Bioton: I pólrocze 2019 z gorszymi wynikami niż przed rokiem - FINANSE I ZARZĄDZANIE\nBioton: I pólrocze 2019 z gorszymi wynikami niż przed rokiem\nAutor: parkiet.pl/ rynekaptek.pl 02-10-2019, 11:03\nprzychody grupy w I półroczu 2019 były niższe o 21,4 proc. w porównaniu do analogicznego okresu roku 2018 (fot. archiwum)\nW I półroczu 2019 r. spółka Bioton miała 82,3 mln zł skonsolidowanej straty netto w porównaniu z 43,63 mln zł zysku rok wcześniej. Przychody ze sprzedaży wyniosły 103,06 mln zł w porównaniu z 131,11 mln zł w I półroczu 2018 roku.\nJak podaje portal parkiet.pl za komunikatem Biotonu, przychody grupy w I półroczu 2019 były niższe o 21,4 proc. w porównaniu do analogicznego okresu roku 2018.\nGłówny wzrost sprzedaży pomiędzy okresami został zanotowany w Bioton S.A. (+23, mln zł). W strukturze sprzedaży grupy 49,9 proc. stanowiła sprzedaż insulin, 14,5 proc. doustne leki przeciwcukrzycowe oraz 35,6 proc. sprzedaż pozostałych produktów przez grupę.


Muzyka dawna - Przewodnik Katolicki\nGdy miałam 13 lat, wywiało mnie zKościoła. Męczyły mnie kazania, których nie rozumiałam idwa brzmienia liturgicznej muzyki wmojej parafii: organista sobie, lud sobie lub wersja zgitarą ipseudopiosenkarskim wykonaniem popularnych piosenek ogniskowych. Na szczęście wkrótce znalazłam się udominikanów. Nie tylko usłyszałam...\nGdy miałam 13 lat, „wywiało” mnie z Kościoła. Męczyły mnie kazania, których nie rozumiałam i dwa brzmienia liturgicznej muzyki w mojej parafii: organista sobie, lud sobie lub wersja z gitarą i pseudopiosenkarskim wykonaniem popularnych piosenek ogniskowych. Na szczęście wkrótce znalazłam się u dominikanów. Nie tylko usłyszałam kazania, które trafiały wprost do serca i przemawiały do wyobraźni, ale ze zdumieniem zobaczyłam wokół ludzi będących w moim wieku i trochę starszych, śpiewających wielogłosowe utwory. Od razu mi się to spodobało – kanony z Taizé, psalmy Mikołaja Gomółki, opracowania pięknych tradycyjnych pieśni, chorał gregoriański! Choć początkowo nieśmiało, to odważyłam się zacząć śpiewać. I okazało się, że mam całkiem niezły alt. Bakcyl muzyki dawnej został zasiany.\nNova Gaudia Jacka Sykulskiego\nBędąc studentką, trafiłam do zespołu autorskiego Jacka Sykulskiego. Stał się on centrum mojego życia. Koncerty, wyjazdy, ambitna muzyka pisana przez Jacka pod możliwości głosowe konkretnych osób okazały się fantastyczną przygodą. Do tego doszło grono przyjaciół o identycznych zainteresowaniach, a w końcu także prawdziwa miłość. To w zespole Jacka poznałam mojego męża. Śpiewanie w niewielkim zespole jest bardzo kształcące – nie tylko trzeba rozwijać umiejętności wykonawcze, lecz dbać o relacje przyjaźni. Dla mnie osobiście – osoby z „charakterkiem” – było to wyjątkowo trudnym wyzwaniem. Odkryłam wtedy też, że śpiew daje niezwykłe poczucie wolności i wspólnoty. Cenię też chwile, gdy ludzie wzruszali się naszym śpiewem, bo oznaczało to, że zdołaliśmy usunąć siebie – wykonawców w cień, tak by nic nie przyćmiło piękna muzyki.\nAnonymous – zespół muzyki dawnej\nJak to w życiu bywa, w pewnym momencie Nova Gaudia się rozpadła. Jednak bardzo nam z mężem brakowało śpiewu i do końca nie wiem, jakim cudem udało się zebrać kilku przyjaciół, tworząc sześcioosobowy zespół muzyki dawnej Anonymous. Nastąpiła też ewolucja. Skoncentrowaliśmy się na ambitnej sakralnej muzyce średniowiecza i renesansu. Są to utwory kompletnie niekomercyjne. Nie da się przy nich poklaskać, pośmiać, bawić. Wiele z nich ma nastrój kontemplacyjny, a słuchacze często mówią, że w ich odczuciu wykonywana przez nas muzyka jest modlitwą. Dla niektórych jest to zupełnie niezrozumiałe. Jak można inwestować swój czas i wysiłek w przedsięwzięcie, na którym się nie zarabia? A jednak daje to mnóstwo satysfakcji. Szczególnie dobrym doświadczeniem były koncerty u księży zmartwychwstańców w Wiedniu dla Polonii. Choć wśród nich było wiele osób mniej wykształconych, pracujących fizycznie, to jednak stanowili wspaniałą publiczność. Ta trudna muzyka przemówiła do ich serc. Teraz widzę w tym zdarzeniu analogię do mojego doświadczenia z czasów nastoletnich, gdy nagle odkryłam wielogłosową muzykę liturgiczną.\nPo kilkunastu latach bycia członkiem małych zespołów odkryłam też na nowo chorał gregoriański. W pewnym momencie wydawał mi się prymitywny i monotonny w porównaniu np. z dynamiką i emocjami kantat Bacha. A jednak dziś oceniam chorał jako najdoskonalszą formę muzyki liturgicznej. W chorale jest idealnie dopasowana treść i melodia, a śpiewanie koi duszę. Dlatego zaangażowałam się w działalność scholi gregoriańskiej, którą przy mojej parafii prowadzi Jan Gołaski. Przytoczę słowa Dom Prospera Guérangera, opata benedyktyńskiego, założyciela klasztoru w Solesmes: „Ach, kogóż nie poruszyły po tysiąckroć akcenty tej dostojnej muzyki, której surowy charakter ożywa ogniem pasji i rzuca duszę, wzbogaconą, w religijną ekstazę tysiąckrotnie bardziej odurzającą niż imponujące głosy wielkich wód o których mówi Biblia?”. Czy można to powiedzieć o jakiejkolwiek innej muzyce?


Porady prawne - Magdalena Dorula - Zapraszam! - Ogłoszenia - Darmowe ogłoszenia. Ogłoszenia darmowe, praca ogłoszenia i ogłoszenia drobne, Ogłoszenia firm - Twoje darmowe ogłoszenia !\nPorady prawne - Magdalena Dorula - Zapraszam! cena: 0.00 PLN\nNasza Kancelaria Adwokacka proponuje kompleksowe usługi prawne zarówno dla klientów indywidualnych, jak i również dla osób gospodarczych. Do każdej sprawy podchodzimy indywidualnie z bardzo dużym zaangażowaniem, dzięki czemu udało nam się wypracować bardzo wielką pozycję na rynku i osiągnąć wielu stałych klientów. Spośród konkurencyjnych Kancelarii Adwokackich faworyzuje nas rzetelność, terminowość oraz wysoka kreatywność w poszukiwaniu nieszablonowych rozwiązań prawnych. Jeśli interesują Państwa specjalistyczne porady prawne, to jak najprędzej skontaktujcie się z nami i skorzystajcie z naszej pomocy. Specjalizujemy się przede wszystkim w prawie karnym, cywilnym, rodzinnym, gospodarczym, administracyjnym oraz w prawie pracy. Cały czas staramy się rozszerzać naszą wiedzę, aby móc podołać coraz większym żądaniom naszych konsumentów. Jeśli uważają Państwo, że dobry adwokat Zakopane musi sporo kosztować, to po zaznajomieniu się z ofertą naszej Kancelarii Adwokackiej bardzo szybko zmienią Państwo swoje dotychczasowe zdanie. Najlepszy adwokat Zakopane na każdą kieszeń, teraz do Państwa dyspozycji.\nOgłoszenie dodano: 2017-06-06 | Ogłoszenie ważne do: 2018-03-25 | Liczba wyświetleń strony: 443


promujbloga.pl - Instamedias - Keywords: zonkile\nJak dobrze wstać wcześnie rano. Nie dość, że człowiek się lepiej czuje, to w dodatku pięknie świeci słońce. Pogoda prawie wiosenna 🌞 . . A na śniadanie swojski chlebek. Jak dla mnie najlepszy gorący z prawdziwym masłem 🍞 _______\n#rudamariola #kuchnia #kulinaria #dziendobry #poranek #kwiaty #flower #swojskichleb #zonkile #dobrebopolskie #bread #chleb #breakfast #sniadanie #goodmorning #morning #sniadaniemistrzow #polskadziewczyna #rano\nDzień dobry kochani dawno nie było kawy tutaj 😁 jak Wam mijaja święta? Nas mąż obudził smingusem rano a za okrem śnieg coś się z ta pogoda pomieszalo chce już wiosnę\n#kubek #instapic #coffe #myday #goodmorning #april #wielkanoc #happyeaster #picoftheday #poranek #kawa #instaphoto #dziendobry #coffeeholic #easter #zonkile #haveaniceday\nMon, 2 Apr 2018, 07:46


Przemysł zapłaci za politykę energetyczną państwa - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plPrzemysł zapłaci za politykę energetyczną państwa\nPrzemysł zapłaci za politykę energetyczną państwa\n22 listopada 2009, 17:09\nSzacuje się, że koszty realizacji polityki energetycznej państwa poniesione przez przemysłowych odbiorców energii w 2009 roku wyniosą ponad 1,6 mld zł. W następnych latach będą systematycznie rosły – wynika z analiz Forum Odbiorców Energii Elektrycznej i Gazu.\nKoszty realizacji polityki energetycznej państwa poniesione przez przemysłowych odbiorców energii w 2009 roku wyniosą ponad 1,6 mld zł.\nW latach 2007–2009 nastąpił w Polsce gwałtowny wzrost cen tzw. energii czarnej, tj. wytwarzanej w wyniku spalania węgla kamiennego lub brunatnego. Ceny tej energii w Polsce zrównały się z cenami notowanymi w starych krajach UE, choć dotychczas były relatywnie niższe. W kolejnych latach konkurencja cenowa będzie się dalej zmieniała na niekorzyść Polski. Zadecyduje o tym głównie brak zwolnień podatkowych i obniżek opodatkowania energii, które powszechnie stosują kraje UE-15 wobec energochłonnych przemysłów. Akcyza płacona przez polski przemysł za energię należy do najwyższych w UE.\nDyrektywa Rady Europy nr 2003/96/WE daje krajom członkowskim UE możliwość ograniczania różnym branżom przemysłu kosztów wynikających z opodatkowania energii elektrycznej. Powodem może tu być np. obawa o utratę przez nich konkurencyjności. Na tej podstawie Niemcy obniżyli akcyzę z poziomu 12,30 euro/MWh do 0,62 euro/MWh, a więc aż dwudziestokrotnie. Ministerstwo Finansów w Polsce uznaje natomiast, że nie ma przekonującego uzasadnienia dla zastosowania takich rozwiązań w stosunku do rodzimych przemysłowców.\n– Polityki energetyczne innych krajów unijnych redukują obciążenia podatkowe naszych europejskich konkurentów z tytułu użytkowanej energii, np. przez stosowanie zapisów Dyrektywy 2003/96/WE. W Polsce żaden przemysłowy odbiorca energii elektrycznej z podobnych rozwiązań nie korzysta – wskazuje Henryk Kaliś, przewodniczący Forum Odbiorców Energii Elektrycznej i Gazu (FOEEiG).\nZ tego powodu różnice w kosztach użytkowania energii między przemysłami w Polsce i innych krajach rosną z roku na rok, np. w porównaniu z producentem niemieckim polski producent energochłonny zapłaci z tego tytułu o 80 zł/MWh więcej w 2009 roku, a do roku 2030 różnica ta osiągnie poziom aż 259 zł/MWh na niekorzyść polskich firm.\n– Konsekwencje takiego trendu są łatwe do przewidzenia. Dojdzie do trwałej utraty konkurencyjności polskiego przemysłu, ograniczenia produkcji i likwidacji wielu zakładów – uważa Henryk Kaliś.\nW interesie wytwórców\nW Niemczech koszty związane z realizacją polityki energetycznej państwa rozłożone są bardziej równomiernie niż w Polsce – ponoszą je także odbiorcy komunalni. Tylko w części obciążają one odbiorców przemysłowych, a producentów energochłonnych jedynie w minimalnym stopniu, gdyż ci ostatni cieszą się przywilejami podatkowymi. Z analizy FOEEiG wynika, że z tego powodu, pomimo wyższych cen czarnej energii elektrycznej w Niemczech, tamtejszy energochłonny odbiorca przemysłowy ponosi niższe koszty jej poboru i użytkowania, niż jego konkurenci w Polsce.\n– W 2010 roku będą one niższe o 14,44 euro/MWh, w 2011 roku o 13,22 euro/MWh, a w 2012 roku aż o 17,19 euro/MWh – wylicza Henryk Kaliś. Jego zdaniem systematyczny wzrost kosztów korzystania z energii przez odbiorcę przemysłowego jest pochodną realizowanej przez rząd polityki energetycznej.\n– Kłopoty polskich branż energochłonnych w ogóle nie są dostrzegane przez administrację rządową i jej doradców. Polityka energetyczna państwa jest tworzona, a potem realizowana w interesie podmiotów wytwarzających i dystrybuujących energię. W ogóle nie bierze ona pod uwagę interesu odbiorców, co najdotkliwiej doświadczają przemysły energochłonne – twierdzi dr Filip Elżanowski z Uniwersytetu Warszawskiego, ekspert ds. energetyki.


