Tadeusz Szlagor – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTadeusz Szlagor (ur. 9 września 1929 w Andrychowie, zm. 4 marca 2002 w Warszawie) – polski siatkarz, a następnie trener siatkówki. Dziesięciokrotny mistrz Polski jako zawodnik, trener reprezentacji Polski seniorów (1966–1973), w tej roli zdobywca brązowego medalu mistrzostw Europy (1967).\n1951–1958 AZS-AWF Warszawa\n10 złotych medali mistrzostw Polski (jako zawodnik)\nGrób Tadeusza Szlagora na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach\nOd 1951 był zawodnikiem AZS-AWF Warszawa, od 1952 występował w I zespole warszawskiej drużyny, z którą zdobył dziesięć tytułów mistrza Polski z rzędu (w 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961) oraz Puchar Polski w 1953, 1954, 1955. W reprezentacji Polski debiutował 9 maja 1954 w towarzyskim spotkaniu z Bułgarią, w tym samym roku wystąpił na akademickich mistrzostwach świata (5 miejsce), w 1956 zagrał na mistrzostwach świata (4 miejsce), w 1957 na akademickich mistrzostwach świata, w 1958 na mistrzostwach Europy (6 miejsce). Ostatni raz w biało-czerwonych barwach wystąpił 28 września 1958 w towarzyskim spotkaniu z Francją. Łącznie w biało-czerwonych barwach wystąpił 71 razy.\nW latach 1964–1965 był asystentem Zygmunta Krausa w reprezentacji Polski seniorów. W czerwcu 1965 poprowadził samodzielnie w trzech spotkaniach towarzyskich na turnieju w Lipsku. W 1966 został I trenerem reprezentacji Polski seniorów. W tym samym roku zajął z nią 6 miejsce na mistrzostwach świata. W 1967 wywalczył z drużyną brązowy medal mistrzostw Europy. Poprowadził ją także dwukrotnie na Igrzyskach Olimpijskich: w Meksyku (1968) (5 miejsce) i Monachium (1972) (9 miejsce). Ponadto na mistrzostwach świata w 1970 zajął z drużyną 5 miejscem, w Pucharze Świata w 1969 - 8 miejsce, na mistrzostwach Europy w 1971 - 6 miejsce. W 1973 jego następcą w drużynie narodowej został Hubert Wagner.\nPochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A3 tuje-2-8).\nOstatnio edytowano 7 paź 2021 o 21:10\nTę stronę ostatnio edytowano 7 paź 2021, 21:10.


Sędzia Tuleya: Już nie ma różnicy między Polską a Białorusią\nIgor Tuleya pojawił się dzisiaj w programie „Onet Rano". Sędzia wypowiedział się na temat zmian w sądownictwie wprowadzanych przez rząd Prawa i Sprawiedliwości.\n- Pomimo tego, że sytuacja jest ciężka, to nie poddajemy się i walczymy o niezależność i niezawisłość, bo nie robimy tego dla siebie, tylko dla obywateli. Stowarzyszenie Iustitia wczoraj opublikowało raport "Sędziowie pod presją". Opisujemy przypadki sędziów, którzy są szykanowani postępowaniami dyscyplinarnymi, arbitralnymi decyzjami przełożonych. Nie poddajemy się. Wobec sędziów, którzy wydają nieakceptowalne dla władzy wyroki wszczynane są postępowania karne. Mamy przykład sędziego Łączewskiego. Już nie ma różnicy między Polską a Białorusią, czy Turcją, gdzie sędziowie są ścigani za rozstrzygnięcia, które wydają. Przeszło 90 proc. sędziów nie uznaje KRS za organ, który rzeczywiście stoi dziś na straży niezależności sądów. Zdecydowana większość sędziów ciągle nie ma zaufania do osób, zasiadających w budynku przy Rakowieckiej. Niedługo pani nie będzie rozmawiała z sędzią w samochodzie, a w zakładzie karnym. W tym kierunku to zmierza - mówił sędzia Igor Tuleya do dziennikarki Iwony Kurtyny w programie Onet Rano.\nStanisław Gawłowski (PO): W wymiarze sprawiedliwości w czasach PiS obowiązuje zasada BMW: Bierny, Mierny, ale Wierny! Prokuratorzy i sędziowie mają wykonywać polecenia płynące z centrali. Jeżeli fakty przeczą, gorzej dla faktów. A niezależnych prokuratorów i sędziów -„kilim”.\nAmnesty International Polska: Jak władza wykonawcza przejęła władzę sądowniczą? Zaczęło się od samej góry – od przejęcia Trybunału Konstytucyjnego. A potem poszło już lawinowo. Sędziowie i prokuratorzy potrzebują naszego wsparcia.\nWalter Chełstowski (reżyser): To niesamowite i wspaniałe, że największą grupą zawodową walczącą z dyktaturą PiS są sędziowie i prokuratorzy. Oraz adwokaci. Bo widzą i rozumieją, co się dzieje. Ryzykują kariery zawodowe i bezpieczeństwo swoich rodzin. Szacunek za odważną walkę o demokrację i przyszłość Polski.


Akcesoria damskie ze sklepu Sportofino - Kolekcja wiosna 2020 - Sklep Super Express\nZakupy / Kobieta / Akcesoria damskie / Akcesoria damskie ze sklepu Sportofino\nLubisz to, co ciekawe i stawiasz na modne dodatki? Oferujemy Ci akcesoria damskie, które zachwycają oryginalnością i jakością. Sprawdź okazje na Akcesoria damskie ze sklepu Sportofino w najlepszych cenach. Tylko teraz szeroki wybór produktów za nie więcej niż 4,530.00 zł! Znajdź to, co odpowiada Twoim wymaganiom i zdecyduj się na najlepsze modele, które pomogą Ci urozmaicić kreację.\nNajlepsi światowi producenci, tacy jak Chervo, Conte of Florence, Granadilla, William Sharp, Eisbar przygotowali dla Ciebie produkty pełne wdzięku i stylu. Szeroki wybór różnego rodzaju modeli sprawi, że na pewno znajdziesz dla siebie coś, co Cię zainteresuje. Tylko u nas najpiękniejsze Akcesoria damskie ze sklepu Sportofino w różnych odsłonach i w najniższej cenie. A wszystko to na jednej stronie.\nCzapki damskie Sportofino\nSzaliki i kominy damskie Sportofino\nTorby damskie Sportofino\nTorebki i plecaki damskie Sportofino\nze splotem (59)\nAkcesoria damskie ze sklepu Sportofino - Kolekcja wiosna 2020\n3,983.00 zł 5,310.00 zł


Padł kolejny rekord drożyzny materiałów budowlanych. Jest nadzieja na koniec windowania cen? – Instytut Gospodarki Nieruchomościami\nWrześniowe wybicie średniej dynamiki cen materiałów budowlanych do blisko 22 proc. w relacji rok do roku, z pewnością stanowiło niemałe zaskoczenie, niemniej mogło dawać nadzieję na choćby okresowe wyczerpanie potencjału wzrostowego monitorowanej przez PSB grupy towarowej. Według ekspertów portalu RynekPierwotny.pl niestety listopadowe zmiany jej stawek raczej wykluczają optymistyczny, czyli korekcyjny scenariusz.\nWięcej informacji: „Padł kolejny rekord drożyzny materiałów budowlanych. Jest nadzieja na koniec windowania cen?”


SoundCloud 2021 online - Portable info PL\nAndroid / Inne multimedialne / Online\nSoundCloud 2021 online\nby zbymal · 20/11/2021\nSoundCloud to największa na świecie platforma muzyczna zapewniająca dostęp do imponującej kolekcji utworów pochodzących od twórców z całego świata. Uruchomiony w 2008 r. serwis słynie z unikatowych treści i oryginalnych funkcji, w tym możliwości udostępniania utworów i bezpośredniej interakcji z twórcami oraz odkrywania nowych przebojów, surowych wersji demo, podkastów itp.\nOtwartość platformy sprzyja kontaktom między twórcami i fanami z całego świata. Za pośrednictwem SoundCloud twórcy mogą nie tylko udostępniać, ale także sprzedawać swoją muzykę, korzystając przy tym z narzędzi statystycznych i wsłuchując się w opinie społeczności Soundcloud.\nSerwis SoundCloud jest dostępny w Internecie, na urządzeniach z systemem iOS, sprzęcie Sonos, w Google Chromecast i na konsoli Xbox One.\nUdostępniaj uwory i korzystaj z narzędzi, które pozwolą Ci wybić się ponad przeciętność i zbudować karierę. Zobacz, którzy fani najwięcej słuchają Twoich utworów i gdzie znajdują się Twoi najlepsi fani, a wszystko to w czasie rzeczywistym. Dziel się swoją pracą z milionami codziennie aktywnych słuchaczy lub udostępnij prywatne łącze kilku wyjątkowym osobom. Dzięki bezpośrednim wiadomościom i komentarzom utworów, zawsze możesz być w kontakcie z fanami, bez względu na to, czy są z Twojej okolicy, czy z drugiego końca świata.\nDla twórców – dowiedz się więcej /ENG/\nPlany oferowane przez SoundCloud:\nPro Unlimited (8,25 € na miesiąc)\nRepost (2,50 € na miesiąc)\nWszystkie szczegóły poszczególych planów – LINK (zmiana języka na dole strony)\nWymaga bezpłatnej rejestracji poprzez Facebooka, Google, Apple lub adres e-mail.\nLanguages: English (US), French, German, Italian, Nederlands (Dutch), Polish, Portuguese, Spanish, Swedish.\nTags: Androidmuzykaplatforma muzycznaSoundCloudSoundCloud onlineudostępnianie utworów\nNext story FET 6.2.3 portable\nPrevious story Ahnenblatt 3.32 / 2.99 portable\nVideoCacheView 3.08 portable


