Artykuły | Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej Archidiecezji Gnieźnieńskiej | Strona 2\nDuchowość eucharystyczna Nadzwyczajnych Szafarzy Komunii świętej\nMożna zapytać: Istnieje w ogóle duchowość eucharystyczna nadzwyczajnych szafarzy? Przecież Eucharystią winni żyć wszyscy ochrzczeni. Eucharystia jest skarbem całego Kościoła, nie tylko jednej grupy. Można jednak mówić o duchowości szafarzy w tym znaczeniu, że oni bardziej niż inni winni żyć Eucharystią, bo są tak blisko niej, bo przecież: „Komu wiele dano, od tego wiele wymagać będą”. I jeszcze jedno: Szafarz jest blisko Eucharystii, prawie codziennie uczestniczy we Mszy św., dlatego grozi mu rutyna, przyzwyczajenie. Stąd też wypływa konieczność głębszego spoglądania na Eucharystię.\nOkazją jest kończący się Rok Eucharystii i niezwykłe słowa Sługi Bożego Jana Pawła II: „Inicjatywa Roku Eucharystii rodzi się ze zdumienia , jakie budzi się w Kościele przed tą wielką Tajemnicą. To zdumienie nieustannie ogarnia moją duszę (…) Niech Rok Eucharystii będzie dla wszystkich cenną okazją do uświadomienia sobie na nowo tego, jak niezrównany skarb Chrystus powierzył swemu Kościołowi. Niech pobudza do celebrowania jej w sposób żywszy, i bardziej świadomy, a z tego niech wypływa życie chrześcijańskie przemienione miłością” ( Mane nobiscum Domine , nr 29).\nTen wpis został opublikowany w Artykuły dnia 17/02/2007 , przez admin.\nPowołany, aby rozdawać\nZ ks. Franciszkiem Jabłońskim – referentem diecezjalnym Wydziału Duszpasterstw Specjalistycznych, odpowiedzialnym za ich formację duchową, rozmawia Joanna Dolna.\nTrwają rekolekcje dla nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. „Niedziela Gnieźnieńska” niedawno rozmawiała jednym z nich. Chcielibyśmy ich działalność jeszcze bardziej przybliżyć.\nJOANNA DOLNA: – Jak zrodziła się myśl powołania nadzwyczajnych szafarzy?\nKS. FRANCISZEK JABŁOŃSKI: – W 1990 r. odbył się Kongres Eucharystyczny w Polsce. Jego owocem było powołanie nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. w Kościele w Polsce. Rok później, w 1991 r., w naszej archidiecezji pierwsza grupa mężczyzn przeszła stosowne przygotowanie i od Niedzieli Palmowej rozpoczęła swoją posługę.\nTen wpis został opublikowany w Artykuły dnia 28/01/2007 , przez admin.\nZastępczy charakter funkcji nadzwyczajnego szafarza Komunii Świętej\nW rzeczywistości Kościoła polskiego, nadzwyczajni szafarze Komunii Świętej do niedawna byli praktycznie niewykorzystywani. Byli znani przede wszystkim jako etap do przyjęcia święceń kapłańskich. Jednakże od kilku lat można spotkać w naszych kościołach coraz częściej nie tylko kleryków — akolitów udzielających Komunii Świętej, ale także ludzi świeckich. Jak Kościół traktuje funkcję nadzwyczajnego szafarza Komunii Świętej?\nTen wpis został opublikowany w Artykuły dnia 30/12/2005 , przez admin.


FLEXA - na czym polega?\nPrzeszukując najlepsze dla siebie ubezpieczenie nieruchomości można trafić na coś, co określa się mianem FLEXA. To podstawowa forma ubezpieczenia nieruchomości, która chroni na wypadek głównych zdarzeń losowych. Na czym polega FLEXA, jakie zdarzenia obejmuje i czego dotyczy? Oto najważniejsze informacje na ten temat.\nUbezpieczenie nieruchomości to polisa dobrowolna, którą zawiera wyłącznie zainteresowana taką ochroną osoba. Do wyboru jest bardzo wiele ubezpieczeń. Każde z nich jest inne i każde oferuje nieco inny zakres ochrony.\nPoza umową główną, która bywa nazywana również podstawową, można dodatkowo dokupić umowy dodatkowe. Można również zdać się na gotowe, opracowane przez firmy ubezpieczeniowe rozwiązania. Jednym z nich jest właśnie FLEXA.\nCo to jest FLEXA?\nTo nic innego jak ubezpieczenie nieruchomości, które swoją ochroną obejmuje budynek lub mieszkanie na wypadek czterech zdarzeń losowych. Stąd też wzięła się nazwa. Pochodzi ona od pierwszych liter angielskich określeń tychże zdarzeń. Są to:\n- Aircraft crashlanding.\nW języku polskim oznaczają one odpowiednio:\n- katastrofa lotnicza.\nOznacza to, że ubezpieczenie w systemie FLEXA chroni nieruchomość wyłącznie od tych czterech zdarzeń ubezpieczeniowych. Gdyby doszło do innego, które również spowodowałoby szkody, to wówczas na wypłatę świadczenia nie można by było liczyć.\nWięcej o polisie ubezpieczeniowej typu FLEXA można przeczytać przeglądając informacje na stronie https://www.ubezpieczeniemieszkania.pl/.\nCzy takie ubezpieczenie wystarczy?\nŻeby odpowiedzieć sobie na pytanie, czy takie ubezpieczenie rzeczywiście wystarczy nie trzeba długich rozważań. Sam zakres ochrony mówi bardzo wiele. O ile pożar i uderzenie pioruna rzeczywiście mogą się zdarzyć i są sytuacjami dość prawdopodobnymi, o tyle wybuch i katastrofa samolotu zdarza się znacznie rzadziej.\nCoraz więcej gospodarstw domowych odchodzi od klasycznej tradycyjnej kuchni gazowej na rzecz płyt elektrycznych i indukcyjnych. To rozwiązanie, które eliminuje obecność gazu w mieszkaniu, a co za tym idzie, również eliminuje ryzyko wybuchu.\nPodobnie sprawa wygląda z ogrzewaniem. W domkach jednorodzinnych jeszcze ogrzewa się budynek gazem, ale równie popularny staje się pelet, który jest paliwem ekologicznym, stąd też nowo powstające budynki często wyposażone są w piec na pelet.\nJeżeli więc w mieszkaniu czy w domu nie ma gazu, to samo ryzyko eksplozji także maleje. Ponadto, w tym systemie nie został uwzględniony jeszcze jeden element, a mianowicie działanie osób trzecich. Przecież ryzyko pożaru czy uderzenia pioruna nie jest większe niż ryzyko kradzieży z włamaniem.\nOsoby, które zainteresowane są kompleksową ochroną swojej nieruchomości powinny rozważyć rozszerzenie swojego ubezpieczenia i niezamykanie się wyłącznie na to, co oferuje FLEXA. Poza tym, nie ma tu mowy o ochronie ruchomości domowych, które bardzo często są również niezwykle cenne i wartościowe.\nPodsumowując, FLEXA - podstawowa wersja ubezpieczenia nieruchomości (https://www.ubezpieczeniemieszkania.pl/blog/flexa-ubezpieczenie-nieruchomosci-na-czym-polega) nie jest w stanie w pełni zabezpieczyć nieruchomości i tego co się w jej wnętrzu znajduje. Problemem jest z jednej strony zbyt mała liczba zdarzeń ubezpieczeniowych, które są objęte ochroną, a z drugiej – brak ochrony wyposażenia domowego. W efekcie może się okazać, że jest to po prostu zbyt mało praktyczna i przydatna polisa, którą należałoby rozszerzyć.\nOpieka będzie zapewniona...


Najważniejsze typy badań marketingowych\nTu jesteś: Postaw na markę - Brandinger.pl > Marketing > Najważniejsze typy badań marketingowych\nW każdym biznesie najcenniejszą rzeczą jest informacją. Znajomość rynku, konkurencji oraz preferencji klientów umożliwia opracowanie strategii firmy. By zdobyć te dane, należy posłużyć się badaniami.\nJedną z form pozyskania interesujących nas informacji jest analiza źródeł wtórnych - statystyk, wewnętrznych informacji przedsiębiorstw, publikacji ośrodków badawczych, czasopism specjalistycznych. By jednak doprecyzować interesujące nas dane dotyczące popytu, podaży, cen, czynników i warunków kształtowania się ich poziomu, a także zachowań podmiotów gospodarczych na rynku, musimy sami zaprojektować i przeprowadzić takie badania, z definicji będące systematycznym, celowym i obiektywnym procesem działania, na który składa się gromadzenie, analizowanie i prezentacja informacji w celu podjęcia decyzji marketingowej. Wymagają one czasu oraz poniesienia pewnych nakładów finansowych, jednak dzięki swej szczegółowości minimalizują ryzyko podjęcia nietrafionych inwestycji. Mogą mieć formę wywiadu, ankiety lub obserwacji.\nBadania Ilościowe - pozwalają na uogólnienie wyników na całą badaną populację. Przeprowadza się je za pomocą ujednoliconych narzędzi - kwestionariuszy bądź ankiet, a zdobyte dane analizuje programami statystycznymi.\nBadania Jakościowe - inaczej "swobodne", pozwalają wyjaśnić motywy, postawy i preferencje konsumentów. Wyników tych badań nie można uogólniać na całość populacji.\nAd Hoc - jednorazowe badanie dotyczące konkretnego produktu czy usługi.\nBusiness to Business - respondentem jest przedstawiciel przedsiębiorstwa. Dzięki nim badamy mechanizmy decyzyjne kontrahentów, ich potrzeby, jakość dystrybucji czy jakość pracy.\nŚlepy test - polega na testowaniu przez osobę badaną produktów bez ich wizualnej identyfikacji (nazwa, logo).\nBadania lokacyjne - odbywają się w konkretnym pomieszczeniu (sklep, biuro). Wielu ankietowanych w krótkim czasie może wypowiedzieć się na temat produktu czy usługi, po uprzednim przetestowaniu.\nTajemniczy Klient - poprzez anonimową osobę zbieramy obiektywne, a nie tylko deklaratywne informacje na temat jakości obsługi w placówkach danej firmy, co może pomóc przy podnoszeniu standardów.\nBadania "Omnibus" - analiza wielotematyczna, prowadzona na reprezentatywnej grupie ludności, przeprowadzona na znacznym obszarze i obejmująca wiele tematów interesujących firmę, zazwyczaj zlecana jest specjalistycznym agencjom badawczym\nBadania Panelowe - rodzaj badań ciągłych, przeprowadzanych na stałej grupie respondentów, odbywający się w regularnych odstępach czasu. Pozwalają one na otrzymanie ciągłych, systematycznych i wyczerpujących informacji o badanych zjawiskach. Najczęściej dotyczą gromadzenia danych ze sklepów bądź gospodarstw domowych.\nUsage And Attitude (U & A) - opisuje zachowania konsumentów związane ze zwyczajami zakupowymi, znajomością, opinią i oczekiwaniami wobec produktów czy marek.\nWymienione powyżej badania różnią się skalą, koniecznością wystosowania nakładów finansowych oraz stopniem obiektywizmu. Ich odpowiednie dobranie umożliwia jednak uzyskanie danych, pozwalających na podjęcie właściwej strategii marketingowej.


