Stawiasz ogrodzenie? Zrób to zgodnie z prawem\nRadosław Zieniewicz 29-04-2020, 18:19\nWbrew panującemu przekonaniu, przepisy prawa nie regulują sposobu budowy ogrodzenia między dwoma sąsiadującymi posesjami, Fot. Plast-Met Systemy Ogrodzeniowe\nBudowy ogrodzenia zwykle nie zgłasza się żadnemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Obowiązku tego trzeba dopełnić, kiedy chcemy zbudować ogrodzenie wyższe niż 2,20 m – mówi o tym ustawodawca w art. 30, ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.\nNależy też dowiedzieć się, czy działka znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - jeżeli tak, wtedy trzeba przygotować projekt ogrodzenia. Jest to niezbędne do uzyskania pozwolenia konserwatorskiego, a kiedy je dostaniemy, konieczne jest wykonanie zgłoszenia robót budowlanych.\nPozwolenie konserwatorskie należy też zdobyć, gdy budynek, przy którym stanie ogrodzenie jest wpisany do rejestru zabytków – co istotne wszystkie roboty wykonywane przy takim budynku wymagają pozwolenia na budowę.\n- Dokonując pomiarów na posesji inwestora nasi monterzy zwracają uwagę na położenie palików geodezyjnych wyznaczających granice działki. Tam gdzie nie ma widocznych palików geodezyjnych nie wykonują montażu - mówi Jarosław Idźkowski, ekspert z firmy Euro-Mot w Białymstoku, dystrybutora ogrodzeń marki Plast-Met Systemy Ogrodzeniowe. - Wyjątkiem może być wymiana starego ogrodzenia na nowe. Wtedy jednak widzimy, że stało w określonym miejscu. Nasza rada dla inwestorów – od momentu zakupu działki budowlanej należy mieć baczenie na paliki geodezyjne. Często bywa tak, że w trakcie prac budowlanych zostają zasypane lub usunięte, wówczas inwestor musi zwrócić się do geodety.\nIstotne wytyczne na temat budowy ogrodzeń zapisane zostały również w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury (…) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (popularnie zwanym Warunkami technicznymi).\nW dziale II, rozdziale 9 czytamy, że ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. Nie można też umieszczać na wysokości mniejszej niż 1,8 m ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów.\nWarunki techniczne określają również zasady instalowania furtek i bram. Ustawodawca mówi, że nie mogą one otwierać się na zewnątrz działki. Furtki w ogrodzeniu przy budynkach mieszkalnych wielorodzinnych i budynkach użyteczności publicznej nie mogą utrudniać dostępu do nich osobom niepełnosprawnym poruszającym się na wózkach inwalidzkich.\nIstotne są też wymiary - szerokość bramy powinna wynosić w świetle co najmniej 2,4 m, a w przypadku zastosowania furtki jej szerokość powinna być nie mniejsza niż 0,9 m. Przy czym na drodze pożarowej szerokości te regulują przepisy odrębne dotyczące ochrony przeciwpożarowej.\nWbrew panującemu przekonaniu, przepisy prawa nie regulują sposobu budowy ogrodzenia między dwoma sąsiadującymi posesjami. Można zbudować je dokładnie na granicy działki, jeżeli druga strona wyrazi na to zgodę. W tym przypadku wiele zależy od stosunków międzyludzkich – albowiem nasz sąsiad nie ma prawnego obowiązku ponoszenia części kosztów budowy. Rozwiązaniem może być spisanie umowy określającej rodzaj i wygląd ogrodzenia oraz sposób ponoszenia kosztów jego budowy.\n- Ogrodzenie na linii działki najlepiej stawiać, jeśli sąsiedzi się dogadują i wspólnie partycypują w kosztach - mówi Jarosław Idźkowski, dystrybutor ogrodzeń marki Plast-Met Systemy Ogrodzeniowe. - Natomiast jeśli nie posiada się sąsiada, czyli na przykład w przypadku, gdy pierwsi zaczęliśmy budowę - wtedy trzeba zachować linię wyznaczoną w wyrysie geodezyjnym i nie wolno jej przekraczać.\nUstawodawca uregulował natomiast w Kodeksie cywilnym sposób ponoszenia kosztów utrzymania ogrodzenia przez sąsiadów. W artykule 154 § 1 czytamy: „Domniemywa się, że mury, płoty, miedze, rowy i inne urządzenia podobne, znajdujące się na granicy gruntów sąsiadujących, służą do wspólnego użytku sąsiadów (…)”.\nNatomiast paragraf 2 uzupełnia, że korzystający z wymienionych urządzeń obowiązani są ponosić wspólnie koszty ich utrzymania. Wynika z tego, że jeśli ogrodzenie wymaga konserwacji lub naprawy sąsiedzi są zobowiązani pokryć po połowie koszty tego remontu.\nJa 2020-04-30 15:56:54\nDziałki rolne tak samo się ogradza?


Tradytor | forum • Drewniany kościół - Plecka Dąbrowa (pow. kutnowski)\nDrewniany kościół - Plecka Dąbrowa (pow. kutnowski)\n: pn maja 04, 2009 12:34 pm\nDrewniany kościół pw. św. Barbary i Zwiastowania Najświętszej Marii Panny w Pleckiej Dąbrowie (gmina Bedlno, powiat kutnowski) powstał w 1778 r. z fundacji Józefa Głębokciego.\nTa jednonawowa budowla konstrukcji zrębowej została wzniesiona z drewna modrzewiowego, a konstrukcję wzmocniono lisicami i oszalowano. Od strony północnej do świątyni dobudowano murowaną zakrystię, a od zachodu - do nawy - drewnianą kruchtę. Dach nawy wieńczy ośmioboczna sygnaturka nakryta niewielkim cebulastym hełmem. We wnętrzu świątyni dominuje wyposażenie barokowe i późnobarokowe, jednak najstarszym zabytkiem jest drewniana gotycka rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem w ołtarzu głównym pochodzaca prawdopodobnie z końca XIV stulecia.\nPrzed wejściem do świątyni stoi XVIII - wieczna drewniana czworoboczna dzwonnica konstrukcji słupowej, wzniesiona na podmurówce z kamienia i nakryta dachem namiotowym.\nŹródło: Portal Turystyczno-Krajoznawczy Województwa Łódzkiego, autor: Piotr Sölle\nDla fanów "celebrytów" dodam tylko iż w tym kościele ślub brał Cezary Pazura oraz wyłożył pewną sumkę na jego renowacje\nRe: Drewniany kościół w Pleckiej Dąbrowie\n: pn maja 04, 2009 1:40 pm\nkazet-kz pisze: Te lisice to traktuje jako czeski błąd, ale muszę przyznać, że i tak konstrukcja drewniano-liściasta jest dla mnie poniekąd interesująca.\nSęk w tym że w wikipedii istnieje nieopisane jeszcze hasło "lisica (architektura)". Szczegółowo już nic konkretnego nie dało mi się znaleźć. Trzeba by spytać jakiegoś architekta.\n: pn maja 04, 2009 3:18 pm\nBelki stropowe lub krokwie opierają się na najwyższej belce ściany wieńcowej. Ściany wewnętrzne łączy się z zewnętrznymi na półteowy zamek w jaskółczy ogon. W przypadku stosowania belek o małej szerokości długie ściany mają tendencję do wypaczania się. Aby temu zapobiec stosuje się co 3-4 m (najczęściej w połowie rozpiętości ściany) pionowe, obustronne kleszcze, tzw. lisice, ściągnięte ze sobą śrubami.\nTo z hasła "Konstrukcja wieńcowa" ale pewnie o tych lisicach.\nHełmy cebulaste, które dziś są rzadkością, nie były nią w polskim baroku. Tradycja wschodnia budownictwa cerkiewnego nadal z takich hełmów korzysta. Tylko daczego skojarzenie od razu z Mauretanią? Jak dla mnie szukanie tradycji mauretańskiej to na zachodzie. Do wschodu stąd jest bliżej.\n: pn maja 04, 2009 6:27 pm\nKaplica w Zbiersku ma kopułę w centrum otoczonym wieżyczkami naśladującymi minarety. Nie wiem jak wcześniej wyglądała kopuła, bo podobno przebudowywano dach. Nie ma natomiast w żadnej z definicji tego stylu wzmianki o kopułach. Mi jednoznacznie cebulki kojarzą się z cerkwiami czyli ze wschodem Europy. No i bardzo ładnie wyglądają.\nKościół jest tak ładny, że proboszcz, który podjął się remontu trafił do spisu znanych osobistości w Polsce, a ten remont jest podawany jako jego największe osiągnięcie. Oczywiście i Pazura figuruje jako jeden z ważniejszych darczyńców. Muszę się wstrzelić w te okolice. A i Zbiersk mnie zaintrygował swoim drewnianym kościołem (tak przy okazji).


Lech Poznań – Górnik Zabrze 1:0 (0:0) (fotorelacja) - Lepszy Poznań - informacje z Twojego fyrtla\nLech Poznań – Górnik Zabrze 1:0 (0:0) (fotorelacja)\nLech zdobył kolejne ważne 3 punkty tym razem z Górnikiem Zabrze. Punkty cieszą ale wiele do życzenia pozostawiał styl w jakim grał zespół. Z pewnością zły stan murawy na Stadionie Miejskim przyczynił się w pewnym stopniu do tego ale czy wszystko można zrzucić na nią?\nMecz niestety przez większość czasu nie był interesującym widowiskiem. Przeważały niecelne strzały, złe podania i problemy z ustawieniem. Zawodnicy Lecha Poznań sprawiali wrażenie zniechęconych do gry co trener Rumak skwitował następująco “jeżeli ktoś gra od początku meczu i w drugiej połowie robi przerwę by od 75 minuty zacząć znowu grać to nie jest to związane ze złym przygotowaniem fizycznym lecz jest to kwestia przełamania”.\nJedynego gola w tym spotkaniu i to w pięknym stylu strzelił rezerwowy Rafał Murawski po idealnym podaniu Marcina Kikuta w 70. minucie.\nPełna relacja minuta po minucie z tego spotkania dostępna jest tutaj. A już teraz zapraszamy na relację z meczu Lech Poznań – KS Cracovia, który odbędzie się w sobotę 31 marca o godzinie 18.00.\nTagi:Artjom Rudnev Dimitrije Injac fotorelacja górnik zabrze KKS Lech Poznań Mariusz Magiera mariusz rumak Siergiej Krivets T-Mobile Ekstraklasa zdjęcia\nLech Poznań – Górnik Zabrze 1:0 (0:0)


Krytyk sztuki na skraju: grudnia 2008\nAutor: Magda Ujma o 11:25\nEtykiety: reklama zewnętrzna\nJeszcze o lubelskim pomniku\nLubelskie media właśnie doniosły, że rozpętała się nowa awantura o marszałka.\nPolega ona na tym, że magistrat zabrał się za przygotowanie do porządkowania ostatniej zaniedbanej części śródmieścia, czyli Placu Litewskiego. Na tle tego, co się znajduje w centrum, plac ten wygląda jakby przybył z innej rzeczywistości. Jest w prawie niezmienionej formie od czasu odzyskania wolności. Doszło kilka elementów, które – nie ukrywajmy – pogorszyły jeszcze jego stan.\nTu dygresja: śródmieście Lublina nie jest w złym stanie, oceniam je jako bardziej odnowione niż w Krakowie. Po prostu miasto jest mniejsze, stąd łatwiej kamienice odmalować. Zagospodarowano ładnie Krakowskie Przedmieście, które w swej części bliżej Ratusza i Starego Miasta stało się deptakiem. Samo Stare Miasto, chociaż malutkie i ściśnięte na pagórkach, bo Lublin usytuowany jest na wzgórzach jak Rzym, odzyskało część swojego blasku. Szkoda tylko, że dzieje się tak samo od lat: już z czasów licealnych pamiętam, że prace remontowe szły tak wolno, że kiedy się jedną kamienicę odnowiło, to zanim przystąpiło do następnej, ta pierwsza zdążyła już zniszczeć. Tak czy owak, nie jest źle, chociaż drażni nierozwiązana kwestia zbyt intensywnego ruchu i samochodów parkujących na chodnikach, co charakteryzuje zresztą wszystkie polskie miasta. Mnie osobiście brakuje całościowej wizji zagospodarowania Lublina, ale nie będę marudziła. No i dodatkowo sprawa wizualnej biegunki reklamowej: jest tutaj naprawdę potworna, bannerami, billboardami i innym tego typu paskudztwem pokrywa co się da: np. pawilony Hansena na osiedlu mieszkaniowym LSM, na temat którego zorganizowano niedawno w Lublinie sesję naukową.\nWracając jednak do Placu Litewskiego. Jego przestrzeń jest nieuporządkowana – co zresztą stanowi eufemizm. Z grubsza rzecz biorąc – plac składa się z dwóch części, tylną pokrywa skwer z ławkami, fontanną i niezbyt reprezentacyjną zielenią, w tle znajdują się pałace (m.in. byłe gubernialne). Przednia część jest bardziej chaotyczna – niby reprezentacyjna, ale znajduje się tu np. przystanek komunikacji miejskiej. Jest tutaj także wielka i stara topola, zwana przez Lublinian „baobabem”, popularne miejsce spotkań, obok metalowy, prowizoryczny stand reklamujący wydarzenia w pobliskim Centrum Kultury, są tam maszty flagowe, klomby z kwiatami oraz aż cztery monumenty. Za komuny na głównym miejscu stał pomnik sowieckiego sołdata (Pomnik Wdzięczności Armii Radzieckiej), zwany popularnie „Dawaj czasy”, bo sołdat wyciągał rękę w kierunku Poczty Głównej ku umieszczonemu na jej fasadzie zegarowi. Po czasach komuny ostał się tylko cokół pomnika i cokół ten zapragnął wykorzystać ówczesny prezydent miasta, Zbigniew Wojciechowski, który 10 listopada roku pamiętnego (czyli 2001) szybko i ukradkiem zainstalował na nim pomnik Piłsudskiego. Że odbyło się to bez konsultacji z mieszkańcami – nie potrzebuję wspominać. Postawienie w tym stylu i takiego właśnie pomnika, a chodzi mi także o jego rzeźbiarską formę, wywołało wiele protestów w Lublinie. Pomnik ten jest proporcjami kompletnie niedostosowany do miejsca, jest za mały na potężny cokół z odzysku, no i przede wszystkim słaby artystycznie. Stanowi uwspółcześnioną przez Krzysztofa Skórę wersję pomnika z roku 1937 Jana Raszki.