Skup makulatury, kartonów, Kraków - Usługi - Favore.pl\nFavore.pl › Usługi › Usługi pozostałe Kraków › Usługi ekologia Kraków › Usługi skup Kraków ›\nSkup makulatury, kartonów, Kraków\nCodziennie kupujesz gazety? Zrobiłeś porządki w starych notatkach? Pracujesz w firmie lub instytucji produkującej dużo papierowych śmieci? Nie wyrzucaj stosów papieru do kosza. Makulaturę możesz oddać do skupu. Tu znajdziesz oferty firm zajmujących się recyklingiem makulatury. Zobacz dostępne oferty w miejscowości Kraków i wybierz najlepszą dla siebie! rozwiń\nSkup makulatury (1)\nSkup makulatury Oświęcim\nPrzeglądasz: Usługi pozostałe Kraków › Usługi ekologia Kraków › Usługi skup Kraków › Skup makulatury, kartonów, Kraków\nPodobne ogłoszenia: cmentarze, komunalne, przedszkole integracyjne, powierzchnie do wynajęcia, wiązanki pogrzebowe, witaminy dla zwierząt\nNie jeden z nas pewnie zadaje sobie pytanie. Czy zbieranie makulatury ma głębszy cel? Chcąc odpowiedzieć na to pytanie, z całą pewnością trzeba powiedzieć: tak! Skup makulatury niesie ze sobą wiele dobrego. Zalety z wtórnego użycia papieru są bezcenne. Działając w ten sposób, pomagamy chronić lasy, ponieważ przyczyniamy się do oszczędności energii. Zmniejszamy również ilość odpadów i to o około 30%, gdyż nie trafiają one na wysypiska śmieci. Do wyprodukowania jednej tony papieru potrzeba aż 17 drzew. Oznacza to, że aż 17 drzew jest ścinanych. Można pomóc tym drzewom i utrzymać je przy życiu. Produkcja papieru z drzew świeżo wyciętych to także większe zużycie energii, niż jakbyśmy korzystali z surowca wtórnego. To są zalety, jakie daje nam makulatura. Te zalety oraz wiele innych: Jak wiadomo do produkcji papieru zużywannej jest wiele wody, która w procesie produkcyjnym ulega skażeniu. Dzięki wyprodukowaniu papieru z makulatury, zmniejszamy to skażenie , a także ograniczamy zużycie wody. Ponadto obniża się również zanieczyszczenie powietrza. Dobre porady dla osób, które chcą zacząć swoją przygodę z recyklingiem to używanie własnej torby na zakupy, nie zaś kupno zawsze nowej w sklepie. Nie używanie naczyń jednorazowych, w tym kubków, talerzy. Powstrzymanie się z używaniem papierowych ręczników i serwetek. Najlepiej, gdy są one szmaciane. Wtedy możesz je wyprać i stosować ponownie. Także stosowanie coraz bardziej znanych czytników książek. Jest to nieoceniona oszczędność papieru. W niewielkim czytniku mieszczą się setki książek. Czytnik ważny naprawdę niewiele i zajmuje bardzo mało miejsca, zaś do wydania książki nie zużyto ton papieru. Jest to o wiele lepsze niż kolejna książka stojąca na półce i kolejne umierające drzewa. Jeżeli nie wiecie co zrobić z zebraną makulaturą, to najlepiej jest przejrzeć liczne ogłoszenia osób zajmujących się skupem.


Pracownicy z Ukrainy, pomogę znaleźć - Favore.pl\nInformatyka i telekomunikacja › Internet rozwińzwiń\nPozostałe › Usługi wirtualne\nPracownicy z Ukrainy, pomogę znaleźć nr 467649\n130 zł / sztuka\nPracownicy z Ukrainy - pomogę szybko znaleźć\nPracownicy z Ukrainy - pomogę szybko znaleźć.\nFachowo i skutecznie rozmieszczę Pańskie ogłoszenie o zatrudnieniu pracowników w Polsce na wybranych portalach Ukrainy. Chętni do podjęcia pracy będą zwracać się bezpośrednio do Сiebie, bez pośredników.\nPrzetłumaczę ogłoszenie na język ukraiński lub rosyjski (na twoje życzenie) I umieścimy go ręcznie jednocześnie na 15 lub 30 największych portalach branżowych.\nJeśli moja oferta zainteresowała, wyśle szczegółową ofertę i przykłady publikacji dla moich polskich klientów.\npracownicy, z ukrainy, pomogę znaleźć, ogłoszenie\nOPINIE O UŻYTKOWNIKU i1927_i_ua\nPracownicy z Ukrainy, pomogę znaleźć - galeria\nPracownicy z Ukrainy, pomogę znaleźć Oceń: - średnia ocen: 4 na 5 (liczba ocen: 3)\nPoprzednia usługa: Pomogę w uzyskaniu kredytu gotówkowego / hipotecznego Następna usługa: PILNY KREDYT INDYWIDUALNY


RES POLITICAE. (wydanie specjalne) - PDF\nRES POLITICAE. (wydanie specjalne)\nDownload "RES POLITICAE. (wydanie specjalne)"\n1 RES POLITICAE (wydanie specjalne)\n2 RADA NAUKOWA Henryk ĆWIĘK, Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie, Instytut Nauk Politycznych, Zakład Najnowszej Historii Politycznej, Dyplomacji i Bezpieczeństwa Bruno DRWĘSKI, Paryski Instytut Języków i Kultur Wschodnich (INALCO), dyrektor zespołu badawczego przy Ośrodku Badań nad Europą i Eurazją INALCO, sekretarz generalny stowarzyszenia Appel franco-arabe Stanisław JACZYŃSKI, Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach, Wydział Humanistyczny, Instytut Nauk Społecznych Krzysztof JAKUBIAK, Uniwersytet Gdański Jerzy KAJETANOWICZ, Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie, Instytut Nauk Politycznych, Zakład Najnowszej Historii Politycznej, Dyplomacji i Bezpieczeństwa Teresa RDUCH-MICHALIK, Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie, Instytut Nauk Politycznych, Zakład Najnowszej Historii Politycznej, Dyplomacji i Bezpieczeństwa Jerzy SIELSKI, Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie, Instytut Nauk Politycznych, Zakład Teorii Polityki i Systemów Politycznych František ŠKVRNDA, Uniwersytet Ekonomiczny w Bratysławie, Wydział Stosunków Międzynarodowych Jan WALCZAK, Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie, Instytut Nauk Politycznych, Zakład Teorii Polityki i Systemów Politycznych Anna ZASUŃ, Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie, Instytut Nauk Politycznych, Zakład Teorii Polityki i Systemów Politycznych Arkadiusz ŻUKOWSKI, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie, Wydział Nauk Społecznych, Instytut Nauk Politycznych LISTA RECENZENTÓW Andrzej BONUSIAK, Uniwersytet Rzeszowski, Wydział Socjologiczno-Historyczny, Instytut Historii Jerzy JUCHNOWSKI, Uniwersytet Wrocławski, dziekan Wydziału Nauk Społecznych Eugeniusz PONCZEK, Uniwersytet Łódzki, Wydział Studiów Międzynarodowych i Politologicznych; Instytut Studiów Politologicznych Andrzej SEPKOWSKI, Uniwersytet Łódzki, Wydział Studiów Międzynarodowych i Politologicznych, Instytut Studiów Politologicznych Nadesłane do redakcji artykuły są oceniane anonimowo przez dwóch Recenzentów\n3 PRACE NAUKOWE Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie RES POLITICAE Wydanie specjalne Samorząd miejski i jego elity pod redakcją Jerzego Mizgalskiego Jerzego Sielskiego Częstochowa 2012\n4 Redakcja naukowa tomu Jerzy MIZGALSKI Jerzy SIELSKI Redaktor naczelny wydawnictwa Andrzej MISZCZAK Korekta Dariusz JAWORSKI Paulina PIASECKA Redaktor techniczny Piotr GOSPODAREK Projekt okładki Sławomir SADOWSKI PISMO RECENZOWANE Podstawową wersją periodyku jest publikacja książkowa Copyright by Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie Częstochowa 2012 ISBN ISSN Wydawnictwo im. Stanisława Podobińskiego Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie Częstochowa, ul. Waszyngtona 4/8 tel. (34) , faks (34)\n5 SPIS TREŚCI Przedmowa Prezydenta Miasta Częstochowy Krzysztofa Matyjaszczyka... 7 CZĘŚĆ I IDEE USTROJU SAMORZĄDOWEGO W POLSCE I ICH REALIZACJA PRZEZ LOKALNYCH POLITYKÓW Ryszard SZWED Idea ustroju samorządnego w polskiej myśli politycznej i samorządowej.. 19 Sylwester WRÓBEL Miejskie ruchy polityczne w śląskich miastach na prawach powiatu. Wybrane zagadnienia Jerzy SIELSKI Przywódcy i liderzy samorządowi (lokalni) Jerzy MIZGALSKI Tożsamość polityczna partii/ugrupowania politycznego w lokalnej przestrzeni politycznej CZĘŚĆ II TEORETYCZNE PRZESŁANKI FUNKCJONOWANIA ELIT POLITYCZNYCH W WYMIARZE OGÓLNOPOLSKIM I MIĘDZYNARODOWYM Rafał KLEPKA Miejska elita polityczna jako kategoria teoretyczna Krzysztof MIKOŁAJEWSKI Mechanizmy wejścia i awansu w elitach lokalnych Cezary K. SZYMAŃSKI Lokalne elity i media przejawy współpracy i walki o postawy elektoratu Robert ŻUREK Recepta na długowieczność wójta. Analiza czynników prowadzących do reelekcji w wyborach 2010 r. na wybranych przykładach Przemysław ŻUKIEWICZ Polityka transportowa jako symboliczny wymiar przywództwa prezydentów polskich miast\n6 Leszek ŚLIWIŃSKI Prezesi centralnego związku samorządów powiatowych II Rzeczypospolitej Jadwiga HAJDUK Fenomen społeczeństw równoległych na przykładzie kraju związkowego Berlina Marta OBRĘBSKA Analiza porównawcza funkcjonowania burmistrzów i liderów gabinetu w gminach angielskich CZĘŚĆ III DOŚWIADCZENIA SAMORZĄDU I JEGO LOKALNYCH ELIT Patrycja CYGAN Krakowska elita polityczna elementy portretu Katarzyna DOJWA, Paweł TURCZYŃSKI Od samorządu do polityki? Studium przypadku prezydenta Wrocławia Rafała Dutkiewicza Małgorzata KUŚ, Magdalena SZWED Realizacja potrzeb ludzi starszych a zadania samorządu terytorialnego Anna KŁOPOT Partycypacja wyborcza w gminach wiejskich na przykładzie gmin Irządze, Lelów, Niegowa Artur WARZOCHA Samorząd terytorialny w II RP w drodze ku własnemu państwu VARIA Wolfgang PETERS Komunikat w sprawie powiatu Hoexter w kraju związkowym Nadrenii-Westfalii Radosław FELLNER Młodzieżówki partyjne jako kanał rekrutacji elit samorządowych Iwona LATKOWSKA, Łukasz LEŻUCH, Tomasz SKOWRON (opieka naukowa Magdalena SZWED) Komunikat w sprawie wyników badań terenowych dotyczących preferencji wyborców politycznych w Częstochowie wrzesień\n7 Przedmowa Częstochowa od zarania swoich dziejów stanowiła zróżnicowaną i złożoną formę organizacji życia społecznego. Położona na skrzyżowaniu ważnych szlaków komunikacyjnych w różnych okresach swojej historii była miastem mniej lub bardziej oddalonym od granic państwowych. To właśnie położenie geograficzne i polityczne miasta stanowiło o jego ekonomicznych i demograficznych wzlotach i okresach kryzysu. Górujący nad miastem klasztor oo. Paulinów nadawał miastu sławę sięgającą daleko poza administracyjne i polityczno-państwowe granice. Dynamiczny rozwój Częstochowy wiąże się z dziewiętnastowiecznym procesem industrializacji, jaki przetoczył się także przez rozdarte pomiędzy zaborców ziemie polskie. Epoka maszyn parowych, węgla, żelaza i stali to okres największego rozwoju przemysłowego w historii miasta. Miasto leżące w pobliżu Zagłębia Dąbrowskiego miało dzięki żelaznej kolei dogodny dostęp do ówczesnego podstawowego paliwa energetycznego. Częstochowskie złoża rud żelaza zachęcały inwestorów do rozwoju hutnictwa. O rozwoju przemysłu włókienniczego w naszym mieście zadecydowało położenie przygraniczne oraz międzynarodowe uwarunkowania legislacyjne wprowadzone pomiędzy carskim zaborcą a krajami Europy Zachodniej. Elementem sprzyjającym w rozwoju tego przemysłu była możliwość uzyskania taniego surowca, konopii i lnu uprawianego w dolinach rzeki Warty, Liswarty i Wiercicy oraz pozyskania pracowników z przeludnionych jurajskich gospodarstw rolnych. Intensywnie rozwijały się też inne gałęzie przemysłu: chemiczny, bazujący na obfitych okolicznych złożach kamienia wapiennego; hutnictwo szkła, cegielnie, przemysł odzieżowy, wyrobów skórzanych, galanteryjny, zabawkarski, itp. Miasto zatem wzbogacało się o coraz liczniejszą rzeszę pracowników zatrudnionych w fabrykach, rzemieślników i handlowców. Wzrost liczby mieszkańców sprzyjał przestrzennemu rozwojowi miasta. Powstawały nowe dzielnice mieszkalne. Rosły także problemy, z jakimi borykać się musieli ówcześni ojcowie miasta. Żywą kroniką kształtowania się lokalnej elity miejskiej są zachowane w miejskim archiwum dokumenty z kampanii wyborczych do rady miejskiej i sprawozdania oraz protokoły z pracy tej rady w okresie międzywojennym. Przestrzeń polityczną, jaką tworzyła tętniąca życiem, wielokulturowa społeczność miejska, w międzywojennej Częstochowie wypełniały partie i ugrupowania polityczne o różnych odcieniach ideowych i programowych. Cele i interesy polityczne owych ugrupowań były artykułowane przez wyłaniające się w owych partiach miejskie elity partyjne. Należałoby jednak podkreślić, iż tożsamość po-\n8 8 Krzysztof MATYJASZCZYK lityczna owych partii zaznaczała się w partycypacji interesów i celów politycznych elektoratu, który reprezentowali. Czytelność różnic pomiędzy partiami i politykami wyrażała się nie tylko w hasłach wyborczych, ale przede wszystkim w podejmowanych działaniach i ich efektach na rzecz poszczególnych środowisk, jak i całego miasta. Stąd też miejską areną politycznych sporów były posiedzenia rady miasta. Dyskusje, wnioski, nagłe stanowiska radnych z różnych politycznych opcji, protesty i inne materiały archiwalne zachowane w protokołach rady miejskiej świadczą o żywych reakcjach nie tylko zasiadających w radzie jej członków, wśród których byli przedstawiciele lokalnych elit miejskich i lokalnych elit partyjnych, a także różnych środowisk społecznych miasta. Walka polityczna uzewnętrzniała się nie tylko podczas kampanii politycznych, w tym i wyborczych, ale obecna była podczas prac rady miasta. Miejskie elity w owym czasie nie stanowiły licznej grupy. W jej skład wchodzili: przedstawiciele wolnych