TEXTS | limenbutoh\nAktor obdarty ze skóry\nRewindykacja cielesności; uleczenie człowieka poprzez ciało: „ciało bez organów”- wykorzenienie Boga, „pokawałkowanie” – uwolnienie ciała od świadomości; erotyzm i komunikacja; język ciała i hierofania.\n„Ale całe ciało to tylko początki, i nieobecność i nieobecność, i nieobecność\nArtaud’a ujawniającego „ to, co niemyślane” (Foucault) umieścić można w kontekście myślenia zapoczątkowanego przez Nietzschego. W kontekście myśli kwestionującej rozum i fundamentalne kategorie racjonalizmu; w kontekście krytyki kulturowych instytucji i języka pierwotnemu chaosowi przeciwstawiającego obiektywny ład świata; myśli odrzucającej humanistyczną metafizykę, według której rozum stanowi esencję człowieka. Artaud’owska „pamięć o chaosie” - brak bytu, niemożność myślenia, umysł, który jest otchłanią - może odsyłać do konsekwencji nietzscheańskiej destrukcji myślenia zachodniego, jakie dojrzał np. Derrida. Ale właśnie owa „pamięć o chaosie” jest powodem, dla którego odwołuję się do myśli Bataille’a, a także Klossowskiego. Ich myśl inspirowaną filozofią Nietzschego, można bowiem umieścić poza postmodernizmem zrywającym jakąkolwiek więź z absolutem (por. PRS).\nArtaud’owi nie chodziło o ateizm, który okazuje się monoteizmem – będąc racjonalnym odwołuje się do absolutnej podstawy, boga poręczyciela (i bogów kolejno intronizowanych, zwanych przez filozofów Logos, Telos, Byt itd.). Ateizm pozostaje więc w obrębie „zachodniego” myślenia (metafizyki obecności), które jest bezradne wobec doświadczenia Artauda.\nAteizm łączy się z rozumem, który zajął miejsce jedynego, normatywnego boga. Pojawia się nowy dogmat i granica, której strażnikiem jest rozum odrzucający to, co nieredukowalne do jego struktury, rozum uniwersalny respektujący stadne popędy i wartości zapewniające przetrwanie gatunku ; jest to granica ludzkiej rzeczywistości podporządkowanej zasadzie użyteczności, porządku i normalności. Ateizm wyznacza powszechnie obowiązującą sferę przeświadczeń – sferę możliwej komunikacji i intersubiektywizacji doświadczeń, czyli koherencji wspólnoty.\nArtaud’owi przede wszystkim chodzi o „ogólne zapadnięcie życia”, dalej o „centralne zapadnięcie duszy”. Są to symptomy upadku racjonalizmu europejskiego, dualistycznej kultury. Racjonalizm to dla Artaud’a świadomość oddzielona od prawdziwej kultury , prawdziwego życia.Podczas gdy kultura prawdziwa to kultywacja człowieka prowadząca do przemiany jego istoty - osiągnięcia pełni ciała i umysłu. Chodzi o otwarcie się na to, co w kulturze pierwotne, na wymiar, z którego znaczenia się wyłaniają i na to, z czego rodzi się podmiotowość. Dlatego Artaud mówi o chaosie, o anarchii. Istotnie dla świadomości, dla ego cogito jest to chaos. Chodzi o uzyskanie dostępu do źródeł życia, powrót do życia, które przemawia przez ciało i gest aktora.\nArtaud’owski Teatr Okrucieństwa jest widowiskiem życia - tego, co przedpojęciowe, nieobecne. Jest otwarciem na nieskończoność i spotkaniem tego, co inne. Będąc „materialną projekcją”, tego, co „ciemne” w umyśle, pozwala poznać to, co podlega cenzurze rozumu. Odrzucając prymat tekstu na rzecz pierwotnego języka (hieroglifów), jest manifestacją tego, co Niewyrażalne - sił życia. Teatr Okrucieństwa byłby więc „teatrem odmienności”, „teatrem myśli tragicznej” - teatrem, w którym przedstawienie nie jest poznaniem - odmienności nie da się przedstawić - ale próbą uchwycenia tego, co wymyka się językowi; teatrem, w którym przedstawienie jest nadawaniem formy. Teatr jest środkiem poznania patetycznego.\nDestrukcji podmiotu towarzyszy próba (re)konstrukcji istoty nie-kartezjańskiej, znalezienia innego podmiotu. Teatr Alchemiczny jest pozorem, który pozwala na uczestnictwo w tajemnicy, będąc jednocześnie tworzeniem „złota” - „koherencji szaleństwa”: rytuałem osobistym pozwalającym stworzyć nowy podmiot, „świadomość bez nośnika” (Klossowski) - Sobowtóra. Tym samym jest dotarciem do prawdziwej „tożsamości” - „mnogości demonów” (przeciwstawionej hipostazie Jednego) - aktualizacją tkwiących w osobie natur. Teatr Okrucieństwa to „okrutna inscenizacja Sobowtóra” (DNA) możliwa dzięki zastąpieniu teorii mimesis teorią analogii. Teatr Artaud’a to Wielka Analogia tego, co rzeczywiste. Znakiem jego jest Okrucieństwo - symbol rzeczywistości, która się rozpadła, i Sobowtór - symbol tego, że wielość nie oznacza szaleństwa.\nKlossowski i Bataille - filozofowie, do których się odwołuję - umieszczają na pierwszym planie swych rozważań figury chaosu i szaleństwa (por. PRS s.20). To właśnie Artaud „urzeczony chaosem”, balansując na krawędzi szaleństwa, „przeżył”, podobnie jak Nietzsche, „problem [...] pełnego człowieka” (Bataille) – suwerennego, bo uwolnionego od Boga.\nŚwiadczy o tym postulat „skończenia z sądem bożym”, postulat, który jednak nie odnosi się do optymistycznej wizji w pełni suwerennego człowieka, który uwolnił się od boga i na racjonalnych zasadach buduje swoją rzeczywistość. Artaud wpisuje się tym samym w krąg myślenia ujawniającego niekonsekwencje ateistycznego rozumu. Czysto ateistyczny gest usunięcia Boga na rzecz Rozumu / Natury / Człowieka jest gestem pozornym, bowiem zajęły one tylko „miejsce” Boga (owe rewolucje szybko przechodziły do stanu, w którym przywrócone zostają normy i instytucje wywodzące się od „zabitego” Boga).\nPodstawowym zagadnieniem nasuwającym się w związku z wizją Artaud’a jest pytanie o Tożsamość i Sobowtóra, czyli o to, co autentyczne. Kwestia ta jest ważna w odniesieniu do teatru o tyle, o ile ta właśnie sztuka najbardziej obciążona była kategorią mimesis, rozumianą jako naśladowanie, przedstawianie rzeczywistości. Ale problem ten dotyczy tego, co autentyczne w całej kulturze, tego, co autentyczne w człowieku.\nDla Europejczyka to, co autentyczne to Byt, czyli to, co jest, Pełnia, to, co obecne dla umysłu: umysł myśli to, co jest, czyli to, co da się wyrazić w języku. Co nie może być pomyślane i wyrażone w języku - nie istnieje.\nCzłowiek jako anima rationale - istota obdarzona logosem, zamknięta w sobie samoświadomość, rozum władający samym sobą, jasny i uporządkowany - taki człowiek traktuje siebie i świat jako coś co można opanować, nad czym sprawuje kontrolę. Ego cogito postrzega świat jako terytorium własnej ekspansji - włącza go w ramy wyznaczonego przez siebie ładu.\nTeatr Okrucieństwa przepędzając Boga ze sceny, nie staje się ateistyczny, gdyż uczestnicząc w „śmierci Boga” wpisuje się w „śmierć człowieka”, czyli „rozproszenie”, „rozpad” podmiotu, jest świadectwem doświadczenia pustki, otchłani umysłu. Gdy umiera Bóg - gwarancja tożsamości, „ja” ulega unicestwieniu. Świat zagwarantowany przez Boga, to taki, gdzie ustalone są obiektywne normy orientujące indywidualną egzystencję: cel, prawda, myśl, język, komunikacja. „Śmierć Boga’’ - najwyższej zasady i kryterium - powoduje, że ‘ja’ traci swą tożsamość.\nWszystkie te zabiegi będące najpierw zakwestionowaniem ‘’całej metafizyki (i kultury) Zachodu w postaci jej języka pojmowanego w nieodłącznych kategoriach ekspresji i imitacji’’ (BDP s.7), zmierzają do obalenia mitu sztuki jako przedstawiania, naśladowania (mimesis), odtwarzania świata oraz mitu sztuki jako wyrażania wewnętrznej rzeczywistości twórcy.\nArtaud chce by w teatrze objawiało się życie, które wymyka się dyskursowi. Życie, czy też byt, lecz rozumiany nie jako to, co „jest”, ale co „staje się”, nie jest czymś zastanym, gotowym, danym, ale nieustannie i dynamicznie zmienia się. Jako zmienne continuum jest niezrozumiały. Będąc w stanie permanentnego, nieskończonego stawania się i stwarzania, nie daje się zamknąć w żadnej formie. Tak rozumiany byt (życie) nie daje się zawłaszczyć w poznaniu.\nArtaud chciał, w imię suwerenności człowieka nie tyle uwolnić rozum od boga, co uwolnić myślenie od rozumu. Oznaczałoby to triumf Chaosu po usunięciu wszystkich zmartwychwstających bogów. ”. Dlatego Artaud zwraca się ku temu, co zewnętrzne wobec rozumu (zapoczątkował to już Sade przywołując anomalię, pożądanie, pasję, perwersję – sodomię: jałową rozkosz płynącą z jałowego przedmiotu, szydzący z reprodukcji gest destrukcji norm, w tym więc sensie gest suwerenny[ por.KMB]) – co bezużyteczne, okrutne, zadżumione. Opowiada się po stronie manii i chce uwolnić demoniczne siły życia, które wiodą ku suwerenności Sobowtóra. I pomimo ugruntowanego w kulturze przekonania o wykluczaniu się myśli i ekstazy, Artaud dąży do osiągnięcia pełni przez poszerzenie rozumu filozofów, odzyskanie sensu dzięki namiętności, przemocy, perwersji, manii – to, co do tej pory rozum wykluczał i uznał za przeciwieństwo myśli Artaud chciał z myślą powiązać.\nDroga do „odzyskania siebie’, droga ku suwerenności prowadzi Artauda poprzez bunt przeciwko władzy boga – „śmierć boga” i „śmierć człowieka”, czyli rozpad podmiotu (dżuma niszczy wszystko, co ludzkie, jest czasem zła: rozkładu porządku społecznego i moralnego, strąceniem w chaos), pierwotny stan niezróżnicowania, przywrócenie chaosu, apologię okrucieństwa jako jedności życia i śmierci – pierwotnego, czystego, niewinnego okrucieństwa; apologię życia jako wiecznego ruchu, Stwarzania i Stawania się – zniszczenia tożsamości, transgresji granic świadomości, istnienia będącego dezintegracją człowieka. Drogą przez wywłaszczenie z cielesnej integralności chciał Artaud osiągnąć stan najwyższej jasności myśli i powołać Sobowtóra będącego nowym „podmiotem”.\nNIECIĄGŁOŚĆ - Świat racjonalny – określony zasadą użyteczności (zracjonalizowane uniwersum, wiedza jako dyskurs jest sprawowaniem władzy nad rzeczami za pomocą słów - co ujawnił Nietzsche – jest przywłaszczeniem świata zapewniającym trwanie) – jest światem profanum.\nCIĄGŁOŚĆ - świat ciągłości (Bataille) - sakralną rzeczywistość tego, co niewyrażalne i niemożliwe.\nTeatr Okrucieństwa jest teatrem śmierci, czyli otwarciem na pustkę anihilującą świadomość, niezrozumiałą dla umysłu otchłań (absolutny wymiar śmierci jest nie do pojęcia i nie do przyjęcia). Jest miejscem konfrontacji człowieka ze śmiercią, oddalaną i neutralizowaną przez racjonalny dyskurs. Teatr dzięki naruszeniu tabu śmierci przekracza porządek kultury i przywraca człowieka ciągłości – umożliwia komunikację z Absolutem, komunikację, która sprawia, że „jesteśmy nieokrzesanie religijni” (Bataille).\nKoncepcję Artaud'a opisuję się (zbyt) często używając podziału na pierwiastek dionizyjski i apolliński, który zwykło się powtarzać za Nietzschem („Narodziny tragedii”). Tragedia jako połączenie obu pierwiastków jest opanowaniem przemocy i uwolnieniem człowieka, odzyskaniem harmonii, obrzędem pełniącym funkcję uspokajającą i odkupicielską, w którym dionizyjska przesada, anarchia, ekstaza zostają przefiltrowane i przemienione w „apolliński świat obrazów”. Tragedia związana z doznaniem estetycznym, poprzez sublimację przemocy, ma na celu wywołanie przyjemności, uczucia rozkoszy wobec życia. Jest przekroczeniem przeciwieństw, syntezą tego, co dionizyjskie i tego, co apollińskie - syntezą z której powstaje wzniosłość - coś pośredniego, co dzięki „usymbolicznieniu” rozbraja absurd.\nTymczasem Teatr Okrucieństwa nie jest oddaleniem przemocy i śmierci, ale rozpętaniem anarchii, gdzie zamiast jedności, „harmonie (...) przecięte na pół” (Artaud) dają przeczucie groźby niebezpiecznego chaosu.\nTeatr Okrucieństwa, w przeciwieństwie do tragedii greckiej, nie daje metafizycznego pocieszenia. Odniesienie do „Narodzin tragedii” jest być może niewystarczające, zważywszy, że - jak pisze G. Colli - Nietzsche pominął zasadniczy aspekt boga Apollina (CN). A jest on (Apollo) bogiem straszliwym. Związana z nim sztuka wieszczenia (mantyka) rodzi się z szaleństwa (manii).\nUniesienie pytyjskie znajduje wyraz w zagadce. W owej zagadce objawia się więź istniejąca między ekstazą a rozumem. Teatr Okrucieństwa nie miałby być ani dionizyjską zatratą, ani oddaniem się pod zbawienną opiekę Apolla traktowanego jako symbol estetyzmu sztuki zachodu, ale oddaniem się pod opiekę (szamańskiego) Apolla Hiperborejczyka. Tutaj aktor staje się hierofantem, a widz świadkiem uświęconego dramatu gotowym do okrutnego obdarcia ze skóry.\nArtaud’owską „pamięć o chaosie” – ujawniającą „to, co niemyślane” - brak bytu, niemożność myślenia, umysł, który jest otchłanią – można umieścić w kontekście nietzscheańskiej destrukcji myślenia zachodniego, w kontekście myśli kwestionującej rozum i fundamentalne kategorie racjonalizmu; w kontekście krytyki kulturowych instytucji i języka pierwotnemu chaosowi przeciwstawiającego obiektywny ład świata; myśli odrzucającej humanistyczną metafizykę, według której rozum stanowi esencję człowieka.\nInterpretując dzieło Artaud’a odwołuję się do filozofii P. Klossowskiego i Bataille’a, ponieważ wyciągają oni radykalne konsekwencje z nietzscheańskiego antyracjonalizmu, krytyki, która – jak pisze P. Pieniążek – „nie ukazuje już ograniczeń rozumności jakie należałoby uwzględnić w dziele uzgadniania życia z wymogami rozumu, lecz odsłania nihilistyczną tkankę samego rozumu demaskując konstytutywną zależność miedzy racjonalizmem a stymulującymi jego konkwistadorską ekspansję metafizyczno-humanistycznymi ideałami i wartościami: Nietzsche kwestionuje sam ten rozum i same te wartości – esencję znanego nam dotychczas człowieka” (PRS s.7)\nTeatr okrucieństwa rozbija porządek rzeczy i w tym sensie jest miejscem nieludzkim. Cielesny język teatru przeciwstawiony językowi identycznych pojęć, używający wszystkich „mocy rozpadu”, transcenduje iluzoryczną koherencję codzienności i zbliża się do Chaosu. U Artaud’a jak i Klossowskiego i Bataille’a „chaos” jest symbolem danej w ekstazie nietożsamości bytu.\nBataille i Klossowski - uznając, że wraz ze „śmiercią Boga” następuje „śmierć człowieka”, czyli rozpad podmiotu - uprawiają filozofię chaosu jako znoszącego tożsamość ja kresu doświadczenia ludzkiego („doświadczenie wewnętrzne” Bataille’a). Osobowa tożsamość określająca się poprzez stosunek do tego, co jest, ulega rozregulowaniu, gdy nie tyle „miejsce” po Bogu okazuje się „puste”, co w ogóle znika kwestia „miejsca”. Uprawiają metafizykę popędów - „wysłanników chaosu” (Klossowski), pod wpływem, których koherencja świadomości ulega rozregulowaniu ( ja nie jest już tożsamym bytem) i następuje powrót do przedludzkiej podstawy świata. W tym też sensie Teatr Okrucieństwa jest przestrzenią „nie-teologiczną”, bowiem jest powrotem do pierwotnego stanu niezróżnicowania - doświadczeniem „niewinnego okrucieństwa”. Jest „działaniem tragicznym związanym z ryzykiem destrukcji człowieka [...]”(F. Cagnetta za MWD s.52).\nCiało, jako materia teatru, przeciwstawione zostaje ciału zinstytucjonalizowanemu, które „tamuje komunikację, gdyż jest zastawem indywidualnej tożsamości” „gwarantowanej respektem wobec gatunkowych praw” (Klossowski). Owo ciało - Artaud’owskie „ciało bez organów”, z którego wykorzeniony został Bóg, „pokawałkowane” - uwolnione od świadomości i oddane autonomicznym popędom (Bataille, Klossowski), staje się miejscem doświadczenia transgresji granic świadomości i istnienia. Dokonuje się tu przede wszystkim rewindykacja cielesności poprzez zniesienie dychotomii duszy i ciała.\nTakie traktowanie ciała jest wyrazem dążenia do rozpuszczenia tożsamości: w teatrze Artaud’a aktor i widz zostają „obdarci ze skóry” - pozbawieni przywilejów jednostki. Przestają być ludźmi: aktor staje się medium pierwotnych sił, widzowie - otoczeni przez spektakl - ofiarami.\n„Ciało bez organów” jest też miejscem hierofanii, bowiem Teatr Okrucieństwa to teatr święty. Artaud krytykuje teatr współczesny za to, że stał się widowiskiem psychologicznym, utracił charakter sakralny, że jest „ludzki, arcyludzki” (Nietzsche). Teatr Okrucieństwa natomiast to teatr metafizyczny - poszukujący komunikacji z absolutem.\nKluczowe dla koncepcji Artaud’a jest napięcie między doświadczeniem chaosu (absolutu), chęcią komunikacji z absolutem a chęcią zachowania tożsamości. Takie też jest źródło projektu „odzyskania siebie” polegającego na konstrukcji „nowego człowieka”.\nProjekt nowego stworzenia człowieka to przede wszystkim rewindykacja cielesności i „materializacja duszy”, czyli odrzucenie fałszywej koncepcji dualistycznej metafizyki - tej „najbardziej fałszywej historii ludzkości” o przewadze ducha nad ciałem. Teatr to początki właśnie dlatego, że jego specyfiką jest obecność ciała ludzkiego, i dlatego może być narzędziem uleczenia człowieka - „rodzajem fizyki, od której Duch nie zdążył się odłączyć”(ATS).\n„Człowiek jest chory, ponieważ jest źle skonstruowany... / Trzeba się zdecydować obnażyć go, by wyskrobać mu to mikroskopijne zwierzątko, które świerzbi go śmiertelnie / boga / a wraz z bogiem / jego organy [...] / nie ma nic bardziej bezużytecznego niż organy / kiedy stworzycie mu ciało bez organów / uwolnicie go wówczas od wszelkich automatyzmów / i przywrócicie prawdziwą wolność / Wówczas znów nauczycie go tańczyć na opak / niczym w szale zabaw ludowych / i to na opak będzie dlań właściwym miejscem” (AS s.97/8)- pisze Artaud. Pragnąc wykorzenić Boga z naszych ciał, nie zwraca się jednak ku nieświadomości. Odsyła ona bowiem do „ Boga ukrytego w naszych ciałach”(DNA) - do libido (surrealistom i dadaistom nie udało się zachwiać rozumem, ponieważ nie ujawnili tego „podstępu”). Jak zauważa C.Dumoulie, pozostaje ona zależna od kategorii osoby i podmiotu. Wtedy, gdy chodzi o Rozum czy Nieświadomość - Byt - to zawsze ciało podlega wykluczeniu, bo to właśnie Byt jest największym wrogiem ciała ludzkiego. Ciało jako siedlisko tego, co jednorazowe, zmysłowe, popędowe, irracjonalne – wykluczone więc jako nie-rozumne – stało się środkiem i centrum walki o suwerenność wobec rozumu.\n„Ja, Antonin Artaud [...] / Jestem sam w swoim ciele, które jest całym uniwersum i nie muszę słuchać nikogo innego.” Suwerenność wymaga odrzucenia tego, co przeszkadza być sobą i właścicielem swego ciała, czyli bytu i jego źródła, tj. Boga i duszy, którą dał człowiekowi: „dusza chciała przeszkodzić mi żyć, mnie bytowi, i zająć moje miejsce w mym ciele” – pisał Artaud. (Artaud za DSP s.152)\nArtaud miał wizję teatru, który byłby miejscem odzyskania siebie i wskrzeszenia człowieka jako istoty przedrenesansowej, nieskażonej metafizyką opartą na kartezjańskim cogito; istoty wolnej od metafizycznego konfliktu między konkretnym i abstrakcyjnym, dualizmu wyznaczającego podział na duchowe i cielesne. Teatr jako metafizyka cielesna, fizyczna jest miejscem przezwyciężenia procesu indywiduacji, czyli odparcia kultury zachodu, w której duch i ciało, słowo i gest to dychotomiczne porządki. Spełni się to dzięki przezwyciężeniu alienującej funkcji języka i odzyskaniu ciała poprzez anulowanie alienującej funkcji organizmu. Język teatru byłby magicznym pojednaniem słowa i ciała – tak stworzony byłby ekspresją, objawieniem ciała jako siedliska mocy (sił życia). Drugą stroną tej operacji byłaby „materializacja duszy” - „przywrócenie duszy pierwotnie fizycznemu światu, od którego oderwały ją fałszywe koncepcje dualistycznej metafizyki” (MAH 9).\n„<> jest zatem - jak pisze Guy Scarpetta - prowizoryczną przestrzenią nowego życia, miejscem, gdzie wyłania się nowy podmiot, podmiot procesualnego ciała, podmiot ustawicznej cielesnej insurekcji przeciw <> znaczącego [...] podmiot-praktykowanie, przekształcający w nieskończoność porządek symboliczny, w którym nie pozwala się zamknąć, i przekształcający stopniowo siebie. [...] Możemy powiedzieć, że niczym jest taki teatr, który nie dotyka tej wojny, tej nieustającej insurekcji, w której nic nigdy nie pozwoli zadowolić się ciałem - jakie zostało nam przekazane, jakie krzepnie w związkach z innymi ciałami, jakie często przedstawia już tylko znak, do którego w końcu przywykamy, którym się ostatecznie posługujemy [...]; to, co możemy prowizorycznie nazwać <>, to nic innego, jak wskazanie nowego podmiotu, który powinien się <> w swym ciele i w swym języku, to wskazanie, gdzie należy się przebijać, jeśli chcemy wyjść z owej religijnej i represyjnej nocy, z owego porządku, co na nas <>, co każe nam działać, spowija nas w sieci znaków.[...] Oczywistość naszego ciała, wstrząsanego spazmami, szarpanego, potrząsanego rytmem” (za KŚA s. 37)\nAle takie ciało poddane zostało racjonalnemu wykluczeniu, więc ciało to tylko... Nieobecność. „Ciało bez organów” jest czymś paradoksalnym, czymś nie przedstawialnym, czymś niemożliwym. Ale przecież „teatr istnieć może dopiero od chwili, gdy to, co niemożliwe naprawdę się zaczyna.” (ATS s.105)\nCiało posiadane przez człowieka w tej mierze, w jakiej zostaje uchwycone przez świadomość, zrywa związki z siłami. Ciało takie jest tylko czysto funkcjonalną spójnością służącą tożsamości „ja”. Zrealizowanie projektu przemiany człowieka, odzyskania człowieka całkowitego poprzez zrekonstruowanie ciała, nadanie mu nowej spójności, projektu ciała na nowo pomyślanego - „ciała bez organów”, wymaga uprzedniego jego „pokawałkowania” (Dionizos), czyli uwolnienia go od świadomości. To właśnie świadomość konstytuuje jedność ciała, więc ciało pozbawione świadomości jest rozszarpywane przez siły.\n„Zawłaszczamy ciało dzięki jego niemocie, by je zachować w postawie pionowej i czynimy z niego obraz sensu, celu, ku jakiemu zmierzamy w myślach, w czynach: pozostać tym samym, kim, jak sądzimy, jesteśmy.”(KNB s.85) Zejście w ciało pokawałkowane jest doświadczeniem obudzonego w ciele okrucieństwa żywego i wyzwolonego przeciwstawionego przez Artaud’a „chorobliwemu okrucieństwu” Boga. Pragnienie wypędzenia Boga jest wyrazem marzenia o ciele niewyalienowanym, czystym i własnym, przeciwstawionym iluzorycznej tożsamości podmiotu. Człowiek starający się utrzymać tożsamość, aby żyć w stabilnym świecie stałości, odcina się od sił będących fundamentem istnienia, odcina się od źródła. „Ciało bez organów” jest więc wywłaszczeniem nosiciela „ja” przez poddanie się mrocznym siłom - delegatom chaosu (Klossowski). Jest znakiem, z jednej strony, dążenia do rozbicia tożsamości i nostalgii za pierwotnym stanem niezróżnicowania, znakiem anarchii - przemocy i gwałtu wobec integralności bytu („pokawałkowanie”); jest też znakiem przemocy polegającej na wywłaszczeniu z cielesnej integralności, rozumianej jako trywializujące zmysłowość funkcjonalne zespolenie z instytucją. Teatr Okrucieństwa doprowadzając do „zmysłowego wyczerpania”, obala schematy sposobu percypowania wzrokowego, słuchowego etc. Jego działanie nie polega jednak na oszołomieniu, ale na wprowadzeniu perwersyjnej wrażliwości - odbierania ruchu, dźwięku, światła inaczej niż w codziennej rzeczywistości: „od gestu do krzyku czy dźwięku - nie ma nawet przejścia: wszystko sobie odpowiada, wszystko się łączy, jakby osobliwymi kanałami wydrążonymi w samym umyśle”. (ATS) Z drugiej strony, „ciało bez organów” jest znakiem - osiągniętego dzięki „dekorporyzacji” ciała, jego spirytualizacji - od-tworzenia siebie poza własnym „Ja”.\nŚwiadomość fałszuje to, co wyraża się poprzez ciało. Wykorzenić Boga z naszych ciał to odnaleźć sens ciała - „pierwotny tekst” - wcześniejszy niż Bóg i znaleźć język ciała - język hieroglifów, w których siła nie jest oddzielona od znaczenia. „Metafizyka ciała”, jaką proponuje Artaud byłaby więc wiarą w możliwość dotarcia do najniższego poziomu znaczenia, poniżej nieświadomości (libido jako instytucji), w osiągnięcie stanu, w którym może dokonać się hierofania. Wiarą w możliwość - przywrócenie myśli siłom, popędom, bowiem „musiało być tak, że odczuwanie, wyobrażanie i myślenie było na początku czymś jednym” (Nietzsche za KNB s.87). Jest to - jak pisze Artaud - wiara w głęboki związek stanów fizycznych i umysłu. Trzeba więc odnowić związek życia i myśli, to znaczy wznowić kontakt z siłą, która przekracza jedność podmiotu, przekracza świadomość. U podstaw tej koncepcji leży przekonanie o heterogeniczności myśli i świadomości: „ myśl nie pochodzi z umysłu, lecz konfrontuje się z nim” (Artaud za DN). U źródeł myśli nie znajduje się żaden podmiot ani żadna świadomość, ale prymitywna walka życia.\n„Pierwotny tekst” ciała należy do semiotyki przedsłownej, zaciemnionej przez język. Ciało jest przedmiotem wiary w możliwość wyjścia z wyalienowanego języka, który jest zawsze wtrąceniem się Boga i jego słowa, wiary w możliwość bezpośredniego i konkretnego wyrażania myśli, bez różnicy między znaczeniem a znakiem.\nWykorzenić boga z naszych ciał to przezwyciężyć „niemoc” myśli - jasność rodzącą się z rozumu, hamującą znaczenie. Znaczenie pojawić się może dopiero dzięki „rozdarciu, gdzie myśl staje się właściwie śladem rany” (SD s.226), dzięki „otwarciu ciała”, otwarciu - przez ciało – na ciągłość. Warunkiem otwarcia jest - jak pisał Bataille – „bezgłowość” - suwerenność wobec „myślącej głowy”: „być wolnym znaczy nie być funkcją. Pozwolić sprowadzić się do funkcji, to pozwolić wykastrować życie. Głowa, światły autorytet lub Bóg uosabiają funkcję służalczą, uchodzącą i mającą siebie samą za cel, a zatem funkcję, która powinna być przedmiotem najbardziej nieprzejednanej odrazy”. (BDW s.42)\nTeatr jako projekt odzyskania ciała przeciwstawia się najpierw przemocy słowa konstytuującego zachodnią kulturę. Miałby stać się areną pojednania słowa i ciała: powrotem do mitycznej rzeczywistości, w której język byłby epifanią ciała - „ciała bez organów”. Słowo zostanie zdeformowane przez intonację - rola pojęcia (ogólność i powtarzalność) pomniejszona zostanie na rzecz jego dźwięczności. W ten sposób teatr „prowadzi nas na brzeg chwili, kiedy słowo jeszcze się nie narodziło, kiedy artykulacja nie jest już krzykiem, ale nie jest jeszcze dyskursem, kiedy powtarzalność jest prawie niemożliwa, a z nią język w ogóle - jako rozdzielenie pojęcia i dźwięku, znaczonego i znaczącego, pneumatycznego i gramatycznego” (DTO s.152/3) Zniekształcenie słowa przez intonację to podważenie słowa zamkniętego w granicach racjonalności i podważenie słowa jako środka komunikacji. Artaud chce właśnie, by słowo w teatrze zmieniło swe przeznaczenie, by „uznano je za coś innego niż za środek prowadzący ludzkie charaktery ku zewnętrznym celom.” (ATS)\nTransgresja języka, a wraz z nim transgresja bytu i dążenie do rozpuszczenia tożsamości, to przekroczenie tego, co możliwe ku temu, co niemożliwe.\nW teatrze okrucieństwa słowo stanie się gestem. Gest jest alfą i omegą teatru, bowiem ma on swe „źródło położone w bardziej skrytym miejscu, bardziej oddalonym miejscu myśli” (ATS) Dzięki niemu teatr powtarza drogę, która doprowadziła do stworzenia języka - drogę prowadzącą od „tajemniczego” impulsu w organizmie - „słowa sprzed słów”. Gest teatralny „wynika z konieczności słowa o wiele bardziej niż słowo już ukształtowane (ATS). To Życie przemawia przez gest aktora.\nTeatr jest poezją w przestrzeni - dziedziną fizyczną, narzędziem „poruszania umysłu za pomocą zmysłów”. Język teatru - „w pół drogi między gestem a myślą” - język przestrzeni i ruchu, zbudowany z postaci i przedmiotów, dźwięków i świateł, wchodzi w porozumienie z siłami życia. Teatr jest, jak dżuma, fizycznym wcieleniem sił. W teatrze „życie nie tyle wyraża się, ile objawia swe niewidzialne moce” (ATS). Rozpatrywanie języka, dekoracji, muzyki - wszystkich środków scenicznych jest budowaniem metafizyki, która „wejdzie w umysły tylko przez skórę” (ATS).\n„Otwarcie [na ciągłość] dokonuje się nie w abstrakcji, ale poprzez ciało” – pisze Ph. Sollers – i to nie traktowanym jako abstrakcja, ale „materialna masa”. „Jedynie ciała nie udało się zniszczyć idei <>: to ono niemo krzyczy wobec rękojmi rozumu i własności; [...] to ono jest „ciągłością”, którą wobec siebie i innych przemieniamy w pozorną, rewindykującą nieciągłość.” (SD s.226) Właśnie ono jest narzędziem gwałtu na świadomości i dyskursie: „ciało przedstawia ukształtowanym i zamkniętym osobom <>, tak samo jak język <> wydaje się wobec dyskursu naukowego głęboko <> kwestionowaniem podmiotu dyskursu”. (SD s.225)\nNiszczące działanie „idei człowieka”, czyli homogenicznych antropologii (mających aspiracje do bycia wiedzą o całości i sprowadzających człowieka do tego, co poznawalne i dające się ująć w dyskursie) polega na redukcji człowieka, jego spirytualizacji przez wypieranie tego, co inne – heterogeniczne, a co należy do ciała. Heterogeniczne – „obce ciało”, jak pisze Bataille – seks, ekskrementy, śmierć, zwłoki, religijna ekstaza i inne tabu, jest adyskursywne, stawia opór władzy języka. Jako „eksces”, który „demaskuje idealistyczne złudzenia, wynoszące świat transparencji, ładu, uchwytności ponad groteskową i nieprzejrzystą rzeczywistość <> (BDW s.38), zostało wykluczone.\nHomogenicznej wizji człowieka jako izolowanego bytu (rzeczy pośród rzeczy), Artaud jak i Bataille przeciwstawiają zwrócenie się ku temu, co jest przekroczeniem granic oddzielających człowieka od bytu i innych, co – jako, że wprowadza bezład i bezużyteczność – w kulturze Zachodu stanowi tabu, zwrócenie się ku śmierci i erotyzmowi.\n„Człowiek, jeśli się nim nie zajmować, jest zwierzęciem erotycznym” – pisał Artaud (AS s.95) – „ma w sobie natchnione drżenie, rodzaj pulsacji”. Erotyzm (w przeciwieństwie do seksu służącego przedłużeniu gatunku oznacza brak funkcji) wg Bataille’a – „potwierdza istnienie autentycznej komunikacji i jako jej manifestacja wyznacza inną antropologię, wg której człowiek nie jest już poznającym, koherentnym bytem („komunikacja jest naruszaniem tożsamości: „zasadą każdego erotycznego działania jest destrukcja struktury zamkniętego bytu ludzkiego, jakim partner jest normalnie”; partnerzy „komunikują się zatracając jednocześnie część siebie” BDW s.40,41), ale odsyła do komunikowalnego charakteru bytu, ujawnia komunikacyjną i komunialną (por. MWB) naturę człowieka. Fakt erotyzmu odsyła do analogii między „szczeliną bytu”, a „szczeliną ciała”. Bataille mówi o „szczelinie kobiecego ciała – ciała otwartego z natury – która istnieje jak znak nie dającej się zasklepić luki w łonie tego, co jest” (Sasso za MWB s.41). „Otwieranie ciała” – pisze Sollers powołując się na stare teksty meksykańskie (SD s.227) – wiąże się z wolą „dorównania temu, co jest”; jest to okrucieństwo i cudowność „spoglądania w twarz temu, co jest” (Bataille). Wymienić można (za K. Matuszewskim, MWB s.42) okreslenia charakteryzujące tę ontologię: rana (Bataille pisał, że komunikacja łączy partnerów przez zranienie), szpara, rysa, otwór, pęknięcie, luka, brak, szczelina, rozwarcie.\n„Heliogabal - pisał Artaud – prawdziwy czy nie, żyje, jak sądzę, w najgłębszych pokładach zarówno historycznej osobowości Heliogabala, jak i mojej” (AH s.6). Jako tłumiona (Artauda dotyczy to w mniejszym stopniu) nostalgia za ciągłością żyje w człowieku w ogóle. Dla Artauda był ucieleśnieniem zanarchizowanego, alchemicznego, świętego erotyzmu. To, co robił samo w sobie było teatrem okrucieństwa (por. BAH): rytuały, w których krew ludzka mieszała się ze spermą, przepełnione płciową symboliką, ewokujące śmierć przez krwawe ofiary, przemocą wyrywały człowieka ze stanu nieciągłości i przywracały mu ciągłość - pierwotne poczucie jedności. To „<> wprost ewokuje cudowność, tajemniczość, świętość, boskość”. (BAH s.142). Jest to, jak pisze Artaud, „metafizyczne barbarzyństwo, seksualne przekroczenie, które w samej krwi usiłuje odnaleźć imię Boga” (AH s.22). A Bóg ten jest Pożądaniem.\n„Cielesność” komunikacji przeciwstawiona została spirytualizacji człowieka dokonanej przez metafizykę zachodu dzięki homogenicznej redukcji rzeczywistości. Przejście od nieciągłości do ciągłości odbywa się poprzez ciało – ciało będące miejscem ujawniania się przemocy popędów, przemocy niewinnej (Dumoulie), wykluczanej przez przemoc racjonalną, perwersyjną, nieczystą przemoc Boga („brutalność, jaką ewokować może sam rozum, nie unieważnia tezy o jego głębokim rozbracie z przemocą w tej mierze, w jakiej rozum na zawsze sprzęgnięty jest z instytucją, w jakiej więc każdorazowo funkcjonalizuje i instytucjonalizuje przemoc, czyniąc ją aspektem nieciągłego par excellence świata profanum”. (MWB s.42)\n„Zwierzęcy bóg” przeciwstawiony został temu, co ma „sprawę wobec człowieka” (Bataille za SD s.221) „Zwierzęcość” –paradoksalnie – jest tym, co chroni człowieka przed „ludzkością”, przed redukcją do rzeczy; człowiek jest czymś, co winno być przekroczone, a taki stan – znowu paradoks – jest pełnią człowieczeństwa. „To <> przeciwstawia się w nas redukcji i hierarchii dyskursu, ograniczonej leksyce i myśli linearnej, nad którą wyrasta słowo władne położyć wszystkim słowom kres (Bóg). Ubóstwione zwierzę, podkreślające <> od zwierzęcia do człowieka (ale tym samym do człowieka bez boga), ma związek z owym głębokim poruszeniem podczas obcowania cielesnego, bezpośrednio wykraczającym na plan, gdzie zdaje się być wielorakim i bezkresnym ciałem.” (SD s. 221)\nAktor w teatrze Artaud’a staje się żywym hieroglifem dzięki „obdarciu ze skóry”, dotarciu do krwi - życia sił witalnych. („Zewnętrzna przemoc ofiary objawia wewnętrzną przemoc istnienia, wydobytą na jaw rozlewem krwi i wytryskiem z narządów. Ta krew, te pełne życia narządy nie były tym, co widzi w nich anatomia.” Bataille za SD s. 226) Krew, która płynie (cruor) jest oznaką życia, ale także gwałtu zadanego ciału i przemocy w nas. Jest oznaką życia, ale także i śmierci. Oznaką niemożności oddzielenia życia od śmierci. Tego, że życie jest okrucieństwem. Krew jest symbolem „światoobrazu” dostępnego tylko w doświadczeniu wewnętrznym.\n„Ciało bez organów” staje się symbolem tego, co Bataille nazywa „doświadczeniem wewnętrznym” - „podróżą do kresu możliwości człowieka” - eksploracją regionów możliwości aż po kres, aż dosięga się tego, co niemożliwe - poza słownej sfery nieobecności. Właśnie w teatrze, gdzie - jak pisze Artaud - „zaledwie gest dzieli nas od chaosu”, możliwe jest takie doświadczenie. W teatrze, który jest zbliżaniem się do chaosu, ale jednak nie pogrążaniem się w nim. Teatr - czy też raczej ciało w teatrze - jest miejscem doświadczenia granic i okrutnym doświadczeniem transgresji zakazu przeciwko śmierci, doświadczeniem granic świadomości i granic istnienia. To jest metafizyka teatru, który dla Artaud’a jest najbardziej wiarygodnym środkiem komunikacji z niekomunikowalnym. „Wyrazić je to zdradzić.” Dlatego teatr okrucieństwa jako „prawdziwy wyraz skrywa to, co manifestuje [...], maskuje, to, co pragnie objawić” (ATS 91), jest Hieroglifem, Zagadką. A objawia to, co przerasta człowieka. Wobec nie realizowalności projektu wyjścia poza to, co ludzkie (bóg nie jest człowiekiem), niemożliwości zniesienia dystansu będącego zaporą dla bezpośredniej komunikacji z tym, co boskie, teatr jest śladem tej boskości.\nW teatrze Artaud’a „ciało stało się drogą do nieznanych ziem: nowych terytoriów cielesności”(DN). W tańcu dionizyjskim - „czarnym” i destrukcyjnym, bo poddający ciało rozczłonkowaniu, zachodzi metamorfoza w ciało nowe. „Ciało bez organów” jest symbolem odsyłającym do tego, co niejawne; tajemnicy, jakiej człowiek szuka przez okrucieństwo rozczłonkowania ciała - destrukcji porządku rzeczy skończonych, użytecznych i zwrócenie człowieka wielości. Metamorfoza ciała i przywołanie sił witalnych przynależy do porządku świętości. „I hieroglifem tchnienia odnaleźć pragnę ideę teatru świętego...”(ATS)\n(TD) Arnaud A.,Excoffon-Lafarge G., Transgresja i doświadczenie granic, w: Transgresje 3 (Osoby), red. M. Janion, S. Sosiek, Gdańsk 1989\nArtaud A., Fontanna krwi, tł. S.P. Szymanowski, Dialog 7/76\n(AH) Artaud A., Heliogabal albo anarchista ukoronowany, tł. B. Banasiak i Matuszewski, Wydawnictwo KR, W-wa 1999\nArtaud A., Odpowiedniość mumii, tł. J. Trznadel, w: Transgresje 3\n(AS) Artuad A., Skończyć z sądem bożym, tł. B. Banasiak, Pismo Literacko-Artystyczne 10/88\n(ATS) Artaud A., Teatr i jego sobowtór, tł. J. Błoński, Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, W-wa 1966\nArtaud A., Tutuguri, tł. J. Hartwig, Nowy Wyraz 7-8/75\nArtaud A., Uccello, Włosek, tł. A. Ważyk, Odra 10/98\nArtaud A., Van Gogh albo samobójca społeczny, tł. J. Lisowski, Twórczość 4/57 Hartwig, Nowy Wyraz 7-8/75\n(BAH) Banasiak B., Anarchia erotyzmu, w A. Artaud, Heliogabal ...\n(BDP) Banasiak B., Destrukcja przedstawienia we współczesnej filozofii francuskiej, Colloquia Communia 1-3/36-38 1988\n(KMB) Banasiak B., K. Matuszewski, Klossowski mój bliźni, w P. Klossowski, Sade mój bliźni\n(BD) Banasiak B., Na marginesie. Bogowie i demony, w: Derridiana, red. B. Banasiak, inter esse, Kraków 1994\n(BDW) Bataille G., Doświadczenie wewnętrzne, tł. O. Hederman, W-wa 1998\nBataille G., Teoria religii, tł. K. Matuszewski, Wydawnictwo KR, W-wa’96\n(CN) Colli G., Po Nietzschem, tł. S. Kasprzysiak, Oficyna Literacka, Kraków 1994\n(DTO) Derrida J., Teatr okrucieństwa i zamknięcie przedstawienia, tł. M. Gołębiewska i W. Kroker, w: Dialog 4/96\n(DSP) Dolle J.-P., Straszliwy Pracownik, tł. K. Matuszewski, Pismo Literacko-Artystyczne 2/90\n(DNA) Dumoulie C., Nietzsche at Artaud, Paris 1992\nGutorow J., Kuszenie niemożliwego, Odra 10/98\n(KSB) Klossowski P., Sade mój bliżni, tł. B. Banasiak, K. Matuszewski, Aletheia, W-wa 1999\n(KNB) Klossowski P., Nietzsche i błędne koło, tł. B. Banasiak i K. Matuszewski, Wydawnictwo KR, W-wa 1996\n(KŚA) Kolankiewicz L., Święty Artaud, Warszawa 1988\n(KTE) Kolankiewicz L., Teatr zarażony etnologią, Konteksty 3-4 1991\nKomendant T., Oko błękitu, wstęp do: G. Bataille, Historia oka, Oficyna Literacka Kraków 1991\nLorenc. I., Czy kres kategorii przedstawienia i obecności? Kant a Artaud, maszynopis\n(MAB) Matuszewski K., Artaud / Bataille - mistyka potworności, Sztuka i filozofia 2/90\nMatuszewski K., Odpadek dzieła stworzenia, w Artaud, Heliogabal ...(MAH)\n(MP) Matuszewski K., Pato(s)logia Nietzschego, wstęp do: P. Klossowski, Nietzsche i błędne koło\nMatuszewski K., Posłowie w Bataille, Teoria religii\n(MN) Matuszewski K., Nietzsche - doktryna i los, w: Renesans nietzscheanizmu a marksizm współczesny, red. W. Mackiewicz, COM SNP, W-wa 1990\n(MWD) Matuszewski K., Wśród demonów i pozorów. Monomania Pierre’a Klossowskiego, SPACJA, Warszawa 1995\n(MWB) Matuszewski K., Wstęp do Bataille, Doświadczenie wewnętrzne\nesse, Kraków 1994\nNietzsche F., Narodziny tragedii albo Grecy i pesymizm, tł. B. Banasiak, inter esse, Kraków 1994\n(PRS) Pieniążek P., Rozum i szaleństwo: nowe francuskie interpretacje myśli Nietzschego, wstęp do: P. Klossowski, Nietzsche i błędne koło\n(STR) Saison M., Teatr a rzeczywistość. Kwestia reprezentacji w teatrze współczesnym, tł. K. Bober, Sztuka i filozofia 11/96\n(SD) Sollers Ph., Dach, tł. T. Komendant, w Transgresje t. 3 (Osoby),\n(SA) Sugiera M., Artaud dramatopisarz, Dialog 4/96


