PREMIERA TYGODNIA 7 maja 2021 - Szczecińska Lista Przebojów - Radio Szczecin\nPremiera tej piosenki poprzedzona została akcją promocyjną na szeroką skalę. Elementami promocji były m.in. tajemnicze hasła i znaki wyświetlane na wieżowcach w różnych krajach (także w Polsce), czy… łączenie z Międzynarodową Stacją Kosmiczną i znajdującym się tam francuskim astronautą Thomasem Pesquetem. ,,Higher Power” to piosenka, która powstała na małym keyboardzie i łazienkowym zlewie na początku 2020 roku. Wyprodukował ją Max Martin, który jest prawdziwym cudem wszechświata” – tak zespół Coldplay przedstawia swoje nowe dzieło.\n2021-07-17, godz. 12:46 PREMIERA TYGODNIA 16 lipca 2021 Don't Wait Up SHAKIRA video >> To pierwsza solowa piosenka Shakiry od wydanego w roku 2017 ,,El Dorado” i pierwszy anglojęzyczny singiel od czasu wydanego… » więcej\t 2021-07-17, godz. 13:12 PREMIERA TYGODNIA 9 lipca 2021 Somewhere Over The Rainbow / What A Wonderful World ROBIN SCHULZ, ALLE FARBEN, ISRAEL KAMAKAWIWO'OLE video To tzw. medley złożony z dwóch słynnych piosenek… » więcej\t 2021-07-05, godz. 10:27 PREMIERA TYGODNIA 2 lipca 2021 I ciebie też, bardzo DARIA ZAWIAŁOW, DAWID PODSIADŁO, VITO BAMBINO video >> „Wiem, że nie chcę się już dłużej bać, nie chcę tańczyć do melodii… » więcej\t 2021-06-30, godz. 21:39 PREMIERA TYGODNIA 25 czerwca 2021 Bad Habits ED SHEERAN video >> ,,Zawsze staram się doskonalić i odnajdywać nowe kierunki dla mojej muzyki. Myślę, że przekonacie się o tym, kiedy usłyszycie… » więcej\t 2021-06-30, godz. 21:34 PREMIERA TYGODNIA 18 czerwca 2021 Built It Better NATALIE IMBRUGLIA video >> Natalie Imbruglia powraca z nowym albumem, zatytułowanym „Firebird”, który ma się ukazać we wrześniu tego… » więcej\t 2021-06-15, godz. 11:25 PREMIERA TYGODNIA 11 czerwca 2021 Wojny i noce DARIA ZAWIAŁOW video >> „Wojny i Noce” to tytułowy singiel z nowego, właśnie wydanego trzeciego albumu w dyskografii Darii Zawiałow. Album… » więcej\t 2021-06-08, godz. 11:25 PREMIERA TYGODNIA 4 czerwca 2021 By Your Side CALVIN HARRIS feat. TOM GRENNAN video >> Szkocki DJ Calvin Harris zanotował już trzy przeboje numer 1 na naszej liście : ,,Promises” (z Samem… » więcej\t 2021-06-01, godz. 10:30 PREMIERA TYGODNIA 28 maja 2021 Ciało EWA FARNA video >> „Ciało” zwiastuje szósty już album Ewy Farnej. Piosenka ma uwrażliwić słuchaczy na tematykę podziwu wobec ciała i akceptacji… » więcej\t 2021-05-27, godz. 13:22 PREMIERA TYGODNIA 21 maja 2021 Butter BTS video >> Koreańska grupa BTS powraca z nowym anglojęzycznym utworem, zatytułowanym ,,Butter”, utrzymanym w stylistyce podobnej do poprzedniego… » więcej\t 2021-05-17, godz. 12:22 PREMIERA TYGODNIA 14 maja 2021 We Are The People (Official UEFA EURO 2020 Song) MARTIN GARRIX feat. BONO & THE EDGE video >> Ze względu na pandemię piłkarski turniej Euro 2020 przesunięty… » więcej


konstrukcja ? stojakowa, wieńcowa lub oskrzyniowa w odmianach ? deskowa, płycinowa (ramowo-płycinowa), płytowa Pierwsze meble znane były już w neolicie. Znani meblarze artyści okresu baroku to Jean Goujon, Hugo Sambin, Ha\nZostań baristąArtykuł o emigracji, Polakach za granicą i przewozach osóbŻeby zrobić automatyzację bramy trzeba...Klimatyzacja - ile kosztuje, jak działa, czy to sie opłacaSzukam 3 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak kupić perfumy arabskieBhp-pulsar.plO badaniach medycznychKilka spostrzeżeń na temat mechaniki samochodowejMarkowa odzież w ciucholandzie? Czemu nie?Wykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby Znaleźć Dobrego Prawnika?Klimatyzowane pomieszczeniaWybieramy się do stomatologaW centrum zaproszeń ślubnychMarketing poligraficznyPorady o cenachDobry dentysta ZabrzeSzkolenia BHPPogrzeb i kwestie religijneDj idealny. Świadomy wybór DJ'aJak bez problemu przejść szkolenie z bhpPraca ze zwierzętamiImplantologia ChorzówWybieramy się do stomatologaZatrudnić adwokata? Dobrze albo wcale!Co warto wiedzieć na temat prawaDbaj o swój samochódKto musi Leczyć zęby?Co musisz wiedzieć o pielęgnacji i dbaniu o skóryJakie zegarki są najlepsze?Jakie meble na event


Odżywka do włosów przetłuszczających się przeciw wypadaniu z rozmarynem - Vis Plantis\nVis Plantis > Produkty > Włosy > Odżywki do włosów > odżywka do włosów z tendencją do przetłuszczania\nodżywka do włosów z tendencją do przetłuszczania\nJeżeli masz cienkie, pozbawione objętości i elastyczności włosy z tendencją do przetłuszczania, to odżywka Vis Plantis z rozmarynem będzie idealnym wyborem do codziennej pielęgnacji. Po jej zastosowaniu, włosy staną się wzmocnione, nawilżone bez obciążenia, a poprawie ulegnie ich kondycja oraz struktura. Odżywka nada im także miękkości i blasku, chroniąc je dodatkowo przed niekorzystnymi zmianami zabiegów stylizacyjnych. Włosy staną się nie tylko gładkie i odżywione, ale także zregenerowane, co ułatwi ich ułożenie.\nRozmaryn zawarty w szamponie działa zbawiennie na włosy, pobudzając ich porost oraz pomagając w walce z łupieżem. Dodatkowo odświeża skórę głowy oraz włosy, a dzięki regulacji gruczołów łojowych zmniejsza tendencję do ich przetłuszczania. Za odżywienie i nawilżenie oraz wzmocnienie cebulek włosów odpowiada ostropest, co powoduje ograniczenie ich wypadania oraz potrzebne wzmocnienie. Włosy są oczyszczone oraz uniesione dzięki ekstraktowi z melisy, który dodatkowo pomaga unormować problemy z łupieżem.\nNanieś odżywkę na umyte, wilgotne włosy. Rozprowadź równomiernie na całej ich długości lub jedynie na końcówkach. Na końcu spłucz dokładnie wodą.


Ryż basmati 1kg | WitaminaS - Witaminy, minerały i zdrowa żywność.\nStrona główna / Sklep internetowy z witaminami, minerałami i suplementami diety. / Żywność / Rośliny / Ryż basmati 1kg\nRyż basmati jest najpopularniejszą odmianą ryżu białego w Indiach i Pakistanie, rośnie u podnóża Himalajów. Ma cudowny aromat, który roznosi się po kuchni podczas gotowania. Swoim smakiem przypomina nieco ryż dziki- lekko wyczuwalna jest nuta orechowa. Potocznie nosi nazwę “księcia ryżu”.\nSKU: MA Ryz bas1 Kategorie: Rośliny, Żywność Tagi: basmati, ryż, ryż basmati\nBe the first to review “Ryż basmati 1kg” Anuluj pisanie odpowiedzi\nMak niebieski 700g – Stanlab\n15,09 zł z VAT Dodaj do koszyka\nRodzynka sułtańska 500g Ryż brązowy 1kg\nOglądasz: Ryż basmati 1kg 10,04 zł z VAT


Lekarze w SZOKU: usuwają z brzuchów dzieci groźne zabawki! „Wyrzućcie to dziadostwo z domu” | Mamotoja.pl\nKolejne dzieci trafiły do szpitala z niebezpiecznymi przedmiotami w układzie pokarmowym. Lekarze alarmują: to groźne dla zdrowia i życia zabawki, nie nadają się na prezent dla dziecka! Tymczasem kulki magnetyczne to ostatnio prawdziwy hit i rodzice wciąż masowo je kupują.\nKulki magnetyczne zagrażają zdrowiu i życiu dzieci − ostrzegają lekarze, a na Facebooku furorę robi post z szokującymi zdjęciami zrobionymi przez jedną z lekarek. Widać na nich wyraźnie, jakie szkody mogą wyrządzić w organizmie dziecka magnetyczne kulki. Zabawki wydobyte z brzucha kilkulatka są bardzo duże i działają jak magnes, a więc sczepiają się ze sobą. Kulki neodymowe mogą prowadzić do niedrożności, a nawet przedziurawić przewód pokarmowy!\nKulki magnetyczne niebezpieczne dla dzieci!\nZ kulek magnetycznych można budować rozmaite konstrukcje, bo zabawki łatwo łączą się ze sobą, a do tego są kolorowe i atrakcyjne dla dzieci. Niestety, stanowią też poważne niebezpieczeństwo! Niedawno krakowscy lekarze usunęli aż 50 magnetycznych zabawek z brzucha dziecka. Teraz kolejne dzieci trafiają do szpitali po połknięciu magnesowych kulek. To już prawdziwa zmora − alarmują lekarze!\nAby unaocznić rodzicom zagrożenie, lekarka Magdalena Dobrowolska zamieściła na Facebooku drastyczne zdjęcia kulek wyjętych ostatnio z brzucha dziecka. To cały sznur magnetycznych zabawek, który utkwił w przewodzie pokarmowym. Na szczęście szybka interwencja lekarzy uchroniła malucha przed uszkodzeniami narządów wewnętrznych. „Dziś kulki nie zrobiły „dziury” w przewodzie pokarmowym, ale gdyby poleżały tam jeszcze kilka dni to pewnie by tak się stało...” − napisała Dobrowolska.\nI dodała: „Jeśli macie to w domu, wyrzućcie to dziadostwo i nigdy nie kupujcie tej pseudozabawki”.\nUwaga, kulki neodymowe to nie jest dobra zabawka dla dzieci! Kulki magnetyczne mogą powodować zadławienie, zwierać się ze sobą, prowadzić do odleżyn, niedrożności i przetok wewnątrzjelitowych. Dzieci, które połkną kulki, najczęściej wymagają operacji chirurgicznych.\nZamiast kulek możesz kupić dziecku edukacyjne klocki magnetyczne, które w bezpieczny sposób wspierają rozwój:\nKLOCKI MAGNETYCZNE DREWNIANE ZESTAW DO KROJENIA\nKLOCKI MAGNETYCZNE 3D MAGNETIC\nVIGA DREWNIANE KLOCKI MAGNETYCZNE\nKLOCKI MAGNETYCZNE PSI PATROL\nGniotki dla dzieci: najbardziej toksyczna zabawka roku! A jak zrobić domowy gniotek?


Ktoś musi pracować, by świętować mógł ktoś - Praca\nPRACA OCHRONA ZDROWIA EDUKACJA\nJoanna Oreł • 23 grudnia 2014 - 10:09\nLekarze, policjanci, taksówkarze, ochroniarze. Kiedy większość z nas będzie zasiadać do wigilijnego stołu, oni muszą pracować. Jak wyglądają ich obowiązki w świąteczne dni i rekompensata za pracę w święta?\nWolne dni w okresie świątecznym (między dniami ustawowo wolnymi od pracy) to praktyka stosowana przez część pracodawców.\nOstatnio stała się ona przyczyną burzliwej decyzji między nauczycielami, a minister edukacji Joanną Kluzik-Rostkowską.\nMagdalena Kaszulanis, rzeczniczka ZNP podkresla, że sama pani minister ustanowiła w tym roku zimową przerwę świąteczną od 22 do 31 grudnia 2014. - Zgodnie z prawem oświatowym, szkoła nie ma obowiązku zorganizowania zajęć wychowawczo-opiekuńczych w tym czasie - mówi Kaszulanis.\nPodkreśla także, że odrębną sprawą są dni wolne od zajęć, które ma do swojej dyspozycji dyrektor szkoły, a które wyznaczył na 2 i 5 stycznia 2015.\nCzytaj też:Kluzik Rostkowska zaprasza na czat\nNa posterunku muszą stać m.in. lekarze.\n- Może wydawać się to pewnym truizmem, jednak zawody medyczne to służba. Przyznam, że kiedy rozmawiam z pielęgniarkami czy też z lekarzami, jest nuta smutku z racji konieczności spędzenia np. Wigilii w szpitalu, ale dużo silniej podkreślają, że jest to część ich zawodu. Zawodu świadomie wybranego – podkreśla Piotr Gołaszewski, pełnomocnik prezesa Mazowieckiego Szpitala Bródnowskiego.


