowa biżuteria w dobrych cenach, podoba mi się i widać że jest bardzo starannie i pomysłowo wykonana. Mają też w ofercie ciekawe pomysły na prezent. Zdecydowanie warto odwiedzić tego jubilera\nŁadna biżuteria w dobrych cenach. Sklep szybko mi ją przysłał i jestem z niej zadowolona.


Kania walczy o lojalność - Puls Biznesu - pb.pl\nKania walczy o lojalność\nWędlin jemy mniej, a klienci są bardzo zmienni. Czas to zmienić — uważa Henryk Kania.\nDokonały tego inne branże, czas, żebyśmy dokonali i my — tak walkę o lojalność konsumentów zapowiadają Zakłady Mięsne Henryk Kania (ZMHK). — Branża mięsna nie doczekała się jeszcze wieloletniej i spójnej kampanii reklamowej i nie wypracowała sobie lojalności u klientów, którą mogą pochwalić się producenci innych kategorii z branży FMCG. My chcemy to zmienić — mówi Beata Korab-Białobrzeska, dyrektor marketingu w ZMHK.\nPrzemysł rolno-spożywczy / Kania walczy o lojalność


pozycjonowanie - blog e-biznes - strona 3\nStrona główna » E-marketing » pozycjonowanie\nPrzeglądasz kategorię: pozycjonowanie\nPozycjonownanie, czyli jak wznieść się na szczyty Google\nMarketing internetowy w e-biznesie jest nieodzownym elementem. Chcąc mieć korzyści z działalności w Sieci musimy się promować, najlepiej przeprowadzając różne działania marketingowe w Internecie. Jednym z najskuteczniejszych metod promocji w globalnej Sieci jest pozycjonowanie.\nPozycjonowanie witryn internetowych są to działania mające na celu zwiększenie widoczności danej strony w wynikach wyszukiwania wyszukiwarek internetowych. Im wyżej jesteśmy wyświetlani w wyszukiwarkach, tym więcej osób trafia na naszą stronę. W Polsce prym wiedzie wyszukiwarka Google – praktycznie zdominowała ona nasz rynek. Z tego względu należy koncentrować się na tej wyszukiwarce.\nPozycjonowanie w wielu przypadkach jest trudne, zwłaszcza na określone frazy kluczowe. Nie ma co ukrywać, że najlepiej, aby nasza strona znajdowała się w czołówce wyników na wybrane frazy, aby ruch na stronie istotnie się zwiększył.\nPozycjonowanie można podzielić na 2 etapu: optymalizację strony pod wyszukiwarki i zdobywanie linków do niej. W niniejszym dziale prezentowane są wskazówki i porady odnośnie pozycjonowania. Wbrew pozorom nieumiejętne pozycjonowanie może nawet zaszkodzić naszej witrynie.\nautor: Paweł Krzyworączka | 5 stycznia 2013 | E-marketing, pozycjonowanie\nPozycjonowanie cały czas ewoluuje. Mam na myśli zarówno algorytm Google, jak i działania pozycjonerów. I nie tylko o ewolucji algorytmu mówmy, bo G także zmienia się i stara się komunikować z webmasterami. Robią to ustami swoich pracowników (np. Matt Cutts). Dali nam także świetne narzędzie, czyli Google Webmaster Tools (w skrócie: GWT). Bardziej po polsku mówimy: „Narzędzia dla webmasterów”. Czym są i dlaczego warto ich używać? Już mówię. Czym są guglowskie Narzędzia dla webmasterów? Jest to usługa Google mająca za zadanie ułatwić życie właścicielom serwisów internetowych. Google jest coraz bardziej wymagające, jeśli chodzi o budowę stron www. Niewiedza może sporo kosztować. A dostęp do narzędzi może pomóc...\tWięcej\nLinki site-wide – co i jak?\nautor: Paweł Krzyworączka | 17 listopada 2012 | E-marketing, pozycjonowanie\nTa sprawa jest coraz bardziej na czasie. Google coraz bardziej „czepia się” linkowania. Mówię oczywiście o linkowaniu z zewnątrz (czyli backlinkach do pozycjonowanej strony), bo linkowanie wewnętrzne (czyli w obrębie tego samego serwisu) ma się bardzo dobrze. Dziś słów kilka o linkach typu site-wide. Zapraszam Cię do lektury. Co to są linki site-wide? Najpierw dwie sprawy: czym są takie linki i jak faktycznie należy je nazywać. Po pierwsze: nazewnictwo. Często spotykam się z błędnym pisaniem nazwy tych linków, mianowicie „side-wide”. Skąd się bierze ten błąd? Ano z tego, że po angielsku „side” oznacza „strona”. Tyle, że nie chodzi tu o stronę internetową, ale o stronę w sensie: „To jest po lewej...\tWięcej\nautor: Paweł Krzyworączka | 11 listopada 2012 | E-marketing, pozycjonowanie\nDziś poruszę temat, który jest niejako w cieniu. Rzadko się o nim mówi i wiele osób nawet nie zdaje sobie sprawy, że jest to ważne. Chodzi o stronę internetową serwisu przed jego… startem / uruchomieniem. Poruszymy niejako dwa tematy: parkowanie domeny i zamieszczanie na niej treści (cały czas mówimy o domenie przed startem serwisu). Zaczynajmy. Czy powinno się parkować domenę bez treści przed startem serwisu? Wiele osób tak właśnie robi: parkują domenę. Skoro serwis ma ruszyć dopiero za kilka miesięcy, ale domena oczywiście jest już wykupiona, to najprościej ją zaparkować. Uważam w takim przypadku parkowanie za błąd. Najpierw jednak zobacz nagranie video pracownika Google (znowu Matt Cutts) na ten temat. Co Matt...\tWięcej\nautor: Paweł Krzyworączka | 3 listopada 2012 | E-marketing, pozycjonowanie\nDziś pokażę Ci mistrzostwo świata w budowie i optymalizacji strony klienta. Cudów dokonała firma działająca pod domeną lu-media.pl. Nie mam zamiaru robić żadnych wycieczek w kierunku właściciela tejże firmy. Jego sprawa, co i jak robi. Robię ten wpis po to, by pokazać szereg błędów optymalizacji serwisu pod silnik Google, jak i nieetyczne podejście do klienta ze strony firmy pozycjonerskiej. A do wpisu natchnął mnie Mateusz Antczak wpisem o seo-sztuczkach. Muszę na wstępie dodać jeszcze jedno. Być może właściciel warsztatu samochodowego, którego sprawa tyczy, zna się z właścicielem firmy pozycjonerskiej i zawartość strony warsztatu została wykonana za pełną zgodą jej właściciela. A być może tenże właściciel nie wie, co się dzieje na jego stronie....\tWięcej\nautor: Paweł Krzyworączka | 1 listopada 2012 | E-marketing, pozycjonowanie\nW kwestii tagów zdania są podzielone. Jedni uparcie bronią tezy, że tagi pomagają w pozycjonowaniu pod długi ogon wyszukiwania (jeśli są odpowiednio przygotowane, tzn. zawierają dłuższe frazy kluczowe, a nie pojedyncze słowa). Inni zaś twierdzą, że tagi są bezużyteczne i mogą nawet szkodzić. Jak jest naprawdę? Zobaczmy, co na ten temat mówi pracownik Google, Matt Cutts. Matt Cutts i stanowisko Google w sprawie chmury tagów Ten film został zamieszczony w Sieci nieco ponad 2 lata temu (sierpień 2010). Myślę jednak, że nie stracił na aktualności. Matt twierdzi, że z tagami należy po prostu zachować umiar. Jeśli masz ich umiarkowaną ilość, nic złego się nie stanie. Ile znaczy „umiarkowanie”? Matt...