\nObok Piłsudskiego na placu znajduje się także płyta Nieznanego Żołnierza, słaby artystycznie, ale historyczny monument ku czci Konstytucji 3 Maja, miejsce manifestacji patriotycznych z czasów stanu wojennego, oraz obelisk upamiętniający Unię Lubelską. Obecnie trwają prace koncepcyjne nad nowym zagospodarowaniem tej głównej przestrzeni publicznej miasta.\nTo, co obecnie dzieje się w związku z pomnikiem Piłsudskiego, doskonale wpisuje się w obecną polską retorykę pomnikową: patriotyczny szantaż.\nArchitekci z różnych stron świata, uczestniczący w niedawnych specjalnie zorganizowanych warsztatach, a także Urząd Ochrony Zabytków i konserwator miejski wspominali o możliwości usunięcia pomnika z placu. Miałby być ulokowany gdzie indziej. Istnieje chociażby dobre miejsce tuż przy Domu Żołnierza, na przedłużeniu traktu Krakowskiego Przedmieścia. Znaleźć tam można niezagospodarowany plac, który za jakiś czas stanie się miejscem bardzo eksponowanym, jeśli skończy się trwająca zresztą niezmiernie długo budowa… gigantycznego, tak zwanego Teatru w Budowie. Sprawa jest do dyskusji. No tak, ale to pamiątka po PRL...\nNa to odezwali się Piłsudczycy z całej Polski (i spoza niej). I obecny prezydent miasta, Wasilewski, przestraszył się. Przeraził się do tego stopnia, że o przyczynach strachu poinformował wszystkich: rozesłał listy nawet do Prezydenta i Premiera RP. A przyczyną tą stały się pisma towarzystwa Piłsudczyków, którzy, ledwie dowiedzieli się o wątło majaczącej na horyzoncie maleńkiej możliwości, dopiero nieśmiało zauważonej, przeniesienia pomnika wielbionego przez nich Wodza, to już pisma groźne napisali. W nich same wielkie słowa: brak patriotyzmu, brak znajomości historii i poszanowania dla gigantów z historii Polski. Do tego jeszcze groźba zburzenia zamku w Lublinie i Starego Miasta. Nie, to nie miałaby być akcja odwetowa miłośników Piłsudskiego, to byłby w ich mniemaniu… kolejny krok prezydenta Wasilewskiego w porządkowaniu Lublina.\nZnowu więc gra typowa megalomania, nadmiar słów wielkich, emocji, brak umiaru, i – nie bójmy się tego słowa – głupota w stanie czystym.\nCiekawe czy prezydent się ugnie?\nEgzorcyzmy domowe, małe perwersje i sztuka wartości, czyli co widziałam ostatnio na wystawach\nWystawa „Znaki tożsamości”, BWA Lublin, obrazy Nikifora\nWystawa „Znaki tożsamości”, BWA Lublin, projekt Teresy Murak i Mateusza Rembielińskiego\nOto ostatnie wystawy, które widziałam: „Sekrety rodzinne” Justyny Köke w Bunkrze Sztuki, Alfreda Kubina w Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie oraz „Znaki tożsamości” w lubelskim BWA. Każdy z pokazów jest / był kompletnie inny, praktycznie nie sposób ich porównywać, chociaż to właśnie będę usiłowała jakoś przeprowadzić – chociaż bardziej to zestawienie niż porównanie. Myślę jednak, że wszystkie dobrze oddają obraz dnia powszedniego w instytucjach kultury.\nNajciekawsza była dla mnie wystawa Justyny Köke. Chciałabym polecić tę artystkę, właściwie nieznaną w Polsce, a odważną, wyrazistą i ciekawą. Znajdzie się tutaj wiele stereotypowo wiązanych z twórczością kobiet elementów: żywe, ciepłe kolory, motywy autobiograficzne, sugerowanie mówienia o sobie i od siebie, skupianie się na ciele. Nawet technika została wybrana jakby z arsenału sztuki kobiet: artystka swoje obiekty – rzeźby i kostiumy – szyje z tkanin. Ważny jest stopień natężenia emocji, a ta sztuka od nich aż wrze. Twórczość Justyny Köke jednak bynajmniej stereotypowa nie jest ani też nie zawiera jakiegoś programowego manifestu. Przy całej swojej ostentacyjności jej źródłem pozostają osobiste przeżycia, jest krzykiem, ale wypływającym z czegoś bardzo intymnego. Jej siła oddziaływania może przerodzić się nawet w przemoc wobec widza. Nie jest łatwo o niej zapomnieć, od niej się uwolnić.\nWystawa „Sekrety rodzinne”, której kuratorką jest Anna Smolak, to - jak zapowiada komunikat prasowy – rodzinne opowieści grozy. Od pierwszego momentu łapie ona widza za gardło i nie odpuszcza aż do końca. Ciasne sale Galerii Dolnej zostały zapełnione potworkowatymi istotami, które wyglądają jak zmutowane lalki. Perfekcyjne wykonanie, ich miękkość, apelująca do zmysłu dotyku, kontrastują z anatomiczną koszmarkowatością. Widoczne jest to zwłaszcza w Fotografii rodzinnej, czyli mieszczańskim pokoiku, gdzie rodzina człekokształtnych mutantów ułożona na wersalce spędza czas w pieleszach domowych. Figurki, których jest bardzo wiele – pasuje do tego wyrażenie „mnożą się jak króliki” – dają wizję polskiej rodziny, która stara się żyć „po Bożemu” i nie stosuje antykoncepcji. Przypominają trochę modne właśnie popkulturowe stworki – „potworaki”, coś pomiędzy pluszakami dla dzieci a obiektami, których nie powstydziłaby się np. Louise Bourgeois. Niby-sielance patronują ironia i groteska.\nAle to wstęp do rzeczy mocniejszych. Na przykład film, na którym dziwaczni rycerze w miękkich zbrojach biją się miękkimi mieczami. Największe wrażenie robi główna instalacja wystawy, Sodoma i Gomora. Obiekty i kostiumy zostały użyte do rodzaju teatralnego performance’u na otwarcie wystawy, po czym ułożono je w przestrzeni wystawy jako instalację. Wściekłe czerwienie i fiolety, błyszczące materiały, formy ludzkie, a także zwierzęce, postać stającego dęba konia – wszystko to tworzy jakąś seksualną fantasmagorię, obraz orgii. Jednak ta dzika niby-to-orgia, która została zarejestrowana i pokazywana była w trakcie wystawy, ma w sobie również coś niewinnego, coś z zabawy dziecięcej.\nSztuka Justyny jest zapisem odprawiania egzorcyzmów. Słowa to sugeruje po pierwsze jakąś religijność, po drugie, związane jest z rytuałem. Justynę zajmuje dom, rodzina, jej ciemne sprawki, uczucia, splot miłość-nienawiść, tego, że miłości potrafi być usprawiedliwieniem dla okrucieństwa. Dom w jej ujęciu nie kojarzy się z bezpieczeństwem i stałością. To raczej miejsce, gdzie odbywają się skryte przed oczami postronnych okrutne rytuały. Justyna inscenizuje te sytuacje przed oczami widza. Ma się wrażenie, że sztuka ta pełni funkcje terapeutyczne. Jednocześnie odniesienia do dzieciństwa, a także poczucie humoru odbierają przedstawieniom wymiaru bardzo poważnego.\nPomiędzy zabawą a mówieniem na poważnie nie ma równowagi. Przez śmiech przebijają łzy. Justyna opowiada z bezwzględnością i bez znieczulenia. Jej sztuka ma moc odsłaniania rzeczy wstydliwych. Wystawa już się w Bunkrze skończyła, dalsze poczynania Justyny Köke będę obserwowała z ciekawością.\nW krakowskim Międzynarodowym Centrum Kultury trwa wystawa rysunków i twórczości graficznej Alfreda Kubina. Ostrzyłam sobie na nią zęby, ale obyło się bez fajerwerków. Jest bardzo spokojna, klasyczna, muzealna, żeby nie powiedzieć – niezbyt pasjonująca. Zrealizowana poprawnie – chciałoby się powiedzieć – według scenariusza najbardziej oczywistego z możliwych, bo biograficznego. Należy do cyklu prezentacji sztuki Mitteleuropy, z szerokim uwzględnieniem sceny austriackiej.\nObie wystawy, Justyny Köke i Alfreda Kubina, zupełnie do siebie niepodobne, łączy wątek perwersji. W przypadku Kubina perwersja ta powiązana jest z fin de siecle’ową dekadencją, z przeczuciem upadku Monarchii Austrowęgierskiej, i jednocześnie – związana jest z ówczesnym kryzysem kultury europejskiej.\nWystawa jednak nie wprowadza w świat wyobraźni Kubina, nie daje przewodnika po tym, z czego artysta najbardziej słynie i co najciekawsze w jego twórczości – po jego bestiariuszu, po świecie jego nieokiełznanej i ciemnej wyobraźni. To prawda, co napisał w swojej recenzji Stach Szabłowski, wizje Kubina to taka rzecz, którą człowiek fascynuje się zaczynając interesowa się historią sztuki, potem przenosząc fascynacje w rejony trudniejsze w odbiorze. Racją także jest to, że dzisiaj sztuka opierająca się na wyobraźni, w typie Kubina, ale także np. Feliciena Ropsa czy Aubreya Beardsleya przeżywa renesans, bo w sztuce najnowszej pojawiają się wizje irracjonalne, jak ze snu wzięte, surrealistyczne.\nWystawę w MCK zatem warto obejrzeć, choć tej wczesnej, najbardziej interesującej fazy działalności Kubina zobaczy się niewiele. Można co prawda dowiedzieć się co nieco o stosunkach rodzinnych młodego artysty (surowy ojciec, matka, która zmarła przedwcześnie), o jego kryzysie psychicznym, który doprowadził do buddyzmu i najbardziej znanego okresu twórczości, można przeczytać krótkie wyjątki z jego powieści, bardziej nawet cenionej niż rysunki, można także z wystawy dowiedzieć się, że później stał się człowiekiem sukcesu, który po okresie tworzenia sztuki fantastycznej, działał jeszcze przez kilkadziesiąt lat oddając się w dużej mierze ilustracji książkowej.\nKuratorem „Znaków tożsamości” jest Andrzej Mroczek, wieloletni dyrektor lubelskiego BWA. Mroczek, prowadzący w latach 70. Galerię Labirynt, filozofię małej, offowej przestrzeni działań artystycznych przeniósł do oficjalnej galerii miejskiej identyfikując się bardziej z Labiryntem niż z biurem wystaw. Z tej właśnie filozofii wynika fakt, że BWA jako całość działała dość nonszalancko. Prezentowała od początku artystów związanych ze sztuką progresywną, nurtem neoawangardy. Pamiętam przyjeżdżającego tutaj z wykładami zaprzyjaźnionego z galerią Jerzego Ludwińskiego, występy Andrzeja Partuma i wielu innych. Wcześnie pojawił się tutaj performance. Jednak koncepcja galerii autorskiej i offowej powinna różnić się od działalności głównej galerii miejskiej. To przecież inne zobowiązania wobec publiczności i kompletnie inna odpowiedzialność.\nBWA wraz z Labiryntem od lat 90. stopniowo pogrążało się w zastoju i przewidywalności, co trwa do dzisiaj. W końcu stało się galerią zaniedbaną, w której nie prowadzi się ani porządnej działalności wystawienniczej, nie sposób znaleźć tutaj wydarzeń wysokiej rangi, poruszających się w ramach bieżącego dyskursu sztuki i jej aktualnej problematyki. Panuje tutaj senna atmosfera, nie ma dbałości o lubelską publiczność, której nie przybliża się zagadanień sztuki ani aktualnej, ani – tak naprawdę – żadnej. Nie ma tu niestety dbałości o informację na temat własnej działalności ani edukacji, ani nie urządza się porządnie wystaw, nie wydaje się przyzwoitych katalogów – i wszystko prowadzi do wniosku, że galeria działa od lat siłą rozpędu i nikomu nic się nie chce. Dlatego ze zdziwieniem przeczytałam wypowiedź dyrektora Mroczka w lokalnej prasie, że jest on zadowolony z przyznanego mu przez miasto budżetu na przyszły rok. I oto mamy wyjaśnioną tajemnicę wieloletniego kierowania BWA: pan dyrektor jest zadowolony i nie przeszkadza urzędnikom. Nie tak dawno temu stała się przecież rzecz katastrofalna dla galerii, straciła ona swoją salę, największą, atrakcyjnie zlokalizowaną, która pozwalała na robienie wystaw z prawdziwego zdarzenia. Upomniała się o nią biblioteka im. Łopacińskiego, gdyż w jej gmachu owa sala się znajdowała. Dyrektor zaś poddał siębez walki i nic nie zyskał w zamian. Teraz BWA ogranicza się do trzech ciasnych salek w kamienicy przy ulicy Grodzkiej na Starym Mieście. Te zaś można opędzić małym budżetem.