zawodów (lekarze, sędziowie, adwokaci, prawnicy, znani artyści, itp.), obywatele ziemscy (potomkowie rodów magnackich czy szlacheckich), oficerowie wojska, policji państwowej, urzędnicy wyższych grup uposażenia, w tym nauczyciele szkół średnich, kierownicy szkół podstawowych, wyżsi duchowni Kościoła rzymskokatolickiego, rabini, właściciele dużych zakładów przemysłowych, inżynierowie oraz wyższy i średni (w niektórych przypadkach) dozór techniczny. O tym, kto należał do elity lub nie, najwymowniej świadczyły zaproszenia na oficjalne uroczystości państwowe, rauty, bale i inne imprezy okolicznościowe organizowane w mieście. Uczestnictwo w prestiżowych imprezach uważano za wyróżnienie, a zarazem nobilitację środowiskową. W okupacyjnej Częstochowie również funkcjonowały elity miejskie. Jedną tworzyli hitlerowscy dygnitarze, oficerowie, urzędnicy i wybrani przez nich Reich- oraz Volskdeutsche. Drugą silnie zakonspirowani przedstawiciele państwa podziemnego i różnych ugrupowań zbrojnych działających na terenie miasta i okolicy. W pierwszym przypadku o przynależności do elity decydował okupant, a raczej jego najwyżsi rangą przedstawiciele, w drugim postawa, poświęcenie, ryzyko konspiracyjnej walki graniczące z codziennym narażeniem życia własnego i swoich najbliższych. W latach po drugiej wojnie światowej miejską elitę tworzyli, podobnie jak i przed wojną, przedstawiciele wolnych zawodów, nauczyciele akademiccy i szkół średnich, lekarze, sędziowie, adwokaci i prokuratorzy, inżynierowie, czyli ludzie z wyższym wykształceniem zajmujący tzw. eksponowane stanowiska lub cieszący się powszechnym społecznym uznaniem. Elitę polityczną można było poznać na pierwszomajowej trybunie podczas pochodów lub uroczystości państwowych. W tym przypadku o doborze decydowała egzekutywa Komitetu Miejskiego PZPR, później także egzekutywa Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Elity partii i innych stronnictw politycznych działających wówczas na terenie miasta tworzyły się z czołowego aktywu tych ugrupowań.\n9 Przedmowa 9 Transformacja polityczna wiązała się nierozerwalnie z transformacją gospodarczą i społeczną. W dwudziestoleciu III Rzeczypospolitej nastąpiła modernizacja gospodarcza w mieście. Była ona efektem procesów zachodzących w Europie i Polsce, odchodzenia od modelu industrialnego a przechodzenia do nowej epoki postindustrialnej. Nowe technologie, nowe wymogi ekonomiczne wymusiły dokonanie zmian w krajobrazie przemysłowym miasta. Zniknęły wielkie zakłady włókiennicze, pozostały po nich mniej lub lepiej zagospodarowane przestrzenie, zabytkowe już kominy i części hal produkcyjnych. Wraz ze zmianami technologii w budownictwie zniknęły charakterystyczne dla Złotej Góry w Częstochowie piece do wypalania wapna. Zmiany technologiczne dotknęły prawie każdą dziedzinę produkcji. Coraz trudniej z produkcją masowo fabryczną wytrzymuje konkurencję tradycyjne rzemiosło. Wraz z owymi przemianami następują zmiany na lokalnym rynku pracy. Skalę przemian gospodarczych zaobserwować można, chociażby porównując książki telefoniczne z lat 70. i 80. ubiegłego stulecia z książkami telefonicznymi przełomu XX i XXI wieku. Liczba podmiotów gospodarczych zaznaczonych w tych książkach wyraźnie świadczy o skali rewolucyjnych zmian w mieście. Oczywiście pochodną tych zmian jest bezrobocie i bardzo trudny, zawężający się wraz z ogólnoświatowym kryzysem, rynek pracy. Nowe elity w mieście, podobnie jak w poprzednich okresach, artykułują się zarówno poprzez nowe uwarunkowania polityczne, jak i społeczne. Również podobnie jak w poprzednich okresach historycznych postrzegane są podczas uroczystości państwowych czy kościelnych i identyfikowane wraz z częstotliwością pojawiania się ich nazwisk w mediach lokalnych, regionalnych czy ogólnopolskich. Niestety wydaje się, że ogół społeczeństwa miasta postrzega życie polityczne tylko poprzez kampanie wyborcze. To chcę zmienić. Kiedy rozmawiam z przyjaciółmi z Polski o Częstochowie, mówię im o mieście, w którym dorastają moje dzieci. Chciałbym, żeby bez problemu dostały się do przedszkola, potem skończyły tutaj dobre szkoły i znalazły w naszym mieście studia, które zaspokoją ich ambicje. Chciałbym, żeby znalazły tutaj satysfakcjonującą pracę i założyły rodziny. Chciałbym spędzać z nimi jak najwięcej czasu, cieszyć się i patrzyć na ich szczęście, spokój i dostatek. Chciałbym tego nie tylko dla siebie i swoich dzieci, ale także dla wszystkich częstochowian. Przygotowując się do tego wystąpienia starałem się uniknąć bezpośrednich odniesień do bieżącej polityki. Niestety okazało się to niemożliwe. Prezydentem Częstochowy zostałem rok temu. Wcześniej w naszym mieście odbyło się referendum. W jego wyniku odwołany został prezydent Tadeusz Wrona. Jego miejsce zajął komisarz. Rządy Piotra Kurpiosa jako komisarza Częstochowy trwały 10 miesięcy. Rok temu w listopadzie odbyły się wybory prezydenckie. W tym czasie byłem posłem. Mimo zaszczytnej funkcji parlamentarzysty wystartowałem w wyborach na prezydenta Częstochowy. Niektórzy pytali mnie, po co ci to? Jesteś posłem, masz duże szanse na ponowny wybór, po co ci walka o pre-\n10 10 Krzysztof MATYJASZCZYK zydenturę miasta. Tym wszystkim odpowiadałem, że nie mogłem postąpić inaczej. Jestem częstochowianinem, od lat zaangażowanym w sprawy publiczne. Wizja funkcjonowania miasta, którą wprowadzał w życie T. Wrona, a po nim P. Kurpios, moim zdaniem była dla Częstochowy szkodliwa. Częstochowa jako miasto pod tymi rządami ulegała degradacji i to w przerażającym tempie. Od 31 grudnia 2002, kiedy T. Wrona przejął miasto, do chwili, kiedy został odwołany w referendum, zadłużenie miasta wzrosło aż o 178 milionów złotych. Okres rządów komisarza z Platformy Obywatelskiej to dalsze zwiększenie tego zadłużenia o kolejne 60 milionów zł. Pieniądze pochodzące z kredytów, niestety, nie były wydawane na działania prorozwojowe, przyszłościowe, lecz kolokwialnie mówiąc przejadane, i to w sposób absolutnie niekontrolowany. Przywódcy, którzy nie dbają o interesy wyborców, ponoszą srogą karę. Tak było w przypadku moich poprzedników. Prezydent Wrona został odwołany ze swojej funkcji w referendum, a przedstawiciel ugrupowania, z którego wywodził się komisarz Kurpios, czyli Platformy Obywatelskiej, przegrał wybory prezydenckie. Absurdalne rozmiary wydatków, brak komunikacji między władzą a społeczeństwem, fałszywa wizja funkcjonowania miasta jako ośrodka pielgrzymkowo-turystycznego, a także, jak mi się wydaje, arogancja władzy doprowadziły do referendum, a potem pośrednio także do mojej wygranej. Z tej serii zdarzeń wyciągam lekcję dla siebie samego. Jest ona bardzo prosta: prezydentura to nie tylko podawanie ręki i przecinanie wstęgi. To ciężka codzienna praca. Miasto to ogromna firma. Istotą zaś zarządzania nim jest takie prowadzenie spraw, aby firma pięła się w górę. Miasto to przedsiębiorstwo, od którego pomyślności zależy byt setek tysięcy ludzi. Moi bezpośredni poprzednicy, w mojej ocenie, miastem nie tyle zarządzali ku pożytkowi jego mieszkańców, co utrzymywali władzę. Utrzymywali ją za wszelką cenę, żyjąc na kredyt i próbując kolejnymi pożyczkami przedłużyć okres własnych rządów. Niestety skończyło się to katastrofą. Świadczą o tym wszystkie wskaźniki: lokalnego rynku pracy, demograficzne i budżetowe, które plasują Częstochowę na końcu dużych miast w Polsce! Coraz więcej osób narzeka na brak pracy i perspektyw, miasto wyludnia się. Realizowano zdecydowanie zbyt mało inwestycji, a jeśli już, to takie, które w przyszłości będą generować koszty, a nie przychody. Brakowało należytego przygotowania do realizacji rozpoczynanych inwestycji, co skutkowało nadmiernym przekraczaniem ich budżetów. Zaniechano realizacji inwestycji mających na celu poprawę skomunikowania dzielnic miasta między sobą oraz Częstochowy z nowo powstającą autostradą. Niekontrolowano zadłużenia. W sposób absurdalny i naganny zarządzano w Miejskim Szpitalu Zespolonym, czego dowodem był brak spójnej wizji jego przyszłości, ciągły spór zbiorowy z pracownikami, wotum nieufności pracowników dla dyrektorów szpitala wyrażone w formie pracowniczego referendum oraz stałe, dramatyczne jego zadłużanie, a także, a może przede wszystkim, ograniczenie i zdecydowane pogorszenie jakości usług medycznych dla częstochowian. O złych kontaktach z inwe-\n11 Przedmowa 11 storami, zaniedbywaniu dzielnic peryferyjnych i braku działań mających na celu ograniczenie emigracji częstochowskiej młodzieży już wspominałem. Jeżeli dodamy do tego brak właściwej pracy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, brak skuteczności w pozyskiwaniu unijnych pieniędzy, nieprawidłowości w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym, w Zakładzie Gospodarki Mieszkaniowej, to wszystko razem stwarzało wrażenie, jakby władza nie interesowała się Miastem i jego problemami. Moja decyzja o wystartowaniu w wyborach prezydenckich wzięła się z buntu z buntu przeciwko układom politycznym, przeciwko pysze i przeciwko lekceważeniu marzeń zwykłych ludzi. Chcę, aby Częstochowa była piękna i wielka. Według mnie najważniejsze jest to, aby wykorzystać potencjał miasta i mieszkańców Częstochowy! Przywódca to ktoś, kto nie tylko odwołuje się do traktowanych wybiórczo elementów z historii, ale postrzega realnie zachodzące zmiany we współczesnych uwarunkowaniach. Potrafi w oparciu o fakty z przeszłości i współczesności zbudować wizję przyszłości, która pozwoli zapewnić bezpieczeństwo dla obywateli. Wielu politologów, obserwatorów życia publicznego twierdzi, że dzięki reformom samorządowym odzyskano państwo dla obywateli. Gminy wypełniają dwa rodzaje zadań: własne i zlecone. Mają obowiązek utrzymywania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i właściwej gospodarki wodnej, muszą zapewnić mieszkańcom odpowiedni stan dróg, lokalny transport, ochronę zdrowia, pomoc społeczną, dbać o budownictwo mieszkaniowe, oświatę i kulturę. Wykonują też zadania zlecone przez instytucje państwowe, na co otrzymują środki z budżetu. Na papierze te obowiązki prezentują się imponująco, ale takim moim najbardziej przyziemnym marzeniem jest to, żeby władza centralna, która narzuca nam kolejne obowiązki, dawała nam jeszcze na realizację tych obowiązków pieniądze i wtedy niewątpliwie rządziłoby nam się dużo, dużo lepiej. Bo jeżeli dostajemy kolejne obowiązki, a nie idą w ślad za tym pieniądze, to niestety mamy taką sytuację, jak z edukacją w Częstochowie, gdzie powinniśmy dbać o to, żeby jak najlepiej uczyć nasze dzieci, ale wiemy, że samorząd musi dopłacać kilkadziesiąt milionów złotych do tego celu. I tak jest właściwie w każdej innej dziedzinie. Rząd mówi dobrze, jestem dobry i dam wam kolejne przywileje, a samorząd za nie zapłaci. Na wielu płaszczyznach to nie gminy decydują o swoich potrzebach. Ustalają je urzędnicy z centrali. Kuratorzy decydują o szkołach, ministerstwo rolnictwa o weterynarzach, a resort zdrowia o szpitalach, chociaż powinny podlegać powiatom. Kiedy uchwalano słynne becikowe (dopłaty za urodzenie dziecka), prawie połowę kosztów tego przedsięwzięcia przerzucono na barki budżetów lokalnych. To psuje państwo. Uważałem, zarówno jako poseł, a teraz jako prezydent Częstochowy jestem tego pewien, że tam, gdzie aparat państwowy chce o wszystkim decydować, nie dając na to pieniędzy, tam jest coraz mniej miejsca na prawdziwą samorządność. Taki stan rzeczy, moim zdaniem, to psucie państwa, zabijanie lokalnej inicjatywy,\n12 12 Krzysztof MATYJASZCZYK a pośrednio sprzyjanie procesowi alienacji obywateli. Przejawia się to choćby stosunkowo małą frekwencją wyborczą. Jestem człowiekiem młodym. Człowiekiem, powiem nieskromnie, sukcesu. Udało mi się w życiu: mam wspaniałą rodzinę, realizuję się zawodowo. Powiodło się mi. Chcę, aby w naszej Częstochowie takich szczęśliwych młodych ludzi jak ja było znacznie, znacznie więcej. Ci, którzy realizują się w pracy zawodowej, robią kariery, są nam potrzebni, są potrzebni naszemu miastu. Ja nie chcę, by moje dzieci, by dzieci moich znajomych, by dzieci częstochowian musiały wyjeżdżać z naszego miasta. To tu powinny znaleźć swoje miejsce na ziemi, spełniać oczekiwania i mieć możliwość realizacji swoich marzeń prywatnych i zawodowych. Musi nam udać się stworzyć w Częstochowie warunki rozwoju i realizacji planów życiowych. Dobre szkoły, miejsca pracy i spędzania wolnego czasu to jest to, czego najbardziej potrzebujemy. To mój plan na życie i plan na sprawowanie urzędu prezydenta Częstochowy. Sukces mojego miasta jest moim sukcesem, a mój sukces jest cząstką sukcesu mojego miasta. Odnosi się to do mojej osoby, a marzę o tym, by tak na otaczającą nas rzeczywistość patrzyli wszyscy częstochowianie. Władza, w tym urząd, który sprawuję, jest, jak mi się wydaje, właśnie po to, by stworzyć odpowiednie warunki do tego, by każdy mieszkaniec Częstochowy mógł sięgnąć po swój indywidualny sukces, i by sukces dzięki temu osiągnęło również nasze miasto. Prezydentura dla dobrze funkcjonującego miasta to: rozwiązywanie sporów i konfliktów drogą dialogu, szukanie kompromisu popartego analizami rozwiązań, inicjatywy zachęcające do myślenia długofalowego (przykładem może być sprawa uniwersytetu), przyjazna obywatelom, odbiurokratyzowana, uczciwa, przejrzysta, bezukładowa, nie mierząca sukcesów ilością publikacji w mediach, choć traktująca media z szacunkiem, głównie w związku z ich rolą komunikacyjną, socjalizującą oraz rolą społecznego zwornika mającego ogromny wpływ na budowanie lokalnej tożsamości, zapewniająca przejrzysty kontakt urzędu z obywatelem. Prezydent powinien być przede wszystkim sojusznikiem obywateli, w porę i skutecznie reagować na zagrożenia pojawiające się przed miastem i jego obywatelami, skutecznie lobbować na rzecz interesów Częstochowy w województwie, skutecznie dbać o dopływ do miasta unijnych pieniędzy. Ale powinien to być także człowiek, który uwolni energię obywateli, pozwoli im działać i wziąć odpowiedzialność za losy swojego miasta. Jak mi się wydaje, z naukowego punktu widzenia jestem bardziej zwolennikiem prezydentury sprawowanej nie nad obywatelami, ale skoncentrowanej na mobilizowaniu obywateli (także różnego rodzaju zasobów) w osiąganiu konkretnych celów. Jak do tego doprowadzić?