\tWięcej\nautor: Paweł Krzyworączka | 30 października 2012 | E-marketing, pozycjonowanie\nDziś być może zaskoczę Cię tym wpisem. Będzie dość nietypowy. Nie wiem, czy ktoś pisał o tym do tej pory – nigdzie nie trafiłem na ten temat. Chodzi o odpowiedzi na komentarze na naszych blogach. Choć dotyczy to także komentowania na cudzych blogach. O co chodzi? Już przechodzę do rzeczy. Komentarze na blogu Większość blogów wyposażona jest w system umożliwiający komentowanie. Zatem każdy może zostawić komentarz. Oczywiście nie każdy komentarz przejdzie przez oko moderatora, ale to inna sprawa. Większość komentów zostanie zaakceptowana. I zaczną sobie „wisieć” na blogu, pod wpisem. Oczywiście po jakimś czasie roboty Google ponownie odwiedzą tę podstronę bloga, zobaczą nową treść i zostania ona zaindeksowana przez Google. Zatem podstrona bloga zostanie wzbogacona...\tWięcej


MJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Baleriny › Baleriny klasyczne › MJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia\nMJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia\nTe MJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia były tanio do kupienia w www.zalando.pl. baleriny klasyczne damskie są prawdopodobnie najwygodniejszym obuwiem kobiecym. A MJUS zabiega, by ten tytuł był w pełni zasłużony. MJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia to obuwie bardzo wygodne, oferuje kobiecie komfort na długie godziny. Z tego powodu kobiety je chętnie kupują -.. więcej »\nTe MJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia były tanio do kupienia w www.zalando.pl. baleriny klasyczne damskie są prawdopodobnie najwygodniejszym obuwiem kobiecym. A MJUS zabiega, by ten tytuł był w pełni zasłużony. MJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia to obuwie bardzo wygodne, oferuje kobiecie komfort na długie godziny. Z tego powodu kobiety je chętnie kupują - a bardzo często ich wyborem jest model prezentowany poniżej. Jednym z czołowych powodów - tuż przy komforcie - jest prosty fason, integrujący się z wieloma zarówno dziewczęcymi jak i kobiecymi stylizacjami. Poniżej jest dokładniejszy opis obuwia:\nMJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia, materiał zewnętrzny: skóra, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: płaski, materiał zewnętrzny: skóra, nosek buta: okrągły, wyściółka: skóra, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: brak, materiał: skóra.\nJeżeli chodzi o baleriny damskie firmy MJUS to na portalu znajdą Państwo spory wybór podobnych do prezentowanego tutaj modelu MJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia. Warto zwrócić szczególną uwagę, że znaczna większość obuwia baleriny marki MJUS cechuje epicki design i pierwszorzędna forma wykonania. Nie ma się zatem co dziwić, że są tak kochane przez płeć piękną z całego świata.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach MJUS CHANTAL Baleriny nero/sabbia


Kurier Lokalny | Turniej piłki ręcznej Braci Jureckich\nTurniej piłki ręcznej Braci Jureckich\nAktualności, Kościan, Piłka Ręczna, Sport\nZwycięstwo młodej „Tęczy”\nW niedzielę 4 czerwca w ramach „Dni Kościana” w sali Zespołu Ponadgimnazjalnych w Kościanie rywalizowały cztery zespoły. Były to: Spartakus Buk, SP Mokronos, SPZ GZK Włoszakowice i Jurecki Team Kościan składający się z chłopców trenujących w miejscowej Tęczy.\nDo zawodów zgłosiło się siedem ekip, ale dotarły do miasta nad Obrą tylko wspomniane cztery.\nW pierwszym meczu nasi chłopcy 12:7 ograli SPR Włoszakowice. W drugim musieli powalczyć, aby ostatecznie pokonać Spartakusa Buk 14:12. W trzecim pojedynku pokonali SP Mokronos 18:1.\nOrganizatorzy zawodów postanowili, że odbędzie się dodatkowy mecz, pomiędzy pierwszą, a drugą drużyną. W tej konfrontacji nasi, po zaciętym pojedynku, pokonali Spartakusa 6:5. Tym samym zapewnili sobie pierwsze miejsce w imprezie.\nNajlepszym strzelcem zawodów, z 17 golami, został Igor Napierkowski z Team Jurecki. Golkiperem numer jeden imprezy uznano Marcelego Nowaka z SPR GZK Włoszakowice. Najlepszym zawodnikiem turnieju został Marcin Świątkowski ze Spartakusa Buk.\nNajlepszej drużynie okazały puchar wręczył młodszy z braci Jureckich Michał. On też najlepszych szczypiornistów obdarował koszulkami.\nTęcza: Piotr Kuciak, Filip Stawecki – Igor Napierkowski-17, Adam Kaniewski-14, Marcin Firlej-7, Adam Nowak-5, Kacper Jaźwiński-2, Mikołaj Grębowski-1, Tobiasz Dziubała-1, Wiktor Bartkowiak-1, Kajetan Tomaszewski-1, Bartosz Waldhelm, Kamil Szydłowski, Tymoteusz Amborski. Trener Dawid Nowak.\n27 maja na portalu Interii pojawił się artykuł zatytułowany: Michał Jurecki zakończył reprezentacyjną karierę. * Rebrezentacja straciła Dzidziusia, a taki prędko się nie narodzi. Przytoczymy fragmenty tamtego tekstu:\n– Nowy trener reprezentacji Polski piłkarzy ręcznych Piotr Przybecki ogłosił w piątek skład kadry. Jedną z największych niespodzianek był brak Michała Jureckiego. Okazało się, że popularny „Dzidziuś” zakończył reprezentacyjną karierę!\nW sobotę w Kielcach po finałowym meczu o mistrzostwo Polski szkoleniowiec zaznaczył, że rozmawiał z kilkoma zawodnikami kieleckiej drużyny, w tym z Michałem Jureckim, na temat ich gry w kadrze. „Namawiałem ich, żeby jeszcze występowali w reprezentacji. Niestety, zrezygnowali z gry w kadrze i podali mi swoje powody” – podkreślił Przybecki dodając, że trzeba uszanować decyzje zawodników i to co zrobili do tej pory dla reprezentacji.\nPodkreślił, że rozumie decyzje kieleckich szczypiornistów. „Trzeba ją uszanować, bo ci zawodnicy bardzo dużo zrobili dla tej dyscypliny i przez wiele lat dostarczyli nam mnóstwo radości” – zaznaczył.\nW klubowej karierze bronił barw Tęczy Kościan, Chrobrego Głogów i Vive Tauron Kielce. Największe sukcesy odniósł z tym ostatnim zespołem m.in. historyczny triumf w Lidze Mistrzów w 2016 roku. Przez trzy lata grał w Niemczech w HSV Hamburg i TuS N-Luebbecke.\nMichał Jurecki przez ostatnie lata był filarem reprezentacji. 