Tygodnik Solidarność Świętokrzyska nr 24 (1297) z dn. 18 czerwca 2021r. - Region Świętokrzyski NSZZ Solidarność\nTygodnik Solidarność Świętokrzyska nr 24 (1297) z dn. 18 czerwca 2021r.\nZ obrad Zarządu - Kazimierz Pasternak\nZdalne posiedzenie Zarządu Regionu Świętokrzyskiego NSZZ „Solidarność” odbyło się 1 czerwca 2021 roku. Po otwarciu posiedzenia i przegłosowaniu porządku obrad przewodniczący „Solidarności” Świętokrzyskiej Waldemar Bartosz przystąpił do realizacji poszczególnych kwestii przyjętego programu. Na wstępie przypomniał o konieczności w najbliższym czasie zwołania Walnego Zebrania Delegatów regionalnej „Solidarności”. Obowiązek ten dotyczy wszystkich, bez wyjątku, organizacji związkowych w trwającej kadencji. Na razie żadne szczegóły w tej materii nie były procedowane. Prezentując informacje, zarówno z ostatniego posiedzenia Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” jak i konwentu przewodniczących regionalnych struktur Związku, prowadzący obrady skoncentrował się na problemach, jakie aktualnie występują w poszczególnych branżach i są związane z tzw. „zielonym ładem”, mogącym w konsekwencji spowodować co najmniej 10-krotny wzrost cen energii elektrycznej w naszym kraju. Stąd, 9 czerwca bieżącego roku, w Warszawie, podczas zorganizowanej manifestacji „Solidarność” postanowiła przypomnieć rządowi o poprawie już obowiązującego prawa w wielu dziedzinach życia społeczno–gospodarczego, zdecydowanie żądając przywrócenia dialogu społecznego na poziomie zarówno krajowym jak i wojewódzkim. Na dzisiaj mamy do czynienia z fikcją w tym zakresie, kolejne problemy adresowane do rządu dotyczą permanentnego łamania praw pracowniczych i realne zagrożenie utraty miejsc pracy. Przewodniczący W. Bartosz realizując porządek posiedzenia, szczegółowo omówił podjęte przez władze krajowe NSZZ „Solidarność” działania mające na celu nowelizację przez parlament ustawy o rentach i emeryturach, której efektem będzie prawo do skorzystania z tzw. emerytur stażowych z chwilą udokumentowania 35 lat stażu pracy dla kobiet i 40 lat stażu w przypadku mężczyzn. Aktualnie trwa zbiórka podpisów pozwalających na sfinalizowanie tej inicjatywy obywatelskiej. Podpisy można złożyć w siedzibach NSZZ „Solidarność”.\nOmawiając sytuacje konfliktowe, prowadzący obrady stwierdził, że zaledwie w kilku zakładach pracy na terenie regionu udało się wynegocjować na ten rok porozumienia płacowe. Dla większości pracodawców zasłoną, bez podania konkretów do sfinalizowania podwyżek, stała się pandemiczna zaraza. Stanisław Głowacki – przewodniczący NSZZ „Solidarność” w skarżyskim „Mesko”, za słuszny uznał protest „Solidarności” w obronie wyrzuconych z pracy i wobec zagrożeń, jakie dla zakładu powodowały decyzje niekompetentnego kierownictwa Spółki. Za niebezpieczne zjawisko w Polskiej Grupie Zbrojeniowej uznał regionalizację wysokości wynagrodzeń dla pracowników, sprzeczną z prawem. Wskazał również na złą sytuację w dwóch wewnętrznych spółkach i podkreślił negatywne skutki dla licznej grupy pracowników z tytułu braku sfinalizowania emerytur stażowych.\nW ocenie przewodniczącego Waldemara Bartosza niepokój dotyczy ogólnikowo skonstruowanego planu restrukturyzacji energetyki, co między innymi jest związane z przyszłością elektrowni Połaniec. Pytanie, co dalej z wyłączonymi w niedalekiej przyszłości krajowymi elektrowniami wykorzystującymi węgiel do produkcji energii elektrycznej? Czy nie powtórzy się z niedalekiej przeszłości dramat państwowych gospodarstw rolnych i tysięcy rodzin pozbawionych pracy z dnia na dzień?\nJacek Han, z kieleckiej Elektrociepłowni, za dramatyczną uznał przyszłościową sytuację krajowych elektrociepłowni, co, jego zdaniem, jest między innymi wynikiem braku kompetencji i fatalnego zarządzania kierownictwa tej części gospodarki.\nLeszek Zalewski, przewodniczący „Solidarności” w Siarkopolu, scharakteryzował sytuację swojej firmy z uwzględnieniem strategii zarządzania Grupy Azoty, w której Siarkopol funkcjonuje. W obronie zakładu i praw pracowniczych nie jest wykluczony spór zbiorowy.\nZ kolei Jan Seweryn, przewodniczący MOZ NSZZ „Solidarność” w starachowickim MAN, szczegółowo zrelacjonował aktualne problemy związane z brakiem dialogu i współpracy z obecnym zarządem firmy. Podejmowane akcje protestacyjne (oflagowanie zakładu, pikieta, strajk włoski, wniosek o odwołanie zarządu) na razie nie spowodowały przełomu w negocjacjach płacowych. Nadal nie są respektowane prawa sip i pracowników w sferze wypadkowej, co w konsekwencji powoduje ukrywanie wypadków przy pracy.\nTrudna sytuacja jest w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Końskich, gdzie łamane są prawa pracownicze i związkowe.\nAgata Adamek – przewodnicząca „Solidarności” Oświatowej w Ostrowcu Świętokrzyskim w swojej wypowiedzi uznała, że aktualny rząd zabiera, a nie dodaje pieniędzy dla oświaty, kierując się płacą minimalną a nie średnią płacą krajową.\nWiesław Koza – z „Solidarności” w firmie Skanska, skrytykował obowiązujący w prawie równoważny czas pracy, będący zmorą dla pracowników.\nW sprawach różnych, przewodniczący Regionu poinformował, że w dniach 20-26 czerwca bieżącego roku, odbędzie się 32. Międzynarodowy Wyścig Solidarności i Olimpijczyków. W Kielcach kolarzy gościć będziemy 25 czerwca, a 26 czerwca. barwny peleton pojawi się w Ostrowcu Świętokrzyskim. To super gratka dla fanów kolarstwa i lokalnych społeczności.\nNa zakończenie prowadzący obrady wspomniał o protokole z kontroli w Zarządzie Regionu Świętokrzyskiej „Solidarności” jaką przeprowadziła Krajowa Komisja Rewizyjna. Z analizy dokumentu, w ocenie przewodniczącego wynika, że generalnie nie jest źle, co nie oznacza, że nie trzeba pewnych segmentów usprawnić.\nSolidarność to aktywność społeczna - Waldemar Bartosz\nStresogenne zagrożenia w środowisku pracy - Kazimierz Pasternak\nJak zabezpieczać dane osobowe podczas pracy zdalnej? - Marta Śnioch


Cennik - skup złomu, miedzi, mosiądzu itp. - PROEKOMETAL\nCENNIK HURTOWY DLA FIRM 25-06-2021\nGatunek złomu %\nMIEDŹ KAWAŁKOWA I BŁYSK\nMIEDŹ KAWAŁKOWA II 29,40zł\nMIEDŹ NIESORT III\nMIEDŹ WIÓRY drobne - 1,2zł\nMIEDŹ KABLE GRUBE\nMIEDŹ WIĄZKI SAMOCHOD.\nMOSIĄDZ M63 POPRODUKCYJNY\nMOSIADZ OŁOWIANY MO58 PPOP\nMOSIADZ OŁOWIANY MO58 ŻÓŁTY\nMOSIĄDZ M63 POAMORTYZACYJNY\nMOSIĄDZ NIESORT - ŻÓŁTY I CHROM\nBRĄZ KAWAŁKI MAGNETYCZNE\nSTAL KWASOODPORNA 8% NI\nSTAL KWASOODPORNA WIÓRY\nSTAL KWASOODPORNA GARNKI\nZŁOM STAL BLACHA -3% 1,3zł\nZŁOM STAL >= 4 MM WSAD -2% 1,55zł\nZŁOM STAL >= 4 MM NIEWSAD -2% 1,5 zł\nZŁOM ŻELIWO WSAD i NIEWSAD -3% 1,5zł\nALUMINIUM PROFIL CZYSTY\nALUMINIUM PROFIL MALOWANY\nALUMINIUM ODLEW -2% 5,60 zł\nALUMINIUM PLASTYKA -2% 4,60zł\nCHŁODNICA ALUMINIUM OCZYSZCZONE -1% 4,20zł\nCHŁODNICA ALUMINIUM - MIEDŹ\nALUMINIUM WIÓRY -4% 3.20zł\nALUMINIUM PUSZKA -4% 4,30zł\nUWAGA: CENY HURTOWE, MOGĄ ULEC ZMIANIE W TRAKCIE DNIA.\nSkup złomu, miedzi, cena\nWiele firm boryka się ze zużytymi materiałami, które należy odpowiednio zutylizować. W niektórych przypadkach przedmioty nadające się pozornie do wyrzucenia mogą posiadać swoją wartość. Z jednej strony należy się ich pozbyć, z drugiej wiąże się to z wieloma problemami. Nie można wyrzucać sprzętu elektronicznego czy baterii, jednak w przypadku kabli i niektórych części można pokusić się o ciśnięcie wszystkiego do szybu. Zanim jednak pierwsze worki wylądują na śmietniku, warto przemyśleć swoją decyzję. Przecież surowce wtórne znajdują się obecnie w wielu częściach biurowego wyposażenia. Dlatego zamiast pozbywać się niepotrzebnych sprzętów i kabli, lepiej odwiedzić skup miedzi (Poznań i okolice mogą skorzystać z usług firmy Pro-Ekometal).\nOferujemy usługi w zakresie skupu złomu, w tym także metali kolorowych, makulatury oraz puszek. Jeśli chodzi o skup złomu, cena miedzi jest całkiem korzystna, gdy weźmie się pod uwagę fakt, iż na sprzedaż przeznacza się niedziałające kable czy piecyki. Wszystkim niedowiarkom, którzy twierdzą, że gdy następuje tak niska cena miedzi, skup jest nieopłacalnym rozwiązaniem przypominamy: nawet niewielkie pieniądze są lepsze od żadnych, a idea sprzedaży niepotrzebnych potencjalnych surowców wtórnych zamiast ich wyrzucania z pewnością zasługuje na solidną pochwałę. Warto zatem zdecydować się na wariant, jakim jest skup miedzi. Cennik i możliwość zarobku to jedna kwestia, zaś drugą staje się działanie proekologiczne. Zamiast zwiększać kolejną stertę śmieci warto odzyskiwać surowce wtórne. Dlatego warto odwiedzić nasz skup miedzi.\nCena oferowana przez naszą firmę są naprawdę korzystne. Dlaczego jednak mogą występować pomiędzy nimi różnice pomiędzy poszczególnymi dniami? Jeśli chodzi o skup miedzi, cena może zmieniać się w zależności od notowań. Dlatego gdy w grę wchodzi cena miedzi, skup podaje zwykle orientacyjną wartość. Dlatego przy transakcjach takich jak skup miedzi cennik podany na stronie należy zmodyfikować w zależności od danych rynkowych. Warto odwiedzić najlepszy skup miedzi - Poznań i okolice już od kilku lat stawia na usługi firmy Pro-Ekometal.\nPosiadamy sprzęt niezbędny do wyładunku towaru oraz korzystamy z najwyższej jakości wag elektronicznych. Ponadto przeprowadzamy rozliczenia tuż po dokonanej transakcji, dzięki czemu pieniądze wypłacane są natychmiastowo. Staramy się dbać o zadowolenie naszych Klientów oraz oferować im jak najszerszy zakres usług. Dzięki temu tak wiele zadowolonych firm skorzystało z naszego skupu miedzi.\nTeo Spółka z o.o. Sp.k.\nul. Hawelańska 1,\nKRS 0000399615, NIP: 7773221095\nProjekt i wykonanie: hmcnet.pl


Sprawdź 2 warsztatów zajmujących się katalizatorami i filtrami DPF w samochodach marki Holden (HSV) w Rychwale.\nStrona główna > Holden (HSV) > Rychwał\nRegeneracja filtrów DPF / FAP i czyszczenie katalizatorów - Holden (HSV), Rychwał\nCzyszczenie FAP/DPF i regeneracja katalizatorów (naprawa SCR) do samochodów Holden (HSV) w Rychwale\nW Rychwale wystąpiła szansa mycia filtrów cząstek stałych FAP do aut osobowych i ciężarowych Holden (HSV) z powodu działalności mechanika z Rychwała. Aby unikać utrudnień z pracą auta Holden (HSV), trzeba czasem przepalać filtr FAP, usługa jest dostępna w warsztacie pod Rychwała. Dobór profesjonalnego mechanika samochodowego w Rychwale wyprofilowanego w pojazdach Holden (HSV) może przysporzyć trudności, i jest żmudne. Producentowi Holden (HSV) niemożliwe byłoby zdobycie potrzebnych górnych limitów ilości produkowanych zanieczyszczeń, bez montowania filtrów FAP. Filtry DPF funkcjonują w wyjątkowo trudnym środowisku, czyli w wydechu, co jest przyczyną tego, że dochodzi do utraty właściwości urządzenia. Prócz atrakcji dla wizytujących pod Rychwałem odszukać można warsztaty, parające się naprawą katalizatorów do aut osobowych i ciężarowych Holden (HSV). Odzyskanie górnych pułapów zawartości produkowanych cząstek stałych, poprawnych według normy emisji spalin, potrzebuje działającego sprawnie filtra cząstek stałych FAP/DPF. Rychwał jest jednym z ośrodków, które dotyka kłopot w związku, z dużą ilością zanieczyszczeń w powietrzu, czemu firma Holden (HSV) usiłuje, przeciwstawiać się, dzięki wykorzystaniu reaktorów katalitycznych, zwanych katalizatorami. Lista cen odnawiania elementów filtrów DPF od Holden (HSV) dla Rychwała widnieje w dolnej części strony, powinno być można zweryfikować w tej tabeli, ceny za świadczone usługi naprawy katalizatorów SCR. Wyszukaj swój warsztat, który zajmuje się Holden (HSV) w Rychwale, dzięki naszej wyszukiwarce na panelu po prawej stronie.\nCennik czyszczenia i regeneracji filtrów DPF/FAP i katalizatorów Holden (HSV) w Rychwale\nCzyszczenie filtra DPF Holden (HSV) w Rychwale 320\nRegeneracja filtra FAP Holden (HSV) w Rychwale 320\nMycie katalizatora Holden (HSV) w Rychwale 320\nPłukanie katalizatora SCR Holden (HSV) w Rychwale 320\nNaprawa filtra cząstek stałych Holden (HSV) w Rychwale 320\nCzyszczenie, płukanie DPF/FAP i katalizatorów do samochodów ciężarowych Holden (HSV) w Rychwale 1490\nWycinanie katalizatora SCR Holden (HSV), usuwanie katalizatora SCR Holden (HSV) w Rychwale 0 *\nSerwisowe wypalanie filtra DPF Holden (HSV) w Rychwale 250\nZarezerwuj termin regeneracji filtra DPF/FAP lub katalizatora Holden (HSV) w Rychwale\nWybierz typ usługi Czyszczenie filtra DPF Holden (HSV) w Rychwale Regeneracja filtra FAP Holden (HSV) w Rychwale Mycie katalizatora Holden (HSV) w Rychwale Płukanie katalizatora SCR Holden (HSV) w Rychwale Naprawa filtra cząstek stałych Holden (HSV) w Rychwale Czyszczenie, płukanie DPF/FAP i katalizatorów do samochodów ciężarowych Holden (HSV) w Rychwale Wycinanie katalizatora SCR Holden (HSV), usuwanie katalizatora SCR Holden (HSV) w Rychwale Serwisowe wypalanie filtra DPF Holden (HSV) w Rychwale Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nWybierz punkt w Rychwale z którego możesz nadać filtr DPF lub katalizator do samochodu Holden (HSV)\nAby zregenerować filtr DPF lub katalizator Holden (HSV) w Rychwale wykorzystaj wygodne punkty odbioru wyszczególnione poniżej:\nLamborghini w Rychwale\nASO Maybach pod Rychwałem\nSerwisy LTI z Łochowa\nSsangYong w Jeleśni\nWycinanie filtrów DPF w Ciechanowcu\nWycinanie filtrów FAP z Drobina


Tuba Wyszkowa - Aktualności - WKS Rząśnik wywozi remis z Jadowa\nRząśniczanie, którzy kroczą po awans, w sobotę 5 maja udali się do Jadowa na mecz z miejscową Koroną. Piłkarze z Jadowa pozostają w ścisłej czołówce i liczą się w grze o awans. Przed meczem piłkarze z Rzśnika wiedzieli, że nie będzie łatwo i punkt na trudnym terenie gracze WKS-u braliby w ciemno. W pierwszej połowie zespół z Rząśnika osiągnął przewagę, którą udokumentował golem do szatni zdobytym przez Mateusza Nowickiego. Zawodnik WKS-u wykorzystał rzut karny podytkowany za zagranie ręką. Na początku drugiej części gry miejscowi ruszyli do zdecydowanych ataków i już w 57. minucie prowadzili 2:1. Lider z Rząśnika udowodnił jednak swoją klasę, wyrównując stan rywalizacji na kwadrans przed końcem spotkania. Gola na wagę remisu zdobył pięknym strzałem z rzutu wolnego Andrzej Akier. Kolejny mecz podopieczni Marka Kucharczyka rozegrają w sobotę, 12 maja, tym razem w Serocku z Sokołem II.\nKorona Jadów - WKS Rząśnik 2:2\nSkład WKS: Zając - Skrzecz (65' Kacpura), Ł. Abramczyk, Wojtaszek, Wierzchoń - Osowiecki, Krawczyk (36' Nowicki), Piotrowski, G. Abramczuk (85' Prabucki), Akier - Ciemerych\nWKS Rząśnikpiłka nożnaRząśnik


