BOKSERKI MĘSKIE 2PAK OZZY 38288 Pościel dla dzieci, łóżeczka dziecięce - sklep zaira.pl\n» BOKSERKI MĘSKIE 2PAK OZZY 38288\nBOKSERKI MĘSKIE 2PAK OZZY 38288\nKod produktu: 38288-MLC-L \nBokserki wyprodukowane z wysokogatunkowej bawełny oraz dodatku elastanu, dzięki któremu bielizna zapewnia najwyższy komfort noszenia. Bokserki Core idealnie dopasowują się do ciała i podkreślają atuty mężczyzny. Charakterystycznym elementem są szerokie gumy kontrastujące z kolorem nogawek, płaskie szwy oraz bezuciskowe wykończenie. W komplecie 2 sztuki.\nSkład 95% bawełna. 5% elastan


Efektywność pracowników biurowych a hałas w biurze – Status media\nOtwarte okno w pomieszczeniu w okamgnieniu sprawia, że może rozpocząć denerwować nas hałas przejeżdżających aut, miejskiego zgiełku, czy też spadających liści. Osoby, które na co dzień pracują w biurze idealnie wiedzą, jak ważnym składnikiem jest spokój i cisza w pomieszczeniu biurowym. Dopiero w takich warunkach pracownicy są w stanie pracować na najwyższych obrotach.\nJednak jak się okazuje, w wielu firmach panuje bardzo głośny hałas w biurze. I to nie ze względu na otwarte okna i przemieszczające się na zewnątrz samochody, lecz ze względu na dużą ilość pracowników w biurze, ciągłe rozmowy i zgiełk w firmie. Dlatego też niedawno na rynku wytworzyła się potrzeba wygłuszenia wnętrz biurowych, czy także zorganizowania stref, w których panowała kompletna cisza. I co ciekawe, producentom różnorakich towarów udało się wytworzyć chociażby innowacyjne budki telefoniczne do biura Poznań. Jak sama nazwa wskazuje, takie budki mają przeznaczenie głównie podczas odbywania rozmów telefonicznych. Okazuje się natomiast, że w wielu firmach służą one również jako bezpieczne miejsce do prowadzenia negocjacji, rozmów firmowych, czy także osobistych konwersacji. Odrobina prywatności w biurze jest przydatna na pewno zainteresowanym osobom pracownikowi, a także kierownictwu i przełożonym. Nic zatem dziwnego, że popularność budek, kabin a także paneli dźwiękoszczelnych w ogromnym stopniu wzrosła ostatnio. W wielu firmach taka usługa jak wygłuszanie sali konferencyjnej Poznań znajduje się nawet na czele listy planowanych inwestycji. Widać to nawet po zleceniach, które dodawane są na ogłoszeniach internetowych. Coraz częściej poszukiwani są specjaliści, którzy tanio i świetnie mogą postawić budki telefoniczne do biura Poznań, a dodatkowo zamontować panele dźwiękoszczelne. Właściciele firm są w stanie realnie zrobić wszystkie niezbędne czynności, by do minimum ograniczyć hałas w biurze. Pracownicy na pewno to docenią, a pracodawca możliwe, że odczuje rezultaty na wykresach zysków w firmie. Funkcjonalność a także wydajność pracowników ze stuprocentową pewnością wzrosną.