\n13 Przedmowa 13 Punktem wyjścia jest właściwa ocena sytuacji, którą można zbudować, odpowiadając sobie na następujące pytania: 1) co gmina może zrobić dla własnego rozwoju? 2) jak właściwie powinna zorganizować własną działalność? 3) jakie wybrać techniki i metody działania, by wykonywać swoje zadania, stwarzając równocześnie korzystne warunki do rozwoju przedsiębiorczości i gospodarki lokalnej? Zgadzam się z przeczytaną niedawno tezą, że tak pojęta rola gminy sprowadza się do konsekwentnego myślenia strategicznego opartego na solidnej wiedzy i wszechstronnej analizie stanu gminy, kreowania konkurencji na rynku, stwarzania warunków do rozwoju inwestycji za pomocą wszelkich dostępnych gminie instrumentów (od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poczynając, a na inwestycjach gminnych kończąc), przystosowania szkół gminnych do potrzeb lokalnego rynku pracy i wyzwań przyszłości, zlecania i przekazywania niezależnym od gminy firmom lub organizacjom zadań, które nie muszą być wykonywane bezpośrednio przez organy i jednostki gminy, itp. Tylko wówczas, gdy polityka gminy w zakresie jej własnych zadań nie tworzy barier utrudniających rozwój, może mieć sens stosowanie innych, dodatkowych środków wspierających przedsiębiorczość i lokalną gospodarkę, takich jak specjalne programy dla bezrobotnych, pomoc małym i średnim przedsiębiorstwom, fundusze gwarancyjne, inkubatory przedsiębiorczości i inne. Partycypacja to nie tylko zbieranie postulatów, to przede wszystkim rzetelna informacja, agregacja owych postulatów i tworzenie realnych planów. Mówiąc o współczesnych elitach politycznych i ich udziale w procesach partycypacyjnych, należy zwrócić uwagę na instrumentalne wykorzystanie postulatów do realizacji indywidualnych PR-owskich celów poszczególnych członków owych elit. Pytaniem otwartym pozostaje, kto i na jakim forum opracować powinien ogólną strategię rozwoju miasta, w tym i także rozwoju przestrzennego. Czy aktualny system wyłaniania, promowania lokalnych elit jest na tyle funkcjonalnym, by utworzyć takie gremium polityczne? Czy patologie dostrzegane w polskiej klasie politycznej nie zeszły już na poziom polityki lokalnej? Czy lokalne elity polityczne będą w stanie zniwelować skutki kryzysu światowego? Te i szereg pytań, z którymi spotykamy się na co dzień, wymagają obiektywnego spojrzenia. Ponadpartyjne spory i racje, zamiatanie problemów pod dywan, twierdzenie, że polskie społeczeństwo już nie jedno wytrzymało i przeżyło, jest po prostu oszukiwaniem samego siebie. W codziennej pracy politycznej manipulacja elektoratem powinna być zastąpiona rzetelną informacją i współuczestniczeniem owego elektoratu w wypracowywaniu decyzji, które dotyczą bezpośrednio interesów ogółu mieszkańców, a nie tylko grup lobbystycznych czy grup interesu własnego. Politycy lokalni w swojej codziennej praktyce wpierw powinni nauczyć się słuchać, a później pouczać. Jak twierdzi jeden z politologów: Czasy, kiedy to rozwiązywaniem każdego z problemów społecznych i gospodarczych zajmowała się jedna, wyspecjalizowana instytucja, a specjaliści z różnych dziedzin nieraz nie wiedzieli nawzajem o swoim istnieniu, należą bezpowrotnie do\n14 14 Krzysztof MATYJASZCZYK przeszłości. W epoce społeczeństwa informacyjnego, w której różnorodne tropy myślowe przeplatają się, zanikają i pojawiają w najmniej spodziewanych miejscach, jedynym sposobem na sprawne działanie społeczne jest podejście całościowe i wieloaspektowe. Aby jednak problemy ujmować całościowo, niezbędna jest współpraca między osobami i organizacjami o różnorodnych zakresach działań. Gdy mówimy o partnerstwie lokalnym, mamy na myśli współpracę trwałą, efektywną, ukierunkowaną na cele i transfer wiedzy współpracę, w której podmioty nawzajem się ubogacają, otwierając się na bogactwo doświadczeń innych i na odmienne sposoby myślenia. W ostatnich dwóch dziesięcioleciach wzrósł stopień wykształcenia ogólnego. Przyczyną jest zarówno wysoki stopień scholaryzacji na poziomie ogólnym, jak i powszechna dostępność społeczeństwa do mediów. Ten powszechnie znany argument nie trafia do wszystkich przedstawicieli lokalnych elit politycznych. Stosowanie metod i form oddziaływania politycznego, które określić można za naukami pedagogicznymi jako podające, nie może się sprawdzić w praktyce. Warto by dokonać ich weryfikacji i przejść na metody bardziej aktywne i wywołujące kreatywne postawy wśród ogółu mieszkańców w stosunku do rozwiązywania problemów miasta. Istnieje zawsze obawa, że owa kreatywność może być skierowana do realizacji swoich partykularnych celów. W takich przypadkach dostrzegam potrzebę włączania się lokalnych elit politycznych do dokonywania agregacji owych celów i tworzenia ogólnospołecznych programów. Rozwój jest pojęciem uzależnionym od przyjętych kryteriów wartości. Dlatego według różnych systemów wartości różne zmiany będą określane jako rozwój. Można powiedzieć, że rozwój to zmiana stanu obecnego na lepszy, przy czym owa lepszość wynika z tego, co dla nas jest dobre i ważne. Rozwój przedsiębiorczości, tak w rozumieniu gospodarczym, jak i społecznym, rozumianym jako ludzka aktywność, jest, jak mi się wydaje, niezbędnym warunkiem rozwoju. Rozwój zaś, z założenia przynoszący poprawę bytu lokalnej społeczności, powinien być nadrzędnym celem działania każdej władzy. Wspieranie aktywności obywateli powinno się odbywać na możliwie wielu płaszczyznach. Dlatego też byłem zwolennikiem podzielenia się władzą. Został zmieniony statut miasta i znalazł się nim zapis mówiący, że grupa obywateli może złożyć własny projekt uchwały do rozpatrzenia przez Radę Miasta. Możliwość obywatelskiej inicjatywy uchwałodawczej to krok naprzód. Krok w kierunku oddawania miasta jego mieszkańcom, partycypacji obywateli w rzeczywistym sprawowaniu władzy i wykorzystywanie wszystkich możliwych szans, jakie miastu daje potencjał jego mieszkańców. Jest to może najważniejszy z atutów, jakie ma nasze miasto, ale mamy też inne. Częstochowa ma doskonałe geograficzne położenie w środku Polski i Europy. Jesteśmy doskonale skomunikowani ze światem siecią dróg, linii kolejowych i lotnisk w Pyrzowicach, Krakowie i Łodzi. Posiadamy duże zasoby, ok. 500 ha terenów, pod inwestycję. Częstochowa jest miastem z przemysłowymi tradycjami i mobilnym, wykształconym społeczeństwem.\n15 Przedmowa 15 Miasto jest otoczone pięknymi przyrodniczo terenami. Wymienione tu atuty dają nam szansę na przyciągnięcie do Częstochowy nowych inwestorów oraz nowych mieszkańców. Tylko rozwój zapewni nam nowe miejsca pracy, których w Częstochowie tak brakuje. W tym celu trzeba zrobić wszystko, aby przyciągnąć do naszego miasta inwestorów, wszystko, co uruchomi w jeszcze większym stopniu energię samych częstochowian, którzy sami przy pomocy miasta stworzą dla siebie, a może i swoich najbliższych, nowe miejsca pracy. Moje wysiłki, wysiłki współpracujących ze mną ludzi, idą właśnie w tym kierunku. Ciągle poszukujemy inwestorów. Poszukujemy ich w Polsce, w Europie i na świecie. Z kilku miesięcy rządów dużo czasu i energii poświęciliśmy właśnie tym poszukiwaniom. Jak to mówimy między sobą: jeździmy i siejemy ziarno. Mamy pierwsze efekty. Naszym miastem zainteresowali się Chińczycy, rozpoczęliśmy robocze rozmowy z Turkami, polski inwestor rozpoczyna budowę hotelu, a przedstawiciele IKEA, którzy także pragną inwestować w Częstochowie, wspomogą miasto finansowo (18,5 miliona zł) w budowie infrastruktury drogowej. Mamy nadzieje, że to dobry początek. Nie można też zapomnieć o mądrym i systematycznym wspieraniu tych przedsiębiorców, którzy już wytwarzają dochód naszego miasta. Jest to zadanie złożone, trudne, ale całkowicie wykonalne. Mamy niezbędne tereny, wykwalifikowanych pracowników, doskonałe położenie i skomunikowanie. Tak naprawdę potrzeba zmiany urzędniczego patrzenia na te sprawy, odbiurokratyzowania procedur, rozsądnych decyzji inwestycyjnych, kompetentnych urzędników (a nie partyjnych beneficjentów). To właśnie usprawniamy i nad tym pracujemy. Że to nie tylko słowa i propaganda, świadczy choćby nagroda tytuł Laureata i Złote Godło Najwyższa Jakość Quality International 2011 w kategorii: usługi najwyższej jakości, która została przyznana Częstochowie. Kapituła, reprezentowana przez przedstawicieli Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, polskiego Forum ISO 9000 oraz przedstawicieli redakcji Forum Biznesu w Dzienniku Gazecie Prawnej, doceniła i nagrodziła starania naszego Urzędu związane wdrażaniem i promowaniem idei jakości w zakresie standardów obsługi mieszkańców. Inwestycje w gospodarkę miasta to podstawa jego dalszego istnienia jako dużego miasta. Rozwój gospodarczy powinien zaowocować utworzeniem tysięcy nowych miejsc pracy w nowoczesnym przemyśle i usługach oraz zatrzymaniem częstochowian w Częstochowie. Celem strategicznym jest bowiem powstrzymanie procesu wyludniania miasta. Przyszłością Częstochowy jest młode pokolenie. Młodzieży trzeba zapewnić trzy rzeczy: dobrą szkołę, pracę i mieszkania. Jeśli tutaj dobrze się wykształcą i znajdą dobrą pracę, będzie ich stać na wynajem lub zakup mieszkania i pozostaną w Częstochowie. Ceny mieszkań w naszym mieście to, na szczęście, zaledwie tylko połowa tego, co trzeba zapłacić w Warszawie, Krakowie czy Wrocławiu. Wielu młodych ludzi przyjedzie do Częstochowy także wtedy, kiedy nasze uczelnie dostaną większe, niż do tej pory, wsparcie. Ranga oferty edukacyjnej naszego miasta powinna zdecydowanie\n16 16 Krzysztof MATYJASZCZYK wzrosnąć, w czym może pomóc prężny i rozumiejący potrzeby nowoczesności samorząd. Jestem przekonany, że uda nam się utworzyć w naszym mieście uniwersytet, być może nawet o międzynarodowym charakterze. Chcę wyrazić radość, że zostałem zaproszony przez organizatorów na tę udaną konferencję poświęconą lokalnym elitom politycznym. Nie wątpię w naukowe owoce tego spotkania, bez wątpienia jednak ważna jest nie tylko naukowa strona tego rodzaju przedsięwzięć. Jako praktyk widzę wiele ważnych spostrzeżeń, które z pewnością będę mógł wykorzystać w swoich zawodowych działaniach. To bardzo cenne doświadczenia. Uważam, że tego rodzaju rozważania zasługują na szersze rozpropagowanie. Niewątpliwie dyskusja w gronie tak zacnych prelegentów, jakich mamy tutaj na konferencji, znawców tematu, teoretyków i praktyków, którzy tutaj się spotkali, jest bardzo ważna. Mam nadzieję, że publikacja, która z tego spotkania powstanie, będzie elementarzem dla wielu ludzi zajmujących się samorządem, czy pracujących w samorządzie. To, z czym już udało mi się zapoznać, i tematy referatów, z którymi zaznajomiłem się w programie, to kopalnia wiedzy, i to wiedzy wieloaspektowej dla samorządowców i lokalnych polityków. Uważam, że chociaż Złoty Potok to wspaniałe miejsce na organizowanie konferencji, powinniśmy dać szansę szerszego dostępu do tego rodzaju przemyśleń. Pozwolę sobie zatem zaprosić wszystkich państwa na kolejną edycję tej konferencji, a z tego, co słyszałem, tak właśnie ma być, do Częstochowy, do sali sesyjnej Urzędu Miasta. Myślę, że sala sesyjna i ratusz miasta Częstochowy to bardzo dobre miejsca na kontynuowanie rozważań na temat samorządności, samorządu i jego elit, kłopotów i osiągnięć lokalnych społeczności, w przyszłości. Dziękuję za zaproszenie na tę konferencję, za możliwość wystąpienia na niej. Jestem wdzięczny za możliwość