Monika Mrozowska urodziła czwarte dziecko. Partner aktorki pochwalił się zdjęciem syna i zdradził jego imię - Kobieta.pl\nMonika Mrozowska po raz kolejny została mamą. Aktorka znana telewidzom z roli Majki w serialu "Rodzina zastępcza" przywitała na świecie swoje czwarte dziecko. Zdjęciem noworodka jako pierwszy pochwalił się dumny ojciec.\nMonika Mrozowska wypowiedziała się po raz pierwszy na temat swojej ciąży w połowie września ubiegłego roku. Potwierdzając krążące w mediach doniesienia o swoim odmiennym stanie, odniosła się także do złośliwych komentarzy dziennikarzy i internautów na temat swojego życia prywatnego.\n40-letnia aktorka, znana ostatnio bardziej jako influencerka i autorka książek kulinarnych, miała za złe serwisom plotkarskim, że stale wypominają jej liczbę partnerów, z którymi doczekała się potomstwa. Przy okazji zwróciła także uwagę na niestety wciąż obecne podwójne standardy w ocenie zachowań seksualnych kobiet i mężczyzn.\n- Panie "redaktorze", wiem że do Micka Jaggera ciągle mi daleko. Pod kątem dorobku artystycznego i ilości dzieci... ale jakoś facetom nie wypomina się ilości partnerek? Zwłaszcza w dobie szybkich randek z Tindera... - pisała na swoim profilu na Instagramie.\nKolejne miesiące na szczęście upłynęły już Monice pod znakiem radosnego oczekiwania na narodziny czwartego dziecka. Była gwiazda "Rodziny zastępczej" chętnie prezentowała w sieci efekty ciążowych sesji zdjęciowych i relacjonowała kolejne etapy przygotowań do powitana nowego członka rodziny.\nWyczekiwany moment nastąpił 19 stycznia. W poniedziałek wieczorem partner aktorki pochwalił się na Instagramie, że ich wspólny syn jest już na świecie. Z wpisu świeżo upieczonego ojca dowiadujemy się, że Monika Mrozowska urodziła zdrowego chłopca. Tak jak zapowiadała, chłopiec otrzymał imię Lucjan.\n- Hello World! Nazywam się LUCJAN, ale i tak pewnie wszyscy będą na mnie mówić Lucek. No to teraz zaczynamy zamieszanie i pewnie zmienię czyjeś życie o 180 stopni. Pewnie tak. Czuję wdzięczność i mega spokój - napisał Maciej.\n- (...) @monikakingamrozowska jesteś częścią tego kosmicznego zamieszania. Dziękuję za wytrwałość, siłę i wszystko co najlepsze - dodał.\nRedakcja Gala.pl składa serdeczne gratulacje!\nPoprzedni artykuł Ulubiona dieta księżnej Kate Middleton. Dzięki niej znacznie schudła przed ślubem\nNastępny artykuł Monika Mrozowska urodziła czwarte dziecko. Znamy płeć i imię dziecka


Michał Zoń, 10.10.2017\nChoć „Bitwa warszawska 1920" to kiepski film, to niektóre plakaty promujące tę produkcję były na wręcz znakomitym poziomie. Nawiązują one do autentycznych plakatów propagandowych z 1920 r. Autorem powyższego jest Andrzej Pągowski, jeden z czołowych przedstawicieli dawnej polskiej szkoły plakatu (foto. odkrywca.pl).\nDo 1989 r. wojna polsko-bolszewicka dla filmowców była, z wiadomych względów, tematem zakazanym. Jednak i w pierwszych latach III RP niespecjalnie próbowano się z nim zmierzyć. Niewątpliwie wpływ miały na to koszty takiej dużej wojennej produkcji. Nie pomagało też, że dobrych scenariuszów było jak na lekarstwo. Konflikt z bolszewikami mógł zaistnieć jako co najwyżej wątek poboczny, epizod w filmie czy serialu, który tylko na chwilę traktował o pierwszy latach odzyskanej niepodległości.\nTak było w przypadku znakomitej „Sławy i chwały” z 1998 r. w reżyserii Kazimierza Kutza. Jest to ekranizacja prozy Jarosława Iwaszkiewicza. Akcja serialu rozpoczyna się tuż przed wybuchem I wojny światowej w środowisku polskiego ziemiaństwa i inteligencji na Ukrainie. W odcinku trzecim dwaj bohaterowie tej wielowątkowej opowieści, Janusz Myszyński i Józio Royski wstępują do III Korpusu Polskiego stacjonującego Winnicy. To głównie z ich perspektywy obserwujemy sytuacje polskich oddziałów na Ukrainie w 1918 r. Pomimo poważnych problemów, jakie pojawiły się podczas produkcji to dość dobrze oddano tutaj stan chaosu rewolucji, a także słabości tamtejszych polskich wojsk. Sam wątek wojny 1920 r. i bitwy warszawskiej zostaje niestety tylko napomknięty w postaci kilku scen w odcinku czwartym. Konflikt polsko-bolszewicki nie przebija się tym samym już na czoło wydarzeń, jak miało to miejsce w przypadku wątku rewolucji na Ukrainie.\nBardzo epizodycznie motyw wojny polsko-bolszewickiej pojawił się w serialu Izabeli Cywińskiej „Boża Podszewka” z 1997 r. Opowiada on losy dziewczyny z drobnoszlacheckiej rodziny Jurewiczów z Wileńszczyzny. Wielkie wydarzenia historyczne są tu jednak jedynie dalszym tłem. W odcinku piątym na dwór głównych bohaterów w Juryszkach Wileńskich napada oddział bolszewików. Później pojawia się wątek zabicia przez jedną z postaci uciekających spod Warszawy dwóch sowieckich żołnierzy. Zostało również wskazane, że bracia głównej bohaterki walczyli na froncie.\nBardziej szczegółowo wojna polsko-bolszewicka została przedstawiona w serialu „Marszałek Piłsudski” w reżyserii Andrzeja Trzosa-Rastawieckiego. Była to niestety bardzo skromna produkcja, w której nie mogły się znaleźć sceny batalistyczne z prawdziwego zdarzenia. Przedstawiony został jednak cały przebieg tego konfliktu od walk w 1919 r. do zawarcia traktatu ryskiego w 1921 r. Wojnę obserwujemy głównie z perspektywy gabinetu Naczelnego Wodza. Więcej tu zatem rozmów sztabowych i politycznych niż działań w polu.\nBitwa warszawska zaistniała też w jednym z odcinków serialu Leszka Wosiewicza „Przeprowadzki” z 2001 r. Jest to historia rodzinnej firmy organizującej przeprowadzki przedstawiona na tle ważnych wydarzeń w historii Polski. Choć serial zapowiadano jako następcę znakomitego „Domu” Jana Łomnickiego to było to dużo na wyrost. Historia, w tym wojna polsko-bolszewicka, zostały ukazane w „Przeprowadzkach” w sposób infantylny, daleko odbiegający od ówczesnych realiów i faktów (np. w jednym z odcinków w rodzinie powstaje dylematy, czy 10 listopada 1918 r. dziecko ma witać Piłsudskiego czy Dmowskiego, który w rzeczywistości do Warszawy jeszcze się nawet nie wybierał). Irytować mogą też kiepskie dialogi, słaby scenariusz i nierówne aktorstwo. Serial słusznie nie przykuł uwagi widzów.\nNiewielką produkcją był również telewizyjny film na podstawie opowiadania Stefana Żeromskiego w reżyserii Lucyny Smolińskiej i Mieczysława Sroka z 1999 r. pt. „Na plebani w Wyszkowie 1920”. Przedstawia on jeden epizod z wojny polsko-bolszewickiej, kiedy to Julian Marchlewski, Feliks Kon i Feliks Dzierżyński tworzący Tymczasowy Polski Komitet Rewolucyjny zatrzymali się w krytycznych dniach sierpnia 1920 r. na tytułowej plebani. Film przedstawia postacie twórców Polskiej Republiki Sowieckiej oraz system, który reprezentują. W filmie tym bardzo dobre role zagrali Jan Peszek jako proboszcz parafii w Wyszkowie oraz Mariusz Bonaszewski jako Feliks Dzierżyński.\nWątek walki z bolszewikami jeszcze sprzed odzyskania niepodległości podjęty został w telewizyjnej produkcji pt. „Wrota Europy” w reż. Jerzego Wójcika. Podstawą scenariusza do tego filmu był reportaż Melchiora Wańkowicza pt. „Szpital w Cichiniczach". Akcja rozgrywa się na początku 1918 r. w szpitalu polowym I Korpusu Polskiego. Do pracy w tej placówce zgłaszają się trzy młode pielęgniarki: Zosia (Alicja Bachleda-Curuś), Ira (Agnieszka Sitek) i Hala (Kinga Preis). Wydarzenia obserwujemy z perspektywy pierwszej z nich, która oprócz niesienia pomocy potrzebującym chce odnaleźć też walczącego na froncie brata. Bolszewicy jednak są coraz bliżej i w końcu wkraczają do szpitala. Rozgrywa się koszmar, którego ofiarami są dziewczęta.\nTu ponownie mamy do czynienia ze skromnym dziełem. Głównie skoncentrowano się w nim na wątku obrzydliwości czerwonej rewolucji. Bolszewicy są niczym Jeźdźcy Apokalipsy, niszczący wszystko co na swojej drodze zastaną. Cała historia zaś to tylko epizod, który poza faktem „że bolszewicy są straszni” nic nam nie mówi o tym konflikcie. Brak tu rozbudowanych scen walki, a nawet przedstawienia świata, który wówczas zniszczyła bolszewia, jak ziemiaństwo kresowe.\nW kinie lektur\nWątek wojny polsko-bolszewickiej postanowił rozszerzyć w porównaniu do książkowego oryginału Filip Bajon, który w 2001 r. zekranizował „Przedwiośnie”. Reżyser tłumaczył swoją decyzję faktem, że Żeromskim zbyt małą uwagę przykładał do tego epizodu w życiu głównego bohatera, gdyż były to wydarzenia doskonale wszystkim znane w czasie wydania powieści. W roku ad. 2001 wypadłoby je już z kolei bardziej przypomnieć.\nW „Przedwiośniu” po raz pierwszy mogliśmy zatem zobaczyć duże sceny batalistyczne wojny polsko-bolszewickiej – ostrzał artyleryjski czy walkę na bagnety. Zostały wykorzystane również wątki z opowiadania „Na probostwie w Wyszkowie”. Główny bohater Cezary Baryka poznaje wówczas samego Stefana Żeromskiego.\nNiewątpliwie słowa uznania należą się autorowi zdjęć do filmu, Bartoszowi Prokopowiczowi oraz muzyki, Michałowi Lorenzowi. Bardzo dobrze w rolę ochotnika 1920 r., a także młodego ziemianina Hipolita Wielosławskiego wcielił się Maciej Stuhr. Z resztą filmu, w tym także z wątkiem wojny polsko-bolszewickiej, jest już gorzej. Rażą przede wszystkim błędy scenariuszowe, zupełnie nieuzasadnione odstępstwa od książkowego pierwowzoru czy wprowadzanie pewnych wątków niemal na siłę. Nie wiadomo np. dlaczego doświadczenia wojenne Baryki sprowadzają się głównie do absurdalnego siedzenia w jakimś ziemnym lochu. Takich mało wytłumaczalnych momentów jest niestety więcej. Wojna, która w zamyśle reżysera miała być bliżej pokazana, składa się de facto ze słabo ze sobą powiązanych scen, mało mówiących urywków tamtej rzeczywistości.\n1920 – sromotna klęska\nPrzełom w ukazywaniu wojny polsko-bolszewickiej w filmie i serialu przyniósł rok 2010. Z okazji 90. rocznicy bitwy warszawskiej powstały aż dwie produkcje w całości poświęcone temu tematowi. Trzynastoodcinkowy serial TVP „1920. Wojna i miłość” w reżyserii Macieja Migasa opowiada losy trzech polskich oficerów wywodzących się z trzech armii zaborczych. Reprezentują oni też trzy warstwy społeczne. Bronisław Jabłoński jest szlachcicem pieczętującym się herbem Poraj, Józef Szymański mieszczaninem ze Lwowa, a Władysław Jarociński chłopem z wielkopolskiego Śremu. Przypadkiem spotykają się oni w końcówce I wojny światowej. Razem docierają do Warszawy, gdzie też trochę z przypadku ponownie trafiają do armii.\nAkcja serialu jest dość sprawnie poprowadzona, jednakże razi wiele błędów fabularnych i oderwanie od ówczesnych realiów. Niektórzy bohaterowie mają dziwną tendencję do przedstawiania się swoim herbem. Oficerowie na służbie chodzą w rozpiętych kołnierzykach. Do tego dochodzą błędy historyczne. Przykładowo w pierwszym odcinku Władysław Jarociński deklaruje, że jest w armii jakiegoś tajemniczego „Cesarstwa Pruskiego”.\nSerial Migasa wypada jednak całkiem nieźle na tle kolejnej superprodukcji Jerzego Hoffmana pt. „1920. Bitwa warszawska”. Biorąc pod uwagę, że jest to film o jednym z największych zwycięstw w polskich dziejach to należy go uznać za coś w rodzaju świętokradztwa. „1920. Bitwa warszawska” wydaje się być filmem bez scenariusza albo przynajmniej takim, gdzie niektóre kartki tego scenariusza gdzieś się zapodziały.\nGłówny bohaterem jest Jan Krynicki, lewicujący poeta, który tuż przed wyruszeniem na front poślubia piękną aktorkę kabaretową Olę. Krynicki wskutek absurdalnych zarzutów zostaje skazany na śmierć „za szerzenie propagandy komunistycznej”. Od śmierci ratuje go, przestawiony w filmie niczym rażenie pioruna, atak Armii Czerwonej. Jan od tego momentu „zostaje wodzony na pokuszenie” przez bolszewickiego komisarza Bykowskiego.\nJest to jedynie zarys fabuły, ale w samym filmie on zarysem pozostaje. W scenariuszu roi się bowiem od dziur wielkości leju po bolszewickim pocisku. Krynicki wyrusza jako szwoleżer na Kijów, ale wyprawa kijowska w filmie sprowadza się do jego jazdy na koniu i śpiewaniu ułańskich piosenek przez grającą Olę Nataszę Urbańską. Potem w galopującym tempie Jan zostaje oskarżony o zdradę, osądzony i prawie rozstrzelany, bowiem jak grom z jasnego nieba pojawiają się bolszewicy, którzy równie szybko rozkładają na łopatki cały polski oddział. Załamanie frontu i brak wieści o ukochanym odbija się oczywiście na repertuarze Oli.\nMocną stroną filmu jest etap kuszenia Krynickiego przez Bykowskiego dobrze zagranego przez Adama Ferenca. Kiedy jednak on się kończy (zresztą zbyt szybko) znów wpadamy w serię absurdów. Jan wraca jak gdyby nigdy nic w szeregi Wojska Polskiego. Ani słowa nie dowiadujemy się co z jego wcześniejszymi zarzutami zdrady. Przez film przewija się szereg postaci nawet ciekawych, jak sotnik kozacki walczący u boku Polaków, ale znikają one równie szybko jak się pojawiły.\nO wiele lepiej od głównego wątku „miłości czasu wojny” wypadają sceny z udziałem części postaci historycznych. O ile strona bolszewicka wypadła dość sztucznie, to Piłsudski i spółka całkiem dobrze. Można wyrazić nawet żal, że nie był to film tylko o Piłsudskim i Wieniawie w czasie polsko-bolszewickiej wojny, lecz banalna i w dodatku źle poprowadzona historia romansu ułana i dziewczyny.\nWojna polsko-bolszewicka czeka zatem dalej na swój wielki film. Jerzy Hoffman, twórca znakomitego „Potopu”, wydawał się idealnym kandydatem do stworzenia takiego dzieła. Niestety, nadzieja ta okazała się płonna. Najgorsze jest to, że klapa „Bitwy warszawskiej” – wielkiej superprodukcji wstrzyma na jakiś czas projekty podejmowania tego tematu. A może jednak na stulecie zwycięstwa z 1920 r. ktoś odważy się stworzyć porządny film o tym wydarzeniu?