olszewskiego | życie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego\nżycie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego\nPosted on Listopad 25, 2012 by olszewskiego\nDawno już nie pisałem, ale zdarzyła się okazja co niemiara i od początku listopada odbywam praktyki. Do kancelarii chodzę 4 razy w tygodniu, ale jednak trochę mi się nudzi, dlatego postanowiłem napisać ten poradnik. Przedstawię 5 zasad odbywania praktyk.\n1. Kłam w CV – najważniejsze to zwrócenie na siebie uwagi przyszłego praktykodawcy. Szczególnie istotna w dzisiejszych czasach jest znajomość języków obcych. Dlatego jeżeli uczyłeś się kiedykolwiek jakiegoś języka – wpisuj go do CV wg poniższych zasad:\n– nie umiesz nic powiedzieć, albo znasz kilka słów – poziom podstawowy\n– byłeś na wakacjach w kraju, w którym używa się tego języka– poziom średnio-zaawansowany\n– napisałeś maturę w danym języku na ponad 30 %, umiesz porozumieć się w danym języku w sklepie i zapytać o drogę – poziom zawansowany\n– gdy oglądasz serial w danym jezyku i wydaje ci się, że bez napisów też byś zrozumiał- biegle\nStudent prawa ma tę przewagę nad innymi studentami, że nie musi wymyślać swoich zainteresowań. Wystarczy, że wejdzie na stronę kancelarii, do której aplikuje i przepisze sobie specjalizacje i gotowe. Przykładowo, gdyby ktoś aplikował do najlepszej kancelarii w Krakowie, czyli SPCG wchodzi w ten link http://spcg.pl/pl/4/0/2/specjalizacja i przepisuje sobie w zainteresowania : prawo spółek handlowych, bankowość i finanse, prawo pracy i prawo konkurencji. Nie przejmujcie się, że może to wyglądać pretensjonalnie, bo prawnicy także umieszczają takie rzeczy w swoich zainteresowaniach, chociaż wiadomo, że nikogo coś takiego nie może interesować.\n2. Pamiętaj, że praktyka jest bezpłatna – jeżeli chcesz zarobić to nie idź na praktykę do kancelarii. Praktyka jest dla ciebie, nie dla kancelarii, będziesz podczas niej wykonywał wiele odpowiedzialnych zadań (wyprowadzanie psa, kserowanie, odwożenie pijanego mecenasa z imprezy do domu), ale nie oczekuj za nie zapłaty. Ponoć są kancelarie, które organizują płatne praktyki, ale jeszcze nikt się do takiej nie dostał. Pomimo, że co do zasady nigdzie nie płacą, do niektórych kancelarii dostać się dość trudno (dostają się osoby, które najbardziej nakłamały w CV). Im większa i bogatsza jest kancelaria tym głupsze zadania będziesz wykonywał i tym gorzej będą cię tam traktowali.\n3. Udawaj, że pracujesz – bodaj najważniejsza zasada. Na pytanie czy masz coś do roboty, zawsze odpowiadaj, że tak. Wybierz sobie stanowisko z monitorem, którego nie widać z wejścia do pokoju. Dzień na praktyce zaczynaj od zrobienia sobie kawy w ekspresie, następnie przeglądnij kwejka, demoty, basha. Jeżeli mecenas pyta cię, czy pisałeś już: skargę, pozew, wniosek, itp., zawsze odpowiadaj, że tak. Później w google wpisz sobie „wniosek egzekucyjny wzór” , pozmieniaj dane i gotowe. Na biurku trzymaj zawsze komentarze (najlepiej do ksh) i monografie, dzięki temu wyglądasz jakbyś pracował. Kluczem do przetrwania praktyki jest umiejętność researchu prawnego, czyli przeglądania komentarzy, podręczników, orzecznictwa, monografii, artykułów z pism prawniczych w celu ustalenia jak rozstrzygana jest sporna kwestia w doktrynie i judykaturze. W praktyce research prawny polega na wpisaniu danego problemu do google. Na pierwszej pozycji wyskoczą linki do forum prawnych, na którym wszystko wytłumaczone jest po ludzku, a nie prawniczym bełkotem. Jak już wiesz o co chodzi, przełóż to na język prawniczy(pomocne zwroty: co do zasady, bezspornym jest, inaczej acz nietrafnie, chyba że ustawa nie stanowi inaczej, w orzecznictwie uważa się, irrelewantnym dla niniejszej kwestii jest) i zacytuj kilka razy jakieś orzeczenia i komentarze.\nstanowisko pracy praktykanta\n4. Opowiadaj rodzinie i przyjaciołom, jakie to odpowiedzialne zadania wykonujesz – to że zajmujesz się na praktyce durnymi rzeczami, nie znaczy, że twoi bliscy muszą to wiedzieć. Studiujesz przecież elitarny kierunek, więc musisz pozować na kogoś, kto zajmuje się bardzo poważnymi sprawami. Już sam fakt, że codziennie chodzisz ubrany w garnitur o czymś świadczy (wyjątkiem jest tu piątek, kiedy możesz przyjść bez krawata i w skarpetkach w paski). Jeśli byłeś w sądzie złożyć pismo na dzienniku podawczym – powiedz, że byłeś dzisiaj w sądzie załatwić kilka spraw. Jeśli kserowałeś do późnej nocy faktury – pracujesz nad bardzo ważnym projektem, gromadziłeś materiały.\n5. Poproś, żeby praktykodawca skłamał w referencjach – kancelarie, które specjalizującą się w masowym przyjmowaniu praktykantów, których potem wykorzystują do odpowiedzialnych zadań mają już przygotowane specjalne wzory, w których zmieniasz tylko dane i referencje na twoje nazwisko już gotowe. Nie przejmuj się ,że te pochwały w nich zawarte tak naprawdę nie są o tobie – gdyby pisano w nich prawdę, nie byłoby się czym chwalić. A tak – zajmowałeś się bieżącą obsługą prawną spółek, przygotowywałeś projekty pism procesowych, apelacji, odpowiedzi na apelacje. Wykazałeś się wiedzą z zakresu procedury cywilnej i prawa handlowego, chociaż ich jeszcze nie zdawałeś. Część studentów odbywa praktyki tylko po to, by zdobyć referencję podpisane przez profesora, mając nadzieję, że ktoś je kiedyś przeczyta i dzięki temu dostaną się do pracy w innej znanej kancelarii, w której będą wykonywać odpowiedzialne zadania.\nJak rozpoznać pozera\nPosted on Listopad 3, 2012 by olszewskiego\nPamiętacie, gdy śmialiście się z ludzi, którzy chcieli usunąć na naszej-klasie śledzika, wypisując tajny kod 5P13RD4L4J-5L3D21U? Ich celem wcale nie było usunięcie tego narzędzia nawiązującego do ściany na facebooku. Celem było pokazanie przynależności do grupy, nawet gdy grupa wierzy w to, w co ty nie wierzysz. W skrócie ludzie, którzy chcieli usunąć śledzika udawali, że są kimś, kim tak naprawdę nie byli(poza tym byli idiotami, ale to inna sprawa). Czyli – byli pozerami.\nPozerzy żyją w przekonaniu, że to co mówią stanowi powód do dumy. Pozerskie teksty podnoszą ich poczucie własnej wartości. Udają kogoś innego niż są, bo czują się mało atrakcyjni dla innych osób.\nPozerstwo denerwuje, choć nie ma w nim nic nadzwyczajnego – taki jest świat. W życiu studenckim spotkałem się z kilkoma rodzajami pozera.\n1. Pozer 100 % mężczyzna – mówi, że on rozpoznaje tylko kilka kolorów i nie rozumie po co te wszystkie nazwy. Tak naprawdę rozróżnia ich o wiele więcej i pewnie część potrafi nazwać, ale to nieważne. Ważne, że może poczuć się macho i rozejrzeć z zadowoleniem wokół siebie. Pozer 100 % mężczyzna lubi też twierdzić, że umie ugotować tylko wodę na herbatę i jajecznicę, chociaż w Internecie pełno jest przepisów, których wykonanie nie stwarzało by problemu osobom z silnie posuniętym niedorozwojem umysłowym.\nTest na pozera – ile kolorów widzisz\n2. Pozer olewacz – dostał 5 z egzaminu, mimo że nic się nie uczył. Tak naprawdę ślęczał nad książkami więcej od innych, ale to nieważne. Ważne, że może poczuć się inteligentniejszy i sprytniejszy. Sama ocena, lepsza od innych, go nie urządza. Nigdy nie wie, co trzeba przygotować na następne zajęcia, ale zawsze jest na nie przygotowany. W szkole nie wiedział, co jest zadane do domu.\n3. Pozer antymainstreamowy – nigdy nie słyszał o Tańcu z Gwiazdami, M jak Miłość, nie wie kim jest Małgorzata Kożuchowska ani Weronika Rosatti. Osoba taka nie miała nigdy w ręku plotkarskiej gazety, nie bywa na portalach typu onet i interia, w dzieciństwie nie oglądała z rodzicami żadnych seriali. Nie słucha RMFu ani Radia Zet, jedynie Trójkę. Tak naprawdę ogląda rodzinkę.pl na trybie prywatnym i za każdym razem sprawdza w dzienniku aktywności na fb, czy przypadkiem jej nie polubiła. Nie ma telewizora, albo ma, ale go nie używa. Przykładowa rozmowa z pozerem antymainstreamowym:\nPozer: słyszałem, że na jakimś portalu internetowym ludzie śmieją się z jakiejś kobiety, która w coś wjechała. Jakaś Anka, albo coś takiego.\nNie-pozer: tak haha, to Hanka wjechała w kartony\nP: aha, a ta Hanka to jest jakaś aktorka, tak?\nN: tak, gra w M jak Miłość\nP: aha, nie słyszałem, ale wiesz ja nie mam telewizora\nNajważniejsza strona dla pozerów, którzy sprzedali telewizory\n4. Pozer żyjący na krawędzi – na facebooku umieszcza zdjęcia uwag, które dostał w szkole. W dzieciństwie często się bił, miał przeciętne stopnie ( w ogóle się nie uczył), a zachowanie miał zawsze mierne. Tak naprawdę po dostaniu uwagi rozpłakał się i nie mógł spać całą noc. Jego ulubiony serial z dzieciństwa to przygody Tolka Banana. Autostradę z Krakowa do Warszawy przejechał w 1 godzinę. Dostał mandat za picie alkoholu w miejscu publicznym.\n5. Pozer-imprezowicz– staryyyy, ostatnia impreza była tak, że ja pierd***. Nie wie dokładnie ile wypił, bo mu się film urwał, ale na pewno ponad 0,5 litra czystej! Nie nauczył się na zajęcia, bo wczoraj była impreza. Nie zdał egzaminu, bo pił całą sesję. Jest niewyspany na wykładzie, bo imprezował do samego rana. Zawsze ma kaca, już więcej nie będzie pił. Zdjęcie profilowe na facebooku przedstawia jego wraz z kolegami we Franticu. Na ścianie ma same zdjęcia z mynight.pl.\nPS Z tymi kolorami żartowałem, jeśli podczas testu odnalazłeś więcej niż 10 kolorów, to jesteś kobietą albo gejem.\nCzego nie wypada w Krakowie\nPosted on Październik 25, 2012 by olszewskiego\nDzisiaj poradnik dla osób, które chcą przetrwać w Krakowie czas studiów bez ostracyzmu społecznego. Mieszkam tu już jakiś czas i pojąłem już, że w tym mieście obowiązują pewne reguły, których naruszać nie należy! Właściwa lista rzeczy, których w Krakowie robić nie wypada jest bardzo obszerna, dlatego ograniczę się do 4 fundamentów. Lista odzwierciedla doświadczenia moje i moich starszych kolegów, których pytałem o obyczaje w Krakowie\nNie wypada mówić, że jest się z Krakowa – to że studiujesz i mieszkasz w Krakowie, nie znaczy jeszcze, że możesz bezkarnie rozpowiadać, że jesteś ze Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa! I jeśli się tu nie urodziłeś, już nigdy nie będziesz mógł. Gdy w towarzystwie krakusów na pytanie „skąd jesteś” odpowiesz, że z Krakowa, spotkasz się z ironicznymi grymasami na ich twarzach. Jeśli wcześniej mieli o tobie złe zdanie i traktowali jak prowincjusza, to teraz będziesz w ich oczach prowincjuszem, który udaje krakusa – czyli spadniesz w rankingu pozycji społecznej pod osoby rozdające „Strażnicę” i sprzedające obwarzanki.\nNie wypada pytać się o Starówkę – oto przykładowe rozmowy krakusów na ten temat\n– Przepraszam, gdzie jest Starówka – W Warszawie\n-Przepraszam, jak dojść na Starówkę? – Musi pan iść na dworzec główny i wsiąść do pociągu w stronę Warszawy\n– Przepraszam, idę w stronę Starówki? – Nie\n– Przepraszam, wie pan gdzie jest Starówka? – Na pewno nie w Krakowie\nTo nie jest Starówka\nPytać się o Starówkę to obciach taki, jak studiowanie prawa na KSW. Ponadto, najlepszym sposobem na rozbawienie krakusa przez studenta mieszkającego w Krakowie to zadanie pytania „a gdzie jest ta Szewska/Floriańska/Wawel”.\n3. Nie wypada mówić „rozliczymy się później” – w Krakowie rozliczasz się zawsze teraz, jeśli rozliczasz się później, to na pewno masz jakieś złe intencje. Tak samo nie mówi się nigdy „dasz chusteczkę?”, tylko – „pożyczysz chusteczkę?”, „pożyczysz 10 gr?”. Skutek będzie taki sam (może dostaniesz), a krakusowi łatwiej będzie się rozstać ze swoją własnością\n4. Nie wypada kupować w pewnych miejscach –\na. W budach rozkładanych na święta – nawet osoby z innych miast wiedzą, że to obciach. Kupują tam tylko turyści z zagranicy, którzy myślą, że każdy Polak chodzi z ciupagą i wycieczki szkolne, które zatrzymują się przy budach po drodze do McDonalda\nb. W wózkach z obwarzankami – obwarzanki kupują tylko turyści i babcie, które wykorzystują je w celu, dla którego zostały stworzone, czyli jako pokarm dla gołębi\nc. Na stoiskach przy dworcu – sprzedaje się tam wielokrotnie wymacane przez przepocone ręce i w dodatku niesmaczne oscypki. Krakusi oscypki kupują tylko w jednym miejscu – na Krupówkach w Zakopanem, gdzie z kolei miejscowi uznają to za obciach. Nie wiadomo, gdzie kupują je ci ostatni.\nd. Od niedawna – w Carrefourze w Sukiennicach. Jest to obciach porównywalny do kupowania na stoiskach z tandetą w tym samym budynku. Te jednak w przeciwieństwie do Carrefoura w opinii krakusów idealnie do Sukiennic pasują.\nTak jak już wspomniałem są to najważniejsze zasady. Ponadto nie należy także posługiwać się ogólnopolskimi odpowiednikami krakowskich słów, gdyż to krakusi mówią najczystszą polszczyzną. Nie można też mówić, że chodziło się do dobrego liceum, bo dobre licea w Polsce są tylko trzy i wszystkie są w Krakowie. Przestrzegaj tych zasad, a krakusi polubią cię za kilka lat.\nOpublikowano Uncategorized\t| 374 Komentarze\nPosted on Październik 19, 2012 by olszewskiego\nPrzedwczoraj dostałem swoją pierwszą sprawę. Zadzwoniła do mnie mama, że wujek Krzysiek potrzebuje rady prawnej. Jako, że już cała moja rodzina wie, że jestem studentem prawa i będę mecenasem, wujek poprosił mamę o przekazanie mi sprawy do rozwiązania. Mama mówi, że po co ma wujek wydawać pieniądze na adwokata, jak jestem ja.\nNie zdawałem jeszcze prawa karnego (sprawa dotyczy jazdy pod wpływem alkoholu na rowerze, tak swoją drogą to nie wiem, od kiedy zaczęło to policji przeszkadzać! Od zawsze ludzie u nas wracali do domów po imprezie na rowerze, albo – gdy wypili więcej- samochodem. Wujek mi zawsze powtarzał, że do domu na nogach nie dojdzie, bo się wywróci i wpadnie do rowu, a jak wsiądzie do samochodu, to już jakoś dojedzie.), ale zdaję w tym semestrze Wstęp do Prawoznawstwa i byłem już dwa razy na ćwiczeniach. Tak na marginesie, chyba je sobie odpuszczę, bo kolega z 4 roku mi mówił, że przeczytał tylko spis treści i zdał. W każdym razie, mam już jakieś pojęcie o prawie.\nNa początku jednak założyłem temat na forum prawnym, pt. „wujek mojego kolegi ma problem”. Opisałem całe zdarzenie, ale odpisały mi tylko dwie osoby. Użytkownik framer89 napisał „to jest trolling xd” (nie wiem o co chodzi), a drugi że skoro studiuję prawo (napisałem, że jestem na I roku, bo wiadomo, że inaczej się traktuje kolegę z branży), to żebym poszukał w Konstytucji i podręczniku do WDP, to na pewno znajdę rozwiązanie.\nPomyślałem, że to dobry pomysł, w końcu Konstytucja to naczelna ustawa RP. Szukałem w spisie treści, jednak nic nie znalazłem. W końcu znalazłem art. 52, który mówi: „każdemu zapewnia się wolność poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”. Zastanawiam się, czy wobec tego ten przepis zakazujący jazdy rowerem nie jest sprzeczny z Konstytucją, bo wtedy można by napisać pozew do Trybunału Konstytucyjnego. Zapytam się na dyżurze mojego ćwiczeniowca z prawa konstytucyjnego w przyszłym tygodniu.\nA dzisiaj dzwoniła jeszcze raz mama, że babcia chce napisać testament i żebym sprawdził, czy jest dobrze napisany. Ja się zgodziłem, ale prawa cywilnego też jeszcze nie miałem, więc nie wiem czy pomogę. A może podejść po wykładzie z prawa cywilnego do profesora i zapytać? W końcu za to im chyba płacą? W każdym razie zadowolony jestem, że prawnikiem jestem ledwo trzy tygodnie, a już mam dwie sprawy do rozwiązanie. Myślę więc, że i w przyszłości pracy dla mnie nie zabraknie.\nA czy Wy macie już jakieś sprawy do rozwiązanie? Piszcie jakie!\nMówienie sobie cześć\nPosted on Październik 15, 2012 by olszewskiego\nJako, że spędziłem już na naszym wydziale ponad dwa tygodnie, postanowiłem się dzisiaj zająć bardzo istotnym dla wielu osób tematem. Otóż, zauważyłem, że młodzi prawnicy nie radzą sobie z rozpoznawaniem, z kim należy się witać.\nJuż samo słowo „cześć” wskazuje, że nie należy go wypowiadać byle komu. Stanowi ono bowiem wyraz szacunku dla osoby, do której je wypowiadamy. W związku z wspomnianym problemem, przygotowałem zestawienie osób, z którymi należy się witać i tych, z którymi nie należy się witać.\nNie wolno naruszać czyichś praw autorskich, poprzez wrzucanie na swojego bloga zdjęć nieswojego autorstwa! Dlatego zamieszczam swój rysunek!\nNależy witać się:\nZ osobą, która siedzi obok ciebie na ćwiczeniach. Przywitasz się z nią raz na tydzień i potem masz już spokój. Dzięki temu możesz w pełni wykorzystać ćwiczenia, bo nie musisz patrzyć się jedynie do przodu ( w stronę prowadzącego), ale możesz też na boki. Nie musisz udawać, że nie widzisz osoby siedzącej obok ciebie, co jest jednak dość trudne. Możesz ją także poprosić o pożyczenie Konstytucji czy innego kodeksu, bez grzecznościowych wstępów „cześć, mógłbyś mi pożyczyć kodeks, bo ja swojego zapomniałem?” za każdym razem. Wystarczy wtedy zapytać „mogę kodeks?”, tak jakbyś mówił do kumpla. Dzięki temu sposobowi mam nadzieję zbudować pokaźna sieć znajomości prawniczych, no bo przecież uczestniczę w tym roku w 6 grupach ćwiczeniowych, czyli poznam co najmniej 12 osób rocznie! Potem spotkam takiego kolegę w sądzie (on będzie sędzią, bo ja chcę być adwokatem) i już na pewno pójdzie łatwiej.\nZ osobami, z którymi chodzisz na język. Kolega powiedział mi, że tam są małe grupy, spotykają się dwa razy w tygodniu i każdy zna swoje imię. Trzeba więc takim osobom mówić cześć, a poza tym macie już jakiś temat na rozmowę (znacie swoje imiona)\nZ osobą, która dała ci notatki – oznacza to, że osoba ta nie jest samolubna i na pewno będzie dobrą koleżanką.\nZ osobą, z którą już kiedyś rozmawiałeś – jeśli nie jesteś pewien, czy taka rozmowa faktycznie się odbyła, uśmiechnij się. Jeśli ta osoba powie cześć, to znaczy, że już rozmawialiście, wtedy możesz odpowiedzieć cześć. Jeśli tylko się uśmiechnie, albo zrobi groźną minę (ew. zażenowaną) to znaczy, że nie rozmawialiście i możesz iść dalej.\nNie należy witać się:\nZe wszystkim osobami chodzącymi z Tobą na ćwiczenia. Oznaczałoby to, że musiałbyś się na 5 roku witać z jakimiś 3 tysiącami osób dziennie, a biorąc pod uwagę, że każdemu profesorowi trzeba powiedzieć dzień dobry( szczególnie tym prowadzącym kancelarie, bo kultura osobista to cecha ceniona w świecie prawniczym i na pewno cię taki profesor zapamięta z dobrej strony), byłoby to trochę za dużo.\nZe wszystkim osobami chodzącymi z Tobą na wykłady – jw.\nZ osobą, którą znasz z widzenia. To częsty błąd na WPiA! Ludzie mówią cześć osobie, którą kojarzą, a ona patrzy na Ciebie pobłażliwie wzrokiem co-nie-masz-kolegów? Możesz takiej osobie powiedzieć cześć, tylko jeżeli spełnia jeden z 4 powyższych punktów. Nie należy się narzucać ludziom. Kłopotliwe jest co prawda to, że musisz udawać, że nie znasz takiej osoby (sposoby: odwrócenie wzroku, wiązanie sznurówki, zwolnienie tempa chodu, udawanie, że rozmawiasz przez komórkę lub czytasz sms).\nNa końcu trzeba zauważyć, że nieznajomość czyjegoś imienia wcale nie szkodzi w mówieniu mu cześć. Minusem takiej sytuacji jest to, że nie możesz go zawołać (chyba że” Heeeeej”) i nie możecie sobie złożyć życzeń imieninowych. Ale bezimienni znajomi to na razie 90 % moich znajomych z WPiA. Czy na późniejszych latach się to zmienia?\nJeśli nie wiesz, czy z kimś się przywitać czy nie, możesz zastosować jedną z poniższych metod:\nUdajesz, że nie widzisz tej osoby (najpopularniejsze na WPiA)\nNie z każdą osobą, z którą się witasz musisz rozmawiać. To tak jak ze znajomymi na facebooku – przyjmujesz wszystkich, by być popularnym i mieć dużo friendsów, ale przecież nie rozmawiasz z każdym na czacie. Jeśli na WPiA ktoś po powiedzeniu cześć/hej/siema, przystaje by porozmawiać, to albo jest Twoim bardzo dobrym znajomym, albo nie ma w ogóle kolegów. Najczęściej to drugie. Więc jeśli nie znasz zbyt dobrze drugiej osoby, nie krępuj się – powiedz cześć (ew. podaj rękę) i idź dalej – nikt się nie obrazi. Jest kilka sytuacji, gdy musisz jednak z taką średnio sobie znaną osobą porozmawiać – gdy przysiadłeś się do niej przez przypadek w tramwaju/autobusie/pociągu, na imprezie, na której nikogo poza nią nie znasz,czy gdy stoicie razem w kolejce.\nOto lista tematów, które możesz poruszyć wtedy w rozmowie:\nJakie masz w tym roku przedmioty?\nZ kim masz ćwiczenia z konsty/logiki/itd.?\nGdzie masz mieszkanie?\nIle dojeżdżasz na uczelnie?\nIle masz pkt ECTS w tym roku?\nA słyszałeś co Stelmach powiedział ostatnio na wykładzie?\nSłyszałeś, ile osób w tamtym roku nie zdało cywila?\nWidziałeś projekt nowego budynku WPiA?\nIle masz dni wolnych w tygodniu?\nTeż nic nie masz w piątek?\nIle masz podstaw w tym roku?\nPodczas wykładu w auli w pałacu larischa siedzisz na dole czy w loży?\nSłyszałeś, ze ponoć w tym roku prof. Drozd nie będzie egzaminował?\nDo kogo chcesz iść na seminarium?\nNa jaką aplikację chcesz iść?\nPierwsze refleksje na WPiA\nPosted on Październik 13, 2012 by olszewskiego\nMinęły już dwa tygodnie roku akademickiego i zdążyłem już poczynić w nim kilka obserwacji na temat naszego wydziału.\n1. Wszyscy studenci noszą tu torby, a nie plecaki, nawet faceci. Ja pierwszego dnia ubrałem plecak i wszyscy się na mnie dziwnie patrzyli. Dlatego jeszcze tego samego dnia zakupiłem elegancką torbę. Wszystko się w niej zmieści i kanapka i zeszyty i jakieś pozwy, pisma do klientów. Na początku myślałem, że to damska torba, ale pani ekspedientka przekonała mnie, że kupują ja tylko mężczyźni i jest bardzo popularna. U mnie we wsi bym się z taką torbą nie pokazał, bo by mnie pobili, ale tutaj to co innego, bo jest kultura, a poza tym znają się na modzie ( prawnik musi być modny)\n2. To nieprawda, że wszyscy studenci prawa chodzą w garniturach. Moja mama twierdziła, że tak mówili w wiadomościach, więc pojechaliśmy do Lublina i kupiliśmy najdroższy garnitur na targu ( mama powiedziała, że nie będzie oszczędzać na synu mecenasie). A tu się okazało, że wiele osób nie wie chyba, że na zajęcia na naszym wydziale należy się stosownie ubrać. Przychodzą w jakichś podkoszulkach, czy bluzach z kapturem. A co by zrobili, jakby profesor się tak ubrał? Przecież to brak szacunku. Jak chcą być elitą tego kraju, to muszą się zacząć ubierać porządnie. Ale i ja chyba odłożę garnitur do szafy, bo mam jeden i się trochę przepocił, a poza tym słyszałem jak się jakieś pierwszoroczniaki (chyba, bo nie mieli garniturów…) śmiały z ludzi ubranych elegancko. Chcę się zintegrować z kolegami z roku, więc może na razie zrezygnuję z garnituru.\n3. Profesorowie na wydziale są strasznie zabawni i wyluzowani. Opowiadają żarty na wykładach, przeklinają. Super jest, my się śmiejemy, oni też. Tak się bawią mecenasi!\n4. Studenci starszych lat to też nieźli żartownisie. Mówią tylko o tym, ile wypili ostatniego dnia, tygodnia miesiąca, ewentualnie od kiedy już nie pili alkoholu i jak to bardzo długo już. Myślę, że tak sobie żartują, a tak naprawdę rozmawiają też na poważne tematy. My z kolegami z ćwiczeń rozmawiamy na temat prawa rzymskiego, konstytucyjnego czy doktryn politycznych i prawnych nawet na przerwach\n5. Trzeba być bardzo aktywnym na zajęciach, bo profesorowie i doktorzy mają wielkie kancelarie i ponoć potem zatrudniają w nich najlepszych studentów. Dlatego chcę napisać jeden z przedmiotów na piątkę, bo słyszałem, że profesor od tego przedmiotu ma najlepszą kancelarię w Krakowie i płaci bardzo dużo studentom ostatnich lat, którzy u niego pracują. Słyszałem jak jakiś student chyba piątego roku mówił na jakiejś imprezie integracyjnej, że u niego pracuje i mówił, że zarabia pięć tysięcy (znaczy słyszałem samo słowo pięć, a tych tysięcy nie dosłyszałem, ale przecież na pewno nie 5 stów :D). Ale nie jest łatwo się wybić na ćwiczeniach, bo inni studenci też od samego początku inwestują w karierę. Na przykład na mojej grupie z prawa rzymskiego kilka osób przeczytało już cały podręcznik i teraz cały czas się zgłaszają. Ale oni nie są zbyt mądrzy, bo ja wiem, że prowadząca nie jest adwokatem 😀 6. Najważniejsze na początku jest zapisanie się do dobrej grupy ćwiczeniowej. Prowadzący z takich ważnych przedmiotów jak prawo konstytucyjne, wstęp do prawoznawstwa, czy prawo rzymskie bardzo dużo znaczy. Jak się zapiszesz do słabego, to już możesz się żegnać ze studiami. Ja na szczęście się zapisałem do ponoć jednego z najlepszych prowadzących z najważniejszego przedmiotu na I roku. Przynosi nam różne materiały, opowiada super super ciekawe historie, rozrysowuje wszystko na tablicy. Trochę sztywno chodzi, ma zawsze za długie spodnie i rozmawia tylko z grupką wybranych przez siebie studentów, ale dzięki niemu wiem, że zdam ten przedmiot.\nMłody prawnik w wielkim świecie\nJestem studentem pierwszego roku na elitarnym kierunku prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ten blog będzie opisywał moją ścieżkę od 19-letniego pierwszoroczniaka, przez uzyskanie tytułu magistra prawa, aż do stania się gwiazdą krakowskiej palestry i zarabiania grubych pieniędzy.\nPochodzę z małej wioski na Lubelszczyźnie i wyrwałem się stamtąd, by zawojować krakowskie sądy. Najtrudniejszej rzeczy już dokonałem – dostałem się na najlepszy wydział prawa w Polsce. Mamy nie tylko najlepszych profesorów w Polsce, ale także najlepszych studentów. Wysokie progi skutecznie odsiewają ludzi niezbyt wykształconych, by studiować ten kierunek, a potem skutecznie pomagać ludziom. Jest nas dużo – 600 osób na pierwszym roku! – ale myślę, że pracy dla nas na pewno nie zabraknie. Przecież ludzie codziennie rozwodzą się, umierają, zakładają firmy, kupują mieszkania, i ktoś musi im w tym pomagać.\nJeszcze nie wiem, na jaką aplikację się wybrać? Adwokacką, radcowską? A może ogólną – czyli prokuratorską i sędziowską? Którą polecacie i dlaczego – komentujcie.\nPierwszy wpis jest ogólny, bo jest on formą powitania. W przyszłych notkach będę opisywał moje pierwsze kroki w wielkim mieście. O tym jak znalazłem mieszkanie, o studiach i o poszukiwaniu pracy w kancelarii.Mam nadzieję, że wspólnie przejdziemy przez te 5 ciężkich lat studiów, a wtedy będziecie mi mogli mówić „panie mecenasie”.\nAha! A nazwa bloga wzięła się od ulicy, na której znajduje się nasz wydział – ulicy im. Jana Olszewskiego, naszego premiera z 1991 roku. Ale o tym budynku będzie jeszcze osobna notka.\nForum WPiA UJ