32-letni zawodnik rozegrał w biało-czerwonych barwach blisko 200 spotkań i rzucił w nich ponad 500 goli. Ma na koncie trzy medale mistrzostw świata – srebrny (2007) i dwa brązowe (2009 i 2015). Na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro zajął z kadrą czwarte miejsce. W półfinale nasz zespół minimalnie uległ późniejszym mistrzom olimpijskim Duńczykom (28-29), a w meczu o brąz przegrał z Niemcami (25-31). Jurecki wystąpił także na igrzyskach w Pekinie (5. miejsce).\nW ogłoszonej w piątek kadrze jest dużo nowych zawodników. Brakuje za to szczypiornistów aktualnych mistrzów Polski Vive Tauronu Kielce, którzy do tej pory stanowili trzon reprezentacji.\nMichał Jurecki o swojej decyzji poinformował przed kamerami stacji Canal+, tuż po zakończeniu rewanżowego meczu o złoty medal mistrzostw Polski. W Hali Legionów w Kielcach Vive Tauron wygrało z Orlenem Wisłą Płock 31-29 i po raz szósty z rzędu zdobyło złoty medal.(…)\nDo stacji Canal+ Michał Jurecki powiedizał tak:\n– W poniedziałek zadzwonił do mnie trener Piotr Przybecki. Powiedziałem, że dziękuję bardzo, ale 12 lat gry w kadrze wystarczy”. Moja decyzja jest nieodwracalna. Dużo osób namawiało mnie, żebym jeszcze pograł, a ja powiedziałem: Koniec.\nI jeszcze motto z Igrzysk Olimpijskich w Rio w 2016 roku :\n– Na olimpiadch tak już jest, że aby jeden wygrał, drugi musi przegrać. Ważne, aby jedno i drugie zrobić w wielkim stylu i właśnie sposób, w jakim się zagra, powinien dać największą radość i poczucie, że zrobiło się wszystko, co było możliwe. Były emocje, była duża radość i za to właśnie możemy naszym, polskim ręcznym podziękować. A medale? Medale są jedynie dopełnieniem mistrzowsko zagranego meczu. (k,maz\nBawiło się Krąplewo


Wysłany: Wto 23:18, 25 Paź 2016 Temat postu:\nI to jest jedyny w miarę "twardy" argument, jaki sceptycy autentyczności Całunu mają. Reszta to głównie mniej lub bardziej skuteczne próby wyszukiwania dziur w argumentach na autentyczność, plus czcza gadanina, i próby zdyskredytowania tematu.\nGdyby wyniki datowania C-14 z 1988 r. były niepodważalne, wtedy praktycznie nie byłoby wyjścia, jak tylko uznać nieautentyczność Całunu. Tyle tylko że wiarygodność badań radiowęglowych z 1988 roku wcale nie jest taka pewna, jak przedstawiają to w swojej reotryce przeciwnicy autentyczności Całunu. Więcej -co do rezultatów tego badania istnieją bardzo poważne zastrzeżenia i istnieją silne argumenty za tym że próbka pobrana wówczas z jednego miejsca w rogu Całunu, nie była oryginalną częścią Całunu, lecz rekonstrukcją, wykonaną prawdopodobnie gdzieś pomiędzy XVI a XIX stuleciem.\nWięcej o tym możesz przeczytać w moim artykule: [link widoczny dla zalogowanych] - z odnośnikami do odpowiednich prac. Zaznaczam że ponieważ pisałem to jakieś 3 lata temu, to teraz tych prac jest trochę więcej. Ale generalnie powiem tyle, że jeśli chodzi o badanie radiowęglowe Całunu z 1988 r. panuje taki chaos jeśli chodzi o dane, że nic, żadna hipoteza co wówczas się stało, i co tak naprawdę datowano, nie trzyma się kupy. Jest tam tyle sprzeczności, że przypuszczalnie nigdy nie da się tego wyjaśnić. A na kolejne datowanie w przewidywalnej przyszłości się nie zanosi.\nPrzede wszystkim trzeba sobie uzmysłowić co obraz na Cąłunie przedstawia. Jest to obraz mężczyzny który nosi na sobie rany po gwoździach w rękach i stopach, rany po koronie cierniowej na głowie, ranę boku, zgodnie z relacją Ewangelii Jana, rany po biczowaniu na całym ciele. Opis w 100 % zgodny z ewangeliczną relacją o męce Jezusa. Historia nie zna żadnej innej osoby która przeszłaby identyczną mękę. Więc to co się od razu nasuwa na myśl: jest to całun pogrzebowy Jezusa Chrystusa. Dla wielu wydaje się to oczywiście niewiarygodne, albo jest po prostu niewygodne, czy to rzeczywiście TEN całun który owijał ciało nie kogo innego jak Jezusa, gdy leżał on przez trzy dni w grobie? Stąd oskarżenia o fałszerstwo pojawiały sie praktycznie od początku "pewnej" historii Całunu (datującej sie do ok. 1356 r.).\nTak czy siak, badania, przeprowadzone od czasu fotografii Secondo Pia z 1898 roku, pozwoliły wykluczyć cały szereg "prostych" (i bardziej złożonych) hipotez o fałszerstwie. Nie jest to:\n* obraz namalowany farbą, czy proszkiem\n* zwykłe odbicie specjalnie umęczonego przez jakiś fanatyków ciała\n* proto-fotografia, wykonana za pomocą dostępnych w średniowieczu technik (ani w ogóle fotografia).\n* wypalenie, odbicie rozgrzanej rzeźby, czy płaskorzeźby\n* obraz powstały w wyniku parowania oparów na rozgrzanym ciele\nTo co pisze Wikipedia, jest z grubsza prawdą. Ale nie jest to wyczerpujący przegląd badań przeprowadzonych na Całunie, ani argumentów wykluczających fałszerstwo.\nBadania za to pozwoliły znaleźć cały szereg szczegółów potwierdzających że to rzeczywiście całun pogrzebowy. Ot ślady krwi okazały się prawdziwą krwią (a właściwie wysiękiem z krwi, czerwonych krwinek jest tam bardzo niewiele). W rejonie kolana, nosa stóp, znaleziono proch uliczny, o składzie mineralnym analogicznym do tego z Jerozolimy. Zdecydowana większość patologów uważa wizerunek z Całunu za wiarygodny anatomicznie, zarazem zdecydowanie przerastający wiedze medyczną ze średniowiecza. Fotografia w ultrafiolecie pozwoliła dostrzec otoczki serum wokół plam krwi, coś czego nie można było dostrzec w średniowieczu. Obraz ma właściwości negatywu fotograficznego, jest bezkierunkowy (co da się sprawdzić za pomocą analiz fourierowskiej) co wyklucza udział ręki malarza (która zawsze ma pewien zestaw uprzywilejowanych kierunków). Obraz składa się z wielu niewielkich punkcików, zakodowanych na powierzchni włókien nitek ( i to w tak cienkiej warstwie że jest ona poniżej długości fali świetlnej), o jednakowym zabarwieniu. Gęstość tych punkcików decyduje o intensywności obrazu (technika rastrowa), przy czym co ciekawe, występuje korelacja pomiedzy gęstością (intensywnością) obrazu, a przypuszczalną odległością ciała od płótna, co pozwala zakodować w ten sposób trójwymiarowy kontur sylwetki. I tak dalej i tak dalej.