podzielenia się z państwem swoimi spostrzeżeniami samorządowca praktyka i bardzo dumny, że tak ważne przedsięwzięcie zostało zorganizowane przez przedstawicieli częstochowskiej uczelni, Instytut Nauk Politycznych Akademii im. Jana Długosza. Proszę pamiętać o moim zaproszeniu. Dziękuję. Prezydent Miasta Częstochowy Krzysztof Matyjaszczyk\n17 CZĘŚĆ I IDEE USTROJU SAMORZĄDOWEGO W POLSCE I ICH REALIZACJA PRZEZ LOKALNYCH POLITYKÓW\n19 PRACE NAUKOWE Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie Seria: Res Politicae 2012, wydanie specjalne Ryszard SZWED Idea ustroju samorządnego w polskiej myśli politycznej i samorządowej W miarę rozwoju nowoczesnego samorządu terytorialnego, którego powstanie łączy się z wpływem idei rewolucji francuskiej XVIII wieku oraz rozwojem liberalizmu politycznego i konstytucjonalizmu prawniczego w XIX wieku, rozwijała się nauka o samorządzie. Powstawały nowe teorie i idee samorządowe, toczyły się dyskusje i spory, których kierunek wyznaczały głównie: teoria naturalistyczna nawiązująca do doktryny prawa naturalnego Johna Locke a, głosząca wtórny charakter organizacji państwowej do gminy; teoria państwowa głosząca, iż samorząd powstaje z woli państwa na zasadzie decentralizacji, wykonuje te same zadania co państwo i całkowicie państwu podlega; teoria czwartej władzy zakładająca wprowadzenie do klasycznego podziału władzy na uchwałodawczą, wykonawczą i sądowniczą czwartego równorzędnego członu władzy samorządowej. W rozważaniach i dyskusjach dominowała problematyka prawno-ustrojowa, choć nie brakowało zagadnień społecznych, socjologicznych, ekonomicznych czy filozoficznych. Powstające nowoczesne partie oraz tworzące się ugrupowania i obozy polityczne w swoich programach, kreśląc wizje ustroju politycznego, odnosiły się także do zagadnień samorządu terytorialnego. Zasadniczym celem niniejszego artykułu jest przybliżenie mało znanych i raczej nieobecnych w literaturze przedmiotu problemów związanych z ideą ustroju samorządnego wynikających z polskich koncepcji ustrojowo-politycznych powstałych w XIX i XX wieku. Pierwsze z nich zrodziły się w kręgu Wielkiej Emigracji po powstaniu listopadowym. Życiem emigrantów rządziła tęsknota za krajem. Wszyscy bez względu na różnice pochodzenia i położenie materialne pragnęli powrotu do ojczyzny. Prowadzili gorące dyskusje, poszukując najskuteczniejszych dróg wiodących do niepodległości Polski oraz zaprowadzenia ustroju w wolnej ojczyźnie. Kierunek dyskusji o przyszłej Polsce wyznaczały poglądy głoszone przez Joachima Lelewela, intelektualnego i duchowego przy-\n20 20 Ryszard SZWED wódcy Wielkiej Emigracji. Dowodził on, iż przyszłość narodu i państwa polskiego zależy od zwycięstwa demokracji, której fundamentem jest gminowładztwo. Ustrój oparty na wspólnocie gminnej powstał w sposób naturalny w czasach przedchrześcijańskich i funkcjonował na obszarze całej słowiańszczyzny, zapewniając wszystkim równość, wolność i sprawiedliwość. Dowodził także, iż gminowładztwo jest odwieczną i przyrodzoną formą ustrojową, która winna być naturalnym wzorem rozwoju tak dla narodu polskiego, jak i ludów całej Słowiańszczyzny. Jak pisze Stefan Kieniewicz, dla wykazania pozytywnych wartości i postępowych tradycji demokracji, w tym demokracji szlacheckiej, Joachim Lelewel przymknął oczy na negatywne cechy społeczeństwa polskiego oraz negatywne zjawiska mające miejsce w historii Polski. Całe zło przypisywał obcym żywiołom, które podkopywały ducha narodowego. Kościół rzymski usunął dawną liturgię słowiańską i wprzągł Polskę w służbę własnych interesów; miasta średniowieczne, osadzone na prawie teutońskim, wyobcowały się z polskiego społeczeństwa; królowie z obcych dynastii usiłowali narzucić samowładztwo wolnym obywatelom; magnateria, postrojona w obce tytuły książąt i grafów, zniweczyła gminowładztwo szlacheckie, wtrąciła kraj w anarchię i doprowadziła do zguby 1. Ustrój republikański oparty na dawnej historycznej gminie miałby zapobiec między innymi podobnym zgubnym praktykom. Poglądy J. Lelewela legły u podstaw koncepcji programowo-politycznych organizacji emigracyjnych zwanych lelewelowskimi 2. Za fundament ustroju przyszłej Polski uznawały gminowładztwo, często określane jako wszechwładztwo ludu lub ludowładztwo. Przez lud rozumiano wszystkich mieszkańców Ojczyzny bez względu na różnice wyznań religijnych, a zatem każdego Polaka i Litwina, mieszkańca ziem polskich bez względu na to, czy który z nich mówi po polsku, po litewsku, po rusku, po niemiecku, lub jakimś bądź językiem 3. Najszerzej idea wszechwładztwa ludu ludowładztwa przedstawiona została w dokumentach programowych Młodej Polski. Znajdujemy w nich tezy głoszone przez Lelewela, a upowszechniane przez wcześniej działające organizacje (Komitet Narodowy Polski, Zemsta Ludu). Program zaczynał się od stwierdzenia, iż jedynym wszechwładcą jest lud, jedynym rządcą ludu prawo, jedynym prawodawcą wola ludu. Przez lud należy rozumieć ogół ludzi składający naród. Na mocy prawa przyrodzonego wszyscy ludzie są wolni, wszyscy równi, wszyscy są sobie braćmi. Wszechwładztwo ludu jest nietykalne i nie ulega żadnemu przedawnieniu. Każda władza niepochodząca od ludu i przez lud nieupoważniona jest władzą przywłaszczoną. Żadna władza narzucona, żadna kasta czy S. Kieniewicz, Samotnik brukselski. Opowieść o Joachimie Lelewelu, Warszawa 1964, wyd. II, s. 58. Do organizacji lelewelowskich należały: Komitet Narodowy Polski ( ), Zemsta Ludu ( ), Młoda Polska ( ), Związek Dzieci Ludu Polskiego ( ), Zjednoczenie Emigracji Polskiej ( ). B. Sokołowska, Młoda Polska. Z dziejów ugrupowań demokratycznych Wielkiej Emigracji, Wrocław 1972, s


Nicole Kidman walczy o dziecko - Twoje emocje - babskie sprawy - miłość, seks, intymność dziennik.pl\nNicole Kidman walczy o dziecko\n29.11.2007, 19:45 | Aktualizacja: 07.06.2010, 17:59\nNicole Kidman i jej mąż marzą o potomku / Default / Anthony Harvey\nAustralijska aktorka nigdy nie miała lekko. Związek z despotycznym Tomem Cruise'em, harówka na planach filmowych i w konsekwencji problem z zajściem w ciążę zamieniły jej życie w traumę. Czy teraz, u boku Keitha Urbana, bez którego - jak twierdzi - nie może żyć, spełni się jej marzenie o słodkim maleństwie?\nObserwując długonogą blond piękność z porcelanową twarzą i pięknymi oczami u boku najlepiej zarabiającego aktorka świata, Toma Cruise'a, nie przyszło nam nawet przez myśl, że los może okazać się dla nich niełaskawy. Nieliczni wiedzieli, że życie z Tomem nie było romantyczną bajką... Poza tym para, mimo licznych starań, nie doczekała się upragnionego dziecka.\nAktorka nie opowiadała o problemach w związku. Mimo pogłębiającego się kryzysu, nigdy nie użalała się publicznie na swój los. A było na co...\nJak wyznała w wywiadzie do amerykańskiej edycji "Marie Claire", dwukrotnie w czasie trwania małżeństwa nie udało jej się donosić ciąży. Pierwsza miała miejsce zaraz po ślubie, druga.. tuż przed rozwodem. Nietrudno się domyślać, że te traumatyczne wydarzenia odbiły się mocno na psychice aktorki. Czy więc nowy związek, nowy mąż i nowe nadzieje odmienią złą passę Nicole? Oboje z Keithem Urbanem marzą o dziecku i wierzą, że wszystko w rękach Boga...\nDziennik powrotu do codziennego życia przeczytaj »\nCiężarna sesja Aguilery\nParis Hilton w upragnionej ciąży?


publikacja – BIBLIOCAMP\nPosted on 9 maja 2014 9 maja 2014\nZanim rozpocznie się Bibliocamp 2014 postanowiliśmy podzielić się z czytelnikami przewodnikiem po tegorocznej edycji.\nNa kolejnych stronach magazynu przeczytasz komentarze i wywiady z osobami zaangażowanymi w projekt Bibliocamp.\nCZYTAJ ONLINE | POBIERZ PDF\nPosted on 19 marca 2014 11 kwietnia 2015\nBiblioteka jako bezpieczny azyl\nBiblioteka to nie tylko miejsce spotkania z książkami. Już nie. Zmieniające się czasy sprawiają, że staje się także miejscem do dyskusji o sprawach lokalnych – obszarem aktywności obywatelskiej. Co jak co, ale biblioteki łączą wszystkich: dzieci, seniorów, osoby pracujące i bezrobotne, etc. – przekrój przez całe społeczeństwo. Dlatego jest to idealne miejsce do rozmowy o zmianach, planach, problemach i potrzebach mieszkańców. Zaangażowanie się w projekt Bibliocamp pozwoliło mi jeszcze wyraźniej dostrzec redefinicję bibliotek, otwarcie się ich nie tylko na nowe technologie, ale także na (szeroko pojętą) społeczną działalność. To już nie tylko spotkania autorskie z pisarzami, ale także aktywizowanie otoczenia do działania na rzecz innych i nas samych.\n„W ramach projektu 22 biblioteki z terenu całej Polski organizowały spotkania, debaty i konsultacje z mieszkańcami. W zależności od potrzeb dyskutowano w bibliotekach m.in. o sprawach zagospodarowania przestrzeni, ofercie biblioteki i innych instytucji gminnych, potrzebach młodzieży, seniorów, matek z dziećmi, a także o problemach osób bezrobotnych i wielu innych ważnych dla gminy zagadnieniach. Biblioteki pełniły rolę bezpiecznych i neutralnych miejsc spotkań władz lokalnych z mieszkańcami – ułatwiały dostęp do niezbędnych informacji, wspierały prowadzenie racjonalnych, rzeczowych dyskusji i podejmowanie świadomych decyzji.”\nTutaj można zapoznać się z publikacją przygotowaną przez Fundację Civis Polonus.\nWięcej o projekcie na: http://www.civispolonus.org.pl/o-projekcie/296\nPosted on 22 listopada 2013 11 kwietnia 2015\nKultura bez pośredników – Sławomir Czarnecki\nMożesz wydać książkę sam, bez pukania do drzwi wydawnictwa. Możesz założyć blog i zdobyć więcej czytelników niż polskie czasopisma literackie razem wzięte kiedykolwiek pozyskają. Możesz coraz więcej. Wydawcy, Krytycy i Tradycyjne Media zdają się tracić na znaczeniu. Czyżby ziścił się sen o kulturze bez pośredników, w której nic nie stoi na drodze od twórcy do odbiorcy?\nNie całkiem. Starych pośredników zastępują nowi, nie tak niewinni i przezroczystości jak byśmy chcieli. Pośrednicy, czyli z jednej strony ci, dzięki którym kultura do nas trafia – dystrybutorzy, z drugiej nasze źródła wiedzy o tym, co jest godne uwagi, a co należy omijać z daleka. Mamy zatem platformy internetowe, które rządzą się prawem wielkiej liczby, gdzie to, co zobaczyliśmy o 12.00, o 12.50 jest już bardzo stare, serwisy społecznościowe i e-sklepy, gdzie możemy zobaczyć, co polecają nam nasi znajomi i ludzie o podobnych gustach, i właściwie już tylko to możemy zobaczyć, bo całą pracę wykonuje za nas algorytm.\nNie chciałbym serwować tu kolejnej dyskusji w konwencji „Internet: szansa czy zagrożenie?”. Za bardzo przypominają one bowiem debaty o młodzieży. Wiadomo przecież, że dzisiejsza młodzież to nie to, co kiedyś (i teksty piosenek też są gorsze). Wiadomo też, że już starożytni na młodzież swoich czasów narzekali.\nUnikając tych pułapek zgodzimy się zapewne co do tego, że na naszych oczach zachodzą gwałtowne zmiany i nie wiemy, gdzie nas one zaprowadzą. Jednego dnia słucham debaty, na której nieprzejednani krytycy nowych mediów mówią o grafomańskich blogerach-amatorach, którzy odbierają chleb dziennikarzom. Drugiego czytam blog, którego autor oświadcza ekstatycznie, że wszyscy jesteśmy artystami.\nZmieniają się technologie i modele biznesowe. Jak uchwycić przemiany, którym podlegamy ? Warto na nie spojrzeć przywołując kategorie zaufania i autorytetu. Dzięki nim łatwiej będzie zrozumieć jak to możliwe, że polegamy na opinii osób, które niekoniecznie zdobyły wykształcenie w danej dziedzinie i nie są zatrudnione przez żadną instytucję, która potwierdzałaby ich kompetencje. Nie dziennikarz, nie krytyk, a jednak czytamy jego recenzje książek, filmów. Tak po prostu. Jesteśmy nawet zdolni do powierzenia pieniędzy komuś, kto ogłosił w internecie, że ma pomysł na dobrą książkę i zbiera na to fundusze.\nAutorytet może być sankcjonowany. To autorytet szefa, którego słuchamy, bo jest szefem. Wykształconego krytyka, który pracuje w redakcji opiniotwórczego tygodnika z długimi tradycjami. Przeszedł weryfikację, zajmuje wysokie stanowisko – to przede wszystkim sprawia, że liczymy się z jego zdaniem.\nJest też autorytet niesankcjonowany, autorytet znawcy. Może istnieć bez potwierdzenia swoich kompetencji przez instytucje. Uznajemy, że ma wiedzę i doświadczenie, więc go słuchamy.\nJeden typ autorytetu nie zastępuje drugiego, ale zmieniają się proporcje. Wcześniej przeważały autorytety sankcjonowane, dzisiaj te oparte głównie na znawstwie. Za dziennikarzem stały jego kompetencje i redakcja – instytucja. Za blogerem przemawiają tylko jego kompetencje. Blogera, dziennikarza obywatelskiego, nie pytamy o certyfikaty. Zmienia się to, na jakiej podstawie pokładamy w kimś zaufanie. Kiedyś można było zdać się na Wydawców, Krytyków i Tradycyjne Media. Teraz ciężar weryfikacji leży głównie po naszej stronie, co nie jest komfortowe i wymaga wysiłku. Tym łatwiej ulec pokusie bezrefleksyjnego polegania na nowych pośrednikach, chociaż coraz więcej przemawia za tym, żeby traktować ich z podejrzliwością.