Co warto zobaczyć - Ronda (Hiszpania) - wnieznane.pl\nPuente Nuevo (Nowy Most) to najbardziej rozpoznawalny zabytek Rondy. Został zbudowany w XVIII w. Łączy starszą, zabytkową część miasta (La Ciudad) z nowszą (mercadillo) i przebiega nad głębokim na ok. 100 metrów kanionem El Tajo, którego dnem płynie rzeka Guadalevin, tworząc nieduży wodospad.\nWcześniej w tym miejscu znajdował się most, który miał kształt łuku o średnicy 35 metrów. Zaledwie sześć lat po wybudowaniu most się zawalił, zabijając 50 osób.\nObecna przeprawa ma 98 wysokości i została zbudowana z kamienia wydobytego z dna kanionu El Tajo. Budowa trwała aż 42 lata! Glównym zadaniem przeprawy było odciążenie dwóch istniejących mostów - XVI-wiecznego Puente Viejo (Stary Most) oraz pochodzącego z XII w. Puente San Miguel.\nCzęść wnętrza kolumn, na których most jest podparty, była używana dawniej jako więzienie. Co ciekawe, niektórych osadzonych zrzucano z niego na znajdujące się w dole skały. Aktualnie znajduje się tu muzeum opisujące historię mostu i więzenia.\nPuente Nuevo ma również ciemne oblicze. Ze względu na wysokość, był miejscem samobójstw, wypadków, morderstw czy egzekucji.\nNa dno kanionu można zejść schodami, a następnie kamienistą ścieżką, która rozpoczyna się przy Plaza Maria Auxiliadora. Zejście jest bardzo męczące i długotrwałe. Na górę dostać się można tą samą drogą.\nInna opcja to skorzystanie ze schodów i jaskiń La Mina, które znajdują się na terenie Casa del Rey Moro.\nMniej więcej w połowie wysokości zobaczyć można Arco del Cristo (Łuk Chrystusa). To fragment murów obronnych z dawną bramą arabską.\nZdjęcia - Puente Nuevo i El Tajo\n+23° C / +11° C


Ekspresy na kapsułki Tchibo, ze sklepu Morele.net - Kolekcja lato 2021 - Sklep Antyradio.pl\nSklep / AGD małe / AGD do kuchni / Ekspresy do kawy / Ekspresy na kapsułki\nEkspresy kapsułkowe stały się popularne już wiele lat temu. Od samego początku zachwycają funkcjonalnością oraz łatwością w użyciu. Jeżeli uwielbiasz różne rodzaje kawy, spraw sobie Ekspresy na kapsułki Tchibo, ze sklepu Morele.net i ciesz się możliwościami, jakie zapewnia. Z takim urządzeniem zaparzysz kawę w kilka minut, podziwiając jej niezwykły smak i aromat.\nWśród ekspresów do kawy największą popularnością cieszą się Ekspresy na kapsułki od Nespresso, Bosch, KRUPS, Bialetti, DeLonghi . Na szczęście teraz możesz wybrać swój ulubiony model już od 228.28 zł. Nie przegap okazji, tylko teraz szeroki wybór w tak atrakcyjnych cenach na jednej stronie. Zajrzyj do nas i wybierz Ekspresy na kapsułki Tchibo, ze sklepu Morele.net dla siebie i swoich przyjaciół.\nEkspresy na kapsułki Tchibo, ze sklepu Morele.net - Kolekcja lato 2021


Faberlic – jedynie prestiżowe preparaty poprawiające urodę – WTF! Artykuły tematyczne\nWTF! Artykuły tematyczne\nFaberlic – jedynie prestiżowe preparaty poprawiające urodę\nby admin\t| Posted on Lipiec 30, 2020\nFaberlic to rosyjska firma, jaka od kilkunastu lat zdobywa sektor kosmetyczny innowacyjnym oraz opatentowanym rozwiązaniem na starzenie się skóry i przypadłości. Na witrynie Faberlico.com wolno dowiedzieć się znacznie więcej szczegółów o zaletach oraz procesie produkcji kosmetyków tlenowych, które podbiły świat zachodni i są nieodłącznym szczegółem rytuału pielęgnacyjnego w Azji. Mowa o artykułach, które są oparte na bazie cząsteczek tlenu.\nCzemu należałoby zaufać Faberlic?\nZastrzeżone tlenowe preparaty marki kosmetycznej Faberlic to potwierdzone źródła młodości i odbudowy skóry. Szeroka gama artykułów kosmetycznych od kremów z aktywnym tlenem, poprzez balsamy tlenowe po maseczki do włosów i scruby do peelingu stóp.\nJednakże Faberlic to nie jedynie elitarne kosmetyki i francuskie perfumy, w katalogu jest wiele więcej. Propozycje trafią do każdego – do klientek uwielbiających modne ubrania i piękną bieliznę, jak i do rodzin, jakie także lubią czysty oraz zadbany dom, bez wielogodzinnego porządkowania. Dla nich też dostępne są preparaty do czyszczenia.\nWysoka jakość produktów i dystrybucja w Polsce pozwala na cieszenie się produktem z bezpiecznej półki. Funkcjonalne działania kosmetyków i preparatów do czyszczenia weryfikują tysiące użytkowników grup na portalach społecznościowych, w jakim miejscu można darmowo dołączyć i dzielić się własną opinią. Każdy odnajdzie coś dla siebie, bez względu na płeć i wiek. Wolno poczuć się zadbanym oraz atrakcyjnym w markowych ubraniach oraz oryginalnych perfumach.\nJakim sposobem zamawiać preparaty Faberlic?\nZamawiać wolno każdego dnia przez domenę internetową internetową Faberlico.com lub też za pośrednictwem konsultantki. Przy składanym zamówieniu wolno skorzystać z bonifikat, a stając się konsultantką oprócz zniżek, przy większym zamówieniu (już od wartości 70 zł) dostajesz podarek. Faberlic konsultantka to stan samych korzyści bez ponoszenia dodatkowych opłat oraz bez ponoszenia ryzyka. Dodatkowy zarobek, bezlik prezentów oraz nieustanne wsparcie ludzi z doświadczeniem zezwala rozwinąć skrzydła oraz zyskiwać nawet 3500 złotych co miesiąc. Wystarczy jedynie wejść na Faberlic rejestracja i przekonać się, że należałoby dołączyć do społeczności, jaka ceni sobie wigor oraz urodę.\nUrodafaberlic faberlic polska\nFarmasi – praca – dystrybucja kosmetyków z katalogu\nFaberlic – zapraszamy do współpracy!\nKonsultantka w firmie AVON – jak zacząć współpracę?\nJakim sposobem przygotować figurę na lato?\nPoszukujesz specjalistów od tworzenia witryn internetowych? Sprawdź, w jakim miejscu ich znajdziesz\nCarsprint Tarnów wypożyczalnia aut\nDom seniora Warszawa Milanówek – Profesjonalna opieka medyczna\nCopyright WTF! Artykuły tematyczne. All rights reserved.