Licencja na znak towarowy monitoring - Kancelaria AOMB\nTrade Mark Watching - monitorowanie czy ktoś nie posługuje się Twoim znakiem!\n15 kwietnia 2016 r. następiły bardzo istotne zmiany w polskim prawie dotyczącym znaków towarowych. Ocena podobieństwa nowego znaku do znaków już wcześniej zarejestrowanych - dotychczas przeprowadzana z urzędu - zostanie zastąpiona procedurą sprzeciwową, podobną do tej obowiązującej w EUIPO (Dawniej: OHIM). Teraz to sam Uprawniony będzie musiał zapobiegać rejestracji nowych znaków, które będą podobne lub nawet identyczne do jego znaku. Aby zapobiec rejestracji znaku, który będzie podobny lub nawet identyczny ze znakiem już wcześniej zarejestrowanym, trzeba będzie w ciągu 3 miesięcy od publikacji w Biuletynie Urzędu Patentowego wnieść sprzeciw. Termin ten jest nieprzywracalny! Jeśli nie wniesiesz sprzeciwu pozostaje Ci tylko procedura polegająca na unieważnieniu znaku już zarejestrowanego.\nGdy dojdzie już do oferowania na rynku towarów lub usług oznaczonych podrobionym lub łudząco podobnym znakiem towarowym, przedsiębiorca ma jeszcze wprawdzie instrumenty służące egzekwowaniu ochrony przed sądem powszechnym, jednak jego sytuacja jest dużo gorsza niż w przypadku gdyby zarejestrował swój znak towarowy w Urzędzie Patentowym. Gdy mamy już świadectwo ochronne z Urzędu Patentowego zyskujemy większą pewność, że udowodnimy nasze pierwszeństwo do określonego znaku.\nPowierz nam wyszukiwanie zgłoszeń znaków podobnych do Twojego znaku towarowego oraz pilnowanie 3-miesięcznego terminu na wniesienie odpowiedniego sprzeciwu, skorzystaj z naszej usługi „Watching”. Usługa ta polega na monitorowaniu / obserwacji i porównywaniu nowo zgłaszanych znaków towarowych do tych zarejestrowanych przez Twoją firmę. Przez pierwszy rok będziemy Cię informować o wszystkich znakach, które naszym zdaniem będą podobne do Twojego znaku i o możliwości oraz terminie na wniesienie odpowiedniego sprzeciwu.\nObserwacja znaków lokalnych w krajach Beneluxu, we Francji, Niemczech, Polsce, Hiszpanii lub Wielkiej Brytanii – 160 EUR/rok (od drugiego roku)*\nObserwacja w Unii Europejskiej lub w Europie – 220 EUR/rok (od drugiego roku)*\nObserwacja o zasięgu ogólnoświatowym – 270 EUR/rok (od drugiego roku)*


Bangkok Flavor, Kalamazoo - recenzje restauracji - TripAdvisor\nStany Zjednoczone Michigan (MI) Kalamazoo County Kalamazoo Kalamazoo Restauracje Bangkok Flavor\nNr 102 wśród 286 Restauracje w lokalizacji Kalamazoo $$ - $$$\nAzjatycka, Tajska 5455 Gull Rd Ste B, Kalamazoo, MI 49048-7654+1 269-226-9341Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 27Doskonałe29%B. dobre61%Średnie0%Złe7%Okropne3%Teraz otwarte11:00 - 21:00Pn - Cz11:00 - 21:00Pt11:00 - 21:30Wszystkie godziny KUCHNIE Azjatycka, Tajska CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA 5455 Gull Rd Ste B, Kalamazoo, MI 49048-7654Wszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji panuje romantyczna atmosfera?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia dla dzieci?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można dokonać rezerwacji?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zamówić alkohol?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są kelnerzy i kelnerki?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje udogodnienia dla osób niepełnosprawnych?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia dla rodzin?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzję\nOceny podróżnych Doskonałe5B. dobre6Średnie0Złe0Okropne0Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (11)angielski (27)Język polski (11)angielski (27)\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDawn MKalamazoo, Michigan, United States17447Zrecenzowano 3 marca 2017 z urządzeń przenośnych Lunch na wynosWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieKolene TRichland, Michigan4520Zrecenzowano 21 lutego 2017 Warzywa curry z kurczaka/tofu wJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiedannypickettGalveston, Teksas4234Zrecenzowano 6 listopada 2016 z urządzeń przenośnych Tajskie jedzenie smaczneWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiecharmelashSturgis, Michigan11130Zrecenzowano 25 września 2016 Próbowałem czegoś nowego!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDennis BMichigan8010Zrecenzowano 15 września 2016 Dobre jedzenie, dobra obsługa, i miłe otoczenie.WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieTheLa40s1610Zrecenzowano 23 czerwca 2016 z urządzeń przenośnych Po raz pierwszy tai doświadczenie kulinarne, pyszne!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiecamtalkalamazoo, mi1Zrecenzowano 27 kwietnia 2016 z urządzeń przenośnych Dobre jedzenieJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieNorma SKalamazo153Zrecenzowano 21 października 2015 zaskoczony o dobre jedzenieJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieCliffofCliffwixKalamazoo, Michigan277Zrecenzowano 14 lutego 2015 Kochamy to miejsceJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJames SKalamazoo, Michigan, United States117Zrecenzowano 1 września 2013 Doskonała tajskie jedzenie w dobrej cenie.Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeTen Ten Restaurant Buffet Grill & SushiLiczba recenzji: 40 w odległości 0,28 km Michelle's Breakfast LunchLiczba recenzji: 17 w odległości 0,85 km Aubree's Pizzeria & GrillLiczba recenzji: 13 w odległości 0,64 km Pobliskie atrakcjeBell's BreweryLiczba recenzji: 65 w odległości 5,52 km Kalamazoo Valley MuseumLiczba recenzji: 213 w odległości 5,95 km Kalamazoo Institute of ArtsLiczba recenzji: 139 w odległości 6,45 km Kalamazoo State TheatreLiczba recenzji: 41 w odległości 6,22 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Bangkok Flavor.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij\n5455 Gull Rd Ste B, Kalamazoo, MI 49048-7654 Lokalizacja:


Kurs w GWSH - Szkolenie Instruktora Rekreacji Ruchowej GWSH - Trener personalny\nSzkolenie Instruktora Rekreacji Ruchowej GWSH - Trener personalny\nDaniel Wójcik - wieloletni manager ośrodków sportowych , trener i szoleniowiec. Wykształcenie zdobył na studiach magisterskich na AWF w Katowicach,a także studiach dziennikarskich na Uniwersytecie Śląskim i zarządzanie w Wyższej Szkole Humanitas.Ukończył dwuletnią państwową szkołę tańca współczesnego. Posiada rownież dyplom instruktora tenisa ziemnego. Doświadczenie zawodowe to 12 lat pracy w branży sportowej i fitness. Na początku jako trener m.in. w szwedzkiej sieci World Class. Praca w jednym z klubów sieci w Brukseli. Instruktor, trener i wykładowca dla największego światowego operatora fitness i SPA Steienr Leisure. Ukończone szkolenia w Londynie i praca w różnych regionach świata dla Windstar Cruises. Brał udział w tworzeniu, transformacji, budowaniu takich klubów jak World Class Health Academy w Hotelu Radisson w Warszawie,World Class Health Academy w Katowicach, Centrum Fitness Monopol, Bażantowo Fitness. By ostatnio kreować politykę otwarcia i pracy największego kompleksu sportowego na Śląsku - Bażantowo Sport. Szkoleniowiec na obozach dla największego polskiego tour operatora Biura podróży ITAKA. Kilkanaście przeprowadzonych edycji kursów dla trenerów personalnych w Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej. Założyciel i właściciel Holistix Sports Group . Kilkuset wykształconych trenerów, kilkuset zatrudnionych osób w branży sportowej . Sportowe sukcesy to zawodnik kadry Polski i rekordzista kraju na dystansie 5 km młodzików w chodzie sportowym, zawodnik pierwszoligowych klubów hokeja na lodzie, Mistrz polski Oldboys z drużyną GKS Katowice, jogin, ultramaratonczyk, Ironman.\nSzkolenie to jest nowatorskim pomysłem na stworzenie trenera personalnego, który będzie spełniał wszystkie potrzeby klienta fitness clubów. Idąc za tendencjami i podpatrując trochę zachodnie kluby wiemy, jak kształtują się oczekiwania potencjalnego ćwiczącego i my chcemy wyjść na przeciw proponując trening kompleksowy. Wiedząc jak ważna jest osobowość trenera, jego kontakt z klientem, jak i wiedza i praktyczne zdolności, stawiamy równy nacisk na każdy aspekt pracy trenera we współczesnym fitness clubie. Po tym kursie nasi trenerzy mają przygotowanie sprzedażowe, praktyczne zdolności przygotowania i przeprowadzenia treningu na najwyższym poziomie.\no Przedstawienie idei treningu personalnego\no Zagadnienia z anatomii - Podstawy budowy mięśni\no Podstawy fizjologii treningu\no Teoria siłowego i aerobowego treningu\no Bezpieczeństwo podczas treningu\no Tworzenie dokumentacji klienta\no Główne zasady odżywiania i suplementacji\no Zapoznanie się z testami sprawnościowymi wykorzystywanymi w pracy z klientem\no Identyfikacja celów i potrzeb klienta.\no Prawidłowe przeprowadzenie treningu dla poszczególnych grup klientów\no Podejście sprzedażowe do treningu personalnego\no Odkrywanie wyzwań stojących przed trenerem i odnajdywanie optymalnych rozwiązań\no Odpowiednie uświadomienie poszczególnych partii mięśni przez optymalną pozycję, ruch i technikę\no Rozpisywanie treningu z uwzględnieniem indywidualnych uwarunkowań klienta\no Trening sportowy\no Trening w terenie\no Trening sfery body&mind\no Biznes w fitnessie: prawo/marketing/ finanse\no Psychologia , motywacja, etyka, sukces\nNASZE OCZEKIWANIA ODNOŚNIE PRZYSZŁYCH TRENERÓW:\n- wysoki poziom przygotowania fizycznego\n- ogólna wiedza pomocna w treningu personalnym\n- pełne przekonanie do sensu zrobienia kursu\nCentrum Fitness Monopol - ul. Dyrekcyjna 2; 40-012 Katowice\nFitness Academy 3 Stawy - ul. Gen. Kazimierza Pułaskiego 60; 40-028 Katowice\nCZAS TRWANIA: ok. 100 godzin dydaktycznych\nOrganizator zastrzega sobie możliwość zmian w harmonogramie kursu po uzgodnieniach z uczestnikami kursu.\nLICZBA UCZESTNIKÓW: 14-24 os. (uczestnicy przyjmowani na zasadzie kolejności zgłoszeń).\n- opłatę za kurs i szkolenie\n- opłata za wydanie świadectwa ukończenia kursu oraz legitymację instruktora\nUWAGI: osoby zainteresowane prosimy o przedłożenie zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do uczestniczenia w kursie.\nOrganizator zastrzega sobie prawo zmiany podanych terminów Szkolenia z przyczyn nieleżących po jego stronie.\nZajęcia odbywają się w trybie weekendowym (soboty w godz. 9:00 - 16:00 i niedzielę w godz. 9:00 - 16:00)\nI zjazd - 8-9 marzec\nII zjazd - 15-16 marzec\nIII zjazd - 5-6 kwiecień\nIV zjazd - 12-13 kwiecień\nV zjazd - 26-27 kwiecień\nVI zjazd - 10-11 maj\n1. Zapoznać się z regulaminem kursów i szkoleń*.\n2. Dokonać rejestracji internetowej poprzez formularz rejestracyjny (dostępny poniżej).\n3. Wypełnić i dostarczyć do Działu Studiów Podyplomowych, Kursów i Szkoleń (ul. Zbożowa 42b, 40-657 Katowice, pokój D105) formularz zgłoszeniowy* oraz zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do udziału w kursie.\n4. Dokonać wpłaty zgodnie z zapisami regulaminu.\n*Regulamin i formularz dostępny w zakładce "Dokumenty".


