Podsumowanie działań "NIE DLA PRĘDKOŚCI" - Z młodym kierowcą w drodze po doświadczenie - Komenda Miejska Policji w Bytomiu\nWczoraj policjanci z Bytomia prowadzili działania "NIE DLA PRĘDKOŚCI". Na kierowców, którzy nie przestrzegali przepisów dotyczących ograniczenia prędkości czekały wysokie mandaty. Policjanci ukarali 42 kierowców za zbyt szybką jazdę, zatrzymano 3 prawa jazdy.\nCelem działań jest egzekwowanie od kierujących przestrzegania ograniczeń prędkości oraz ograniczenie liczby osób zabitych w wypadkach drogowych. Wczoraj bytomscy mundurowi Wydziału Ruchu Drogowego wspomagani przez policjantów z Tarnowskich Gór dokonywali pomiarów prędkości na terenie całego miasta. Na amatorów szybkiej jazdy czekały dotkliwe grzywny. Stróże prawa w trakcie prowadzonych działań sprawdzali też stan trzeźwości kierujących, wymagane dokumenty oraz korzystanie z pasów bezpieczeństwa.\nPolicjanci ujawnili 49 przekroczeń prędkości i nałożyli 42 mandaty karne. Trzech kierowców w wieku od 25 do 60 lat starciło prawo jazdy ponieważ przekroczyli prędkość o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym.


Wolę derby gminy niż derby Madrytu. Co mnie interesuje jakiś Madryt? - weszlo.com\nWolę derby gminy niż derby Madrytu. Co mnie interesuje jakiś Madryt?\nOpublikowane 07.04.2017 09:52 przez\nJeśli sądzisz, że oglądanie meczów Górnika Łęczna czy Chojniczanki Chojnice to hipsterskie zajęcie, musisz spotkać Zuzę Walczak i zobaczyć, jak bardzo jesteś mainstreamowy. Autorka bloga Weź mnie na mecz spędza weekendy jeżdżąc na Moto-Jelcz Oława, Spartę Paczków czy inne kluby z ósmej ligi mistrzów. Potrafi przejechać 300 kilometrów tylko po to, by zobaczyć derby gminy. W tamtym roku łącznie zaliczyła 63 spotkania, ale jej pasja na jeżdżeniu się nie kończy. Grała w piłkę w klubie, sędziowała, trenowała dzieciaki, pracowała na wolontariacie w ekstraklasowych klubach, zajmowała się futbolem naukowo, a obecnie pracuje przy sponsoringu sportowym. Dlaczego mecz Kłobuka z Żaglem może być ciekawszy niż derby Madrytu? Czy Belgrad staje się powoli komercją? Dlaczego Dynamo nie jest najlepszym klubie w Dreźnie? Gdzie rodzice popełnili błąd? Zapraszam na wywiad z polską groundhopperką, Zuzą Walczak.\nJesteś piękną, młodą kobietą, możesz robić w wolnym czasie tysiąc normalnych rzeczy, a ty tydzień w tydzień jeździsz po jakichś Baranówkach czy innych B-klasach i oglądasz mecze. Co poszło nie tak?\nNa tych, którzy znają mnie od lat nie robi to wrażenia. To nie tak, że ja sobie nagle ubzdurałam, że będę jeździć na mecze. Piłka nożna towarzyszyła mi od kiedy pamiętam. Grałam w nią, sędziowałam mecze, pracowałam na wolontariacie w ekstraklasowych klubach, trenowałam dzieci, teraz też pracuję w piłce. Znajomi zawsze uważali, że jestem popieprzona. Rodzice się już przyzwyczaili, ale obstawiam, że woleliby mieć jednak normalną córkę. Ratuje mnie to, że poza moim skrzywieniem na punkcie piłki ogólnie w życiu radzę sobie całkiem nieźle. Mam pracę, normalną edukację, rodzice nie ma się do czego przyczepić i nie mogą powiedzieć „weź się w garść”. Zawsze mnie bawi, jak wracam z jakiejś Baranówki i mama pyta o to, kto wygrał. Przecież nawet nie zna tych drużyn!\n– Mamo, nie interesuje cię to!\n– A właśnie, że interesuje!\n– No to Baranówka.\n– Baranówka? No to bardzo dobrze!\nCzuję jednak, że w głębi duszy rodzice myślą sobie: gdzie popełniliśmy błąd?\nA gdzie popełnili?