LITERACKI ŚWIAT CYRYSI: Duch ,,czarnego czwartku''\n"Naród, który nie pamięta swojej historii nie jest wart przeżycia." Te słowa wypowiedział kiedyś Jan Paweł II. Dotychczas nie bardzo interesowałam się przeszłością naszego kraju, ale postanowiłam zmienić swoje nastawienie w tej kwestii. Dlatego kiedy przypadkiem w moje ręce trafiła ,,Marynarka’’ Mirosława Tomaszewskiego, powieść bardzo mocno zakorzeniona w tematyce wydarzeń grudniowych z 1970 roku, postanowiłam dać jej szansę poznania. Czy warto było? Zanim się tego dowiemy pokrótce przedstawię fabułę.\nWarszawa. Sylwester 2004 roku. Do mieszkania umierającego na raka mężczyzny włamuje się dwóch bandytów, którzy szukają tajemniczej koperty ZO171270. Kiedy napastnicy dostają to, po co przyszli, zabijają świadka. Następnie akcja rozgrywa się w Trójmieście, 1 kwietnia 2005 roku, gdzie poznajemy sześćdziesięcioletniego Karola Jarczewskiego, szanowanego właściciela dobrze prosperującej firmy Karo. Majętny przedsiębiorca pewnego dnia postanawia pomóc Adamowi (o pseudonimie Smutny), byłemu wokaliście punkrockowego zespołu Amnezja, który obecnie jest bez żadnych perspektyw na przyszłość. Chłopak nieustannie żyje przeszłością. Jego ojciec zginął grudniu 1970 roku od śmiertelnego postrzału. Pozostała po nim jedynie marynarka z dziurą od kuli. Co łączy tych dwóch nieznanych siebie mężczyzn? Czy ma to jakiś związek z dokumentami ukradzionymi rok wcześniej w stolicy? Już wkrótce cała prawda wyjdzie na jaw, a ukryta, tragiczna przeszłość obudzi się z letargu.\nTo moje pierwsze spotkanie z twórczością Mirosława Tomaszewskiego. Autor ukończył Politechnikę Gdańską. Jest pisarzem i dramaturgiem, z wykształcenia inżynierem, współtwórcą trzech patentów z dziedziny budowy maszyn. W swoim dorobku literackim posiada m. in. "Pełnomocnik" (1992), "Stroiciel" (1995), "Jak bracia" (1996) oraz kilkadziesiąt scenariuszy filmowych.\nMoja znajomość wydarzeń z ,,czarnego czwartku’’ jest znikoma. Z podstawowych informacji znalezionych w sieci dowiedziałam się, że 17 grudnia 1970 r. w Gdyni wojsko otworzyło ogień do robotników idących do pracy. Było to najtragiczniejsze wydarzenie w czasie pacyfikacji robotniczych protestów na Wybrzeżu dokonanej przez władze komunistyczne - w jej wyniku zginęło 45 osób, a 1 165 odniosło rany. Bezpośrednią przyczyną strajków i demonstracji była wprowadzona 12 grudnia podwyżka cen detalicznych mięsa, przetworów mięsnych oraz innych artykułów spożywczych.\nJeden z powodów, który skłonił pana Mirosława do napisania tej książki był tragicznie zmarły w tamtych czasach Staszek Sieradzan, uczeń klasy maturalnej z Technikum Chłodniczego, do którego autor także uczęszczał (chodził wtedy do pierwszej klasy). Wprawdzie obaj chłopcy nigdy się nie poznali, mimo to Tomaszewski postanowił oddać hołd starszemu koledze. Bardzo piękny, wzruszający gest.\nNa początku przytłoczyła mnie mnogość wątków. Miałam wrażenie jakbym weszła do labiryntu, z którego nie mogę znaleźć wyjścia i ciągle błądzę zagłębiając się coraz bardziej w jego wnętrzu. Na szczęście po jakimś czasie ten dyskomfort rozpłynął się niczym poranna mgła. Fabuła oscyluje wokół kilku pozornie niezwiązanych ze sobą ludzi, którzy jednak w pewien sposób uzupełniają się. Spotkamy między innymi zaradnego biznesmena Karola, jego córkę oraz zięcia, byłego muzyka Adama, jak również Ninę, ambitną dziennikarkę oraz jej żądnego sławy szefa. Każda z tych postaci to wyjątkowa indywidualność, z określonymi cechami charakteru, nastawieniem i upodobaniami. Są prawdziwi, niewyidealizowani, nikt nie jest jednoznacznie dobry, czy jednoznacznie zły. Aczkolwiek zabrakło mi trochę lepszego odwzorowania głębi charakterologicznej, niemniej jednak ogółem nie było tak źle.\nHistoria toczy się dwutorowo – wydarzenia z teraźniejszości przeplatane są licznymi retrospekcjami z przeszłości z 1970 roku. Osobiście nie lubię takiego zabiegu, ale w tym przypadku autor całkiem zgrabnie, naturalnie, bez nacisku czy sztuczności połączył współczesność z historycznymi dziejami. Całość napisana jest lekkim stylem, nie gryzie się jednak z poważną tematyką. Tempo akcji nie wydaje się jakoś specjalnie szaleńcze, ale na pewno nie grozi nam stagnacja. Dodatkowego smaczku dodaje muzyka rozrywkowa, która delikatnie pobrzmiewa w tle.\n“Marynarka” to współczesna powieść obyczajowo-sensacyjna ze szczyptą kryminału, historii, psychologii, dramatu i punk rocka. Wszystko, co odnosi się do faktów grudniowych poraża autentyzmem i wiarygodnością. Trzeba jednak pamiętać, że owe wydarzenia i postacie w rzeczywistości nie istnieją. W mniemaniu pisarza prawdziwe jest tylko tło, które zostało nakreślone z niebywałą precyzją. Na plus oceniam także twarde i jasne rozliczenie z czasami PRL-u. Nie ma tu żadnego moralizowania, idealizowania, upiększania, czy wyolbrzymionego cierpiętnictwa. W bohaterach dostrzega się Człowieka przez duże "C", razem ze wszystkimi jego wadami.\nSerdecznie polecam tę nietuzinkową, przejmującą powieść z Grudniem ’70 w tle. Dzięki niej zrozumiesz, że nic na tym świecie nie jest ani białe ani czarne – jest za to mnóstwo odcieni szarości. Często łatwo przychodzi nam osądzać, oceniać, potępiać drugiego człowieka za złe postępowanie, nie zdając sobie nieraz sprawy z tego, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. A potem trudno pozbyć się raz przypiętej etykiety, gdyż dana osoba zostaje już mocno „zaszufladkowana”.\nPodsumowując. To kawał dobrze napisanej prozy, którą czyta się nadzwyczaj swobodnie pomimo nie najłatwiejszej tematyki. Myślę, że przypadnie do gustu miłośnikom czasów PRL-u oraz każdemu, kto pragnie poznać cząstkę historii, którą kiedyś napisało życie. Zapraszam wszystkich zainteresowanych.\nBlog Mirosława Tomaszewskiego: klik\nAutor: Cyrysia o 5/01/2014\nOla czwartek, 01 maja, 2014\nChabrowa czwartek, 01 maja, 2014\nZgrałyśmy się z recenzjami tej książki :)\nLustro Rzeczywistości czwartek, 01 maja, 2014\nTo zupełnie nie moja bajka, więc nie sięgnę, ale jak zwykle miło się czytało o Twoich wrażeniach :)\nAnastazja B. piątek, 02 maja, 2014\nmrugamy czwartek, 01 maja, 2014\nTo może być ciekawe - czasy PRLu były niełatwe, teraz też niejednoznacznie się je ocenia.\nEwa Książkówka czwartek, 01 maja, 2014\nUuuu, lektura nie dla mnie raczej.\nNatalia13 czwartek, 01 maja, 2014\nKsiążka wydaje się ciekawa więc chętnie po nią sięgnę, lubię takie klimaty :)\nLektura w sam raz dla mnie. Wielowątkowość i ciekawe ich połączenie ;)\nrufitina czwartek, 01 maja, 2014\nCyrysia napisała w swojej recenzji "Osobiście nie lubię takiego zabiegu, ale w tym przypadku autor całkiem zgrabnie, naturalnie, bez nacisku czy sztuczności połączył współczesność z historycznymi dziejami."\nJak najbardziej podpisuję się pod tym stwierdzeniem :)\nFranca czwartek, 01 maja, 2014\nNiedługo będę miała okazję przeczytać tę książkę. Twoja recenzja przekonuje mnie, że się na niej zawiodę. Oby tak się stało.\nOxfordka czwartek, 01 maja, 2014\nTrochę się obawiam sięgnąć po tę pozycję... jestem człowiekiem urwanym z księżyca... czytając raczej nie znajduje się na Ziemi a Marsie,... a może i Plutonie...\nNie wiem czy przypadnie mi ta książka do gustu bo kojarzyć mi się będzie z lekturami szkolnymi których nie znosiłam i ciężkim tomiskiem gdzie 3/4 tekstu to same daty, których i tak nie zapamiętam...\nCyrysia piątek, 02 maja, 2014\nPocieszę cię, gdyż ,,Marynarka'' w żadnym stopniu nie przypomina nudnych moim zdaniem lektur szkolnych, których notabene nigdy nie rozumiałam i nie lubiłam. Co do dat, jest tylko współczesność przeplatana retrospekcjami z 1970 roku i nic poza tym.\nOgólnie jestem zdania, że nawet ty- ,,człowiek urwany z księżyca'' odnajdzie w powieści Pana Mirosława coś dla siebie. Może warto się o tym przekonać?\nAgnieszka Bruchal czwartek, 01 maja, 2014\nJeżeli chodzi o czarny czwartek to był pewien czas kiedy bardzo się tym interesowałam, dlatego też co nieco wiem. Książka wydaje się być moim zdaniem bardzo ciekawa, jeszcze te rzuty w przeszłość..super:)) coś dla mnie.\nOo? Zaskoczyłaś mnie swoją znajomością wiedzy na temat ,czarnego czwartku''. Ja dopóki nie przeczytałam ,,Marynarki'', nie wiedziałam praktycznie nic na temat tragicznych wydarzeń z 1970 roku.\nW takim razie proza Pana Tomaszewskiego powinna cię w pełni usatysfakcjonować. Zatem polecam!\narcher czwartek, 01 maja, 2014\nzachęciłaś mnie i coś mi się wydaje, że szybko po nią sięgnę :)\npoppapraniec czwartek, 01 maja, 2014\nTak jak ty nigdy nie interesowałem się jakoś historią, więc może teraz się do niej przekonam ? ;)\nBasia Pelc czwartek, 01 maja, 2014\nPozycja nie dla mnie, raczej nie potrafiłabym się w niej odnaleźć.\nZ książką w dłoni piątek, 02 maja, 2014\nCiekawa lektura, jednak chyba nie dla mnie :)\nDominika S. piątek, 02 maja, 2014\nTakie książki warto znać moim zdaniem, więc tytuł już zapisuję, chociaż pewnie mnogość wątków też mnie na początku przytłoczy.\nKsiążki Anny piątek, 02 maja, 2014\nPo obejrzeniu filmu "Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł" zainteresowałam się tymi wydarzeniami bardziej, dlatego nie wykluczam, że sięgnę po tę książkę.\nA ja teraz muszę koniecznie obejrzeć film, gdyż jestem ciekawa, z jakiej perspektywy go teraz odbiorę skoro trochę bliżej ,,liznęłam'' ten temat :)\nEsa Czyta piątek, 02 maja, 2014\nWłaśnie jestem w trakcie czytania i również uważam, że to naprawdę dobra książka.\nklucz do wyobraźni piątek, 02 maja, 2014\nCzytałam i całkiem dobrze wspominam :) Choć byłam trochę bardziej krytyczna niż Ty :(\nPaula piątek, 02 maja, 2014\nMiałam możliwość przeczytania tej książki, ale na razie muszę wyjść z zaległości. Twoje słowa utwierdzają mnie w przekonaniu, że to moje klimaty.\nWioleta Sadowska piątek, 02 maja, 2014\nNiezła mieszanka różnych elementów. Może zaryzykuję i skuszę się na tę lekturę.\nTakie połączenie wielu gatunków chyba by mi nie podpasowało.\nJa interesuję się historią, ale jeszcze żadnej książki historycznej nie przeczytałam. Może to się zmieni właśnie po tej książce?\nWymarzona Książka piątek, 02 maja, 2014\nKsiążka mnie nie interesuje ;/\nNie jestem wielkim fanem historii, ale może czas to zmienić. :)\nAnnieK piątek, 02 maja, 2014\nWątpię bym w najbliższym czasie skusiła się na tę książkę.\nAleksandrowe myśli sobota, 03 maja, 2014\nJak wiesz książkę mam. Jako Gdynianka z urodzenia i z zamiłowania musiałam ją mieć :)\nrufitina sobota, 03 maja, 2014\nCiekawe, ze dwie osoby, które nie mają ochoty przeczytać "Marynarki", to licealistki (o ile opis i Internecie się nie zdeaktualizował). Doszłam więc do wniosku, że być może faktycznie nie jest to literatura dla nastolatek :)\nWłaśnie skończyłam czytać tę ksiażkę. Jestem pod jej wrażeniem i podzielam Twoje zdanie. Niedługo recenzja na moim blogu, na którą oczywiście zapraszam. To naprawdę kawał ciekawej prozy.\nCyrysia niedziela, 04 maja, 2014\nZgadzam się z tobą, Rzeczywiście to naprawdę kawał ciekawej prozy wartej poznania.\nTaka powieść to chyba dobry sposób na przybliżenie realiów różnych wydarzeń historycznych.\nKsiążkowe Wyliczanki niedziela, 04 maja, 2014\nZ pewnością temat do łatwych nie należy. Nie przepadam za historią XX wieku bo jest ciężka, ale muszę poznać się bliżej z wydarzeniami 70 roku.\nJa również nie przepadam za historią, mimo to ,,Marynarka'' mnie ujęła i naprawdę zaciekawiła, dlatego szczerze zachęcam do zapoznania się z tą lekturą.\naleksandra_czyta poniedziałek, 05 maja, 2014\nJestem właśnie po lekturze i u mnie też ukazała się notka. Co ciekawe wybrałyśmy to samo zdjęcie pomnika z upadającą siódemką.


Zaginęły dwie nastolatki. Od miesiąca nie ma z nimi kontaktu - WP Wiadomości\n14-letnia Laura Repetowska (Policja)\nJak się dowiedzieliśmy od rzecznika policji w Cieszynie, 14-letnia Laura Repetowska i 15-letnia Nikola Lasak były wychowankami Miejskiego Ośrodka Wychowawczego. Do Wałbrzycha pojechały na wycieczkę. Tego dnia rano, około godziny 8.00 nieletnie samowolnie oddaliły się z pensjonatu, w którym przebywały.\nNikomu nie powiedziały, gdzie się udają. Od tego czasu rodziny nie mają z nimi żadnego kontaktu. Według informacji jakie są przekazywane policji, nastolatki mogą przebywać na terenie powiatu cieszyńskiego, najprawdopodobniej w Ustroniu bądź Cieszynie.\nLaura ma około 165-170 cm wzrostu, farbowane jasne blond włosy (odrosty w kolorze ciemny blond) do ramion, przeciętną budowę ciała i niebieskie oczy.\nNikola ma ok.160 cm.


a, hasło: KulturystykaKulturystyka wywodzi się z ćwiczeń treningowych siłaczy i zapaśników z drugiej połowy XIX wieku. Za prekursora nowoczesnej kulturystyki uważa się niemieckiego siłacza Eugena Sandowa, który występował z pokaza\nCzas podania odżywki jest bardzo istotny i nie należy tego bagatelizować. Istotne jest również producent suplementu i gdzie się zaopatrujemy. , czy też gdzieś indziej.\nMuzycznieAirport shuttle problem abroadLighting the surroundings - electricians jobCo musisz wiedzieć o szpitalach i klinikachBiznes i marketing - internet i pozycjonowanieO dealerach nowych autCiuchy z second handówZ wizytą w dentystycznym piekleCzy panele słoneczne się opłacają?Ogrzewanie ścienneAbout cars - does your car is in bad technical condition? Find a solutionOrganizacja dużej imprezy i jej zaopatrzenieWcale nie tak krótko o dentystachEnjoy your car - about some issuesObsługa BHPO praniu dywanówKwiaciarniaKrótko i na temat: leczenie bóluTarasy w centrum uwagiHow to solve plumbing issues?Ogrzewanie ścienneSprawdź jak możesz szkolić z bhp we WrocławiuRóżne wybory poligraficzneZabawki na prezentDentysta ZabrzeArtykuł o wakacjachWystroje w różnych stylachO zabiegach medycyny estetycznej w dużym skrócieSuplementy, sport i crossfitCo powinieneś wiedzieć o prawie


