Bożena Ratter: 'umierali nie tylko sobie...'\ndata:06 marca 2018 Redaktor: Redakcja\nKatyń Sybir wywózki Starobielsk Muzeum katyńskie\nEkspozycję "umierali nie tylko sobie..." w Galerii Plenerowej Łazienek przy Alejach Ujazdowskich oglądać można od 1 do 30 marca 2018 r. w Warszawie.\nJeden z kilku listów czytanych podczas uroczystego otwarcia wystawy „umierali nie tylko sobie...” w Pałacu na Wyspie (Muzeum Łazienki Królewskie). 5 marca 1940 roku to dzień, w którym został przypieczętowany los polskich jeńców wojennych osadzonych po 17 września 1939 roku w sowieckich obozach więziennych. Los jakże smutny i tragiczny, ojcowie, mężowie, bracia, synowie mieli już nigdy nie powrócić z nieludzkiej ziemi – przypomniała Teresa Bracka, prezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia "Rodzina Policyjna 1939 r." 5 marca 1940 roku Biuro Polityczne KC WKP przyjęło uchwałę, na podstawie pisemnego wniosku Berii podpisanego przez Stalina, o wykonaniu wyroku śmierci przez rozstrzelanie na 22 tysiącach polskich oficerów. Była to sowiecka zbrodnia ludobójstwa na polskich obywatelach. Ofiarami byli nauczyciele, prawnicy, leśnicy, urzędnicy, lekarze, naukowcy, artyści, dziennikarze, literaci różnych narodowości i różnych wyznań, bo taka była II RP.\nHistoria ofiar to historia poszczególnych ludzi, historia człowieka, jego rodziny i wszystkich tych, którzy stanęli na drodze jego życia. To wszystko, co pozostawili po sobie, a także pustka, która została w sercach ludzi kochających, pustka w przestrzeni społecznej, w której ich zabrakło. Ofiarami zbrodni katyńskiej byli nie tylko ci pogrzebani w bezimiennych grobach, ale również ich najbliżsi.\nGdyby przyszło mi powiedzieć o szczególnie zasłużonych jeśli chodzi o walkę o prawdę katyńską, to na pierwszym miejscu umieściłbym władze RP na obczyźnie, potem struktury Polski Podziemnej i równolegle rodziny katyńskie, rodziny ofiar zamordowanych w 1940 roku. Prawdę o zbrodni katyńskiej pielęgnowały poprzez przekazywanie informacji wśród najbliższych, przechowywanie pamiątek po ofiarach oraz akcję upublicznienia w Muzeum Katyńskim - podsumował wykład prof. dr hab. Tadeusz Wolsza.\nOgromne zasługi dla nagłośnienia zbrodni katyńskiej w świecie poczyniła amerykańska komisja senacka w 1951 r. Nie tylko poprzez zbieranie dokumentów, ale przesłuchanie 280 świadków z całego świata, w tym polskiej emigracji, którą stanowili oficerowie wojska polskiego i członkowie rządu RP , członkowie delegacji z 1943 roku uczestniczącej w ekshumacji ciał polskich oficerów. Amerykańska komisja stwierdziła, iż ponad wszelką wątpliwość zbrodni dokonali sowieci w 1940 roku. Ten przekaz poszedł w cały świat. Natomiast cenzurą zbrodnię katyńską objęli Anglicy, zarówno w prasie polsko-angielskiej czy polskiej sekcji radiowej BBC. - prof. dr hab. Tadeusz Wolsza.\nA jakie zasługi w nagłośnianiu w świecie zbrodni ludobójstwa dokonanego na obywatelach polskich przez ZSRR i państwa satelickie oraz Niemcy, mają polskie ministerstwa, polskie komisje senackie, polskie fundacje, polskie samorządy? Dlaczego pokazywanie prawdy o losie narodu polskiego i jego obrona nadal jest oddolną inicjatywą społeczeństwa?\nW zsowietyzowanej Polsce nie można było o tej zbrodni mówić. Mówienie prawdy było karane sądownie. Z obliczeń kilku naszych młodych badaczy wynika, że około 70-80 osób zostało skazanych za publiczne głoszenie prawdy o zbrodni katyńskiej. Wyroki były różne, najwyższy opiewał na 9 lat więzienia - prof. dr hab. Tadeusz Wolsza.\nJakie wyroki lub czyje pieniądze podążają w 2018 r. za ukrywaniem prawdy o Katyniu na ekranie ZTM w metrze warszawskim? „Muzeum Katyńskie to perła architektury warszawskiej”. Czy ustawa IPN przewiduje kary za takie działania?\nIzabella Sariusz-Skąpska, prezes Federacji Rodzin Katyńskich od lat zwraca się do władz o promocję działań na rzecz pamięci o ofiarach zbrodni katyńskiej, obecnie promocję Muzeum Katyńskiego. Niestety, wczorajszej uroczystości nie towarzyszyły stacje telewizyjne i radiowe, nie byli obecni przedstawiciele ambasad. Flesz historii w TV Historia również nie wspomniał o uchwale z 5 marca 1940 roku nakazującej zagładę polskich oficerów. Czy słuszna uwaga pani prezes, iż brakuje wystawie personalizacji ofiar poprzez zdjęcia, spowoduje, że na ogrodzeniu Łazienek pojawią się niebawem takowe? Wyklęta przedwojenna elita, której brak odczuwamy dzisiaj, skutecznie była rugowana z naszej pamięci, edukacji, sztuki, kultury. Przedstawienie sylwetek straconych w Katyniu (jak również w Wielkopolsce, Pomorzu, Śląsku, Lwowie, Wilnie, Grodnie itp.) to doskonała lekcja dla tych, którzy wychowani na komunistycznej wersji historii już uczyć się nie chcą i ukrywają czy fałszują historię Polski w przestrzeni publicznej.\nDlaczego na Placu Defilad nie stanął olbrzymi namiot „100-lecie Odzyskania Niepodległości”, a w nim kalendarium zdarzeń pokazujących tych wszystkich, którzy o odzyskanie niepodległości walczyli? Koncerty, prezentacje , widowiska, wykłady - wysiadający z dworców kolejowych czy wędrujący do galerii handlowej zajrzeliby tam chętniej niż do Muzeum Katyńskiego, o którym nie wiedzą. Tymczasem prezydent Warszawy planuje ten teren zagospodarować na Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Czy będzie to sztuka z serii „Pożar w burdelu” czy kontynuacja działania Muzeum Polin?\n„Kiedy będę pisał o Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie, będę miał na myśli jedynie jeńców, którzy przebywali w tych miejscowościach od października 1939 do maja 1940 r. To znaczy będę pisał o Starobielsku Nr 1, Kozielsku Nr 1, Ostaszkowie. Bo był jeszcze Starobielsk Nr 2 (więźniowie polityczni, również przeważnie wojskowi, wzięci przez sowietów na terenie okupowanych Kresów Wschodnich albo przyłapani przy próbach ucieczki przez granice Rumunii lub Węgier), był również Kozielsk Nr 2 (internowani polscy oficerowie z okupowanej Litwy). Tylko kilka nazwisk spośród najbardziej wartościowych i cennych ludzi, których straciliśmy przez te obozy: wybitny neurolog prof. Pieńkowski, prof. Marcin Zieliński - kierownik Oddziału Psychiatrycznego Szpitala Wojskowego w Wilnie, wybitny uczony, dr Nelken, dawny wiceminister zdrowia, prof. Godłowski - dyrektor Kliniki Neurologicznej na Uniwersytecie Wileńskim i Instytutu Badań Mózgu, wybitni chirurdzy warszawscy, dr. Kołodziejski i dr. Levittoux, Morawski, prof. Politechniki Warszawskiej, prof. Tucholski, fizyko-chemik, specjalista od materiałów wybuchowych, docent w Cambridge, prof. Piotrowicz, sekretarz krakowskiej Akademii Umiejętności, 80% pracowników Instytutu Technicznego Uzbrojenia, 80% wychowanków sekcji uzbrojenia Politechniki Warszawskiej.\n„Wśród licznych kolegów, z którymi żyłem blisko, chciałbym wspomnieć jeszcze paru. Przede wszystkim Zygmunta Miterę. Był to jedyny Polak, który miał stypendium rockefellerowskie, doktoryzował się w studiach wiertniczo-górniczych w Ameryce. Jeden z jego braci zginął, jako młody chłopak w Legionach, drugi artysta malarz, redaktor „Głosu Plastyków”. Bomba z aeroplanu zniszczyła we Lwowie doszczętnie mieszkanie Zygmunta, w którym miał rękopis swej wielkiej pracy naukowej, nad którą pracował szereg lat…Nazywaliśmy go żartobliwie „gondolierem”, bo zajęciem jego w obozie było wielogodzinne „ wiosłowanie” ogromną chochlą w kadzi, gdzie gotowała się dla nas zupa. Ten człowiek miał w obozie niespożyte siły i humor; pomagał nam wszystkim, wygłaszał odczyty z dziedziny geologii i jeszcze pięknie śpiewał. Człowiek o rzadkiej wartości serca i umysłu zaginął razem z innymi, w chwili, kiedy po wielu latach pracy liczył, że nareszcie wiedzę swoją będzie mógł dać Polsce.\nWśród lekarzy chciałbym nazwać dr. Dadeja. Znany pediatra zakopiański, prowadził przez szereg lat wielki zakład na Bystrem pod opieką Uniwersytetu Jagiellońskiego dla najbiedniejszych dzieci gruźliczych. Parę lat przed wojną, pewien profesor sowiecki, przejeżdżając przez Zakopane wpisał się do książki szpitala „pragnąłbym cały szpital z całym personelem przewieźć do Rosji Sowieckiej”… Dr Dadej, człowiek zachodni do szpiku kości, najtrudniej znosił sowiecko-rosyjski świat, brud, bałagan, pogardę i wyższość, które nam okazywał pierwszy lepszy bojec sowiecki. Smutny, gorzki, o 10 lat postarzały, z workami pod oczyma i nowymi zmarszczkami od oczu do skroni, siedział godzinami bezczynnie ten polski „burżuj”, który w Polsce wymyślał 100 powodów, żeby od pacjenta nie brać pieniędzy. Teraz, karmiony morałami naiwnych politruków i badany przez głupich i chytrych sędziów, z trudem znosił te warunki bytowania. W obozie był również jego szwagier kpt. Hoffman. Był to oficer zawodowy, skończył politechnikę w Belgii, pracował kilka lat w Szwecji, był ze Szwedką zaręczony. Wrócił do Polski, jako jeden z nielicznych specjalistów – fachowców od działek przeciwlotniczych. Opowiadał mi, jak jeszcze przed wojną fabrykę, która ten sprzęt wyrabiała, odwiedził generał angielski. Zakupywał te działka dla armii angielskiej….”(Jan Czapski)\nJan Czapski we wspomnieniach "Na nieludzkiej ziemi" wymienia tylko kilku z Wyklętych Żołnierzy, czyli polskiej elity.\nZapraszamy do oglądania wystawy "Umierali nie tylko sobie…", poświęconej zbrodni katyńskiej. Ekspozycja w 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości przypomina, jaki los spotkał tych, którzy walczyli o naszą wolność.\nZbrodnia katyńska popełniona została na 22 tysiącach jeńców i więźniów przetrzymywanych w latach 1939-1940 w sowieckich obozach. 5 marca 1940 r. Biuro Polityczne KC WKP(b) podjęło decyzję o likwidacji więźniów z Kozielska, Starobielska i Ostaszkowa oraz więzień Zachodniej Białorusi i Ukrainy.\nNa wystawie przedstawione są wydarzenia, które poprzedziły zbrodnię katyńską, okoliczności masowej egzekucji tych, którzy życiem zapłacili za wierność ojczyźnie, a także walka z kłamstwem katyńskim w Polsce, ZSRR oraz na Zachodzie. Na ekspozycji obejrzeć można również plansze poświęcone upamiętnieniom warszawskim, w tym Muzeum Katyńskiemu, gdzie znajdują się artefakty wydobyte podczas ekshumacji z mogił ofiar zbrodni katyńskiej.\nPowstanie wystawy "Umierali nie tylko sobie…" było możliwe dzięki współpracy Muzeum Łazienki Królewskie, Muzeum Katyńskiego Oddziału MWP, Fundacji Golgota Wschodu oraz Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych.


