Przyjaciółka (tudzież przyjaciel płci żeńskiej ;)) - Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL\nPrzyjaciółka (tudzież przyjaciel płci żeńskiej ;)) - Netkobiety.pl\nForum Kobiet » RELACJE Z PRZYJACIÓŁMI, RELACJE W RODZINIE » Przyjaciółka (tudzież przyjaciel płci żeńskiej ;))\n1 Temat przez Anemonne 2010-04-02 21:06:34 Ostatnio edytowany przez Anemonne (2010-04-02 21:09:23)\nTemat: Przyjaciółka (tudzież przyjaciel płci żeńskiej ;))\nUżyłam w temacie określenia "przyjaciel płci żeńskiej", bo słowo "przyjaciółka" wielu osobom kojarzy się negatywnie - z koleżankami od plotek i gadek-szmatek o kosmetykach... A mi chodzi o Przyjaciela jako osobę, która jest nam najbliższa, na którą zawsze można liczyć, która jest naszym wsparciem i niekiedy Aniołem Stróżem. Na potrzeby tego tematu przyjmijmy, że takie właśnie - i tylko takie - znaczenie niesie ze sobą określenie "przyjaciółka"\nDodam, że chodzi mi jedynie o przyjaźń między dwiema kobietami (choć jeśli czytają to nasi forumowi Mężczyźni, zachęcam też do dzielenia się doświadczeniami z męsko-męskich przyjaźni chodzi mi po prostu o przyjaźnie jednopłciowe).\nCzy macie Kogoś takiego? Kobietę, która jest Wam tak bliska - lub nawet bliższa - jak Wasz partner, z którą dzielicie sekrety, do której zwracacie się po radę, która zawsze jest przy Was, kiedy jej potrzebujecie?\nPozwolę sobie opisać, jak jest u mnie, bo jest to poniekąd mój problem.\nJa obecnie mam na pewno jedną taką przyjaciółkę - A. Poznałyśmy się 6 lat temu i jest to najbliższa mi kobieta spoza rodziny. Wiem, że zawsze mogę na nią liczyć, kiedy mam jakiś problem, to nic nie jest dla niej ważniejsze, zawsze mnie wesprze ciepłym słowem i doradzi. A oprócz tego uwielbiam z nią rozmawiać i spędzać czas.\nDrugą dziewczyną, która co prawda jest mi bardzo bliska, ale boję się jeszcze nazwać ją przyjaciółką, bo znamy się dość krótko (2 lata) i nie miałam jeszcze okazji "sprawdzenia" jej w trudnej sytuacji, jest M. Świetnie się w jej towarzystwie czuję i wiem, że pomogłaby mi w trudnej sytuacji, choć ma dość trudny charakter i czasem ciężko jest jej zobaczyć świat poza sobą - koncentruje się często na swoich wewnętrznych przeżyciach i wtedy się "wyłącza", potrafi nie odzywać się kilka tygodni jeśli ma kiepski okres w życiu. Rok temu poznała swojego obecnego faceta, jest teraz mocno zakochana i większość czasu poświęca jemu.\nAle jest jeden kłopot. Mimo, iż wiem, że mam osoby, na które mogę zawsze liczyć i jestem pewna, że nie zostawiłyby mnie samej z problemami, to cholernie brakuje mi kontaktu z nimi. A. dużo pracuje (nieraz po 12 godzin dziennie), w weekendy studiuje, a do tego też ma faceta. Z jednej strony rozumiem, że czasem jest tak zmęczona i spracowana, że za przeproszeniem nie wie gdzie ma głowę, a gdzie tyłek, ale spotykamy się raz na miesiąc, dwa, w ciężkim okresie nie widziałyśmy się nawet przez 3 miesiące. Z M. jest podobnie, widujemy się średnio raz w miesiącu. Mam inne koleżanki, a nawet kolegów, ale oni też wiecznie nie mają dla mnie czasu, a poza tym najbardziej zależy mi na kontaktach z tymi najważniejszymi. W moim życiu niemal zawsze tak było, że jak już miałam jakąś osobę, którą uważałam za przyjaciela, to ja się starałam, dawałam z siebie wszystko, a ta osoba robiła coraz mniej w kierunku podtrzymywania naszej znajomości, aż w końcu ta znajomość umierała śmiercią naturalną - bo i ja nie jestem świętym, żeby cały czas walczyć o uwagę kogoś, komu widać nie zależy na kontakcie ze mną.\nWiem, że A. i M. to osoby, z którymi nie stracę kontaktu, a przynajmniej jestem tego stuprocentowo pewna w przypadku A. Jednak kontakt smsowy czy przez gadu-gadu nie jest dla mnie w pełni satysfakcjonujący. Brakuje mi takiej nieskrępowanej, siostrzanej przyjaźni, chciałabym móc po prostu złapać za telefon np. w sobotnie popołudnie i wyciągnąć przyjaciółkę na piwo czy kawę, nie słysząc "nie mogę" w odpowiedzi. Chciałabym mieć kogoś, z kim widywałabym się przynajmniej raz w tygodniu, kto dzwoniłby do mnie zmartwiony, jeśli nie odzywałabym się dłużej niż 3 dni, z kim mogę po prostu sobie pomilczeć i nie będzie niezręcznie. Kogoś, komu mogę powiedzieć w 100% szczerze co myślę i kto się wtedy nie obrazi. Niestety ani A., ani M. nie są dla mnie takimi osobami, pomimo wszystkich innych zalet.\nMoże to kwestia tego, że wzorem dla mnie była zawsze przyjaźń mojej mamy. Ona i jej przyjaciółka są nierozłączne od 5 klasy szkoły podstawowej, poszły potem razem do liceum, studium i teraz od 30 już lat pracują razem, rozmawiają codziennie przynajmniej przez godzinę przez telefon i często się odwiedzają. Ich relacja jest tak swobodna, że czują się u siebie nawzajem jak w domu, są ze sobą blisko jak siostry. Zdaję sobie sprawę, że taka przyjaźń jest skarbem i zdarza się niezwykle rzadko, ale za czymś takim właśnie cholernie tęsknię. Naprawdę nie wiem, jak to zrobić, żeby trafić na osobę, z którą zbuduje się taką przyjaźń? Nawet jak się już trafi, to jak coś takiego zbudować?\nMam w swoim życiu różne ważne osoby, a czasem czuję się tak samotna... Wychodzę z domu coraz rzadziej, bo po drugiej stronie słuchawki słyszę wciąż "nie mam czasu", "nie w tym tygodniu", "wybacz, ale jestem teraz zapracowana i nie wiem kiedy dam radę się spotkać"... Zaczyna mnie ten stan rzeczy coraz bardziej dołować.\nA jak jest z Wami? Jak wyglądają Wasze przyjaźnie?\nP.S. Dzięki wszystkim, którzy dobrnęli przez całość aż do tego miejsca\nPies - twój czworonożny przyjaciel ze schroniska\nProszę o odpowiedź - czy mój przyjaciel jest gejem …\nPrzyjaciolka z klasy mnie zostawila i nie wiem co …\nKto ma najlepszy pomysl(sposob) radzenia sobie z d …\n2 Odpowiedź przez La Que Sabe 2010-04-02 21:54:55 Ostatnio edytowany przez La Que Sabe (2010-04-03 13:42:47)\nZawód: Czarownica ;)\nWiek: 30 pluszzz\nOdp: Przyjaciółka (tudzież przyjaciel płci żeńskiej ;))\nAnemonne, dobrnęłam i jestem (a teraz staram się, o wszystkie zawijasy i znaki interpunkcyjne robię to only for You bo lubię Twoje proste, pewne siebie spojrzenie na życie, ja jestem pełna symboli, empatii, więc u mnie z prostotą ciężko, czasem cholernie za dużo widzę i czuję:))) w każdym razie miało być o przyjaźni.\nMiałam jedną przyjaciółkę i marzyłam tak jak ty, o tym aby właśnie tak jak w filmach można liczyć na nią.... kończyło się, że 99% spotkań u niej, bo tak jej jest wygodniej, na 99% moich propozycji, "0" spontanu, gdy ja umierałam z emocji - ona wyznaczała mi termin za 3 tyg... A ostatnio tak jakoś się stało, że jeszcze trudniej się spotkać.\nMam koleżanki od serca o krótszym stażu, ale mocno zajęte swoim życiem i mam cudowną siostrę, też mocno zajętą:)\nTeraz mam jeszcze forum i liczę, że jak zamieszkam z moim mężczyzną dam mu więcej siebie, ale nie wszystko, są tematy, które są tylko pomiędzy kobietami, nie nadają się na cudownie:) zapracowaną męską głowę:)\nTak, że rozumiem cię Ane... i myślę, że jak o tym piszemy i mówimy, i tego pragniemy, to uda nam się znaleźć taką przyjaźń.\n"Człowiek, który ma serce, niczego nie może stracić, gdziekolwiek by się znalazł" H.Murakami\n3 Odpowiedź przez Anemonne 2010-04-02 22:56:54 Ostatnio edytowany przez Anemonne (2010-04-02 22:57:18)\nLa Que Sabe, dziękuję Ci za odpowiedź. I za cierpliwość\nNo właśnie - w moim "pożyciu" z facetem nic nie brakuje, bo oprócz tego, że jest moim partnerem i kochankiem to jest też dobrym kumplem, ale wiadomo, że każdemu człowiekowi potrzebna jest też przyjaźń z osobą tej samej płci. Nie o wszystkim mogę i chcę mówić partnerowi, podobnie on na pewno ma swoje "męskie sprawy" z kolegami. Bardzo brakuje mi takich "girls' nights out", wspólnego oglądania filmów, rozmów przy szklance martini... Czasem, kiedy spotykam się z A., mam wrażenie, że rozmawiam z kobietą dwa razy starszą ode mnie (a jesteśmy w tym samym wieku), w dodatku zblazowaną i zmęczoną życiem... można z nią ponarzekać na problemy i porozmawiać o tym, jak ciężko jest w życiu, ale zabawić się - raczej nie... A ja, do licha, jestem jeszcze młoda i chcę się bawić, dopóki nie mam dzieci i pracy, która pożera 90% mojego czasu. Najbardziej chyba brakuje mi właśnie tej "dostępności" - tego, że mogę zadzwonić i umówić się na dziś wieczór lub na jutro... a nie na za 2 tygodnie, bo dopiero wtedy będzie czas.\nNie wiem, może ja po prostu zbyt wiele oczekuję od życia? Może rzeczywiście taka przyjaźń, jak ta, która jest udziałem mojej mamy, zdarza się tylko raz na 136628378 przypadków?\n4 Odpowiedź przez a_normalna 2010-04-03 10:02:40\nTaka przyjaźń jak Twojej mamy nie jest raczej aż tak rzadka. Tylko wydaje mi się, ze bardziej chodzi o to by obydwie strony walczyły o ten kontakt.\nRozumiem jak to jest, bo też mam taką paczkę przyjaciół(ek) i teraz, gdy wszystkie jesteśmy na studiach, bardzo ciężko jest się zgrać. Nawet w wakacje. Walczy się o ten kontakt, bo gdybyśmy tego nie robiły, to już dawno wszystko by się rozsypało. Czuję, że właśnie już dąży wszystko do końca, ale jeszcze walczymy i jeśli nie da się spotkać nam wszystkim w jednym terminie, to jakoś to dzielimy na różne dni.\nWiem jak brakuje Ci takiej trzeciej osoby, kogoś innego niż partner do pogadania. Też bym chciała z jedną czy drugą móc pogadać o tym co mnie gnębi, ale nie mogę. Bo nie chcę się narzucać i wiem, że mają huk roboty i wciąż tylko nauka. Druga sprawa, to trochę boję się wyciągać pewne tematy (niby wszystkie jesteśmy pełnoletnie, każda ma JAKIEŚ doświadczenie z facetami, ale na temat seksu i takich spraw nie gadamy).\n5 Odpowiedź przez anuska 2010-04-03 12:49:26\nJa nigdy nie miałam przyjaciółki. Były owszem pseudo -przyjaciółki które mnie wykorzystywały i okradały i dlaczego na takie trafiałam? bo byłam naiwna bardzo naiwna,poznając mojego faceta troche wyszłam z tej naiwności i wiem ze nie mozna nikomu ufac w 100% zawsze jest jakis haczyk. Dlaczego nie miałam przyjaciólki nigdy? z powodu mojej niesmialosci i braku przebojowości zawsze tego zazdrościłam moim koleżanką które trzymały sie razem i zawsze miały o czym pogadać miedzy soba. Uważam sie za osobę bardzo nudną zreszta nie tylko ja tak sądze i dziwnie sie mojemu chł. ze ze mna jest on to moje przeciwnieństwo no ale jednak przeciwieństwa sie przyciągaja , mam bardzo mało znajomych, nie daje sie lubić ludzie nie traktuja mnie poważnie Nie "wyszalałam" sie czasem mam ochote pojsc gdzie zabawic sie to we mnie siedzi ale..... nie mam z kim. Brak mi takiej przyjaciółki czy nawet kolezanki z ktora bym pogadala poszalala niestety... w sumie mam dobrego kumpla z ktorym moge o wszystkim pogadac ale to nie to samo.. mam beznadziejny nastrój wrrrrrrrrrrrrr\n6 Odpowiedź przez vinnga 2010-04-03 17:54:02\nA ja zawsze miałam "przyjaciółki" W cudzysłowiu tylko dlatego, że były to czasy podstawówki i co rok inna była tą najlepszą i siedziałyśmy razem w ławce Z tymi przyjaciółkami łączyły mnie takie kontakty o jakich marzysz Anemonne, tyle, że ze zrozumiałej wtedy niedojrzałości po roku się kończyły\nOd 8 klasy szkoły podstawowej jest J. Dla odmiany nigdy nie chodziłyśmy razem do klasy. Nawet nie pamiętam jak się poznałyśmy Ale od początku czułyśmy pokrewieństwo dusz. Wspólne zainteresowania, tematy, poglądy... I nie przeszkadzało nam to, że obie byłyśmy strasznie uparte - między sobą się jakimś cudem dogadywałyśmy. J. nazywała mnie "My Love" i czasem mówiła, że szkoda, że nie jestem facetem bo by została moją żoną Razem włóczyłyśmy się nocami po lasach i cmentarzach, potem przyszła pasja rowerowa - brałyśmy plecaki, namiot i jechałyśmy przed siebie na kilka dni. Razem przeżywałyśmy swoje pierwsze miłostki i razem zaczynałyśmy pierwsze poważne związki. Podczas studiów mieszkałyśmy razem przez rok i to też nie popsuło naszych układów. Rozumiałyśmy się bez słów - dwie szalone, niepoprawne optymistki. Razem niepokonane...\nMimo, że nasze kontakty teraz są nieco rzadsze - wciąż intensywne\n7 Odpowiedź przez mylenne 2010-04-04 14:37:07\nMoże wiele osób nie wierzyć, mam 3 przyjaciólki. Z jedna znam się ok 12 lat, a z tymi dwoma ok 8-9 lat. Mogę napisać że z każdymi laczy mnie nieco inny rodzaj przyjaźni, nieco różnią się nasze tematy do rozmów, sposób rozmowy, miejsca spotkań. Znamy się wszystkie, i stosunkowo często się widujemy, tylko, że ja jestem przyjaciólką dla każdej z nich, ale one dla siebie już nie. NIe widujemy się już codziennie jak kiedyś w gimnazjum,czy liceum, każda z nas studiuje gdzie indziej,ale zawsze kiedy zjeżdzamy na weekand, spotykamy się. Przeżywalyśmy wiele smutków, radości razem, mamy masę różnych wspomnień. Czasem zdarzają się nieporozumienia, ale jakoś zawsze udaje nam się je rozwiązać... To chyba i mam nadzieje prawdziwa przyjaźń na zawsze. Spotkaam na swojej drodze bardzo wartościowe osoby, na które myślę że mogę liczyć zawsze. jestem wdzięczna komuś za to niesamowicie.:)\n8 Odpowiedź przez Paweł-1979 2010-04-06 14:36:13\nAnemonne twoje posty są ciekawe,klarowne,przejrzyste, więc czyta się je jednym tchem.Nie wymuszają na palcu wskazującym kręcenia kółkiem myszki...Dobrnąłem więc do końca\nTak sobie myślę że za taki stan rzeczy, czyli (niemy) telefon i dzwonek do drzwi,sami sobie jesteśmy winni...\nKiedyś byłem światkiem pewnego zdarzenia..\nJestem sobie u kuzynki w domu w jakichś rodzinnych sprawach, nieważne.Wchodzi do niej koleżanka i z progu do niej mówi:\n-Idziemy na miasto,na zakupy, potem może gdzieś do pubu.\nKuzynka "zblazowana" i z grymasem na twarzy odpowiada że niema czasu, ani pieniędzy i w ogóle to się nie ciekawie czuje.\nKoleżanka a właściwie przyjaciółka , bez namysłu chwyciła kurtkę kuzynki i wcisnęła jej na plecy po czym mówi :\n-Musisz się trochę rozerwać,odpocząć od codzienności,ja już zadbam o to że nie będziesz żałować\n,po czym szarpnęła ją za rękę w stronę drzwi i wyszły..\nNo właśnie...NACHALNOŚĆ?? Nie taktowne zachowanie, że nie uszanowała decyzji kuzynki?\nA może to nasze lenistwo nakazuje nam tak myśleć..\nPo przyjściu, kuzynka rozpromieniona stwierdziła, że bez niej to by sobie chyba w życiu rady nie dała...\nTak to już chyba w życiu jest że czasem w partnerstwie, miłości,przyjaźni jest strona bierna i aktywna.\nCzy zadawaliśmy sobie kiedyś pytanie do jakiej strony my należymy?\nCzy może wiecznie czekamy na szarpnięcie ręki, Na tą stroną aktywną która już może niema dla nas cierpliwości,albo w ogóle jej niema i nie było.\nNo i w końcu czy, o ile jesteśmy bierni potrafimy stać się aktywni wręcz nachalni? bo przecież trzeba było by sobie też odpowiedzieć,czy osoba do której skierujemy naszą energię jest tego warta...\n"Jak cię widzą tak cię piszą" (biorąc pod uwagę stronę bierną) czy to trochę nie naiwne, że wymagamy od innych żeby kochali nas tylko za to że jesteśmy?.\nPod patronatem "Jesteś kowalem własnego losu" Zadać sobie,a może innym pytanie co możemy wnieść od siebie,by nasze życie towarzyskie zakwitło...\n9 Odpowiedź przez Anemonne 2010-04-06 15:31:46\nJa w swoim życiu przechodziłam przez różne fazy "aktywności". Na początku faktycznie byłam bierna, bo chciałam poczuć, że komuś na mnie zależy i będzie zabiegał o naszą znajomość. Potem zaczęłam być aktywna - starałam się właśnie wyciągać kumpelki gdzieś, nawet na popołudnie, kiedy każda z nas pracuje lub siedzi w szkole do 15-16. Dzwoniłam i proponowałam, co prawda nigdy nie stanęłam tak po prostu w czyichś drzwiach, chociażby dlatego że mieszkam poza miastem, ale starałam się organizować jakieś wyjścia. I wtedy szczególnie często spotykałam się z odmową, bo nie ma teraz czasu, bo już się umówiła, bo musi akurat dziś zostać w domu... Jak nie umówiłam się na konkretny dzień odpowiednio wcześniej, to nie było szans. Znudziło mi się to, bo ileż można walczyć samemu. Teraz znów pogrążyłam się w bierności z powodu zniechęcenia, bo przestałam już wierzyć, że aktywność mi się kiedyś opłaci.\n10 Odpowiedź przez vinnga 2010-04-06 15:43:51\nAnemonne - aktywność się opłaca! U mnie większość znajomych się "porozłaziła" - praca, rodzina itp. Często mam wrażenie, że jestem jedyną osobą, która podtrzymuje dawne znajomości. I nawet jeśli czasem słyszę odmowę to wiem, że jest ona uzasadniona. Za to częściej widzę błysk radości w oczach koleżanki "kurki domowej" kiedy odrywam ją od garów, informuję jej męża, że wieczorem mu żonę przywiozę i znikamy\nSporadycznie zdarza mi się taka "nachalność" opisana przez Pawła. Ale cel uświęca środki przecież Kiedyś próbowałam namówić kolegę na wyjście do ludzi. Facet był smętny i zniechęcony, zostawiła go dziewczyna i nic mu się nie chciało. Wykręcał się brakiem czasu, kasy itd. Więc zadzwoniłam, powiedziałam, że czekam pod blokiem i ma 15 minut na ogarnięcie się bo zabieram go na bilarda w babskim towarzystwie. Na owym bilardzie smętny kolega poznał moją wcale niesmętną koleżankę i za 4 miesiące zostaną rodzicami\n11 Odpowiedź przez mylenne 2010-04-06 15:48:29\nOplaci się... Kiedyś za swoje starania zbierzesz plony. Przez moje przeszle starania aby zawsze być na miejscu gdzie ktoś mnie potrzebuje, teraz ja mogę liczyć również na to. Nie moge niestety liczyć na to zawsze i wszędzie ze względu na odleglości jakie nas teraz dzielą. Warto się starać, choćby dla swoich czystych sumieni Pozdrawiam:)\n12 Odpowiedź przez youngwind 2010-04-06 15:51:50\nJa też chętnie przyłączę się do ciekawego wątku .\nAnemonne, ja, można powiedzieć, jestem w podobnej sytuacji, aczkolwiek u mnie wygląda to chyba nawet nieco gorzej.\nOd dwóch lat mieszkam w Irlandii i odkąd moja noga stanęła na obcej ziemi, nie znalazłam na niej bratniej duszy; Notabene człowiek na obczyźnie czuje się podwójnie osamotniony, potrzebuje z kimś porozmawiać, choćby o pierdołach- to zapewnia takie małe, domowe poczucie "swojskości". Wszystkie moje koleżanki, w tym jedna przyjaciółka od serca, zostały tam, gdzie je poznałam, czyli w Polsce. Kontakt potwornie sporadyczny, bo ograniczający się do kontaktu mailowego, sms-owego czy "skajpowego".\nWracając do meritum. Ta JEDNA przyjaciółka, która idealnie pasuje do Twojego opisu, to A. Znamy się bodajże ok. 16 (!) lat, bo wychowywałyśmy się na jednym podwórku. Spędzałyśmy ze sobą mnóstwo czasu na placach zabaw i u siebie w domach jako grzdyle. Później los zrobił nam niespodziankę i przydzielił do tych samych klas. Tym sposobem spędziłyśmy razem całą podstawówkę, gimnazjum oraz liceum. Być może nie należałyśmy do typowych "papużek nierozłączek", ale nasza przyjaźń była i jest w pewien sposób unikatowa. Jak tylko jedna z nas potrzebowała pomocy, druga zaraz leciała jak z pieprzem; gdy jedna była chora i potrzebowała przepisać lekcje, nawet nie musiała prosić o wizytę. Rozumiałyśmy się i nadal rozumiemy bez słów. Dodatkowo obydwie mamy to samo poczucie humoru; Zawsze komentowałyśmy, że "takich jak my dwie nie ma ani jednej". Gadałyśmy nieraz do siebie totalne bzdury, wymyślałyśmy własne języki, robiłyśmy głupie miny. Kiedy jednak przychodził smutek i czas zwątpienia, twarze ściągały się w zmartwieniu i następowały długie godziny pocieszających, całkowicie poważnych rozmów. O miłości, seksie, a nawet o polityce i religii. Zawsze byłyśmy wobec siebie szczere- nawet do bólu. Ona nawet potrafiła mi bez cienia zawahania powiedzieć, że wyglądam jak kretynka w takim i takim makijażu, a w innym jestem według niej piękniejsza. To była i jest taka przyjaciółka od wszystkiego. Chyba nie ma tematu, którego jeszcze nie poruszyłyśmy. Nawiasem pisząc, to tak otwarta babka, że nie miała nawet oporów, żeby szczypnąć mnie za tyłek z tytułem na ustach: "ale ty dzisiaj fajna d... jesteś!" .\nJa humanistka, ona umysł ścisły i właśnie ta różnica pomagała nam nieraz w szkole . Ja pomagałam pisać jej prace z polskiego, ona tłumaczyła mi zadania z matematyki i chemii. Wiele jej zawdzięczam.\nMyślałam, że mam także jeszcze dwie przyjaciółki, ale po czasie życie zweryfikowało te relacje. J. nigdy mnie nie odwiedzała, bo to zawsze ja musiałam do niej przychodzić ("zwariowałaś? mam tłuste włosy, jak ja mam tak wyjść z domu?!", "nie możesz umyć?...", "nie, bo będą mokre!", "przecież masz suszarkę, do diaska!", "ale mi się nie chce suszyć"); pomagała mi wprawdzie w trudnych chwilach, ale rozdzieliły nas różnice poglądowe, które de facto dopiero po czasie wypłynęły na powierzchnię. Była dobrą, ale zmanipulowaną dziewczyną.\nDruga "przyjaciółka", kolejna zaczynająca się na A., okazała się być zadufaną w sobie lalą. Gdy tylko zabierała mnie gdzieś ze sobą na miasto, to głównie w celu zapewnienia sobie darmowej damy do towarzystwa. Zawsze byłam jej cieniem, ilekroć wyruszałyśmy z domu. To zawsze ona chciała brylować, być najlepszą, najpiękniejszą, bla bla bla. Gdy znalazła sobie pierwszego chłopaka zniknęła na rok bez oznaki życia, a potem wróciła jak gdyby nigdy nic, gdy on ją rzucił.\nWychodzi więc na to, że mam tylko jedną najlepszą przyjaciółkę, ale dzieli nas jakieś 2200 km . Teraz pracuję, ale gdy wracam do domu, brakuje mi dźwięku sms'a i tej treści w typie "przyjdź do mnie- mam zajebiste ciastka!", która mnie zawsze tak rozczulała. Brakuje mi nawet kadzidełkowego zapachu jej pokoju, aromatu herbaty i dźwięku jej głosu (donośnego i wręcz "chłopskiego" ). Brakuje mi rozmów o pierdołach, ale także tych rozbuchanych dyskusji, które nawet, jeśli często obfitowały w scysje, zawsze prowadziły prostą drogą do porozumienia. Eh... Mam nadzieję, że idąca w przód technika wprowadzi wreszcie teleportację w praktykę .\nPozdrawiam, Anemonne .\n13 Odpowiedź przez Anemonne 2010-04-06 16:16:59\nEch, youngwind, opis Twojej przyjaciółki stuprocentowo właśnie zgadza się z moim wyobrażeniem przyjaźni "idealnej" (w cudzysłowie, bo jak wiemy ideałów nie ma ) i tego właśnie mi najbardziej brakuje. Właśnie smsów w stylu\n"przyjdź do mnie- mam zajebiste ciastka!"\n, bywania u siebie w domach, totalnej swobody.\nKiedyś miałam taką przyjaciółkę - poznałyśmy się w trzeciej klasie podstawówki. Co prawda, już wtedy ujawniła się jej skłonność do "zdradzania mnie" z innymi dziewczynami, bo miała chyba dość silną potrzebę bycia zauważaną i lubianą, ale koniec końców wracała, a ja ją przyjmowałam z powrotem, bo cholernie mi zależało na tej przyjaźni. Mieszkała bardzo blisko mnie (notabene, nadal mieszka), więc odwiedzałyśmy się codziennie oprócz tego, że w szkole siedziałyśmy w jednej ławce, w zasadzie traktowałyśmy nawzajem swoje rodziny jak własne. Szybko okazało się, że łączy nas pasja - jazda konna, więc we dwie przesiadywałyśmy w stajni kiedy tylko nie byłyśmy u którejś w domu. I tak było do końca podstawówki. Potem ona poszła do gimnazjum o profilu plastycznym w mieście (obie mieszkamy na "prowincji" ) i poznała nowe, świetne koleżanki, a kontakt ze mną trochę ograniczyła. Co prawda nadal się widywałyśmy co najmniej raz w tygodniu i jeździłyśmy razem na "końskie" wakacje, ale nie było to już to samo co wcześniej. Potem ja zmieniłam gimnazjum i traf chciał, że nasze szkoły ze sobą sąsiadowały, więc widywałyśmy się częściej po lekcjach, ale ona wciąż dawała mi odczuć, że jej nowe koleżanki są o wiele bardziej fascynujące... Potem poszła do liceum, poznała chłopaka i "zniknęła". Była w nim zakochana wręcz chorobliwie moim zdaniem, widywali się codziennie, a jak on pojechał na praktyki na miesiąc, to nie spała, nie jadła i niemal dostała depresji... Poszła na studia, poznała kolejnych nowych znajomych, swój czas dzieliła jedynie na faceta, szkołę i pracę - dla mnie nie zostało już nic. Najbardziej denerwuje mnie, że do tej pory z racji na bliskość zamieszkania spotykam ją przypadkiem w sklepie czy na przystanku, wtedy cieszy się jak dzika, pyta z entuzjazmem co u mnie słychać, mówi że koniecznie musimy się spotkać... Za każdym razem mówi, że na razie nie wie kiedy będzie miała czas, bo a to sesja, a to praca, i obiecuje, że zadzwoni. Nigdy nie zadzwoniła. Potem spotykamy się przypadkiem znowu i historia się powtarza, a ona znów się potem nie odzywa... Więc pewnego razu sama się do niej odezwałam i zaproponowałam to spotkanie, to mi odpowiedziała: "pracuję w knajpie X, wpadnij w godzinach takich a takich, to jak będę miała chwilkę to pogadamy". Rozumiem, że może być zapracowana, ale żeby nie wykrzesać choćby godzinki na spokojne spotkanie? Nie umiem w to uwierzyć...\n14 Odpowiedź przez liva 2010-04-06 17:22:53 Ostatnio edytowany przez liva (2010-04-06 17:29:00)\nJa kiedyś miałam przyjaciółkęm, która poza rodzicami moimi była dla mnie najważniejszą osobą na świecie. Byłyśmy jak siostry- nocowałyśmy u siebie, jadłysmy na przemian raz u niej, raz u mnie, moi rodzice traktowali ją jak drugą córkę. Z racji tego, że ona miała ciężko jeśli chodzi o sprawy finansowe, jezdziła ze mną na wakacje, całkowicie na moj koszt i nigdy nie miałam z tym problemu, cieszyłam się, ze moze byc razem ze mną, tylko zawsze zabrakło słowa 'dziekuję' . Nie z racji wydanych na nią pieniedzy, ale z racji tego, ze chciałoby się coś takiego usłyszeć, że ktoś jest Ci wdzięczny i widzi, że coś dla niego robisz, albo gdy ubieram się na imprezę, a ona mówi 'boże, jaka cudna bluzka' a ja ją zdejmuję i mówię, zeby w niej poszła, a sama zakładam coś innego, zadnego zdania 'boże, jesteś taka kochana! ' kompletnie nic. Zadufana w sobie jak cholera.\nPoszłysmy razem do gimnazjum, udało się załatwić zebyśmy były w tej samej klasie. No i tu się zaczeły problemy. Mając 13 lat już się zaczynają 'sprawy damsko meskie' . Poróżniło nas to, że ona chciała być w centrum uwagi (teraz z perspektywy czasu myślę, że dlatego, że pochodziła z rodziny wielodzietnej i jako najstarsza była najbardziej pomijana) więc stawała dosłownie na głowie zeby wszyscy zwracali na nią uwagę. A ja odwrotnie, nigdy tego nie potzrebowałam, nigdy nie zabiegałam o powodzenie u płci przeciwnej, zamiast sie mizdrzyć wolałam założyc dresy i iść z chłoapakmi na boisko grać w nogę. I tym samym chyba sprawiłam, że to wokół mnie było zainteresowanie. Wiec zaczęło się. Zeby się podbudować pisała do moich chłopaków (każdego po kolei, którego miałam) rzeczy niby normalne, ale z drugiej strony mnie to drażniło, bo gdzies jakiś podtekst się znalazł. Albo inne sytuacje- w gimnazjum prowadziłam aerobik. Kiedyś na zajecia przyszedł fotograf i robił zdjęcia, aby umieścić na stronie szkoły jako reklamę tej szkoły. No a potem te zdjecia wisiały w szkolnej gablocie z fotkami. Kiedyś Pani od wfu zapytała mnie o te zdjecia i wogóle, pytała czy się tym zajmuję, skąd umiem, powiedziałam, ze od dziecka tanczę, pytała się gdzie- ja powiedziałam, że tam i tam, a moja ukochana przyjaciółka 'ja tez tam tancze, ja tez!' . Sytuacja była na tyle smieszna, ze Pani od wfu jej nie usłyszała, bo było głosno jak to w szkole, a również w tym samym momencie mówiła coś do mnie. Tym samym K. miała cały dzień do mnie wielki uraz bo jak ja mogłam nie powiedzieć, że ona tanczy razem ze mną...\nPrzyjaźń skonczyła się kiedy ona nagadała mojemu chłopakowi, że ja się umawiam z chłopakami po cichu i, ze mnie widziała z innym. A to było nie prawdą i miałam mocne alibi, ze mnie tam być nie mogło. Więc powiedziałam jej papa.\nAle po jakimś czasie się odezwała. No i znowu zaczełysmy się przyjaźnić.\nPotem K. miała problemy z angielskim w szkole. Poprosiła mnie zebym jej pomogła. Zaproponowałam jej, a raczej moja mama, czy nie chce miec korepetycji, ze zna super nauczyciela i że nie musi się martwić o koszty ani być jej głupio z tego powodu. No i tak przez miesiąc solidnie się uczyla. W szkole szło super, z angielskiego stała się asem, najlepsza w klasie. Podczas pisania klasówki, pamietam to jak dziś, poprosiłam zeby odwróciła kartkę na drugą stronę. Udawała, że nie słyszy, a pozniej wstała i klasówkę oddała udając, ze nie wiedziała o co mi chodzi. Wyszłysmy tylko na korytarz i rozpętałam burzę. Cała klasa powiedziała, że dokładnie słyszała i widziała, ze probowałam sciagać a ona siedząc kikanascie cm ode mnie biedna nie wiedziała o co mi chodzi. Wygarnełam jej, że ja jej pomogłam a ona teraz idzie po trupach do celu, że nawet nie powiedziała mojej mamie, ze jej dziekuje za pomoc z korepetycjami. A ona 'nie rób z tego wielkiego halo, należało mi się, nie każdy ma tak łatwo jak ty! ' ja jej na to, że właśnie to doceniam i dlatego pomagam innym i czy myśli, że jak ktoś nie ma pieniedzy to nie musi dziękować, powiedziała, że tak uważa. Na tym przyjaźń się skonczyła na szczęscie był to już koniec gimnazjum, rozeszłysmy się w swoje strony.\nCzasami się przez przypadek spotkamy, pogadamy chwilę, ale ja nadal przeboleć tego nie potrafię. W liceum totalnie zamknęłam się na dziewczyny, praktycznie tylko z chłopakami rozmawiałam. Teraz zaczęłam studia, mam trzy super kumpele, urządzamy sobie babskie noce, wino, karaoke, bawimy się świetnie.\nAle szczerze? Brakuje mi tej bliskości, którą miałam z K.\nTeraz mam kumpelki, a brakuje tej takiej najlepszej psiapsióły od wszystkiego, która wyjdzie na spacer, pogada, wysłucha...\n15 Odpowiedź przez CupraFR 2010-05-05 15:13:45\nJa mam najlepszą przyjaciółkę od lat tą samą, chłopaka i mamę.:) Całej reszcie świata wszystkiego nie powiem.\n16 Odpowiedź przez P&P 2010-05-05 18:10:08 Ostatnio edytowany przez P&P (2010-05-05 18:11:11)\nZnalezienie prawdziwej przyjaźni jest trudniejsze niż znalezienie prawdziwej miłości. Ja w określaniu stopnia znajomości z dziewczynami jestem bardzo ostrożna i do tej pory nie ma osoby, o której mogłabym powiedzieć: moja przyjaciółka. Mam jedną taką... (i tu nie wiem jak nazwać) koleżankę (?), której ufam, rozmawiamy o seksie, problemach, umawiamy się na babskie wieczorki bez naszych facetów, pijemy wino, śmiejemy się, czasem płaczemy... ale mimo to nie potrafię się jej tak do końca otworzyć.\nOsobą, której mówię najwięcej jest mój facet. Chociaż to też ciężko wytłumaczyć, bo o nim, bezpośrednio z nim nie porozmawiam. Czasem potrzebuje punktu widzenia kobiety, liczenia kalorii po zjedzeniu wspólnie tysiąca litrów lodów, pośmiania się z byłych facetów. odwiedzania się bez zapowiedzi, skrępowania... kurcze, szkoda, bo nawet nie wiem gdzie/czy szukać takiej osoby.\n17 Odpowiedź przez Turkusówka 2010-05-08 17:02:30\n- mam pyszne ciastka - wpadniesz?;)\nkurcze - ciesze się, że trafilam na ten temat:) - myśłałam, że tylko ja mam tak przerąbane.fakt, zła kobieta ze mnie;) ale chyba nie aż tak, aby nie miec prawdziwej przyjaciółki...tzn - nie do końca - mam jedną przyjaciółkę - ale niestety widać, że z biegem czasu nasze wyobrażenie o świecie, nasze priorytety zaczęły się mijać - coraz trudniej nam się rozmawia itd...bardzo ją kocham - i myśle - nie - Wiem- że ona mnie też kocha ale obie zdajemy sobie sprawę, że to juz nie to. Zawsze bedzie miala bardzo ważne miejsce w moim życiu i wiem, że to działa w dwie strony, ale myśle, że spotkania raz na jakis czas nam już w zupełnosci wystarczają...jakos tak...no nie wiem...\nZ drugą znajomą bardzo dobrze się rozumiemy - mamy takie same podejście do zycia(no prawie), taki sam styl, lubimy mniej więcej te same filmy, muzyke..mamy dużo wspólnego...i wszystko byloby poprostu zajebiste .... ale.... niestety kilkakrotnie już się na niej zawiodłam - i choc wiem, że to jest "toksyczny związek" jakos nie mogę jes powiedzieć sorry, nic z tego nie będzie....bo boje się, że jak nie bedzie jej to już naprawdę zostane sama....oczywiście mam swoją rodzinę itd...ale człowiek potrzebuje jakies drugiej osoby do powiedzenia - Cześć!. Nie jestem gadatliwa osobą(choć to zależy od sytuacji) ale lubię pogadac o niczym...co mi slina na język przyniesie...nie zastanawiając się czy jest to dobre czy złe, poprawne gramatycznie czy nie - mam to w d..pie!\na tam...szkoda gadać...\nto co - jest jakaś chetna do stworzenia własnych osobistych lejdis, gotowych na wszystko czy klubu szalonych dziewic?? jest kilka podstawowyh warunków - kompletna szczerośc(do bólu) - mówimy - piszemy to co myślimy w danym momencie bez tworzenia idealnych, napompowanych zdań i ...żadnych zasad!;) to jak?\n18 Odpowiedź przez Pella 2010-05-08 17:21:37\nTurkusówka- ja też chwilowo nie mam takiej 100 % przyjaciółki.I czasem chciałabym z kimś pogadać...ale nie mam z kim ;(\n19 Odpowiedź przez London69 2010-05-08 17:32:53 Ostatnio edytowany przez London69 (2010-05-08 17:35:08)\nJa mam jedną jedyną wspaniałą przyjaciółkę, z którą znam się wręcz od urodzenia. Nasze mamy się przyjaźnią i razem pracowały (teraz już moja mama zmieniła miejsce pracy) i mniej więcej w podobnym czasie zaszły w ciąże. Moja przyjaciółka urodziła się w sierpniu, a ja w październiku. Znamy się od samego początku, nasze mamy chodziły z nami na spacerki. Posłały nas do tego samego przedszkola, do tej samej szkoły podstawowej, następnie razem poszłyśmy do gimnazjum i teraz jesteśmy razem w liceum. Zawsze mogę na nią liczyć i ona na mnie. Razem się śmiejemy, razem płaczemy, imprezujemy i plotkujemy oczywiście też. Jesteśmy jak siostry, wakacje spędzamy razem i NIGDY przenigdy nie mamy siebie dosyć. Jesteśmy sąsiadkami, ja mieszkam w bloku numer X1 a ona w X2, które są zaraz obok siebie. Widujemy się codziennie, ale oprócz tego wydzwaniamy jesli mamy coś ważnego do opowiedzenia, jakąś przygodę, czy chociażby ploteczkę. A jak nie widzimy się parę dni to następne pare nadrabiamy gadulstwem. Nigdy się poważnie nie pokłóciłyśmy, jak byłyśmy młodsze to były takie dziecinne sprzeczki, po których obraza majestatu trwała zaledwie 5 minut. Po 5 minutach była zgoda hehe. A tak na poważnie nigdy się nie pokłóciłyśmy, takie kłotnie po prostu u nas są zbędne. Cieszę się, zę mam tak wspaniałą przyjaciółkę, która zawsze mi pomoże jesli mam problem, pocieszy, z wzajemnością oczywiście. Oj żebyście nas zobaczyły nieraz jak mamy atak śmiechu hehe, aż chce się żyć. No i to by było na tyle.\n20 Odpowiedź przez Turkusówka 2010-05-08 17:47:23 Ostatnio edytowany przez Turkusówka (2010-05-08 17:49:30)\nJeśli ktoś chce pogadać to proszę bardzo - facet, babka, stara -młoda, gruba czy chuda - specjalnie utworzone konto gg;) - nie ma mnie w danym momencie - nie ma sprawy zostaw wiadomośc napewno odpisze jak tylko bede mogła - pisz wszystko na co masz ochote - mam nadzieję tylko że nie bedziesz miała za złe , że zrobię to samo - nie ważne czy o pogodzie czy o męzu, o facecie czy o spodniach ktore dzisiaj kupiłaś, z przeklenstwami czy bez-możesz opsiać całe swoje życie - jestem za! - wszytsko to z czego chcesz się wygadać - żeby uniknac obcych ludzi - proszę podaj tylko nazwę z netkobiet przy pierwszym kontakcie:)\npamietajcie baby - jesteśmy najwspanialsze, najpiekniejsze i niepowtarzalne!!!! już was kocham:)\nno tak zapomniałam podac numeru..... oj głupia ty glupia 23189814\n21 Odpowiedź przez mel 2010-05-10 19:07:51\nPrzyjaciele to ludzie, którzy pytają jak minął Ci dzień, którzy podają Ci paczkę chusteczek gdy płaczesz, którzy o północy wpuszczają Cię do swojego mieszkania, piją z Tobą wódkę, a potem ścielą dla Ciebie łóżko na nocleg, którzy przed podróżą mówią Ci "uważaj na siebie". którzy o 2 nad ranem podnoszą słuchawkę telefonu i przez godziny słuchają jak przeklinasz życie.....\nTak, mam prawdziwe przyjaciółki, za które wskoczyłabym w przysłowiowy ogień.... Traktuję je jak członków rodziny...są dla mnie jak siostry... kocham je miłością braterską....\n22 Odpowiedź przez pennylane 2010-05-11 11:19:03\nA to mi przywiodło na myśl moją wielką przyjaźń...\nGeneralnie aktualnie mam 3 przyjaciółki. Opisze jednak moją eks-przyjaciółkę...\nOtóż, pod koniec liceum poznałam swojego eks. To była super wielka, licealna miłość. On, artysta. Ja, artystka . Można sobie tylko wyobrazić. Jak zdałam maturę dostałam od rodziców obiecane mieszkanie po babci w Warszawie. Oczywiście zamieszkaliśmy razem. Szybko jednak okazało się, że jesteśmy jednak za młodzi na takie dojrzałe relacje. Ja chciałam jeszcze poznawać ludzi, imprezować, eksperymentować w zasadzie ze wszystkim. Rozstaliśmy się po około 2 latach związku.\nChociaż sama tego rozstania chciałam było mi bardzo przykro. Tym bardziej, że po dwóch tygodniach on już miał nową dziewczynę. Kojarzyłam ją bo wiedziałam wcześniej od jakiejś "dobrej duszyczki", że jest w nim zakochana.\nPrzyznam szczerze, że nie znosiłam jej wtedy.\nLos jednak chciał tak, że po jakimś czasie - a opisywać tu całej historii nie chcę bo zajęłaby dużo więcej miejsca niż należy - stałyśmy się najpierw koleżankami a wkrótce potem przyjaciółkami.\nWszystko robiłyśmy razem. Ona po jakimś czasie rozstała się ze swoim - i moim zresztą też - eks. W efekcie ciągle balowałyśmy, wyjeżdżałyśmy albo siedziałyśmy w domu całymi dniami zamawiając pizzę i oglądając MTV. Była moją bratnią duszą. To samo poczucie humoru, to samo wyczucie stylu, podobne charaktery.\nCóż, wtedy jednak poznałam mojego aktualnego chłopaka. Początki nie były łatwe - później zresztą też bywało różnie. Jego picie, ranienie mnie spowodowało, że moja przyjaciółka wprost go znienawidziła. Po jakimś czasie dochodziło między nimi do utarczek słownych itd.\nKiedy on po raz kolejny mnie zranił i zadzwoniłam do niej z płaczem przyjechała i wywaliła go z mojego domu. Była przy mnie i to było super.\nJednocześnie jednak zrobiła coś, co odmieniło moje życie. Pomogła mi być konsekwentną. Dzięki temu mój chłopak poszedł na terapię i przestał pić. Gdy po miesiącu poprosił mnie o spotkanie zgodziłam się - wcześniej byliśmy w kontakcie. Zgodziłam się również na kolejną - ostatnią szansę.\nPrzyjaciółce bałam się powiedzieć.\nCzekałam na "odpowiedni moment" i oczywiście skończyło się tak, że dowiedziała się od kogoś innego.\nWtedy poznałam jej drugą twarz... Napisała mi między innymi, że jestem "uzależnioną debilką, która kieruje się swoją niezaspokojoną piz...ą", a także, że jestem pusta, niewdzięczna.\nPrzeprosiłam ją oczywiście za to, że jej nie powiedziałam. Napisałam, że wiem, że bardzo się zaangażowała, ale ja muszę spróbować. Nie chciałam całe życie żałować, że nie dałam mu szansy po tym jak poszedł na terapię (teraz wiem, że danie tej szansy było jedną z najmądrzejszych decyzji w moim życiu).\nCóż, po czasie zaczęłam odkrywać jednak i inne rzeczy. Jej zazdrość o to, że mam "więcej". Że mam mieszkanie od rodziców (ona mieszkała pod warszawą), że mam samochód, że mam dobrą pracę i zarabiam konkretne pieniądze. Wciąż słyszałam, że jej nie rozumiem bo mam za łatwo.\nDodam tylko, że jej rodzina do biednych nie należała a wręcz przeciwnie. Rodzice jednak niespecjalnie chyba chcieli jej pomagać ponieważ zawalała bardzo drogą szkołę, za którą płacili a nie robiła w życiu niczego oprócz tego (na dodatek miała zajęcia tylko 3 dni w tygodniu).\nNagle zaczęłam sobie przypominać bardzo wiele sytuacji, które wydawały mi się banalne.\nNa przykład kiedy pomogła mi wyrzucić mojego chłopaka z mieszkania a następnego dnia zapytała czy mogłabym jej wynająć drugi pokój bo na wynajęcie kawalerki jej nie stać...\nZdałam sobie sprawę z tego, że wiecznie czułam się winna, że mam to, co mam. Że musiałam wiecznie za to przepraszać i odpokutowywać. Ponieważ miałam samochód to non stop po nią jeździłam do jej miejscowości - około 30 km (dodam, że nigdy nie dorzuciła się do benzyny - bo przecież nie ma). Nie pamiętam bym chociaż raz usłyszała "dziękuję".\nZdarzało jej się dzwonić do mnie o 1 w nocy, z informację że z jakimś chłopakiem utknęła 40 km od warszawy bo padł im akumulator (można się domyślić co robili). Kiedy zaproponowałam, że sprawdzę jej w internecie numer do jakiejś taksówki w okolicy to niemal się obraziła. No bo jak to - nie mogłabym po nich pojechać?!\nPrzykłady można by mnożyć..\nI chociaż bardzo, bardzo za nią tęsknię. Za naszymi rozmowami godzinnymi, za żartami, za super pomysłami...\nto jednak cieszę się, że mam moje inne przyjaciółki.\nTakie, które mnie rozumieją - bo też pracują, bo też się uczą. Bo ich życie to nie jest wieczna impreza i obwinianie całego świata za swoje niepowodzenia.\nTakie, które wiedzą, że jeśli pracuję się tydzień od rana do popołudnia to nie zawsze ma się siłę na spotkania, nie mówiąc już o całonocnych balangach.\nTakie, które mają chłopaków i rozumieją jak trudno jest "odpuścić" sobie kogoś, kogo się kocha i w kim widzi się zmianę. Takie, które ucieszyły się !, że mój chłopak poszedł na terapię i trzymały za niego i za nas kciuki a nie bluzgały na mnie w smsach.\nByć może nie spotykam się z nimi tak często i nasz kontakt nie jest tak intensywny. Na pewno jednak jest dużo mniej toksyczny.\n23 Odpowiedź przez EgzystencjalnyPaw 2010-05-11 16:37:50\nAnemonne,nawet nie wiesz jak dobrze Cię rozumiem.\nMam przyjaciółkę,M chodzimy razem do klasy,więc widzimy się codziennie,jest ok.\ndruga M mieszkała niedaleko,ale się przeprowadziła;( bardzo dobrze się z nia dogadywałam,\na teraz ona poisze maturę,więc ma mało czasu,poza tym ciągle lata za swoimi\nnowymi facetami,których ma notabene na pęczki.Co tydzien nowy,ale cóż taka jest;)\nTrzecia Monia, ma faceta,któremu poświęca całyn czas.Mimo 5 km dzielących nas,widzimy sie\nraz na pół roku(o zgrozo).\nMiałam jeszcze E,ale kontakt sie urwał(dużo by pisać) a właściwie same go urwałyśmy.\nJednak w piątek spotykamy się.\nOprócz to tego jeszcze dwie A,ale one to kuzynki;)\nw sumie to tylko z M nr 1 się spotykam i ona jedt mi najblizsza.\nNiestety ale tez czasami mi brakuje ich.Mimo tego zawsze jestesmy na bieżąco\nswoich problemów itp.\n24 Odpowiedź przez BlackPearl 2010-05-13 09:24:06\nTeż mam ten problem, ale ja na to patrzę troszeczkę inaczej. Ja osobiście nie wierzę w przyjaźń między kobietami. Zbyt wiele razy się przejechałam. Jest kilka dziewczyn które bardzo lubię i mam z nimi bardzo dobry kontakt, ale nazwę je tylko świetnymi kumpelami.\nPierwsza A. - przez 2 lata liceum byłyśmy nierozłączne, imprezowałyśmy, było między nami dużo zgrzytów, wiele razy się na niej przejechałam. Poza tym zdarzały się osoby które potrafiły nas poróżnić, skłócić, tzn wyglądało to tak, że A. w środku imprezy potrafiła przyjść do mnie z pretensją odnośnie sprawy która wogóle jej nie dotyczyła. Raz zdarzyła się sytuacja że podobał mi się pewien facet i podobał się też A, on chciał ze mną być ale jakoś tak wyszło że się całowali na jakiejś tam imprezie na moich oczach, na drugi dzień mieliśmy się w 3 spotkać i wszystko wyjaśnić, ale A. oczywiście w ostatniej chwili wymyśliła bajeczkę dlaczego ona nie może przyjść Skończyło się to oczywiście lamentami i przeprosinami z jej strony, ale cóż, ja oczywiście wybaczyłam, po raz kolejny. A. pod koniec liceum znalazła sobie chłopaka, przez niego nasze stosunki się ochłodziły, ale nie tylko nasze bo wszystkie przyjaciółki i kumpelki się od niej odwróciły. Do dziś z nim jest, ja go nie cierpię, widuję się z nią czasem, jak tylko czas nam pozwala, ale brakuje mi tych naszych częstych pogawędek przy kawce.\nW momencie kiedy ochłodziła się moja "przyjaźń" z A. zaczęłam się mocno kumplować z M. która jest fantastyczną dziewczyną, ale niestety jest teraz za granicą więc widzimy się raz na pół roku. Z nią się świetnie rozumiałam, miałyśmy te same poglądy, ale odkąd ja wyszłam za mąż zmieniły się nasze priorytety.\nNiestety odkąd wyszłam za mąż osoby które mnie otaczały pourywały kontakt z czystej zazdrości że ja mam ustabilizowane życie i jestem w szczęśliwym małżeństwie, a one nie... Paranoja... Czasami też ja zrywałam kontakt bo nie lubię uszczypliwych aluzji pod swoim adresem w rodzaju "nie ma dla nas czasu bo ma mężusia i musi z nim spędzać czas", tym bardziej że ja walczyłam o utrzymanie tego kontaktu ale wysłuchiwanie wrednych dogadywanek wypowiedzianych ironicznym tonem - podziękuję.\nNa szczęście jest przy mnie ciocia z którą nie dzieli nas duża różnica wieku więc możemy o wszystkim swobodnie pogadać, mamy szczere i zdrowe relacje. Ciężko nam się umówić na pogaduchy bo i ona pracuje i ja więc mamy bardzo ograniczony czas ale jak już się spotkamy to potrafimy przegadać kilka godzin. Ja sobie bardzo cenię szczerość, zaufanie, potrafienie wysłuchać, ale nie doradzać jeśli tego w danej chwili nie chcę. Ona te wszystkie cechy posiada więc rozumiemy się bez słów. Każdemu życzę takiej osoby obok siebie.\n« CZY to moja wina? Brat i jego żona obrazili się na mnie.. | Uciążliwy charakterek »


