59132 Eppe-Sauvage - FRANCJA\nBasen ze zjeżdżalnią, jacuzzi i wodospadem\nKomfortowy park wakacyjny\nPrezentacja Les Cottages de Valjoly\nPark Wakacyjny Les Cottages de Valjoly to wspaniały kompleks wypoczynkowy pełen zieleni, usytuowany po drugiej stronie granicy z Belgią w północnej Francji. W trakcie pobytu będą Państwo korzystać z unikalnej kombinacji spokoju, luksusu, komfortu, wodnej zabawy oraz bogatego zaplecza sportowo – rekreacyjnego. Les Cottages de Valjoly znajduje się tuż nad największym jeziorem w północnej Francji.\nNie czekaj i już dziś zarezerwuj wspaniałe wakacje dla całej rodziny z Vacanceselect.pl!\nNa terenie Les Cottages de Valjoly\n- Aquapark z jacuzzi, wodospadem i zjeżdżalnią\n- sporty wodne: kajakarstwo , windsurfing, rowery wodne\nPark Wakacyjny Les Cottages de Valjoly oferuje pobyt w przestronnych i wygodnych domkach Bungalow z tarasem z meblami ogrodowymi. Więcej informacji uzyskają Państwo w zakładce ,,zakwaterowanie’’.\nW pobliżu Parku Wakacyjnego Les Cottages de Valjoly\nPark Wakacyjny znajduje się w Parku Przyrody l'Avesnois. W ciągu dwóch godzin mogą się Państwo znaleźć w Brukseli, Lille i Reims. Dzieci spędzą niezapomniany dzień w parku zwierząt Maubeuge który można połączyć z podróżą do przytulnej miejscowości Ville-sur-Helpe.\nWspaniała Francja i pełen atrakcji Park Wakacyjny Les Cottages de Valjoly to niezapomniane wakacje dla całej rodziny dzięki Vacanceselect.pl!\nPark wakacyjny Les Cottages de Valjoly - Eppe-Sauvage


Mieszkanie Wrocław, ul. Bazyliowa, bez pośrednika - 79 m2 - 780 000 zł\nSPRZEDAM MIESZKANIE O POWIERZCHNI 79,11M2 oraz 2 miejsca postojowe w garażu podziemnym pod budynkiem na osiedlu Lipa Piotrowska. Nieruchomość składa się z: - Salonu z aneksem kuchennym z wyjściem na balkon; - 3 pokoi ( w tym 1 pokój z wyjściem na balkon), osobnej łazienki, osobnego WC. Kuchnia w zabudowie ze sprzętami AGD. Mieszkanie znajduje się w spokojnej okolicy, w pobliżu znajdują się tereny spacerowe, ścieżki rowerowe , plac zabaw. Na osiedlu jest również przedszkole i żłobek. Komunikacja: - linia autobusowa nr 111,143,108, 105 . Dobry dojazd do AOW oraz do ul.Obornickiej i Żmigrodzkiej.\nNa sprzedaż mieszkanie 4-pokojowe o powierzchni 79 m²\nWrocław, Lipa Piotrowska, ul. Bazyliowa\nWrocław Lipa Piotrowska, Bazyliowa Poland - lokalizacja przybliżona\nWrocław Śródmieście, ul. Komuny Paryskiej


20. Zlot Forum LP3 - 13-15 listopada 2015 r. - Strona 14 - Lista Przebojów Programu Trzeciego\nPost autor: wwas » ndz gru 20, 2015 10:06 pm\nMimo licznie porzucanych tradycji zlotowych, są też takie, które na pewno będą trwały aż do ostatniego zlotu, kiedykolwiek on nastąpi. Zgodnie z jedną z nich wieczór zakończyliśmy więc kalamburami. Niestety, przygotowana przez LLucky’ego baza utworów nie została od poprzedniego razu powiększona (wobec tego sugestia, żeby koniecznie zrobić to przed następnym zlotem), w związku z czym, jak na wstępie zaznaczył jej autor, liczba pozostających w niej haseł, które nie zostały jeszcze odgadnięte na poprzednich zlotach, nie przekraczała czterdziestu. Groziło nam więc poważne niebezpieczeństwo, że w każdej chwili na ekranie laptopa zamiast kolejnego tytułu może pojawić się wielkie „GAME OVER”. Niebezpieczeństwa mają jednak to do siebie, że dopóki nie dadzą o sobie znać w sposób namacalny, bywają bagatelizowane. Tak też było i tym razem – daliśmy się porwać kalamburowemu żywiołowi, a średni czas zgadywania hasła zapewne nie przekraczał 25 sekund. Myśl, że już wkrótce się to skończy odsunęliśmy na tyle daleko, że zapewne niektórzy z nas przestali już w to wierzyć. Niestety – po pokazaniu przeze mnie „Wodospadów łez” niespodziewanie okazało się, że jednak ostrzeżenia LLucky’ego nie zostały sformułowane tylko po to, żeby popsuć nam humor.\nNa szczęście, to że baza utworów nie została poszerzona, nie oznaczało, że nasz organizator nie ma w zanadrzu planu B. Mianowicie, w sytuacji braku dalszych utworów zaproponował teraz... zgadywanie wykonawców. Tych co prawda pojawiło się w historii listy nieco mniej niż utworów, ale i tak wystarczająco dużo, by wypełnić nam czas kalamburowy do końca zlotu (choć na następnym może się już to nie udać...). W dodatku mniejsza liczebność nie przekładała się na łatwość głosowania. Co prawda mimo moich wątpliwych zdolności kulinarnych, ku3ie udało się w końcu dojść, że czynność którą usiłuję pokazać to lepienie pierogów, Martyrka zaś bez problemu rozpoznała odpowiednie naczynie laboratoryjne (po czym jednak czuła się zmuszona udzielić mi szczegółowych wyjaśnień na temat różnic między fiolką a probówką), jednak w obu wypadkach mocno przekroczyłem wspomniane wcześniej 25 sekund. Z rozgryzaniem trudnych zagadnień, co oznacza „dire”, co „straits” i jak połączenie tych słów ma się do sumy części składowych, na szczęście to nie ja musiałem się mierzyć, ale wszelka radość, jaką mogłem odczuwać z tego powodu, zniknęła, kiedy zobaczyłem jedno z kolejnych haseł: „Propaganda”. Przez trzy minuty usiłowałem przedstawić głosy dobiegające z telewizora i różne formy informacji drukowanej, w końcu jednak, jeszcze przed upływem regulaminowych pięciu minut, stwierdziłem, że nie dam rady. Zadanie przejął ku3a, ku mojemu zdumieniu z sukcesem, choć krok pośredni, którym się posłużył, czyli „agenda”, w życiu nie przyszedłby mi na myśl.\nPlac gry opuszczałem o typowej dla zlotów porze, około czwartej, chociaż nie jako ostatni. Na dobranoc czekała mnie jeszcze jedna atrakcja – mocowanie się z drzwiami do mojego pokoju. Przez kilka minut bawiłem się kluczem, kręcąc nim raz w jedną, raz w drugą stronę, zanim zdałem sobie sprawę, że przecież nawet gdyby moi lokatorzy zamknęli się w pokoju na noc, nie zostawiliby klucza w zamku od zewnątrz. Doszedłszy do takiego wniosku, naparłem mocno na drzwi, które z łoskotem ustąpiły.\nKorzystając z wolnych dni poprzedzających zlot, próbowałem przestawić się na odpowiedni rytm dobowy. Niestety, niezależnie od godziny, o której kładłem się spać, budziłem się niezmiennie, tak jak zresztą przez ostatnich parę tygodni, koło siódmej (ech, gdzie te czasy, kiedy regularnie sypiało się w soboty do dziesiątej...) i dalsze nerwowe przewracanie się z boku na bok nie przynosiło żadnych rezultatów. Toteż gdy teraz, otworzywszy oko i skierowawszy je w stronę zegarka, wskazówka znajdowała się na dobrze znanej godzinie, dobiegające zaś z jednego spośród sąsiednich tapczanów (nie zdradzę którego) głośne chrapanie dodatkowo sugerowało, że ponowne zaśnięcie może być trudne. Przestraszyłem się dość mocno – po trzech godzinach snu moje funkcjonowanie jest poważnie utrudnione (o czym zresztą miałem już okazję się przekonać podczas niektórych dotychczasowych zlotów). Szczęśliwie, czarny scenariusz tym razem się nie ziścił – widocznie trzy godziny to za mało nawet dla mojego zegara wewnętrznego, dzięki czemu, gdy ponownie otworzyłem jedno z oczu, dochodziła już dziewiąta.\nNie wszyscy mieli tej nocy tyle szczęścia co ja. Obie Marty nocujące tym razem w owym najbardziej luksusowym apartamencie mocno skarżyły się na uprzykrzający im sen intensywny zapach. Z kolei uzi, oprócz zapachu odczuwanego również w jej pokoju, ucierpiała także z powodu zapadającego się tapczanu. O tak daleko idących niedogodnościach nie mogło nie zostać poinformowane kierownictwo. Co prawda sama kierowniczka była chwilowo nieobecna, ale w jej imieniu pojawiła się znana nam już p.o. Lekarstwem na zapadające się tapczany (oprócz uzi podobny problem miał też Dekodi, choć on akurat stwierdził, że mniej stabilne podłoże mu nie przeszkadza) miały być dodatkowe materace. Z zapachem sprawa była gorsza – według wyjaśnień p.o. z miejscowym zakładem kanalizacyjnym ośrodek procesował się już od dawna, a ponieważ oczekiwany czas zakończenia postępowania sądowego zdecydowanie nas nie satysfakcjonował, jako tymczasowy środek zaradczy przyniosła nam naręcze odświeżaczy powietrza. Na pocieszenie, że nie tylko my jesteśmy w ten sposób poszkodowani, opowiedziała nam jeszcze o swoim chrześniaku spod Tłuszcza, który borykał się z podobnymi problemami...\nPost autor: wwas » wt gru 22, 2015 1:52 am\nNa szczęście, jeżeli pamiętało się o konsekwentnym zamykaniu drzwi do sali, nieprzyjemny zapach tam nie docierał. Dzięki temu wkrótce po śniadaniu (nie wierzę, że jollyroger72 zdołał tak równo pokroić pomidory plastikowym nożykiem!) mogliśmy przystąpić do pierwszego z dzisiejszych konkursów i to nie byle jakiego. Co prawda uczestników było, podobnie jak poprzednio, trzynaścioro, jednak ku3a i uzi twardo obstawiali przy stosowaniu oryginalnej nazwy „Jeden z dziesięciu” (chociaż w tej sytuacji być może warto przypomnieć, że brytyjski oryginał nosił tytuł „Fifteen to One”...). Na powitanie wyświetlona została lista zwycięzców, chociaż na razie jeszcze określenie „lista” mogło się wydawać nieco na wyrost, ponieważ chwilowo kajman przebywał na niej samotnie (no może nie tak całkiem samotnie – w końcu towarzyszyło mu aż 101 punktów).\nSzczęśliwie wylosowane przeze mnie miejsce było lepsze niż poprzednio, co nie było trudne, ponieważ każde miejsce jest lepsze niż dużo 1. Pamiętając swój ówczesny wynik, kiedy to odpadłem jako jeden z pierwszych, nie nastawiałem się na wiele – stwierdziłem, że cokolwiek się zdarzy, może z wyjątkiem odpadnięcia w pierwszym etapie, nie powinienem się martwić. Udało się – pierwsze pytanie odczytane mi przez ku3ę okazało się na tyle łatwe, że odpowiedział mi wesoły wysoki dźwięk.\nW kwestii dźwięków w stosunku poprzedniej edycji wystąpiły pewne drobne, ale zwracające uwagę zmiany. Nie pojawił się już głos Tadeusza Sznuka mówiącego „tak, aczkolwiek nie” (i dobrze, w końcu nie można zbyt często powtarzać tego samego dowcipu) – błędne odpowiedzi były bez wyjątku komentowane niskim buczeniem, przy czym na wstępie uzi i ku3a zapowiedzieli, że nie będą uznawać odpowiedzi, które padły w trakcie brzmienia sygnału. Ponieważ przez całą grę nikt ani razu nie spróbował w ten sposób odpowiadać, nie wiadomo, na ile konsekwentnie by się tego trzymali.\nJeszcze jedną zmianą dotyczącą dźwięku, był dużo większy udział pytań zawierających w sobie dodatkową ilustrację dźwiękową – w całej grze pojawiło się ich aż 9 (łatwo można było je policzyć – każdą z nich poprzedzało wyświetlenie się na obrazie z rzutnika okienka, w które uzi wprowadzała numer ścieżki do odtworzenia), w tym, co nie zdarza się w oryginalnym teleturnieju (przynajmniej nie zdarzyło się w żadnym z oglądanych przeze mnie odcinków, a przyznam, że ze względu na brak telewizora, było ich ostatnio dość niewiele) również w pierwszym etapie. Pierwsze takie pytanie przypadło w udziale panu numer 5, którym był kajman. Widząc, że to właśnie do niego trafiło, oboje prowadzący zostawili na chwilę swój profesjonalizm na boku i zanieśli się głośnym śmiechem. Później kajman stwierdził, że „Następną stację” rozpoznał wyłącznie dzięki ich reakcji.\nMniej szczęścia miał w tym etapie TomaszBr – muszę przyznać, że też mogłoby mi się nie udać skojarzyć w ciągu 3 sekund, w którym spośród tytułów utworów Meli Koteluk pojawiają się dwa gatunki literackie, choć już z pytaniem o gitarzystę Guns N’ Roses raczej bym sobie poradził. Tak więc, niestety, drugi etap rozpoczynaliśmy w składzie o jedną osobę mniejszym.\nDzięki uprzejmości Yacego trzecie dziś pytanie usłyszałem dość szybko. Kiedy jednak odpowiedziałem, ku mojemu przerażeniu nastąpiła długa seria, podczas której nie mogłem się uwolnić od niezbyt przyjemnej roli wyznaczającego. Dziwnym zbiegiem okoliczności, wyznaczani przeze mnie przeciwnicy nie odpowiadali, gdy zaś Dekodiemu jako jedynemu się to udało, zaraz w rewanżu wyznaczył mnie z powrotem, tak więc seria nadal nie mogła się zakończyć. Po pewnym czasie zdałem sobie sprawę, wszyscy moi przeciwnicy zostali już wyznaczeni i chcąc nie chcąc, musiałem wybierać ponownie te same osoby. Kiedy wreszcie udało się komuś przejąć inicjatywę, wszyscy mieli już poważnie nadwątlony zapas szans. Teraz wypadałoby, żeby z zemsty rzucono się na mnie z gradem kolejnych pytań, ta taktyka byłaby jednak mało opłacalna – groziłaby powtórką serii, poza tym strategia polegająca na wykańczaniu tych spośród graczy, którym pozostała już tylko ostatnia szansa, sprawdza się na ogół lepiej. Z tego też powodu, ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu, wyczekiwana perspektywa szybkiego odpadnięcia zaczęła się oddalać, podczas gdy skumulowane emocji zaczęły się już zbliżać do nieznośnego poziomu.\nOstatnio zmieniony wt gru 22, 2015 10:57 am przez wwas, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: wwas » wt gru 22, 2015 1:53 am\nW końcu stało się. Kajmanowi nie udało się odpowiedzieć na pytanie o wokalistę jednego z czterech wymienionych zespołów, który nie miał na Liście solowych utworów (wydaje mi się, że dałbym radę – co prawda nazwiska wokalisty The Verve nie kojarzyłem zupełnie, wiedziałem jednak, że z niedawnej płyty Damona Albarna, która była jego solowym debiutem, nic do poczekalni nie weszło), a ponieważ wcześniej nie udało mu się m.in. podać numeru notowania rok temu (fakt trudne – co prawda operacja odjęcia 52 nie powinna nastręczać kłopotów, ale przypomnieć sobie, które notowanie było wczoraj...), wiadomo już było, że lista zwycięzców przestanie już być jednoosobowa. Do kajmana mieli szansę dołączyć: Miszon, Dekodi (tym razem jestem całkowicie pewien, że nie pomyliłem z tadziem3) albo ja.