Rekrutacja Gdańsk - artykuły | Gdańsk Nasze Miasto\n12 lipca 2019, 16:14\n22 września 2015, 9:12\nCentrum Kemira w Gdańsku. Promują Trójmiasto w Finlandii. Szukają pracowników do centrum w Gdańsku\nFińska firma z siedzibą w Gdańsku szuka na zagranicznych rynkach pracowników do swojej trójmiejskiej siedziby. Znasz niszowy język obcy? Możesz dołączyć do zespołu!\n20 stycznia 2014, 12:24\nszukają finów gdańsk\ngdańskie centrum biznesowe\nGdańsk: Elektroniczna rekrutacja do podstawówek. Część rodziców niezadowolona\nSystem elektronicznej rekrutacji do szkół podstawowych szwankuje! - skarżą się rodzice, którzy w ostatnim czasie próbowali zapisać swoje pociechy do gdańskich podstawówek. Urzędnicy przyznają, że drobne kłopoty były, ale wszystko powinno już działać jak należy.\n26 kwietnia 2013, 7:14\nelektroniczna rekrutacja gdańsk\n5 kwietnia 2013, 13:51\nRekrutacja do przedszkoli. Ostatni dzień przyjmowania zgłoszeń\nW piątek, 13 kwietnia mija termin elektronicznego zgłaszania maluchów do gdańskich przedszkoli. O przyjęciu dziecka do placówki nie decyduje kolejność zgłoszeń.\n13 kwietnia 2012, 11:23\nRozpoczęła się rekrutacja do gdańskich przedszkoli miejskich. Co, jak i gdzie - sprawdźcie, jak przebiega proces rekrutacji.\n2 kwietnia 2012, 13:21


Mapa Sala Ślubów w Lwówku Śląskim | Mapa turystyczna Polski | PolskieSzlaki.pl\nMapa Lwówka Śląskiego\nMapa Sala Ślubów w Lwówku Śląskim\nSala Ślubów w Lwówku Śląskim\nSala Ślubów w Lwówku Śląskim znajduje się na Rynku w Ratuszu i jest częścią Urzędu Stanu Cywilnego. Jej wystrój jest bajkowy. Wszysko ma się tu kojarzyć ze szczęściem i miłością. Na filarach widoczne są płaskorzeźby z postaciami z bajek, możemy tu zobaczyć Kopciuszka, Kota w butach, Złotowłosą, Czerwonego Kapturka i wiele innych postaci. Sala Ślubów to mieszanka stylów, posiada też wiele symboli obrzędów ślubnych....\nMapa Basteja Archonattiego w Lwówku Śląskim\nMapa Kościół Św. Franciszka w Lwówku Śląskim\nMapa Ratusz we Lwówku Śląskim\nMapa Pomnik ofiar I wojny światowej w Lwówku Śląskim\nMapa Baszta Bolesławiecka w Lwówku Śląskim\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie turystyczna mapę Sala Ślubów w Lwówku Śląskim! Na tej mapie zaznaczyliśmy wiele miejsc, które warto zobaczyć będąc w pobliżu. Dla czytelności punkty na mapie są zaznaczone przy pomocy kilku kolorów.\nMarkerem o kolorze żółtym zaznaczyliśmy na mapie wszystkie miejscowości. Po co zamieszczać miejsowości? Bo do miejscowości piszemy bardzo fajne artykuły z opisami historii tego miasta i opisem naważniejszych jego atrakcji - zresztą sam zobacz na przykładzie miasta Lwówek Śląski


Spotkanie GES w Strzegomiu\nW dniu 28 marca 2014 r. odbyło się XI spotkanie Dolnośląsko–Opolskiej Grupy Terenowej (IV spotkanie Grupy Eksploatacyjnej) Stowarzyszenia Eksploatatorów Obiektów Gospodarki Wodno –Ściekowej, której gospodarzem były Wodociągi i Kanalizacja Sp.zo.o. w Strzegomiu.\n• Przypomnienie strategii działania GTS [Grup Terenowych Stowarzyszenia],\n• Podzielenie się doświadczeniem z modernizacji Oczyszczalni ścieków w Strzegomiu,\n• Omówienie tematu: Zagospodarowanie rolnicze osadów ściekowych w kontekście kontroli NIK-u,\n• Zwiedzanie nowo zmodernizowanej Oczyszczalni Ścieków w Strzegomiu.\nNa początku spotkania - w ramach przypomnienia - przedstawiłem zakres działania Grup Terenowych i Eksploatacyjnych Stowarzyszenia. Podkreśliłem, iż najważniejsza w naszych spotkaniach jest wymiana doświadczeń pomiędzy eksploatatorami obiektów gospodarki wodno-ściekowej.\nZaznaczyłem, że jednym z podstawowych czynników, umożliwiających funkcjonowanie GTS/GES, są ludzie - gotowi poświęcić swój czas na organizowanie spotkań; przy tej okazji przedstawiłem liderkę grupy dolnośląsko – opolskiej, Jolantę Moszczyńską, oraz liderów GES: Martę Sudak, Izabellę Jankowską, Lenarda Ładę.\nNa końcu opowiedziałem w skrócie o wydarzeniach, jakie miały miejsce w SEOGWŚ od maja 2013 r. do chwili obecnej.\nNastępnie przedstawicielka gospodarza - Ewa Czarka, podzieliła się z obecnymi wiedzą i doświadczeniami, nabytymi w trakcie modernizacji i rozbudowy Oczyszczalni Ścieków w Strzegomiu, począwszy od pozyskania środków unijnych, postępowań przetargowych, wykonawstwa po uzyskanie pozwolenia na użytkowanie.\nW wyniku gruntownej przebudowy i rozbudowy strzegomskiej oczyszczalni usprawniono ciąg do mechanicznego oczyszczania ścieków wraz z częścią biologiczną, a także wybudowano urządzenia do beztlenowej mezofilowej stabilizacji osadu wraz z systemem ujmowania, uzdatniania i wykorzystania biogazu do produkcji energii elektrycznej . Modernizacja oczyszczalni ścieków i budowa prawie 50 km kanalizacji sanitarnej dla około 5,5 tys. mieszkańców to inwestycje, realizowane dzięki pieniądzom z Programu Infrastruktura i Środowisko oraz z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska we Wrocławiu.\nMimo różnych problemów, które spotkały pracowników Wik Strzegom podczas trwania inwestycji , Pani Prezes, Dorota Borkowska, zachęciła wszystkich do podjęcia starań o pozyskiwanie środków i wdrażanie nowoczesnych rozwiązań w swoich oczyszczalniach, aby później można było czerpać zadowolenie z prawidłowo pracującego obiektu.\nZgodnie z harmonogramem, po wystąpieniu przedstawicieli WiK Strzegom, ponownie zabrałem głos, tym razem w temacie:\nZagospodarowanie osadów powstających w oczyszczalniach ścieków komunalnych w latach 2011-2012 oczami NIK.\nPodzieliłem się swoimi spostrzeżeniami odnośnie kontroli NIK która odbyła się w Oczyszczalni Ścieków w Oleśnicy w kwietniu i maju 2013 r. Na kanwie własnych doświadczeń próbowałem przestrzec uczestników przed błędami popełnianymi przez nas podczas rolniczego zagospodarowania osadów. W związku z tym, że wszyscy byli żywo zainteresowani tematem wywiązała się burzliwa dyskusja, która unaoczniła nam, jak nadal trudnym zadaniem jest zagospodarowywanie osadów ściekowych czy to z tytułu nie do końca precyzyjnych rozporządzeń i ustaw, czy to problemów natury technicznej.\nJak zawsze, ostatnim punktem spotkania była wizyta w oczyszczalni ścieków przy ulicy Rybnej w celu zapoznania się z zmodernizowanymi obiektami.\nReasumując, uważam, że założone cele spotkania zostały osiągnięte. Cieszy fakt, iż frekwencja ze spotkania na spotkanie jest coraz wyższa. Rośnie otwartość i chęć uczestnictwa w wymianie doświadczeń eksploatatorskich. Ponadto budujące jest to, że poszerza się grono chętnych do zorganizowania spotkania w naszym GES.\nChciałbym bardzo podziękować gospodarzom spotkania: Pani Prezes Dorocie Borkowskiej oraz jej współpracownikom za możliwość zorganizowania IV spotkania Grupy Eksploatacyjnej Stowarzyszenia, które odbyło się w bardzo merytorycznej i przyjacielskiej atmosferze.\nZapraszam do uczestniczenia w kolejnych spotkaniach GTS/GES. Zaproszenia będziemy rozsyłać e-mailem; informacja o spotkaniu (data, miejsce) pojawi się ponadto na stronie stowarzyszenia: www.ekspoatator.org\nAndrzej Gołąb - V-ce Prezes SEOGWŚ,\nLider Grupy Eksploatacyjnej Stowarzyszenia


Mozambik: Państwo Islamskie przejęło miasto Palma. Dziesiątki ofiar - RMF 24\nPoniedziałek, 29 marca (19:51)\nPaństwo Islamskie (IS) ogłosiło, że przejęło kontrolę nad nadmorskim miastem Palma w północnym Mozambiku. Atak rozpoczął się w środę, a kulminacyjne działania dżihadystów miały miejsce w niedzielę, gdy zginęły dziesiątki osób.\nSiły bezpieczeństwa Mozambiku poinformowały, że zabitych zostały dziesiątki mieszkańców Palmy /PAP/EPA/LUIS MIGUEL FONSECA /\nW komunikacie opublikowanym na jednej z witryn propagandowych IS na Telegramie członkowie IS oświadczyli, że zaatakowali "miejscowe koszary i siedzibę rządu" oraz że przejęli "kontrolę nad miastem". Potwierdzili także śmierć kilkudziesięciu żołnierzy z armii Mozambiku i chrześcijan.\nSiły bezpieczeństwa Mozambiku poinformowały, że zabitych zostały dziesiątki mieszkańców Palmy. Co najmniej sto osób pozostaje zaginionych.\nAgencja AFP pisze, że to małe, 75-tysięczne miasteczko zamieniło się w miasto widmo, opuszczane przez tysiące cywilów, którzy uciekają przed barbarzyństwem dżihadystów. W akcje pomocy włączyły się organizacje humanitarne i agencje ONZ.\nWedług kilku źródeł, na które powołuje się AFP, sygnałem do niespodziewanego ataku na miasto było przybycie w środę do Palmy statku, załadowanego żywnością dla miejscowych sklepów oraz dla przesiedleńców, którzy schronili się w Palmie, uciekając z innych rejonów Mozambiku, zagrożonych działalnością IS.\nZaczęło się tuż po przybyciu dużego statku - mówi AFP mężczyzna, który opuścił Palmę i schronił się 180 km od miasta. Chcieli jedzenia. Zaatakowali miasto i przyprowadzili ciężarówki, aby załadować na nie jedzenie, które właśnie przypłynęło - dodaje.\nCabo Delgado jest od 2017 roku miejscem rebelii ugrupowań powiązanych z Państwem Islamskim, w ciągu ostatniego roku ataki się nasiliły. Dżihadyści dążą do zajęcia kluczowych miast regionu. Już wcześniej w Palmie przebywało wielu uciekających przed przemocą uchodźców z innych części prowincji.