Fotograficzna wyprawa archeologiczna na polsko-białoruskie pogranicze – Albom.pl\nPodczas wyprawy odwiedziliśmy ponad 60 domów. Zeskanowaliśmy blisko 2300 archiwalnych fotografii z 44 prywatnych zbiorów mieszkańców i 3 kolekcje od pasjonatów starej fotografii. Często mieliśmy wrażenie, że przejeżdżamy w ostatniej chwili, bo coraz trudniej o komentarz do zdjęć, coraz mniej jest tych, którzy pamiętają. W latach 90. większość wiosek odwiedzili handlarze starzyzną. Wykupione fotografie poszły w świat, ale odarte z historii, anonimowe. Wiele zdjęć zniszczono, bo były niewygodnym świadectwem („makulaturą” z pożydowskich domów palono), albo niebezpiecznym dowodem (za zdjęcie w polskim mundurze można było trafić na Syberię).\nW prawie każdym z odwiedzanych miasteczek, w okresie międzywojennym działał zakład fotograficzny, przeważnie żydowski. Rodzinne Kleszczele przez ponad pół wieku fotografował Jerzy Kostko (wyjątkowo chrześcijanin). Udało nam się z trocin na strychu jego domy przy ul. Kolejowej wyciągnąć dwa pudła z negatywami. W Gródku najpopularniejszym (i chyba jedynym) fotografem był Josef Abramicki, który jednocześnie strzygł i golił, a po pracy grywał na skrzypkach. Abramicki przeżył Auschwitz i wrócił do Gródka. Nie odnalazł się jednak w PRL-owskiej rzeczywistości. Dożył starości w Kanadzie. W Sopoćkiniach zachowało się dużo odbitek z zakładu Berkowskiego, żydowskiego fotografa, który obsługiwał uroczystości katolickie, prawosławne i świeckie. I tylko zdjęcia jego własnej nacji nie zachowały się w ogóle. Choć każda z odwiedzonych miejscowości to był przed wojną mały sztetl, żydowskie fotografie to rzadkość.\nW wyprawach uczestniczyła polsko-białoruska załoga w składzie: Grażyna Szałkiewicz, dziennikarz z Grodna, Edward Dmuchowski, historyk z Grodna, Rafał Siderski z Białegostoku (fotograf), Grzegorz Dąbrowski z Białegostoku (fotograf, dziennikarz), Ula Dąbrowska z Białegostoku (dziennikarz). Grunt w archiwach i terenie przygotował Andrzej Poczobut, białoruski dziennikarz polskiego pochodzenia. Graficznie całość uporządkował i zakomponował – Jerzy Osiennik. Pieczę nad wszystkim trzymała Magdalena Godlewska-Siwerska, prezes Stowarzyszenia Edukacji Kulturalnej Widok. W każdej miejscowości mieliśmy przewodników, którzy dzieli się z nami swoją wiedzą, kontaktami, a nawet wiktuałami: w Kleszczelach – Aleksa i Mikołaja Roszczenków, w Gródku – Elżbietę Greś i Wierę Tarasewicz, w Sopoćkiniach – Czesławę Burzyńską, w Łunnej – Leona Karpowicza, w Wołpie – Jadwigę Alchowik, w Wołkowysku – Wiktora Wojtczuka, w Kamieńcu – Ninę Stasiuk.\n100 wybranych zdjęć złożyło się na fotograficzną książkę „Albom.pl”, >zaprojektowaną przez Jurka Osiennika. Nakład 300 egzemplarzy rozszedł się wśród ludzi zajmujących się fotografią i historią pogranicza. Publikacja znalazła się wśród finalistów konkursu na najlepsze wydawnictwo fotograficzne 2014 roku w Polsce, zorganizowanego przez łódzki Fotofestiwal, Fundację Archeologia Fotografii i księgarnię Bookoff .\nZ zeskanowanych zdjęć powstała w 2014 roku wystawa „Albom.pl”, która pokazywana była w Białymstoku w ramach „Wschodu Kultury. Inny Wymiar”, w Mińsku na Białorusi podczas Miesiąca Fotografii oraz w warszawskiej galerii Archeologii Fotografii.\nProjekt „Fotograficzna wyprawa archeologiczna na polsko-białoruskie pogranicze” był współfinansowany przez Departament Dyplomacji Publicznej i Kulturalnej Ministerstwa Spraw Zagranicznych w ramach konkursu Wspólne działania polsko-białoruskie.\nPublikacja wyraża jedynie poglądy autorów i nie może być utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem MSZ RP.