Prezenty dla dzieci do 12 lat - Prezentmarzeń\nPrezentmarzeń > Dla kogo > Prezenty dla dzieci > Prezenty dla dzieci do 12 lat\nMasz wrażenie, że Twoje dziecko ma już dosłownie wszystko, a nowe zabawki szybko mu się nudzą i lądują nieużywane w kącie jego pokoju? Jeśli tak, to znak, że czas zmienić podejście i tym razem podarować dziecku coś niekonwencjonalnego. Wybierając jeden z naszych prezentów masz gwarancję, że dziecko nie znudzi się nim po godzinie zabawy. Dlaczego nasze prezenty są tak unikatowe? Ponieważ dostarczają dziecku pozytywnych emocji, niezapomnianych wrażeń oraz nowych bodźców.\nPrezenty dla dzieci do lat 12 - jak wybrać?\nCzym się kierować wybierając prezenty dla dzieci do lat 12? Przede wszystkim warto wziąć pod uwagę wiek, zainteresowania oraz możliwości fizyczne i intelektualne dziecka, bo przecież każde jest inne i rozwija się w swoim własnym tempie. Z tego względu w naszej ofercie prezentów dla dzieci do 12 roku życia przygotowaliśmy różnorodne atrakcje, poczynając od wycieczki na zakręcone tajskie lody, aż po lot w tunelu aerodynamicznym. Z naszego doświadczenia wiemy, że dzieci chętnie biorą udział w szkoleniach spadochronowych, a fani łamigłówek świetnie bawią się w escape roomie. Ciekawą propozycją na prezenty dla dzieci są również bilety do parków rozrywki, dzięki którym cała rodzina może spędzić niezapomniany czas razem.\nJaki prezent dla 10 latki ucieszy każdą dziewczynkę? Taki, który pozwoli jej przeżyć niezapomnianą przygodę! Dzieci w tym wieku uwielbiają dobrą zabawę, nic więc dziwnego, że voucher do parku trampolin to jeden z najczęściej wybieranych pomysłów na prezent dla 10 latki. Skakanie na trampolinach pozwala ćwiczyć fikołki i salta niczym prawdziwa akrobatka, a przy tym dostarcza dziecku mnóstwo pozytywnych emocji. Jako prezent dla 10 latki, która uwielbia pomagać mamie czy babci w kuchni, doskonale sprawdzi się kurs kulinarny dla dzieci. Tego typu zajęcia to również dobra okazja by dziecko poznało zagrożenia czyhające w kuchni i budowało zdrowe nawyki żywieniowe, a także otworzyło się na nowe smaki. Kolejnym chętnie wybieranym przez naszych klientów pomysłem na prezent dla 10 latki jest jazda konna. Dzieci zwykle lubią kontakt ze zwierzętami, a ten niezwykły sport jakim jest jazda na koniu niesie ze sobą dodatkowo szereg korzyści w postaci aktywności fizycznej na świeżym powietrzu czy wspierania rozwoju dziecku. Kto wie, może nawet wręczając taki prezent dla 10 latki pomożesz jej odkryć prawdziwą pasję? Chociaż wybór odpowiedniego pomysłu na prezent dla 10 latki potrafi sprawić wiele trudności, to jednak warto się postarać i przyłożyć do wypełnienia tego niełatwego zadania. Znalezienie tej wymarzonej atrakcji na prezent dla 10 latki i radość dziecka z jej realizacji będą bowiem niezwykle satysfakcjonującą nagrodą.\nChłopcy w wieku 10 lat są bardzo aktywni. Dlatego na prezent dla dziesiecio latka sprawdzą się szczególnie te atrakcje, które z jednej strony rozwijają sprawność fizyczną i pozwalają rozładować nadmiar energii, z drugiej zaś pozytywnie wpływają na rozwój logicznego myślenia oraz dostarczają wiedzy z różnych dziedzin. I tak na przykład trening rycerski ojca z synem to prezent dla 10 latka, który dostarczy dziecku nie tylko solidnej dawki ruchu, ale też wiedzy historycznej, a przy okazji stworzy okazję do zacieśniania rodzinnych więzi. Z kolei trening aikido lub karate sprawdzi się jako prezent dla 10 latka, któremu zdarza się wdawać w bójki i sprawiać problemy wychowawcze. Podczas zajęć chłopak nie tylko się zmęczy i rozładuje emocje, ale też pozna zasady obowiązujące w sztukach walki, gdzie proces treningowy w znacznej mierze nastawiony jest na rozwój duchowy, spokój i umiejętność kontroli. Innym ciekawym pomysłem na prezent dla 10 latka może być również\nlekcja gry w squasha. Z kolei każdy młody miłośnik motoryzacji ucieszy się z jazdy motocyklem czy wyścigów na gokartach, które sprawdzą się w zasadzie w każdym wieku, nie tylko jako prezent dla 10 latka. Jak widać, wybór atrakcji na jest naprawdę spory, dlatego każdy może z łatwością znaleźć prezent dla 10 latka skrojony na miarę potrzeb. Niezależnie od tego jednak, jaką atrakcję na prezent dla dziesięcio latka wybierzesz, pamiętaj by w miarę możliwości towarzyszyć dziecku podczas realizacji. Tylko wtedy bowiem będzie mogło czerpać pełnię radości ze swojego prezentu, gdy będzie miało z kim tą radość dzielić.\nPrezent dla 11 latki to nie lada wyzwanie. Dziewczynka w tym wieku zwykle nie bawi się już zabawkami, więc lalki i pluszaki nie sprawią jej takiej radości jak kiedyś. Co w takim razie wybrać na prezent dla 11 latki? Jeśli Twoja córka jest aktywna i lubi spędzać czas na świeżym powietrzu, warto podarować jej voucher na jakieś zajęcia sportowe. Może lekcja tenisa lub nauka jazdy na rolkach? Ciekawą opcją na prezent dla 11 latki może być również karnet do wrotkarni. Jazda na wrotkach jest świetną zabawą, a jeśli dodatkowo wybierzecie na wrotki wspólnie, to będzie też dobra okazja by zbliżyć się do siebie i umocnić rodzinne więzi, zanim Twoja córka wejdzie w trudny wiek dojrzewania. Spokojniejszym, mniej aktywnym dzieciom, warto podarować na prezent dla 11 latki voucher na warsztaty ceramiczne. W czasie zajęć dziecko pozna proces obróbki ceramiki i wykona własnoręczną pracę, którą potem zabierze do domu. Co więcej, lepienie w glinie to prezent dla 11 latki, który nie tylko pozwoli dać upust twórczości artystycznej dziecka, ale też rozwija zdolności manualne i poprawia koordynację ruchową, uczy cierpliwości, planowania i organizacji pracy. Dzieci w każdym wieku uwielbiają słodycze, dlatego na prezent dla 11 latki doskonale sprawdzą się też warsztaty w manufakturze słodyczy. To świetna okazja by dziecko mogło poznać tradycyjne metody wyrobu lizaków i cukierków, a przy tym miało okazję spróbować swoich sił w tworzeniu łakoci. Samodzielnie zrobione cukierki będzie można zabrać ze sobą do domu, co sprawi dziecku dodatkową radość z tego niezwykłego prezentu dla 11 latki.\nA co wręczyć na prezent dla 11 latka? Chłopca w tym wieku z pewnością ucieszy jazda Monster Truckiem. W zależności od preferencji możesz wybrać na prezent dla 11 latka jazdę w fotelu pasażera tego gigantycznego pojazdu lub jazdę za kierownicą specjalnie przystosowanego mini monster trucka. Gwarantujemy, że każda z tych opcji będzie niezapomnianą przygodą! Z kolei mały miłośnik bardziej luksusowych samochodów z pewnością pęknie z dumy mogąc przejechać się kultowym Ferrari, Lamborghini czy Porsche 911. Ten prezent dla 11 latka realizowany jest w fotelu pasażera, zaś za kierownicą auta usiądzie doświadczony instruktor. Podczas jazdy na torze wyścigowym zaprezentuje on dziecku możliwości pojazdu, jednocześnie dostosowując prędkość do indywidualnych odczuć i oczekiwań dziecka. Innym, ciekawym pomysłem na prezent dla 11 latka jest również zabawa w parku linowym. Kolejne przeszkody na trasie będą dla dziecka okazją do przełamywania własnych lęków i słabości, a ich pokonanie da mnóstwo satysfakcji. Dzięki temu Twój prezent dla 11 latka nie tylko dostarczy dziecku niezapomnianych wrażeń i emocji, ale też wzmocni jego pewność siebie i doda wiary we własne możliwości. Wybierając prezent dla 11 latka warto również wziąć pod uwagę atrakcje, które będzie mogli zrealizować wspólnie, jak np. gra w squasha. Taki prezent dla 11 latka pozwoli Wam nie tylko fajnie spędzić razem czas, ale też umocni Waszą relację jeszcze zanim chłopak wejdzie w trudny wiek dojrzewania. Dzięki solidnym rodzinnym fundamentom, potem łatwiej będzie Wam się porozumieć i przetrwać ten niełatwy, nastoletni czas.\nWybór odpowiedniego pomysłu na prezent dla 12 latki to nie lada wyzwanie nawet dla rodziców, a co dopiero dla dalszych krewnych. W tym szczególnym wieku ciężko nam czasem ocenić bowiem czy wciąż jeszcze mamy do czynienia z dzieckiem czy już z nastolatką, co tylko dodatkowo utrudnia zadanie. Jak wybrnąć z tej sytuacji i znaleźć prezent dla 12 latki, który przypadnie jej do gustu? Przede wszystkim unikaj prezentów skierowanych typowo do młodszych dzieci. Dziewczynki w tym wieku czują się już dorosłe, zaczynają dojrzewać i odkrywać swoją kobiecość. I taki powinien też być prezent dla 12 latki. Młoda pasjonatka mody, która uwielbia pozować przed aparatem i marzy o karierze modelki, z pewnością ucieszy się z prezentu dla 12 latki w postaci w sesji zdjęciowej z profesjonalnym fotografem. Z kolei przyszła piosenkarka będzie zachwycona lekcją śpiewu pod okiem prawdziwego trenera wokalnego. Ciekawym pomysłem na prezent dla 12 latki będzie również voucher na zajęcia taneczne. Lekcja baletu, hip hopu czy pole dance nie tylko pozwoli nastolatce ciekawie spędzić czas, ale też stworzy okazję do zdobywania i rozwijania tanecznych umiejętności, kształtowania sylwetki i wyrabiania zdrowego nawyku aktywnego spędzania wolnego czasu. Niezależnie jednak od tego jaki prezent dla 12 latki wybierzesz, zwróć uwagę by dana atrakcja pasowała do charakteru i osobowości obdarowanej dziewczynki. To zawsze jest klucz do sukcesu, bez względu na to czy chodzi o prezent dla 12 latki czy 20 latki.\nDla chłopca 12 urodziny to już poważny wiek, dlatego i prezent dla 12 latka powinien być już nieco bardziej poważny i dorosły. Jakie atrakcje na prezent dla 12 latka wybrać, by trafić w gust dorastającego młodzieńca? Najlepiej zgodne z tym, czym aktualnie się interesuje! Nauka jazdy na deskorolce sprawdzi się jako prezent dla 12 latka, który dużo czasu spędza z kolegami na świeżym powietrzu. Dzięki niej chłopak opanuje nie tylko samą jazdę, ale też różne triki, którymi będzie mógł zaimponować kolegom. Młody miłośnik motoryzacji z pewnością doceni prezent w postaci jazdy quadem czy motocyklem crossowym. Tego typu prezent dla 12 latka nie tylko pozwoli realizować młodzieńcze pasje, ale też stwarza doskonałą okazję by od najmłodszych lat wpajać dziecku zasady bezpiecznej i odpowiedzialnej jazdy. Najodważniejszym z kolei można już podarować coś naprawdę ekstremalnego. Skok ze spadochronem to prezent dla 12 latka, który każdy młody chłopak zapamięta do końca życia, i dzięki któremu poczuje się dorosły. Nadal nie wiesz jaką atrakcję na prezent dla 12 latka wybrać? Skorzystaj z pomocy naszych doradców prezentowych, którzy pomogą Ci wybrać idealny upominek dla Twojego dziecka. Jeszcze więcej pomysłów na niezapomniany prezent dla 12 latka znajdziesz też przeglądając naszą stronę internetową, gdzie wciąż pojawiają się kolejne, emocjonujące nowości.


100-lecie Odzyskania Niepodległości w Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej w Kulach - ZS Nr 1 w Kłobucku\n100-lecie Odzyskania Niepodległości w Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej w Kulach\nZ okazji Narodowego Święta Niepodległości oraz Setnej Rocznicy jej Odzyskania w Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej w Kulach odbyła się uroczystość, podczas której odznaczono wyróżniających się funkcjonariuszy i wręczono awanse na wyższe stopnie służbowe.\nW imieniu Ministra Sprawiedliwości oraz Dyrektora Generalnego Służby Więziennej Komendant Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w Kulach mjr Dariusz Małolepszy wręczył Odznaki za zasługi w pracy penitencjarnej oraz awanse na wyższe stopnie Służby Więziennej.\nNa uroczystą odprawę przybyli zaproszeni goście: Wójt Gminy Popów Bolesław Świtała, ksiądz proboszcz Parafii w Wąsoszu Górnym Tomasz Gil, Kierownik Oddziału Zewnętrznego AŚ w Częstochowie mjr Piotr Dębowski oraz przedstawiciele służb mundurowych i zaprzyjaźnionych szkół.\nNa uroczystości naszą szkołę reprezentowały: pani dyrektor mgr Anna Nowicka i koordynator klas mundurowych mgr Anita Ziomko-Nowak. Warto wspomnieć że wydarzenie uświetnił muzycznie występ grupy AMOK z Miejskiego Domu Kultury w Kłobucku w której pasje artystyczne realizuje wielu naszych uczniów i absolwentów.\nŻyczenia na Święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok 2019


gadka w city: odc.174.: SIÓDMY WYMIAR\nodc.174.: SIÓDMY WYMIAR\nLedwo ominąwszy clowna żonglującego piłeczkami i kręglami, by po chwili z impetem wdepnąć w sam środek wielkiej bańki mydlanej, wysoki chłopak w bojówkach i koszuli w krateczkę dyskretnie zerknął czy towarzysząca mu stylowo zadumana filologiczna szatynka widziała tę kompromitację, po czym odetchnął z ulgą, ocierając z mydlin imponująco długą brodę, której nie powstydziliby się ZZ Top ani żaden szanujący się modny drwal.\n- Teraz to już sobie poukładałam. I nie jestem taka, no wiesz, niepozbierana – oznajmiła dziewczyna z przejęciem, które nijak nie pasowało do wyrazu zadumy i nostalgii, w jaki usiłowała przyoblec piegowatą buzię, ozdobioną gotyckim makijażem najwyraźniej bez użycia światła i lustra. Szczupluteńkie nogi podduszone fioletowymi naddartymi rajstopami i utopione w wielgachnych czarnych butach wyglądały jakby cierpiały z powodu ciężkich robót, słonecznego gorąca i duchoty, która zapowiadała nadchodzącą nad Wrocław burzę.\n- Acha. Oglądałem taki program na…\n- Nie tak, jak ostatnio, kiedy w ogóle nie mogłam się pozbierać po egzaminach – dodała, przerywając chłopakowi. Ten podrapał się po brodzie i z zakłopotaniem odkrył, że o mało nie nadepnął na wielką kolejkę.\nW samym środku tegorocznej edycji Świebodzkiego Targu Kultury działo się wszystko, co mogło zainteresować mieszkańców city w wieku od 1 do 100 lat: w ciągu dnia warsztaty z koszulkami, miejskim ogrodnictwem, kolejką z Kolejkowa, poza tym bajki i filmy wyświetlane dla widzów relaksujących się na leżakach, w hamakach i poduszkach, a także wspaniałe koncerty i spotkania z interesującymi ludźmi i wiele innych, które przyciągnęły tłumy ludzi, między innymi atrakcje w postaci żonglujących tym i owym clownów oraz karmiących zgłodniałych przechodniów foodtrucków ze słynną przepyszną wrocławską Zupą na czele.\n- Tyle tu dzieci – powiedział chłopak z niesmakiem, spoglądając na kilkulatków bawiących się kolejką – jakby wszyscy się tak ciągle mnożyli, to planety dla nas nie wystarczy. Oglądałem taki program na Discovery…\n- Z naturą nie wygrasz – westchnęła dziewczyna – podobno w głowie się coś zmienia. Przychodzi taki wiek i jeb, w głowie się pierdoli.\n- W tym programie taki naukowiec opowiadał, wiesz, to jest udowodnione, że w innych wymiarach dzieje się to samo, ale w innych wersjach. Czyli na przykład, taki siódmy wymiar – brodacz zapalał się, snując opowieść – albo en wymiar, to tam ci ludzie nie mają dzieci, nie?\n- Za to my mamy ich tam w chuj. Siódmy wymiar, to siedmioro, nie, a wyobrażasz sobie, ile byś miał dzieci w tym en wymiarze?\nBrodacz nic nie odpowiedział, zapewne przytłoczony wizją nieskończonej liczby potomstwa.\nAutor: Brumella o 14:30\nEtykiety: broda, brodacz, clown, Dworzec Świebodzki, dzieci, foodtruck, gadka w city, hipster, Kolejkowo, Świebodzki, Świebodzki Targ Kultury, warsztaty, Wrocław, wymiar, zupa, ZZ Top, żonglerka


List w Wa. Święta Rodzina – Dzienniki Urzędnicze\nList w Wa. Święta Rodzina\nkozmo 29 grudnia, 2008 29 stycznia, 2021 TEKSTY\nOd razu coś nie pasowało. Styl zmieniał się z akapitu na akapit. I nie były to zmiany delikatne. Raz był przymilny („Najpierw serdecznie, z szacunkiem i wdzięcznością”), raz – moralizująco-dydaktyczny („może to doprowadzić do cywilizacji post-ludzkiej” – ta figura retoryczna brzmiała wyjątkowo ciekawie), wreszcie pojawiał się ton karcący („nie jest moralnie dozwolony”). Wyjątkowa była też liczba banałów na wers. Autorowi bloga nie brzmiało to najlepiej.\nPowiedzmy szczerze, nie brzmiało to wiarygodnie. Gromada bezdzietnych mężczyzn rozczulająca się nad urokami rodzicielstwa, a zwłaszcza wielodzietności. Skąd czerpią wiedzę o „chwilach pełnych rozmów i wzruszeń nad misterium życia”? I czy naprawdę o rodzicielstwie trzeba pisać w taki grafomański sposób? O ile z tezą o konsumpcyjnym traktowaniu dziecka nie będę się kłócił (w końcu w tym sezonie ciąża jest trendy, pieluszki są trendy, bobaski są trendy, natomiast bliźniacy trendy od paru sezonów nie są), o tyle posługiwanie się uogólnieniami było naprawdę obraźliwe dla umysłu. Autor bloga poczuł się urażony.\nCzekałem na ten jeden fragment. Niepotrzebnie. Ani słowa o przemocy domowej. Rozwody są fe, przemocy domowej nie ma, jest tylko ciężka ręka ojca rodziny. Rózeczką dziateczki Duch Święty bić każe albo nie rózeczką, tylko kablem, pasem, sznurem. Zamiast tego cukierkowy obraz rodzicielstwa, kilka zakazów i ogólne zalecenie, że lekarstwem na wszystko jest odmawianie różańca. Tak jakby „Jasna Góra zwycięstwa” była szklana, a zza okien biskupich pałaców nie było widać rzeczywistości, która wcale czarno-biała nie jest. Autor bloga zirytował się.\nPoprzedni The Beatles\nDalej popołudnie dwudziestego dziewiątego grudnia. ściana wschodnia