Systemy solarne ☀ Hurtownia internetowa (2) - Swatt.pl\nPokazuje 31 - 60 z 123 elementów\n691,00 zł (brutto)\nPrzewód solarny rura do kolektorów słonecznych 10 m\nKolektor słoneczny płaski FPC-1200\nPrzeznaczenie: Płaski kolektor słoneczny FPC-1200 przeznaczony do całorocznej konwersji energii słonecznej na podgrzewanie ciepłej wody użytkowej, wspomagania c.o. oraz podgrzewanie basenu, nie tylko w domach jednorodzinnych. Jeden kolektor przeznaczony jest do podgrzewu maksymalnie 120 litrów wody.\n1 036,00 zł (brutto)\nPrzewód solarny rura do kolektorów słonecznych 15 m\nStacja napełniająca, płukająca WEBER 1200 W\nPrzeznaczenie: Kompaktowe urządzenie przeznaczone do napełniania, serwisowania i przeprowadzania prób ciśnieniowych w dowolnego typu układach grzewczych wypełnionych woda lub mieszanką glikolową (np. kolektory słoneczne).\n1 270,00 zł (brutto)\n1 301,00 zł (brutto)\nPrzeznaczenie: Wspomaganie podgrzewu ciepłej wody użytkowej oraz centralnego ogrzewania w dowolnego typu obiektach. Jeden kolektor przeznaczony jest do podgrzewu maksymalnie 100 litrów wody. Powierzchnia brutto: 2,0 m2\nPrzewód solarny rura do kolektorów słonecznych 20 m\n1 386,00 zł (brutto)\nPrzeznaczenie: Wspomaganie podgrzewu ciepłej wody użytkowej oraz centralnego ogrzewania, w dowolnego typu obiektach. Jeden kolektor przeznaczony jest do podgrzewu maksymalnie 120 l. wody. Powierzchnia brutto: 2,5 m2\n1 486,00 zł (brutto)\nKolektor słoneczny rurowo - próżniowy HP 18\nPrzeznaczenie: Wspomaganie podgrzewu ciepłej wody użytkowej oraz centralnego ogrzewania w dowolnego typu obiektach. Jeden kolektor słoneczny przeznaczony jest do podgrzewu maksymalnie 100 l wody.\nKolektor słoneczny WEBER SOL ECO 2,8\nPrzeznaczenie: Wspomaganie podgrzewu ciepłej wody użytkowej oraz centralnego ogrzewania w dowolnego typu obiektach. Jeden kolektor przeznaczony jest do podgrzewu maksymalnie 150 litrów wody. Powierzchnia brutto: 2,8 m2\nKolektor słoneczny rurowo - próżniowy HP 18 + zestaw montażowy\n1 911,00 zł (brutto)


Cena Alan Wake Remastered – tak to powinno wyglądać\nBartosz Szczygielski Gry 10-09-2021\nWczorajszy pokaz PlayStation Showcase przyniósł zapowiedź Alan Wake Remastered. Poznaliśmy także cenę gry oraz datę jej premiery. Na produkcję nie będziemy musieli zbyt długo czekać, ale najprzyjemniejszą rzeczą jest tutaj sama jej cena. W końcu mówimy o remasterze, więc nie spodziewaliśmy się, że będzie nas on kosztował fortunę.\nZobacz też: Najlepsza gra TPP powróci w chwale – Max Payne doczeka się nowej wersji!\nCena Alan Wake Remastered i data premiery\nData premiery Alan Wake Remastered została ustalona na 5 października tego roku. Tytuł można już zamawiać w wersji cyfrowej. Cena Alan Wake Remastered wynosić ma 99 złotych i to niezależnie od platformy, na której zdecydujemy się grać (konsole i PC-ty). Grę można już zamawiać, a znajdziecie ją tutaj:\nAlan Wake Remastered w wersji PS4/PS5\nWersja na konsole Xbox\nW tym nagradzanym kinowym thrillerze akcji borykający się z problemami pisarz, Alan Wake, wyrusza na rozpaczliwe poszukiwania swej zaginionej żony – Alice. Po jej tajemniczym zniknięciu z miasteczka Bright Falls na północno-zachodnim wybrzeżu Pacyfiku Alan odkrywa strony horroru, który rzekomo sam napisał, czego zupełnie nie pamięta. Wkrótce Wake jest zmuszony podać w wątpliwość swoje zdrowie psychiczne, gdy strona po stronie, historia materializuje się na jego oczach: wroga istota o nadprzyrodzonym mrocznym pochodzeniu przejmuje kontrolę nad wszystkimi ludźmi napotkanymi na swojej drodze i zwraca ich przeciwko niemu. Wake nie ma wyboru, musi stawić czoła siłom ciemności uzbrojony jedynie w latarkę, pistolet i resztki swojego zniszczonego umysłu. Jego koszmarna podróż w poszukiwaniu odpowiedzi na tę nieprawdopodobną zagadkę, z którą musi się zmierzyć, zaprowadzi go prosto w przerażające głębiny nocy.\nOpis z PlayStation Store\nZobacz też: Masa nowości na Netflix – w sam raz na weekend.\nDobrze, że Remedy Entertainment nie zdecydowało się na większą cenę. Mówimy tutaj wszakże o remasterze gry z 2010 roku. Za to ta ma dostać rozdzielczość 4K oraz stałe 60 klatek na sekundę. Do tego twórcy mocno poprawili praktycznie wszystkie elementy graficzne w grze. Alan Wake Remastered pojawi się także od razu z dodatkami (The Signal i The Writer).


Esej: Własność intelektualna i jej rodzaje – Przyklady.JakNapisac.com\nEsej: Własność intelektualna i jej rodzaje\nW: Edukacja, Esej\nChcesz napisać esej naukowy? Sprawdź przykład eseju pt. „Własność intelektualna i jej rodzaje”. Esej to utwór o charakterze refleksyjnym, wykorzystywany przez środowisko akademickie.\nJak wygląda proces pisania eseju, możesz sprawdzić za darmo na stronie JakNapisac.com w artykule Jak napisać esej naukowy (akademicki)? Poniższy przykład eseju powstał według wytycznych tam zawartych. Przeczytaj esej pt. „Własność intelektualna i jej rodzaje”.\nKompletny tekst: Własność intelektualna i jej rodzaje\nEsej: Własność intelektualna i jej rodzaje 99 zł


Nabór na stanowisko: Inspektor ds. wód (Kędzierzyn-Koźle) - WIOŚ\nStart > Oferty pracy > Ogłoszenia o naborach > Nabór na stanowisko: Inspektor ds. wód (Kędzierzyn-Koźle)\nNabór na stanowisko: Inspektor ds. wód (Kędzierzyn-Koźle)\nOgłoszenie o naborze nr 11908 z dnia 10 czerwca 2017 r.\nOferty do 03 lipca 2017\nKędzierzyn - Koźle, ul. K.Miarki 1/10 Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Opolu, ul. Nysy Łużyckiej 42, 45-035 Opole\nDokumenty należy złożyć do: 03 lipca 2017 r.\nInformacja o wyniku naboru na ogłoszenie nr 11908 z dnia 10 czerwca 2017 r.\nData ogłoszenia: 10 czerwca 2017\nData wyniku: 14 lipca 2017\nŁukasz Woźniak, Pruszków\nData wytworzenia: 2017-06-09 10:22:47\nData publikacji: 2017-06-09 12:16:54\nData ostatniej zmiany: 2017-07-14 10:50:09\n2017-07-14 10:50:09 [Modyfikowano],\n?subject=Link do artykułu w BIP Opolskiego Urzędu Wojewódzkiego&body=https://bipwios.e-wojewoda.pl/pl/c/nabor-na-stanowisko-inspektor-ds-wod-kedzierzyn-kozle.html


Zabójstwo w Ełku. Kolejny mężczyzna skazany za udział w zamieszkach - tvp.info\nZabójstwo w Ełku. Kolejny mężczyzna skazany za udział w zamieszkach\nab, ak 07.12.2017, 16:28 |aktualizacja: 17:18\nPo śmierci 21-latka w Ełku doszło do ulicznych zamieszek (fot .arch. PAP/Tomasz Waszczuk)\nJeden z uczestników zamieszek, do jakich doszło na początku roku po zabójstwie młodego mężczyzny przed barem z kebabami, chciał dobrowolnie poddać się karze. Wnioskował o dwa miesiące bez zawieszenia. I taki zapadł wyrok.\nZabójstwo przy barze z kebabem w Ełku. Jest akt oskarżenia przeciw Tunezyjczykowi\nProkuratura skierowała do Sądu Okręgowego w Suwałkach akt oskarżenia wobec Tunezyjczyka, oskarżonego o zabójstwo w Ełku w noc sylwestrową...\nNa 2 miesiące więzienia Sąd Rejonowy w Ełku skazał w czwartek jednego z uczestników zamieszek, do których doszło w Ełku na początku roku po zabójstwie młodego mężczyzny przed barem z kebabami. Oskarżony Daniel P. chciał dobrowolnie poddać się karze. W ubiegłym tygodniu przed sądem złożył wniosek o karę dwóch miesięcy więzienia bez zawieszenia. Zgodzili się z nią zarówno prokuratura, jak i sąd.\nJak poinformował wiceprezes Sądu Rejonowego w Ełku Michał Dźwilewski, oskarżony był w przeszłości trzykrotnie karany przez sąd za przestępstwa przeciwko mieniu, stąd wyrok bezwzględnej kary więzienia. Wyrok nie jest prawomocny.\nDo ulicznych zamieszek w Ełku doszło po śmierci 21-latka, który zginął od ciosów nożem w sylwestrową noc. Do szarpaniny między prowadzącymi bar cudzoziemcami a chłopakiem doszło po tym, jak 21-latek wybiegł z budki z napojem, za który nie zapłacił. W tłumie, który się zebrał, były też osoby pijane i agresywne. Rzucano petardami, butelkami i kamieniami w stronę policjantów i radiowozów, wybijano szyby w witrynie lokalu. Po tych wydarzeniach policja zatrzymała ponad trzydzieści osób, z których zdecydowana większość została oskarżona o udział w zbiegowisku i dobrowolnie poddała się karze na początku lipca. Zapadły wobec nich wyroki ograniczenia wolności.\nPięć osób, które przyznały się do atakowania policjantów, sąd skazał na kary po roku więzienia w zawieszeniu na 2-3 lata. Proces pozostałych dziewięciu osób biorących udział w zamieszkach początkowo miał się rozpocząć we wrześniu, ale wtedy trzej z dziewięciu oskarżonych dobrowolnie poddali się karze. Daniel P. to czwarty oskarżony, który uczynił podobnie. Proces pięciu pozostałych osób, objętych tym samym aktem oskarżenia, został odroczony bezterminowo; będzie się odbywał w innym składzie sędziowskim.\nW śledztwie dotyczącym samego zabójstwa zarzuty współudziału w zbrodni Prokuratura Okręgowa w Suwałkach postawiła najpierw dwóm osobom: Algierczykowi, właścicielowi baru z kebabem, oraz Tunezyjczykowi, pracującemu w tym lokalu jako kucharz. Ostatecznie, po zebraniu dodatkowych dowodów, Algierczyka oskarżono nie o współudział w zabójstwie, ale udział w bójce i nieudzielenie pomocy poszkodowanemu 21-latkowi. Jego proces rozpocznie się w lutym 2018 r.\nAkt oskarżenia wobec Tunezyjczyka\nOskarżony przyznał się i chciał dobrowolnie poddać się karze więzienia w zawieszeniu, ale takiego wniosku nie poparli bliscy zmarłego, którzy w sprawie mają status pokrzywdzonych. Prokuratura kilka dni temu skierowała do sądu akt oskarżenia wobec Tunezyjczyka, oskarżonego o zabójstwo 21-latka.


Targowanie się w Turcji - Kiedy i Gdzie Należy się Targować?\nZwyczaj targowania się w Turcji ma długą historię. Obecnie również można zobaczyć turystów próbujących swych sił w tej sztuce. Aby jednak uzyskać zadowalające efekty należy wiedzieć jak umiejętnie się targować. Zacznijmy od tego, że nie wszędzie wypada się targować.\nNie targujemy się w:\nsklepach z żywnością,\nsklepach sieciowych z odzieżą,\nJednym słowem wszędzie tam gdzie cena jest jasno określona i widoczna na produkcie. Nie wypada się też targować o rzeczy bardzo tanie, np. magnesy, które kosztują 1 euro. Nie targujemy się w autobusach miejskich czy dolmuszach, ale już za przejazd taksówką możemy wynegocjować cenę z kierowcą. Miejscami gdzie możemy wypróbować swoich umiejętności w targowaniu się są sklepy z pamiątkami czy bazary.\nZakupy na bazarze w Turcji\nJest kilka rzeczy o których należy pamiętać podczas dobijania targu, a mianowicie:\n1. Nie pozwól poznać po sobie, że dana rzecz podoba ci się szczególnie i bardzo zależy ci na jej kupnie.\n2. Nie targuj się o przedmioty, których nie masz zamiaru nabyć, oszczędzisz czas i energię swoją i sprzedawcy.\n3. Targując się rozpocznij swoje negocjacje od kwoty o połowę niższej od pierwotnej ceny.\n4. Rozeznaj się w cenach danej rzeczy u kilku sprzedawców tak, aby mieć porównanie i pewność, że oferowana cena nie jest zbytnio zawyżona.\nZakupy i targowanie się w Turcji, to wręcz narodowy sport. Pamiątki z wakacji, prezenty dla znajomych i rodziny, czy też „pierwsze kopie oryginałów„, jak to określają sami Turcy, są zawsze pożądane przez turystów. Istnieje jednak jedna zasada, której należy przestrzegać bezwzględnie targując się. Nie należy jednak tego mylić jeśli nic nie kupimy, pomimo negocjacji tylko dlatego, że nie doszliśmy do porozumienia z ceną. Dlatego też nie wolno targować się dla samego targowania jeśli od samego początku nie zamierzamy czegoś kupić. Taki sposób postępowania oznacza brak szacunku dla Turka i wówczas możemy być potraktowani nieprzychylnym okiem przez sprzedawcę, mimo iż Turcy są bardzo życzliwi i przyjaźni.\nTurcja słynie z licznych kolorowych, olbrzymich bazarów, na których można kupić dosłownie wszystko. Począwszy od magnesów na lodówkę, po piękne lampy, złoto i bardzo drogie dywany, które czasami warte są tyle samo co dobrej marki auto. Nie sposób więc wrócić z Turcji bez żadnej pamiątki. Proponujemy zatem przynajmniej jeden dzień przeznaczyć na zakupy w Turcji, chociaż jeden może być za mało żeby zwiedzić większe bazary I ciekawsze sklepy z lokalnymi przysmakami. Nie mniej jednak dobrze jest wiedzieć co warto kupić w Turcji I za takimi produktami się rozglądać i pamiętajcie – targujcie się!


Filmy - Parafia Św. Brata Alberta w Zamościu\nWprowadzenie relikwii Świętego Ojca Pio: 20 września 2018 r. [FILM]\nprzez admin w Filmy Odsłon637\nI Piesza Zamojska Pielgrzymka do Krasnobrodu: 1 lipca 2018 r. [KLIP WIDEO]\nprzez admin w Filmy Odsłon650\nI Festyn Rodzinny u Św. Brata Alberta: 10 czerwca 2018 r. [KLIP WIDEO]\nprzez admin w Filmy Odsłon990