Dwa nowe wydawnictwa od Fat Ass Records – Limiter.com.pl\nFat Ass Records z dumą przedstawia dwa nowe wydawnictwa:\nNa ten split czekaliśmy ponad 2 lata, ale nareszcie jest i warto było czekać, bo efekt finalny jest rewelacyjny! Obu zespołów nie trzeba nikomu przedstawiać. Antigama to uznany na scenie zespół. Kilka płyt na koncie z czego dwie w Relapse Records. Zagrali mnóstwo koncertów i trzymają poziom od lat! Na split wrzucili trzy utwory: dwa specjalnie nagrane z myślą o tym wydawnictwie, a na dokładkę ”Stone Cold Bitch” z repertuaru Righteous Pigs! Total Fucking Destruction to zespół dowodzony przez Richa Hoaka, byłego już perkusistę Brutal Truth. Na koncie kilka dużych płyt, uznanie fanów na całym świecie, a przede wszystkim unikalny i rozpoznawalny styl w ekstremalnej muzyce grind core! Z ich strony cztery nowe, specjalnie nagrane na to wydawnictwo utwory! Dodatkowym atutem jest świetna oprawa graficzna przygotowana przez Łukasza, wokalistę Antigamy, a na dokładkę do wyboru dwa limitowane do 250 sztuk kolory płyt: czerwony i biały!\nNiecałe dwa lata minęły od czasu, kiedy to świdnicki Nuclear Holocaust nagrał „Mutant Inferno” – materiał demo, dzięki któremu zaprezentowali się szerszemu gremium i od razu wskoczyli na wysoką pozycje na lokalnej scenie. Na koncie mają zagranych ponad 50 koncertów, dużą płytę, a jest to ich trzeci split, a przecież to dopiero początek! Same pozytywne recenzje i tłumy na koncertach świadczą o potencjale zespołu, który sprawdza się w stylu Thrash Grind Punk najlepiej. Pięć nowych utworów, które jeszcze dobitniej udowadniają, że w tej stylistyce nie mają sobie równych!\nWisienką na torcie jest limitowany do 500 sztuk digipack z oprawą graficzną autorstwa Elvisa Castrello oraz designem autorstwa Pawła Ozona. Efekt końcowy zarówno pod względem muzycznym jak i edytorskim – ROZPIERDALAJĄCY!\nAss com Dwa Fat limiter Nowe od pl records wydawnictwa


Przedstawiciele archidiecezji w Burgos w Hiszpanii poinformowali, że w poniedziałek wieczorem – w chwili, gdy płonęła……… – M-forum A.V Live.\nPrzedstawiciele archidiecezji w Burgos w Hiszpanii poinformowali, że w poniedziałek wieczorem – w chwili, gdy płonęła………\nPrzedstawiciele archidiecezji w Burgos w Hiszpanii poinformowali, że w poniedziałek wieczorem – w chwili, gdy płonęła paryska Notre Dame – doszło do awarii elektryczności i pojawienia się iskier w miejscowej katedrze. Interweniowała straż pożarna.\nKatedra w Burgos jest jedną z najpiękniejszych gotyckich świątyń w Hiszpanii (fot. arch. PAP/DPA/M. Vahlsing)\n– O 22.30 zawiódł system elektryczny, używany do płoszenia ptaków. W wyniku awarii pojawiły się iskry. Wezwana na miejsce straż pożarna zdezaktywowała ten system – poinformował Juan Álvarez Quevedo odpowiedzialny w archidiecezji Burgos za dziedzictwo kulturowe.\nÁlvarez Quevedo zapewnił, że w efekcie awarii nie mógłby powstać pożar podobny do tego, który strawił paryską katedrę Notre Dame. Dodał, że po wymianie drewnianych elementów dachu w latach 1965-80 największe niebezpieczeństwo dla świątyni w Burgos, jednej z najpiękniejszych katedr w Hiszpanii, stanowi trzęsienie ziemi.\nWładze miasta Burgos skierowały do mer Paryża Anne Hidalgo słowa solidarności w związku z pożarem Notre Dame. Podpisując telegram, burmistrz Burgos Javier Lacalle napisał o bólu spowodowanym paryską tragedią.\nHiszpański samorządowiec przypomniał, że Paryż i Burgos „łączą kultura, historia i sztuka”, właśnie za sprawą znajdujących się na ich terenie katedr. Pożar Notre Dame określił mianem „historycznej tragedii kultury”.\nNa ręce władz francuskiej stolicy, a także arcybiskupa Paryża kondolencje wysłała również archidiecezja w Burgos. W liście napisano, że „w Burgos panuje smutek po pożarze siostrzanej katedry, jeśli nie matki katedr”.\nPismo z deklaracją solidarności do Paryża dotarło również z León. Władze tego hiszpańskiego miasta przypomniały o swoich podobnych doświadczeniach z przeszłości, w związku z pożarem, jaki wybuchł w miejscowej katedrze w 1966 r.\nGotycka katedra w León spłonęła od uderzenia pioruna. Zniszczeniu uległ na skutek ognia cały dach świątyni.\nPożar, który wybuchł w poniedziałek wieczorem w paryskiej katedrze Notre Dame, został całkowicie ugaszony dopiero we wtorek rano. Francuscy strażacy walczyli z ogniem ponad dziewięć godzin. Stołeczna prokuratura poinformowała, że pożar został prawdopodobnie wzniecony przypadkowo.


Niezwykła wizytówka Skawiny | Skawińska.pl\nGłówna » Aktualności » Niezwykła wizytówka Skawiny\nNiezwykła wizytówka Skawiny\n– Towarzyszę Biegowi Skawińskiemu od jego powstania. Moje pierwsze teksty były związane z tym wydarzeniem. Mam sentyment do tej imprezy. Dziś mówi się, że organizowany przez pana bieg to: „wizytówka Skawiny”. Spodziewał się pan, że impreza ta osiągnie taki sukces?\n– W ogóle wtedy nie myśleliśmy, że to będzie cykliczna impreza, ale dzięki współpracy z ówczesnym burmistrzem Adamem Najderem, którego kadencja zbiegła się z pierwszym biegiem, i dobrej atmosferze, co rok organizowaliśmy kolejne zawody. Dziś nasz bieg jest oceniany na 9 i 10 punktów w 10 punktowej skali. Nasz bieg znajduje się w harmonogramie Federacji Energetyków, stąd osobna kategoria nazwana imieniem energetyków, w której corocznie bierze udział około 100 energetyków z całego kraju. Początki były trudne, jednak każdy bieg przynosił coś nowego. Od 15 lat staramy się, by każdy bieg był lepszy od poprzedniego. Warto dodać, że obecnie bieg cieszy się pełną aprobatą mieszkańców. Początkowo tak nie było.\n– Jaka idea przyświecała organizacji tej imprezy. Celowo unikam określenia ‘zawody’, bo to coś więcej niż tylko rywalizacja sportowa. To także pokazy artystyczne, loteria…\n– Biegi dla dzieci były przez nas, czyli Gimnazjum nr 1, w którym pracowałem oraz działający tam Uczniowski Klub Sportowy „Jedynka”, organizowane od dawna. Dzieci ścigały się po korytarzach szkoły, potem wokół budynku. Jeszcze wcześniej, zanim powstało gimnazjum, organizowałem biegi dla uczniów ulicami naszego miasta z metą i startem w Szkole Podstawowej nr 1. Pierwszy Uliczny Bieg Sztafetowy – bo tak nazywał się ten bieg – odbył się w 1999 roku. W 2002 roku postanowiliśmy wraz z ówczesnymi władzami miasta zrobić coś także dla dorosłych pod egidą kampanii „Zachowaj Trzeźwy Umysł”. Był to okres, gdy zaczynał się boom na bieganie. Nasza impreza jest najstarszą w powiecie krakowskim i drugą w całym województwie. Tylko Cracovia Maraton organizowany w Krakowie jest starszy. I to zaledwie o rok. W tym roku mamy 15 Bieg Skawiński, a Kraków organizuje 16. Cracovia Maraton. W tamtych czasach w regionie organizowano zaledwie od dwóch do czterech biegów. Teraz jest kilkaset.\n– Z jednej strony to dobrze, że imprez przybywa, bo to oznacza, że coraz więcej osób zaczyna uprawiać sport. Z drugiej jednak strony, olbrzymia ilość zawodów sprawia, że trudniej pozyskać uczestników, bo w tym samym czasie odbywają się liczne biegi w innych miejscowościach. Dziś o Biegu Skawińskim wiemy dzięki wielkim billboardom zamieszczonym w najważniejszych punktach miasta, informacjach w prasie, w lokalnych portali internetowych i społecznościowych, ze strony www biegu, czy wreszcie z profesjonalnych stron www poświęconych biegom, takich jak datasport czy maratonypolskie.pl. Jednak 15 lat temu wiele tych narzędzi nie było dostępnych. Informacje o organizowaniu biegu rozsyłaliście za pomocą poczty. Sami naklejaliście znaczki i wysyłaliście listy do szkół. Dziś na Skawiński Bieg przyjeżdżają ludzie z całej Polki, ale także z zagranicy. To pokazuje, jak bieg zmieniał się przez te wszystkie lata\n– Wraz z zwiększającą się liczbą uczestników Biegu Skawińskiego, przybywało też kategorii. Wydłużał się też dystans. W efekcie bieg główny osiągnął 10 km. To najkrótszy możliwy dystans dla biegu masowego ulicami miasta, jakim jest Bieg Skawiński. Starorzecze, na którym od początku organizowaliśmy ten projekt, stało się za małe i przenieśliśmy się na ulice Skawiny, a w parku pozostały biegi dla dzieci i młodzieży. Ciekawą kategorią są Mistrzostwa Polski Energetyków w biegu na 10 km, a od 6 lat jest nowa konkurencja nazwana Bieg Skawiński na Rolkach. Trasa biegu na rolkach liczy 9 km, gdyż zawodnicy nie wjeżdżają do parku, gdzie jest meta dla biegaczy, ponieważ ścieżki są tam zbyt wąskie dla rolkarzy. Był okres, że w naszym biegu zwyciężali zawodnicy z Ukrainy, a nawet Afroamerykanie. Początkowo nie mieliśmy własnych środków. Po pewnym czasie weszły granty i zaczęliśmy je pozyskiwać. Potem pojawili się sponsorzy. Najstarsi nasi sponsorzy to: CEZ (wcześniej Elektrownia Skawina). Od lat wspierają nas: Geoprzem, Bahlsen, Lajkonik, Waśpol, Frezwid, Trekolaser, następnie Ferro, MPEC, Tauron Dystrybucja, Valeo, NPA. Ten bieg poświęciliśmy pamięci Tomasza Staszczaka – tragicznie zmarłego wielokrotnego uczestnika naszego biegu oraz pracownika firmy Valeo.\n– Wraz z biegiem zmieniały się nagrody…\n– W tym roku na nagrody pozyskaliśmy kwotę 13,5 tys. zł. 1200 zł to główna nagroda w Biegu Głównym. Kwoty tej nie podnosimy od lat, bo wolimy nagrodzić więcej osób mniejszymi upominkami. Mieliśmy maszyny do szycia, telewizory. W tym roku są telewizory i skuter oraz nagrody finansowe. Z okazji jubileuszowego X Biegu Skawińskiego jedną z nagród dla uczestników Biegu Głównego był samochód, z którym zresztą wiąże się ciekawa historia. Okazało się, że nie możemy go podarować zwycięzcy, ani wylosować, bo był zbyt cenny i podpadał pod Ustawę o hazardzie. Pozostało albo zrezygnować z tak ciężko zdobytej atrakcyjne nagrody, albo coś wymyślić. Zdecydowaliśmy, że wygra go osoba, która ukończy Bieg Główny, najlepiej odpowie na pytanie konkursowe i zaczeka do końca imprezy. Trzy osoby odpowiedziały bezbłędnie, ale tylko jedna została do końca i to ona otrzymała ten samochód.\n– Bieg – w takiej formie, jaką ma dzisiaj – jest olbrzymim przedsięwzięciem. Porozmawiajmy o technicznej stronie jego organizacji. Ile osób i jak długo przygotowuje te zawody?\n– Imprezę przygotowujemy przez 6 miesięcy. Zaczynamy od marketingu. Na tym etapie są rozmowy ze sponsorami, darczyńcami. Zajmujemy się patronatem. Następnie dokonujemy licznych formalności natury prawno-organizacyjnej. Kolejny etap to wnioskowanie o granty i współpraca z lokalnymi władzami. Całość przygotowuje około 100 osób. Jest to przede wszystkim społeczność Gimnazjum nr 1 w postaci uczniów i nauczycieli. Nieoceniona jest tu Agnieszka Kierzkowska, która współtworzyła ze mną Uczniowski Klub Sportowy „Jedynka”, pełni w nim funkcję skarbnika, a podczas biegu jest kierownikiem biura zawodów. Kolejna ważna osoba to Renata Tabak-Schabik odpowiedzialna od początku biegów za biuro oraz część artystyczną. W kwestiach informatycznych niezastąpiony jest Tomasz Kurek. Z kolei od kilku lat za nagrody i medale odpowiada Agata Mikulec. Jest to grupa nauczycieli z G1. Bardzo pomagali nam byli i obecni dyrektorzy G1: Lidia Pycińska, Marek Marzec, Urszula Osielczak. Ponadto, współpracujemy z Gimnazjum nr 2 i panią dyrektor Elżbietą Gutierrez. To na ich terenie jest biuro zawodów. Od 3 lat pomaga nam klub sportowy „Optima”. W Radziszowie wspiera nas Zespół Szkół Publicznych na czele z Jackiem Guzikiem. Przygotowują oni tzw. „wodopój”. Skawińscy strażacy na wysokości wodociągów organizują kurtynę wodą, która jest ulgą dla uczestników Biegu Głównego. Pomagają nam też wolontariusze, wywodzący się ze skawińskiego liceum, a także absolwenci, rodzice i nauczyciele innych szkół, np. Grzegorz Gruca. Nie możemy też zapomnieć o pracownikach Centrum Kultury i Sportu w Skawinie, a szczególnie o dziale marketingu i sportu: Kazimierz Zajda i Tomasz Kutek. Bardzo ważne jest dla nas także wsparcie obecnych władz miasta. Współpraca z burmistrzem Pawłem Kolasą jest bardzo dobra. Dużym przedsięwzięciem jest przygotowanie ciepłego posiłku dla uczestników w postaci grochówki, żurku. Jednego dnia trzeba przygotować około 600 litrów zupy. Organizujemy lub kupujemy tzw. „wsad do kotła” a resztą, czyli gotowaniem i wydaniem, zajmuje się już pani Dorota ze stołówki przy Gimnazjum nr 2. I tak jest od wielu lat.\n– Czy był taki bieg, który szczególnie utkwił panu w pamięci?\n– W 2014 roku tuż przed biegiem na rolkach nastąpiło oberwanie chmury. Na drodze było 3 cm wody. Nie wiedzieliśmy, co zrobić, bo w takich warunkach ciężko się jeździ. Wyścig jednak się odbył. Co więcej, właśnie wtedy padł rekord trasy. Wyszło słońce. Pojawił się ozon, który jest korzystny dla sportowców. To najlepsze warunki dla biegaczy. Deszcz ustał w połowie biegu. Mam szczęście do pogody.\n– Pamiętam, że początkowo bieg organizowano w ramach kampanii „Zachowaj Trzeźwy Umysł”. Od kilku lat te imprezy są rozdzielone. W tym roku impreza środowiskowa „Zachowaj Trzeźwy Umysł” była organizowana tydzień po biegu.\n– Rozrost imprezy sprawił, że nastąpił rozłam z „Zachowaj Trzeźwy Umysł”.\n– Co jest najtrudniejszym wyzwaniem przy organizacji tego typu przedsięwzięć?\n– Najtrudniejsze jest bezpieczeństwo uczestników, bo to impreza, której nie da się do końca wyreżyserować. Stąd potrzeba współpracy z policją, pogotowiem, strażą miejską, strażą pożarną, firmą ochroniarską ASTRA itp. Dziś trzeba spełnić wiele warunków prawno-administracyjnych, aby zorganizować imprezę masową. Kiedyś było łatwiej. Pozyskanie wszystkich zgód i spełnienie wielu formalności jest bardzo kosztowne. Zatrudniamy firmę z zewnątrz, która przygotowuje dla nas zabezpieczenie dróg, objazdy. Trzeba zabezpieczać nawet kosze na śmieci. Oczywiście muszą być przenośne toalety. Mamy 12 toi-toi. Ważną sprawą jest przygotowanie i uporządkowanie parku, starorzecza oraz innych miejsc i ulic przed imprezą i po niej (dobra współpraca z Gminą Skawina). Kolejna istotna kwestia to dopilnowanie naprawy ubytków na trasie Skawina-Radziszów oraz oznakowanie i wytyczenie trasy na całej długości, aby uniknąć największej wpadki, jaka może się przydarzyć organizatorom przy tego typu przedsięwzięciach, a więc pomylenie trasy przez uczestników biegu.\nAdam Mrowiec – dyrektor Biegu Skawińskiego, trener II klasy lekkoatletyki, emerytowany nauczyciel wychowania fizycznego; pracował najpierw w Szkole Podstawowej nr 1, a następnie w Gimnazjum nr 1.. twórcza Uczniowskiego Klubu Sportowego „Jedynka” działającego przy Gimnazjum nr 1. Klub ten od 4 lat we współpraca z gminą Mogilany organizuje Górski Bieg Niepodległości Skawina-Mogilany 11 listopada.


