Archiwum Historii Mówionej - Leszek Żukowski\nLeszek Żukowski „Antek”\nNazywam się Leszek Żukowski, urodziłem się w Kutnie 11 lutego 1929 roku. Moja mama była nauczycielką, tata był kierownikiem młyna Państwowych Zakładów Zbożowych. Muszę powiedzieć najpierw taki drobny szczegół, bo nie chcę, żebym mówił o sobie, że jestem genialny, ale tak się złożyło, że miałem starszą o trzy lata siostrę, w związku z tym stosunkowo wcześniej nauczyłem się czytać i pisać. Mama zdecydowała, że powinienem iść do szkoły, jak miałem sześć lat, ale ówczesne przepisy nie pozwalały na to, bo do szkoły trzeba było iść w wieku siedem lat, ale ponieważ już umiałem czytać, pisać, to przyjęto mnie do drugiej klasy. Dlaczego o tym mówię, bo w 1939 roku miałem dziesięć lat, skończone pięć klas szkoły powszechnej, to jest punkt wyjścia.\nPiękna pogoda, wrzesień był śliczny, przygotowywaliśmy się poprzedniego dnia do pójścia do szkoły, a tu wybuch wojny − kompletne zaskoczenie.\nW jaki sposób dostał się pan do Warszawy?\nW Kutnie mieliśmy swój dom, mieszkaliśmy, mogę powiedzieć, że na głównej ulicy, bo Sienkiewicza 28, a Sienkiewicza łączyła rynek z ratuszem i ulicę Kolejową z dworcem kolejowym, to była jedna z ważniejszych ulic, naprzeciwko sądu zlokalizowany był budynek z dużym ogrodem. Tata umarł w 1938 roku. Zostaliśmy na początku 1940 roku wysiedleni z Kutna. Powód – Kutno zostało przyłączone do obszaru Rzeszy Niemieckiej, to znaczy Niemcy to nazywali Warthegau, a między Jackowicami i Żychlinem była granica Rzeszy i tego, co nazywali Niemcy Generalnym Gubernatorstwem, w skrócie się mówiło Generalna Gubernia. Po prostu nas wyrzucili i należało opuścić teren Rzeszy. W jaki sposób, naprawdę tego nie pamiętam, bo płakałem, byłem dzieciak, ale płakałem, nie miałem ojca i nie wiedzieliśmy, co ze sobą zrobić, mama i siostra starsza.\nDostaliśmy się w jakiś sposób, już nie pamiętam jak, do Warszawy. Dlaczego do Warszawy? Mama miała rodzinę w Warszawie. Przyjęła nas najmłodsza siostra – rodzina była dosyć liczna, wielu braci, wiele sióstr – najmłodsza siostra mamy, zamężna, ciocia była inżynierem chemikiem, przyjęła nas do siebie, z tym że wcześniej do tego samego pokoju przyjęła swoją najstarszą siostrę z córką w wieku mojej siostry, która była cztery lata starsza ode mnie, wysiedlone z Sieradza. Czyli zostaliśmy przyjęci do rodziny, dostaliśmy pokój, w którym były dwie dorosłe kobiety, czyli mama i jej siostra, dwie panny, ja. Początkowo mieszkałem na ulicy Krakowskie Przedmieście 5, to jest na przeciwko Uniwersytetu, w tej chwili to jest Akademia Sztuk Pięknych. Po jakimś czasie zabrał mnie do siebie wujek, brat mamy, który był oficerem straży pożarnej, mieszkał i pracował na Polnej 1, to był III Oddział Straży Pożarnej, nadal tam jest oddział. Mieszkałem u niego, ale po jakimś czasie wujek został przeniesiony do I Oddziału Straży Pożarnej, a I Oddział był na ulicy Nalewki 3, to był akurat następny budynek za Arsenałem, a zaraz za Strażą Pożarną był teren getta. Jakiś czas tam mieszkałem, może pół roku, a potem władze nie zgodziły się, żebym mieszkał na terenie straży, bo nie byłem synem, inne nazwisko, żeby nie było podejrzeń, że jakieś kontakty z gettem, w każdym razie oficjalnie nie pozwolono mi zamieszkać. Zostałem przyjęty do bursy. W tym czasie, właściwie wcześniej, bo na przełomie roku 1940 i 1941 Rada Główna Opiekuńcza, to właściwie takie ramię rządu w Londynie, stworzyła schronisko dla osób wysiedlonych z terenów Rzeszy, to było na ulicy Leszno 81, wiem, że były jeszcze inne schroniska, ale to było schronisko numer 1. W tym schronisku na czwartym piętrze została utworzona bursa dla chłopców, to znaczy w bursie było około czterdziestu chłopców, z tym że były trzy sypialnie zorganizowane według wieku, należałem do najmłodszych, a w najstarszej sypialni byli chłopcy w wieku około dwudziestu lat, to już młodzieńcy. Ci najstarsi studiowali u Wawelberga, nie bardzo wiem, czy to było oficjalne, czy nieoficjalne, oficjalnie my się wszyscy musieliśmy uczyć, natomiast nieoficjalnie wszyscy musieli należeć do jakiejś organizacji niepodległościowej. Z tym że zasada była, że my o tym nie mówiliśmy, kto, gdzie należy, po prostu ze względów bezpieczeństwa, tak samo jak był zakaz przynoszenia gazetek, broni, amunicji, tego nie wolno było przynosić, żeby nie narażać nie tylko ludzi z bursy, ale w ogóle całego schroniska.\nOd kiedy pan tam mieszkał?\nMieszkałem od czerwca 1942 roku. Wcześniej, zanim trafiłem do bursy, trafiliśmy do Warszawy, tak że to już była prawie połowa roku szkolnego, ale mimo to zostałem przyjęty do szóstej klasy, z tym że skończyłem też siódmą. Siódmą klasę skończyłem w szkole na rogu [ulicy] Dobrej i Drewnianej, bo było właściwie najbliżej z Krakowskiego Przedmieścia w dół do Dobrej.\nZ czego się utrzymywała pańska matka w Warszawie, jak się państwo przeprowadziliście?\nMoja mama nie miała pracy, zresztą starsza ciocia też nie, tak że właściwie rodzina była na utrzymaniu cioci. Mama trochę później prowadziła dom u cioci. Wcześniej też cioci urodziło się dziecko, zajmowała się tym dzieckiem, to dziecko umarło. To już należy do dalszych przeżyć, ale ponieważ było pytanie, to powiem, bo to jest sensacyjna sprawa. Ciocia urodziła drugą córeczkę 2 maja 1944 roku, a ponieważ ciotka sama pracowała w Monopolu Tytoniowym, była inżynierem chemikiem, to jak wybuchło Powstanie, nie dotarła do domu. Moja mama z tym dzieckiem trzymiesięcznym, bo maj, czerwiec, lipiec, zaraz 1 sierpnia Niemcy, którzy mieli siedzibę na terenie Uniwersytetu Warszawskiego, wyrzucili wszystkich z tego budynku Krakowskie Przedmieście 5. Mama tak jak stała, tylko w takim białym fartuchu, z tym dzieckiem wyszła, z tym dzieckiem dwa miesiące przeżyła i wyszła z Warszawy dopiero, jak Śródmieście było ewakuowane. To jest dosyć niesamowita historia, bo okazuje się, że dziecko nie musi być myte codziennie, nie musi dostawać mleka, bo co można było gdzieś na obcym terenie zdobyć do jedzenia.\nWracam do bursy. Zastępcą kierownika tego schroniska był niejaki pan Józefowicz, który mieszkał też na Leszno 81, on miał dwóch synów, jeden miał na imię Mirek, a drugi był starszy i miał na imię Włodek, obydwaj byli harcerzami. Mirek był drużynowym, to był człowiek, który wciągnął mnie do harcerstwa, po prostu zaproponował mi, co z entuzjazmem przyjąłem. Muszę powiedzieć, że jeszcze w Kutnie należałem do harcerstwa, ale jak się ma dziesięć lat, to tak jeszcze trochę… Właściwie to nie już nie zuchy, ale miałem wspaniale wspomnienia z Kutna, natychmiast się zgodziłem i przyjąłem propozycję, zostałem włączony. Na jesieni 1942 roku w lasach Strugi zdobywałem sprawności, stopień młodzika, krzyż harcerski, przyrzeczenie, potem byłem zastępowym, nawet prowadziłem jeden zastęp na Woli, a drugi zastęp na Mokotowie. Natomiast co harcerze robili, to już nie będę mówił, bo to są znane historie, ale powiem coś, o czym właściwie w literaturze nie czytałem. W 1943 roku w lecie była zorganizowana defilada harcerzy. To brzmi dosyć niepoważnie, ale była regularna defilada w Alejach Ujazdowskich na odcinku między placem Trzech Krzyży a [ulicą] Piusa XI, która teraz nazywa się [ulicą] Piękna. Idąc w stronę Belwederu po lewej stronie, co dwadzieścia kroków, bo to wszystko na sekundy było wymierzone, z bram wychodzili ludzie, szliśmy trójkami, co dwadzieścia metrów szła trójka. Po dojściu do Pięknej należało się rozproszyć i znikać. Aleje Ujazdowskie, Szucha, siedziba przecież SS, to wygląda dosyć bezczelnie, ale to wspominam, bo uważam, że nie wszyscy o tym może wiedzą, może mówią, ale to było dosyć takie przeżycie… Przenoszenie gazetek.\nInformacja od drużynowego. Przecież wszystko jest konspiracja, oficjalnie wiadomo było, o której mamy się zebrać, w której bramie stać, o której godzinie w sekundach mamy ruszyć, wiedząc, że dwadzieścia kroków przed nami idzie inna trójka. To znaczy organizowałem na szczeblu zastępu, a mnie informował drużynowy.\nIlu harcerzy brało udział w takiej defiladzie, nie mogliście się rozpoznać?\nAleż skąd, my nie wiemy, kto odbierał tą defiladę, gdzie byli odbierający, ale tak to wyglądało. Muszę powiedzieć, że najstarsi koledzy byli dla tych młodszych idolami. My wszyscy wiedzieliśmy, że wszyscy gdzieś należą, tylko nikt nie wiedział gdzie, co robi? O tym się nie mówiło. Ale oni nas tam szkolili pod względem zasad obserwacji, celowania, w ogóle poruszania się, walki w mieście.\nGdzie były szkolenia?\nW bursie. One były robione nie w ten sposób, że sala i wszyscy słyszą, tylko to były pojedyncze rozmowy, rozmawiało się we dwóch.\nCzy brał pan udział w jakichś akcjach?\nTak, ale to nie były akcje zbrojne, tylko akcje przenoszenia gazetek, amunicji, broni, w ogóle obserwacji ludzi, obserwacji jakichś ruchów. Na przykład, powiem to teraz, bo to się wiąże z czymś dalszym. Leszno 81, druga posesja od skrzyżowania z ulicą Żelazną. Na Lesznie była przed wojną szkoła żydowska, naprzeciwko po drugiej stronie było gimnazjum męskie, „Collegium” nazywało się, ale zamknięte, bo przecież nie było oficjalnie szkół na poziomie średnim.\nBędąc w bursie, chodziłem do gimnazjum handlowego dwie klasy, potem już też rozwiązano to i uczyłem się na kompletach. Przez połowę ulicy Leszna i przez połowę Żelaznej, ale nie w stronę Chłodnej, tylko w stronę Żytniej biegł mur getta. Na rogu był bunkier i brama wjazdowa na Lesznie, ale w stronę Żelaznej. Na tym rogu teraz jest siedziba urzędu dzielnicy Wola, ale to nie jest ten budynek, to jest nowy budynek zbudowany już po wojnie. Niedaleko, jakieś trzydzieści metrów, w głębi od muru był budynek, który był koszarami żandarmerii niemieckiej, z tym że [tam] byli Niemcy, ale byli też Ukraińcy nazywani „własowcami”, byli Łotysze nazywani „szaulisami”, potem jeszcze dołączyli Mongołowie nazywani „kałmukami”. Ponieważ to było na terenie getta, to na przykład dostawałem takie polecenie ustalenia stanu, ile jest żołnierzy, żandarmów czy Niemców, ogólnie się mówi, że Niemców, ile jest Niemców w tych koszarach. Na przykład obserwowałem z dachu tego schroniska, leżąc godzinami za kominem, liczyłem, ile osób wchodzi czy wychodzi. Wiem, że było od stu dwudziestu do stu pięćdziesięciu Niemców, taka była potęga tego ośrodka. Jeszcze w tych czasach, 1942 rok, normalnie funkcjonowało getto. Potem w 1943 roku widzieliśmy też, obserwując z dachu w nocy, jak wyglądała walka, likwidacja getta w kwietniu 1943 roku.\nProszę coś więcej opowiedzieć o getcie?\nMogę powiedzieć, że Żydzi byli absolutnie niedożywieni, czyli że postacie wychudzone, nie mieli pracy, nie mieli środków utrzymania, widać było, że padają na ulicy z głodu. Natomiast były takie akcje młodych dzieci żydowskich. W murze dla umożliwienia przepływu wody ściekowej były na dole okienka, ale to takie okienka, że człowiek się przecisnąć nie mógł, a głowa dziecka i dziecko jakoś się przecisnęło. Mieli takie worki długie, wąskie, zdobywali żywność na terenie Warszawy, potem przerzucali worek, sami się przepychali. Ale z kolei celowali w tym Łotysze – strzelali do tych dzieci, to wyglądało dosyć niemiłosiernie. Nie będę mówił o likwidacji getta. Pierwszy sierpnia, od tego zacznę.\nBył wielki terror, dlatego że Niemcy uważali, że siłą i strachem złamią naród. Zaczęło się od tego, że w Palmirach były egzekucje zakładników, a później były egzekucje na ulicach.\nCzy pan widział takie egzekucje?\nWidziałem, może powiem [to co widziałem] najbliżej, bo na Lesznie za murem getta, ale tak, żeby było widać od strony, bo przecież druga strona Leszna była normalnie ruchliwa, była szubienica, było powieszonych kilkanaście osób, to byli zakładnicy. To było najbliższe wieszanie, natomiast były egzekucje na Lesznie przed placem Bankowym po prawej stronie, potem, gdzie jest hotel „Novotel”, dawniej „Forum”, to były miejsca egzekucji, gdzie akurat te widziałem. Ale naród mimo wszystko nie łamał się, tylko to budziło w nas opór i wściekłość. Ludzie byli cały czas przygotowywani do tego, że musi być jakaś zemsta, musi być jakieś powstanie, my się musimy w jakiś sposób zrewanżować za takie traktowanie i prześladowanie. Przecież wiadomo było, że z łapanek byli ludzie wożeni na Skaryszewską i ze Skaryszewskiej wywożeni, z Pawiaka, z Szucha, o tym wszystkim wiedzieliśmy. Osobiście nie jestem szowinistą ani antysemitą, ale uważałem, że powstanie żydowskie nie miało sensu, dlatego że Żydzi tym powstaniem nic nie mogli osiągnąć. Natomiast przyznaję, że to było bohaterstwo, ponieważ Żydzi wiedzieli, że są wywożeni do komór gazowych, to jeżeli mieli zginąć w gazie, to raczej zginęli z honorem, przy okazji zabijając jeszcze najeźdźców, co do tego to się zgadzam, ale uważam, że to nie powinno być nazwane powstaniem. Powstanie Warszawskie było motywowane tym, ponieważ zbliżył się front wschodni, żeby Warszawa została oddana wyzwolona, tak nam mówili dowódcy, że mamy na tyle siły, broni, amunicji, że w ciągu trzech dni utrzymamy Warszawę, w ciągu trzech dni armia wejdzie do wyzwolonej Warszawy. Rzeczywiście w lipcu 1944 roku widać było cofające się w panice wozy konne, samochody z pokiereszowanymi żołnierzami, też w nędznym stanie, wiadomo było, że to jest moment, kiedy Powstanie ma sens, może zakończyć się zwycięsko. Gdyby nie to, że byłem w bursie, gdyby nie to, że byłem harcerzem, to bym przecież się nie dostał do uczestników Powstania, bo miałem wtedy piętnaście lat.\nBył pan przyjezdny.\nTo, że przyjezdny to nie ma znaczenia, o to się nikt nie pytał, skąd jestem, tylko proszę wyobrazić sobie, że piętnastoletni chłopak bez broni zgłasza się do oddziału, mówi: „Weźcie mnie, bo chcę walczyć”. To jest nierealne. Natomiast, jak wyglądała prawda. W tym budynku miał zgrupowanie oddział, nie wiem, jaki oddział, teraz wiem, ale wtedy nie wiedziałem, jaki oddział. Dowódcą tego oddziału był człowiek, który miał pseudonim „Marian Górski”, nazywał się faktycznie Eugeniusz Żarski, ale o tym dowiedziałem się później. „Marian Górski” (było kilkanaście osób do dwudziestu) wezwał mnie po pseudonimie, mówi: „Znasz tutaj teren, będziesz łącznikiem, zdobędziesz broń, będziesz żołnierzem”. Czy mogłem oczekiwać czegoś przyjemniejszego, czegoś radośniejszego? Nie ja szukałem, tylko mnie wezwano, z miejsca dostałem obowiązki. Rzeczywiście byłem łącznikiem.\nTo już w Powstanie.\nOd 1 sierpnia od rana, oni już byli dzień czy dwa dni wcześniej, ale oni byli, to byli, są to jacyś ludzie, przecież trudno mówić: „Co tu panowie robicie?”.\nJak pan pamięta wybuch Powstania, moment, kiedy pan się dowiedział?\nPo prostu strzały. Oddział miał za zadanie wiązać ogniem tych Niemców w getcie, w tych koszarach. Jak to wyglądało? Oni skorzystali właśnie z naszej bursy, z czwartego piętra, nad murem blokowali wyjście z koszar. Jak się tylko otwierały drzwi, to strzał w te drzwi, się nie otwierają drzwi, nie ma kłopotu. Chodziło o to, że trudno było wykurzyć tych z bunkra, bo oni mieli karabiny maszynowe raczej w tych strzelnicach, dojście do bunkra było pustą ulicą nie bardzo możliwe, ale chodziło o to, żeby tych sto dwadzieścia czy sto pięćdziesiąt osób nie weszło do akcji, oni zostali przygwożdżeni. Wcześniej słychać było strzały w mieście, ale ci z tego oddziału od piątej zgodnie ze swoim rozkazem rozpoczęli z okien ostrzał. Potem 2 sierpnia próbowali atakować, chcieli się dostać przez mur, ale zginęło parę osób, to się po prostu nie udało, dlatego że ci z bunkra bronili ściany, nie można było przejść. Jeszcze też byłem używany… Oprócz tego, że przenosiłem rozkazy, oddział podlegał kapitanowi „Sośnie”, to był Batalion „Chrobry”.\nGdzie pan przenosił meldunki?\nNa Dzielną do sztabu Batalionu „Chrobry”, do kapitana „Sosny”. Nosiłem rannych, wprawdzie były sanitariuszki, ale wolały korzystać z pomocy rąk. Był szpital polowy w podziemiach browaru „Haberbusch & Schiele” to znaczy róg Grzybowskiej i Żelaznej, tam nosiliśmy ludzi, nosiliśmy ludzi do szpitala Karola i Marii na Lesznie. Nie istnieje już ślad po tym szpitalu, ale to miejsce było, tam jest teraz restauracja, ma góralską nazwę, [„Klimczok”].