Stanisław Skarżyński - lotnik rekordzista - Historia - polskieradio24.pl\nStanisław Skarżyński - lotnik rekordzista\nOstatnia aktualizacja: 08.05.2020 06:00\nJako pierwszy Polak pokonał Atlantyk. W rekordowym czasie obleciał Afrykę. Brał też udział w powietrznych starciach II wojny światowej, stając się wizytówką polskiego lotnictwa.\nAudycja biograficzna na temat życia Stanisława Skarżyńskiego - pilota, sportowca, uczestnika II wojny światowej. Wypowiedź historyka dr Janusza Osicy. (PR, 2.12.2001).\nW lutym 1931 roku, wraz z obserwatorem Andrzejem Markiewiczem, powziął szalony plan lotu wokół Afryki. Wystartowali z Warszawy samolotem PZL Ł-2. Była to młoda, licząca zaledwie dwa lata, dwumiejscowa konstrukcja. Maszyna turystyczna, zbudowana w układzie górnopłata. Trasa lotu wiodła nad Bałkanami, Morzem Śródziemnym, Afryką, Francją i Niemcami. – Wyliczanie kolejnych miejsc lądowania i startu byłoby zabiegiem przypominającym lekturę indeksu nazw geograficznych dużego atlasu – mówił na antenie PR dr Janusz Osica.\nDwa lata później Skarżyński, już samotnie, jako pierwszy Polak przeleciał Atlantyk. Lecąc dwadzieścia godzin samolotem RWD-5bis, ustanowił międzynarodowy rekord odległości w kategorii lotów sportowych. Za swój wyczyn otrzymał Order Odrodzenia Polski i awans na majora.\nCichociemni - byli elitą Polski Walczącej\nOstatnia aktualizacja: 15.02.2015 06:50\n15 lutego 1941 odbył się pierwszy lot Cichociemnych na teren Polski.\nGen. Władysław Sikorski w ośrodku szkoleniowym cichociemnych w Audley End dekoruje ppor. Michała Fijałkę ("Kawę") Orderem Virtuti Militari. W pierwszym szeregu stoją od lewej po cywilnemu: ppor. Jan Woźniak ("Kwaśny"), por. Bolesław Kontrym ("Żmudzin"), por. Tadeusz Gaworski ("Lawa"), por. Hieronim Łagoda ("Lak"), za nim ppor. Władysław Kochański (\n00'30 Stefan Bałuk o nazwie Cichociemni\n00'26 Towarzyszył nam strach\nPełniąc służbę w szeregach ZWZ - AK stali się elitą Polski Walczącej. Cichociemni, czyli żołnierze polscy szkoleni w Wielkiej Brytanii do zadań specjalnych (dywersji, sabotażu, wywiadu, łączności i prowadzenia działań partyzanckich), wysyłani byli do okupowanej Polski początkowo z Wielkiej Brytanii, a następnie, od końca 1943 roku, z bazy we Włoszech. Wszyscy byli ochotnikami.\nOrganizacją przerzutów zajmowała się polska sekcja brytyjskiego Kierownictwa Operacji Specjalnych SOE (Special Operations Executive) wspólnie z Oddziałem VI Sztabu Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych, odpowiedzialnym za łączność z Komendą Główną ZWZ - AK.\nJednym z cichociemnych był podporucznik, obecnie generał w stanie spoczynku, Stefan Bałuk, pseudonim "Starba". Ukończył on szkolenie wywiadowczo - dywersyjne w Glasgow. Generał przypomina, że pojęcie cichociemni stworzono w trakcie szkoleń w Szkocji. – Dostawaliśmy zadania napadu na bank, sklep czy pocztę i było to robione na serio. Odbywało się to w sposób tajny i cichy, najczęściej w nocy i stąd taka nazwa - wspominał generał. Choć byli świetnie przygotowani, to jak podkreślał Stefan Bałuk, w każdej akcji towarzyszył im strach.\nPierwszy zrzut, noszący kryptonim "Adolphus", miał miejsce w nocy z 15 na 16 lutego 1941. Na pokładzie brytyjskiego dwusilnikowego samolotu Whitley znalazło się trzech polskich skoczków: kpt. Stanisław Krzymowski ("Kostka"), por. Józef Zabielski ("Żbik") oraz kurier polityczny Czesław Raczkowski ("Włodek"). Po wielu godzinach niebezpiecznego lotu, którego trasa przebiegała bezpośrednio nad Niemcami, spadochroniarze zostali zrzuceni nie - jak planowano - pod Włoszczową w Kieleckiem, lecz na Śląsku Cieszyńskim pod Skoczowem, na terenach włączonych do Rzeszy.\nPierwszy przerzut cichociemnych do okupowanej Polski miał charakter eksperymentalny. Trasę przelotu uznano za zbyt niebezpieczną i na dziewięć miesięcy przerwano loty. Po wznowieniu misji do lotów nad Polskę wykorzystywano specjalnie przystosowane do tego typu zadań samoloty Halifax. Zmieniono również trasę przelotu, która przebiegała odtąd nad Danią lub Szwecją.\nNz: Jan Górski (po lewej) i Maciej Kalenkiewicz – inicjatorzy założenia jednostki cichociemnych (1941), źr. www.objektyw.info, Wikipedia/CreativeCommons\nW sumie w rekrutacji prowadzonej od lata 1940 do jesieni 1943 roku do służby w roli cichociemnych zgłosiło się 2413 oficerów i podoficerów Polskich Sił Zbrojnych. Ogółem przeszkolono 606 osób, a do przerzutu zakwalifikowano łącznie 579 żołnierzy i kurierów. Od 15 lutego 1941 do 27 grudnia 1944 zorganizowano 82 loty, w czasie których przerzucono do Polski 316 cichociemnych (jeden z nich skakał dwukrotnie), wśród których znalazła się jedna kobieta - Elżbieta Zawacka "Zo".\nW ramach wspomnianych zrzutów do kraju wysłano także 28 kurierów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Spośród 316 cichociemnych dziewięciu zginęło przed dotarciem do celu: trzech poniosło śmierć z powodu rozbicia się samolotu u wybrzeży Norwegii, trzech innych zostało zestrzelonych nad Danią, a trzem skoczkom nie otworzyły się spadochrony. W okupowanej Polsce cichociemni wchodzili w skład kierownictwa KG AK, byli żołnierzami Wachlarza, Związku Odwetu, Kedywu, zajmowali się szkoleniem, wywiadem, walczyli w oddziałach partyzanckich, uczestniczyli w sabotażu i działaniach dywersyjnych we wszystkich okręgach AK.\nDo najbardziej znanych cichociemnych przerzuconych do Polski należeli: ostatni komendant główny AK gen. Leopold Okulicki , szef Oddziału II KG AK płk Kazimierz Iranek - Osmecki, legendarny dowódca partyzancki z Gór Świętokrzyskich Jan Piwnik "Ponury", stojący na czele Centrali Służby Śledczej Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa mjr Bolesław Kontrym "Żmudzin".\n91 cichociemnych walczyło w Powstaniu Warszawskim, poległo 18 z nich. W czasie wojny zginęło w sumie 103 cichociemnych. Dziewięciu zostało zamordowanych przez władze komunistyczne w powojennej Polsce.\nWięcej na temat Cichociemnym w naszym serwisie RADIA WOLNOŚCI\nZobacz więcej na temat: AK Cichociemni Dania HISTORIA II wojna światowa Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Norwegia POLSKA Wielka Brytania\nŻyciowe zakręty Jana Zumbacha\nOstatnia aktualizacja: 14.04.2020 05:50\nAs myśliwski Dywizjonu 303, jeden z bohaterów bitwy o Anglię. Po wojnie wiódł niespokojny żywot. Zajmował się przemytem, był najemnikiem w Afryce, prowadził dyskotekę i restaurację.\nJan Zumbach fot. Wikimedia Commons.\n08'19 Wspomnienia płk Jana Zumbacha.\n14 kwietnia 1905 roku urodził się Jan Zumbach ps. Kaczor Donald i Johan. Pochodził z rodziny szwajcarskich emigrantów. Dzieciństwo spędził w majątku ojca w Bobrowie koło Brodnicy.\nW 1928 roku, w Brodnicy odbyły się pokazy akrobacji lotniczych, które tak zafascynowały trzynastolatka, że postanowił zostać pilotem. Po zdaniu matury w 1935 roku trafił na kurs unitarny do 27. Pułku Piechoty w Częstochowie. Na początku 1936 roku dostał się do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył w 1938 roku. Wkrótce rozpoczął służbę w 111. eskadrze myśliwskiej. Wiosną 1939 roku został ranny w wypadku lotniczym. Wojna zastała go na leczeniu w Zaleszczykach. Bez wahania wyruszył na poszukiwanie swojej eskadry, której jednak nie zdążył odnaleźć. Po sowieckiej agresji na Polskę udało mu się małym samolotem łącznikowym dotrzeć do Rumunii, a następnie przez Bejrut do Francji.\nPo zakończeniu II wojny Zumbach wiódł niespokojne życie. W październiku 1946 roku, opuścił szeregi armii i osiedlił się w Szwajcarii. Było to możliwe dzięki temu, że – z racji urodzenia – mógł wykazać się podwójnym obywatelstwem. W 1947 roku założył firmę lotniczo - taksówkarską "Flyaway", która stała się przykrywką dla działalności przemytniczej. Do Anglii przewoził, np. zegarki szwajcarskie. Do Palestyny - złoto, a do Włoch - papierosy. Firma nie przyniosła oczekiwanych zysków, a Zumbach został oszukany przez wspólników.\nZobacz więcej na temat: Afryka Bitwa o Anglię Dęblin Francja HISTORIA II wojna światowa lotnictwo POLSKA\nJerzy Bajan - wirtuoz pilotażu, który zwyciężył własne ograniczenia\nOstatnia aktualizacja: 27.06.2019 06:07\n- Był pilotem z krwi i kości - mówił o mistrzu akrobacji powietrznych Aleksander Gabszewicz, dowódca Dywizjonu 316 na antenie Radia Wolna Europa. Jerzy Bajan walczył w siłach myśliwskich w czasie II wojny światowej, mimo że utracił władzę w jednej ręce.\n32'09 "Jurek ze Stanisławowa" - reportaż Wiktora Budzyńskiego poświęcony pamięci Jerzego Bajana - pułkownika-pilota - oparty na dokumentach oraz relacjach naocznych świadków. Zapowiedź - Halina Markowska. (RWE, 22.08.1971)\n09'23 Wspomnienie płk-pilota Aleksandra Gabszewicza - prezesa Stowarzyszenia Lotników Polskich na Obczyźnie - o płk dypl. Jerzym Bajanie - nadane w przeddzień pogrzebu słynnego pilota. Zapowiedź- Halina Markowska. (RWE, 7.07.1967)\n27 czerwca 1967 roku zmarł Jerzy Bajan, pilot, kilkukrotny zwycięzca prestiżowych zawodów lotniczych, od 1943 roku piastował funkcję faktycznego dowódcy polskiego lotnictwa myśliwskiego na Zachodzie.


Uprawa pasternaku • Forum Profesjonalnego Rolnika - Forum rolnicze i Galeria Rolnicza Dla Profesjonalistów\nprzez marek.j » Wt, 17 lutego 2015, 22:15\nUprawia ktoś? Ja chcę na próbę posiać z 0,5 ha. Bierze to ktoś w detalu albo z giełdy czy tylko suszarnie-przetwórnie? Miałem siać więcej ale suszarnia się z kontraktacji wycofała bo maja już opór na 2015. Jak się uda to może za rok zwieksze albo nie posieje wcale jak bedzie klapa. Wożę często ziemniaka na giełdę i kombinuje jak coś jeszcze siać bo ziemniak w tym roku wiadomo jak wyszedł.\nRe: Uprawa pasternaku\nprzez kris19911 » Śr, 18 lutego 2015, 11:43\nPytanie czy będą chętni na zakup na giełdzie, w Polsce to niezbyt popularne warzywo, zbyt jest, ale do krajów południowych czechy, słowacja, rumunia, lub w Polsce ale dla przetwórstwa.\nJeśli chcesz coś do ziemniaków brać na giełdę to może lepiej marchew ew pietruszkę siać.\nprzez Kobys » Śr, 18 lutego 2015, 22:02\nSuszarnie mają pełno ? czyli ile przed zbiorem wcześniej trzeba zakontraktować w takim razie ?\nprzez brzozak2 » Śr, 18 lutego 2015, 22:32\nTeraz jest czas na podpisywanie kontraktów na bieżący sezon.\nprzez marek.j » Cz, 19 lutego 2015, 15:03\nJa sie pytałem w suszarni w grudniu to do końca stycznia udziałowcy mieli decydować kto ile sieje. Brakowało im pasternaku i buraczka czerwonego ale po miesiącu okazało się że mają wystarczająco i w 2015 kupują tylko od udziałowców. Na razie chcę posiac trochę różnych rzeczy i przekonac się jak sprawa wygląda w temacie warzywek:)


Pwsz Skierniewice - Artykuły | ITS\nW poniedziałek, 21 października, w auli Państwowej Uczelni im. Stefana Batorego w Skierniewicach odbyła się konferencja na temat „Pasja, profesja, powołanie”. Konferencję zorganizowała Wojewódzki Urząd Pracy w Łodzi we współpracy ze skierniewickim...\nW środę, 17 lipca, w auli Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Skierniewicach odbyła się uroczystość czepkowania pierwszych absolwentów kierunku pielęgniarstwo. Kierunek ukończyło 33 studentów – 25 kobiet i 8 mężczyzn. Absolwenci złożyli również...\nW Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Skierniewicach trwa egzaminacyjny maraton. Obronę prac licencjackich mają za sobą już kolejni absolwenci - tym razem wydziałów: finansów i Rachunkowości oraz Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Administracji....\nCentrum Informacji i Planowania Kariery Zawodowej w Skierniewicach we współpracy z Państwową Wyższa Szkołą Zawodową organizuje kolejną edycję bezpłatnego szkolenia „Własna firma - krok po kroku”. Szkolenie jest adresowane do osób zainteresowanych...\nInauguracja roku akademickiego w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Skierniewicach odbyła się w czwartek, 27 września. W uroczystości wzięli udział przedstawiciele różnych skierniewickich instytucji, a także wysłannik Ministerstwa Nauki i...\nWzajemne konsultacje programów kształcenia i projektów naukowych, a w dalszej perspektywie niewykluczone, że również wymiana pracowników naukowych i studentów - przed Państwową Wyższą Szkołą Zawodową w Skierniewicach otwiera się perspektywa...\nPolska ma mniejsze zasoby wodne niż... Egipt. Pokłosie Festiwalu Nauki Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej [ZDJĘCIA]\nDr Anna Traut-Seliga: Prawidłowa gospodarka wodna to wyzwanie, przed którym w dobie zmian klimatu stoją wszystkie lokalne społeczności. Jesteśmy przyzwyczajeni, że na każde żądanie woda leci nam z kranu i myślimy, że w związku z tym nasz kraj...\nAkademicy na poligony. Studenci odebrali karty powołania\n55 studentów Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Skierniewicach we wtorek (5.06) odebrało karty powołania do jednostek wojskowych, w których w lipcu i sierpniu odbędą część praktyczną szkolenia w ramach Legii Akademickiej. Po jego zakończeniu...\nFestiwal Nauki w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Skierniewicach rozpoczął się w poniedziałek, 21 maja, ale jego oficjalne otwarcie odbyło się w środę, 23 maja. Festiwal otworzył rektor uczelni prof. nadzw. Dr Daniel Stos. W niedzielę na...\nDzień Maturzysty w PWSZ w Skierniewicach [ZDJĘCIA]\nLegia Akademicka w PWSZ Skierniewice. Odbyło się już szkolenie.\nBędzie się działo czyli 9. Festiwal Nauki\nWykłady, warsztaty, seminaria i wyjazdy studyjne - to tylko część atrakcji, jaka powinna zainteresować zarówno tych, którzy od lat kibicują Festiwalowi Nauki, jak i tych, którzy w tym roku dołączą po raz pierwszy.\nPielęgniarstwo w Skierniewicach: Będą nowe siostry\nPWSZ w Skierniewicach planuje uruchomić nowy kierunek. Uczelnia zrobiła rozeznanie, są chętni i jest rynek pracy.