Vaginal narrower - odmłodzenie okolic krocza Opole - ZaufaneKliniki.pl\nVaginal narrower - odmłodzenie okolic krocza Opole\nVaginal narrower - odmłodzenie okolic krocza Opole (województwo Opolskie)\nNiestety ale w obecnej chwili nie posiadamy w naszej ofercie klinik, które oferują zabieg Vaginal narrower - odmłodzenie okolic krocza w Opole, w województwie Opolskie. Zapraszamy do zapoznania się z propozycją klinik, które znajdują się w pobliżu.\nW mieście Opole i w pobliżu, zabieg vaginal narrower - odmłodzenie okolic krocza można wykonać w renomowanych placówkach medycznych oferujących wiele udogodnień dla pacjenta. Zapoznaj się z ofertą klinik, w których wykonywany jest zabieg i umów się online do placówki, która najbardziej odpowiada Twoim wymaganiom.\nW serwisie ZaufaneKliniki.pl stawiamy tylko na niezawodnych i wykwalifikowanych lekarzy, dzięki temu mamy pewność, że każdy kto zdecyduje się na Vaginal narrower - odmłodzenie okolic krocza zostanie profesjonalnie potraktowany przez personel medyczny w wybranej klinice w mieście Opole.\nJeżeli na liście brakuje kliniki, która zajmuje się Vaginal narrower - odmłodzenie okolic krocza w mieście Opole,napisz do nas.