\nTrzeciego sierpnia po południu Niemcy z tych koszar wywiesili białe flagi, wołali tym razem po ukraińsku: Pany, ne strelaj – czyli dowód rzeczowy, że nie byli tylko Niemcy. Zaczęły się rozmowy, ale oni nie chcieli wyjść, żeby rozmawiać, tylko żeby wysłać parlamentariuszy. Po jakimś czasie poszły dwie osoby, poszedł porucznik Radziszewski i poszedł w sutannie ksiądz Stanisław Kopii. W tym schronisku na pierwszym piętrze była kaplica, ksiądz Stanisław Kopii poszedł z tym porucznikiem na teren koszar. Rozmowy trwały ponad godzinę. Niemcy chcieli, żeby ich wypuścić, że oni opuszczą budynek, tylko żeby ich wypuścić z bronią, natomiast nasza propozycja, to znaczy reprezentowana przez tych parlamentariuszy, że dobrze, my ich odprowadzimy poza barykady, poza Warszawę, ale broń i amunicję mają nam oddać. Było nie do pomyślenia, że na Okopowej, na Młynarskiej są barykady, a my wypuścimy setkę ludzi z bronią. Okazało się, że te całe rozmowy to była pozoracja, to było oszukaństwo, dlatego że oni przeciągali te rozmowy, prawdopodobnie wiedzieli, że się nie poddadzą, że nie wyjdą, ale wezwali telefonicznie samolot. Sztukas z Bielan przyleciał, z bardzo niskiej odległości pierwsze dwie bomby w czasie Powstania spadły właśnie na to czwarte piętro bursy, tak że rozdmuchały czwarte piętro, skończył się ostrzał z tego. Jak już się samoloty włączyły, to parlamentarzyści wiedzieli, że nie mają o czym rozmawiać. Oni wrócili, Niemcy zostali w dalszym ciągu, ale sytuacja była już dla nas dosyć tragiczna, dlatego że kończyła się amunicja, już nie było czym strzelać. Powstanie miało trwać trzy dni.\nPiątego dnia dotarł na Leszno 81 jeszcze jeden pluton kierowany przez porucznika „Sylwestra”, dowódca „Marian Górski” skontaktował się porucznikiem „Zdanem” („Zdan” to jest też pseudonim). „Zdan” był dowódcą 1. kompanii Batalionu „Łukasiński”, z tym że na Woli był w grupie szturmowej, było tylko kilka osób, ale dobrze uzbrojeni, które nie dotarły 1 sierpnia na Stare Miasto. Na Starym Mieście na ulicy Długiej 29 miał siedzibę sztab Batalionu „Łukasiński”, „Zdan” nie dotarł, walczył po drodze na Lesznie. Skontaktował się z dowódcą tego plutonu, w którym byłem, zaproponował, że jeżeli przejdziemy, to żeby się połączyć z „Łukasińskim”. Szóstego sierpnia kapitan „Sosna”, czyli dowódca „Chrobrego” i tego plutonu, w którym byłem, wydał rozkaz wycofania się na Stare Miasto. Tak że 6 sierpnia to był właśnie dzień, kiedy już opuściliśmy stanowisko na rogu Żelaznej i Leszna, w ogóle wyszliśmy z tego domu Leszno 81, szliśmy Żelazną przez dwie barykady: Ogrodowa skrzyżowanie z Żelazną i Chłodna skrzyżowanie z Żelazną. To trwało cały dzień, bo walczyliśmy też na tych barykadach, zdobyłem karabinek Berthiera.\nBardzo ryzykowny. To był rzut granatem, pobiegłem po karabinek, nie myśląc, co się dzieje z tamtym człowiekiem, dosyć ryzykowne, głupie. Nocowaliśmy w gmachu Sądów na Lesznie. Rano 7 sierpnia zameldowaliśmy się właśnie w siedzibie sztabu Batalionu „Łukasiński”, przyjęli nas, włączyli do 1. kompanii, zostaliśmy nazwani III plutonem 1. kompanii. Początkowo byliśmy zakwaterowani na ulicy Długiej w jakimś magazynie tekstyliów, a od 11 sierpnia dostaliśmy siedzibę na Hipotecznej 5. Natomiast już mając uzbrojenie, brałem udział w walkach w [ogrodzie] Krasińskich, Pasaż Simonsa, Arsenał, dwie barykady, barykada na Bielańskiej róg Daniłowiczowskiej, to jest akurat tam, gdzie Dobraczyński opisuje „W rozwalonym domu”, jest taka książka. Dom rozwalony był dlatego, że koledzy z barykady miotaczem płomieni zaatakowali goliata, goliat wybuchł, nie wiedzieli jeszcze wtedy, że są takie środki broni, on wybuchł, kamienica wielka runęła, ale to było przed barykadą. Po drugiej stronie Bielańskiej, prawie naprzeciwko Banku Polskiego, troszeczkę bardziej w stronę placu Teatralnego, teren za Bielańską był nazwany „rygiel”. Były dwie barykady, jedna była w bramie domu na Senatorskiej naprzeciwko kościoła Świętego Antoniego, a druga to były takie komórki, które oddzielały od terenu Szpitala Maltańskiego, bo Szpital Maltański był właściwie na placu Bankowym, ale to był teren taki jak park, niezabudowany, te dwie barykady obsadzaliśmy. Z obiektów to właśnie Bank Polski to były najcięższe walki i Ratusz.\nProszę powiedzieć więcej o tych walkach, jak akcje przebiegały, jaka była w tym pana rola?\nRola strzelca to normalnie na barykadzie, my nie atakowaliśmy, tylko się broniliśmy, jeżeli ruszał atak, to staraliśmy się powstrzymać ogniem. Jeszcze raz mówię – my mieliśmy naprawdę minimalne ilości amunicji. Mój karabinek berthier miał dwie zalety. Po pierwsze, że był lekki, bo karabinek a nie karabin, po drugie bardzo celnie strzelał. Natomiast miał zasadniczą wadę albo zaletę, że do niego oprócz amunicji [francuskiej] (bo berthier to jest francuski, nie pasowała [amunicja od] mauzerów, nie było francuskiej amunicji) pasowała radziecka amunicja. Amunicja radziecka była ciut mniejsza, w związku z tym w komorze zamkowej łuska się rozrywała w momencie oddania strzału, znaczy efekt taki, że część tych gazów, dymów z eksplozji trafiało w twarz, bo komora zamkowa jest stosunkowo blisko, tak że nie tylko lufą szło, ale tutaj, ale trudno.\nUmiał pan strzelać?\nOkazało się, że tak. Trudno przyjąć strzelca, żeby nie miał strzelać. Powiem może o dwóch takich najtragiczniejszych chwilach dla mnie. Jeszcze muszę powiedzieć o granatach, bo właściwie nie spotkałem w literaturze, żeby ktoś mówił czy opowiadał o „sidolówkach” albo o „filipinkach” – [jeśli] opowiadał, to nie będę mówił.\nProszę opowiedzieć o swoich wspomnieniach związanych z ta bronią.\nMam wspomnienia takie, że je przenosiłem, a czasami używałem, a były dobre, bo nieduże, tak że można było dobrze rzucić, jak ktoś umiał rzucać kamieniami.\nNajtragiczniejsze chwile to były takie, 14 sierpnia kapitan, on już był wtedy kapitanem – porucznik „Zdan”… Oceniam to w tej chwili, a nie jako dzieciak, nie w tamtym wieku, że jednak organizacja wojskowa, mimo że nie wszyscy byli zawodowymi żołnierzami, uważam, że była bardzo dobra. Mankamentem było to, że nie mieliśmy wiele broni, amunicji, ale w każdym razie z tego co wiem, na poszczególnych stanowiskach w ogrodzie Krasińskich, Pasażu Simonsa – zatrzymam się na tych barykadach na Bielańskiej, na „ryglu” – dowódcy co cztery godziny, czasami co dwie godziny, w zależności od tego, czy było bardziej spokojnie, czy były jakieś ataki, zmieniali obsadę. Tak że my nie leżeliśmy i nie strzelaliśmy cały czas, tylko po dwie godziny albo po cztery godziny. W zależności od tego, jaka była sytuacja, przychodził odwód, przychodzili następni, dowódca wycofywał, żeby ludzie nerwowo albo psychicznie wytrzymali.\nTak się złożyło, że byłem wysłany razem z tym dowódcą z Leszna, z „Górskim” (który na Starym Mieście nie był już dowódcą plutonu, tylko był dowódcą plutonu porucznik „Weker”, który dotarł Leszno z innego oddziału) na barykadę naprzeciwko kościoła Świętego Antoniego na Senatorskiej. Tam było jeszcze dwóch żołnierzy z innego oddziału, razem było nas czterech. Byłem odsunięty na stronę Szpitala Maltańskiego, mając widoczność na barykadzie, co się dzieje po stronie [ulicy] Bielańskiej. Widziałem taki moment (na terenie kościoła Świętego Antoniego byli Niemcy) jak mój pierwszy dowódca trafił Niemca w głowę, sam też dostał w głowę, równoczesny strzał, w jednym momencie oni strzelili, bo widziałem, że jeden padł, wypadł mu karabin. I mój dowódca [również dostał]. Ściągnąłem go z barykady, bo on leżał na tym, tak jak dostał w głowę. Postanowiłem wycofać się stamtąd, żeby zawiadomić „Zdana”, że jest ofiara, że potrzebuję sanitariuszkę, że barykada potrzebuje następną obsadę. Dlaczego to wycofanie było takie tragiczne? Dlatego że za domami na ulicy Senatorskiej było podwórko, ale były jakieś trawniki, ale one nie były płaskie, tylko miały tak jakby obmurowanie dwadzieścia centymetrów. Okazało się, że sto, sto pięćdziesiąt metrów stąd, gdzieś wysoko był tak zwany gołębiarz, czołgałem się wzdłuż tych trawników, a on cały czas do mnie strzelał. To jest dosyć przykre uczucie, jak człowiek wie, że jest ostrzeliwany, sam nie może nic zrobić, bo gdybym się chciał podnieść… Przede wszystkim nie wiedziałem dokładnie, skąd [strzela], tylko wiedziałem, że co chwila jakiś pocisk, a mnie chronił krawężnik. W każdym razie doczołgałem się do Bielańskiej, zameldowałem „Zdanowi”, powiedziałem, gdzie jest „gołębiarz”, bo już wtedy wiedzieliśmy gdzie, tak że „gołębiarza” zlikwidowano. To już nie mój udział, tylko powiedziałem, gdzie to jest. Sanitariuszka, dwie nawet przeszły na barykadę, zabraliśmy dowódcę do szpitala na Długą 5, on niestety po dwóch dniach zmarł. Trafiłem w kolejnej zmianie z powrotem na tą barykadę, tyle że w nocy podjechał czołg, strzelał bezpośrednio w barykadę, stąd mówię, że był taki najtrudniejszy dzień.\nPotem 30 sierpnia były walki właśnie w budynku Banku Polskiego. To były też bardzo ciężkie walki, bo w jednej sali bankowej były porozrzucane tylko jakieś szafy, kasy, nie wiadomo co, z jednej strony w jednym pomieszczeniu byli Niemcy, z drugiej strony my, do siebie strzelaliśmy, głupio to wyglądało.\nNatomiast drugi dla mnie tragiczny, właściwie ostatni dzień, to był taki, ale to normalny rozkaz, nie mówię, że się użalam, tylko co robiłem, byłem używany do przynoszenia zaopatrzenia dla plutonu. Chodziłem na Stawki, były magazyny żywnościowe, do Wytwórni Papierów Wartościowych, czyli idąc na Stawki, to się szło przez ruiny getta. Wszystkie domy były powysadzane, przestrzeń otwarta, to też było troszkę niebezpieczne, dlatego że Niemcy po zrzuceniu bomb wracali i sobie strzelali z samolotów do idących, bo widoczni byli na ruinach, gołe pole, łatwo było trafić. Też miałem takie przejścia, a samolotowi nic nie można zrobić.\nPierwszego września była wyznaczona ewakuacja żyjących żołnierzy z bronią do Śródmieścia. Ewakuacja odbywała się kanałem z placu Krasińskich. Byłem na placu Krasińskich z całą kompanią. Jak już prawie mieliśmy wchodzić do tego kanału, [dostaliśmy] rozkaz, to przyszedł młody oficer z 3. kompanii, z naszego batalionu, tak: „Ty, ty i ty – w tych trzech byłem też ja – zgłosicie się po dodatkową amunicję do Ratusza, wiązać ogniem, pozorować naszą obecność”. To znaczy on wyznaczył cztery takie patrole w różne strony, mnie trafiło, że akurat do Ratusza. Dla mnie to był taki moment prawie załamania, dlatego że wiedziałem, że tak − po pierwsze, że już nie pójdę do Śródmieścia, po drugie, że ja to już na pewno zginę, a po trzecie było mi przykro, ale rozkaz jest rozkaz. Trzech nas było, dostaliśmy dodatkową amunicję.\nJak wyglądał obstrzał, to pozorowanie?\nTo pozorowanie polegało na tym, że mieliśmy co jakiś czas strzelać w stronę Teatru Wielkiego. Niemcy mieli stanowiska karabinów maszynowych ustalone na konkretne punkty, tam gdzie był oddany strzał. Jeżeli się oddało strzał, szczególnie w nocy błysk, to należało natychmiast rzucić się w tył, przewrócić się, można była czekać i poczekać, aż go rozstrzelą. To było wiadomo, że jak się odda strzał, to natychmiast z kilku karabinów maszynowych w to miejsce salwy długie, oni nie żałowali amunicji, my żałowaliśmy amunicji, oni nie. Tyle co wiem, to wiem, że rano nie miałem już amunicji i wiem, że tamtych dwóch nie widziałem już, wiedziałem, że już ewakuacja jest skończona, że do kanałów nie mam po co iść, bo już przejścia są nieczynne. Wycofałem się najpierw w stronę mojej Hipotecznej, bo tam były gruzy, wsadziłem pod gruzy mój karabinek, obciąłem sobie spodnie nożem, opaskę i bluzę zdjąłem, (miałem panterkę) i poszedłem do Hipoteki. W Hipotece miałem jeszcze taki mapnik celuloidowy, gdzie miałem legitymację żołnierza i [włożyłem tam] opaskę, wrzuciłem to do szybu wody. No i żaden żołnierz ze mnie. Zostałem aresztowany właśnie w Hipotece, nie miałem żadnych dokumentów, bo wiedzieliśmy, co się działo na Woli, jak będę mówił, że jestem bandyta, to mnie rozstrzelają na miejscu. Udawałem głupiego, że nie, ja dziecko tutaj. Trafiłem do kościoła Świętego Wojciecha, w kościele Świętego Wojciecha była selekcja, wsadzili mnie do pociągu na nasypie, to jest linia z Dworca Zachodniego. Byłem bardzo zmęczony, nerwowo wykończony, to były wagony bydlęce, ale ja mimo to gdzieś spałem. Oprzytomniałem 7 września we Flosenburgu.\nJakie były nastroje wśród Powstańców, wśród pana kolegów?\nBardzo solidarne, jeżeli chodzi o kontakty z ludnością cywilną, były bardzo poprawne, ale pod koniec ludność miała do nas pretensje. Natomiast my mieliśmy żal, że nie było obiecanej pomocy, naprawdę nie mieliśmy amunicji i liczyliśmy, że pomoc z Anglii czy Włoch przyjdzie w postaci zrzutów.\nWidziałem ze zrzutów PIAT-a, to jest taki granatnik, ale w moich oczach, w moim bezpośrednim sąsiedztwie żadnego zrzutu nie widziałem.\nCzy miał pan do czynienia z ludnością cywilną?\nNa Woli przechodziło się przez piwnice, były poprzebijane dziury i ludzie życzyli nam jak najlepiej, sami wierzyli, że to się szybko skończy. Na Starym Mieście chodziliśmy jednak po wierzchu, nie piwnicami, ale z ludnością też się spotykaliśmy. Początkowo wszyscy pragnęli wolności, a potem byliśmy załamani, bo wiedzieliśmy, że na drugim brzegu są wojska rosyjskie czy radzieckie i polskie. Wola była inaczej zdobywana, Stare Miasto było ostrzeliwane artylerią lądową i z pociągu pancernego, najgorsze były bomby lotnicze. Dochodziło do tego, że właściwie co piętnaście minut był nalot, bo samoloty [latały] tylko po bomby na Bemowo i z powrotem. Jeżeli tylko jakiś samolot obserwacyjny – myśmy to nazywali kukuruźnik – ze strony rosyjskiej wzbił się w powietrze, żeby zobaczyć, jak wygląda sytuacja, nie było żadnego obstrzału, Niemcy nie chcieli pokazać swoich stanowisk, nie było żadnego nalotu lotniczego. Przecież mieli samoloty, mogli strącić, nie. Czyli bali się tej potęgi, która jest za Wisłą… […] Mój pseudonim „Antek”, właściwie przyjąłem go w momencie, kiedy wstąpiłem do harcerstwa. Wydawało mi się, że to takie popularne imię niezwracające uwagi.\nW trakcie Powstania brał pan udział w akcjach na barykadach, a co było później, kiedy wracał pan na miejsce, w którym spaliście? Czy był czas, kiedy robiliście coś poza walką? Byliście młodymi ludźmi.\nPrawda jest taka, że byliśmy na tyle zmęczeni, bo jednak obserwacja i sama walka bardzo wyczerpuje, tak że po powrocie z akcji, z barykady, my się kładliśmy i właściwie staraliśmy się zasnąć, odpocząć. Ale nie śpi się cały czas, tylko są różne sprawy organizacyjne. Byłem też używany do przynoszenia zaprowiantowania artykułów żywnościowych. To nie było zdobywanie, był rozkaz, że mam tam iść i stamtąd przynieść. Parę takich wypraw miałem za sobą.\nJak wyglądały warunki, gdzie spaliście?\nNa Hipotecznej to właściwie było pomieszczenie piwniczne, ale w formie sali wielkości [dużego pokoju]. Na ziemi leżały sienniki i my na [nich] leżeliśmy. Sienniki były jeden koło drugiego, było nas około dwudziestu osób w tej sali. Były dwie sanitariuszki i dwie łączniczki ze sztabem, ale one jeszcze były od czasów okupacji w sztabie. To były starsze panie i bardzo odpowiedzialne za sprawy polityczne. Z tych sanitariuszek wspomnę jedną. Miała pseudonim „Dzidka”, właściwie nie rozmawialiśmy o sobie. Kiedyś słyszałem, jak rozmawiała z koleżanką, nieopatrznie usłyszałem, że nazywa się Baranowska. Innym razem dowiedziałem się, że mieszka na Bolecha (to jest na Kole). W latach siedemdziesiątych udało mi się odszukać tą panią, chodząc od domu do domu na ulicy Bolecha, pytając się, czy tam mieszkali państwo Baranowscy. Z żoną chodziłem na wszelki wypadek, żeby nie było, że podrywam. Okazało się, że ta pani rzeczywiście była sanitariuszką z powołania, dlatego że [po wojnie] skończyła medycynę, była lekarzem pediatrą (już nie żyje) nazywała się [po mężu] Górecka, wspaniała kobieta. Dlaczego o niej mówię? Dlatego że w tej chwili w Egipcie jest Piotr Górecki, dziennikarz, który relacjonuje [wydarzenia], on jeździ wszędzie, gdzie jest niebezpiecznie, to jest syn tej pani.