TheFinancely | Do faceta, który sprawił, że zrozumiałem, jaka miłość nigdy nie powinna być\nStrona główna Miłość Do faceta, który sprawił, że zrozumiałem, jaka miłość nigdy nie powinna być\nDo faceta, który sprawił, że zrozumiałem, jaka miłość nigdy nie powinna być\nNigdy nie myślałem, że kiedykolwiek będę z tobą rozmawiać. Myślałam, że jak tylko odejdę daleko od ciebie, zostanę uratowany i to będzie ostatni raz, kiedy się odezwiemy, ale życie ma swój sposób na pokazanie mi, że powinienem się przełączyć i zacząć patrzeć z szerszej perspektywy.\nZastanawiałem się, czy powinienem się przedstawić, ale wtedy dotarło do mnie, że drapieżnik zawsze zna swoją modlitwę i wiem, że rozpoznasz mnie bez względu na miejsce. Różniłbyś moje „pismo odręczne” od czyjegoś wszędzie, ponieważ znasz mnie doskonale, prawda??\nPamiętasz tę niepewną siebie dziewczynę, która potrzebowała kogoś, kto by ją pokochał, ponieważ nie była wystarczająco silna, by kochać siebie? Tak, wiedziałem, że mnie rozpoznasz.\nSą rzeczy, o których ci nie powiedziałem i czuję swędzącą skórę pragnienie zamknięcia naszej historii. Potrzebuję tego, żeby móc iść dalej. Potrzebuję tego, więc nie pozwolę ci na ostatnie słowo w tym, co wydarzyło się między nami.\nTeraz zdaję sobie sprawę, że nie jesteś w stanie kochać\nNie miałam pojęcia, jak słaba jestem, ale ty to zrobiłeś. Byłem idealną ofiarą twoich gier i tylko tym, którym mógłbyś manipulować - tak naiwnym i tak czystym sercu, że grzechem byłoby nie wykorzystać mnie i nie zaspokoić swojego narcystycznego ego, prawda? Chłopcze, byłem dla ciebie takim dobrym chwytem.\nPonieważ nie wiedziałem, jak siebie kochać, zamiast tego potrzebowałem kogoś innego, kto by mnie pokochał. Musiałam mieć kogoś przy sobie, ponieważ nie miałam pojęcia, jak to jest dobrze się ze sobą czuć. To było takie złe. Za każdym razem, gdy stało się coś złego, domyślałem się, że jestem winny, myślałem, że to moja wina. Zawsze myślałem, że to ja jestem winny - co jeszcze jest nowego?\nNauczyłeś mnie, że nie jest w porządku wpuszczać ludzi.\nNigdy nie ufałem komuś tak jak tobie. Wierzyłem, że będziesz dla mnie dobry i że nigdy mnie nie skrzywdzisz. Kiedy pokazałem ci moje najgłębsze uczucia, kiedy wylałem swoje serce na zewnątrz, kiedy wyszeptałem moje obawy najciszej, jak mogłem, pokazałeś mi, że powinienem zachować je dla siebie.\nJesteś tym, który pomyślał mi, jak nie kochać.\nMyślałem, że zaopiekowałeś się mną, ale przetrwałem każdy upadek sam. Z każdym niepowodzeniem udawałeś, że nie widzisz. Ale poczułeś się dobrze, prawda - widzieć mnie na samym dole? Dokładnie tam mnie potrzebowałeś, żeby poczuć się lepiej ze sobą.\nRandki z miłym facetem sprawią, że zrozumiesz te 7 rzeczy o miłości\nTonęłam i miałam nadzieję, że to ty mnie uratujesz. Wyciągnąłbyś mnie za rękę, gdybyś był jednym z dobrych ludzi. Ale nie byłeś. Teraz wiem, wyciągnąłbyś rękę w kierunku wody, ale nie po to, żeby mnie uratować - to byłoby po prostu wepchnąć mnie głębiej.\nChcę, żebyś pomyślał o dziewczynie, której używałeś w jej najbardziej bezbronnej pozycji. Chcę, żebyś pomyślał o dziewczynie, która dała ci swoją miłość, nie otrzymując nic w zamian. Chcę, żebyś pomyślał o dziewczynie, która miała siniaki na sercu tylko od mężczyzny, któremu najbardziej ufała.\nTeraz chcę, żebyś pomyślał o dziewczynie, która zasługiwała na coś lepszego.\nChcę, żebyś pomyślał o dziewczynie, która zasługiwała na coś lepszego niż bycie ignorowanym.\nChcę, żebyś pomyślał o dziewczynie, która zasługiwała na coś lepszego niż bycie manipulowaną.\nChcę, żebyś pomyślał o dziewczynie, która zasługiwała na kogoś lepszego od ciebie.\nTa dziewczyna chce ci podziękować. Jestem wdzięczny za traktowanie mnie, jakbym nie zasługiwał na miejsce na tym świecie. Dziękuję za manipulowanie mną, ignorowanie mnie i zabawę. Jestem wdzięczny za każde emocjonalne pobicie, przez które mnie przeszedłeś. Chcę ci podziękować, że mnie nie kochasz. Ponieważ sprawiłeś, że kocham siebie.\nKiedy nie było nikogo, kto by mnie kochał, polegałem na sobie. Kiedy nie było nikogo innego, kto by mnie uratował, uratowałem się. Kiedy nie było nikogo, kto by mnie podniósł, kiedy mnie powaliłeś, podniosłem się sam. Może tego nie zamierzałeś, ale to ty musisz podziękować za uczynienie mnie tak silnym.\nNauczyłem się chodzić samotnie po tym świecie. Zrozumiałem, że miłość, na którą zasługuję, nigdy nie pochodzi od ciebie. Dowiedziałem się, że jestem wystarczająco dobry dla kogoś innego. Nie muszę być dla ciebie dobry - jestem wystarczająco dobry dla siebie. Zasługuję na całą miłość tego świata, ponieważ to wszystko, co dawałem także innym. Zdałem sobie sprawę, że zasłużyłem na kogoś lepszego niż ty i to dało mi siłę, by cię opuścić akurat wtedy, gdy myślałem, że nigdy nie będę mógł żyć bez ciebie.\nWiesz, jestem teraz gotowy. Jestem zdrową duszą, która w końcu jest gotowa wpuścić kogoś innego. Dlatego pozwoliłam sobie znowu myśleć o tobie. Robię to, żeby się z tobą pożegnać. Zdaję sobie sprawę, że to nie ja nie byłem wystarczająco dobry dla ciebie, ale to ty nie byłem wystarczająco dobry dla mnie.\nMożesz pomyśleć, że znasz mnie doskonale, ale tak bardzo się mylisz. Mylisz się co do mnie tak samo, jak ja o tobie na początku tej historii. Byłeś moją ciemnością i puściłem cię.\nW końcu jestem gotowy, aby przejść dalej i nareszcie skończyliśmy. Nie rozpoznasz mojego pismo odręczne już, ponieważ od teraz pisze to szczęśliwa osoba. To szczęśliwa osoba, która nauczyła się kochać siebie i znalazła kogoś, kto da jej miłość, na którą zasługuje.\nZakochaj się w dziewczynie z sercem równie upartym jak jej umysł\n20 różnych rodzajów uścisków w rankingu (i ich znaczenie)


PIGEON VITALITY PAKIET NA LOTY POWIĘKSZONY - OKAZJA! - Cena, Opinie - Kup teraz\nStrona główna » SUPLEMENTY DLA GOŁĘBI » PIGEON VITALITY Pakiet lotowy 13 produktów PROMOCJA\nOszczędność dla hodowcy to aż 248 zł!\n12. PROGUT - to mieszanka prebiotyków i fitogeników, stworzona w celu poprawy działania układu odpornościowego i siły gołębi pocztowych. Idealny jako dodatek paszowy w okresach stresu, jak również po lotach, w sezonie lęgowym, w okresie odsadzania ptaków, w okresie pierzenia i po leczeniu antybiotykami.\n- woda (podczas powrotu gołębi) REBUILD POWDER plus BELGAMAX\n- woda po zakończonym przylocie gołębi - IMPROVER plus ANTIFUNGAL\n- karma (wieczorem) OMEGA 3 OIL plus PROGUT lub TRICOLI STOP POWDER\n- woda (rano) IMPROVER plus ANTIFUNGAL\n- karma (rano) OMEGA 3 OIL plus ProGut\n- karma (wieczorem) karmę zwilżyć Lecytin PV plus MULTIVITRA plus REBUILD POWDER\n- woda (wieczorem) IMPROVER plus ANTIFUNGAL\n- woda (rano)- IMPROVER plus ANTIFUNGAL\n-karma (rano) OMEGA 3 OIL plus PROGUT\n- woda (wieczorem)- IMPROVER plus ANTIFUNGAL\n- karma (wieczorem) - OMEGA 3 OIL plus REBUILD POWDER ( dotyczy lotów powyżej 400km)\n-karma (rano) OMEGA 3 OIL plus OXY-B POWDER\n-karma (wieczorem) PV LECITHIN plus L-CARNITINE COMPLEX\n- woda ( rano ) -CLEARIFY plus BELGAMAX (jeśli zapowiada się upalny lot)\n-karma (rano i wieczorem ) bez dodatków\n-czysta woda, czysta karma\nJeżeli spodziewamy się lotu łatwego (lot z wiatrem itp) należy zmniejszyć dawkowanie produktów o połowę\n- IMPROVER- 0,5 gr/1l wody ,załączona miarka na 5l wody\n- ANTIFUNGAL- 0,5 gr/1l wody, załączona miarka na 5l wody\n- REBUILD POWDER- 1gr/1l wody (20 gołębi), załączona miarka na 1l wody lub na karmę 1 miarka na 15 gołębi\n- BELGAMAX- 2gr/1l wody, załączona miarka na 1l wody\n- MULTIVITRA- 5gr/25 gołębi, dwie załączone miarki na 25 gołębi\n- OLEJ PV LECITHIN - 5ml/20 gołębi\n- L-CARNITINE COMPLEX- 6gr/25 gołębi, dwie załączone miarki na 25 gołębi