Cbet.gg Casino Recenzja 2022 - €500 Bonus Powitalny\n#79 of 119 Kasyn Online\nMetody Płatności: Bitcoin Wallet, MasterCard, NETELLER, Skrill, Visa, paysafecard\nDostawcy Gier: Vela Gaming, Quickspin, Slotmotion, NetEnt, GameArt, FUGASO, Pragmatic Play, Spinomenal, Endorphina, Habanero Gaming Systems, Iron Dog Studios, Ganapati, Betsoft Gaming, Play'n GO, iSoftbet, Golden Hero, Platipus Gaming, Booming Games, 1x2gaming, OneTouch, Evoplay, BGAMING, Amatic Industries\nWaluta: EUR, RUB, TRY, USD\nJęzyki: English, French, Russian, Turkish\nCechy: Instant, Live Dealers, Progressive Jackpots, TV Games, VIP\nCbet.gg Casino Recenzja\nNajnowsza aktualizacja February 26, 2020\nCbet.gg to idealne kasyno dla graczy z Polski, tworzone przez graczy dla graczy działa od 2019 roku. Jego twórcy mają ogromne doświadczenie i oferują graczom ogromną ilość bonusów, promocji i zachęt. Kasyno jest otwarte dla graczy z Polski, oferuje automaty, gry stołowe oraz wideo poker od najlepszych dostawców oprogramowania z branży. To kasyno świetnie rokuje na przyszłość, widać to w każdym aspekcie, jak wiele wysiłku i uwagi poświęcono na dostarczenia wysokiej jakości oferty.\nW Cbet.gg Casino Polscy gracze mogą dać upuść swojej pasji do gry, w tytułach dostarczonych przez liderów z branży oprogramowania - Evolution Gaming, Ezugi, NetEnt, VivoGaming. Ich oferta zadowoli nawet najbardziej wymagających graczy.\nSelekcja gier stołowych na żywo jest równie imponująca, należą do niej takie rodzaje jak blackjack, popularne wersje ruletki. Kasyno ma najniższe marże w branży ze wszystkich firm, oferujących ruletkę z prawdziwymi dealerami na żywo. Cbet.gg Casino posiada również szeroki wybór pokera wideo, a we wszystkie z nich można grać dla zabawy lub na prawdziwe pieniądze. W kasynie znajdziemy także bardzo wiele gier na automaty - Starburst, Pistoleras, Gonzo's Quest i inne.\nCbet.gg Casino jest wybawieniem dla aktywnych graczy, którzy lubią grać na co dzień, ponieważ atrakcyjne bonusy można zgarnąć każdego dnia. Cotygodniowe promocje stanowią nie lada gratkę dla graczy, a wszelkiego rodzaju premie depozytowe są dostępne dla tych, którzy regularnie doładowują swoje konta. Te boostery bankrolla proponuje graczom impuls do wspinania się po drabinie rankingowej, grając swoje ulubione gry na coraz wyższych stawkach.\nCbet.gg Casino oferuje wszystkie popularne metody wpłat i wypłat, bez minimalnych i maksymalnych limitów depozytowych. Wszystkie transakcje są darmowe, a pobierana jest tylko stała opłata niezależnie od wysokości, przy minimalnym czasie oczekiwania na wypłatę. Najszybszym rozwiązaniem są portfele elektroniczne takie jak Qiwi, WebMoney, Skrill, NETELLER czy ecoPayz, wyprzedzając VISA, Mastercard oraz tradycyjne przelewy. Minimalny depozyt wynosi 10 EUR a na liście obsługiwanych walut znajdziecie EUR, NZD, CAD, AUD, NOK, USD, RUB, CNY, PLN, JPY.