Horror: „Winogrona śmierci” (1978)\nElisabeth wybiera się do winnicy, w której pracuje jej chłopak. W pociągu dosiada się do niej nieznajomy mężczyzna. Gdy na jej oczach połowa jego twarzy zamienia się w papkę przerażona Elisabeth wybiega na zewnątrz. Jej wędrówka przez odludne, rozległe tereny chwilowo dobiega końca, gdy dociera do domu pewnej rodziny, która również wykazuje oznaki tajemniczej zarazy. Elisabeth udaje się ujść z życiem z utarczki z agresywną „głową rodziny”, ale to wcale nie koniec jej kłopotów. Dalsza podróż przez te zapomniane przez Boga tereny uświadamia jej, że niemalże wszyscy tutejsi mieszkańcy zarazili się tajemniczą chorobą, trawiącą zarówno ich ciała, jak i umysły.\nFrancuski reżyser, Jean Rollin, w światku horrorów dał się poznać, jako twórca erotycznych opowieści o wampirach często w iście surrealistycznym klimacie. Przyjmując zlecenie na „Winogrona śmierci” zastrzegł sobie prawo do wprowadzenia kilku poprawek do scenariusza Christiana Meuniera, z poszanowaniem sugestii producenta, aby inspirację czerpał z kultowej produkcji George’a Romero pt. „Noc żywych trupów”. Chociaż Rollin nie miał doświadczenia w zombie movies postanowił maksymalnie ograniczyć wpływ filmu Romero na swój obraz. Zdecydowanie najciekawszy okazał się pomysł zarażania pestycydami, którymi spryskano dojrzewające winogrona, co w efekcie zaowocowało skażeniem wina. Zrobienie z francuskiego przysmaku śmiertelnego zagrożenia zapewne spotęgowało ogólne wrażenia z seansu tamtejszej publiczności, a przy okazji udowodniło, że Rollin nie należy do grona bezkrytycznych kopistów, żerujących na sukcesie innych, że potrafi natchnąć swój film pewną dozą oryginalności. Co wcale nie znaczy, że wszystko mu się udało…\nAkcja „Winogron śmierci” nabiera tempa już w pierwszych minutach seansu – nie uświadczymy tutaj rozwleczonego, przegadanego wstępu, przybliżającego nam główną bohaterkę. O Elisabeth wiemy tylko, że zmierza do położonej z dala od cywilizacji winnicy, w odwiedziny do swojego chłopaka. Zaraz potem zostaje zaatakowana przez zarażonego niezidentyfikowanym wirusem mężczyznę, który zmusza ją do opuszczenia pociągu. Już widok pierwszego zombie uświadamia nam, że albo Rollin dysponował śmiesznie niskim budżetem, albo zatrudnił kiepskiego charakteryzatora. Zarówno ten pierwszy pojawiający się na ekranie zarażony, jak i pozostali tłumnie zalegający okoliczną wioskę bardziej bawią, aniżeli niepokoją. Ich twarze wyglądają, jakby ktoś rozprowadził na nich wielobarwną papkę, w ogóle nieprzypominającą ludzkiej tkanki, krwi, czy ropy. Takie niedbalstwo sprawia, że o jakimkolwiek uczuciu zniesmaczenia nie może być mowy - w końcu, kogo przekonałaby tak sztuczna charakteryzacja? Na szczęście film ratuje niesamowity klimat. Początkowo, kiedy Elisabeth krąży po zapierających dech w piersiach rozległych trawiasto-skalnych terenach, pełnych ruin wszelkiego rodzaju budowli jej samotność wręcz przytłacza. Owe wyalienowanie jest niemalże namacalne – sama pośrodku niczego, zagrożona przez co jakiś czas zastępujące jej drogę agresywne żywe trupy. Napięcie skutecznie potęguje genialna ścieżka dźwiękowa, skomponowana przez Philippe Sissmana. I gdyby „Winogrona śmierci” wpisywały się w estetykę horrorów nastrojowych z pewnością odniosłyby międzynarodowy sukces – szkopuł w tym, że to miało być gore, a w tej materii Rollinowi zwyczajnie zabrakło polotu.\nKiedy Elisabeth spotyka niezmiernie irytującą niewidomą kobietę i wraz z nią wkracza do opanowanej przez żywe trupy wioski klimat wyalienowania wzbogacono nutką duszącej mroczności, która schodzi na plan dalszy, gdy naszym oczom ukazują się hordy śmiesznie ucharakteryzowanych antagonistów. W wiosce będziemy świadkować tylko jednemu morderstwu, ale wcześniejsze zgony dały już nam przedsmak braku inwencji Rollina w tej materii. Sposoby eliminacji zarówno protagonistów, jak i antagonistów nie mają w sobie ani odrobiny wbijającej się w pamięć oryginalności. Szczerze mówiąc z takich stricte krwawych wstawek podobał mi się jedynie moment odpadania oka jednemu zombie – pozostałe, a już szczególnie dekapitacja dziewczyny (jak na dłoni widać, że to kukła) mocno rozczarowują. Naprawdę, po tak znanym francuskim reżyserze spodziewałam się nieco większej odwagi w epatowaniu makabrą. No, ale za to jego zacięcie do erotyki nieustannie bije po oczach, bowiem żeńska część obsady przy pierwszej nadarzającej się okazji „świeci nagimi piersiami”. Cóż, panów powinno to zadowolić;)\n„Winogrona śmierci” mogę polecić jedynie entuzjastom duszącej atmosfery wszechobecnego zagrożenia, ale pod warunkiem, że uda im się przymknąć oko na rażąco sztuczne krwawe sceny. Naprawdę, żałuję, że Rollin postanowił utrzymać swój obraz w estetyce filmów gore, bo gdyby postawił tylko na ten niezapomniany klimat, bez jakiejkolwiek dosłowności mielibyśmy ewidentny hit. A tak powstała jedynie zwykła średniawka, którą można obejrzeć bez ryzyka nadmiernej nudy, ale też bez nadziei na coś mocniejszego.


Californication - czarny humor, absurd, sex | Samorozwój!\nAmerykański serial komediowy, którego akcja opiera się na seksie i przeklinaniu. Atutem serialu jest David Duchovny i jego zniewalający uśmiech.\nWszyscy bohaterowie uprawiają seks, a co odcinek zmieniają się partnerzy. W przerwach między jednym a drugim stosunkiem postacie palą zielsko, chleją wódę i przeklinają. Wyjątkiem jest mała córka głównego bohatera, która wozi się na czarno, zamyka się w pokoju, słucha rocka i ogólnie jest tró(pojęcie z dziedziny filozofii, oznaczające uniwersalną wartość będącą zaprzeczeniem pozerstwa. Używane przez metalowców, punkowców i gotów. Osobniki będące tró wyznają spisek pozerów i kinderów (patrz: kindermetal, kinderpunk, kindergot)).\nŻyć dobrze znaczy niewiele z życia pamiętać\nKaren: Nieważne jak jest źle,zadzwoń albo napisz mi SMS-a,\nzłap na Skype, napisz na Tweeterze. Możesz nawet wysłać wiadomość na Facebooku… Nic nie powinno być takie złe. Obiecujesz?\nHank: Wysyłanie SMS-ów jest dla ciot, ale obiecuję.\nBecca: Tato, w twoim pokoju leży naga kobieta. Nie ma włosów łonowych, czy jest chora?\nHank: Nie wiem Becca… Sprawdzę.\nCharlie Nie wyglądam chyba aż tak źle?\nHank: Ależ nie Charlie, wyglądasz dobrze…\nHank: Jak niemowlę… duże seksowne niemowlę…\nHank: Nie miałem takiego pieprzenia odkąd byłem ministrantem…\nHank: Prędzej mnie zapamiętają cipki waszych sióstr niż historia.\nHank: Tak w ogóle, to jak masz na imię?\nNieznajoma: Nie wolisz się ze mną po prostu pieprzyć, i nigdy się nie dowiedzieć?\nHank: Kurwa… A mówią że romantyzm umarł.\nLekarz:Wyświadcz sobie przysługę i trzymaj się z dala od prochów.\nHank: To nie ja lubię narkotyki, to one lubią mnie…\nMeredith: Moje dziecko…\nHank: Masz dziecko z żonatym facetem?! Ja pierdolę!\nMeredith: Nie! Mój pies, Cat Stevens…\nHank: Masz psa co wabi się Cat Stevens?! O żesz kurwa…\nNieznajoma: Musisz wiedzieć, że mam okres…\nHank: Musisz wiedzieć, że byłem w Wietnamie.\nNieznajoma: Och… Hank potraktuj mnie jak szmatę.\nDzwoni komórka, Hank odbiera\nHank: Słucham? To nie najlepszy moment…\nHank: Dobrze, zaraz tam będę\nHank: Uznaj że właśnie potratowałem cię jak szmatę.\nHank kochając się z pewną nimfomanką.\nChloe: Pieprz mnie jakbym była z Al Kaidy!\nHank: Ok. To będzie jihad w twojej cipce!\nHank poddaje się zabiegu wazektomii, z jego penisa zaczyna unosić się biały dym.\nHank: Mamy nowego papieża!\nHank rozmawiający o Collini z Charlim\nHank:Więc… jesteś w stu procentach pewien, że ona jest kobietą? To znaczy… czy te stalowe jaja są na pewno tylko metaforyczne?\nHank woła narzeczonego Karen\nHank: Hej! Bill… Bob…. Billy-Bob, czy jak ci kurwa tam!\nHankowi śni się Bill przebrany za księdza.\nHank: Nie idziesz na randkę z ministrantem ?\nBill: Nie martw się, zdążę.\nKaren do Hanka po imprezie.\nKaren: Pachniesz cipką.\nKomentując Becce, uczącą się jeździć samochodem\nHank: Jesteś jak Azjatka. Z Alzheimerem. Bez rąk i nóg. Prowadząc wyłącznie językiem… Oh, przewróciłaś się, i co teraz poczniesz?\nPodczas imprezy, dziewczyny zaczynają się bić,\nHank bierze shotguna, i strzela w sufit.\nHank: To co tu się dzieje, to porażka komunikacji.\nSerial jako jeden z nielicznych w całych Stanach ma odcinki trwające tylko ok.30 minut. Standardowo każdy serial ma odcinki trwające ok.42 minut. Premierowy odcinek nadano 13 sierpnia 2007, a pierwszą serię zakończono emitować 29 października 2007. Premiera drugiej serii miała miejsce 28 września 2008, a trzeciej serii 27 września 2009. Premiera czwartej serii nastąpiła 9 stycznia 2011 o godz 21:00. 25 grudnia 2010 roku dwa pierwsze odcinki czwartej serii wyciekły do Internetu 2 tygodnie przed oficjalną premierą 4 sezonu. Pierwszy odcinek 4 sezonu w amerykańskiej stacji Showtime zaliczył najlepszy start w historii serialu. Oglądało go ponad 1,10 mln ludzi.\nStacja Showtime po rekordowym wyniku oglądalności pierwszego odcinka 4 sezonu zapowiedziała, że powstanie 5 sezon, który będzie emitowany jesienią lub w midseason, czyli na początku przyszłego roku.\nPOPCORNER o 4 sezonie i nietylko pisze tak:\nW finale trzeciej serii został ujawniony sekret Hanka Moody'ego (David Duchovny), który był motorem serialu od pierwszego odcinka. Główny bohater wyznał Karen (Natasha McElhone), że przespał się z wtedy niepełnoletnią Mią. Ta spowiedź wywołała dużą kłótnię, która skończyła się aresztowaniem Hanka. W pierwszym odcinku bohater wychodzi z aresztu i musi stawić czoła bałaganowi, który spowodował. Cała afera ma oczywiste negatywne konsekwencje, ale przynosi także nieoczekiwane plusy.\nSeks-skandal dźwignią sukcesu\nWarstwa dramatyczna serialu przejawia się w sytuacji rodzinnej Hanka, który zostaje wyrzucony z domu. Karen nie może się pogodzić z faktem, że Moody przespał się dziewczyną w wieku ich córki. Bohater ma także inny dość poważny problem na głowie, ponieważ zostają mu postawione zarzuty prokuratorskie w postaci uwiedzenia osoby nieletniej.\n''Californication'' jednak nigdy nie było ciężkim dramatem z wiecznie cierpiącymi i użalającymi się nad sobą bohaterami. W serialu zawsze było sporo luzu oraz humoru, który był przeważnie oparty na pikanterii. Tak jest także w pierwszym odcinku najnowszej serii.\nSkandal seksualny Hanka staje się bardzo skuteczną reklamą dla książki ''F**ing and Punching''. Cały świat dowiaduje się teraz o pikantnych szczegółach powstania tego utworu. Duży rozgłos przyciąga zainteresowania machiny filmowej. Hank dostaje ofertę napisania scenariusza na podstawie swojej własnej książki. Ta sytuacja może być także korzystna dla Charliego (Evan Handler), który może powrócić do głównego nurtu.\nNowe odcinki i stare grzechy\nW pierwszym odcinku ponownie pojawia się problem czasu ekranowego. ''Californication'' to zbyt bogaty materiał, żeby zaprezentować go idealnie w przeciągu dwudziestu paru minut. Całość często wywołuje pozytywne odczucia, ale w wielu przypadkach zostaje myśl, że mogło być dużo lepiej. Fabuła odcinków nie rozwija się w pełni i czasami można odnieść wrażenie, że niektóre fragmenty są realizowane pobieżnie i czegoś tutaj brakuje. To sprawia zarazem, że produkcja nie pochłania uwagi w stopniu całkowitym. Twórcy nie radzą sobie perfekcyjnie z formatem serialu. Podobnie jest w pierwszym odcinku czwartej serii, chociaż rezultat jest lepszy niż zwykle.\nWidzowie mogli zobaczyć dwa bardzo dobre momenty. Jednym z nich jest scena seksu Hanka z młodą gwiazdą Hollywood. Podczas stosunku Moody mówi dziewczynie, żeby uderzało go w twarz coraz mocniej, co można uznać za rodzaj kary, którą bohater sobie wymierza. Drugi fragment to wizja, w której Hank widzi w jakim stopniu jego postępowanie załamało Karen oraz ich córkę (Madeleine Martin). W całej scenie nie ma żadnego dialogu oraz dźwięku, a w tle można usłyszeć jedynie delikatną i smutną melodię zagraną na gitarze.\nCzwarta seria stworzyła dla bohaterów nowe warunki, które mogą zmienić już trochę skostniały schemat wcześniejszych odcinków. Do tej pory całość obracała się wokół dwóch rzeczy - zmiany w postępowaniach Hanka oraz jego relacjach z Karen. W jednym z odcinków bohater postanawiał naprostować swoje życie, ale chwilę potem wracał do starych nawyków.\nPodobnie jest w jego wątku miłosnym z Karen. Na początku się od siebie oddalają, potem się zbliżają, a później ponownie oddalają. Takiego schematu nie można ciągnąć w nieskończoność. Czwarta seria powinna wprowadzić fabułę na nowe tory i dać serialowi trochę utraconej świeżości. Powrót do status quo sprzed finału trzeciej serii będzie dużym nadużyciem ze strony scenarzystów. Na rezultaty trzeba jeszcze poczekać do finału obecnej serii.\nPod względem aktorskim pierwszy odcinek wypada bez zarzutu. W serialu nadal królują David Duchovny, Madeleine Martin oraz Pamela Adlon (Marcy), którzy mają do zagrania najbardziej wyrazistych bohaterów. Może w tej serii twórcom uda się w końcu wymyślić jakiś ciekawszym wątek z Charliem, który odstaje trochę od reszty. Evan Handler zasługuje na trochę bardziej soczysty materiał.\nCzas pokaże co twórcy zaprezentują widzom w całej serii.\nPolska Universal Channel czerwiec 2008\nPolska Universal Channel 7 września 2009\nHank Moody (David Duchovny) to król życia. Przynajmniej w o czach ludzi, którzy go otaczają. Napisał książkę „Bóg nienawidzi nas wszystkich” i sprzedał ja w setkach tysięcy egzemplarzy. Co więcej, na podstawie bestsellera nakręcono film z hollywoodzkimi gwiazdami. Czego jeszcze chcieć od losu? Hank ma pieniądze, sławę, jest młody, zdrowy i atrakcyjny. Mieszka w słonecznej Kalifornii. Wytwórnie filmowe czekają na jego kolejną książkę, żeby czym prędzej przerobić ją na scenariusz. Ale cierpliwość agentów będzie wystawiona na ciężką próbę. Za pozorami sukcesu kryje się bowiem prawdziwy dramat twórcy. Hank nie może napisać nic nowego. Dręczy go świadomość, że dzieło, które uważał za istotne przerobiona na błahą komedyjkę. Co za tym idzie Hank szuka ucieczki od swoich problemów w seksie. Wpada w nałóg, a podboje przychodzą mu bez trudu, bowiem Kalifornia jest pełna ponętnych dziewczyn...\nPorównanie serialu HUNG do CALIFORNICATION\nFajny, absurdalny i pełen erotycznych scenek serial. Mi ogromnie się podoba. Każdy aktor jest super ciekawy i rozwalający. Jego odpowiednikiem w przeszłości jest serial Życie jak sen.\nEtykiety: Californication, humor, recenzje, seriale, zabawne