Dlaczego warto pływać? | Fitness\nPływanie to popularna dziedzina sportu lubiana zarówno przez dzieci, jak i dorosłych. Wymaga opanowania umiejętności, które wiążą się nie tylko z utrzymywaniem się na wodzie, ale także kontrolą nad oddechem. Pływanie samo w sobie ma wiele zalet. Ruch w wodzie angażuje większość partii mięśniowych przy jednoczesnym odciążeniu stawów. Dlatego też tak wielką popularność ma polecany przez specjalistów aerobik w wodzie.\n(Tempo pływania ma znaczenie)\nPrzede wszystkim pływanie jest doskonałym sposobem na utrzymanie dobrej kondycji. Dzięki niemu mięśnie są w ruchu, ale przyjemność przebywania w wodzie łagodzi wysiłek. Dodatkowo pływanie i aktywności wodne typu aerobik doskonale wpływają na sylwetkę. Dzięki nim możemy zgubić nadmierne kilogramy i wyrzeźbić ciało.\nKolejną zaletą pływania, jakiej nie można pominąć, jest odciążanie stawów. W wodzie mięśnie nadal wykonują pracę dzięki oporowi wody, ale jednocześnie nie jest wywierany nacisk na stawy. Dzięki temu aktywności wodne polecane są również osobom starszym.\nW przypadku dzieci największą zaleta pływania jest zdolność korygowania wad postawy. Poza tym jest to lubiana przez dzieci aktywność. Jeśli dziecko zacznie wcześnie pływać, istnieje duża szansa, że w dorosłym życiu będzie to robić regularnie, co korzystnie wpłynie na późniejsze zdrowie i kondycję.\nPływanie ze względu na specyfikę oddechu wpływa na powiększenie pojemności płuc. Regularny wysiłek w wodzie wzmacnia serce i korzystnie wpływa na krążenie. Pływanie ma więc wieloaspektowe działanie zarówno profilaktyczne, jak i rehabilitacyjne.\nDobór odpowiedniego stylu pływackiego zależy od partii mięśniowych, które chcemy wzmocnić. Warto także wziąć pod uwagę umiejętności oraz kondycję i wybrać taki styl, który optymalnie wykorzysta zdolności i wzmocni ciało.\nOto krótki przegląd stylów pływackich:\nstyl grzbietowy – pozycja na plechach, twarz nad taflą wody, ruch następuje na skutek wybić nogami i zamachów rąk, najprostsza technika angażująca mięśnie nóg, rąk, pośladków i brzucha,\nstyl klasyczny (tzw. żabka) – styl naśladujący sposób pływania żaby polegający na symetrycznych ruchach rąk i nóg, technika angażująca mięśnie grzbietu, klatki piersiowej, rąk i nóg,\nkraul – styl polegający na naprzemiennym ruchu rąk i nóg, jedna z najszybszych technik, angażująca mięśnie grzbietu, brzucha, rąk i nóg,\nstyl motylkowy – najtrudniejszy styl, angażujący wszystkie partie mięśniowe, wymagający dużej siły i znakomitej koordynacji.\nJest specyficzną formą aerobiku. Polega na wykorzystaniu cech zwykłego aerobiku (ćwiczenia z instruktorem, w grupie, przy muzyce) w warunkach wodnych. Ten rodzaj aktywności pomaga schudnąć, wymodelować sylwetkę, wzmocnić mięśnie i pozbyć się cellulitu.\nOgromnym plusem jest odciążenie stawów i kręgosłupa, dzięki czemu aerobik w wodzie mogą wykonywać nawet mniej sprawne lub starsze osoby. Dla wielu osób aerobik wodny to jedyna forma ćwiczeń, na jaką mogą sobie pozwolić. Co ważne – nie wymaga on tak naprawdę umiejętności pływania, gdyż wyporność można zapewnić sobie przy pomocy piankowych akcesoriów.\nPływanie to świetna forma aktywności, z którą warto się zaprzyjaźnić. Posiada niezliczoną ilość zalet, które powinny przekonać nawet najbardziej oporne osoby. Właściwości wody sprawiają, że pływać mogą nawet osoby starsze, niepełnosprawne lub o ograniczonej ruchomości stawów. Warto uprawiać tę aktywność, bo pływanie daje zdrowie i kondycję.\nćwiczenia na baseniepływaniezalety pływania\nStyl dowolny w pływaniu - który styl może być stylem dowolnym? Kalendarz imprez pływackich na rok 2016 Kalendarz imprez pływackich na rok 2017 Basen kanadyjski - czy warto kupić i ile kosztuje? Koronawirus. Baseny zamknięte. Wicemistrz świata Wojciech Wojdak trenuje w... stawie Styl motylkowy w pływaniu - na czym polega i jakie są jego zalety? Techniki pływania kraulem. Czy umiesz prawidłowo pływać stylem dowolnym? Co zabrać na basen? Oto rzeczy niezbędne i dodatkowe akcesoria Strój na basen - jaki wybrać? Jaki strój na basen dla kobiet i dla mężczyzn? Tempo ma znaczenie! Jakie słuchawki do pływania wybrać? Przeczytaj, zanim wejdziesz do wody Akcesoria pływackie - które z nich będę najbardziej potrzebne?