stan nadzwyczajny - Dziennik Trybuna\n18.03.2020 17.03.2020 Justyna Koć (wiadomo.co)\nSytuacja z dnia na dzień staje się coraz gorsza. Musimy sobie uświadomić, że chorych z wirusem będzie przybywać. Jak w takiej sytuacji prowadzić nie tylko kampanię wyborczą – to już dziś jest prawie niemożliwe – a potem jak przygotować wybory? – mówi prof. Marek Chmaj, prawnik konstytucjonalista, w rozmowie z Justyną Koć (wiadomo.co).\nKiedy i w jakich sytuacjach konstytucja dopuszcza przesunięcie terminu wyborów?\nKonstytucja przewiduje możliwość odroczenia terminu wyborów tylko w razie wprowadzenia jednego ze stanów nadzwyczajnych. Mamy trzy stany nadzwyczajne: stan wojenny, stan wyjątkowy i klęski żywiołowej. Zgodnie z art. 228 w czasie trwania stanu nadzwyczajnego i 90 dni po jego zakończeniu nie mogą się odbywać wybory, a kadencja danego organu ulega przedłużeniu.\nNiezależnie od wprowadzonego stanu to organ, który go wprowadza, decyduje, na jak długo. W przypadku klęski żywiołowej może być prowadzony na 30 dni, ale za zgodą Sejmu można go wydłużyć, natomiast stan wyjątkowy na okres nie dłuższy niż 90 dni i za zgodą Sejmu można go wydłużyć na 60 dni. Po zakończeniu stanu nadzwyczajnego nie można przeprowadzić wyborów przez 90 dni, może natomiast odbywać się kampania wyborcza. Przepis dotyczy tylko samych wyborów.\nNiektórzy publicyści proponują, aby wprowadzić jednorazową poprawkę do konstytucji, tak aby móc zmienić datę wyborów bez potrzeby wprowadzania stanu nadzwyczajnego. Obawiają się, że PiS nie zrezygnuje szybko ze specjalnych uprawnień.\n– Sytuacja z dnia na dzień staje się coraz gorsza. Musimy sobie uświadomić, że chorych z wirusem będzie przybywać. Jak w takiej sytuacji prowadzić nie tylko kampanię wyborczą – to już dziś jest prawie niemożliwe – a potem jak przygotować wybory? Przecież muszą zostać wyznaczone komisje wyborcze w każdym lokalu. Proszę pamiętać, że PiS podwoił liczbę członków komisji wyborczych, bo jedna komisja przeprowadza wybory, a druga liczy. Członkowie komisji musieliby być cały czas w lokalach wyborczych, mieliby styczność z tysiącami ludzi, którym trzeba by było sprawdzić personalia, następnie wydać kartę do głosowania i podać długopis.\nFiled under: kampania wyborcza, stan nadzwyczajny, stan wyjątkowy, wybory


29 lipca 2015 | autor: Bogumiła Maleszewska\nCaritas Archidiecezji Białostockiej rozpoczyna 5 edycję kampanii "Tornister pełen uśmiechów". Polega ona na przygotowaniu wyprawek szkolnych najbardziej potrzebującym dzieciom z naszej archidiecezji. Motywem akcji jest wyrównywanie szans edukacyjnych uczniów, których rodziny znajdują się w trudnej sytuacji materialnej, podniesienie ich samooceny, a także zachęcenie do nauki.\nZa Państwa pośrednictwem chcielibyśmy zachęcić białostoczan do włączenia się w tegoroczną akcję, aby wspólnymi siłami przygotować jak najwięcej wyprawek. W tym roku przygotowaliśmy wstępnie 300 sztuk nowych plecaków, jednak liczymy, że ich liczba znacznie wzrośnie dzięki wsparciu sponsorów i ludzi dobrej woli. Dlatego apelujemy o pomoc materialną i finansową na zakup kolejnych plecaków, a także artykułów szkolnych.\nW ubiegłym roku dzięki akcji "Tornister Pełen uśmiechów" 600 dzieci z ubogich rodzin mogło cieszyć się z nowych plecaków wypełnionych potrzebnymi przyborami szkolnymi. Rodziny, które potrzebują wsparcia mogą składać podania z prośbą o pomoc w postaci wyprawki szkolnej w siedzibie Caritas do dnia 15 sierpnia.\nWszyscy, którzy chcą włączyć się w akcję mogą zgłosić się do Caritas po pusty plecak, wypełnić go przyborami szkolnymi i zwrócić do dnia 20 sierpnia w siedzibie Caritas przy ul. Warszawskiej 32 w godz. 8:00 - 15:30. Puste plecaki będą również czekały na wypełnienie we wszystkich białostockich parafiach od pierwszej niedzieli sierpnia. Ważne jest, aby artykuły były nowe i estetyczne, by obdarowane dzieci poczuły prawdziwą radość i zachętę do pracy w nowym roku szkolnym. Akcję można też wspomóc dokonując wpłaty na konto Caritas: 66 1240 5211 1111 0000 4931 3527 z dopiskiem: "Tornister pełen uśmiechów".\nFinał kampanii planujemy 31 sierpnia 2015 roku. Podobnie jak w roku ubiegłym połączony on będzie z koncertem charytatywnym. Na scenie wystąpią schola Boże Echo, Winnica, Stare Dobre Małżeństwo oraz zespół Happysad.\nW ciągu ostatnich czterech lat dzięki kampanii "Tornister pełen uśmiechów" blisko 2000 dzieci z naszej archidiecezji mogło ze spokojem i uśmiechem na twarzy powitać nowy rok szkolny.