Start-upy, fuck-upy – Nieczynne z powodu że zamknięte.\neli.wurman\tmoje porno\t 21 marca 2009 17 sierpnia 2009 1 Minute\nGdybym każdy swój poroniony pomysł na biznes przekuwał w start-up mój ojciec z pewnością nie nadążyłby z regulowaniem moich zobowiązań. I dlatego dziwi mnie, że ludzie, którzy nie mają takiego komfortu ładują hajs w takie rzeczy.\nNiby weekend ale mam weltschmerz z hertzklekotem, lurkam więc internety które robią fapu-fapu na widok stringa webdwazerostartupnowetechnologieserwisyspołecznościowe.\nCzasem mam kontakt z miejscem z którego dowożą mi pizzę i stąd kojarzę, że pierwszą oznaką zbliżającego się kryzysu było ograniczenie strumienia paputy na dyrdymały i odloty wannabe-buzzmakerów. No i kłopoty bardzo sensownych projektów z grupy e-learningu. Jeszcze rok z hakiem temu jeden buc zapewniał mnie, że jak się klientowi opowie, że omigod-juzer-dżenerejted-kontent robi bzzz i się w końcu musi przełożyć na zysk to taki klient łyka jak młody pelikan i już jechane rubinem na szynach, pastelowe kolorki i appleowy lustrzany efekt. Nie wiem co tamten koleś robi dziś, ale podejrzewam, że drapie się po kieszeni i zastanawia jak zapłacić VAT (vivat faktury z hipermarketowym terminem płatności). Nie jest niczym złym pomylić się w biznesie i uczciwie zwinąć interes. Jest jednak coś obciachowego w nieuczciwych interesach i pomylonym modelu biznesu.\nMam jakąś niechęć do ludzi, którzy nie zauważają, że zmieniają się okoliczności i z uporem maniaka popychają to, co wyejakulowało im, gdy przekonywali siebie i innych o swojej nieomylności.\nOpublikowano 21 marca 2009 17 sierpnia 2009\nPrevious Post Heteropedryle.\nNext Post Poezja referalna (1)\nJedna myśl na temat “Start-upy, fuck-upy”\n22 marca 2009 o 9:12 am\nChciałem tylko powiedzieć, że bardzo tu doceniam jedność formy i treści. Zaskoczył mnie rubin, ale po sprawdzeniu stwierdzam, że anglosaski brak dupościsku jest ok; gdybym miał córkę, nazywałaby się Perła.