"Są więzienia gorsze od słów".: 47. Różne odcienie dobra\nIstotnie, Ron miał rację. Co więcej: już się zaczęło.\nNa korytarzach Hogwartu było głośno i tłoczno. Dookoła biegali skoncentrowani czarodzieje z różdżkami w gotowości, zewsząd słychać było odgłosy krzyków, nawoływań i rozkazów. Zauważyłam, że ożyły zbroje i posągi – kierowały się w stronę Wielkiej Sali lub zajmowały miejsca przy oknach, podnosząc miecze w jednoznacznym geście. Ron złapał mnie za rękę i poprowadził w stronę marmurowych schodów. Tuż przed nimi wpadliśmy na Neville’a – miał szeroki uśmiech na twarzy i pędził w kierunku cieplarni.\n- Co się dzieje, Neville? – zapytał Weasley, przekrzykując tłum.\n- Voldemort dał nam godzinę na poddanie się i wydanie Harry’ego – odparł podekscytowany Longbottom. – No więc McGonagall zarządziła obronę zamku! Snape zwiał, młodszych uczniów odesłano, a my gotowi jesteśmy walczyć! – Klepnął otwartą dłonią w swoją pierś. – Lecę teraz do cieplarni, profesor Sprout pozwoliła zrzucać mandragory na śmierciożerców, którzy dostaną się do szkoły… Super, nie?\n- Tak, wspaniale. – Ron złapał go za rękę. – Neville, gdzie jest Harry?\n- Niedawno był w Wielkiej Sali. Może wciąż tam jest.\nPodziękowaliśmy mu pospiesznie, na co zasalutował teatralnie, i natychmiast puściliśmy się biegiem we wskazanym przez niego kierunku. Ale nie zdołaliśmy nawet opuścić marmurowych schodów, kiedy usłyszeliśmy za sobą zniecierpliwiony głos Wybrańca.\n- Gdzie byliście?! Szukam was po całym zamku!\n- Harry! Byliśmy w Komnacie Tajemnic! – odparł Ron, a Zielonooki zmarszczył brwi. – Kły bazyliszka niszczą horkruksy! Hermiona pozbyła się czarki Helgi Hufflepuff, zobacz! – Wyjął z kieszeni pokiereszowany pucharek. – Pomyślałem, że to właśnie ona musi to zrobić, wiesz, jeszcze nie miała okazji… Świetnie sobie poradziła…\n- To Ron wpadł na ten pomysł – dodałam, odwracając uwagę od swojej osoby. – Użył mowy wężów, wiesz? W ten sposób dostaliśmy się do środka. Był naprawdę niesamowity.\nWeasley spojrzał na mnie z wdzięcznością. Odpowiedziałam mu szczerym uśmiechem.\n- A ty… masz go? – zapytałam. – Masz kolejnego horkruksa?\n- Nie – odparł Harry, nagle zniecierpliwiony. Puścił się biegiem w górę schodów. Wymieniliśmy z Ronem zaskoczone spojrzenia, po czym podążyliśmy za nim. – Ale wiem, gdzie on jest. Rozmawiałem z Szarą Damą, Heleną Ravenclaw. Ukrył go tam, gdzie wszyscy chowali swoje rzeczy przez setki lat… tam, gdzie i ja w tamtym roku ukryłem podręcznik do eliksirów Księcia Półkrwi. W Pokoju Życzeń!\nKiedy dotarliśmy na siódme piętro, rozpoczął się szturm na zamek. Czarodzieje ruszyli do walki ze śmierciożercami, próbującymi dostać się do środka. Mury drżały od uderzeń, a szyby w oknach pękały i rozsypywały się w pył. Wzmogły się krzyki z wnętrza szkoły, przerywane od czasu do czasu potężnymi odgłosami huków, gdy zaklęcia burzyły ściany. Ciemność na zewnątrz rozrywał blask zaklęć przecinających powietrze. To był straszny widok.\n- Wiecie, tak sobie pomyślałem teraz o… skrzatach domowych – rzekł nagle Ron.\n- Myślisz, że powinny ruszyć do walki? – odparł Harry.\n- Uważam, że powinniśmy je poinformować o tym, co się dzieje, żeby mogły uciec.\nSpojrzałam na niego, a w moich oczach zaszkliły się łzy.\nEksplodowała we mnie czułość i wdzięczność do tego człowieka, do Ronalda Weasleya, który szanował życie innych stworzeń, nawet tak niewiele znaczących dla czarodziejów jak domowe skrzaty. Rzuciłam mu się w ramiona, rozsypując dookoła kły bazyliszka, chcąc pokazać mu, jak bardzo mi zaimponował. A on – niesiony tą samą chwilą i korzystający z nadarzającej się okazji – odszukał ustami moich ust i pocałował mnie.\nNa początku nie do końca wiedziałam, co się dzieje. Poddałam się mu, nie mogąc, nie chcąc go odtrącić, ale już w następnym momencie zalała mnie fala przerażającego chłodu, bo to nie były te usta, które kochałam. Czułam to, czułam to każdą komórką swojego ciała – że pomimo wszystkich zalet, jakie posiadał Ron, pomimo tego, że był wspaniałym człowiekiem, a jego serce było dobre i czyste, nigdy nie będę należeć do niego. On nigdy nie będzie moim domem i mężczyzną mojego życia, i nigdy nie obdarzę go takim uczuciem, na jakie zasługuje, bo Ronald Weasley nigdy nie będzie Draconem Malfoyem. Tym, który ma w sercu mrok, który krzywdzi i oszukuje, który owiany jest tajemnicami i żyje wśród wiecznych sprzeczności. Tym, którego mimo tego wszystkiego prawdziwie kocham.\n- Czy możecie zostawić sobie te czułości na później? Jest wojna! – krzyknął Harry, nieświadomie ratując mnie z opresji. Zaczerwieniłam się po uszy i rzuciłam się do zbierania rozsypanych po podłodze kłów. Usłyszałam jeszcze, jak Ron zwraca się do Wybrańca: „No właśnie, wojna. Teraz albo nigdy, nie, stary?”.\nHarry zbył go machnięciem ręki, ale kąciki jego warg zadrgały radośnie, jakby całą siłą woli powstrzymywał uśmiech. A potem stanął w miejscu, przed kamienną ścianą (tą samą, przed którą tyle razy stawałam ja sama!) i zamkną oczy, koncentrując się.\nPo chwili drzwi do Pokoju Życzeń zmaterializowały się. Wybraniec pchnął je pospiesznie i weszliśmy do środka, stając w progu. Serce zabiło mi mocniej na widok stosów tych dziwnych, bezużytecznych przedmiotów, które uczniowie Hogwartu chowali tu przez całe wieki. Ja również już tam byłam. Wtedy, blisko rok temu, kiedy uciekłam ze szkoły. Draco przyprowadził mnie do Pokoju Życzeń, z Szafki Zniknięć wyszła Dziewczyna w Czerwonej Pelerynie, wypiłam eliksir wielosokowy i razem z Zabinim opuściłam zamek, przyjaciół.\n- Słuchajcie, musimy znaleźć diadem Roweny Ravenclaw – rzekł Harry, ruszając do przodu. – Wiem, że jest gdzieś tu blisko, już go widziałem, miałem go w rękach. Rozdzielmy się… Szukajcie kamiennego popiersia starca z peruką, diadem będzie na jego głowie.\nPrzytaknęliśmy. Ron skręcił w lewo, Wybraniec poszedł prosto, a ja wybrałam wąską alejkę po prawej. Zatrzymałam się na jej początku i rozejrzałam dookoła, patrząc na piętrzące się stosy przeróżnych przedmiotów. Jak znaleźć w tym chaosie mały diadem? Przeszukanie całego pomieszczenie zajmie nam miesiące, a tak dużo czasu przecież nie mieliśmy.\nRuszyłam powoli przed siebie, słysząc dobiegające gdzieś z boku odgłosy przerzucanych rzeczy. Były tu rzędy podejrzanie wyglądających książek, szaty splamione czymś, co przypominało zaschniętą krew, stare meble i kufry, błyszczące diamenty, lusterka i puchary, i tysiące innych przedmiotów – ale nigdzie nie dostrzegłam ani diademu, ani niczego, co choćby przypominało kamienne popiersie, o którym mówił Harry.\nOdwróciłam szybko głowę, kiedy do moich uszu doszły strzępy rozmowy.\n- Harry, rozmawiasz z kimś?! – Pomieszczenie wypełniło się zaciekawionym krzykiem Rona. A więc on również to usłyszał. Zacisnęłam palce na różdżce i zaczęłam przeciskać się szybko wąskimi alejkami do miejsca, skąd dochodził głos Wybrańca. Poszukiwany diadem Roweny Ravenclaw zszedł natychmiast na drugi plan.\nByłam już blisko, bardzo blisko – mogłam bez trudu zrozumieć wypowiadane słowa. Rozpoznałam też tych, do których należały głosy – Vincent Crabbe, Gregory Goyle i… Draco Malfoy. Poczułam w sercu dziwne ciepło na samą myśl, że wciąż żyje, że Voldemort nie zabił go po powrocie, że zaraz będę mogła go zobaczyć i przekonać się o tym na własne oczy…\n- Descendo! – krzyknął Goyle, a ja wrzasnęłam, kiedy ściana rupieci tuż nade mną zaczęła spadać na moją głowę. W tym samym momencie, w którym podniosłam różdżkę by uratować się przed ciężkimi przedmiotami, Harry wypowiedział przeciwzaklęcie i wszystko ustało.\n- Przestań! – warknął Malfoy. Domyśliłam się, że zwraca się do jednego ze swoich goryli. – Nigdzie się stąd nie ruszy. – Urwał na chwilę. – Masz moją różdżkę, Potter.\nPrzesunęłam się bezszelestnie o kilka kroków.\n- Wygląda na to, że już nie należy do ciebie – odparł chłodno Harry. – Skoro obszedłeś się bez niej przez cały rok, to teraz chyba już jej nie potrzebujesz, co? Wyjaśniliście już, jak się tutaj dostaliście, ale wciąż nie wiem, dlaczego nie jesteście przy Voldemorcie…\n- Chcemy zasłużyć na nagrodę – rzekł dumnie Crabbe. Głos miał miękki i niski, zupełnie nie pasujący do jego solidnej budowy ciała. – Więc zostaliśmy w tyle, w zamku.\n- Postanowiliśmy przyprowadzić mu ciebie, Potter – dodał Draco.\n- Nieźle pomyślane – zadrwił Harry.\nZamarłam. Czy właśnie po to tutaj przyszli? Czy tego Czarny Pan zażądał od Dracona, kiedy ten po roku wrócił do Anglii? Głos Malfoya był pewny i stanowczy, nie wyczułam w nim ani odrobiny blefu, ale przecież niejednokrotnie się przekonałam, że Ślizgon ma dziesiątki różnych twarzy i każda z nich jest równie przekonująca, wiarygodna.\nNagle oblał mnie zimny pot. Od kiedy trójka uczniów ze Slytherinu nas śledzi? Skoro dostali się za nami do Pokoju Życzeń, musieli albo być w środku, albo czekać na zewnątrz, na siódmym piętrze. Czy Draco Malfoy mógł widzieć mój przelotny pocałunek z Ronem?\nOdpowiedź była jedna, prosta. Tak. Mógł.\n- Więc bądź grzeczny, Potter – powiedział Goyle. – I tak jesteś już martwy. Jeśli będziesz sprawiał problemy, nie doczekasz spotkania z Czarnym Panem. Teraz cię zwiążę…\n- Harry? – krzyknął Ron zza sterty rupieci. – Harry, w porządku?\nUsłyszałam, jak Crabbe wypowiada zaklęcie, po którym nastąpiła seria kolejnych huków, kiedy przedmioty zaczęły spadać na ziemię. Wykorzystałam ten hałas, by przesunąć się do końca wąskiej alejki, za zakrętem której stali Harry i trójka Ślizgonów.\n- Stój, Potter! – odezwał się Goyle. – Crucio!\n- Nie! Nie zabijajcie go! Nie zabijajcie go, słyszycie?!\n- Przecież go nie zabijam, Draco! Najwyżej tylko trochę pokiereszuję…\n- Musimy dowiedzieć się, o co chodzi z tym całym diademem!\n- Nikogo nie obchodzi co ty sobie myślisz, Malfoy – rzekł Goyle, a w jego głosie usłyszałam pogardę, której nawet nie starał się ukryć. – Mam gdzieś twoje rozkazy. Ty i twój ojciec jesteście już skończeni. Czarny Pan wyniesie mnie ponad wszystkich, kiedy dostarczę mu Pottera, nie ważne czy żywego, czy martwego. W każdej postaci ucieszy Pana Ciemności.\nNie mogłam dłużej czekać. Nie miałam pojęcia co planuje Malfoy, dlaczego jest tutaj i co zamierzał osiągnąć, ale nie mogłam pokładać w nim nadziei – nie wiedziałam nawet, po której aktualnie jest stronie, naszej czy Voldemorta. Wyskoczyłam zza sterty rupieci i posłałam w kierunku Vincenta Crabbe’a zaklęcie oszałamiające, które minęło jego głowę tylko dzięki temu, że Malfoy w tym samym momencie szarpnął go za ramię.\n- Hej, to ta szlama! – krzyknął Crabbe. – Jest moja! Avada kedavra!\nSkoczyłam w bok, chowając się za starą, drewnianą szafą. Zielony płomień świsnął tuż obok mojego prawego ramienia. Widziałam wściekłość w oczach Harry’ego, który odwrócił się z furią i wymierzył różdżkę w Ślizgona, ale bardziej interesowała mnie reakcja Malfoya.\n- Nie w Granger, kretynie! – wrzasnął na niego Draco. – Expelliarmus!\nRóżdżka Crabbe’a wyleciała w powietrze i utonęła w stosie rupieci za jego plecami. Vincent wyglądał jak spetryfikowany. Wpatrywał się w Malfoya swoimi małymi oczkami, nie wierząc w to, co widzi, a jego policzki powoli pokrywały szkarłatne plamy.\nZaklęcie rozbrajające, które w przypływie złości posłał Harry, trafiło przypadkowo Dracona. Różdżka matki wyskoczyła mu z ręki i wturlała się pod szafę kilka metrów dalej.\n- Zdrajca! – odezwał się Goyle, celując w Malfoya. – Avada kedavra!\n- Petryficus totalus! – krzyknął Ron, wychodząc zza sterty rupieci. Draco zdołał uchylić się przed śmiertelnym zaklęciem, a Weasley chybił o cal. Odwrócił tym samym uwagę Goyle’a.\n- Harry, znajdź diadem! – zwróciłam się do Wybrańca. – Idź, szukaj go, a my z Ronem damy sobie z nimi radę! No już, rusz się!\nDoskoczyłam do Weasleya i posłałam bezbłędne zaklęcie oszałamiające w stronę pozostającego wciąż w ciężkim szoku Crabbe’a. Goyle ryknął z wściekłości, a Malfoy – korzystając z nadarzającej się okazji – skoczył w ten sam stos rupieci, w którym Harry szukał diademu. Przez myśl mi przeleciało, że Ślizgon też pragnie go znaleźć – pozostawało pytanie: dla kogo? Dla Wybrańca, czy raczej dla Voldemorta?\n- Po której stronie jest Malfoy? – zapytałam z ciekawości Rona.\n- Eee… W tym momencie?\nNie było czasu, by się nad tym dłużej zastanawiać, bo Goyle prawdziwie oszalał. Wrzeszczał jak opętany, ciągle zmieniał pozycję i machał rękami na wszystkie strony. Aż w końcu wypowiedział jakieś długie, skomplikowane zaklęcie, po którym z jego różdżki trysnęły złowieszcze iskry. Wydawało się, że czas stanął w miejscu. Wspólnie z Ronem obserwowaliśmy, jak maleńki płomyk rośnie i przeradza się olbrzymi, niszczycielski ogień.\n- Specjalnie dla ciebie, suko! – wrzasnął dumny Goyle.\n- Uciekamy, Hermiono! JUŻ! – Ron pociągnął mnie za rękę.\nŚmiech Goyle’a bladł z każdą sekundą. Chwilę później chyba zrozumiał, że rozpętał piekło i co gorsza – nie potrafił powstrzymać śmiercionośnych płomieni, które obracały w popiół wszystko, co spotkały na swojej drodze. Pędziliśmy ile tchu, nie wiedząc dokąd.\n- HARRY! – krzyknęłam, widząc Wybrańca wyłaniającego się ze stosu rupieci. Kiedy zobaczył wyczyn Ślizgona, wytrzeszczył oczy ze zdumienia i strachu. – UCIEKAJ!\nPojawił się także Malfoy. Najpierw spojrzał w moim kierunku, jakby chciał upewnić się, czy jestem bezpieczna, a potem ruszył w stronę oszołomionego Crabbe’a. Miałam zamiar odwrócić się i mu pomóc, ale dłoń Rona zaciskała się na mojej jak stalowe kleszcze.\nZaklęcie, którego użył Goyle, nie było zwykłym czarem wywołującym ogień – użył Szatańskiej Pożogi, piekielnie niebezpiecznej, czarnomagicznej formuły. Płomienie, które nas ścigały wydawały się żywymi istotami obdarzonymi zmysłem orientacji, ogarniętymi żądzą mordu. Przybrały kształty węży, smoków i chimer, i niszczyły wszystko, co stanęło im na drodze. Malfoy, Crabbe i Goyle zniknęli za zakrętem, a my pędziliśmy dalej, aż wbiegliśmy w ślepą uliczkę, zawaloną po sufit przeróżnymi rupieciami, jak pozostałe.\n- No pięknie! – powiedział ironicznie Ron. – I co teraz?\n- Łapcie! – Harry rzucił nam starą, zakurzoną miotłę. Drugą trzymał w ręku.\nPospiesznie wsiedliśmy na nie i wzbiliśmy się w powietrze. Obejmowałam w pasie Rona, przyglądając się zniszczeniom, jakie Szatańska Pożoga wyrządziła w Pokoju Życzeń, ale przede wszystkim szukałam Malfoya. Musiał gdzieś być, bo jeśli nie, to znaczyłoby, że zginął, że poświęcił swoje życie dla Vincentego Crabbe’a. Tej świadomości bym nie zniosła.\nI wtedy ich zobaczyłam. Malfoy i Goyle – stali na samym szczycie góry rupieci, a śmiercionośny płomień już lizał od spodu ich przystań. Żaden z nich nie miał przy sobie różdżki. Nigdzie nie było widać Crabbe’a.\nWybraniec bez zastanowienia zawrócił swoją miotłę. Ron podsumował to stwierdzeniem: „Harry, zabiję cię, jeśli przez nich zginiemy!” ale także zrobił w powietrzu zwinny wiraż i dołączył do przyjaciela. Patrzyłam, jak Harry podaje rękę Draconowi – swojemu odwiecznemu wrogowi, jak Ślizgon wspina się na jego miotłę i ruszają do wyjścia. Goyle już siedział za mną i wrzeszczał ile sił w płucach, żeby Ron leciał, zanim wszyscy zginiemy.\nUciekliśmy z Pokoju Życzeń w ostatniej chwili.\nOddech czystego powietrza na korytarzu siódmego piętra był jak zbawienna porcja tlenu. Leżeliśmy na brudnej od gruzu i pyłu posadzce, kaszląc i dysząc. Podniosłam szybko głowę i upewniłam się, że Malfoy z Harrym również zdążyli uciec; dopiero gdy ujrzałam ich, leżących obok siebie na podłodze, prawdziwie odetchnęłam z ulgą.\nRon był wściekły. Wstał, podszedł do Dracona i wymierzył w niego różdżkę.\nW niego! Jakby to on, Draco Malfoy, był winny wszystkiemu! A przecież to Goyle wyczarował Szatańską Pożogę, to on razem z Crabbe’em strzelali do nas śmiercionośnym zaklęciem! Wciąż miałam wrażenie, że szarooki Ślizgon znów miał jakiś plan, z którym przyszedł do Pokoju Życzeń, plan, który znów nie wypalił. Przecież niejednokrotnie się przekonałam, że nienawidzi Voldemorta, że nie chce być śmierciożercą. Być może nie był na tyle odważny – albo po prostu na tyle głupi – by się temu jawnie przeciwstawić, ale ciągle wierzyłam, że nie jest mu całkowicie i bezmyślnie oddany, jak Crabbe czy Goyle.\n- Ron, nie! – krzyknęłam. Wybraniec również kręcił przecząco głową, ale te dobre, ciepłe oczy Weasleya pełne były tylko gniewu. – Zostaw go, proszę!\n- Podaj mi choć jeden powód, dla którego miałbym go oszczędzić, Hermiono!\n- On uratował mi życie! – odpowiedziałam.\nNie pierwszy raz, dodałam w myślach.\nRóżdżka w jego dłoni przez krótką chwilę drżała niespokojnie, ale wreszcie ją opuścił. Odetchnęłam głęboko. Ron odwrócił się na pięcie i ruszył zdecydowanie korytarzem.\n- Chodźmy stąd, nim zmienię zdanie – rzucił przez ramię.\nHarry podniósł się z ziemi, patrząc dziwnie na Malfoya. Ten oparł się o ścianę, jakby tylko na to starczało mu już sił i skrzywił się z bólu. Usilnie nie spoglądał na mnie.\n- On kazał ci mnie znaleźć, prawda? – zapytał Harry. – Voldemort.\nDraco odpowiedział mu pustym, martwym spojrzeniem.\n- Snape – wyszeptał. – Musisz odnaleźć Snape’a, Potter. On zna odpowiedzi.\n- Odpowiedzi? Odpowiedzi na co?\n- Na wszystko. – Urwał na chwilę. – Miałem przyprowadzić cię do Snape’a. Snape jest i zawsze był człowiekiem Dumbledore’a. Znajdź go… nim on go znajdzie.\nSpokój na korytarzu rozdarł przerażający huk. Harry wstał i pobiegł czym prędzej w tym samym kierunku, co wcześniej Ron. Poczekałam, aż Wybraniec zniknie za zakrętem i natychmiast kucnęłam przed Malfoyem, zmuszając go, by na mnie spojrzał.\n- Draco – szepnęłam, z radością wypowiadając jego imię.\nNie podzielał mojego entuzjazmu. Złapał mnie za nadgarstek i mocno go ścisnął, aż w oczach stanęły mi łzy. Spojrzałam na niego z wyrzutem zmieszanym ze strachem.\n- Nienawidzę cię, Granger – rzekł cicho, ledwie słyszalnie. – Nienawidzę tego, że nauczyłaś mnie czuć i dokonywać wyborów. Nienawidzę tego, co czuję do ciebie i chciałbym umrzeć. Dopóki nie widziałem na tym świecie dobra, zło aż tak bardzo nie paliło w oczy.\n- Co ty pleciesz?! – odpowiedziałam, czując, jak serce pokrywa mi lód.\nPokręcił głową na boki, rezygnując z wyjaśnień.\n- Dopilnuj, żeby Potter spotkał się ze Snape’em. To bardzo ważne.\nKiwnęłam głową, zaciskając zęby. Próbowałam nie dać po sobie poznać, jak bardzo zabolały mnie jego wcześniejsze słowa, ale wiem, że on doskonale to wiedział. Miałam ochotę uderzyć go w twarz. Miałam ochotę wykrzyczeć, że to przecież on wtargnął w moje życie, nie odwrotnie, i że to on jest sprawcą wszystkich moich nieszczęść.\n- Idź. Nie ma czasu. On musi to zakończyć. Nie ty. Nie Weasley. Potter. – Podnosiłam się już, gdy raz jeszcze złapał mnie za rękę, tym razem o wiele lżej, delikatniej. – Jeśli przeżyję tę noc, Granger, już nigdy nie dam ci odejść – szepnął.\n- Jeśli nie przeżyjesz tej nocy, Malfoy, nie będę miała do kogo wracać.\nJego szare oczy zamigotały w mroku wdzięcznością.\nCzy już w tamtym momencie powinnam przeczuwać, że coś pójdzie źle? On, Draco Malfoy, który nigdy wcześniej nie składał podobnych obietnic, nagle uzależnia całą naszą przyszłość od tej jednej nocy. Jakby miał władzę nad losem. Jakby dostał od Przeznaczenia właśnie taką alternatywę, i żadnej innej. Jakby po tej jednej nocy nie mogło stać się już nic, co przekreśli nasze marzenia i plany. A ja mu uwierzyłam – bo co mi pozostało?\nNagle do naszych uszu dotarł przerażający krzyk żalu i wściekłości, na dźwięk którego całe moje ciało pokryło się gęsią skórką.\nTen głos należał do Ronalda Weasleya.\nPuściłam się biegiem wzdłuż korytarza, zostawiając Malfoya na siódmym piętrze. Tuż za zakrętem dostrzegłam Harry’ego – oczy miał utkwione w jednym punkcie, rozszerzone z niedowierzania, zaszklone ze smutku. Podążyłam wzrokiem za jego spojrzeniem, a tam, wśród gruzów, dostrzegłam Rona i George’a, trzymających w ramionach rudowłosą postać.\nPotrzebowałam długiej chwili, by połączyć ze sobą wszystkie fakty i przyjąć je do wiadomości, bo żadna komórka mojego ciała nie chciała uwierzyć w to, że Fred Weasley już nie żył.\nWracam, wracam z nowym rozdziałem, który delikatnie nagina i modyfikuje kanon. Do końca części drugiej pozostały już tylko trzy rozdziały, więc śmiało - snujcie swoje teorie, co też się może wydarzyć... a jeszcze trochę się nam wydarzy :D\nSwoje wojaże na włoskiej ziemi uważam za niezwykle udane. Coś więcej o moich wakacjach oraz o tysiącu innych rzeczy, które siedzą mi w głowie, możecie przeczytać tutaj.\nArrivederci, buona gente!\nSyntia Black 30 sierpnia 2013 16:59\nNie ma to jak udane zakończenie wakacji;p no prawie bo ja i tak mam jeszcze miesiąc;) Rozdział jak zwykle niesamowity. Scena miedzy Draco a Hermioną po ucieczce z pokoju życzeń chyba będzie moją ulubioną z całego twojego bloga. Mam tylko nadzieję, że Miona nie będzie z Ronem. Pisz szybko, czekam na rozdział i pozdrawiam Syntia;)\nVilene 30 sierpnia 2013 17:06\n" - Nienawidzę cię, Granger – rzekł cicho, ledwie słyszalnie. – Nienawidzę tego, że nauczyłaś mnie czuć i dokonywać wyborów. Nienawidzę tego, co czuję do ciebie i chciałbym umrzeć. Dopóki nie widziałem na tym świecie dobra, zło aż tak bardzo nie paliło w oczy."\nPrzepiękny fragment, po prostu... niezwykły.\nMam nadzieję, że zakończysz opowiadanie happy-endem. Draco i Hermiona po tylu trudach zasługują na szczęśliwy koniec. Jeżeli Granger wybierze Rona... Uhh! Nie cierpię Rudzielca! Nie może go wybrać!\nPodziwiam Cię za to opowiadanie.\nZapraszam też do mnie, na miniaturkę Dramione pt: "Ukochany Krukon".\nUwielbiam to Twoje "naginanie kanonu". Jesteś w tym prawdziwą mistrzynią, Damo :)\nW stu procentach się zgadzam! :)\nLili Potter 30 sierpnia 2013 19:30\nEhhh uwielbiam twje naginanie kanonu, twoje opowidanie wszystko <3" - Nienawidzę cię, Granger – rzekł cicho, ledwie słyszalnie. – Nienawidzę tego, że nauczyłaś mnie czuć i dokonywać wyborów. Nienawidzę tego, co czuję do ciebie i chciałbym umrzeć. Dopóki nie widziałem na tym świecie dobra, zło aż tak bardzo nie paliło w oczy." A ten fragment mnie rozwalił, powalił i co no tylko :) ehhh cudowne zwięczenie wakacji :) Weny :) Pozdraw8iam,Lili :) panstwoweasley.blogspot.com\nLumos Maxima 30 sierpnia 2013 20:03\nBoże, jakie to wszystko świetnie!!! Aż piszczę z zachwytu. A że nie potrafię pisać długich komów, bo zwyczajnie mi nie wychodzą napiszę po prostu, że odkąd zaczęłam to czytać praktycznie w każdym rozdziale miałam łzy w oczach, a w tym szczególnie *o*\nRyann Black 30 sierpnia 2013 21:28\nŚwietne, wspaniałe, cudowne. Naprawde, czytając Twoje rozdziały trudno jest uwierzyć, że w książce było inaczej. Ah i w końcu pojawił się Draco <3 Nie ma słów, którymi mogłabym opisać jak bardzo mi się podoba ten rozdział, zwłaszcz obietnica Malfoya. Czekam na dalszą część.\nChciałabym Cię również zaprosić na mojego bloga. Dopiero zaczynam i chciałabym poznać Twoją opinię na jego temat. Będzie mi bardzo miło jeśli zajrzysz. http://nic-nie-jest-takie-jakie-sie-wydaje.blogspot.com/\nPozdrawiam i do następnego rozdziału\nAda Riddle 30 sierpnia 2013 21:38\nJesteś wspaniała! Wszystko świetnie opisałaś. Czytało się płynnie i wiadomo było o co chodzi, nie tak jak w nie których opowiadaniach, że wszystko jest tak ciężko napisane, że trzeba czytać kilka razy żeby cokolwiek zrozumieć i nadal nie wiadomo o co kaman:/ U Ciebie tak nie było, była czysta akcja;) Dodawaj szybko kolejny rozdział, bo nie wytrzymam:)\nP.S.Zazdroszcze Ci takich widoczków;) Tam to nie to co na naszych polskich ziemiach;P\nAnnelis 30 sierpnia 2013 21:54\nKażdego dnia czekam na nowy rozdział, uwielbiam twoje opowiadanie, ta milość ktora sie obdarzyli to takie niezwykle... Chcialabym żeby prolog sie nie sprawdzil,ale to twoje opowiadanie i sama wiesz najlepiej jakie ma byc.\nDreamyDevil 30 sierpnia 2013 22:01\nTaaak, w końcu pojawił się Malfoy! To co powiedział Hermionie było takie... prawdziwe, szczere i mimo tego, że te słowa zraniły w pewnym stopniu Granger to i tak uważam je za niezwykłe. Już się nie mogę doczekać tego jak dalej potoczą się losy tej pary. Ahh i jeszcze jedno, mam nadzieję, że pocałunek Rona i Miony nie wprowadzić zbyt wielkiego zamieszania.\nMuszę przyznać, że Twoje rozdziały napełniają mnie weną i pozytywną energią! Co do naginania kanonu, to potrafisz to robić jak nikt inny.\nSuper! Czekam na kolejny rozdział. Mam nadzieję, że szybko go dodasz. ;)\nAnna Adamczewska 31 sierpnia 2013 00:02\nAleż miałam ciarki czytając ten rozdział :) W końcu się doczekałam i jestem naprawdę bardzo ciekawa co też wymyślisz dalej :) Mimo całej sympatii do Rona mam nadzieję, że Hermiona mimo wszystko będzie z Draco. Byłoby cudownie :D Szczerze powiedziawszy czytając rozdział nie podejrzewałam, że Malfoy będzie w Pokoju Życzeń tak jak to było w "Insygniach Śmierci" i zostałam mile zaskoczona. Rozdział jak zwykle wspaniały! Pozdrawiam :)\nAnonimowy 31 sierpnia 2013 01:55\nCzekam, czekam i czekam na ciąg dalszy! Pozdrawiami życzę weny. Anta\nGisia 31 sierpnia 2013 11:33\nWspaniały rozdział :-) Czekam na kolejny i życzę duuużo Weny!!!\nLexie Song 31 sierpnia 2013 12:42\nGenialny rozdział! Uwielbiam sposób, w jaki wplatasz swoją wersję wydarzeń w tradycyjny kanon Pottera. Nie mogę doczekać się kolejnego rozdziału.\nPrzy okazji zapraszam również do mnie, na dramionetrans.blogspot.com. Mam nadzieję, że ci się spodoba :)\nRozdział bardzo dobry. Podoba mi się, że troszkę zmieniłaś fabułę książki. Oblał mnie lekki strach kiedy przeczytałam ostatnie wersy. Mam nadzieję, że mój ulubiony bohater przeżyje :P\nzamałabydotknąćnieba 31 sierpnia 2013 17:05\nAle nie zabijesz Draco prawda?\nAsia 31 sierpnia 2013 20:53\nWooow, nieźle. Jak pisali poprzednicy, mam nadzieję, że nie planujesz tu jakiejś śmierci w bohaterach ;o Bo jak nagle połączysz Hermione z Ronem i zmienisz swój wygląd bloga (Malfoya w tle na Rona) to chyba przez miesiąc będę miała żałobę -.-\nTak czy siak zazdroszczę Ci umiejętności pisania bo każdy wpis jest świetny i czytałam Twojego bloga cały dzisiejszy dzień ;)\nVillemo 1 września 2013 15:20\nwybacz, że ostatnio nie komentowałam. Obiecuję jednak poprawę.\nRozdział rewelacyjny. Oj tam, nie naginasz kanonu, opisujesz go z perspektywy Hermiony;) I to jest dużo ciekawsze. Zresztą nawet gdy się go nie trzymasz, to ja i tak uwielbiam Twoja historię! To jeden z moich ulubionych blogów i tym bardziej mi wstyd, że nie komentowałam ostatnich notek:(\nMusiałam przeczytać trzy razy moment, gdy Ron pocałował Hermionę i o zgrozo ona oddała pocałunek!;D\n"– Jeśli przeżyję tę noc, Granger, już nigdy nie dam ci odejść – szepnął.\n- Jeśli nie przeżyjesz tej nocy, Malfoy, nie będę miała do kogo wracać. "- UWIELBIAM!;)\nAż mnie ciekawość od środka zżera na to, co planujesz w następnych rozdziałach. Na szczęście następny rozdział już niedługo;D\nP.S. Zaczęłam nową historię. Jeśli znajdziesz czas i ochotę, to zapraszam na nią serdecznie. Będę zaszczycona;)\nLexie Song 1 września 2013 20:06\nNominowałam Cię do Versatile Blogger Award. Więcej informacji na dramionetrans.blogspot.com\nLili Potter 2 września 2013 15:27\nLeszczyna 3 września 2013 08:34\nCieszę się, że Twoją wyprawę do Italii można uznać za naprawdę udaną ; ) Ja we Włoszech na wakacjach byłam w zeszłym roku i również bardzo mi się tam podobało, a Romę uznałam za najpiękniejsze miasto na świecie. Ma swój urok ; > W tym roku byłam w Grecji i porównując Rzyn do Aten to niebo a ziemia. Ateny to taka wielka wiocha, aż dziś że jest stolicą ; >\nJeny, rozmowy Dracona z Hermioną w tym rozdziale były... Nie, po prostu brakuje mi słowa. Nie potrafię określić tego słowem, więc wyrażę to emotką: *_* <- po prostu były takie. Albo takie: <3 . No zachwycające no! Uwielbiam kiedy Draco gada w tym stylu, a kiedy wymieniał, jak nienawidzi Hermiony to po prostu stwierdziłam, że muszę przeczytać ten fragment jeszcze raz. Pewnie powtarzałam Ci to niejednokrotnie, ale świetnie go kreujesz. Tylko że mi się wydaje, że...\nDraco tej nocy zginie.\nTak, zginie na pewno.\nBo dlaczego Hermiona nie miałąby wówczas za niego wyjść, skoro obiecał, że kiedy przeżyje, już nigdy nie wypuści jej od siebie? A przecież w bohaterach jest napisane, że Hermiona wyjdzie za Rona...\nBiedny Draco, ja tak go uwielbiam, szczególnie u Ciebie...\nTrochę szkoda mi tylko Rona... Tak się ucieszył z tego przytulenia, że aż pocałował Hermionę... Całe szczęście, że rzeczywiście dziewczynę uratował Harry, poganiający przyjaciół. Ogółem to co do wywodu Hermiony: mi się wydaje, że Ron jest wrażliwy i może by trochę przejął się skrzatami, gdyby nie było dziewczyny w której jest zakochany w pobliżu, ale tak naprawdę to o skrzatach powiedział na głos tylko po to by zaimponować Hermionie ; > A tak mi się przynajmniej wydaje ; )\nDobrze Ci wychodzi to lekkie naginanie kanonu ; ) Zresztą wydaje mi się, że nikomu to nie przeszkadza, kiedy trzymasz się mniej więcej głównej osi przewodzącej książkom Rowling. Poza tym - każdy blogger piszący fanfiction potterowskie w mniejszym lub większym stopniu nagina kanon. Nie da się zupełnie pisać zgodnie z tym, co napisała autorka "Harry'ego Pottera" ; )\nCałuję i czekam na nowy rozdział! ; )\nPS Nie wiem, czy interesuje cię jeszcze lektura "Cmentarza", ale jeśli tak, to dodałam tam dwa dni temu nowy rozdział i ogółem wracam z werwą do blogowania ; )\nDlaczego? Dlaczego nie dałaś im jednego rozdziału sielanki? Coraz bardziej mi się wydaje, że zaczynasz zmieniać w kanonie... no, praktycznie nic. Coś tam się zmienia, ale już zaczynasz pisać HP z perspektywy Hermiony.\nNie zabij Dracona. Nie powinnaś, chociaż przez prolog wszystko jest jasne.\nOch, za pierwszym razem przeczytałam "Różne odcienie bobra" i dopiero zorientowałam się, że pisze... no dobra, jest napisane dobra. A szkoda.