Wenecja 2017 - prognozy i oczekiwania - Pełna Sala\nNajstarszy z wielkich festiwali filmowych doczekał się swojej 74 edycji. W dniach 30 sierpnia - 9 września pokazywane będą filmy ubiegające się o nagrody w konkursie głównym oraz konkursie Horyzonty, co z pewnością dostarczy wielu wrażeń kinomanom i krytykom, którzy tłumnie zbiorą się w Wenecji. Jako młoda redakcja niestety nie mamy tam swojego przedstawiciela, ale mimo to postanowiliśmy przybliżyć Wam nieco sylwetki tegorocznych konkursowiczów.\nJury konkursu głównego pod przewodnictwem Annette Bening będzie miało w tym roku z czego wybierać. Wśród dwudziestu jeden filmów prezentowanych w konkursie głównym znajdą się między innymi najnowsze dzieła Hirokazu Koreedy, Alexandra Payne’a, Paula Schradera, Darrena Aronofsky’ego czy Giullermo del Toro. Nie można oczywiście przekreślać szans mniej znanych twórców, którzy przecież nie znaleźli się w konkursie przypadkiem. Wszyscy znamy przypadki reżyserów, których rozpoznawalność zaczęła się właśnie od triumfu w weneckim konkursie, czy któryś z tegorocznych „underdogów” podąży ich śladem?\n„Ammore e Malavita”\nreżyseria: Antonio Manetti, Marco Manetti\nwystępują: Giampaolo Morelli,\nSerena Rossi i inni\nBracia Manetti to przykład twórców w konkursie będących tylko dzięki narodowości. Ci młodzi włoscy reżyserzy, swoją karierę rozpoczęli 20 lat temu telewizyjną komedią romantyczną „Torino Boys”, która zdobyła wyróżnienie na turyńskim festiwalu młodego kina. W kolejnych latach kontynuowali eksplorowanie różnych odcieni komedii, tworząc „Wampirzycę Zorę” i kryminalne „Piano 17” oraz — będące ich największym sukcesem zarówno komercyjnym, jak i artystycznym — „Jestem z Neapolu”. Zajmowali się też, raczej niskobudżetowymi, horrorami o tak chwytliwych tytułach, jak: „Strach 3D” i „Świnka Morska”. Przez lata pracowali również dla telewizji, między innymi reżyserując 23 odcinki włoskiej wersji przebojowego serialu „Komisarz Rex”. Do Wenecji przywieźli musical „Ammore e Malavita” („Miłość i Zbrodnia” tł. własne) będący drugą częścią ich neapolitańskiej dylogii, tym razem pokazującym piękniejszą stronę tego miasta. Film opowiada, w humorystyczny sposób, o słynnej Camorrze – neapolitańskiej mafii, a głównym bohaterem ma być cyngiel wysłany w celu zabicia kluczowego świadka, którym okazuje się młodzieńcza miłość bohatera. Konstrukcyjnie film ma się inspirować „Grease”, zatem piosenki będą raczej uzupełnieniem mającym podkreślić dany moment, a nie główną treścią filmu. Dotychczasowa twórczość tych reżyserów pozwala spodziewać się, że „Ammore e Malavita” będzie niebojącym się zabawy kiczem i kampem rozrywkowym kinem, a jego udział w konkursie głównym może zaowocować tym, że filmy Manettich wreszcie będą rozpoznawalne poza Italią.\n„Angels Wear White” / „Jia Nian Hua”\nwystępują: Le Geng, Weiwei Liu\nVivian Qu jest znana przede wszystkim jako producentka. Studiowała „Historię sztuki i sztuk pięknych” w Nowym Jorku. Jak sama uważa, uczelnia natchnęła ją do zainteresowania się kinem. Gdy powróciła ze Stanów do Pekinu, miejsca urodzenia, postanowiła zająć się pracą z niezależnymi filmowcami. Efektem jej działalności była produkcja „Nocnego pociągu” z 2007 roku, w reżyserii Yi’nana Diao oraz współpraca przy realizacji „Niu lang zhi nu” z 2008. Pierwsza z tych produkcji okazała się sukcesem w Chinach, co pozwoliło Qu rozwinąć skrzydła. Szansę na własny debiut reżyserski dostała dopiero w 2013 roku. Wtedy to nakręciła „Ulicę pułapkę”. Obraz wyświetlano między innymi na Warszawskim Festiwalu Filmowym w konkursie międzynarodowym. Był to thriller dotyczący inwigilacji, przemycający refleksje na temat ojczyzny reżyserki. W 2014 roku Vivian Qu osiągnęła wielkie sukces jako producentka filmu „Czarny węgiel, kruchy lód”, który zdobył Złotego Niedźwiedzia w Berlinie. Drugi, najnowszy film Qu, jako reżyserki, będzie nosił tytuł „Jia Nian Hua” („Angels Wear White”). Jest to opowieść o dwóch młodych dziewczynach, powiązanych tragiczną sytuacją. Dwunastoletnią Wen i jej koleżankę napastuje mężczyzna w średnim wieku. Recepcjonistka w motelu gdzie ma miejsce zajście, Mia, ze strachu przed utratą pracy, udaje że nic takiego nie miało miejsca. Dręczona wyrzutami sumienia, wkrótce nawiązuje kontakt z Wen. Rodzi się między nimi relacja, mimo że otaczający świat przytłacza dziewczęta coraz bardziej. Jest szansa na świeżą opowieść o dojrzewaniu w współczesnych Chinach.\n„Custody” / „Jusqu’à la Garde”\nwystępują: Denis Ménochet, Léa Drucker i inni\nXavier Legrand to prawdopodobnie najmniej znany z reżyserów, którzy będą mieli okazje zaprezentować swoje filmy w głównym konkursie festiwalu. Trzy lata temu jego krótkometrażowy dramat „Zanim stracimy wszystko” został nagrodzony statuetką Cezara oraz nominacją do Oscara. W Wenecji francuz pokaże swój debiutancki film pełnometrażowy, co samo w sobie musi być dla tego młodego stażem reżysera olbrzymim wyróżnieniem. „Jusqu’à la Garde”, którego tytuł można przetłumaczyć na słowo „Opieka” jest w dużej mierze rozwinięciem nagradzanej krótkometrażówki do pełnego formatu. Podobnie jak w poprzednim filmie Legranda tematem, wokół którego zbudowano całą fabułę, jest spór o opiekę nad dzieckiem, między dwojgiem rozwodzących się małżonków. Kolejnym wspólnym mianownikiem tych filmów jest obsada aktorska. W rolach rozwodzącej się pary wystąpią Denis Ménochet („Bękarty Wojny”, „Obława”, „Assasin’s Creed”) i Léa Drucker („Pod moją skórą”, „Biuro szpiegów”), czyli starzy znajomi reżysera z planu poprzedniego filmu. Przy takiej konkurencji każda nagroda dla filmu francuza byłaby zaskoczeniem, ale nie takie rzeczy zdarzały się na festiwalach filmowych.\nwystępują: Matt Damon, Christopher Waltz, Neil Patrick Harris, Alec Baldwin i inni\nOpis najnowszego filmu Payne’a brzmi jak rodem z familijnej komedii. Główny bohater Paul Safranek (Matt Damon) postanawia zmniejszyć się, by żyć taniej i bardziej ekologicznie. Reżyser przyzwyczaił nas już do dość nietuzinkowego poczucia humoru, ale do tej pory w jego filmach dominował realizm. Wszystko wskazuje na to że po dosyć smutnej i ponurej „Nebrasce” w twórczości Amerykanina greckiego pochodzenia, nadejdzie zmiana o 180 stopni, bo patrząc na opisy filmu spodziewam się lekkiej komedii, która z uwagi na gwiazdorską obsadę może być prawdziwym sukcesem kasowym. Wśród zaangażowanych do „Downsizing” aktorów znajdują się chociażby dwukrotny laureat Oscara Christopher Waltz, Matt Damon, Alec Baldwin czy gwiazda serialu „Jak poznałem waszą matkę” Neil Patrick Harris. Chociaż sam film stawia mnóstwo znaków zapytania, to o jego jakość jestem spokojny. Alexander Payne przyzwyczaił nas do klimatycznych filmów w których olbrzymie znaczenie mają muzyka i zdjęcia i jeśli nie zawiedzie w aspektach, które są jego znakiem rozpoznawczym z pewnością pokaże nam bardzo dobre kino. Chociaż szczerzę wątpię by obraz z taką fabułą miał realne szansę na główną nagrodę weneckiego festiwalu.\n„Ex Libris – The New York Public Library”\nO Złotego Lwa powalczy również najnowszy film weterana amerykańskiego dokumentu. Frederick Wiseman, bo o nim mowa, zaczynał kręcić filmy w późnych latach 60., a więc kiedy inni reżyserzy z konkursu głównego siedzieli w piaskownicy, a niektórych z nich nie było jeszcze na świecie. Do historii przeszły jego cztery pierwsze filmy. „Titicut Follies” nie zdradzał zupełnie, że mamy do czynienia z debiutantem. 37-letni wówczas twórca uderzał boleśnie i srogo, bez upiększeń pokazując życie pacjentów szpitala psychiatrycznego. Z uwagi na drastyczność przekazu zakazano jednak jego dystrybucji. Planowano też zniszczyć wszystkie kopie. Sąd stanu Massachusetts w uzasadnieniu podawał, że Wiseman naruszył prywatność i godność pacjentów, choć ten – z zawodu prawnik – zadbał o wszystkie pozwolenia i nie pokazywał nic poza „nagą prawdą”. Zakaz rozpowszechniania cofnięto dopiero w 1991 roku! Reżyser w kolejnych dziełach z antropologicznym zacięciem węszył w poszukiwaniu wypaczeń i nadużyć, zawsze jednak w zgodzie z ideą direct cinema dążył do pełnego odzwierciedlenia rzeczywistości („High School”, „Law and Order”, „Hospital”). 87-letni twórca przyjeżdża na Lido z „Ex Libris – The New York Public Library”. Film ma trwać 3 godziny i 17 minut. Możemy się po nim spodziewać skrupulatnej obserwacji (jak podpowiada tytuł) przestrzeni nowojorskiej biblioteki. Wiseman kontynuuje tym samym trend w swojej późnej twórczości przyglądania się szacownym instytucjom użytku publicznego. W ostatnich latach lustrował już działalność uniwersytetu w Berkeley czy londyńskiej świątyni sztuki National Gallery.\nwystępują: Ethan Hawk, Amanda Seyfried\nPaul Schrader to legenda Nowego Hollywood. Jako scenopisarz dał się poznać w latach 70, współpracując z takimi twórcami jak Brian De Palma, Sydney Pollack czy Martin Scorsese. To właśnie Schrader napisał od podstaw historię szalonego taksówkarza, Travisa Bickle’a, marzącego o oczyszczeniu miasta z szumowin. Po sukcesie czterech pierwszych scenariuszy, postanowił sam wziąć się za reżyserię. W 1978 roku debiutował filmem „Niebieskie kołnierzyki”. Był to dramat sensacyjny, z właściwym twórcy zacięciem społecznym. Kolejne filmy Schradera („Hardcore„, „Amerykański żigolak„, „Margines życia„) często zawierały podobne motywy. Była w nich mroczna intryga, ale sensem opowieści czyniono socjologiczną analizę środowisk wielkomiejskich. Ostatnie dokonania Paula Schradera („The Canyons„, „Zanim nadejdzie noc„, „Geniusze zbrodni„) nie są już tak cenione przez krytykę i widzów, jak jego wcześniejsze dokonania. Autorowi zarzuca się mało finezyjne eksperymenty i coraz mniej wciągające historie, mimo że niegdyś to właśnie oryginalne fabuły były jego wizytówką. Na 74 edycji festiwalu w Wenecji Schrader ma szansę się zrehabilitować, gdyż jego najnowszy film „First Reformed” posiada spory potencjał. Jest to dreszczowiec o dwójce rozbitków życiowych, starających się pogodzić z utratą bliskich. Reżyser obiecuje, że obyczajowa opowieść zostanie udekorowana suspensem. Główne role grają tutaj Ethan Hawke i Amanda Seyfried. Aktorsko raczej zawodu nie będzie.\nwystępują: Lior Ashkenazi, Sarah Adler, Yonatan Shiray\nSamuel Maoz to reżyser, którego kariera ma sens tylko w odniesieniu do festiwalu w Wenecji. To właśnie selekcjonerzy Biennale przygarnęli do konkursu głównego debiutancką fabułę tego twórcy – „Liban”. Był to kameralny, klaustrofobiczny wręcz, autobiograficzny, dramat wojenny, którego akcja w całości działa się wewnątrz będącego na placu boju czołgu. Historia o młodych ludziach wysłanych z dnia na dzień na wojnę, której sensu nie widzą, zmuszonych do zabijania i do walki o przetrwanie powaliła swoją siłą i autentyzmem weneckie jury, które sensacyjnie przyznało debiutantowi Złotego Lwa. Jak wielu innych Izraelskich twórców (np. Ali Folman autor „Walca z Baszkirem”) Maoz jako 20-latek przeżył na własnej skórze pierwszą wojnę libańską, będąc właśnie w załodze czołgu, a kolejne 20 lat zbierał w sobie siły, by przelać swój koszmar na papier. Teraz Maoz wraca do Wenecji z filmem „Foxtrot”, antyczną wręcz tragedią o nieuchronności przeznaczenia i o dramacie wojny. W filmie obserwujemy przeplatającą się historię uwięzionego na odizolowanym posterunku młodego żołnierza oraz jego mieszającego w Tel Avivie ojca, który zostaje pewnego dnia poinformowany o śmierci syna. Kilka godzin później oficerowie informują ojca, że zaszła pomyłka, a jego potomek wciąż żyje. Możemy się spodziewać kameralnego klimatu i skupienia na indywidualnym dramacie pośród wojennej zawieruchy, a także pacyfistycznego przesłania.\nwystępują: Charlotte Rampling, André Wilms, Jean-Michel Balthazar\nWłoch Andrea Pallaoro zaliczył bardzo udany pełnometrażowy debiut w 2013 roku. „Medeas” zostało wtedy docenione w Wenecji jako laureat nagrody specjalnej – Best Innovative Budget. Jest to historia rodziny mieszkającej na farmie w południowej Kalifornii. Apodyktyczny maż, głuchoniema żona i pięcioro dzieci. Pallaoro nakręcił niespieszny, stonowany film opowiadający przede wszystkim obrazem. Dialogów jest tu bardzo mało, a cisza odgrywa kluczową rolę. Idealna forma by opowiedzieć o problemach komunikacyjnych i stopniowym oddalaniu się od siebie rodziny, co w rezultacie przybiera rozmiary greckiej tragedii. Duża w tym zasługa debiutującego operatora Chayse’a Irvina, którego zdjęcia zdobyły nagrodę dla najlepszego debiutu na festiwalu Camerimage. Senne, poetyckie ujęcia mówią tu więcej niż tysiąc słów. O „Hannah” wiemy tyle, że to dramat psychologiczny skupiający się na postaci starszej kobiety granej przez Charlotte Rampling. Kameralny portret utraty własnej tożsamości, alienacji i presji społecznej. Tytułowa bohaterka zmaga się z konsekwencjami aresztowania jej męża. Spodziewam się intymnej i czułej wiwisekcji rozdartej duszy. Mimo, że znamy mało konkretów, talent reżyserski Włocha i udział nieocenionej Rampling, raczej pozwala być spokojnym o poziom filmu.