W Tarnobrzegu powstanie centrum wspinaczkowe? [ATRAKCJE W OKOLICY]\nW Tarnobrzegu powstanie centrum wspinaczkowe? [MIASTO]\ntarnobrzeskie.eu - Jezioro Tarnobrzeskie, Tarnobrzeg i okolice - sport, rekreacja, imprezy, atrakcje, nocleg > Aktualności > W Tarnobrzegu powstanie centrum wspinaczkowe? [MIASTO]\nMożliwe, że niebawem Tarnobrzeg wzbogaci się o kolejną atrakcję dla miłośników aktywnego spędzania wolnego czasu. Grupa mieszkańców miasta chce, aby tutejszy samorząd sfinansował budowę centrum wspinaczkowego.\nNie chodzi tutaj o zwykłą ściankę do wspinaczki, ale o co najmniej 200 metrów kwadratowych powierzchni przystosowanej do uprawiania tego sportu. Na lokalizację tego pomysłu wskazano jeden z budynków należących do Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji – niedaleko basenu i stadionu piłkarskiego.\nProjekt został zgłoszony do tak zwanego budżetu obywatelskiego. O jego realizacji zdecydują tarnobrzeżanie. Centrum powstanie w przyszłym roku jeśli znajdzie się w gronie zwycięzców głosowania, które ruszy lada dzień. Pomysł ten będzie rywalizować z ponad 40-stoma innymi.\nW piątek na tarnobrzeskim rynku promowano tę inicjatywę. Specjalnie na tę okazję ściągnięto do Tarnobrzega mobilną ściankę do wspinaczki. Oto kilka zdjęć z tego wydarzenia:\npola 2 października 2015 at 9:22 PM\nSuuuuper pomysł….w końcu nie trzeba będzie jeździć do innych miejscowości w poszukiwaniu atrakcji dla siebie i dziecka.