6.2.1.4 Tablica routingu hosta IPv4\nW jaki sposób hosty określają trasy dla pakietów.\nAby uprościć analizę wyświetlanej tablicy routingu, została ona podzielona na pięć części ze względu na różne adresy sieci docelowych. Zostało to zaznaczone na rysunku poprzez wyróżnienie tras różnymi kolorami.\nLokalna trasa domyślna; wykorzystywana jest do przesyłania wszystkich pakietów, których adresy IP odbiorcy nie pasują do innych określonych wpisów w tablicy routingu. Oznacza to, że muszą być one przesyłane do bramy domyślnej. Trasa ta nazywana jest też trasą ostatniej szansy. W omawianym przypadku wszystkie pakiety niepasujące do żadnej z konkretnych tras docelowych zawartych w tablicy routingu wysyłane są z interfejsu hosta o adresie IP 192.168.10.10 do bramy o adresie IP 192.168.10.1 (R1). Należy pamiętać, że adres docelowy określony w pakiecie nie zmienia się podczas przesyłania pakietu. Zatem host nadawczy musi wiedzieć, że w sytuacji gdy odbiorca znajduje się w innej sieci, pakiet należy przesłać do bramy domyślnej w celu dalszego przetwarzania i ostatecznie dostarczenia do urządzenia docelowego.\nTe adresy pętli zwrotnej są związane z bezpośrednim połączeniem, zapewniając tym samym funkcjonowanie usług lokalnemu hostowi.\n192.168.10.0 - 192.168.10.255\nW omawianym przypadku adresy te związane są z siecią lokalną, do której został podłączony host. Wszystkie pakiety posiadające adresy docelowe, które należą do tej przestrzeni adresowej będą wysyłane przez interfejs hosta o adresie IP 192.168.10.10.\n192.168.10.0 - Adres sieci lokalnej, reprezentujący wszystkie komputery należące do sieci 192.168.10.x.\n192.168.10.10 - Adres lokalnego hosta.\n192.168.10.255 - Adres rozgłoszeniowy sieci; umożliwia wysyłanie pakietów do wszystkich komputerów pracujących w sieci lokalnej.\nSą to specjalne adresy grupowe (ang. multicast) klasy D zastrzeżone do użytku zarówno przez interfejs pętli zwrotnej (127.0.0.1) lub adres IP hosta (192.168.10.10).\nOstatnie dwa adresy reprezentują ograniczone adresy rozgłoszeniowe (ang. limited broadcast IP address), które mogą być wykorzystywane zarówno przez interfejs pętli zwrotnej (127.0.0.1) jak i adres IP hosta (192.168.10.10). Adresy te mogą być wykorzystane przez hosta np. do znalezienia serwera DHCP, w celu otrzymania parametrów konfiguracji interfejsu sieciowego.


Kazania sejmowe - Streszczenie szczegółowe - Piotr Skarga - Bryk.pl\n02 Geneza utworu\n03 Gatunek utworu\nKierowane jest już w pierwszych słowach do uczestników obrad sejmowych. Sam tytuł wskazuje, że oracja miała zostać wygłoszona na mszy św. rozpoczynającej sejm. Podmiot mówiący uświadamia, że jego celem ma być refleksja nad niebezpieczeństwami zagrażającymi Rzeczypospolitej. W ten sposób określa przedmiot Kazań.\nJednocześnie orator nawiązuje do tradycji, każącej w trudnych chwilach odwoływać się do pomocy Boga. Czyniono tak już w czasach pogańskich, więc tym bardziej ludzie „oświeceni” muszą widzieć konieczność wsparcia Opatrzności. Zgodnie z tradycją homiletyki renesansowej, Skarga przywołuje odpowiednie fragmenty z Biblii, w szczególności pochodzące ze Starego Testamentu, mające spełniać rolę prefiguracji.\nPrzywołują one przykłady Bożej mądrości, która pomagać ma ludziom w wypełnianiu obowiązków społecznych. Podmiot mówiący chcąc ukazać wielkość tej cnoty, kontrastuje ją z pozorami ludzkiej mądrości: jedni są zadufani w sobie i zbyt wierzą własnemu rozumowi, co powoduje odrzucenie Boga, inni chcą dzięki swej mądrości wzbogacać się, jeszcze inni - np. „politycy dzisiejszy” wykluczają refleksję o wierze i obronie wiary katolickiej. Orator nazywa ich mądrość ziemską i bydlęcą, a rozum nakazujący te działania określa diabelskim. Wreszcie dochodzi do wniosku, że świecka mądrość, a więc taka, która nie znajduje odniesienia do Boga, wiedzie zawsze człowieka do zła. Wobec tego w imieniu uczestników obrad sejmowych zwraca się do Stwórcy o łaskę oświecenia.\nDo największych zagrożeń, którym zapobiec ma Sejm należą: niezgody wynikające z poreformacyjnego rozpadu chrześcijaństwa, zwaśnienie społeczeństwa niezdolnego do jedności, tendencje do zdrady wspólnych interesów państwa, buntów wybuchających w imię partykularyzmu. Retor wspomina także brak karności i dyscypliny, jakie budują państwo, co doprowadzi do jego rozpadu.\nPodmiot przywołując argumenty przeciwników ideowych, przestrzega przed zamienianiem złotej szlacheckiej wolności w anarchię, przypominającą szatańskie rozpasanie („synowie Beliala bez jarzma, bez wodze”). Uważa, że rozszerzanie swobód szlacheckich osłabia coraz bardziej władzę królewską, co jest niekorzystne dla państwa. Król - namiestnik Boga nie ma wpływu na politykę Rzeczypospolitej, a w takiej sytuacji nawet „By był najmędrszy Salomon, gdy władzej i potężności do karania, i rządów, i pieniędzy nie ma, żadnej przygodzie pospolitej nie poradzi”.\nSejm także wymaga zmian: niedopuszczalne jest, aby na obrady szlachta i magnateria zjeżdżała z uzbrojonymi orszakami „jako na wojnę”. Świadczy to też o braku gospodarskiego zmysłu, rozrzutności, przy ciągłych pretensjach o wysokie podatki.\nPoza tym orator zarzuca posłom brak szacunku dla stanowionych praw, co podkopuje autorytet Sejmu, jego powagę. Skarga przestrzega ich przed Bożą karą, a chcąc przerazić odbiorców wspomina o nadchodzącym niebezpieczeństwie osmańskim. Co prawda w latach 90. XVI w. nie było ono widoczne, ale argument miał służyć agitacji na rzecz przystąpienia Polski do ligi antytureckiej, na czym zależało Zygmuntowi III Wazie.\nPowołując się na biblijne przykłady roztropnych mężów: Józefa - doradcy faraona, Mojżesza, retor ma nadzieję, że równie wielką mądrością wykażą się polscy senatorowie, a więc ci najbardziej odpowiedni do sprawowania rządów. Przypomina, że wstydliwa i czysta mądrość obecna jest tylko tam, gdzie nie istnieją serce i sumienie skalane grzechami (nieczystość, pijaństwo, niezgoda, herezja, kłótliwość, pycha). Prawdziwy przyjaciel mądrości to człowiek skromny, nieidący za głosem pospólstwa, unikający taniej popularności, ufny, uprzejmy i miłosierny. W wyraźny sposób Skarga ocenia tu oponentów króla, którzy oskarżali Zygmunta III, podejrzewając go o złe intencje polityczne.\nObok wiedzy płynącej z natchnienia boskiego, podmiot mówiący podkreśla wartość wiedzy nabytej, pomnażanej przez samego człowieka, zdobywanej przez obcowanie z nauczycielami i mędrcami. Szczególnie wysoko ceni wartość historii. Orator, nawiązując do często spotykanego w literaturze polskiej motywu: przeciwstawienia czasom dawnej świetności - współczesnego upadku, narzeka na nieprzygotowanie ludzi młodych do sprawowania rządów, gdyż nie posiadają oni koniecznego doświadczenia.\nModlitwa błagalna kończy kazanie pierwsze. Podmiot, mówiący w imieniu zbiorowości, zwraca się do Boga z prośbą o mądrość. Ma ona służyć całemu ludowi i strzec przed błędami innych państw europejskich trapionych wojnami religijnymi albo triumfem herezji (Skarga rozumie przez nią protestantyzm).\nRozpoczyna je parafraza słów z biblijnej Księgi Koheleta: „Nie masz nic pod słońcem trwałego”, mająca wyraźnie wanitatywną wymowę. Jest to punkt wyjścia do refleksji o przemijaniu wszystkich ludzkich dzieł, także wielkich i potężnych państw. Przyczyny upatrywać należy w chorobach, trapiących je wewnętrznych słabościach(„choroby domowe”).\nPodmiot mówiący nawołuje do uleczenia chorób Rzeczypospolitej. Mówiąc o ojczyźnie posługuje się metaforą Polski-matki, która od czasów Skargi na stałe weszła do literatury i publicystyki politycznej. Wskazuje sześć chorób ją trapiących: nieżyczliwość ludzką wobec swojego kraju, niezgoda wewnętrzna, naruszenie religii katolickiej i herezja, osłabienie władzy króla i jego autorytetu, niesprawiedliwe prawa, grzechy przeciw wierze w Boga.\nOdwołując się do słów przykazania miłości, podmiot mówiący głosi pochwałę uczucia, które buduje i wzmacnia ludzką społeczność. Szczególnie podkreśla wartość miłości między rządzącymi a poddanymi, a na przykładzie działalności ewangelizacyjnej Chrystusa pokazuje, jak relacje oparte na poszanowaniu bliźniego uszczęśliwiają ludzi. Retor zwraca się do senatorów słowami „bogowie ziemscy”, w czym podkreśla rolę, jaką mają do spełnienia i posiadaną przez nich władzę. Jest to także wielkie zadanie, bo tak jak Bóg zapewnia światu dobrobyt, tak możnowładcy, jako ludzie zastępujący w politycznym wymiarze Stwórcę, muszą starać się być dobrymi i miłosiernymi. Do nich kierują swe prośby mieszkańcy Polski, Litwy, Rusi, Prusów, Żmudzi, Inflantów, co podkreślać ma wielkość Rzeczypospolitej. Błagania dotyczą opieki nad obywatelami ginącymi z powodu niesprawiedliwości i rozprzestrzeniającej się herezji. Przypominają też o obowiązku, jaki Stwórca powierzył rządzącym: „wam myślić o nas rozkazał”. W charakterystyczny dla Skargi sposób w tok wypowiedzi włączane są aluzje biblijne: Rzeczpospolita nazwana zostaje Jerozolimą („Hieruzalem moje”), a psalmiczne przyrzeczenie Dawida o wiecznej pamięci o ojczyźnie, odnosi się do Polski. Tym samym wyobrażenia Izraela i ludu wybranego połączone zostają z wyobrażeniami polskiego bytu narodowego, religia przenika się z patriotyzmem.\nDalszą część kazania zajmuje rozwijanie metaforycznego obrazu Ojczyzny-matki. Retor uważa, że wszystkie dobrodziejstwa spadające na Polaków mają swe źródła w dobru wspólnym. Rzeczpospolita, jak najlepsza matka „urodziła i wychowała”, dochowała wiary katolickiej, obroniła przed herezją (przykład husytyzmu). Jako dobra wychowawczyni młodych pokoleń, utrwalała znaczenie władzy królewskiej i scaliła w jedną państwową całość szerokie ziemie i rozmaite narody. Dała również szlacheckiemu stanowi złotą wolność, dzięki czemu królów „sami sobie obieracie”. Orator kontrastuje polityczny porządek Polski z moskiewską i osmańską tyranią, okrutną i bezwzględną dla swych poddanych. Przestrzega przed błędnym, w jego pojęciu, ograniczaniem władzy królewskiej. Zwraca uwagę na dobrobyt, jaki Rzeczpospolita zapewnia szlachcie, ale napomina, aby dostatek nie przeobraził się w demoralizujący zbytek i nie stał złotym cielcem. Na bogactwie obywateli powinna zyskać gospodarcza i militarna siła kraju, czego dowodem staje się biblijny przykład roztropnego władcy judzkiego - Azy. Niestety współcześni podmiotowi mówiącemu Polacy zdają się nie zauważać trwonienia majątków i zbliżającego się nieszczęścia (Skarga ma na myśli zagrożenie tureckie).\nMatka - ojczyzna zapewnia swym możnym sławę wojenną. Dzięki Polsce szlachta cieszy się szacunkiem jak i u chrześcijan, tak i wśród ludów pogańskich. To wszystko powinno sprawiać, że każdy obywatel poczuwa się do odpowiedzialności za wspólne dobro. Zaprzeczają tej szlachetnej postawie egoistyczne działania szkodzące państwu. Metafora statku (ojczyzny) zagrożonego przez morski żywioł i podróżujących nim ludzi, którzy zamiast pomagać w ocaleniu okrętu, „tłumoczki i skrzynki swoje opatrują”, w plastyczny sposób dowodzi, że dobro wspólne zawsze stoi wyżej niż interes partykularny. W przeciwnym razie statek „zatonie, i z nim my sami poginiemy.”\nOdwołując się do postaci biblijnych poświęcających się dla własnego ludu i kraju (Mojżesz, Ehud, Samson, Dawid, Joab, Nehemiasz, Zorobabel, Matatiasz, Judyta-córka Jeftego, Estera), a także bohaterów antycznych - pogańskich (Kodros, Decjusz, Regulus, komentarze Cycerona), kaznodzieja potwierdza powszechność uczuć patriotycznych w kulturach, z których wyrasta Europa: judejskiej i grecko-rzymskiej.\nMówiąc o złych praktykach stanu szlacheckiego Skarga przypomina o ciągłej chęci poszerzania swych wpływów, kosztem innych stanów. Uwagę zwraca fragment kazania potępiający niesprawiedliwość czynioną chłopstwu i mieszczaństwu, zaprzeczającą chrześcijańskiej miłości bliźniego. W ten sposób retor powraca do wspominanego na początku wypowiedzi motywu przykazania miłości. Nagrodą za bycie wiernym temu nakazowi ma być - obok szczęścia wiecznego - tak ceniona w renesansie „dobra sława”, zapewniająca swoistą nieśmiertelność człowieka (motyw występuje np. w Pieśniach J. Kochanowskiego). Kazanie kończy modlitewna prośba o wzbudzenie w senatorach miłości do wszystkich braci i obywateli.\nPierwsze słowa mowy są komentarzem do I Listu do Koryntian autorstwa św. Pawła, zawierającego prośbę o zachowanie jedności i braterstwa wśród wyznawców Jezusa.\nSkarga powątpiewa, czy w polskich realiach politycznych słowa apostoła cokolwiek znaczą, gdyż zaprzeczają temu brak zgody i pokoju. Widzi przyczyny „niezgody domowej” w odejściu od zasad wiary, bo gdy uznaje się jednego Pana, „mocne do zgody łańcuchy i związki”. Chrześcijanie nie są godni zwać się uczniami Chrystusa, jeśli nie łączą ich więzy pokoju. Dobitnie ma potwierdzać to trawestacja słów Jezusa: w Ewangelii wspomina On, że ludzie zobaczywszy wzajemną miłość rozpoznają Jego uczniów, natomiast w kazaniu: „i nikt was za moje poddane i za lud mój niech nie pisze, jeśli niezgoda jest między wami, jeśli się nie miłujecie.”