Relacja z meczu I ligi Warta Poznań - GKS Katowice\nWiadomości24 » Sport » Piłka nożna » Relacja z meczu I ligi Warta Poznań - GKS Katowice\nData dodania: 2009-09-05 21:42\nHistoria lubi się powtarzać – te słowa mogą podsumować spotkanie Warty Poznań z GKS Katowice. Podobnie jak rok temu obie drużyny zremisowały w Poznaniu wynikiem 3:3.\nPoczątek spotkania zdecydowanie należał do GKS-u. Już w 15. minucie Krzysztof Kaliciak wykorzystał nieporozumienie w szeregach gości i w sytuacji sam na sam pewnie pokonał golkipera Warty Poznań. Podopieczni Bogusława Baniaka po stracie bramki wzięli się w garść i przejęli inicjatywę. Lecz niespodziewanie w 39. minucie Mateusz Sroka wyprzedził defensorów\ngospodarzy na prawym skrzydle i jego mocne dośrodkowanie znalazło adresata. Bartosz Iwan\npopisał się "szczupakiem" i podwyższa prowadzenie na 0:2, strzelając z pięciu metrów.\nGdy wydawało się, że ten wynik utrzyma się do końca pierwszej połowy, Marcin Klatt w 45. minucie potężnym strzałem z dystansu strzelił bramkę kontaktową. Do przerwy było więc 1:2.\nDruga część spotkania przyniosła rozstrzygnięcie. Już na początku Warciarze wzięli się za odrabianie strat. W 48. minucie Paweł Ignasiński popisał się idealnym dośrodkowaniem do Marcina Klatta i napastnik z Poznania dał swojej drużynie wyrównanie. W 68. minucie katowiczanie wychodzą znów na prowadzenie. Piotr Plewnia popisał się doskonałym podaniem do Bartosza Iwana. Napastnik Gieksy się nie pomylił.\nWarciarze odpowiedzieli bardzo szybko. Już trzy minuty później Marcin Klatt podaje piłkę na piątym metrze główką do Piotra Reissa, a ikona poznańskiej piłki zdobywa wyrównanie potężnym strzałem.\nWarta Poznań - GKS Katowice 3:3 (1:2)\nBramki: 0:1 - Kaliciak (15.), 0:2 Iwan (39.), 1:2 Klat (45.), 2:2 Klatt (48.), 2:3 Iwan (67.), 3:3 Reiss (71.)\nWarta: Radliński - Ignasiński, Jankowski, Bartkowiak, Otuszewski - Bekas, Wojciechowski - Magdziarz, Reiss, Iwanicki (28. Miklosik) - Klatt.\nŻółte kartki: Wojciechowski, Reiss - Gorczyca, Goncerz.\nGabriel Nowak (GKS Katowice). - W tym spotkaniu było wiele walki. Obu zespołom zależało na jak najlepszym wyniku. Padło dużo bramek, także uważam, że mecz mógł się podobać. Jestem zdania, że straciliśmy bramki po błędach w naszej defensywie. Zawsze w Poznaniu jest wyrównany pojedynek i podobnie jak rok temu zremisowaliśmy 3:3.\nAdrian Bartkowiak (Warta Poznań). - Moim zdaniem ten mecz był bardzo ciężki. Szkoda, że tylko zremisowaliśmy na własnym boisku. Gdybyśmy wyszli bardziej skoncentrowani moglibyśmy się pokusić o trzy punkty.\nTagi: GKS Katowice 1 liga Warta Poznań\nnie musisz wpisywac tutaj, jest link na prawo od relacji\nOk. Fotorelacja jest dostępna pod tym linkiem: link\nSą fotki. Tylko, że redaktor dyżurujący nie dodał jeszcze mojej galerii. :)\nSzkoda. Choć ja Wartę też lubię.\nPS Szkoda także, że bez zdjęcia materiał.\nSzkoda, że nie udało się utrzymać prowadzenia...;/ Remis na terenie rywali też nie jest zły :D 5.


Sercowy zespół X\nGdzie jesteś: Strona główna -> Choroby serca -> Sercowy zespół X\nZobacz tagi: zespół nerczycowy u dziecka, objawy niedocukrzenia krwi, Plerocerkoidy, dzieci bez włosów, nietypowe podniecenia seksualne, zioła a grypa, terapia anemii, rokowania artrozy kręgosłupowo - żebrowej, dławica sercowa a poród, dychawica oskrzelowa a poród\nSercowy zespół X nie należy do grona najbardziej znanych chorób, mimo tego, że cierpi na tę chorobę nawet co piąty pacjent, u którego występują objawy dławicy piersiowej. Sercowy zespół X jest chorobą postaci wieńcowej, na którą znacznie częściej chorują kobiety niż mężczyźni.\nZobacz również objawy tej choroby: Objawy sercowego zespołu x\nCzym jest sercowy zespół X?\nPrzyczyny choroby nie są do końca znane, ani w 100% pewne, dlatego nazwana jest zespołem X. Sercowy zespół X jest jedną z postaci choroby niedokrwiennej serca, które zaliczyć można do zespołów wieńcowych. Zespół X jest bardzo specyficzny w obrazie klinicznym, a dokładnie w badaniu koronarografii, wyniki pomimo tego, że choroba atakuje tętnice wieńcową, są prawidłowe. Sama choroba, objawia się dławicami klatki piersiowej.\nChorobę można zdiagnozować po przeprowadzeniu specjalnych prób wysiłkowych, które przynoszą wynik dodatni. Oznacza to, że obniżone zostały odcinki ST w elektrokardiogramie, czyli po prostu EKG. Sercowy zespół X bardzo często występuje wraz z innymi chorobami, ale mimo tego nadal zastanawiający jest fakt, dlaczego objawy występują pomimo tego, że tętnice wieńcowe są prawidłowe. Może być to przyczyna upośledzenia mikrokrążenia wieńcowego. Chorobę charakteryzuje również nadmierna wrażliwość na ból, a najczęściej diagnozuje się ją u osób, które cierpią również na zaburzenia psychiczne. Takie choroby na tle psychicznym, mogą w dużej mierze przyczyniać się do nasilania się objawów.\nJak rozpoznać zespół X?\nAby prawidłowo rozpoznać sercowy zespół X, należy najpierw poprzez przeprowadzenie specjalnych badań, wykluczyć inne choroby takie jak miażdżyca czy inne choroby, których objawami jest nadmierny ból w klatce piersiowej. Po wykluczeniu innych chorób, należy przeprowadzić koronarografię, czyli badanie tętnic wieńcowych. Choroba trwać może nawet kilka lat i w dużym stopniu utrudnia życie pacjenta. Objawy i bóle są bardzo uporczywe, choć same rokowanie jest zazwyczaj bardzo dobre. Choroba praktycznie nie prowadzi do zawałów czy niewydolności serca.\nLeczenie sercowego zespołu X\nGłównym celem leczenia jest zmniejszenie występujących objawów, czyli głównie bólu w klatce piersiowej. Stosuje się do tego takie preparaty jak azotany czy brokery kanałów wapniowych. Dodatkowo, podawane są lekarstwa antydepresyjne, gdyż jak wiadomo, zespół X może nasilać się przy występowaniu innych chorób, również tych na tle psychicznym. Dlatego, aby nie doprowadziła ona do depresji lub pogorszenia nastroju, podawane są właśnie również lekarstwa antydepresyjne.\nZachorowalność na choroby serca lekko spada w Stanach Zjednoczonych, pokazują nowe badania\nPoziom zachorowalności na choroby wieńcowe, w sumie, spada w Stanach Zjednoczonych, mimo że niektóre stany indywidualnie doznały wzrostu zachorowalności, według badania opublikowanego niedawno przez amerykańskie centra kontroli i prewencji chorób (Centers for Disease Control and Prevention).... czytaj więcej\nBadania prowadzone przez brytyjskich naukowców pozwoliły na identyfikację genów, których mutacja odpowiada za występowanie kardiomopatii rozstrzeniowej (zwanej też kardiomopatią zastoinową lub DCM). Schorzenie to atakuje mięsień sercowy, zmniejsza jego kurczliwość i doprowadza do powiększenia komór serca, co stopniowo prowadzi do nie... czytaj więcej\nZobacz tagi: choroby serca, rzadko spotykane choroby serca, nietypowe choroby serca, nieuleczalne choroby serca, bolesne choroby, bóle klatki piersiowej, dziwne bóle w klatce piersiowej, choroby niedokrwienne serca, rzadko występujące choroby, powikłania chorób s\nnieżyt nosa u dzieci, palce młotkowate a ciąża, objawy tularemii, wady wrodzone serca u niemowlaka, wrodzona stopa końsko - szpotawa a uprawianie sportu, rokowania zakażenia układu moczowego, zapalenie opon mózgowych u dziecka, objawy zapalenia tęczówki i ciała rzęskowego, zapalenie trzustki a poród, leczenie zawału mięśnia sercowego


Sucha skóra to bardzo kapryśna towarzyszka. Jej pielęgnacja wymaga więcej skupienia i uwagi, niż w przypadku skóry normalnej. Potrzeba jej nawilżenia, natłuszczenia, sumiennego wykonywania wszystkich zabiegów. Dopiero takie skrupulatne podejście i zestaw odpowiednich kosmetyków są w stanie na dobre ustabilizować pracę gruczołów łojowych i sprawić, że cera stanie się promienna, gładka i piękna.\nDbanie o ciało to zabieg tak samo ważny, jak codzienna pielęgnacja skóry twarzy. Ono także może źle reagować na niesprzyjające czynniki zewnętrzne, nadmiernie się przesuszać, swędzieć i szczypać. Wiedzą o tym wszyscy posiadacze skóry suchej i wrażliwej, która jest szczególnie narażona na negatywny wpływ klimatyzacji, zmian temperatur, wiatru i słońca. Wszystkie te zjawiska mogą uszkodzić delikatną warstwę i odbić się negatywnie na jej kondycji.\nSkóra to największy narząd powłoki wspólnej u człowieka. Spełnia ważne funkcje ochronne i zabezpiecza nas przed zakażeniem bakteriami, grzybami i wirusami oraz niszczycielskim działaniem czynników mechanicznych, termicznych czy chemicznych. Pełni również niebagatelną funkcję w blokowaniu promieni UV oraz zapewnieniu organizmowi odpowiednich warunków do zdrowego funkcjonowania. Niestety, często zapominamy o tym, jak istotną rolę odgrywa i nie poświęcamy jej odpowiednio dużo uwagi. Tymczasem zadbana, silna skóra to warunek zdrowia i dobrego samopoczucia.\nEmolienty na nawilżenie\nSucha i wrażliwa skóra wymaga dobrych kosmetyków. Podstawą jest balsam do ciała. Najlepiej zainwestować w preparat emoliencyjny, którego składniki aktywne wykazują głęboko nawilżające, natłuszczające właściwości. Sprawiają, że nawet podrażniony naskórek staje się gładki, nawodniony i elastyczny. Wyroby takie szczególnie docenią osoby zmagające się z atopią. Tutaj emolienty powinny grać pierwsze skrzypce w codziennej pielęgnacji. Ich bogaty w składniki odżywcze skład ma moc odbudowywania naturalnej bariery ochronnej naskórka. Zatrzymuje wodę i, co za tym idzie, zapewnia zdrowy, promienny wygląd oraz łagodzi wszystkie nieprzyjemne objawy.\nProduktem wartym polecenia jest balsam do ciała Eloderm zawierający Omega Butter, czyli masło pochodzenia w stu procentach naturalnego. Składa się ono z zimnotłoczonego oleju z nasion drzewa Sacha Inchi oraz frakcji z toskańskiej oliwy z oliwek. Taki zestaw zapewnia dogłębne nawilżenie, natłuszcza i umożliwia kompleksową regenerację. Bogaty kompleks kwasów tłuszczowych Omega 3-6-9 redukuje transepidermalną utratę wody oraz wspomaga odbudowę bariery naskórkowej. Wszystkie te cechy czynią ten balsam do ciała idealnym wyborem dla osób zmagających się z nadmiernym przesuszeniem, swędzeniem i zaczerwienieniem. Co ważne, Eloderm działa zarówno na powierzchni, jak i w głębszych warstwach. Wieloetapowo więc dba o nasze zdrowie.\nTAGI: balsam do ciała dla skóry suchej balsamy do ciała kosmetyki dla skóry suchej kosmetyki do pielęgnacji ciała pielęgnacja skóry suchej\n« Problemy psychologiczne mieszkańców Poznania powyżej 50. roku życia\nTesterka szczęścia – Anna Szczęsna »\nDlaczego warto pozbyć się telewizora ze swojego mieszkania?\nJak przestać uprawiać seks, a zacząć się kochać?\nLubię naturalne składy w kosmetykach:) Oleje i masła roślinne są mile widziane.\nLubię takie kosmetyki na bazie naturalnych maseł:)\nJa staram się co najmniej raz dziennie wklepywać w ciało balsam, bo mam dość suchą skórę. Bardzo ciekawy artykuł nt. emolientów.


Ręczniki Mąż/Żona Miss Lucy, 2, kremowy/beżowy opinie na forum | Produktztv.pl - opinie i recenzje\nRęczniki Mąż/Żona Miss Lucy, 2, kremowy/beżowy opinie na forum.\nRęczniki Mąż/Żona Miss Lucy, 2, kremowy/beżowy to produkt w ofercie sklepu Mango.\nSprawdź aktualną cenę klikając poniżej. Jeżeli Ręczniki Mąż/Żona Miss Lucy, 2, kremowy/beżowy wydaje Ci się interesującym produktem możesz wyrazić swoją opinię w komentarzu. Pamiętaj, że zawsze również możesz zadać pytanie, na które w miarę swoich możliwości odpowiem.