Odkryto największą liczbę pierwszą i największą liczbę doskonałą | Dziennik Naukowy\nOdkryto największą liczbę pierwszą i naj...\nLiczby pierwsze są wyjątkowe w matematyce, bo dzielą się jedynie przez 1 oraz przez samą siebie. Innymi słowy nie można ich podzielić bez reszty na mniejsze czynniki. Pod koniec ubiegłego roku, dzięki międzynarodowej inicjatywie GIMPS udało się odnaleźć największą jak dotąd znaną liczbę pierwszą. Składa się z ponad 23 milionów cyfr, a jej skrótowa nazwa to M77232917. Przy okazji odkryto również największą znaną nam do tej pory liczbę doskonałą.\nZapis matematyczny największej nowej liczby pierwszej to 2 77232917 – 1 (dwa podniesione do potęgi 77 232 917 minus 1). W sumie składa się z 23 milionów 249 tysięcy 425 cyfr. Przyjmując, że na standardowej stronie A4 mieści się niemal 4 tysiące znaków, to do wydrukowania całej M77232917 potrzeba ok. 6 tysięcy kartek! Nowa rekordzistka ma o prawie milion cyfr więcej, niż jej poprzedniczka.\nLiczby pierwsze fascynowały matematyków już od starożytności. Dlaczego są tak wyjątkowe? Bo dzielą się jedynie przez 1 i przez samą siebie. Dzielone przez jakąkolwiek inną liczbę dają wynik ułamkowy. Do liczb pierwszych zaliczamy m.in.: 2, 3, 5, 7, 11, 13 czy 17. W ciągu wieków wielu matematyków poszukiwało coraz to nowych, większych liczb pierwszych.\nJednym z najwybitniejszych był francuski mnich z przełomu XVI i XVII wieku Marine Mersenne. Badał on wielkie liczby pierwsze i odkrył, że niektóre z nich mają postać potęg liczby 2 minus 1. To na jego cześć dziś wielkie liczby pierwsze klasyfikowane są jako liczby Mersenne’a. M77232917 jest pięćdziesiątą liczbą w tej klasyfikacji. Za każdym razem znalezienie większej liczby przysparza coraz więcej problemów. Przewiduje się, że 51. liczba Mersenne’a będzie miała ponad 100 milionów cyfr.\nOdkrycia największej znanej dzisiaj liczby pierwszej dokonał 26 grudnia 2017 roku inżynier elektronik Jonathan Pace z Germantown w stanie Tennessee (USA). Mężczyzna od 14 lat zajmuje się poszukiwaniem wielkich liczb pierwszych w ramach programu GIMPS. Nazwa projektu to skrót od Great Internet Mersenne Prime Search (z j. ang.: Wielkie Internetowe Poszukiwanie Liczb Pierwszych Mersenne’a).\nProjekt GIMPS uruchomiono w 1996 roku. Na stronie https://www.mersenne.org/ każdy chętny może pobrać specjalistyczne oprogramowanie (big prime hunter) służące do poszukiwania liczb pierwszych Mersenne’a. Nie zakłóca ono pracy komputera, ponieważ używa jedynie niewykorzystywaną w danej chwili moc obliczeniową. Dzięki takiemu rozwiązaniu w ciągu ponad 20 lat udało się odnaleźć szesnaście liczb pierwszych Mersenne’a. Co więcej GIMPS oferuje dla szczęśliwego znalazcy nagrodę w wysokości 3 tys. dolarów. Za znalezienie liczby Mersenne’a, której liczba cyfr będzie większa niż 100 milionów przewidziano nagrodę w wysokości 150 tys. USD.\nProjekt GIMPS nadzoruje prof. Chris Caldwell, który zbiera również historie odkrywców. Sprawdzenie czy M77232917 jest rzeczywiście liczbą pierwszą zajęło komputerowi Intel I5-6600 CPU sześć dni pracy bez przerwy. Jednak aby mieć pewność co do odkrycia, potrzeba było potwierdzenia obliczenia na czterech różnych komputerach i w czterech różnych programach. Za każdym razem ich praca trwała od 37 do 82 godzin.\nInnymi słowy każdy komputer musiał pomnożyć przez siebie 77 222 917 dwójek, odjąć od otrzymanego wyniku liczbę 1 i sprawdzić, czy otrzymana liczba faktycznie dzieli się tylko przez 1 i przez samą siebie, nie dając reszty.\nZ liczbami pierwszymi powiązane są także liczby doskonałe, które są równe sumie swoich dzielników. Najmniejszymi znanymi liczbami doskonałymi są 6 i 28. Liczba 6 dzieli się przez 1, 2 i 3 (dzielniki). 1+2+3=6. Zdaniem starożytnych liczby doskonałe miały magiczne właściwości. W XVIII wieku matematyk Leonhard Euler udowodnił związek pomiędzy liczbami pierwszymi Mersenne’a a liczbami doskonałymi. Wystarczy wziąć dowolną liczbę pierwszą Mersenne’a (n-ta potęga 2 minus 1) i pomnożyć ją przez 2 do potęgi "n-1", a otrzymamy liczbę doskonałą. Oznacza to, że wraz z odkryciem największej znanej dotąd liczby pierwszej poznaliśmy także największą znaną liczbę doskonałą.\nWielkie liczby mają znaczny wpływ na nasze życie. Wykorzystywane są m.in. w nowych programach szyfrujących. Jednak największą karierę zrobiła liczba: googol, czyli 10 do potęgi 100. Przyjmuje się, że liczba ta jest większa, niż liczba atomów w znanym wszechświecie. Od tej liczby pochodzi nazwa najpopularniejszej na świecie wyszukiwarki Google. W czasie poszukiwania nazwy Larry Page przekręcił litery w nazwie największej liczby świata i tak powstała nazwa wyszukiwarki.\nŹródło: Science Daily, The Independent, fot. Geralt/Pixabay\nMichael Atiyah ogłosił, że rozwiązał hipotezę Riemanna. Eksperci jed...\nSłynny matematyk sir Michael Atiyah przedstawił podczas Heidelberg Laureate Forum początkiem tygodni... czytaj więcej


Punkt dentystyczny w Płocku | Przepis na …\n17 lutego 2017 HerutanBez kategorii\nWbrew pozorom stan jamy ustnej ma ogromny wpływ nie tylko na komfort jedzenia czy częstotliwość uśmiechu, ale też na naszą pewność siebie i codzienne samopoczucie. Wiedząc, że nasze zęby są zdrowe, równe i białe z dużo większą swobodą udzielamy się w przestrzeni publicznej i po prostu jesteśmy bardziej przebojowi. Poprzez skorzystanie z zabiegów estetycznych mających na celu poprawę wizualnego stanu naszego zgryzu można konsekwentnymi wizytami zadbać o naprawdę elegancki stan uzębienia.\nW obrębie takiej branży jak stomatologia, Płock posiada szeroką bazę placówek, w których świadczone są zabiegi w zakresie estetyki, ortodoncji czy protetyki. Jeśli więc zależy nam na tym, by nasz uśmiech był znacznie bielszy lub równiejszy, czy też chcielibyśmy zaimplementować pasujący kształtem do reszty zgryzu substytut wizyta w gabinecie jest czymś absolutnie niezbędnym. Protetyka jest współcześnie rozwiązaniem, dzięki któremu w przystępny i praktycznie niezauważalny dla innych sposób można przywrócić komfort spożywania potraw i uśmiechania się.\nZnaczącą rolę w tym, że wizyta w płockim gabinecie stomatologicznym nie kojarzy się już dziś bardzo negatywnie jest rozwój technologiczny. Dzięki niemu takie zabiegi jak choćby leczenie kanałowe odbywają się przy wsparciu profesjonalnego sprzętu, który pozwala uzyskać podgląd najgłębszych warstw zęba i w efekcie zlokalizować miejsce do leczenia zabezpieczając przed podjęciem się kuracji w niewłaściwym miejscu. Pozwala to zminimalizować dyskomfort i dotrzeć tam, gdzie jest to niezbędne przy leczeniu.\nPłock jest miastem z dużą bazą obiektów dentystycznych, dlatego warto przestudiować uprzednio strony internetowe konkretnych ośrodków i zapoznać się z wyposażeniem czy certyfikatami ilustrującymi doświadczenie pracującego w konkretnym gabinecie personelu.\nWarto jednak pamiętać, że tak naprawdę najważniejsza jest profilaktyka i żadnego zabiegu nie zastąpią regularne wizyty na konsultacjach, które pozwolą dostrzec sam początek rozwijania się wszelkich problemów z dziąsłami i zębami – jak choćby próchnica – i w efekcie znaleźć na nie odpowiednie preparaty, które pozwolą zwalczyć problem w zarodku. Późniejszy duży ból jest najczęściej wynikiem zaniedbań na tym polu połączonych ze spożywaniem niezdrowych dla uzębienia słodyczy czy słonych potraw.


Smażone kalmary baby - Sense Of Taste\nSmażone kalmary baby\nZ majonezem pimentón\n250 g oczyszczonych kalmarów baby\n½ łyżeczki słodkiej wędzonej papryki pimentón\n½ łyżeczki pikantnej wędzonej papryki pimentón\nJajko zmiksować z octem i solą na puszystą pianę. Stopniowo po jednej łyżeczce, a następnie wolnym strumieniem dolewać olej i oliwę, aż otrzymamy gęstą emulsję. Czosnek posolić, wymieszać z majonezem i wędzoną papryką. Posmakować i doprawić do smaku solą. Schować do lodówki.\nMąkę wsypać do miski. Kalmary pokroić na pierścienie. Ułożyć pojedynczą warstwą na tacce, oprószyć solą i pieprzem. Wrzucić do miski z mąką i wymieszać. Strzepywać nadmiar mąki z kalmarów i układać na tacce.\nW garnku rozgrzać dużą ilość oleju na średnim ogniu do 190 stopni C. Wrzucać kalmary, smażyć przez około 1-2 minuty na złoty kolor. Osuszyć na papierowym ręczniczku, podawać z majonezem i cząstkami cytryny.