Filtr grafenu w jednym kroku oczyścił wodę w Zatoce Sydney | PL.NPVUA\nStrona główna > Nauka i Technologia > Filtr grafenu w jednym kroku oczyścił wodę w Zatoce Sydney\nFiltr grafenu w jednym kroku oczyścił wodę w Zatoce Sydney\nNaukowcy z australijskiej organizacji naukowej CSIRO przedstawili nową tanią metodę oczyszczania wody z zanieczyszczeń. Opracowana przez nich folia grafenowa przefiltrowała wodę z Zatoki Sydney, dzięki czemu była dostępna do picia. Technologia może pomóc 2 miliardom ludzi na całym świecie, którzy nie mają dostępu do czystej wody pitnej.\nZespół naukowców z Państwowego Stowarzyszenia Badań Naukowych i Stosowanych (CSIRO) w Australii odkrył tanią metodę oczyszczania wody opartą na specjalnym rodzaju grafenu – GraphAir. Technologia pozyskiwania tego materiału Australijscy naukowcy zaprezentowali rok temu. Metoda GraphAir pozwala na uzyskanie cienkich warstw grafenowych z oleju sojowego w jednym etapie\nNa podstawie "grafenu sojowego" naukowcy stworzyli film z mikroskopijnymi nanocanninami. Podczas procesu czyszczenia płyn przechodzi przez nie, a woda jest oczyszczana z zanieczyszczeń. System odfiltrowuje sole w 100%, a także zanieczyszczenia pochodzenia domowego.\nCzytaj także Baterie cynkowo-powietrzne zapewnią krajom rozwijającym się energię elektryczną\nPodczas eksperymentu eksperci CSIRO odfiltrowali próbki wody z portu w Sydney. W tym celu zainstalowano folię na konwencjonalnym membranowym filtrze do wody. Jedna procedura czyszczenia była wystarczająca, aby woda była dostępna do picia. "Technologia pozwala uzyskać czystą wodę pitną w jednym kroku, bez względu na to, jak zanieczyszczona była pierwotnie" – wyjaśnił szef badania dr Don Han Seo\nNaukowcy odkryli także, że film grafenowy staje się coraz bardziej zanieczyszczony. Zazwyczaj membrana do filtracji traci wydajność 50% po 72 godzinach. W GraphAir ten problem został naprawiony. Wyniki badania opublikowano w czasopiśmie Nature Communications.\nWedług naukowców, technologia nie wymaga dużych nakładów. "Wszystko, czego potrzebujemy, to ciepło, opracowany grafen, filtr membranowy i mała pompa wodna" – cytuje Seo Science Daily.\nCzytaj także Za sześć lat roboty zajmą ponad połowę miejsc pracy. Ale stworzą 133 miliony nowych\nPierwsze próby terenowe technologii w krajach rozwijających się odbędą się w 2019 roku. Naukowcy planują również opracowanie systemu czyszczenia do użytku domowego i miejskich systemów filtracyjnych. Metodologia może być również przystosowana do odsalania wody i oczyszczania z odpadów przemysłowych.\nWstrzyknięcie nowego leku przywróci uszkodzenie artretycznych chrząstek\nWcześniej naukowcy z Uniwersytetu w Manchesterze opracowali sito grafenowe, które zamienia wodę morską w świeżą wodę. Obie technologie mogą rozwiązać problem niedoboru wody pitnej, który według ONZ do 2025 roku napotka 14% światowej populacji.\nBrytyjska organizacja proponuje wprowadzenie AML dla pracowników\nAustralijski biohaker będzie bronił praw cyborgów w sądzie


Wiśnie i czekolada jest to duet do którego nie trzeba mnie przekonywać. Uwielbiam to połączenie. W zeszłym roku był to sernikobrownie a w tym nasz poczciwy murzynek. Wyszedł mi troszkę blady więc następnym razem dodam więcej kakao. Pomimo to wyśmienity, bardzo puszysty lekki z świeżym owocowym akcentem. Polecam.\n1/3 szkl wody,\n50 dag wydrylowanych wiśni ( świeżych, mrożonych lub z syropu).\nW rondelku roztopić masło, dodać cukier, kakao i 1/3 szklanki wody. Mieszając podgrzewać na małym ogniu, aż masa uzyska jednolitą konsystencję. Po przestudzeniu dodać do masy żółtka oraz mąkę przesianą z proszkiem do pieczenia i cukrem waniliowym. Wszystko starannie wymieszać. Białka ubić na pianę i delikatnie wymieszać z ciastem. Przełożyć do prostokątnej formy (moja miała 20x25 cm). Na wierzchu rozłożyć wiśnie. Piec 60 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni C. Wystudzone ciasto podawać z bitą śmietaną.\n13:41, nina007 , Ciasta, ciasteczka\nNadal zostaje pod urokiem czerwonych porzeczek. Nigdy wcześniej nie robiłam wypieków z tymi owcami a po pierwszym cieście wprost nie mogę się od nich oderwać. Kwaskowaty i orzeżwiacjący smak tego ciasta jest idealny na upalne dni. Polecam.\n0,5 kg czerwonych porzeczek.\nNagrzać piekarnik do temp 180 stopni C. Ubić pianę z białek. Masło utrzeć z cukrem i żółtkami. Dodać obie mąki przesiane z proszkiem do pieczenia. Na koniec ciasto delikatnie wymieszać z pianą z białek. Połowę ciasto wylać do blaszki o wymiarach 25 X 20. Wyłożyć umyte oczyszczone i wysuszone porzeczki. Wylać drugą połowę ciasta. Piec 1 godzinę. Świetnie smakuje jeszcze ciepłe podane z lodami waniliowymi, lub z bitą śmietaną.\n12:42, nina007 , Ciasta, ciasteczka\nChrupiący sernik z wiśniami\nMoże zadzwi was to połączenie: ser, wiśnie i pestki słonecznika. Ale żeby mieć o tym jakieś zdanie trzeba spróbować. Dla mnie super, no może troszeszkę za tłuste przez tą polewę, ale sam sernik bardzo puszysty i smaczny. Polecam.\n25 dag herbatników,\n1 kg białego sera mielonego,\n200ml słodkiej śmietanki,\n40 dag wiśni bez pestek.\nSkładniki na chrupiącą polewę:\n25 dag pestek słonecznika.\nHerbatniki pokruszyć i wyrobić z miękkim masłem, Masą wyłożyć spód dużej blaszki (moja miała wymiary 25 x 40 cm). Włożyć do lodówki. Przygotować polewę. Masło roztopić, dodać cukier i delikatnie podgrzewać, aż cukier lekko zbrązowieje. Dodać śmietankę i zagotować. Na końcu dodać pestki słonecznika i wymieszać. Odstawić do ostygnięcia. Zrobić ciasto. Żółtka utrzeć z cukrem, dodać śmietanę, ser i budyń, starannie utrzeć. Białka ubić na sztywną pianę i połączyć delikatnie z masą serową. Na końcu dodać wiśnie. Masę serową wyłożyć na spód z herbatników, a na nią delikatnie nałożyć łyżką polewę. Piec około godzinę w temperaturze 170 stopni C.\nTagi: sernik wiśnie\n09:38, nina007 , Ciasta, ciasteczka\nSoczyste ciasto marcepanowe\npo 200g porzeczek i agrestu,\n1-2 łyżki galaretki owocowej o czerwonym kolorze.\nPiekarnik nagrzać do 175 stopni C. Owoce umyć, usunąć szypułki. Marcepan posiekać. Masło ucierać z marcepanem, cukrem i solą około 8 minut. Do utartego masła kolejno podawać jajka. Mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia i przesiać do masy jajecznej. Ciasto przełożyć do tortownicy o średnicy 25 cm. Na ciasto wyłożyć 2/3 owoców. Piec około 45 min. Na ostudzone ciasto wyłożyć pozostałe owoce i polać lekko stężałą galaretką.\nTagi: agrest czerwone porzeczki marcepan\n08:04, nina007 , Ciasta, ciasteczka\nBardzo się cieszę, że już są ! W tym roku owoców jest dużo więc zbiera się je z przyjemnością a z jeszcze większą przyjemnością się je konsumuje. Pierogi już były, jagodzianki też (niestety wyszły zupełnie niefotogienicznie) więc przyszła kolej na kruche ciasto.\nNa stolnicy wysypujemy mąkę, cukier puder i sół, Mieszamy tworząc kopczyk. Do zagłębienia w kopczyku wbijamy żółtka i wrzucamy masło. Zagniatamy jednolite, miękkie ciasto które nie powinno kleić się do rąk. Wkładamy na 30 min do lodówki. Po wyjęciu 2/3 ciasta rozwałkujemy na grubość 3 mm i wykładamy nim wysmarowaną masłem formę (polecam mniejszą niż 25 cm, do właśnie do takiej ledwo mi wystarczyło ciasta). Wkładamy na chwilę do lodówki aby się schłodziło. Na dnie ciasta rozkładamy jagody i posypujemy cukrem. Pozostałe ciasto rozwałkujemy i kroimy na paski o szerokości 1,5 cm i układamy je tak aby tworzyły kratkę. Można też wyciąć z ciasta dowolne kształty i ułożyć na jagodach. Piec około 30-35 minut na złoty kolor.\nTriffle z truskawkami\nA oto moja propozycja na pożegnanie sezonu truskawkowego, choć wiem że gdzie niegdzie dawno się już skoczył, u mnie są jeszcze ostatnie owoce. To angielskie triffle z truskawkami. Przepis znalazła w Poradniku Domowym ale podobny widziałam też kiedyś w „Kuchni”. Bardzo się cieszę, że ten deser można też zrobić z mrożonymi truskawkami bo z przyjemnością go powtórzę i to czuje. że jeż niebawem.\nszklanka pokruszonych biszkoptów,\n2 łyżki słodkiego wina lub wiśniówki,\ntorebka budyniu waniliowego słodzonego,\nBudyń rozprowadzić w trzech szklankach mleka, pozostawić do ostygnięcia ( w tym czasie przykryć folią bo inaczej powstanie kożuch). Biszkopty wsypać do żaroodpornych foremek (u mnie 4 sztuki), skropić alkoholem. W piekarniku rozgrzać tylko grill. Ubić śmietanę, połączyć z ostudzonym budyniem i z truskawkami (mniejsze można dać całe, większe poprzekrajać). Masa napełnić foremki, wierzch posypać cukrem. Zapiekać do chwili aż utworzy się karmel ( u mnie 5 minut w 200 stopniach C). Przestudzony deser wstawić do lodówki i mocno schłodzić przed podaniem.\n07:39, nina007 , Desery\nJest to ptopozycja dla tych którzy podobnie jak ja bardziej mają ochotę na owoce niż na ciasto. Soczysty deser który można podawac w różne formie, np. tak jak ja w małych kokilkach.\n50 dg truskawek,\nRozgrzać piekarnik 170 stopni. Przygotować żaroodporną formę do zapiekanek, lub kilka małych kokilech. Truskawki umyć, przekroić na pół i ułożyć w naczyniu żaroodpornym. Sucharki drobno pokruszyć i posypać nimi owoce. Białka oddzielić od żółtek. Białka ubić z 3 łyżkami cukru pudru i z cukrem waniliowym. Dodać żółtka, a następnie ostrożnie dodać przesianą mąkę i delikatnie wymieszać. Masę przełożyć na truskawki. Wstawić do piekarnika i piec około 30 min. na złotobrązowy kolor. Po upieczeniu posypać resztą cukru pudru.\nŹródło : UgotuTo\nLekkie, odpowiedni wilgotne, chociaż dosyć słodkie. Dla mnie osobiście jego słodycz jedną z największych zalet a dla innych zaś była dużym minusem tego ciasta.\n300g obranych migdałów,\n300g obranych marchewek,\nkilka łyżeczek soku z cytryny.\nNagrzać piekarnik do 160 stopni C. Tortownicę o średnicy 26 cm wysmarować masłem i oprószyć bułką tartą. Zmiksować migdały, cukier i skórkę z połowy cytryny (aby łatwiej było zmiksować migdały na proszek użyłam migdały w płatkach). Marchew zetrzeć na tarce o małych oczkach. Do marchwi dodać lekko ubite jajka i masę migdałową. Dodać szczyptę soli i mąkę wymieszaną z proszkiem do pieczenia. Ucierać aż powstanie jednolita masa. Przełożyć masę do przygotowanej tortownicy.\nPiec 10 minut w temperaturze temperaturze 160 stopni C, a przez następne 30 minut stopniowo zwiększać do 180 stopni C.\nAby zrobić lukier należy ucierać cukier puder stopniowo dodając sok z cytryny, aż do uzyskania pożądanej konsystencji. Nie należy od razu dodawać całej ilości przygotowanego soku gdyż może to się okazać za dużo.\nPrzed polukrowaniem gotowego ciasta można posmarowac cienką warstwą dżemu z moreli.\nŹródło "Desery. Kolekcja kuchni włoskiej"\n07:59, nina007 , Ciasta, ciasteczka