Maria Szydluk z d. Basiewicz ps. "Ryszarda Drutowska", "Rysia" - Encyklopedia Medyków Powstania Warszawskiego\nWspomnienia sanitariuszki z batalionu “Dzik”.\nUrodziłam się 24 września 1925 r. w Warszawie w kochającej się mieszczańskiej rodzinie. Wychowywałam się z dwiema starszymi siostrami i młodszym, niepełnosprawnym bratem. Ojciec, który spędził 7 lat na różnych frontach I wojny światowej i walk o niepodległość Polski, administrował później zespołem 20 garaży i stacją benzynową. Od 1938 r. pełnił społeczną funkcję Komendanta Dzielnicowego Ochrony Przeciwlotniczej. W czasie okupacji był żołnierzem Podziemia, brał udział w Powstaniu Warszawskim. Matka zajmowała się domem. Zostałyśmy starannie wychowane. Każda z nas ukończyła szkołę średnią. Najstarsza siostra, po uzyskaniu matury, w 1942 r. wstąpiła do zgromadzenia zakonnego. Nasze warunki bytowe, doskonałe w okresie przedwojennym, dramatycznie pogorszyły się w czasie okupacji. Nie będąc pisarzem, zastanawiałam się, jaką przyjąć formę tych wspomnień.\nW pierwszej wersji przyjęłam konwencję spisywania “suchych” faktów. Doszłam jednak do wniosku, że tak przedstawione wspomnienia mogą być nużące w czytaniu, zwłaszcza przez młodzież. Zmieniłam więc formę. Czy zrobiłam dobrze? Prawdę mówiąc – nie wiem… Ocenę pozostawiam czytelnikom. Najważniejszym atutem moich wspomnień jest fakt, że opierają się one na zapiskach sporządzonych jeszcze w latach czterdziestych. Wtedy szczegóły i różne, nieprawdopodobnie wstrząsające epizody były jeszcze świeżo zachowane w pamięci. Wkrótce po powrocie z obozu do Warszawy nurtowała mnie myśl o konieczności spisania swoich powstaniowych i obozowych przeżyć, dopóki tkwią one świeżo w pamięci. Jednak długi czas nie potrafiłam się dostatecznie zmobilizować, aby te nurtujące mnie myśli wprowadzić w czyn. Prawdą jest, że nie bardzo sprzyjały temu istniejące wówczas warunki. Na przykład w jednopokojowym lokalu (w tym kuchnia oddzielona parawanem) o pow. ok. 30 m. kw. mieszkały dwie lub trzy rodziny i jeszcze dwóch lub trzech żołnierzy przydzielonych na kwaterę. W takich warunkach mieszkałam na ul. 11-go Listopada na Pradze przez szereg pierwszych tygodni po powrocie z obozu. Nie wiele lepsze warunki towarzyszyły mi w kilku kolejnych miejscach zamieszkania. Dlatego ograniczałam się do sporządzania krótkich notatek. Szersze wspomnienia powstały dopiero w 1961 roku, ale na podstawie tych właśnie zapisków sporządzanych jeszcze w latach czterdziestych. Są więc prawdziwe, oparte na autentycznych moich przeżyciach. Gdy sporządzałam te luźne jeszcze notatki, nie sądziłam, że spełnią one po latach, aż tak ogromnie ważną rolę przy pisaniu właściwych wspomnień.\nJest mroźny późny zimowy wieczór. Pada śnieg. Po skończonych zajęciach szkolnych w dość dużej grupie oczekujących stałam z koleżankami na przystanku tramwajowym na placu Unii Lubelskiej. W pewnym momencie bolesny jęk ludzi cofających się od krawężnika skierował nasz wzrok na ul. Puławską. Słychać tłumione łkania. Oczom naszym ukazuje się niesamowity, tragiczny widok. Jezdnią, blisko krawężnika, biegnie truchtem po lodowatych gruzach przysypanych śniegiem całkowicie nagi i bosy, wysoki mężczyzna, chłostany pejczem przez pokrzykującego Niemca w mundurze SS. Zamarłyśmy z przerażenia. Czerwone od mrozu ciało, poprzecinane ciemnymi pręgami plecy znikły w Alei Szucha. Wybuchłyśmy głośnym płaczem nie mogąc go stłumić. Szłam na ul. Chłodną do mieszkania mojego szefa po klucze od magazynu, które zapomniał zabrać idąc rano do księgarni. Środkiem ulicy Żelaznej zaraz za ul. Sienną druciana siatka odgradza dzielnicę żydowską. Getto. Pod ścianą domu siedzi w łachmanach zgarbiona kobieta. Wystające kości policzkowe, zapadnięte oczy. Przy niej dwoje małych równie wynędzniałych dzieci okrytych łachmanami. Prawie szkielety. Parę metrów dalej na chodniku leży szkielet mężczyzny – może chłopca. Świadectwo okrutnej zbrodni. Odwracam oczy, trudno na to patrzeć. <!–nextpage–> Jakiś łomot, jakby coś spadającego na bruk jezdni. Odruchowo odwracam oczy w tamtą stronę. Stary Żyd – straszliwie wychudzony, ciągnie z mozołem na pasach przełożonych przez ramię, drewniany duży wózek. Taki, jakich używali handlarze uliczni. Zamarłam. Nie wierzę własnym oczom. Na wózku pełno nagich szkieletów ludzkich. Widocznie zawadził kołami w coś wystającego na jezdni. Zgubił dwa ludzkie szkielety. Stąd ten łomot czegoś spadającego. Zatrzymał wózek. Zdjął z ramienia pasy. Usiłuje podnieść “to”, co zgubił. Stałam chwilę nieruchoma. Boże! Te szkielety na wózku ruszają się, a więc są to jeszcze żywi ludzie, chciałam uciekać. Nogi wrosły mi w ziemię. Całą siłą oderwałam je od chodnika. Wróciłam do księgarni zdruzgotana, nieprzytomna – bez kluczy. Dwukrotnie przeżyłam wstrząs po ulicznych egzekucjach. Jechałam tramwajem do Szpitala Ujazdowskiego dosłownie w kilka minut po egzekucji na rogu Nowego Światu i Świętokrzyskiej. Zbryzgane krwią ściany domów i ogromne świeże plamy krwi na chodniku jeszcze nie przysypane piachem. Pod murem przechodnie zdążyli położyć już pojedyncze kwiaty. Tramwaj przejechał wolniutko. Wszyscy powstawali, mężczyźni pozdejmowali nakrycia głowy. Ten drugi raz był jeszcze tragiczniejszy. Było już ciemno. Wczesny zimowy wieczór. Szłam z dwiema koleżankami do szkoły na ul. Piękną. Niczego nie przewidując rozgadane skręciłyśmy z Marszałkowskiej w Piękną. Miałyśmy przejść na drugą stronę ulicy, kiedy Lilka poślizgnęła się. Wybuchnęłyśmy śmiechem i w jednej sekundzie zamarłyśmy wszystkie trzy. Chodnik i ściana zbryzgane świeżą krwią. Domyślając się tragedii przebiegłyśmy na drugą stronę, teraz dopiero zauważając kompletną pustkę. Na ulicy ani żywego ducha. Tragedia rozegrała się naprzeciw domu, w którym odbywały się tajne zajęcia szkolne, oczywiście lekcji nie było. Kilka uczennic, Pani Dyrektor Maria Opalańska, Pani Profesor Maria Kikolska i my trzy – Lilka, Merka i ja – przesiedziałyśmy w milczeniu dobrą godzinę nie mając ani siły, ani odwagi wyjść na ulicę. To tylko krótkie fragmenty tragicznych przeżyć dni okupacji. Byłam jedną z wielu milionów Polaków, którzy począwszy od września 1939 r., każdego okupacyjnego dnia przeżywali tragedie osobiste, rodzinne, narodowe. Mój ojciec także został aresztowany i osadzony przez gestapo w al. Szucha. Myślę, że my warszawiacy, należymy do tej grupy Polaków, na oczach których tragedie 6-letniej okupacji rozgrywały się dosłownie każdego dnia. Łapanki, aresztowania, egzekucje uliczne, grabież i niszczenie dóbr narodowych wyzwalały bunt i nieugiętą wolę walki. Ale cóż my młode 14-15-letnie dziewczęta możemy zdziałać? Ciągle nas to nurtuje, stale przewija się w naszych rozmowach. Szkoła i dom wpajały w nas świadomość, że nauka jest naszym podstawowym, najważniejszym obowiązkiem patriotycznym, że Polska po wojnie będzie potrzebowała ludzi wykształconych. Traktowałyśmy więc naukę poważnie. Część z nas, obok legalnej szkoły zawodowej, uczęszczała na tajne komplety. Opanowanie przerabianych programów wymagało poświęcenia sporo czasu na naukę w domu. Szkoła, tajne komplety, obowiązkowe praktyki sprawiały, że na naukę w domu pozostawały bardzo późne godziny wieczorne i nocne. Te ostatnie często zakłócane alarmem lotniczym. Widok młodych ludzi stojących w piwnicy w czasie nalotu z podręcznikiem w ręku nie należał do rzadkości. Jednak ciągle mimo mnóstwa zajęć wynikających z nauki, coś nas pchało do innej roboty, innego obok nauki działania. Zbliżający się dzień Święta Niepodległości nasunął nam myśl udekorowania żołnierskich grobów na cmentarzu wojskowym na Powązkach. Może to mało istotny czyn. Ale dla nas młodych dziewcząt wydawał się wówczas nie tylko uczczeniem pamięci poległych za Ojczyznę, ale wyrazem naszego patriotyzmu, który chciałyśmy jakoś uzewnętrznić. W mieszkaniu kol. Wandy Wysockiej przy ul. Złotej całą noc wiłyśmy z jedliny wianki, lepiłyśmy biało-czerwone osłony na lampki. Raniutko 11 listopada boczną bramą wkroczyłyśmy na cmentarz sprzątając i dekorując biegiem szeregi żołnierskich grobów. I tak już było każdego roku. Następną stałą akcją były organizowane szkolne koncerty, zapoczątkowane przez Panią Prof. Jadwigę Szmurło. Dzięki jej kontaktom wykonawcami byli znani artyści, jak Mieczysław Fog, Mieczysław Laguna, Pani Pellegrini i sama Pani Prof. Szmurło, która akompaniowała śpiewającym. Tak było w pierwszym roku. W następnych łatach organizowałyśmy je już samodzielnie. Były to płatne spektakle słowno-muzyczne, takie “składanki”, wystawiane na V piętrze w odpowiednio przygotowanych salach szkolnych przy ul. Bagatela 15. Wykonawcami były szkolne koleżanki. Co kto potrafił. Próby odbywały się na przerwach między lekcjami. Henia i Lidka grały na fortepianie, Danusia śpiewała i tańczyła solo, Krystyna, Wanda, Lidka, Merka i Teresa deklamowały wiersze patriotyczne. Wszystkie tańczyły polonezy, mazurki, kujawiaki. W skład naszego repertuaru wchodził również utwór Ewy Gerson-Dąbrowskiej “Święć się święć się .wieku młody”. Repertuar był zmienny, wystawiałyśmy również Kopciuszka, a w okresie Świąt Bożego Narodzenia, Szopkę. Krystyna malowała piękne programy, które również przynosiły dochód. Ja byłam organizatorem i koordynatorem tych przedsięwzięć. Ponieważ w czasie okupacji Polacy nie chodzili do kina ani teatru, bilety wstępu rozchodziły się błyskawicznie. Dochód z tych imprez przeznaczony był na paczki dla więźniów politycznych. Jednej niedzieli odbywały się spektakle, zwykle dwa, a następnej przygotowywałyśmy paczki. Od bardzo wczesnych godzin rannych w szkolnej kuchni same piekłyśmy ciasteczka, aby były nie tylko smaczne, ale odpowiednio tłuste, słodkie, odżywcze. W zdobyciu potrzebnych artykułów spożywczych, o które nie było łatwo, wydatnie pomagała nam Pani Prof. Maria Kikolska. W poniedziałek rano za pośrednictwem Pani Dyr. Leontyny Urbanowicz gotowe paczki odnosiłyśmy do Patronatu Więziennego. Dodatkowym źródłem finansowym na paczki był dochód z prowadzonej przez nas w dniu 1 i 2 listopada sprzedaży wianków i lampek pod warszawskimi cmentarzami, wianki wiłyśmy same. Jest maj 1941 r. Za 15 minut koniec ostatniej lekcji. Wstałam cichutko z ławki i wyszłam z klasy, aby jak codziennie przez cały maj za zezwoleniem Pani Dyrektorki udać się na V piętro w celu przygotowania sali gimnastycznej do i “majowego”. Tak to się u nas nazywało. Schodzili się tu wszyscy, łącznie z ciałem profesorskim, aby w intencji Ojczyzny i tych, co w więzieniach i obozach, odmówić Litanię do Matki Bożej, odśpiewać pieść Maryjną i Boże coś Polskę… Ale ten dzień był szczególny. Pędząc do windy usłyszałam głos Dyrektorki:,”Baśka! Poczekaj, pojadę z tobą. Weszłyśmy do windy. Czy nie chciałabyś przystąpić do pracy konspiracyjnej?” zapytała Pani Dyrektor Urbanowicz. Coś ścisnęło mnie za gardło. “Jeśli Pani Dyrektor uważa, że się nadaję, będę szczęśliwa” odpowiedziałam wzruszona. “Sądzę, że tak. Tylko, czy zdajesz sobie sprawę z niebezpieczeństwa, jakie się z tym wiąże?” “Oczywiście” odpowiedziałam szybko. “Może jeszcze przemyślisz?” “Jestem zdecydowana”. “Więc dobrze. Za kilka dni zgłosi . się do ciebie do księgarni młoda kobieta i powie ci co dalej. Uprzedzę cię o tym dzień wcześniej”. “Dziękuję Pani Dyrektor”. “No to świetnie, ale wiesz, że nie wolno o tym nikomu ani słowa. W domu też nie, żadnej przyjaciółce. To bardzo ważne. ! Podstawowa zasada”. “Tak oczywiście, wiem, rozumiem”. Winda stanęła. “No to leć do swego zajęcia, zaraz będą się schodzić. Tylko uważaj, żebyś w herezję nie wpadła” rzuciła żartobliwie. I tak się zaczęło. Odtąd odbierałam w księgarni różne zlecenia, paczuszki, biuletyn informacyjny itp. Przekazywałam to wszystko pod wskazane adresy. Odbyłam dwa kursy sanitarne. Jeden w Szpitalu Ujazdowskim, drugi prowadzony przez “Nitę”, Janinę Grzybowską, w mieszkaniu jej rodziców, Państwa Baczyńskich, na Krakowskim Przedmieściu. Do pokoju, w którym odbywało się szkolenie przechodziło się przez kuchnię. Dla odwrócenia uwagi od tego, co działo się w dalszej części mieszkania, hodowano tu kurczęta. Bywałam tam często. Zawsze to żółciutkie stadko biegało po bielutkiej, dopiero co wyszorowanej podłodze. Pomysł oryginalny, ale zawsze myślałam sobie ileż to pracy kosztuje utrzymanie w czystości kuchni z takimi niecodziennymi w mieście lokatorami. To w tym mieszkaniu w ostatnim pokoju, za świetnie zamaskowanym wejściem zgromadziłyśmy duże ilości leków, środków opatrunkowych i kilka par noszy. Wszystko to w dniu 1 sierpnia przenosiłyśmy na naszą pierwszą powstańczą placówkę do gmachu Ratusza na placu Teatralnym. Szkolenia wojskowe odbywały się na ul. Mostowej i Tamce. Przygotowania do akcji “małego sabotażu” na ul. Nowy Zjazd na ostatnim piętrze w narożnej kamienicy od strony Wisły. Początkowo w grupie 4-5 dziewcząt ćwiczyłyśmy na arkuszach papieru pakowego malowanie haseł i “Kotwicy”, znanego znaku Polski Walczące. Miarą doświadczenia było wycinanie szablonów. Stąd wychodziłyśmy na akcję. Przysięgę, którą odbierała Pani Dyr. Urbanowicz składałam w grupie kilku nieznanych mi dziewcząt na ul. Mostowej.\nPrzed godziną ” W”\nOd kilku dni już nie pracuję. Trwa stan pogotowia. Codziennie rano o godz. 9-tej meldujemy się w punkcie kontaktowym na Krakowskim Przedmieściu u “Nity”. Niedziela. Przed południem wpadła do mnie Alina Bagińska, koleżanka z księgarni. Wczoraj odwołano u niej alarm. Od środy była “skoszarowana” na I punkcie wyczekiwania. Na razie wszystko odwołane powiada.\nPoniedziałek, 31 lipca melduję się o godz. 9-tej u “Nity”. Na razie nic się nie dzieje, obowiązują dotychczasowe polecenia. Być w pogotowiu. Nie oddalać się z domu. Dziś miałam się zgłosić do księgami po zaległą pensję. Prowadziłam wypożyczalnię książek działającą przy księgami A.J. Markiewicz na ul. Żelaznej 32. Od kilku dni czytelnicy masowo zwracają książki wycofując kaucję. Sprzedaż w księgarni żadna. A mój szef przed trzema tygodniami całą posiadaną gotówkę wpakował w książki, zakupując na “lewo” od Niemców dużą partię książek, głównie wydawnictwa Ossolineum, w tym komplety Trylogii Sienkiewicza. Ale nie tylko, wśród zakupionych książek było wiele pięknych pozycji znanej warszawskiej oficyny wydawniczej Trzaska, Evert i Michalski, Encyklopedie, Wielka Geografia Powszechna, Słowniki, Komplet “Biblioteki Wiedzy”, unikalny już wtedy komplet serii “Cuda Polski” Wegnera, “Polska jej dzieje i kultura”, Encyklopedia “Świat i Życie” i wiele innych pereł wydawniczych, które miesiąc wcześniej krótko zdobiłyby półki księgami, teraz pysznią się bogactwem opraw na próżno oczekując nabywcy. Do księgami wybrałam się z moją najbliższą przyjaciółką Merką Andrzejewską, również zaangażowaną w pracy konspiracyjnej. Mój szef, kiedy mnie zobaczył, bezradnie rozłożył ręce. Dostałam 200 zł., resztę tj. 800 zł. (duża suma w owym czasie) miałam otrzymać jutro po południu. Ponieważ miałam poważne. wątpliwości, czy będę mogła. zgłosić się osobiście, umówiłam się, że odbierze Je moja siostra. (Nie przewidziałam wówczas, że naraziłam 2 osoby na śmiertelne niebezpieczeństwo. Siostra moja Danka Basiewicz z koleżanką Marysią Kosmowską następnego dnia, a był to już 1 sierpnia, nie otrzymawszy zresztą należnych mi 800 zł., wracały do domu z ul. Żelaznej na ul. Dobrą przez pełne 3 dni. Silny na trasie ostrzał uniemożliwiał powrót. Na przejście ostatnich kilkuset metrów dzielących je od domu czekały zmordowane i głodne cały dzień, aż do późnych godzin wieczornych).\nByła godzina 17-sta 31.07., wracałyśmy z Merką ul. Złotą do Marszałkowskiej szybkim marszem. Ogromny ruch na ulicach wyraźnie wzmagał się w miarę zbliżania się do centrum. Przy ul. Sosnowej był już dosłownie tłok. Niecodzienny pośpiech i podniecenie na twarzach potykających się o siebie ludzi był bardzo wyraźny. Mnóstwo młodych ludzi pośpiesznie podążających w różnych kierunkach, żywo dyskutujących, ubranych sportowo, wielu młodych chłopców w butach z cholewami. Wieczorem poszłam pożegnać się z Księdzem Józefem Oleksym. Był to mój prefekt ze szkoły powszechnej, Salezjanin. Człowiek “nr 1″ w mojej galerii najpiękniejszych postaci, z którymi los pozwolił mi się zetknąć. Zawsze odwiedzałam Go w ważnych dla mnie chwilach, a więc i teraz, czując, że jest to ostatnia chwila na pożegnanie. Patrzył na mnie w skupieniu, po czym zapytał, czy mam wszystko, co mi w tę drogę potrzeba. Brak mi tylko plecaka, odrzekłam. Wanda, Merka i Mietka uszyły sobie z płótna. Mnie i to się nie udało. Poczekaj, powiedział, ja coś mam. Wróciwszy po chwili wyciągnął z pod sutanny wspaniały plecak. Kręcą się tu różni ludzie, trzeba uważać, usprawiedliwiał ukrycie plecaka. Szczególną ostrożność zachowywano tu po masowym aresztowaniu księży i wychowanków salezjańskich. Ks. Oleksy też “siedział”. Podał mi kilka medalików z wizerunkiem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Zabierz i rozdaj swoim koleżankom, a ten to dla ciebie, bądź dobrej myśli, ufaj, że wszystko dobrze się skończy. Jutro rano o godz. 8-mej odprawiam Mszę św., odprawię ją w twojej i twoich koleżanek intencji. Niech cię Bóg prowadzi i Matka Najświętsza ma w swojej opiece. Do dziś pamiętam każde Jego słowo. Wzruszona, ściskając pod pacha plecak, wyszłam na ul. Lipową kierując się w stronę domu. Medalik towarzyszył mi przez wszystkie dni na Starówce, był jedyną rzeczą jaką udało mi się przemycić do Ravensbrtick, nosiłam go w Heningsdorfie. Już pod sam koniec pobytu w obozie,. po zburzeniu fabryk, jedyny raz zaprowadzono nas do łaźni. Zapomniałam, że mam go na szyi. Zauważyła to auzjerka i oczywiście zabrała.\nPowstanie 1 sierpnia. Wtorek.\nMelduję się o 9-tej rano na Krakowskim Przedmieściu u “Nity”. Jest rozkaz. Zbiórka o godz. 15-tej z pełnym ekwipunkiem. Wracam do domu. Informuję rodziców. Ostatnie przygotowania. Zjadam obiad, żegnam się i wychodzę. Mama prosi, żebym wpadła jutro choć na chwilę. Obiecuje upiec placek i królika. Zabierzesz, przyda się wam, powiada. Na twarzy ojca jakiś dziwny uśmiech, poklepał mnie po ramieniu i powiedział – trzymaj się. Ten dziwny uśmiech zrozumiałam dopiero w czerwcu 1945 r. po powrocie do Warszawy. Dopiero wtedy dowiedziałam się, że ojciec mój też był w Ruchu Oporu. Również walczył w Powstaniu na Powiślu. Ciocia Kossakowska chce mnie koniecznie odprowadzić. Przeniosę ci plecak koło Komendy Policji na Karowej. Na Krakowskim Przedmieściu oddam ci i pójdziesz już sama. Tak będzie bezpieczniej. Broniłam się, ale ona się uparła. Zawsze była troskliwa. Na rogu Krakowskiego Przedmieścia oddała mi szybko plecak, uścisnęła rękę mówiąc: Niech Bóg ma cię w swojej opiece. To był jej ostatni uścisk i ostatnie słowa. Zginęła bez wieści w zawierusze wojennej. U “Nity” było już kilka dziewcząt. Nie wszystkie znałam. Krótka odprawa i przenoszenie zmagazynowanych tu leków, środków opatrunkowych i noszy na Ratusz. Obracałyśmy dwa razy. Najgorzej było z noszami. Wychodziłyśmy po dwie w odstępach kilku minut. Chyba wszystkie miałyśmy trochę stracha. Trasa krótka, ale bardzo ruchliwa. Na rogu Krakowskiego Przedmieścia i Trębackiej minęła nas ciężarówka z Niemcami na platformie. Mijali uzbrojeni niemieccy żołnierze. Przechodziłyśmy nie zauważone. W bramie Ratusza spotkałyśmy oczekującą nas “Izę” Izabellę Zajączkowską-Bombelską, komendantkę drużyny sanitarnej naszej 12 kompanii. Wprowadziła nas do parterowych pomieszczeń biurowych ku ogólnemu zdziwieniu pracujących jeszcze urzędników. Za chwilę zjawił się Pan Dawidowski, intendent Ratusza. Polecił urzędnikom szybko zebrać papiery z biurek i udać się do domu. Trochę pomrukiwano, ale po kilku minutach zsunęłyśmy biurka. Wniesiono żelazne łóżka z materacami. Wszystko odbyło się tak szybko i sprawnie, że w pół godziny byłyśmy już jako tako urządzone. Dr Wierzbicki przekazał naszej komendantce do dyspozycji swój gabinet lekarski, położony po lewej stronie korytarza w sąsiedztwie naszego lokum. Sam sprawował potem z pełnym poświęceniem funkcję lekarza, udzielając pomocy rannym. Wspominamy go do dziś z dużym wzruszeniem i szacunkiem, zwłaszcza Iza, która znała go z czasów okupacji. Był nad wyraz ofiarny, .rozbrajająco skromny i taktowny. W skład drużyny sanitarnej 12 kompanii w dniu 1 Sierpnia wchodziły 4 sekcje. Na Ratuszu zakwaterowane były . sekcje z komendantką drużyny 12 kompanii “Izą Podolską”. Sekcja I l. “Nita Leszczyńska” Janina Latałło Grzybowska, sekcyjna 2. “Rysia – Ryszarda Drutowska” Maria Szydluk zd. Basiewicz 3. “Blanka” Krystyna Klonowska zd. Adamska 4. “Jolanta”, “Murzyn”, “Maryńcia” Maria Truskolaska zd. Selwańska 5. “Isia” Gabriela Górzyńska-Milachowska 6. “Gruszka” Katarzyna NN Sekcja II 1. “Halina Wolańska” Halina Szmakfeferowa .zd. Bowbelska, sekcyjna i równocześnie zastępca Komendantki drużyny sanitarnej 12 kompanii 2. “Wisia – Erazma Kilińska” Jadwiga Kowalik zd. Kałęcka 3. “Stella” Krystyna Prekier-Kiełczyńska zd. Sypniewska 4. “Śnieg Maria” Krystyna Łabinowicz zd. Pączkowska 5. “Maria Błyskawica” Jadwiga Klichowska 6. “Rena Lipna” NN Sekcja III kwaterowała u Sióstr Kanoniczek na placu Teatralnym 1. “Barbara Szymanowska” Elżbieta Kowalczyk, sekcyjna 2. “Joanna Prus” Maria Przeździecka 3. “Katarzyna Żeberko” NN 4. “Emilia” Romana Wanat 5. “Marta” Leopolda Wanat 6. “Danuta” NN Sekcja IV kwaterowała w piwnicach sklepu Spiessa róg Bielańskiej l. “Elżbieta” Maria Zaunarówna 2. “Mariot” Aldona Brünner 3. “Grażyna” Halina Etminis 4. “Nina” Janina Chełmińska 5. “Anta” NN 6. “Gruszkówna” “Blandyna” NN\n1 sierpnia, dochodzi godzina l7-sta, słychać odgłosy pojedynczych . strzałów, a nie ma “Nity”, która po przeniesieniu noszy wróciła jeszcze do domu na Krakowskie Przedmieście po osobisty ekwipunek. Upłynęło dobre dwie godziny zanim zdołała do nas dotrzeć. Już ciemniało jak wbiegła “Barbara” z “Elżbietą” meldując komendantce gotowość w pełnym składzie swoich sekcji. “Barbara” melduje pierwszą ranną kobietę. Ściągnęły ją z pod kościoła Kanoniczek. Wszystkie jesteśmy ogromnie wzruszone, pełne entuzjazmu, pewne bliskiego już dnia wolności. Ta pierwsza noc była spokojna. Dziewczęta z sekcji “świętych” – tak żartobliwie nazywałyśmy grupę wychowanek sióstr Urszulanek – cichutko, ale jakże pięknie śpiewały: “Dziś do Ciebie przyjść nie mogę…”, “Deszcz jesienny deszcz, smutne pieśni gra …” i wiele innych. Pan Dawidowski przynosi wieści. Na Nowym Zjeździe przy moście Kierbedzia zacięte .walki, most Poniatowskiego usiłują opanować nasze oddziały, opanowały już wiadukt. Słuchamy w napięciu wytężając słuch, wszyscy tu mówią szeptem. Nastrój jest niecodzienny, podniosły, niemal uroczysty. Leżałyśmy obie z “Blanką” na jednym łóżku i snułyśmy różne powojenne marzenia. Widziałyśmy nadchodzący piękny, słoneczny jasny świat. I znowu Pan Dawidowski, tym razem smutny, ma złe wiadomości o oddziałach broniących most Kierbedzia. Podobno zginęła cała kompania, około 40 żołnierzy. Zrobiło się smutno i cicho.\n2 sierpnia. Kobiety z okolicznych domów samorzutnie organizują w bramie punkt żywieniowy. Już nakryły bielutkim prześcieradłem stół, niosą parujące kotły, kroją chleb i z uśmiechem pełnym życzliwości i kobiecej troski karmią powstańczą brać. Od wczesnego ranka zacięte walki o Pałac Blanka. Są tu oddziały z różnych kompanii, nie tylko nasza 12. Natomiast służbę sanitarną pełni wyłącznie drużyna 12 kompanii. Huk rozrywających się granatów, biegające oddziały próbują opanować Pałac z różnych stron. Wśród nich biega mały chłopczyk w hełmie strażackim i siekierką w ręku. To syn dozorcy Ratusza, obeznany wspaniale z terenem woła, tędy, tu w te drzwi… Rozrywają się granaty, huki, strzały. Pałac przypomina twierdzę. Jedno skrzydło opanowane. Część frontowa przylegająca do Ratusza jest wolna. Idziemy po materace i poduszki. Prowadzi nas p. Dawidowski. Szerokie marmurowe schody, po lewej stronie olbrzymie okna, cała szklana ściana. Mijamy piękne gabinety wysłane dywanami, wyglądamy przez okna na plac Teatralny. Pusto, straszą tylko przewrócone dwa tramwaje. Docieramy na jakiś stryszek, zabieramy materace i poduszki. Powrót bardzo trudny. Szklana ściana prawie pozbawiona szkła. Pod nogami chrzęści gruba warstwa szklanego gruzu. Schodzimy mocno pochylone niosąc na plecach materace i poduszki. Brzęk szkła, stuk padających łusek, fruwające pierze. No, pierwszy chrzest bojowy za nami – mówi p. Dawidowski – szczęśliwie bez ofiar. Trwają dalsze walki o następne skrzydło Pałacu. Klęczymy z Nitą na podłodze gabinetu lekarskiego splecione uściskiem rąk obserwujemy akcję. Major Barry przerzuca do góry nogami długą ławkę na wysokości II piętra z okna do okna w narożniku przylegających do siebie dwóch skrzydeł Pałacu. Ten potężny mężczyzna przechodzi po wąskiej deseczce odwróconej ławki z przerzuconym przez ramię karabinem, za nim następni także z bronią przewieszoną przez ramię. Drżymy z przerażenia wbijając paznokcie w ściśnięte dłonie. Boże, żeby nie spadli, przecież to II piętro. Udało się. huk rozrywających się granatów, krzyki, strzały, niesamowita wrzawa. Drugie skrzydło zdobyte. Są ranni. Wśród tej wrzawy z okna II piętra pada na bruk dziedzińca Fribolin, zastępca nadburmistrza Leista. Podobno za decyzję poddania się wyrzucili go jego żołnierze. Takie krążyły informacje. Ma złamaną miednicę, uszkodzony kręgosłup, umieszczono go w pokoju obok gabinetu lekarskiego przekazując pod bezpośrednią opiekę i odpowiedzialność .