\nŁańcuchem spajającym chrześcijan są chrzest i odkupienie, natomiast podmiot mówiący wspomina także o innych więzach: łączących Koronę i Litwę poprzez wspólnego władcę, prawa i przywileje, sądy, trybunały, i sejmy koronne. Skarga podkreśla rolę, jaką ma do odegrania władca, który „jeden rozumem swoim i mądrością wszytkich rozumienia miarkuje”. Niezgoda nie pozwala zmobilizować wszystkich sił, aby pomóc ojczyźnie, czego przykładem są sejmy kończące się bez podjęcia jakichkolwiek decyzji. (Skarga prawdopodobnie ma tu na myśli sejm z 1597 r.) Zaprzecza to samej idei parlamentaryzmu, który prowadzić ma do wyważonej i mądrej zgody, a nie politycznych awantur. Najbardziej retor obawia się rodzących się z nienawiści wojen domowych, przynoszących krajom spustoszenie moralne. Poza tym na niezgodzie korzystają najbardziej zewnętrzni wrogowie ojczyzny, którzy widząc jej osłabienie, skorzystają z okazji i wezmą w niewolę. Nieszczęście dotknie wszystkie ziemie, dawniej zjednoczone z Koroną, w niebezpieczeństwie znajdzie się język - skazany na zagładę - i poczucie przynależności narodowej. Obywatele kraju zamienią się w niewolników, nędznych wygnańców.\nKolejnym zadaniem, jakie wyznaczył sobie w tym kazaniu Skarga, jest wskazanie przyczyn wewnętrznej niezgody.\nJako pierwszą wymienia herezję, co świadczy o wyraźnych kontrreformacyjnych poglądach kaznodziei. W braku religijnej jedności dostrzega on zagrożenie dla bytu państwa. Podobne konsekwencje niesie ze sobą osłabienie autorytetu władzy królewskiej, która przecież pochodzi od Boga.\nWedług Skargi, naród zdający się na mądrość władcy i rady królewskiej (senatorów), szybko powraca do harmonijnej zgody. Inną przyczynę niesnasek widzi retor w chciwości dóbr, a także w pysze i bogactwie, zamykających oczy na prawdziwe wartości. Odwołując się do słów Pisma św. Skarga wspomina o niszczącej sile zazdrości. Karą za grzechy może stać się zesłany przez Boga „duch niezgody”, przynoszący ostateczną zagładę.\nW podsumowującej części kazania orator zwraca się do słuchaczy o jedność „trzech dziedzictw”: religii, władzy królewskiej i kraju. Ojczyznę przyrównuje do żywego organizmu, w którym każda część ma do spełnienia ważną rolę, więc rozpad równoznaczny jest ze śmiercią. Jednocześnie w istnienie państwa wpisana została zasada hierarchiczności, a próby jej zburzenia grożą anarchią: „jedni wyższy, drudzy niższy być muszą.” Jednocześnie istnienie ojczyzny-organizmu oparte być musi na wzajemnym szacunku i poszanowaniu między tworzącymi ją częściami - stanami społecznymi. Skarga staje tu w obronie pogardzanych i nadmiernie uciskanych mieszczan i chłopów - „noszą, żywią i ubogacają” - przywołując wartości chrześcijańskiej miłości bliźnich. Kazanie, jak poprzednie, kończy modlitewna prośba o jedność całego narodu.\nKazanie rozpoczyna się przypomnieniem historii ludu wybranego, wyprowadzonego z niewoli egipskiej. Skarga tworzy paralelę pomiędzy dziejami Izraela, którego Bóg wyznaczył do roli „królestwa kapłańskiego i ludu świętego”, a Rzeczpospolitą osadzonej na fundamencie religii.\nSkarga, odwołując się do przykładu Mojżesza, który „kapłaństwo z świecką zwierzchnością złączył” udowadnia, że kapłan jest w królestwie najważniejszym urzędnikiem, strzegącym praw danych przez Stwórcę. Ten wywód ma uzasadniać głoszone przez kaznodzieję poglądy o ścisłym związku religii oraz państwa.\nRetor przywołuje przykazania dekalogu, nazywając pierwszą tablicę przykazaniami o służbie Bożej, a drugą - o pokoju Rzeczypospolitej. Tym samym za podstawę istnienia bytu politycznego uznaje moralne prawo objawione. Przywołując tradycję żydowską, znajduje uzasadnienie dla podporządkowania władzy świeckiej duchowieństwu, czyli teokracji (Jozue radzący się kapłana Eleazara). Takie same przykłady Skarga znajduje w historii narodów pogańskich.\nKrólowie Izraela: Saul, Dawid, Salomon i in. są przykładami roztropności i mądrości, gdyż swe rządy oparli na sile religii i stanu kapłańskiego. Według retora te wzorce w sposób udany kontynuowały pierwsze gminy chrześcijańskie („nowy zakon”). Skarga jako argument za słusznością tego porządku przypomina tradycję dwóch mieczy danych św. Piotrowi: symbolizują one dwie władze - papieską i świecką, z których pierwsza, według doktryny Średniowiecza, ma rolę dominującą. Tę zasadę rozumieli też cesarze rzymscy, którzy docenili rolę Kościoła, czego przykładem jest Konstantyn Wielki osadzający państwo na religii oraz inne postaci władców. Według mówcy jedynie państwa czczące religię i szanujące kapłanów przetrwają, inne zaś niszczone są przez Boga.\nSkarga napomina swych rodaków, aby nie obrażali świętych miejsc, nie dopuszczali do ich bezczeszczenia w czasie sejmików, często zbierających się w kościołach. Przypomina, że królestwo polskie od sześciuset lat wierne chrześcijaństwu, oparło swą wielkość na religii.\nWładcy Rzeczypospolitej zaś „z ołtarza przez kapłana moc królewską i władzą za zezwolenim obywatelów ziemie tej bierzą; także Chrystusowi się służyć i Kościołowi jego obroną być przysięgają.” Tymczasem ostatnie lata burzą dawny porządek i zagrażają państwu, bo od kilkudziesięciu lat katolicyzmowi zagrażają herezje (protestantyzm). Skarga, w wyraźnym tonie kontrreformacyjnym, potępia tolerowanie innowierców w Polsce, swobodę wyznaniową i prawa ją zapewniające (konfederacja warszawska z 1573 r.). Przyrównuje królestwo do starego dębu, którego korzeniami są „Chrystus, kapłani jego, i nabożeństwo ku Bogu katolickie”, przestrzega przed zniszczeniem tych fundamentów państwa, co spowoduje jego upadek.\nSkarga kolejny raz nazywa Rzeczpospolitą żywym organizmem i wyróżnia pięć jego części: stan duchowny, senatorski, żołnierski, mieszczan oraz chłopów. Traktuje ewangelików jako ludzi uzurpujących sobie prawo do bycia „szóstym stanem”, co jest niezgodne z naturą państwa („szósty palec”, „trzecia ręka”). Tym samym dowodzi, że w istocie są oni obcy, a jakakolwiek próba włączenia ich w byt państwowy, skończy się dla ojczyzny tragicznie. Mówca w sposób szczególny zwraca się do senatorów, których wyróżnił już wcześniej, czyniąc z nich osobny stan społeczny, gdy tymczasem przynależeli do szlachty (stanu żołnierskiego). Oczekuje od nich obrony i umacniania wiary katolickiej, „jako żony i oblubienice królestwa i ojczyzny swojej”.\nKazanie kończy modlitwa błagalna o pomoc w zachowaniu katolicyzmu - fundamentu państwa.\nWystąpienie to stanowi rozwinięcie myśli zawartej w kazaniu czwartym. Skarga w sposób charakterystyczny dla poetyki swych oracji, buduje oparty na Biblii obraz, a następnie ukazuje jego aktualność w polskich realiach politycznych (jeden z sensów biblijnych - tzw. prefiguracja). Tym razem jest to motyw namaszczenia Saula przez ostatniego ze sędziów - Samuela na króla Izraela, co zapoczątkowało monarchię. Przykład ten uzasadnia pochodzenie władzy. Skarga konsekwentnie udowadnia wyższość władzy duchownej nad świecką, co potwierdza konieczność podporządkowania się monarchów religii. Za prawdziwą wiarę uznaje katolicyzm, zaś inne odmiany chrześcijaństwa nazywa herezją.\nW kazaniu mówca stara się dowieść kreacyjnej siły katolicyzmu i niszczącej mocy herezji.\nZ racji posiadania „jednego sędziego” - papieża, katolicy szybko potrafią zażegnać spory, co niemożliwe jest u protestantów nieposiadających żadnego zwierzchnika. Jeśli zaś w sprawach religijnych nie umieją unikać zacietrzewienia, to - zdaniem mówcy - dotyczy to tym bardziej spraw świeckich - państwowych. Rozmaitość wiar przeszkadzać ma też w mniemaniu Skargi przyjaźni między ludźmi, zaufaniu i uprzejmości. Retor odmawia więc protestantom wartości moralnych, co wynika ze strategii przyjętej przez kontrreformację. Orator dowodząc etycznej małości dysydentów, przedstawia ich jako siłę zagrażającą katolikom, bo „z natury swej każdy heretyk na katoliki jadowity jako wilk na owce.” Mają oni jakoby odbierać im świątynie, grabić majątki kościelne i nie zezwalać na sprawowanie nabożeństw. Skarga odwołuje się do przykładów Prus Książęcych, gdzie faktycznie katolicy stanowili prześladowana przez protestantów mniejszość wyznaniową.\nMówca uważa, że wojsko złożone z katolików i „heretyków” nie będzie zdolne do obrony granic ojczyzny, bo odwraca się od niego łaska Boga. Skarga podejmuje też dyskusję z protestancką doktryną, podważając sens zbawienia przez „samą wiarę” (luteranizm) oraz przekonanie o braku „wolnej wolej” człowieka (kalwińska predestynacja). Te poglądy - według mówcy - niszczą wiarę w sens dobrych uczynków, w oparte na sprawiedliwości i miłości relacje międzyludzkie. Za niebezpieczne uważa przekonanie, „iż Pan Bóg dobrych uczynków nie płaci ani za nie królestwa wiecznego daje”, bo doprowadzić ono może do braku Bojaźni Bożej i moralnej zapaści. Temu Skarga przeciwstawia uczącą pokory (sakrament pokuty) i szacunku dla autorytetów wiarę katolicką. Tylko ona wychowuje prawych obywateli, czczących własnego króla: „I rodzą się katolicy synami posłuszeństwa”, co doceniają nawet japońscy władcy (nawiązanie do doświadczeń jezuitów w Japonii).\nMówca zwraca się więc do senatorów, ufając, że ich mądrość potrafi obronić katolicyzm w Rzeczypospolitej. Wystąpienie kończy modlitewną prośbą o „rozproszenie zaraźliwych sekt”, co przyniesie dobrobyt i błogosławieństwo „królestwu świeckiemu”.\nMówiąc o Rzeczypospolitej Skarga kolejny raz przyrównuje ją do żywego organizmu. Nazywając serce i głowę najważniejszymi jego częściami, określa religię i stan duchowny jako serce, a stan królewski - głowę. Choroba tych organów prowadzi do śmierci państwa.\nWe wcześniejszych kazaniach mówca koncentrował się na zagrożeniach katolicyzmu, obecnie zaś zapowiada rozważania na temat chorób dotykających władzę świecką.\nSkarga uważa monarchię za najwłaściwszą formę polityczną Rzeczypospolitej. Jako wzór polityczny Skarga przypomina monarchię izraelską: od Mojżesza po Samsona, aby uzasadnić, że Bóg akceptuje taki sposób rządzenia: „i nauczył ich, jaki król ich być miał, i prawa mu postawił”. Jednocześnie mówca podkreśla, że do rządów nie dopuszczał pospólstwa, lecz przez siebie naznaczonych wybrańców i nigdy nie zaprowadził wielowładztwa. Retor uznaje porządek państwa za naśladowanie rządów samego Boga - jedynego władcy. Dzięki temu naśladownictwu powstało wiele starożytnych monarchii wschodnich i europejskich, które istniały póki nie rezygnowały z jednego króla. Skarga przywołuje także autorytet uczonych greckich i rzymskich, potwierdzających wartość rządów monarchicznych. Niepodważalnym dowodem jest przykład Kościoła katolickiego, mającego strukturę hierarchiczną, także podległą jednej osobie - papieżowi.\nPoczątki państwowości polskiej dobitnie udowodniły wyższość monarchii nad rządami naczelników. Skarga mówiąc o tym przywołuje legendę wywodzącą się jeszcze ze średniowiecza o 12. wojewodach rządzących w Polsce po śmierci ostatniego z dynastii lechickiej. Oczywiście przykłady z odległej, także legendarnej przeszłości służą aktualizacji, gdyż mówca przez ich pryzmat ocenia współczesną sobie Polskę. Zbytnią wolność szlachecką, nieposłuszeństwo poddanych rozproszenie królewszczyzny to największe zagrożenia dla monarchii w Rzeczypospolitej. Mówca chce przekonać odbiorców do zalet dobrego „absolutum dominium”, mając świadomość przywiązania szlachty do zdobyczy ustrojowych, szczególnie do istniejącej od końca XV wieku izby poselskiej. O ile Skarga doceniał wagę rad senatorów (to oni są głównymi słuchaczami Kazań sejmowych-zwroty: Przezacni Senatorowie, Szlachetni Panowie), to potępiał decydujący głos szlacheckich posłów. Mając świadomość niechęci Polaków do rządów absolutnych, takimi nazywał monarchię moskiewską czy osmańską, opartą na tyranii i bezprawiu. Zachodnioeuropejskie monarchie absolutne nie są wymienione w ogóle, natomiast tradycyjnie wzorem do naśladowania stała się izraelska teokracja.\nRetor w historii dawnej Rzeczypospolitej wskazuje dobro, które szlachta zaznała od swych królów (uczestnictwo w rządach - rada królewska, zwolnienia od podatkowych ciężarów), ale będąc zbyt pyszną, nie potrafiła docenić. Mówca krytykuje szlachecką pewność siebie i lekceważenie praw prowadzące do anarchii. Skarga przestrzega słuchaczy przed złym korzystaniem z wielkiego daru wolności. Wyróżnia cztery jej rodzaje: pierwsza to wolność od grzechu, druga - od obcych panów i pogańskich królów, trzecia - złota wolność od niesprawiedliwego i okrutnego władcy, którą właśnie cieszą się polscy szlachcice. Czwartej wolności - diabelskiego pochodzenia trzeba unikać, a jest nią anarchia zabijająca prawa, urzędy, zwierzchności, zezwalająca na niegodziwości. To, według słów mówcy, domena synów szatana („filiorum Belial”). Nigdy nie była nią dawna Polska czcząca swych władców, więc Skarga ma nadzieję, że uniknie tego losu.