Premier: Jesteśmy na dobrej drodze i zrealizujemy nasz cel\nKraj"Jesteśmy na dobrej drodze i zrealizujemy nasz cel". Premier wystąpił w Sejmie\nKraj: "Jesteśmy na dobrej drodze i zrealizujemy nasz cel". Premier wystąpił w Sejmie\nDodano 12 grudnia 2018, 13:42 92\n– Chcę dzisiaj z tej mównicy zaprosić opozycję do wspólnych obchodów wielkich rocznic przyszłego roku. O to żebyśmy razem obchodzili rocznicę Okrągłego Stołu, rocznicę przystąpienia Polski do NATO, do UE. 4 czerwca, rocznica odzyskania wolności. Przecież wtedy różne osoby, i z PO i PiS, różnie patrzyły na Okrągły Stół. Byłem przeciw, ale dzisiaj doceniam to, taka była mądrość etapu – podkreślał.\nMorawiecki mówił o dotychczasowych dokonaniach rządu, zwracając uwagę m.in. na: obniżenie podatków dla małych i średnich firm, odbudowywanie posterunków policji, placówek pocztowych i placówek kolejowych, zmiany dotyczące sądownictwa, które prowadzą do "podniesienia niezawisłości sędziów" czy zmniejszenie biurokracji.\nPremier podkreślił również, jak ważne jest członkostwo Polski w Unii Europejskiej. – My podkreślamy, PiS i Zjednoczona Prawica, że silna Polska jest tylko możliwa w silnej, sprawnej Europie i nie ma silnej UE bez silnej Polski. Wyobraźmy sobie, że UE jest kamienicą, w której w różnych mieszkaniach mieszkają różne rodziny, czyli narody. Czy nie jest tak, że w ramach tych rodzin najpierw powinniśmy między sobą się porozumieć zanim pójdziemy na skargę do dozorcy czy sąsiada – mówił.\nPremier Mateusz Morawiecki zapowiedział, że nie dojdzie do podwyżek cen energii. – W 2008 nie zawetowaliście tej polityki klimatycznej, prowadząc do tego, że dzisiaj jesteśmy w niezwykle trudnym położeniu, które staramy się rozwiązać – stwierdził premier Mateusz Morawiecki w Sejmie. – Nie będzie podwyżek cen energii – zadeklarował.\nZapowiedział również, że widzi "wielką, historyczną szansę" na to, aby Polska w ciągu 10 lat dogoniła pod względem PKB na głowę mieszkańca Włochy.\nMorawiecki podjął również temat uszczelniania VAT-u. – Afera VAT-owska – największa afera III RP. Wasza wiceminister w waszym rządzie powiedziała wyraźnie, że ustawy były pisane pod lobbystów – stwierdził, wracając się do opozycji. – My tę lukę VAT uszczelniamy i obniżamy VAT dla zwykłych obywateli a jednocześnie dochody państwa rosną tak, że wystarczy zajrzeć na stronę Ministerstwa Finansów i przekonać się, że w ciągu 4 lat będziemy mieli prawie 50 proc. więcej wpływów do budżetu – dodawał.\nSejm: Niespodziewany ruch premiera. Morawiecki chce wotum zaufaniaCzytaj także:\nKwinto IP 12 grudnia 2018, 20:35\nJakie urwa Włochy. Jak cena litra benzyny kosztuje tyle co w Norwegii a średnia płaca wynosi tyle co zasiłek dla bezrobotnych w całej Europie. Pinokio odejdź ze swoją bandą i zamilcz na wieki....\nklioes vel pislamista IP 12 grudnia 2018, 19:57\nTO TYLKO SCIEMA IP 12 grudnia 2018, 19:12\nJESTESMY NA DOBREJ DRODZE,,TYLKO NA TEJ DRODZE JEST TUNEL w kturym NIE WIDAC SFIATELKA na KONCU.CYNIK I KLAMCA W JEDNYM\ndonald IP 12 grudnia 2018, 18:42\nWszyscy komentatorzy zaskoczeni czemu kaczka namaścił pinokia na przyszłego szefa pisu - no nikt tak jak Morawiecki nie dorownuje mu w ciągłym kłamaniu i bredzeniu.\nUpper Silesia greets Poland IP 12 grudnia 2018, 18:34\nBędziemy potwierdzali naszą polityką, że podnosimy standard życia Polaków. Jesteśmy na dobrej drodze i będziemy, zrealizujemy ten cel – mówił podczas swojego wystąpienia w Sejmie I sekretarz PZPR... pardon, premier Mateusz Morawiecki.\nRzygam tym od 50 lat!