\nChyba mi na wszystko pozwalali. Mogłam sama za siebie podejmować decyzje. Zawsze przynosiłam czerwone paski, na studiach miałam stypendia z dwóch źródeł, a jednocześnie potrafiłam spędzać czas na luzie, imprezować, poznawać nowych ludzi. Chyba są zadowoleni, bo całe życie mówiłam, że chcę pracować w sporcie i mi sie udało. Wielu mówiło „Ty? Bez znajomości? Z Gałązczyc, które mają 300 osób?” Jakoś sobie jednak poradziłam. Wielu mówi teraz „tobie to się udało”. No, z nieba mi spadło. Ciągle robiłam jakieś wolontariaty, skończyłam dwa kierunki studiów, inwestowałam w siebie. No i weekendami jeżdżę na mecze. W ogóle widzę taką tendencję, że ludzie zaczynają chodzić na te niższe ligi i się tego nie wstydzą, a dawniej słyszeli „to nie możesz iść na Śląsk Wrocław?!”. Dostaję wiele zdjęć z meczów od znajomych, po których bym się tego w ogóle nie spodziewała. Duża zasługa Radka z Kartoflisk, który fajnie rozpowszechnił ten styl życia. Ludzie mają przesyt komercji, a niższe ligi są od niej totalnie wolne. Staram się być ambasadorką tych niższych lig, dlatego na swoim blogu nigdy nie piszę negatywnie, bo na podstawie mojego wpisu ktoś może sobie wyrobić o jakimś klubie opinię. Po co? Coś mogło mi się nie podobać, ale to mógł być przecież incydent. Wolę akcentować to, co jest fajne.\nCzasami mam tak, że jadę na jakąś wioskę i jestem przekonana, że nic się nie wydarzy i nie będzie o czym napisać. No dobra, ale pojadę. Bez entuzjazmu pojechałam na przykład do Paczkowa na okręgówkę. Jestem na meczu, patrzę… koszulki piłkarzy jakieś dziwnie znajome. Przyglądam się a tam orzeł na piersi. Przecież to są stroje reprezentacji! Co jest grane? Reprezentacja w Paczkowie?\nNawałka aż tak by zaskoczył?!\nPrzysiadłam się do dwóch starszych panów i pytam:\n– Przepraszam, panowie, mam takie głupie pytanie. Dlaczego wasza drużyna gra w strojach reprezentacji?\n– A faktycznie! Zdzichu musiał załatwić, bo jest blisko z PZPN-em.\nDodałam o tych koszulkach wpis i za jakiś czas na Facebooku odezwał się do mnie kierownik drużyny z podziękowaniami, że komuś w ogóle chciało się przyjechać do Paczkowa i jeszcze o tym napisać. Następnym razem jak przyjadę mam dać znać i mnie oprowadzi po budynku klubowym. Potwierdził wersję, że stroje są od PZPN, więc wyjaśniłam to w artykule. Na Twitterze ludzie potem zaczęli mi pisać, że jest więcej takich drużyn, które grają w strojach reprezentacji. To niesamowite – jedziesz na beznadziejny mecz a coś cię zaskakuje do tego stopnia, że wracasz do domu i zaczynasz czytać historię klubu z Paczkowa! Mieli tam na przykład wychowanka – Józefa Kurzeję, który grał w piłkę później zawodowo w Górniku Zabrze i równolegle studiował medycynę. Łączył funkcję piłkarza i lekarza drużyny, teraz mieszka w Niemczech i jest ordynatorem jakiegoś szpitala. Prawdopodobnie jest jedynym piłkarzem w historii polskiej piłki, który występując na boisku, był jednocześnie lekarzem klubowym. Takie niesamowite historię poznaję dzięki okręgówce.\nMasz tak, że jedziesz na mecz i potem nie masz o czym napisać?\nChyba nie. Bywa, że mam czas się przygotować przed wyjazdem i wtedy jest łatwiej. Zawsze jestem zawiedziona, gdy jadę na mecz do ogarniętej grupy kibiców, a na miejscu okazuje się, że nie ma oprawy. Niedawno byłam w Baranówce pod Krakowem. Wszyscy pisali do mnie „przyjedź, Zuza, fajny mecz będzie”. Zrobiłam te 300 kilometrów, kręcę się po meczu, trochę nuda. Pytam kibica, kiedy ta oprawa.\n– Wiesz co… Nie będzie, chłopakom się nie chciało.