\nW przeciwieństwie do prawdziwego teleturnieju, w którym po drugim etapie następuje długotrwała procedura przemeblowania studia, podczas której można z powodzeniem odetchnąć, tutaj kolejny etap zaczął się od razu, nawet bez przesiadania się przez któregokolwiek z graczy.\nZaczęło się dość równo – jako pierwszy zgłosiłem się do pytania (trudno byłoby tego nie zrobić, jeżeli dotyczyło ono coveru Czesława Niemena w wykonaniu Wilków), Dekodi i Miszon nie pozostawali jednak dłużni i w pewnym momencie każdy z nas miał już dwa trafienia. Potem jednak zabrzmiało kolejne podczas tej gry pytanie z ilustracją muzyczną – usłyszeliśmy fragment znanego utworu Bruce’a Springsteena. Dekodiemu wyraźnie udzielił się nastrój – zaczął gestykulować miarowo i podśpiewywać pod nosem, w końcu, zanim została odczytana treść, zgłosił się do odpowiedzi. Bardzo się potem zdziwił, gdy okazało się, że pytanie nie polegało na zidentyfikowaniu tytułu utworu ani też miasta, które się w nim zawiera, ale – co było nieco trudniejsze – amerykańskiego stanu, w którym owo miasto leży. Cóż, trochę żałowałem, że nie mogłem wykazać się znajomością geografii, w sumie jednak w finale jedna szansa mniej u przeciwnika jest znacznie cenniejsza niż dodatkowe 10 punktów.\nNiestety, nie było to jedyne nieszczęśliwie dla Dekodiego pytanie w tym finale – nie wiem, jak to się dokładnie stało, ale w pewnym momencie ze zdziwieniem zorientowałem się, że pozostałem już tylko ja. Miałem przy tym 72 punkty i nadal trzy szanse. Dalsza część była już tylko rozgrywką między mną a ku3ą, który patrząc mi głęboko w oczy, czytał kolejne pytania. Tym razem, inaczej niż na poprzednim zlocie, udało mi się zapamiętać również parę, na które odpowiedziałem poprawnie. Tak więc byłem pytany: jak miał na imię bohater „Songu porzuconej” Kabaretu Hrabi; jaka rzeka przepływa przez rodzinne miasto członków zespołu The Clash; jakich dwóch wykonawców miało na Liście utwór „Uprising”; jeżeli „By My Side” to utwór INXS, to czyim utworem jest „By Your Side”; co było na szczycie podczas poprzedniego zlotu (to ostatnie skojarzyłem głównie dzięki temu, że wcześniej któryś z przeciwników poległ na pytaniu, ile tygodni spędziła na szczycie „Wojenka” – skoro przypomniano mi w ten sposób, że aż 14, stwierdziłem, że jest bardzo prawdopodobne, że wśród tych 14 znalazł się również tydzień zlotowy). Emocje oczywiście przez cały czas sięgały zenitu (dlatego też nie wyobrażam sobie, żebym mógł kiedyś pójść w ślady Miszona, kajmana albo mojego najmłodszego brata i wziąć udział w prawdziwej edycji tego teleturnieju). Kiedy więc w końcu padło pytanie o innego niż Jon Bon Jovi członka jego zespołu, a potem polecenie rozpoznania po głosie pewnego druha zastępowego, którego nazwisko nic mi nie mówiło, nawet kiedy zostało odczytane przez ku3ę, poczułem ulgę, że to już wreszcie koniec.\nTeraz w końcu mogłem ochłonąć i obejrzeć swój nick zapisany na tablicy zwycięzców w bardzo sympatycznym sąsiedztwie kajmana, który, żeby zrobić mi miejsce, przesunął się nieco w dół, obok równie sympatycznej liczby, jaką niewątpliwie jest 162.\nJako zwycięzcy przysługiwało mi oczywiście prawo do nagrody. Na stoliku, na którym poprzedniego wieczoru była wystawiona ich kolekcja, tym razem honorowe miejsce zajmowało pudło po torcie. Wychodzi więc na to, że tak naprawdę nie miałem wyjścia i musiałem wygrać – gdyby pudło zabrał kto inny, Babcia mogłaby być mocno niepocieszona...\nPost autor: Miszon » wt gru 22, 2015 9:24 am\nz pytaniem o wokalistę Guns N’ Roses raczej bym sobie poradził\nA o gitarzystę, bo tego dotyczyło to pytanie?\nPost autor: wwas » wt gru 22, 2015 10:58 am\nEch, pomyślałem dobrze, napisałem źle... Dzięki!\nPost autor: jollyroger72 » wt gru 22, 2015 11:39 am\nwwas pisze: (nie wierzę, że jollyroger72 zdołał tak równo pokroić pomidory plastikowym nożykiem!)\nA jednak tak Djjack jest świadkiem\nPost autor: TomaszBr » wt gru 22, 2015 12:52 pm\nwwas pisze: Mniej szczęścia miał w tym etapie TomaszBr\nw sumie to było trochę zabawne - nagadałem się przed konkursem, jak to bardzo chciałem wziąć w nim udział odkąd dowiedziałem się, że był organizowany na poprzednim zlocie, cieszyłem się, że oto zaczynamy... a tu klapa podczas pierwszej rundy ze wszystkich 26 pytań nie znałem odpowiedzi na 3 - tylko czemu akurat dwa z nich musiały trafić się mnie? (choć rzeczywiście Slash spowodował u mnie niezrozumiałą lukę w pamięci)\nPost autor: djjack » wt gru 22, 2015 3:48 pm\nPotwierdzam. Było dokładnie tak jak powiedział Jolly\nPost autor: kajman » wt gru 22, 2015 5:58 pm\nTomaszBr pisze: podczas pierwszej rundy ze wszystkich 26 pytań nie znałem odpowiedzi na 3 - tylko czemu akurat dwa z nich musiały trafić się mnie?\nJa miałem tak w tv podczas włażnie 1 z 10. Wydaje mi się nawet, że tylko na dwa nie znałem - właśnie na moje.\nwwas pisze: Kajmanowi nie udało się odpowiedzieć na pytanie o wokalistę jednego z czterech wymienionych zespołów, który nie miał na Liście solowych utworów, a ponieważ wcześniej nie udało mu się m.in. podać numeru notowania rok temu (fakt trudne – co prawda operacja odjęcia 52 nie powinna nastręczać kłopotów, ale przypomnieć sobie, które notowanie było wczoraj...)\nZe mną taki problem, że kompletnie nie przywiązuję wagi do faktu tego, kto w jakim zespole występuje (gdyby padły nazwiska to nie miałbym problemu) a jeszcze mniejszą do numerow notowań (które dla mnie kompletnie nie oddają stanu rzeczywistego). No ale jest faktem, że na sporą część innych pytń nie znałem odpowiedzi - pytania w poprzedniej edycji były dla mnie znacznie bardziej przyjazne.\nPost autor: Miszon » wt gru 22, 2015 6:06 pm\npytania kajmanowe były kosmiczne - jakieś 2 z matematyki i trzecie które też było trudne.\nPost autor: wwas » ndz gru 27, 2015 11:17 pm\nPodczas poprzedniego zlotu do ostudzenia emocji po „Jednym z dziesięciu” posłużyła nam gra w mafię, przy czym nie chodzi mi o to, że owa gra nie powoduje emocji, ale raczej o temperatury panujące wówczas w plenerze. Teraz poradziłyby sobie one z tym zadaniem jeszcze dużo lepiej, woleliśmy jednak nie ryzykować przeziębienia, a poza tym nie robić zbyt dużej przykrości kajmanowi. Nie znaczy to, że całkiem odpuściliśmy sobie na czas zlotu identyfikowanie wrogich sił, na wszystko jednak miał przyjść właściwy moment. Na razie zaś postanowiliśmy wskrzesić jedną ze zlotowych tradycji, której brak poprzednio spowodował pewne rozczarowanie. Podczas więc gdy LLucky i jollyroger72 chwilowo się oddalili, by zatroszczyć się o nasz główny dzisiejszy posiłek, reszta podzieliła się na dwie drużyny sześcioosobowe i rozpoczęła grę w Dixit.\nPrzebieg rozgrywki nie różnił się zbytnio od tych pamiętanych z dotychczasowych zlotów. Jedynymi innowacjami były specjalne karty do zaznaczania swoich typów i jako bonus – odtwarzanie przez głośniki wybranych utworów, których tytuły były w danym momencie dopasowywane do kart. Oczywiście, to ostatnie mogła robić tylko jedna z drużyn, inaczej byłaby to kakofonia – tak się składa, że akurat nie ta, w której byłem (ale przynajmniej dzięki temu znam kilka ich haseł).\nCo prawda słynna karta z twarzą Marilyn Monroe tym razem się w rozgrywce nie pojawiła, spotkaliśmy jednak wśród kart sporo starych znajomych. Nadawanie im nowych interpretacji bywa rzeczą ciekawą, np. karta przedstawiająca chłopca leżącego na trawie i trzymającego unoszący się w górę balon, dwa zloty temu opisywana jako „Just Breathe” i „I Believe I Can Fly”, teraz posłużyła jako ilustracja piosenki „Kobiety jak te kwiaty” (co do kwiatów – faktycznie, być może wśród trawy dałoby się wypatrzyć kilka małych, jednak nic kojarzącego się z kobietami na karcie nie zaobserwowałem...).\nPodczas tej rozgrywki dokonałem pewnego rzadkiego osiągnięcia – spośród sześciu kart mających zilustrować podany przeze mnie tytuł „A View to a Kill”, każdy z moich przeciwników wybrał inną, przy czym żadną spośród wybranych nie była ta moja... Nie udało mi się natomiast przeskoczyć pewnej bariery językowej – chociaż tytuł wypowiedziany przez TomaszaBr czystą islandczyzną (chociaż tak właściwie nie mam za bardzo narzędzi, by ocenić stopień jej czystości) pochodził z tej płyty Sigur Rós, którą dopiero co wykorzystałem w zabawie okładkowej na sąsiednim forum, i w procesie wybierania okładki musiało mi gdzieś mignąć tłumaczenie, za nic nie potrafiłem sobie przypomnieć. Cóż, moje ambicje, jeśli chodzi o Dixit, nigdy nie były zbyt wygórowane, a miałem już przecież podczas tego zlotu parę innych sukcesów. Mimo to grało nam się świetnie i z powodzeniem kontynuowaliśmy nawet wtedy, gdy druga drużyna już skończyła. Kiedy więc odebrałem telefon od jollyrogera72 proszącego o pomoc podczas przynoszenia obiadów, spojrzałem sugestywnie w jej stronę. Początkowo wydawało się, że sugestia nie została właściwie zrozumiana, w końcu jednak ku3a i djjack zdecydowali się potwierdzić swoją użyteczność (która zresztą nie ulega wątpliwości nawet bez tego szczegółu), dzięki czemu moja drużyna mogła cieszyć się grą o całą minutę dłużej.\nPost autor: wwas » ndz gru 27, 2015 11:34 pm\nO ile o kunszcie kulinarnym Soplicówki większość z nas wypowiadała się tym razem dość pozytywnie, o tyle ja swoimi pierogami z kapustą byłem nieco rozczarowany – wydały mi się nieco za suche i, co chyba nieuniknione podczas transportu, nie dość ciepłe. Cóż, może rzeczywiście lepiej wybierać pierogi w wydaniu klasycznym, zamiast z pieca, może też godzina 14 nie jest dla mnie najwłaściwszą porą obiadową, a może po prostu zloty (zwłaszcza niektóre) niekoniecznie służą do tego, żeby się na nich objadać. Znacznie bardziej wartościowymi ich elementami są atrakcje, taka jak ta, mocno reklamowana, która czekała nas już zaraz po obiedzie.\nDokładny opis wszystkich zawiłości reguł nowej gry przygotowanej przez Miszona niewątpliwie przekroczyłbym rozmiarami niniejszą relację, skupię się więc tylko na paru wybranych zagadnieniach, zdając sobie sprawę, że zdecydowanie nie wystarczą one do wyrobienia sobie opinii, szczególnie przez tych, którzy nie mieli okazji zmierzyć się osobiście. Nie było to moje pierwsze zetknięcie z tą grą. Trzy dni wcześniej wraz z ku3ą i uzi przeprowadzaliśmy u Miszona pierwszy test (spodziewałem się, że uzyskana dzięki temu wiedza trochę mi teraz pomoże, ale niestety, raczej się pod tym względem rozczarowałem). Miszon miał nadzieję, że pozwoli to wykryć ewentualne drobne defekty i na zlocie zaprezentować już wersję idealnie dopracowaną. To pierwsze udało się całkiem nieźle – lista uwag, którą wspólnie zgłosiliśmy mu w środę była dość długa. Jeśli jednak chodzi o drugie, dzisiejsza rozgrywka raczej przypominała kolejny etap testów i prawdopodobnie jeszcze kilka tych etapów trzeba będzie przeprowadzić, zanim Miszon będzie mógł z dumą ogłosić, że oto mamy przed sobą wersję ostateczną (ale z pewnością warto, bo pomysł jest bardzo ciekawy).\nW skrócie rozgrywka wyglądała następująco: na stole leżało w pewnej kolejności dziesięć kartek z tytułami utworów (Miszon planował użyć w tym celu przygotowanych przez djjacka kart do głosowania podczas ABC Listy; kiedy okazało się, że ostatecznie rozgrywka znalazła się w planie zlotu wcześniej i ich użycie mogłoby popsuć niespodziankę, naprędce przygotował własne odpowiedniki, także z utworami wykonawców na I). Gracze kolejno wykonywali ruchy. Każdy z nich trzymał w ręku trzy karty (tak właściwie to kwestia liczby kart była nieco bardziej skomplikowana, ale nie chcę zaciemniać obrazu jeszcze bardziej), ruch polegał na położeniu jednej z nich przy wybranym utworze. Karta zazwyczaj miała narysowaną pewną liczbę głosów od 0 (ta karta była opisana jako „głos nieważny”) do 6. Na niektórych kartach widniał dodatkowo symbol oka, co oznaczało, że należało je położyć odkryte, tak żeby wszyscy gracze widzieli, ile głosów dostał w tym momencie dany utwór, pozostałe kładło się koszulką do góry (przy czym akurat w tym szczególe pomyłki podczas gry były nad wyraz częste), w sumie więc liczba głosów była widoczna tylko połowicznie. Sprawę komplikował jeszcze fakt, że niektóre z zakrytych mogły być w rzeczywistości kartami specjalnymi, np. „awaria serwera – poprzedni głos został odrzucony”, przez co pojęcie o łącznej liczbie głosów przy każdym utworze stawało się jeszcze bardziej mgliste. Tymczasem właśnie owo mgliste pojęcie musiało wystarczyć, by w momencie wyczerpania się wszystkich kart (co symbolizowało godzinę 12 w piątek) zgodnie z zasadami Znawcy, wytypować kolejność utworów w nowym notowaniu.\nMiszon przygotował dwa zestawy kart, byśmy mogli podzielić się na dwie grupy i prowadzić dwie rozgrywki równolegle – moimi przeciwnikami zostali więc neon.ka, LLucky, Yacy i djjack. Mimo to i tak liczba kart była zbyt mała, by wszyscy mogli wziąć udział, w związku z tym Miszon wyłączył się z gry i przyjął rolę sędziego – dbał, aby wszyscy przestrzegali reguł i podejmował decyzję w szczególnie skomplikowanych przypadkach. Trzeba przyznać, że nie narzekał na brak zajęć. Już wspomniana liczba kart, które w danym momencie mógł trzymać gracz, nie zawsze była oczywista. Jednak głównym polem do rozstrzygnięć był zakres użycia kart specjalnych, ich wzajemne interakcje, przy czym sytuację szczególnie komplikowało, że niektóre z nich mogły zostać użyte także po godzinie 12 w piątek, niektórym zaś zasady działania zmieniały się na bieżąco już w trakcie rozgrywki.