°HOTEL MERCURE PADANG PADANG 4* (Indonezja)\nHotele Padang ›\n25116 Zobacz na mapie\nPrzegląd Mercure Padang jest położony w samym sercu Padang i oferuje fantastyczny widok na morze. Hotel ten został otwarty w 2011 i od tamtej pory pozostaje przykładem współczesnej architektury w Padang. Hotel mieści się w rozrywkowej dzielnicy Padang, w pobliżu Minangkabau International Airport i Siti Nurbaya Bridge. Mała odległość od portu umożliwia szybkie dostanie się do Air Manis Beach. Ten hotel wyróżnia niedaleka odległość od rzeki. Hotel jest strategicznie usytuowany w pobliżu lotniska Padang.\nPokoje Wszystkie nowocześnie urządzone pokoje gościnne są wyposażone w sofę, zestaw do prasowania, mini bar, telewizor LCD i miejsce do pracy oraz charakteryzują się wspólczesnym wnętrzem. Goście mogą korzystać z przyległych łazienek z prysznicem i wanną, dostępnymi we wszystkich pokojach.Jedzenie Opcja wyżywienia obejmuje smaczne śniadanie w formie bufetu serwowane każdego ranka. W całodobowej restauracji serwują dania kuchni autentycznej. Bar przybasenowy serwuje koktajle.Usługi Mercure Padang szczyci się salą konferencyjną, ksero i dostępem do internetu, jak również wynajmem samochodów, usługami concierge i usługą budzenia.Relaks Wśród obiektów rekreacyjnych są kryty basen, zewnętrzny basen i salę balową. Na miejscu znajdują się obiekty do tenisa i golfa.Internet\nJedno dziecko w wieku poniżej 6 mogą korzystać z pobyt bezpłatnego, jeżeli śpią na istniejących łóżkach. Starsze dzieci/dorośli mogą przebywać w hotelu na dodatkowych łóżkach za opłatą IDR 271046 za noc/osobę. Nie ma dodatkowych łóżeczek niemowlęcych w pokoju. Zwierzęta domowe\nIndonesianHOTEL AWARDSRecommendedPadangMercure PadangWedług oceny gości, hotel ten został oceniony jakoNajlepszy hotel spa w Indonezja\nLokalizacja Mercure Padang\nRecenzje Mercure Padang\nOpinie Gości są przekazywane przez naszych klientów po ich pobycie w Mercure Padang\n8.4/10Hotele w pobliżuD Dhave Padang Hotel0.1 kmThe Sriwijaya Hotel Padang0.4 kmMervit Hotel Padang2 stars0.4 kmDiniya Suasso Design Hotel & Restaurant Padang3 stars2 kmRumah Nenek Hotel And Restaurant Padang2 stars2 kmRocky Plaza Hotel Padang3 stars2 kmDaima Hotel Padang3 stars2 kmPangeran Beach Hotel Padang4 stars2 kmIbis Padang Hotel3 stars2 kmSofyan Inn Rangkayo Basa Padang3 stars2 kmMiasta w pobliżuHotele Pekanbaru - 127 kmHotele Bukittinggi - 72 kmHotele Sumatra - 1 kmHotele Sawahlunto - 58 kmHotele Duri - 127 kmPopularne miejsca pobytuRzym HotelHotele JaworznoUstka HotelHotele KielceHotele KoszalinHotele ChorwacjaTurcja HoteleGran Canaria HoteleTanie Hotele WroclawZakopane Tanie HoteleHotele na całym świecieHotel JastarniaHotel Oceanis RodosSharm Cliff ResortWarszawa Hotel MazowieckiApartament Nadmorski Sopot 1Old Town Apartments WarsawMotel One Berlin-HauptbahnhofPankow Hotel BerlinAmelie Hotel BerlinHotel Artur KrakówHotel Kuracyjny GdyniaBellamonte Aparthotel ZakopanePlatinum Palace Residence PoznanHotel Max PoznanDom Aktora Apartment GdanskRoyal Court Hotel PragueHotel Daisy KrakówAnek Hotel MragowoLa Gioia Kazimierz Modern Apartments KrakowRiviera Hotel KievPopularne wakacjeWakacje GrecjaWczasy ChorwacjaMacedonia Wczasy


INWESTYCJE ORAZ INNOWACJE W SUPRAVIS GROUP\nSupravis Group, jako czołowy producent opakowań do żywności w wysoko rozwiniętej Europie Środkowo-Wschodniej, może w pełni wykorzystać nowe rozwiązania na europejskim rynku opakowań, głównie dzięki agresywnej strategii inwestycyjnej.\nUsytuowana w Polsce rodzinna firma z ponad 30 - letnim doświadczeniem staje się głównym europejskim graczem z daleko sięgającymi aspiracjami. Początkowo pierwszy i największy producent osłonek poliamidowych w Polsce, od 1998 roku firma skupiła się na rozwoju szerokiego portfolio barierowych folii opakowaniowych, w którego skład wchodzą obecnie folie do termoformowania, laminaty, rękawy termokurczliwe oraz najnowocześniejsze możliwości druku i laminacji.\nZbiegając się z 20 rocznicą swojej pierwszej ekspansji w stronę ekstruzji folii, w pierwszym kwartale 2018 r. Supravis uruchomi nową 11-warstwową wysoko-barierową linię cast do produkcji folii, która będzie najbardziej zaawansowaną technologicznie instalacją tego typu na świecie. „Posiadamy obecnie dwie linie cast do produkcji folii barierowych, więc inwestycja w trzecią była dla nas naturalnym krokiem. Mamy nie tylko duże doświadczenie w samym procesie, ale nasze unikalne know-how pozwoliło nam na współpracę z producentem linii nad dopracowaniem najdrobniejszych detali nowej linii tak, aby była jak najbardziej dostosowana do naszych wymagań” mówi Tomasz Kończal, Dyrektor Produkcji w Supravis.\nNowa instalacja doda 10.000 ton wydajności w produkcji folii do termoformowania, podwajając tym samym obecne moce produkcyjne firmy. Pozwoli także na opracowanie zupełnie nowych struktur folii, których nie ma jeszcze na rynku. Krzysztof Kończal, Dyrektor Handlowy w Supravis, przyznaje, że „kilka lat temu trudno było wytłumaczyć zalety 11-warstwowych struktur niektórym klientom, ale obecnie rynek rozwinął się na tyle, aby zrozumieć, że zaawansowane technologicznie folie zapewniają lepszą wydajność przy zredukowanym koszcie, przekładając się na znaczące oszczędności dla producentów.”\nBędąca strategicznie ważnym krokiem dla firmy Supravis, ta 11-warstwowa linia jest jedynie częścią ambitnego programu inwestycyjnego. W 2015 roku firma wzmocniła swój dział laminatów wysoko-barierowych inwestycją w 10-kolorową drukarkę flexo, wysoko-wydajny laminator, a przede wszystkim w 9-warstwową linię blown do produkcji folii, która umożliwia firmie produkcję wszystkich folii barierowych na miejscu. W ubiegłym roku firma dodała również 11-warstwową linię do produkcji rękawów termokurczliwych rozwijając w ten sposób istniejącą już 7-warstwową instalację. W połowie 2018 roku firma uruchomi dodatkową linię do produkcji rękawów termokurczliwych, sprowadzając ogólną wartość inwestycji w okresie trzech lat do ponad 25 milionów EUR.\nMateusz Gąsior, Prezes Zarządu Supravis Group, podsumowuje ten proces następująco: „Chociaż te inwestycje są imponujące jeśli chodzi o czas ich realizacji oraz wartość pieniężną, są tak naprawdę odbiciem dość konserwatywnego strategicznego podejścia, gdzie zamiast rozszerzać działalność na nowe segmenty rynkowe, skupiamy się na naszych mocnych stronach i inwestujemy z przekonaniem w rzeczy, w których jesteśmy dobrzy”.\nZ globalną bazą klientów i prawie 60% obrotów pochodzącymi z eksportu, Supravis Group jest nastawiona na zwiększanie swojego udziału na istniejących rynkach jak również na konkurowanie z czołowymi graczami na nowych rynkach. Wykorzystując swoją konkurencyjną bazę kosztową oraz wygodną lokalizację w sercu Europy, firma wydaje się być głównym beneficjentem potencjalnego wysokiego wzrostu w tej branży.


czerwiec 2019 - Zespół Lecznictwa Otwartego\nOsteoporoza – cichy złodziej kości Osteoporoza jest chorobą kości, w której dochodzi do ich zrzeszotnienia. Kości stają się kruche i łatwo ulegają złamaniom. Nazywamy ją cichym złodziejem kości, ponieważ bardzo długo nie daje żadnych dolegliwości…\n4 – 24 czerwiec Dni Walki z Rakiem W dniach 4 – 24 czerwca obchodzimy Dni Walki z Rakiem. To, czy zachorujemy na raka zależy od naszych genów, wieku i trybu życia. Choroby nowotworowe powodowane są najczęściej przez wiele równolegle działających czynników….\nZ okazji Światowego Dnia Krwiodawcy obchodzonego w dniu dzisiejszym, składamy wszystkim Dawcom Krwi wyrazy wdzięczności za czas, poświęcenie i wkład w ratowanie zdrowia i życia człowieka. Życzymy dużo zdrowia, wszelkiej pomyślności i dalszej wytrwałości…\nChoroby Układu Krążenia Pod specjalnym nadzorem ZLO\nPacjenci cierpiący na choroby układu krążenia mogą liczyć na specjalna dedykowaną opiekę ZLO – zarówno w Poradni kardiologicznej, jak i w Poradni Promocji Zdrowia. Chcesz wiedzieć więcej chorobach układu krążenia, ich rodzajach, profilaktyce,…


myszka strona 1 | Fotka.com\nmyszka strona 1 z 2\nDodano na Hydepark 3 august 2010 przez Kalida, 26 postów (szczegóły), ostatni post 17 August 2010\n3 August 2010 (pierwszy post)\nCo takiego przemawia za tym, aby pracować nago:\n-Nikt nie podbierze ci krzesła.\n-Angielskie określenie "bad hair day" nabiera zupełnie nowego znaczenia.\n-Odwracasz uwagę od faktu, ze przyszedłeś do pracy także pijany.\n-Ludzie przestają podbierać ci długopisy - zwłaszcza jak zobaczą gdzie je trzymasz.\n-Czujesz się jak we śnie.\n-Koledzy wreszcie przestają zaglądać ci w dekolt (to dla kobiet).\n-"Bardzo chętnie bym się dorzucił, ale... zostawiłem portfel w spodniach".\n-Wreszcie spotkasz osoby z kadr, do których nigdy nie miałeś dostępu.\n-Możesz docenić wpływ promieniowania monitora na twoje owłosienie.\n-Twój szef nigdy więcej nie powie "Chce widzieć tu twój tyłek o 8:00!!!".\n"Umowa przedmałżeńska dla kobiet"\nJeśli nie będę miała orgazmu zaraz po tym jak pijany wdrapiesz się na mnie i po "pełnych" 5 minutach pompowania i sapania jak starzec z astmą, będę grzecznie udawać, że mam.\nBędzie to mistrzowska gra aktorska, zawierająca moje krzyki np.: "Więc TAK wygląda brudny sex!" oraz zobowiązuję się także do wierzgania i jęczenia jak kot kłuty pinezką\nCałkowicie rozumiem, że rola kobiety w każdym związku to branie winy na siebie. Więc jeśli przytrzaśniesz sobie palec drzwiami lub przegra Twoja ulubiona drużyna, zgadzam się aby to była moja wina. Nawet jeśli mnie tam nie było.\nZawsze kiedy, wybiorę się na spotkanie z przyjaciółkami na plotki, będę mówiła, że masz większego członka niż Himalajski jak, a każdy słoń mógłby zazdrościć Ci genitalii.\nPo seksie (którego nigdy nie nazwę "uprawianiem miłości"), nie będę oczekiwać, że będziesz mnie tulił tak długo, aż odpadnie Ci ramię. Nie będę Cię też denerwować - wpychając Ci moje włosy w twarz.\nNigdy, przenigdy nie będę nazywać Twojego członka śmiesznymi zdrobnieniami.\nW łóżku będę wciąż nalegać na nowe pozycje. Zwłaszcza te, w których Ty sobie spokojnie leżysz, a ja robię całą resztę.\nBezwzględnie przesłucham wszystkie moje koleżanki i jeśli któreś będą miały skłonności biseksualne, to zaproszę je na obiad. A potem schowam ich kluczyki do samochodu, aby zmusić je do zostania na noc.\nZobowiązuję się do codziennego uczęszczania na 2 godziny aerobiku, aby utrzymać moje ciało w idealnej kondycji i figurze. Nawet wtedy, gdy piwo które pijesz sprawi, że będziesz wyglądać jakbyś był w 9 miesiącu ciąży.\nObiecuję nigdy nie wypominać Ci łysienia, ani brzuszka czy oklapłych pośladków.\nObiecuję ogolić każdy "możliwy" centymetr mojego ciała oraz, że zawsze będę kochać Twój "tygodniowy" zarost.\nPo tym jak się rozejdziemy, nigdy nie prześpię z żadnym z Twoich przyjaciół czy znajomych. Ani nikogo innego kogo kiedykolwiek poznałeś. Nawet jeśli widziałeś tę osobę tylko jeden dzień. A jeśli jakiś facet będzie chciał ze mną choć pogadać, od razu szczerze przyznam, że żaden nie będzie mógł mnie tak zaspokoić jak Ty to robiłeś.\nRozumiem, że wszelkie mechaniczne urządzenia, takie jak: samochody, gry komputerowe, a nawet pilot od telewizora są poza kobiecym umysłem. Zrobię z siebie idiotkę, jeśli będę chciała, któreś z nich używać, więc jeśli coś jest mechanicznego to Ty się tym zajmujesz.\nOczywiście poza pewnymi wyjątkami, takimi jak: żelazko, zmywarka i suszarka, piecyk, lodówka, pojemnik na śmieci, odkurzacz, pieluchy i sedes.\nBędąc zdrową na umyśle i ciele, wstępuje w ten związek małżeński i zobowiązuję się do bezdyskusyjnego przestrzegania powyższego kontraktu.\n/czytelny podpis kandydatki/\nco się dzieje.....\nbiurku ? ? ? ?\nkomputer ? ? ? ?\nCzyli...... radzę Ci teraz dokładnie umyć ręce !!!!!!!!!!!!!!!!!\nKalida: -"Bardzo chętnie bym się dorzucił, ale... zostawiłem portfel w spodniach".\nA ja nie mam myszki, tylko touchpada\nto pierwsze nie takie głupie:)\nno samce ... to gdzie mleczko czy piwko ??\ndzisiaj naprawde mam ochote na alkohol\nnajchetniej bym sie zalala w trupa\nKalida: no samce ... to gdzie mleczko czy piwko ??\nA może sucharek?\nJa zawsze chętnie podrzucę Ci coś do chrupania\nA i zimnym leszkiem też poczęstuję.\nKalida: dzisiaj naprawde mam ochote na alkohol najchetniej bym sie zalala w trupa\nA ja dzisiaj nie mogę pić, chociaż chęci mam takie same jak Ty\nNuTiiiiii: A może sucharek? Ja zawsze chętnie podrzucę Ci coś do chrupania\nzerwalam z czipsami\nmam chyba dola :(\nwczoraj rano zjadlam budyn i do chwili obecnej nic\nodrzuca mnie od jedzenia\nNuTiiiiii: A i zimnym leszkiem też poczęstuję.\ni przytulic mozesz tez przyda sie troche uczucia milego :(\nNuTiiiiii: A ja dzisiaj nie mogę pić, chociaż chęci mam takie same jak Ty\ndlaczego nie mozesz ?\nKalida: zerwalam z czipsami mam chyba dola :( wczoraj rano zjadlam budyn i do chwili obecnej nic odrzuca mnie od jedzenia\nA czym spowodowana jest ta nagła zmiana?\nKalida: i przytulic mozesz tez przyda sie troche uczucia milego :(\nOj coś się dzieje, bo nigdy się nie chciałaś do mnie przytulać\nAle narypać leszkami to chętnie, chętnie.\nKalida: dlaczego nie mozesz ?\nW pracy siedzę, mam dyżur i internet wolny jak rzułf.\nZa to jutro wypiję 4 paka do meczu :)\nNuTiiiiii: A czym spowodowana jest ta nagła zmiana?\nNuTiiiiii: Oj coś się dzieje, bo nigdy się nie chciałaś do mnie przytulać Ale narypać leszkami to chętnie, chętnie.\nto przytul i sie upijemy\na potem bedziemy sie calowac\nbez miziania !\nNuTiiiiii: W pracy siedzę, mam dyżur i internet wolny jak rzułf. Za to jutro wypiję 4 paka do meczu :)\na ja moze kuzynke do baru wyrwe\nco z tego ze musze wstac o 5\nKalida: wiem tyle co i ty\nJa wiem, że albo to foch albo kaprys :>\nKalida: to przytul i sie upijemy a potem bedziemy sie calowac bez miziania !\nDobra, najlepiej tak lizać się po pijaku\nKalida: a ja moze kuzynke do baru wyrwe co z tego ze musze wstac o 5\nJak ją wyrwiesz to pewnie nie wstaniesz.\nPoczekaj wypijemy jutro przy meczu ;-)\nNuTiiiiii: Ja wiem, że albo to foch albo kaprys :>\ndola mam jakiegos\nfunkcjonuje bez jedzenia drugi dzien\nale przynajmniej wrzuce jakies kilogramy\nNuTiiiiii: Dobra, najlepiej tak lizać się po pijaku\nNuTiiiiii: Jak ją wyrwiesz to pewnie nie wstaniesz. Poczekaj wypijemy jutro przy meczu ;-)\nto jutro tez sie napijemy\na o ktorej mecz i kto gra ?\nKalida: dola mam jakiegos funkcjonuje bez jedzenia drugi dzien ale przynajmniej wrzuce jakies kilogramy\nWłaśnie widać, że coś Cię przytłacza.\nMożesz się śmiało wyżalić Nutkowi :D\nKalida: bydzie git\nAle jak Cię przypadkowo złapię za cycka to mi wybaczysz nje ?\nKalida: wstane noooo to jutro tez sie napijemy\nTo mi się podoba :>\nKalida: a o ktorej mecz i kto gra ?\no 20, rewanżowe spotkanie Lecha Poznań - Sparta Praga.\nBez piwa nie warto oglądać:)\npo pierwsze to ZRZUCE ! a nie wrzuce\nNuTiiiiii: Właśnie widać, że coś Cię przytłacza. Możesz się śmiało wyżalić Nutkowi :D\nchyba jestem stworzona do bycia singlem\nNuTiiiiii: Ale jak Cię przypadkowo złapię za cycka to mi wybaczysz nje ?\nbede musiala ci wybaczyc bo ty wybaczysz mi gdy przypadkowo otre sie o siura :crylol:\nNuTiiiiii: To mi się podoba :>\nco ? ze ide do baru i ze po tym co bedzie wstane rano ? haha\nNuTiiiiii: o 20, rewanżowe spotkanie Lecha Poznań - Sparta Praga. Bez piwa nie warto oglądać:)\na no ale sie napije :P kazdy powod do picia jest dobry\nKalida: po pierwsze to ZRZUCE ! a nie wrzuce\nSkumałem, bystrzak ze mnie :D\nKalida: chyba jestem stworzona do bycia singlem\nTeż tak zawsze mówię. Ale nie ma to jak się bzykać\nKalida: bede musiala ci wybaczyc bo ty wybaczysz mi gdy przypadkowo otre sie o siura\nOcieraj się ocieraj\nKalida: co ? ze ide do baru i ze po tym co bedzie wstane rano ? haha\nNie, że pomimo to jutro też się ze mną nawalisz\nKalida: a no ale sie napije :P kazdy powod do picia jest dobry\nNuTiiiiii: Skumałem, bystrzak ze mnie :D\nmusialam poprawic bo mnie to draznilo ze pisze ''wrzuce''\nNuTiiiiii: Też tak zawsze mówię. Ale nie ma to jak się bzykać\nbede UNO i bede miala przyjaciela\nzadnych facetow na stale\nNuTiiiiii: Ocieraj się ocieraj\njak cat ?\nNuTiiiiii: Nie, że pomimo to jutro też się ze mną nawalisz\nzaczne lamac swoje zasady\nw sobote jade do dyskoteki O ! i kropka\nbede tanczyc z facetami i pic drinki\ni moze uda mi sie dobrze bawic\nKalida: musialam poprawic bo mnie to draznilo ze pisze ''wrzuce''\nEsz tam spoko.\nKalida: bede UNO i bede miala przyjaciela zadnych facetow na stale\nKalida: jak cat ?\nObojętnie, byle ocierać\nKalida: zaczne lamac swoje zasady w sobote jade do dyskoteki O ! i kropka bede tanczyc z facetami i pic drinki i moze uda mi sie dobrze bawic\nJa też będę na disco, robimy kawalerski w Łebie.\nBędzie zabawa juhu!