\n„Human Flow”, z którym chiński artysta przyjechał do Włoch to dokument kręcony przez ponad rok w 23 krajach. Temat filmu to kryzys uchodźczy, z którym borykają się zwłaszcza kraje Unii Europejskiej. Chińczyk patrzy jednak szerzej i czyni z niego problem uniwersalny, odnosi się do całego świata, który z pogardą patrzy na kolejnych migrujących nieboraków. Ai Weiwei nie byłby sobą, jeśli nie wplótłby w całość autobiograficznych treści — w wywiadach podkreślał, że wracając po 12 latach ze Stanów do ojczyzny, także czuł się jak uchodźca. Wrażenie wyobcowania pogłębiły jego własne działania na polu sztuki, poprzez którą badał granice wolności w Państwie Środka. Władze w Pekinie nie znoszące sprzeciwu nakładały na dysydenta kolejne areszty domowe i grzywny, ograniczania podróży i kontaktu z mediami. Kilka lat temu na Planete+ Doc Film Festival puszczano dokument Andreasa Johnsena „Podejrzany: Ai Weiwei”, który aż nazbyt dosadnie udowadniał jak rugowana jest każda jego inicjatywa. Nie mogąc odnosić się swobodnie do polityki we własnym kraju, Ai zainteresował się zagadnieniami globalnymi. Wraz z ekipą odwiedził w sumie 40 obozów dla uchodźców, także w miejscach jak sam podkreślał, o których milczą dzienniki telewizyjne. Znając naturę chińskiego aktywisty skłaniam się ku opinii, że „Human Flow” powstało raczej z potrzeby serca niż jako wykalkulowane granie na emocjach z pomocą ważkiego tematu.\n„Lean on Pete”\nwystępują: Charlie Plummer, Steve Buscemi, Chloe Sevigny i inni\nBrytyjski reżyser znany jest przede wszystkim jako twórca kina queerowego. Zadebiutował „Mężczyzną do wynajęcia” (2009), gdzie w konwencji pseudodokumentu przyglądał się życiu, londyńskiemu seks-przemysłowi i tytułowym rent boys. „Zupełnie inny weekend” (2011) to już typowy melodramat o rodzącym się nagle uczuciu dwóch mężczyzn. Reżyser bierze pod lupę stereotypy na temat homoseksualizmu i obrazuje różne postawy gejów wobec własnej orientacji. Haigh był też współtwórcą serialu HBO „Spojrzenia” (2014-2015), skupiającym się na społeczności LGBT w San Francisco i reżyserem filmu telewizyjnego (2016) go wieńczącego. Jednak w swojej dotychczas najgłośniejszej produkcji „45 lat” (2015) zrywa z tematyką gejowską i skupia się na kryzysie w wieloletnim związku starszego małżeństwa. Krytycy docenili rolę Charlotte Rampling, co zaowocowało wieloma nagrodami w tym nominacją do Oscara. Haigh jest wnikliwym obserwatorem, niczym Mike Leigh podchodzącym do swoich bohaterów z dużą dozą sympatii i zrozumienia. Konkursowy „Lean on Pete” sprawia wrażenie czegoś zupełnie innego w jego dorobku. To adaptacja powieści Willy’ego Vlautina. Rzecz dzieje się w USA na początku XX wieku. Opowiada o przyjaźni piętnastoletniego chłopca z koniem wyścigowym i ich wspólnej wyprawie po zachodniej części Stanów, w poszukiwaniu krewnej chłopca. Opis sugeruje familijne kino drogi, być może z nutką Kina Nowej Przygody, a o powieści mówi się, że budzi skojarzenia z klasykiem Marka Twaina -„Przygodami Hucka Finna”. Ostatnio doskwiera brak dobrego kina młodzieżowego, co w połączeniu z wrażliwością i wnikliwością Haigha może zaowocować czymś godnym uwagi. Tym bardziej, że w obsadzie są głośne nazwiska, m.in. Steve Buscemi i Chloe Sevigny.\n„Mektoub, My Love: Canto Uno”\nwystępują: Shaïn Boumedine, Lou Luttiau, Ophélie Bau\nAbdellatif Kechiche to mieszkający we Francji tunezyjski twórca, znany szerokiej publiczności przede wszystkim jako laureat Złotej Palmy za „Życie Adeli – Rozdział I i II”, uznawany za najbardziej odważny film, jaki otrzymał tę nagrodę. Należy jednak pamiętać, że poprzednie jego dzieła też były doceniane na wielu festiwalach. Zadebiutował w 2000 roku „Winą Woltera”, gdzie opowiadał na poły autobiograficzną historię o młodym tunezyjskim uchodźcy, próbującym odnaleźć się we Francji. W Wenecji zaowocowało to nagrodą pokojową oraz nagrodą im. Luigiego de Laurentiisa za najlepszy film. Kechiche zawsze lubił pochylać się nad mniejszościami oraz tematyką dojrzewania. Jako swoją największą inspirację wymienia twórczość Yasujiro Ozu. Często pracuje z naturszczykami, bo jak twierdzi ceni sobie naturalność i lubi pokazywać szczere niewystudiowane emocje. Aktorkom grającym główne role w „Życiu Adeli” kazał przeczytać scenariusz tylko raz, przez co dialogi sprawiały wrażenie improwizowanych. W tym roku do Wenecji przyjeżdża z „Mektoub, My Love: Canto Uno”, którego realizacja była dużym wyzwaniem, przez problemy finansowe. Żeby ukończyć film, Kechiche wystawił na sprzedaż swoją Złotą Palmę. Mówi się, że koresponduje z jego najgłośniejszym dziełem. Ponownie mamy do czynienia z coming of age, tym razem o młodym scenarzyście, spędzającym wakacje w swoim rodzinnym mieście, gdzie poznaje producenta gotowego sfinansować jego pierwszy film. Zostaje też uwikłany w miłosny trójkąt. W roli głównej debiutant Shain Boumedine. Jako, że reżyser jest festiwalowym pieszczochem, jest szansa, że i tym razem zostanie odpowiednio doceniony.\nwystępują: Jennifer Lawrence, Javier Bardem , Ed Harris, Michelle Pfeiffer i inni\nNowy projekt Aronofsky’ego, z którym przyjeżdża do Wenecji, utrzymany jest w dość dużej tajemnicy. Festiwal w Wenecji będzie pierwszą okazją dla krytyków do oceny „mother!”, o którym wiemy tyle, że dotyczyć będzie sielanki małżeństwa zaburzonej niezapowiedzianymi odwiedzinami, a obligatoryjny wykrzyknik w tytule podkreślać ma szokujące wydarzenia. Można domyślić się, że po wątpliwym sukcesie „Noego” ten nowojorski reżyser wraca na znajome tereny, zarówno pod kątem realizacji, jak i miejsca premiery – wszak Wenecja była dla Darrena miejscem bardzo pomyślnym. To tutaj w 2006 r. premierę miało jego najbardziej osobiste „Źródło„, którego krytycy nie przyjęli z entuzjazmem, jednak dwa lata później odbierał już statuetkę Złotego Lwa za „Zapaśnika„, a w 2010 roku Festiwal otwierał również bardzo dobrze przyjęty „Czarny łabędź„. Rok później Aronofsky przewodniczył Jury najstarszego festiwalu filmowego na świecie. Realizacyjnie „mother!” zdaje się czerpać z sześciu poprzednich filmów reżysera. Podobnie jak debiutanckie „Pi” powstaje na skromnej, szesnastomilimetrowej taśmie (poza finałowymi scenami z eksplozją, widocznymi w zwiastunie). Fabuła, którą utalentowany Nowojorczyk opisuje jako „rakietę pędzącą w stronę ściany”, może szokować równie jak swego czasu „Requiem dla snu„. W „Źródle” Aronofsky obsadził swoją ówczesną narzeczoną, Rachel Weisz – w „mother!” postacią centralną jest jego aktualna partnerka, Jennifer Lawrence. Jest na tyle ważna, że cały film składać się ma ponoć prawie wyłącznie z ujęć przedstawiających ją lub jej punkt widzenia. Reszta obsady, czyli Javier Bardem, Michelle Pfeiffer i Ed Harris nastraja raczej dobrze, podobnie jak pozostali twórcy, wśród których mamy stałych współpracowników Darrena od zdjęć i montażu (odpowiednio Matthew Libatique i Andrew Weisblum), a jedyną znaczącą zmianą jest autor muzyki. Tak, „mother!” będzie pierwszym filmem Aronofsky’ego bez muzyki Clinta Mansella. Zastąpi go Islandczyk Jóhann Jóhannsson, który dał nam choćby klimatyczne dźwięki „Nowego początku” Villeneuve’a.\nwystępują: Matt Damon, Juliane Moore, Glenn Flesher i inni\nGeorge Clooney, to postać której nikomu chyba przedstawiać nie trzeba. Dość powiedzieć że to jedna z dwóch osób, obok Walta Disneya, która została nominowana do Oscara w pięciu różnych kategoriach. Clooney jest aktorem, scenarzystą, producentem i w każdej z tych dziedzin należy do absolutnej hollywoodzkiej ekstraklasy. Na festiwalu w Wenecji zaprezentuje swój szósty pełnometrażowy film i chociaż do tej pory nie udało mu się stworzyć dzieła wybitnego, to każdy jego film, nie ważne czy będący wesołą sportową komedyjką romantyczną czy poważnym thrillerem politycznym, był co najmniej poprawny. Po „Suburbicon” można spodziewać się wyjścia ponad poziom dotychczasowych filmów z jednego powodu, za scenariusz współodpowiedzialni są bracia Coen, których styl jest wyraźnie widoczny w zwiastunach filmu. Będzie to osadzona na amerykańskich przedmieściach późnych lat ’50 komedia kryminalna. Zwykła rodzina zostanie wplątana w intrygę, która zakłóci ich spokojne życie. Co wydarzy się jeszcze? Tego nie wiemy, ale myślę że to idealny film dla wszystkich fanów komediowego wydania braci Coen.\nwystępują: Sam Neill, Bryan Brown, Hamilton Morris i inni\nWarwick Thornton reprezentuje kinematografię australijską, a co ciekawsze jest reżyserem pochodzenia aborygeńskiego. Nie przywołuję jego korzeni, aby podkoloryzować wywód, ale podkreślić kluczowe dla jego twórczości dziedzictwo rodzimych mieszkańców najmniejszego z kontynentów. Reżyser pochodzący z plemienia Kaytej ze środkowej Australii wokół podobnej społeczności zbudował swój fabularny debiut „Samsona i Dalilę” (2009). Film opowiadał o parze nastolatków, których połączyła miłość i wspólna podróż przez australijskie bezdroża. Młody twórca (choć miał wówczas już 39 lat) wszedł do świata filmowego z przytupem. Z festiwalu w Cannes wracał ze Złotą Kamerą dla najlepszego nowego filmowca. Był to zresztą pierwszy laur na pełnej sukcesów drodze tego dzieła (m.in. Camerimage, Dublin, Palm Springs), a jej zwieńczeniem było wystawienie go jako oficjalnego kandydata do Oskara. Od lat Thornton zajmuje się też swoim wyuczonym fachem, czyli pracą operatora. Wygląda na to, że jego najnowsze dziecko, czyli „Sweet Country” może być odkryciem weneckiej imprezy. Będzie to western rozgrywający się w latach 20. minionego wieku, a jego gwiazdami zostali eksportowi aktorzy kraju kangurów: Sam Neil („Park Jurajski„, „Opętanie„) i Bryan Brown („Koktajl„). Ekipa kręciła na Terytorium Północnym, czyli obszarze wyjątkowo nawet jak na Australię pustynnym i wyludnionym. Właśnie tutaj znajdują się dwie święte góry Aborygenów, Uluru i Kata Tjuta, co jak się można domyślać będzie wykorzystane w fabule. Z pierwszych przecieków wynika, że główny bohater (w tej roli Hamilton Morris, Aborygen z plemienia Warlpiri z pobliskiego Yuendumu) po dokonanym w samoobronie zabójstwie białego właściciela stacji będzie musiał umykać przed zemstą ranczerów. Zapowiada się zatem pełna przemocy i napięcia opowieść o zaszczuciu i odkupieniu, w zapierających dech w piersiach krajobrazach.\n„The House by the Sea” / „La villa”\nRobert Guédiguian to zupełnie nieznany w naszym kraju filmowiec francuski. Urodził się jako syn Niemki i Ormianina, którzy ledwo wiązali koniec z końcem (ojciec tyrał w marsylskich dokach, żeby utrzymać całą familię). Być może właśnie przez robotniczy rodowód tak mocno zaangażował się w działania partii komunistycznej, do której wstąpił w wieku 14 lat. Po tym burzliwym romansie z polityką zaczął kręcić pierwsze filmy. Guédiguian sam pisze scenariusze, które realizuje z grupą przyjaciół, muzykę zwykle komponuje Jacques Menichetti, a na ekranie występują ci sami aktorzy: Ariane Ascaride (prywatnie jego żona), Gérard Meylan i Jean-Pierre Darroussin. Upodobał sobie społeczne dramaty, w których bohaterowie zostają wyrwani ze spokojnej egzystencji nagłym zwykle tragicznym wydarzeniem (oskarżenie o gwałt w „Bez serca”, ciężka choroba w „Podróży do Armenii”, obrabowane mieszkania w „Śniegach Kilimandżaro”). Plan zdjęciowy prawie zawsze urządza w rodzinnej Marsylii, w szczególności w dzielnicy L’Estaque. Filmom to zresztą nie szkodzi, bo okolica jest wyjątkowo, jak to mówią Francuzi, „pittoresque” (malownicza). Jej urok doceniali impresjoniści, Paul Cézanne i Auguste Renoir, uwieczniając żółte domki przylepione do zalesionych pagórków, które bezwstydnie podmywa błękitna zatoka. W 1981 za swój pierwszy film „Dernier été” otrzymał nagrodę Georges-Sadoul, dla najciekawszego młodego filmowca (jej laureatami byli m.in. Walerian Borowczyk, Théo Angelopoulos, Jane Campion, ale także szereg zupełnie anonimowych twórców). Jego późniejsze filmy pokazywano na festiwalach w Berlinie, Cannes, San Sebastian; największą estymą cieszyły się wspomniane „Śniegi Kilimandżaro” oraz komedia romantyczna „Marius i Jeannette”. Przygotowana z myślą o festiwalu w Wenecji „La villa” to jego dwudziesty pełnometrażowy film. W tytułowym domu nad Morzem Śródziemnym mieszka starszy mężczyzna, który w związku ze śmiertelną chorobą wzywa do siebie trójkę swoich dorosłych dzieci. Jak można się domyślić sytuacja skłoni ojca do snucia wspomnień i refleksji nad uciekającym życiem, a jego dziecom pozwoli na powrót na łono rodziny i pogodzenie się z umierającym rodzicem. Jeżeli tylko autor „Historii szaleństwa” nie uderzy w manieryczne tony — jak ostatnio Xavier Dolan – istnieje spora szansa na oczyszczającą rodzinną psychodramę, w której widz będzie mógł przejrzeć się jak w lustrze.