\nSzczególnie ciekawymi kartami specjalnymi były te pozwalające pobrać i od razu wykorzystać dwie albo trzy dodatkowe karty – każda pojawiała się w talii Miszona w określonej liczbie egzemplarzy. Potwierdziła się przy tym pewna tendencja zaobserwowana podczas rozgrywki trzy dni wcześniej – karty te miały tendencję do kumulowania się. Szczęśliwcem, który wyciągnął ich pięć z rzędu, dzięki czemu prawie połowa kart z głosami wyłożonych podczas rozgrywki pochodziła od niego, poprzednim razem był ku3a, teraz jego rolę przejęła neon.ka. Niemal połowa kart podczas naszej rozgrywki została położona właśnie przez nią. Ta obserwacja skłoniła Miszona do zastanowienia się nad ograniczeniem liczby tego typu kart na przyszłość.\nJeszcze jedną kwestią, nad którą należało się zastanowić, był techniczny aspekt układania swojego typu Znawcy. Miszon przygotował w tym celu dla każdego z graczy zestaw żetonów z numerami od 1 do 10. Obstawienie odbywało się przez położenie po jednym żetonie przy każdym spośród tytułów piosenek. Należało je położyć początkowo cyfrą do dołu, tak aby nie widzieli ich przeciwnicy. Można to było robić albo w kolejności według numerów na żetonach – to jednak zdradziłoby wszystko przeciwnikom – albo w kolejności, w jakiej utwory były ułożone na stole, co jednak wymagało odpowiedniego przygotowania i niepomylenia się w trakcie. Wskazane było odpowiednie ułożenie żetonów gdzieś na boku, najlepiej, żeby ów bok znajdował się poza zasięgiem wzroku przeciwników (a więc wszelkie fragmenty stołu raczej odpadały). Idealnym rozwiązaniem byłyby stojaki, jak w Scrabble, na których kolejność żetonów można by było przestawiać dowolnie. Przygotowanie ich byłoby jednak dużo bardziej zaawansowane technicznie niż przygotowanie kart. Miszon stworzył naprędce z papieru pewne ich namiastki, które jednak nie całkiem spełniały swoje zadanie. Problem ostatecznie pozostał nierozwiązany. Ja poradziłem sobie, wykorzystując moment odwrócenia uwagi moich przeciwników – dyskutowali właśnie nad pewnym aspektem kart specjalnych. Mój sposób nie przypadł jednak do gustu Yacemu – zarzucił mi, że swoją kolejność ułożyłem... za wcześnie.\nMoim ostatecznym wynikiem nie będę się może chwalił – zresztą podsumowanie tegorocznego Znawcy jest na forum widoczne aż za dobrze. Duży sukces odniósł za to Billy Idol, pokonując pozostałych 9 wykonawców na I i wygrywając tym samym notowanie, ku niezadowoleniu kajmana, dla którego był to wystarczający powód, żeby wyrobić sobie o grze Miszona nie najlepsze zdanie.\nMiszon zapowiedział na wstępie, że minimalna liczba rozegranych rund (każda w postaci: dokładanie kart, typowanie Znawcy i podliczanie wyników) przy której gra ma jako taki sens to 3. Niestety, nie było nam dane poczuć owego sensu. Pierwsza runda zajęła nam prawie godzinę i jak się zdaje, wystarczyła, żeby wstępnie nasycić ciekawość. Poza tym pod koniec pojawili się wśród nas bobby-x i Marcin Buchalski, co oznaczało, że można już zaczynać ABC Listy.\nPost autor: kajman » pn gru 28, 2015 11:03 am\nOpis potwierrdza, że gra jest dla mnie zbyt skomplikowana i słusznie zrobiłem odsypiając kawałek nocy.\nPost autor: Miszon » pn gru 28, 2015 9:41 pm\nCiekawe jest to, że ta druga grupa skonczyla o ok.pół godziny wcześniej od tej naszej. Wygladalo mi na to, że oni głównie grali, a w tej grupie, szczególnie w ostatniej części rozgrywki, mocno nasilily sie nastroje filozoficzno-dyskusyjne.\nMoło bylem za to zaskoczony, ze gra okazala się calkiem dobrze przyswajalna przez towarzystwo raczej nie mające kontaktu ze wspolczesnymi karciankami czy planszowkami, bo do tego mialem największe obawy. I zaskoczylem się slyszac kilka glosow od kilku osób, od niektórych nawet po 2 razy, pytajacych kiedy zagramy druga serię.\nI dementuje jakoby gra miala być tym razem idealnie dopracowana: uwzglednienie uwag z poprzednich testów i wprowadzenie zmian spowodowalo naturalnie, że powstaly kolejne problemy, których przecież juz przez te kilka dni usunac nie mialem kiedy. Ale ogólnie był postęp i zastanowił mnie jedynie dysonans pomiędzy opinią grupy testerów a opinią zlotowiczów na temat jednej z lat podstępów: testerzy uważali że karta jest za mocna i trzeba ja osłabić bo inaczej nie ma sensu, tymczasem moja grupa zgodnie uznała że w tej nowej postaci karta jest za słaba i właśnie teraz nie ma sensu, a wczesniej miala sens - nie wiem co z tym począć, bo takiej skrajności nie oczekiwałem. Za to ucieszylo mnie, że powstało kilka "combosów" i to w obu grupach, czyli karty zaczely miedzy sobą fajnie działać.\nPost autor: Yacy » pn gru 28, 2015 11:26 pm\nto kiedy druga seria?\nPost autor: Miszon » wt gru 29, 2015 1:15 am\nNa następnym Zlocie sprobujemy od razu 2 tury zrobić. Dotychczasowe rozgrywki pokazaly, że jedna runda trwa ok.45minut (plus czas na dyskusje i filozofowanie ), czyli 90-100 by wyszło na całość, to w sam raz.\nPost autor: wwas » wt gru 29, 2015 11:18 pm\nW mojej opinii o tym, że są w alfabecie litery wdzięczniejsze niż I, jeśli chodzi o wybór wykonawców, nie jestem, jak sądzę, odosobniony. Nie wahałem się zresztą wyrazić tego zdania, zapowiadając wybrany przez siebie utwór (po niepowodzeniu w rozpoznawaniu mojej propozycji na H, jollyroger72 tym razem skutecznie się zrehabilitował), zaznaczając przy tym, że wybór miałem mocno ograniczony, ponieważ zgłoszony przeze mnie utwór był jedynym w ciągu sześciu lat słuchania Listy nagraniem wykonawcy na I, na które głosowałem. Co prawda dość szybko sobie uświadomiłem, że nie była to do końca prawda – na zgłoszone przez jollyrogera72 Inside Again też zdarzyło mi się głosować (chyba nawet również poza tygodniem, w którym było promowane), ale nie zmienia to faktu, że większość innych liter jest pod tym względem lepsza (chociaż pewnie będę żałował, że to napisałem, kiedy dojdziemy do V). Dalszą część zapowiedzi poświęciłem mojej Babci, nie zważając, że było już o niej na tym zlocie sporo (a może właśnie dlatego – dzięki temu jej historia z usługą „Granie na czekanie” nabrała życia; dotąd Babcia, choć doczekała się już wzmianek w sześciu spośród dziewięciu dotychczasowych relacji, pozostawała jednak postacią dość anonimową).\nNiewielki wybór wykonawców przekładał się też na niewielką liczbę niespodzianek. Wiadomo było, że sytuacja jak przy literze C nie miałaby racji bytu, a Billy Idol czy Iron Maiden musieli się pojawić, kiedy więc się to stało, nikt nie zdradził nawet śladu zaskoczenia. Co więcej, nie poczułem go nawet przy jedynym wykonawcy, którego przed zlotem nie kojarzyłem – wszystko przez grę Miszona i użytych w niej wykonawców na I, z których jednym byli właśnie The Icicle Works (tak w sumie nie było żadnego uzasadnienia użycia w grze akurat wykonawców na I – wygląda na to, że Miszon za bardzo zasugerował się djjackowymi karteczkami, wykorzystanymi do późniejszego rankingu usłyszanych utworów). Jeżeli już coś mnie zdziwiło, to fakt, że zgłaszającym tego wykonawcę okazał się Dekodi, który dotychczas kojarzył mi się ze zgłaszaniem utworów dość mocno oczywistych. Pod tym względem zamienił się rolami z Marcinem Buchalskim, którego utworów (nie licząc przypadku przy D) zawsze miałem okazję posłuchać po raz pierwszy. I chociaż tym razem Marcin w ramach swojej zapowiedzi zastanawiał się, ilu z nas nie miało dotąd styczności z „Idą ludzie Babilonu”, w moim wypadku nie trafił – przypadkiem słuchałem go akurat parę dni wcześniej...\nPo Idolu i Iron Maiden nie mogło zabraknąć również Iry. Stosunkowo niedawno Miszon opisywał w stosownym wątku na sąsiednim forum pewien swój sen ze „Znamieniem” w roli głównej, kiedy więc djjack zdradził, że następnym odtworzonym utworem będzie właśnie „Znamię”, nie miałem wątpliwości – zgłaszającym musiał być Miszon i nie wahałem się go wskazać. Moje wskazanie skomentował kajman, stwierdzając, że faktycznie utwór do Miszona pasuje i sam z pewnością by go wskazał, gdyby nie to, że skądinąd wie, że Miszon to nie jest. To ostatnie wprawiło z kolei w osłupienie djjacka – co takiego kajman może wiedzieć, zwłaszcza że zgłaszającym naprawdę był Miszon...\nNa wyjaśnienie tej zagadki trzeba było poczekać jeszcze parę utworów – aż do pewnego utworu, który dotarł na Liście do miejsca 4 (mimo pewnych sugestii przed rozpoczęciem, aby wprowadzić jakieś urozmaicenie, ostatecznie jednak trzymaliśmy się tradycyjnej kolejności odtwarzania – od najniższych do najwyższych miejsc) i który był jednocześnie czwartym od końca spośród dzisiaj odtwarzanych (nie licząc dzikiej karty). Jak zdradził djjack, utwór ten zadebiutował w roku 2010, czyli już w okresie słuchania przeze mnie Listy, a więc teoretycznie powinienem móc dojść, co to jest, w głowie jednak miałem pustkę – w żaden sposób nie potrafiłem powiązać litery I z żadną lokatą z pierwszej dziesiątki. Na szczęście niektórzy są w kojarzeniu takich faktów lepsi ode mnie – po chwili namysłu, z pewnym wahaniem w głosie odezwał się TomaszBr, przypominając o pewnym coverze Beatlesów w wykonaniu Santany z towarzyszeniem Indii Arie i Yo-Yo My (tak więc oto znalazł się jeszcze jeden utwór, na który zdarzyło mi się głosować, chociaż nigdy nie pomyślałbym o nim jako o wykonawcy na I...).\nTeraz kajman zdradził, o co mu chodziło – to właśnie był utwór, który sobie upatrzył, pewne trudności wynikły jednak przy ustalaniu, czy wspomniana India występuje tam jako pełnoprawna wykonawczyni – wówczas utwór miałby pełne prawo zostać zgłoszony – czy tylko jako „feat”, co wykluczałoby jego udział w dzisiejszej zabawie; kiedy zaś kwestię udało się szczęśliwie rozwiązać na korzyść dla zainteresowanego, okazało się, że... utwór jest już zajęty. Kandydatem, co do którego kajman nie miał żadnych wątpliwości, był właśnie Miszon. Teraz jednak, skoro było już wiadomo, że to nie on, pojawiało się palące pytanie – kto?\nPewnym podejrzanym był sam kajman – zdarzało mu się już opowiadać dłuższe historie, żeby odwrócić od siebie uwagę. Tym razem jednak djjack przeciął spekulacje – nie, to nie on. Przez następną chwilę bardzo uważnie patrzyliśmy w oczy wszystkim spośród nas, których propozycje jeszcze do tej pory nie zabrzmiały, ale jedyna wypowiedziana na głos konkluzja brzmiała: „Byłem pewien, że to kajman...”.\nCóż, po jednej z wcześniejszych relacji Jędrek próbował dementować, to co napisałem o jego zdolnościach aktorskich, teraz jednak pokazał dobitnie, że w owo dementi nie należy w żadnym wypadku wierzyć. Mam poważne wątpliwości, czy ktokolwiek inny z nas zdołałby równie przekonująco odegrać najpierw zawahanie w głosie, a potem zdziwienie, że to nie był kajman...\nPost autor: wwas » pt sty 01, 2016 2:35 am\nwwas pisze: bo styczniowe, mam wielką nadzieję, że już mimo wszystko nie\nNiestety, nadzieja okazała się płonna...\nNie zdarzyło się jeszcze, żeby trzy ostatnie utwory odtwarzane w ABC Listy należały do tego samego wykonawcy (byłoby tak przy A, ale wówczas kolejność została na prośbę Sebastiana lekko zmodyfikowana). Nie ma się jednak co dziwić – INXS wśród obecnych na LP3 wykonawców na I wybijał się dość mocno, w dodatku kajman pozbawiony możliwości wyboru Santany również przyłożył do niego rękę. Po ostatnim wybranym przez Martyrkę „Disappear” (które kajman bezbłędnie zidentyfikował, zanim jeszcze djjack zdążył zacząć czytać statystyki) usłyszeliśmy jeszcze utwór adamerii – tym razem ze względu na jego nieobecność w żadnej postaci karta była całkowicie dzika. Dzięki Adamowi dowiedziałem się na czym polega różnica między Israelem a Izraelem, a także że ów świetnie znany mi (choć nie po tytule) utwór z roku 2009 ma coś wspólnego ze wspomnianymi ludźmi Babilonu.\nABC zostało tradycyjnie zwieńczone szybkim plebiscyt wśród utworów, podobnie jak gra Miszona zakończonym zwycięstwem Billy’ego Idola. (Moja propozycja z jednym otrzymanym głosem nie zawojowała rankingu, choć i tak liczby głosów spodziewałem się o jeden mniejszej).\nKolacje podczas zlotów cieszą się na ogół dość umiarkowanym zainteresowaniem, tym razem jednak dwa czynniki znacząco jej pomogły. Po pierwsze, jako popitka służył pewien mocno bąbelkowany napój, po drugie, dodatkowym urozmaiceniem był pierwszy w historii zlotów prawdziwy wykład.\nZarówno po wyglądzie (nieodłączne okulary) jak i sposobie mówienia, było widać, że prowadzenie wykładów LLucky ma we krwi. Za to Lista niewątpliwie przedmiotem badań naukowych bywa rzadko (zwłaszcza tych analizujących ją pod innym kątem niż jako zjawisko społeczne), choć to konkretne zagadnienie tu i ówdzie na forum już się przewijał i parę osób nad poruszanymi kwestiami się zastanawiało (ja na pewno).\nPrzez pierwszą część wykładu LLucky pokazywał różne możliwe modele matematyczne, których można by użyć do odwzorowania zależności między pozycjami utworów na Liście na liczbę oddanych na nie głosów. Każdemu modelowi towarzyszył wyświetlany za pomocą rzutnika kolorowe rysunki odpowiadającej mu krzywej. Przez drugą część starał się wybrać spośród modeli ten najlepiej pasujący – usilnie starał się wyeliminować te, w których liczba głosów na pewne utwory okazywała się ujemna oraz te, w których średnia liczba głosów oddanych przez jedną osobę wychodziła większa od 10. Jednak najważniejsze kryterium było jedno – zgodność modelu z pewną rzeczywistą listą przebojów, w której liczby głosów na poszczególne utwory są znane. Przyznam, że kiedy pokazał następny slajd – drobiazgową analizę wyników ostatnich czterech lat Forumowej, byłem pod wrażeniem. Niestety, wszystko wskazuje na to, że byłem w mniejszości. Siedząca obok mnie neon.ka już wcześniej przyznała szczerze, że straciła wątek, Dekodi zaś otwarcie zadał pytanie, czy wykład byłby też może dostępny w wersji dla humanistów. Mam nadzieję, że LLucky nie będzie zrażał się tego typu opiniami, bo przyznam, że wnioski wyszły naprawdę ciekawe (choć końcowy fragment, o tym w jaki sposób przyjęty model można przełożyć na prawdopodobieństwo poszczególnych ruchów w obrębie listy, być może dałoby się jeszcze rozwinąć).