Nowe mieszkanie dwupokojowe (Nr G-3D) - Przy Sarniej ETAP II - Domiporta.pl\nNowe Mieszkanie 65,51 m2, 2 pokoje Łódź, Widzew, ul. Sarnia 3/5 - Przy Sarniej ETAP II\n6 200 zł/m2 406 162 zł\nNowe mieszkanie dwupokojowe (Nr G-3D) - Przy Sarniej ETAP II Łódź, Widzew, ul. Sarnia 3/5 - 65,51 m2 IV kwartał 2021 Zobacz rzut\n406 162 zł\nPowierzchnia całkowita65,51 m2\nNumer oferty: G-3D\n61,60 m2 2 6 981 zł/m2\nTo prawdziwa PEREŁKA Zadzwoń i umów się na prezentację! Takie mieszkanie rzadko trafia się w blokac...\n71,98 m2 3 6 182 zł/m2\n61,80 m2 4 6 840 zł/m2\nZERO PROWIZJI, ZERO PODATKU PCC!!! 2 balkony, 4 pokoje, świetna lokalizacja Główne atuty nieruchom...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Przy Sarniej ETAP II Mieszkanie Widzew, ul. Sarnia 3/5 Powierzchnia: 65,51 m2 Cena: 406 162 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr G-3D\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Przy Sarniej ETAP II Mieszkanie Widzew, ul. Sarnia 3/5 Powierzchnia: 65,51 m2 Cena: 406 162 PLN Proszę o kontakt


Początki piłki nożnej - Blog sportowy\nNie ma możliwości ustalenia początków piłki nożnej. W grę, która przypomina obecnie znaną piłkę, grano już w czasach przedkolumbijskich Ameryki oraz w średniowiecznej Wenecji.\nTermin football, prawdopodobnie pojawił się w czasach średniowiecznej Anglii w celu określania różnego typu gier. Nie dotyczyło to jednak gier, w których piłka była kopana. Terminu tego używano w sportach granych na piechotę – „on foot”.\nPierwsze rozgrywki zostały zainaugurowane w połowie XIX wieku właśnie w Anglii. To właśnie po raz pierwszy spisano zasady gry w piłkę nożną. Miało to na celu ujednolicenie zasad gry, która była jednym z ulubionych sportów brytyjskiej młodzieży uczącej się w szkołach prywatnych.\nPierwszy raz spisano regulamin w Trinity College podczas spotkania, w którym udział wzięli również uczniowie szkół publicznych. Początkowo zasady te zbliżone były bardziej do rugby.\nSytuacje jakie miały wówczas miejsce, w postaci tworzenia się odrębnych związków piłkarskich kreujących swoje własne zasady, zmusiły do powstania The Football Association, która ostatnie ujednoliciła przepisy w 1863 roku. Aktualnie zasady i przepisy są regulowane przez International Football Association Board.\nMiędzynarodowa Federacja Związków Piłki Nożnej powstała w 1904 roku w Paryżu. Początkowo zadeklarowała zaakceptowanie zasad, które zostały ustalone przez IFAB, jednak już po 9 latach istnienia, federacja umieściła w nim swoich własnych członków.\nJednym z najważniejszych symboli AC Milan jest herb, który prezentuje połączenie barw zespołu …\nŁyżwiarstwo jest to grupa dyscyplin sportowych, w których zawodnik porusza się na łyżwach …


Poszukiwania... ;) - www.kuleszowie.fora.pl\nWysłany: Nie 11:18, 03 Lut 2013 Temat postu: Rodzina Kuleszów na Lubelszczyźnie\nWitam wszystkich zainteresowanych historią rodziny Kuleszów.\nSzukam swoich przodków z tej rodziny po kądzieli. Moja pra-pra-babcia nazywała się Klara Kulesza. Zmarła w 1926 r. w wieku około 60 lat, więc urodziła się ok. 1860+r. prawdopodobnie w parafii Żółkiewka lub Turobin, miała jedenaścioro rodzeństwa.\nW czasie powstania styczniowego w jej rodzinnym dworku ukrywano powstańca i za to po powstaniu skonfiskowano majątek Kuleszów, ojca wysłano na Sybir, matka prawdopodobnie wtedy już nie żyła. Kilkoro dzieci wyemigrowało do USA.\nKlara wyszła za mąż za carskiego policjanta, ale Polaka Kusika, mieli 3 dzieci.\nDalsze losy rodziny znam. Szukam informacji o losach sprzed 1870 roku. Będę bardzo wdzięczna za jakiekolwiek informacje o rodzeństwie Klary Kuleszy. Najprawdopodobniej ich rodzinny dworek, ten skonfiskowany, znajdował się w Borówku lub Borowie blisko Żółkiewki. Będę sprawdzać parafialne księgi urodzeń, gdy dowiem się czegoś bliższego, napiszę tu o tym.\nJeśli ktoś miałby jakieś wieści o tej rodzinie przed 1870 rokiem lub o rodzeństwie Klary po 1870 r., proszę o kontakt:\nPozdrawiam wszystkich użytkowników forum i szczególne dzięki dla założyciela\nWysłany: Wto 10:11, 19 Mar 2013 Temat postu:\nWitam.Nazwisko Kulesza wystepuje w mej rodzinie.Poszukuje osob ktore slyszaly lub cos wiedza na temat Kuleszow z Lejpun na Litwie, dawnej Suwalszczyznie,Podlasiu.Moja prababka Agata Kulesza wyszla za maz za Pawła Strawinskiego.Miala liczne rodzenstwo.Jedna z jej ciotek Rozalia Kulesza emigrowala do USA na poczatku XXw.Wyszła za maz za Bronisława Witkowskiego.Miala 3 dzieci.Zmarła w Detroit w 1984.Poszukuje wszelkich sladow rodziny Kulesza z terenow obecnej Litwy ktorych potomkowie z pewnoscia zyja gdzies w Polsce.\nWysłany: Sob 14:07, 11 Maj 2013 Temat postu:\nA tutaj mogą odzywać się krewni i potomkowie Kuleszów ze Szydłowiec i Sidorowa.Obecna Ukraina\nPoszukuję informacji o przodkach. Dziadek Stanisław Kulesza (Stare Wykno). Wiem o jego dwóch braciach - Czesław i Józef.\nWysłany: Pią 16:20, 30 Sty 2015 Temat postu: Wielkie poszukiwania\nChciałbym wiedzieć z której gałęzi drzewa naszej rodziny wywodzi się Beatka Kulesza - Flasińska z Tarnowa. Pilne !\nWysłany: Wto 9:33, 09 Sie 2016 Temat postu: Rodzina Kuleszów\nWitam wszystkich Kuleszów. Mój pra pra dziadek to Karol Kulesza, brał udział w Powstaniu Styczniowym 1863 roku, miał siedmioro dzieci, mieszkał w okolicach Łodzi ,,Kurak''. Jego dzieci to August ożenił się i mieszkałł na Dąbrówce Malice koło Zgierza, żona to była Konstancja Malanowska. Z małżeństwa tego urodziło się pięcioro dzieci;1. Piotr zmarł bezdzietny, pochowany w Zgierzu. 2.Jadwiga z męża Kieszkowska, miała troje dzieci: Jan, Emilia, Małgorzata (prawdopodobnie wyemigrowali do Francji) 3. Czesław Kulesza bezdzietny. 4. Józef Kulesza mieszkał w Zgierzu. 5. Kazimierz Kulesza mieszkał na ojcowiznie Dąbrówka Malice, miał dwoje dzieci; Stanisław i Henryk. Córka Karola Kuleszy - Maria zmarła w 1918 roku. Trzecie dziecko Helena zmarła w 1918 roku w USA. Bolesław Kulesza mieszkał w Łowiczu koło Łodzi, prowadził działalność ogrodniczą. Stanisław Kulesza zginął w I wojnie światowej w 1918 roku. Eleonora Kulesza mieszkała w Łodzi. Piotr Kulesza mieszkał w Łodzi miał 4 dzieci: Jadwiga, Edmund - zmarły, Janina Kulesza (Stefańska) pochowana na Radogoszczu, Lucyna Domagała - miała dwoje dzieci Lucyna Zdyb i Jerzy Domagała, miał dwóch synów Jakub Domagała, oraz Paweł Cieślik.\nWysłany: Śro 12:59, 10 Sie 2016 Temat postu: Rodzina Kuleszów\nMoj numer kontaktowy 601-305-697\nWysłany: Czw 22:15, 30 Lis 2017 Temat postu:\nPoszukuje rodziny Kulesza mało nie stety wiem...dziadek Bernard żona Bogumiła ,mama dziadka moja pra babcia Anastazja .Dziadek miał braci, pamiętam jednego Stefana, wywodzą się z mazur. Obecnie mieszkamy na śląsku Jeśli ktoś kojarzy proszę o wiadomość [link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Pią 9:57, 01 Cze 2018 Temat postu: Kulesza z powiatu lidzkiego par ejszyska okolica Miezyszki\nPoszukuje przodkow i potomkow Stefana Kuleszy i Aleksandry Mickiewicz. Ich dzieci to Katarzyna Kulesza ur ok 1881\nAdam Kulesza ur 8.02.1882\nLucjan Kulesza 4.01.1884 -12.02.1884\nZa wszelkie informacje bylabym wdzieczna\nPozdrawiam i gratuluje strony\nkontakt: prawo małpa interia kropka pl\nWysłany: Pią 2:18, 10 Maj 2019 Temat postu: Re: Kulesza _ Łapy (podlaskie)\nNazywam Się Bartosz Kulesza syn Zenona Kuleszy.\nDziadek nazywał się Jan Kulesza (tak samo jak jego Ojciec)... moja rodzina osiadła na Podlasiu (Łapy_ - nic nie wiem więcej jestem ostatnim Kuleszą z tej gałęzi - mam nadzieję ze tymczasowo\npozdrawiam wszystkich Kuleszów\nPochodzę z Kuleszów z bliskich rejonów Łap. Dziadek mieszkał w Sokołach.\nWysłany: Pią 2:22, 10 Maj 2019 Temat postu: Re: Kulesza _ Łapy (podlaskie)\nedit: Błąd - nie Sokoły tylko Truskolasy Niwisko gmina Sokoły


Najlepszym sposobem na powstrzymanie ,,klasowego tańca” jest nierozpoczynanie go – Opieka nad seniorami\nNajlepszym sposobem na powstrzymanie ,,klasowego tańca” jest nierozpoczynanie go\nMusimy zacząć od czytelnego werbalnego komunikatu, unikać przynęt, na które chcą nas złapać uczniowie i być przygotowani na szybkie przejście do działania, jeżeli okaże się to konieczne. Nauczycielka Wojtka czyni to w sposób efektywny. Ty również możesz tak postępować, jednak jeżeli doświadczyłeś już w przeszłości klasowych tańców, nie oczekuj, że Twoi uczniowie tak łatwo zrezygnują ze swojego testowania. Twoi agresywni eksperymentatorzy będą skłonni wystawić na próbę nawet najbardziej przejrzyste z werbalnych komunikatów i zrobić wszystko, co w ich mocy, aby z powrotem zaciągnąć Cię na parkiet. Najprawdopodobniej będzie Cię to kusiło. Niniejszy rozdział pomoże Ci oprzeć się temu pragnieniu. Nauczysz się, jak rozpoznać przynętę oraz jak uniknąć haczyka ciągnącego na taneczny parkiet. Zacznijmy od typowych wabików spotykanych w klasach oraz najlepszych metod Ich unikania.\nWskazówki dotyczące wysyłania czytelnych komunikatów\nGdy uczniowie są zdenerwowani, pomóż im ochłonąć


Rockefellera recepta na biznes i władzę. "Jedyną pewną drogą do zbudowania wielkiej fortuny jest monopol" - ZakazanaPrawda.pl\nStary John D. Rockefeller i jego kapitalistyczni kamraci w XIX wieku byli przekonani o jednej niepodważalnej prawdzie: żadna wielka wielka finansowa fortuna nie może powstać w systemie bezstronnego, konkurencyjnego społeczeństwa.\nJedyną pewną drogą do zbudowania wielkiej fortuny jest monopol.\nRecepta na osiągnięcie tego celu była następująca: usuń konkurencję, ogranicz możliwości konkurowania, ogranicz wolność działań ekonomicznych, a przede wszystkim zdobądź ochronę państwa dla swojej działalności, wykorzystując uległych polityków do stworzenia odpowiednich regulacji prawnych. Ten ostatni krok stwarza miejsce dla legalnego monopolu, który zawsze prowadzi do bogactwa.\nTen plan barona rabusiów jest również, pod inną nazwą, planem socjalistów. Różnica między korporacyjnym monopolem państwowym, a socjalistycznym monopolem państwowym polega tylko na tym, że różne są grupy kontrolujące władzę. Istotą gospodarki socjalistycznej jest monopol kontroli państwa, które wykorzystuje zatrudnionych planistów i teoretyków. Natomiast Rockefeller, Morgan i ich korporacjonistyczni towarzysze osiągają i kontrolują swój monopol i pomnażają zyski poprzez wpływ na politykę aparatu państwowego, a jeśli potrzebni są planiści i teoretycy, zatrudnia się ich w procesie znacznie bardziej subtelnym niż ten z którego korzystają państwa socjalistyczne. Sukces zagrywki Rockefellera zależał po części od możliwości skupienia uwagi publicznej na nic nieznaczących i powierzchownych wydarzeniach historycznych, takich jak mit walki między komunistami a socjalistami oraz ostrożnym zagarnianiu sił politycznych przez biznes. (…)\nW jaki sposób Rockefeller i podobni jemu monopoliści doprowadzili do sytuacji, w której świat pracuje dla nich? Według Howe’a doszło do tego tak:\nTo jest historia czegoś za nic – sprawienia, że inni płacą. To płacenie przez innych, otrzymywanie czegoś za nic można wyjaśnić żądaniem koncesji, prawem do wydobycia, przywilejami celnymi, kontrolą kolei, uchylaniem się od płacenia podatków. Wszystkie te rzeczy oznaczają monopol, a wszystkie monopole opierają się na prawodawstwie.\nPrawa monopolistyczne rodzą się dzięki korupcji. komercjalizacja prasy czy edukacji, nawet niewinnej dobroczynności, jest częścią ceny, jaką płacimy za specjalne przywileje, stworzone przez prawo. Pożądanie czegoś za nic, sytuacja w której to inni będą płacili, monopol w tej czy innej formie są związane z korupcją. Monopol i korupcja są zarazem przyczyną i skutkiem. Ramię w ramię pracują w Kongresie, w całym społeczeństwie, we władzach samorządowych. Zawsze tak było. Przywileje rodzą korupcję, tak jak zatruty ściek roznosi choroby. Równe szanse, „uczciwe rozdanie”, uczciwe warunki i brak faworyzowania nigdy nie są skorumpowane. Nie pojawiają się w gmachach ustawodawczych czy salach posiedzeń. Dla nich zasadą jest praca za pracę, wartość za wartość, coś za coś. Dlatego mali przedsiębiorcy, sprzedawcy detaliczni i hurtowi, pracownicy i rzemieślnicy nie są przedsiębiorcami, którzy korumpują polityków”. (…)\nFragment książki „Roosevelt – człowiek Wall Strett” autor: Antony C. Sutton\nNa zdjęciu John D. Rockefeller z synem\nZdjęcie: By American Press Association – Library of Congress prints and photographs division, Domena publiczna\nRelated ItemsmonopolRockefellerWall Street