Do pobrania za darmo Backup Dla Linux ::: Oprogramowanie do tworzenia kopii zapasowych\nWywoływacz: CJ Niemira\nProjekt backup dodaje natychmiastowy wersji kontrolę każdego pliku w systemie Unix.\nNienawidzisz * .bak i * i * .cjn .20050101 (twoje inicjały) i tutaj plików * .do.not.touch tak samo jak ja? Oni miot system plików za każdym razem ktoś (i wszyscy jesteśmy winni tym) musi kopii zapasowych plików, nad którymi pracują.\nAle kto kiedykolwiek wróci i oczyszcza bałagan? W jakim punkcie jest stary plik kopii zapasowej nie jest już potrzebny? A co, jeśli trzeba, że plik kopii zapasowej tylko odkryć, że to nie ma, albo nie uchwycić jeden, bo nie chce, aby dodać bałaganu? Backup jest moja odpowiedź na wszystko. Dodaje, natychmiast dostępne, niezawodną kontrolę wersji do każdego pliku w systemie plików.\nBackup jest lekki interfejs do biblioteki Subversion svn_fs. Wykorzystuje zaawansowane oprogramowanie do kontroli wersji jako backend do prostego i minimalistycznego (choć skuteczne) interfejs użytkownika. Jest przeznaczony do stosowania na Linux / Unix (w tym OS X) systemów jako metody archiwizacji plików konfiguracyjnych, które często zmieniają częściowo, ale nie muszą warrent własny mechanizm kontroli wersji lub repozytorium. Rzeczy takie jak "/ etc / hosts" lub "httpd.conf".\nMożna tworzyć kopię zapasową każdego pliku bez konieczności importowania pierwsze, nie martwiąc się o utworzenie nowych repozytoriów i (ponieważ przemawia bezpośrednio do warstwy FS), bez zaśmiecania ukrytą ".svn" (lub, co gorsza, visable "CVS" ) katalogi w każdym miejscu. Czyni to za pomocą jednego globalnego "archiwum", który zawiera system plików, która odzwierciedla swoje korzenie w miarę dodawania do niego. Możesz przeglądać archiwum i przywracanie plików, zrobić dyferencjału i przesuwać przedmioty, jak to konieczne. W przypadku bardziej skomplikowanych administracji, archiwum jest standardowy system plików Subversion, które można podawać z dowolną kompatybilne klienta (w tym narzędzi wiersza poleceń "SVN").\nObecna wersja jest sklecone w Perlu. To alfa, ale jest to dość funkcjonalne ... przynajmniej na słuszność koncepcji. W końcu mam zamiar ponownie zapisać go w C ... ale wszyscy wiemy o "najlepiej opracowanym planie." W średnim czasie, wersja Perl działa ... w większości. Jedyną prawdziwą sztuką jest, że trzeba skompilować i zainstalować powiązań Subversion za to Perl. Istnieje kilka innych modułów może być konieczne także, ale wszystkie one są dość standardowe.\nPrawdopodobnie nie powinien, jeśli ciebie, że robisz prace o znaczeniu krytycznym. To wciąż kod alfa po wszystkich. Ale jeśli zdecydujesz się dać to korkociąg, nie wiń mnie za jakiekolwiek pęknięcia (jedyną rzeczą, która powinna doprowadzić do uszkodzenia istniejących plików jest połączenie '-r' i '-o', który zastąpi podczas przywracania).\n3 Jun 15 W Oprogramowanie do tworzenia kopii zapasowych, Plik na dysku i oprogramowania\nInne programy z deweloperem CJ Niemira\nKomentarze do Backup


Aplikacja Kwarantanna domowa od środy obowiązkowa - Bankier.pl\nTechnologiaAplikacja Kwarantanna domowa od środy obowiązkowa\n"Na tej stronie znajdziecie też odpowiedzi na najczęściej pojawiąjące się pytania na temat działania aplikacji, w tym – jak przygotować telefon do jej zainstalowania, jakie dane i jak wykorzystuje (spokojnie, aplikacja jest bezpieczna – zdjęcia są usuwane po odbyciu kwarantanny), czy co zrobić w przypadku kiedy macie problem z wykonaniem zadania" - wyjaśnił resort cyfryzacji. (PAP)\niwonka50 2020-04-01 19:49\nPosiadanie smartfona jest w takim razie też obowiązkowe a co z osobami, które mają telefon starszej generacji bądź na kablu.\nstain 2020-04-01 19:02\nNie mam konta google i nie chcę mieć - a to usługa świadczona przez prywatną firmę, wymagająca przekazania tej firmie danych oraz zaakceptowania regulaminu.\nCzy można kogokolwiek do tego zmusić?\nraf2004 2020-04-01 17:20\nA jak ma zainstalować aplikację ktoś, kto nie ma smartfona tylko telefon bez dostępu do Internetu ???\npiwic 2020-04-01 17:12\nAplikacja to tylko program i każdy program da się oszukać, jeśli jest taka potrzeba.\nkryzysio 2020-04-01 17:06\nCiekawe czy pójdzie na stacjonarnym DECT.


Święta Bożego Narodzenia już za parę dni, a sezon choinkowy trwa w najlepsze. W Polsce popularniejsze są sztuczne drzewka, ponieważ kupujący uważają je za bardziej ekologiczne – służą nam dłużej, są tańsze, no i nie trzeba ich wycinać. Czy mają rację?\nTytuł Prawdy sprawdzone 21 grudnia godz. 07:46\n– Przy produkcji i utylizacji sztucznej choinki wytwarzane są związki szkodliwe dla środowiska. To jest plastik, z którym mamy gigantyczny problem, a biomasa z drzewka naturalnego wraca do przyrody – mówi Katarzyna Karpa-Świderek z WWF Polska.\nNo dobrze, ale czy wycinka drzewek świątecznych nie szkodzi przyrodzie? – Żywe drzewka choinkowe rosną na plantacjach znajdujących się pod liniami energetycznymi, gdzie wysokie drzewa i tak nie mogłyby rosnąć. Przez cały okres swojego rozwoju pobierają z powietrza dwutlenek węgla i przetwarzają go w tlen – wyjaśnia ekspertka.\nW jakim czasie plastikowa choinka ulega rozkładowi? Jak możemy wykorzystać choinkę po tym, jak już zakończymy świętowanie? Zapraszamy do wysłuchania dołączonego nagrania audycji.


Dipówki / miseczki / salaterki do dipów i przekąsek na porcelanowej tacy Marco Polo Christmas Carol, komplet 3 miseczek do dipów (opakowanie prezentowe) - Pieknowdomu.pl\n3 x miseczka o średnicy 9 cm\n1 x taca 30 x12 cm\nŚwiąteczne miseczki od Marco Polo sprawią, że Twoja aranżacja stołu nabierze prawdziwie świątecznego charakteru.\nŚwiąteczne, porcelanowe salaterki zachwycą Twoich gości, a także sprawią, że przekąski będą prezentowały się naprawdę wyjątkowo.\nPorcelana, z której wykonano miseczki i tacę, nie wchodzi w reakcję z żywnością, dzięki czemu jest bezpieczna dla zdrowia.\nPorcelanowe elementy zostały wykonane z najwyższej jakości materiałów\nMiseczki na porcelanowej tacy w świątecznych barwach i dekoracjach sprawią, że zimne dni staną się cieplejsze.\nKomplet miseczek na eleganckiej tacy to doskonały pomysł na mikołajkowy lub świąteczny upominek dla bliskiej osoby.