Prośba o ławkę - TYGODNIK REGIONALNA - wiadomości z powiatów Zielona Góra, Nowa Sól | TYGODNIK REGIONALNA – wiadomości z powiatów Zielona Góra, Nowa Sól\nProśba o ławkę\nOpublikowano 24 maja 2013, autor: PS\nMieszkańcy z osiedla Odra przy ul. Wrocławskiej w Nowej Soli domagali się od spółdzielni ławki pod blokiem. Pomogliśmy.\nJeszcze do grudnia ub.r. ławki na osiedlu stały dwie. – Postawiła je fabryka nici Odra. Jak deski były zbutwiałe, to sami mieszkańcy je wymieniali i malowali – opowiada Halina Kozłowska, mieszkanka osiedla. Jedną z ławek od dawna upodobali sobie jednak bezdomni, którzy lubili na niej posiedzieć i wypić. Miejsce – jak mówi pani Halina – było idealne, bo zasłaniały ich „nieprzycinane od wieków krzaki”. Mieszkańcy tych pijackich spotkań mieli jednak dosyć i złożyli do Nowosolskiej Spółdzielni Mieszkaniowej pismo, żeby ławki zlikwidować. Pani Halina opowiada, że pod pismem podpisali się nawet ci, których okna nie wychodziły na plac, na którym one stały. Spółdzielnia życzenie lokatorów spełniła, co więcej, poszła dalej, bo przycięła krzaki i postawiła dwie latarnie. Zdaniem pani Haliny, tu jednak jest brak logiki. – Pijaczki przesiadywały tu, bo miały gdzie się schować, ale skoro wycięto krzaki i postawiono latarnie, to ławkę trzeba było zostawić – mówi kobieta. Sama ma męża, który ma problemy z chodzeniem i narzeka, że nie ma gdzie usiąść przed domem. – My balkonu nie mamy, jak jest ładna pogoda, to chciałoby się wyjść przed dom i usiąść na chwilę. Na osiedlu jest też dużo starszych ludzi, którzy też tego potrzebują – mówi H. Kozłowska. Napisała wniosek o przywrócenie chociaż jednej ławki, podpisało się pod nim 14 starszych osób. Prośbę zaniosła w połowie kwietnia do spółdzielni. Usłyszała tylko, że ławka będzie, ale przyszedł maj i nic. Pani Halina poprosiła więc nas o interwencję. W poniedziałek (20.05.) rano napisaliśmy do spółdzielni zapytanie w tej sprawie. Niecałe dwie godziny później ławka stała już przed blokiem.\nmarek 12 kwietnia 2014 02:31 - Odpowiedź\nI pewnie patologia się cieszy bo będzie mogła wyć ludziom pod oknami.\nchabinka 7 sierpnia 2019 14:24 - Odpowiedź\nZawsze są sprzeciwy bo patologia, ale z nimi można walczyć. Są telefony na straż miejska lub policję, więc trzeba dzwonić i ich przeganiać. Starsi ludzie potrzebują mieć miejsca na odpoczynek. Widzę to po moich sąsiadkach i babciach.\nZ patologia trzeba walczyć a nie zabierać porządnym ludziom z ich powodu.


Wieści z samotni | Babcia Ezoteryczna\nWieści z samotni\nOpublikowany 22 lutego 2020 przez Katarzyna Urbanowicz\nDzisiejszej nocy (18,02,2020) nad ranem miałam dziwny sen:\nJestem w pięknych górach. Zbiegam szerokimi żlebami w dół podziwiając rosnące nade mną szczyty. Ścieżki stają się coraz węższe. Po drodze spotykam dziwne osoby ale jest ich niewiele i nie są zbyt przyjazne. Zapamiętałam dwie z nich. Zwyczajnie wyglądający człowiek, którego zaczepiłam z prośbą o wskazanie ścieżki wiodącej pod górę, gdy zobaczyłam na jakimś zboczu powyżej mnie otwory w skale i wyglądających z nich ludzi (pomyślałam: zgromadzenie pustelników?). Przypomniał mi się przeczytany przed snem artykuł z Gazety Wyborczej (Duży Format – zwierzenia kelnerki z sali weselnej, która pisze o rodzinach nie rozmawiających ze sobą w restauracjach, a zajętych wpatrywaniem się w ekrany smartfonów) i zastanowiło mnie, czy ta niechęć do rozmawiania z osobą z krwi i ciała prowadzi do powstawania zgromadzeń pustelników, drążących skały w malutkie pomieszczenia stłoczone obok siebie, podobnie jak kiedyś czyniły to w skarpach jaskółki brzegówki. Człowiek ów odmówił wskazania mi drogi w górę twierdząc, że skoro zaczęłam schodzić w dół, muszę być konsekwentna, a poza tym nie mogę oczekiwać pomocy od idących w górę, a on właśnie to robi. Dodał, ze udzielenie mi pomocy byłoby sprzeczne z jego zasadami moralnymi nakazującymi nie interesownie się innymi, jeśli takowe zainteresowanie nie przyniesie mu korzyści, a może przynieść brak komfortu.\nPrzeszłam znowu spory odcinek w dół zachwycając się widokami, ale świadoma stale zwężających się ścieżek do czasu, aż znalazłam się powyżej niecki, z której nie było już wyjścia. Doszłam do wniosku, że muszę wejść z powrotem w górę, bo na dole niczego ciekawego już nie ma. Stanęłam i zaczęłam przyglądać się zboczom oraz planować powrót. Z dołu dobrze widoczne były zygzaki ścieżek ale kiedy weszłam na najbliższą okazało się iż zbocze jest zbyt strome i już nie dam rady na nie wspiąć się (mimo że we śnie miałam doskonałą kondycję). Wówczas zmuszona cofnąć się, spotkałam inną (drugą z zapamiętanych) osobę. Była to (jak uznałam) kobieta z powodu stroju i wyglądu. W szaro czarnym otoczeniu gór wyróżniała się barwą. Miała na sobie niebieską suknię do ziemi połączoną z zasłoną na twarzy, w rodzaju burki – stroju kobiet afgańskich z mereżką zasłaniającą oczy, niczym symbolu podwójnego pochodzenia: z racji koloru odnoszącej się do wizerunku Matki Boskiej, z racji pełnego zasłonięcia twarzy i sylwetki, do ideału kobiety Islamu.\nKobieta ta zapytana o drogę w górę powiedziała, że dla mnie już żadna droga nie jest dostępna, mogę tylko zejść w dół albo zostać na miejscu.\nObudziłam się przerażona i niestety, wdając się w rozważania, co sen mógł oznaczać, zapomniałam kilka innych spotkań, które wszak miały miejsce, ale były mniej wyraziste. Potem w półśnie doszłam do wniosku, że sen obrazuje moją drogę życiową, coraz krótszą i z coraz mniejszymi możliwościami. Już nie dotrę do ludzi w wydrążonych komórkach skalnych, nie dotrę nigdzie indziej, skąd zawracali mnie inni rozmówcy, mogę najwyżej zostać w miejscu, jeśli nie chcę dalej schodzić w nudny, kamienisty dół.\nZaczęłam zastanawiać się, co jeszcze mogę zrobić stojąc w miejscu i wbrew pozorom, odkryłam: już nie napiszę nowej książki, nie poznam tego czy tamtego z nowych rzeczy, mogę najwyżej liczyć na nowe odkrycia, gdy stosując zasadę analogii do piekarnika odkryłam metodę naprawy stacji pogody, o której nie było mowy w instrukcji użytkowania. (stacja ma 1 czujnik ale odbierała wskazania czujnika innej osoby posiadającej identyczną stację w moim bloku i automatycznie przestawiała wyniki tych czujników co 6 godzin). Przy okazji zadumałam się nad wieloznacznością angielskojęzycznych nazw przycisków, których polskiego znaczenia nikt nie raczył wyjaśnić. Cóż bowiem oznacza angielskie „set”? Podobno całość, komplet, Skąd taka babcia jak ja ma wiedzieć, że oprócz egipskiego boga ciemności, chaosu i pustkowi, również zatwierdzenie jakiegoś stanu rzeczy, co na szczęście ku mojemu ubolewaniu przy każdej zmianie ustawienia żądał piekarnik. Piekąc więc udka kurczaka i zmieniając dyspozycje temperatury „małego grilla” z 200 stopni na 180 stopni, używając dla zatwierdzenia mojego odstępstwa od szablonu przycisku „set” postanowiłam zastosować tę zasadę do stacji pogodowej, z sukcesem oczywiście. Połowicznym, bowiem przy okazji zmieniło mi czas na środkowoeuropejski czego już nie odważyłam się przestawiać. Niestety poruszanie się poza ławicą ma swoje koszty. To, że się nie rozumiemy i nie umiemy porozumieć jest wynikiem drapieżnej narracji, w której słowa mają znaczenie narzucone przez jednego, obcego nam narratora, silniejszego niż wszyscy inni. Reklamodawcy, politycy, rządzący, wielcy gracze rynkowi, sprzedawcy, władcy naszych sterowanych emocji…\nAle wracając do snu. Wiem już czym mogę się zająć w czasie mojej wędrówki w dół niecki. Czymś, czego zrobić ktoś inny nie zdążył… Chcę pokazać narracje odmienne od naszych, opisy współczesności dokonane przez ludzi, których dawno już nie ma, tych którzy tkwili w swoim czasie, jak wspomniane jaskółki brzegówki i pustelnicy w wyrytych w zboczu jamach. Ich jaskinie były inne niż nasze, ale światy bardzo podobne. Zacznę w ten sposób nowy cykl „Wieści z samotni” dedykując Setowi od Chaosu, nie setowi od zatwierdzania szablonów.\n2 myśli w temacie “Wieści z samotni”\nJanusz N, 22 lutego 2020 o 11:31 :\nA sny, jak wiadomo, to nieocenieni doradcy i nauczyciele. Pomagają przecięż na nowo kojarzyć fakty i składać z nich nieoczekiwane rozwiązania.\nAnna Stranc, 22 lutego 2020 o 22:24 :\nCiekawy sen. Również pomysł na pokazanie innych narracji. Chętnie poczytam 🙂


Sypialnia to miejsce, w którym powinny być użytkowane wyłącznie najlepsze tekstylia. Znanym i coraz częściej kupowanym prześcieradłem jest bawełniane i od jakiegoś czasu jego wersja również na gumkach doczekała się sporej popularności.\nKażde nasze prześcieradło uszyte jest z bawełny\nBawełniane prześcieradła są doskonałe dla dorosłych i dla dzieci. Bezpieczne oraz przyjazne dla skóry, oczywiście należy zwrócić uwagę zawsze podczas zakupu na kraj pochodzenia wyrobu, im lepsze, tym prześcieradła bardziej odporne będą na przetarcia, jakiekolwiek zabrudzenia, temperaturę prania i prasowania. Im lepsza tak jak nasza tkanina bawełniana, tym również lepiej układa się na łóżku. Dobre prześcieradło poniekąd jest również ochroną materaca, którego tkanina nie ulegnie szybkiemu zużyciu. Bawełniane prześcieradła polecane są dla każdego, w szczególności dla wszystkich alergików. Materiał ten od setek lat stanowił jeden z najbardziej przyjaznych człowiekowi. Jest to prześcieradło o tych samych zaletach oraz właściwościach, jednak czas zmiany oraz ścielenia znacznie skraca się dzięki temu że są na gumce.