\nChoć nie wszystkie szczegóły zostały przez wszystkich zrozumiane, wykład spowodował jednak pewną dyskusję na temat liczb głosów w ogóle, wobec czego TomaszBr, który szykował się już do poprowadzenia następnego konkursu, musiał dłuższą chwilę poczekać na swoją kolej. Gdy zaś wydawało się, że dyskusja zmierza do finału, głos zabrał bobby-x i wbrew wątpliwościom Jędrka, czy temat rzeczywiście jest aż tak istotny, poruszył kwestię numeracji LP Trójek w związku ze zdarzającymi się co jakiś czas audycjami specjalnymi, takimi jak na przykład niedawny top Maanamu. Przy okazji wspomniał też o muzyce ciszy emitowanej zamiast dzisiejszej Markomanii, przez co po raz pierwszy dotarła do mnie informacja, że oto poza Śródborowianką jest jakiś świat zewnętrzny, w którym niestety zdarzają się rzeczy tragiczne (co prawda słyszałem już wcześniej wypowiedzianą przez kogoś nazwę zespołu Eagles of Death Metal, jednak mówienie o wykonawcy mającym utwór w zestawie do głosowania nie wydało mi się niczym nienaturalnym...). Mimo to nie sięgnąłem natychmiast po telefon, żeby połączyć się z Internetem i poznać szczegóły. W ogóle byłem jednym z nielicznych, którzy nie zrobili tego przez cały czas trwania zlotu – w końcu głównym celem używania Internetu jest przecież wchodzenie na forum, forum zaś było teraz tutaj...\nRejestracja: pt sty 01, 2016 11:22 am\nPost autor: crimson » pt sty 01, 2016 2:59 pm\nwwas - jak zwykle świetna relacja! A przy okazji zapytam, kiedy można będzie zobaczyć jakieś zdjęcia z tego zlotu? No chyba że czekamy aż wwas zakończy relację...\nPost autor: LLucky » pt sty 01, 2016 11:16 pm\nFotki będą już niedługo po akceptacji zlotowiczów i tylko od JacKa będzie zależało, kiedy trafią do galerii na stronie internetowej, a poza tym mam nadzieję niedługo zrobić oddzielny wątek z internetową wersją mojej prezentacji, która została właśnie opisana przez Wojtka.\nPost autor: crimson » pt sty 01, 2016 11:31 pm\nW takim razie ja będę czekał na tą prezentację, bo wszystkie analizy dotyczące Listy bardzo mnie interesują\nPost autor: TomaszBr » sob sty 02, 2016 12:57 am\ncrimson pisze: W takim razie ja będę czekał na tą prezentację, bo wszystkie analizy dotyczące Listy bardzo mnie interesują\nanalizy zlotowiczów są aż tak interesujące? no, chyba że prowadzisz jakieś badania socjologiczne o wyglądzie i minach słuchaczy Listy\nPost autor: Miszon » sob sty 02, 2016 12:33 pm\nLLucky pisze: mam nadzieję niedługo zrobić oddzielny wątek z internetową wersją mojej prezentacji, która została właśnie opisana przez Wojtka.\nach, czyli niepotrzebnie robiłem notatki na Zlocie?\nPost autor: wwas » sob sty 02, 2016 1:01 pm\nOczywiście „Familiada” jako teleturniej zdecydowanie nie jest mi obca, przy czym jednak styczność z nią miałem (w przeciwieństwie do „Jednego z dziesięciu”) głównie w poprzednim tysiącleciu. A ponieważ w tym czasie byłem dużo mniej krytyczny wobec rzeczywistości telewizyjnej, więc radykalne opinie występujące u części mojej rodziny (niedawno moja Mama na wspomnienie o tym teleturnieju zareagowała dość alergicznie) nie całkiem mi się udzieliły i te pozytywne wspomnienia jednak przeważają, chociaż pamiętam też, zdarzało mi się lekko krzywić przy niektórych pytania i niektórych odpowiedziach – zarówno graczy jak i ankietowanych (wobec tego teraz cała nadzieja w TomaszuBr i Brianie w roli tych ostatnich – może dzięki ich zaangażowaniu takie momenty będą rzadsze; aczkolwiek, zdradzę, że niektóre komentarze na facebookowym profilu „Familiady” budzą u mnie dość mieszane uczucia...).\nZanim jednak miało się okazać, czy wersja przygotowana przez Jędrka miała być wolna od powodów do krzywienia się, trzeba było poczekać, aż ucichną dyskusje (które tymczasem przeniosły się z zasad numeracji na tematy bardziej dowolne) – prowadzący starał się interweniować, robił to jednak, jak na siebie, wyjątkowo delikatnie i przez to nie całkiem skutecznie, a potem na uzupełnienie braków osobowych w sali. To ostatnie w pewnym momencie prawie się udało, na pytanie, czy zaczynamy, Jędrek odpowiedział jednak, że obecność Dekodiego byłaby w konkursie bardzo przydatna. Następnych parę minut upłynęło na usilnym wypatrywaniu go w „Sarence”, gdy zaś nie przyniosło ono rezultatów, kilkuosobowa ekspedycja wyruszyła do budynku głównego (od pewnego czasu często przez niektórych odwiedzanego w celu uwolnienia się od doznań węchowych), niestety, również bez efektów. W końcu jollyroger72 zdobył się na akt desperacji i skorzystał z telefonu – okazało się, że Dekodi cały czas był w naszym pokoju, tylko nie wszystkim udało się rozpracować poznany już przeze mnie ostatniej nocy specyficzny sposób działania drzwi. Ucieszony, że problem się rozwiązał, jollyroger72 natychmiast po niego pobiegł i... cóż, z pewnością obaj byliby w konkursie przydatni, bez nich zaś jedna z drużyn musiała wystąpić w składzie lekko niekompletnym...\nPonieważ Jędrek nie miał do dyspozycji własnej armii ankietowanych, kolejność odpowiedzi musiała być oparta na pewnych kryteriach obiektywnych, co w sumie nawet było pewną zaletą. W pierwszym pytaniu owym kryterium było miejsce w podsumowaniu wszystkich notowań, pytanie zaś dotyczyło utworów zawierających słowo „Black”. Do odpowiedzi mogły się zgłaszać pierwsze osoby z każdej z trzech drużyn (bez możliwości naradzania się z resztą). Jako pierwszy podniósł rękę Marcin Buchalski i podał tytuł: „Black or White”, co okazało się całkiem niezłym strzałem – trafiony został numer 5. Jędrek chciał przekazać głos kolejnym osobom z drużyny Marcina, pojawiły się jednak głosy, że raczej należałoby pozwolić strzelać przedstawicielom pozostałych drużyn, a nuż któraś trafi jakąś wyższą pozycję. Po kilkuminutowej wymianie zdań, niespodziewanie Jędrek zwrócił się do mnie, żebym wobec tego coś strzelił (w końcu miałem sporo czasu do namysłu). Lekko mnie to zaskoczyło, ale strzeliłem – tytułowy utwór z płyty Amy Winehouse okazał się pozycją numer 2, dzięki czemu poczułem się z siebie zadowolony, niestety, tylko do momentu kiedy chwilę później po strzale Yacego z trzeciej drużyny okazało się, że numerem 1 jest... „Black and Blue” (jak mogłem nie wpaść...). Teraz drużyny mogły się już naradzać (w pierwszej kolejności ta Yacego), nie na wiele się to jednak zdało – ani „Black Hole Sun”, ani „Black Velvet” nie zmieściły się w pierwszej piątce. Poprawny strzał pojawił się dopiero, kiedy Jędrek zdradził podpowiedź – „black” nie musi być samodzielnym słowem.\nNastępne pytanie również dotyczyło utworów z podsumowania, poziom trudności wzrósł jednak znacznie – tym razem poszukiwane były tytuły zawierające liczbę 7 (jakkolwiek zapisaną). To przywołało od razu wspomnienia pewnej gry karcianej autorstwa LLucky’ego z czasów moich pierwszych kroków na zlotach, która jawiła mi się wówczas jako coś niewyobrażalnie trudnego – tam co prawda najtrudniejszymi liczbami były 6 i 8, ale 7 niewiele im pod tym względem ustępowała. Dzisiejsze wyniki dość dobrze to odzwierciedlały – punkt zdobyty dla naszej drużyny przez Miszona, który trafił „Seven Nation Army” z miejsca 5, okazał się jedynym przyznanym w tej rundzie w ogóle. Nikt jakoś nie pomyślał o zwycięzcy, którym było... „Candle in the Wind ‘97”...\nJednak nie to pytanie było najgorsze – w tej kategorii palma pierwszeństwa bez wahania trzeba przyznać temu o utwory Pet Shop Boys według miejsca, do którego doszły na LP3, przy czym – uwaga! – punktowane były te utwory, które poradziły sobie najsłabiej. Cóż, zespół mimo wszystko dokonał na Liście całkiem sporo – chociaż Jędrek przyznawał punkty aż za 10 pozycji, nie wystarczyło to, by załapał się choćby „Thursday” (maksymalnie miejsce 27). Jedyne punkty w tej rudzie zdobył Marcin Buchalski, który zabłysnął znajomością tytułu pewnego utworu przebywającego przez tydzień na miejscu 50.\nPost autor: wwas » sob sty 02, 2016 1:15 pm\nNa szczęście obraz morderczo trudnego konkursu, który być może wyłania się z powyższego opisu, mimo wszystko nie byłby całkiem zgodny z rzeczywistością. Dla większości pozostałych pytań poziom trudności można by określić jako „normalny”, a w pytaniu o wykonawców kanadyjskich, którzy umieścili na Liście największą liczbę utworów, pięć pierwszych strzałów bezbłędnie trafiło w Bryana Adamsa, Celine Dion, Alanis Morissette, Leonarda Cohena i Micheala Bublé, czyli najwyżej punktowaną piątkę. Pewien problem nasza drużyna miała dopiero z miejscem 6 – trochę jestem na siebie zły, że nie przyszła mi na myśl Nelly Furtado – przecież to takie oczywiste...\nByło jeszcze pytanie o płyty Genesis. Jako kryterium Jędrek przyjął tu, jak sam przyznał, nieco kontrowersyjnie, średnią ocen w serwisie Rate Your Music. Cóż, nie miałbym nic przeciwko tak zdefiniowanemu kryterium, w zasadzie nawet trudno by mi było wymyślić lepsze, gdyby nie to, że czołówka składała się wyłącznie z dzieł z lat 70. – wiem, że przez wielu są uważane za bez porównania lepsze, gdyby jednak miał wskazać z nich jakieś utwory, poza „Selling...” i „Lamb...” miałbym problem, podczas gdy prawie cała reprezentacja tego zespołu w zestawie do głosowania na TWC to mimo wszystko okres późniejszy. Tak więc chyba lepiej byłoby postarać się o większą reprezentatywność (albo ewentualnie wybrać wykonawcę, który nie powodowałby takich problemów).\nOgólnie jednak konkurs był bardzo ciekawy i nie przeszkadzały zanadto nawet drobne niedociągnięcia. Można by ewentualnie dokładniej przemyśleć szczegóły dotyczące zasad – oryginalna „Familiada” to starcie między dwiema drużynami, adaptowanie jej do sytuacji, gdy drużyny są trzy nie jest jednak działaniem automatycznym, parę razy były więc poważne wątpliwości, która drużyna powinna w danym momencie odpowiadać. Problemy wynikające z braku tablicy świetlnej z wynikami byłyby nieco trudniejsze do rozwiązania, chociaż przykład „Jednego z dziesięciu” pokazuje, że co nieco da się w tej kwestii zrobić (chociaż być może trzeba by było zatrudnić wówczas uzi do obsługi) – na razie wszystkie wyniki były przekazywane wyłącznie ustnie, przez co kajman raz po raz musiał prosić o powtórzenie, które pozycje zostały już odgadnięte (na co najczęściej dostawał wówczas odpowiedź, że gdyby nie gadał, wszystko by słyszał). Na ostatni problem Jędrek raczej nie mógłby nic poradzić – podczas gdy w studiu drużyny są od siebie stosunkowo oddalone i mogą naradzać się w miarę swobodnie, tutaj nie zawsze docierało do mnie, co ku3a z Miszonem ustalają między sobą, nie mogłem zaś prosić, żeby robili to wyraźniej, bo wtedy usłyszałaby nas siedząca tuż obok drużyna Yacego. Pozostaje mieć nadzieję, że podczas następnego zlotu, który odbędzie się w miejscu innym niż „Sarenka”, dostaniemy do dyspozycji jakieś lepsze pod tym względem pomieszczenie.\nNa koniec Jędrek przygotował finał, który jednak niewiele miał wspólnego z finałem familiadowym, toteż zastanawiam się, czy rzeczywiście łączenie ich w jeden konkurs było zasadne – myślę, że jednak z powodzeniem można było przyznać nagrody za wyniki na podstawie siedmiu rund podstawowych (zwłaszcza że jest to liczba znacznie większa niż pojawia się zazwyczaj w wersji telewizyjnej), a oprócz tego urządzić oddzielny, indywidualny konkurs z rozpoznawaniem fragmentów utworów ze słuchu. W sumie jednak cieszę się, że tak się nie stało, ponieważ dzięki temu nie musiałem brać w tym finale udziału – z każdej drużyny wybrano tylko po dwie osoby, a ich wynik punktowy był doliczany do punktów drużyny zdobytych wcześniej.\nKonkursów odsłuchowych było już w historii zlotów sporo, w najrozmaitszych wersjach (w tym odtwarzanych od tyłu). Ta najbardziej przypominała mi konkurs LLucky’ego z poprzedniego zlotu: po pierwsze, tu również przeważały fragmenty instrumentalne (choć nie wyłącznie – wyłowiłem też dwa strzępy wokalu, które dzięki temu byłyby jednymi z nielicznych przeze mnie rozpoznanych); po drugie, liczba uzyskanych punktów miała być zależna od liczby przesłuchań – im mniej odtworzeń, tym większy bonus. Co prawda w stosunku do konkursu LLucky’ego straty związane z kolejnymi przesłuchaniami były wyjątkowo łagodne, ale i tak po drugim razie, kiedy Jędrek jeszcze raz wytłumaczył zasady punktacji, ku jego zdziwieniu wszyscy zgodnie zdecydowali się od razu oddać kartki. Można mieć wątpliwości, czy była to słuszna strategia i w jakim stopniu kolejna próba mogłaby rzeczywiście pomóc. W każdym razie wyniki finału nie zdołały wpłynąć na ogólną punktację – dzięki uzi, która poradziła sobie całkiem nieźle, nasza drużyna utrzymała prowadzenie.\nTym razem LLucky osobiście dopilnował, byśmy nie zapomnieli o odbiorze nagród. Tych co prawda było już trochę mniej niż wczorajszego wieczoru, jednak kubek (nawet jeżeli nie jest trójkątny) zawsze się przyda (a ponieważ miejsce na mojej półce mocno się ostatnio skurczyło, zabiorę go do pracy – niech też zobaczą). Wśród nagród znalazły się także pamiętane z poprzednich zlotów szaro-różowe uszokokardy. Jednej z nich przyglądał się przez chwilę Miszon, nie wzbudziła jednak jego entuzjazmu i odłożył ją z powrotem. To trochę nie fair – jako nieobecny ostatnim razem, powinien dostać jeden egzemplarz, jak wówczas wszyscy, z urzędu, bez możliwości zwrotu.