\nCzyli mówiąc wprost -wytworzenie takiego wizerunku wydaje się w praktyce niemożliwe. Szczególnie w pracowni jakiegoś średniowiecznego artysty-rzemieślnika fałszerza. Z dwóch hipotez (A: jest to autentyczne płótno pogrzebowe konkretnej osoby: Jezusa z Nazaretu B: jest to imitacja tegoż wytworzona przez jakiegoś fałszerza, dla zysku, potwierdzenia wiary chrześcijańskiej, czy z jakichkolwiek innych motywów) ta pierwsza wydaje się, zdaniem wielu, o wiele bardziej sensowną alternatywą.\nTak to wygląda z grubsza. Oczywiście szczegóły są mocno debatowane, i polemiki są niekiedy naprawdę ostre. Są lepsze i gorsze argumenty, 100 % konsensus wszystkich wydaje się niemożliwy, ale to co wymieniłem to z grubsza jest przyjmowane przez wszystkich, którzy nie są na wstępie uprzedzeni.\nCzy istnieją bezpośrednie dowody dające powiązać Całun z osobą Jezusa. Niekontrowersyjnych nie ma. Istnieje szereg argumentów (monety, rzekome inskrypcje) które mają być tym bezpośrednim linkiem, jednak są one bardzo kontrowersyjne i często mocno wątpliwe, albo nieudowadnialne.\nBezpośrednich, niepodważalnych badań (do takich zalicza się C-14, inskrypcja na płótnie, charakterystyczny jednoznaczny styl, czy cokolwiek co pozwala wiarygodnie przyporządkować znalezisko do danego okresu) wskazujących, tak to płótno pochodzi z czasów Jezusa, nie ma. Istnieje szereg argumentów za tym, ale zawsze są pewne luki. Giulio Fanti wprowadził nowe techniki datowania włókien oparte na spektroskopii Ramana, oraz badaniach własności mechanicznych włókien, które datują Całun mniej więcej na czasy Chrystusa (+/- parę wieków w te i we wte), jednak te jego techniki są obarczone takimi problemami z błędami systematycznymi, że nie sądzę by doczekały się takiego samego uznania co C-14. Istnieją też inne argumenty sugerujące że Cąłun musiał powstać nie później niż ok. r. 700 n.e. -analiza rozkładu waniliny przeprowadzona przez Rogersa, a także związki z innymi relikwiami (Sudarium z Oviedo, Tunika z Argenteuil) o dłuższej niż Całun wiarygodnie udokumentowanej historii.\nTo tak w wielkim skrócie. Jeśli spotkałbyś się z jakimś konkretnym zarzutem, możesz się mnie spytać -coś wykombinujemy jak można na niego odpowiedzieć.\nOstatnio zmieniony przez O.K. dnia Wto 23:22, 25 Paź 2016, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 22:39, 26 Paź 2016 Temat postu:\nSpotkałem się z zarzutem, że skoro nie ma dowodów, że Całun powstał w czasach Jezusa to znaczy, że Całun jest falsyfikatem. Ale to chyba jest już argumentum ad ignorantiam, co nie ?\nZ tą czczą gadaniną to masz rację, do tego stopnia, że prędzej będą argumentować, że ktoś kiedyś zamordował kogoś, aby stworzyć podróbkę Całunu i zarobić na tym. Nawet jeśli kiedyś wychodziły całkiem dochodowe interesy na fałszywych relikwiach to wciąż pomijają, że stworzenie takiego płótna jest wręcz niewykonalne (zwłaszcza an tamte czasy). Uprzedzenia naturalistyczne niestety robią swoje. Sceptycy nie podążają tam, gdzie prowadzą dowody, podążają natomiast za ich naturalistyczną wersją, a wszystko, co nie mieści się w granicach naturalizmu z góry odrzucają jako bajki.\nAle mniejsza o ich uprzedzenia. Posiadam też artykuł "Świat Wiedzy", i jest trochę poświęcony właśnie Całunowi Turyńskiemu. Jest tam fragment przemawiający na korzyć:\n"...Placówki te niezależnie od siebie doszły do wniosku, że całun pochodzi z okresu między 1260 a 1390 rokiem (...) Jak w takim razie wyjaśnić to, że jedna z miniatur zawartych w tzw. kodeksie Praya, opracowana w latach 1192-1195, przedstawia płótno do złudzenia przypominające Całun Turyński ? I dlaczego jeden z krzyżowców twierdził, ze widział je już w 1202 roku w Konstantynopolu ?"\nNiestety nie podają źródeł tych informacji, może wiesz coś więcej na ten temat ? Jeśli to prawda to jest to jakiś argument na nie korzyć datowania.\nOstatnio zmieniony przez Błażej dnia Śro 22:39, 26 Paź 2016, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 23:19, 26 Paź 2016 Temat postu:\nI dlaczego jeden z krzyżowców twierdził, ze widział je już w 1202 roku w Konstantynopolu ?"\nChodzi tu o fragment kroniki Roberta de Clari -jednego z ubogich rycerzy, którzy wzięli udział w Czwartej Krucjacie, która zakończyła się zdobyciem Konstantynopola. Jest to bezcenne źródło informacji na temat przechowywanych w Konstantynopolu relikwii.\nStosowny fragment (XCII, 11. 36-50)\nou li sydoines, la ou Nostres Sires fu envolepés, i estoit, qui cascuns des venres se drechoit tous drois, si que on i pooit bien veir le Fugure (sic!) Nostre Seigneur, ne ne seut on onques, ne Griu, ne Franchois, que chis sydoines devint quant le vile fu Preis -oryginał starofrancuski\nA wśród innych cudów był tam jeden inny kościół pod wezwaniem Świętej Panny Maryji na Blachernach, gdzie był całun, którym był owinięty nasz Pan, całun ten nieco uchylali każdego piątku, tak ze można było dobrze widzieć oblicze naszego Pana, a nikt ani Grek, ani Francuz, nigdy nie poznał, co stało się z całunem, kiedy miasto zostało zdobyte. -polskie tłumaczenie Zdzisława Pentka.\nJest tam i inna świątynia zwana kościołem Najświętszej Panny Marii Blacherneńskiej, gdzie przechowywany jest sydoine, w który Pan nasz został owinięty i który jest podnoszony w każdy piątek, tak żeby postać (figure) naszego Pana była na nim wyraźnie widoczna. I nikt z Greków ani Francuzów nie wiedział, co stało się z owym sydoine po zdobyciu miasta. -wersja za Wilsonem, która lepiej odzwierciedla znaczenie kluczowego słowka figure, jako sylwetki calej postaci.\nJest to dośc mocny kolec tkwiący w zadku tym którzy wierzą w wiarygodność datowania radiowęglowego z 1988 r. -ale nie jest to jeszcze jednoznaczny dowód (nie mamy pewności czy całun który widział Robert de Clari jest tym samym co Całun Turyński).\nJak w takim razie wyjaśnić to, że jedna z miniatur zawartych w tzw. kodeksie Praya, opracowana w latach 1192-1195, przedstawia płótno do złudzenia przypominające Całun Turyński ?\nCały Kodeks masz tu: [link widoczny dla zalogowanych] interesują nas obrazki od 60 do 63, szczególnie dwie ilustracje na 62. Jest to zbiór różnych dokumentów, powstałych w różnych okresach (data 1192-1195 r. odnosi się tylko do jednego z nich), w każdym bądź razie skompletowany najpóźniej na pocżatku XIII wieku.\nWidzimy tam na górnym panelu przygotowania Jezusa do pochówku. Co rzuca się w oczy:\n-Jezus jest przedstawiony nagi (bez przepaski), co jest dośc rzadkim przypadkiem w średniowiezu, natomiast koresponduje z tym co widzimy na Całunie.