Power System Gąbki Treningowe Gripper Pads 4035 - 34,99 zł - KULTURYSTYKA.sklep.pl WYSYŁKA 12H\nPower System Gąbki Treningowe Gripper Pads 4035\nPower System Gripper Pads 4035\nProfesjonalne gąbki treningowe Gripper Pads są wykonane z wysokiej jakości materiału. Optymalnie dopasowują się do dłoni, zapobiegając jej wyślizgiwaniu się, a także zapobiegają poceniu się dłoni. Posiadają antypoślizgowy uchwyt, które zapewnia doskonałą przyczepność.\nOpis i charakterystyka produktu Power System Gripper Pads\nGąbki treningowe Gripper Pads marki Power System pomoże Ci w pełni zapanować nad podnoszonym ciężarem. Dzięki specjalnej konstrukcji i użyciu doskonałej jakości szybko schnącej pianki neoprenowej gripad pozwoli ci zachować pewny i mocny uchwyt podczas treningu. Gripper zapewnia maksymalną przyczepność i stabilny uchwyt. To idealna alternatywa dla rękawiczek kulturystycznych.\nCechy charakterystyczne gąbek treningowych Gripper Pads 4035:\nChroni dłonie przed odciskami\nPętelki na palce zapobiegają przemieszczaniu\nErgonomiczny kształt zapewnia optymalny chwyt\nMinimalistyczny kształt, maksimum efektywności\nWykonane z łatwego do czyszczenia neoprenu\nZapoznaj się z resztą oferty firmy Power System, akcesoriów treningowych.\nProducent gąbek treningowych Gripper Pads 4035:\nZobacz pozostałe akcesoria treningowe poprawiające komfort ćwiczeń.


Przysięgam uroczyście, że knuję coś niedobrego...: 6. Zamiana miejsc [HG/DM]\n6. Zamiana miejsc [HG/DM]\nWiem, że miniaturka miała się ukazać dopiero w przyszłym tygodniu, ale jakoś tak mnie naszło i proszę. Moje pierwsze dramione. Nie jest może wysokich lotów, ale i tak jestem w miarę zadowolona :)\nSzła z biblioteki kiedy zauważyła Dracona Malfoya wyżywającego się na dwójce czwartoklasistów. Nie mogła uwierzyć, że wybrali go na Prefekta Naczelnego. Zrozumiałaby, gdyby to miało miejsce przed wojną. Od razu by pomyślała, że wpływ na otrzymanie takiego stanowiska miał jego ojciec. Ale wojna skończyła się zwycięstwem dobrej strony, a mimo to na Prefekta Naczelnego wybrano byłego Śmierciożercę.\n- Malfoy co ty, na Merlina, wyprawiasz? – zapytała wściekła podchodząc. Na twarzy Dracona pojawiła się niechęć, która jednak nie zniechęciła Gryfonki, a wręcz bardziej ją nabuzowała.\n- Daje reprymendę uczniom, nie widać? Od tego jest Prefekt Naczelny, żeby utrzymywać porządek Granger – warknął powoli, jakby mówił do niedorozwiniętego dziecka. Hermiona prychnęła z oburzeniem.\n- Ty to nazywasz reprymendą? Wydzierasz się na nich na cały korytarz. Można wiedzieć co takiego zrobili? – zapytała przenosząc spojrzenie na dwoje zmieszanych czwartoklasistów.\n- Obmacywali się. Jako Prefekt Naczelny i Ślizgon muszę bronić swoich domowników, a on bratał się z Gryfonką – skrzywił się wymawiając ostatnie słowo, jakby zjadł coś kwaśnego.\n- Żaden szanujący się Gryfon nie zakochałby się w Ślizgonie – powiedziała chłodno Hermiona patrząc na młodego Malfoya.\n- Żaden szanujący się Ślizgon nie uwierzyłby w takie uczucie jak miłość. Nie wspominając już o tym, że trzeba mieć IQ Weasleya, aby zbliżyć się do ludzi twojego pokroju.– sarknął Draco odgarniając grzywkę z czoła. Hermiona ze złości zaczerwieniła się zaciskając dłonie w pięści.\n- Ty nadęta fretko – wysyczała wyciągając różdżkę, Draco nie pozostał jej dłużny celując w jej twarz swoją różdżką.\n- Dosyć! Co tu się dzieje? I to Prefekci Naczelni! Bardzo się zawiodłam! W tej chwili opuśćcie różdżki – warknęła McGonagall podchodząc z trzecioklasistą, który zawiadomił opiekunkę Gryfonów o kolejnej kłótni tej dwójki. Hermiona i Draco posłusznie opuścili swoje różdżki wciąż mierząc się ostrożnymi spojrzeniami. Minerwa westchnęła zrezygnowana widząc to.\n- Nie mam już na was sił, doprawdy. Żadne szlabany i utrata punktów na was nie działają. Najwyraźniej muszę wymyślić coś innego. Idźcie do swoich Pokoi Wspólnych, pomyślę nad tym jak was ukarać – poleciła ostro McGonagall.\n- Szurnięta kujonica – mruknął Malfoy odwracając się i odchodząc do lochów.\n- Stuknięty lovelas – mruknęła Hermiona idąc do wieży Gryffindoru.\n- Przegrałem zakład pani profesor. Myślałem, że wytrzymają chociaż do kolacji bez kłótni – powiedział zawiedziony trzecioklasista i odszedł zostawiając zrezygnowaną nauczycielkę samą.\n- Nie mam już do nich sił Albusie! Nie wiem nawet jakie kary stosować! Nic na nich nie działa – powiedziała wzburzona Minerwa chodząc po gabinecie dyrektora w te i powrotem. Dumbledore obserwował opiekunkę Gryfonów zajadając się fasolkami wszystkich smaków.\n- Kłócą się o wszystko. Wystarczy, że znajdą się w tym samym pomieszczeniu, a już wiadomo, że wybuchnie między nimi walka słowna, a co gorsza ręczna i na różdżki! Po pokonaniu Voldemorta w zeszłym roku miał nastać pokój, ale oni są zbyt uparci – biadoliła podchodząc do biurka i uderzając w nie pięścią – Przestań jeść kiedy do ciebie mówię! – krzyknęła wzburzona do zaskoczonego Dumbledora.\n- Ależ Minerwo, to tylko dzieci. Podrosną, zrozumieją swoje zachowanie i samo się wszystko ułoży – uśmiechnął się. Minerwa nieprzekonana zabrała mu słodycze i sama zaczęła jeść.\n- Dzieci, też coś. Mają po siedemnaście lat, są pełnoletni na Merlina – mruczała pod nosem. Zaprzestała, gdy do gabinetu ktoś zapukał.\n- Proszę – powiedział Albus wyjmując z biurka lukrecję. Do gabinetu wszedł Ron.\n- Panie dyrektorze chodzi o Hermionę i Malfoya. Wdali się w sprzeczkę i wylądowali w Skrzydle Szpitalnym. Pani Pomfrey kazała pana zawiadomić – powiedział rudowłosy.\n- Przecież kazałam im iść do Pokoi Wspólnych! – krzyknęła oburzona Minerwa.\n- Hermiona chciała iść na chwilę do biblioteki i natknęła się na Malfoya, ja nic więcej nie wiem pani profesor – powiedział wzruszając ramionami.\n- Panie Weasley czy ich stan jest tak poważny, że pani Pomfrey kazała mnie zawiadomić? – zapytał zmartwiony dyrektor.\n- Nie, nic im nie grozi, po prostu pani Pomfrey ma dosyć ich sprzeczek. Nie ma tygodnia, żeby któreś z nich nie wylądowało w Skrzydle Szpitalnym. Ale jak na moje to Malfoy sobie zasłużył profesorze Dumbledore – powiedział Ron.\n- Dziękuję panie Weasley, możesz już odejść – powiedział zamyślony Albus, a Gryfon opuścił gabinet żegnając się.\n- Teraz już rozumiesz powagę sytuacji Albusie? – zapytała Minerwa siadając przed biurkiem dyrektora.\n- Tak moja droga, możesz być pewna, że się tym zajmę – powiedział z błyskiem w oku.\nZarówno Hermionę jak i Dracona wezwano do gabinetu dyrektora tego samego dnia po kolacji. Stali nie odzywając się i wiedząc, że wpadli w większe tarapaty niż zwykle. Normalnie dostaliby szlaban i byłoby po problemie. Tym razem McGonagall mówiła poważnie, kara miała być poważniejsza. Szczególnie, że udzielić miał ją sam dyrektor.\n- Profesorze na czym będzie polegała nasza kara? – zapytała Hermiona nie mogąc dłużej wytrzymać tej niepewności. Dumbledore uśmiechnął się, szczerze z siebie zadowolony.\n- Zamienicie się miejscami – powiedział dumny ze swojego pomysłu. Siódmoklasiści nie odzywali się patrząc na dyrektora jakby postradał zmysły.\n- I tyle? Mnie to odpowiada. Pomieszkam trochę w wieży gryfoświądów. To będzie trauma, ale przeżyje – mruknął uspokojony Draco.\n- Pan mnie nie rozumie panie Malfoy. Nie mówię, że zrobię z pana Gryfona. Zrobię z pana pannę Granger. A z Panny Granger uczynię Pana – powiedział z łobuzerskim uśmiechem.\n- Mamy pić eliksir wieloskokowy? – zapytała niepewnie Hermiona.\n- O nie, nie będę pił tego świństwa! – warknął wściekły Draco. Albus podniósł rękę uciszając go.\n- Nie eliksir wieloskokowy, a urok, który przygotowałem wiele lat temu na podobną sytuację. Wszyscy patrzący na pana Malfoya będą widzieli Hermionę, chociaż wasze wyglądy się nie zmienią. Podobnie będzie w przypadku panny Granger. Ludzie patrzący na nią będą widzieć Dracona. Jednak wy sami będziecie widzieć swoje prawdziwe Ja. Zarówno swoje jak i partnera – wyjaśnił Albus.\n- Dobrze… A co to ma niby udowodnić ? – zapytał powoli Draco, żałując, że jego ojciec jest w Azkabanie i utracił swoje wpływy. Może coś by na to zaradził, bo według młodego Malfoya, Dumbledore do końca zwariował.\n- Chcę, abyście zobaczyli jak wygląda życie drugiej osoby. Zrozumieli z jakimi problemami boryka się na co dzień. Zobaczyli w sobie nawzajem człowieka, a nie domownika znienawidzonego domu. Kara ta będzie trwała tydzień zaczynając od dnia dzisiejszego – powiedział wyciągając różdżkę. Zanim cokolwiek zdążyli powiedzieli Albus rzucił urok. Spojrzeli na siebie nie widząc żadnej różnicy.\n- Nic się nie stało – powiedział Draco.\n- Jak mówiłem, wy nie będziecie widzieć różnicy, inni za to tak – powiedział dumny dyrektor.\n- Profesor Dumbledore chwilę temu to tłumaczył kretynie – szepnęła do niego Hermiona, aby dyrektor nie usłyszał.\n- Uważaj, bo cię zaraz… - warknął, ale przerwało mu chrząknięcie dyrektora.\n- Możecie udać się do swoich tymczasowych Pokoi Wspólnych. Dobranoc – powiedział wesoło. Ci niezadowoleni wyszli nie mając innego wyjścia. Bez pożegnania rozeszli się. Hermiona udała się do lochów, zaś Draco do wieży Gryfonów.\n- Ta oślizgła fretka nie podała mi hasła – mruknęła Hermiona dochodząc na miejsce. Harry i Ron opowiadali jej na drugim roku gdzie znajduje się Pokój Wspólny Ślizgonów i jak wygląda. Stała przed wejściem, ale nie miała pojęcia jakie jest obecne hasło.\n- Smoku i jak? Jaką karę przydzielił ci ten stary głupiec? – zapytał Blaise podchodząc do Hermiony z Pansy Parkinson. Hermiona nie odpowiedziała, z początku nie zdając sobie sprawy, że mówi do niej.\n- Draco wszystko dobrze? – zapytała Pansy uwieszając się na ramieniu Hermiony, która zmieszana odsunęła się.\n- Tak, tylko zapomniałaaaa…Em. Zapomniałem hasła – kaszlnęła chcąc zatuszować swoją pomyłkę.\n- Jad Bazyliszka – powiedział Blaise i pchnął delikatnie Hermionę do Pokoju Wspólnego. Rozejrzała się dyskretnie. Był większy niż Gryfonów, ale zimny. O wiele bardziej podobało się jej w wieży Gryffindoru.\n- Więc? Jaką karę dostałeś z Granger? – zapytał Blaise siadając w fotelu.\n- Czyszczenie kociołków u Snapa – wymyśliła na poczekaniu i spojrzała niezrozumiale na Pansy, która zaśmiała się głośno.\n- No to Granger nie będzie miała różowo – powiedział rozbawiony Blaise. Hermiona nie rozumiejąc usiadła na kanapie.\n- Nie tylko ona, ja też mam czyścic kociołki – powiedziała zdezorientowana.\n- No tak, ale ty to zrobisz różdżką, a ta biedaczka będzie się męczyć – zaśmiał się Diabeł nalewając sobie Ognistej.\n- Różdżki zabierają – powiedziała Hermiona. Zarówno Blaise jak i Pansy spojrzeli na nią, jakby powiedziała najgłupszą rzecz na świecie.\n- No tak, ale zawsze bierzesz różdżkę moją lub Pansy. Jedną oddajesz nauczycielowi, a drugą dyskretnie wykonujesz brudną robotę – powiedział powoli Diabeł.\n- Draconie piłeś bez nas czy co? – zapytała oburzona Pansy. Hermiona zła nie odpowiedziała.\n- Przebiegły, cholerny Ślizgon. Już rozumiem dlaczego ja wychodziłam ze szlabanów ledwo stojąc ze zmęczenia, kiedy on wyglądał jakby wrócił z wakacji– pomyślała zirytowana – I to ma być ciężkie życie? O tak, Malfoy ma naprawdę wielkie problemy dnia codziennego. Wypić Ognistą czy iść już do łóżka z chętną Ślizgonką – pomyślała sarkastycznie widząc, że połowa dziewczyn w Pokoju Wspólnym patrzy się na nią uwodzicielsko. Wiedziała, że widzą Dracona Malfoya, a nie ją, Hermionę Granger, ale mimo to poczuła się nieswojo.\nDraco wszedł do Pokoju Wspólnego Gryfonów bez problemu. Znał hasła do wszystkich domów. Było to bardzo przydatne, gdy chcieli z Blaisem wyciąć jakiś numer innym domom. Wbrew pozorom nie było trudno zdobyć hasła.\n- Hermiona! Opowiadaj, jak było u dyrektora? – zapytał Ron wstając od razu. Harry spojrzał na, jak sądził, przyjaciółkę. W rzeczywistości jednak był to Malfoy, który przerażony uświadomił sobie właśnie, że przecież Hermiona chodzi z Weasleyem.\n- Zbliż do mnie ten pysk Wieprzlej, a nie będziesz mógł mieć dzieci. Gwarantuje Ci to – pomyślał skrzywiony podchodząc.