Jak nosić kamizelki, aby wyglądać modnie i męsko? - Mr Gentleman\nMr Gentleman > Moda męska > Jak nosić kamizelki, aby wyglądać modnie i męsko?\nKamizelki powracają z impetem do świata męskiej mody. Stają się na tyle popularne, że wielu facetów wręcz otwarcie mówi o tym, że nie wyobraża sobie bez nich garderoby. Jeśli zastanawiasz się w jaki sposób je nosić i z czym je łączyć, aby wyglądać modnie to przygotowałem dla Ciebie kompletny przewodnik.\n1 Męskie kamizelki do garnituru – krótka historia\n2 Jak nosić męską kamizelkę? 10 praktycznych porad\n3 Przykładowe stylizacje z męską kamizelką\n4 Jaką kamizelkę ubrać na oficjalne spotkania?\n5 Kamizelka do klasycznego granatowego garnituru – jaką wybrać?\n6 Kamizelka w casualowych stylizacjach\n7 Czy kamizelka pasuje do sportowej marynarki?\n8 Dodatki do męskiej kamizelki\nMęskie kamizelki do garnituru – krótka historia\nKamizelka pod garnitur to moda, która wywodzi się z XIX wieku i tego typu kombinacja miała znaczenie bardziej praktyczne, niż związane z szykiem oraz elegancją. W tamtych czasach mężczyźni, którzy przebywali w słabo ogrzewanych biurach, a zarazem prezentowali klasę wyższą musieli zwracać uwagę przede wszystkim na to, aby czuć się komfortowo w takich warunkach. Pomyślisz może, że generalnie im więcej ubrań tym lepiej, ale w takim przypadku kwestia prezencji odgrywała pewną rolę. W tamtych czasach traktowano pewne części garderoby jako bieliznę. Na przykład koszula była elementem niedozwolonym publicznie, więc kamizelki okazały się interesującym pomysłem, który następnie przerodził się w modę.\nJeśli sięgniemy wstecz znacznie bardziej, a więc do XVII lub XVIII wieku to tam również pojawia się ten element garderoby u zamożnych mężczyzn. Tamtejsze kamizelki były jednak zupełnie inne od tych znanych współcześnie. Przywiązywano wtedy dużą wagę do tego, aby to właśnie ta część stroju wyróżniała się w sposób szczególny na tle innych. Czasem nawet do przesady. Dzisiaj tylko nieliczni faceci starają się wybierać kamizelki w wyraziste kolory lub nietypowe wzory.\nZapewne zastanawiasz się skąd właściwie wzięła się jej nazwa. Pochodzi ona z języka francuskiego. Słowo „camisole” to po prostu kaftan. Nie powinno Cię to jednak dziwić, ponieważ pierwotnie kamizelki posiadały rękawy, ale z czasem coraz bardziej skracano ich długość.\nPost udostępniony przez Manos Pintzis (@manospintzisworld)\nJak nosić męską kamizelkę? 10 praktycznych porad\nAby garnitur z kamizelką prezentował się dobrze w całej stylizacji należy posiadać pewną wiedzę na temat aktualnie panujących trendów. Także łącząc ją w innych kombinacjach należy zwracać uwagę na pewne niezmienne od wielu lat zasady. Oto dziesięć praktycznych informacji o których musisz pamiętać jeśli chcesz, aby wpisała się ona w podstawowy element Twojej garderoby.\nZasady dress code mówią wyraźnie, że w przypadku kamizelki zapinanej na guziki, powinieneś zawsze zostawiać ostatni, ten na dole, niezapięty.\nWybieraj takie, które swoją długością sięgają ci do pasa spodni. Nie możesz dopuścić do tego, aby Twoja koszula była odsłonięta, bo wtedy wyraźnie zwrócisz na siebie uwagę przykrótkawym elementem garderoby.\nKamizelka w kształcie litery „U” powinna być noszona wyłącznie z muszką.\nNatomiast ta o symbolu litery „V” powinna być skomponowana z modnym krawatem.\nKamizelkę zakładaj do strojów do których pasuje marynarka i spodnie w stylu eleganckim.\nTa część garderoby musi mocno przylegać do ciała. Nie możesz pozwolić sobie na to, aby nosić ją rozpiętą lub zbyt rozciągniętą przez ubranie pod spodem.\nKamizelka w większości kombinacji powinna być jaśniejsza od marynarki.\nJeśli zamierzasz nosić ją wyłącznie z koszulą to najlepiej prezentuje się w kombinacji ze spodniami typu casual. Jeśli czujesz się komfortowo z takim stylem to możesz także podwinąć rękawy.\nNie zakładaj kamizelki, która przy niewielkim ruchu łatwo się marszczy. Oznacza to, że nie jest właściwie dopasowana lub wykonana jest z kiepskiej jakości materiału.\nKamizelek nie należy zakładać do dwurzędowych garniturów.\nPrzykładowe stylizacje z męską kamizelką\nŚwietnym pomysłem będzie bez wątpienia przygotowanie stylizacji specjalnie do pracy. Tutaj nieodzowny okaże się jednorzędowy garnitur. W takim przypadku możesz trzymać się zasady, która mówi, że kamizelka powinna występować w jaśniejszej barwie od marynarki lub pozwolić sobie na połączenie z podobnym kolorem i odcieniem. Ciekawym urozmaiceniem może być sięgnięcie od czasu do czasu po kamizelkę w kratę.\nJeśli planujesz eleganckie wyjście wieczorne, czy to ze znajomymi lub z osobą bliską Twojemu sercu, to sięgnij po marynarkę, która jest w tym samym kolorze co całość Twojej garderoby. W ten sposób uzyskasz spójny i jednostajny wygląd. Oczywiście nie zapominaj, aby odcień kamizelki był nieco jaśniejszy od reszty elementów. Ten pomysł doskonale sprawdzi się w przypadku różnych kolorów szarości. Nie dość, że będziesz wyglądał całkiem elegancko to jeszcze zrobisz pozytywne wrażenie pokazując, że świetnie radzisz sobie ze skomponowaniem dobrze wyglądającego ubioru.\nJest weekend i chcesz spotkać się ze znajomymi? Załóż kamizelkę do jeansów i koszuli. W takim przypadku zwróć szczególnie uwagę na to, aby górna część garderoby wyróżniała się na tle pozostałych elementów Twojego stroju. Zwłaszcza kamizelka powinna powinna być wyposażona w elementy sugerujące to, że nadaje się do codziennego użytkowania w takiej formie. Mogą to być na przykład kieszenie lub wyraziste guziki w kontrastowej barwie, które w szczególny sposób zwracają uwagę.\nPost udostępniony przez Klein Anzüge (@klein.anzuege)\nJaką kamizelkę ubrać na oficjalne spotkania?\nOczywiście w przypadku ważnych uroczystości i oficjalnych spotkań racjonalnym wyborem jest garniturowa. Jeszcze wiele lat temu kojarzyła się w sposób negatywny. Była sztywna i niewygodna, a wiele osób uważało ją za niezbyt elegancką. Na szczęście producenci poszli po rozum do głowy i zaczęli tworzyć wysokojakościowe elementy tej garderoby, które można nosić nie tylko na ważne spotkania. Można nawet śmiało powiedzieć, że dzięki temu zyskała charakterystyczny sportowy akcent. Kluczowym elementem uzyskania jak najlepszego efektu jest połączenie jej z flanelowymi spodniami oraz koszulą z długim rękawem.\nPamiętaj, że w przypadku stylizacji typowo biznesowej musisz zwrócić uwagę na to, aby kolor kamizelki pasował do pozostałych elementów Twojego stroju. Jednokolorowy garnitur to bardzo częsty i zarazem bezpieczny wybór. Sprawdzi się niezależnie od rangi wydarzenia. W takiej sytuacji kamizelka powinna być nieco jaśniejsza, ale trzymać się tego samego fasonu kolorystycznego. W ten sposób zawsze będziesz wyglądał idealnie. Jeśli jednak masz dość odwagi lub chcesz zerwać z jednostajną nudą to możesz pozwolić sobie na założenie kamizelki w kratę.\nKamizelka do klasycznego granatowego garnituru – jaką wybrać?\nKamizelka do granatowego garnituru to styl, który świetnie pasuje na różnego typu okazje. Jest wprost idealny do pracy w biurze, ale może być także doskonałym pomysłem na ślub lub wesele albo na inną ważną uroczystość. Niezależnie od okazji uniwersalnym kolorem marynarki będzie szary i praktycznie wszystkie jego odcienie. W przypadku mniej formalnych sytuacji możesz pokusić się także o to, aby założyć kamizelkę wzorzystą, na przykład w łosiową kratę.\nNie gorszym pomysłem będzie postawienie na klasyczne połączenie granatu i niebieskiej kamizelki. Ważne jest przede wszystkim to, aby oba te elementy garderoby utrzymywały się w podobnym odcieniu. Taki zestaw będzie idealny dla Ciebie jeśli lubisz tradycyjne rozwiązania.\nKamizelka w casualowych stylizacjach\nJeśli planujesz wyjście ze znajomymi to nie możesz przesadzać z elegancją. Zastanawiasz się pewnie czy da się w ogóle nosić kamizelki, aby pasowały także do niezobowiązujących kompletów ubrań? Oczywiście, że tak, ale pod pewnymi warunkami. Przede wszystkim musisz mieć świadomość, że nie każda kamizelka pasuje do takiego stylu. Jeśli chcesz ją nosić z jeansami to sięgnij po taką, która wykonana jest z kolorowej bawełny lub ma charakterystyczny wzorzec. Możesz do niej założyć także klasyczne chinosy. Drugi warunek związany jest z tym, że najlepszym rozwiązaniem jest nosić kamizelkę jako ostatni element wierzchni, a więc bez kurtki lub marynarki. Musi być także na tyle unikatowa i wyróżniająca się swym krojem, że nie powinieneś mieć obaw, aby prezentować ją w taki sposób przez całą długość spotkania.\nPost udostępniony przez Classic Menswear (@suit.wardrobe)\nCzy kamizelka pasuje do sportowej marynarki?\nKamizelka pod marynarkę sportową nie musi wyróżniać się w znaczący sposób swoim wyglądem. Kluczową kwestią, którą koniecznie musisz brać pod uwagę to sposób skompletowania ubioru. Modnym i interesującym pomysłem jest sięgnięcie po białą koszulę, a na to narzucenie kamizelki oraz sportowej marynarki. Jeśli wydaje Ci się, że czegoś brakuje to tak – krawat lub mucha w tej kombinacji może być świetnym urozmaiceniem, który podkreśli elegancję całego zestawu. Kamizelka męska w takim zestawie pasuje zwłaszcza do formalnych spotkań.\nDodatki do męskiej kamizelki\nZapewne teraz już wiesz, że kamizelka do koszuli, zwłaszcza białej pasuje wprost idealnie. Dobrym pomysłem jest też stylowy krawat, którego barwa w pewnym stopniu powinna odpowiadać kolorowi kamizelki.\nKojarzysz zapewne klasyczny zegarek na łańcuszku, nazywany również kieszonkowym? Pasuje on wprost idealnie do kamizelki męskiej, chociaż trzeba przyznać, że to rzadki widok. Jeśli więc chcesz zaskoczyć towarzystwo to warto zainwestować w ten niepozorny gadżet, który obecnie kojarzy się z ponadczasową klasyką.\nInteresującym pomysłem są fulary męskie. Jest to specyficzna chustka lub apaszka, którą wiąże się pod szyją. Pasuje zwłaszcza do formalnych stylizacji. Ze względu na swoją specyfikę fulary świetnie się komponują zarówno z kamizelką, jak i garniturem czy marynarką.\nOne thought on “Jak nosić kamizelki, aby wyglądać modnie i męsko?”