Różnice w jakości diod LED oraz ich znaczenie w praktyce\nJakość źródeł światła LED\nArtykuł opisuje dlaczego wysoka jakość LED ma tak duże znaczenie\nEnterius » Wsparcie techniczne » Artykuły techniczne LED » Różnice w jakości LED\nSkąd biorą się duże różnice w jakości diod LED?\nAby rzetelnie odpowiedzieć na to pytanie trzeba najpierw poznać te różnice i dowiedzieć się jaki wpływ mają na parametry czy cechy oświetlenia LED. I właśnie to będzie przedmiotem tego artykułu. Wbrew pozorom temat jest dosyć obszerny, ponieważ diody LED to mocno zaawansowana technika i różnice w ich jakości mogą wpływać na bardzo wiele różnych czynników. A skąd tak duże różnice w jakości diod LED?\nOtóż diody LED to elementy elektroniczne, których budowa jest bardzo skomplikowana. Ich produkcja jest zatem procesem bardzo trudnym i złożonym oraz wymagającym bardzo drogiej i nowoczesnej linii produkcyjnej. Co więcej, produkcja na prawdę dobrych diod LED wymaga gigantycznych nakładów finansowych nie tylko na linię produkcyjną ale przede wszystkim na wyspecjalizowane laboratoria. To w nich sztab zdolnych naukowców prowadzi badania umożliwiające rozwój tej technologii. To wszystko kosztuje. Producenci tanich diod LED nie posiadają własnych laboratoriów, naukowców ani zaawansowanych linii produkcyjnych. Zazwyczaj kopiują rozwiązania markowej konkurencji ale przy tak skomplikowanej technice nie da się zrobić kopii idealnej. Ich kopie są znacznie gorsze.\nAle nas, zwykłych użytkowników, zazwyczaj niewiele to obchodzi, prawda? Nas interesuje gotowy produkt, jego parametry, możliwości i oczywiście cena. Często to właśnie najniższa cena jest najważniejszym kryterium przy zakupie. Niestety w przypadku produktów LED to poważny błąd! Przede wszystkim dlatego, że najtańsze diody są zdecydowanie gorsze od tych drogich, markowych. Ta różnica w jakości jest zdecydowanie większa niż mogłoby wynikać z samej różnicy w cenie. Pojawia się zatem pytanie:\nDlaczego tanie LEDy są w rzeczywistości bardzo drogie?\nPowodów jest co najmniej kilka, dlatego przedstawię je w punktach:\n1. Skuteczność świetlna. Tanie i niemarkowe diody (czyli również produkty z nich budowane) mają znacznie niższą skuteczność świetlną. Oznacza to, że potrzebują sporo więcej energii elektrycznej do wytworzenia takiej samej jasności jak diody dobrych producentów. Albo odwrotnie: czyli przy takim samym poborze mocy świecą znacznie słabiej. W praktyce płacąc mniej za taśmę LED nieznanego pochodzenia tak na prawdę finalnie zapłacimy więcej bo nasze rachunki za prąd będą wyższe niż w przypadku korzystania z droższej taśmy LED dobrego producenta. Może nie ma to dużego znaczenia w krótkim okresie czasu… ale skoro diody LED mają żywotność oscylującą w okolicach 15-30 lat to w praktyce okazuje się, że im dłużej taki tani produkt użytkujemy, tym drożej on nas kosztuje. Oczywiście jeśli w ogóle przeżyje tak długo…ale o tym w kolejnym punkcie.\n2. Trwałość (zwana również żywotnością). W przeciwieństwie do producentów i sprzedawców, każdy z użytkowników chciałby żeby raz kupione urządzenie nigdy się nie zepsuło lub nie zużyło. Niestety coraz częściej trwałość nowych produktów jest coraz mniejsza ze względu na nieustającą presję utrzymania niskiej ceny. Nie da się zrobić czegoś bardzo dobrego za bardzo niską cenę. Jakość zawsze kosztuje. Dlatego dobre diody LED markowych producentów są droższe. Ale w zamian oferują faktyczną żywotność na poziomie nawet 100 tysięcy godzin, co daje nam ponad 11 lat przy używaniu bez przerwy. Zakładając, że średnio korzystamy z oświetlenia LED około 8 godzin dziennie mamy już aż 35 lat pracy. To bardzo dużo. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że dobra dioda LED nie zgaśnie natychmiast po tym czasie tylko powoli będzie tracić swoją jasność.\nJednak tanie, niemarkowe diody LED nie wytrzymają nawet 1/10 tego czasu. Znam przypadki, kiedy diody na najtańszych taśmach LED lub w „żarówkach” LED potrafiły przestać świecić po kilku tygodniach. Oczywiście teoretycznie w takim przypadku mamy gwarancję. Tyle, że przecież nie o to chodzi aby co chwilę naprawiać lub wymieniać urządzenia LED na gwarancji. O tym dlaczego ta trwałość najtańszych produktów LED jest taka niska w kolejnych punktach, ponieważ przyczyn jest kilka.\n3. Odporność na przepięcia. W każdej instalacji elektrycznej zdarzają się przepięcia, czyli bardzo krótkie impulsy o napięciu znacznie wyższym niż standardowe. Mogą być one spowodowane przez zakłócenia, iskrzenia na przełącznikach, silniki elektryczne, burze i wiele innych czynników. Nie da się ich całkowicie wyeliminować. Diody LED są elementami bardzo wrażliwymi na przepięcia i spory odsetek ich usterek powstaje właśnie z tego powodu. Markowe diody LED dobrych producentów posiadają jednak znacznie większą tolerancję na przepięcia oraz wyładowania elektrostatyczne, dzięki czemu zdecydowanie trudniej ulegają uszkodzeniu. Ma to więc bezpośrednie przełożenie na ich trwałość.\nDodatkowo na ogólną odporność urządzenia LED („żarówki” czy całej oprawy LED) na przepięcia i generalnie problemy z zasilaniem ma również wpływ jakość elektroniki zasilającej (która może być wbudowana lub podłączana osobno). Im droższa elektronika tym lepsze elementy i więcej układów zabezpieczających i filtrów. Dzięki temu do samych diod LED dociera zasilanie o lepszej jakości i mniejszej ilości przepięć. A jeśli już się zdarzy jakieś przepięcie to jest ono znacznie mniejsze.\n4. Jakość materiałów i budowa. Tanie i niemarkowe diody LED są wykonane z materiałów o niskiej jakości, co w znaczący sposób wpływa nie tylko na żywotność diody ale również na jej parametry techniczne. Dla przykładu mniejsza czystość materiału, z którego wykonane jest złącze diody wpływa na mniejszą skuteczność świetlną oraz większy rozrzut parametrów światła (barwa, jasność). Podobnie jest z luminoforem (zwanym też fosforem), który w przypadku tanich diod ma niską jakość, zatem przetwarza mniej światła i daje gorsze światło (czyli niższy współczynnik oddawania kolorów). Ponadto niska jakość wykonania obudowy diody przy zastosowaniu materiałów o niskiej jakości pogarsza oddawanie ciepła do otoczenia lub radiatora, więc złącze diody grzeje się mocniej i przez to szybciej traci jasność, czyli znów mamy negatywny wpływ na trwałość. W przypadku tanich, białych LED nie tylko szybko będą tracić jasność ale również zmieniać kolor. Zamiast na biało zaczną pomału świecić na niebiesko lub fioletowo, co daje paskudne odczucie „trupiego” światła! Poza tym parametry takich tanich diod mają znacznie większy rozrzut niż precyzyjnie selekcjonowanych diod markowych i często trudno uzyskać powtarzalność koloru, jasności czy prądu pracy – w efekcie każda oprawa LED lub odcinek taśmy świeci nieco inaczej.\nCo więcej, bardzo często karty katalogowe niemarkowych produktów są tak formułowane, aby trudno było udowodnić, że dioda lub produkt nie jest zgodny ze specyfikacją. Przykładem niech będzie brak szczegółowych danych charakteryzujących jasność, kąt świecenia, CCT, CRI, żywotność z podanym spadkiem jasności (dla markowych diod podaje się żywotność, dla której jasność spadnie o określoną wartość – zazwyczaj 30%), rezystancję termiczną obudowy, itd. W takiej sytuacji nawet gwarancja nam nie pomoże bo jeśli po pewnym, krótkim czasie dioda zacznie świecić znacznie słabiej lub w innym odcieniu to nasza reklamacja nie zostanie uznana i bardzo trudno będzie udowodnić, że produkt jest niezgodny z umową.\n5. Jakość światła. To często pomijana cecha, a przecież jest ona bardzo ważna. Przede wszystkim dlatego, że ma ona bezpośredni wpływ na nasze zdrowie! Badania naukowe dowodzą bowiem, że światło o złej jakości może nie tylko męczyć wzrok ale również w dłuższej perspektywie czasu powodować jego uszkodzenie. A co to znaczy „światło złej jakości”? Już tłumaczę. Światło posiada co najmniej kilka parametrów, z których najważniejsze to natężenie (czyli jasność), barwa lub temperatura barwowa, kąt świecenia, luminancja oraz współczynnik oddawania kolorów.\nJasność wraz z kątem świecenia decyduje o tym czy w danym miejscu mamy odpowiednią ilość światła do wykonywanej czynności. Zbyt mało światła powoduje zmęczenie wzroku, które może prowadzić do jego chorób lub dodatkowych objawów, jak choćby bóle głowy. Tanie diody LED dają mniej światła przy tej samej pobieranej mocy, więc aby zapewnić właściwe natężenie musimy ich dać więcej. W sumie z rachunkami za prąd zapłacimy więc znacznie drożej.\nTemperatura barwowa (czyli odcień światła białego) ma wpływ przede wszystkim na komfort psychiczny. I choć komfort ten jest mocno uzależniony od gustu oraz przyzwyczajeń to udowodniono naukowo, że barwa światła wpływa w pewnym stopniu na samopoczucie. Na przykład ciepłe światło (~3000°K) daje odczucie przytulności i powoduje zmniejszenie koncentracji. Nie jest więc zalecane do pracy lecz raczej do relaksu. W pracy lepiej sprawdza się światło idealnie białe, czyli zbliżone do słonecznego (4500-6000°K), które jednak po dłuższym czasie bardziej męczy niż ciepłe ponieważ jesteśmy przy nim mocniej skupieni. Natomiast temperatury barwowe powyżej 6000°K mogą być dla człowieka mocno męczące jeśli jednocześnie światło posiada niskie CRI (wyjaśnione dalej). Niestety większość tanich, białych diod LED operuje właśnie w tych zakresach i to z bardzo niskim CRI. Za to te, świecące w ciepłym odcieniu dają dużo mniej światła (mniejsza sprawność w tym zakresie barwy) i często nie jest to ciepły biały, tylko dziwna mieszanka światła różowego z pomarańczowym – które nie jest w stanie zastąpić białego.\nLuminancja to parametr, który opisuje ilość światła, które jest emitowane przez określoną powierzchnię i mieści się w zadanym kącie. Diody LED posiadają wysoką luminancję ponieważ duża ilość światła jest emitowana przez bardzo mały punkcik. Z tego powodu są one mocno oślepiające, co nie jest obojętne dla wzroku i również może powodować jego zmęczenie oraz schorzenia. Dlatego źródła światła LED dobrych producentów posiadają albo specjalne soczewki albo matówki albo optykę rozpraszającą, która zmniejsza oślepianie. Tanie oprawy i „żarówki” LED to po prostu jedna lub kilka diod świecących bezpośrednio i oślepiających przy bezpośrednim patrzeniu na źródło światła. Co więcej tanie diody często posiadają optykę celowo zawężającą kąt świecenia aby sprawiać wrażenie większej jasności, choć na mniejszej powierzchni. Takie diody jeszcze bardziej oślepiają powodując zmęczenie wzroku.\nWspółczynnik oddawania barw oznaczany jako CRI lub Ra określa jak dobrze postrzegane są barwy oświetlone danym światłem przedmiotów. Im współczynnik ten jest wyższy, tym barwy są lepiej oddawane, a oświetlane przedmioty wyglądają naturalniej. Wartości zawierają się w przedziale od 0 do 100. Minimalna wartość akceptowalna przez człowieka do pracy, jednocześnie narzucona przez Normy to 80. Żadna tania i niemarkowa dioda nie jest w stanie zapewnić takiego CRI. Nawet nie wszystkie markowe to potrafią! W pozostałych zastosowaniach współczynnik oddawania barw może być niższy, ale komfort przebywania w takim świetle nie zawsze będzie wystarczający. Dla przykładu uliczne latarnie sodowe (te świecące na pomarańczowo) mają CRI na poziomie 20-40, czyli bardzo niewiele. Myślę jednak, że nikt nie chciałby mieć w domu czy w pracy takiego oświetlenia. Może jedynie do zastosowań dekoracyjnych. Warto dodać, że słońce oraz byle jaka żarówka tradycyjna mają zawsze CRI równe 100, czyli maksymalne!\nWięcej na temat wpływu oświetlenia LED na zdrowie mogą Państwo przeczytać w naszym artykule na ten temat pod tytułem „Jaki wpływ na nasze zdrowie ma oświetlenie LED?„, do którego lektury zapraszam.\n6. Bezpieczeństwo użytkowania. To ostatni punkt, co nie znaczy, że mniej ważny. Właściwie jeśli się nad tym zastanowić to jeden z najważniejszych, bo przecież kto z Państwa chciałby na przykład zostać porażony prądem, doświadczyć pożaru spowodowanego złym działaniem urządzenia czy też nie móc oglądać telewizji, słuchać radia czy korzystać z innych urządzeń z powodu zakłóceń generowanych przez oświetlenie LED. Gwarancją, że takie sytuacje się nie zdarzą jest oczywiście wysoka jakość produktów ale również spełniane przez nie Normy i Dyrektywy. A skąd mamy wiedzieć, że dane urządzenie spełnia te wymagania i jest dla nas bezpieczne? Ano teoretycznie gwarantuje to znak CE, który powinien być naniesiony na urządzeniu oraz jego opakowaniu, a także umieszczony w instrukcji obsługi. Oznakowanie CE jest obowiązkowe dla wszystkich urządzeń elektrycznych i elektronicznych sprzedawanych w Unii Europejskiej, więc teoretycznie nie powinno się dać kupić produktu LED bez tego znaku. Niestety w Polsce teoria jest bardzo daleka od praktyki. Może wynika to z faktu, że bardzo mało osób w ogóle zwraca uwagę na oznakowanie CE, co pewnie wynika z niewiedzy. Ponadto wiele firm niestety nanosi znak CE bezprawnie (bez wykonania badań na zgodność z Normami lub gdy badania wyjdą negatywnie), dlatego warto również sprawdzać deklaracje zgodności, którą każdy sprzedawca lub producent musi na żądanie klienta okazać. Deklaracja ta powinna zawierać określenie dyrektyw oraz norm, z którymi jest zgodne urządzenie (dla urządzeń LED to zawsze Dyrektywa EMC oraz przynajmniej LVD jeśli są zasilane napięciem wyższym niż 50 VAC lub 75 VDC), dane producenta lub importera (jeśli import spoza Unii), nazwę i model urządzenia, datę wystawienia oraz imię, nazwisko i podpis osoby odpowiedzialnej za potwierdzenie zgodności. Bez któregokolwiek z tych elementów deklaracja jest nieważna. Wzór prawidłowej deklaracji zgodności mogą Państwo obejrzeć na przykładzie naszej deklaracji dla ściemniacza LED MD-1.\nWarto również sprawdzić na jakie Normy powołuje się deklaracja, ponieważ nie każde urządzenie posiadające znak CE musi się nadawać do zastosowania w domu, biurze czy fabryce. Oczywiście wtedy powinno być to napisane w instrukcji obsługi ale w praktyce rożnie to bywa. Normy oraz to, czego dotyczą najłatwiej sprawdzić w wyszukiwarce Norm dostępnej na stronie Polskiego Komitetu Normalizacyjnego. Jeśli Norma lub Normy określają zakres zastosowań (na przykład tylko dla środowiska przemysłowego) to stosowanie urządzenia w innych okolicznościach jest zabronione i możemy nawet zapłacić karę, jeśli na przykład sąsiad zgłosi zakłócenia w odbiorze radia do Urzędu Komunikacji Elektronicznej, a my podczas kontroli nie będziemy w stanie udowodnić, że dane urządzenie jest dopuszczone do użytku w środowisku mieszkalnym. Niestety mało kto w ogóle wie o tego typu zapisach prawnych oraz ich konsekwencjach, a urzędy jakoś nie spieszą się do zwiększania świadomości społeczeństwa.\nKonkludując, warto stosować droższe i markowe urządzenia oraz sprawdzać oznakowanie CE oraz deklaracje zgodności nie tylko po to aby mieć pewność, że urządzenie jest dla nas bezpieczne ale również aby uniknąć kłopotów natury prawnej. Nie wspominając już o kwestiach finansowych, bo po przeczytaniu tego artykułu wiedzą już Państwo, że pozornie tanie produkty LED w praktyce wcale tanie nie są.


NIEDZIELA PALMOWA – 5 IV 2020 | Parafia Świętej Rodziny w Poznaniu\nDodano: 03.04.2020 w: Ogłoszenia Duszpasterskie\nSerdecznie dziękujemy za środki żywnościowe i higieniczne złożone na cele Caritas Archidiecezji Poznańskiej. W tym tygodniu będzie jeszcze taka możliwość w kruchcie od ul. Promienistej. Podziękowania Caritas zostały wywieszone na tablicach ogłoszeń.\nOkazja do spowiedzi w Wielkim Tygodniu będzie w poniedziałek, wtorek i środę przed Mszami św. porannymi od godz. 7.00 do 8.30, a wieczorem od godz. 17.00 do 18.00. Uprzejmie prosimy o zachowanie wszystkich wymogów sanitarnych, z maksymalną ilością 5 penitentów w kaplicy pokutnej.\nInformujemy, że w zaistniałej sytuacji obchody Triduum Paschalnego odbędą się przy ograniczonej i obowiązującej ilości wiernych, całość będzie transmitowana na stronie internetowej naszej Parafii. Zachęcamy i prosimy do duchowego uczestnictwa.\nWielki Czwartek – Dzień Ustanowienia Eucharystii i Kapłaństwa – uroczysta Liturgia Wieczerzy Pańskiej rozpocznie się o godz. 18.00, a Adoracja do godz. 22.00, do 5 osób w kościele. Okazja do Komunii Świętej w Wielki Czwartek z zachowaniem przepisów sanitarnych o godz. 8.00 po Jutrzni oraz o godz. 15.00 i 16.00.\nW tym roku nie będzie wystawionego krzyża do adoracji.\nWielka Sobota – Adoracja przy Grobie Pańskim od godz. 7.00 do 20.00 z maksymalną ilością 5 osób w kościele. Prosimy o wyrozumiałość wobec innych chętnych i odpowiednią rotację.\nNie ma święconki. Błogosławieństwo pokarmu w swoich domach przed śniadaniem. Tekst błogosławieństwa został zamieszczony na parafialnej stronie internetowej.\nW Triduum Paschalne zachęcamy do wspólnej modlitwy brewiarzowej o godz. 7.00: w Wielki Czwartek i Wielki Piątek odmówimy jutrznię, zaś w Wielką Sobotę jutrznię z Godziną Czytań. Również zachęcamy do łączności przez Internet.\nW pierwsze i drugie Święto Msze św. o godz. 7.00, 8.00, 9.30, 11.00, 12.30, 14.30, 15.30, 18.00 i 19.00.\nZapraszamy do codziennej modlitwy różańcowej o godz. 20.30 w intencji oddalenia epidemii do Wielkiej Środy. Na czas Triduum prosimy o modlitwę indywidualną w domach.\nDzisiaj ostatnie Gorzkie Żale, transmisja w Radio Emaus o godz. 16.00 z poznańskiej katedry oraz w Radio Maryja o godz. 18.00.\nWe wtorek o godz. 18.00 Msza Święta w intencji Rodzin. Prosimy łączyć się duchowo oraz przez stronę internetową.\nPrzypominamy o różańcowym czuwaniu w ramach zobowiązania do Nieustającego Różańca w czwartek, 9 kwietnia.\nNa tablicach ogłoszeń zostało wywieszone zarządzenie KEP dotyczące pierwszych piątków i pierwszych sobót miesiąca w okresie epidemii.\nWszystkim Parafianom, którzy wyrażają łączność z kościołem parafialnym, składają ofiary na daninę wielkopostną i na naszą Parafię składam serdeczne podziękowania.\nW czasie Triduum Paschalnego biuro parafialne nieczynne.\nŻyczymy wszystkim wiele Bożego błogosławieństwa na dobre przeżywanie Wielkiego Tygodnia oraz w nabożeństwach Triduum Paschalnego.\nPobierz tekst błogosławieństwa (.pdf)