\n- Tak, cóż… Było w porządku. Stary ponarzekał i nas puścił – mruknął. Harry podniósł pytająco brew patrząc na niego zdziwiony.\n- Stary? – zapytał równie zdumiony Ron. Draco przeklął wewnętrznie.\n- To znaczy profesor Dumbledore. Wybaczcie, jestem po prostu zmęczona – powiedział chcąc iść spać z nadzieją, że jakimś cudem obudzi się w swoich ukochanych lochach.\n- Jasne, rozumiemy. Wziąłem ci kanapki, bo mało zjadłaś na kolacji – uśmiechnął się Ron dając je Draconowi.\n- Gdybyś była jeszcze głodna to mów, przejdziemy się do kuchni pod peleryną niewidką – powiedział Harry uśmiechając się.\n- Peleryna niewidka, a to szuje. To tak poruszają się niepostrzeżenie po zamku. Taki cenny skarb w rękach Gryfonów. Marnotrawstwo – pomyślał wzdychając cicho.\n- Dobrze się czujesz? – zapytał zatroskany Harry.\n- Tak, idę spać. Dobranoc – powiedział idąc do dormitorium dziewcząt. Miał szczęście, że jedna z Gryfonek szła właśnie do siebie, bo nie wiedziałby, które schody wybrać.\n- Traktowana jak księżniczka, ma dwójkę kretynów na posyłki. Naprawdę jej współczuję – pomyślał prychając zły. Wszedł do pokoju z napisem „Prefekt Naczelna” ciesząc się, że otrzymał tą karę z kimś kto ma własną łazienkę. Jedyna dobra strona. Chociaż nie. Tu nie było dobrych stron. Chciał, aby ten tydzień minął jak najszybciej. Po wykąpaniu się od razu położył się spać. Może jednak obudzi się w lochach?\nPatrzyła tęsknie na swoich przyjaciół siedzących przy stole domu lwa. Ona sama siedziała ze śliz gonami, osobami, które na co dzień unikała szerokim łukiem.\n- Co się tak gapisz na stół Gryfonów Smoku? Czyżbyś szykował dla nich coś specjalnego? – zapytał zaciekawiony Blaise. Hermiona spojrzała na niego i pokręciła głową.\n- Nie, szukałem Granger – powiedziała nakładając sobie owsianki.\n- A niby po co? – zapytała zazdrosna Pansy.\n- Od kiedy lubisz owsiankę? – zapytał zdziwiony Blaise. Hermiona skrzywiła się. Miała ochotę powiedzieć im prawdę, aby się odczepili, ale wiedziała, że jak wiedzą Ślizgoni to wie cała szkoła, a ona naprawdę chciała uniknąć rozgłosu.\n- Owsianka jest zdrowa, a szukam Granger, bo zapomniałem na którą godzinę mamy się stawić u Snapa – powiedziała jedząc.\n- To pytaj, właśnie weszła – powiedział Blaise wskazując swoim tostem na Dracona wchodzącego do Wielkiej Sali. Hermiona westchnęła wstając i podchodząc do niego.\n- Ty kłamliwa fretko, oszukujesz na szlabanach – warknęła cicho. Draco uśmiechnął się przebiegle.\n- Zapominasz, że Ślizgonów cechuje spryt Granger? –zapytał zadowolony. Hermiona skrzywiła się jeszcze bardziej. Najbliżej siedzący uczniowie wskazali na nich szepcząc między sobą. Czekali na wywiązanie się następnej kłótni. Draco widząc to złapał Hermionę za łokieć i wyprowadził z Wielkiej Sali.\n- Puszczaj kretynie – warknęła wyrywając się mu przed Wielką Salą.\n- Chciałbym zerwać w twoim imieniu z Weasleyem – powiedział spokojnie.\n- Że co? Mowy nie ma, nie będziesz niszczył mi związku - powiedziała oburzona.\n- Jak będzie chciał mnie pocałować i mu przywalę to będziesz się mogła uznawać za wdowę, chociaż nie macie ślubu – mruknął. Hermiona zamyśliła się, nie pomyślała o tym.\n- Wtedy się jakoś wykręć. Chorobą, albo udawaj, że się gdzieś spieszysz. Mam gdzieś co wymyślisz, ale nie pozwolę ci zrujnować mojego związku. Jeśli namieszasz to przysięgam, że ośmieszę cię przed całą szkołą, żadna dziewczyna już nigdy na ciebie nie spojrzy – zagroziła zła.\n- W porządku, nie namieszam. Nie musisz się tak unosić – warknął – Ty też nie jesteś święta – dodał zły.\n- O czym mówisz? – zapytała zdziwiona Hermiona.\n- O pelerynie niewidce. Używałaś jej z Potterem i Weasleyem przez te wszystkie lata – powiedział krzyżując ramiona na klatce piersiowej. Hermiona zmieszała się uciekając wzrokiem.\n- Używaliśmy jej tylko w nagłych przypadkach – mruknęła.\n- Takich jak ochota na nocne przekąski? – zakpił. Hermiona zła spojrzała na niego.\n- Wiesz co? Nie będę ci się tłumaczyła. Po prostu… Ugh, nie zniszcz mojej reputacji! – warknęła i odeszła.\n- Nie zniszcz mojej reputacji – przedrzeźnił ją wysokim głosem, wchodząc do Wielkiej Sali – Jak zawsze irytująca – mruknął.\nZupełnie zapomniał, ze zmienił mu się plan lekcji. Miał chodzić na zajęcia za Hermionę, która chodziła na starożytne runy, numerologię oraz mugoloznawstwo. On w życiu nie zapisałby się na te zajęcia. Z wypisaną na twarzy niechęcią udał się na mugoloznawstwo. Gdyby jego ojciec go teraz widział wyparłby się go. Bazgrał po pergaminie znudzony, kiedy nauczycielka pokazywała jaki dziwny przedmiot. Kwadratowy, od którego odchodził kabelek do mniejszego podłużnego czegoś. W dodatku na części kwadratowej miał kółeczko.\n- Naprawdę nikt z was nie wie co to jest? No cóż. Może panna Granger wam to wyjaśni, bo ja już nie mam na was sił – westchnęła nauczycielka. Draco spojrzał na nią zszokowany.\n- Jestem pewien, że ktoś inny poradzi sobie lepiej pani profesor – powiedział od razu.\n- Ależ panno Granger, tylko ty z tej grupy wychowałaś się wśród mugoli – uśmiechnęła się nauczycielka. Draco przeklął w duchu Gryfonkę i zachęcony gestami nauczycielki wyszedł na środek.\n- Więc… To jest… - wybełkotał patrząc nieufnie na urządzenie -To nie gryzie, prawda? – warknął na nauczycielkę, która zdziwiona pytaniem pokręciła przecząco głową. Dracona jednak nie uspokoiła jej odpowiedź i złapał ostrożnie przedmiot w ręce. Prostokątny przedmiot spadł uderzając go w krocze. Jęknął cicho kuląc się.\n- Panno Granger wszystko w porządku? – zapytała zdezorientowana nauczycielka. Draco miał ochotę wrzasnąć na nią, że jest głupia zadając takie pytanie, ale przypomniał sobie, że jest Hermioną. Kobiet by to tak nie zabolało. Wziął kilka głębszych wdechów i podniósł prostokątny przedmiot łapiąc za kabelek.\n- Dziurki… - mruknął oglądając go dokładnie i widząc dziurki na początku i na końcu przedmiotu.\n- Panno Granger czekamy -powiedziała nauczycielka niepewnie. Jej najlepsza uczennica była dziś zupełnie inna.\n- Przecież mówię już! Więc jak widzicie jest to przedmiot. Mugolski w dodatku. I on… Jest bardzo pomocny mugolom i… Ten… - mruknął myśląc gorączkowo – Świetnie, jeden wieczór z Weasleyem, a już brzmię jak idiota – pomyślał.\n- Panno Granger proszę bez wygłupów, lekcja zaraz się skończy – skarciła nauczycielka. Draco posłał jej spojrzenie, którego nie powstydziłby się sam Bazyliszek.\n- Chcecie wiedzieć co to jest? To bardzo niebezpieczne urządzenie, które nie powinno znajdować się w Hogwarcie, gdzie jest pełno uczniów! Jak śmie pani przynosić to na zajęcia? – warknął odkładając szybko, według niego, diabelnie urządzenie i wyszedł pozostawiając klasę w osłupieniu.\n- Ale… To tylko telefon – powiedziała za nim oszołomieni ona nauczycielka.\nTak bardzo pragnęła znaleźć się teraz w klasie mugoloznawstwa. Zamiast tego zmuszona była być na boisku trzymając miotłę. Cała się trzęsła ze strachu. Nigdy nie lubiła latać. Gdy tylko mogła, zrezygnowała z tego przedmiotu.\n- Malfoy nie ociągaj się! Na miotłę i dołącz do reszty! – krzyknęła do niej Pani Hooch. Hermiona niepewnie usiadła na miotle i trzymając się jej kurczowo, odbiła się powoli od ziemi.\n- Smoku w porządku? – zapytał zdziwiony Blaise. Hermiona spojrzała na niego z chęcią mordu. Wcale nie było w porządku. Cudem było odbicie się od ziemi, a przecież najgorsze dopiero przed nią. Miała grać w quidditcha.\n-Dobrze, dziś darujemy sobie ćwiczenia i od razu zaczniemy grę. Drużyny takie jak zawsze. Gryfoni kontra Ślizgoni. Na pozycję – powiedziała nauczycielka. Hermiona przypomniała sobie, gdzie zawsze był Harry na początku meczu i pofrunęła tam.\n- Wszyscy gotowi? – zapytała nauczycielka.\n- Nie, wcale nie jestem gotowa. Merlinie za co ta kara? – pomyślała załamana Hermiona. Użalając się nad sobą nie zauważyła, że wszyscy zaczęli już grać. Rozejrzała się zdezorientowana. Na trybunach wyglądało to zupełnie inaczej. Widziała wszystkich i była bezpieczna na ziemi. Teraz jednak znajdowała się w powietrzu razem z całą drużyną, która chciała jej uniemożliwić zdobycie złotego znicza, którego nie mogła wyłapać wśród migających jej przed oczami graczami.\n- Smoku uważaj! – odwróciła się słysząc krzyk Blaisa i oberwała tłuczkiem w twarz. Zleciała z miotły, ale przed upadkiem uratowała ją Pani profesor.\n- Nie ma co Malfoy, utrzymałeś się dziś na miotle całe 20 sekund – zaśmiał się Harry do Hermiony, która ze łzami w oczach trzymała się za puchnący nos.\n- Nienawidzę quidditcha – jęknęła.\nBył zmęczony całym dniem. Nauczyciele wciąż się mu o coś pytali. Wiedział, że Granger jest ich ulubienicą, ale ciągłe zadawanie pytań, na które on sam nie znał odpowiedzi, bo nie był chodzącą encyklopedią w przeciwieństwie do Gryfonki, było bardzo męczące. Zwykle siedział na końcu klasy i znudzony czekał na koniec zajęć. Teraz musiał uważać i pilnie robić notatki, bo, jak się okazało, Hermiona robiła sprawozdania z zajęć.\n- Nareszcie spokój – powiedział siadając w fotelu przed kominkiem w Pokoju Wspólnym. Nie skomentował nawet przybycia Pottera i Weasleya.\n- Ciężki dzień Miona? – zapytał współczująco Harry.\n- Ależ ty odkrywczy Potter – mruknął sam do siebie, aby żadne z nich nie usłyszało. Nie miał ochoty na pogaduszki. Chciał tylko iść do siebie i spać, ale w tym momencie ilość tych piekielnych schodów go przerażała.\n- Coś mówiłaś ? –zapytał Ron wyjmując notatki z torby.\n- Nie –westchnął nie chcąc wdawać się w dyskusję.\n- Proszę – powiedział z uśmiechem Weasley dając Draconowi swoje notatki. Draco spojrzał na niego zdezorientowany.\n- Mam własne notatki. W dodatku niepoplamione, dziękuje bardzo – powiedział patrząc z obrzydzeniem na stertę kartek.\n- Nie, to do sprawdzenia – zaśmiał się Gryfon.\n- Że co? – zapytał Draco blednąc.\n- Miona przecież codziennie poprawiasz moje notatki, bo zawsze coś źle zrozumiem i piszę bzdury – powiedział wstając.\n- Tak, a wieczorem dam ci swoje eseje do sprawdzenia, ok? – zapytał uśmiechnięty Harry też wstając.\n- Chwila moment, a wy dokąd? – zapytał zły widząc, że wychodzą.\n- Jak to dokąd? Na trening kochanie – zaśmiał się Ron i wyszli z Pokoju Wspólnego.\n- Nic dziwnego, że się o nią troszczą. Gdyby zachorowała nie miałby kto wykonywać za nich brudną robotę – pomyślał skrzywiony Draco patrząc na notatki Rona.\nSiedziała w bibliotece pisząc eseje. To, że to Malfoy dostanie za nie oceny nie miało znaczenia. Zawsze wykonywała swoje obowiązki najlepiej jak potrafiła. Co chwilę jednak podchodziła do niej coraz to inna dziewczyna. Z niechęcią musiała przyznać, że Ślizgon jest przystojny, ale większość z tych dziewczyn była zbyt nachalna. Nie potrafiła w pełni skupić się na esejach. Powoli traciła cierpliwość. Kiedy następne ślizgonka podeszła do niej proponując wspólną kąpiel nie wytrzymała uderzając dłońmi w stolik.\n- Dajcie mi wreszcie święty spokój! – krzyknęła i zbladła widząc ostry wzrok bibliotekarki, która z warknięciem wyrzuciła ją z biblioteki. Nie mogła w to uwierzyć. Nigdy jeszcze nie została wyrzucona z jej ulubionego miejsca w Hogwarcie. Jej świątyni. Co gorsza wiedziała, że Pani Prince nie myliła się wyrzucając ją. Krzyknęła na całą bibliotekę, w dodatku skrzywdziła uczucia dziewczyny. Nie miała już jednak cierpliwości. A co gorsza, nie skończyła esejów. Podłamana wróciła do Pokoju Wspólnego Ślizgonów.\n- Trochę rozumiem Malfoya. Te ciągłe prośby, zachęty i flirty są irytujące, nie pozwalają się skupić, a tylko denerwują – pomyślała odczuwając nić sympatii do Dracona.\nNie mógł uwierzyć, że można zrobić tyle błędów. Gdyby nie Hermiona, Potter i Weasley z pewnością wciąż tkwiliby na trzecim roku, gdzie na takie błędy z niechęcią przymykano oczy. Ale byli w siódmej klasie i wciąż się niczego nie nauczyli. Przez nich do nocy ślęczał nad ich wypocinami, specjalnie zostawiając parę błędów. Niewyspany szedł do Wielkiej Sali, dziękując w duchu za to, że dziś była sobota. Spałby dalej, ale jego brzuch mu na to nie pozwolił, więc zmuszony był wstać.\n- Panno Granger! – zawołał McGonagall za nim.