Spis arykułów o kawa mielona w witrynie Informacje o kawie - http://informacje-o-kawie.ait-tech.com.pl/\nSpis arykułów o kawa mielona w witrynie Informacje o kawie\nwłoska kawa do hotelu Tradycja picia kawyKawa, poza tym, że stanowi bardzo ważny artykuł spożywczy w handlu, znalazła także swoje miejsce w szeroko pojętej kulturze. Idealnym przykładem mogą być Włochy, gdzie obecne są rytuały picia kawy i pełen poradnik\nwłoska kawa do gastronomii Poranne rozbudzenieKawa to najlepszy napój na poranne rozbudzenie. Większość ludzi rozpoczyna swój dzień od filiżanki gorącego, czarnego espresso. Doskonale w tej roli sprawdza się kawa włoska. Pełna bogatego sma zobacz resztę\nwłoska kawa dla gastronomii Słusznie bowiem Włosi kochają kawę iSą takie produkty spożywcze, które człowiek ceni bardzo wysoko. Głównym powodem zaaferowania na przykład gatunkiem ziaren lub owocu są specyficzne właściwości, szczególnie pro odkryj więcej\nwłoska kawa do gastronomii Kawę można kochać lub jej nienawidzićWielu ludzi często dostając pytanie "kawa czy herbata?", odpowiada jednoznacznie - kawa. Dlaczego tak właściwie jest? Otóż wielu z nas uważa, że kawa im pomaga. W jaki konkret sprawdź\nwłoska kawa do biura Kawa latte americana cappuccino czy najpopularniejszaOd wielu lat obserwuje się nasilające się zjawisko, które można określić jako kultura picia kawy. Kawa to, jak najbardziej, nic nowego w naszym kraju, zarówno dwadzi spójrz na to


Intel nie zapomina o procesorach Core 2 Quad | P2Mforum.info/.tk - największe Polskie forum o P2M\nIntel nie zapomina o procesorach Core 2 Quad\nTemat na forum 'Nowinki' rozpoczęty przez SADUS, Grudzień 15, 2009.\nIntel postanowił "podtrzymać życie" podstawki LGA775, wydając przeznaczony dla niej nowy czterordzeniowy procesor Core 2 Quad Q9500.\nProcesor pracuje z częstotliwością 2,83 GHz, działa z magistralą FSB 1333 MHz i posiada 6 MB pamięci podręcznej drugiego poziomu (cache L2). Intel określił współczynnik TDP nowego układu na poziomie 95W.\nProcesor trafi do sklepów 17 stycznia w cenie 183 dolarów.\n>> Źródło <<\n#1 SADUS, Grudzień 15, 2009\nLasiu, Październik 6, 2018, na forum: Talk-Show\nZestaw płyta główna + procek + ram za 800 -850zł (Intel)\nhcdude13, Grudzień 2, 2016, na forum: OFF HARDWARE\nIntel sprzedaje DLC do procesorów? Blokująca podkręcanie chyba ze wydamy 50 $\nAlieenX, Wrzesień 21, 2010, na forum: Nowinki\nMedfield – mobilna platforma Intela następnej generacji\nNowe SSD od Intela na początku przyszłego roku. Także w wersji miniaturowej


,,ALCHEMIK'' PAULO COELHO - Dziki Parapet\n,,ALCHEMIK'' PAULO COELHO\nCyprian marca 27, 2020 Alchemik , Książki 0 Comments\nWitajcie w dzisiejszym na chwilę obecną nietypowym poście na Dzikim Parapecie. Od dawna obiecuję pisanie postów o kulturze (książkach, filmach, muzyce...), lecz dotychczas tego jeszcze nie robiłem. Wreszcie przyszedł czas na pierwszą recenzję książki, jaką ma zaszczyt być ''Alchemik'' autorstwa Paulo Coelho. Wiem, że w Polsce jest duże grono fanów tego brazylijskiego pisarza, ponieważ często spotykam jego fanów oraz widzę popyt na jego książki! Gdy ukazuje się nowa powieść, książki znikają z półek księgarni jak świeże bułeczki! Jest to względnie proste do uzasadnienia jak się za chwilę okaże...\nAlchemika brałem do ręki już jako chłopiec. Brałem do ręki tylko i jedynie dosłownie, ponieważ gdy byłem mały moim sercem zawładnęły komiksy z Kaczorem Donaldem, więc nie czytałem nic innego :). Tak więc może raz czy dwa próbowałem zacząć lekturę poważniejszego dzieła, ale szybko sobie odpuszczałem. Gdy jednak przyszedł czas na ,,książki z innej półki'', można by powiedzieć, że ,,Alchemik'' popadł w zapomnienie. W każdym razie przeczytałem go po raz pierwszy bardzo niedawno i ta lektura bardzo mi się spodobała. Do tego stopnia, że sięgnąłem po kolejną książkę autorstwa Coelho.\n,,O czym'' jest Alchemik?\nTo jest ,,to'' pytanie, które najczęściej pada jako pierwsze w rozmowie o książce. Zazwyczaj ciężko jest na nie odpowiedzieć ot tak, będąc wyrwanym z kontekstu. Tak więc streszczę fabułę.\nPowieść opisuje losy chłopca, pasterza, który wyrusza w daleką podróż kierując się ,,znakami", które obserwuje w otaczającym go świecie. Pierwszym jego znakiem był sen. Dokonuje on wielu rzeczy, poznaje niezwykłe osobowości i opisuje nieznane krajobrazy.\nJak się czyta tą książkę?\nJęzyk Paolo Coelho jest bardzo przyjemny w czytaniu, wręcz lekki. Nie do końca ma się wrażenie czytania książki o mocno filozoficznym charakterze. Myślę, że można również "przebrnąć" przez tę książkę doszukując się tylko i wyłącznie akcji, lecz według mnie nie taki jest cel tej opowieści i nie tak powinno się do niej podchodzić. Jeśli ma się ochotę przeczytać książkę z rozbudowaną fabułą i niezliczonymi zwrotami akcji od pierwszej do ostatniej strony, można znaleźć o wiele lepiej.\nPrzyznam się, że miałem ochotę czasem czytać bez przerwy, ale robiłem regularne przerwy w przekonaniu, iż więcej wyciągnę z tej lektury głębiej rozważając przekaz autora i czytając radziej, ale po trochu. Więc podsumowując myślę, że książka ta może być dobrą pozycją na lekturę przed snem lub z samego rana jeśli ktoś ma czas na spokojny poranek. Taka lektura może pomyślnie wpłynąć na rozpoczynający się dzień lub umilić wieczór.\nRefleksje i myśli, które mi nasunął Alchemik\nPewne wnioski same się narzucają po przeczytaniu Alchemika. Na przykład to, jak bardzo szukamy szczęścia daleko od nas, zupełnie nie dostrzegając tego co już mamy lub co jest w naszym zasięgu. Jest to zjawisko bardzo mocno zauważalne powszechnie u każdego z nas. Często żyjemy przyszłością skupiając się na planach, wymarzonych zakupach czy innych pierwszorzędnie niepotrzebnych rzeczach. To samo tyczy się zakupów ubrań - często zadaję sobie pytanie ,,ile można kupować nowych ciuchów?". Przecież i tak nie można ich wszystkich nosić naraz. Przełożenie skali w tym przykładzie jest bardzo duże i staje się wręcz absurdalne, ponieważ treść Alchemika jest dużo bardziej sformułowana wokół sensu życia czy innych kwestii metafizycznych. Jednak chcę zauważyć, że to małe sprawy tworzą naszą codzienność nawet w najważniejszych kwestiach. Tak więc zachęcam regularnie zmieniać perspektywę i punkt widzenia w trakcie czytania Alchemika.\nprzykładowo bardzo ciekawą postacią był Anglik. Jego relacja z chłopcem od początku mnie intrygowała. Postać Anglika sama w sobie skłania do refleksji na temat swojego stosunku do innych ludzi oraz do swojej pracy.\nDlaczego warto sięgnąć po Alchemika? Dla kogo jest przeznaczona ta lektura?\nMyślę, że Alchemik jest w stanie zmienić nasze spojrzenie na dotychczasowe przeżycia oraz skłonić człowieka do głębokiego myślenia nad swoimi zachowaniami oraz celem życia. Jest też w pewnym sensie pocieszająca i dająca nadzieję. Zdecydowanie nie jest to książka, którą się czyta dla fabuły lecz dla całej reszty, która za nią się kryje. Myślę, że każdy może sięgnąć po tę pozycje i sprawdzić, czy to dla niego. Nie jest to książka zobowiązująca, więc zawsze można odstawić i zostawić na później lub dać komuś w prezencie :)\nSwoją drogą czytałem na internecie, że dużo osób krytykuje Paulo Coelho za jego "głębokie cytaty". Osobiście uważam, że jak już decydujemy się na książkę filozoficzną, nie powinno się z tego powodu dziwić i raczej szanować wypowiedź autora (lub próbować doszukiwać się racji w tym co mówi!)\nCiekaw jestem Waszych opinii na temat Alchemika! Dajcie znać w komentarzach czy portalach społecznościowych czy go przeczytaliście i jakie wnioski z niego wyciągnęliście! A jeśli nie, chętnie przeczytam o tym, jakie książki Was najbardziej interesują.\nPozdrawiam i życzę miłego weekendu! Cyprian\nBy Cyprian - marca 27, 2020\nEtykiety: Alchemik, Książki, KULTURA, Paulo Coelho\nGUJAWA - RAPORT PO ZIMIE\nORGANIZACJA PARAPETU: LISTA DONICZEK ORAZ ROZSADY ...\nKORONAWIRUS W POLSCE : JAK Z TYM ŻYĆ? 3 SPOSOBY NA...\nOWOCE PAPRYCZKI JALAPENO


780. osiem dni w KL - KRZYSZTOF NAWRATEK\n780. osiem dni w KL\nW tym roku święta wielkanocne spędziłem pracując. Korzystając z faktu, że w Malezji w tym czasie normalnie trwają zajęcia na uniwersytetach mój szef wysłał mnie do Kuala Lumpur. Mamy podpisane porozumienie z University Putra Malaysia, więc to ta instytucja była moim głównym celem i gospodarzem mojego pobytu. Wygłosiłem mój wykład o 'radykalnym inkluzywizmie' (promując przy okazji książkę, która za chwilę się ukaże) oraz trzy inne wykłady - o CIAM, o mieście post-socjalistycznym i o granicy w urbanistyce i architekturze. Wszystkie dość teoretyczne, szczególnie mój główny wykład, wszystkie bardzo dobrze przyjęte (poniżej komentarze - głównie akademików - po moim otwierającym wykładzie)\nOprócz UPM odwiedziłem trzy inne uniwerytety - UTiM MARA, to chyba największa uczelnia tutaj, bardzo ważna i prestiżowa, niestety prowadząca dość (staram się powściągać swój język jak widzicie) kontrowersyjną politykę polegającą na przyjmowaniu jedynie Malajów. Tu wyjaśnienie - w Malezji mieszkają Malajowie, ale również Chińczycy (około 25%), Hindusi (około 10%) oraz inne mniejszości. Malajowie stanowią większość i sprawują (zapisaną prawnie) kontrolę polityczną nad krajem. Chińczycy sami określają się często jako 'Żydzi Azji' - nie zamierzają 'wracać' do Chin (skąd wyemigrowali ich pra/dziadowie), stanowią też dominującą siłę gospodarczą w Malezji. Ich pozycja polityczna jest jednak dość niestabilna. Malajowie są muzułmanami, a Malezja jest muzułmańskim krajem. Nie sądzę jednak, by można byłą ją nawet w umiarkowanym stopniu porównywać z Arabią Saudyjską, Iranem czy Pakistanem. Nie jest to kraj liberalny (przywódca opozycyjnej partii siedzi w więzieniu pod zarzutem - opartym na zeznaniu jednej osoby - czynnego homoseksualizmu), ale nie jest to też religijna dyktatura.\nOdwiedziłem też Taylor's University - prywatną instytucję, na której studiują przede wszystkim Chińczycy (choć widziałem też Malajów, Hindusów a nawet kilku białych). Studiują bo ich stać oraz ponieważ na publiczne uczelnie wstęp dla nich jest (jak napisałem powyżej) utrudniony. Moja dość wyraźna krytyka kapitalizmu na prywatnym uniwersytecie spotkała się z mieszanym przyjęciem - trochę odrzucenia, trochę rozbawienia, trochę fascynacji. Bardzo fajne, również intelektualnie ciekawe miejsce.\nOdwiedziłem też International Islamic University Malaysia. Byłem bardzo ciekawy, jak tu zostanie przyjęta moja narracja 'radykalnego inkluzywizmu jako projektu mesjańskiego', w której odwołuję się do chrześcijańskiej teologii. Odebrana została bardzo dobrze (do tego stopnia, że pojawiła się sugestia, by zaprosić mnie jako visiting professor na semestr lub dwa - gdyby do tego doszło, pewnie mógłby zapomnieć o wizie do USA ;)) Bardzo interesująca intelektualnie dyskusja. Co ciekawe, wszyscy pracownicy i pracownice naukowe na IIUM mają doświadczenie z uniwersytetów 'Zachodu' - głównie z Australii i Wielkiej Brytanii. Taka uwaga na marginesie - sytuacja gospodarcza Malezji jest jakoś tam zbliżona do sytuacji Polski (podobne PKB), koszty życia są również podobne (może trochę niższe), zarobki wykładowców zaczynają się od około siedmiu-ośmiu tysięcy złotych. Wydaje mi się, że jest to dość radykalnie więcej, niż w Polsce...\nNie miałem specjalnie dużo czasu by zwiedzać KL - trochę mi pokazano, trochę sobie sam pobłądziłem (pozdrawiam fanów Międzynarodówki Sytuacjonistycznej - szczególnie tych zmarłych). To jest trudne miasto dla Europejczyka, zbudowane nie na siatce ulic (czy jakiejkolwiek czytelnej strukturze geometrycznej), sprawiające dość chaotyczne wrażenie. Transport publiczny istnieje w ograniczonym zakresie, samochody są wszędzie, rowery ze względu na klimat i bezpieczeństwo są na ulicach ciekawostką. Miasto jest rozwlekłe, poprzecinane szerokopasmowymi drogami, usiane wieżowcami. Jest tu jednak sporo zieleni, są też fragmenty starszej, bardziej tradycyjnej zabudowy (głównie chińskiej - KL była u zarania miastem zamieszkałym głównie przez Chińczyków).\nNie ukrywam, że chętnie bym tu wrócił - na dłużej, na pare miesięcy a może i rok. Możliwość studiowania KL - szczególnie z mojej politycznej i post-kapitalistycznej perspektywy mogłaby być wielką przygodą. Zobaczymy co czas przyniesie.\nNa razie czeka mnie wielogodzinny powrót do UK oraz kilka zaległych tekstów do napisania 'na wczoraj'. Całe szczęście zajęcia na uczelni zaczynam dopiero za tydzień.


Jakie kupić tabletki odkamieniające do ekspresu? | Apartamenty\nJak spędzamy wakacje.\n« Skup i sprzedaż palet Poznań\nJaki jest najlepszy tusz do drukarki hp deskjet 2620? »\nWoda, którą pijemy na terenie Polski , jest twarda, bądź średniotwarda .Datego też istnieje konieczność dodatkowego stosowania odkamieniaczy do ekspresów. Jeżeli nie chcemy, żeby nasze ekspres działał krótko nie wydajnie, bądź co gorsza stracił gwarancję, to powinniśmy zadbać o to żeby go regularnie oczyszczać za pomocą tabletek odkamieniających. Jak używać tabletek?