\nDwie inne przyczyny osłabienia władzy króla wiąże Skarga ze złym zarządzaniem kurczących się wciąż dóbr publicznych (nieprzemyślane rozdawnictwo i pazerność obywateli) oraz wynaturzeniami parlamentaryzmu (zarzuty kieruje wobec izby poselskiej, nie senatu). Zarzuca posłom sianie nienawiści wobec Kościoła, służalczość, oraz egoistyczne motywacje działań, czyli chęć zrobienia kariery politycznej i wzbogacenia się. Przekształcanie się monarchii w rządy demokratyczne Skarga nazywa nieszczęściem, gdyż „dymokracyja (...) jest w rządach ludzkich nagorsza i naszkodliwsza (...) bo między pospólstwem mało jest mądrych.” Przykład tłumu żądającego śmierci dla Chrystusa, decydującego o śmierci apostołów - Piotra i Pawła, pełni w tekście Skargi rolę dowodu postawionej tezy.\nRetor zwraca się z prośbą do senatorów o podjęcie mądrej refleksji nad dobrodziejstwami monarchii, a do Boga - w parafrazie słów Psalmu 71. - o opiekę i zmiłowanie nad ludem.\nKolejną chorobą królestw, według Skargi, doprowadzającą do ich upadku, są niesprawiedliwe prawa. Potrzeba norm prawnych jest dla mówcy oczywistością, bez nich nie może istnieć nowożytne państwo. Rozróżnia typy praw: przyrodzone, czyli dane człowiekowi w formie boskiego objawienia, oraz wypływające z nich prawa kościelne oraz świeckie (królewskie, państwowe).\nZ racji słabości ludzkiej, prawa państwowe powinny być zapisywane, co zapewnia ich niezmienność i poczucie bezpieczeństwa poddanych. Tak czyniono już w czasach Mojżesza, „aby wedle napisanych ustaw panowali i sądzili.” Znajomość prawa jest koniecznością dla władców i obowiązkiem społeczeństw. Warunkiem sprawiedliwości zaś nie są według Skargi same prawa, ale mądrzy i doświadczeni sędziowie potrafiący dostrzegać okoliczności czynów. Poza tym „konstytucyje” powinny służyć wszystkim stanom, a nie wybrańcom. Zasadniczym celem praw jest szczepienie między ludźmi dobrych obyczajów, utwierdzanie ich w bojaźni Bożej, gdyż to zagwarantuje szczęście Rzeczypospolitej. W przeciwnym razie, czego dowodzi przykład biblijnego Nabuchodonozora, państwo skazuje się na upadek.\nSkarga czyni podstawowym wyznacznikiem użyteczności praw ich skuteczną egzekucję, a tym samym czyni zarzut polskiej szlachcie, która - jak pokazał wiek XVI - nie miała szacunku dla ustaleń sejmu.\nOd najdawniejszych czasów ustawodawcy szukali uzasadnienia swych działań w autorytecie bóstw. W tym kontekście Skarga krytykuje ewangelików, których założyciel - Marcin Luter nie odwołał się do tej tradycji. Tym samym, w mniemaniu mówcy, protestanci nie mogą tworzyć dobrego prawa. Najgorsze dla istnienia państwa są niesprawiedliwe i krzywdzące ustawy.\nPrzejawem kryzysu polskiego wymiaru sprawiedliwości jest według Skargi pozbawienie sądów biskupich egzekucji świeckiej. Retor przerażony bezkarnością „heretyków” uważa, że czyny skierowane przeciw katolicyzmowi (np. zagrabienie dóbr kościelnych) i moralności (kazirodztwo, cudzołóstwo, czary, lichwa) pozostaną nieosądzone. Za największy grzech jurysdykcji uznaje „wołającą o pomstę” konfederację warszawską, która gwarantowała wolność wyznania i kasowała ustalenia uchwalonej przeciw protestantom konfederacji korczyńskiej (1434 r.). Skarga odwołuje się do przeszłości, kiedy ostre prawa stały na straży spokoju i sprawiedliwości. Zwracając się do senatorów, prosi ich o tworzenie praw odpowiadających potrzebom współczesności i społecznemu pożytkowi. Do Boga zwraca się o łaskę Ducha Świętego, dzięki któremu nowe prawa pomnożą katolicką pobożność.\nPodobnie jak w kazaniu pierwszym mówca nawiązuje do sytuacji, w jakiej jakoby miał wygłaszać swe nauki i wspomina moment zakończenia sejmowych obrad. Ostatnim tematem rozważań czyni „szóstą chorobę” Rzeczypospolitej. Grzechy obywateli, które skaziły ziemię, wołają do Stwórcy o wymierzenie kary, więc Skarga przestrzega senatorów słowami proroka Izajasza: „Zgruchoce się miasto próżności, i domy zawarte będą, a nikt wchodzić nie będzie.” Retor nazywa się „niegodnym proroczyną” (kaznodzieją), przypominającym o największych ludzkich przewinieniach: niesprawiedliwości, krzywdzie, potwarzy, zdradzie, które są tolerowane przez obywateli państwa.\nZa główny grzech Skarga uznaje tolerowanie bluźnierstwa wobec Trójcy św., głoszone przez arian (antytrinitarzy). Łupiestwa kościołów katolickich zamienianych przez protestantów na zbory także są dopuszczane przez państwo, na czym tracą zwykli obywatele pozbawiani swych świątyń i zagrożeni rozprzestrzeniającą się herezją. Skarga wraca tu do wspomnianej w poprzednim kazaniu likwidacji świeckiej egzekucji wyroków jurysdykcji biskupiej. To w jej gestii spoczywały dotąd problemy religijnych sporów, a zgodnie z poglądami mówcy, sądy kapłańskie Bóg postawił wyżej niż świeckie. Tak więc obecny stan rzeczy kłóci się z najwyższymi prawami.\nKaznodzieja krytykuje także opieszałość sądów rozpatrujących wiele spraw zbyt wolno, przez co niesprawiedliwość odczuwają najbiedniejsi: „sieroty i wdowy i inne podeptane i złupione.” Niedowład sądownictwa podkreślają przykłady bezkarności morderców, którzy przez wiele lat unikają kary.\nKolejnym przedmiotem krytyki mówcy są stosunki społeczne w Polsce. Skarga oskarża wprost szlachtę o to, iż nadużywa ona władzy wobec ludzi niższego stanu. Chłopi cierpią w niewoli, pozbawieni jakichkolwiek praw ludzkich i obywatelskich, co kłóci się z zasadami chrześcijańskimi. Jednocześnie mówca ironizuje: oto tak państwo zapewniło dobrobyt tym, „z których wszyscy żyjem”. Grozi szlachcie słowami starotestamentowego proroka Izajasza, przewidującego, iż bogactwo wyrosłe na krzywdzie ubogich, skazuje się na zagładę.\nInną obrazą porządku moralnego, tolerowaną przez obywateli jest lichwa - przeciwieństwo idei miłosierdzia. Łączy ją Skarga z zachłannością ludzi na dobra materialne, rezygnacją z uczciwego i skromnego życia. Mówca przywołuje dramatyczny obraz ubogiej Polski, w której bogate są tylko niektóre domy, a dobra publiczne, wojskowe twierdze, kościoły zostały zaniedbane. Samym sobie bogacze pozostawili ubogą ludność, co mówca potępia słowami biblijnego Ezechiela. Przywołując je sugeruje, iż współczesny upadek kraju przypomina dzieje Sodomy. Odpowiedzialni za dobro Rzeczypospolitej, myślą jedynie o własnych majątkach i nie uznają za grzech okradanie skarbu państwa. Jednocześnie dobra swe trwonią na zbytki, nie boją się składać w sądach fałszywych oskarżeń, łatwo ulegają grzesznym słabościom. Retor wyraźnie staje po stronie ludzi niewinnie krzywdzonych, oszukiwanych i bezradnych wobec siły zła.\nPodkreślając tragizm sytuacji pyta o to, co sam może zrobić dla Rzeczypospolitej. Gdyby mógł, wcieliłby się w postać Izajasza, aby upominać współobywateli i wzywać do pokuty i nawrócenia na dobrą drogę. Przeraża go jednak ślepota polityczna szlachty, która nie zauważa zagrożeń bytu narodowego.\nMówca chciałby też mieć siłę prorocką Jeremiasza przestrzegającego przed niewolą i uciskiem, jakiego doznają Polacy (symbolika pęt, oków, łańcuchów). Plastyczne obrazy pobojowisk Skarga, dla większej siły perswazji, opisuje w czasie teraźniejszym, nie przyszłym, jakby klęska dopełniała się na jego oczach.\nKolejnym prorokiem, do którego nawiązuje retor jest Ezechiel: pokutując, przewiduje śmierć części ludzi oraz wygnanie i tułaczkę innych. W proroctwach Jonasza odnajduje zaś przestrogę przed nadejściem upadku królestwa.\nOrator podkreśla, że nie doświadczył boskiego objawienia, ale czuje się posłem Boga, wysłanym do rodaków: „abych wam złości wasze ukazował i pomstę na nie, jeśli ich nie oddalicie, opowiadał. Wszytkie królestwa, które upadały, takie posłańce Boże i kaznodzieje miały (...)” Stwórca daje ludziom trzy kategorie gróźb: jedne można zmienić pokutą, drugie wypełniają się w dalszych pokoleniach, trzecie z powodu zatwardziałych serc grzeszników odmienić nie można. Skarga nie potrafi powiedzieć, do jakiego typu przynależą jego napominania. Ma jednak nadzieję, że mądrość Polaków każe im zmieniać swe postępowanie, przepraszać za wyrządzone zło i prosić o łaskę przebaczenia.\nSkarga przy końcu swej wypowiedzi odwołuje się do symboliki trójki, tak istotnej w gematrii (biblijna symbolika liczb). Mówi o trzech dniach, w czasie których nastąpi moralne odrodzenie obywateli Rzeczypospolitej. Najpierw będą oni żałować i wyznawać swe winy, potem szukać dróg poprawy, a następnie usprawiedliwiać się, czyli czynić zadość.\nKazania kończy modlitwa błagalna do Stwórcy o miłosierdzie dla narodu broniącego katolicyzmu na północnych krańcach Europy.\nPowstanie Kazań sejmowych łączy się bezpośrednio z zaangażowaniem Piotra Skargi w polityczne życie Polski. Będąc cenionym przez Zygmunta III kaznodzieją, autor mów posiadał, o czym wspominają historycy, możliwość bezpośredniego wpływania na decyzje króla. Jednocześnie wspomnieć należy, że w Skardze król odnalazł osobę popierającą główne elementy programu reformującego coraz bardziej niewydolny system polityczny Rzeczypospolitej.\nZygmunt III Waza, władca elekcyjny polski otrzymał tron dzięki wsparciu sił skupionych wokół Jana Zamoyskiego, niechętnych ewentualnemu obiorowi Maksymiliana Habsburga. Paradoksalnie. Szlachta broniąca się przed rządami absolutystycznymi, które uosabiał władca z niemieckiej dynastii (Habsburgowie rządzili w Austrii, Czechach, na Węgrzech, w Niderlandach i Hiszpanii), stanęła przed podobnym niebezpieczeństwem po obiorze szwedzkiego królewicza. Chciał on prowadzić samodzielną politykę, czego najlepszym dowodem jest zacieśnianie relacji ze znienawidzonymi przez część szlachty Habsburgami, zwieńczone poślubieniem arcyksiężniczki Anny.\nW Polsce od XV wieku coraz bardziej umacniała się pozycja szlachty, wymuszającej na kolejnych władcach liczne przywileje. Kluczowym, z punktu widzenia reformowania państwa, był czas rządów ostatnich Jagiellonów. Ci niestety zaprzepaścili nadzieje na wzmocnienie władzy centralnej. Dominacja jednej tylko warstwy społecznej, a przede wszystkim podporządkowanie sobie przez szlachtę innych obywateli, nie służyło umacnianiu państwa prawnego. Te działania doprowadziły do braku równowagi między instytucjami władzy w Rzeczpospolitej - ustawodawcza zdominowała inne, a wręcz zablokowała działania króla, jako koordynatora władzy wykonawczej. Zmienił się on w urzędnika wypełniającego obowiązki powierzone przez szlachtę. Tym samym królowie elekcyjni ubezwłasnowolnieni prawem nie mieli realnego wpływu na najważniejsze decyzje polityczne w Polsce. Dość wspomnieć, że władcy wybierani przez szlachtę skrępowani byli przez tzw. artykuły henrykowskie (ustawa podstawowa, regulująca stosunki w państwie, uchwalona w czasie bezkrólewia w 1573 r. z myślą o Henryku Walezym. Przysięgali na wierność jej wszyscy królowie elekcyjni w Polsce), a Stefan Batory, choć w zgodnej opinii historyków próbował walczyć z przejawami anarchii, w imię własnych interesów politycznych zrezygnował z wpływu na sądownictwo nad szlachtą oraz z władzy królewskiej w kwestii uchwalania obciążeń podatkowych.\nNowy król - Zygmunt III Waza stanął przed koniecznością przeprowadzenia ważnych reform ustrojowych. Oprócz nich chciał - ku zaskoczeniu stronnictwa Jana Zamoyskiego - realizować także własne ambicje, np. odzyskać koronę Szwecji, co nie przysporzyło mu zwolenników w szeregach szlachty.\nNaturalnym oparciem władcy zaangażowanego w realizowanie ideałów kontrreformacyjnych był Kościół katolicki. Kaznodziejska działalność Piotra Skargi - zakonnika Towarzystwa Jezusowego założonego właśnie dla wsparcia kontrreformacji - nie powinna być więc żadnym zaskoczeniem.