\nPrzejdźmy do końca Powstania, powiedział pan, że został wywieziony pociągiem.\nTak, trafiłem do Flossenbürga. Flossenbürg to był obóz koncentracyjny zlokalizowany tuż przy granicy czeskiej, w górach, w Sudetach, Bawaria. W Bawarii były dwa obozy koncentracyjne: Flossenbürg i Dachau. Dachau był starszy, Flossenbürg był założony około 1938 roku, on był początkowo zakładany na pięć tysięcy więźniów, potem była mowa o ośmiu tysiącach. Jak byłem tam, to było stale od szesnastu do dwudziestu tysięcy [więźniów]. Były dwa miejsca pracy – jedno to był kamieniołom. Obóz właściwie został założony z myślą o tym, że więźniowie będą pozyskiwali granit w kamieniołomach dla potrzeb Norymbergii, w której było centrum polityczne SS. Do [tego obozu] trafiali początkowo Niemcy [z więzień], kryminaliści lub prześladowani za zapatrywania polityczne, ale to było tak, że najpierw oni zostali przeszkoleni w Dachau, a potem [przysłani] na tak zwane funkcje blokowych, kapo. Kapo to jest Kameradenpolizei, skrót, Vorarbeitrów, mistrzów od poganiania ludzi – [obsadzali] te stanowiska i oni się potem pięknie znęcali nad innymi więźniami. Drugie miejsce to była montownia samolotów [typu] Messerschmitt 109.\nPracowałem najpierw w fabryce samolotów, a potem w kamieniołomie. Chciałem powiedzieć, że są różne sposoby mordowania ludzi. Niekoniecznie trzeba człowieka zastrzelić, rozstrzelać, powiesić czy zagazować, można go w sposób równie skuteczny zagłodzić i zamęczyć pracą i jeszcze dodatkowo sponiewierać nieludzkim traktowaniem. Mam straszne wspomnienia z obozu, ale żeby go scharakteryzować troszeczkę, to powiem tak: mieszkałem na tak zwanym bloku młodzieżowym, blok XIX nazywał się blokiem młodzieżowym, mieszkało tysiąc chłopaków, wiek młodzieżowy to było osiemnaście lat. Prycze były trzypiętrowe, budowane na jednego człowieka, tylko my na pryczy spaliśmy naraz w czwórkę, dwóch w jedną stronę, dwóch w drugą stronę, [wyłącznie] na boku. Żeby się przewrócić na [drugi] bok, to musieli wszyscy naraz [się przekręcać]. Mało tego, pracowaliśmy na dwie zmiany, czyli pracowało się od apelu porannego do apelu wieczornego i druga zmiana po apelu wieczornym do apelu porannego. Czyli ten blok był wykorzystany uczciwie, ludzie spali w dzień i w nocy na nim.\nMam teraz bardzo dobre kontakty z tym obozem, zapraszają mnie, bywam tam, wygłaszam różne poważne, niezłośliwe, wystąpienia, ale oni wiedzą, co mówię. Chcę powiedzieć taką rzecz, że przyjmując, że w obozie było stale dwadzieścia tysięcy ludzi, a w obozie Buchenwald było stale czterdzieści tysięcy ludzi i w Buchenwaldzie… W Buchenwaldzie przeważnie wszyscy pracowali w fabrykach i już teraz po wojnie w historii Niemcy podają, że w Buchenwaldzie zginęło (na serce czy w inny sposób) pięćdziesiąt tysięcy więźniów, a we Flossenbürgu (o połowę mniejszy obóz) jest przy krematorium usypany kopiec z popiołów i kości po krematorium i jest tablica, którą napisali Niemcy, że „To jest kopiec z popiołów 73456 więźniów”. Chodzi mi o to, że jeżeli z dwudziestu tysięcy stale [obecnych] potrafili zamordować siedemdziesiąt [trzy tysiące], a w Buchenwaldzie z czterdziestu [tysięcy obecnych] tylko pięćdziesiąt, to znaczy można sobie wyobrazić, jakie warunki były we Flossenbürgu. Na razie nie mówię o pracy.\nFlossenbürg obchodzi 23 kwietnia kolejną rocznicę wyzwolenia przez armię amerykańską, ale 20 kwietnia [obóz ewakuowano]. Dwa tygodnie [wcześniej] rozstrzelali Canarisa. Canaris (admirał) był tylko dwa tygodnie we Flossenbürgu. Oni teraz uważają, że to nie tylko obcokrajowcy [byli w obozie], ale i Niemcy przecież walczyli przeciwko faszyzmowi, dlatego [teraz eksponują ten] obóz. Dwudziestego kwietnia wyszły z Flossenbürga trzy grupy więźniów, a dwa dni wcześniej przyszła grupa ewakuowanych tak zwanym marszem śmierci z Buchenwaldu. Czyli nasz stan jeszcze powiększył się o [więźniów] z Buchenwaldu. Dwudziestego kwietnia wyszły trzy grupy, to jest zicher. Jedna grupa została wyzwolona po drodze przez wojska radzieckie, druga grupa została wyzwolona przez wojska amerykańskie, trzecia grupa doszła do Dachau. Nie wiedzieliśmy, gdzie wychodzimy, gdzie idziemy, jak długo idziemy? Szliśmy na piechotę w drewniakach, pierwsze cztery dni nie dostaliśmy nic do jedzenia. Z grupy ośmiu tysięcy, która wyszła do Dachau, doszło tysiąc dwieście osób. Po drodze strzelali jak do kaczek, bo chodziło o to, żeby rozproszyć trupy po drodze. Nie, żeby było w jednym miejscu parę tysięcy ludzi, tylko… My przeszliśmy dwieście osiemdziesiąt kilometrów. Siedem dni szliśmy, czterdzieści kilometrów dziennie w drewniakach. Jak się podzieli 6800 [więźniów] przez kilometry, to wychodzi, że co czterdzieści, co pięćdziesiąt metrów musiał być trup. Nocowaliśmy, noclegi były na ziemi, zawsze nad jakąś wodą, żeby trudniej było uciec. Jeżeli się tylko ktoś podniósł, to na wszelki wypadek [Niemcy] strzelali. Wiele osób z tych, którzy nie mogli rano się podnieść, natychmiast dobijali, żeby się nie męczyli. Tak że „marsz śmierci” to nie jest polska nazwa, to jest niemiecka, Niemcy to sobie wymyślili Todesmärsche.\nDwudziestego dziewiątego kwietnia oswobodzili [nas] Amerykanie w Dachau. Potem miałem przerwę w życiorysie, dlatego że jak mnie postawili na wadze, to miałem dwadzieścia dziewięć kilo i tyfus. Dopiero w początku lipca wyszedłem z Dachau, ale byłem w szpitalu wojskowym, tylko że na terenie obozu [Dachau. Amerykanie stworzyli] dla Polaków, ale nie tylko z obozów koncentracyjnych [również dla tych], którzy byli na robotach, u rolników, w fabrykach, były i kobiety i dzieci. Było czternaście czy piętnaście tysięcy Polaków. [Miejscowość] nazywała się Wildflecken i tam została zorganizowana szkoła. Zgłosiłem się i uczyłem się w tej szkole. W 1946 roku, po roku powiedziano mi, że mam jechać do Esslingen, tam jest inna szkoła, Wyższa Szkoła Techniczna, tam mam zdawać maturę. Uczyłem się pierwszy rok i w 1947 roku wróciłem do kraju.\nMógłby pan coś więcej opowiedzieć o obozie?\n[…]Obóz koncentracyjny przeżyłem dosyć strasznie. Praca była ciężka, ale i warunki sanitarne i żywnościowe były tragiczne. Tak się złożyło, że napisałem krótkie wspomnienia z obozu koncentracyjnego i one są wydrukowane w książce pod tytułem „Zachować pamięć” tom pierwszy, wydanej przez Fundację Polsko-Niemieckie Pojednanie. Nie bardzo chętnie relacjonuję swoje przeżycia z obozu, dlatego że strasznie to przeżywam. Przytoczę fragment – moim zdaniem są dwa miejsca w obozie, przez które przechodzili wszyscy, mianowicie: brama wejściowa i łaźnia. Wbrew posądzeniom łaźnia może to być środek sanitarny dbający o czystość człowieka, ale i miejsce upokorzenia człowieka. Jak przyjechaliśmy do obozu, to na placu apelowym kazano oddać wszystkie rzeczy, jakie się miało do depozytu. Oczywiście depozytu nigdy nie dostałem z powrotem, ale nie o to chodzi. W dalszej części, w namiocie należało się rozebrać i oddać rzeczy do dezynfekcji. Oczywiście tych rzeczy też się nie widziało, dlatego że później dostawaliśmy pasiaki. Następnie przechodziło się przez fryzjera, to znaczy stanowisko, gdzie wszyscy byli na głowie ostrzyżeni, ale nie tylko – wszystkie owłosione miejsca u człowieka były pozbawione owłosienia i wchodziło się do pomieszczenia – łaźni, a rzeczy (ubranie), mówiło się, że idą do dezynfekcji. Dezynfekcja, to znaczy parówka. Poddawano [ubrania] traktowaniu pary przez trzy cztery godziny. Natomiast w pomieszczeniu, w którym były natryski, puszczano raz bardzo zimną wodę, raz bardzo gorącą wodę. Po prostu to nie to, że nie można było wyregulować, tylko specjalnie puszczano, bo ani pod zimną [wodę] człowiek nie wytrzymywał, ani pod gorącą nie wytrzymywał, a jak się ludzie wycofywali, to bykowcem byli zaganiani do wody. [Zwróćmy] uwagę, że odbierali wszystko. Nie mieliśmy żadnych ręczników, żadnego mydła, jak miało wyglądać mycie? Powiedzmy, że pięć minut woda leciała raz gorąca, raz zimna, a potem na mokro się czekało, jak się skończy cykl parowania ubrań. Jak się skończył cykl parowania, to wtedy wychodziło się z łaźni. To jest pierwsza kąpiel, czyli pierwsze zetknięcie z budynkiem łaźni nowego transportu, który przyjechał do obozu. Praktycznie ludzie w obozie nie mieli ręczników i nie mieli mydeł, mieli tylko to ubranie, co dostali.\nRano po przebudzeniu byliśmy wyprowadzani na plac apelowy, czyli że z myciem to było różnie, po apelu wieczornym byliśmy wprowadzani i wtedy była wydawana racja dzienna chleba, niewielka porcja. Prawdę mówiąc, ludzie się nie myli. Trudno się dziwić, że wszyscy mieli wszy. Wszyscy mieli wszy i to olbrzymie i bardzo dużo. Wobec tego były organizowane tak zwane akcje sanitarne w obozie, które się nazywały Läuseappell albo Entlausung – „apel wszy” albo odwszawianie. To wyglądało w ten sposób, że jeżeli dany blok miał wyznaczony (nikt nie wiedział kiedy i dlaczego) „apel wszy”, to byli wszyscy po apelu wieczornym wpuszczani do bloku i nie wydawano wtedy chleba. Wydawano, jak się wchodzi, a po tym apelu nie wydawano. Wszyscy się musieli rozebrać, to znaczy zdjąć koszulę, opuścić spodnie, pojedynczo wchodzili na stołek. A „zimmerdiensci” sprawdzali na koszuli czy między nogami, czy są wszy. Wszy mieli wszyscy, ale w łaźni się mieściło tylko sześćdziesiąt do osiemdziesięciu osób, więc oni tylko tyle musieli wybrać, ale wszyscy przechodzili przez „apel wszy”. Ci, na których wskazano, że ma wszy, to szli do pomieszczenia – niby łazienki, stamtąd byli wyprowadzani pod łaźnię i o godzinie dwudziestej już byli pod łaźnią. Pozostali, ci, u których nie znaleziono wszy, chociaż je mieli, byli prowadzeni do bloku i dostawali swój chleb, a ci, co mieli wszy, to już za karę szli (w nagrodę) do łaźni. Musieliśmy się rozebrać o ósmej, złożyć pasiak w węzełek tak, żeby numer był na wierzchu, oddać do dezynfekcji, a sami staliśmy dwie godziny na świeżym powietrzu, bez względu na to, czy to było lato, czy to była zima. To była zima, bo byłem w obozie od 7 września, więc zimę spędziłem [w obozie]. Po dwóch godzinach nas wpuszczano pod natryski, dalej tam byliśmy do trzeciej. O trzeciej wydawano nam ubrania i prowadzili nas na plac apelowy, żeby nie budzić już tych w bloku. Czyli mieliśmy tak: bez kolacji, nieprzespaną noc i po apelu do roboty. Panowała taka opinia, ze dwa takie dni pod rząd to właściwie [koniec]. Przeżyłem trzy takie dni. Tak się zdarza. Dezynfekcja wcale nie pomagała, żeby człowiek nie miał wszy, a jeżeli pomagała, to ten „zimmerdienst”, on potrzebował zgromadzić grupę do odwszawiania. Strasznie to brzmi. Chciałem tylko przedstawić formę i sposób traktowania człowieka.\nKiedy pan wrócił do Warszawy, jak pan odnalazł swoją rodzinę?\nZ Esslingen wysyłałem listy pod różne adresy. Właściwie nie szukałem mojej mamy, tylko szukałem męża cioci, u której mama mieszkała z dwóch powodów. Ten pan miał straszne nazwisko i znał obce języki, to znaczy on był Polakiem, ale nazywał się Sejdel i na imię miał Adolf. Uważałem, że jeżeli udało mu się przeżyć (a był [przed wojną] w Warszawie dyrektorem Stacji Oceny Nasion), to dzięki temu imieniu i [znajomości] języków. Ja słyszałem, że gdzieś jest jakiś instytut, tylko nie wiedziałem, czy w Sochaczewie czy w Skierniewicach. Napisałem do instytutu nasiennictwa, ogrodnictwa czy rolnictwa – wszystko jedno, i tu i tu – i się spytałem, czy słyszeli o takim panu i on akurat tam był. Wiedziałem, że w Warszawie nie mam go co szukać, bo widziałem, jak wyglądało Stare Miasto, i spodziewałem się, że tak samo będzie wyglądała cała Warszawa. Dostałem od wujka odpowiedź, że mama moja żyje i natychmiast wróciłem do kraju.\nDokąd pan wrócił?\nChciałby pan jeszcze coś dodać?\nNa temat późniejszych czasów, bo to potraktuję jako humorystyczne [wydarzenie]. Wróciłem w 1947 roku i w 1947 roku rodzina namówiła mnie, żebym studiował. Raczej liczyłem, że będę musiał pracować. Okazało się, że był egzamin z nauki o Polsce współczesnej. Zdawałem sobie sprawę, że nic na ten temat nie potrafię powiedzieć. Przez lipiec i sierpień uczyłem się z różnych broszurek, ale jak się zdecydowałem to jeszcze można było tylko zdawać na uczelnię, która się nazywa SGGW. Zdawałem tam i zdałem, ale do papierów musiałem dołączyć świadectwo moralności, bo wróciłem z Zachodu i urodziłem się w Kutnie. Starałem się o takie zaświadczenie w Kutnie i dostałem: „Zaświadcza się, że obywatel Leszek Żukowski z moralnością nic wspólnego nie miał”. Mimo to na studia się dostałem, tylko nie dostałem stypendium. Przez cały okres studiów nie miałem stypendium. To jest takie humorystyczne może, ale dosyć… Miałem kiedyś takie pytania, czy byłem prześladowany? Nie byłem prześladowany, ale stypendium nie miałem – wróciłem z Zachodu, więc to jest podejrzane. Drugie podejrzenie – nie byłem powoływany do wojska. Napisałem nieopatrznie w życiorysie, że brałem udział w Powstaniu, i nie byłem powoływany do wojska. Jedni mówią, że to dobrze, drudzy mówią, że to źle. Już w czasie studiów pracowałem dwa lata w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Warszawie, ale dostałem nakaz pracy do fabryki płyt pilśniowych w Świeradowie Zdroju. Pracowałem cztery lata i kwartał. Potem pracowałem też w przemyśle płyt pilśniowych, ale w laboratorium branżowym płyt pilśniowych w Czarnej Wodzie, które zostało (od początku istnienia laboratorium tam pracowałem) przekształcone w Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Przemysłu Płyt Drewnopochodnych. Przeszłość mam brzydką. Mam zaświadczenie, opinię, że w Świeradowie Zdroju partia zarzuciła mi, że nie podnoszę kwalifikacji zawodowych. Nie należałem nigdy do partii, ale dyrektor i sekretarz partii napisali, że: „Nie podnosi kwalifikacji zawodowych i przez to nie przewiduje się żadnego innego wyższego stanowiska”. Pomyślałem sobie, jak jestem taki głupi i nie podnoszę [kwalifikacji], no to zobaczymy, czy jestem taki głupi. I wobec tego zrobiłem stopień doktora, potem zrobiłem stopień habilitowany doktora, a potem zostałem przeniesiony do Warszawy, pracowałem w Zjednoczeniu Przemysłu Budowy Maszyn Ciężkich. Zjednoczenie, które budowało maszyny dla przemysłu płytowego i dostarczało konkretne całe fabryki. Byłem używany jako technolog (podobno jestem dobrym technologiem) do przeprowadzania rozruchu technologicznego w tych fabrykach zbudowanych w kraju lub za granicą (jeździłem też za granicę) i do przeprowadzania prób gwarancyjnych – to znaczy, że fabryka osiąga przez trzy kolejne dni gwarantowaną, wysoką zdolność produkcyjną i jakość produktu. Potem to mi się zdarzyło, że zaproponowano mi pracę na uczelni i od 1979 roku pracowałem na uczelni, [na stanowisku docenta – a po otrzymaniu tytułu nadanego w 1986 roku – profesora].\nWarszawa, 2 lutego 2011 roku\nLeszek Żukowski Pseudonim: „Antek” Stopień: strzelec, łącznik (Wola), strzelec (Stare Miasto) Formacja: Batalion „Chrobry I”, Batalion „Łukasiński” Dzielnica: Wola, Stare Miasto Zobacz biogram\nłączniczka oficera informacyjnego Sadyby Danuta Rowińska-Rutecka „Ira” Data wywiadu: 2011-02-21 Formacja: Batalion „Oaza” Dzielnica: Sadyba Nazywam się Danuta Rowińska-Rutecka, pseudonim „Ira”. Byłam w Batalionie „Oaza” w Forcie Dąbrowskiego na Sadybie. Proszę opowiedzieć o swojej rodzinie. Do 4 września 1939 ro ...\nstrzelec Kazimierz Wiśniewski „Zawisza Czarny” Data wywiadu: 2009-04-30 Formacja: Grupa „Kampinos”, batalion sochaczewski mjr. „Korwina” Dzielnica: Kampinos, Żoliborz Proszę powiedzieć, kiedy i w jaki sposób pan się gdzieś zaangażował? W 1940 roku z kolegą Zdzisławem Kujawskim w Sochaczewie u porucznika Wojcieckiego zapisaliśmy się do Narodowych Sił ...