Jak wkładać w ropę naftową? » Pożyczka w 15 minut\n26 kwietnia 2020 26 kwietnia 2020 Woźny PortaluLeave a Comment on Jak wkładać w ropę naftową?\nJak wkładać w ropę naftową? Niegdyś rynek ropy naftowej był zarezerwowany dla potentatów naftowych i przedsiębiorstw przez nich sprawdzanych. Któż z nas nie słyszał o Johnie D. Rockefellerze i jego Standard Oil, czy późniejszej wszechwładzy kartelu naftowego OPEC (o jakim wiele możesz przeczytać w niniejszym produkcie), a też o potężnych, kontrolowanych zarówno przez rządy spółkach naftowych – Statoil, Rosnieft, Saudi Aramco również oryginalnych koncernach – Exxon Mobil, Chevron, Eni, BP, Royal Dutch Shell. Wtedy starzy natomiast dalej są najwięksi gracze na zbytu czarnego dobra (nie licząc Rockefellerów, którzy ewakuowali się spośród obecnego sektorze i ich Standard Oil, które zostało rozłożone na niższe firmy, wśród jakich stanowi wyjątkowo Exxon i Chevron).\nNa tym „czarnym” biznesie fortunę zbudował niejeden kraj – Arabia Saudyjska, Rosja, Chiny, USA i Kanada (natomiast te trzy ostatnie kraje są mocno zdywersyfikowane), Zjednoczone Emiraty Arabskie, Iran i Irak (lecz ich rozwój został zmniejszony z innych geopolitycznych względów), Brazylia, Meksyk, Kuwejt, bądź w tym czasie Azerbejdżan i mnóstwo różnych. Funkcjonowanie tak szerokich graczy nie oznacza jednak, że na zmianach cen ropy naftowej nie mogą pracować także inwestorzy indywidualni. Tak nie zarobią oni na sprzedaży ropy naftowej, bo nie maja do niej dostępu, tylko mogą zarabiać spekulując na współczesnym sektora za pomocą innego sposobie instrumentów finansowych.\nŁatwo nie jest dodatkowe bezpośrednie inwestowanie w fizyczną ropę naftową, tak jak przynajmniej w wypadku złota lub srebra, bowiem ropa naftowa jest zbyt tania w kontakcie do naszej objętości – nie ma, krótko mówiąc, gdzie jej trzymać. Ceny ropy naftowej w skrajnym momencie osiągały wartość 160 dolarów za baryłkę, lub mniej więcej dolara za litr paliwa. To znaczy, że w wypadku wzrostu wartości paliwa (na niezapomnianym szczycie) o 10% zarobić można było 10 centów za wszystek miany litr paliwa, czy w wypadku 1000 litrów, które zajęłyby w beczkach niewielki pokój, zysk wyniósłby 100 dolarów (abstrahując nawet od kosztów transakcyjnych, transportu i możliwości kupna i sprzedaży fizycznej ropy w handlu w tak niewielkich liczbach). To pokazuje, że inwestowanie w fizyczną ropę naftową z elementu widzenia inwestora innego jest niemożliwe, i nawet jeżeli jakimś sposobem możliwe byłoby, to także tak inwestycja taka byłaby ściśle nieopłacalna.\nW rozważaniach pozostaniemy to przy instrumentach finansowych połączonych z ropą naftową – z usługą przychodzą tu certyfikaty FIZ, jednostki uczestnictwa FI, ETF-y, futures’y, opcje, czy kontrakty CFD. Najpierw jednak omówimy rodzaje ropy naftowej.\nPlan i rodzaje ropy naftowej\nPodstawowy podział ropy naftowej to zapomniał ze względu na ciężar. Zaleca się ropę lekką (poniżej 825 kg/m³), małą (od 825 kg/m³ do 875 kg/m³)oraz ciężką (powyżej 875 kg/m³). Ze względu na skład chemiczny zalecana jest ropa parafinowa, naftenowa, parafinowo – naftenowa, aromatyczna, parafinowo – naftenowo – aromatyczna oraz parafinowo – aromatyczna. Oprócz tego ropę naftową kwalifikuje się na niskosiarkową (tak zwaną słodką) o tematyki siarki poniżej pół procenta oraz wysokosiarkową (tak zwaną kwaśną) o tematyki siarki powyżej pół procenta.\nZe względu na budowę parafiny cechuje się ropę niskoparafinową, parafinową i wysokoparafinową. Ważna nich wiąże w temperaturze poniżej -16 stopni Celsjusza, druga krzepnie w temperaturze od -15 do +20 stopni Celsjusza, i trzecia krzepnie w temperaturze powyżej +20 stopni Celsjusza. Ostatnim podziałem jest podział ze względu na budowę żywic: małożywiczna (zawartość żywic poniżej 17%), żywiczna (zawartość żywic od 18% do 35%) oraz wysokożywiczna (zawartość żywic powyżej 35%).\nNa świecie wybiera się setki gatunków ropy naftowej o najróżniejszych właściwościach, jednak cztery spośród nich są zdecydowanie najpopularniejsze na rynkach finansowych: WTI (West Texas Intermediate, znana podobnie jako Texas Light Sweet), Brent, Ural (inaczej REBCO – Russian Export Blend Crude Oil) oraz ORB (OPEC Reference Basket).\nWTI to ropa o gęstości około 827 kg/m³ i budowie siarki na poziomie 0,24% – stanowi więc ropa bardzo doskonałej klasy, z której odnosi się największą kwota benzyn oraz oleju napędowego. Brent to mieszanka ropy z 15 pól naftowych umieszczonych na dnie Morza Północnego, jej gęstość oscyluje wokół 835 kg/m³, a zawartość siarki to 0,37%. Ural to ropa, która przelewana jest do własnych rafinerii z rosyjskich gazociągów, spieszących się od zachodniej Syberii do Uralu. Stanowi więc ropa niższej jakości – jej gęstość to nawet 865 kg/m³, zawartość siarki 1,8%, 6% parafin i pół procenta wody oraz zanieczyszczeń.\nORB tworzy z kolei średnią ważoną cen ropy wydawanej przez członków OPEC – w jego skład wchodzi algierska Saharan Blend, irańska Iran heavy, indonezyjska ropa Minas, iracka Basra light, kuwejcka Kuwait Export, libijska Es Sider, wenezuelska BCF 17, Murban ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, saudyjska Arab Light, katarska Qatar Marine oraz nigeryjska Bonny light.\nDrinkiem spośród najłatwiejszych zabiegów na długoterminowe inwestowanie w ropę naftową za pomocą instrumentów ekonomicznych jest kupno jednostek funduszy ETF (Exchange Traded Fund, o jakich wiele możesz przeczytać tutaj), których cena śledzi notowania poszczególnych rodzajów ropy naftowej.\nDużo intensywną wartością inwestowania w ETF-y z ekspozycją na plac ropy naftowej jest łatwo nieograniczona płynność, dlatego są one księgowane na najwyższych parkietach świata. Oprócz tego, inwestując w ETF-y możemy zyskać z dźwigni finansowej, co pozwala na wybór mniejsze zaangażowanie kapitałowe.\nNajwiększym minusem ETF-ów jest drogę korzystania tylko na wzrostach (chyba, że będziemy wymieniać swoją pracę ze zwykłych ETF-ów na odwrócone ETF-y, to natomiast będzie chcieć silniejszego zainteresowania). Niestety instrumenty ETF na ropę naftową nie są otwarte na Giełdzie Papierów Dobrych w Warszawie (na warszawskiej GPW znajdziemy jedynie ETF’y produkowane przez luksemburskiego Lyxor’a na WIG 20, DAX oraz S&P 500). Ważna zawsze skorzystać spośród obecnego, co oferują rynki zagraniczne, wykorzystując pośrednictwo własnych domów maklerskich – dobrą ofertą pochwalić się że Dom Maklerski Banku Ochrony Środowiska S.A., w jakim uzyskamy wstęp do któregokolwiek z najkonkretniejszych rynków ETF-ów na świecie – NYSE Arca.\nPoza jednostkami funduszy ETF w handlu ropą naftową można również wykorzystać kontrakty terminowe oraz drogi na czarne złoto. Trudno stanowi więc inny instrument, którego nie znajdziemy na Giełdzie Papierów Dobrych w Warszawie, choćbyśmy bardzo potrzebowaliby je odnaleźć. Na szczęście giełda toż nie tylko Warszawa (aż chciałoby się rzec, że przede każdym nie Warszawa), a opcje oraz kontrakty futures na ropę naftową można nabyć na kolejnych giełdach, także za pośrednictwem własnych domów maklerskich.\nW ropę naftową (lub czy w ropę naftową i gaz ziemny) inwestować można za pomocą certyfikatów uczestnictwa w Funduszach Inwestycyjnych Zamkniętych (czyli FIZ) inwestujących w czarne złoto. Aby uzyskać dowody na ropę trzeba rozejrzeć się za nimi w możliwości Towarzystw Funduszy Inwestycyjnych oddziałujących na lokalnym rynku, ale wolno je zdobyć tylko za pośrednictwem giełdy. Należy ale mieć, że inwestycje w FIZ-y obarczone są nieporównywalnie wyższą wartością za zarządzanie niż inwestycje w ETF-y, a ponadto stawiają one przed inwestorem o dużo większe wymogi kapitałowe.\nJeszcze jakimś rodzajem inwestowania w ropę naftową są bardzo częste i również dostępne w użyciu kontrakty CFD (Contract for Difference, o jakich wiele możesz przeczytać w artykule poświęconym CFD), których wartością ważną jest ropa naftowa (zwykle WTI lub Brent). Instrumenty te oferuje praktycznie wszystek broker Forex. Że stanowi więc najłatwiejsza, najmocniejsza i pewna z najtańszych pod względem prowizji i spreadów form gry na ropie naftowej.\nZaletą takiego wyjścia są również bardzo małe wymogi kapitałowe, bowiem kontrakty CFD są wysoko lewarowane (na lokalnym rynku nawet 1:33). W układy CFD na czarne złoto można inwestować z taką tąż łatwością kiedy w waluty, kontrakty na prace, czy metale szlachetne. Warto a być na uwadze, że koszty inwestycji (prowizje, spready), wysokość dźwigni finansowej oraz płynność realizacji zleceń są znacznie zróżnicowane, zaś w klubie spośród obecnym przed rozpoczęciem inwestycji należy przeanalizować oferty poszczególnych pośredników pod kątem kontraktów na ropę naftową.\nW mojej (bardzo subiektywnej opinii), inwestowanie długoterminowe w ropę naftową to, mówiąc kolokwialnie, strzał w kolano. Ropa naftowa jest miłym instrumentem do wysokiej gry w konkretnym czy średnim terminie, a z gwarancją nie do wieloletniego rozwijania swojego pieniądza.\nRozwój rynku odnawialnych źródeł energii, coraz bardzo podkręcane normy naturalne i coraz to doskonalsze szczyty dotyczące emisji spalin, gazów cieplarnianych (i całego innego, co podgrzewa atmosferę i czym oddychamy w popularniejszych miastach), a dodatkowo postęp na zbytu pojazdów elektrycznych także (w mojej opinii) zbliżająca się wielkimi krokami nowa elektryczna rewolucja to worek gwoździ do trumny ropy naftowej.\nJeszcze dekadę, dwie dekady temu mężczyzny denerwowali się, że ropa się zrobi oraz będzie problem, i już ukazuje się, że ropa skąd się nie kończy, przecież jej czas gdy daleko. Choć 80–procentowy zjazd notowań ropy naftowej to oczywiście spekulacyjna przesada, to zawsze kierunek kroku jest zgrany spośród obecnym, co liczy ten sektor że także w tym półwieczu. Bolesny koniec.\nTo cel tego artykułu, ale tylko początek Twojej sprawy z rynkami finansowymi. Przed Tobą długa droga, ale doskonale wiemy, jak Ciż ją ułatwić. Rachunek demonstracyjny to najdoskonalszy forma, aby sprawdzić zdobytą umiejętność w pracy.


Klub Parlamentarny Platforma Obywatelska - Grzegorz Schetyna w "RMF FM": PiS chce przejąć samorząd\nGrzegorz Schetyna w "RMF FM": PiS chce przejąć samorząd\nPrzewodniczący Platformy Obywatelskiej Grzegorz Schetyna powiedział w programie "Poranna rozmowa", że koncepcja dwukadencyjności w samorządach, to pomysł "dobry, chociaż zupełnie inny w wykonaniu PiS-u niż ten PO". "To taka różnica jak między koniem a koniakiem" - wskazał, odnosząc się do zapowiedzi Jarosława Kaczyńskiego dotyczącej zmian w ordynacji wyborczej przed wyborami samorządowymi.\nW rozmowie z Robertem Mazurkiem przewodniczący wyjaśnił, że dwukadencyjność "do przodu", z koncepcją przedłużenia jednej kadencji do 5 lat i to jest temat do rozmowy. Zwrócił jednak uwagę, że PiS zapowiada tę kadencyjność "do tyłu". Przestrzegł, że patrząc na zapowiedzi PiS-u i ich spojrzenie na samorządu widać, że PiS, chce samorząd przejąć. "Nie mogą tego zrobić w otwartych wyborach, więc majstrują przy ordynacji. To jest typowe dla nich" - wskazał. Zwrócił uwagę, że PiS chce "zabrać możliwość funkcjonowania wójtom, burmistrzom, prezydentom, którzy mają zaufanie mieszkańców".\nW kontekście wydarzeń z 16 grudnia 2016 roku w Sejmie zaznaczył, że "wszyscy, którzy wprowadzali w bezprawny sposób budżet i go autoryzowali poniosą za to konsekwencje". Pytany o współpracę partii opozycyjnych podkreślił, że "relacje między posłami i senatorami Platformy a posłami Nowoczesnej są, szczególnie po tym 27-dniowym proteście, bardzo dobre". "Byłem tam wiele razy i widziałem, że nawiązała się sympatia i uważam, że to jest dobra inwestycja w przyszłość" - relacjonował.


Pasta Dla Niejadków Ewa Gotuje - Smaker\nPrzepisy Smaker / pasta dla niejadków ewa gotuje\npasta dla niejadków ewa gotuje\nPrzepisy na temat: pasta dla niejadków ewa gotuje\nKanapki dla niejadków\nDziecko trudno przekonać do jedzenia? Zrób mu dekoracyjne kanapki\nOŚMIORNICZKI ( parówki dla niejadków )\nTo najulubieńsze danie dla niejadka jakiego dane mi było wychować.Moją córcię.\nWesołe żabki dla niejadków\nSmaczny pomysł na "Wesołe żabki dla niejadków"\nNaleśniki kakaowe dla niejadków\nSmaczny pomysł na "Naleśniki kakaowe dla niejadków"\nZielona tarta dla małych niejadków\nPrzepis wart wypróbowania: "Zielona tarta dla małych niejadków"\nPierogi z jagodami dla niejadka\nPierogi o innym kształcie z jagodami. Przysmak nie tylko dzieci.\nDeser dla niejadków i nie tylko :))))\nProsty deser, zarówno dla najmłodszych (bo je go i wprost uwielbia mój niespełna 2 letni synek) jak i dla tych co się odchudzając, ale i również dla całej reszty:))))\nArtykuły na temat: pasta dla niejadków ewa gotuje\nSpecjalnie dla Smaker.pl: Rozmowa z Bartłomiejem Kuzianikiem\nDrugą edycję programu "Top Chef" zdominowało pokolenie młodych, ambitnych kucharzy. O tym, jak wygląda program od kulis oraz jaka atmosfera panuje wśród uczestników, rozmawiamy z jednym z nich. Miałeś być aktorem, a zostałeś kucharzem. Dlaczego zmieniłeś plany? - Zrozumiałem, że są dużo lepsi ode mnie, którym i tak nie wiadomo czy uda się zaistnieć w tym zawodzie. Miałem świadomość tego, na jakim ja jestem poziomie i stwierdziłem, że nie ma sensu się w to bawić. Dużo pewniej czuję się "na...\nsos grzybowy gordona ramsaya\ndrozdzowe rosnace w lodowce\nsernik domowy naturalny składniki\nkokosanka z kremem\nciasteczka z mąki orkiszowej i brązowego cukru\nburaczki bez octu do słoików\njak długo pieczemy łososia w piekarniku\nprzepis na budyn do placka\nsałatka tuńczyk pekinska ananas\nszukam niani w boskopie\ndobre ciasto dla gosci\nshake kokosowy cytrynowy\nkapusta w cieście francuskim z sosem pieczarkowym\nwafel z budyniem\nco mozna zrobić z platkow owsianych\njak smazyc bekon\nziemniaki zapiekane z kiełbasą i cebulą\nz płatków kukurydzianych\ndrożdżówka sypana ewy\nszpadki wieprzowe z boczkiem\nsa latka warstwowa z sledz i buraki\ndekorowanie tortu szprycą\nprzyprawa do karczku na grilla\nrolada biszkoptowa z masą makową z bitą śmietaną\nparowce z jogurtem\npasta krewetki krolewskie sos pomidorowy\nchrzest deoracje na stól\npaella z ryżem i kurczakiem porcja dla 6 osób\nbotwina w sloiki\nczy biszkopt wyjmujemy od razu z piekarnika\nprzepis na buraczki marynowane\nprzepis na ciasto na pierogi z kapustą i grzybami\nprzepis na potrawke z dzika\nprzepis na schab w sosie beszamelowym