\n-postać Jezusa jest przedstawiona tylko z czterema palcami w obydwu dłoniach, kciuków nie widac -co również koresponduje z tym co widać na Całunie.\nNa dolnym panelu się robi jeszcze ciekawiej. Scena przedstawia przybycie niewiast do grobu. Widzimy anioła a pod nim jakiś prostokatny kształt. Może to byc calun, może to byc kamień grobowy, moze być połączenie tych dwóch motywów, nie da się tego określić.\nW każdym razie mamy tak:\n-na tym prostokącie widnieje dziwny zygzakowaty kształt -czyżby nawiązanie do splotu jodełkowego Całunu Turyńskiego?\n-na tym prostokącie są czerwone struzki -zapewne plamy krwi. Tak samo jak na Całunie Turyńskim.\n-cztery dziurki w ksztalcie litery L -takie same jak na Całunie Turyńskim (wiemy że sa one starsze niż pożar z 1532 roku, bo widnieją na wcześniejszych kopiach).\nPrzypadkowe połączenie tych wszystkich motywów wydaje się skrajnie nieprawdopodobne. Nikt nie zna żadnej innej ilustracji o podobnych cechach. Nic dziwnego że sceptycy (oczywiście zagraniczni, w Polsce chyba żaden o tym nie slyszał) staraja się jak tylko moga by zdyskredytować te ilustracje, ale nie bardzo im to wychodzi.\nPrzyjmując że ilustrator sugerowal się Całunem Turyńskim, musial on istniec przed rokiem 1200 -poniżej dolnego marginesu błędu datowania z 1988 r.\nWysłany: Pią 23:19, 28 Paź 2016 Temat postu:\nDzięki za rozwinięcie poprzednich punktów.\nCzytam twoją polemikę z artykułem Agnosiewicza. Znienawidzona tkanina i jej wrogowie. Czy Całun Turyński należy uznać za fałszerstwo?\nPoruszasz tam wiele zagadnień ciekawych, takich jak np:\n- próbka pobrana wówczas z jednego miejsca w rogu Całunu, nie była oryginalną częścią Całunu\n- niestaranne przeprowadzone badania, wątpliwości czy nie zaistniało fałszerstwo, manipulacje... (zwłaszcza ciekawe to z David Sox, który opublikował książkę, w której były już wyniki z trzech niezależnych środków, to pewne że zaraz kilka dni po ogłoszeniu wyników on powoływał się na te wyniki ?)\n- analiza rozkładu waniliny przeprowadzona przez Raymonda Rogersa.\nDla porównania czytam wikipedie, wiem, że nie jest to nieomylne źródło informacji, ale interesujący mnie tekst jest oparty akurat na odniesieniach do literatury. To, co mnie interesuje:\nW 1988 roku za zgodą kardynała Anastasio Ballestrero mikrobiolog Giovanni Riggi wyciął z całunu próbkę o powierzchni 8 cm² i przekazał jej fragmenty trzem niezależnym zespołom badawczym (Zurich, Oxford, University of Arizona w Tucson). Oprócz próbki całunu, każdy zespół otrzymał 3 inne, nieznane sobie próbki pochodzące ze źródeł o ustalonym wieku. Wszystkie próbki zostały przed badaniem dokładnie oczyszczone z ewentualnych zanieczyszczeń mogących zakłócić wyniki. Każdy zespół stosował nieco inne metody czyszczenia, w skład których wchodziło m.in. badanie mikroskopowe, płukanie ultradźwiękowe, czyszczenie w roztworach zasadowych i kwasowych, użycie różnych detergentów oraz wybielaczy. Ponadto, podczas badania mikroskopowego zwracano uwagę na obecność obcych włókien pochodzących z napraw lub zanieczyszczeń. Wszystkie zespoły stwierdziły, że badany materiał po oczyszczeniu nie zawierał żadnych tego typu elementów. Stosując metodę datowania opartego o radioizotop węgla 14C, wszystkie trzy zespoły określiły datę powstania całunu na lata 1260-1390. Wiek próbek kontrolnych określony w badaniu radiowęglowym był zgodny z ich rzeczywistym wiekiem znanym z innych źródeł. Zespoły nie kontaktowały się ze sobą i nie znały wzajemnych wyników przed opublikowaniem raportów.\nWedług większości specjalistów zajmujących się datowaniem metodą C14, odrzucenie wyników badania z 1988 r. jest pozbawione podstaw. Argumenty krytyków opierają się bowiem na przypuszczeniu, że badane próbki były zanieczyszczone, lub (i) pochodziły z miejsc całunu poddanych późniejszym naprawom.\nJednak zgodnie z opisem procedury badawczej przedstawionym w oryginalnej publikacji, każde z trzech laboratoriów biorących udział w datowaniu poddało próbkę gruntownemu czyszczeniu mechanicznemu i chemicznemu w celu usunięcia wszelkich obcych zanieczyszczeń. W 2008 roku prof. Christopher Ramsey, kierownik wydziału Radiocarbon Accelerator Unit na Uniwersytecie w Oksfordzie, przeprowadził badania w celu ustalenia, w jakim stopniu zanieczyszczenie próbek późniejszym materiałem (w tym tlenkiem węgla), może zafałszować wyniki badania radioizotopowego. Ustalono, że zanieczyszczenie tłumaczące różnicę między domniemanym wiekiem całunu (ok. 2 tys. lat) a uzyskanym wynikiem (ok. 700 lat) musiałoby być zbyt duże i niemożliwe do przeoczenia. Również domieszka CO w badanej próbce nie mogła być wystarczająca, gdyż tlenek węgla słabo reaguje z tkaniną. W wywiadzie dla gazety The Daily Telegraph w 2011 r. Ramsay stwierdził: "Istnieją różne hipotezy, tłumaczące dlaczego wyniki datowania mogłyby być błędne, ale żadnej nie da się potwierdzić. (...) Jedna z nich utrzymuje, że próbki były zanieczyszczone. Ale nie można tego tak wytłumaczyć, bo żeby obiekt o wieku 2.000 lat wyglądał na 800 letni, około połowa materiału musiała by być pochodzenia współczesnego. Jeśli zanieczyszczenie jest starsze, potrzeba by go było jeszcze więcej".\nRównież hipoteza o pobraniu próbek z bardziej współczesnych miejsc całunu została jednoznacznie odrzucona w roku 2008 przez kierującego pracami powołanej w roku 1978 grupy badawczej STURP dr Johna Jacksona. Stwierdził on, że analiza radiogramów oraz zdjęć w świetle przechodzącym wykonanych przez zespół w roku 1978 potwierdziła jednorodne ułożenie struktury włókien tkaniny całunu na całym przebadanym obszarze, obejmującym również jego fragment poddany datowaniu metodą C14 w 1988 roku. Nie byłoby to możliwe, gdyby próbka poddana datowaniu okazała się być jedynie częścią późniejszej łaty.\nZwróć uwagę na podkreślone fragmenty, jeśli rzeczywiście próbki zostały przed badaniem dokładnie oczyszczone, zwracano uwagę na obecność obcych włókien pochodzących z napraw lub zanieczyszczeń, zgodność z rzeczywistym wiekiem znanym z innych źródeł, wytłumaczenie różnicy między domniemanym wiekiem całunu (ok. 2 tys. lat) a uzyskanym wynikiem (ok. 700 lat) itp. byłoby prawdą jak opisuje to się na wikipedii to wiarygodność Całunu maleje. Przyglądasz się tej sprawie od kilku lat, śledzisz informacje, twoim zdaniem więcej przemawia za Całunem czy przeciw ? Wiesz może czy większość opowiada się za autentycznością, a może większość badaczy za tworem ze średniowiecza ?