\nWracając jednak do wystawy. „Znaki tożsamości” zebrały w całość dość ekscentryczną grupę artystów, wśród których znaleźli się Koji Kamoji, Marek Niemirski, Jerzy Nowosielski, Jerzy Bereś, Teresa Murak czy też Christo i Andrzej Dudek-Dürer oraz Nikifor. Gdy ją się ogląda, trudno dociec o czym jest i co spowodowało zgromadzenie obok siebie akurat tych twórców. Podpowiedź daje tytuł, indywidualna tożsamość mogłaby być ciekawym pomysłem na wystawę. Krótki tekst wstęny głosi, że świat pędzi w zawrotnym tempie i się unifikuje, sztuka także ulega procesom globalizacji, ale ta wystawa próbuje odnaleźć taką sztukę, poprzez którą artysta może i powinien wyrażać siebie… Wyrażać swoją współczesność a jednocześnie wierność swojej tradycji kulturowej, narodowej, religijnej. To ciekawe i bardzo aktualne pytanie dręczące ludzi chociażby w kontekście Unii Europejskiej – czy da się różnić we wspólnocie. Jednak w „Znakach tożsamości” zostali wrzuceni do jednego worka artyści tak rozmaici, że ma się wrażenie przypadkowego doboru. Ma się także wrażenie przeglądu problematyki: „teraz drogie dzieci zobaczycie jak artysta wyraża swoją odrębność kulturową, religijną, narodową” (skądinąd, ryzykowne jest używanie tego ostatniego terminu w kontekście sztuki najnowszej).\nTak zatem nie dziwi obecność Jerzego Beresia, który zawsze bronił sztuki i tożsamości przed popkulturową sieczką, nie dziwi obecność chociażby Nowosielskiego, czy nawet… Nikifora. W przypadku tego ostatniego zresztą mam wątpliwości, czy pokazanie go na tej wystawie nie jest manipulacją. Owszem, Nikifor wyrażał swoje korzenie, ale działo się to bezwiednie, bez intencji ich wyrażania. Własne kulturowe zaplecze wykorzystuje także Koji Kamoji. Można zatem uznać, że jeżeli w Polsce tworzyłby artysta o korzeniach arabskich, to Andrzej Mroczek także zaprosiłby go do wystawy. Taki dobór artystów pachnie bowiem oczywistością i łatwizną, i żadnego ciekawego materiału do przemyśleń na zadany temat nie dostarcza. I dlaczego znalazł się tutaj Christo ze swoimi gigantycznymi projektami? Specyficzne bułgarskie rozumienie przestrzeni?\nJuż nie wspominam o tym, że brakuje wystawie także koncepcji pokazywania zgromadzonych dzieł, przemyślenia sąsiedztw. Prace do siebie nie pasują, po prostu są ustawione i powieszone. „Znaki tożsamości” należą do serii tych wystaw, jakie od kilku lat odkrywają światopoglądową przemianę Andrzeja Mroczka i prowadzonej przez niego galerii – z tej, która kiedyś będąc twórczą i odświeżającą siłą na lubelskiej scenie, nie bała się wprowadzać nowatorską sztukę i wspierać młodych artystów, teraz zmienia się w galerię sławiącą wartości konserwatywne, kompletnie nietwórczą, nie wnoszącą niczego w życie artystyczne nie tylko krajowe (tutaj galeria nie liczy się kompletnie), ale i lubelskie. W tym, że wystawy mają być krytycznym spojrzeniemn na współczesność i poszukiwaniem jakichś cech uniwersalnych w sztuce, mimo że trąci to myszką, a i podejście dyrektora jest – z grubsza rzecz ujmując – metodologicznie naiwne, tkwi spory potencjał. Jednak sposobem realizacji własnych pomysłów Andrzej Mroczek sam sobie i BWA szkodzi, bo nie dość, że nie dociera do publiczności i nie daje jej do myślenia (a to określił jako własną ambicję), to jednocześnie zawodzi artystów robiąc po prostu złe wystawy. Labirynt, jedna z ważniejszych galerii w Polsce lat 70., tutaj pokazuje swoje skostniałe oblicze.\nTo wszystko, co napisałam, nie oznacza, że wystawa nie sprawia pewnej przyjemności. Jest nią obcowanie z dobrą sztuką. Znakomite są abstrakcje Nowosielskiego, z lat 70., wypożyczone ze zbiorów Andrzeja Starmacha (mimo, że Nowosielski wydaje się już okrutnie opatrzony i znany na pamięć), Nikifor – zawsze jest cudownie oglądać te biedne, wypłowiałe obrazki, z których bije niewiarygodny talent twórcy. Zestawiono tutaj prace Nowosielskiego i Nikifora obok siebie – to akurat sąsiedztwo bardzo ciekawe. Bardzo dobra praca Teresy Murak i Mateusza Rembielińskiego – projekt pomnika z krzyżem i jego negatywową formą w ziemi – to mogłaby być glosa do jednego z moich poprzednich wpisów o pomnikach. Zawsze wielką klasę trzyma Koji Kamoji. Dla tych prac warto pójść do BWA. I jeszcze prace Andrzeja Dudka-Dürera, posthipisowska sztuka i New-age'owa duchowość, ważne, że niezbyt ciekawe kolaże komputerowe przypominają o wielkim życiowym projekcie tego artysty.\nSzkoda tylko, że bronią się pojedyncze prace, a cała wystawa jest nieporozumieniem.\nWystawa Justyny Köke: http://www.bunkier.art.pl/\nWystawa Alfreda Kubina: http://www.mck.krakow.pl/\nAutor: Magda Ujma o 21:43\nEtykiety: Alfred Kubin, Justyna Köke, lubelskie BWA\npóźna jesień 2008\nAutor: Magda Ujma o 22:52\nPapież, obrotowi bohaterowie, bezimienny przechodzień i wierny pies, czyli kraj bez formy\nPomnik wiernego psa Dżoka, Kraków, bulwary wiślane\nKażdy, kto mieszka w Polsce, ma okazję obserwować lawinowy przyrost liczby pomników na kilometr kwadratowy. Monumenty najczęściej stawiane są bez społecznej konsultacji – to przypadek chociażby nieszczęsnej krakowskiej kolumny zwieńczonej postacią Piotra Skargi, który wygląda jakby z kolumny za chwilę miał spaść. Dzieło (2001) autorstwa Czesława Dźwigaja zeszpeciło uroczy zakątek w Krakowie, plac Marii Magdaleny, tuż obok historii sztuki UJ.\nZdarza się, i to w całkiem prestiżowych lokalizacjach, że i politycy lokalni, i władze kościelne lekceważą kwestię pozwoleń. Stało się tak w przypadku pomnika Piłsudskiego „zdobiącego” od kilku lat centrum Lublina – Plac Litewski (2001), autorstwa Krzysztofa Skóry (kompletnie niedostosowany proporcjami do miejsca, nieudolny artystycznie), a także np. w Krakowie w przypadku najnowszego pomnika papieża – na Wawelu, autorstwa Gustawa Zemły (jesień 2008) . I Piłsudski, i wawelski papież to pomniki mobilne, niezamocowane na stałe, z powodu pośpiechu w ich lokowaniu, który spowodował, że nie czekano na stosowne pozwolenia. Notabene, w Krakowie, przy okazji stawiania pomnika na Wawelu, doliczono się aż 14 pomników papieskich. Czy istnieją w ogóle jakieś granice przyzwoitości w tym pędzie do upamiętniania Jana Pawła II? Nie, w Polsce w ogóle nie widzi się niestosowności stawiania aż tylu monumentów człowiekowi, który był zażenowany tego rodzaju obiektami uwielbienia. Jednak ksiądz Adam Boniecki nie podziela opinii coraz większej ilości Polaków, że pomników tych jest za dużo, jak pisze: Mnożenie się pomników Papieża-Polaka jest zjawiskiem całkowicie oddolnym. Wyraża autentyczną potrzebę przekazania potomnym pamięci o niebywałym i brzemiennym w skutki dla świata i Polski wydarzeniu, którym był pontyfikat Jana Pawła II. Ja nie podzielam z kolei optymizmu księdza Bonieckiego.\nPomniki miałyby stać się dowodem na pamięć zbiorową, na to, jakie wydarzenia i jakie postaci społeczeństwo uznaje za ważne i znaczące dla siebie, utwierdzające to, kim ono jest bądź raczej za jakie pragnie się uważać. To w teorii, w praktyce bowiem, jak powszechnie wiadomo, dają raczej świadectwo arogancji władzy i tego, jak władza pragnie by pamięć wyglądała nie troszcząc się zbytnio o przekonanie do swych racji obywateli. Co więc znajduje się w repertuarze? Nie trzeba przypominać: bohaterowie aktualni dla danej opcji politycznej, która akurat znalazła się u władzy (np. za koalicji PiS z LPR w Warszawie stanął przecież pomnik Dmowskiego), obowiązkowo papież, a dodatkowo słynni obywatele danego miasta (w Łodzi np. Artur Rubinstein, Władysław Reymont czy fabrykanci), a jak już nie ma kogo upamiętnić lub gdy postać wzbudza zbyt silne protesty – to daje się symbole miejscowości (np. koziołek w Lublinie), zwykli przechodnie, w Krakowie mają stanąć odlane z brązu gołębie, nie wspominając już artystycznego koszmarku – pomnika wiernego psa Dżoka na nadbrzeżu Wisły opodal Wawelu.\nPomniki są doskonałym świadectwem stanu polskiej świadomości. Po pierwsze – dają jaskrawy przykład tego, jak w Polsce rozumie się dobro wspólne, po drugie – są przykładem lekceważenia tego dobra, po trzecie – gwałcą wspólną przestrzeń poprzez arbitralność decyzji o ich postawieniu i tragiczny brak gustu, po czwarte – są wymownym dowodem na brak w Polsce społeczeństwa obywatelskiego.\nPomniki stały się pretekstem do szantażu patriotycznego i religijnego. Zakładnikami są wszyscy. Przerażający kicz patriotyczny czy religijny psuje kolejne zakątki miast i miejscowości, a produkują je taśmowo rzeźbiarze o tytułach profesorskich, którzy zatracili pojęcie przyzwoitości i nie dbają by ich produkcja respektowała jakieś standardy artystyczne. Sztuka rzeźby w naszym kraju upadła bardzo nisko. Sztandarowym przykładem tego zjawiska jest działalność prof. Czesława Dźwigaja, produkującego masowo pomniki papieża. Ambicje jego są jednak większe i dba o to, by już za życia się upamiętnić. Profesor ów materiały z własnej pracowni podarował muzeum w Wiśniczu Nowym, które tym sposobem szczyci się zbiorem upamiętniającym znanego Wiśniczanina. O tym z kolei, jak prof. Dźwigaj traktuje pojęcie przestrzeni publicznej świadczy relacja z dyskusji w krakowskiej Wyborczej. Po prostu ją lekceważy twierdząc, notabene całkiem słusznie, że sztuka nie jest demokratyczna. Zapomina tylko, że pojęcie sztuki bywa problematyczne, no i że własne produkcje lokuje nie w zaciszu prywatnej galerii czy salonu.\nW ogóle mechanizm odpierania protestów dotyczących zbyt wielkiej ilości pomników, ich miernego poziomu, braku pytania o zdanie mieszkańców, jest prosty, żeby nie powiedzieć prymitywny. Nie jesteś patriotą, skoro ci się to nie podoba. Nie podoba się pomnik, to nie jesteś prawdziwym Polakiem itp., odrzucasz religię, czyn patriotyczny itp.\nW kwestii pomników w Polsce zapanował niemiłosierny kicz. Gdzieś zaniknęły tradycje nowoczesnych rozwiązań , związanych z otaczającą monument przestrzenią, korzystających z osiągnięć architektury, sztuki awangardowej. To, co istnieje, cechuje najgorsza, zwulgaryzowana XIX-wieczna akademizacja. Jeszcze żeby ta stylizacja była perfekcyjna! Tymczasem jest tak nieudolna, jak w realizacjach prof. Dźwigaja, we wspomnianym lubelskim Piłsudskim czy w wielu innych dziełach, jak chociażby w osławionej głowie Mitoraja olbrzymich rozmiarów, rzuconej jakby od niechcenia na krakowski rynek, pod Wieżę Ratuszową. Nie mogę się także powstrzymać, by nie wspomnieć o Ołtarzu Trzeciego Tysiąclecia na krakowskiej Skałce. Urocze miejsce, sielska łąka z widokiem na prezbiterium gotyckiego kościoła św. Katarzyny z jednej strony, a z drugiej z sadzawką św. Stanisława, tchnące błogością, mimo że w środku miasta, zostało zlikwidowane przez wstawienie tam monumentu o formie równie pretensjonalnej i pompatycznej jak jego nazwa. Dzieło to, autorstwa prof. Wincentego Kućmy z zespołem, nazwano już pomnikiem rodem z Castoramy, gdyż zostało obłożone tandetnie wyglądającym kamieniem i takimi, metalowymi poręczami. Koszmar, również w sensie rzeźbiarskim.\nNaprawdę, trudno jest mi wyliczać udane realizacje sztuki pomnikowej w Polsce ostatnich lat. Nie jest to zresztą wina samych tylko twórców, ale i zamawiających, to ich możliwości finansowe oraz horyzonty myślowe tudzież estetyczne owe pomniki odbijają jak w lustrze. Nie dziwi więc, że nie ma zbyt wielu przykładów godnych pochwały. Przychodzi do głowy jedynie Pomnik Ofiar Wojny autorstwa Macieja Szańkowskiego w Sandomierzu oraz pomnik na Placu Ofiar Getta z Krakowa, który został zaprojektowany przez Biuro Projektów Lewicki i Łatak (2008). Wyróżnia je brak rzeźb przedstawiających ludzi (!) i w ogóle brak odniesienia do tego, co zapewne dla wielu twórców współczesnych pomników jest rzeźbą. Obie realizacje wyróżniają się uwrażliwieniem na przestrzeń dookoła i przestrzeń tę organizują. Przy tym nie są agresywne. Dodatkowo, zagospodarowanie Placu Bohaterów Getta pełni też funkcje użytkowe, z metalowych krzeseł, które tam się znalazły, można korzystać.