Spartakiada z dedykacją – Gazeta Powiatowa Ziemia Obornicka\nStrona główna / Sport / Spartakiada z dedykacją\nSpartakiada z dedykacją\nROŻNOWO. W niedzielę odbywała się na sali sportowej Zespołu Szkół Zimowa Spartakiada LZS. W różnych konkurencjach wystąpiły zespoły ze wsi powiatu obornickiego. Były szachy, warcaby, wioelobój a jako niespodzianka z okazji dnia kobiet rozegrano turniej strzałów do bramki pań. W tej konkurencji najlepszą była Katarzyna Otto, która wyprzedziła Jolantę Gronostaj i Mirosławę Pacholczak.\nOstatecznie po podsumowaniu wszystkich dyscyplin zdecydowanie najwięcej punktów uzyskali sportowcy z Gościejewa, na miejscu drugim wylądowali zawodnicy z Rożnowa na trzecim z Objezierza. Na kolejnych miejscach uplasowały się Łukowo i Kowalewko. Dla zwycięzców jak i zwyciężonych najważniejsze były relaks i próba sił. Imprezę zadedykowano Henrykowi Polaszykowi, animatorowi sportu wiejskiego, który po latach przerwy reaktywował ruch LZS.


Wspólnymi siłami posprzątają Las Zwierzyniecki Białystok | ddb24.pl\nPortal DzienDobryBiałystok.pl 26/07/2019 17:23\nZbiórka w Parku Konstytucji 3 Maja godz: 13:30\nSprzątanie miejsc publicznych rozpoczęte wiosną tego roku trwa nadal. Aktywiści z Białegostoku znów wyjdą z workami na śmieci. Tym razem chcą posprzątać Las Zwierzyniecki. Dołączyć do inicjatywy może każdy mieszkaniec, który chce, aby nasze tereny zielone faktycznie dawały przyjemność przebywania w nich.\nProjekt „Miejskie sprzątanie Lasu Zwierzynieckiego” to inicjatywa społeczna, której głównym celem jest zorganizowanie wydarzenia dającego każdej zainteresowanej osobie możliwość realnego zaangażowania się w działania na rzecz rozwiązania na gruncie lokalnym jednego z największych problemów współczesności – zanieczyszczenia środowiska naturalnego.\n- Chcemy również, aby była to akcja społeczna mobilizująca do realnego działania, zachęcająca do aktywności obywatelskiej oraz integrująca osoby mieszkające w Białymstoku i jego okolicach, które są zaangażowane w działania proekologiczne. Ponadto chcemy zwrócić uwagę opinii publicznej na problemy zanieczyszczenia środowiska oraz nieracjonalnej gospodarki odpadami, a także zwiększyć świadomość ekologiczną społeczności naszego miasta. Jednym z głównych założeń inicjatywy jest organizacja wydarzenia przy możliwie najniższym koszcie dla środowiska. W tym celu przez cały okres realizacji projektu m.in. ograniczamy do minimum zużycie fizycznych zasobów takich jak papier – wyjaśnia Konrad Czarnecki, pomysłodawca tej inicjatywy.\nPomysł realizacji projektu sprzątania Lasu Zwierzynieckiego powstał jako odpowiedź na potrzebę zaangażowania się w działania na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska wyrażoną przez wiele osób. Akcja ma charakter całkowicie społeczny. Planowany termin rozpoczęcia wydarzenia to godzina 13:30, 27 lipca (sobota) bieżącego roku. Wydarzenie odbędzie się na terenie Lasu Zwierzynieckiego w Białymstoku (obszar między ulicami: 11 listopada, Zwierzyniecką oraz Żwirki i Wigury).\nOrganizatorami wydarzenia pod patronatem Fundacji Przyszłości Obszarów Chronionych – Instytutu Kronenberga są Konrad Czarnecki oraz Wojciech Dąbrowski. Wydarzenie objęte jest Honorowym Patronatem Prezydenta Miasta Białegostoku.\nPierwszą edycję Miejskiego sprzątania Lasu Zwierzynieckiego wspierają restauracje Cechowa, The Sherlock Holmes oraz Pizza Majstry. W związku z tym, każdy uczestnik wydarzenia otrzyma po jego zakończeniu kupon zniżkowy -10%. Będzie on ważny w wyżej wymienionych restauracjach, w dniu wydarzenia. Worki na śmieci dla uczestników wydarzenia zapewnia Departament Gospodarki Komunalnej Urzędu Miejskiego w Białymstoku. Worki zostaną rozdane przez organizatorów.\nPlan wydarzenia: 13:30 - 14:00 – rozpoczęcie, następnie zbiórka uczestników w Parku Konstytucji 3 Maja (koniec głównej alei od strony ulicy Zwierzynieckiej – przed kładką dla pieszych), rozdanie worków na odpady, przejście do Lasu Zwierzynieckiego 14:00 – 16:00 – sprzątanie Lasu Zwierzynieckiego – główna część akcji 16:00 - 16:30 – przekazanie worków z odpadami (przed głównym wyjściem z Lasu od strony ulicy Zwierzynieckiej), powrót do miejsca zbiórki uczestników, zakończenie oraz podsumowanie wydarzenia.\nWspólnymi siłami posprzątają Las Zwierzyniecki komentarze opinie\ngość 2019-07-27 00:45:47\nPopieram inicjatywę! Tylko mogliście napisać o tym wcześniej bo tak z dnia na dzień nie każdy może zmienić plany\ngość 2019-07-27 00:52:48\n"Płacę podatki to niech miasto zatrudni ekipę od sprzątania. Przecież byłby mniejszy, niż karne odsetki za opóźnienia w budowie dróg. Jaki gospodarz (prezydent) taki las"\ngość 2019-07-27 00:57:29\n"Gdyby nie ten patronat można by pomóc. A tak to polityczna ustawka"