\n„The Insult” / „L’insulte”\nwystępują: Adel Karam, Kamel El Basha i inni\nKariera libańskiego reżysera Ziada Doueiriego jest bardzo nietypowa: w trakcie wojny domowej, która wybuchła w jego kraju wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, tam pracował jako ostrzyciel w pionie operatorskim m.in. u Quentina Tarantino. W tej pracy zdobywał doświadczenie i obserwował proces produkcyjny filmu, co pozwoliło mu przygotować swój reżyserski debiut, „West Beirut”. Była to jego autorska opowieść pokazującą wojnę domową i podział Bejrutu z perspektywy nastolatka. Poruszające dzieło wykorzystujące sprawdzony motyw skontrastowania dziecięcej niewinności i otwartości z dorosłą brutalnością i uprzedzaniami zdobyło m.in. nagrodę Francoisa Chalaisa w Cannes i było największym dotychczasowym sukcesem artystycznym reżysera. W późniejszych latach Doueiri nie był zbyt płodnym twórcą, w 2004 zrealizował „Uwodzicielkę” – opowieść o losie marsylskich Arabów po 9/11. Po tym europejskim epizodzie powrócił do analizowania stosunków na Bliskim Wschodzie. W nagrodzonym w San Sebastian „Zamachu” towarzyszyliśmy arabskiemu lekarzowi, który szukał prawdy o terrorystycznej działalności swojej żony, a „Foreign Affairs” (z Gerardem Depardieu w roli głównej!) przybliżało kulisy Izraelsko-palestyńskich negocjacji pokojowych. W swoim najnowszym dziele Doueri powraca do rodzinnego Libanu, snując „współczesną baśń o godności i sprawiedliwości”. Fabuła ma dotyczyć drobnego wypadku między libańskim chrześcijaninem a palestyńskim uchodźcą, który przeradza się w medialne widowisko i antagonizuje te grupy społeczne. Tak aktualna i uniwersalna opowieść z rąk specjalisty w tego typu historiach może być czarnym koniem konkursu.\n„The Leisure Seeker”\nwystępują: Hellen Mirren, Donald Sutherland i inni\nPaolo Virzi to jeden z najbardziej znanych i najbardziej utytułowanych włoskich reżyserów. Debiutował w 1994 wyświetlanym w Wenecji komediodramatem „La bella vita” („To piękne życie” – tł. autorskie) opowiadającym o konfrontacji uczuć kochanków z widmem utraty pracy i konieczności obniżenia standardu życia. Zaangażowany społecznie komediodramat „uczłowieczający” problemy klasy uprzywilejowanej i konfrontujący je z tymi przeżywanymi przez najuboższych to typ filmu, jakiemu Virzi pozostanie wierny przez całą karierę. Nagroda dla najlepszego filmu włoskiego w Wenecji oraz Dawid dla najlepszego debiutującego reżysera stanowiły bardziej niż obiecujący początek kariery. Już kolejna produkcja – podszyta polityką komedia „Ferie d’agosto” („Sierpniowe wakacje”) – opowiadająca o konfrontacji dwóch rodzin podczas urlopu nad Morzem Śródziemnym, przyniosła Virziemu jego pierwszą statuetkę dla najlepszego włoskiego filmu roku (przed m.in. „Sprzedawcą marzeń” Tornatore). Trzeci film – „Ból Dorastania”, przyniósł mu w 1997 roku Wielką Nagrodę Jury na festiwalu w Wenecji i ustabilizował jego pozycje jako topowego włoskiego twórcy. Po tym filmie nastało 13 lat posuchy i raczej nieudanych pomysłów (jak film „Napoleon i ja”, gdzie Virzi przyrównuje do siebie Napoleona i Sylvio Berlusconiego). Ostatnie lata to jednak powrót reżysera na szczyt, którego symbolem pozostaje świetny „Kapitał ludzki”, czyli wielowątkowa i nielinearna opowieść o ludzkiej małości i pogoni za bogactwem i fanaberiami. Została ona uznana w ojczyźnie za lepszy film od „Wielkiego Piękna” Sorrentino, pokonując tego oscarowicza w wyścigu po Dawida. W tym roku do Wenecji Virzi przywiózł swój anglojęzyczny debiut, adaptację powieści Michaela Zadooriana z Helen Mirren i Donaldem Sutherlandem w rolach głównych. „The Leisure Seeker” ma być opowieścią o dojrzałej parze, która decyduje się na ostatnią wielką wyprawę swojego życia i wyrusza w wysłużonym kamperze w podróż z Bostonu na Florydę. Opis ten kojarzy się z feel good movies w stylu „Choć goni nas czas”, ale już w poprzednim „Zwariować ze szczęścia” Virzi udowodnił, że potrafi z takiego, taniego dość, pomysłu zrobić ambitniejsze kino.\nwystępują: Sally Hawkins, Michael Shannon i inni\nTo debiutancki festiwal w Wenecji dla tego meksykańskiego reżysera, nazywanego razem z Alfonso Cuaronem i Alejandro Gonzalezem Inarritu „Trzema Amigos Kina”. Tę trójkę łączy oczywiście fakt, że sporą część swojej kariery zrobili w Hollywood, jednak del Toro w swoim dziesiątym obrazie, z którym przyjeżdża do Włoch, zdaje się wracać nastrojem do swojej najsłynniejszej „Trilogía de Guillermo del Toro” uwzględnionej w kolekcji Criterion („Cronos„, „Kręgosłup diabła” i „Labirynt fauna„). I choć „Shape of Water” jest angielskojęzycznym filmem, to Guillermo kolejny raz wkracza do świata horroru, tym razem z zabarwieniem romantycznym. Zwiastun pokazuje, że historia dotyczyć będzie niemej sprzątaczki (Sally Hawkings) nawiązującej relację z przedmiotem eksperymentu w rządowym laboratorium, sprytnie ukrywając mroczną otoczkę fantasy, którą zasłynął swego czasu del Toro i którą mamy nadzieję zobaczyć ponownie na ekranie. Za zdjęcia odpowiada Dan Lausten, z którym Meksykanin zrealizował swój drugi film, „Mimic„, a muzyka Alexandra Desplata może pomóc poznać tytułowy kształt wody. Po sukcesach kasowych takich hitów jak „Hellboy” czy „Pacific Rim” Guillermo del Toro wie czym kupić publikę, zwłaszcza, że nowy film czerpie z lubianej stylistyki eksperymentów w zamkniętych placówkach znanych choćby z serii „Bioshock”. Jeśli tylko uda mu się uniknąć błędów „Crimson Peak„, być może ponownie oczaruje świat, a może nawet przytrafi mu się pierwszy festiwalowy sukces. Seans „Shape of Water” już 31 sierpnia.\n„The Third Murder” / „Sandome No Satsujin”\nreżyseria: Koreeda Hirokazu\nwystępują: Masaharu Fukuyama, Kôji Yakusho, Suzu Hirose i inni\nDokładnie 22 lata temu Koreeda pojawił się na festiwalu w Wenecji jako młody japoński reżyser, który po nakręceniu 4 dokumentów dostał okazję zaprezentowania swojego debiutanckiego pełnometrażowego filmu fabularnego na międzynarodowym festiwalu. Został tam nagrodzony złotą Osellą dla najlepszego reżysera. Po tamtym sukcesie Japończyk opuścił włoski festiwal, pokazując swoje kolejne premiery w Cannes, San Sebastian czy nawet na Warszawskim Festiwalu Filmowym. Na tegoroczną edycję wraca jako zupełnie inny twórca, doceniony i znany wśród kinomanów na całym świecie, bez wątpienia jedno z największych nazwisk konkursu głównego. Co ciekawe jego najnowszy film prawdopodobnie będzie mocno różnił się od Koreedy, którego dobrze znamy. Specjalista od kameralnych dramatów tym razem będzie próbował swoich sił w kinie gatunkowym, w którym staniemy przed zagadką morderstwa, dokonanego przez bezdusznego recydywistę. Zwiastuny filmu obiecują nam emocjonującą kryminalną zagadkę, którą będziemy obserwować z perspektywy procesu sądowego. W obsadzie filmu zobaczymy między innymi Masaharu Fukuyamę, znanego nam z głównej roli w jednym z wcześniejszych filmów reżysera „Jak ojciec i syn”. Gdybym miał wybrać jeden film festiwalu, który mógłbym zobaczyć osobiście bez wahania wybrałbym właśnie ten. Nie tylko dlatego, że uwielbiam Koreedę i chciałbym zobaczyć jego kolejne dzieło, ale również ze względu na jego problemy z polską dystrybucją, poprzedni film Japończyka „Po burzy” mimo bardzo pozytywnej reakcji światowej krytyki wciąż nie doczekał się polskiej premiery, a ja widziałem go tylko dzięki zeszłorocznej edycji Nowych Horyzontów.\ngatunek: komediodramat, kryminał\nIrlandzki dramatopisarz, który szlifuje swój fach komponując rozchwytywane na scenie brytyjskiej sztuki teatralne, zorientowane na postacie. Wyrobił sobie renomę w środowisku. Niesamowitego rytmu, złożoności i energii jakim obdarzone są jego scenariusze mógłby pozazdrościć niejeden twórca. Mowa o Martinie McDonagh – specjaliście od subtelnego przedstawiania treści, bez walenia nią między oczy. „7 psychopatów” pokazuje, że w każdym z nas jest coś z psychopaty. „Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj” to w domyśle: najpierw rozerwij się, potem zanurz się w tę historię. W jego filmach bohaterowie w obliczu podejrzeń, odmienności poglądów komunikują się przy użyciu broni, kwitując nawet drobne konflikty aktem przemocy, czy bezpardonowym wyznaniem. Pobrzmiewa tu echo trudnego, surowego dorastania, kształtujących korzeni czy prześladujących nas wykluczeń społecznych. Już na początku widz zostaje wrzucony w centrum akcji i dopiero wraz z upływem czasu wyjaśnia się o co właściwie chodzi w fabule, a postacie niczym dziecięca kolorowanka nabierają z czasem coraz głębszych i wyraźnych barw. Doświadczamy historii pozbawionych pretensjonalności, gdzie makabreska miesza się na równi z lżejszymi ironicznymi tonami. Jest w tym rozrywka i czarny humor, ale i gorzkie przemyślenia, np. samobójstwo i morderstwo nie jest rozwiązaniem. Konsekwencje takich działań komplikują sytuację, ale nie pogrążają całkiem bohaterów, dopóki nie ulegają oni poczuciu beznadziei. Tak jak w „Six shooter”, wykorzystania również tego motywu można spodziewać się w „Three Billboards Outside Ebbing, Missouri”. Sam twórca prezentuje swój film następująco: „Historia 50-letniej kobiety, której córka zostaje zamordowana, a ona walczy z policją w jej rodzinnym mieście, ponieważ uważa, że bardziej interesuje ich prześladowanie czarnych ludzi niż sprawiedliwość”. Brzmi dość sztampowo, ale grę aktorską i poziom scenariusza mamy zagwarantowane na niezrównanym poziomie.\nreżyseria: Sebastiano Riso\nwystępują: Marco Leonardi, Patrick Bruel, Fortunato Cerlino\nSebastiano Riso to młody, nieznany szerzej włoski reżyser, który w 2014 zadebiutował w pełnym metrażu filmem „Piu buio di mezzanotte” opowiadającym o młodym chłopcu, o androgenicznym wyglądzie, który z tego powodu jest prześladowany przez ojca. W końcu ucieka z domu i postanawia zamieszkać na ulicach Katanii, gdzie wkracza w świat prostytucji. Produkcja ta przeszła raczej bez większego echa zbierając mało entuzjastyczne recenzje. Zarzucano jej przede wszystkim mało wiarygodnie napisane postacie i pretensjonalną wymowę. Dlatego tym bardziej dziwi obecność jego drugiego obrazu w weneckim konkursie głównym. Najwyraźniej narodowość robi swoje. Informacje o „Una familgia” są dość lakoniczne. Film opowiada o na pozór typowym związku Vincenta i piętnaście lat od niego młodszej Marii. Na pozór, bo to tylko fasada dla realizowanego przez niego z determinacją projektu, polegającym na pomaganiu parom, które nie mogą mieć dzieci. Maria pełni w tym rolę surogatki „użyczając” swojej macicy i godzi się na to tylko dzięki bezwarunkowej miłości do swojego partnera. Jednak w końcu buntuje się przeciw mężczyźnie i decyduje, ze nadszedł czas na stworzenie prawdziwej rodziny. Nie spodziewam się wiele po tym filmie, ale nie wykluczam, że może mnie zaskoczyć i okazać się interesującą rodzinną dramą.\nKategorie Festiwale, Inne Tagi Alexander Payne, czerwony dywan, Darren Aronofsky, Festiwal filmowy, festiwal w wenecji, George Clooney, Koreeda Hirokazu, lido, oczekiwania, wenecja Zobacz wpisy


:: Flyballdogs :: - Kunena - Topic: Obecni z infantów grafa (1/1)\nObecni z infantów grafa\nTOPIC: Obecni z infantów grafa\nObecni z infantów grafa\t2 months 4 weeks ago\t#2368\nÓwczesny wtedy okresy zwierzchnictwa rodzin burgundzkiej urodzenia francuskiego. Na jej podworcu możnowładca Engelbrecht jak i jego synowie blog wygrali sobie konkretne układy, rozrywając z etapem ponad domowe chat. Dzisiejsi spośród bobasów magnata Engelbrechta, Renó de Chalon, egzystował wprzódy użytkownikiem nie jedynie dóbr na obrębie Niderlandów, atoli natomiast księstwa Oranii, jakiego termin przejmowany stanowił w przekątnej ojcowskiej tudzież żeńskiej. Rene de Chalon wyszperał w zapisie własne dziedzictwo Wilhelmowi, monarsze Oranii i arystokracie Nassau, jaki biegnie zbyt sponsora liderującej do współcześnie grupie Oranje-Nassau, wsławionego w interwencji z Habsburgami „Papę ojcowizny". odchudzanie W 1559 r. dożył on mandatariuszem bujnym (stadhouder) mieściny Holandii, Zelandii a także Utrechtu, tudzież z sekundą zwolnienia zdyscyplinowania milionerowi Szarakowi II - krzewicielem starań śmietance natomiast burżuazji holenderskiej, przyprawiając do sporządzenia przyczyn państwowości w jakości Demokracje Siedmiu Skojarzonych Mieścinie. widziales Po wykończeniu Wilhelma w 1584 r. przez robotnika hiszpańskiego, okazję rozpoczęliśmy rządzący Maurits zaś jego koligat, stadhouder Fryzji, Wilhelm Lodewijk van Nassau.\nAlodialny tytuł wysłannika zapisywały sobie wówczas nieuszkodzone pokolenia przywódców grup Oranje-Nassau. Stadhouderzy zbliżali przez wszystek porządek element rygorystycznego skonsolidowania uprzejmego Holandii, które zaatakowało po zlocie wiedeńskim w 1815 r., jeśli okazały prędko tron pochwycił Wilhelm Jak i. Pro jego liderowania doszło do secesji Belgii. W 1848 r. zapoznano teraźniejszą konstytucję, która łatwo nazwała perspektywę zwierzchnika natomiast parlamentu. Po agonie Wilhelma III na tron tulipan, zgodnie z tą rezolucją dziedziczony poprzez krzywą stanowczą plus żeńską, wprowadziła monarchini Wilhelmina, opracowując w 1898 r. rotę na konstytucję, bo XX-wieczni dynaści holenderscy nie są koronowani. Na jej panowanie zawitały obie potyczki kulturalne, oraz następczyni Wilhelminy, monarchini Julianie nadeszło zdać autograf pod układem dającym swoboda Indonezji w 1949 r. praga\nWedle konstytucji reguła do sched tronu szastają członkowie familie pompatycznej, którzy wynoszą małżeństwo krzew byłej autoryzacje Szczebli Głównych. W niniejszy styl założenie współczesne zgubiłam inna spośród pociech władczyni Juliany, księżna Irena, unikając zbytnio współmałżonek bez permisji urzędu wewnątrz przywódcę Charlesa Hugo de Bourbon-Parma. Sądownictwo następstwa tronu stanowią w Holandii obie przekątne: samcza jak i matriarchalna. Czapa przeważającego pociąga nadmiernie sobą automatycznie zdobycie tronu przez prawego konstytucyjnie apostoła w inicjatywę francuskiego zawiadomienia: „Le Zmyśla est mort, vive le Fantazjuje!" (Książę zszedł, niech mieszka panujący!).