\nUdane przykłady nie zmieniają faktu, że Polska rysuje się w świetle twórczości pomnikowej jako kraj niemiłosiernego kiczu. Istnieje kicz wdzięczny, który lubimy za jego niewinność i naiwność. Istnieje jednakże inna odmiana kiczu, dla którego nie ma zmiłowania, a która pleni się w czasach masowej taniej produkcji niesłychanie. To nieszczęsny kicz sklepu, gdzie „Wszystko jest po 4 złote” i gdzie królują rzeczy od razu się psujące, i nikomu niepotrzebne. Dodatkowo przypomina się Gombrowiczowskie stwierdzenie, że Polska jest krajem bez formy. Tak. Forma nie jest czymś, co by zaprzątało uwagę Polaków.\nI tu właśnie pojawia się przypadek Władysława Hasiora. Zmarły w 1999 roku artysta był autorem kilku pomników (m.in. w Zakopanem – 1964, Szczecinie – 1975 i Koszalinie – 1977), a każdy z nich, mimo, że powstał w niewłaściwych czasach i chwalił nie tych, co trzeba, miał niezapomnianą, jedyną w swoim rodzaju artystyczną formę. Artysta do swych realizacji zaprzęgał żywioły: ziemię, ogień, szkło symbolizowało u niego powietrze. Na przełęczy Snozka w Pieninach artysta umieścił ekspresyjną rzeźbę, którą miała upamiętniać „Poległych w walce o utrwalenie władzy ludowej”. Obok poszarpanych, zębatych form główną rolę miał odgrywać w tej rzeźbie dźwięk, wzbudzany w piszczałakch przez wiatr wiejący na przełęczy. Pomnika jednak nigdy nie ukończono. To, co zostało jednak, robi do tej pory niezwykłe wrażenie i jest wybitnym dziełem sztuki. Pomnik, postawiony w 1966 roku, widoczny jest z dala dzięki swej formie i doskonale wykorzystuje charakter otoczenia, wpisuje się w panoramę nadając jej groźnego charakteru. Czarna, posępna barwa tworzy nastrój tak sugestywny, że można właściwie z łatwością wyobrazić sobie, że organy jednak grają. Jednak uchwalana właśnie przez Sejm ustawa o dekomunizacji przestrzeni publicznej grozi, że pomnik na przełęczy Snozka padnie pierwszą ofiarą zapału dekomunizacyjnego. Intensywnie działają na rze z zniszczenia wybitnego fragmentu kultury polskiej posłanka PiS Anna Paluch i podharcmistrz Adam Błaszczyk z Ludźmierza.\nZnowu – to działanie obywa się bez konsultacji ze społeczeństwem. Pomnik upamiętnia niewłaściwych ludzi, a i sam Hasior jakiś taki bardziej podejrzany. W stanie wojennym dostał przecież galerię w Zakopanem… A fakt, że realizacja jest wybitnym dziełem sztuki, tym badziej niezwykłym, że dokonała się tutaj symbioza formy rzeźbiarskiej z otoczeniem, z naturą, że dzieło to upamiętnia swoje czasy – się nie liczy. Liczy się wystawienie na pokaz własnego patriotyzmu i jedynej możliwej opcji do pary z polskością przy takim jej rozumieniu - katolicyzmu. W ten sposób mamy czasy troglodytów kulturalnych.\nMiejsce po Hasiorze zdecydowanie trzeba poddać egzorcyzmom: posłanka Paluch rzecz jasna pragnie postawić tutaj krzyż papieski.\nKomentarz Indeksu 73\nAutor: Magda Ujma o 22:49\nEtykiety: najnowsze pomniki w Polsce\nKilka słów po odcięciu\nLink do mojego bloga został zdjęty z "Obiegu". Takie prawo redaktorów.\nUznałam, że to doskonały pretekst, by - po pierwsze bloga odświeżyć, a po drugie - umieścić jakiś rodzaj swojego credo, kilka słów o czym ten blog ma być i czym różni się od blogów innych krytyków.\nOtóż "Krytyka sztuki na skraju załamania nerwowego" traktuję jako rodzaj notatnika do zapisków roboczych. Są tu szkice pisane zamiast tekstów, które nigdy nie powstaną, bo nie ma gdzie ich opublikować, albo nie ma czasu na domyślenie i dopracowanie. Są tu także i teksty rozbudowane - powiedziałabym - przepracowane, dodatkowo zapisuję tu pomysły, które są według mnie inspirujące i obiecujące na przyszłość.\nJest to więc rodzaj kuchni krytyka i kuratora (a raczej krytyczki i kuratorki), przestrzeń na pół prywatna, gdzie rzeczy dopracowane zderzają się z próbami myślowymi, ryzykownym kiczem, a te choćby z rzeczami interwncyjnymi. Wkładam tutaj także takie rzeczy, którymi chciałabym zainteresować moich czytelników.\nStąd rozrzut tematyczny, obecność tekstów przepracowanych i niedopracownych, ale także sięganie po rzeczy kompletnie spoza sfery sztuki. Uważam bowiem, że nie ma nic nudniejszego niż pozostawanie tylko w obrębie swojej dziedziny. Życie jest zbyt ciekawe, bogate i krótkie, żeby się wąsko specjalizować!\nJednak największą moją ambicją jest pisanie esejów. Być może kiedyś uda mi się gdzieś opublikować najbardziej udane posty.\nNadal więc zapraszam do czytania i komentowania.\nAutor: Magda Ujma o 22:29


ksiądz groser (EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach(EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach\nTemat: ksiądz groser\nod 21.56 zł zobacz oferty z 10 księgarni - premiera: 2016-11-10\nPerła. Afrykański przypadek księdza Grosera – kolejna część bestsellerowego cyklu Perła to piąty tom z cyklu o księdzu Groserze. W 2003 roku książka Jana Grzegorczyka Adieu. Przypadki księdza Grosera przełamała tabu w... (więcej)\nod 19.25 zł zobacz oferty z 10 księgarni\nKsiądz Groser wraca z wygnania we Francji. Wiele miesięcy spędził w Prowansji w klasztorze trapistów. Obrabiając tam pole lawendy, odnalazł kamień w kształcie serca, odmieniający jego życie. Biskup powierza mu zadanie, do którego na... (więcej)\nod 19.25 zł zobacz oferty z 10 księgarni - premiera: 2014-04-20\nCzy kapłaństwo jest pracą na cudzym polu, a jeśli tak, to czy może ona dać człowiekowi miłość, poczucie sensu? Czy ksiądz Wacław stanie pośród księży, dla których sutanna staje się pancerzem nie do udźwignięcia, a celibat... (więcej)\nAkcja tej wyjątkowej powieści z kluczem rozgrywa się na tle wydarzeń z lat 2001-2002, ataku terrorystycznego na Nowy Jork, sprawy arcybiskupa Paetza czy sporów o Radio Maryja. Bohater powieści, ksiądz-pisarz wierny swojemu podwójnemu... (więcej)\n-23% Jezus z Judenfeldu. Alpejski przypadek księdza Grosera\nod 16.17 zł zobacz oferty z 10 księgarni - premiera: 2013-05-24\nJest rok 1995. Ksiądz Wacław, bohater bestsellerowej trylogii Przypadki księdza Grosera jedzie rowerem przez Alpy do Rzymu na wezwanie Jana Pawła II. Wypadek w górach wrzuca go na parafię protestancką w miasteczku... (więcej)


Jak usunąć Work-Bar | Instrukcje usuwania wirusów\nJak usunąć Work-Bar\nGrudzień 30, 2016 No comments Article\nCo to jest Work-Bar (również znany jako WorkBar)?\nDlaczego czy zainstalować Work-Bar (również znany jako WorkBar) na swój komputer? Byli przekonani, że to narzędzie mógłby strony głównej Chrome, znacznie bardziej „zabawy i atrakcyjne?” Dobrze jest to obietnica, którą otrzymujesz, gdy trafisz na Work-Bar.biz lub na stronie sklepu www Chrome poświęcony reprezentujących ten podejrzane rozszerzenia. W tej chwili Instalator na stronie oficjalnej pobierania nie działa, ale nadal można nabyć go w sklepie sieci web Chrome. Oczywiście większość użytkowników zmierzy ten podejrzany o dodatku podczas interakcji z pakietów oprogramowania. Jeśli zaoferowano tego dodatku poprzez zestaw oprogramowania jak również, może mieliście kilka innych programów, podejrzane, potencjalnie zawodne. Czy pobrać je bez badania je? Chociaż programy te może pojawiły się nieszkodliwe i może nawet bardzo przydatne, nadal należy uruchomić pełne skanowanie systemu za pomocą skanera złośliwego oprogramowania legalnego tylko po to, aby upewnić się, że są one nieszkodliwe. Jeśli okaże się, że trzeba je usunąć, nie wahaj się chwilę. Doradzamy również usuwanie Work-Bar i Dowiedz się więcej na ten temat za pośrednictwem raportu.\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Work-Bar\nJak działa Work-Bar?\nAnalitycy fixyourbrowsers.com wykazały, że Work-Bar został opracowany przez za pośrednictwem reklamy Group Limited. Ta firma również stoi za oprogramowanie wprowadzony do użytkowników za pośrednictwem play-bar.net, solo-bar.biz i innych podejrzanych stron internetowych. Mimo, że oprogramowanie stworzone i promowane przez tę firmę, na pierwszy rzut oka, wygląda niegroźnie, wydaje się, że ukryte motywy mogą być ukryte. Na przykład podczas analizowania informacji o Work-Bar.biz/policy.php, okazało się że firma może wprowadzić do ankiety i konkursy, które prawdopodobnie są oparte na nagrody. Oznacza to, że jeśli możesz zainstalować dodatek, jest prawdopodobne, aby być bombardowani pop-upy, promowanie podejrzanych ankiety i oferty. Na początku, że informacje zawarte w polityce prywatności ujawnia, że rozszerzenie może służyć do dostarczania reklam innych firm. Mieć natkniesz się na wszelkie podejrzane transparenty lub pop-upów po nabyciu dodatek? To jest najbardziej prawdopodobne, że będą one reprezentowane za pośrednictwem wyników wyszukiwania, które oferuje rozszerzenie. Czy znalazłeś tego chrome-extension://hofngijjpilmembpgefopjcfiimkdkhi/newtab.html ma zastąpić stronę główną lub nową kartę? Reprezentuje interfejs rozszerzenia wraz z narzędzia wyszukiwania.\nGdy słowa kluczowe w polu wyszukiwania, reprezentowane przez Work-Bar, przekierujemy Cię do wyszukiwarki Google na google.com/search. Wyniki przedstawione może wyglądać normalnie, ale w rzeczywistości, ufając im byłoby błędem. Twórca dodatku niewiarygodne można modyfikować wyniki przedstawione do wyświetlania reklam przez osoby trzecie, ponieważ jest wypłacane to zrobić. Niestety może współdziałać z tych reklam, bez nawet wiedząc o tym bo linki reprezentujących je może wyglądać regularnych wyników wyszukiwania. Na początku, że cookie â €”z których niektóre mogą zawierać”cookie partnera”â €” może być wykorzystane do rejestrowania informacji na temat Twojego zachowania online i istnieje możliwość, że będą one zapis prywatnych i poufnych informacji. Oczywiście chcesz uniknąć, i można to zrobić przez usunięcie Work-Bar z Google Chrome przeglądarki. W przypadku, gdy musisz znaleźć tego rozszerzenia na innej przeglądarce â €”który może się zdarzyć, jeśli deweloper zdecyduje się przejechać do innych platform w przyszłości â €” komentarz poniżej i będziemy regulować instrukcje usuwania.\nMożna usunąć Work-Bar z Chrome przy pomocy ten kierować poniżej. Po możesz usunąć to rozszerzenie â €”który jest zazwyczaj klasyfikowane jako porywacza przeglądarki â €” Strona główna i Nowa karta Ustawienia powinny zostać przywrócone. Innym rozwiązaniem byłoby wykorzystać złośliwego oprogramowania automatyczne usuwanie oprogramowania i doradzamy, patrząc na tę opcję, jeśli malware Skaner wykrywa innych zagrożeń, które wymagają eliminacji. Podczas gdy dodatek jest prosty, a jego usunięcie nie potrwa długo, inne zagrożenia może być znacznie trudniejsze. Instalując oprogramowanie anty malware, będzie mieć swój system operacyjny, wyczyszczone z wszystkich istniejących zagrożeń bez konieczności zrobić coś samemu. Nawet lepiej zapewni również pełnym wymiarze czasu ochrony, i to jest niezwykle ważne, jeśli chcesz zapobiec prawdziwe infekcje od zatańczyły. Jeśli pominiesz ten krok, trzeba będzie chronić Twój komputer samodzielnie, i to może być bardzo trudne do zrobienia.\nKrok 1: Usunięcie Work-Bar programy z komputera\nAby zakończyć Work-Bar aplikacji od systemu, skorzystaj z instrukcji, które ci:\nWork-Bar; HD-Total-Plus; RemoveThaeAdAopp; UTUobEAdaBlock; SafeSaver; SupTab;\nKrok 2: Odinstaluj Work-Bar wyskakujące okienka z przeglądarek: Internet Explorer, Firefox i Google Chrome\nUsuń Work-Bar reklam pop-up z Internet Explorer\nWyeliminować Work-Bar reklam pop-up z Mozilla Firefox\nUsunąć reklamy pop-up Work-Bar od Google Chrome\nW tej zakładce można delele ane nieznanych wtyczek naciskając na ikonę kosza. Co ważniejsze, mają wszystkie lub jeden z tych programów usunięte: Work-Bar, HD-Total-Plus, SafeSaver, DP1815, odtwarzacz wideo, konwersji plików za darmo, 1.3 Plus-HD, BetterSurf, Media Player 1.1, PassShow, LyricsBuddy-1, Yupdate4.flashplayes.info 1.2, Media Player 1.1, oszczędności Bull, Feven Pro 1.1, Websteroids, Bull oszczędności, HD-Plus 3.5.\n← Jak usunąć Guster RansomwareJak usunąć Search.searchnda.com →