\nW naszych rodzimych warunkach refleksja teoretyczna nie istniała, natomiast problem ten chętnie podejmuje publicystyka końca XVI i początku XVII wieku, a więc tzw. „złotego wieku” polskiej kultury. Paradoksalnie, okres wielkiej świetności kraju unikającego szczęśliwie wojen religijnych, znajdującego się w stabilnej sytuacji międzynarodowej i rozwijającego się gospodarczo (koniunktura w polskim rolnictwie - Polska jako spichlerz Europy), łączył się z wyraźnymi brakami w fundamentalnych dla istnienia państwa dziedzinach. Dotyczyły one siły militarnej Polski, która nie dysponowała odpowiednią armią (anachronizm pospolitego ruszenia), a także skromnych możliwości finansowych państwowego skarbu. Jednak największym, a niedostrzeganym przez większość szlachty problemem, był niewydolny system parlamentarny, blokujący wszelkie działania króla. W latach 90. XVI w. parlamentarzyści często rozjeżdżali się do domów bez podjęcia ważnych ustaleń, co wynikało ze sporów między regalistami (stronnictwo królewski, pragnące wzmocnienia władzy monarszej), a antykrólewską opozycją, wewnętrznie zróżnicowaną i podzieloną ideowo. Z czasem głównym przedmiotem sporu między politycznymi przeciwnikami stała się kwestia innowierców. Warto przypomnieć, że w 1573 r., w czasie bezkrólewia, po śmierci ostatniego z Jagiellonów - Zygmunta Augusta uchwalono na sejmie konwokacyjnym tzw. konfederację warszawską, czyli akt prawny, który gwarantował pokój między obywatelami różniącymi się wiarą, głoszący zasady tolerancji religijnej i wolności sumienia. Oddany sprawie kontrreformacji Zygmunt III jawnie popierał katolicyzm, stający się religią panującą, a ignorował prośby dysydentów o uchwalenie aktów wykonawczych konfederacji warszawskiej (konstytucji przeciw tumultom), co prawnie mogłoby zapobiec aktom przemocy wobec innowierców. Liczne przykłady napaści na zbory i bezczynność państwa wobec tych incydentów sprawiła, że protestanci czuli się obywatelami drugiej kategorii. Po unii brzeskiej w podobnej sytuacji znaleźli się wyznawcy prawosławia, którzy w 1596 roku nie poddali się presji zjednoczenia z Kościołem katolickim, tzw. dyzunici.\nSejm w 1597 roku, w którym najprawdopodobniej brał udział Piotr Skarga, ukazał z całą mocą podział polskiego społeczeństwa. Emocje wywołane nietolerancją religijną połączyły się wówczas z niezadowoleniem szlachty wobec proponowanych przez króla rozwiązań w polityce wewnętrznej i zagranicznej. Zygmunt III, wzorem zachodnich monarchii absolutystycznych, pragnął wzmocnienia swej władzy i powrotu do porządku prawnego sprzed artykułów henrykowskich - do prymatu króla nad parlamentem. W tym celu pragnął ograniczyć władzę sejmików, dezorganizujących często prace Sejmu, a także nakazać obowiązek podporządkowania się uchwałom parlamentu. Jednocześnie chciał przekonać posłów - za pomocą m.in. kaznodziejów - do konieczności przystąpienia do ligi antytureckiej, ale i tu nie zyskał akceptacji szlachty. Badacze twórczości Piotra Skargi łączą powstanie Kazań sejmowych z obserwowaniem obrad wspomnianego posiedzenia parlamentu w 1597 r.\nNajważniejszym miejscem politycznej przestrzeni Rzeczypospolitej był Sejm. Każdy polski szlachcic przygotowując się do uczestniczenia w życiu społecznym musiał przyswoić sobie zasady językowej sztuki przekonywania, czyli perswazji (łac. persuadere - przekonywać, zachęcać, namawiać). Łączyła się ona ściśle ze znaną od czasów starożytnych grecką retoryką oraz rzymską teorią i sztuką pięknego mówienia (łac. bene dicendi scientia, ars bene dicendi).\nPowstanie sztuki retorycznej badacze łączą z postacią Gorgiasza z Leontinoi, sofisty ufającego w siłę tkwiącą w języku. Retorykę rozwinęli później inni twórcy, m.in. Arystoteles i Cyceron.\nW średniowieczu retoryka stała się obok gramatyki i dialektyki (trivium, czyli niższy stopień sztuk wyzwolonych) jedną z podstawowych umiejętności wykształconego człowieka. Wpływ na jej rozwój wywarła także homiletyka, czyli sztuka wygłaszania mów kościelnych.\nAż do XVIII w. istniała w tradycji europejskiej humanistyki.\nMowa jako podstawowy gatunek retoryczny\nPodstawowym gatunkiem publicystycznym literatury renesansowej była mowa.\nUmiejętność jej układania dzielono już od antyku na pięć zasadniczych działów: inwencję, która zajmowała się klasyfikacją tematów wypowiedzi, dyspozycję (kompozycję), elokucję, czyli sztukę wyboru odpowiedniego stylu, mnemonikę - umiejętność pamięciowego opanowania tekstu oraz pronuncjację, czyli sztukę wygłaszania mów (gr. hypokrysis). Mowy (oracje) występowały w kilku odmianach. Tradycja antyczna wyróżniała mowy sądowe - obrończe i oskarżycielskie, mowy doradczo-polityczne oraz okolicznościowe.\nMowy, według zasad retoryki, miały w zróżnicowany sposób oddziaływać na odbiorcę: wpływać na jego rozum (docere - uczyć), sferę wrażliwości estetycznej (delectare - zachwycać) oraz na emocje (movere - poruszać). Z tego też powodu retoryka wypracowała szereg środków językowych wzmacniających funkcję perswazyjną tekstu. Należą do nich tropy i figury retoryczne. Co charakterystyczne, podobne zjawiska spotykamy w literaturze pięknej tych czasów, jednak - w dzisiejszym rozumieniu - zasadniczą różnicą między zastosowaniem środków wyrazu w publicystyce i poezji (do XVII w. to synonim literatury) jest cel ich oddziaływania. Publicystyka, do której należą Kazania sejmowe Piotra Skargi podkreśla utylitaryzm piśmiennictwa, czyli jego służebność wobec określonych idei. Literatura piękna, choć mająca poczucie misji społecznej, ma posiadać przede wszystkim wymiar estetyczny.\nBadacze podkreślają jednak, że całość literatury XVI wieku ma charakter publicystyczny. Łączą to zjawisko z zacieraniem się wcześniej wspomnianych różnic między celami utylitarnymi a estetycznymi.\nWiek XVI w Europie to czas wojen religijnych, tymczasem Rzeczpospolitą określano mianem kraju bez stosów (stos - symbol nietolerancji dla odmienności wiary). Warto pamiętać, że wieloreligijność wpisana była w polską rzeczywistość: obok siebie współistnieli katolicy, prawosławni, Żydzi, gdzieniegdzie, np. na Litwie - muzułmanie. Od momentu, kiedy pojawili się protestanci, kwestia innowierców zyskuje nowy wymiar.\nLuteranizm i kalwinizm od lat 20. XVI w. zyskiwał wyznawców także wśród szlachty. Szybkie postępy reformacji wynikały przede wszystkim z kryzysu instytucjonalnego Kościoła katolickiego, a nie z kryzysu ludzkiej wiary. Trudno byłoby w kontekście ruchu egzekucyjnego odmówić protestanckim szlachcicom braku patriotycznego zaangażowania. Cała średniozamożna szlachta reprezentowana w izbie poselskiej, bez względu na wyznawaną religię, prowadziła parlamentarną walkę o swobodę wyznania. Jej ukoronowaniem stała się konfederacja warszawska (1573) ustanawiająca pokój religijny w kraju. Wcześniej jednak w łonie katolicyzmu rozpoczął się proces naprawczy zainicjowany przez sobór trydencki (1545-63). Już rok po jego zakończeniu biskup Stanisław Hozjusz sprowadził do Polski jezuitów, którzy kształtowali polską kulturę i życie religijne aż do XVIII w. Rolę kaznodziejstwa jezuici docenili bardzo szybko i stworzyli dwie niezależne jego formy: kaznodziejów - oratorów oraz pisarzy. Jak określają współczesne badania, kazania przeznaczone „do czytania” były w epoce najczęstszą formą prozy homiletycznej. Mirosław Korolko zalicza potrydenckie kaznodziejstwo do odmiany dogmatyczno-apologetycznej. Najkrócej rzecz ujmując miało ono upowszechniać ustaloną na soborze doktrynę Kościoła katolickiego i zajmować się obroną prawd wiary, co w praktyce oznaczało zwalczanie protestantyzmu. Przykładem szesnastowiecznej apologetyki jest działalność włoskiego teologa R. Bellarmina. W tym kontekście historycznym należy rozumieć działalność kaznodziejską księdza Piotra Skargi.\nPodmiot retoryczny Kazań sejmowych, zgodnie z przyjętą konwencją, wykorzystuje jako źródło pomysłów mów Biblię i pisma Ojców Kościoła. Opis i analiza słabości ustroju państwa oraz upadku moralnego społeczeństwa są okazją do połączenia problematyki narodowej z religijną. Orator wciela się w postać wieszcza, co jest także wyborem jednej spośród trzech form retorycznych: prorockiej, apostolskiej i patrystycznej.\nJedyna prawdziwa religia chrześcijańska to według Skargi katolicyzm. Protestantyzm w różnych jego odmianach nazwano w Kazaniach herezją. Oratora oburza łatwość wyznawania innej religii i zakusy protestanckiej szlachty do uchwalenia ustaw wykonawczych konfederacji warszawskiej. Zagrożenia, jakie niesie ze sobą wielość religii, wymieniane przez Skargę można podzielić na dwie grupy. Do pierwszej należałoby wszystko, co wiąże się ze sferą wiary (np. kategoria bluźnierstwa) i wartości etycznych, które z niej wyrastają (np. szerzenie nienawiści), do drugiej - zjawiska burzące porządek społeczny i polityczny państwa (np. skłonność do buntu i stworzenia nowego stanu). Dyskutując z założeniami luteranizmu oraz kalwinizmu retor chce wykazać ich sprzeczność z przyrodzoną człowiekowi naturą (Kazanie piąte). Podważa sens zbawienia przez „samą wiarę”, bo teza Lutra kłóci się z zasadą wolności ludzkiej w podejmowaniu decyzji, podobnie jak kalwińska predestynacja - w mniemaniu Skargi - unieważnia sens dobrych uczynków i uczciwego życia, jako drogi do wiecznego szczęścia. Jednocześnie odmawia protestantom jakichkolwiek wartości moralnych, zarzucając im brak zdolności do przyjaźni, zaufania i uprzejmości. Te uwagi wpływają na ocenę roli dysydentów w życiu państwa i społeczeństwa. W Kazaniu trzecim są pokazywani jako przyczyna „niezgody domowej” i zagrożenie dla jedności kraju, a w kolejnej mowie retor posuwa się dalej. Przypisuje protestantom chęć stworzenia odrębnego stanu, a więc emancypacji politycznej, co było niezgodne z rzeczywistością, bo polscy protestanci, inaczej niż to działo się na Zachodzie, nie tworzyli odrębnej siły politycznej.\nFaktem natomiast były przywołane w Kazaniu piątym spory, konflikty doprowadzające do grabieży dóbr kościelnych, do których dochodziło w miejscach dominacji protestantyzmu (szczególnie w miastach Prus Książęcych). W tym kontekście Skarga dowodzi braku szacunku dysydentów wobec prawa i narzeka na ich bezkarność.\nOdrębną kwestią podejmowaną przez retora jest relacja między religią a państwem. Już samo wykorzystywanie starotestamentowych realiów w ocenie sytuacji Rzeczypospolitej każe przypuszczać, że inspirującą rolę odegrała tu izraelska teokracja. Pojęcie, stworzone przez żydowskiego historyka Józefa Flawiusza, nazywa tak koncepcję rządów zawartą w Torze, uważającą prawa boskie za źródło zobowiązań religijnych i obywatelskich. P. Skarga przejął ten sposób myślenia, aby udowadniać, że współcześnie jedynie monarchie oparte na katolicyzmie mają moralną legitymizację istnienia. Tym samym katolicyzm, zgodnie z założeniami kontrreformacji, wyrasta na religię państwową. Poza tym retor wielokrotnie podkreśla w Kazaniach sejmowych wyższość władzy duchownej nad świecką (symbolika dwóch mieczy św. Piotra), co jest naturalną konsekwencją wcześniejszego powołania tej pierwszej (rządy Sędziów i powołanie dynastii królów izraelskich). Z tego powodu nie może się zgodzić na likwidację świeckiej egzekucji wyroków sądów kościelnych i decyzję tę uważa za kamień obrazy wobec religii.\nW wyraźny sposób pojęcia: wyznania i Kościoła jako instytucji są dla retora tożsame. Podobnie znak równości stawia on, zgodnie z założeniami kontrreformacji, pomiędzy wiernością papieżowi a gwarancją zbawienia. Rolę papiestwa jako instytucji jednoczącej chrześcijaństwo ukazuje także w wymiarze legislacyjnym: jedynie Rzym może być źródłem prawa i dzięki temu katolicyzm stoi na straży porządku, inaczej niż protestantyzm, w którym brak jednej władzy nadrzędnej.\nSkarga widzi w perspektywie religii pochodzenie władzy królewskiej, przyjmując utrwalony w średniowieczu pogląd o królu jako wybrańcu, zastępującym w ziemskich warunkach Boga.\nWpływa to na poglądy polityczno-społeczne ujawnione w Kazaniach sejmowych.\nProblematyka polityczno-społeczna w Kazaniach sejmowych\nOd XV w. najważniejszą funkcję w systemie politycznym Rzeczpospolitej spełniał sejm walny, gdzie debatowały trzy stany: król, senat - wykształcony z rady królewskiej oraz izba poselska, która w drugiej połowie XVI w. umocniła swą pozycję. Zupełnie inaczej niż na Zachodzie Europy widziano rolę króla w systemie władzy. Tam dążono do wzmocnienia jego funkcji (władza absolutna), a w Polsce - za czasów ostatnich Jagiellonów - posiadał inicjatywę ustawodawczą, mógł porozumiewać się z sejmikami (uniwersały) i być mediatorem między senatem a izbą poselską, ale samodzielnie nie rządził. Wprawdzie mianował kandydatów na najważniejsze stanowiska w państwie, ale nie miał prawa ich odwoływać. Brak było rządu, bo ministrowie, jak i pozostali senatorowie, nie podlegali władcy, a odpowiedzialni pozostawali jedynie (i aż!) przed majestatem Rzeczypospolitej. Mieli obowiązek doradzać królowi i jednocześnie kontrolować jego poczynania. Z czasem rola senatu jeszcze bardziej się pomniejszyła, bo prawnie wzmocniona izba poselska stała się miejscem rozgrywek magnaterii, manipulującej głosami szlachty już w sejmikach (zjawisko to - tzw. oligarchia magnacka - zapoczątkowane zostało w XVII wieku).\nJeszcze mniej do powiedzenia mieli w polskim systemie politycznym władcy elekcyjni, ograniczeni w swych działaniach artykułami henrykowskimi.