\nW świecie kultury bez pośredników raczej nie obudzimy się ani jutro, ani pojutrze. Za to korzystać z większej samodzielności w wybieraniu sobie tych, którym chcemy zaufać, możemy już dziś. O ile oczywiście poświęcimy na to swój czas i uwagę. Inaczej pozostanie nam sięgnąć po leżącą na półce na wyciągnięcie ręki gazetę lub pierwszy wynik w wyszukiwarce.\n*W tekście nawiązuję do analizy pojęcia „autorytet” przeprowadzonej przez Józefa M. Bocheńskiego\nSławomir Czarnecki – manager kultury, filozof, autor bloga widownia. Koordynator programów Obserwatorium Kultury i MediaLab w Instytucie Kultury Miejskiej. Na blogu pisze o polityce kulturalnej, relacjach kultury wysokiej i popularnej oraz nowych mediach w kulturze. www.widowniablog.pl\nTen i więcej artykułów znajdziecie w publikacji „BiblioCamp, blogi, książki, ludzie”. Wydanie udostępnione jest na licencji CC-BY-SA 3.0 Polska (creative commons – uznanie autorstwa – na tych samych warunkach), za wyjątkiem zamieszczonych w niej fotografii. Teksty można kopiować i rozpowszechniać na blogach i portalach internetowych pod warunkiem podania informacji o autorze i wydawcy.\nfot. Jarek Orłowski\nPosted on 4 listopada 2013 11 kwietnia 2015\nSprawdzone sposoby – Tomasz Nadolny\nMożna śmiało wymienić kilka zasad, które sprawią, że pewne blogi czytane są chętniej od innych.\nPierwsza to regularność pisania, a co za tym idzie wyrabianie nawyku stałego zaglądania na bloga przez czytelników.\nDrugą to sposób budowania treści, który musi być łatwa do czytania, podzielona na krótkie bloki, najlepiej ubarwiane materiałem graficznym.\nTrzecią zasadą jest dostępność treści przez urządzenia mobilne. Bywają już blogi, których czytelnicy odwiedzający je przez tablet, smartphon stanowią większość. Uniemożliwienie takiego czytania przez niedostosowanie bloga może mocno ograniczyć czytelnictwo.\nCzwarta zasada to szacunek dla czytelników i interakcja z nimi. Są blogi, które słyną z kontrowersyjności, inne z solidności, gruntownej znajomości tematu. Nie oceniając, która strategia przynosi korzyści, na dłuższą metę sugerowałbym położenie akcentu na wyróżnienie jakiejś ważnej cechy blogera. Konsekwentne budowanie swojej marki w oparciu o wyróżnik jest bowiem istotne. Możemy się wyróżniać bezkompromisową walką o dostęp do informacji publicznej oraz traktowanie serio praw obywatelskich przez instytucje publiczne, co na przykład od lat wyróżnia blogera o pseudonimie Vagla. Może to być podążanie za najnowszymi trendami mody. Ważne, aby czymś się wyróżniać od setek tysięcy innych blogów i konsekwentnie podążać w tym kierunku. Prędzej lub później czytelnicy to docenią.\nPiątą zasadą jest mobilizacja. Wielką popularność przynosi zaangażowanie, w tej czy innej ważnej sprawie społecznej, a blogi stały się fantastycznym narzędziem do popularyzacji takich idei. Przemiany w mieście, dzielnicy, zmiana losu zwierząt, popularyzacja świadomości ekologicznej, czy walka o to, aby 6-latki nie poszły do szkoły – większość tych tematów zaczęła przebijać się do szerszej świadomości społecznej właśnie poprzez blogi.\nSzósta zasad brzmi. Nie kłam. Nie kradnij. Nie kopiuj. Wszystkie te praktyki można łatwo zdemaskować i wykryć, jeśli więc ktoś myśli poważnie o swojej blogowej twórczości, nie powinien jej opierać na kradzionych pomysłach, zdjęciach, na łamaniu zasad prawa autorskiego, czy podstawowych reguł życia społecznego, takich jak wzajemność.\nOsobnym zagadnieniem mogłaby być ocena jakości treści osadzonych blogosferze. Moim zdaniem w dłuższej perspektywie sprawdza się dobra treść, która jest aktualna i podsuwana przez Google, nawet kilka lat po jej stworzeniu.\nTomasz Nadolny – doradca, a jednocześnie miłośnik nowych mediów, marketingu internetowego oraz ePR. Zawodowo związany był z Agencją Projekt PR. Obecnie pracownik Urzędu Miejskiego w Gdańsku, zaś pozazawodowo związany z Fundacją Projekt : Kultura. Doświadczony trener, popularyzator wiedzy na temat promocji w internecie, prowadził liczne szkolenia w zakresie skutecznych strategii e-marketingowych. www.projektkultura.org\nfot. Arlena Witt\nPosted on 26 października 2013 11 kwietnia 2015\nPięć filarów dobrego bloga – Ana Matusevic\nKażdego dnia o moją uwagę walczą tysiące blogów. Potrzebowalibyśmy kilku żyć, żeby je wszystkie przejrzeć, a co dopiero regularnie czytać! Zresztą, czy warto tracić czas na blogi, które nie chcą być czytane? Na dobry blog składa się pięć filarów: jego autor, słowo pisane, pomysł na blogowanie, społeczność bloga i kwestie techniczne.\nAnonimowość jest zgubna\nNiektórzy blogerzy uważają, że anonimowość w internecie jest cnotą. A nie jest! Nie chcę wiedzieć, co myślą przypadkowi przechodnie. Nie przejmuję się uwagami nieznanych mi ludzi. Zależy mi na opinii tych osób, które udało się poznać bliżej. Poza tym lubię wiedzieć komu zawdzięczam literackie odkrycia.\nPrecz z obiektywnością !\nLubię czytać blogi, bo są subiektywne, często niepoprawne politycznie, prezentują świeże spojrzenie i inspirują. Blogi o książkach nie są wyjątkiem – chcę wiedzieć, co bloger myśli naprawdę.\nPoprawność gramatyczna i językowa\nRzecz oczywista, jednak nie przez wszystkich przestrzegana. Nawet notki pisane w afekcie warto przeczytać raz i drugi, odpowiednio zredagować i dopiero wtedy opublikować. Z szacunku do swoich czytelników, bloger nie powinien ich męczyć niezrozumiałą składnią oraz farmą błędów gramatycznych.\nBloger może pisać lekko i dowcipnie, może używać trudnych słów albo zdradzać zacięcie naukowe. Ważne, żeby robił to w sobie charakterystycznym stylu, dla którego będę regularnie wracać po więcej.\nTo jak przebieranie ziaren grochu – tyle blogów, a każdy… taki sam. Z przyjemnością wracam do tych blogerów, którzy mają pomysł na siebie. Niektórzy stawiają na różnorodność tematów (recenzje, relacje z wydarzeń, wywiady), inni na wąski zakres tematyczny lub oryginalny motyw przewodni strony. Pomysłów może być całe mnóstwo.\nRegularna dostawa nowych treści\nTo jest to, co lubimy najbardziej. Mniej istotne jest, czy nowe notki pojawiają się codziennie, czy w każdy wtorek – wiem, kiedy mam wejść na bloga w poszukiwaniu nowych doznań intelektualnych.\nNie każdy musi brylować na salonach mediów społecznościowych. I choć blog skupia wokół siebie społeczność stałych czytelników, ci mniej zdyscyplinowani powinni mieć możliwość śledzenia nowych postów: poprzez subskrypcję mailową, czytnik RSS, facebook, twitter… Pomysłów jest wiele. A istnienie chociaż jednego ze wspomnianych narzędzi jest oznaką dbałości o czytelnika.\nChcę zostawić komcia !\nIstota blogu zakłada możliwość dyskusji. Jeżeli autor tego nie przewidział, najprawdopodobniej nie chce wiedzieć, co mam do powiedzenia.\nJasne litery na ciemnym tle. Migające i śpiewające dodatki oraz deszcz złotego brokatu. Oczy odmawiają posłuszeństwa już po krótkiej chwili, a elementarne poczucie smaku coraz dobitniej domaga się antidotum. W trosce o zdrowie czytelników autor blogu powinien zadbać o przejrzysty layout strony, intuicyjną nawigację oraz przyjazną dla oka czcionkę.\nMobilna wersja strony to nie fanaberia, lecz standard. Ulubiony bloger dodał nową notkę? Przeczytałam ją w drodze do pracy lub pięć minut przed snem – na małym ekranie blog powinien szybko się ładować i pozostawać czytelny. Na koniec: diabeł tkwi w szczegółach! Również tych, które trudno ubrać w słowa.\nAna Matusevic – tłumaczka z zawodu, blogerka z zamiłowania. Miłośniczka literatury faktu i oddolnych oraz nieszablonowych inicjatyw kulturalnych. Uważa, że nadszedł najwyższy czas, aby wykorzystać potencjał blogosfery. Współautorka blogu Misja: K.S.I.Ą.Ż.K.A., wyróżnionego na Blog forum Gdańsk 2012.\nTen i więcej artykułów znajdziecie wpublikacji „BiblioCamp, blogi, książki, ludzie”. Wydanie udostępnione jest na licencji CC-BY-SA 3.0 Polska (creative commons – uznanie autorstwa – na tych samych warunkach), za wyjątkiem zamieszczonych w niej fotografii. Teksty można kopiować i rozpowszechniać na blogach i portalach internetowych pod warunkiem podania informacji o autorze i wydawcy.\nPosted on 16 października 2013 11 kwietnia 2015\nInternetowy optymizm i pesymizm – Piotr Siuda\nNa gdańskim Bibliocampie opowiedziałem o dwóch grupach internetowych badaczy. Do pierwszej należą interentowi optymiści czerpiący inspirację z pomysłów prekursora pozytywnego patrzenia na internet – Nicholasa Negroponte. Naukowiec ten już w połowie lat 90. XX wieku w książce „Being Digital” zauważył, że sieć zapewnia „zdolność definiowania samego siebie”, czyli własnoręcznego konstruowania medialnej diety. Internet jawił się w oczach Negroponte jako przestrzeń bez kulturowych pośredników narzucających, co i jak ma być konsumowane.\nPodobnie uważa wielu znanych cyberoptymistów. Część z nich (Yochai Benkler, Clay Shirky) twierdzi, że kształtowanie sieci przebiegające w sposób oddolny i bez pośredników jest dobre dla rozwoju demokracji. Zastępy politycznych blogerów i amatorskich dziennikarzy zapewniają polityczną transparentność na niespotykaną nigdy wcześniej skalę. Inni (Georg Ritzer, Don Tapscott, Anthony D. Williams) podkreślają, że rozwija się kultura prokonsumencka, której użytkownicy stają się zarówno producentami, jak i konsumentami różnych treści (na przykład serwisów internetowych typu Facebook). Oceniane jest to w kategoriach „wyzwolenia” z pęt przemysłu kulturowego i powstania emancypującej kultury bez pośredników.\nZupełnie inaczej twierdzą tak zwani Internetowi pesymiści, zauważający, że sieć wcale nie jest technologią prowadzącą wprost do powszechnego szczęścia. Wyróżniłem dwa typy osób tak uważających: sieciowych sceptyków oraz miłośników internetu, którzy stracili wiarę.\nPierwszych nikt już nie traktuje poważnie. Neil Postman, Andrew Keen czy Nicholas Carr głoszą na tyle radykalne poglądy – i na tyle nietrafne – że patrzy się na nie z przymrużeniem oka. Jeśli ktoś twierdzi, że internet jest z gruntu zły i że cokolwiek i w jakikolwiek sposób byśmy w sieci nie robili, zawsze wpędzimy naszą kulturę i ekonomię w permanentny kryzys, to nie może liczyć na nic innego jak prześmiewcze komentarze. Ciekawsze są twierdzenia reprezentantów drugiej grupy. Są to badacze, którzy swoje książki czy artykuły przeważnie rozpoczynają słowami typu (dla wygody podaję w formie męskiej): „Kiedyś byłem zwolennikiem internetu, pracowałem nad jakimś startupem lub w jednej z firm z Krzemowej Doliny, mam w tym miejscu mnóstwo znajomych, lecz w pewnym momencie nadeszło zwątpienie, coś we mnie przeskoczyło i zrozumiałem, że błądzę. Internet wcale nie jest tak cudownym medium, za jakie się go uważa”. Ci, którzy przeżywają kryzys wiary, tęsknią do starych dobrych czasów, ale traktują je inaczej niż sieciowi sceptycy.\nPostman, Keen czy Carr uważają je za czasy przedinternetowe, natomiast ci, którzy są miłośnikami, ale już nie wierzą, zazwyczaj twierdzą, że internet kiedyś był w porządku. Kiedyś, czyli wówczas, gdy pewne podmioty, nazwijmy je nowymi pośrednikami kultury, nie zaczęły zdobywać zatrważającej wręcz władzy nad życiem setek milionów ludzi. Utrata wiary wyraźnie podszyta jest obawą przed owymi pośrednikami, na przykład przed takimi gigantami jak Google czy Facebook. Firmy te obiecują rozwiązać wszystkie bolączki społeczne (Evgeny Morozov), a tak naprawdę powodują setki nowych, w tym przede wszystkim naruszają naszą prywatność (Lori Andrews, Joseph Turow) czy zamykają nas w tak zwanej bańce filtrującej (filter bubble – termin Eli Parisera). W tym ostatnim przypadku chodzi o personalizację, czyli dostosowanie internetowych treści do konkretnych użytkowników. To, że na Facebooku wyświetlają się wpisy tych samych osób oraz fakt, że ciągle czytamy artykuły na ten sam temat, ma być niekorzystne dla naszego rozwoju intelektualnego i partycypacji demokratycznej (najczęściej czytamy rzeczy rozrywkowe, bowiem najłatwiej wchodzą one do bańki, a nie skupiamy się na problemach społecznych). Ze względu na rozliczne problemy internet trzeba zmieniać, to znaczy zmniejszać potęgę nowych pośredników, najlepiej przez rządowe regulacje, co podkreślają niemal wszyscy miłośnicy, którzy stracili wiarę.\nPojawienie się owej kategorii pesymistów to sprawa nowa. Ten trend intelektualny zdobywa wpływy głównie w Stanach Zjednoczonych, choć można podejrzewać, że zadomowi się także w Polsce. Z pewnością jednak żadna grupa nie zniknie, tym bardziej że wiele osób obiera ścieżkę prowadzącą gdzieś pośrodku. Szukanie arystotelesowskiego złotego środka to najlepszy sposób, żeby z poglądów obydwu typów wydobyć coś inspirującego i tak kształtować sieć, aby odpowiadała naszym potrzebom. Należy się zwrócić w stronę zarówno optymistów, jak i pesymistów, jeśli chcemy, aby internet pozostał przestrzenią otwartą, ale jednocześnie nie przytłoczył nas swoją komercyjnością oraz naruszeniem prywatności.