10 Pole Brodmanna | prezmek wozny\n10 Pole Brodmanna\nZanim zdecydował się kupić maszynę, od kilkudziesięciu lat codziennie spoglądał w lustro bezskutecznie szukając zmarszczek i siwizny. Maszyna mierzyła długość telomerów w chromosomach, kupił ją za nieduże pieniądze od handlarza starzyzną łudząc się, że dzięki niej osiągnie spokój ducha. Zawiódł się mocno, maszyna niezmiennie wskazywała długość ośmiu tysięcy nukleotydów, co przyprawiało go o desperację. Mając sto lat, powinien bowiem mieć ich już nie więcej niż dwa tysiące. Według maszyny on Piotr Wozny, był wciąż nastolatkiem, a jego odbicie w lustrze tylko to potwierdzało…\nW dniu setnych urodzin Wozny miał tylko jednego gościa, był nim inspektor Jonathan Kovalsky. Pewnie lepiej by było gdyby nikt nie przyszedł. Wozny zaprosił go jednak do środka, zaproponował kawę i okazał uprzejmość na którą nieproszony gość chyba nie zasługiwał.\nSzczerze mówiąc, Wozny był nawet zadowolony z tych wizyt inspektora, dotyczyły bowiem sprawy, która bardziej niż cokolwiek leżała mu na sercu. Nie oznaczało to jednak, że lubił odpowiadać na głupie pytania i że nie drażniły go uszczypliwe uwagi na temat ojca.\nJak zawsze musiał wysłuchać, że policja o nic go nie podejrzewa, tylko próbuje poznać przyczynę dla której, pomimo stu lat był wciąż młodym człowiekiem. Usłyszał o nowych skargach sąsiadów, którzy czuli się przez niego zagrożeni i żądali od władz szczegółowych wyjaśnień. Potem, a jakże, nastąpiły złośliwości pod adresem ojca, który zmarł sto lat temu i zasługiwał na to żeby do diabła wreszcie zostawiono go w spokoju.\nPomimo to, Wozny przyjmował inspektora kawą i z uśmiechem na ustach. Czuł, że ich sposób myślenia był właściwie podobny i w jakiś pokrętny sposób łagodziło to w Woznym poczucie winy. Jeśli tylko wizyty policyjnego łapsa miałyby się przyczynić do rozwikłania tajemnicy przeklętej młodości przez którą tyle wycierpiał, Wozny byłby gotów spotykać się z nim każdego dnia.\nInspektor był obdarzony spostrzegawczością i natychmiast zauważył nowy gadżet na nadgarstku Woznego.\n– Czy mógłbym go obejrzeć?\n– Oczywiście. To Rolex Daytona, model z lat sześćdziesiątych XX wieku – wyjaśnił Wozny unosząc rękę z zegarkiem.\n– Poznaję, wyjątkowo piękna sztuka. Ten czasomierz był przeznaczony dla prawdziwej elity – odrzekł z uznaniem inspektor. – W tamtych czasach była to sprawa prestiżu.\n– Widzę, że zna się pan i na tym.\n– Mam w domu trochę zegarków mechanicznych, niestety nie tak pięknych jak ten. Lubię w nich dłubać, to moje hobby.\n– Ten jest pamiątką po ojcu, zakładam go tylko na specjalne okazje – wyznał Wozny odpinając srebrną bransoletę.\nInspektor zważył zegarek w ręku i nie zwracając uwagi na tarczę, długo oglądał jego dekiel. W końcu przytknął go do ucha.\n– Chodzi jak czołg – cmoknął z zadowoleniem. – Mógłbym go słuchać cały dzień.\nPotem, zgodnie z przewidywaniem, nastąpiła stara śpiewka inspektora. Laboratorium ponownie nie wykazało niczego poza wysokim poziomem autofagii, dużą odpornością błon komórkowych na atak wolnych rodników i całkowitym brakiem genów letalnych.\n– Pański ojciec, przed wybuchem Plagi wykładał genetykę na Stanfordzie – powiedział inspektor. – Czy wie pan czym się poza tym tam zajmował?\nInspektor rzecz jasna wiedział dużo lepiej niż Wozny, czym ojciec się tam zajmował, Wozny odpowiedział mu jednak bez mrugnięcia okiem.\n– O ile wiem badał końcówki chromosomów mające wpływ na długość życia komórek.\n– A potem się ulotnił. To całkiem sprytne posunięcie, połknąć truciznę tuż przed wybuchem katastrofy, którą się spowodowało – mruknął inspektor pod nosem.\n– Chyba nie on jeden ją spowodował – wzruszył ramionami Wozny.\n– Często odwiedza pan jego grób?\n– Ojciec nie ma grobu, od stu lat, jest zamrożony w instytucie kriogenicznym.\n– Który to instytut? – zainteresował się inspektor, który oczywiście musiał to wiedzieć.\n– Nazywa się Jutrzenka, znajduje się w Palo Alto.\n– Klinika Jutrzenka, to by się zgadzało – inspektor potarł upstrzone plamami wątrobowymi czoło. – Sęk w tym, że pańskiego taty tam nie ma.\nWozny przez chwilę milczał nie rozumiejąc.\n– Musiała zajść pomyłka inspektorze, sprawdzę to.\n– Już to zrobiliśmy za pana. Zapewniam, że żaden instytut kriogeniczny w Kalifornii nie przechowuje ciała pańskiego ojca.\nWozny popatrzył na niego bezradnie. Jego młode, jędrne policzki pokryły się rumieńcem.\n– Naprawdę nie wiem…\n– Zostawmy tę sprawę na później – zdecydował inspektor uśmiechając się krzywo. – Dzisiaj jest pan przecież solenizantem. Życzę panu następnych stu lat!\nWozny odwrócił wzrok, by sprawdzić pocztę. W hologramie migały trzy wiadomości od cougar42, która twierdziła, ze lubi młodszych mężczyzn. Westchnął i zniecierpliwiony nonsensem poczłapał do kuchni po mocno przechłodzonego budweisera. Po chwili opadł z powrotem na sofę i założył okulary. W butelce ryżowego płynu, zwanego w tym kraju piwem, pływały kawałki lodu. Wybrał z Baazy informacje o pogrzebie ojca. Klinika kriogeniczna Jutrzenka, to się zgadzało. Po namyśle połączył się z recepcją Jutrzenki.\nSekretarka długo sprawdzała jego tożsamość, po czym oświadczyła, że ciało profesora Woznego zostało rozmrożone i odebrane przez syna.\n– Czy syn profesora to pański brat?\n– Jestem jedynym synem swojego ojca – odpowiedział. – Nazywam się Piotr Wozny.\n– Według naszych danych, ciało profesora Woznego odebrał przed rokiem jego syn, Piotr Wozny zamieszkały w San Francisco – w głosie sekretarki pojawił się cień zainteresowania. – Rozumiem, że to nie był pan.\n– To nie byłem ja – odpowiedział Wozny. – Dobrze, że się pani tego domyśliła.\n– Niech się pan nie złości. Mamy tu jeszcze jednego Piotra Woznego. Dwa lat temu zginął zastrzelony przez policję, podobno uciekał przed kwarantanną.\n– Jak to możliwe, że jest nas tak wielu?\n– O rany, to mi rzeczywiście wygląda na duży zbieg okoliczności – sekretarka odpowiedziała zniżonym głosem. – Bardzo niezwykłe. No cóż, widocznie mieszka tu dużo ludzi o jednakowych imionach i nazwiskach. Ten ostatni Piotr Wozny to tajemnicza postać, nie znamy nawet daty jego urodzenia. Przechowujemy tylko 10 pole Brodmanna.\nWozny patrzył na jej twarz w telefonie nie rozumiejąc.\n– To taki mały fragment kory mózgowej, nasza najtańsza opcja – wyjaśniła. – Zawiera wypustkę w której mieści się tożsamość, tak zwany kikut tożsamości. Tak czy owak, ten klient będzie musiał poczekać z rozmrożeniem. Na razie blokuje go policja stanowa. Chyba, że on i pan to ta sama osoba – zachichotała. – Może się pan jakoś sam ożywił…\nPismo dowcipnie powiada: ”Siwy włos ozdobną koroną…” Cholera wie, czasem czuł się staro, dokuczała mu łagodna depresja, lęk przed przestępczością i samotność. Były to pocieszające objawy starzenia się, ale temu co miał w głowie dałby najwyżej trzydzieści lat; mniej niż jedną trzecią swojego wieku.\nCztery dekady wcześniej odbył się pogrzeb jego żony; nie mogła znieść siebie u boku męża, który wyglądał młodziej od ich dzieci. Po jednej z imprez u przyjaciół, kiedy znalazł się w towarzystwie mongolskiej opiekunki do dzieci, strzeliła sobie w łazience w głowę. Jej czterdziestka piątka była w latach trzydziestych XX wieku własnością Metropolitalnej Policji w Chicago, do dziś nie wiadomo skąd ją wytrzasnęła.\nNa pogrzebie doszło do przepychanek i ostatecznego zerwania z ich dziećmi. Potem minęło następne czterdzieści lat podczas których niewiele się wydarzyło.\nZ informacji jakie jeszcze tego samego dnia uzyskał od płatnego weryfikatora danych w Baazie wynikało, że jego imiennik, Piotr Wozny-bis był ubogim człowiekiem, jego dom znajdował się w getcie dla uchodźców i ludzi upośledzonych pod każdym względem. W rubryce zawód wpisano po prostu “brak danych”. To niewiele. Weryfikator dysponował jeszcze kompletnym genomem gościa; otrzymanie go wymagało jednak dodatkowej opłaty, na którą Wozny się nie zdecydował.\nKolejna epidemia, tym razem, gorączki krwotocznej Lassa, wybuchła podczas fali upałów na zachodnim wybrzeżu. Spowodowana była przez mutację arenowirusa LASV sklasyfikowaną przez rząd jako niebezpieczny czynnik biologiczny kategorii A. W San Francisco i okolicach wprowadzono stopień alarmowy, przywracając kwarantannę i godzinę policyjną.\nZaraz potem w atmosferze skandalu, oskarżona o nakłanianie do bioterroryzmu, zmuszona przez ustawę antytechnologiczną, zamknęła się ostatnia prywatna firma bioinformatyczna w Kalifornii. Po ujawnieniu wiadomości, że fundusz dla załogi wynosił cztery procent odprawy super-menadżera w Mountain View wybuchły zamieszki.\nŻycie w San Fran stawało się coraz trudniejsze. Większość pracodawców powróciła do wypłacania pensji pod koniec każdego dnia pracy; brak lekarstw oraz pogłoski o złych warunkach życia w koloniach dla zarażonych wywoływały napięcia i ataki ślepej przemocy.\nKlimatyzacja w domu Woznego zepsuła się dokładnie pierwszego dnia upałów, bez szans na szybką naprawę, był to kolejny objaw sypiącej się infrastruktury. Osaczony w najciemniejszym pokoju, wytapiał się jak kawałek słoniny włożony do piekarnika; fakt, że w podobnej sytuacji znalazły się tysiące obywateli nie podnosił go na duchu.\nOd czasu Plagi poziom życia w Ameryce Północnej konsekwentnie spadał razem ze statystycznym dochodem na głowę i długością życia. Wzrost gospodarczy był od wielu dekad ujemny, towarzyszył mu niespodziewany skok liczby urodzeń i eksplozja przestępczości.\nParadoksalnie, polityczny aktywizm w Baazie słabł w miarę starzenia się użytkowników, którzy pamiętali jeszcze prawdziwy Internet. Informacje o procentowym poparciu dla partii politycznych w liberalnej dzielnicy Woznego, zaczęły się pokrywać z ogólnokrajową tendencją do utrzymywania i pogłębiania dominacji przez skrajnie populistyczną partię Radykalne Zdrowie.\nProfile finansowe członków Kongresu i źródła finansowania kandydatów na reprezentantów dystryktów zostały utajnione. Starzy sąsiedzi, niegdyś darzący go zaufaniem odebrali mu mandat wyborczy podejrzewając, że faszeruje się środkami odmładzającymi. Potem jeszcze przez jakiś czas angażował się w obronę zarażonych i oskarżał Radykalne Zdrowie o nadużycia, co przysporzyło mu licznych wrogów i żadnych przyjaciół.\nDla nowych sąsiadów był niezależnym finansowo liberałem; wystarczający powód, żeby go nie trawili, co gorsza, uparcie unikał spotkań twarzą w twarz i komunikował się z otoczeniem za pośrednictwem elektroniki. Ludzie wychowani na antytechnologicznych sloganach uważali to teraz za sposób podejrzany i odpychający. Dzielnica w której spędził niemal całe życie stała się obca i nieprzyjazna.\nW rządowym apartamentowcu dla osób o niskim dochodzie (i niskim poziomie inteligencji) panował podejrzany zapach; skrzyżowanie sfermentowanego końskiego mleka, koreańskiego kimchi i psychoaktywnych dopalaczy. W holu słychać było egzotyczną odmianę angielskiego przemieszaną z krzykiem zapóźnionych w rozwoju emocjonalnym dzieci.\nPiotr Wozny-bis czekał na niego w drzwiach, ale nie zaprosił do środka. Miał dziwnie znajomą twarz, mimo młodego wieku przerzedzone włosy i tak samo jak Wozny szczupłą sylwetkę. Byli do siebie podobni.\nWozny nie bawił się w uprzejmości.\n– Dlaczego ukradł pan ciało mojego ojca?\nBis wydawał się przestraszony.\n– Nie mogłem opłacić rachunku, który mi wysłali za przetrzymywanie go w ciekłym azocie…\nGłos i sposób mówienia bisa wydał się Woznemu niepokojąco znajomy.\n– Jakim sposobem dostał pan od nich te rachunki?\n– Zwyczajnie. Przyszły na mój adres. Wysłała je ta cała Jutrzenka. Mój stary nazywał się tak samo jak pański. Profesor Wozny…\n– Może mój ojciec i pański ojciec, to ta sama osoba? Nie przyszło to panu do głowy?\nMężczyzna wyglądał na niezadowolonego z takiego postawienia sprawy.