Adam w Kalifornii! Przygoda z bro pair :]: Halloween\nJeśli zapytać kogoś na ulicy w Polsce, który zwyczaj lub święto najbardziej kojarzy Ci się z Ameryką? Pierwszą myślą, która zazwyczaj przychodzi nam do głowy jest Halloween. I od kiedy zacząłem przeglądać au pair'owe blogi, to zawsze najbardziej intrygowały mnie fotorelacje z tego wydarzenia.\nZ początkiem pierwszych dni października obserwowałem, jak Amerykanie zaczęli przyozdabiać domy. Nawet jedna z rodzin na moim osiedlu najprawdopodobniej wynajęła specjalistyczną firmę do udekorowania swojego trawnika. I pisze tak dlatego, że to co tam ujrzałem przerosło moje najśmielsze oczekiwania w negatywnym tego słowa znaczeniu (od 4 min. 39 sek.).\n31 października wypadł w sobotę. I najbardziej z tego faktu cieszyły się dzieci, które nie musiały iść do szkoły. Już od południa zaczęły pojawiać się w kostiumach poprzebierane za różnego rodzaju postacie. Widziałem: wróżki, czarownice, bohaterów komiksów, książek, czy też animacji. Kończąc na lekarzach, strażakach i pozostałych osobliwościach. Dorośli również włączyli się do akcji pt. "Cukierek, albo psikus". A co niektórzy rodzice na drugi dzień postanowili wykręcić niezły numer swoim pociechom :D hahaha\nC wraz z mamą i swoją koleżanką udały się do sąsiadującego bloku (czyt. dzielnicy mieszkalnej). Znajduje się tam ulica, której mieszkańcy bardzo chętnie biorą udział w "zabawie" Halloween'owej. Również i ja udałem się tam z myślą zobaczenia tego wszystkiego na własne oczy. Przy okazji nagrałem materiał na bloga. Wideo znajdziecie pod spodem. Zaś wspomniana ulica była wyłączona z ruchu samochodowego, a pobliski parking szkolny pękał w szwach. Rotacja ludzi na miejscu była bardzo duża. Nie dziwiła nawet obecność policji. Kto wie, czy byli to prawdziwi stróże prawa, a może przebierańcy? :] Klimat miejsca tworzyły liczne dekoracje, spora liczba osób w kostiumach, panujący półmrok oraz muzyka, która przygrywała w tle. Z twarzy obecnych na miejscu ludzi można było wyczytać zachwyt i radość.\nCałe to wydarzenie obserwowałem z zaciekawieniem. Ale również w głębi duszy patrzyłem na to wszystko z dużą obawą. Jako Katolik przestrzegam wszystkich przed niebezpieczeństwami duchowymi, jakie mogą wyniknąć z takiej "niewinnej" zabawy. Było mi nawet przykro, że podczas niedzielnej Mszy Św. księża nie poruszyli tego ważnego tematu. Jest to bynajmniej bardzo dziwne. Nawet sam Papież Franciszek zakazał udziału w Halloween. Zainteresowanych odsyłam do ciekawej audycji i do obejrzenia tego mocnego filmu:\nMam również mały żal do siebie, że nie nagrałem mojej wizyty w sklepie Party City. Biznes jaki nakręca Halloween jest po prostu oszołamiający, a ceny wyjątkowo wysokie. Dla przykładu strój mnicha, który kupiłem specjalnie na imprezę kostiumową z okazji urodzin Sylwii kosztował mnie około 40$. I był to jeden z najtańszych modeli na 2 tygodnie przed Halloween. BTW. Czego nie robi się na specjalne życzenie jubilatki :D\nEtykiety: Halloween, kościół, USA, video\nPaula 4 lutego 2016 13:47\nw Ameryce halloween zawsze jest magiczny :D\nMatch 4 + kilka słów o angielskim!\nMatch 2, 3


Wrzesień 2017 - astrahistoria.pl\n30.09.1553 – Początek procesji koronacyjnej Marii Tudor\nastrahistoria· 30 września 2017\n30 września 1553 roku o godzinie 3 po południu przy wtórze armat i dźwięku dzwonów Maria Tudor, jako dziedziczka Henryka VIII, opuściła Tower of...\n29.09.1528 – Lorenzo Campeggio przybywa do Anglii\nastrahistoria· 29 września 2017\n29 września 1528 roku u brzegów Dover w hrabstwie Kent wylądował legat papieski Lorenzo Campeggio. Długo wyczekiwany przez Henryka VIII dostojnik kościelny przybył...\n28.09.1066 – Wilhelm Zdobywca dociera do Anglii\nastrahistoria· 28 września 2017\n28 września 1066 roku Wilhelm Zdobywca wraz z armią wylądował na angielskim wybrzeżu, w Pevensey, tracąc jedynie dwa okręty. Dzień później założyli tam...\nastrahistoria· 27 września 2017\nastrahistoria· 26 września 2017\nastrahistoria· 25 września 2017\nastrahistoria· 24 września 2017\nastrahistoria· 23 września 2017\nastrahistoria· 22 września 2017\nastrahistoria· 21 września 2017\nastrahistoria· 20 września 2017\nastrahistoria· 19 września 2017\nKobiety Henryka VIII 34.99zł – 41.99zł\nWojna w Wietnamie 1941–1975 35.99zł – 41.99zł\nW łożu z Tudorami. Intymne życie dynastii 20.00zł – 25.00zł\nHanns i Rudolf. Niemiecki Żyd poluje na komendanta Auschwitz 20.00zł – 25.00zł\nJoanna d’Arc 20.00zł – 25.00zł\nRobin Hood. W poszukiwaniu legendarnego banity 49.99zł 25.00zł\nŚmierć królów. Tragiczne zgony władców średniowiecznej Anglii 49.99zł 25.00zł


2 pokoje, mieszkanie na sprzedaż - Poznań, Rataje - 58666416 • www.otodom.pl\nTo mieszkanie na sprzedaż (ID w Otodom 58666416) wydaje mi się interesujące. Chętnie poznam więcej szczegółów przed umówieniem wizyty. Pozdrawiam.\nMIESZKANIE 2 POKOJOWE 49m2 - niezależny układ!! Pokój dzienny z wyjściem na balkon typu loggia od wschodniej strony świata. Sypialnia o pow. 12 m2 z dużym pięknym oknem. Duża kuchnia o pow. 9m2, przedpokój i przestronna łazienka w ładnych płytkach.\nMieszkanie jest bardzo jasne i słoneczne a przede wszystkim bardzo ciepłe.\nIdealna propozycja pod inwestycje - świetna sprawa na wynajem dla Studentów chociażby z uwagi na położenie bloku i jego lokalizację, połączenie z centrum miasta i uczelnią Politechniki.\nLokal jest w bardzo dobrym stanie - wymaga ewentualnie odświeżenia według własnych potrzeb. Łazienka i kuchnia, podłogi remontowane były 2 lata temu. Ściany w pokojach gładkie i pomalowane na jasne kolory.\nNa podłogach w pokojach położone są panele, w kuchni i łazience płytki. Wyposażenie i umeblowanie mieszkania do uzgodnienia.\nPod blokiem przystanek tramwajowy i autobusowy. Dogodna ilość miejsc parkingowych. Parking, zaplecze kilku sklepów spożywczych, apteka, poczta, szkoły przedszkola, place zabaw.\nBlisko jeziora Malta, Galerii Handlowych, Parków, Ścieżek rowerowych, siłowni i wielu innych udogodnień.\nNr oferty w Otodom: 58666416\nNr oferty w biurze nieruchomości: IRH-MS-4900