2 łyżki masła do posmarowania blachy\nMasło ucieramy, potem dalej ucierając dodajemy żółtka, cukier, zapach, cukier waniliowy. Do dobrze utartej masy wsypujemy płatki owsiane i jeszcze kilka minut ucieramy. Z białek ubijamy sztywną pianę, pod koniec dodajemy łyżkę cukru i jeszcze ubijamy.\nMasę delikatnie łączymy z pianą. Niewielkie porcje ciasta nakładamy na wysmarowaną masłem blachę. Pieczemy na złoty kolor w nagrzanym do ok.200 stopni piekarniku.\nNasza firma od 1997 roku jest wyłacznym importerem i dystrybutorem włoskiej marki Chicco. Produkty te dostępne są w sklepach firmowych Chicco, ... więcej...\nBENEFIT Centrum Nauki Języka Angielskiego Metodą Callana [Warszawa]\nZnani jesteśmy przede wszystkim z nauczania języka angielskiego metodą Callana. Dwa lata temu wprowadziliśmy metodę TALKING KIDS - ... więcej...


|Szyszka|JoKeR124.pom - Play Your Life\n279 Świetny Gość!\n[DRIFTeventG1] Testowy przejazd.\n|Szyszka|JoKeR124.pom replied to |SELL-GOLD|Cyrexiak's topic in Archiwum Off-topic\nZa późno skończyłem robotę. 😕\n|Szyszka|JoKeR124.pom replied to |SAPD|xKlaudix's topic in Archiwum Off-topic\nZapisuję się: |POM.SA|ZHP|JoKeR124 Auto jakim planuje się pojawić to: Remington/windsor (mogę się chwilę spóźnić)\nSprzedam kasyno LV\n|Szyszka|JoKeR124.pom replied to sportowykabanos's topic in Archiwum\nProśba o dodanie Logotypów Powolny Objazd Miasta #S.Andreas\n|Szyszka|JoKeR124.pom replied to |Szyszka|JoKeR124.pom's topic in Archiwum organizacji/gangów\nmusiał nadmiar oderwać tu są poprawione https://imgur.com/a/MCh4jg7\n|Szyszka|JoKeR124.pom replied to |Szyszka|JoKeR124.pom's topic in Archiwum\nNarazie nie sprzedaje. Oferty ewentualne można wysłać na pw. Proszę o zamknięcie.\n|Szyszka|JoKeR124.pom started following Prośba o dodanie Logotypów Powolny Objazd Miasta #S.Andreas and Licytacja/wycena Regina 1097id April 14\n|Szyszka|JoKeR124.pom posted a topic in Archiwum\nModel pojazdu: Regina 1097id Przebieg: 92,6k Cena: licytacja Kolor: rgb Felgi: Rimshine Kolor Świateł: vermillion Tuning: felgi Zdjęcie Pojazdu: https://imgur.com/GATX6yE Licytacja/wycena* cena mi się nie spodoba nie sprzedaje.\n|Szyszka|JoKeR124.pom posted a topic in Archiwum organizacji/gangów\n1. Nazwa organizacji/gangu: Powolny Objazd Miasta #S.Andreas 2. Link do panelu organizacji/gangu: https://panel.pylife.pl/organizacje/7039 3. Logotypy [128x128, 64x64, 32x32] : https://imgur.com/a/ZZLCbTg\n|Szyszka|JoKeR124.pom replied to |JRG-1|Juliee*'s topic in Archiwum organizacji/gangów\n|COVID-19|Killer. started following |Szyszka|JoKeR124.pom June 8, 2019\nPatrycz3k;* started following |Szyszka|JoKeR124.pom February 21, 2019\n|Szyszka|JoKeR124.pom replied to Domelek.tj's topic in Archiwum organizacji/gangów\n|Szyszka|JoKeR124.pom replied to Rapta*'s topic in Archiwum\n|Szyszka|JoKeR124.pom started following |PREZES|LastoAkaRudy November 15, 2018\n|Szyszka|JoKeR124.pom replied to MichaU*'s topic in Archiwum


Wózek dziecięcy 2w1 easyGO OPTIMO 2020 KOŁA AIR SklepDziecka.eu\n» Wózek dziecięcy 2w1 easyGO OPTIMO 2020 KOŁA AIR\nWózek dziecięcy 2w1 easyGO OPTIMO 2020 KOŁA AIR\nTORBA do zestawu:\nKod produktu: 86CC-7632C_20210921114739\nWózek dziecięcy wielofunkcyjny easyGO OPTIMO 2020 w sklepdziecka.eu\nEasy Go Optimo 2020\nNAJWAŻNIEJSZE CECHY SPACERÓKI\nNowa wersja zwycięzcy plebiscytu SUPERMAMA AWARDS!\nSiedzisko zamontujesz przodem lub tyłem do kierunku jazdy!\nTkanina z filtrem przeciwsłonecznym UV 50+!\n5-punktowe pasy bezpieczeństwa!\nSpacerówka przeznaczona dla dzieci do 22 kg!\nGRATIS: folia przeciwdeszczowa, pokrowiec na nóżki, uchwyt na butelkę!\nGondola SMART FOLD umożliwia złożenie jej na płasko co daje nam zdecydowanie wygodniejszy transportować ją w samochodzie.\nKonstrukcja waży jedynie 3,8 kg\nBudka przeciwsłoneczna została wykonana z tkaniny z filtrem UV 50+.\nPosiada praktyczny uchwyt do przenoszenia, zaś w środku znajdziemy miękką wyściółkę oraz materacyk.\nW zestawie jest też praktyczna saszetka\nWózek spacerowy Optimo w nowej wersji spacerowej posiada siedzisko z możliwością montażu zarówno przodem jak i tyłem do kierunku jazdy\nCo ważne oparcie jest regulowane trzypunktowo (można to zrobić jedną ręką), zaś podnóżek oferuje dwuzakresową regulację.\nWózek posiada barierką bezpieczeństwa ze specjalną osłoną z eko-skóry i ciepłym pokrowcem na nóżki.\nStelaż wózka Optimo posiada prowadnicę, której wysokość można regulować, aby dopasować odpowiednio do wzrostu rodzica sam stelaż wykonany jest z aluminium.\nWaga jest niska a wymiary są kompaktowe co sprawia łatwy transport w aucie.\nPosiada uchwyt na butelkę, pojemny koszyk na zakupy oraz automatyczną blokadę złożonego wózka.\nSpaceróka Optimo oferuje duże 22 centymetrowe koła z tyłu i 17 z przodu.\nZarówno przód jak i tył wózka jest amortyzowany, jest też możliwość blokady kół przednich do jazdy prosto, lub po ich odblokowaniu manewrowaniu nimi w zakresie 360 stopni.\nWózek Optimo W NOWEJ WERSJI - wersja spacerowa i gondolowa\nGondola: 3,80 kg


Zwijanie taśm kroplujących - Zrób to sam - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez tomn95, Październik 19, 2015 w Zrób to sam\nWitam. Zakupilem szpule do zwijania taśm i zastanawiam sie czy jest jakis silnik na pasek klinowy np ktory moglbym podlaczyc pod akumulator samochodowy? Dobrze by bylo gdyby mozna bylo sterowac predkoscia obrotow.\nWybór silników jest ogromny. Od zwykłych do BLDC. Regulatorów PWM też są setki. Nie napisałeś nic o zapotrzebowaniu na moc takiego silnika, jakie ma mieć obroty, jaką kwotą dysponujesz itp. a bez tych danych dobór będzie niemożliwy.\nSzybkie obroty nie beda potrzebne bo trzeba zdarzyc z ukladaniem tasmy na bebnie. Silnik musi byc na tyle silny zeby pociagnal 170 m tasmy. Co do ceny to mozliwie jak najtaniej.


Prezes Ekstraklasy: Nasza uchwała ma dać klubom szansę na przetrwanie - Polsat Sport\n29.03.2020, 16:11 Piłka nożna\n- Chcemy dać szansę klubom na przetrwanie tego najtrudniejszego momentu, bo najbliższe dwa, trzy miesiące będą krytyczne – przyznał prezes Ekstraklasy S.A.\nNasza uchwała ma dotyczyć stabilności kontraktowej pomiędzy klubami, a zawodnikami, tak, żeby uspokoić nastroje. I dać szansę klubom na przetrwanie najtrudniejszego momentu – powiedział w Cafe Futbol prezes spółki Ekstraklasa S.A. Marcin Animucki.\nJednym z gości, z którymi podczas niedzielnego Cafe Futbol połączył się prowadzący Bożydar Iwanow, był prezes spółki Ekstraklasa S.A. Marcin Animucki. – Wasza uchwała i apel o wsparcie do PZPN, w kontekście pomocy z chęcią wprowadzenia obniżek płac piłkarzy, pojawiły się godzinę po tym, jak dowiedzieliście się o ogłoszeniu pakietu pomocowego PZPN. Wy, jako Ekstraklasa, czekaliście na co pieniądze będą konkretnie wydawane i dopiero potem podleliście tę uchwałę? – zapytał Iwanow.\n– Prace nad tym dokumentem trwały od dwóch tygodni w ramach grup roboczych, które zostały przeze mnie powołane w ramach sztabu kryzysowego. W tej sprawie wypowiadali się prezesi klubów, prawnicy, jak i dyrektorzy finansowi. I jednogłośnie wszystkie kluby poprosiły Radę Nadzorczą Ekstraklasy o podjęcie tego typu uchwały. Ustalono zasady postępowania z piłkarzami, umożliwiono klubom składanie oświadczeń woli o obniżenie kontraktów o 50 procent, lecz nie mniej, niż do 10 tys. zł miesięcznie. I to jest do momentu, aż wrócimy na boiska z publicznością – wytłumaczył Animucki.\n– Skąd się wzięły te kwoty: 50 procent obniżenia umów i płaca minimalna? – dopytał prowadzący CF.\n– To wynik dyskusji dyrektorów finansowych oraz prezesów. Pod uwagę były brane różne warianty, ale ten daje szanse przede wszystkim na zapewnienie piłkarzom minimalnych wynagrodzeń i ochrony kontraktowej. Ta uchwała w głównej mierze ma dotyczyć stabilności kontraktów pomiędzy klubami, a zawodnikami, tak, żeby uspokoić nastroje. I dać szansę klubom na przetrwanie tego najtrudniejszego momentu, bo najbliższe dwa, trzy miesiące będą krytyczne – przyznał prezes Ekstraklasy S.A.\nCzytaj więcej: Murawski: Myślałem, że nie zdążę na Euro, ale mam jeszcze rok ekstra