\n- Co znowu ty stara krowo? – pomyślał odwracając się do niej – Słucham pani profesor? – zapytał przymilnym tonem.\n- Mam dla ciebie wyjątkową niespodziankę. Z uwagi na twoje zasługi wojenne Ministerstwo odnalazło twoich rodziców i przywrócono im pamięć. Czekają na ciebie w moim gabinecie. Idź dziecko – uśmiechnęła się ciepło. Draco zamrugał marszcząc brwi. Nie wiedział nic o rodzicach Hermiony.\n- To cudownie – powiedział z kiepsko udawanym entuzjazmem łapiąc się za brzuch. Śniadanie musiało jeszcze trochę poczekać. Zrezygnowanym krokiem udał się do gabinetu profesor McGonagall, gdzie zastał, na oko, czterdziestoletnią kobietę o bujnym włosach i trochę od niej starszego mężczyznę, który miał oczy identyczne jak Hermiona.\n- Matko, ojcze? – zapytał nie wiedząc jak się zachować. Kobieta załkała szczęśliwa na widok córki i przytuliła Dracona szlochając.\n- Nie mogę uwierzyć, że cię nie pamiętałam. Córeczko jak ja mogłam, wybacz mi – powiedziała załamana. Draco zmieszany poklepał ją po plecach.\n- Nie powinnaś usuwać nam z pamięci wspomnień o tobie króliczku – powiedział ciepło mężczyzna tuląc Dracona, który oddał niezdarnie uścisk. To nie on powinien tu być tylko Hermiona. Na pewno tęskniła za rodzicami.\n- Wszystko przez chory pomysł Dumbledora – pomyślał zły na starca.\n- Wszystko dobrze? Milczysz – powiedziała zatroskana matka Hermiony. Draco przyjrzał się im. Byli takimi rodzicami jakich wymarzył sobie w dzieciństwie. Lucjusz nie był dobry ojcem. Wszystko załatwiał pieniędzmi nie poświęcając synowi uwagi, Narcyza była inna. Kochała Dracona i doskonale o tym wiedział. Była jednak podporządkowana mężowi, który zabraniał czułości względem ich syna. Czasami udało mu się skraść od matki buziaka na dobranoc, albo uścisk, gdy nie było jego ojca.\n- Nic mi nie jest. Po prostu bardzo się cieszę, że was widzę – powiedział uśmiechając się do nich. Zasługiwali na miłe wspomnienia ze spotkania ze swoją córką. Nie chciał tego niszczyć, mimo że chodziło o jego wroga.\nTu miała spokój, nikt jej nie przeszkadzał i wreszcie mogła dokończyć swoje eseje. Zadowolona zatrzasnęła książkę kończąc wszystkie pracę domowe. Spojrzała na zegarek, przegapiła śniadanie, ale nie była zbyt głodna, więc wzięła inną książkę i położyła się na łóżku czytając.\n- Taki piękny dzień, a ty ukrywasz się w pokoju? – zapytał Blaise wchodząc do dormitorium i przerywając Hermionie lekturę. Spojrzała na niego wzruszając ramionami.\n- Miałem ochotę poczytać – odpowiedziała siadając.\n- Chodzi o twoją mamę? Pogorszyło się jej, dlatego znów się zaszywasz? – zapytał współczująco. Hermiona zdezorientowana nie wiedziała co odpowiedzieć. Nie miała pojęcia co stało się z Narcyzą Malfoy po wojnie. Wiedziała tylko, że Lucjusza Malfoya skazano na Azkaban.\n- Jej stan się nie zmienił – powiedziała powoli, nie chcąc powiedzieć czegoś głupiego. Diabeł kiwnął głową.\n- Naprawdę przykro mi Smoku – powiedział szczerze. Hermiona zaczęła bawić się nerwowo książką.\n- Myślisz, że z tego wyjdzie? – zapytała niepewnie. Blaise zamyślony spojrzał w sufit.\n- Nie mam pojęcia. Bardzo kochała twojego ojca pomimo tego jaki był i przeżyła jego utratę. To czy ponownie zacznie komunikować się ze światem, żyć, zależy tylko od niej – powiedział.\n- Odcięła się od świata rzeczywistego, a Malfoy? Znaczy ja? Nie pomyślała o synu? – zapytała zszokowana. Blaise udał, że nie zauważył tej pomyłki.\n- Naprawdę nie wiem co mam ci powiedzieć. Może jak będziesz kontynuował cotygodniowe odwiedziny, wciąż do niej mówił, to się obudzi. A teraz chodź. Nie dam ci tu gnić samemu – powiedział wstając. Hermiona posłusznie poszła za nim zamyślona. Pierwszy raz w życiu było jej żal Dracona.\nPaństwo Granger wspominali dzieciństwo Hermiony przeglądając zdjęcia. Draco dobrze się bawił, co go bardzo zaskoczyło. Zobaczył zdjęcia Gryfonki, gdy była mała. Najbardziej spodobało mu się zdjęcie, gdy pierwszy raz siedziała na nocniczku z dumą, jakby co najmniej wynalazła przełomowy eliksir, rozśmieszył go do łez. Dawno nie spędził czasu tak beztrosko. Poznał też zupełnie inną stronę Hermiony. Teraz widział w niej nie tylko Gryfonkę, ale również małą, słodką dziewczynkę, która wspinała się na drzewo po przerażonego kotka. Kiedy nadszedł czas pożegnania z Grangerami zrobiło mu się przykro. Wracając do Pokoju Wspólnego zauważył Hermionę, która dyskretnie umykała ślizgonom idącym pograć w quidditcha. Zwrócił na siebie jej uwagę mówiąc bezgłośnie „wieża astronomiczna”. Gryfonka kiwnęła nieznacznie głową i poszła w tamtym kierunku. Draco ruszył za nią zachowując bezpieczną odległość.\n- Coś się stało? – zapytała patrząc na niego, gdy dotarli na wieżę.\n- Twoi rodzice wrócili. Ministerstwo znalazło ich i przywrócono im pamięć – powiedział szczerze. Hermiona nie spodziewając się tego zaśmiała się szczęśliwa obejmując go.\n- Żyją! Tak się bałam – zaśmiała się radośnie. Draco zmieszany nie wiedział czy odsunąć się czy też może oddać uścisk. Hermiona pomogła mu odsuwając się.\n- Wybacz, poniosło mnie. Nic im nie jest? – zapytała od razu.\n- Tak, wyglądają dobrze. Mówili, że to było dla nich jak wakacje, ale byli zrozpaczeni tym, że cię nie pamiętali – powiedział chcąc mówić dalej, ale Hermiona mu przerwała.\n- Rozmawiałeś z nimi? – zapytała z zazdrością.\n- Tak, musiałem. McGonagall zaczepiła mnie mówiąc o ich odnalezieniu, powiedziała, że czekają na mnie, znaczy na ciebie, w jej gabinecie. Nie było czasu cię szukać. Zresztą oni widzieliby tylko przystojnego mężczyznę – powiedział wzruszając ramionami. Widząc niepewny wzrok Granger od razu zrozumiał.\n- Nie powiedziałem nic co by ich uraziło. Nie zrobiłbym czegoś takiego – przysiągł. Nie mógł się obrazić, że tak pomyślała. Nie pokazał się jej od najlepszej strony.\n- Dziękuję – powiedziała z wdzięcznością i zawahała się – Oraz przykro mi z powodu twojej mamy – dodała cicho. Draco spiął się słysząc to.\n- Wiesz – nie pytał, stwierdzał. O jego sytuacji wiedział tylko Blaise i nie był zachwycony, że jego szkolny wróg poznał jego sekret. Hermiona czując się winna kiwnęła głową.\n- Tak, ale nikomu nie powiem. Wiem, że nie masz podstaw by mi ufać, ale nigdy nie zrobiłabym czegoś takiego – powiedziała cicho. Draco usiadł pod ścianą.\n- Wierze Ci Granger – powiedział. Hermiona usiadła obok niego podkulając nogi i obejmując je ramionami.\n- Jak ci się żyje jako Hermionie Granger? – zapytała zaciekawiona. Zdziwiła się kiedy Draco fuknął wściekły.\n- Okropnie! Każdy wymaga ode mnie, abym znał odpowiedź na każde ich pieprzone pytanie – warknął. Gryfonka zaśmiała się czym zaskoczyła Dracona.\n- Spora presja, co? – zapytała z uśmiechem. Kiwnął głową nie mogąc się niezgodzie.\n- Tak. Rozumiem nauczycieli, bo na co dzień użerają się z bandą kretynów, ale twoi niby przyjaciele też cię wykorzystują. Sprawdzanie i poprawianie notatek oraz esejów? – pokręcił głową.\n- Tak, wiem. Nie umiem im odmówić, to moi przyjaciele – powiedziała cicho.\n- A jak tobie się żyje jako Draco Malfoy? - zapytał chcąc zmienić temat. Twarz Hermiony od razu przybrał wyraz czystej irytacji.\n- Czy dziewczyny zawsze ci się tak narzucają? Nie ma chwili spokoju – warknęła. Draco zaśmiał się głośno szczerze, co rzadko mu się zdarzało.\n- Przywykłem – uśmiechnął się do niej. Hermiona odwzajemniła uśmiech delikatnie. To była ich pierwsza normalna rozmowa przeprowadzona bez żadnych kłótni.\nBył zafascynowany mugolskimi wynalazkami. Telefon. Kto by pomyślał, takie sprytne urządzenie. Całą lekcję słuchał z zaciekawieniem nauczycielki i poczuł się rozczarowany, gdy zajęcia się skończyły. Obiecując sobie, że przeczyta dziś o telewizji, o której profesorka ledwo zaczęła mówić, udał się do Wielkiej Sali. Słysząc pojękiwania z opuszczonej klasy uśmiechnął się drwiąco.\n- Od czegoś się jest w końcu Prefektem Naczelnym – pomyślał zadowolony wchodząc do klasy. Zajęta sobą para nie zauważyła jego wejścia. Widząc charakterystyczne rude włosy Draco chrząknął ukrywając zdziwienie.\n- Hermiona! – krzyknął Ron odsuwając się nagi od rozłożonej na stoliku Lavender Brown. Draco skrzywił się na widok Weasleya i rzucił w jego stronę spodniami, które leżały na podłodzę.\n- Wszystko ci wyjaśnię. To nie jest tak jak myślisz – powiedział ubierając się szybko.\n- Złe podejście, „To nie tak jak myślisz” tylko bardziej denerwuje kobiety – pomyślał zachowując spokój.\n- Umm… Powiesz coś? – zapytał niepewnie Ron nie widząc żadnej reakcji. Lavender zmieszana zaczęła się szybko ubierać.\n- Myślałam, że zamknąłeś drzwi – szepnęła do Weasleya, który ją zignorował.\n- Czekam na wyjaśnienia. To nie tak jak myślę, czyli jak? – zapytał Draco krzywiąc się.\n- Bo.. Ja… Szanuje Cię, ale… Ty nie byłaś gotowa, a ja tak i… - jąkał się czerwieniąc.\n- Więc Granger jest dziewicą – pomyślał zainteresowany tym faktem Malfoy.\n- Przepraszam – szepnął Ron. Draco podszedł do niego i uderzył go w twarz z taką siłą, że Weasley upadł na podłogę.\n- Nie zasługujesz na mnie. Nigdy nie będziesz zasługiwał. Przerastam cię nie tylko inteligencją, ale również dojrzałością. Jesteś żałosny, bo miałeś tak wiele i zniszczyłeś to dla nic niewartej chwili uniesienia. Do końca życia będziesz żałował tej decyzji – powiedział i odwrócił się z zamiarem wyjścia z klasy. Stanął zauważając w drzwiach Hermionę. Już chciał się odezwać, nawet przeprosić. W końcu obiecał nie niszczyć jej związku. Ona jednak spojrzała mu w oczy i uśmiechnęła się ciepło.\n- Dziękuje – szepnęła i odeszła. Draco zaskoczony uśmiechnął się pod nosem i również opuścił salę zostawiając załamanego Rona i zmieszaną Lavender samych.\n- Mówię ci, powinnaś przestać odpowiadać na wszystkie pytania. Skłam, że nie znasz odpowiedzi, cokolwiek. Żeby tylko przestali oczekiwać od ciebie, że na zawołanie wyrecytujesz dobrą odpowiedź – powiedział zadowolony Draco siedząc z Hermioną na skraju Zakazanego Lasu i jedząc z nią słodycze z Miodowego Królestwa.\n- Ale to nie byłabym ja – spierała się nieprzekonana, biorąc od niego fasolkę wszystkich smaków.\n- Wręcz przeciwnie, dopiero wtedy będziesz mogła być sobą – powiedział i zaśmiał się cicho na widok jej skwaszonej miny – Cytryna? – zapytał rozbawiony.\n- Chciałabym – jęknęła, na co wybuchnął śmiechem. Za parę godzin mieli wrócić do normalnego życia. Ten tydzień dał im wiele do myślenia. Poznali się bliżej.\n- Nie śmiej się ze mnie – zaśmiała się rzucając w niego bąbelkową pianką, która złapał w usta jedząc.\n- Dzięki – powiedział zadowolony, na co przewróciła rozbawiona oczami.\n- A ty powinieneś dać do zrozumienia wszystkim dziewczyną, żeby się odczepiły – powiedziała pijąc piwo kremowe.\n- Przepraszam cię bardzo Granger, ale co ja robię cały czas? – zapytał podnosząc pytająco brew do góry.\n- Cholera, też bym tak chciała – mruknęła widząc to.\n- Podnosić tylko jedną brew. Jak ty to robisz? – zapytała z zazdrością.\n- Lata praktyki. Więc? – zaśmiał się.\n- Odpychasz je, ale będąc wciąż singlem dajesz tym samym znak, że szukasz tej jedynej. Znajdź sobie dziewczynę i stwórz z nią stabilny związek – powiedziała starając się podnieść jedną brew, ale automatycznie obie wędrowały w górę.\n- Nie ma takiej, która by mnie interesowała – uśmiechnął się podchodząc i delikatnie objął jej twarz. Jednym kciukiem przytrzymał jedną jej brew u góry, drugą przytrzymał na miejscu.\n- Nie ma żadnej w całym zamku? – zapytała cicho, rumieniąc się pod wpływem jego bliskości. Draco zamyślony patrzył jej w oczy, po czym uśmiechnął się odsuwając.\n- Jesteś w tym beznadziejna – zaśmiał się wskazując na jej brwi i tym samym unikając odpowiedzi na pytanie.\n- Chodźmy już lepiej do profesora Dumbledora – uśmiechnęła się nie chcąc drążyć tematu. Draco kiwnął głową zbierając słodycze i poszedł z nią do gabinetu dyrektora.\nJak dobrze było znów usłyszeć swoje imię. Wszedł zadowolony do Pokoju Wspólnego Ślizgonów i uśmiechnął się szeroko widząc Blaisa.\n- Cześć Diable – powiedział zadowolony witając się z nim.