\n– Nie sądzę żeby tak było – powiedział ostrożnie. – Nigdy nie miałem brata. Miałem siostrę, która umarła w dzieciństwie.\n– Miała na imię Nika?\n– Może i Nika – zdenerwował się. – Jakie to ma teraz znaczenie? Naprawdę nie mam czasu dłużej z panem rozmawiać, wyjeżdżam właśnie do Indonezji, złapał mnie pan w ostatniej chwili. Mam teraz naprawdę wiele spraw do załatwienia.\n– Proszę pana tylko o krótką rozmowę.\n– W takim razie, jutro na lotnisku – odpowiedział bis nie patrząc mu w oczy. – Depeche Mode International, terminal dwunasty, czwarta zero zero. Do widzenia.\nPrzed laty, kiedy zrozumiał, że jego zegar obraca się wolniej niż powinien, zdecydował, że więcej się z nikim nie zwiąże, sądził, że tak będzie lepiej. Śmierć bliskich była najgorszą rzeczą jakiej dotąd doświadczył. Nie poznał ojca, nie pamiętał dzieciństwa, miał coraz więcej czasu. Spędzał go w otoczeniu rodzinnych pamiątek. Rolex, iMac, który po stu dziesięciu latach, wciąż jeszcze pracował, rower górski ojca, dwie sztuki broni; oksydowany na czarno Ruger 10/22 do strzelectwa sportowego i feralny Colt 45 żony. Dom obwieszony był starymi zdjęciami, meble, które zapewne wybierała matka, wciąż stały w sypialniach i living roomie; nieużywana pół wieku czerwona Tesla Model S, na sparciałych oponach, rdzewiała w garażu do którego czasem włamywali się bezdomni.\nPrzedmioty nie dawały odpowiedzi na pytanie, które było dla niego najważniejsze; szukając jej od lat uprawiał internetową archeologię. Internet 3.0 (i późniejsze wersje) był w stanie zaniku, przed całkowitym zniknięciem chroniły go organizacje typu non profit, którym coraz trudniej było utrzymać przestarzałą infrastrukturę chmury. Wcześniej w podobny sposób rozpadły się autostrady i linie kolejowe.\nWszystko co dotąd znalazł, znajdowało się na jednym z dwóch kont e-mailowych ojca. Pomimo stu lat od jego śmierci, oba były wciąż aktywne. To najcenniejsze znajdowało się pierwotnie na serwerze Stanfordu i opatrzone było prostym hasłem, które najprawdopodobniej zostało wygenerowane losowo. Baaza radziła sobie z czymś takim w ułamku chwili. Pamiętał uczucie zażenowania, kiedy po raz pierwszy przeglądał prywatną korespondencję starego. Ostatni wpis na koncie nosił datę 14 kwietnia 2018, trzy miesiące przed jego śmiercią. Zawierał zdjęcia rodziny. Ojciec stał w towarzystwie matki, przed nimi kilkuletnia siostra Woznego, Nika. Na jednym ze zdjęć roześmiana Nika z trudem dźwigała tłustego kota. Widział go w dzieciństwie, próbował sobie przypomnieć jego imię. To zdjęcie najbardziej utkwiło mu w pamięci.\nTego popołudnia nie mógł się skupić na pomiarze długości telomerów. Zresztą, dobrze wiedział, że będzie taki jak zawsze. Rozważał o czym ma rozmawiać z człowiekiem, który przywłaszczył sobie ciało jego ojca. Co o nim myśleć? Rzecz jasna nie zależało mu na odzyskaniu ciała, tym bardziej że zostało wyciągnięte z ciekłego azotu i z pewnością uległo uszkodzeniu. Chodziło teraz o coś innego. Wozny czuł, że bis mógł być kluczem do jego własnej tajemnicy. Na myśl o tym ogarniał go niepokój jakiego nie zaznał od czasu śmierci żony.\nPo bezsennej nocy zdecydował, że wyjawi bisowi prawdę o sobie. Miał nadzieję, że skłoni go w ten sposób do większej otwartości.\nDepeche Mode International pękał w szwach od uchodźców. Wozny znalazł się tam dwie godziny przed czasem. Lot do Dżakarty liniami dyskontowymi Bin Laden zaplanowany był na osiemnastą piętnaście. Większość mijających go ludzi miała na twarzach maski ochronne.\nOdnalazł go piętnaście minut po czwartej w barze kawowym Tim Hortons. Piotr Wozny-bis wyglądał na zdenerwowanego. Rozglądał się niespokojnie i niczego nie zamówił. Wozny podszedł do niego z dwoma kubkami kawy.\n– Nie zauważył pan tutaj nic dziwnego? – zapytał na powitanie bis. – Myślę, że psy mnie śledzą. To zresztą powód dla którego wynoszę się z tego kraju.\n– Woli pan słodzoną, czy gorzką?\n– Dziękuję za kawę, ale nie skorzystam, może pan sobie wypić obie. Piję tylko fabrycznie zamknięte napoje, wie pan, puszki, zakapslowane butelki, kartoniki…\nWyglądało na to że był świrem.\n– Mogę panu przynieść wodę w butelce, jeśli pan sobie życzy – zaproponował Wozny.\nBis nawet na niego nie spojrzał.\n– A skąd ja mogę wiedzieć kim pan jest? Już mówiłem że śledzą mnie psy. Dla nich wmówić człowiekowi, że ma brata to tyle, co dla pana napić się pieprzonej kawy!\n– Mnie też się czasem wydaje, że jestem obserwowany – powiedział spokojnym głosem Wozny. – To zapewne dzieje się tylko w naszych głowach. Niech mi pan tylko powie, co wie o moim… naszym ojcu i szybko zostawię pana w spokoju.\nNa twarzy bisa pojawił się niedobry grymas.\n– On? Zmarnował mi życie. Jeśli pan nie wierzy dam panu przykład. Próbowałem znaleźć rządową posadę, od dziecka chciałem być strażakiem. Odrzucili mnie. Podobno, żeby mnie sprawdzić, zadzwonili do ojca dziewczyny z którą chodziłem w gimnazjum, wie pan, oni potrafią być dokładni. No i podobno, ten facet powiedział, że byłem ćpunem. Uwierzyłem im, wie pan, w młodości człowiek wąchał różne rzeczy… Ale potem się nad tym wszystkim zastanowiłem i zrozumiałem, że powodem, dla którego mnie odrzucili był mój stary. Niech mi pan powie, kim chciał pan zostać w młodości?\n– Strażakiem – uśmiechnął się Wozny. – Odpadłem na teście walki na filipińskie noże.\n– Kto wie, może i pana oszwabili tak samo ja mnie.\n– Ma pan po ojcu jakieś pamiątki? Gdzie go pan pochował? Dlaczego zabrał pan jego ciało z instytutu?\nBis uniósł się z krzesła i przybliżył do Woznego poczerwieniałą twarz.\n– Niech pan na mnie tak nie wsiada, dupku żołędny. Zastanawiam się czy w ogóle powinienem z panem rozmawiać.\n– Spokojnie – mruknął Wozny. – Proszę, niech pan usiądzie.\nPrzez chwilę obaj milczeli. Bis siedział na krawędzi krzesła i niespokojnie się rozglądał.\nWozny też był kiedyś typem cholernika, ale zmienił to farmakologicznie, biorąc tabletki na korekcję osobowości.\n– Cholera, myślę, że zaraz mnie tu aresztują, nie dadzą mi stąd spokojnie wyjechać. Wyobraź pan sobie, że chcą mi jeszcze odebrać kolekcję broni.\n– Kolejny zbieg okoliczności – powiedział Wozny. – Ja również mam kilka gnatów na które rząd ostrzy sobie zębiska.\n– Niech mi pan jednak, z łaski swojej, przyniesie tę butelkę wody – poprosił bis.\nWozny wstał i bez słowa ruszył w kierunku stoiska z napojami. Kiedy, po dłuższej chwili, wrócił do stolika z kolejną kawą i butelką nabitego gazem rozweselającym Periera, miejsce przy którym siedzieli było już puste. Przez moment poczuł się jak we śnie, jakby w rzeczywistości nie doszło do ich spotkania. Jedyny ślad, to kubek niedopitej kawy i wciąż ciepłe krzesła. Wokół było aż nazbyt spokojnie. Ludzie przechodzili obojętnie, nikt nie zauważył niczego szczególnego. Nikt nie rozumiał, że właśnie wydarzyła się katastrofa. Wozny był już pewien, że więcej nie zobaczy swojego brata. Czuł jak ogarnia go atak paniki.\nPo zastosowaniu filtrów ze słów-kluczy znalazł sporo odnośników z których niewiele jednak wynikało. W kontekście własnego imienia trafił na lakoniczną notatkę od matki:\n“Chciałabym, żeby on również w razie potrzeby miał dostęp do n.i.x., być może będzie chciał kiedyś z tego skorzystać…”\nNotatka nie wskazywała do czego miałby mieć dostęp, ale wydała mu się niezwykle ważna. Najwyraźniej zdaniem jego rodziców istniało coś do czego powinien mieć dostęp. Tajemnicze „n.i.x.” Coś o czym nie wiedział, a wiedzieć powinien.\nWiadomość od ojca, poprzedzająca wpis matki zawierała wzmiankę o wprowadzeniu danych obojga rodziców do skanera geometrii dłoni otwierającego zamek do boksu wydziału genetyki Uniwersytetu Stanford.\n…“n.i.x.”, z czym kojarzył się ten skrót? Któregoś dnia tknięty przeczuciem odpiął zegarek. Na bransolecie, obok jego imienia wygrawerowane było: “Equinix, Palo Alto.” Szukał dalej. Baaza informowała, że obiekt o takiej nazwie w dalszym ciągu znajdował się w Palo Alto. Było to centrum danych z początku XXI wieku.\nDrugie konto e-mailowe ojca było niemożliwe do otworzenia. Baaza podała jednak współrzędne serwera, jego adres, dane właściciela, nawet wymiary budynku. Ponownie Equinix Data Center, Palo Alto.\nCzy „n.i.x.” równało się Equinix? Musiał to sprawdzić. Było to jakieś trzy i pół godziny stąd tyle, że musiał jechać ponad stuletnimi autostradami 101 i 280, które rozpadały się pod kołami i ludzie wpadali do dziur w zrujnowanych wiaduktach. Średnio fajne. Dawniej, w czasach świetności, przed Wielką Plagą, droga ta zabierała przeciętnemu kierowcy nie dłużej niż trzydzieści minut, teraz Baaza mówiła o ponad trzech godzinach.\nPojechał tam szybciej niż się tego spodziewał. Po kilku dniach Baza przekazała mu wiadomość, która przewróciła jego życie do góry nogami.\n“Ustaliliśmy, że przeszedł pan nielegalną terapię genetyczną, podczas której użyto groźnego wektora wirusowego. Stanowi pan zagrożenie dla otoczenia, proszę nie opuszczać mieszkania, spakować rzeczy osobiste i przygotować na kwarantannę w ośrodku medycznym poza miastem. Służby ochrony biologicznej będą u pana w ciągu godziny – Inspektor Jonathan Kovalsky.”\n…cougar42 uparcie prosiła o kontakt. Czując, że za chwilę już nie będzie w stanie tego zrobić, Wozny połączył się z nią przez jeden z kanałów Baazy.\n– Dlaczego mnie nie uprzedziłeś, że jesteś cholernym mutantem? – wypaliła na powitanie.\n– Skąd ci przyszło do głowy, że jestem mutantem?\n– Była u mnie policja. Potraktowali mnie jakbym roznosiła trąd. Straszyli kwarantanną, chcieli mi włożyć sondę do pochwy. Mam nadzieję, że wytłumaczysz im jak to z nami było!\n– Jak tylko mnie o to zapytają, obiecuję. Pewnie niedługo nadarzy się okazja – odpowiedział.\n– Ile już załatwiłeś takich naiwniaczek jak ja?\n– Nie wygłupiaj się…\n– Ja się nie wygłupiam, a ty?\n– Nie roznoszę żadnych chorób i z nikim się nie spotykam. Bądź spokojna.\n– Naprawdę? Więc, co ci jest do cholery?\n– Przestałem się starzeć. Ale to nie jest groźne dla otoczenia.\n– Policja chyba tak nie sądzi.\n– Myślę, że oni wiedzą o mnie coś, czego ja sam nie wiem. Szukam śladu, który pozwoli to wszystko zrozumieć.\n– Daj mi znać, jak już zrozumiesz – powiedziała z przekąsem.\n– Jestem dużo starszy niż myślałaś, tego ci nie powiedziałem, przykro mi, że wprowadziłem cię w błąd.\n– Niezły z ciebie numer lalusiu. Nie cierpię starych miękuszy, zawsze ci to mówiłam. Właściwie, jeśli już jesteśmy szczerzy, technicznie nie jestem ani facetem ani dziewczyną. Jestem wirtualną osóbką, która od samego początku nie miała zamiaru cię spotkać w realu. Jestem wytworem serwisu randkowego, który ma zbyt mało klientów.\n– Rozumiem. Dziękuję za szczerość wirtualna osóbko, ja również nie zamierzałem cię spotkać – odpowiedział Wozny, siląc się na obojętność.\n– W takim razie już się na ciebie nie gniewam. Życzę ci powodzenia, lalusiu. Nie daj się pieskom!\nSamochód należący do Uber przyjął jego polecenia i posłusznie wytoczył się z terminalu. Wokół opuszczone, masywne budynki i przygnębiający rozkład śródmieścia. Ulice po jakimś czasie zamieniły się w autostradę, na której nie było ruchu. Gęsta zabudowa zamieniła się w pola, których nikt nie uprawiał, osaczone przez zdziczałą zieleń poprzecinaną zygzakami rusztowań po nieistniejących billboardach. Okolica w której się wychował była mu obca.\n101 i 280 figurowały na mapie jako nieprzejezdne. Po trzech godzinach dotarł jednak do zrujnowanego parkingu przed starym obserwatorium w Palo Alto. Kiedyś transmitowano stąd sygnał do Wikingów opuszczających układ słoneczny. Przeciągnął się, żeby rozprostować zmęczony kręgosłup. Zdziczały pies w cieniu tablicy dla turystów tropił niewidoczną zdobycz. Ominął go z daleka, pies leniwie uniósł tylną łapę, a potem ruszył drogą na południe.