\nPiotr Skarga był zwolennikiem silnej władzy królewskiej, czego świadectwem było jego zaangażowanie po stronie tzw. regalistów. Niejednolita ideowo opozycja (stronnictwo hetmani i kanclerza Jana Zamoyskiego oraz grupa prohabsburska) w jednym była jednomyślna - nie dopuszczała myśli o polskim absolutum dominium.\nW takiej sytuacji adresatem Kazań stali się senatorzy, gdyż stronnictwo królewskie w umocnieniu ich roli widziało szansę na zmiany polityczne. Podmiot retoryczny zwraca się do nich, chcąc wzbudzić poczucie odpowiedzialności za losy państwa. Myśląc o jego teraźniejszości i przyszłości Skarga widzi Rzeczpospolitą jako monarchię. Rządy demokratyczne wyklucza i stara się zdezawuować ideowe fundamenty tego systemu. Ukazuje mianowicie, że zwykli ludzie - „pospólstwo” nie mają żadnego przygotowania do rządzenia, potrafią ulegać demagogom, którzy wyzwalają najgorsze instynkty ludzkiej natury. Przykład dobrze funkcjonującej demokracji weneckiej nie przekonuje retora, ze względu na dysproporcję między olbrzymią Rzeczypospolitą końca XVI w. (blisko 1 mln km²) a włoską republiką.\nWzmocnienie władzy królewskiej mówca oznacza za konieczność, a znając niechęć swych słuchaczy (właściwie czytelników) do absolutyzmu, udowadnia, że nie każdy silny władca musi być wschodnim satrapą w typie moskiewskich carów czy tureckich dynastii. Wątek ten najszerzej rozwija Kazanie siódme: gwarancją wolności i bezpieczeństwa obywateli są dobre, sprawiedliwe i właściwie egzekwowane prawa, a ich wrogiem nie jest mądry król, ale anarchia. Każda władza sprzeciwiająca się porządkowi moralnemu, skazuje się na niebyt, bo zaprzecza Bożej mądrości, o której podmiot retoryczny wspomina w Kazaniu pierwszym. To dzięki niej ludzie są zdolni należycie wypełniać obowiązki społeczne, a jeśli górę bierze mądrość świecka - „ziemska i bydlęca”, to wiedzie ona do zła.\nSkarga bardzo wyraźnie potępia zło wpisane w porządek społeczny. Kiedy wymienia stany Rzeczypospolitej: duchowny, senatorski, żołnierski, mieszczański i chłopski, celowo - chcąc zyskać sympatię możnych - wyłącza ich ze szlachty. Duchowieństwo nazywa sercem Rzeczypospolitej(Kazanie szóste), natomiast w nazwaniu szlachty stanem żołnierskim widzimy rolę, jaką wyznacza mu w funkcjonowaniu państwa. Sprowadza się ona do obrony ojczyzny, a na pewno nie rządzenia nią. W innym miejscu pojawia się metafora kraju jako organizmu, w którym wszyscy obywatele zajmują określone szczeble w hierarchii oraz sprawują określoną rolę. Skarga usiłuje skompromitować polityczne ambicje szlacheckiej izby poselskiej, poprzez obraz zbuntowanych, zamieniających się miejscami części organizmu, z co prowadzi do powstania politycznego monstrum. W tym kontekście warto przypomnieć refleksje retora o wolności. Wyróżnia on jej cztery rodzaje, odnoszące się do rozmaitych wymiarów ludzkiego istnienia: indywidualnego, społecznego, państwowego oraz metafizycznego. Pojęcie „złotej wolności”, fundamentalne dla szlacheckiej tożsamości, ksiądz Skarga nazywa wolnością od niesprawiedliwego i okrutnego władcy, a więc nie łączy ze zdolnością szlachty do rządzenia. Natomiast anarchię, czyli przekonanie o całkowitej swobodzie i niezależności od wszelkich form zwierzchnictwa i prawa, klasyfikuje jako cechę szatańską, sprzeczną z prawami Boga.\nMoralnej ocenie podmiotu retorycznego podlegają w Kazaniach sejmowych także społeczne stosunki panujące w Polsce. Skarga nie odrzuca istnienia nierówności społecznych, bo ich istnienie w hierarchicznej strukturze jest czymś naturalnym. Z całą stanowczością sprzeciwia się jednak okrucieństwu, z jakim szlachcice traktują swych poddanych. Idąc tropem biblijnym, Skarga bierze w obronę chłopów, którzy też są Polakami i chrześcijanami. W Księdze Kapłańskiej, Księdze Powtórzonego Prawa i w wypowiedziach prorockich (Izajasz, Amos, Ozeasz, Jeremiasz) odnajdujemy przestrogi wobec ludzi wykorzystujących swą pozycję społeczną do krzywdzenia i wyzysku „niewolników, najemników, pracowników”. Skarga upominając ich, przypomina o dekalogu, który powinien obowiązywać chrześcijanina, czyli uważa hierarchię wartości za fundament relacji społecznych.\nMówiąc o miłosierdziu wobec biednych - chłopów i miejskiego plebsu - ma na myśli nie tylko współczucie, ale chęć podjęcia pomocy i rzeczywisty czyn. Być może najlepszym dowodem autentyzmu słów Skargi są działania kaznodziei: założenie Bractwa Miłosierdzia oraz Banku Pobożnego, wynikające z potrzeby niesienia pomocy innym ludziom.\nPodmiot retoryczny Kazań sejmowych przyjmuje optykę widzenia stroskanego o losy ojczyzny obywatela, więc istotne jest to, w jaki sposób postrzega własne państwo. Wcześniej wspomniano już powtarzającą się w wielu mowach metaforę ojczyzny jako żywego organizmu. Z racji przyjętej konwencji biblijnej prefiguracji Rzeczpospolita nazywana jest Jeruzalem. To ujęcie chętnie podejmie w czasach późniejszych literatura w specyficzny sposób łącząca problematykę polityczną i religijną, np. romantyczny mistycyzm.\nW Kazaniu wtórym rozwinięciu podlega motyw ojczyzny-matki oraz ojczyzny-statku walczącego z morskim żywiołem. Oba te motywy na stałe zadomowiły się w polskiej literaturze i publicystyce politycznej. Podobnie rzecz ma się z chętnie wykorzystywanym przez Skargę skontrastowaniem dawnej wspaniałości kraju i jego mieszkańców z dzisiejszym upadkiem. Natomiast ostatnie z wymienianych przez nas ujęć zapowiada już następną epokę - Barok. Rzeczpospolita widziana jako antemurale christianitatis - przedmurze chrześcijaństwa na stałe zadomowi się w wyobrażeniach sarmackiej szlachty, widzącej swą misję dziejową w obronie chrześcijaństwa na wschodnich szańcach Europy. Z barokowym widzeniem świata łączy Piotra Skargę jeszcze jedna cecha - kult życia heroicznego.\nW ten sposób pisarstwo Piotra Skargi połączyło tradycję renesansowej retoryki z barokową wizją świata. Z odrodzeniową literaturą łączy podmiot retoryczny przekonanie, że człowiek zdolny jest do naprawy świata, więc warto wzmacniać państwo i doskonalić moralnie jego obywateli. Z barokowego światopoglądu wynikają kontrreformacyjne poglądy retora i typowe dla epoki lęki egzystencjalne.\nPiotr Skarga urodził się w lutym 1536 r. w Grójcu na Mazowszu, jako syn Michała Powęskiego. Ponoć przydomek Skargi przylgnął do ojca późniejszego królewskiego kaznodziei, z powodu licznych procesów sądowych. Szlachectwo nadano Piotrowi za zasługi dla króla dopiero w 1593 r.\nW 1544 r. Piotr został osierocony przez matkę, a w 1548 r. zmarł jego ojciec. Obowiązek wychowania i wykształcenia dwunastolatka spadł na jego starszego brata. Po skończeniu szkoły w Grójcu, Piotr rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej (lata 1552-55). Tam uzyskał stopień bakałarza na wydziale filozoficznym. Pozwoliło mu to w 1557 r. zostać wychowawcą Jana Tęczyńskiego, a dwa lata wcześniej kierować szkołą parafialną przy kolegiacie Św. Jana w Warszawie. Lata 1560-1562 spędził Skarga ze swym wychowankiem za granicą, w Wiedniu. Po powrocie, najprawdopodobniej w 1564 r. przyjął święcenia kapłańskie we Lwowie. Badacze podkreślają, że zyskał już wtedy sławę doskonałego kaznodziei katedralnego.\nMożna też przypuszczać, że nieprzypadkowa była jego decyzja wstąpienia do zakonu jezuitów, z którymi mógł się zetknąć w czasie pobytu w Wiedniu. Nowicjat rozpoczął w Rzymie w 1569 r. W 1571 powrócił do Polski. Najpierw wykładał w pułtuskim kolegium jezuickim, a po ośmiu latach został rektorem wileńskiego. W tym samym roku Stefan Batory powołał do życia Akademię i jej pierwszym rektorem uczynił księdza Piotra Skargę (1580).\nRównocześnie z działalnością pedagogiczną Skarga rozwijał aktywność pisarską. Spod jego pióra wyszły wyrastające z ducha kontrreformacji dzieła: Pro Sacratissima Eucharistia... (1576), O jedności Kościoła Bożego pod jednym Pasterzem... (1577), Siedm filarów, na których stoi katolicka nauka o Przenajświętszym Sakramencie Ołtarza (1582), Artes duodecim sacramentatorium (1582). Jednak największą sławę zapewniły autorowi Żywoty świętych (1579), przyswojone przez szerokie grono odbiorców dzięki wielokrotnym wydaniom.\nOd 1584 r. Piotr Skarga znalazł się w Krakowie, jako przełożony domu zakonnego Św. Barbary. Tu, oprócz działalności kaznodziejskiej, realizował liczne dzieła filantropijne: założył Arcybractwo Miłosierdzia, Bractwo Św. Łazarza oraz skierowany do najuboższych Bank Pobożny (1588).\nW czasie starań o tron polski, stanął przeciw Maksymilianowi Habsburgowi i razem ze swym późniejszym wrogiem politycznym - Zamoyskim, stanął po stronie Wazów. W 1588 r. został nadwornym kaznodzieją króla Zygmunta III, szwedzkiego królewicza. W 1590 wydał rozprawę O rządzie i jedności Kościoła Bożego będącą pochwałą monarchii.\nW latach 90. XVI w., kiedy zyskał już szerokie poparcie na dworze i - jak dowodzą badacze - wielki wpływ na młodego władcę, Skarga wszelkimi sposobami zwalczał konfederację warszawską (uchwaloną w 1573 r. - czasach bezkrólewia), gwarantującą różnowiercom wolność wyznania w Rzeczypospolitej. Wydał pisma skierowane przeciw tolerancji religijnej, która w nieco późniejszych Kazaniach sejmowych urośnie do rangi ciężkiego grzechu trapiącego Rzeczpospolitą. Do druków tych należą: Upominanie do ewangelików (1592), Proces konfederacyjej (1595), Proces na konfederacyją (1596). Jednocześnie starał się ograniczać przyznawanie przez króla urzędów dysydentom. Historycy wskazują, że od 1591 r. nastąpił spadek liczby różnowierców w senacie i na ważniejszych stanowiskach (kasztelani, wojewodowie, dzierżawcy królewszczyzny).\nW 1595 r. Piotr Skarga wydał Kazania na niedzielę i święta, które połączyły w sposób charakterystyczny dla autora tematykę polityczną z zagadnieniami teologicznymi. W podobny sposób Skarga postąpi w Kazaniach sejmowych z 1597 r. (wydanych jako dodatek do II wyd. Kazań na niedzielę i święta). W tym samym czasie do druku trafił Synod brzeski świadczący o zaangażowaniu królewskiego kaznodziei na rzecz unii katolicyzmu i prawosławia.\nW 1603 r. dokonał tłumaczenia z języka włoskiego Rocznych dziejów kościelnych autorstwa Cesare Baroniusa - historyka kościoła, kardynała i watykańskiego bibliotekarza. Docenione przez czytelników zostały także Pobudki do modlitwy 40 godzin wydane w 1610 r.\nNa krótko przed śmiercią Piotr Skarga przeniósł się z dworu królewskiego do Krakowa, gdzie zmarł 27 września 1612 r. Pochowany został w podziemiach jezuickiego kościoła Św. Piotra i Pawła przy ul. Grodzkiej. W 1618 r. wydano pośmiertnie Żołnierskie nabożeństwo wpisujące się w staropolską literaturę parenetyczną.\n„Kazania sejmowe” Piotra Skargi\n,,Kazania sejmowe” księdza Skargi – opracowanie\nPiotr Skarga "Kazania sejmowe" (FRAGMENTY)1) Jaka je...


Pracownia Zielona Brzoza : Jeden z dziesięciu, czyli dlaczego powinniśmy czytać Biblię.\nNie chcę tu absolutnie nikogo urazić, ale są to pytania podstawowe, pytania małego kalibru, czy też małej wagi. To tak jakby odpowiedzieć, że przez Kraków płynie Warta, albo że Chopin urodził się w Paryżu, bądź że Słowacki napisał "Pana Tadeusza". W Wikipedii czytamy, że unika się w tym teleturnieju zadawania pytań wymagających specjalistycznej wiedzy z danego tematu. No właśnie...Unika się.\nDlatego też uważam, że wszyscy uczestnicy, którzy zamierzają kiedykolwiek, spróbować swych sił w tym rewelacyjnym teleturnieju, powinni mieć świadomość tego, iż bez znajomość takiego arcydzieła jakim jest "Biblia", nie mają szans na udział w tym programie.\nNajpierw powinni podarować sobie czas. Czas wręcz niezbędny na przestudiowanie Biblii. Powinni powiedzieć temu dziełu TAK...i dopiero potem pojechać do telewizji.\nBędzie to ważne i z perspektywy teleturnieju i z perspektywy własnego życia. Wszyscy, którzy rozważają słowa zawarte w Biblii, mogą być pewni, że nigdy nie ośmieszą się ani w pierwszym, ani w drugim przypadku. Wszyscy ci, nie muszą się też martwić, że brakuje im czasu. Bo jak się okazuje, jest i na to świetny sposób. Po prostu wystarczy pobrać sobie bezpłatną aplikację z tekstem Pisma Świętego na swój telefon. Ta darmowa aplikacja umożliwi nam czytanie Biblii wszędzie i o każdej porze.\nBóg jest zawsze modny i zawsze jest na czasie. A dając nam swoje Słowo, zaprasza i nas do tego, abyśmy byli tacy jak On. Modni i na czasie. Powinniśmy serdecznie Mu podziękować za takie szczególne zaproszenie...\nTeraz możemy miło wykorzystać czas przeznaczony na dojazd do pracy. W autobusie, w pociągu, w poczekalni - już nie musimy się nudzić, mając taką genialną aplikację w swoim telefonie.\nTeleturniej zaczyna się codziennie o godzinie 18.50 za wyjątkiem sobót i niedziel. To już przecież 86 edycja!!! A ja jak zwykle posłucham, zanotuję i tym sposobem sporządzę swoje prywatne archiwum z kategorii "Biblia". Kto wie, może będzie trzeba mi wrócić do tego tematu...\nAutor: Ablewicz Daniel o 14:16