\n- No, widzę, że wracasz do siebie. Przez ostatnie parę dni byłeś jakiś niemrawy – powiedział uśmiechnięty Blaise witając z nim.\n- Z tym już koniec. Teraz wszystko będzie po staremu – obiecał – Prawie wszystko – dodał w myślach. Nie mógł nic poradzić na to, że polubił Granger. Nie wyobrażał sobie powrotu do tego co było. Nie potrafiłby jej skrzywdzić. Już nie.\nRozmawiał cicho z Blaisem, ignorując żmudne przemówienie nauczyciela obrony przed czarną magią. Preferował on, podobnie jak Umbridge, teorię, a nie praktykę. Jego lekcje dłużyły się wszystkim uczniom, nawet Hermionie, która zawsze aktywnie brała udział w lekcji.\n- Kto zna odpowiedź? No słucham? Może panna Granger? – zapytał nauczyciel z uśmiechem.\n- Przykro mi profesorze, nie wiem – powiedziała. Wszystkie oczy skierowały się na nią, w tym Dracona, któremu posłała nieznaczny uśmiech. Malfoy odwzajemnił go i w lepszym humorze niż wcześniej powrócił do rozmowy z Blaisem.\nSpotykali się każdego wieczoru gdzie tylko mogli: na Wieży Astronomicznej, w Pokoju Życzeń, na skraju Zakazanego Lasu. Nie chcieli robić sensacji ujawniając ich przyjaźń. Im było bliżej zakończenia roku tym ich spotkania stawały się dłuższe. Wiedzieli, że po zakończeniu szkoły ich drogi się rozejdą. Ona pewnie znajdzie pracę w Ministerstwie Magii. On z kolei miał zamiar opuścić kraj. Wiele osób wciąż chowała urazę, za co nie miał żalu. Jego rodzina służyła Voldemortowi i miał większe szansę znaleźć pracę za granicą. Na myśl o rozstaniu oboje odczuwali wręcz fizyczny ból. Dlatego gdy nadeszła Pożegnalna Uczta, zamiast w niej uczestniczyć, spotkali się w Pokoju Życzeń.\n- Czyli to koniec – powiedziała przerywając ciszę.\n- Wciąż możemy do siebie pisać Granger – powiedział patrząc na podłogę oparty nonszalancko o ścianę.\n- Wiem, ale to nie to samo – westchnęła przygnębiona. Usta Dracona drgnęły w delikatnym uśmiechu.\n- Nigdy nie myślałem, że kończąc Hogwart najtrudniej będzie mi się pożegnać właśnie z tobą – zaśmiał się, ale zaprzestał widząc, że Hermiona wciąż przygnębiona, bez uśmiechu, tylko kiwnęła głową zgadzając się z nim.\n- Racja – mruknęła siadając na kanapie.\n- Granger, gdybyś mnie potrzebowała zawsze się zjawię – powiedział siadając przy niej i zaczesując jej włosy do tyłu.\n- Ale ja cię potrzebuje – szepnęła patrząc na niego – Potrzebuję cię przy sobie, cały czas. Nie chcę, żebyś wyjeżdżał. Zostań ze mną – powiedziała błagalnie, wtulając się w zaskoczonego Ślizgona.\n- Co chcesz przez to powiedzieć Granger? – zapytał sparaliżowany.\n- Chcę, żebyś został kimś więcej niż moim przyjacielem – powiedziała rumieniąc się. Draco odsunął się od Gryfonki sprawiając jej tym samym ból.\n- Przez lata cię poniżałem. Byłem Śmierciożercą, nie mam przed sobą przyszłości. Gdybyś była ze mną zostałabyś znienawidzona przez wszystkich – powiedział ukrywając twarz w dłoniach.\n- Nie obchodzi mnie to – powiedziała gładząc go po plecach. Spojrzał jej w oczy szukając fałszu, ale zauważył tylko szczerość.\n- Jesteś pewna? Gdy cię zyskam zrobię wszystko, żeby cię nie stracić – powiedział prostując się i łapiąc jej twarz w swoje dłonie, kciukami gładząc jej zarumienione policzki.\n- Jestem pewna – uśmiechnęła się delikatnie, chciała go zapewnić, że nigdy go nie opuści, że jej nigdy nie straci, ale nie dał jej dojść do słowa całując ją żarliwie. Jęknęła zaskoczona obejmując go za szyję.\n- To chyba dobry moment, abyś zaczął mi mówić po imieniu – zamruczała. Draco zaśmiał się głośno całując ją w drobny nosek.\nW swoją pierwszą rocznicę wyznali sobie miłość. W drugą rocznicę Draco oświadczył się Hermionie, a rok później, w czasie trzeciej rocznicy uczynił z Hermiony Granger, Hermionę Malfoy. Na czwartą rocznicę Hermiona przygotowała dla Draco specjalny prezent wstępny: małą parę buciczków. Niestety na właściwy prezent musieli poczekać jeszcze siedem miesięcy, kiedy to na świat przyjdzie pierwsze dziecko Państwa Malfoy.\nAutor: Unknown o 22:05:00\nzakręcona01 10 cze 2016, 15:49:00\nSuper miniaturka :) Bardzo fajny pomysł. Jedyne do czego mogę się przyczepić do brak przecinków, ale poza tym naprawdę mi się podobała ;)\nzakręcona01 10 cze 2016, 15:50:00\nP.S. Zapraszam serdecznie na mojego bloga ;)\nMeryem 19 lis 2016, 20:03:00\nPrzypadkiem trafiłam na tę miniaturkę i bardzo mi się spodobała.\nPomysł na historię genialny <3


Prezent off-road - Forum z wiedzą dla przyszłych klientów\nStrona główna > Firmy > Inne branże > Prezent off-road\nAgencja eventowa jest mi potrzebna na Górnym Śląsku, która ma fajne scenariusze imprez firmowych, wyjazdów integracyjnych i tak dalej. Jakieś propozycje? Szukamy kogoś uczciwego do stałej współpracy.\nDla mnie bardzo istotne jest bezpieczeństwo podczas firmówek, zwłaszcza takich terenowych, które teraz zresztą są bardzo popularne. Wyjazdy na biwaki gdzieś poza miasto – ma to swój klimat, choć ja chyba jednak wolę hotel, basen i ewentualnie jakiś paint ball.\nMają dobre podejście w Fabryce Przygód, namiary masz na fabryka-przygod.pl. Ilekroć z nimi robimy firmówkę tylekroć ludzie są happy, że nie było nudy. Nie ma problemów z rozliczeniem się, nawet teraz jak chcieliśmy się na przyszły rok dogadać to wyszli nam naprzeciw z Voucherem który jeszcze w tym roku do rozliczenia Vatu sobie weźmiemy ale sama impreza będzie w przyszłym roku, także plus dla nas.\nFajnym pomysłem jest wyjazd integracyjny za granicę, teraz tak naprawdę inne kraje są bardzo blisko, czy to w Czechach można na świetne warunki trafić, czy to w Niemczech, a długo się wcale nie jedzie.\nMamy teraz mieć dość ciekawe wydarzenie w firmie bo będzie pierwsza w historii impreza świąteczna...najgorzej to się boję dzielenia się opłatkiem...bo coś myślę, że ktoś na to wpadnie...\nKiedyś nasza firma dość często jakieś imprezy zlecała ale ostatnio trochę cały ten temat umarł. Zmienili się szefowie i też wszelkie wyjazdy, integracja zamarła. Mam nadzieję, że to się zmieni bo dużo takie eventy dawały.\nMi się obiło o uszy że w przyszłym roku ma być wyjazd integracyjny robiony aż do Hiszpanii ale aż nie chce mi się w to wierzyć...byłoby naprawdę grubo i pozytywnie bym się zaskoczył gdyby się to miało potwierdzić.\nDobrze zrobione imprezy firmowe i tez regularnie powtarzane robią dobry klimat w zespole, nie ma lepszego pomyslu na integrację według mnie, człowiek chce przychodzić potem do pracy w której się dobrze czuje z ludźmi.\nWiem że dużo firm się na survival decyduje żeby scalić grupę, jest to jakieś rozwiązanie, choć moim zdaniem dość ekstremalne i też różnie może być przez ludzi odbierane. Trzeba by wcześniej wybadać grupę czy by w czymś takim w ogóle chciała uczestniczyć.\nBardzo dobrze wspominam wakacyjną imprezę integracyjną jaką nam Fabryka Przygód zrobiła. Generalnie mają różne scenariusze, rózne pomysły. Można było zorganizować cały event u nas w firmie ale wybraliśmy teren i off road – to jest ich główna specjalizacja i trzeba przyznać że robią to dobrze, dbają o bezpieczeństwo uczestników.


Jestem... kawiarenkowe myśli i spotkania... - Strona 1 - forum.o2.pl\nWśród mnogości tematów, które były są i może jeszcze będą, założę sobie taki mój niewielki forumowy temat...\nMotywy mam rożne, jednym z nich jest ciekawość drugiego człowieka, innym , chęć przekonania się, że w wirtualnym świecie istnieją NORMALNI ludzie, którzy maja do powiedzenia coś co pomaga innym...\nPo kilkuletniej obserwacji i doświadczeniach i w końcu odczuciach doznawanych miedzy innymi na forum, eksperymentalnie zakładam temat.\nMyślę sobie, że i tak nie bezie żadnego odzewu... Jednak z drugiej strony wspominając osoby, które spotkałam tutaj, o których pamiętam i pamiętam ich słowa w różnych momentach życia, to budzi się taka tęsknota by przeżyć takie spotkania raz jeszcze...Nawet jeśli to tylko wirtualny dziwny świat... Popełniłam w nim swoje błędy, które mi wytknięto, wyśmiano... żałuję, ale też była to dobra lekcja dla mnie...\nTak więc, założę sobie taki temat, bo mam taka potrzebę...\nPomimo wielu innych temacików, gdzie bywałam i bywam, ten będzie mój... a jeśli nikt nie zajrzy będzie to moja publiczna pustelnia, najdziwniejsza pustelnia świata ...\nChciałam zawędrować do pustelni jako przypadkowy wędrowca i utknęłam. Bo jak nazwać kobietę-wedrowca? Wędrownica, wędrowiczka, Ta co wędruje.\nPustelnica zresztą też kiepsko brzmi.\nPowodzenie na nowym topiku.\nMoże być wędrowniczka . Proszę wędrować często, zwłaszcza w przerwie na kawę, herbatę, wodę, śniadanie, obiad, kolacje ...\nDziękuje za życzenia powodzenia... co prawda w powodzenie nie wierze, ale czasem potrzeba jak to mówią jest matką wynalazków... wiec może ten temat będzie wynalazkiem na odreagowanie Po prostu tak mam ...\nUśmiech przesyłam z publicznej pustelni głupio brzmi nawet hahahahha\nPrzestrzen wirtualna jest nieograniczona i nieodgadniona - kazdy w niej znajdzie swoj maly zakatek. Osobiscie uwazam,ze na internecie jest sie po to, aby sobie i innym uprzyjemnic czas. Z drugiej strony swiadoma jestem, ze tutaj jest duzo osob, ktore z forum, z czatow - z internetu tworza smietnik/bajzel! Nie twierdze, ze wszyscy, bo kazdy z nas jest jak i w zyciu realnym tak i w zyciu wirtualnym indywidualna postacia. Tak jak prywatnie w rzeczywisci, tak i tutaj w wirtulandii zawsze ktos znajdzie sie mniej lub bardziej wartosciowy. Grunt, aby nie udawac kogos, kim sie nie jest naprawde. To od nas samych zalezy jaki ten swiat wirtualny jest, istnieje- my go tworzymy na biezaco. To takie moje skromne wnioski wyciagniete przez 9 lat przebywania na internecie. Pozdrawiam\nOtuz to... (13.10.29 10:37):\npod wnioskami mogę się podpisać i ja , chociaz czasem myślę, ze dla niektórych jak jest normalnie to jest zbyt nudno. Może tez "dowalenie" komuś, zmieszanie go z błotem delikatnie mówiąc to jest po prostu pożywka na co dzień.\nTeraz z biegiem czasu umiem odpowiednio się tym nie przejmować, ale to trochę kosztowało... no to tyle pustelniczych rozmyślanek a teraz kawa ?\nwędrowca (13.10.29 07:58):\nMoże być Powsinoga, po tej globalnej wsi\nAlbo ja włóczykij, Ty włóczylaska\nPozdrowienia i uśmiechy dla Iv i Włóczylaski\na propos Włóczykijka przypomina mi się bajka Muminki. Jak ktoś mógł stworzyć bajkę na dobranoc strasząca dzieci ? Przynajmniej co niektórym do dziś utkwiła w pamięci\nDziękujemy za pozdrowienia i prosimy o więcej\npozdrowień... i kto umiera już z nudów ... publiczna pustelnia otwarta\nidę po mleczko\nMuminki były fajne. Podobno straszył dzieci Ropuch i Borsuk z O czym szumią wierzby. Akurat obie te bajki lubię bardzo\nNo to jeszcze raz pozdrawiam\nDla mnie do przeżycia były, ale moja młodsza siostra strasznie bała się BUKI z Muminków, a Włóczykij był fajny zawsze gdzieś się włóczył ...\npozdrowień nigdy za wiele\nto ja tez pozdrowie\nIvetka (13.10.29 11:35):\nI zapytam czy dalej piszesz do facetow o rozebrane fotki? Co napiszesz tym razem? Ze to byla chwila slabosci,ktos ci zabral niebieski nick czy co tym razem wymyslisz?\nTak prawda.Z nudów być może,weszłam na taki temat. Widziałam to zdjęcie\ni nawet komentowałam. to był ten błąd. Anatomia ciała jak to bywa... wyjątek w zainteresowaniach... Tak naprawdę interesuje mnie wnętrze, człowieka, jego osobowość... Zachwyt przyrodzeniem czyimś to było płytkiego coś... Po prostu lekcja czegoś... może uwagi i odpowiedzialności za słowa... Co to takiego strasznego w zasadzie? normalny zdrowy odruch. nie dawno wypierałam się, ze to ja, ale było mi wstyd za beztroskę sprzed 5 lat.\nBiorę za to odpowiedzialność przynajmniej szczerze i prawdziwie.\nniestety ja się nie nie nudzę ;( dodatkowo mleczko do kawy wyszło na nogach do innej odległej galaktyki i piję czarną\nNie pisałam do FACETÓW, to był tylko ten jeden raz... Zresztą masz prawo do własnego zdania, jeśli podnieca Cię ciągłe wyciąganie tego co było a nie jest już, to Twoja sprawa...\nJestem człowiekiem i nie zawsze postępuje się tak jak powinno... żałuję tego, ale nauczyło mnie to nie wchodzić na byle jakie tematy z czystej ciekawości przekory i dla zabicia znudzenia...