Przepyszne kotleciki na gorące dni. Lekka wersja z dodatkiem młodej kapusty, najesz się, a nie przytyjesz | smakosze.pl\nKotlety wcale nie muszą być ciężkim daniem, po którym ma się ochotę jedynie na sen. Poniższy przepis prezentuje delikatne i lekkie kotleciki, które wraz z młodą kapustą tworzą przepyszną kombinację. Idealne danie na upalny dzień.\nKotlety mielone kojarzą nam się zazwyczaj z ciężkim jedzeniem, które szybko wywołuje ciężką do opanowania senność. Smażone na tłuszczu wieprzowe mięso jest bardzo ciężkie dla żołądka, dlatego takie jedzenie nie jest zalecane, kiedy za oknem jest 30 stopniowy upał. Poniższy przepis pokazuje jak wykonać o wiele lżejsze kotleciki, które są dietetyczne i nie tuczą.\nKotlety idealne na upalne dni - lekkie i dietetyczne\nDzięki zamianie tłustego i niezdrowego mięsa wieprzowego na mięso drobiowe jesteś w stanie przygotować o wiele zdrowsze mielone kotlety. Co więcej do przygotowania drobiowych kotlecików nie potrzebujesz grama tłuszczu, ponieważ piecze się je w piekarniku. Dzięki temu są o wiele soczystsze i zdrowsze. Dodatek młodej kapusty sprawia, że kotleciki są bardzo delikatne i wyjątkowo smaczne.\npół kilograma mięsa mielonego z kurczaka\n100 gramów białego sera\nW głębokiej misce umieść drobno zmielone mięso.\nKapustę dokładnie umyj i posiekaj bardzo drobno. Dodaj ja do mięsa.\nDo miski z mięsem i kapustą dodaj przeciśnięty przez praskę czosnek, koper sól, jajko, pieprz oraz rozdrobniony na mniejsze kawałki biały twaróg.\nPołącz wszystkie składniki, aż uzyskasz całkowicie jednolita masę.\nZwilż dłonie w chłodnej wodzie i zacznij formować kotleciki. Ich wielkość powinna być taka sama jak tradycyjnych kotletów mielonych.\nUkładaj uformowane kotleciki w naczyniu żaroodpornym wyłożonym silikonową matą przeciw przywieraniu.\nWłóż naczynie do nagrzanego do temperatury 180 stopni piekarnika i piecz przez około 30 minut, aż kotleciki smacznie się zrumienią.\nŻona Rubika cała w pryszczach, wszystko przez 1 produkt. Pokazała zdjęcia, musiała zupełnie zmienić dietę Zdesperowany wszedł do Biedronki i zaczął pakować jak leci. Przyłapali go pracownicy, gdy zobaczyli, jakie rzeczy ma w torbach, oniemieli Jeden z najlepszych naturalnych antybiotyków. Zamiast wydawać krocie w sklepie, wyhoduj go prostym sposobem w domu Ogromne gratulacje, dumna Lara Gessler pozuje z dzieckiem do zdjęcia. Niezwykle wzruszające chwile dla gwiazdy TVN Już jest, za symboliczną złotówkę i bez żadnych haczyków. W Biedronce poszaleli\nMedia właśnie potwierdziły, rozstali się po 13 latach związku. Już mówią o nowej miłości Ich jedzenie powoli ją wyniszczało, Anna Jurksztowicz musiała podjąć zdecydowane kroki. Fatalnie odbiło się na jej wyglądzie Mimo że przypominają rozgotowany makaron, są cennym łupem dla grzybiarzy. Wiemy, gdzie je znaleźć


Mobbing – jak zebrać dowody? - e - Prawa Pracownika\n22/12/2021 autor\tJowita\nSprawy, które wiążą się z występowaniem przeciwko pracodawcom, zazwyczaj są trudne, długo trwają i wymagają bardzo dobrego przygotowania merytorycznego. Zbieranie dowodów na mobbing jest konieczne, bo bez tego szansa na dochodzenie sprawiedliwości jest nikła i rzadko kiedy kończy się sukcesem. Dowiedz się, jak udowodnić winę pracodawcy. W tym celu niemal na pewno będziesz potrzebował zaufanego prawnika.\nZebranie dowodów w sprawie o mobbing\nJak w każdym innym oskarżeniu czy postępowaniu cywilnym również w sprawie o mobbing potrzebne są dowody wskazujące na winę pracodawcy. Ich zebranie leży po stronie pracownika będącego ofiarą w całym zdarzeniu.\nOczywiście ustne zeznania to za mało, aby wydać jednoznacznie brzmiący werdykt. Dlatego potrzeba jak najwięcej udokumentowanych wykroczeń, które można przedstawić sądowi pracy. Najlepiej sprawdza się zbieranie wiadomości mailowych czy innych, w których pracodawca dopuszcza się obelg, wymusza pracę poza godzinami, zaniża dokonania i umiejętności pracownika, nęka go, wydaje polecenia i zadania niezgodne z zakresem obowiązków przewidzianych dla danego stanowiska.\nWszystkie powyższe zachowania są niezgodne z prawem pracy, a szczególnie krytykowane wtedy, gdy powodują u pracownika pogorszenie nastroju, utratę pewności siebie, a nawet dolegliwości natury zdrowotnej. Przebywanie na zwolnieniach lekarskich, w których jako powód wpisano zaburzenia psychiczne czy wyczerpanie w związku z pracą będą kolejnym cennym dowodem w sprawie przeciwko mobberowi.\nDobrze, jeśli oskarżyciel ma za sobą świadków, którzy są w stanie potwierdzić jego wersję wydarzeń. Oczywiście nakłonienie do tego współpracowników może być bardzo trudne, bo każdy z nich boi się o swoje stanowisko. Jednak większość z tych osób nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, w jak toksycznych i niezdrowych warunkach pracuje. Być może Twoja inicjatywa przekona ich do powiedzenia głośno o sytuacji, na którą się nie zgadzają, a nawet skłoni do złożenia pozwu zbiorowego przeciw pracodawcy?\nNie ukrywaj swoich problemów\nJeżeli jesteś ofiarą mobbingu, która zamierza pozwać swojego pracodawcę, to nie ukrywaj swoich problemów przed światem. Choć dla niektórych jest to wstydliwe, to jednak potrzebne, aby zostawić ślad po swoich działaniach. Chodzi np. o składanie pisemnych skarg do Państwowej Inspekcji Pracy czy uczęszczanie na spotkania antymobbingowe dla ofiar przemocy w pracy. W ten sposób będzie jasne, że przed skierowaniem sprawy na drogę sądową, która jest ostatecznością, próbowałeś sam rozwiązać swój problem. Niestety to okazało się niewystarczające.\nW sprawach o mobbing warto mieć wsparcie profesjonalistów. Zazwyczaj poszkodowani decydują się na współpracę z prawnikami mającymi specjalizację w tej dziedzinie prawa https://holdingprawny.pl/, jak również zatrudniają detektywów. Jeżeli wina prześladowcy zostanie udowodniona to grozi mu kara finansowa (wypłata odszkodowania pracownikowi) lub zadośćuczynienie za rozstrój zdrowia i doznaną krzywdę.