\nPiotr Siuda – doktor socjologii, autor bloga Popblog. Wśród jego naukowych zainteresowań znajdują się między innymi socjologia kultury popularnej, społeczne aspekty internetu oraz społeczności fanowskie. Autor książki “Kultury prosumpcji. O niemożności powstania globalnych i ponadpaństwowych społeczności fanów.” (2012). Na blogu pisze o popkulturze, prosumpcji, internecie i książkach.\nPosted on 10 października 2013 11 kwietnia 2015\n5 zasad dobrej współpracy blogerów z wydawnictwami – Dagny Kurdwanowska\nJeśli jesteś wydawcą:\nNie mów „nie” tylko dlatego, że masz do czynienia z blogerem – dziś często to właśnie osoby prowadzące blogi mają więcej do zaoferowania niż tradycyjne media.\nŚledź blogosferę – jest bardzo dynamiczna i wiele się w niej zmienia w krótkim czasie. Bądź na czasie i rób bazę blogów, które są dla ciebie interesujące. Łatwiej będzie ci wyłuskać te najlepsze i najciekawsze.\nDokładnie precyzuj oczekiwania – blogerzy lubią konkretne wymagania i terminy.\nPomyśl nie tylko o tym, co bloger może zrobić dla ciebie, ale też o tym, co ty możesz zrobić dla blogera. Dobra współpraca z blogosferą to szansa na zupełnie nowe pomysły promocyjne.\nNigdy nie zapomnij o tym, że blogerzy naprawdę czytają książki. To rzadkie w tym kraju, więc doceń ich pasję i zaangażowanie.\nJeśli jesteś blogerem:\nBądź przygotowany do rozmowy – proponując współpracę przedstaw konkretne i aktualne dane, np. o liczbie użytkowników swojej strony.\nZwracając się do wydawnictwa, napisz wyraźnie, jaki rodzaj współpracy Cię interesuje – napisanie recenzji, zrobienie wywiadu, objęcie patronatu itd.\nTo Ty musisz wiedzieć, czego chcesz i czego oczekujesz. Podeślij linki do swoich recenzji innych tytułów wydanych przez wydawnictwo, z którym chcesz współpracować. To zawsze mile widziane.\nPytaj o konkretne tytuły i konkretnych autorów. Napisanie, że chciałoby się zrecenzować jakąkolwiek książkę nigdy nie wygląda przekonująco.\nBądź otwarty na propozycje z drugiej strony – być może nie od razu dostaniesz to, na czym ci najbardziej zależy, ale twój profesjonalizm i elastyczność mogą zaowocować w przyszłości.\nDagny Kurdwanowska – nałogowa pożeraczka książek, czekolady i innych słodkości. Uzależniona także od czarnej kawy i pisania. Nie zamierza z tym walczyć. Przez dekadę pracowała jako dziennikarka w rozmaitych działach kulturalnych, m.in. w Twoim Stylu i dzienniku Polska/The Times. Autorka książki „Biblioteka samobójców”. Dziś blogerka, recenzentka i jeden z mózgów serwisu poświęconego książkom Czytam w Wannie.\nPosted on 4 października 2013 11 kwietnia 2015\n„Technologia na rzecz wydawnictw – przykłady rozwiązań” Marcin Niewęgłowski\nFacebook, blogi, platformy crowdsourcingowe i crowdfundingowe, rozwiązania mobilne – to wytwory technologii, które odciskają swoje piętno w obecnym podejściu do prowadzenia biznesu.\nTechnologia jest wielkim wyzwaniem, a zarazem dostarcza nowych możliwości, nowych kanałów, dróg dotarcia do potencjalnej grupy odbiorców. Dotyczy to także firm – wydawnictw: książkowych i muzycznych. Poprzez ciągłą adaptację, muszą one orientować się w niezwykle dynamicznej i coraz bardziej skomplikowanej rzeczywistości biznesowej. W tym także być świadome zmian zachodzących w zachowaniach odbiorców.\nPoniższe przykłady zastosowania technologii w biznesie mają na celu zainspirowanie wydawców do niekonwencjonalnych działań z zakresu marketingu i public relations.\nPENGUIN BOOK INDIA – PENGUINSTAGRAM\nMobilne platformy stają się coraz bardziej popularne. Jedną z nich jest Instagram – aplikacja, za pomocą której użytkownicy mogą tworzyć (przy użyciu odpowiednich filtrów) „artystyczne” zdjęcia. Obecnie z Instagrama korzysta 150 milionów ludzi na świecie. Oddział Penguin Books w Indiach postanowił dotrzeć ze swoimi produktami do fanów literatury korzystających z tego rozwiązania. Strategię komunikacyjną dostosowano do realiów tej aplikacji. Na profilu Penguin Books India pojawiały się inspirujące zdjęcia, a ich podpisem – wyjaśnieniem były fragmenty jednej z książek dostępnych w tym wydawnictwie. Efektem tej kampanii było zwiększenie zasięgu dotarcia do potencjalnych odbiorców Penguin Books India. Wzrosła liczba osób śledzących ich profil na Instagramie. Akcja cieszyła się ponadprzeciętnym zaangażowaniem ze strony odbiorców.\nPAN MACMILLAN – BLIPPAR\nJeden z czołowych wydawców książek w Wielkiej Brytanii – Pan Macmillan – zaimportował nieco technologii przy wypuszczaniu na rynek dwóch książek: „Dead Man’s Time” Petera Jamesa oraz „Reviver” Seth Patricka. W tworzeniu okładek do tych powieści zastosował rozszerzoną rzeczywistość (augmented reality). Użytkownicy korzystający z aplikacji Blippar mają możliwość, po wcześniejszym zeskanowaniu książki, dostępu do dodatkowych, ekskluzywnych treści związanych z tymi tytułami: wideo rozmowy z autorem książki, jej zapowiedzi w formie filmu oraz informacji związanych z miejscem akcji – miastem Brighton. Dzięki połączeniu świata rzeczywistego i cyfrowego powieści wydawnictwa Pan Macmillan nabrały na atrakcyjności.\nDEUTSCHE TELEKOM –THALIA, WELTBILD, HUGENDUBEL, CLUB BERTELSMANN\nW Polsce operatorzy komórkowi starają się budować wartość dodaną – przewagę konkurencyjną za pomocą oferowania darmowego dostępu do platform streamingujących muzykę (Spotify, Deezer). Następnym obszarem ich zainteresowania będzie prawdopodobnie sfera e-booków. Świadczy o tym aktywność Deutsche Telekom na tym obszarze. Ten największy operator telekomunikacyjny w Niemczech, do którego należy sieć T-Mobile, wiosną tego roku połączył siły z czołowymi niemieckimi wydawnictwami. Celem tego partnerstwa było stworzenie Tolino Shine – czytnika e-książek, który zawiera 300 tysięcy pozycji. Jego cena kształtuje się na poziomie 99 euro.\nAMAZON – AWEKEN BY AMAZON\nNajwiększy na świecie sprzedawca książek w sieci – Amazon – postanowił wesprzeć czytelnictwo w krajach rozwijających się. Przy zakupie książki za pomocą tej platformy adresat w momencie odbioru przesyłki był informowany o możliwości przekazania niepotrzebnych książek ludziom z Trzeciego Świata. Pozycje należało odesłać do Amazona. W zamian za to sprzedawca oferował darczyńcom darmowe wersje elektronicznych książek przekazanych na rzecz wspierania czytelnictwa w Indiach.\nMUSA OKWONGA – HEAVYWEIGHT\nObecnie w działaniach marketingowych i promocyjnych coraz częściej mówi się o budowaniu narracji, opowieści. A nikt tak dobrze nie przedstawia historii, jak poeci. Jeden z nich – Musa Okwonga postanowił wykorzystać swoje umiejętności do promocji swojego rodzinnego miasta – Londynu. Nagrał on wideo, w którym przechadza się po stolicy Wielkiej Brytanii, opowiadając jego historię w charakterystycznym dla siebie stylu. Materiał filmowy jest interaktywny – można go obracać, z uwagi na wykorzystaną technologię wykonania, o 360 stopni. Czasem więc lepiej zainwestować we współpracę z lokalnym przedstawicielem świata literatury aniżeli wydawać pieniądze na działania outdoorowe, które nie przyniosą takich efektów, jak ten osiągnięty przez Okwongę.\nRANDOM HOUSE – BOOKSCOUT\nFacebook wraz ze swoją społecznością jest miejscem, gdzie ludzie dzielą się nie tylko swoimi opiniami, ale także słuchaną muzyką lub ostatnio (prze)czytanymi książkami. Niezwykle pomocne w tym względzie są aplikacje. Szacuje się, iż w przeciągu miesiąca z aplikacji związanych z książkami korzysta 40 milionów użytkowników tego portalu społecznościowego. Wydawca Random House postanowił dotrzeć do facebookowych odbiorców literatury w taki właśnie sposób. Stworzył on aplikację BookScout, za pomocą której chce on polecać swoje książki adekwatne do upodobań użytkowników. Innymi słowy, ten amerykański wydawca szuka sposobów na zwiększenie swojej sprzedaży poprzez spersonalizowane, społecznościowe działania.\nCODE RED – BOOKRAGE\nW tym roku firma Code Red zorganizowała pierwszą w Polsce akcję „Humble Ebook Bundle”. Polegała ona na sprzedaży elektronicznych książek o danej tematyce (fantastyka, horror, sensacja) za dobrowolne wpłaty odbiorców. Pierwsza odsłona „BookRage” zakończyła się wielkim sukcesem. Sprzedano 1,6 tysięcy zestawów książek za średnio 23 zł. W sumie zebrano 37 tysięcy złotych, z czego do autorów fantastyki bezpośrednio poszło 25 tysięcy złotych. Druga odsłona „BookRage” została zorganizowana późną wiosną i dotyczyła powieści detektywistycznych oraz kryminalnych. W akcję włączyło się ponad 1,5 tysiąca fanów literatury, którzy średnio za zestaw książek zapłacili ponad 22 złotych. Podczas drugiej edycji „BookRage” udało się zebrać kwotę 34,5 tysięcy złotych.\nMarcin Niewęgłowski – przedsiębiorca, konsultant, autor bloga Creative Industries. Interesuje się twórczymi rozwiązaniami na styku kultury i biznesu, nowymi mediami i przemysłami kreatywnymi. Finalista konkursu British Council „Young Creative Entrepreneur 2012″. Na blogu pisze o sektorze kreatywnym, public relations w kulturze, muzycznym know-how oraz synergii kultury i biznesu.\nPosted on 26 września 2013 11 kwietnia 2015\nDawcy i biorcy. Pożytki z crowdfundingu – Jarek Kowal\nDługo crowdfunding wydawał się zjawiskiem ściśle związanym z branżą muzyczną. Sam miałem przyjemność wesprzeć wydanie albumu Amandy Palmer z kawałkami Radiohead zaaranżowanymi na ukulele, a o potencjale i korzyściach finansowania projektów realizowanych tą drogą rozmawiałem w 2011 roku z muzykami zespołu Rosetta, którym zorganizowałem w Polsce kilka koncertów. Sytuacja, gdy twórca nie musi ryzykować własnym wkładem finansowym, lecz sprzedaje produkt de facto jeszcze nieistniejący, wydaje mi się doskonałym rozwiązaniem, jeżeli priorytetem jest dzielenie się swoim wytworem bez ryzyka, a nie nastawienie na zarobek.\nPod koniec minionego roku trójmiejski zespół Drewnoformals właśnie poprzez crowdfunding postanowił zebrać środki do wydania swojego debiutanckiego krążka. Zaskoczyło mnie, że istniał i prężnie działał polski odpowiednik Kickstartera, ale jeszcze bardziej zdziwił mnie zakres zgłaszanych projektów – od budowy samochodu przez badania naukowe po wszelkiego typu wydarzenia.\nDopiero wtedy poszperałem w sieci i natrafiłem na mnóstwo niesamowitych przedsięwzięć. Niestety, te bardziej szalone (jak np.. budowa pomnika Hulka przed jedną z amerykańskich bibliotek czy zbiórka budżetu na nowe odcinki serialu „Twin Peaks”) rzadko osiągały choćby połowę ustalonego wkładu, ale jestem pewien, że tendencja będzie się zmieniać i ludzie zaczną postrzegać wkład rzędu 5 złotych jako realne wsparcie pozornie niemożliwego do urzeczywistnienia pomysłu.\nOdkrycie serwisu PolakPotrafi.pl zbiegło się w czasie z dylematem związanym z publikacją książki. Nie jest tajemnicą, że wydawnictwa rzadko pokrywają pełne koszta wydania debiutu, a jako początkujący autor, parający się beletrystyką, nie miałbym najmniejszych szans na zewnętrzne dofinansowanie.\nKilka zaprzyjaźnionych osób, którym pokazywałem tekst, namawiało mnie do wstrzymania się i dalszego rozsyłania wydruków. Zaoszczędzenie kilku tysięcy złotych to perspektywa warta poświęcenia, ale po kilku dniach zauważyłem, że myśl o zalegającym na dysku pliku zmienia się w obsesję. Miałem już gotowy tekst i zainteresowane jego upublicznieniem wydawnictwo, tak przyziemna przeszkoda jak pieniądze nie mogła mnie powstrzymać.\nZdecydowałem się nie czekać kilka miesięcy, może nawet lat, aż ktoś da mi szansę i upatrzy we mnie komercyjny potencjał. Wziąłem sprawy w swoje ręce. Przy promowaniu akcji (roboczo nazwanej „daj piątala na Kowala”) poprosiłem o pomoc wiele zaprzyjaźnionych osób – na swoich profilach na Facebooku informację zamieścili m.in. mój brat Mariusz „ Kobaru” Kowal (fotograf i charakteryzator), zespół Drekoty i cała masa znajomych. Pomógł także Włodek Raszkiewicz z Radia Gdańsk, który gościł mnie w audycji „Kawałek świata i herbata”.\nW rezultacie pieniądze na „Złego człowieka” wpłaciło bardzo wiele nieznanych mi osób. Przyznam, że działania „detektywistyczne” – dekodowanie loginów, odszukiwanie nazwisk po adresach mailowych – były dla mnie najbardziej ekscytującym elementem realizowania projektu. Nie chodziło o to, kto ile wpłacił, ale jaki zasięg może mieć tak skromnie zakrojona kampania promocyjna.\nfot. Przemysław Pachut – numalab design collective\nW ostatecznym zestawieniu 36 z 82 wspierających osób to ludzie, z którymi nigdy nie zamieniłem nawet zdania. Tak duże zaufanie jest bardzo nobilitujące. Myśl, że ktoś, kogo nawet nie ma „w znajomych” na Facebooku, przeczytał kilka fragmentów mojego tekstu i na ich podstawie zrobił przelew np. 40 złotych, doprowadza mnie do nieskromnej konkluzji, że już w pewnym sensie osiągnąłem sukces. Faktycznie sprzedałem już ponad 80 e-booków i około 40 fizycznych egzemplarzy książki, ale równie istotnym profitem z prowadzenia kampanii PolakPotrafi.pl jest sama reklama.