\nJestem tu choć w tej chwili czuje się nie za dobrze z powodu "wypominek", ale są tu ludzie którzy częściej budzą u mnie radość i uśmiech niż smutek i wstyd więc warto tu być...dla nich...\nwędrowczyni (13.10.29 11:58):\npijesz kawę z mleczkiem?\nCoś dzisiaj mam nie nie pracowity dzień i uciekam od niego i jutro zdaje się będzie jeszcze bardziej nie nie pracowity\nto ja tez pozdrowie (13.10.29 11:39):\nTakich facetów trzeba się wystrzegać jak ognia i tępić.\nTo najgorszy gatunek człowieka, który zniży się do szamba by zaczerpnąć z niego. fujjjjjjjjjjjjj.\npokaż publicznie co pokazywałeś wtedy skoro tak ochoczo o tym piszesz.\nOdpowiedź Ivet powinna Cię już chyba usatysfakcjonować. Powiedz jednak Ty dlaczego tak Cię to interesuje? Nie masz komu pokazać swoich fotek?\nalez glupole z was! jestem kobieta ktora w sasiednim temacie wyczytala te rewelacje a wkurzylo mnie to ze Ivet tak szlachetna i prawa najpierw sie wypierala,poxniej byla niepamiec a na koncu owinela kota ogonem\nto ja tez pozdrowie (13.10.29 13:14):\nto też było głupie,nawet bardzo... co do przymiotników co do mojej osoby, nigdy tak o sobie nie myślałam, ale staram się bardzo być w porządku... tak mi wtedy było wstyd, że nawet byłam zdolna skłamać i zrobić wszystko by nie pamiętać tego, co było taką głupotą...\nPrzyznaje się do tego i przyjmuje konsekwencje.\nCo prawda owinąć kota ogonem też można - gdy ma długi ogon, ale w tym powiedzeniu chodzi o ODWRACANIE kota ogonem. Owinąć to sobie można kogoś wokół małego palca\nnawijaj po polsku (13.10.29 13:47):\nA to mnie rozśmieszyło nawet ... dzięki za puentę tego dnia.\nIvetka (13.10.29 10:54):\nByc moze normalnosc dla tych,ktorzy maja jej pod dostatkiem jest nuda?... Ja jednak o normalnosc musze ciagle walczyc, zabiegac na wszelkie sposoby o akceptacje itd. Co jak co, ale normalnosc nigdy mi sie nie przeje.Milego popoludnia.\nIvetko, czy można usiąść w kąciku kawiarenki i pomilczeć sobie? Też jestem ciekawy ludzi i lubię ich obserwować. Bywam czasem rozmowny, ale musi być ku temu klimat. Pod Twoim kierownictwem, zapewne taki będzie.\nTo takie moje skromne wnioski wyciagniete przez 9 lat przebywania na internecie. Pozdrawiam\n9 lat to szmat czasu - ja 7. Zapewne miałaś niebieski nick? Mi zabrali.\nNigdy nie mialam na Tlenie i nie mam niebieskiego nicka. Tutaj dopiero pojawilam sie 5 lat temu.\nczy niebieski nick jest do czegoś potrzebny?\noto pytanie... (13.10.29 21:13):\nJest w sytuacji kiedy ktoś zaczyna się podszywać pod ten orange co tutaj często się zdarza\nCo do normalności to należy uważać, gdyż zdarzają się rożne odchyły, a jak będzie odchylać się za mocno można upaść i już nie wstać:. Prezentacje tegoż spotyka się wszędzie i dosyć często.\nCo do logowania, ja tam wole wiedzieć z kim rozmawiam, ale chyba nie koniecznie trzeba być zalogowanym... nie wiem, tu chyba nie ma to znaczenia, bo czy na pomarańczowo, czy na niebiesko wszędzie można się podszyć i pokazać na co kogo stać.\ngórskiktoś (13.10.29 19:06):\na witam witam jeśli w nicku górki to tym bardziej zapraszam..\nPod moim kierownictwem? hahahha ale to brzmi, e tam ja niczym nie kieruje tylko sobie wymyśliłam własny szałas publiczny, oby się nie okazał toaletą ...\nA swoją drogą czas na wieczorne higieniczne zabiegi\ngórskiktoś (13.10.29 19:11):\nJuż wstałam A kawusia bardzo dobra


Home - Rola funkcji finansowej w procesach organizacyjnych\nDział finansów i Biuro Projektów\nWspółczesne organizacje muszą ćwiczyć kontrolę kosztów, jeśli chcą przetrwać czasy recesji. Biorąc pod uwagę fakt, że wiele czołowych firm grzęźnie obecnie w warunkach niskiego wzrostu i mniejszej aktywności, konieczne jest, aby kontrolowały one swoje koszty w jak największym stopniu. Może się to zdarzyć tylko wtedy, gdy funkcja finansowa w tych spółkach jest sumienna i ma jastrzębie oko na ponoszone koszty. Oprócz tego firmy muszą również wprowadzić usprawnienia w sposobie działania swoich procesów i jest to kolejna rola funkcji finansowej we współczesnych organizacjach.\nMusi istnieć synergia między różnymi procesami i w tym miejscu funkcja finansowa może odegrać kluczową rolę. Aby nie pomyśleć, że funkcja finansowa, która zasadniczo jest funkcją wspierającą, musi to wszystko robić samodzielnie, warto zauważyć, że wiele współczesnych organizacji ma dedykowane zespoły biur projektowych dla każdego działu, które pełnią tę funkcję.\nInnymi słowy, podczas gdy funkcja finansowa nadzoruje procesy organizacyjne na poziomie makro, zespoły biura projektowego oddają się temu na poziomie mikro. To jest powód, dla którego finanse i budżetowanie projektów oraz kontrola kosztów nabrały znaczenia, ponieważ w końcu firmy istnieją po to, by osiągać zyski, a finanse są siłą napędową, która decyduje o tym, czy organizacje są rentowne, czy też upadają.\nZarządzanie funduszami emerytalnymi i działalność podatkowa funkcji finansowej\nKolejną rolą funkcji finansowej są listy płac, obsługa roszczeń oraz repozytorium programów emerytalnych i odpraw. Jeżeli w Stanach Zjednoczonych obowiązuje zasada 401 (k), a funkcja finansowa zarządza programami określonych świadczeń i określonych składek, w Indiach to EPF lub fundusze emerytalne są zarządzane przez funkcję finansową. Oczywiście, tylko duże organizacje mają dedykowane fundusze funduszu powierniczego EPF, które zajmują się tymi aspektami, a normą w większości innych organizacji jest pełnienie funkcji moderatorów programu EPF z lokalnym lub regionalnym komisarzem PF (Provident Fund).\nTrzecim aspektem roli funkcji finansowej jest zarządzanie podatkami i ich pobieranie u źródła od pracowników. Podczas gdy w USA TDS lub Tax Deduction at Source funkcjonują inaczej niż w innych krajach, w Indiach i większości krajów zachodnich organizacje mają obowiązek potrącać podatek u źródła od pracowników proporcjonalnie do ich wynagrodzenia i świadczeń.\nDział finansów musi także koordynować swoje działania z organami podatkowymi i wydawać roczne zeznania podatkowe, które stanowią podstawę zeznań podatkowych pracownika. Często jest to delikatny i krytyczny proces, ponieważ przepisy podatkowe nakładają bardzo surowe zasady dotyczące generowania zeznań podatkowych.\nLista płac, przetwarzanie roszczeń i automatyzacja\nOmówiliśmy zarządzanie funduszem emerytalnym i ulgi podatkowe. Inną rolą funkcji finansowej jest przetwarzanie listy płac i związanych z nią świadczeń na czas i zgodnie z wymogami regulacyjnymi.\nRoszczenia pracowników z tytułu zasiłków lekarskich i transportowych muszą być rozpatrywane przez dział finansowy. Często wiele organizacji automatyzuje tę rutynową czynność, w której użycie oprogramowania ERP (Enterprise Resource Planning) i oprogramowania do automatyzacji przepływu pracy finansowej ułatwia pracę i zadanie przetwarzania roszczeń. Mając to na uwadze, należy pamiętać, że dział finansowy musi dołożyć należytej staranności w stosunku do zgłaszanych roszczeń, aby zapewnić wykrycie i powstrzymanie fałszywych roszczeń i podejrzanych działań. To jest powód, dla którego wiele organizacji ma doświadczenie z biegłymi rewidentami i specjalistami finansowymi odpowiedzialnymi za funkcje finansowe, aby tymi aspektami można było zarządzać profesjonalnie i w sposób godny zaufania.\nKluczowym aspektem jest tutaj to, że funkcja finansowa musi być kierowana przez osoby o wysokiej uczciwości i zaufaniu, że kierownictwo w nich spoczywa nie może być nadużywane. Podsumowując, w wielu organizacjach funkcja finansowa, choć jest procesem niezwiązanym z podstawową działalnością, stała się ważna ze względu na te aspekty.\nTags: stanach zjednoczonych\ttylko wtedy\tnależy pamiętać\nstanach zjednoczonych, tylko wtedy, należy pamiętać


Edynburg po raz drugi – Studentka w Szkocji\n25 marca 2017 12 sierpnia 2017\nJednym z moich pierwszych spostrzeżeń w stolicy Szkocji było, że jest to miasto wielopoziomowe. Niby jest się na poziomie gruntu, ale nagle wchodzi się na most/wiadukt i wyłania się kolejna uliczka. Poza tym teren jest dość pagórkowaty, więc też perspektywa patrzenia jest inna.\nWidok z dachu Muzeum Narodowego:\nKilka ujęć ze spaceru po mieście:\nNajlepszy widok na Edynburg z góry jest podobno ze wzgórza Calton Hill. Musiałam więc to sprawdzić. Podczas mojego ostatniego pobytu w Edynburgu wspięłam się na Arthur’s Seat i stamtąd widoki też były niesamowite.\nAle na Calton Hill znalazłam się w lepszym momencie. W trakcie całego weekendu pogoda była przepiękna, a możliwość podziwiania zachodu słońca ze szczytu wzgórza – marzenie!\nNa szczycie wzgórza znajduje się National Monument. Jego budowę rozpoczęto w 1822 roku, a pierwowzorem miał być Parteneon w Atenach (na pamiątkę tych, którzy zginęli w wojnach napoleońskich). Jednak szybko skończyły się fundusze i zbudowana została tylko jedna ściana. Nazywana była wtedy przez niektórych „miejscem wstydu Edynburga”.\nKolejnym zabytkiem wartym wspomnienia jest Nelson’s Monument. Jest to wieża wzniesiona na cześć brytyjskiego admirała, który poprowadził do zwycięstwa nad wojskami francuskimi i hiszpańskimi na Trafalgar w 1805 roku. Budynek został wzniesiony w latach 1807-1815. Na szczycie znajduje się kula czasu, która w XIX wieku była używana do ustawiania chronometrów (zegar o dużej dokładności) okrętowych.\nTrzy różne spojrzenia na ten sam budynek – Nelson’s Monument\nZnajduje się też na wzgórzu obserwatorium. A nawet dwa: Old Observatory House (1792 rok) i City Observatory (1818 rok). City Observatory było ważnym ośrodkiem astronomicznym do 1896 roku, kiedy to przeniesiono instytucję do Blackford z powodu zbyt dużej ilości światła docierającej od miasta.\nFakty na temat powyższych budynków zaczerpnęłam ze strony edinburghguide.com\nW tle City Observatory (tymczasowo w remoncie)\nNa zdjęciu tym widać też armatę. Podobno jest to armata hiszpańskiej armii królewskiej, która została przetransportowana do portugalskich kolonii w południowo-wschodniej Azji przed 1785 rokiem. Została przechwycona podczas brytyjskiej inwazji na Birmę w 1885 roku i rok później sprezentowana Edynburgowi (źródło).\nNastępnym obiektem wartym zauważenia jest Dugald Stewart Monument, pomnik wzniesiony na cześć szkockiego filozofa i matematyka. Żył on w latach 1753-1828. Był on profesorem filozofii Uniwersytetu Edynburskiego, jednak pracował również w Glasgow. Znany jest z szerzenia szkockiego Oświecenia.\nOczywiście na tym wzgórzu nie mogło też zabraknąć słupów trangulacyjnych, o których pisałam we wpisie z Arthur’s Seat.\nSłupki pomagające odmierzyć odległość przydatne\ndawniej przy konstruowaniu map\nProsto ze wzgórza udałam się do kościoła St Mary’s Roman Catholic Cathedral na wieczorną, niedzielną już mszę. Katedra robi wrażenie, choć nie przypomina choćby tej wrocławskiej. Poza tym zamiast ławek stoją ustawione w rzędach krzesełka.\nOczywiście, Polaków można spotkać całkiem sporo w Szkocji. W tutejszej katedrze mają swoje msze nawet kilka razy w tygodniu!\nNatomiast na przeciwko kościoła znajdują się dziwne rzeźby dłoni i stopy. Przez portal theculturetrip.com zostały umieszczone w gronie 5 najlepszych rzeźb w przestrzeni publicznej Edynburga.\nPomiędzy dłonią i stopą znajduje się jeszcze kostka (przyznaję, nie rozpoznałam tej części ciała oglądając to dzieło!) 😀 Te trzy rzeźby autorstwa Eduardo Paolozzi’ego razem tworzą The Manuscript of Monte Cassino, nazywany też przez niektórych The Big Foot. Ma być on alegorią ziemskiej pielgrzymki. Części mają kolejno przedstawiać: stopa – podróży, kostka – coś, co łączy różne części, dłoń – część ciała, która pozwala nam coś otrzymać.\nNo to w drogę! 😀\nPosted in: Edynburg, Zwiedzanie | Tagged: church, ciekawostki, citybynight, czas wolny, Edinburgh, Edynburg, Erasmus, free time, history, nature, Scotland, sightseeing, student, Zwiedzanie\n4 thoughts on “Edynburg po raz drugi”\nPingback: Trzy szkockie potrawy i spalanie kalorii – Studentka w Szkocji