Praca ze świadectwem\nAby zrozumieć specyfikę dyskursów wokół pamięci o Holokauście w Ukrainie, warto odwołać się do historycznego kontekstu i przejawów tej pamięci we współczesnej kulturze – sposobów reprezentacji przeszłości, narracji i wypartych historii. Ludzie, którzy pracują z pamięcią, prędzej czy później stykają się z kwestią odpowiedzialności. Niezależnie od tego, czy zajmują się nią z pozycji badacza czy artysty, pojawiają się u nich te same pytania, które mają określić granice stosunku do przeszłości. Pierwsze brzmi: „kto ponosi winę?”, a drugie: „co mogę z tym zrobić?”. Droga od jednego do drugiego pytania nie jest prosta, a odpowiedzi – za każdym razem niejednoznaczne.\nHistoryk Tony Judt pisze, że dyskusja na temat Holokaustu stała się aktualna po wojnie, gdy różne kraje musiały uporać się z „ciemnymi” stronami swoich historii: kolaboracjonizmem, niejednoznaczną działalnością partyzantki, przemocą wobec kobiet, które podejrzewane były o kontakty z nazistami i tak dalej. Ostatecznie wszystkie wschodnioeuropejskie kraje znalazły się w podobnej sytuacji: „Większość Europejczyków doświadczyła wojny biernie – zostali pokonani i okupowani przez jedną grupę cudzoziemców, a następnie wyzwoleni przez drugą”1, stanowiąc zaczarowany obszar, który Timothy Snyder nazywa „skrwawionymi ziemiami”, a Hannah Arendt – „europejskim obszarem zapalnym”2. Filozofka pisała, że w niektórych państwach powstałych w okresie międzywojennym na ruinach dwóch imperiów kwestią pierwszorzędną był nie poziom życia klasy średniej, lecz sprawy elementarne, takie jak ludzka godność. Właśnie dlatego powierzchowne spojrzenie na przedwojenną historię Europy Wschodniej nie pozwala na ujrzenie całej złożoności sytuacji w krajach, w których ludzi nie chroniły żadne prawa i których interesów nikt nie reprezentował.\nW znaczeniu geopolitycznym „skrwawione ziemie” były terytorium, przez które bez przerwy przetaczały się kolejne wojska. Metafora ta unaocznia także problem z pamięcią: cóż mogło bowiem przetrwać na tym wojennym terytorium tranzytowym i któż mógł zadbać o archiwum pamięci, jeśli z obu stron czyhało jedynie całkowite zniszczenie – czy to w związku z nazistowską biopolityką, czy to w związku z ideologią stalinowską?\nByć może ze względu na powyższe uwarunkowanie ukraińska narracja historyczna (jest to zresztą charakterystyczne również dla innych krajów, w których odbywają się dynamiczne zmiany w „kanonie” pamięci kulturowej3) stara się pomijać niejednoznaczne wątki i eksponuje tezę o Ukraińcach jako „ofiarach zarówno nazistów, jak i ZSRR”. Jednak klarowność takiej narracji zawiera również spory problem, ponieważ bierność i stanowisko milczącego obserwatora i obiektu, od którego niewiele zależało, stanowią najtrudniejsze kwestie w dyskusji na temat pamięci o Holokauście.\nCzy można mówić o odpowiedzialności, spoglądając na przeszłość jedynie z jednej perspektywy? Punktów widzenia historii może być przynajmniej cztery – może to być perspektywa ofiary, winnego, świadka i beneficjenta, czyli tego, który w ten czy inny sposób otrzymał pewną korzyść ze strony władzy4, chociaż może sobie tego w pełni nie uświadamiać. W podobnej sytuacji może się znaleźć każdy człowiek, który na przykład zdobył wykształcenie, miejsce pracy, mieszkanie i tym podobne w wyniku polityki panującego reżimu. Odpowiedzialnością wobec przeszłości jest zatem umiejętność utrzymania w polu uwagi wszystkich możliwych perspektyw przy jednoczesnej świadomości ich złożoności i problematyczności.\n„Kolektywna pamięć określana jest raczej przez to, o czym ludzie chcieliby jak najszybciej zapomnieć, niż przez to, co pamiętają” – tę często cytowaną tezę zaczęto omawiać w Ukrainie po ukazaniu się powieści Sofiji Andruchowycz „Amadoka”5. Jedna z linii fabularnych toczy się w Buczaczu – zachodnioukraińskim miasteczku, gdzie podczas niemieckiej okupacji mieścił się obóz zagłady Żydów. Masowych mordów dokonywano przy udziale miejscowej ludności, której część znalazła się w szeregach policji.\nJezioro Amadockie (Amadoca lago) na mapie Litwy (Lithvania) w „Atlas sive cosmographicae Meditationes de Fabrica Mundi et Fabricati Fugura Mercatora” opublikowanym w 1595 roku w Duisburgu\nWe współczesnym rozumieniu wnuki policjantów i zamordowanych Żydów wymienieni w powieści są nosicielami postpamięci niezależnie od tego, że część z nich cierpi na PTSD wskutek obecnej wojny rosyjsko-ukraińskiej, która okazuje się ściśle związana z wydarzeniami XX wieku. Bohaterka o imieniu Romana (którego znaczenie można interpretować jako „opowieść” od ukr. roman) pomaga mężczyźnie cierpiącemu na amnezję odzyskać własne wspomnienia, które opierały się na opowieściach jego babci. Nieskończenie długa opowieść Romany, wspomnienia innych bohaterów czy komentarze na temat starych fotografii tworzą wielowymiarową narrację, zawierającą różne głosy ofiar i świadków, która pomaga mężczyźnie odzyskać utraconą na wojnie tożsamość i skłania go do poszukiwań prawdy na temat własnej rodziny.\nBlizny i pokaleczone ciała jako świadectwa historii spotykamy również w pracach artysty Nikity Kadana, powstałych w ramach projektu „Nie(określeni)” z 2017 roku. W tej wizualizacji chodzi jednak nie tyle o reprezentację przemocy podczas Holokaustu, ile oswajanie historii za pomocą gestu artystycznego. Artysta wykorzystuje fotografię jako podmiot historycznego świadectwa i przenosi to, co w ukraińskim społeczeństwie nazywane jest mianem „konfliktogennej pamięci”, w przestrzeń galerii. Za pomocą nowego medium (obrazu), na którym przedstawiono czarno-białe zdjęcie, Kadan odnawia jego (tj. zdjęcia) pierwotne znaczenie i oczyszcza je z manipulacji.\nFałszowanie udokumentowanej na fotografiach przemocy przez kolejne reżimy wykrzywia historyczne wydarzenie, jednak nie jest w stanie zmienić sytuacji przedstawionej na zdjęciu ofiary. Za każdym razem anonimowe ciało pozostaje bezimiennym obiektem, wobec którego dokonano aktu przemocy. Na tym polega właśnie podwójny charakter fotografii jako świadectwa: z jednej strony można nią manipulować za pomocą kadrowania, zmiany podpisu czy daty, z drugiej – w dalszym ciągu nie przestaje ona świadczyć o wydarzeniu, które miało zostać wyparte z pamięci.\nIzraelski historyk Omer Bartov zauważa ważną perspektywę w dyskusji na temat pamięci w Ukrainie, związaną z figurą świadka, której brakowało wcześniej Bartovowi w dyskursie na temat Holokaustu w Galicji6. Owszem, istniały ofiary i ich kaci, jednak byli również obserwujący ich miejscowi mieszkańcy, którzy przeżyli i z czasem stali się główną ludnością tych ziem. Ich strach przed przypominaniem sobie, by nie odnaleźć w rezerwuarze pamięci śladów zbrodni, podobnie jak radziecka polityka zacierania historii, doprowadził – według Bartova – do zaniku na ogromnym obszarze pamięci o zagładzie narodu. I niepamięć ta trwa do dziś.\nSzkic z 21 maja 1945 roku ilustrujący miejsce zbrodni Żydów z Buczacza. Żródło: Jad Waszem, GARF 7021-75-371, kopia YVA JM/19988\nWłaśnie postać wymuszonego świadka pojawia się w pracy „Anatomia pewnego ludobójstwa” autorstwa Bartova7. Podobnie jak w powieści Sofiji Andruchowycz, jeden z rozdziałów książki Bartova poświęcony jest sąsiadom w Buczaczu – ludziom, którzy wszystko widzieli i niczego nie zrobili (lub też niczego nie mogli zrobić). Na podstawie zapisów z dzienników miejscowych mieszkańców badacz odtwarza historyczny moment, który miał miejsce po zagładzie Żydów: do ich pustych domów wprowadzają się Ukraińcy, wokół toczy się wojna między Niemcami a wschodnią Europą, a ukraińscy i polscy sąsiedzi zaczynają mordować się wzajemnie.\nBartov udziela głosu świadkowi Wiktorowi Petrykewyczowi, który pisze o totalnym strachu mieszkańców Buczacza. W jego dzienniku przeplatają się opowieści o policjancie, który pozwolił uciec Żydowi, ratując mu tym samym życie, z opowieściami o młodych ludziach, którzy kolaborują z Niemcami. Część mieszkańców miasta ukrywała majątek przed nazistami i Armią Czerwoną, inni spodziewali się, że nowa władza rozprawi się z kolaborantami. Taka różnorodność doświadczenia okupowanego miasteczka mówi jedynie o tym, że narracja na temat wydarzeń lat 1941–1944 (okres niemieckiej okupacji miasta) nie może być linearna i nie może zawierać gotowych ocen. Za pomocą wielu optyk mieszkańców Buczacza Bartov gromadzi informację na temat przyczyn i skutków całkowitej zagłady ludności żydowskiej w tym małym miasteczku. Tym samym zapełnia dostrzeżoną wcześniej przez samego siebie lukę i pisze o postaci świadka tragedii.\nObecnie cmentarze żydowskie na terenie Ukrainy Zachodniej są z reguły zaniedbane i jeśli poddaje się je renowacji, to jedynie dzięki prywatnym inicjatywom lub w ramach projektów międzynarodowych. Oznacza to, że do niedawna brakowało refleksji nad wspólną żydowsko-ukraińską historią. To opóźnienie stało się brzemienne w skutkach również dla samej kultury ukraińskiej, która dopiero teraz, w trakcie innej wojny toczącej się na jej terytorium, pochyla się nad takimi kwestiami, jak przestrzeń inkluzywna, źródła przemocy czy pamięć i upamiętnianie.\nPorzucone cmentarze i zapomniana historia sąsiadów nie są jedynie następstwem braku pamięci Ukraińców. Warto zaznaczyć, że do zapominania dążyła wcześniej radziecka polityka państwowego antysemityzmu i fałszowania historii. Można w tym miejscu przywołać choćby jeden z przykładów powojennego radzieckiego antysemityzmu: rozprawę z Żydowskim Komitetem Antyfaszystowskim, w skład którego wchodzili działacze kultury – aktorzy, pisarze i artyści Związku Radzieckiego. Po zakończeniu wojny komitet badał nowe fakty dotyczące Holokaustu na terenie ZSRR. To jednak nie odpowiadało polityce Stalina i w 1952 roku doszło do egzekucji 125 Żydów, których wcześniej władza oskarżyła o zdradę radzieckiej ojczyzny. Wśród rozstrzelanych byli również ukraińscy pisarze żydowscy, jak na przykład Łejba Kwitko, który stworzył kanon żydowskiej literatury dla dzieci. To, że żydowski komitet próbował ujawnić fakty ludobójstwa, z punktu widzenia partii komunistycznej było niczym innym jak „przejawem nacjonalizmu”.\nW 1944 roku radziecki pisarz Wasilij Grossman przebywał w obozie koncentracyjnym w Treblince, gdzie napisał powieść dokumentalną „Piekło Treblinki”. Był to swego rodzaju reportaż literacki z miejsca, w którym zginęli jego bliscy. Materiały do książki zostały zebrane na miejscu i później stały się dowodami w procesach norymberskich. W książce poruszona została historia Żydów – ofiar Treblinki, przy czym autor dokładnie opisał technologię ich zagłady. Jeśli Grossman chciałby opublikować tę książkę już po wojnie, wówczas byłoby to niemożliwe ze względu na cenzurowanie tematów związanych z ludnością żydowską i Holokaustem.\nOkres odwilży, w którym zrezygnowano co prawda z kultu jednostki, nie wniósł istotnych zmian w kwestii antysemityzmu. W swoich wypowiedziach Nikita Chruszczow otwarcie propagował go i obwiniał kolegów partyjnych o nadmierną liczbę osób pochodzenia żydowskiego w polityce kadrowej partii. Oficjalnie temat Holokaustu w Ukrainie nie był poruszany przez dziesięciolecia. Jeśli nie brać pod uwagę wzrostu zainteresowania tragedią w Babim Jarze, które miało miejsce w latach 60. XX wieku, to pierwsze poważniejsze próby krytycznej analizy kwestii Holokaustu w ukraińskim dyskursie publicznym przypadają dopiero na przełom wieków. W tym czasie odbyła się także fala masowej emigracji tysięcy żydowskich rodzin z Ukrainy do Niemiec, Izraela i Stanów Zjednoczonych. To był również czas, kiedy zaczęły powstawać lokalne muzea opowiadające o Holokauście i historii Żydów jako stałego elementu kultury miejskiej w Ukrainie. W ówczesnym Dniepropietrowsku otwarto Ukraiński Instytut Studiów nad Holokaustem „Tkuma”, we Lwowie odbyło się międzynarodowe forum na temat żydowskiego dziedzictwa w Europie Wschodniej, a w Kijowie owarto studia magisterskie z judaistyki (2012). Jak zatem widać, kwestia dziedzictwa kultury żydowskiej i pamięci o Holokauście stała się aktualna w Ukrainie całkiem niedawno.\nPodobna sytuacja miała miejsce w Polsce. Na temat powojennego antysemityzmu w tym kraju pisze między innymi Łukasz Krzyżanowski w książce „Dom, którego nie było”. Na podstawie dokumentów z tamtego okresu autor opisuje historię radomskich pogromów i ataków na rodziny żydowskie, które ocalały z Holokaustu. Krzyżanowski dochodzi do wniosku, że antysemityzm nie zniknął wraz z upadkiem faszyzmu. Przeciwnie – tkwił on w umysłach funkcjonariuszy policji i miejscowych urzędników, którzy żywili go jeszcze od czasów przedwojennych. Po wojnie natomiast nie musieli się go specjalnie wyrzekać. Autor publikacji porównuje przemoc w stosunku do Żydów w powojennej Polsce do góry lodowej, której większa część pozostaje niewidoczna, a która swego czasu wpływała na życie wspólnoty i tworzyła sprzyjające warunki dla kolejnych żydowskich pogromów.\nNiemiecki żołnierz wśród ludności cywilnej w Radomiu, 1940. Źródło: Bundesarchiv, Bild 101III-Wisniewski-011-32A, CC-BY-SA 3.0\nKoniec wojny oraz ujawnienie zbrodni nazistowskich w żaden sposób nie spowodowały oczywistego – wydawałoby się – zwrotu humanistycznego w Europie i na terenach Związku Radzieckiego. Stało się raczej odwrotnie – okres zimnej wojny sprzyjał przemilczaniu ważnych dla formowania wspólnej wiedzy historycznej kwestii oraz tworzeniu gruntu pod przyszłe białe plamy pamięci i wyparte z niej kolektywne traumy.\nOgólny stan pracy z pamięcią w Ukrainie ma zatem swoje konkretne uwarunkowania, przez co pogląd Bartova o szczególnym braku pamięci u Ukraińców stał się jedynie przyczynkiem do dyskusji na temat kontekstu historycznego. Książka Bartova wywołała bowiem falę wypowiedzi historyków zarówno na temat losów wschodnioeuropejskich Żydów w czasie II wojny światowej, jak i tego, że zbrodni Ukraińców nie sposób rozpatrywać bez uwzględnienia złożonego kontekstu i porównania z sytuacją w innych państwach.\nBartov należy do grupy zachodnich historyków, którzy reprezentują odmienny pogląd na ukraińską historię niż na przykład Timothy Snyder czy Jarosław Hrycak. Jest od nich zdecydowanie bardziej bezlitosny w ocenach i wnioskach, choć być może właśnie taka jego postawa prowokuje szeroką dyskusję wokół kwestii pamięci historycznej. Recenzując „Skrwawione ziemie”, Bartov skrytykował przeprowadzone przez Snydera analogie pomiędzy totalitaryzmem hitlerowskim a stalinowskim, które mają służyć według niego nieporadnej próbie wyjaśnienia współudziału Ukraińców w nazistowskich mordach. Bartov uważa tymczasem, że nie ma miejsca na dodatkowe rozważania na temat motywów i pobocznych kontekstów, a kolaboracja i zbrodnie Ukraińców wobec Żydów powinny być tak samo uwypuklone i bezwzględnie osądzone, jak stało się to w książce Jana Tomasza Grossa „Sąsiedzi”. Główną przyczyną mordów – twierdzi Bartov – był ukraiński nacjonalizm.\nTymczasem gdy o tych samym kolaborantach pisze Hrycak, zwraca uwagę, że współpraca z niemiecką władzą okupacyjną nie była „naturalnie” właściwa któremuś ze wschodnioeuropejskich narodów: Ukraińcom, Polakom czy Litwinom: „Próby „nacjonalizacji” winy i mówienia o jakiejś szczególnej skłonności do kolaboracji czy odwrotnie, odporności na nią tego czy innego narodu, jest niczym innym jak jednym z licznych mitów narodowych. A mity te nie tyle rozjaśniają, ile zaciemniają sprawę, zastępując analizę konkretnych warunków historycznych prostymi schematami8.\nJednak większości zagranicznych badaczy ukraińskiej historii dosyć rzadko udaje się uniknąć nawiązań do „naturalności” zła na pewnym gruncie narodowym. Na przykład w popularnym przewodniku „Jewish Heritage Travel” Ruth Ellen Gruber opisuje dokładnie żydowskie dziedzictwo na terenie Ukrainy, używając takich sformułowań jak na przykład „tradycyjny ukraiński antysemityzm”9. W książce Nikolausa Wachsmanna o historii nazistowskich obozów zagłady w różnych krajach w indeksie tematycznym znajduje się odrębne pojęcie „ukraiński kolaborant”, przy czym brakuje podobnego określenia w stosunku do przedstawicieli jakiegokolwiek innego wschodnioeuropejskiego narodu, na ziemiach którego również rozmieszczone były nazistowskie obozy.\nPolska historiografia na temat Holokaustu zawiera cały szereg publikacji, które poruszają kwestię udziału Polaków w zagładzie Żydów. Oprócz znanych prac Grossa – „Sąsiedzi” i „Złote żniwa” – które wzbudziły niegasnącą przez lata dyskusję w polskim społeczeństwie, w ostatnim czasie pojawiła się książka historyka literatury Tomasza Żukowskiego „Wielki retusz”10, w której również pojawia się figura świadka. Autor analizuje teksty polskiej kultury i zwraca uwagę na przemilczane tematy, które z jakiegoś powodu przez dziesięciolecia wypadały z pola widzenia czytelników, widzów i komentatorów.\nW dziennikach z czasów Holokaustu opisano wiele scen, w których mieszkańcy polskich miast i wsi występowali w roli biernych lub aktywnych pomocników nazistów. Jednak tradycja wyobrażania sobie historii zgodnie z własnymi oczekiwaniami, a nie realnymi faktami stworzyła model narracji kultury polskiej, w którym temat ten do dzisiaj wywołuje traumę. Żukowski wyjaśnia to w następujący sposób: „Przykra wiedza przybiera formę obrazów, które prześladują kulturę. Są to wszelkie obrazy żydowskich trupów i bezimiennych grobów na tle polskiego pejzażu. Wiedzy tej towarzyszy poczucie unheimlich – coś, co zdawało się być oswojonym i udomowionym, teraz zaczyna napawać lękiem”11.\nCelem autora nie jest jednak oskarżenie całego narodu ze względu na zbrodnie dokonane przez jego przedstawicieli. Jako badacz bierze on na siebie odpowiedzialność i realizuje ważne zadanie przezwyciężenia milczenia i rekonstrukcji z rozproszonych fragmentów figury współuczestnika, która przez lata była wypierana ze świadomości czytelnika. Brakujące miejsce zapełniane było przez inną narrację, w której akcent przesuwał się w stronę przypadków bohaterstwa. Niepełna prawda na własny temat rodziła kolejną traumę.\nZło na marginesie świadomości zamienia się w normę, która z kolei staje się częścią tożsamości. Dlatego krytyczna i uważna refleksja nad przeszłością jest niezwykle istotna dla pełnego funkcjonowania kultury. Ukraiński wariant nieprzepracowanych traum i przemilczanych tematów może okazać się w tym względzie jeszcze bardziej „klasyczny” aniżeli polski.\nPrzestrzeń wypartych tematów Holokaustu w kulturze ukraińskiej wciąż pozostaje ogromna – od nieujawnionych świadectw, poprzez niewydane prace historyczne, po częsty brak zrozumienia, czym są międzynarodowe standardy funkcjonowania muzeów Holokaustu i jak odpowiedzialnie traktować miejsca pamięci. Dopiero w 2020 roku ujrzała światło dzienne „Czarna księga” będąca zbiorem świadectw na temat Holokaustu na terenach Związku Radzieckiego, z publikacją których zwlekano od 1947 roku12. Dziennik „Behind the Secret Window” autorstwa Nelly Toll13 na temat lwowskiego getta w dalszym ciągu nie może doczekać się ukraińskiego przekładu. Jest to tymczasem niezwykle cenne świadectwo osoby, która przeżyła niemożliwe, zapisując przy tym szczegółowo swoje wrażenia naocznego świadka. Ilustracje do tej książki wystawiane są w największych muzeach Holokaustu na świecie. Dlatego takie inicjatywy jak tegoroczne ukraińskie wydanie książki Grzegorza Gaudena „Lwów. Koniec iluzji” na temat pogromu żydowskiego z 1918 roku czy wystawa „Skaleczony mit” w Drohobyczu (2020) pozwalają na częściowe zapełnienie pustych miejsc ukraińskiej historii i otwierają nową perspektywę w badaniach na kolektywną traumą per se.\nNaświetlanie zaciemnionych miejsc w krajobrazach naszych miast, a także dyskusjach czy ekspozycjach muzealnych pozwala nie tylko na przywrócenie pamięci na temat konkretnych grup narodowościowych – Żydów, Polaków czy Ukraińców. Jest to również jedna z form odpowiedzialności za przyszłość, ponieważ praca z materiałem historycznym, porównywania historii wykluczeń i zbrodni wobec marginalizowanych grup oraz problematyzacja historii za pomocą kultury wizualnej otwiera przed odbiorcą możliwość zrozumienia, w jaki sposób działają zarówno mechanizmy powstawania obrazu Innego w naszej wyobraźni, jak i mechanizmy wykluczania go w realnym życiu.\nVira Baldyniuk – dr, główna redaktorka czasopisma „Korydor”, dziennikarka, krytyczka, redaktorka licznych wydań poświęconych sztuce współczesnej, kuratorka międzynarodowych projektów edukacyjnych. Studentka studiów magisterskich na Uniwersytecie Jagiellońskim na specjalności dziedzictwo kulturowe oraz zarządzanie kulturą.\n1 T. Judt, T. Snyder, Thinking the Twentieth Century, Penguin Press, New York, 2012, s. 41. „Most Europeans experienced the war passively – defeated and occupied by one set of foreigners and then liberated by another”. Tłum. redakcja.\n2 H. Arendt, The origins of totalitarianism, Harcourt Brace Jovanovich, Publishers, New York 1973, s. 268; „old European trouble spot”. Tłum. redakcja.\n3 A. Erll, A. Rigney, Mediation, Remediation, and the Dynamics of Cultural Memory, Walter de Gruyter, Berlin 2009.\n4 Uwzględnienie roli i perspektywy beneficjenta postulowała Marianne Hirsch podczas dyskusji panelowej „European Observatory on Memories”, która miała miejsce w grudniu 2020 roku.\n5 S. Andruchowycz. Amadoka, Wydawnictwo Starego Łewa, Lwów 2020.\n6 Bartov, Omer. Erased: Vanishing Traces of Jewish Galicia in Present-day Ukraine. Princeton University Press, 2007.\n7 O. Bartov, Anatomy of a Genocide. The Life and Death of a Town Called Buczacz, Simon and Schuster, New York 2018.\n8 J. Hrycak, Historia Ukrainy. Narodziny nowoczesnego narodu ХІХ–ХХ stulecia, Yakaboo Publishing, Kijów 2019, s. 422.\n9 R.E. Gruber, Jewish Heritage Travel. A Guide to Eastern Europe, National Geographic, 2007, s. 100.\n10 T. Żukowski, Wielki retusz. Jak zapomnieliśmy, że Polacy zabijali Żydów, Wielka Litera, Warszawa 2018.\n11 Ibidem, s. 12.\n12 Materiały do tego wydania zostały przygotowane przez wspomniany wyżej Żydowski Komitet Antyfaszystowski.\n13 N. Toll, Behind the Secret Window. A Memoir of a Hidden Childhood During World War Two, Penguin Books, London 2003.