Anachoresis: Rozpraszanie trwogi przed śmiercią\nTylko ta osoba, która uświadamia sobie, że musi sama stawić czoło śmierci, prawdziwie doświadcza sensu swojej własnej indywidualności. Znaczenie, które Heidegger przypisuje tej szczególnej funkcji, jaką jest świadomość śmierci, znajduje swe odzwierciedlenie w akcencie położonym przez filozofa na tak zwaną nieautentyczność człowieka, której podstawowym celem jest to, by rozproszyć trwogę przed śmiercią. To o niej była mowa już w punkcie pierwszym rozdziału drugiego. „Się nie pozwala odważyć na trwogę przed śmiercią”1, powie Heidegger. Innymi słowy, jak skomentuje to Bierdiajew, powszedniość (das Man) paraliżuje trwogę związaną ze śmiercią. Mało tego, „Powszedniość wywołuje jedynie podły lęk przed śmiercią, drżenie przed nią jak przed źródłem bezsensu2. Dlatego każdy musi dokonać wyboru. Albo nieświadomość, albo świadomość śmierci, albo świat przeciętności, albo świat tragizmu. Otóż wybór tego drugiego implikuje automatycznie istnienie, które domaga się ostatecznego aktu, jakim jest śmierć. Akt ten podnosi ludzką egzystencję ponad błahą znikomość, sprawia, iż egzystencja staje się zaangażowana, tu i teraz istniejąca. Ludzkie Ja staje się w pełni zintegrowane, posiadające wyraźnie określony, chociaż ograniczony cel. Paradoksalnie, cel ten, „unicestwia skończoność” wyzwalając osobowe Ja, skończoność bowiem, stale zagraża ludzkiemu rozwojowi, oczekiwanej autentyczności. Ponadto, poczucie braku owej autentyczności indywidualny człowiek odkrywa stale w sytuacji, gdy ma niezbyt klarowną świadomość tego, że akty, które spełnia, nie wyrażają poziomu jego bytowania. Innymi słowy, człowiek posiada np. wewnętrzne przeświadczenie, że egzystuje na sposób „duchowy”, kiedy w rzeczywistości interpretuje zarówno siebie, jak i otaczający świat, na sposób witalny, uproszczony, zobiektywizowany, jako Się. Heidegger powie, że: „Publiczna wykładnia jestestwa powiada: 'umiera się', gdyż w ten sposób każdy inny i ja sam możemy sobie rzec: ciągle jeszcze nie ja; albowiem owo Się to Nikt. „Umieranie” zostaje zniwelowane do pewnego przypadku, który co prawda przydarza się jestestwu, ale nie jest właściwy nikomu (…). Umieranie, które w sposób z istoty nie do zastąpienia jest moje, zostaje obrócone w przytrafiające się owemu Się zdarzenie o charakterze publicznym3 . Wydaje się zatem, iż śmierć jest tu stale powtarzającym się przypadkiem, wreszcie czymś rzeczywistym, poniekąd naturalnym. To zaś przesłania tkwiące w owym przypadku potencjalności, przynależne mu momenty czegoś bezwzględnego i nieprześcignionego. Z powodu tej dwuznaczności jestestwo stawia się w sytuacji, w której swą wyróżnioną, tylko moją, możnością bycia zatraca się - w Się, uzasadniając i wzmacniając tym samym pokusę zakrywania najbardziej własnego bycia-ku-śmierci.4\nHeideggerowi idzie zatem o to, aby ukazać depersonalizację śmierci, która dokonuje się poprzez zredukowanie jej egzystencjalnego i wewnętrznego wymiaru do abstrakcji i uniwersalnej kategorii, do czysto biologicznego albo socjalnego zjawiska. Myśliciel oddaje tą intuicję słowami: nie „ja powinienem umrzeć”, lecz „ktoś umiera”, odwołując się przy tym do Tołstoja i jego opowiadania pt. Śmierć Iwana Ilicza. Otóż główny bohater, prokurator Iwan Ilicz, doświadcza pewnych chorobliwych symptomów, które początkowo ignoruje.\nZ czasem zaczyna się nimi martwić i udaje się z wizytą do lekarza. Rzecz nie dotyczy tu jednak choroby ciała, jaką dotknięty zostaje Ilicz, lecz choroby, którą nazwać można obojętnością i kłamstwem skierowanym wprost na człowieka. Dokładniej zaś o ambiwalentny stosunek ku śmierci, a zatem taki, jaki posiadał sam doktor. Wprawdzie Ilicz posiadał świadomość śmierci, lecz była ona dla niego jedynie kategorią biologiczną lub socjalną. Tym samym nie był on ani bardziej, ani mniej śmiertelny niż zwierzę. Jedynym jego pragnieniem było, by mógł umrzeć jako prawnik i głowa rodziny. Jednak pod wpływem dotkliwej choroby, świadomość ta zmienia się całkowicie. Ilicz nagle odkrywa, że jego dotychczasowa rola, społeczna, jako prawnika, rodzinna, jako męża i ojca, nie ma już żadnego znaczenia. Znaczenie to przekreśla fakt nieodwołalnej śmierci, co wyraża ze wściekłością i żalem: „Ślepa kiszka! Nerka! - powiedział do siebie. Nie o ślepą kiszkę tu chodzi ani o nerkę … ale o życie i śmierć. Było życie, a tu nagle ucieka, ucieka i nie można go zatrzymać. Tak. Po co się oszukiwać? To tylko sprawa tygodni, dni – może nawet zaraz. Było światło, a teraz są ciemności. Byłem tutaj, a teraz trzeba tam! Dokąd?” Tak oto, siłą rzeczy, Ilicz musi dokonać wyboru między nieświadomą śmierci animalną egzystencją a świadomą bycia-ku-śmierci własną indywidualnością. Bowiem nagle zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, jak mówił Szestow, że „Za bardzo troszczył się o siebie, za bardzo strzegł przyjemności godziwego życia, za bardzo cenił przeciętne dobra, i dopiero teraz, kiedy nadeszła tragedia, po raz pierwszy poczuł, że zaprzepaścił w życiu to co najlepsze”.5 Innymi słowy „Dramat Iwana Ilicza jest tragedią jego wrażliwego sumienia, konfliktem indywidualnej świadomości”6. Zdaje się bowiem, iż powoli zmierza on w kierunku uświadomienia sobie „tajemnicy śmierci”, co wyraża się tymi oto słowy: „<Śmierć. Tak, śmierć. A oni wszyscy nie wiedzą, nie chcą wiedzieć i nie litują się nade mną. Grają (…) Im jest wszystko jedno, ale oni także umrą. Idioci! Ja wcześniej, oni później; będą mieli to samo. Dlaczego się cieszą? Bydło ...>. Złość dusiła go. Ciężar chwili przechodził w mękę nie do zniesienia. To przecież niemożliwe, żeby wszyscy byli skazani na ten przeraźliwy strach”7. Ale to właśnie ten strach, jak powie Heidegger „(...) stawia jestestwo wobec siebie samego jako zdanego na nieprześcignioną możliwość”8. Dotyczy ona zawsze „mojego bycia” jako niemająca nic wspólnego z tym co powszechne i ogólne.\nA zatem jest to możliwość, w której nikt inny nie ma udziału, w której Ja sam niosę „moją” egzystencję przez życie. W tym też kontekście „moja” czyli indywidualna śmierć, jawi się jako bezwzględna, przyjęta bez znieczulenia. Zaś indywidualność i subiektywność traumatycznego doznania, jakim jest śmierć, nie przychodzi skądinąd jak tylko z „mojego” wnętrza. Jest ona wybieganiem w możliwość, która odsłania możność nie-bycia, czyli absolutnej skończoności. Heidegger napisze: „Wybieganie okazuje się możliwością rozumienia najbardziej własnej ostatecznej możliwości bycia, tzn możliwością egzystencji właściwej”9. A zatem takiej, która może stanąć w sposób autentyczny przed nieoczekiwanymi możliwościami życiowymi i nie obawia się stanąć przed śmiercią.\nTym wydarzeniem w ludzkim życiu, które sprawia, iż jesteśmy absolutnie samotni, i o którym wiemy tylko tyle, że nikt nie wraca. Paradoksalnie, w śmierci rozstajemy się nie tyle z Innymi, co przede wszystkim z samym sobą. Otóż w zakończeniu opowiadania Lwa Tołstoja, do którego odniósł się Heidegger, można usłyszeć słowa: „- skończone! - powiedział ktoś nad nim. Usłyszał jeszcze to słowo i powtórzył je w swojej duszy: <Śmierć się skończyła, już jej nie ma>. Wciągnął w siebie powietrze, zatrzymał się w połowie oddechu, wyprężył się i umarł"10.\nUmarł własna śmiercią, zapewne jedyną i pewną rzeczą w życiu, być może wiedząc, że prawdziwie egzystować to znać swoje przeznaczenie. „Dopiero wybiegając – powie Heidegger – może się jestestwo upewnić co do swego najbardziej własnego bycia w jego nieprześcignionym całokształcie”11. Innymi słowy, dopiero z perspektywy skończoności śmierci dostrzegalny jest całościowy sens lub bezsens życia. W obliczu śmierci człowiek może przewartościować swoje życie, dostrzec jego marność i brak autentyzmu, jego grę i nijakość, a także nierzeczywistość samego siebie, jakby widmowość, pustkę lub nicość. Krótko mówiąc, człowiek, który spogląda z perspektywy skończoności śmierci, konfrontuje ze sobą byt i nicość. Otóż, taka konfrontacja nie jest tylko racjonalnym bądź beznamiętnym poznawaniem zarówno samego siebie, jak i otaczającego świata, co raczej wzniosłą i zarazem wstrząsającą prowokacją, która w istocie pogłębia ciągłość relacji z samym sobą. Zaś tragizm tej sytuacji nierzadko wypływa z uzyskanego przez człowieka samopoznania, w którym człowiek zaczyna dostrzegać własne życie jako absurdalne. A zatem jest to tragizm, który wynika nie tyle ze zdarzeń zewnętrznych, co wewnętrznych, intymnych przeżyć, do jakich niewątpliwie należy doświadczenia śmierci. Tragizm ten posiada jakby podwójne dno, głębię, która wyraża zawsze „moje” przeżycia, lecz uwikłane w kontekst światowych zdarzeń. Mówiąc jeszcze inaczej, ów tragizm, który odnajdujemy poprzez refleksję Heideggera, jest konsekwencją struktury świata, bycia-w-świecie, jest jakby w niego wkomponowany. Heidegger pisze: „Śmierć jest możliwością bycia, którą zawsze musi podjąć samo jestestwo. Wraz ze śmiercią samo jestestwo zbliża się do swojej najbardziej własnej możliwości bycia. W tej możliwości jestestwu chodzi wprost o swoje bycie-w-świecie. Jego śmierć jest możliwością możności – niebycia-już-tu-oto"12. Z drugiej strony, tylko „moje” wspomnienie przeżycia, sugeruje wyraźnie, że w grę nie mogą wchodzić żadne nieautentyczne, to znaczy światowe zapośredniczenia. Mówiąc inaczej, jestestwo trwa odważnie w obliczu śmierci i niepotrzebne mu są jakiekolwiek światowe interpretacje.\n1. Heidegger, Bycie i czas s. 357\n2. Bierdiajew, O przeznaczeniu człowieka s. 254\n3. Heidegger, Bycie i czas s. 356\n4. Por. tamże\n5. Szestow, Dobro w nauczaniu hr Tołstoja i F. Nietzschego. Filozofia i kaznodziejstwo s. 108\n6. Semczuk, Lew Tołstoj w Historia literatury rosyjskiej t II s. 340\n7. Lew Tołstoj, Śmierć Iwana Ilicza s. 68-69\n8. Heidegger, Bycie i czas s. 357\n9. Tamże, s. 369\n10. Lew Tołstoj, Śmierć Iwana Ilicza s. 118*\n11. Heidegger, Bycie i czas s. 372\n12. Tamże, s. 352\n*Warto w tym miejscu przytoczyć opinię Bierdiajewa na temat stosunku Tołstoja do śmierci i nieśmiertelności. Otóż „Poglądy Lwa Tołstoja na nieśmiertelność mają charakter panteistyczny i bardziej przypominają religijną filozofię hinduską, niż chrześcijaństwo. Tołstoj uważa życie osobowe za fałszywe i osoba nie może dziedziczyć nieśmiertelności. Lęk przed śmiercią, który tak dręczył Tołstoja, wiąże się według niego z osobą, czyli z fałszywym życiem. Śmierci nie ma, kiedy przezwycięży się życie osobowe”. (Bierdiajew, Egzystencjalna dialektyka Boga i człowieka s. 113)\nEtykiety: kontemplacja śmierci, Prokopski