ICBO XCVII - kogo się obawia kierowca BMW? - Joe Monster\nCharakterek · 4 stycznia 2006 04:59\n- Mieszkam w Sidney. Dziś było tak gorąco, że aż przez nieuwagę wyszłam nago na balkon. Nie wiem dlaczego sąsiad z bloku naprzeciwko o mało co nie wypadł z okna i czemu dwa samochody na ulicy się zderzyły.\n- Bo jeszcze w życiu nie widziałem takiego monstrum!\n- Bo kierujący tymi samochodami nie widzieli dotąd czarownicy. I nie patrz w lustro, bo sama także wyskoczysz z okna.\n- Bo nie wiedzieli, że coś tak brzydkiego może jeszcze żyć.\n- No to już wiesz czemu. Ciekawska.\n- Pewnie dlatego że miałaś okres i nieciekawie to wyglądało.\n- Może myślał, że to koniec świata?\n- Bo sąsiad właśnie przeczytał Harry’ego Potter’a.\n- Nie rób tego więcej, bo teraz z obrzydzenia nie mogę nic jeść i znów schudnę.\n- A psy zaczęły wyć ze strachu, ptaki zaś pouciekały!\n- Bo tak długo się nie żyje, a mumie to przykry widok. Teraz będę miała koszmary.\n- A co wy tam nie macie air condition (klimatyzacja po naszemu), ze podczas upałów chodzicie po domu nago?\n- My klimatyzacji nie używamy, bo się w niej lęgnie Legionella! A poza tym to urządzenie wywiewa rozum. Udowodniono na grupie 50 milionów ludzi mieszkających i pracujących w USA! Journal of American Idiotism no. 26.\n- A robotnik w kanale dalej siedzi i się zastanawia "Jest tam jeszcze ten smok czy nie ?"\n- Też bym wypadł z przerażenia na widok Yeti.\n- Tak kończy się brawura! Mieszkam niedaleko stacji i wiem co po zmroku wyprawiają ci maszyniści! Wyścigi, palenie gum, ruszanie i hamowanie z piskami, zawracanie w niedozwolonym miejscu to tylko niektóre z ich niecnych występków! Najprawdopodobniej przyczyną tragedii było wyprzedzanie na trzeciego! Powiedzmy stop piractwu na torach!\n- Dokładnie, jeszcze nieraz do rowu wpadną tymi pociągami i trzeba ich wyciągać!\n- Niekiedy tak ostry biorą zakręt, że sami maszyniści wpadają do rowów, a lokomotywy bez nadzoru pędzą na złamanie gwizdków, wówczas o wypadek nie trudno\n- Nie mówiąc już o parkowaniu w niedozwolonych miejscach, a te szyby tak wysoko, że i mandatów nie ma jak za wycieraczkę wsadzić.\n- Ale pasażerowie też nie bez grzechu jechali bez zapiętych pasów i zasłaniali lusterko.\n- Zimą to nawet łańcuchów nie zakładają! I jak tu ma być bezpiecznie?!\n- Jeżeli chodzi o gumę to weź sobie gumowy młotek i puknij się w główkę nim wklepiesz takie idiotyzmy do komputera.\n- A ty pewnie nie tutejszy? Obcokrajowiec? Do You speak english??\n- Jaka gumę?! Kolej jest biedna i na samych felgach jeździ!\n- I to po samym zbrojeniu nie mają na wylanie asfaltu!\n- Wystają takie krzywe druty z ziemi, a potem kolej się dziwi, że chłopaki na złom wynieśli. Przecież w oko można sobie wsadzić!\n- I jeszcze gdzieś, nie napisze, wstydzę się.\n- Debil to pisał czy kto? A jakby twoja matka była w tym pociągu? Śmiałbyś się, co? Pomyśl trochę.\n- Niemożliwe, matka siedzi z tyłu.\n- Głupota nie zna granic. Jak można coś tak głupiego dopuszczać na forum. Przecież to całe powinno zostać skasowane. To jest coś takiego jak głupkowata kpina z nieszczęścia.\n- Ciebie trzeba sformatować i zainstalować luźniejszego windowsa.\n- Oni i tak są ciency! U mnie w mieście (Kielce) jakiś wariat zostawił w centrum wagon od tramwaju.\n- Widziałem, nie miał siły ciągnąć.\n- A ja niedawno temu odkryłem, że ogień to piąty stan skupienia (czwarty stan skupienia odkryli jacyś naukowcy parę lat temu, a w Polsce do tej pory znane są: ciało stałe, ciecz i gaz - a czym jest ogień?)\n- Ogień to plazma. Oprócz niego występują jeszcze dwa nieznane zbytnio stany skupienia: kondensat hermionów i kondensat Bosego-Einsteina.\n- Co to takiego ten koncentrat hemoroidów?\n- Nie wiem ale chyba to oznacza że jest ich normalnie za dużo.\n- To, że niby te hemoroidy ma tylko jak bosy ten einstein? Czy jak? To jak w butach, to już nie ma? Cholerka skomplikowana ta fizyka.\n- Oprócz wyżej wymienionych stanów skupienia do takiego zaliczyłbym pomimo przeciwności w nazwie stan roztargnienia i stan upojenia alkoholowego.\n- Jeszcze po drodze stan wskazujący na spożycie i Stan Tymiński.\n- Stanów jest dużo, np. wyjątkowy, wojenny, podgorączkowy, stany zjednoczone.\n- A jak moja żona przestała być w stanie odmiennym, to ja byłem dwa dni w stanie wskazującym na spożycie.\n- Czym jest ogień? Ogień to jeden z czterech żywiołów - świętych elementów (Ziemia, ogień, woda, powietrze) dodawana jest też do nich prana , czyli eter. Absolut jest procesem kreacji i jest obecny w fizycznej materii Wszechświata. Z tego punktu widzenia cały fizyczny Wszechświat jest miejscem świętym. Wszystkie żywioły, w tym ogień są samoświadome. Świadomość posiada także planeta Ziemia. Istotę żywiołów możesz poznać poprzez medytację. Mantry: ziemia "EL" ogień "KA" woda "lEEM" powietrze "OM". Wszystkie cztery tworzą wibracyjną całość. Jeżeli postawiłeś to pytanie to znaczy, że jesteś gotowy na przyjęcie odpowiedzi. Z bezwarunkową miłością. EW (na podstawie "The Hator material" Tom Kenyon & Virginia Essene Spiritual Education Endeavors Publishing Company Santa Clara, USA 2004.\n- To nowinki naukowe z przed 4000 lat. Pojawiły się już spekulacje, że ziemia jest okrągła, ale nie wierz w to!\n- A ja idę robić pierwszy stan skupienia i na tym muszę się teraz skupić. Poniatno?\n- Pamiętaj! Skup się tanio - sprzedaj drogo.\n- Że też wy biedaki musicie jeździć za granice po te mercedesy a ja jak pomykam swoim BMW M6 200km/h (4.6 s do setki) po Warszawie to wszystkie lasencje mokro w stringach mają.\n- Dopóki nie zobaczą ciebie.\n- Biegi zmieniasz jak szalony, dłoń trzymając w gaciach kierowco niedościgniony.\n- No tak ze śmiechu!!!\n- Gdybyś nie napisał żeś z Warszawy domyśliłbym się.\n- Wczoraj rano widziałem takiego gościa. Wyjechał z podporządkowanej ze słabą widocznością z lewej. W tym czasie prawidłowo nadjechał TICO mając pierwszeństwo. Facet nacisnął w BMW-icy gaz, ściął zakręt, aż opony zaczął palić. Usłyszałem najpierw pisk opon, później trzask dartej blachy. Efekt w TICO został zdarty przedni lewy błotnik i zbity reflektor. W BMW-icy od przedniego lewego błotnika przez całe drzwi, prawie do bagażnika szeroka na 25-30 cm rysa zdartej z lakieru do blachy. Były też i wgniecenia. W pierwszej chwili wydawało się , że kierowca BMC-icy zwieje. Nie mniej po kilkunastu metrach się zatrzymał. Wyszedł w bryki. Popatrzył na lewą stronę samochodu i rozpłakał się. Słowa jakie usłyszałem to: "Stary mnie zabije".\nAle mam nadzieje, że do środy następnej nikt nikogo zabijał nie będzie...\nOglądany: 27708x | Komentarzy: 16 | Okejek: 3 osób\nICBO XCVI - co kobiety noszą w torebkach?\nICBO XCV - wyścig plemników.\nRadio Joe Monster FM odpowiada II\nICBO XCIV Gwałt Samoobrony na prostytutce\nRadio Joe Monster FM odpowiada\nFaktopedia DCCXXVII - Komu Snoop Dogg nie dotrzymał kroku w paleniu marihuany (50)\nZatrzymane w kadrze CCCXXXIII - Tak wyglądała Warszawa przed referendum 30 czerwca 1946 (23)\nKilka ciekawostek na temat mrówek, które sprawią, że zaczniesz o nich myśleć w zupełnie inny sposób (28)\nWynajmujący tłumaczy, dlaczego czynsz oraz kaucja za mieszkania są tak wysokie (37)\nKiedy byłem mały, myślałem, że II wojna światowa... V - internauci dzielą się swoimi wspomnieniami (30)\nDziewczyny z tatuażem XXI (13)


Wojciech Legawiec, prezes zarządu Uzdrowisko Busko – Zdrój S.A. zarządza pięcioma uzdrowiskami. W Poranku WNET mówił o działalności uzdrowiska\n- Od roku 2013, co jest naszą wielką chlubą, uzdrowisko Busko Zdrój jest w rękach samorządu. Województwo przejęło nadzór od Ministerstwa Skarbu i wszyscy mieszkańcy cieszą się z tego powodu. Obecnie, oprócz działalności uzdrowiskowej, produkujemy także naturalną wodę Buskowianka. Walczymy o rynku arabskie, gdzie taka woda jest deficytowa – mówił prezes Legawiec.\nObecnie na terenie wszystkich obiektów zatrudnionych jest 700 pracowników. - Spełniamy przede wszystkim funkcję społeczną, bo dzięki naszej działalności utrzymują się całe rodziny (…). Jeśli natomiast chodzi finansowanie to nasze obiekty to opierają się one o środki pochodzące z Narodowego Funduszu Zdrowia. Jeśli będzie tak nadal to nie mamy się czego obawiać. W innym wypadku będziemy musieli zmienić standardy i ponieść pewne nakłady na inwestycje – dodał prezes.\nNa koniec rozmowy podkreślił rolę środków pochodzących z Unii Europejskiej. - Wiele zależy od tego ile środków pozyskamy w nowej perspektywie finansowej. Mamy kilka projektów do zrealizowania. Dotyczą one m.in. infrastruktury uzdrowiskowej.\nźródło: Radiownet.pl (link)