�MIER� KOBIETY W RADOMIU - Aktualne wydarzenia z kraju i zagranicy - Wiadomo�ci.gazeta.pl\n�mier� kobiety w radomiu\nRadom. �ledztwo ws. pobicia pacjentki w szpitalu psychiatrycznym Radomska prokuratura zajmuje si� pobiciem 72-letniej pacjentki szpitala psychiatrycznego w Radomiu przez inn� chor�. 72-latka zmar�a po dw�ch tygodniach. W �rod� przeprowadzona zostanie sekcja zw�ok, kt�ra ma wykaza�, czy �mier� kobiety mia�a zwi�zek z pobiciem. czytaj dalej\n# dochodzi informacja o wynikach sekcji zwlok # Zmar�a kobieta, kt�ra na imprezie pi�a podrobion� w�dk�\n35-letnia kobieta zmar�a w wyniku zatrucia alkoholem metylowym. W�dk�, kt�r� si� zatru�a, kupiono na targowisku przy ul. Wernera. Najbli�si kobiety podejrzewaj�, �e to ten sam alkohol, kt�ry w Czechach zabi� ju� 19 os�b. Prokuratura nie wyklucza takiej mo�liwo�ci\n, �e kobieta zmar�a. Jej m�� zosta� odwieziony do szpitala i ju� z niego nie wyszed�. Zmar� kilka tygodni po napadzie. - Pan Henryk by� po udarze. Sprawcy go nie bili, ale w wyniku napadu straci� �on�. Nie mia� si� ju� nim kto opiekowa�. To te� mog�o si� przyczyni� do jego �mierci - m�wi policjant z\nW Radomiu odb�dzie si� konferencja "�lady Biskupa Jana Chrapka" Jeden z inicjator�w przedsi�wzi�cia, prof. Jerzy Ol�dzki, powiedzia� we wtorek na konferencji prasowej w Radomiu, �e Radom nieprzypadkowo wybrano na miejsce konferencji zorganizowanej w 10. rocznic� �mierci bp. Jana Chrapka. Prof. Ol�dzki przypomnia�, �e cia�o biskupa spoczywa w radomskiej katedrze\nTragiczny poniedzia�ek na drogach . Zar�wno ci�ar�wka, jak i mercedes wjecha�y do przydro�nych row�w. �mier� na miejscu ponie�li podr�uj�cy mercedesem ma��onkowie w wieku 41 lat. Byli mieszka�cami pobliskiej miejscowo�ci. Do szpitala trafi� za� kierowca samochodu ci�arowego. Przez kilka godzin na tym odcinku krajowej "dziewi�tki\n"Zmartwychwstanie" staruszki to b��d lekarki\nZwole�ska prokuratura poprosi�a o opini� Zak�ad Medycyny S�dowej Uniwersytetu Medycznego w Bia�ymstoku. - Biegli uznali, �e lekarka post�pi�a niezgodnie z obowi�zuj�cymi obecnie zasadami wiedzy lekarskiej. Z opinii wynika, �e znamiona �mierci by�y niepewne i powinny by� przes�ank� do podj�cia\nBeethoven i wieczna kobieco��\nTegoroczny program festiwalu "przybli�y rol� kobiety w muzyce i muzyk�, kt�ra by�a po�wi�cona wielkim kobietom" - zapowiada dyrektor artystyczna El�bieta Penderecka. Jednak g��wnym w�tkiem imprezy (organizowanej od 1997 r. w Krakowie, od siedmiu lat w stolicy) pozostaj� kompozycje\nKalendarz rocznic 30 czerwca - 6 lipca 2014 r. ;, "Wa��sa. Cz�owiek z nadziei", "W ciemno�ci". 1974 - Na Mistrzostwach �wiata w Pi�ce No�nej w RFN reprezentacja Polski pokona�a Jugos�awi� 2:1. (40) 1976 - W�adze komunistyczne zorganizowa�y w Radomiu wiec poparcia dla Edwarda Gierka. 1983 - Krystyna Palmowska, jako pierwsza\nsprawie" S�d Okr�gowy w Krakowie oddali� w 2002 r. pozew mieszka�ca Katowic, kt�ry ��da� zado��uczynienia za cierpienia swojej matki, palaczki zmar�ej na raka p�uc. S�d uzna�, �e nie udowodniono, aby pozwane zak�ady Phillipa Morrisa w Krakowie i Zak�ady Przemys�u Tytoniowego w Radomiu by�y\nKalendarz rocznic 27 stycznia - 2 lutego 2014 Wroc�awiu. (65) 1951 - Polska i NRD podpisa�y umow� o wytyczeniu w terenie granicy pa�stwowej pomi�dzy obydwoma krajami. 1953 - Przed Wojskowym S�dem Rejonowym w Krakowie zako�czy� si� proces ksi�y kurii krakowskiej, kt�rych oskar�ono o szpiegostwo; zapad�y trzy wyroki �mierci i kary d�ugoletniego\narcybiskup. I m�wi� do wiernych: - Tu w�a�nie jeste�my potrzebni Chrystusowi, aby dzi� nie wydawano na niego wyroku �mierci jak kiedy� w Betlejem. A�eby te zarodki ludzkie, kt�re s� no�nikami �ycia, mog�y si� rozwin��, czuj�c solidarn� wi� z rodzin� ludzk�. Na pasterce w katedrze w Radomiu bp Edward\nTo by�a fascynuj�ca kobieta. Wcielenie si� w jej posta� b�dzie wyzwaniem - m�wi ameryka�ska aktorka teatralna Tovah Feldshuh. - Musz� wiedzie� o niej jak najwi�cej, dlatego przyjecha�am. Feldshuh to trzykrotna laureatka Drama Desk Award. By�a te� kilkakrotnie nominowana do nagrody Emmy\nKalendarz rocznic 5-11 stycznia 2015 r. stolic� Peru. (480) 1573 - Po �mierci kr�la Zygmunta II Augusta w Warszawie zebra� si� sejm konwokacyjny, na kt�rym ustalono zasady wyboru nowego monarchy - wolnej elekcji. 1813 - W �awkach ko�o Gniezna urodzi� si� Hipolit Cegielski, przemys�owiec, za�o�yciel fabryki narz�dzi i maszyn rolniczych w\nW sobot� zatwierdzenie list wyborczych SLD �mierci Barbary Blidy Ryszard Kalisz. Na drugim miejscu znalaz� si� by�y minister zdrowia, obecny pose� Marek Balicki, a na trzecim - szefowa Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny Wanda Nowicka. Z okr�gu sto�ecznego wystartuje te� Alicja Tysi�c, kt�rej przed czterema laty Trybuna� Praw Cz�owieka\nKalendarz rocznic 11-17 sierpnia 2014 r. Mierzwa i Karol Buczek; zapad�o osiem wyrok�w �mierci. 12 sierpnia ----------- 1399 - W bitwie nad Worskl� wojska litewsko-ruskie ksi�cia Witolda, wspierane przez oddzia�y polskie, krzy�ackie, a tak�e chana Tochtamysza, zosta�y pokonane przez tatarsk� armi� w�adcy Z�otej Ordy - chana Timur-Kut�uka\nogromny problem z utrzymaniem na wodzy pop�d�w seksualnych �o�nierzy. - W Warszawie nasi �o�nierze musieli czeka� w kolejce na zewn�trz budynku (domu publicznego -red.). W Radomiu pierwszy pok�j by� pe�ny, a reszta sta�a na zewn�trz. Ka�da kobieta mia�a 14-15 m�czyzn na godzin�. Kobiety wymieniali co dwa\nkobiecy coraz bardziej si� wzmacnia" - m�wi Kora Jackowska w Obserwatorze Wyborczym TOK FM. Nadal nie wiadomo, czy podczas drugiego Kongresu Kobiet dojdzie do debaty najwa�niejszych kandydat�w na prezydenta. 15.50 Kto da wi�cej na powodzian - do licytacji w��cza si� Andrzej Lepper. Kandydat\nZ�o w naszym domu\npodszyta komizmem, a komizm - groz�, kt�ra nie ma dna. Tu w�a�nie przypomina si� scena z "Fargo", gdy porwana kobieta, w pi�amie i worku zawi�zanym na g�owie, ucieka bandytom po �niegu. Sam w sobie jest to obraz komiczny, tote� jej oprawca Buscemi wybucha �miechem, ale nam �miech zamiera w gardle\nDo tragicznego zdarzenia dosz�o w nocy z pi�tku na sobot�. W szpitalu od rany postrza�owej zmar�a 46-letnia kobieta. Policja od pocz�tku zak�ada�a, �e zwi�zek ze spraw� mo�e mie� by�y m�� kobiety. - Od momentu zg�oszenia przest�pstwa policjanci prowadzili intensywne czynno�ci poszukiwawcze za 45\nDlaczego Krzysztof Olewnik nie prze�y� sprawie o porwanie bada si� ka�dy �lad. Dlaczego nie zbadano? Jak by�o z tym anonimem? - Pan Olewnik przes�a� go faksem do komendy w Radomiu, do prowadz�cego post�powanie funkcjonariusza policji Remigiusza Mindy. W aktach procesowych nie ma �ladu, �eby wtedy podj�to jakie� poszukiwania Piotrowskiego czy\nRadom '76 - wspomnienia uczestnik�w\n. Tam te� szybko, zgodnie z poleceniem, poszed�. - Ledwo drzwi si� otworzy�y, znalaz�em si� w innym �wiecie. Ryki milicjant�w i od progu bicie. Ludzie krzyczeli z b�lu, kobiety w poszarpanych ubraniach, niekt�re bez bluzek, nawet bez stanik�w. Wszyscy skatowani, a te w�ciek�e psy, jakby im kto� czego�\nWybuch gazu w Radomiu. Jedna osoba nie �yje [WIDEO]\n�mierci. Stan dw�ch rannych, kt�rzy w dalszym ci�gu s� w szpitalu jest okre�lany przez lekarzy jako ci�ki.- Przyczyna jej zgonu na razie nie jest znana. Wst�pnie ustalono, �e kobieta nie zmar�a ani na skutek poparze�, ani zawa�u - powiedzia�a Kamila Adamska z zespo�u prasowego radomskiej komendy\ntwarz tu nie pasuje. Przecie� ten facet sko�czy� Wy�sz� Szko�� In�yniersk� w Radomiu. Grzesiu, czy ciebie kompletnie por�ba�o?''\n18:43 Tomasz Macha�a donosi, �e ostateczny kszta�t programowi PO nada� eurodeputowany Rafa� Trzaskowski. Pierwsza wersja by�a autorstwa Rados�awa Sikorskiego, ale okaza�a\n" zosta� przygotowany przez w�osk� telewizj� publiczn� RAI i ameryka�sk� stacj� CBS we wsp�pracy z Telewizj� Polsk�. Akcja rozpoczyna si� w momencie zamachu na �ycie Ojca �wi�tego w 1981 roku. W filmie znajduj� si� sceny z �ycia Karola Wojty�y od 1939 roku do �mierci w kwietniu 2005 roku. Znalaz�y\nMinda odm�wi� sk�adania zezna� przed komisj� �ledcz�\nzada�, kt�re pojawia�y si� w danej chwili". Zezna� te�, �e rozpatrywane by�y r�ne przyczyny zagini�cia Olewnika. M�wi�, �e brano pod uwag� zar�wno dzia�ania zorganizowanej grupy przest�pczej, jak i samouprowadzenie, a tak�e "nie pami�ta dok�adnie co, ale co� zwi�zanego z kobietami"\nPobierz za darmo: �mier� kobiety w radomiu\nSacra Terra: Poca�unek �mierci\nW grze Sacra Terra: Poca�unek �mierci gracz ma okazje poprowadzi� pewn� kobiet� na ratunek narzeczonemu, kt�ry pad� ofiar� nadnaturalnych mocy, �ywi�cych si� ludzkim cierpieniem.\nPodczas w�dr�wki w Sacra Terra: Poca�unek �mierci przez ol�niewaj�ce graficznie mistyczne


Ręcznik Zodiak 100x150 Rak Kolor Turkusowy Zwoltex\nZodiak to seria wyjątkowo miękkich i chłonnych ręczników, które doskonale dopasowują się do charakteru swojego właściciela. Z powodzeniem można zabrać go na plażę, oryginalny, astronomiczny motyw sprawi, że wyróżnisz się na wśród innych plażowiczów. W kolekcji znalazło się 12 znaków zodiaku, dzięki czemu każdy odnajdzie u nas ręcznik dla siebie w kolorze turkusowym.\nRęczniki Zodiak jest to nowa jakość ręczników Zwoltex wykonana z najwyższej jakości bawełny egipskiej,\nktóra w połączeniu z technologią Ultra Soft zapewnia ręcznikom najwyższą miękkość, puszystość oraz chłonność. Ważną cechą tych ręczników jest ich nadzwyczajna trwałość, co zawdzięczamy dwa razy dłuższym włóknom bawełny egipskiej. Doskonały pomysł na prezent.\nRęcznik plażowy Flaming 100x150 100% bawełna\nRęcznik plażowy Flaming o fakturze weluru. Bardzo przyjemny i miękki w dotyku. Jest bardzo chłonny już po pierwszym praniu. -ręcznik posiada...\nRęcznik plażowy Ibiza 90x160 100% Bawełna\nRęcznik bawełniany plażowy Ibiza w rozmiarze 90x160 cm łączy wyraziste barwy z delikatnym zwierzęcym motywem. połączenie różu z amarantem to...\nRecznik Gaja 03 granatowy Bawełna Erurofirany\nOd Cena 19,43 zł\nKomplet stalowych ręczników stworzyła polską projektantka mody Eva Minge. Idealna propozycja na prezent w modnym stalowym kolorze to oryginalna...\nRęcznik Nel Pierre Cardin pudrowy, Eurofirany\nOd Cena 8,05 zł\nRęcznik NEL oznaczony logo francuskiej marki Pierre Cardin, charakteryzuje elegancki styl oraz wyszukany design. Modna i szeroka kolorystyka...\nRęcznik Alexa ciemny grafit Greno\nWysoka jakość produktu a przy tym lekki i przyjemny w użytkowaniu. To taka nowa podstawa podstaw w nowoczesnej łazience. Paleta barw tego modelu...\nRęcznik Ibiza musztardowy 05, Eurofirany\nOd Cena 13,74 zł\nKlasyczny ręcznik kąpielowy o nazwie Ibiza z chłonnej tkaniny bawełnianej o splocie frotte. Minimalistyczna Bordiura z weluru, nadaje całości...\nRęcznik Alexa kremowy Greno\nRęcznik MIRO 08 granat Eurofirany\nRęcznik bambusowy Miro został wyprodukowany przez znaną i cenioną markę Eurofirany z kolekcji PREMIUM BAMBOO. Wykonany jest w 70% z wiskozy z...\nRęcznik Alexa różowy Greno\nOd Cena 12,11 zł\nRęcznik Brenda Biały Eurofirany\nRęcznik Brenda został uszyty z miękkiej i przyjemnej w dotyku 100% bawełny ,wyjątkowo delikatny nawet dla wrażliwej skóry. Doskonale osusza...\nRęcznik Zodiak 100x150 Panna Kolor Turkusowy Zwoltex\nZodiak to seria wyjątkowo miękkich i chłonnych ręczników, które doskonale dopasowują się do charakteru swojego właściciela. Z powodzeniem można...\nRęcznik Alexa liliowy Greno\nRęcznik Milan, Eurofirany, Bawełna , Czarny.\nRęcznik Milan od firmy Eurofirany cechuje się doskonałą chłonnością wody. Gramatura 500g. Zachwyca miękkością i puszystością dając delikatne...\nRęcznik Glamour Czarny Greno\nJednobarwny ręcznik z fantazyjną aplikacją , został wykonany z wysokogatunkowej mikro-bawełny, która charakteryzuje się większą ilością cieńszych i...\nRęcznik Zodiak 100x150 Bliźnięta Kolor Turkusowy Zwoltex\nRecznik Glamour jasny Popiel Greno