I Pomorskie Forum Sportu i Rekreacji - GazetaKaszubska.pl\nStrona główna Aktualności I Pomorskie Forum Sportu i Rekreacji\nI Pomorskie Forum Sportu i Rekreacji\nW Żukowie odbyło się I Pomorskie Forum Sportu i Rekreacji pn „Rola sportu i rekreacji w życiu społecznym”. Do Żukowa zjechali ludzie sportu z różnych stron województwa Pomorskiego, byli wśród nich m.in.: samorządowcy, działacze sportowi, trenerzy, sportowcy, przedsiębiorcy oraz media.\nCelem Forum była wymiana poglądów oraz doświadczeń w zakresie organizacji i promocji sportu masowego. Jest dużo sprawdzonych wzorców postępowania w tym zakresie na zachodzie Europy, a szczególnie w Skandynawii. W czasach licznych chorób cywilizacyjnych: stresu, nadwagi, nadciśnienia oraz starzejącego się społeczeństwa, sport i rekreacja są najlepszymi, sprawdzonymi metodami na szczęśliwe i zdrowe życie.\nJan Górski przedstawił koncepcję rozwoju piłki nożnej w oparciu o Regionalną Ligę Piłki Nożnej „6”, która rozgrywana jest w ośmiu kategoriach wiekowych. W ubiegłym roku w dwóch powiatach: gdańskim i kartuskim uczestniczyło w rozgrywkach 69 drużyn piłkarskich. W bieżącym roku planuje się jej dalszy rozwój, organizatorzy planują włączyć do ligi kolejne powiaty.\nKwiatami oraz gromkimi brawami doceniono pomysłodawcę oraz organizatora cyklu biegów Kaszuby Biegają – Henryka Miotk, obecny na forum wielokrotny mistrz Polski Łukasz Kujawski w biegach podkreślił wyjątkowość imprezy oraz jej rozmach. Obiecał wziąć udział w większości biegów II edycji KB.\nDyrektor Miotk korzystając z okazji przedstawił zgromadzonym formułę przebiegu II edycji KB, która składać się będzie z 10 biegów, w dziesięciu gminach oraz pięciu powiatach. Uczestnicy będą mieli do pokonania około 120 km. Główna nagroda będzie wynosić 2000 zł.\nBardzo ciekawą koncepcję rozwoju sportu i rekreacji w Gminie Wejherowo przedstawił radny Gminy Wejherowo Wojciech Kuziel.\nPrzedstawiono również historię oraz propozycję rozwoju kaszubskiej gry karcianej „Baszka”. Baszka za sprawą organizowanych dużych imprez tj. m.in.: Mistrzostw Polski, Mistrzostw Europy dynamicznie się rozwija. Sportowa odmiana Baśki ma już dziesięcioletnią tradycję. Najlepszym baśkarzem mijającej dekady był Robert Regliński reprezentujący Bazuny Żukowo.\nOrganizatorami Forum było Kaszubskie Stowarzyszenie Kultury Fizycznej, Pomorski Ośrodek Sportu i Rekreacji oraz Pomorski Sport.eu


Pozew o odszkodowanie od producenta ciężarówek za zmowę cenową odrzucony. 350 firm odeszło z kwitkiem | trans.info\nPozew o odszkodowanie od producenta ciężarówek za zmowę cenową odrzucony. 350 firm odeszło z kwitkiem\nGrupa Mercedes-Benz nie musi płacić żadnych odszkodowań w związku z zaangażowaniem poprzedniej firmy Daimler w tzw. kartel producentów ciężarówek. Sąd Okręgowy w Stuttgarcie oddalił pozew zbiorowy, w którym firmy domagały się około 96 mln euro odszkodowania.\nFot. Daimler/materiały prasowe\nSpółka zależna firmy spedycyjnej Elvis, która reprezentowała roszczenia około 350 firm, “nie prowadzi działań windykacyjnych, lecz kompleksowe doradztwo prawne”. Narusza to niemiecką ustawę o usługach prawnych, nie jest ona bowiem właścicielem żadnych roszczeń antymonopolowych o odszkodowanie. Dlatego też nie powinna pozywać producenta o odszkodowania – wyjaśnia “Süddeutsche Zeitung”.\nPrzypomnijmy – w 2016 r. Komisja Europejska nałożyła kary w wysokości blisko trzech miliardów euro na Daimlera, Iveco, DAF i Volvo/Renault, ponieważ przez lata producenci ci pozostawali w zmowie cenowej. Rok później za udział w kartelu KE ukarała również Scanię grzywną w wysokości 880 mln euro.\nGrupa Mercedes Benz jest prawnym “następcą” Daimler AG. Kiedy firma została podzielona, uzgodniono, że dział pojazdów użytkowych Daimler Truck AG, który obecnie działa niezależnie, będzie musiał przejąć ryzyko finansowe z przeszłości, w tym konsekwencje związane z kartelem ciężarówek – donosi niemiecka gazeta.\nW związku z pozwami Daimler zapowiedział, że będzie bronił się przed nieuzasadnionymi roszczeniami. „Wciąż jesteśmy przekonani, że nasi klienci nie ponieśli żadnej szkody” – zapewnia producent na łamach “Süddeutsche Zeitung”.\n#Niemcy#odszkodowanie#wyrok sądu#zmowa cenowa producentów ciężarówek


Wyleczona z Covid-19 siatkarka ŁKS Łódź wraca do treningów - Dziennik.pl\n30 lipca 2020, 17:13 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nSiatkarki ŁKS Commercecon Łódź / Newspix / PAWEL PIOTROWSKI\nWkrótce przygotowująca się do nowego sezonu w ekstraklasie drużyna ŁKS Commercecon Łódź ma znów trenować w komplecie. Do wspólnych zajęć może wrócić już zawodniczka, która przeszła zakażenie koronawirusem. Dwa przeprowadzone u niej testy na obecność koronawirusa dały wynik negatywny.\nSiatkarka pozostawała w kwarantannie przez blisko dwa tygodnie, po wykryciu u niej zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Na izolację skierowano też cały zespół, ale w niedzielę siatkarki z Łodzi wróciły do zajęć, po tym, jak przeprowadzone po tygodniu badania dały wynik ujemny.\n"Zawodniczka, u której pierwszy test wykazał wynik dodatni, musiała pozostać na kwarantannie nieco dłużej. W tym tygodniu przeprowadzono u niej dwa kontrolne testy, które potwierdziły, że zakażenie minęło. Tym samym również ona będzie mogła wznowić treningi z całą drużyną" – poinformował w czwartek klub.\nŁKS z uwagi na dobro osobiste siatkarki nie ujawnił jej nazwiska.\nKlub poinformował również, że ze względu na problemy zdrowotne w ŁKS nie zagra pozyskana latem Serbka Ivana Mrdak. W najbliższym czasie ma zostać zakontraktowana nowa środkowa.\nW sierpniu łódzki zespół rozpocznie kolejny etap przygotowań do nadchodzącego sezonu. Podopieczne włoskiego trenera Giuseppe Cuccariniego czeka seria meczów sparingowych, m.in. z Grotem Budowlani Łódź, #VolleyWrocław, Energą MKS Kalisz i Legionovią Legionowo.\nŁKS w zakończonym przedwcześnie minionym sezonie zajął trzecie miejsce. Nowe rozgrywki w ekstraklasie kobiet mają rozpocząć się 19 września.\nśiatkówka ŁKS Commercecon Łódź koronawirus COVID-19


Poznaj nas | Pensjonat Ekosamotnia w Krakowie\nNocleg Ze Śniadaniem - 2os.\nw tym niestandardowym miejscu. Zapraszamy do niezwykłego obiektu w leśnym raju! Schowani przed miastem, a jednak nie tak ...\nEkosamotnia to budynek dawnej pracowni ceramicznej artystów Heleny i Romana Husarskich, położony w sercu założenia willowo-parkowego pod Krakowem, od XIX wieku należącego do jednej Rodziny.\nBudynek został zamieniony na luksusowy pensjonat, z zachowaniem kameralnego, przytulnego charakteru. Wnętrza urządzone są nowocześnie i wygodnie, lecz stylowo. W pensjonacie znajduje się sześć wygodnych pokoi dwuosobowych z małżeńskimi szerokimi łóżkami i pięknymi łazienkami. Część pokoi posiada tarasy. Wszystkie okna oferują piękne widoki na ogród lub las.\nDo dyspozycji gości jest parking, darmowa wypożyczalnia rowerów, obszerna jadalnia z wielkim kominkiem - w której zapewniamy poczęstunek, stała wystawa sztuki rodziny artystów, salonik rekreacyjny, biblioteczka, roślinna orażenria z widokiem na staw, możliwośc skorzystania z grilla i/lub miejsca na ognisko.\nNa miejscu funkcjonujre restauracja "Magnolia", w której nasz Kucharz z radością przygotuje pyszny i syty posiłek.,\nPensjonat położony jest blisko centrum Krakowa, a jednak niemal w samym Lesie Wolskim, w sercu 3 hektarowego ogrodu. Pomimo bliskości miasta, jest to idealne miejsce na relaks w ciszy, w otoczeniu pięknej przyrody.\n! W celu poznania dodatkowych usług, zapraszamy do przeczytania zakładki USŁUGI.\nOtrzymaliśmy subwencję finansową w 2021 roku, podmiotem udzielającym był Polski Fundusz Rozwoju.


Zaduszki w OFF i Cynie – Teatr dla Wszystkich\nO spektaklu-koncercie REFLEKSYJNIE w warszawskiej OFF i CYNIE Małgorzaty Dudy i Krzysztofa Kozerów pisze Wiesław Kowalski.\nMałgorzata Duda-Kozera, której talent wokalno-aktorski możemy na co dzień podziwiać na scenach teatrów Rampa, Studio Buffo i Capitol, swoje artystyczne marzenia od ponad roku realizuje również w prywatnym teatrze, który założyła wraz z mężem – artystą-plastykiem – Krzysztofem Kozerą na warszawskiej Pradze. W Off i Cynie, przy Radzymińskiej 53, posiadającej już stałe grono przyjaciół, odbyła się najpierw premiera spektaklu „Pragnienie” opartego na tekstach Agnieszki Osieckiej, a także przedstawienia „Dzieło sztuki” Czechowa wg scenariusza i w reżyserii Żanny Gierasimowej. W klimatycznej przestrzeni urokliwie schowanej przy jednym z praskich podwórek można też oglądać „Marzycielkę” Jerzego Andrzeja Masłowskiego, a także posłuchać w „Inkantacjach” songów napisanych do tekstów m.in. Szekspira, Mickiewicza i Słowackiego, które wcześniej Małgorzata Duda-Kozera śpiewała w głośnych spektaklach Adama Hanuszkiewicza, obok Wojciecha Siemiona (Duda-Kozera chciałaby kontynuować tradycję Poetyckich Zaduszek zainicjowanych onegdaj przez tego wybitnego artystę) nazywanego przez aktorkę także Mistrzem – to oni nauczyli ją wrażliwości na poezję i wydobywania z niej całego piękna (kto nie słyszał Wielkiej Improwizacji w jej dramatycznej na jazzowo interpretacji niech żałuje).\nObok spektakli, recitali, teraz też warsztatów dla młodzieży, małżeństwo Kozerów realizuje w kameralnych pomieszczeniach swojej Galerii-Teatru również okolicznościowe spotkania z okazji różnorakich świąt, jubileuszy czy rocznic. Na tej kanwie zrodził się najnowszy spektakl zrealizowany w formie koncertu „Refleksyjnie” z okazji Dnia Zmarłych, mający uczcić pamięć o tych, którzy już od nas odeszli. Do tego zaduszkowego przedsięwzięcia Duda-Kozera zaprosiła swojego długoletniego przyjaciela Dariusza Wasilewskiego – poetę, pieśniarza, tłumacza i kompozytora, który wraz z trójką muzyków (Paweł Goleń – kontrabas, Robert Kuśmierski – akordeon i Tomasz Szcześniak – gitara) zaprezentował swoją literacko-muzyczną twórczość.\nAle zanim na scenie pojawił się warszawski bard i zabrał nas w swoją intymną podróż pełną miłości, snów i przebudzeń, w nastrój wieczoru, nie będącego ani przez moment nudną wieczornicą, wprowadziła licznie zgromadzoną tego dnia publiczność Małgorzata Duda-Kozera wyśpiewując słowa Mickiewicza z II części Dziadów „Ciemno wszędzie, głucho wszędzie…”. Niesamowity i jak zawsze pełen ekspresji głos aktorki, stającej się na moment Guślarzem, roztoczył przed nami niepowtarzalny klimat i atmosferę obrzędu, podczas którego przenika się rzeczywistość świata zmarłych i żywych. Artystka sugestywnie przybliża nam słowa autora „Pana Tadeusza”, dostosowując je do współczesnej wrażliwości i wydobywając z tekstu całą paletę barw, rytmów, nastrojów, kształtów i kolorów. Dopiero po tym prologu na scenie pojawia się Dariusz Wasilewski i słowami „Dwóch wiatrów” zaprosi nas do swojego poetyckiego świata, który inkrustowany też będzie słowami Włodzimierza Majakowskiego i Jacquesa Brela. Tym razem większość zaprezentowanych utworów to autorskie kompozycje niezastąpionego interpretatora poezji Rafała Wojaczka. Szczególnie gorzko zabrzmiały strofy z wiersza „Śnić”, który znalazł się na płycie „Mamrotki” – w dniu takim jak Dzień Zmarłych słowa „Śnić niedobrze, krzyczeć źle/Stale trwoga toczy/Sny mnie gnębią, tłamsi dzień/Śmierć i życie kopią mnie/Nie mają litości” zabrzmiały z wyjątkową siłą, ale na szczęście poeta dość szybko nas z tego stanu wyprowadził za sprawą kilku lirycznych wspomnień o miłości. Poetycko-muzyczny dialog między śpiewającym poetą a Małgorzatą Dudą-Kozerą musiał się też tego wieczoru pojawić, skoro artystów łączy długoletnia przyjaźń i częsta współpraca. Aktorka Teatru Rampa zaprezentowała też dwa utwory napisane do mniej znanych tekstów Juliana Tuwima („Matka”, „Mieszkańcy”), którego twórczość często jest inspirującą kanwą dla teatralnych przedstawień – autor „Balu w operze” w jej interpretacji zabrzmiał znowu bardzo współcześnie, bo Duda-Kozera potrafiła wydobyć z wszystkich poetyckich fraz ich cały potencjał dramatyczny, egzemplifikujący umiejętność poety bycia bystrym obserwatorem i jakże ciętym ironistą. Stylistyka, oskarżycielski ton i rytm odnalazły się znakomicie w kompozycjach Wasilewskiego, który jest autorem muzyki do spektaklu „Tuwim tańczący”.\nKoncert „Refleksyjnie” w gościnnych progach praskiej OFF i Cyny doskonale wpisał się w nastrój czasu, kiedy oddajemy się rozmyślaniom o śmierci. Okazuje się, że sztuka, poezja i muzyka są najlepszą towarzyszką dla wspomnień przywracających pamięć o zmarłych, z którymi byliśmy silnie związani i uczczenia ich dotkliwej nieobecności.\nTags: Dariusz Wasilewski, Krzysztof Kozera, Małgorzata Duda-Kozera, OFF i CYNA