Z dziennika tłumaczki. Rozważania o RODO – Odcinek 5: Rola tłumacza w procesie przetwarzania : FreeLING\nZ dziennika tłumaczki. Rozważania o RODO – Odcinek 5: Rola tłumacza w procesie przetwarzania\nWtorek 15 maja 2018 r. – Zostało 10 dni do RODO\nwczoraj chyba mi się coś poplątało z datami. Pisałam, że jeszcze 9 dni, a przecież wczoraj jeszcze było 11 dni. Już poprawiłam. Dwa dni więcej na przygotowania. Przyda się 😉\nMiałam dylemat, o czym Ci najpierw napisać. O naszej roli w procesie przetwarzania czy o podstawach prawnych? Stanęło na tym, że najpierw o rolach, bo potem będę rzucała terminami „administrator”, „podmiot przetwarzający” i „osoba działająca z upoważnienia”, a nie chcę wprowadzać chaosu.\nA zatem uporządkujmy najpierw „rolę”. Może to być jednak trochę trudne, ponieważ są bardzo różne zdania na temat roli tłumacza.\nDlaczego tak jest? Już kilka dni temu napisałam Ci, że ustawodawca jeszcze nie określił jednoznacznie naszej roli. Ale to, że nie ma jeszcze przepisów wykonawczych w ustawie o zawodzie tłumacza przysięgłego nie oznacza, że RODO mnie, jako tłumacza przysięgłego, nie obowiązuje. A tym bardziej jako tłumacza wykonującego też tłumaczenia niepoświadczone. Rozporządzenie bezwzględnie zacznie obowiązywać już od 25 maja i powinnam być na to przygotowana. Mimo niepewności muszę wdrożyć odpowiednie procedury w oparciu o ogólne przepisy rozporządzenia. I dlatego muszę wiedzieć, jaka jest moja rola w procesie przetwarzania danych osobowych.\nRozporządzenie przewiduje trzy możliwości. Mogę przetwarzać dane w roli:\nosoby działającej z upoważnienia.\nKażda z tych ról ma swoją specyfikę. Rola administratora wiąże się z największą liczbą obowiązków oraz z najwyższym stopniem odpowiedzialności. Administrator także będzie odpowiedzialny za działania podmiotu przetwarzającego lub osoby działającej z upoważnienia, którym zleca wykonanie czynności przetwarzania danych osobowych. Obowiązki i odpowiedzialność podmiotu przetwarzającego są względnie mniejsze, a osoby działającej z upoważnienia – najbardziej ograniczone.\nW ramach mojej działalności tłumaczeniowej moja rola będzie uzależniona od rodzaju klienta, dla którego przetwarzam dane osobowe. Mogą nim być:\npodmioty wymienione w art. 15 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego: sądy, prokuratura, Policja oraz organy administracji publicznej (w przypadku tłumaczeń wykonywanych przez tłumacza przysięgłego albo tłumacza powołanego ad hoc na podstawie ustawy);\nzleceniodawcy instytucjonalni i firmowi, w tym osoby prawne i osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą;\nzleceniodawcy indywidualni, czyli osoby fizyczne;\noraz od rodzaju danych, które przetwarzam:\nJednym z kluczowych czynników, który pomoże mi określić moją rolę, jest ustalenie, kto wyznacza cel przetwarzania. Osoba czy organizacja, która ustala cel przetwarzania danych osobowych, z reguły przyjmuje rolę administratora.\n7) „administrator” oznacza osobę fizyczną lub prawną, organ publiczny, jednostkę lub inny podmiot, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarzania danych osobowych; (…)\nNa przykład: jeżeli chodzi o stosunek między mną a Tobą, Dzienniku, to ja jestem administratorem, bo ja decyduję o celu przetwarzania tych danych, które tu zapisuję. Chcę je przechowywać jako pamiątkę. Ty, Dzienniku, jesteś moim podmiotem przetwarzającym. Polecam Cię tylko przechowywanie powierzonych Ci danych. Możesz robić z nimi tylko to, co Ci polecę (mam nadzieję, że potajemnie nie sprzedajesz moich zwierzeń…).\nA teraz na przykładzie czynności tłumaczeniowych: ja jako tłumacz staję się administratorem, kiedy przyjmuję od klienta jego dane osobowe w celu identyfikacji klienta i obsługi zlecenia. W takiej sytuacji ja ustalam cel gromadzenia tych danych: kontakt z klientem, czynności administracyjne, prowadzenie repertorium, rozliczenia podatkowe, obsługa reklamacji itd.\nKlient staje się administratorem, kiedy przekazuje mi do tłumaczenia materiały zawierające dane osobowe. W tej sytuacji to klient ustala cel przetwarzania: tłumaczenie materiałów z jednego języka na drugi. Ja wtedy występuję w roli podmiotu przetwarzającego lub osoby działającej z upoważnienia, która przyjmuje od administratora polecenie wykonania tłumaczenia.\nMogę przyjąć tę ogólną zasadę w stosunku do wszystkich danych osobowych zawartych w przekazanych treściach:\ndane osobowe klienta: ja = administrator\ndane osobowe zawarte w materiałach: ja = podmiot przetwarzający albo osoba działająca z upoważnienia.\nHehe, wczoraj z dzieciakami oglądałam bajkę o Tarzanie. Znasz ten tekst: „Ja Tarzan, Ty Jane”? Wersja RODO-wa będzie brzmiała: „Ja podmiot przetwarzający, Ty administrator”.\nAle na poważnie. Jak teraz ustalić, kiedy jestem podmiotem przetwarzającym, a kiedy działam z upoważnienia?\nNiektórzy eksperci sugerują, abyśmy dążyli do maksymalnego ograniczenia naszych obowiązków i odpowiedzialności, oczywiście w ramach prawnych, które rozporządzenie przewiduje. Wydaje się, że to słuszne podejście. Z tej perspektywy można byłoby zalecić, aby tłumacz w miarę możliwość korzystał z opcji działania z upoważnienia.\nJest jednak duże „ale” w tym miejscu, drogi Dzienniku. Nie wszyscy eksperci są zgodni co do tego, czy tłumacz, a szczególnie freelancer prowadzący działalność gospodarczą, może działać z upoważnienia. Niektórzy specjaliści uważają, że ta rola jest zarezerwowana dla osób pracujących pod (bezpośrednim) nadzorem administratora, czyli w ramach stosunku pracy, na stażu itd. Jeżeli pracujemy na etacie jako tłumacz, to owszem, bez problemu możemy przyjąć tę rolę, ale zgodnie z interpretacją tych specjalistów taka możliwość nie jest dostępna dla osób pracujących samodzielnie w ramach działalności gospodarczej.\nZ drugiej strony są eksperci twierdzący, że nie ma tutaj takich ograniczeń i możemy spokojnie działać z upoważnienia, obojętnie w jakiej formie świadczymy nasze usługi tłumaczeniowe. Każdy może działać z upoważnienia, jeżeli administrator takie rozwiązanie dopuszcza.\nMnie dziwi, Dzienniku, że na zagranicznych forach nikt nie bierze pod uwagę tej trzeciej roli z upoważnieniem dla freelancerów. Czy to typowa polska perspektywa? A może z kolei wynika to z nieścisłości tłumaczenia (zastrzelić tłumacza?)?\nNie chcę wchodzić w takie dywagacje. Nie czuję się kompetentna, aby rozstrzygnąć tę dyskusję. Pewnie ustawodawca potwierdzi jedno albo drugie stanowisko, kiedy pochyli się nad propozycjami przepisów wykonawczych do ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego.\nDrogi Dzienniku, jedno jest dla mnie praktycznie pewne, mianowicie, że mogę bez problemu działać jako podmiot przetwarzający, kiedy przetwarzam dane osobowe zawarte w materiałach przekazanych do tłumaczenia.\nMam jeszcze jedna ważną uwagę do roli osoby działającej z upoważnienia.\nKiedy działam z upoważnienia, muszę przy tym też uwzględnić, że w tej roli jestem ostatnim ogniwem w łańcuchu. Nie mam prawa przekazywać danych osobowych dalej. Działając z upoważnienia, działam osobiście i upoważnienie jest udzielane mnie, jako osobie fizycznej.\nW sytuacji, gdy jestem tłumaczem pracującym w zespołach, zlecającym tłumaczenie czy korektę podwykonawcom oraz zatrudniającym sekretarkę, asystenta lub stażystę, ograniczenie mojej roli do roli osoby działającej z upoważnienia nie leży w moim interesie. Upoważnienie nie pozwala mi korzystać z tych różnych form współpracy.\nPrzetwarzanie w charakterze podmiotu przetwarzającego umożliwia mi przekazanie danych osobowych dalej. Może to być w formie dalszego przekazania kolejnemu podmiotowi przetwarzającemu, tzw. podpowierzenia albo w formie upoważnienia dla zleceniobiorcy (ta ostatnia forma z powyższymi zastrzeżeniami). I oczywiście pod warunkiem odpowiednich uzgodnień umownych z administratorem. O tych formalnościach i umowach napiszę za kilka dni.\nMuszę też pamiętać, że zarówno rola podmiotu przetwarzającego, jak i osoby działającej z upoważnienia zdejmuje ze mnie tylko część odpowiedzialności za przetwarzanie danych osobowych. Wiele obowiązków będę nadal musiała spełnić, szczególnie w zakresie technicznego zabezpieczenia danych osobowych.\nPozostaje jeszcze kwestia roli tłumacza przysięgłego wykonującego zlecenia dla podmiotów wymienionych w art. 15 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, czyli dla sądów, prokuratur, Policji i organów administracji publicznej. W analizie projektu przepisów wykonawczych, która została wysłana do ministerstwa, zaproponowano rolę osoby działającej z upoważnienia. Co prawda, jak wskazałam wyżej, są wątpliwości co do tej roli, ale taka propozycja jest motywowana dążeniem do ograniczenia odpowiedzialności tłumacza. Propozycja ta znajduje też uzasadnienie w obecnej praktyce, stosowanej już przez niektóre organy, które przesyłają tłumaczom upoważnienie do przetwarzania danych.\nAle póki nie znamy ostatecznego stanowiska ministerstwa… cóż mogę powiedzieć.\nPojawia się jednak pytanie, co w przypadku danych osobowych sekretarza sądowego, który podpisał postanowienie o powołaniu tłumacza? Wobec nich to chyba jednak ja jestem administratorem, bo te dane można ująć w kategorii danych pozyskanych do celów administracyjnych?\nI, drogi Dzienniku, następne kłopotliwe pytanie: co mam robić, kiedy po 25 maja organy nie prześlą mi odpowiednich dokumentów upoważniających mnie do przetwarzania danych? Czy będzie to ważna przyczyna odmowy przyjęcia zlecenia? Już nic nie chcę mówić o tym, jak sądy technicznie zabezpieczają przesyłane materiały… Kto wtedy będzie za to odpowiedzialny?\nPodsumowanie tego, co Ci dzisiaj napisałam, możesz znaleźć w załączonej tabelce. Zastrzegam, że jest to tylko próba uporządkowania naszej sytuacji. Tak jak wspomniałam, może się to zmienić, kiedy ustawodawca określi rolę tłumacza przysięgłego w ustawie o zawodzie tłumacza przysięgłego.\nA co ja zamierzam robić? W zakresie danych osobowych klienta bez dwóch zdań jestem administratorem. Jeżeli chodzi o dane zawarte w materiałach do tłumaczenia, to obecnie uważam siebie za podmiot przetwarzający. Wynika to głównie z tego względu, że mam sekretarkę, od czasu do czasu podzlecam innym tłumaczom tłumaczenia albo korekty. A zlecenia dla sądów? To się dopiero okaże.\nPozostaje mi teraz czekać na ostateczne potwierdzenie stanowiska ustawodawcy, który albo potwierdzi moje podejście, albo każe mi zmienić wszystko co ustaliłam ;-(((\nDrogi Dzienniku, z tymi rolami wiążą się różne obowiązki: formalne i techniczno-organizacyjne. W następnych dniach zamierzam te sprawy uporządkować i wdrożyć we własną działalność. Aby rozgryźć te obowiązki formalne, musimy najpierw ocenić, na jakiej podstawie przetwarzam dane osobowe. Tym się zajmiemy jutro.


Wiadomości24 » Cywilizacja » Komórki » Polkomtel pod wodzą Solorza-Żaka nie będzie innowacyjny?\nData dodania: 2011-07-04 20:15\nStało się. Decyzja zapadła. Koniec domysłów i spekulacji, kto i za ile zdobędzie kurę znoszącą złote jajka, czyli spółkę Polkomtel SA, operatora sieci Plus.\nTrochę już wiemy: 18 mld zł łącznie ze spłatą zadłużenia. Nie skandynawski telekom, a nasz swojski polsko-cypryjski, dwojga nazwisk biznesmen Zygmunt Solorz – Żak.\nDeterminacja jednego z najbogatszych Polaków musiała być duża: by zdobyć Złotego Graala nie wahał się sprzedać kawałka swojego imperium, czyli części akcji Cyfrowego Polsatu SA. Skończyły się, więc spekulacje, kto kupi. Zaczęły się pytania: co zrobi? Czy jak mówi lider Ruchu Autonomii Śląska i obecny wicemarszałek województwa śląskiego Jerzy Gorzelik: „zepsuje jak małpa podarowany zegarek?”\nOceny są skrajne: od wznoszenia wiwatów przez ekspertów ekonomicznych, po niepokój ze strony szefowej UKE wyrażony w wywiadzie udzielonym serwisowi Technologie Wiadomości24. Na pewno zmiana właściciela wpłynie na rynek. Pytanie tylko czy pozytywnie Osobiście śmiem wątpić.\nOd kilku lat Solorz-Żak posiada sieć komórkową. Cyfrowy Polsat rynku nie podbił mimo "uprzywilejowanego" MTR-u. CP, podobnie jak właściciel sieci Play na początku też był wirtualny. Obie spółki musiały korzystać z infrastruktury tradycyjnych operatorów. Sieć komórkowa Solorza nawet była w lepszej sytuacji, gdyż w przeciwieństwie do Play własnej sieci nadajników nie musiała budować.\nNie wierzę w deklaracje nowego właściciela w których obiecuje skok cywilizacyjny, dzięki ultranowoczesnej sieci LTE. Nie daję wiary tym obietnicom z prostego powodu. Solorz nigdy nie zrobił rzeczy, która miałaby innowacyjny wpływ na rynek. Obie duże inwestycje medialne - naziemna telewizja Polsat oraz platforma satelitarna Cyfrowy Polsat, to zarabianie pieniędzy, jak najmniejszym kosztem zarówno technologicznym jak i prezentowanych treści.\nPamiętam narzekanie na TV Polsat, którego jakość była tragiczna ze względu na zbyt wąskie pasmo. Pamiętam ramówkę na którą składały się programy typu „Disco Polo Live”. Dopiero wejście na rynek telewizyjny koncernu ITI ze sztandarowym produktem, czyli TVN, wymusiło na telewizji Solorza nie tylko poprawę techniczną, ale także contentu, a w efekcie wizerunku stacji, łącznie z oprawą graficzną i wprowadzania nowych formatów.\nTagi: Solorz-Żak kupił Polkomtel Co dalej z Polkomtelem jaka przyszłość Polkomtela przyszłość Plusa jak zmieni się Polkomtel jak zmieni się Plus


W kontakcie z podopiecznymi\nŚrodowiskowy Dom Samopomocy nr 2 w Chojnowie mocno wspiera swoich podopiecznych. Nikt nie pozostaje osamotniony. Każdy z uczestników może liczyć na pomoc pracowników jednostki. Wsparcie związane jest zarówno z dowozem żywności, lekarstw, pakietów terapeutycznych, jak i materiałów do wykonywania samodzielnych prac w domu, przepisów kulinarnych, maseczek oraz środków ochrony. Dzięki temu w domach podopiecznych powstaje wiele prac plastycznych, ciast, ciasteczek, które stają się wyjątkowymi upominkami dla odwiedzających ich pracowników.\nPielęgnowany do tej pory przez podopiecznych ogród, również dzięki wspólnemu zaangażowaniu pracowników, czeka z pierwszymi plonami na mieszkańców. Codzienny kontakt telefoniczny, umożliwiający wspólne rozmowy sprawia, że wszyscy choć na chwilę zapominają o trudnej sytuacji, w której się znaleźli. Wszystkie te działania pomagają podtrzymać łączące wszystkich więzi.\nAktualizowano: 20 maj 2020