Siódma rocznica niezrealizowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie świadczeń dla opiekunów osób z niepełnosprawnościami, to moment skłaniający do fundamentalnych pytań o solidarność społeczną, o rzeczywistą troskę o rodzinę w mniej medialnych wymiarach, o respektowanie praw osób z niepełnosprawnościami, przestrzeganie konstytucji, a także zdolności państwa do mierzenia się z problemami, których obywatele nie są w stanie przezwyciężyć własnymi siłami.\nWracam ze szkolenia. Jadę samochodem. Za szybko. Wypadam z zakrętu. Żona razem z trzyletnim synem siedzą z tyłu – im, dzięki Bogu, nic się nie stało. U mnie – uszkodzony rdzeń kręgowy. Jak po skoku do wody. Do końca życia będę poruszał się na wózku inwalidzkim – teraplegia. W tamtej chwili, jako pracownik korporacji, wysiadłem na stacji z pędzącego pociągu.\nLucyna Malec od lat sama zajmuje się niepełnosprawną córką. Mąż aktorki nie uniósł ciężaru odpowiedzialności za chore dziecko i odszedł. - Nie użalam się nad sobą, bo co by to dało...? - mówi "Dobremu Tygodniowi" Malec.\nCzęść osób niewidomych i niedowidzących narzeka na utrudnianie przez przewoźników podróżowania w towarzystwie psów przewodników. Niedawno opisywaliśmy przypadek, kiedy osoba niedowidząca oburzyła się na to, że taksówkarz z lotniska Balice nie chciał wpuścić psa do samochodu. Okazuje się, że kierowca taksówki nie ma obowiązku przewożenia psa\nOpieka wytchnieniowa - Bydgoszcz nie sięgnie po rządowe pieniądze. - Nasz program jest lepszy - mówią w MOPS\nBydgoszcz nie sięgnie po pieniądze w programie "Opieka wytchnieniowa" na wsparcie rodzin i opiekunów osób niepełnosprawnych. Miasto nie złożyło wniosku do programu, choć zrobiono to w Toruniu, Włocławku czy Grudziądzu. Dlaczego?\nRozenek-Majdan zaparkowała na miejscu dla niepełnosprawnych. Internauci kpią z jej tłumaczenia\nJak podaje serwis Pudelek.pl Małgorzata Rozenek-Majdan jadąc do SPA kilka razy złamała prawo – dwa razy przejechała na czerwonym świetle, jechała bus pasem, a także zaparkowała "na kopercie". Zdjęcia z zarejestrowanymi wykroczeniami obiegły sieć, a internauci postanowili zadać celebrytce kilka pytań. Pod jej najnowszymi zdjęciami wciąż migają kąśliwe komentarze.\nMinisterstwo cyfryzacji zapowiada, że pod koniec listopada 2021 r. przeanalizuje deklaracje dostępności wybranych stron internetowych podmiotów publicznych. To potrzebne, bo obecnie tylko połowa z nich spełnia minimalne wymagania.\nInstytut Ordo Iuris przekazał do Sejmu projekt ustawy wspierającej osoby z niepełnosprawnościami. Celem projektu jest wprowadzenie norm prawnych zapewniających niepełnosprawnym i ich opiekunom wsparcie w poszukiwaniu i zatrudnianiu pracowników opiekuńczych i fizjoterapeutycznych za pośrednictwem Powiatowych Urzędów Pracy.