Ja często pryskam opryskiem MaisTer, chwasty wytępi wzorowo;)\nW tamtym roku miałem Guardiana i bardzo dobry był a mam pytanie czym zwalczyć perz w kukurydzy ? Najlepszy był by oprysk przed wschodowy jak by nie pomógł to jeszcze czymś po wyjściu z ziemi tylko pytanie jaki ?\nmilagro i po perzu wiele lat tym pryskałem ale perzu u mnie brak wiec mozna zaoszczedzic a guardian to bierze to samo co milagro tylko bez perzu w zeszłym roku miałem dziłke testowa prysnieta resztka guardiana i druga połowka milagro, a na tej dziłce mam takie cos jak "trzcina" to ta czesc po milagro była praktycznie bez tego chwasta lub była mocno ograniczony mniejszy a po guardianie praktycznie normalnie sobie rósł.\nsłyszeliście może coś o dodatku do oprysku na odstraszanie dzika\nMaister ok ale co z zachwaszczeniem wtórnym.\nNajlepszym sposobem na chwasty w kukurydzy to moim zdaniem LUMAX 5375 SE, przed i powschodowo.Nie licząc perzu bo na to nie działa.\nMoże w wysokich dawkach powodować fitotoksyczność podobnie jak "Merlin" którego już nie ma niestety. Ceny w zależności od powierzchni i dopasowania do nich opakowań 180 zł do .... Dawka 3,5-4l/ha. Tanio TRophy, guardian max po zasiewie , przy założeniu że będzie wilgotno.\nNie czytałem całego wątku, więc przepraszam jeśli będę się powtarzał.Jeśli chodzi o prestige to ok, ale taniej wychodzi (jeśli chodzi o off label jak w stosunku do presige) A S T E P 225 FS zawiera imidachlopryd i protiokonazol.\nimidachlopryd znany z confidora , gaucho 350 i PRESTIGE 290 FS .(owadobójczy)\nprotiokonazol-triazol grupa występująca w większości zapraw zbożowych.\nOd kilku lat Mocarz(+adiuwant) i jest bardzo OK,ale w tym roku chyba zmienię na ten nowy z Syngenty,o ile będzie tańszy(elumis-przypomniałem sobie, może ktoś wie ile kosztuje na 1ha?)\nja kupiłem guardian compelet. Mozna tez powschodowo :rolleyes: w zesłym roku pryskałem i było oki. na jednej dziłce bvył test milagro i gurdian ( trophy) no i skutecznosc prawei identyczna poza tym ze była taka jakby trzcina która milagro lepiej przygłuszyło.\nW ubiegłym roku Zeagran, w tym Zeagran+Titus+adiuwant. Koszt 230 zł trochę drogo ale czwastnicy, perzu nie będzie.\nna chwastnice i perz to milagro starczy :rolleyes: Guardian kosztuje 210zł 5l daje sie koło 3-3,5l na hektar\nmam pytanie czy ktoś z was stosował accent 75WG bo mam zamiar zastosować go z mocarzem i nie wiem czy warto czy bardziej opłaca się lumax\nWarto zastosować accent + mocarz ale dodaj jakiś lepszy olej zamiast "trend`u".\nW tamtym roku ładnie to wyszło z "torpedo II"\nJak nie masz perzu to bierz lumax.\nEdytowano Czerwiec 2, 2010 przez andrzej2110\nA pryskał ktoś z was może "Elumisem"? Jak tak to za ile kupiliście i jaki efekt?\nJest to Callisto razem z Milagro.\nWątpię by ktokolwiek pryskał gdyż to nowy produkt (od tego roku), i tylko powschodowo.\nDawka o ile pamiętam 1-1,5l/ Ha. Cena za litr (w opakowaniu 1l)w detalu miedzy 190 - 200 zł.\nZa Elumis płaciłem 200zł/1litr/ha. Pogoda nie pozwala na oprysk, ale może we wtorek dam radę bo QQ 4 listek już rośnie\nJa w tym roku Zeagran w fazie 3 liści a potem maister w fazie 6 liści i po chwastach śladu niema. Koszt ok 250zł/ha\nJa też dzis pryskałem Maister + Zeagran + Adiuwant. Komosa już po 5 godzinach zaczyna wiednąć. Koszt 260 zl/ha\nI jak ten Elumis warto go stosować???Producent zachwalał a jak waszym zdaniem.Ja w tym roku zastosowałem Titus+Trend ale mósze poczekać na efekt bo dopiro zastosowałem ten oprysk.Cena to 340zł/100gr\nja stosuje accent 75 WG 60g\ntrend 250ml (chyba pół butelki na ha)\nSłuchaj a z zabiegiem przeciw chwastom mogę dodać trochę mocznika? Trochę słaba ta qq i przydało by jej się trocha azotu. Zastosuje na chwasty accent+zeagran+trend.\nraczej nie powinno sie dawac mocznika z herbicydem. najlepiej prysnij mocznikiem tydzien po herbicydzie. Bo po co dawac azot chwastom\nA to dzięki wielkie. Jutro jak pogoda dopisze to dam na chwasty a tydzień później z mocznikiem\nJak njabardziej daj mocznik do herbicydów bo mocznik wzmacnia dziłanie oprysku i możesz trochę zmniejszyć dawkę albo na starsze chwasty ta sama dawka środka z mocznikiem będzie silniejsza.\nPoza tym mocznik sprawia że oprysk lepiej się przykleja do roślin i przyspiesza wchłanianie.\nTrzeciem pluem jest odrzywienie dolistne kukurydzy ale nie więcej jak 10kg mocznika bo można przypalic liście, pamiętaj też żeby wcześniej nalać wodę do opryskiwacza żeby sie trochę nagrzała bo mocznik obniża tęperaturę i środki moga sie gorzej mieszać, ewentualnie rozrób mocznik z wodą w wiadrach żeby mieszanina sie trochę ogrzała.


OBUT 2013. Sprawdzian trzecioklasistów już 21 maja 2013 roku [ZASADY EGZAMINU] | Dziennik Bałtycki\nAMN 20.05.2013 Zaktualizowano 10.04.2014\nUczniowie trzecich klas podstawówek napiszą we wtorek, 21 maja 2013 roku sprawdzian w ramach Ogólnopolskiego Badania Umiejętności Trzecioklasistów.\nW poniedziałek, 20 maja między godziną 8 a 13 kurierzy firmy Pocztex dostarczali do każdej szkoły przesyłkę z zestawami zadań oraz "Przewodnikiem przeprowadzającego badanie" i "Przewodnikiem po programie WPP". Uczniowie trzecich klas już we wtorek, 21 maja napiszą sprawdzian.\nKORZYŚCI Z OBUT 2013\nPracownicy Instytutu Badań Edukacyjnych na stronie poświęconej przedsięwzięciu podkreślają też, że z udziału w badaniu płyną same korzyści:\n- Podstawowym jego celem jest wsparcie szkół w uzyskaniu dodatkowych, rzetelnych, porównywalnych informacji na temat poziomu wiadomości i umiejętności uczniów kończących klasę trzecią - po zakończeniu nauki na I etapie edukacyjnym, a przed rozpoczęciem nauki na II etapie - tłumaczą. - Szkoły, które dobrowolnie i bezpłatnie zgłoszą się do udziału w badaniu, otrzymają, wraz ze szczegółowym raportem opisującym wyniki uczniów, również rekomendacje ekspertów dotyczące praktyki dydaktycznej. Rekomendacje będą mogły stać się podstawą do planowania zindywidualizowanej pracy z uczniami zarówno w klasach I-III jak i od początku klasy IV.\nOBUT 2013 - JAK BĘDZIE WYGLĄDAŁ SPRAWDZIAN TRZECIOKLASISTY?\nKażdy uczeń, który weźmie udział w teście, będzie musiał rozwiązać dwa zestawy zadań.\nPierwszy sprawdza wiadomości i umiejętności z języka polskiego, natomiast drugi z matematyki.\nNa każdy z arkuszy trzecioklasista ma 45 minut. Miedzy pierwszym a drugim testem odpoczywa przez 15 minut.\nWYNIKI BADANIA BEZ WPŁYWU NA OCENY\nNauczyciele podkreślają, że wyniki badania nie mają wpływu na oceny ucznia. Dziecko nie powinno się też nim stresować. Zdania rodziców na ten temat są jednak podzielone.\nEGZAMINY 2013 - MATURA - TESTY - SPRAWDZIANY - OBUT - bądź na bieżąco!\n- Mój syn przeszedł przez sprawdzian spokojnie, bez problemów. Dzięki temu, że wziął w nim udział, mogłam się upewnić, że daje sobie radę w szkolę, do której trafił, a to dla mnie ważne - mówi pani Grażyna, matka niepełnosprawnego czwartoklasisty - Ale wiem od rodziców innych dzieci, że część maluchów mocno to przeżywa. Może niepotrzebne są im takie stresy?\nChoć teoretycznie udział w tym przedsięwzięciu jest dobrowolny, w większości placówek nie było nawet mowy, by zrezygnować z badania.\npatrycja giczewska 10.06.2013 18:12:14\nOla la 24.05.2013 19:16:11\nTest OBUT zdecydowanie nie koreluje z obecną podstawą programową. Podstawa dla przeciętniaków, a nawet mniej niż przeciętnych uczniów ( o tych z różnego rodzaju zaburzeniami i tych, którzy podjęli naukę w I klasie w wieku 6 lat lepiej nie wspominać!), a OBUT dla geniuszy. Tak to wygląda. Bez testu OBUT już w pierwszej klasie "wyłapałam" dzieci myślące analitycznie. Uczęszczały na kółko matematyczne, a potem z powodzeniem brały udział w licznych konkursach typu Alfik, Kangur, Mistrz tabliczki mnożenia itp. Niestety, takich dzieci w przeciętnej klasie jest mało (4 -5). Zdecydowana większość to dzieci, które dość dobrze opanowały techniki rachunkowe i potrafią rozwiązać proste zadania tekstowe. Zadania złożone rozwiązują z pomocą. Jest też grupka dzieci, które mają problem z opanowanie technik rachunkowych. Tabliczka mnożenia często jest nie do opanowania pamięciowego, a dzielenie to czysta abstrakcja. O myśleniu na poziomie operacyjnym można zapomnieć. Szwankuje analiza, dedukcja i nie jest to wina nauczyciela, ani też dziecka czy rodzica. Po prostu dziecko takie nie dojrzało do tego poziomu myślenia, czyli myślenia abstrakcyjnego.\nPodobnie rzecz się ma z czytaniem. Nawet w trzeciej klasie są dzieci, które ciągle jeszcze koncentrują się na technice technice czytania, co w sposób oczywisty odbija się na rozumowaniu.\nPodsumowując: dla dzieci bardzo zdolnych test był do "przejścia" i te w mojej klasie dobrze sobie poradziły. Przeciętne i słabe zwyczajnie POLEGŁY.\nWnioski powinni wyciągnąć twórcy podstawy programowej i wszyscy reformatorzy oraz autorzy tego testu.\nOla la 24.05.2013 19:14:52\nOliwia 22.05.2013 19:43:47\nto był sprawdziam dla 6 klasy to było oookkkkkkkkkkrrrropppppppppnnne!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! i nawet nie było w programie ćwiczyliśmy tyle ale nic nie było!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nelka 22.05.2013 17:28:55\nLojalna 21.05.2013 19:30:04\nNie ściemniajcie, dzieci miały 40 minut na odpowiedź, a nie 45 minut. Poza tym nie oszukujcie,że było to sprawdzeniem wiadomości i umiejętności uczniów. To był test na inteligencję!!!!!!!!!!!!!\nkazia 21.05.2013 13:50:04\nMoja szkoła miała taki egzamin nie ja bo ja chodzę do kl.2 , a ten egzamin miała klasa 3.\nrodzic 21.05.2013 10:28:29\npoprzedni był niezgodny z podstawą programową, ciekawe jak będzie w tym roku\nMotylek 21.05.2013 08:27:26\nUważam jako rodzic, że to jest dodatkowy i niepotrzebny stres dla dziecka i co 3 lata, jakiś egzamin , bzdura, to Nauczyciel w klasie, nie potrafi tego wszystkiego już sam podsumować ocenić i wychwycić? Za naszych czasów tego nie było i było dobrze !!! Życzę dzieciaczkom powodzenia i trzymam kciuki ;)\nMotylek 21.05.2013 08:27:22\nGość 20.05.2013 21:03:40\nco będzie w tescie\nJula 20.05.2013 19:29:41\nna pewno będzie trudny\nPaulina Rutkiewicz 20.05.2013 19:23:44\njutro pisze ten test ! strasznie sie boję , mam nadzieję że pójdzie mi bardzo dobrze :)


Jedną nogą w półfinale | Dziennik Zachodni\nJedną nogą w…\nRedakcja 17 marca 2009, 23:51\nPiłkarze Ruchu po raz drugi w odstępie trzech dni strzelili trzy gole i pewnie wygrywając pierwszy ćwierćfinałowy mecz Remes Pucharu Polski zrobili duży krok w kierunku wyeliminowania Zagłębia.\nLider I ligi przekonał się w Chorzowie jak duża różnica dzieli go od poziomu ekstraklasy. Wprawdzie lubinianie mają w zanadrzu za trzy tygodnie rewanż na własnym boisku, ale na otwartym w sobotę nowym stadionie Dialog Arena "niebiescy" powinni utrzymać wypracowaną wczoraj trzybramkową przewagę i awansować do półfinału. Zdobycie PP jest wiosną jednym z priorytetów chorzowian.\nMecz na Stadionie Śląskim odbywał się bez udziału publiczności. To kara, którą na chorzowski klub nałożył wojewoda śląski za burdy, jakie wywołali pseudokibice Ruchu podczas Wielkich Derbów Śląska z Górnikiem. Na trybunach mogącego pomieścić blisko 50-tysięcy widzów obiektu zasiadło wczoraj tylko kilkudziesięciu dziennikarzy i działaczy obu klubów. Piłkarski pojedynek na pustym chorzowskim gigancie sprawiał dość przygnębiające wrażenie.\nJak by tego było mało, przeciwko zawodnikom obu drużyn sprzysięgła się wczoraj także pogoda. Nie dość, że było przenikliwie zimno, to jeszcze równo z pierwszym gwizdkiem sędziego Piotra Wasielewskiego rozpętała się deszczowa zadymka. Podmuchy wiatru niosącego miliony kropel wody były tak silne, że najpierw przewróciły ustawione za jedną z bramek nie wiedzieć dla kogo reklamy, a później przestawiły również tunel, którym gracze schodzili do szatni.\nNa szczęście po kwadransie gry aura się trochę uspokoiła i zawodnicy mogli skupić się na konstruowaniu akcji, a nie tylko utrzymaniu się na nogach i obserwacji jakie figle wyczynia piłka gnana wiatrem. Chorzowianie szybciej dostosowali się do trudnych warunków i przejęli inicjatywę. W zdobyciu prowadzenia wydatnie pomógł im jednak Costa Nhamoinesu. Ośmiokrotny reprezentant Zimbabwe w niezbyt groźnej sytuacji sfaulował tuż przy linii bocznej pola karnego aktywnego Wojciecha Grzyba, a pewnym egzekutorem jedenastki był Pavol Balaz. Okrzyk radości spikera po trafieniu Słowaka długo niósł się echem nad pustymi trybunami.\n- Do karnych byłem wyznaczony ja i Wojtek Grzyb. "Grzybek" był faulowany, więc powiedział, żebym ja strzelał. No to strzeliłem - stwierdził Balaz.\nChwilę później Ruch prowadził już 2:0, a 23-letni obrońca z Afryki, który do Zagłębia jest wypożyczony z Wisły Ustronianki, znów się nie popisał dopuszczając do dośrodkowania Marcina Zająca. Z precyzyjnej centry skorzystał Michał Pulkowski i z bliska biodrem wepchnął piłkę do siatki.\n- Marcin mnie nabił, a ja tylko dopełniłem formalności. Cieszymy się z tej wygranej, bo wbrew pozorom Zagłębie to dobry zespół, który powinien w tym sezonie awansować do ekstraklasy - powiedział Pulkowski.\nChorzowianie nie zamierzali jednak wcale spocząć na laurach i po przerwie dalej atakowali. Tuż po zmianie stron Balaz nie zdołał wykorzystać sytuacji sam na sam z bramkarzem, ale za moment w trafieniu do siatki wyręczył go Grzyb. Znajdujący się w wysokiej formie kapitan drużyny "niebieskich" wykazał się najlepszą orientacją w zamieszaniu podbramkowym, jakie powstało po akcji Pulkowskiego i Martina Fabusza.\n- Wygraliśmy 3:0 i jesteśmy jedną nogą w półfinale. W rewanżu musimy jednak również się sprężyć, żeby nie stracić tej zaliczki - stwierdził Michał Pulkowski, a trener Ruchu Bogusław Pietrzak dodał: - Fajnie byłoby, gdyby rewanż w Lubinie zakończył się takim samym wynikiem. Awans do półfinału PP jest ogromnym zaszczytem.