Początki bywają trudne cz. II, czyli o moim karmieniu piersią | Wyrodna Matka\nW dzisiejszym wpisie chciałam się z Wami podzielić tym, jak to karmienie piersią od początku bardzo mnie zaskoczyło, a jego początki wspominam gorzej niż poród. Nie da się? Poczytajcie 🙂 (uprzedzam, opowieść będzie długa).\nWiele łez wylałam zanim razem z Malcem doszliśmy do wprawy w karmieniu się piersią. Całe szczęście, że w końcowej fazie ciąży przeczytałam cały blog hafija.pl\nPierwsze przystawienie odbyło się około godziny po porodzie. Piersi delikatne, niezahartowane. Troszkę bolało, ale myślałam, że tak powinno być. Maluch ssał i ssał, czy efektywnie, teraz nie jestem w stanie powiedzieć. W końcu został odłączony, a mnie został czerwony ślad. Bolący. Maluch urodził się rano, dostał jeść i zasnął na długie godziny. Myślałam sobie, że jak zgłodnieje, to się obudzi, więc nie martwiłam się. Poza tym liczyłam na pomoc w szpitalu, bo ja przecież z karmieniem piersią nie byłam jeszcze za pan brat. Wieczorem położna pyta czy karmiłam, a usłyszawszy, że tylko rano, kazała obudzić Malucha i przystawić.\nMoje przystawianie nie wyszło, Maluch darł się wniebogłosy, więc od razu poszłam do położnych po pomoc. Przyszła, próbowałyśmy chyba ze 40 minut, mały nie załapał. Położna przyniosła więc sondę z glukozą, pokarmiła chwilkę i kazała za 3 h budzić malca i dalej próbować.\nI tak zaczął się mój koszmar. Pilnowanie trzech godzin, a następnie próby przystawiania, z których każda wyglądała następująco: płacz, płacz, płacz, 40 minut prób przystawiania, maluch ssie dwa razy i od nowa płacz, płacz, płacz. Nie wiem ile już razy biegałam do położnych. Powiem Wam szczerze – było mi trochę przed Nimi wstyd, że nie umiem nakarmić swojego dziecka (a nie powinno! Teraz już wiem!). Każda z położnych była pomocna, nie powiem. Każda pokazała mi jakiś nowy sposób na to żeby Maluch zechciał się wysilić i ssać. W międzyczasie z moich delikatnych brodawek zrobiła się istna rzeźnia. Każde przystawienie bolało jak skurczybyk. Dodajcie do siebie wrzeszczącego noworodka, który nie umie się przystawić oraz niemożebny ból brodawek…wyobrażacie sobie co czułam? Stres i niechęć do karmienia. I tak co 3 godziny cały dzień i noc. Jakby tego było mało, sala poporodowa była dwuosobowa. I moja „koleżanka” z sali miała dziecko, które przystawiało się w 2 sekundy, jadło jak szalone i co chwila domagało się jeść. Cóż za kontrast przy mojej marduce… Na dodatek z dziewczyną z sali zamieniłyśmy chyba 2 słowa. W ogóle nie chciała rozmawiać.\nPamiętam jedną sytuację, w której poprosiłam położną o pomoc, miała coś do zrobienia, więc powiedziała, że przyjdzie za 5 minut. A ja przez te 5 minut złapałam ogromnego doła, zaczęłam płakać razem z synem i położna weszła do dali jak taka zapłakana i zasmarkana właśnie byłam. A to była położna, która mi się taka „ostra” wydawała. Jakoś w końcu przystawiłyśmy syna i trochę pojadł.\nMały, jak każde dziecko po porodzie tracił na wadze (dla kontrastu, jego koleżanka z sali przybrała – ja załamana), na szczęście jednak pediatra stwierdziła, że spadek nie jest zbyt duży i hurra! dostaniemy wypis. To była dla mnie wspaniała wiadomość – nareszcie spokój domowego ogniska 🙂 Przy wypisie położna (ta „ostra”) powiedziała pocieszające dla mnie słowa „Pani wie, że Pani potrafi przystawić, Pani wie że Maluch umie jeść, więc proszę się nie poddawać tylko przystawiać do skutku”. Niby nic, ot zwykłe słowa, ale one wtedy dały mi siły do walki.\nPo powrocie do domu okazało się, że wcale nie taki spokój domowego ogniska, bo zaczęły się pielgrzymki odwiedzin. O ile była to moja mama czy siostra, to nawet cyckiem przy przystawianiu mogłam poświecić, jeśli to był ktoś inny, to wychodziłam na karmienie do innego pomieszczenia, gdzie często spędzałam nawet godzinkę, standardowo 40 minut przystawiania, 10 minut jedzenia. Nie muszę wspominać, że w staniku dwie wielkie, krwawiące rany. Co się zagoiło, to przy karmieniu znów się rozdrapywało. Koszmar. Z przystawianiem szło trochę lepiej, ale bardzo bolał mnie kręgosłup. Jak już udało się, ze mały załapał jak jeść, to bałam się poruszyć, żeby przypadkiem nie odłączył się. Dosłownie wisiałam nad nim pochylona, a kręgosłup płakał. Ale z czasem zaczęło być coraz lepiej, a i rany powoli zaczynały się goić.\nI właśnie w tym pięknym momencie zachciało mi się przystawić malucha inaczej niż zwykle – spod pachy. I to było okropny błąd, zostałam bardzo mocno pogryziona, rany się odnowiły. Wiem, ze to było niemądre, ale unikałam karmienia tą bolącą piersią jak ognia. Dodatkowo, zamiast siedzieć i wietrzyć rany musiałam spędzić cały dzień w staniku, bo mieliśmy gościa aż do północy(!!!). Następnego dnia obudziłam się rano z gorączką, ogniem w jednej piersi i brakiem ochoty żeby wstać z łóżka. To była sobota. Podejrzewałam już co mi jest – zapalenie piersi, ale głupia myślałam, że samo przejdzie. Niedzielę przeczekałam, męża wysłałam po kapustę, pierś kazali rozmasować z olejkiem, czego efektem było zejście skóry i otwarte rany (tak, aż tak straszne to było). Robiłam okłady z kapusty uprzednio stłuczonej tłuczkiem do mięsa i zamrożonej. Pomagało tylko na chwilkę. W poniedziałek wybrałam się więc do lekarza. Dostałam antybiotyk, bo zapalenie było znaczne, no i była gorączka.\nA co z maluchem w tym czasie? Chyba nie muszę mówić, że był głodny jak wilk. Ze zdrowej piersi się nie najadał, z chorej w ogóle nie chciał ssać. Tak, przyznaję się, poszła w ruch mieszanka z butli. Płakałam jak mu ją podawałam.\nPierś zaczęła się na szczęście goić, ale problem z przystawieniem do chorej niestety pozostał. W odruchu rozpaczy zaczęłam przeglądać strony internetowe i zadzwoniłam po doradcę laktacyjnego.\nI to był strzał w dziesiątkę. Pani jest również położną w szpitalu, w którym rodziłam. Przyjechała wieczorem do naszego domu. Obejrzała pierś, obejrzała Malucha (pępek,), obcięła mu paznokcie. Pokazałam jej jak przystawiam syna do piersi. Oceniła, że robię to dobrze, tylko mały nie chce zjadać, bo czuje, że ta pierś jest jakaś inna. Próbowałyśmy przystawić go na różne sposoby. W końcu kazała mi się położyć na plechach, malucha położyć sobie na brzuchu i tak podać pierś. I zapałał! Płakałam chyba wtedy z radości. Nikt nie mówił, że tak też można. Dzisiaj już wiem, że przystawiać można dokładnie tak jak się chce, a nie tylko tak jak mówią książki (4 pozycje opisują).\nOd tej pory było już tylko lepiej. Dzisiaj mamy 5 miesięcy i karmimy się tylko piersią. Maluch załapuje w 3 sekundy sam. A karmiłam już chyba wszędzie, bo i u fryzjera i u kosmetyczki, na ławce w parku, w sklepie, w centrum handlowym.\nCzerpię z tego dużą radość, bo wiem, że daję Maluchowi to co najlepsze.\nPodsumowując: jeśli masz problemy z karmieniem, nie zastanawiaj się, proś o pomoc. Nie słuchaj ludzi, którzy mówią, że mieszanka jest super i po co się męczyć. Ja uważam, że jeśli się chce, to się będzie karmić piersią, i warto przebrnąć przez wszystkie trudne chwile. Dla swojego dziecka. A po informacje czemu warto, i co takiego cudownego jest w naszym mleku odsyłam do Hafiji.\n„Opowieści o karmieniu piersią” Marianna Szymarek i inni Matka DKP – życie i twórczość, marzenia i wątpliwości… Musisz to przeczytać zanim zostaniesz mamą! Cz.2 Karmienie piersią Chustonoszenie okiem bardzo początkujacej\nCategory : Karmienie piersią, Trochę bardziej świadome rodzicielstwo\tkarmienie piersią, kp, początki, problemy, przystawianie, zapalenie piersi\n← DIY tutorial – Kartka bielizna\nChustonoszenie okiem bardzo początkujacej →


Diamentowy czujnik szybko wykryje infekcje | Nauka w Polsce\nDiamentowy czujnik szybko wykryje infekcje\nDiamentowy czujnik może pomóc szybciej odróżnić grypę od innych chorób. Fot. Fotolia\nNa razie wcale nie jest tak prosto wykazać, że zakatarzony pacjent, który przychodzi do lekarza z gorączką i kaszlem, ma akurat grypę. Względną pewność dają tylko niedostępne dla zwykłych zjadaczy chleba badania pobranych od pacjenta próbek (badania masowe lub PCR). To testy, które są nie tylko drogie, ale w dodatku zabierają sporo czasu - na wyniki trzeba czekać kilka dni.\nLekarze, nie mogąc od razu ustalić, czy mają do czynienia z infekcją wirusową czy bakteryjną, czasami - na wszelki wypadek - przepisują choremu antybiotyki. A to w przypadku obecności wirusa, np. grypy czy rinowirusa, jest zupełnie niepotrzebne i przyczynia się do osłabienia organizmu, a także powstawania szczepów bakterii opornych na antybiotyki.\nSytuację mogą zmienić poręczne biosensory do wykrywania pojedynczych patogenów chorobotwórczych - pomysł polskich naukowców. Nad ich koncepcją pracują inżynierowie z Trójmiasta, Warszawy, Łodzi i Wrocławia.\nCzujnik miałby rozmiar glukometru. Na wymienną, jednorazową końcówkę urządzenia nanosiłoby się próbkę śliny czy wydzieliny z nosa pacjenta. Wystarczyłby moment, aby czujnik dał znać, z jakiego rodzaju infekcją mamy do czynienia. Czujnik działa również w bardzo wczesnym stadium infekcji, kiedy objawy są jeszcze niezauważalne. Badania z tym związane przedstawiono w prestiżowym "Scientific Reports", na łamach portalu nature.com.\n"Sensor jest bardzo specyficzny i czuły wobec patogenów, które chcemy wykrywać. Oznacza to, że obecność innych mikroorganizmów w jamie ustnej nie zakłóci pomiaru" - mówi jeden z autorów badania, prof. Robert Bogdanowicz z Politechniki Gdańskiej.\nJak opowiada, na powierzchni patogenów znajdują się charakterystyczne dla każdego szczepu białka. Firma SensDx dostarczyła naukowcom przeciwciała, które wychwytują właśnie te związki. "Najnowsza szczepionka na grypę działa tylko na cztery szczepy wirusów grypy. Wszystkie warianty wirusa mają na powierzchni takie właśnie białka łączące się z przeciwciałem" - mówi prof. Bogdanowicz. Jeśli pojedyncze białko natrafi na przeciwciało, zmieniają się parametry elektryczne i sensor pokazuje, że pojawiła się infekcja.\nTak duża czułość urządzenia jest możliwa dzięki zastosowaniu powierzchni diamentowych, do których przymocowane są przeciwciała lub inne makrocząsteczki. Powierzchnie te powstają w laboratorium Centrum Zaawansowanych Technologii „POMORZE”. "Wytwarzamy je w maszynie do syntezy diamentu" - opowiada prof. Bogdanowicz. Zaznacza, że diamentowe warstwy mają grubość mikrometrów (mikrometr to tysięczna część milimetra). Jak ocenia, rozwiązanie nie będzie drogie, zwłaszcza jeśli jednorazowe końcówki urządzenia byłyby oddawane producentowi i po odpowiedniej obróbce odzyskiwane.\n"Wyobraźmy sobie, że w przychodni w czasie sezonu grypowego, jeszcze przed wejściem do poczekalni, pielęgniarka robi pacjentowi test za pomocą czujnika. I od razu wie, do której poczekalni taką osobę skierować, żeby nie zarażała grypą innych pacjentów" - opowiada o możliwych zastosowaniach czujnika prof. Bogdanowicz.\nDiamentowy czujnik światłowodowy - do badań w skali mikro