\nI to jest dla mnie największy niedosyt. Chociaż tyle, że w tym klubie są bardzo serdeczni ludzie i mają świetnego prezesa. W przerwie piwko, po meczu mieliśmy pana, który się nami zajmował, zapewnił kolejne piwka, pizzę, jakieś inne jedzenie. Zostaliśmy dobrze ugoszczeni, ale przyjechałam po coś innego. Nie napiszę relacji, bo nie ma z czego.\nBaranówka to generalnie twój ulubiony klub.\nTak, jak za pierwszym razem tam pojechałam, to byłam w szoku. Trafiłam na kapitalny mecz – derby gminy, w których obie drużyny, niezależnie od wyniku, awansowały do B-klasy. Podobno rok wcześniej było tak, że ostatni mecz też był decydujący o awansie, sala była naszykowana na bankiet, ale na boisku przegrali i awansu nie było. Bawili się na smutno. Ale jak przyjechaliśmy to była pirotechnika, doping, oprawa. Po meczu zaprosili nas na salę, a tam pieczona sarna, schabowy, ziemniaki, coś niesamowitego (śmiech).\nMają gest w C-klasie!\nMają, a teraz nie było nawet dopingu.\nCzęsto zdarzają się takie melanże?\nJak jadę gdzieś daleko i wiem, że zostaję w tej miejscowości na noc, faktycznie zostaję na piwku z lokalnymi kibicami. Zawsze dążę do tego, by poznać kogoś nowego, a przy piwie się rozmawia najlepiej. Czasem to melanż, czasem pięć piw.\nTo taki mały melanż.\nZależy jak dla kogo (śmiech). Żartuję oczywiście. Mnie nie kręci pojechanie do innego kraju, zabranie ze sobą dziesięciu znajomych i jeżdżenie z nimi. Jak gdziekolwiek jadę też w niepiłkarskie miejsca – chociaż teraz już tak nie jeżdżę, zawsze szukam czegoś piłkarskiego – to przecież nie robię tyle kilometrów po to, by siedzieć w gronie Polaków. Lubię sama podróżować, bo jestem skazana na osoby stamtąd. Poznaję ludzi, kulturę. To chyba lepsze niż oglądanie zabytków. Jeszcze będzie w życiu czas, by to wszystko pozwiedzać. Zazwyczaj mam krótkie wypady. W Belgradzie byłam na przykład tylko 24 godziny. Jakbym miała wstać rano by zobaczyć zabytkowy kościół, to nie bardzo. Wolałam spotkać się z Radkiem z Kartoflisk w legendarnym Paunie. Niestety, już zamknęli tę knajpę. Serb, u którego spałam, w ogóle nie wiedział o tej knajpie. Jak tam weszliśmy był zaskoczony:\n– Tak ci zależało by iść do takiej speluny?!\nJak poznaliśmy chłopaków z Polski, to już poczuł klimat i uznał, że zaprosi tu Serbów.\nDerby Belgradu to najważniejszy cel groundhopperów? Mówi się, że jak się zobaczy derby Belgradu, nic już nie będzie w stanie cię zaskoczyć.\nIntensywne jeżdżenie na meczu zaczęłam właśnie od Belgradu. Źle wystartowałam w takim razie. U nas stadiony są szalenie nowoczesne, w Serbii – totalny oldschool. Często mają bieżnię, u nas już tego praktycznie nie ma. Czujesz klimat. Na trybunach możesz sobie pozwolić na dużo więcej. Jesteś pewien, że będzie się działo. Ogólnie miałam tak, że o 16 przyleciałam samolotem, a o 17 już był mecz. Celnik nie mógł uwierzyć, że przyleciałam specjalnie na debry.\n– To nie można iść na mecz w Warszawie?\nWysiadam z taksówki – tu helikopter, tu wojsko, tu straż. Cały mecz przestałam w przejściu z policjantem w kasku. Na bilecie niby masz jakieś miejsce, ale nikt nie zwraca na to uwagi. Nienawiść między klubami jest tam większa niż w Polsce. Dużo osób mówiło, że te na których byłam były akurat słabe. A czy to numer jeden? Nie wiem, zależy od skali. Pod względem ultrasów – tak. Pod względem poziomu sportowego – nie wiem, nie patrzyłam.\nNie zrobiły się z tego turystyczne derby?