BIM: Nawierzchnie - Modele 2D/3D - pliki .skp\nNawierzchnie - Modele 2D/3D - pliki .skp\nKostka brukowa Kreta - Modele 2D/3D - pliki .skp\nKratka geoSYSTEM G3 - Modele 2D/3D - pliki .skp\ngeosystem_g3 (1).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g3 (2).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g3.3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g3_2d (1).dwg ↓ pobierz .dwg\ngeosystem_g3_2d.dwg ↓ pobierz .dwg\ngeosystem_g3.dwg ↓ pobierz .dwg\nKratka geoSYSTEM G4 - Modele 2D/3D - pliki .skp\ngeosystem_g4 (1).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g4 (2).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g4.3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g4_2d (1).dwg ↓ pobierz .dwg\ngeosystem_g4_2d (2).dwg ↓ pobierz .dwg\ngeosystem_g4_2d.dwg ↓ pobierz .dwg\nKratka geoSYSTEM G4 max - Modele 2D/3D - pliki .skp\ngeosystem_g4_max (1).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g4_max (2).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g4_max (3).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g4_max (4).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g4_max.3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g4_max_2d (1).dwg ↓ pobierz .dwg\nKratka geoSYSTEM S60s - Modele 2D/3D - pliki .skp\nKostka brukowa Malta - Modele 2D/3D - pliki .skp\nmalta bloki 2d.dwg ↓ pobierz .dwg\nmalta bloki 3d i nawierzchnie.skp ↓ pobierz .skp\nKratka geoSYSTEM S60 - Modele 2D/3D - pliki .skp\ngeosystem_s60 (1).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_s60 (2).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_s60.3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_s60_2d (1).dwg ↓ pobierz .dwg\ngeosystem_s60_2d (2).dwg ↓ pobierz .dwg\ngeosystem_s60_2d.dwg ↓ pobierz .dwg\nKratka geoSYSTEM G5max - Modele 2D/3D - pliki .skp\ngeosystem_g5_max (1).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g5_max (2).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g5_max (3).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g5_max (4).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g5_max (5).3ds ↓ pobierz .3ds\ngeosystem_g5_max (6).3ds ↓ pobierz .3ds\nSystem dekoracyjny Pino - Modele 2D/3D - pliki .skp\npino bloki 2d.dwg ↓ pobierz .dwg\npino bloki 3d i nawierzchnie.skp ↓ pobierz .skp\nKostka brukowa Santorini - Modele 2D/3D - pliki .skp\nsantorini bloki 2d.dwg ↓ pobierz .dwg\nsantorini bloki 3d i nawierzchnie.skp ↓ pobierz .skp\nPrzestrzeń zewnętrzna to nie tylko małe detale i zielone tereny. Wyjątkowe efekty można osiągnąć stosując element, który od razu przyciąga uwagę. Najłatwiej tego dokonać wybierając odpowiednią nawierzchnię, funkcjonalną i jednocześnie oryginalną.\nczy każda kostka brukowa jest taka sama?\nBruk to produkt, który wciąż cieszy się dużą popularnością. Jest materiałem stosowanym w miastach do stworzenia ładnej i estetycznej nawierzchni. Za stosunkowo przystępną cenę można stworzyć harmonijną przestrzeń. Kostka brukowa, pomimo że to dość powszechny materiał, jest na tyle atrakcyjna, że producenci wciąż poszukują nowych rozwiązań, dzięki czemu produkt ten nabiera nowych kształtów, form i kolorów. Ciekawym rozwiązaniem są również płyty brukowe, dzięki którym można stworzyć unikatowe nawierzchnie pasujące zarówno do nowoczesnych jak i rustykalnych przestrzeni. To połączenie nowoczesnej technologii i minimalistycznego wzornictwa.\nczy betonowe płyty mogą być dizajnerskie?\nBeton to materiał, z którego można kształtować wszelkie formy. Nowoczesne technologie pozwalają uzyskać z niego nietypowe kształty, jak również nadać różnorakie kolory. Dzięki wdrażaniu nowoczesnych technologii beton stał się bardziej szlachetny i wytrzymałay. Stosowany jako nawierzchnia zewnętrzna, na której jest wzmożony ruch i większy nacisk, posiada parametry ponadprzeciętnej wytrzymałości i odporności na uszkodzenia mechaniczne i ścieranie, przy jednoczesnym zachowaniu najlepszych standardów estetycznych.\nPłyty betonowe mogą mieć dowolne geometryczne kształty, co pozwoli uzyskać oryginalną nawierzchnię, wzbogacając każdą przestrzeń. Warto zauważyć, że beton wpisuje się również we współczesny trednd budowania z naturalnych materiałów.\njakich materiałów użyć na taras i podjazd?\nProjektując przestrzeń wokół domu zwracamy uwagę by budynek oraz jego wnętrze, zieleń, ale również takie elementy jak taras, czy podjazd współharmonizowały ze sobą. Tworzymy miejsce, które będzie estetyczne dla otoczenia, ale również takie, które stanie się przydomową sferą wypoczynku. Jednocześnie istotnym jest, by materiał, z którego będzie zbudowany taras, czy podjazd był funkcjonalny, wytrzymały i odporny na zabrudzenia. Odpowiednia warstwa izolacyjna zapewnia nie tylko powstrzymanie wykwitów z betonu na jego powierzchnię, ale również powoduje, że nie powstają zabrudzenia spożywcze, ale także te ciężkie do usunięcia, jak np.: plama po oleju, czy ślady po gumach do żucia.\nCiekawą alternatywą na oryginalną nawierzchnię jest również kamień. Będzie doskonałym wyborem zarówno dla miłośników klasyki, jak również dla nowoczesnych aranżacji. Nie tylko uszlachetni każdą przestrzeń, ale również dzięki wysokiej odporności na czynniki zewnętrzne, będzie służył na długie lata.


Polska wódka chroniona przed podrabianiem w Chinach - Wiadomości\nPolska wódka będzie w Chinach chroniona przed podrabianiem\nPolska wódka trafiła na listę europejskich produktów, które będą w Chinach chronione przed podrabianiem. To wynik dwustronnej umowy pomiędzy Brukselą a Pekinem.\nW piątek 2 czerwca 2017 r. zostało zawarte porozumienie pomiędzy Unią Europejską a Chinami z którego wynika, że utworzona zostanie lista stu europejskich produktów, które zostaną objęte w Chinach ochroną przed podrabianiem.\nJak wylicza Polska Agencja Prasowa, na unijnej liście, oprócz polskiej wódki, są między innymi - francuskie, hiszpańskie, włoskie i portugalskie wina, szampan, koniak, czeskie i niemieckie piwa, a także grecki ser feta, sery z Francji i Włoch, oliwy z Grecji i Hiszpanii.\nUmowa ma charakter dwustronny, więc na terenie UE, niektóre z chińskich produktów będą objęte ochroną. Są to m.in. chińskie herbaty, ryż, czy grzyby.\nPrzedstawiciele Komisji Europejskiej twierdzą, że porozumienie między Chinami a Europą w tej sprawie przyniesie obu stronom tylko korzyści. Skorzystają szczególnie unijni rolnicy i przedsiębiorstwa rolne, gdyż chiński rynek to jeden z największych na świecie. Zyskają też przeciętni konsumenci w Europie, ponieważ zwiększy się ilość tradycyjnych chińskich produktów na sklepowych półkach, a jak wiadomo wyroby i przetwory z Państwa Środka słyną z niepowtarzalnego smaku i jakości.\nKomisja Europejska Polska wodka w Chinach Chiny


Nie ma szans na znalezienie zabójców byłego premiera - WP Wiadomości\nNie ma szans na znalezienie zabójców byłego premiera\nTo skandal, że w tak ważnej sprawie bezpowrotnie przepadły kluczowe dowody - irytuje się Adam Rapacki, wiceszef MSWiA. Policja przypuszcza, że najważniejsze dowody, które mogły doprowadzić do wykrycia sprawców, zostały z akt sprawy wykradzione.\nW kwietniu 2005 roku akta sprawy zabójstwa Piotra Jaroszewicza i jego żony Alicji Solskiej trafiły do policjantów z tzw. Archiwum X, zajmujących się wyjaśnianiem zawiłych zagadek kryminalnych. Pięć lat wcześniej śledztwo w tej sprawie zakończyło się klęską. Oskarżeni przez prokuraturę recydywiści zostali prawomocnie uniewinnieni przez sąd.\nNajlepsi analitycy przez kilka miesięcy przyglądali się wszystkim dowodom zebranym w sprawie. Dane z akt wprowadzono do specjalnych programów komputerowych. Największą nadzieję spece z Archiwum X wiązali ze śladami odcisków palców. W 1992 roku, gdy zamordowano Jaroszewiczów, niezidentyfikowane ślady linii papilarnych znalezione na miejscu zbrodni można było porównywać tylko z odciskami zebranymi od osób wskazanych przez śledczych.\nAle w 2001 roku uruchomiono w Polsce system automatycznej identyfikacji odcisków palców (AFIS). Od tego momentu ślady linii papilarnych ujawnione na miejscu popełnienia przestępstwa można porównywać z odciskami palców ponad trzech milionów osób, zebranymi przez ostanie kilkadziesiąt lat przez milicję i policję.\nPod koniec 2005 roku analitycy z Archiwum X odkryli, że z akt sprawy zaginęły kluczowe dowody w sprawie zabójstwa Jaroszewiczów. Brakowało trzech folii ze śladami niezidentyfikowanych odcisków palców. Ujawniono je na miejscu zabójstwa: na ciupadze, którą duszono premiera, na okularach leżących na jego biurku oraz na drzwiach szafy w gabinecie. Nie należały do ofiar ani do nikogo z rodziny. Wykluczono, aby pozostawili je znajomi Jaroszewiczów lub policjanci.\nPrzez blisko dwa lata funkcjonariusze z biura kontroli szukali zagubionych folii. Bezskutecznie. Znaleziono jedynie zdjęcie odcisków pozostawionych na ciupadze. Ale w bazie AFIS nie udało się zidentyfikować, kto mógł pozostawić swój ślad na tym narzędziu zbrodni. - Wszystko wskazuje, że folie zostały wykradzione. Ktoś skutecznie zatarł ślady tego okrutnego i tajemniczego zabójstwa - mówi "SE" policjant z Komendy Głównej Policji. (PAP)\nBerlusconi: badania psychiatryczne dla prokuratorów


XIV Gminny Festiwal Kolęd i Pastorałek za nami\nJuż po raz czternasty uczniowie Szkół Podstawowych i Gimnazjum z Gminy Łazy spotkali się w sali Miejskiego Ośrodka Kultury w Łazach aby wspólnie kolędować. Choć łazowski festiwal kolęd ma charakter konkursu, wspaniała atmosfera i świąteczny klimat nie pozwoliły nikomu odczuć sztucznej i zbędnej rywalizacji. W festiwalu wzięli udział uczniowie klas I-III, IV-VI oraz Gimnazjum. Podczas festiwalu można było usłyszeć zarówno tradycyjne kolędy jak również mniej znane pastorałki. "Złotą Kantyczkę" - nagrodę Grand Prix zdobyli uczniowie NSP w Grabowej.\nWystępy uczestników oceniła komisja Jury w składzie: Barbara Czajkowska (pedagog, muzyk, wokalistka, instruktor zespołów i chórów), Wiesław Foryś (pedagog, muzyk, klawiszowiec grupy Rootzmans, uczestnik finału VII edycji Must by the Music) oraz Rafał Drabek (prezenter muzyczny Radia Katowice). Jury festiwalu po wysłuchaniu wszystkich podmiotów wykonawczych postanowiło przyznać następujące miejsca i wyróżnienia:\nZespół wokalny "Mali kolędnicy" SP 1 w Łazach\nZespół "Wesołe nutki" ZS nr 3 w Chruszczobrodzie\nChór z SP w Wysokiej\nChór z ZS nr 1 w Łazach\nWeronika Czerwińska i Magdalena Czerwińska z SP nr 3 w Łazach\nIII miejsce - Zespół "Kropeczka" z ZS nr 2 w Niegowonicach\nII miejsce - Zespół "Promyki" z SP w w Wysokiej\nI miejsce - Chór z SP nr 3 w Łazach\nIII miejsce - Patryk Dymczyk i Radosław Wolski z NSP w Ciągowicach\nII miejsce - Julia Rosik i Alicja Sołtysik z ZS nr 3 w Chruszczobrodzie\nI miejsce - Wiktoria Pyrdoł z ZS nr 2 w Niegowonicach\nIII miejsce - Maria Kajdas i Martyna Mazurkiewicz z ZS nr 3 w Chruszczobrodzie\nII miejsce - Zespół wokalno - instrumentalny z ZS nr 1 w Łazach\nI miejsce - Zespół wokalno - instrumentalny z ZS nr 2 w Niegowonicach\nGRAND PRIX XIV GMINNEGO FESTIWALU KOLĘD I PASTORAŁEK W ŁAZACH:\nZespół Klas I-III w Grabowej\nZespół z NSP w Grabowej otrzymał "Złotą Kantyczkę" a pozostali uczestnicy pamiątkowe dyplomy i słodkie upominki. Nagrodę rzeczową ufundowali również Radni Rady Miejskiej w Łazach reprezentujący sołectwo Chruszczobród. W przerwie festiwalu wręczono nagrody w w Gminnym Konkursie Plastycznym "Zapobiegajmy Pożarom", a Pani Marta Grzesica wręczyła stypendia w ramach działalności Stowarzyszenia Rozwoju Wsi Chruszczobród. Na zakończenie Przewodnicząca Jury Barbara Czajkowska pogratulowała wszystkim uczestnikom, podkreśliła wysoki poziom artystyczny i zachęciła do dalszego rozwijania swoich zdolności i umiejętności.\nRelacja video - kliknij tutaj