\nPoczta oprócz wezwań od inspektora zawierała nową wiadomość od cougar42:\n– Gdzie do diabła teraz jesteś?\nPołączył się z nią nie zwalniając kroku.\n– Wyjechałem, załatwiam swoje sprawy, więcej nie mogę ci teraz powiedzieć.\n– Psy zaczynają się denerwować. Szukają cię. Znowu tutaj węszyli.\n– Tutaj, to znaczy gdzie? – zapytał.\n– Już ci powiedziałam. Jestem wirtualną osóbką. Stanowię własność upadającego serwisu randkowego, który w dobrych czasach był rywalem Facebooka, zostało nam tylko niewielkie biuro na tyłach salonu elektronicznego tatuażu.\n– Rozumiem – mruknął. – Zapomniałem o tym.\n– Zostaniesz zutylizowany, wysterylizowany nie mówiąc już o kilkuletniej kwarantannie – ostrzegła.\nJak na wirtualną dziwkę wydawała mu się zbyt pełna emocji.\n– Szybko cię złapią, ale nie zapomnimy o tobie Wozny. Opublikujemy twoją historię w duchu dawnego Internetu.\n– Dziękuję – odpowiedział ponuro. – Wolałbym jednak tego uniknąć.\n– Życzę ci powodzenia, lalusiu. Daj znać jak już załatwisz swoje sprawy. Obyś poznał prawdę o sobie. My też jesteśmy ciekawi dlaczego się nie starzejesz. Całuski!\nSkorumpowana przez policję Baaza, łamiąc jego firewall, wtłoczyła mu w końcu do głowy przekaz, którego od dłuższego czasu starał się nie odbierać. Była to wiadomość od inspektora Kovalskyego:\n“Wiemy ze szuka pan śladów po swoim ojcu. Jest pan w okolicy Stanford. Podlega pan nakazowi aresztowania. Pański ojciec jest współodpowiedzialny za wybuch Plagi. Zbieranie jakichkolwiek pamiątek po nim jest przestępstwem. W pańskim interesie leży natychmiastowe oddanie się w ręce policji lub odpowiednich służb medycznych. Jest pan zagrożeniem biologicznym dla ludzi i zwierząt…”\nDobre sobie. Może również dla roślin? pomyślał. Najgorsza wydawała mu się teraz niepewność czy ojciec rzeczywiście nie zrobił nic złego. Być może pośród kłamstw inspektora było ziarnko prawdy. Rzecz jasna to nie ojciec wywołał Plagę, wywołała ją wroga nauce polityka ówczesnego rządu. Pozostało jednak faktem, że jedynym skutecznym sposobem eliminacji procesu starzenia się był odrażający chimeryzm. Mogło to być jednak pokusą, której ojciec nie zdołał się oprzeć. Kiedy o tym myślał, zaczynał się sobą brzydzić. Kim był? Czy zasługiwał na to żeby żyć bez piętna wieku? Czyim kosztem to się odbywało?\nNie zwalniając kroku sprawdził nawigację. Był oddalony o dwie przecznice od Equinix Data Center; był to obiekt z czasów klasycznego Internetu, według Baazy, znajdujący się wciąż w użyciu dzięki kontraktowi na minimalną konserwację z funduszy non-profit i darmowej energii w Stanie Kalifornia. Budynek miał pół kilometra długości i powierzchnię kilku boisk piłkarskich. Wozny szedł wzdłuż pozbawionej okien ściany, przed którą wykoślawiał się rząd zdziczałych magnolii. Przed wejściem leżał moduł poczwórnych drzwi z przedsionkiem kontroli dostępu, w całości wyrwany z muru, prawdopodobnie przy pomocy podnośnika hydraulicznego, który rdzewiał obok w krzakach zarastających dawny trawnik.\nPomimo jęku klimatyzacji powietrze wewnątrz było martwe i lepkie. Kolejne, szeroko otwarte drzwi znajdujące się w holu ziały jeszcze głębszym półmrokiem, w którym aż po horyzont tonęły rzędy stalowych klatek. Z ich wnętrza mrugały na zielono i pomarańczowo dziesiątki tysięcy staromodnych LED-ów. Kiedy ruszył w ich stronę dostrzegł, że niektóre klatki były zdewastowane i nosiły ślady włamania, podłoga techniczna pokryta była warstwą pyłu, gdzieniegdzie brakowało w niej paneli, w głębi piętrzyły się odnogi kanałów wentylacyjnych i rzeki okablowania. W powietrzu czuć było woń przegrzanych układów scalonych.\nNagle zamigotała przed nim wklęsła twarz o rozpalonym spojrzeniu, która na pierwszy rzut oka wydawała się brzydka, a potem już tylko śmieszna; odstająca żuchwa, haczykowaty nos, tyczkowata sylwetka. Osobnik miał ponad dwa metry i znajdował się w ciągłym ruchu. Nie wyglądał na zakaźnie chorego, raczej na kliniczny przypadek ADHD.\n– Czego tu szukasz, chłopcze?\n– Serwera – odpowiedział wskazując na rzędy boksów. – Trudno się w tym wszystkim połapać.\n– Jest tu dwadzieścia tysięcy serwerów – zachichotał drab i unosząc ramiona obrócił się wokół własnej osi. – Spróbuj to wszystko rozgryźć, koleżko…\n– Serwer, którego szukam należał do wydziału genetyki Uniwersytetu Stanforda\n– Znamy, znamy! – zmarszczył się drab, niemal dotykając czubkiem nosa odstającej żuchwy. – Studiowałem na Stanfordzie gospodarkę odpadami, wtedy wydziału genetyki już nie było. – W jego głosie zabrzmiało zainteresowanie. – O ile wiem, po wybuchu Plagi część genetyków wsadzili do pierdla, a część skasowali. Myślisz brachu, że tu jeszcze coś po nich ocalało?\nWozny w milczeniu przyglądał się oznakowaniom jednego z boksów. Nie doczekawszy się odpowiedzi, osobnik westchnął i zaczął się zawzięcie drapać po plecach.\n– Dla nas, kolego, generalnie twoja obecność oznacza, że będą tu łapsy, czyli, że jesteśmy w głębokiej dupie. Znajdujemy się w samym środku cyklu produkcyjnego substancji podlegających rządowej kontroli i będziemy musieli zatrzymać całą linię.\nZ ponurą miną wyciągnął z kieszeni pojemnik z jaskrawoczerwonym proszkiem. Była to, z pewnością ryfampicyna, wyjęty spod prawa środek na trąd. Przebój minionych dekad i tejże również. Wozny natychmiast pojął, że zjawił się tu w złej chwili.\nNagle usłyszeli czyjś głos.\n– Psy już tu są, zaparkowali przed wejściem dwa samochody, boją się wejść do środka.\nMówiący stał na granicy mroku i miał przeoraną trądem twarz.\n– Valentino, przynieś mi dwa łomy. Nie czekajcie na mnie.\nPomimo ADHD, człowiek-tyczka potrafił się jednak skoncentrować.\nWłaściciel przeoranej twarzy wzruszył ramionami.\n– Jak chcesz QC. Jesteś szefem, wiesz co robisz.\nQC popatrzył na Woznego i wykonał coś w rodzaju uśmiechu.\n– Zdaje się, że szanowny kolega również wolałby uniknąć spotkania z policją?\n– Raczej tak, proszę pana.\n– Spróbuję ci pomóc – powiedział QC, który przestał się chyba już koncentrować, bo nerwowo szczypał owłosione ramię.\n– Nie pytaj mnie hombre dlaczego to robię, bo sam nie wiem. Chyba tylko z głupoty…\nWozny skrzyżował ręce na piersiach i ukłonił się lekko.\n– Dzięki, QC.\n– Klatki z serwerami Stanfordu powinny być po przeciwnej stronie, nie traćmy czasu.\nDotarli tam po dość długim marszu. Głowa QC obracała się jak peryskop. Szafy serwerowe nie różniły się tutaj niczym od tamtych po drugiej stronie budynku. QC zaczął buczeć i zawzięcie masować ramiona.\nNagle wstrząsnął nimi nowy głos.\n– To tutaj, jesteście na miejscu. Panie Wozny, pański ojciec pomyślał o wszystkim!\nWozny odwrócił się gwałtownie. Za jego plecami stał inspektor Kovalsky, uzbrojony w maskę ochronna i pistolet.\nQC przeklął i poczerwieniał, jakby miał za chwile się rozerwać na kawałki.\nInspektor przyglądał się im uważnie, następnie zbliżył się do nich utykając. Miał chroniczną kontuzję futbolową, na oko był zbyt masywny by naprawiać zegarki. W młodości z pewnością był gwiazdą sportu w swoim collegu. Takie bezmózgi jak on były najchętniej zatrudniane przez rząd.\n– Pańskie rodzinne archiwum bardzo nas interesuje, panie Wozny. Poświecimy mu dużo uwagi. Tymczasem jestem zmuszony pana aresztować.\nInspektor był zbyt silny i zbyt doświadczony, żeby go pokonać w sposób konwencjonalny. Wozny zginąłby na miejscu.\n– Rozumiem inspektorze, proszę mnie aresztować, ale niech mi pan przedtem pozwoli sprawdzić zawartość serwera.\n– Wykluczone! – warknął inspektor. – Zawartość tego serwera jest ściśle tajna. Te informacje należą teraz do Stanu Kalifornia.\nMówiąc to, wyciągnął niewielki pakunek z kieszeni polowych spodni, były to standardowe spodnie typu BDU, z egzoszkieletem, autonomicznym centrum obliczeniowym, racją żywnościową, opatrunkiem, pampersem i zatrutym bagnetem z nanorurek… Inspektor podał Woznemu pakunek.\n– Proszę założyć to na twarz, przed odprowadzeniem muszę pana spryskać bioneutralizatorem.\nWozny czuł jak uginają się pod nim nogi.\n– Nie proszę pana o wiele, niech mi pan da pięć minut z serwerem…\n– Wykluczone. Zastrzelę pana jeśli będę musiał.\nInspektor uniósł pistolet, wariację Walthera P38 z tłumikiem. Czegoś podobnego używało Stasi do egzekucji na więźniach politycznych, wydrukował go ktoś, kto się bardzo nudził.\nW tym momencie usłyszeli głos Valentino:\n– Odłóż pan tę zabawkę!\nWozny ujrzał powoli wysuwającą się zza siatki podwójną lufę pięknej, zdobionej motywem powoju, strzelby taktycznej Mossberga. Valentino miał minę człowieka, który nie żartuje.\n– Jeśli chcesz pożyć glino, każ swoim psom wyjść z tego budynku.\nInspektor stanął w rozkroku i stękając z trudem położył pistolet na podłodze, puszczając przy tym głośnego bąka.\n– Moi ludzie tu nie wejdą jeśli im nie rozkażę, możecie być spokojni – sapnął.\nPotem przewiercił Woznego lodowatym spojrzeniem.\n– Muszę jednak pana uprzedzić, panie Wozny. Jeśli nie pójdzie pan ze mną, czeka pana dożywotnie towarzystwo takich kanalii jak ci dwaj.\nWozny nie zwracał już na niego uwagi. Walczył teraz z zamkiem do klatki z serwerem.\n– Poczekaj – powiedział QC unosząc łom. – To skaner geometrii dłoni. Stara rzecz, ale działa. Musimy wyłamać drzwi.\n– Myślisz, że to ta? – zapytał Wozny przyglądając się szafie serwerowej za kratami klatki.\n– Na pewno. Masz tu ślad po nazwie wydziału genetyki. Bierz łom i do roboty.\nWozny jednak nie wziął łomu. Powoli zbliżył się do skanera i położył na nim dłoń. Skaner błysnął i drzwi klatki otworzyły się z piskiem.\n– Do diabła! – QC wykonał dzikiego łamańca. – Co to za jaja hombre, jesteś pieprzonym cyborgiem?\nPokryty warstwą kurzu monitor ożył; pojawiła się na nim zmęczona twarz ojca. Wozny po raz pierwszy usłyszał jego głos.\n“Drogi Piotrze, synu. Próbowałem cię… was… chronić przed prawdą, ale skoro zadałeś sobie trud, żeby tu dotrzeć to znaczy, że nadszedł czas abym ci ją wyjawił. Zostało mi jeszcze kilka godzin, jestem zdecydowany umrzeć zanim zostanę aresztowany. Nawet jeśli uniknę długiego więzienia nie będę już mógł kontynuować swojej pracy. Moje dalsze życie straciło sens. Ty jeszcze się nie urodziłeś… urodziliście… Jesteście już jednak w łonach swoich matek. Dzięki waszym narodzinom moje odejście nie będzie całkowite. W tobie, twoich braciach i siostrach pokładam nadzieję na przyszłość…\nMoje badania dawno już dobiegły końca. Największym problemem stało się uzyskanie zgody na ich wdrożenie ponieważ władze i społeczeństwo traktują teraz nas z coraz większą podejrzliwością. Znaleźliśmy sposób na trwałe przedłużenie telomerów, udało się nam również zacieśnić nici DNA w heterochromatynie. Kiedy mój zespół uzyskał pewność, że metoda jest bezpieczna, postanowiliśmy kontynuować badania w ukryciu. Ich ukoronowaniem będziesz ty, twoi bracia, a po nich również siostry. Jestem już pewien, że niedługo wszyscy przyjdziecie na świat.\nTwoja matka zgodziła się przyjąć zapłodnioną komórkę jajową z wymienionym jądrem, które poddaliśmy uprzednio procesowi opracowanemu w naszym laboratorium i które pochodziło z komórki somatycznej pobranej z mojego organizmu. Być może domyślasz się już, że wypowiadam te słowa do swojego klona. Jesteś moją kopią, tak samo jak twoi identyczni bracia, którzy urodzili się kobietom z mojego zespołu. Decyzja powielenia mnie w wielu kopiach wynikała ze względów praktycznych, nie będę się nad tym rozwodził, powiem tylko, że mój zespół wybrał mnie chociaż o to nie zabiegałem.\nTy, twoi bracia, a później siostry, macie do wypełnienia misję. Jeśli rzeczywiście się nie zestarzejecie będzie to ogromny sukces naszego laboratorium. Z pewnością w przyszłości pojawią się problemy, których nie jestem teraz w stanie przewidzieć. Wasza misja polega na tym, aby przeżyć i pokazać światu, że wszystko jest możliwe. Wiem że mogą cię znienawidzić dlatego, że się nie starzejesz. Postaraj się za wszelką cenę odnaleźć swoich braci. Rozpoznasz ich po imieniu i nazwisku, wszyscy nazywacie się Piotr Wozny. Teraz, kiedy słuchasz moich słów nadszedł już czas, żebyście nawiązali ze sobą kontakt.”