\nWłaśnie chciałam o tym powiedzieć, że te mecze tracą swój urok, bo strasznie dużo osób z zewnątrz na nie jeździ. Nawet jak przejeżdżałam obok stadionu Cvernej Zvezdy, widziałam na murze napis „fuck off tourists”. Są zmęczeni tym, że to się stało komercją. Miałam obok siebie na meczu typowych turystów, którzy pół meczu spędzili na smartfonie robiąc selfie. Ludzie chcą często odhaczyć ten stadion.\nMecze w Anglii teraz tak podobno wyglądają.\nDwadzieścia lat temu było jeszcze normalnie, ale zwiększyli ceny biletów, nastąpiła tam wymiana publiczności i jest jak jest. Ludzi z klasy średniej nie stać na karnet na cały rok.\nCo oprócz Belgradu znajduje się w twojej w czołówce?\nCiężko tak ocenić. Zależy, jakie wybierzemy kryterium. Fajny klub widziałam w Dreźnie.\nNie, nie (śmiech). SpVgg Dresden-Löbtau, malutki klubik z ósmej ligi. Generalnie jeżdżąc po meczach wyszukuję noclegu przez couchsufring. Możesz spać u kogoś za darmo – no dobra, za wódkę czy piwo, taka waluta – i raz, że wychodzi to taniej, dwa – masz od razu kontakt z ludźmi z danego kraju. Napisałam na couchsurfingu, że będę chciała iść w Dreźnie na mecz z Hansą i będę potrzebować noclegu i pomocy z biletem, ewentualnie oprowadzenia po piłkarskich miejscach. Odezwał się do mnie taki Włoch, Mirko.\n– Zuza, ja cię przenocuję, zobaczysz sobie to Dynamo, ale na drugi dzień idziemy na mecz mojej drużyny. Zgoda?\nZgoda. Młyn składał się z sześciu osób, wszyscy w szalikach, flagi. Na fladze mają Sashę Grey, bo uważają, że ona jest fajna. Tłumaczyli mi, że kobiety w Dreźnie są bardzo niezależne, chłodne wobec mężczyzn i chodzą w ogóle w jakichś kurtkach, które dla nich nie są w ogóle kobiece. No i ta Sasha…\nChyba w kurtkach nie chodzi.\nTo na pewno. Chciała zostać aktorką porno – została. Chciała zostać pisarką – została. Dopięła swego. W sumie w kontekście Sashy Grey nie brzmi to najlepiej. Tak czy inaczej wpasowuje się w ten obraz niezależnej kobiety z Drezna. Oni w tym swoim kilkuosobowym młynie mają ludzi z wielu krajów. Jest Mirko, Włoch, gość z Luksemburga, Białorusini, Czesi, dwóch Polaków. Mega mieszanka. Wymyślili sobie kiedyś przy piwie, że będą im kibicować, bo nie mieli tu żadnego swojego klubu. Dynamo? To takie oczywiste. Obczaili, że obok nich jest właśnie Löbtau, obok stadionu był pub, co też było dodatkowym atutem. Pojechali na pierwszy wyjazd i zaczęli dopingować. Piłkarze się na nich patrzą: o co chodzi?! Jacyś Włosi nas dopingują?! A to klub, który nie ma kibiców, a co dopiero takich, którzy by coś śpiewali. Tak się to rozkręciło. Teraz przychodzi do nich zbijać piątki prezes, trener, zawodnicy. Mają niemieckie przyśpiewki, ale ciągle robią błędy. Niemcy upominają ich, że źle śpiewają, ale oni nic nie zmieniają, taka ich międzynarodowa tożsamość. To jest w tym wszystkim fajne – jedziesz na jakiś mecz na zasadzie „no dobra, przejadę się, skoro już jestem” i się zaskakujesz. Samo Dynamo było spoko, bo zawsze fajnie zobaczyć pełny stadion na trzeciej lidze.\nA propos Drezna słyszałem, że scena kibicowska jest tam bardzo podobna do polskiej i w ogóle oni są bardzo zafascynowani polskimi kibicami. Raczej spotkasz tam Sebę, a nie Helmuta.\nTaka prawda, bardzo są zajarani Polską i lubią sobie czasem przyjechać do nas na jakiś mecz. Co ciekawe lubią mocne ekipy w niższych ligach, które kiedyś coś znaczyły, a teraz nie są na topie. Pytali mnie o kluby w stylu Polonia Przemyśl czy Moto-Jelcz Oława. Wszystko wiedzą o zgodach i układach. „A ci są z tymi dalej?”