\nSporadycznie zdarzają się wiadomości z pytaniem o termin rozesłania książki do sklepów. Piszą osoby, które nie zdążyły wesprzeć akcji, a mimo to są zainteresowane zakupem „Złego człowieka”. W gruncie rzeczy sądzę, że crowdfundingbył najlepszą z możliwych dróg.Jakoinnowacyjny pomysł finansowania przykuwa uwagę mediów i tym samym pozwala promować nie tylko akcję, ale także sam produkt.\nWiele razy recenzowałem, relacjonowałem, opisywałem, ale nigdy nie wychodziłem z roli biorcy. Tym razem jestem dawcą i z jednej strony cieszę się, że kilka upublicznionych akapitów pozwoliło mi na urzeczywistnienie marzenia, z drugiej jednak czuję już brzemię pokładanych oczekiwań. Mam nadzieję, że moi mecenasi nie będą zawiedzeni „Złym człowiekiem”, a jeśli w przyszłości będę chciał wydać kolejną książkę, to będę mógł liczyć na ich wsparcie. Nie oszukujmy się – szanse na sukces w kraju, w którym czytelnictwo kuleje, są nikłe. Najprawdopodobniej przy ewentualnych kolejnych książkach, także będę szukał wsparcia za pośrednictwem crowdfundingu.\nJarosław Kowal – ex-działacz kulturalny (fundacja Plankton), ex-organizator koncertów (klub Ucho, festiwal Globaltica, agencja artystyczna Freakpointing), aktywnie uprawiający jeden z najbardziej zdewaluowanych zawodów świata – dziennikarstwo. Pracuje w lokalnych mediach (radio Fabryka, portal GdanskTown.pl, Kurier Gmin i Powiatu Gdańskiego) i naiwnie wierzy w siłę słowa pisanego. Pod koniec 2013 roku wyda debiutancką powieść pt. „Zły Człowiek”.\nfot. Paweł Mordasiewicz\nPosted on 19 września 2013 11 kwietnia 2015\nBlogi warte uwagi – Artur Rogoś\nBlogi stają się stopniowo pełnoprawnym elementem pejzażu medialnego. Ich wieloletni czytelnicy powiedzą zapewne, że stało się to już jakiś czas temu. Podobnie jak inne media, także blogi podlegają przemianom, stają się coraz lepsze, coraz bardziej profesjonalne. Nie dotyczy to jednak wszystkich blogów, a liczba aktywnych serwisów blogowych przyprawia o zawrót głowy. Analogicznie jak w piosence „Śpiewać każdy może…”, blogi pisać może każdy. I również ta twórczość ma swoje lepsze i gorsze egzemplifikacje. Dla osób niezaznajomionych z materią blogową poruszanie się w bezkresie blogosfery może być zniechęcające. Nie należy jednak zrażać się ogromem oferty, warto spróbować się w nią zagłębić. Pomoże w tym oczywiście wyszukiwarka internetowa oraz niniejszy miniporadnik.\nTen krótki tekst ma pomóc osobom niemającym doświadczenia z blogami jak rozpoznać dobry, wartościowy blog. Przedstawimy w nim cechy wartego uwagi bloga książkowego (ale nie tylko), przybliżymy typy blogów, na jakie trafić można podczas poszukiwań.\nCechy dobrego bloga książkowego:\nnikt nie lubi czekać\nw wirze dyskusji\nnie tylko recenzjami żyje blog\nbloger pisze od siebie proszę po polsku\nDobrze, jeśli blog prowadzony jest systematycznie i wpisy pojawiają się regularnie. Nie chodzi o publikowanie w konkretne dni tygodnia, choć i to jest mile widziane. Wystarczy, jeśli bloger nie każe czekać miesiącami na kolejną notkę.\nSolą blogów są komentarze pod wpisami umieszczane przez czytelników. Warto zwracać na nie uwagę, czytać oraz włączać się do dyskusji. Niejednokrotnie można w nich znaleźć interesujące polemiki ze stanowiskiem blogera, bywa, że ciekawsze niż sam wpis. Poza tym liczba komentarzy mówi sporo o samym blogu: czy jest poczytny, czy odwiedzający liczą się ze zdaniem autora, czy chcą go czytać i komentować jego teksty.\nNa plus bloga o książkach działa również jego zróżnicowanie. Jeśli wpisy mają tematykę szerszą niż recenzowanie przeczytanych tekstów, urozmaica to serwis i daje odbiorcy szerszy kontekst. Poza recenzjami znajdziemy na blogach relacje z wydarzeń literackich, wywiady z pisarzami, wydawcami! Blogerzy biorą też udział w akcjach promujących czytelnictwo.\nTo truizm, jednak wart zaznaczenia. Zwracajmy uwagę na język, styl, ortografię. Bloger posługujący się dobrą polszczyzną jest zazwyczaj wart czytania z powodów merytorycznych. Umiejętne posługiwanie się językiem jest przecież tym ważniejsze w przypadku blogów książkowych.\nTypy blogów książkowych:\nW zależności od tego, jakie książki czytamy, możemy znaleźć w sieci blogi odpowiadające naszym gustom. Są zatem blogi poświęcone kryminałom, książkom historycznym, reportażom. To dobre miejsce, aby zorientować się co warto przeczytać. Z dużym prawdopodobieństwem znajdziemy na takich blogach inspiracje do kolejnych lektur.\nWażną i wartą śledzenia grupą są blogi, ogólnie rzecz ujmując, kulturalne, czyli takie, w których znajdziemy posty na wszelkie tematy związane z kulturą i sztuką. W tym wypadku kryteria oceny są takie same jak wspomniane powyżej. Wartość dodaną stanowi tu możliwość czytania tekstów poświęconych wszelkim zjawiskom kultury.\nSą również blogi poświęcone książkom elektronicznym. To bardzo ciekawy segment blogosfery. Poruszana przez autorów tematyka dotyczy technologii, omawia zagadnienia sprzętowe, prezentuje najkorzystniejsze oferty księgarni internetowych w zakresie e-publikacji, a przez to popularyzuje czytelnictwo.\nBlogi specjalistyczne to miejsca także warte odwiedzenia w poszukiwaniu omówień książek. Są tym cenniejsze, że ich autorzy to często eksperci w swoich dziedzinach, których opinie mają wysoką wartość merytoryczną. Choć książki nie są w nich pierwszoplanowymi bohaterami, to warto czekać, aż się pojawią.\nArtur Rogoś – od kilkunastu lat w branży wydawniczej. Pracował w wydawnictwie słowo/obraz terytoria, GWO, Tower Press, krótko w Gazecie Wyborczej. Obecnie w Europejskim Centrum Solidarności i usługowym projekcie wydawniczym Części PROSTE. Doktorant UG.\nPosted on 13 września 2013 15 kwietnia 2015\nJakie blogi chcę czytać ? Aleksandra Kozłowska „Gazeta Wyborcza”\nBlogi, portale, osiedlowe fora… Dziś niemal każda dzielnica Gdańska ma swoją internetową agorę. A to coś znacznie więcej niż popularne jeszcze kilka lat temu osiedlowe gazetki z ich przaśno pisanymi tekstami na temat za małych parkingów, luzem biegających psów czy problemów z zarządem spółdzielni. Dzielnicowe portale to prawdziwa kopalnia wiedzy o poszczególnych osiedlach i ich mieszkańcach – ich potrzebach, zainteresowaniach, poczuciu tożsamości z miejscem zamieszkania. A co w tych agorach przyciąga najbardziej?\nBycie na bieżąco to podstawa tego rodzaju działalności. Nikogo nie obchodzą wpisy sprzed tygodnia. Dobry portal to taki, do którego nowe wiadomości trafiają nawet kilka razy dziennie. Oczywiście wiadomości plus zdjęcia – bez nich strona nie żyje.\nNiby to zrozumiale, ale może nie zawsze dostatecznie wykorzystywane. O ile w ogólnotrójmiejskich mediach trudno nieraz o miejsce na opisywanie kłopotów mieszkańców ul.Kwietnej z grasującymi tam dzikami, o tyle na osiedlowym portalu to istotna informacja. Skupienie się na własnym podwórku, bycie tu i teraz jest niezbędne, by utrzymać kontakt z miejscową społecznością.\nTo od razu widać – gdy ktoś w danym miejscu mieszka, gdy w nim dorastał, gdy zna lokalnych mieszkańców i lokalne urban legends, nie przejdzie obojętnie obok wyłysiałego trawnika, likwidowanej księgarni czy gigantycznej reklamy zasłaniającej pół zabytku. A skoro tego nie zrobi, to będzie o tym pisał, trąbił, nękał władze, mobilizował mieszkańców. Brakuje nam placu zabaw dla dzieci i ławek dla seniorów? Dobry portal zaprosi do współpracy młodych architektów, zorganizuje konsultacje społeczne, zaprosi do współpracy radę dzielnicy. I… dopnie swego – dzielnica wspólnie zagospodaruje zaniedbany skwer albo wybuduje miniskatepark. Zaangażowanie i skuteczność lokalnych dziennikarzy to rzecz bezcenna.\nJą również widać na osiedlowych blogach. Z definicji blog jest autorski, własny, mniej informacyjny, bardziej subiektywny. To działka wszelkiej maści maniaków zafascynowanych historią swojej dzielnicy, niestrudzonych poszukiwaczy dawnych ciekawostek i archiwalnych fotografii, pasjonatów uwielbiających dokopywać się do korzeni przedwojennej nazwy jakiegoś zapomnianego zaułka. Blogi takich „drążycieli” to nieocenione źródło wiedzy, jakiej nie znajdziemy w szkolnych podręcznikach czy popularnych przewodnikach po mieście. Zwłaszcza wyszperane przez prowadzących je dawne zdjęcia, dzięki którym możemy zobaczyć jak np. ul. Grunwaldzka we Wrzeszczu wyglądała w 1933 r. i porównać tamten obraz z dzisiejszym, cieszą się zrozumiałym powodzeniem.\nJeśli na danym blogu czy portalu brakuje komentarzy, to coś z nim jest zdecydowanie nie tak. Albo autor pisze o sprawach, które nie interesują czytelników, albo nie potrafi ich ciekawie „sprzedać”. Ludzie uwielbiają wymieniać się uwagami. Jeśli tylko wątek chwyci, będą go komentować, spierać się lub wspierać. Nawet dość banalna sprawa, jak miniagencja towarzyska w bloku, potrafi sprowokować użytkowników forum do wielodniowej aktywności, wymiany porad i doświadczeń. A to z kolei daje im poczucie wspólnoty.\nAleksandra Kozłowska – dziennikarka „Gazety Wyborczej”, interesuje się szeroko rozumianą tematyką społeczną – od najnowszych trendów studniówkowych przez życie imigrantów w Trójmieście po historie osób bezdomnych. Intrygują ją dziejące się zmiany w Gdańsku: debata nad kształtem Młodego Miasta, przyszłość zaniedbanych zabytków i rewitalizujących się dzielnic, a także walka z wizualnym chaosem reklam. Autorka książki, zbioru felietonów pt. „Człowiek-Ziemniak kontra Kobieta-Bluszcz”.\nTen i więcej artykułów znajdziecie w publikacji „BiblioCamp, blogi, książki, ludzie”. Wydanie udostępnione jest na licencji CC-BY-SA 3.0 Polska (creative commons – uznanie autorstwa – na tych samych warunkach), za wyjątkiem zamieszczonych w niej fotografii. Teksty można kopiować i rozpowszechniać na blogach i portalach internetowych pod warunkiem podania informacji o autorze i wydawcy\nPosted on 29 sierpnia 2013 13 marca 2014\n„Dzieci w biblio-sieci” – materiał edukacyjny\n„Dzieci w biblio-sieci” – to bezpłatna, elektroniczna publikacja dotycząca bezpieczeństwa w sieci uczennic i uczniów szkół podstawowych klas IV – VI. Materiał powstał w ramach projektu BiblioCamp (www.bibliocamp.info) organizowanego przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Gdańsku. Jest to podsumowanie warsztatu „Dzieci w biblio-sieci” prowadzonego przez Annę Miler i Grzegorza Stunżę. Ten sprawdzony w praktyce materiał skierowany jest do bibliotekarek, nauczycieli oraz animatorek kultury zajmujących się edukacją medialną, a zwłaszcza bezpieczeństwem w internecie ludzi młodych.\nAnna Miler współautorka materiału i warsztatu zauważa: Dzieci uczą się, w jaki sposób bezpiecznie przechodzić przez ulicę, jak reagować, gdy ktoś traci przytomność, gdy zaczepia je nieznajoma osoba. Internet jest jak sieć autostrad, po których pędzą informacje. Jak się w nich nie zagubić? Jak nie dać sie nabrać i nie nabić sobie guza? Wychodząc z założenia, że należy o tych kwestiach rozmawiać, przygotowaliśmy kilkugodzinny warsztat, na którym poruszyliśmy wszystkie (lub większość) ważnych naszym zdaniem zagadnień związanych z bezpiecznym korzystaniem z internetu. Nie o to bowiem chodzi, żeby zabraniać dostępu do internetu, ale żeby mądrze korzystać z jego nieprzebranych zasobów.\nWydanie zawiera gotowy scenariusz warsztatu dotyczący bezpieczeństwa w sieci. Dodatkowo drugą jego część stanowi 10 zasad bezpiecznego korzystania z internetu, opracowanych przez młodych uczestników i uczestniczki wraz z prowadzącymi warsztat. Publikację uzupełniają materiały wykonane przez dzieci w trakcie warsztatu. Znajdują się w niej również linki i materiały, z których skorzystać mogą uczniowie i uczennice oraz nauczyciel i nauczycielki.\nPomysł warsztatu, jaki zrealizowaliśmy z Anną Miler w ramach BiblioCampu to tylko kropla w morzu potrzeb, ale pokazuje, że wystarczy naprawdę niewiele wysiłku, żeby nie tylko uświadomić uczniów, ale i nauczyć ich praktycznych umiejętności. Bo tak naprawdę dzieci, jeśli podrzucić im temat, chętnie same dyskutują i dochodzą do wartościowych wniosków. Potrzeba im tylko wskazówek, jak praktycznie skorzystać z tego, o czym często dobrze wiedzą – dodaje w komentarzu dr Grzegorz Stunża autor bloga www.eduaktormedialny.pl.\nPublikacja dostępna jest na licencji CC-BY-SA Polska, co oznacza, że można ją zamieszczać m.in na stronach internetowych szkół, bibliotek, świetlic oraz serwisach edukacyjnych do czego zachęcają autorzy materiału. Wystarczy tylko podać źródło materiału. Organizatorzy BiblioCampu polecają dodatkowo krótki materiał wideo z warsztatu zawierający wypowiedzi młodych „ekspertów” i „ekspertek” do spraw bezpieczeństwa w sieci. Znajduje się on na kanale YouTube Biblioteki.\nPobierz publikację : Dzieci w biblio-sieci