\nWysłany: Sob 0:08, 29 Paź 2016 Temat postu:\nTak jak napisałem, najszersze omówienie kwestii datowania radiowęglowego masz w moim artykule [link widoczny dla zalogowanych] -z odnośnikami do oryginalnych prac. Kwestia jest mocno skomplikowana i dokladne omowienie wszystkiego zajęloby mi trochę czasu. Ale pokrótce omowię kilka punktów.\nZwróć uwagę na podkreślone fragmenty, jeśli rzeczywiście próbki zostały przed badaniem dokładnie oczyszczone,\nDokładne oczyszczenie próbki nie ma znaczenia, jeśli próbka tak naprawde nie jest oryginalna, tylko odrestaurowana. Czyszczenie ma na celu usunięcie zewnetrznych zanieczyszczeń które moga wpłynąć na wynik. W tym przypadku chodzi o to że probka była dobrze oczyszczona -i datowano dobrze - tylko nie to co trzeba, nie wiedząc że to odtworzony, nieoryginalny fragment.\nzwracano uwagę na obecność obcych włókien pochodzących z napraw lub zanieczyszczeń,\nTak zwracano uwagę, ale prawde mówiąc nikt się tym nie przejmował. Próbki zostaly dostarczone, włożono je do maszyny, maszyna wypluła wynik. Wynik jednym byl na rękę, innym nie, ale przeprowadzenie głębszej analizy co dokladnie wyszlo i dlaczego nikogo nie obchodzilo. Media oglosily: Całun to fałszerstwo, a zwolennicy jego autentycznosci to oszołomy.\nzgodność z rzeczywistym wiekiem znanym z innych źródeł,\nNiby skąd? Chodzi tu jedynie o żalosne polemiki jednego biskupa z XIV wieku (kiedy mamy najstarsze bezsprzeczne wzmianki o Całunie), który za wszelka cenę upieral się że Calun to oszustwo (mimo iż to co w tej sprawie napisał -że to malowidło, kompletnie nie trzyma się kupy, ani tego co wiemy o Całunie).\nTak sie zlożylo że wynik datowania pokrywa sie z pierwszym znanym pokazem Całunu ok. 1356 r. Może to być spowodowane że istotnie Całun wówczas powstał. ale moze być tez kwestią czystego przypadku.\nwytłumaczenie różnicy między domniemanym wiekiem całunu (ok. 2 tys. lat) a uzyskanym wynikiem (ok. 700 lat) itp. byłoby prawdą jak opisuje to się na wikipedii to wiarygodność Całunu maleje.\nDlatego uważam że jedynym sensownym -i na które sa dowody -wytłumaczeniem owej niezgodnosci z 1988 roku, jest stwierdzenie że probka pochodzila z fragmentu poddanego reparacji, nieoryginalnego. Oczywiście jest tu równiez wiele niejasności, i ta teza ma swoich krytyków, jednak jak mówię, -jeśli chodzi o datowanie z 1988 roku jest tam tyle sprzecznosci i dziwnych rzeczy, że prawdopodbnie nigdy nie poznamy prawdy co wówczas zaszło.\nPrzyglądasz się tej sprawie od kilku lat, śledzisz informacje, twoim zdaniem więcej przemawia za Całunem czy przeciw ?\nZdecydowanie większość za. Tak jak pisalem -jedynym rzekomo "twardym" dowodem przeciw oryginalności Calunu, jest datowanie radioweglowe. które to staje się coraz mieksze, w miare jak przybywa krytycznych analiz tego datowania.\nWiesz może czy większość opowiada się za autentycznością, a może większość badaczy za tworem ze średniowiecza ?\nMasz tutaj istę:\nPrzy czym nalezy do tej listy podchodzić z dużą ostrożnością. Sa na niej zarówno tacy ludzie którzy poświęcili cale życie na badanie Całunu, oraz tacy którzy ledwo kiedyś coś tam przebąkneli na ten temat. Generalnie w pierwszej grupie więcej jest pro-authenticity, zaś w drugiej sceptyków Są tam ludzie którcyh stanowisko jest niejasne, a także ci którzy przechodzili z jednego obozu do drugiego. No i oczywiście są też ludzie którzy sa ideowo zacietrzewieni w tę albo tamtą stronę, i do których żadne argumenty przeciwne nie bedą trafiać.\nOstatnio zmieniony przez O.K. dnia Sob 0:14, 29 Paź 2016, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 15:00, 25 Lis 2016 Temat postu:\nOd dwóch dni jest kolejny update na [link widoczny dla zalogowanych]\nNiestety znowu głównie nekrologi. Zmarła Isabel Piczek i Gino Zaninotto.\nParę niezbyt zajmujących papierów, za wyjątkiem już wcześniej opublikowanego artykuły Lucotte'a.\nWieści o badaniach pozostałości Grobu Jezusa w Jerozolimie.\nWysłany: Sob 17:57, 21 Sty 2017 Temat postu:\nPojawił się właśnie nowy update na [link widoczny dla zalogowanych] !\nMateriału wydaje się duzo, a ja mam wiele spraw na głowie, więc trochę czasu minie zanim będę mógł się za to zabrać i to wszystko ogarnę. Dlatego podsumowanie co doszło ciekawego musi poczekać.\nCzasu wydaje się że jest trochę, następny update zapowiadany jest na maj.\nWysłany: Pią 20:52, 03 Mar 2017 Temat postu:\nW [link widoczny dla zalogowanych] mamy bardzo ciekawy artykuł Hugha Fareya odnośnie poszczególnych elementów Kodeksu Praya. Dodatkowo recenzje badań Marzi Boi i Gerarda Lucotte.\nPonadto mamy bardzo ciekawe [link widoczny dla zalogowanych] Całunu Turyńskiego z Sudarium z Oviedo, pokazujące w jaki sposób można powiązać obrazy twarzy oraz plamy krwi na obu tkaninach, wykazując w ten sposób ich wspólne pochodzenie od tego samego ciała. Mamy również m.in. ciekawy artykuł na temat kwestii tego czy naprawdę nie widać kciuków na Całunie, myślę że jest to temat do dyskusji, szczególnie jeśli chodzi o implikacje sposobu w jaki ręce zostały przebite gwoźdźmi.\nGeneralnie w obecnych czasach mniej jest polemik, wyciągania i narzucania jakichś daleko idących wniosków, a więcej mrówczej pracy nad poszczególnymi detalami Całunu i powiązanych relikwii. I chyba dobrze.\nWysłany: Sob 16:25, 10 Cze 2017 Temat postu:\nOd paru dni jest [link widoczny dla zalogowanych]!\nOprócz -jak zawsze -nekrologów, jest całkiem sporo dość ciekawych artykułów, starych i nowych, głównie na temat aspektów medycznych -ale nie tylko.\nWysłany: Śro 20:10, 05 Lip 2017 Temat postu:\nCiekawe. Czyli, na podstawie obecnych analiz spokojnie można wykluczyć hipotezę o średniowiecznym malowidle.\nWysłany: Śro 22:13, 05 Lip 2017 Temat postu:\nTwierdzenia o średniowiecznym malowidle dawno zostały uznane za niedorzeczne. Wystarczy przytoczyć główne wnioski STURP-u badającego Całun w 1978 r.:\nZresztą sprawdź sam, mikrofotografie wybranych, reprezentatwynych fragmentów Całunu zrobione przez STURP w 1978 r. zostały opublikowane, przyjrzyj się sam, widzisz gdzieś tam jakąs farbę?