§ Spadek po dziadku. – Forum Prawne\nSpadek po dziadku. - Forum Prawne\nWitam. Chciałbym zapytać co ma robić mój 13 letni siostrzeniec. Sprawa jest troszke skomplikowana bo jego mama (a moja siostra) jest za granicą i nie może wykonywać żadnych czynności prawniych za niego. Ale sprawa wygląda ...\nWitam. Chciałbym zapytać co ma robić mój 13 letni siostrzeniec. Sprawa jest troszke skomplikowana bo jego mama (a moja siostra) jest za granicą i nie może wykonywać żadnych czynności prawniych za niego.\nAle sprawa wygląda nastepująco:\n18 grudnia 2019 roku zmarł mój Ojciec. Ojciec był hazardzistą i brał dużo kredytów "na szybko" w różnych Skokach.\nW styczniu ja, moje siostry i brat odrzuciliśmy spadek.\nMoja mama przyjeła spadek z dobrodziejstwem inwentarza.\nI teraz pojawia się problem. Notariusz powiedział że moj siostrzenieć (jedyne dziecko w rodzinie) też przejmuje spadek po dziadku mimo iz moja mama przyjeła cały spadek na siebie. Czy to prawda?\nJesli tak to co w sytuacji z wirusem gdzie sądy były zamknięte i podróżowanie było niemożliwe. Moja siostra nie mogła odebrać pism z sądu i nie może podjąć żadnych czynności prawnych.\nCzy jesli wg nowej ustawi po 6 miesiącach nie podejmie się żadnych czynności to mimo iz moja mama przyjeła spadek, mój siostrzeniec też odziedziczy część spadku z dobrodziejstwem inwentarza i jakieś długi po dziadku?\n§ spadek po dziadku (odpowiedzi: 0) Witam po smierci dziadka 26 sierpnia 2015 znależliśmy testament w którym dziadek połowę swojego majątku tj. ziemia i budynek mieszkalny z szopami...\n§ spadek po dziadku (odpowiedzi: 1) Witam. Mam taki problem otóż: Mój dziadek zmarł w 2007r. W 2010r. przyszło wezwanie do zapłaty z banku napisałam do nich pismo odnośnie, iż ja nie...\n§ spadek po dziadku (odpowiedzi: 6) witam, sytuacja którą chciałem przedstawić wygląda następująco: Dziadek posiadał dom z kawałkiem ziemi (dom posiadał lokatorów), w związku z tym że...