\nOjciec spojrzał na zegarek, który Wozny natychmiast rozpoznał jako swojego Rolexa Daytone. Następnie wykonał energiczny gest do osoby filmującej go. Wideo się urwało.\n– Skomplikowane, przyznaję… – mruknął QC – Jesteśmy jeszcze w stanie bezpiecznie cię stąd wyprowadzić.\nWozny spojrzał na stojącego nieruchomo inspektora i zawahał się.\nInspektor wyglądał na zasmuconego.\n– Chcieliśmy przed panem ukryć prawdę dla pańskiego dobra – powiedział. – Zresztą nie wiedzieliśmy wszystkiego, na przykład tego, że jest was więcej, i że jesteście klonami. Ojciec pozbawił pana starości. Moim zdaniem wyrządził panu w ten sposób krzywdę. Nie wspomnę już o konsekwencjach dla całego społeczeństwa. Działania pańskiego ojca traktujemy jako bioterroryzm. Jest pan jego ofiarą i ma pan szansę bronić swoich praw przed sądem. Niech ją pan wykorzysta. W przeciwnym wypadku będzie pan wyjęty spod prawa.\n– Nie słuchaj go! – powiedział QC ze wzgardą. – To tylko policyjny palant.\nNa zewnątrz była już cicha kalifornijska noc, z każdym krokiem coraz mocniej zlewali się z nią zagubieni w labiryncie wymarłego Palo Alto, w oddali jaśniała łuna policyjnych świateł. Wymijali ją szerokim łukiem, szli ścieżką wzdłuż jakiejś zapomnianej drogi wśród posępnie wyglądających cyprysów.\nWozny myślał o misji, którą powierzył mu ojciec. Być może czegoś takiego przez całe życie mu brakowało. Być może to sprawi, że wreszcie poczuje się starszy.\nQC w porównaniu z resztą idących był komicznie tyczkowaty. Szedł na przedzie. Wszyscy milczeli czekając co powie; w końcu odwrócił się do nich, białka jego oczu połyskiwały jak ślepia kojota.\n– Panie i panowie, możemy zwolnić, jesteśmy tu bezpieczni. Niech żyje wolność!\nNikt mu nie odpowiedział. Mieli za sobą forsowny marsz, niektórzy z nich mieli naprawdę dość. Dobrze wiedzieli, że QC był świrem i często bredził od rzeczy, potrafił jednak dodać im otuchy.\nWoznego czekało życie poza Baazą, żeby przetrwać musiał się teraz od niej odłączyć. Stać się cieniem. Być jak nielegalni uchodźcy z Kanady albo chorzy zbiegowie ukrywający się przed kwarantanną i koloniami dla trędowatych. Wiedział że będzie musiał szukać swoich braci po omacku, ale nie obawiał się tego. Nadeszła chwila, żeby się pożegnać z Baazą, nie miał tam chyba już nikogo. Po namyśle połączył się jednak z cougar42.\nKiedy jej o wszystkim opowiedział, zaczęła się śmiać. Zdziwiony czekał co miała mu do powiedzenia.\n– Złapałeś mnie dosłownie w ostatniej chwili – odrzekła po chwili. – Ja również się odłączam od Baazy. Przekonałeś mnie, teraz już ci wierzę! Posłuchaj uważnie: Technicznie jestem twoim klonem, nazywałam się Piotr Wozny, ale zmieniłam imię i płeć. Pomyśl tylko – zachichotała. – Miałeś romans z własnym klonem, Czujesz dreszczyk?\n– Teraz chyba żartujesz?\nOna jednak mówiła dalej.\n– Moglibyśmy to nawet kontynuować, stalibyśmy się kimś w rodzaju prarodziców nowych, zawsze młodych ludzi. Czy nie o to chodziło naszemu staremu, kiedy mówił o misji? Wiem o czym teraz myślisz, ale możesz być spokojny. Zmiana płci jest całkowita, mam przeszczepioną macicę i całą resztę interesu potrzebną do zapewnienia ci potomstwa i godziwej rozrywki. Zapewniam cię jestem i czuję się kobietą.\nWozny nie odpowiedział, wolał po prostu iść. Doszedł do miejsca w którym mrok stał się tak gesty, że nie widział swoich stóp. Zostało mu kilka sekund połączenia z Baazą.\n– Za chwilę rozłączymy się na zawsze – powiedziała cougar42. – Będziesz jednak mógł mnie odnaleźć. Pamiętasz kundla, którego minąłeś pod obserwatorium? Wabi się Brodmann i wciąż tam na ciebie czeka. Jest zdalnie sterowany. Zaprowadzi cię do mnie, jeśli tego od niego zażądasz. Decyzja należy do ciebie…\nBaśń o Kulawcu


Święto Śląskiej Godki po raz ósmy w Piekarach Śląskich\nStrona główna » Kultura Patronaty Wiadomości\nAnna Jurzyca Dodane 14.05.2019 o 09:08\nŚwięto Śląskiej Godki, podczas którego będzie można wysluchać monologów laureatów VIII Konkursu Gryfnyj Godki odbędzie się dzisiaj w Miejskim Domu Kultury w Piekarach Śląskich. O godzinie 17.00 na scenie zaprezentują się zwycięzcy konkursu, będzie można także wysłuchać zespołu Mały Śląsk. Eliminacje konkursowe odbyły się 8 maja w w Młodzieżowym Domu Kultury Nr 1 w Piekarach Śląskich.\nPodczas imprezy nastąpi ogłoszenie wyników, wręczenie pucharów, nagród i dyplomów. W czasie koncertu finałowego zaprezentują się laureaci konkursu oraz zaproszeni goście. Podczas uroczystości będzie miała miejsce uroczystość wręczenia odznak „Pszociel ślonski godki”, które Związek Górnośląski przyznaje osobom szczególnie zaangażowanym w promowanie języka śląskiego. Organizatorką wydarzenia jest Helena Leśniowska z piekarskiego koła Związku Górnośląskiego, która zaprasza do wzięcia udziału w finale:\nVIII Konkurs Gryfny Godki objęty jest patronatem honorowym europosła Marka Plury, Prezydent Piekar Śląskich Sławy Umińskiej-Duraj, Prezesa Związku Górnośląskiego Grzegorza Frankiego. Patronem medialnym wydarzenia jest Radio Piekary. Początek o 17.00. Wstęp wolny.


Publikacje naukowe dostępne za darmo. Unia ma program\nMoney.plTechnologieNauka i wiedzaPublikacje naukowe dostępne za darmo. Unia ma program\nOkoło połowa publikacji naukowych z 2011 r. jest teraz dostępna bezpłatnie - wynika z analizy przeprowadzonej na zlecenie Komisji Europejskiej. Unia chce rozszerzyć otwarty dostęp, więc publikacje powstałe ze środków Horyzontu 2020 też mają być dostępne za darmo.\nOtwarty dostęp (Open Access) polega głównie na bezpłatnym udostępnianiu w sieci treści publikacji naukowych. W ramach otwartego dostępu jest teraz dostępnych online ponad 40 proc. artykułów naukowych, których wyniki zweryfikowano i które zostały opublikowane na świecie w latach 2004-2011 - poinformowano w komunikacie przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce.\nWśród publikacji, które ukazały się w samym roku 2011 odsetek ten jest wyższy - wynosi ok. 50 proc. To niemal dwa razy więcej niż zakładano w poprzednich analizach - komentują autorzy komunikatu i zaznaczają, że ten gwałtowny wzrost tłumaczy się dopracowaniem metodologii i poszerzeniem definicji otwartego dostępu.\n- Analiza potwierdza, że otwarty dostęp na dobre zakorzenił się w dzisiejszym świecie. Ogólnodostępne wyniki badań przyczyniają się do podwyższenia poziomu nauki i wzmocnienia gospodarki opartej na wiedzy - skomentowała unijna komisarz ds. badań, innowacji i nauki Maire Geoghegan-Quinn.\nW analizie przyjrzano się dostępności publikacji naukowych w 22 dziedzinach nauki. Dokument obejmuje 28 państw członkowskich UE oraz Szwajcarię, Liechtenstein, Islandię, Norwegię, Turcję, Macedonię, Izrael, Brazylię, Kanadę, Japonię i Stany Zjednoczone. W wielu krajach i dziedzinach obecnie dostępnych jest bezpłatnie ponad 50 proc. publikacji. Bezpłatnie dostępna jest większość artykułów w dziedzinach nauk i technologii ogólnych, badań biomedycznych, biologii oraz matematyki i statystyki. Otwarty dostęp jest natomiast najbardziej ograniczony w dziedzinach nauk społecznych i humanistycznych, nauk stosowanych, inżynierii i technologii.\nKE chce, by otwarty dostęp do publikacji naukowych był jedną z głównych zasad programu Horyzont 2020. Począwszy od 2014 r. wszystkie artykuły naukowe opracowywane przy wykorzystaniu środków z programu Horyzont 2020 będą musiały być udostępniane albo niezwłocznie online przez wydawcę (złoty i hybrydowy otwarty dostęp), albo przez naukowców w otwartym archiwum - nie później niż sześć miesięcy (12 miesięcy w przypadku artykułów z dziedziny nauk społecznych i humanistycznych) od publikacji (zielony otwarty dostęp).\n- Europejski podatnik nie powinien płacić dwa razy za badania opłacone ze środków publicznych. Dlatego uznaliśmy za oczywisty wymóg otwartego dostępu do publikacji, które powstały przy wykorzystaniu środków z programu Horyzont 2020 - kolejnego programu unijnego wspierającego badania i innowacje - mówiła Maire Geoghegan-Quinn.\nhoryzont 2020, publikacje naukowe, dostęp do publikacji naukowych\n24.08.2013, godz. 6:41


Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Gminy Baranów - Przetargi - Przetargi 2017 - Prowadzenie zajęć edukacyjnych dla uczniów i nauczycieli w ramach projektu pn. Nauka czyni mistrza – kompleksowe programy rozwoju edukacji w szkołach Gminy Baranów\nProwadzenie zajęć edukacyjnych dla uczniów i nauczycieli w ramach projektu pn....\nogłoszenie o zamówieniu 435.21 KB pdf Pobierz\nZapytanie ofertowe 752.34 KB pdf Pobierz\nZałącznik nr 1 - formularz oferty 83.5 KB doc Pobierz\nZałącznik nr 2 - wzór umowy 23.63 KB docx Pobierz\nZałącznik nr 3a - formularz oświadczenia o braku podstaw do wykluczenia 39 KB doc Pobierz\nZałącznik nr 3b - Formularz oświadczenia o spełnieniu warunków udziału w postępowaniu 38 KB doc Pobierz\nZałącznik nr 4 - WYKAZ OSÓB SKIEROWANYCH PRZEZ WYKONAWCĘ DO REALIZACJI ZAMÓWIENIA PUBLICZNEGO 54 KB doc Pobierz\nZałącznik nr 5 - Umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych 182 KB doc Pobierz\nZmiana treści zapytania 93.03 KB pdf Pobierz\nogłoszenie o zmianie ogłoszenia 9.84 KB pdf Pobierz\nZmiana treści zapytania nr 2 59.01 KB pdf Pobierz\nZawiadomienie o wyborze najkorzystniejszej oferty 580.23 KB pdf Pobierz\nZawiadomienie o unieważnieniu postępowania dla poszczególnych części zamówienia 716.71 KB pdf Pobierz\nData wytworzenia dokumentu: 2017-10-31\nData wprowadzenia dokumentu do BIP: 31 października 2017 09:46\n27 listopada 2017 15:28 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [uniewaznienie.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n27 listopada 2017 15:19 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zawiadomienie.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n07 listopada 2017 07:50 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zmiana_2.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n03 listopada 2017 23:27 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [bzpuzpgovpl__63c602fe13414f5d953eea4ee356cef6.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n03 listopada 2017 23:27 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zmiany_do_zapytania.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n31 października 2017 10:07 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zal_5_umowa_danych_osobowych.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n31 października 2017 10:06 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zal_4_wykaz_osob.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n31 października 2017 10:05 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zal_3b_oswiadczenie.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n31 października 2017 10:04 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zal_3a_oswiadczenie.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n31 października 2017 10:03 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zal_2_wzor_umowy.docx] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n31 października 2017 10:02 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zal_1_formularz_oferty.doc] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n31 października 2017 10:01 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [zapytanie_zajecia.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n31 października 2017 09:55 Michał Miastowski - Dodanie załącznika [ogloszenie_zajecia.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n31 października 2017 09:46 Michał Miastowski - Dodanie dokumentu. (Dokument opublikowany)