\nGłównym orędownikiem hipotezy malowidła był mikroanalityk z Chicago Walter McCrone. Miał on dostęp do materiałów z powierzchni Całunu pobranych przez STURP za pomocą specjalnych taśm klejących.\nZnalazł on pod mikroskopem nieco barwników (dziś się przyjmuje że pochodzacych z malowanych kopii Całunu, które przykładano do oryginału) i od razu, nie przeprowadzając żadnych bardziej szczegółowych testów, ogłosił że niby "udowodnił" że Całun to malowidło. STURP przebadał materiały dużo dokładniej, i wykluczył hipotezę malowidła. Przez co McCrone i jemu podobni zaczęli przez całe lata 80-te obrzucać STURP kalumniami, wyzywając ich od fanatyków itp. Jeszcze dziś znajdują się różni "racjonaliści" którzy odwołują się do tych starych, dawno obalonych bredni.\nMcCrone napisał książkę: [link widoczny dla zalogowanych], w której stara się on wykazać że Całun to malowidło. Tak naprawdę to wykazywanie zajmuje mu mniej niż połowę z ponad 300-stronicowej ksiązki, i jest to zasadniczo jedynie opis tego jak wykrył te barwniki, i pokazał że są to barwniki i na podstawie samego faktu wykrycia barwników (a ile ich było? w jaki sposób pozwoliły na powstanie takiego wizerunku, o ocechach negatywu, korelacji intensywności z odległością od ciała, niezwykle powierzchownego itd.? -te pytania McCrone ignoruje) "udowodnił" że Całun to malowidło. Reszta książki to dyskusja z innymi badaczami którzy uważają inaczej, i których McCrone uważa za idiotów, bo raczą się z nim nie zgodzić. Bezczelność McCrone'a i jemu podobnych sceptyków wrecz tam bije po oczach. I co szczególnie cenne, przytaczana jest korespondencja in extenso z innymi badaczami, a w szczególności z ojcem Peterem Rinaldim, salezjaninem, i niestrudzonym orędownikiem Całunu, założycielem amerykanskiej Holy Shroud Guild. Jest to niezwykle cenna dokumentacja, bo pokazuje jak niezwykłym dżentelemenem był ojciec Rinaldi, z jakim szacunkiem odnosił się do wszystkich, niezależnie od poglądów (co przyznają wszyscy którzy go znali, nawet sam McCrone), i z jakim szacunkiem korespondował i dyskutował nawet z takim bezczelnym mądralą jak McCrone (i celnie jego "udowodnione" twierdzenia o malowidle punktował).\nOstatnio zmieniony przez O.K. dnia Śro 22:38, 05 Lip 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 20:32, 07 Lip 2017 Temat postu:\nTak na marginesie, mam pytanie. Kiedy badania naukowe stwierdzają, ze chronologia powstania Świata jest inna niż w Księdze Rodzaju, pytasz dlaczego miałbyś wierzyć w te badania, kiedy chcesz mówić o prawdziwości tzw. Całunu Turyńskiego powołujesz się na... badania naukowe. Gdzie tu sens i logika?\nWysłany: Śro 21:06, 18 Paź 2017 Temat postu:\nOd tygodnia jest nowy update na [link widoczny dla zalogowanych]\nJest kilka nowych ciekawych artykułów -o nich potem.\nZmiana na stanowisko edytotra newslettera BSTS -Hugha Fareya zastąpi David Rolfe.\nZa kilka dni wydarzenie specjalne -Dzień Całunu w Krakowie w Sanktuarium Jana Pawła II. Jeszcze można dokonać bezpłatnej rejestracji, szczeŋóły: [link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Pon 18:54, 22 Sty 2018 Temat postu:\nJest nowy update na shroud.com:\nJednak jak na razie, poza standardowymi nekrologami, oraz skanami starych Shroud News, nie widze nic specjalnie ciekawego.\nWysłany: Śro 22:13, 28 Lut 2018 Temat postu:\nNauka zbadała całun turyński i stwierdziła że nie pochodzi z okresu życia Chrystusa. Wiem, że standardową odpowiedzią na to jest to, że w miejscu gdzie przetrzymywano całun w średniowieczu był po prostu pożar, a część relikwii została nadpalona...\ntylko takie hipotezy zaczęli stawiać obrońcy autentyczności całunu - żadna jednak nie ma solidnych podstaw i żadna nie zdołała się obronić.\nNo dobra, kolego Kruchy04.\nW jaki to niby sposób nauka zbadała Całun Turyński i stwierdziła że nie pochodzi z okresu życia Chrystusa?\nI skąd wiesz że żadna z hipotez (na temat czego?) nie ma solidnych podstaw i żadna nie zdołała się obronić?\nP.S. Całun Turyński pisze się z dużej litery -niezaleznie od jego autentyczności, jest to nazwa własna. Tylko że niektórzy sa tak zacietrzewieni, że aby "poniżyć" to płótno, piszą z małej litery, zapominając o regułach pisowni w języku polskim (i innych też).\nWysłany: Czw 21:01, 01 Mar 2018 Temat postu:\nW 1988 miało miejsce badanie radiowęglowe, które jednoznacznie pokazało, że całun powstał w XIII-XIV wieku. Różni pobożni naukowcy i pseudonaukowcy próbowali ten wynik podważać (np. tłumacząc go zanieczyszczeniami materiału), ale żadne z tych tłumaczeń nie wytrzymało krytyki (np. zanieczyszczenia z pożaru nie miały prawa "odmłodzić" całunu o więcej niż kilkadziesiąt lat, a i to na siłę).\nWysłany: Czw 21:09, 01 Mar 2018 Temat postu:\nTo teraz powiedz mi na czym polega badanie radiowęglowe, gdzie zostało opublikowane, jakie dało wyniki, i gdzie opublikowano krytykę tego datowania i odpowiedź na tą krytykę.\nWysłany: Pią 4:32, 02 Mar 2018 Temat postu:\nDzieki dostepowi do biblioteki mojego uniwersytetu\nCasabianca, C. (2016). Turin Shroud, resurrection and science: One view of the cathedral. New Blackfriars, 98(1078), 709-721. napisał:\nThe results of the 1988 radiocarbon test (1260-1390 AD) performed on the TS reversed the trend. The hypothesis of a medieval origin of the linen cloth, thereafter the Medieval Hypothesis, became ‘the only game in town.’ Proponents of an antique linen cloth, espousing a theory known as the Antique Hypothesis, were classified as a fringe group. The radiocarbon dating published in Nature seemed to have cut the debate short. Since the 2000s, however, the trend in scholarship has reversed again. The validity of the 1988 tests is increasingly contested in peer-reviewed journals of history, statistics, and chemistry. An analysis of all articles on the TS published in English and French since 2000 in mainstream peer-reviewed journals (not open-access journals) clearly shows that the elements in favor of the Antique Hypothesis have become predominant. Although such a classification is always difficult and arbitrary, between 2000 and 2014, approximately 25 articles conducted analyses and contained elements that reinforced the Antique Hypothesis, whereas 4 provided analyses and contained elements that reinforced the Medieval Hypothesis; 8 remained neutral. Of course, this census in itself cannot put an end to the controversy. It indicates only that there are some viable elements and arguments in favor of the Antique Hypothesis that must be considered by researchers. - Wyniki testu weglowego z roku 1988 (1260-1390 AD) przeprowadzone na Calunie Turynskim odwrócily trend. Hipoteza średniowiecznego pochodzenia płótna stała się "jedyną grą w mieście". Zwolennicy antycznego pochodzenia płótna lnianego na bazie Hipotezy Antycznej, zostali sklasyfikowani jako grupa marginesowa. Wyniki datowania opublikowane w Nature wydawało się, że ucięly debate. Jednak od 2000 r. tendencja w zakresie stypendium odwróciła się ponownie. Ważność 1988 testów jest coraz częściej kwestionowane w recenzowanych czasopismach historii, statystyki i chemii. Analiza wszystkich artykułów o Calunie Turynskim publikowana w języku angielskim i francuskim od 2000 w głównych czasopismach recenzowanych (nie otwartego dostępu) jasno pokazuje, że elementy na korzyść Hipotezy Antycznej stały się dominujące. Chociaż taka klasyfikacja jest zawsze trudna i arbitralna, między 2000 a 2014, w przybliżeniu w 25 artykułach naukowych przeprowadzono analizy i zawarto elementy, które wzmacniają Antyczną Hipotezę, podczas gdy 4 dostarczone analizy i zawarte elementy wzmacniaja Hipoteza Sredniowieczna; a 8 pozostały neutralne. Oczywiście, ten spis sam w sobie nie może położyć kresu kontrowersji. Wskazuje tylko, że istnieją pewne realne elementy i argumenty na korzyść Antycznej Hipotezy, które muszą być brane pod uwagę przez naukowców.\nJednym z przykladow badania potwierdzajacego Hipoteza Antyczna jest badanie pylkow w materiale Calunu Turynskiego (Boi, M. (2016). Pollen on the Shroud of Turin: The probable trace left by anointing and embalming. Archaeometry, 59(2_, 316-330.), ktore wskazuja na antyczne pochodzenie pylkow roslin jak Helichrysum, Cistus, Ferula i Pistacia uzywanych do preparowania masci i olejkow do balsamowania cial zmarlych opisanych w pracach Pliniusza Mlodszego i Dioskoridesa jako substancje uzywane w I wieku naszej ery. Te pylki mogly pomoc tkaninie Calunu Tyrynskiego przetrwac tak dlugi okres czasu chroniac ja przed grzybami i insektami. Rownoczesnie te same substancje mogly spowodowac zzolcenie Calunu Turynskiego gdyz ulegaja utlenianiu.\nCzyli Panowie, jak mawiamy za wielkim stawem The jury is still out czyli "ostatecznego werdyktu nie ma" i "cza" sie uzbroic w cierpliwosc, czego Wam serdecznie zycze i pozdrawiam serdecznie rowniez\nOstatnio zmieniony przez Dyskurs dnia Pią 4:56, 02 Mar 2018, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Pią 15:45, 02 Mar 2018 Temat postu:\nBadanie radiowęglowe polega na wyznaczeniu wieku przedmiotu na podstawie stężenia izotopu węgla C14. Badania całunu w 1988 zostały przeprowadzone niezależnie przez trzy laboratoria (w Oxfordzie, Zurychu i Tucson), a wyniki opublikowano w Nature: [link widoczny dla zalogowanych] - krytyków było wielu, atakujących badanie na różne sposoby- [link widoczny dla zalogowanych] -ale żaden nie zdołał go przekonująco podważyć...\nOstatnio zmieniony przez Kruchy04 dnia Pią 15:48, 02 Mar 2018, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Pią 16:51, 02 Mar 2018 Temat postu:\nBadanie radiowęglowe polega na wyznaczeniu wieku przedmiotu na podstawie stężenia izotopu węgla C14. Badania całunu w 1988 zostały przeprowadzone niezależnie przez trzy laboratoria (w Oxfordzie, Zurychu i Tucson), a wyniki opublikowano w Nature: [link widoczny dla zalogowanych] -\nNiezależne to może same pomiary i były w teorii, a w praktyce z tego samego paska materiału. Który -jeśli coś z nim bylo nie tak -sprowadza błąd na wszystkie trzy pomiary.\nA wiesz w ogóle skąd dokladnie pochodziły próbki? Ile ich było?\nkrytyków było wielu, atakujących badanie na różne sposoby- [link widoczny dla zalogowanych] -ale żaden nie zdołał go przekonująco podważyć...\nA kto i na jakiej podstawie ocenia czy zdołał go przekonująco podważyć? Goście w rodzaju niejakiego Wdford, którzy na Wikipedii pilnują by artykuł nt. Całunu miał jak najbardziej negatywną dla autentyczności wymowę (dobierając wyrwane z kontekstu lub nieistotne dla danej sprawy cytaty)?\nCiekawe jak niby odniesiesz sie do tego:\nTak, znam to, Tristan Casabianca, i filozoficzne mącenie na temat tego co nauka nam mówi, a co nie, i co z jakich filozoficznych kryteriów wynika.\nOstatnio zmieniony przez O.K. dnia Pią 16:53, 02 Mar 2018, w całości zmieniany 3 razy\n"A kto ma racje ten stawia kolacje."\nTo ciasto to panettone obtoczone w jajku i podsmazone na masle. Owoce na cieplo to pomarancza, gruszka, i zurawiny. Woda gazowana.\nZeby bylo w temacie to na [link widoczny dla zalogowanych] po wpisaniu the Shroud of Turin beda publikacje naukowe w temacie, z uwaga jednak, ze [link widoczny dla zalogowanych] to limitowane zrodlo i nie ma najnowszych danych.\nO.K. jeśli (podkreślmy - jeśli) z próbką było coś nie tak, to nic nie stoi na przeszkodzie zbadać kolejną, by uciąć wszelkie spekulacje. Dopóki to jednak nie nastąpi, pozostanę przy swoim stanowisku.\nWysłany: Pią 21:31, 02 Mar 2018 Temat postu:\nCzyli jak rozumiem, badania Raya Rogersa Ciebie nie obchodzą. Liczy się tylko to że podali że Całun wydatowano na 1260-1390, co jest dla Ciebie wynikiem ostatecznym. A to że jest solidne podejrzenie że wynik ten jest niereprezentatywny, bo próbka była niereprezentatywna -czym się przejmować?\nTypowy "naukowy" ateista.\nWysłany: Pią 22:10, 02 Mar 2018 Temat postu:\nPowtarzam: jeśli są wątpliwości co do badania, zawsze można (a nawet należy) zrobić kolejne. Piłka jest tu po stronie Kościoła, nie sceptyków. Jeśli Kościół nie kwapi się do udostępnienia kolejnej próbki do badań, to widocznie albo ma gdzieś kwestię autentyczności, albo argumenty Rogersa nie są zbyt mocne. Poza tym przeciw autentyczności całunu przemawia wiele innych argumentów, więc wiek to co najwyżej dodatkowy gwóźdź do trumny.