Wynik testu nowego Atoma w AnTuTu został sfałszowany\nJakiś czas temu informowaliśmy Was, że nowy Atom Intela z rodziny Bay Trail miażdży najmocniejszego Snapdragona 800 w benchmarku AnTuTu. Dziś wiemy już, że tamten wynik nie był oznaką rewolucji wśród mobilnych procesorów, tylko wynikiem oszustwa. Na jego trop po raz pierwszy trafił jeden z użytkowników serwisu AnandTech, który podzielił się na forum swoimi spostrzeżeniami, skłaniając ekspertów do bliższej analizy uzyskanych wyników. Szybko okazało się, że podczas testu wykorzystano znaną od lat sztuczkę z kompilatorem Intel C++ Compiler.\nKod testu na którym sprawdzono wydajność nowego Atoma został skompilowany z wykorzystaniem narzędzia Intela, które mocno faworyzuje procesory tego producenta i potrafi wydobyć z nich pełen potencjał. Z kolei wersja AnTuTu na której przetestowano procesory konkurencji została skompilowana z użyciem GCC. Co więcej w jednym z testów procesor Intela wykonał zestaw instrukcji tylko raz, zamiast 32 razy, co musiały zrobić konkurencyjne procesory na bazie ARM.\n@news (autor: Promilus | data: 16/07/13 | godz.: 20:58)\nNo cóż, ICC nie wspiera ARM a w tym się kompiluje sporo appsów x86 więc akurat częściowo jest to "real world scenario"\n@up (autor: Wyrzym | data: 16/07/13 | godz.: 21:08)\nno masz racje, nic nie oszukali, pokazali jak to jest naprawde. Procki intela sa takie pro ze licza tylko raz a dobrze, a nie jak jakies inne pfff ;]\nzadne falszerstwo (autor: RusH | data: 16/07/13 | godz.: 21:45)\ntylko kompromitacja ARM (ARM Holdings plc) bo nie wydala ani zlamanego dolara na optymalizacje GCC a teraz jecza ze ojejku Intel zly bo inwestuje w narzedzia dla developerow.\n>To jednak nie wystarczyło, więc osoba wykonująca test tak\n>zmodyfikowała kod benchmarku, by w jednym z testów\n>procesor Intela wykonał zestaw instrukcji tylko raz,\n>zamiast 32 razy\nchyba zle przetlumaczyles, kompilator wykryl ze kod benchmarku wykonuje jakas operacje bez sensu i ja pominal = zwykla optymalizacja\n@up (autor: Wedelek | data: 16/07/13 | godz.: 21:54)\nźródło z którego po raz pierwszy skorzystałem pisało o modyfikacjach, ale faktycznie chodzi o automatyczne pominięcie kodu. Inna sprawa, że kompilator Intela faworyzuje procki Intela. Głośna była sprawa gdy po zmianie CPUID wyniki wydajności procesorów AMD w aplikacjach rosły.\n@Wedelek (autor: Promilus | data: 16/07/13 | godz.: 22:51)\nNo dziwne, żeby faworyzował zupełnie inną architekturę niż ich własna ;) W końcu po to go odpicowują na wszelkie możliwe sposoby żeby właśnie wyciągnąć max z ich procków :)\nZ drugiej strony porównanie w samym GCC też nie byłoby zupełnie poprawne ze względu na różnice "zaawansowania" implementacji konkretnych rodzin procesorów. Przykład z samego podwórka x86 - w jednym programie kompilacja GCC z -march=bdver1 względem -march=barcelona daje pozytywne rezultaty, w innym negatywne. Teraz jak to porównać żeby to miało ręce i nogi? Nie da się! Trzeba mieć zoptymalizowany pod konkretną arch. program i takie wyniki porównywać. Wtedy wychodzi co w rzeczywistości po uwzględnieniu optymalizacji kompilatora, wydajności procka sensu stricte i wydajności podsystemu pamięci jest szybsze!\nPromilus (autor: Markizy | data: 16/07/13 | godz.: 23:42)\nzgoda, tylko żeby porównywać wydajność CPU należało by albo używać zoptymalizowane lub nie kompilatory dla wszystkich, a nie wybiórczo. Fakt faktem że nikt by tutaj nie jest bez winy, ale dobrze że wychodzi coś takiego teraz niż za xx miesięcy.\na superpi nie liczy czasem parę razy tą samą liczbę i jest cacy, a jak ktoś tworzy benchmark który też coś liczy bez sensu to jest bee ?\nmarkizy nie do konca (autor: RusH | data: 17/07/13 | godz.: 04:19)\nkompilator nie wytnie twojego kodu od tak sobie\nkompilator zamieni glupie "loop for"y na wersje wektorowa i zamieni 32 skoki petli na jedna instrukcja MMX/SSE w jednym cyklu zegara\nARM jeczy bo oni\n- nie maja silnej jednostki wektorowej w standardzie\n- nawet jak cpu ma FPU na pokladzie to GCC NIE MA dla niego dobrego wsparcia bo ... ARM nie pokwapil sie nikomu za to zaplacic.\nMozna by protestowac gdyby SoC ARM dzialaly w arch x86 i ktos uzyl ICC do skompilowania benchmar... wait a minute, tak wlasnie wyglada obecnie sytuacja na rynku x86 :D taki np PCMark jest kompilowany ICC :P\nAle wy sobie (autor: mbe | data: 17/07/13 | godz.: 06:16)\nFajnie tlumaczycie kolejne klamstwo intela...\njakie znowu klamstwo? (autor: RusH | data: 17/07/13 | godz.: 08:48)\nkod skompilowany pod ICC dziala, i do tego dziala super szybko i jest automagicznie zoptymalizowany\n@09 (autor: bmiluch | data: 17/07/13 | godz.: 11:09)\nwiększość aplikacji (o których mówimy) nie ma oddzielnego kodu pod ICC ale za to ma native code na ARMa i będzie wykonywana na Atomie z użyciem emulatora, co wiąże się ze spadkiem wydajności o 40% (średnio 60% wydajności w stosunku do kodu skompilowanego pod x86)\nsą aplikacje które nie mają native code, ale dla nich benchmarki nie mają takiego znaczenia\n@Promilus (autor: bmiluch | data: 17/07/13 | godz.: 11:14)\n"Głośna była sprawa gdy po zmianie CPUID wyniki wydajności procesorów AMD w aplikacjach rosły."\nto zdanie oznacza, że zmiana CPUID wykonywanie programu, przy czym zmiana CPUID w żaden sposób nie zmienia architektury procesora AMD\noznacza to, że kod wynikowy kompilatora Intela nie wykonuje programu tak szybko jak się da, tylko sztucznie (celowo lub nie) wyłącza optymalizacje dla porcesorów AMD\n@07 (autor: pio2 | data: 17/07/13 | godz.: 11:23)\nW porównaniu do ARM gdzie muszą byc użyte różne kompilatory nie ma żadnego oszutwa, po prostu kod dla x86 (a szczególnie tego Atoma) da się tak zoptymalizować by działał szybciej. To może być własnie dowód na siłę samej architektury.\nNatomiast na poletku x86 kompilator Intela nie robił (albo ciagle robi) tylko optymalizacji (co jest naturalne) ale celowo spowalniał układy konkurencji co jest jawnym oszustwem. Szczególnie jak okazywało się że procek AMD potrafił bez problemu wykonac kod optymalizowany pod Intela, czyli nie było podstawy do rozrózniania sposobu optymalizacji.\n@12 (autor: anemus | data: 17/07/13 | godz.: 18:02)\nCzy ja wiem czy na poletku x86 to oszustwo - procek amd raz pozwolił wykonać kod, raz nie, a kompilator optymalizuje pod intela i nikt nie karze płacić intelowi za sprawdzanie zgodności innych procków - po prostu założono, że nie działa i tyle.\nps. (autor: anemus | data: 17/07/13 | godz.: 18:04)\ntestującym zarzucono, że nie użyli optmalizacji neon w gcc dla arm ale w kontekście innych benchmarków nie wydaje sie to prawdziwe.\n12 ma racje (autor: RusH | data: 17/07/13 | godz.: 18:24)\nanemus nie bardzo\nAMD nigdy nie wykonywal zoptymalizowanego kodu ICC bo AMD nie pozwalaja na zmiane cpuid, odkrycie bylo na procku VIA (lol) i VIA nie mial problemu z zoptymalizowanym kodem i dzialal zawsze\nnie slyszalem aby ktos przeoral kod w hexrays czy innym disasemblerze wycinajac sprawdzanie cpuid i probowal odpalac na amd\ngdyby antutu robil przekret z ICC vs GCC przy porownaniu ATOMa z telefonem na AMD to mozna by sie czepiac, ale mowa jest o ARM, o firmie ktora nie daje zlamanego grosza na optymalizacje GCC\n@bmiluch (autor: Promilus | data: 18/07/13 | godz.: 10:26)\nChcesz się powołyywać na tamtą aferę? Proszę bardzo. Dokładnie chodziło nie tyle o to, że program skompilowany na ICC wykrywał AMD i specjalnie włączał jakieś opóźniacze. Chodziło dokładnie o to, że zamiast sprawdzać flagi procesora odnośnie obsługiwanych rozszerzeń (SSE, SSE2) skompilowany pod ICC program wykrywał możliwości rozszerzeń wyłącznie za pomocą cpuid - a dokładniej nr rodziny - czyt. jak wykrył P4 lub nowszy to włączał SSE2, jak nie wykrył P4 lub nowszego to włączał x87. I to właśnie spotkało VIA i AMD. Po krytyce z tym związanej intel dodał sprawdzanie flag procesora zamiast wyłącznie rodziny własnych produktów.\nTutaj z tego co wyczytałem kod skompilowany na ICC robi dokładnie to co ma robić tyle, że nie tak jak ma robić. Tj. ustawia i zeruje bity w słowach ok, ale dyskusyjne jest jak to robi i dlaczego - tj. autor bencha twierdzi, że dla innych długości zmiennych taka optymalizacja intela albo by nie zaskoczyła w ogóle, albo działałaby niepoprawnie (czyli wnioskuje, że optymalizacji dokonano specjalnie na potrzeby aktualnej wersji benchmarka - oszustwo).\nnie drapcie sie dziewczyny (autor: pandy | data: 22/07/13 | godz.: 21:57)\nsprawa z ICC znana od wielu lat i zalatwiana patchem


Wydarzenia | Pozytywna Dyscyplina\nWidok Lista\tMiesiąc\tDzień\tMapa\tZdjęcie\nBunt, agresja, autoagresja, niesłuchanie, marudzenie, brak motywacji czy samodzielności u dziecka ... to tylko niektóre z trudnych zachowań, z którymi na co dzień mierzą się rodzice. Wychowanie jest to często trudna, niekiedy samotna misja rodziców. Serdecznie zapraszamy na Warsztaty opierające się na niezwykle skutecznej, znanej od 30 lat metodzie wychowawczej, pełnej wzajemnego szacunku rodziców i dzieci. Dzięki niej życie rodzinne staje się prostsze i radośniejsze, a komunikacja skuteczniejsza! Chcesz wiedzieć: *co robić, gdy nie możesz dogadać się z dzieckiem? *jak…\nIV z cyklu NIEZBĘDNIK RODZICIELSKI spotkanie warsztatowe z zakresu Pozytywnej Dyscypliny (PD) z elementami Self Reg. Zależy Ci na budowaniu wewnętrznej motywacji dziecka? Chcesz rozwijać w zdrowy sposób autonomiczność swojej pociechy? Zależy Ci na tym, żeby nauczyć się pozytywnej komunikacji w rodzinie? No to Niezbędnik Rodzicielski jest właśnie dla Ciebie. Skorzystaj z warsztatu, a osiągniesz przeformułowanie przekonań i zmianę nawyków komunikacyjnych, a co za tym idzie, trwałą zmianę w Twojej Rodzinie. Nauczyć się pozytywnie motywować swoje dziecko, tak, aby wzrastało…\nNIEZBĘDNIK RODZICIELSKI POZYTYWNEJ DYSCYPLINY z elementami Self-Reg. Pozytywna Dyscyplina pomoże Ci: • zrozumieć swoje dzieci, • wspierać ich naturalny potencjał, • wychowywać dzieci na mądrych, wrażliwych, odpowiedzialnych dorosłych • skutecznie radzić sobie z codziennymi problemami, takimi jak wstawanie, wychodzenie na czas, sprzątanie itp. Nauczysz się jak stosować techniki Pozytywnej Dyscypliny. Dzięki nim w Waszych Rodzinach mogą uruchomić się wielkie zasoby miłości i wsparcia, jakie w nich drzemią.To naprawdę możliwe ! Zakres szkolenia: - Dlaczego dzieci źle się zachowują? - Walki…\nRodzicielstwo z Pozytywną Dyscypliną Cykl 7 Warsztatów\n2 grudnia 2017 @ 16:00 - 3 lutego 2018 @ 18:30\nBrakuje ci cierpliwości? Czujesz, że przegrywasz w starciach ze swoim dzieckiem? Masz dosyć marudzenia, kłótni i poczucia, że tracisz kontrolę nad sytuacją? Chcesz pozbyć się poczucia winy, że nie jesteś wystarczająco dobrą mamą lub tatą? Chcesz zdobyć wiedzę, jak działać w konkretnych sytuacjach, aby uzyskać współpracę ze strony dzieci i zyskać poczucie kompetencji oraz spokój, że nie krzywdzisz dziecka działając dla swojego i jego dobra. WEŹ UDZIAŁ W INTENSYWNYM PROGRAMIE SZKOLENIOWYM A ZYSKASZ: • solidne umiejętności , jak podążać drogą…\nRodzicielstwo z Pozytywną Dyscypliną – Kraków warsztaty weekend\nGrudzień 8 @ 10:00 - Grudzień 10 @ 17:00\nRodzicielstwo z Pozytywną Dyscypliną – warsztaty weekendowe KRAKÓW Brakuje ci cierpliwości? Czujesz, że przegrywasz w starciach ze swoim dzieckiem? Masz dosyć marudzenia, kłótni i poczucia, że tracisz kontrolę nad sytuacją? Chcesz pozbyć się poczucia winy, że nie jesteś wystarczająco dobrą mamą lub tatą? Chcesz zdobyć wiedzę, jak działać w konkretnych sytuacjach, aby uzyskać współpracę ze strony dzieci i zyskać poczucie kompetencji oraz spokój, że nie krzywdzisz dziecka działając dla swojego i jego dobra. KTO PROWADZI: Joanna Baranowska Jesteśmy coachami specjalizującymi…