zarząd klubu - Olimpia Zambrów\nTag: zarząd klubu\nDzisiaj, 1 grudnia br., w Białymstoku odbywa się konferencja Szkoleniowa Trenerów Piłki Nożnej. W konferencji uczestniczy delegacja Zambrowskiego Klubu Sportowego Olimpia w składzie prezes zarządu Cezary Kulesza, wiceprezes zarządu Ireneusz Bieliński oraz kadra trenerska grup młodzieżowych w składzie Kamil Rosiński, Paweł Olszewski i Arkadiusz Sawicki. W konferencji uczestniczy również nasz zawodnik Kamil Zalewski. Cezary Kulesza jest wiceprezesem […]\nZapraszamy do lektury informacji przekazanej do publikacji przez Zarząd Zambrowskiego Klubu Sportowego „Olimpia”. „Drodzy kibice sobotni derbowy piękny sukces Olimpii Zambrów już dzisiaj to historia. Dziękujemy za emocje i bardzo miłe zakończenie rundy jesiennej, chociaż żeby nie było za słodko nie było aż tak pięknie. Mamy nadzieję, że wiosna dla naszej drużyny będzie zdecydowanie lepsza, […]\nGrupy młodzieżowe z bonami na zakup sprzętu sportowego\nNiemal 80 młodych piłkarzy z grup młodzieżowych wybiegło na płytę boiska Stadionu Miejskiego w Zambrowie w czasie przerwy meczu OLIMPIA Zambrów – RUCH Wysokie Mazowieckie. Wręczenie bonów na kwotę 500 zł dla każdej grupy młodzieżowej było okazją do prezentacji grup młodzieżowych wraz z ich trenerami przed zambrowską publicznością. Kupony zostały wręczone przez przedstawicieli Zarządu klubu […]\nPo walnym zebraniu w Olimpii\nW poniedziałek 30 marca w świetlicy klubu przy ulicy Wyszyńskiego 8 odbyło się coroczne Walne Zebranie Sprawozdawcze Zambrowskiego Klubu Sportowego „Olimpia”. Na Walnym Zebraniu Sprawozdawczym ZKS „Olimpia” pojawiło się 16 z 31 Członków Klubu. Po otwarciu zebrania wybrano jego przewodniczącego i sekretarza, którymi zostali odpowiednio Henryk Kosieradzki oraz Kazimierz Lubowicki. Członkowie Klubu jednogłośnie zatwierdzili regulamin obrad, a po […]\nWalne zebranie w Olimpii już 30 marca\nZarząd Zambrowskiego Klubu Sportowego „Olimpia” informuje, iż w dniu 30 marca 2015 roku w świetlicy klubu przy ulicy Wyszyńskiego 8 odbędzie się Walne Zebranie Sprawozdawcze Członków Klubu. Początek zebrania zaplanowano na godzinę 17:00. W imieniu Zarządu zapraszamy na Walne Zebranie Sprawozdawcze wszystkich Członków Klubu. Za Zarząd Klubu Sławomir Skrzypkowski Prezes ZKS „Olimpia”\nW czwartkowe popołudnie 27 marca w świetlicy klubu przy ulicy Wyszyńskiego 8 odbyło się Walne Zebranie Sprawozdawcze Zambrowskiego Klubu Sportowego „Olimpia”. Na Walnym Zebraniu Sprawozdawczym ZKS „Olimpia” pojawiło się 18 z 34 Członków Klubu (53% ogółu). Po otwarciu zebrania wybrano jego przewodniczącego i sekretarza, którymi zostali odpowiednio Henryk Kosieradzki oraz Kazimierz Lubowicki. Członkowie Klubu zatwierdzili […]\nW czwartek Walne Zebranie w Olimpii\nDodano 25 marca 2014\nZarząd Zambrowskiego Klubu Sportowego „Olimpia” zawiadamia, że w dniu 27 marca 2014 roku w świetlicy klubu przy ulicy Wyszyńskiego 8 odbędzie się Walne Zebranie Sprawozdawcze Członków Klubu. Początek zebrania o godzinie 17:00. Zapraszamy wszystkich Członków Klubu. Sławomir Skrzypkowski Prezes ZKS „Olimpia”\nW poniedziałkowe popołudnie (18 marca) w budynku klubowym zambrowskiej Olimpii odbyło się Walne Zebranie Sprawozdawcze, podczas którego Zarząd Klubu uzyskał absolutorium za działalność w 2012 roku. Dyskutowano również o istotnych aspektach funkcjonowania klubu. Zebranie rozpoczęło się o godzinie 17, a pojawiło się na nim 21 spośród 39 wszystkich Członków Klubu. Na wstępie przewodniczącym zebrania wybrano […]


biura rachunkowe | elfal.com.pl\nPortal Biura rachunkowe Warmia o zmianie w prawie pracy\n2017 rok przyniesie sporą ilość zmian jeżeli chodzi o prawo pracy. Spora ilość szefów będzie musiało zderzyć się z zupełnie nową rzeczywistością. Czy planowane zmiany okażą się dobre dla zatrudnionych, czy może przyczynią się do powrotu szarej strefy? Razem z portalem Biura rachunkowe Warmia postaramy się przeanalizować dostępne newsy i znaleźć odpowiedź na to pytanie.\nNajważniejszą zmianą będzie wprowadzanie stawki minimalne dla umów-zlecenie. Bieżąco wynagrodzenie takich umów nie jest w żaden sposób zabezpieczone. Fakt ten bardzo często nadmiernie używany przez pracodawców. Według rządu taka praktyka jest odpowiedzialna za naganną sytuacje na rynku pracy. Nowe przepisy miają zmusić do refleksji, w której przedsiębiorca będzie musiał zastanowić się, czy warto oferować umowę-zlecnie czy może umowę o pracę.\nProblematyczne jest to, że razem z wejściem w życie płacy minimalne w przypadku umowy zlecenie rośnie też płaca minimalna umowy o pracę. Tę podwyżkę najbardziej odczują szefowie, którzy mogą być zmuszeni do redukcji zatrudnienia. Sytuacja ta jest o tyle niebezpieczna bo może prowadzić do powrotu szarej strefy. Chodzi tu o półlegalne lub nielegalne zatrudnianie pracowników w celu uniknięcia kosztów zatrudnienia. To może przełożyć się na wzrost statystycznego bezrobocia, które w efekcie będzie się brzydko prezentować we wszelkiego rodzaju sondach opinii publicznej.\nProjektanci nowelizacji ustawy oszacowali konkretny zysk jaki ma się pojawić po wejściu przepisów w życie. Ciekawe jest to czy rozważyli niechęć szefów do nowych zmian i w konsekwencji redukcje etatów. Czas odpowie na to pytanie. Wiele osób zastanawia się czy zapowiadane zmiany wpłyną pozytywnie na rynek pracy. Jedno jest pewne osoby które mają umowy na czas nieokreślony nie mają się czego bać.\nO komentarz zapytaliśmy panią Zofię Lewandowską reprezentującą portal Biura Rachunkowe Warmia: „Szara strefa to rzeczywiste zagrożenie, na które rządzący powinni uważać bowiem poprawa tej sytuacji może być trudna. Do wejścia ustawy w życie zostało kilka miesięcy warto ten czas przeznaczyć na dialog w tej sprawie.”\nPosted in elfal and tagged biura rachunkowe, prawo, rachunkowość on Czerwiec 1, 2016 by autor.\nKoszulki aesthetic\t Adwokat rodzinny wrocław\t Wróżka tarota\t Wega informacje\t Biuro rozliczające podatki Kraków\t Www.kwaterio.pl\t Czyszczenie klimatyzacji samochodowej Radom\t Blog adwokacki\t Number lookup\t Reverse phone lookup\t Pogotowie wodno-kanalizacyjne wrocław\t Blog o sprzęcie golfowym\t Phone number search\t Marketing, reklama\t Krzesła biurowe Bydgoszcz


Got 0 bytes response, method=default Response decode error Zarządzenie o wprowadzeniu okresu propedeutycznego w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach\nZarządzenie o wprowadzeniu okresu propedeutycznego w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach\nDziałając w myśl kan. 259 Kodeksu prawa kanonicznego, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w posynodalnej adhortacji apostolskiej Pastores dabo vobis Ojca Świętego Jana Pawła II, nr 62 i w uchwałach II Polskiego Synodu Plenarnego (Kapłaństwo i życie konsekrowane jako wspólnota życia i posługi z Chrystusem nr 61), a także kierując się zasadami wypracowanymi w trakcie 349 Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski w dniu 7 października 2009 roku, zarządzam, co następuje.\nPocząwszy od roku akademickiego 2014/2015 do formacji seminaryjnej prowadzonej w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach, zwanym dalej „Seminarium”, zostaje włączony okres propedeutyczny. Okres propedeutyczny jest, według wskazań Soboru Watykańskiego II, integralną częścią formacji seminaryjnej: „Należy studia teologiczne rozpocząć od kursu wstępnego trwającego przez odpowiedni okres czasu. W tej wstępnej fazie studiów należy tak przedstawić tajemnicę zbawienia, żeby alumni zorientowali się co do sensu studiów kościelnych, ich porządku oraz celu duszpasterskiego” (Sobór Watykański II, Dekret o formacji kapłańskiej „Optatam totius”, nr 14). W zakresie realizacji okresu propedeutycznego obowiązują następujące normy.\nOkres propedeutyczny, jako pierwszy etap formacji do kapłaństwa, ma na celu przygotowanie do rozpoczęcia zasadniczej formacji seminaryjnej mężczyzn, zwanych dalej „kandydatami”, pragnących poświęcić się służbie Bożej w archidiecezji katowickiej.\n§ 1 W okresie propedeutycznym kandydaci winni pogłębić swoją formację ludzką, duchową i intelektualną, aby w ten sposób budować właściwą relację z Bogiem i kształtować swoją osobowość.\n§ 2 Zakres i program poszczególnych zajęć w ramach wyżej podanych obszarów formacji przedstawiane są Arcybiskupowi Metropolicie Katowickiemu do zatwierdzenia.\nOkres propedeutyczny trwa jeden rok akademicki. W indywidualnych przypadkach może zostać przedłużony.\nNadzór i kierownictwo nad formacją kandydatów w okresie propedeutycznym sprawuje Rektor Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach, zwany dalej „Rektorem Seminarium”.\n§ 1 Arcybiskup Metropolita Katowicki, na wniosek Rektora Seminarium, mianuje spośród prezbiterów archidiecezji katowickiej, posiadających odpowiednią wiedzę i zdolności pedagogiczne, osoby odpowiedzialne za przeprowadzenie okresu propedeutycznego, zwane dalej „prowadzącymi”, wyznaczając jednocześnie zakres ich działania.\n§ 2 Prezbiterzy, o których mowa w § 1, wchodzą w skład Zarządu Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach i – w miarę możliwości – uczestniczą w spotkaniach Zarządu.\nW procesie formacji kandydatów prowadzący współpracują z innymi osobami, duchownymi i świeckimi, którym Rektor Seminarium zleca określone zadania, zgodne z programem, o którym mowa w Artykule 2.\nProwadzący powinni być całkowicie do dyspozycji kandydatów, stąd zajęcia poza miejscem odbywania okresu propedeutycznego winni ograniczyć do minimum.\nDo uczestnictwa w okresie propedeutycznym może być dopuszczony kandydat, który spełnia wymogi przewidziane prawem kościelnym oraz zasadami rekrutacji do Seminarium. Sposób i czas rekrutacji oraz wymagane dokumenty określa co roku Rektor Seminarium w odrębnym zarządzeniu.\n§ 1 Do okresu propedeutycznego stosuje się odpowiednio postanowienia Statutu Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach oraz Zasady życia seminaryjnego Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach (regulamin seminaryjny).\n§ 2 Obowiązki i prawa kandydatów określają szczegółowo Zasady uczestnictwa w okresie propedeutycznym (regulamin okresu propedeutycznego), zatwierdzone przez Arcybiskupa Metropolitę Katowickiego. Kandydaci są zobowiązani znać te zasady i ściśle ich przestrzegać. Nieprzestrzeganie tychże zasad oraz zaleceń prowadzących pociąga za sobą sankcje karne, z usunięciem z grona uczestników okresu propedeutycznego włącznie.\n§ 1 Kandydat, który – zgodnie ze Statutem Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach – został usunięty z okresu propedeutycznego, nie ma prawa go powtarzać.\n§ 2 Kandydat, który przerwał okres propedeutyczny na podstawie decyzji Rektora Seminarium w związku z koniecznością odbycia leczenia, terapii lub z innej uzasadnionej przyczyny, może – po zakończeniu terapii lub ustaniu przyczyny – kontynuować okres propedeutyczny z rocznikiem, z którym go rozpoczął lub ubiegać się o przyjęcie do Seminarium, jeśli rocznik, z którym rozpoczął, zakończył już okres propedeutyczny. Decyzja Rektora Seminarium w tej sprawie – po zasięgnięciu opinii prowadzących okres propedeutyczny oraz specjalistów – jest ostateczna.\nW odpowiednim czasie przed ukończeniem okresu propedeutycznego kandydaci składają na ręce Rektora Seminarium list motywacyjny w sprawie ich przyjęcia do Seminarium. Opiekun kandydatów przygotowuje dla Rektora i Zarządu Seminarium opinię o każdym z kandydatów.\nNie później niż w ostatnim dniu okresu propedeutycznego Rektor Seminarium przedstawia każdemu z kandydatów pisemną decyzję o zakończeniu okresu propedeutycznego, w której:\na) przyjmuje kandydata do Seminarium\nb) odmawia przyjęcia kandydata do Seminarium, podając powody takiej decyzji,\nc) wstrzymuje na określony czas lub do czasu spełnienia przez kandydata określonych warunków wydanie decyzji o przyjęciu.\nOkres propedeutyczny odbywa się w zarządzanym przez Seminarium Domu „Tabor”, który podczas trwania okresu propedeutycznego nie może służyć innym celom.\n§ 1 Kandydat opłaca czesne w wysokości ustalonej dla alumna Seminarium. Czesne to przeznaczone jest na pokrycie kosztów wyżywienia i pobytu kandydatów w Domu „Tabor”.\n§ 2 Koszty prowadzenia zajęć, o których mowa w art. 2 § 2, pokrywa z własnych środków Seminarium. Pozostałe koszty pokrywa Archidiecezja Katowicka w formie dotacji, określonej w osobnym porozumieniu między Archidiecezją Katowicką a Seminarium.


SDK - ogródki w słoikach - tematem przewodnim ostatniego spotkania warsztatowego…[FOTO] | W Cieniu Jupiterów Mielec\n27 czerwca 2022 (poniedziałek) - 23:08\nUczestnicy warsztatów artystycznych z cyklu „Inspiracje” odbywających się w Spółdzielczym Domu Kultury Mieleckiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Mielcu mieszczącym się przy ulicy Kusocińskiego 13 a na ostatnich zajęciach mieli możliwość samodzielnie skomponować swój maleńki ogród.\nRośliny hodowane w szczelnie zamkniętym naczyniu to w ostatnim czasie prawdziwy hit wśród miłośników wszelkiego rękodzieła. Trudno się dziwić, że zyskał tylu sympatyków. Urok roślin podkreślony pięknym szkłem. Dodatkowo aspekt niezwykłej możliwości obserwacji tworzenia się mikro biosfery.\nTen ekosystem nie potrzebuje dostępu do powietrza i wody z zewnątrz, a rośliny świetnie radzą sobie same. Oczywiście jeżeli zapewnimy im wszystkie potrzebne warunki i poświęcimy trochę uwagi przy tworzeniu kompozycji. Nie jest to tak skomplikowane jak mogłoby się wydawać.\nWystarczy wybrać odpowiednie naczynie, słój, butlę. Ułożyć warstwami drenaż oraz ziemię. Następne dobrać rośliny, które będą określały charakter kompozycji. W tym przypadku inspiracją był las, więc wykorzystano mech, bluszcz i paprocie.\nCałe nasadzenie można urozmaicić ozdobami takimi jak kora czy kamyczki lub inne przedmioty zupełnie kontrastujące z naturalnością. Po szczelnym zamknięciu można już cieszyć się naszym dziełem, podziwiać i obserwować, obserwować, obserwować…\nPowstały piękne mini ogródki, które na pewno przysporzą wiele radości ich wykonawcom.