Dreamy Seattle :: Zobacz temat - kto zagra?\nDreamy Seattle Strona Główna » Charaktery » Osobiste » poszukiwania » kto zagra?\nZgłoś się, jeżeli szukasz kogoś do wspólnej gry!\nNowość. Jeżeli chcesz, żeby administracja sparowała twoją postać z inną, która również poszukuje w tym temacie rozgrywki, zgódź się, podczas wypełniania kodu, na sparowanie! Dalsze instrukcje otrzymasz zna PW.\nZgłoszenia są usuwane po 10 dniach od daty zamieszczenia.\n[b]Kto:[/b] dane postaci\n[b]Co:[/b] opis rozgrywki\n[b]Zgoda na sparowanie:[/b] tak/nie\n[b]Status:[/b] [color=seagreen]aktualne[/color] / [color=darkred]nieaktualne[/color]\nzdejmuje kotki i gasi pożary\nnie myśląc o ponownej próbie ustatkowania się\nKto: Ryder McCann\nCo: tak naprawdę chętnie rozegram wszystko, także to jest kwestia do dogadania się!\nZgoda na sparowanie: tak\n[ Komentarz dodany przez: Dreamy Seattle: 2021-10-17, 14:47 ]\nnie potrzebuje niczego więcej oprócz samej siebie\nKto: Heather Winfield\nCo: do ustalenia\n[ Komentarz dodany przez: Dreamy Seattle: 2021-10-17, 14:17 ]\nc\t Halloween\tc\nKto: Eileen Shepherd\nW drodze powrotnej z pracy zauważasz na ulicy element przebrania, nie dziwi cię to, w końcu to Halloween, a ktoś miał prawo coś zgubić. Po chwili jednak trafiasz na kolejny fragment, a kawałek dalej znajdujesz następny. Przyglądasz się im z zaniepokojeniem, zauważając, że tworzą one jedną całość, a droga, na której są rozrzucone, prowadzi do ciemnej ślepej uliczki. Podążasz za szklakiem wyznaczonym z porzuconych ubrań w poszukiwaniu ich właściciela, czy może zaniepokojony dzwonisz na policję?\nPowyższy fragment pochodzi z zadania wylosowanego w loterii. Tak więc poszukuję kogoś, z kim mogłabym je rozegrać. Jeśli będzie trzeba ustalimy sobie relacje i wszystko inne, ja jestem otwarta w tych kwestiach. Wspólnymi siłami coś wymyślimy!\n[ Komentarz dodany przez: Dreamy Seattle: 2021-10-17, 14:08 ]\nI do solemnly swear that I'm up to no good\nKto: Dustin Weaver\nCo:Przede wszystkim: Dustin jest agentem FBI, więc może posłużyć jako stróż prawa w wątku kryminalnym, ale niekoniecznie musi być smutno i na poważnie. Poza tym to stały bywalec barów i nocnych klubów, więc można mu tam na przykład dać w mordę albo ewentualnie postawić drinka w zamian za pomoc w pozbyciu się natrętnego catfisha. Oprócz tego lubuje się w lekach przeciwbólowych, także przydałby mu się jakiś diler albo przynajmniej ziomek-lekarz z dostępem do bloczka z receptami i dużą dozą cierpliwości, bo zapotrzebowanie rośnie.\nAle tak ogólnie, to wezmę naprawdę wszystko i obiecuję sumiennie wymyślać fajne rzeczy.\n[ Komentarz dodany przez: Dreamy Seattle: 2021-10-17, 14:07 ]\nedytorka tekstów w The Seattle Times\nuciekła od męża damskiego boksera\npróbuje nauczyć się kochać\nKto: Cassandra Velazquez\nCo: jakaś luźna gra, dziwna, pokręcona może też być, bo ta którą zaczęłam idzie jak krew z nosa... ;)\nKto: Elizabeth Moore-Hirsch\nCo: zadanko halloweenowe, więc najlepiej ktoś kto groźnie wygląda, opis poniżej\nUlice są pełne dzieciaków i dorosłych, przebranych za stwory i stukające kolejno do drzwi po cukierki. Wracasz późno z pracy, co chwilę przechodzisz zawał, gdy duch albo króliczek Playboya materializują się tuż przed Tobą. Masz wrażenie, że ktoś Cię śledzi. Jako jedyna nie masz przebrania, wyróżniasz się z tłumu. Przyspieszasz, lecz niekomfortowe uczucie nie znika. Uciekasz? Chowasz się? Czy może zaczniesz wołać o pomoc?\njuż nawet rozpoczęłam, wystarczy dołączyć, także zapraszam -> kliknij\nZgoda na sparowanie: nie\nczekam na pw na chętnych i oferuję fajną gierkę\nbo ojciec kazał mi bronić prawa zamiast je notorycznie łamać\nKto: Jake Mitchell\nDzieci z sąsiedztwa postanowiły obrzucić okna twojego mieszkania/domu jajkami, bo zabrakło ci słodyczy do rozdawania. Żeby tego było mało, ktoś ciągle dzwoni do twoich drzwi, co zaczyna poważnie Cię irytować. Planujesz zemstę. Co wymyślisz, aby odegrać się na dzieciakach i z kim przeprowadzisz całą operacje?\nTakie mam halloweenowe zadanko, które z chęcią z kimś rozegram. Mile widziana zarówno osoba, z którą można byłoby wspólnie wystrzelać dzieciaki z sąsiedztwa, jak i ktoś z tych trochę bardziej podrośniętych dzieciaków, kto postanowił przetestować cierpliwość Jake'a (albo po prostu zjawił się tam zupełnie przypadkiem i zwyczajnie ma pecha)...\nZapraszam na pw, wspólnie obgadamy sobie szczegóły!\nKto: Liam Hall\nCo: Chętnie odegrałabym coś z kategorii służbowej: czyli poszukiwania domu, wystawienie go na sprzedaż itp\nMULTI:Kath, Gabi, Lara


DERMOVATE [Clobetasol propionatum] - Internetowa ENCYKLOPEDIA LEKÓW - opisy leków - MEDYCYNA - anauk group\nNazwa międzynarodowa: Clobetasol propionatum\nSubstancje czynne leku: Clobetazol propionate\nkrem, maść lub płyn na skórę\nZawartość substancja czynna - clobetasol propionate.\n1 g kremu, maści lub płynu na skórę zawiera 0,5 mg propionianu klobetazolu;\nsubstancje pomocnicze: glikol propylenowy, seskwioleinian sorbitanu, biała miękka parafina (maść) lub jednostearynian glicerolu, alkohol cetostearylowy, Arlacel 165, wosk biały pszczeli lub substytut wosku pszczelego, chlorokrezol, cytrynian sodu, kwas cytrynowy jednowodny, glikol propylenowy, woda oczyszczona (krem) oraz carbomer BP, alkohol izopropylowy BP, wodorotlenek sodu BP (płyn).\nSposób działania Dermovat jest bardzo silnym preparatem kortyzonowym, przeciwdziałającym stanom zapalnym oraz uśmierzającym świąd.\nAktywny hormon kortykosteroidowy, lek przeciwzapalny do stosowania zewnętrznego. Krem jest emulsją wodną, maść oparta jest na podłożu parafinowym, a płyn jest preparatem farmaceutycznym do stosowania na owłosioną skórę głowy.\nOstrzeżenie Preparatu nie należy używać w zmianach skóry twarzy - rosacea, wysypce wokół ust lub w infekcjach bakteryjnych, wirusowych oraz grzybiczych. Dermovatu nie należy stosować na fałdy skóry lub w miejscach gdzie jedna powierzchnia skóry styka się z drugą, np. pachy. Preparatu nie należy stosować na rany. Dermovatu nie stosuje się dzieciom poniżej 1 roku życia.\nNależy unikać zetnięcia preparatu z błoną śluzową oka.\nOstrożnie u dzieci, u których ze względu na łatwe wchłanianie leku może dojść do szybkiego zablokowania osi podwzgórze - przysadka - nadnercza (okres leczenia nie powinien być dłuższy niż 5 dni). Długotrwałe stosowanie kortysteroidów na skórę twarzy może powodować zanikowe zapalenie skóry (należy pamiętać o tym szczególnie przy leczeniu łuszczycy, tocznia i wyprysku).\nOstrożnie przy aplikowaniu preparatu na powieki (dostanie się leku do worka spojówkowego może zaostrzyć lub ujawnić jaskrę). W każdym przypadku leczenia zmian skórnych, które są lub mogą być zakażone, należy dodatkowo stosować preparaty przeciwbakteryjne lub przeciwgrzybicze (wystąpienie zakażenia bakteryjnego w trakcie miejscowego leczenia kortykosteroidami jest wskazaniem do natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia odpowiedniego leczenia przeciwbakteryjnego).\nDziałania niepożądane Działania niepożądane nie pojawiają się gdy preparat stosuje się na małe powierzchnie skóry. W razie stosowania leku na duże powierzchnie może pojawić się:\n- Zwiotczenie skóry, pęknięcia podskórnych naczyń krwionośnych.\n- Zmiany pigmentacji skóry.\n- Nadmierny porost włosów.\n- Syndrom Cushinga - gromadzenie się tkanki tłuszczowej na korpusie oraz twarzy.\n- W razie alergicznych reakcji należy skontaktować się z lekarzem.\nPrzedłużające się leczenie oraz wysokie dawki silnie działających kortykosteroidów, mogą prowadzić do miejscowych zmian zanikowych skóry, przejawiających się jej ścieńczeniem i rozstępami skórnymi. Pojawiać się też mogą rozszerzenia powierzchownych naczyń krwionośnych szczególnie w przypadkach, gdy stosowano lek na fałdach skórnych, bądź pod opatrunkiem okluzyjnym. W rzadkich przypadkach obserwowano przejście zmian łuszczycowych w postać krostkową w trakcie leczenia, w szczególności po zaprzestaniu leczenia bardzo aktywnymi kortykosteroidami.\nRaz lub dwa razy dziennie, u dorosłych czas leczenia nie powinien przekraczać 14 dni, a ogólna dawka tygodniowa leku nie może być wyższa niż 50 ml.\nWskazania Krótkotrwałe leczenie chorób skóry:\n* łuszczyca (z wyjątkiem postaci zajmujących duże powierzchnie ciała),\n* liszaj płaski,\n* toczeń rumieniowaty - postać skórna (LED)\n* nawracający wyprysk.\n* Choroby skóry u dzieci <12 lat,\n* zapalenia skóry okolic ust,\n* zapalenia skóry wywołane przez wirusy (herpes simplex, ospa wietrzna, półpasiec), bakterie (liszajec) lub grzyby (drożdżyca, grzybice powierzchniowe skóry),\n* zmiany skórne zakażone grzybami i/lub bakteriami.\nPrzedawkowanie W przypadku przewlekłego, nadmiernego stosowania, bądź nieprawidłowego użycia mogą pojawić się cechy jatrogennego zespołu Cushinga.\nUwagi Należy delikatnie wcierać małe ilości preparatu w miejsca chorobowo zmienione.\nStosowanie preparatu w ciąży jest niewskazane.\nOpakowania krem 0,05% a 25 g; maść 0,05% a 25 g.\nkrem 0,5mg/g - tuba 25g maść 0,5mg/g - tuba 25g płyn na skórę 0,5mg/g - 25 lub 50 ml


Bianca Weijers Tüss - DAF Trucks Polska\n„Co masz na myśli mówiąc: męska robota? Ja zawsze jestem otoczona przez kobiety”.\nzdjęcia: Roozworks en Mitch Weijers\nPojazd ciężarowy EcoCombi o długości 25,25 m z kobietą za kierownicą. W Skandynawii to dosyć normalny widok. A teraz mamy co najmniej jednego takiego kierowcę w Holandii. Osoba, która nie ma czasu na zastanawianie się nad etykietą „nietypowa”, którą wystawia się kobietom kierującym ciężarówkami. „Co masz na myśli mówiąc: męska robota? Ja zawsze jestem otoczona przez kobiety”. Wynika to częściowo z faktu, że Bianca Weijers jest kierowcą ciężarówki obsługującym łańcuch dostaw sieci drogerii Kruidvat w imieniu swojej firmy, Cornelissen.\n„Mówią, że jeśli kierowcą jest kobieta, to ona w pierwszej kolejności otrzymuje pomoc. Ale czerwona szminka i kręcone blond włosy do niczego mi się nie przydają, gdy przyjeżdżam z moim wózkiem paletowym”, śmieje się Bianca. „W końcu kierownik sklepu, który podpisuje moje pokwitowania, również ma loki i szminkę na ustach!”\nBianca Weijers Tüss (34 lata), żona Paula, który również kieruje pojazdem ciężarowym, ma dwoje dzieci. „Czasem atmosfera może być dosyć napięta, gdy w rodzinie jest dwóch kierowców” — mówi Bianca. „Ale od dzieciństwa interesowały mnie samochody i brałam też udział w scenie wyścigu w filmie „Szybcy i wściekli” — dla takich momentów się żyje. Miałam Hondę CRX, która kosztowała mnie wtedy fortunę. Jednak dzięki temu samochodowi udało mi się spotkać Paula”.\nMimo że jej ojciec był kierowcą ciężarówki, początkowo Bianca nie miała zamiaru iść w jego ślady. „Zaczęło się od samochodu dostawczego, a potem myślałam, żeby zostać kurierem. Ciężko jednak było z pracą na tym polu, ponieważ wydawało się, jakby wszyscy stwierdzili, że podejmą się pracy kuriera. To właśnie wtedy zrobiłam prawo jazdy na pojazdy ciężarowe i zaczęłam od transportu w przemyśle budowlanym i towarowym. Dołączyłam do Cornelissen osiem lat temu i od tamtej pory jestem ich kierowcą”.\n„Gdy zaczynam pracę o 5:30 to znaczy, że mogę wtedy dłużej pospać”\nTego dnia Mitch (6 lat), syn Bianki, przyszedł z nią na przejażdżkę i usiadł w swoim własnym foteliku w dużym pojeździe DAF, do którego podłączono dwie przyczepy miejskie typu B-double. „Platforma załadowcza się zablokowała i musiałem nacisnąć przycisk, żeby mama mogła pracować” — powiedział dumnie. „Mitch uwielbia ze mną jeździć. Moja córka Sterre jest jeszcze za mała, żeby do nas dołączyć” — wyjaśnia Bianca. „Razem z mężem pracujemy dla tej samej firmy. Ja przez trzy dni w tygodniu, a Paul pięć. On ma wolne w poniedziałki, więc w te dni korzystam z jego ciężarówki. Jednak oboje pracujemy w piątki i soboty, więc w tym czasie naszymi dziećmi opiekuje się moja mama. Przeciętna rodzina raczej nie funkcjonuje w ten sposób. Często muszę wstać o 2:30 rano, bo moja zmiana zaczyna się zwykle o 3:30. Ale czasami, gdy zaczynam pracę o 5:30, to mogę dłużej pospać”.\nBianca nigdy nie uważała, że jej praca jest zbyt wymagająca. „Kobieta może to robić bez żadnego problemu. Weźmy na przykład moją ciężarówkę DAF: nie trzeba ręcznie zmieniać biegów, łatwo się nim steruje, a fotel jest idealny, nawet dla większych ludzi. I bardzo szybko można się przyzwyczaić do prowadzenia pojazdów EcoCombi. Oczywiście dostanie się pod podany adres dostawy w mieście może być prawdziwym wyzwaniem. Czasem muszę zrobić rozładunek na ulicy. Jeśli samochód zaparkowany jest w obszarze załadunku, zawsze robię zdjęcie tego samochodu, na wypadek, gdyby kierowca zdążył odjechać zanim przyjedzie straż miejska. A jeśli chodzi o rowerzystów, to nigdy nie jest się wystarczająco ostrożnym. Niektórzy z nich wykonują takie manewry wokół ciężarówki, że aż serce staje”.\n„Jeśli myślisz, że wszystko wiesz, to dlaczego sam tego nie zrobisz?”\nBianca największą satysfakcję czerpie z prowadzenia EcoCombi. „To niesamowite uczucie, gdy tak wielki pojazd robi dokładnie to, co chcesz. Oczywiście należy zachować ostrożność podczas poruszania się dookoła ronda lub skręcania z powodu czterech różnych punktów obrotu. Na początku trudne było dla mnie cofanie się do rampy załadunkowej. Podczas nauki jazdy na EcoCombi prowadziłam pojazd z jedną przyczepą. Jest to o wiele łatwiejsze, niż gdy ma się dwie przyczepy miejskie. Przez pierwszy tydzień było naprawdę ciężko. Nawet poważnie rozważałam całkowite poddanie się. „Nigdy nie będę w stanie tego zrobić”, myślałam. Szczególnie dlatego, że tak ogromny pojazd zawsze stanowi duży problem, a ludzi, którzy mogliby spróbować ci wytłumaczyć jak go obsługiwać wcale nie brakuje. Najlepiej nie zawracać sobie głowy tym, jak Twoi koledzy z pracy się na Ciebie patrzą. Bycie kobietą z pewnością nie pomaga w takich momentach. Ale zawsze mówię: „Jeśli myślisz, że wszystko wiesz, to dlaczego sam tego nie zrobisz?”. Po tygodniu to załapałam. Teraz to ja wiem coś, czego oni nie potrafią”.\nA co z ładowaniem i rozładowywaniem? „W firmie Kruidvat zamiast kontenerów rolkowych używa się palet. To duże ułatwienie, ponieważ mam elektryczny wózek paletowy. Nie zużywa się tak szybko. Poleciłabym ten zawód każdej kobiecie. Jeśli szukasz fajnej pracy, która wyróżni Cię na tle innych, zostań kierowcą ciężarówki. Szkoda jednak, że ja się nie mogę się wyróżnić, ponieważ dla Kruidvat pracuje bardzo mało mężczyzn!”.


Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Krośnieńskiej - Dzień w Przemyskiem\nDzień w Przemyskiem\npiątek, 26 czerwca 2009 06:25\tAndrzej Kosiek\nZapowiadana od szeregu tygodni wycieczka w Przemyskie doszła do skutku w sobotę, 20 czerwca. Mimo niezbyt pewnej i cały dzień pochmurnej aury, a także zapowiadanego deszczu, który jednak szczęśliwie nas omijał, samo przedsięwzięcie od strony krajoznawczej było w sumie udane (kierownikiem wycieczki, w której uczestniczyło 46 osób, był Pan Jerzy Steciak). Mocno napięty czasowo program ekskursji dostarczył uczestnikom miłych wrażeń, choć równocześnie sprawił, że nie udało się zrealizować części atrakcji, wcześniej zaplanowanych zapewne zbyt optymistycznie i na wyrost.\nPo wyjeździe z Krosna (godz. 7.00) trasą przez Sanok, Góry Słonne, Kuźminę i Birczę niespełna dwie godziny później znaleźliśmy się na terenie Zespołu Zamkowo-Parkowego w Krasiczynie. O złożonych, często niespokojnych czy wręcz burzliwych dziejach pomnikowego założenia polskiego manieryzmu z 1. poł. XVII w., które w przeszłości miało wielu zmieniających się właścicieli (od 1996 w rękach Agencji Rozwoju Przemysłu S. A. w Warszawie), opowiadał miejscowy przewodnik pośrodku rozległego dziedzińca zamkowego. Z tego miejsca kreśliła się przed nami cała zewnętrzna okazałość i maestria znakomitej rezydencji magnackiej, której ściany ubogacono misterną attyką i dekoracjami sgraffitowymi. Dzięki prowadzonym ostatnio pracom remontowo-budowlanym i konserwatorskim odzyskała ona częściowo swój dawny blask. Mogliśmy tego doświadczyć, zwiedzając jedyne zachowane XVII-wieczne wnętrze, którym w Baszcie Boskiej jest Kaplica Zamkowa p.w. Wniebowzięcia NMP i Wszystkich Świętych. Wnętrze to, zdewastowane i ogołocone po wtargnięciu Sowietów (1939), przez szereg długich lat po wojnie było poddawane żmudnym pracom remontowo-konserwatorskim. Kaplica, niedawno konsekrowana i oddana do kultu (X 2008), błyszczy dziś bogactwem przepięknych dekoracji zrekonstruowanego ołtarza, chórku muzycznego czy posadzki, a zwłaszcza okazałych stiuków w czaszy kopuły.\nZdecydowanie mniej okazale (raczej smutnie i przygnębiająco), mając na uwadze kontekst w postaci szeregu bolesnych zdarzeń wojennych, prezentują się inne wnętrza zamkowe, które nam udostępniono. Były to: gabinet właściciela w Baszcie Szlacheckiej, pokój myśliwski Sapiehów oraz zdemolowana w 1939 r. przez żołnierzy sowieckich a obecnie uporządkowana i udostępniona zwiedzającym krypta z 2. poł. XVII w. (pod kaplicą), w której spoczywają zmarli w XIX stuleciu członkowie rodziny Sapiehów.\nBardzo krótki spacer po obrzeżu rozległego (15 ha), bogatego historycznie i przyrodniczo parku stanowił dla nas tylko namiastkę zwiedzania tego ogrodu pałacowego, założonego w XVII w. a uzupełnianego staraniem księcia Władysława Sapiehy (1853-1920). Doraźny podziw i szacunek dla urzekającego miejsca z okazami m.in. tulipanowca czy miłorząbu buklakowego (japońskiego) musiały nam wystarczyć, gdyż z pośpiechem ruszyliśmy do leżących 6 km za Przemyślem Bolestraszyc, gdzie dotarliśmy o godz. 11.00.\nPierwszym z obiektów, do którego dotarliśmy stąpając uciążliwie pod górę błotnistą dróżką, jest chroniony prawem (od 1968) zabytek architektury - pancerny Fort XIII ("San Rideau"). Kontakt poprzez autopsję z miejscem, które pozostaje nadal znamiennym i autentycznym świadkiem historii sprzed stulecia, aczkolwiek obecnie funkcjonuje w nieco dzikim terenie na tle bujnej przyrody (fort wysadzony przez Austriaków w dniu poddania twierdzy Rosjanom; 22 III 1915), przeniósł naszą wyobraźnię w zgoła inne czasy. Okazałe reszty betonowych ścian austriackiego umocnienia obronnego (1892-96), przed I wojną światową i na jej początku (1914-15) należące do zewnętrznego pierścienia fortecznego Twierdzy Przemyśl, ożywiły się dzięki opowiadaniu Ryszarda Majki, krośnieńskiego przewodnika, który też przekazywał nam informacje na trasie całej wycieczki. Zwłaszcza mocne wrażenie zrobiła jego opowieść o dwóch jeńcach, rosyjskich oficerach. Po ośmiu latach, podczas rozbiórki fortu (1923), przypadkowo odnaleziono ich w zasypanym podziemnym pomieszczeniu fortu, a jeden z nich pozostawał nadal przy życiu.\nDrugim i równocześnie głównym obiektem naszych zainteresowań w Bolestraszycach było Arboretum i Zakład Fizjografii. Na zwiedzenie tego typowego ogrodu biologicznego (istnieje od r. 1975), mogliśmy przeznaczyć zaledwie około dwóch godzin czasu. To jedyne w Polsce południowo-wschodniej arboretum (w kraju funkcjonuje ich ponad 30), które położone jest malowniczo na powierzchni 26 ha, finansują władze samorządowe woj. podkarpackiego. W owym jakby "rajskim ogrodzie" zgromadzono ponad 4200 odmian (form) roślin, sprowadzonych na to miejsce z całego świata. Tylko pobieżny ogląd przyrodniczego bogactwa i często wyjątkowych okazów botanicznych robił duże wrażenie oraz budził szacunek dla potęgi świata natury.\nWsłuchani w dogłębne, podane interesującym językiem, objaśnienia fachowca z arboretum, przeszliśmy najpierw ścieżkami otwartego przed rokiem ogrodu dla niepełnosprawnych. Następnie, podążając w głąb terenu, każdy z uczestników mógł nacieszyć uszy i oczy specyficznym jego klimatem oraz bogactwem przedziwnych treści, wartości i niespodzianek, które kryje ożywiona przyroda. Na trasie tego spaceru zwiedziliśmy także w Muzeum Przyrodniczym ekspozycję poświęconą czasom paleolitu i neolitu, wystawę muszli oceanicznych oraz szereg okazów spreparowanych zwierząt i ptaków. Część tych prezentacji znajduje się w pomieszczeniach klasycystycznego dworu z XIX w., w którym (po r. 1846) mieszkał i tworzył Piotr Michałowski, wybitny artysta, uznawany za głównego przedstawiciela romantyzmu w malarstwie polskim.\nOpuściwszy to pełne uroku miejsce, nucąc teraz pieśni maryjne, przez Przemyśl i Fredropol dotarliśmy do miejsca pątniczego, położonego wśród lasów na szczycie wzgórza. Jest nim Kalwaria Pacławska, duchowe centrum regionu. Celem naszej podróży było nawiedzenie słynącego od kilku wieków Sanktuarium Męki Pańskiej i Matki Bożej Kalwaryjskiej. Na ręce jednego z oo. Franciszkanów konwentualnych - stróżów cudownego wizerunku Maryi odbierającego cześć w retabulum ołtarzowym (prawy transept świątyni wzniesionej w XVIII w.) - który powitał naszą grupę, podając krótką informację o historii miejsca, przekazaliśmy dar autorstwa Grażyny Tomasik, członka Stowarzyszenia. Artystycznie wykonany barwny gobelin (72 x 50 cm) opatrzyliśmy dedykacją: W dowód duchowych więzi mieszkańców Krosna z sanktuarium maryjnym w Kalwarii Pacławskiej, kopię cudownego obrazu Matki Bożej Murkowej - Obrończyni Wiary z kościoła ojców Franciszkanów w Krośnie ofiarowują tutejszej wspólnocie klasztornej członkowie Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Krośnieńskiej z Krosna. Krosno - Krasiczyn - Przemyśl - Kalwaria Pacławska - 20 czerwca 2009. Spotkanie u stóp Matki Bożej dało nam sposobność zaniesienia wspólnej modlitwy za śp. Irenę Farską, skarbnika ZG, która odeszła od nas nagle przed dwoma tygodniami. Pobyt w sanktuarium, który trwał zaledwie nieco ponad godzinę, pozwolił jedynie na pobieżne zapoznanie się z tym pełnym uroku i ciszy ustronnym miejscem spotkania Boga z człowiekiem. Był też okazją do zakupu wydawnictw krajoznawczych, pamiątek i dewocjonaliów oraz wykonania dokumentarnych fotografii.\nKońcowy akt wycieczki miał miejsce na terenie dość dobrze zachowanego Fortu VIII ("Łętownia"), najstarszego w przemyskiej twierdzy (1881-82), który znajduje się w rejonie wsi Kuńkowce (5 km od Przemyśla). Obecny dzierżawca fortu i zbieracz militariów, zafascynowany historią obu wojen, barwnie i ekscytująco opowiedziawszy historię miejsca oraz walk o twierdzę, która przed Rosjanami broniła się pięć i pół miesiąca (1914-15), udostępnił nam swe zbiory. Oglądając zgromadzone w pomieszczeniach fortu (amfilada) części uzbrojenia i różne osobliwe przedmioty z obu wojen światowych, mogliśmy także dotknąć atmosfery wnętrz i wyobraźnią wczuć się w ich dawną specyfikę, włącznie z trudami i udrękami żołnierskiego życia w koszarach.\nPobyt w forcie wieńczył gorący posiłek na wolnym powietrzu i przyjemności związane z akcentami ludycznymi (muzyka, tańce, kuplety) i emocjonalnymi (nagranie kanonady dział fortecznych). Pozwoliło to uczestnikom nieco odpocząć lub zająć się chwilą rozmowy. Także powrotowi do Krosna (godz. 21.00) towarzyszyły popularne piosenki, które zwykle gromko i chętnie są śpiewane na koniec każdej udanej wycieczki.\nfoto 1-7 Tomasz Lorens


Kalkulator On-Time.pl odkrywa kosztowe studnie i pokazuje, gdzie szukać większych zysków - Marek Jankowski\nZachowania klientów mają bezpośredni wpływ na wydatki i zyski firmy. Jakie sumy wchodzą w grę, można obliczyć przy pomocy Kalkulatora On-Time.pl. Jest to nowe narzędzie, które uwidacznia problem klientów spóźniających się i rezygnujących z rezerwacji umówionych wizyt.\nWypełnienie Kalkulatora On-Time.pl zajmuje niewiele czasu. Narzędzie daje możliwość sprawdzenia, jakie realne obroty generuje firma oraz jakie są koszty prowadzenia działalności. Głównym przeznaczeniem Kalkulatora jest jednak uwidocznienie problemu, jakim są klienci rezygnujący z wykonania usług bez uprzedzenia. Kalkulator pokazuje, ile można zyskać, gdy zastosuje się system przypomnień, dzięki któremu tacy klienci zmienią swoje zachowanie na korzystniejsze dla firmy.\n„Wielu przedsiębiorców nie analizuje regularnie swoich przychodów i wydatków” – stwierdza Marek Jankowski, ekspert z dziedziny efektywnego zarządzania firmą, autor ważnego poradnika dla przedsiębiorców „Mała wielka firma”. – „Tym bardziej nie śledzą tego, jakie straty ponoszą z winy klientów, którzy umawiają się na skorzystanie z usługi, a później nie przychodzą. Tymczasem w skali roku, czy nawet miesiąca, mogą to być znaczące kwoty. Kalkulator On-Time.pl pozwala zorientować się, jaka jest skala tego problemu i realnie określić, ile dana firma może zaoszczędzić dzięki wprowadzeniu systemu przypominającego klientom o zarezerwowanych terminach”.\nDodatkowo, Kalkulator pokazuje, że wykorzystanie aplikacji On-Time.pl wspomaga przedsiębiorców w sprawniejszym i mniej czasochłonnym weryfikowaniu skuteczności pracowników oraz ulepsza planowanie zasobów w firmie. Jest to kolejny, często pomijany aspekt zarządzania, od którego zależy zysk.\nFirmy, które pod wpływem wskazań Kalkulatora zdecydują się na skorzystanie z aplikacji On-Time.pl, otrzymają 20% rabat od wszystkich stawek abonamentowych. Promocja ważna jest do końca czerwca 2010.\nWięcej informacji o systemie On-Time.pl na stronie: http://on-time.pl\nKalkulator On-Time.pl dostępny na stronie: http://on-time.pl/?res=kalkulator\npreviousDelegata rozszerza portfolio o nowe kanały HD\nnextKolejne stacje LOTOSU na A4