. Poszliśmy po meczu w takie miejsce, gdzie się zbierają i piją piwo. Byli tacy typowi kibice z młyna. Na początek stałam jak taka sierota, za bardzo nie chcę się też wychylać, bo w takich środowiskach musisz zdobyć zaufanie. Dopiero ktoś do mnie zagadał. W takich przypadkach dobrze powiedzieć, że było się w Belgradzie na meczu, to akurat była wtedy świeża sprawa. Po tym widzą, że ktoś ma pojęcie. Jak słyszą, że ktoś jest dziennikarzem czy blogerem, to się boją. Nie wiedzą, czy chce napisać coś pozytywnego czy kontrowersyjnego.\nDobre, teraz będę mówił w takich sytuacjach, że byłem niedawno w Belgradzie.\nPoczytaj sobie najpierw na moim blogu o meczu, żebyś wiedział co mówić.\nW sumie już wiem. Powiem, że widziałem napis „fuck off tourists”.\nZaczęliśmy gadać, dopytywali o Polskę, jakiś gość poszedł po ultrasowskie magazyny. „Patrz, na 53 stronie nasza oprawa sprzed trzech miesięcy”. Później złapaliśmy się z węgierskimi kibicami i piliśmy piwko. W Niemczech to jest piękne, że możesz pić w miejscach publicznych.\nW Lipsku po drodze z dworca na stadion są stoiska z piwem.\nW Dreźnie to samo, ludzie pili przed stadionem.\nCo w Polsce poza Baranówką?\nMam sentyment do stadionu Ruchu Chorzów.\nFatalnie się ogląda mecze w TV, gdy Ruch gra u siebie.\nA kogo to interesuje? Kto ogląda mecze w telewizji?!\nTy w ogóle tego nie robisz?\nZdarza mi się, ale wolę w towarzystwie. Rzadko mam tak, że włączam mecz i się relaksuję, o ile w ogóle można się relaksować przy meczu Ekstraklasy.\nNa tle Baranówki to przecież wielka piłka!\nProszę mi tu nie obrażać niższych lig. Faktycznie, dla zwykłego człowieka stadion Ruchu jest paskudny, niewygodny, przestarzały. Dla mnie to stadion, który ma coś w sobie, ten oldschool, którego nie ma na nowych obiektach. Zaprosili mnie tam do sektora VIP. Różnica pomiędzy VIP a normalnym sektorem polega na tym, że masz zadaszenie, poduszki na krzesłach i bigos w przerwie. Lubię takie klimaty. Teoretycznie powinno być ekskluzywnie, a jest swojsko, wiejsko. Byłam tam z dwoma Niemcami, którzy przyjechali specjalnie po to, by pójść na mecz Ruchu i GKS-u.\nGdzie w Polsce jest największy koniec świata?\nO swojej miejscowości mam mówić? Boiska w niższych ligach są wszędzie porównywalne – krzywe murawy, krzywe linie. Zawsze się zastanawiam, z czego to wynika. Pan, który je malował był już nietrzeźwy?\nAlbo jeszcze nic nie wypił i miał delirkę.\nJedno z dwóch. Na ogół jestem zaskoczona, gdy na B-klasie jest super boisko, ale raczej to rzadkość. W mojej rodzinnej miejscowości jest fajny folklor, mamy blaszane szatnie. Nie wiem, czy ktokolwiek tam się przebiera. Sędzia chyba w aucie to robi. Z drugiej strony – mieszkańcy są dumni, że mają te dwie szatnie. Grali w A-klasie i chyba musieli je zrobić. Największy problem był wtedy z trenerem. Oni generalnie nie mieli żadnego trenera, a w A-klasie musieli go mieć, to jeszcze ten musiał posiadać uprawnienia. Okazało się, że ma je we wsi tylko wuefista. Dogadali się, żeby tylko przyjeżdżał na mecze. Problem był taki, że on zapominał o tych meczach i przez to były kary. Szybko wróciliśmy do B-klasy.\nW Polsce takim miejscem jak Belgrad dla groundhopperów jest Chrząstawa?\nNie wiem. Ja uważam, że takich Chrząstaw jest sporo, przynajmniej pięćdziesiąt. Nie mam parcia na Chrząstawę. Może dlatego, że stała się modna? Fajnie odkrywać swoje miejsca.\nChrząstawa czy derby Madrytu? Przy założeniu, że czasowo i finansowo wychodzi na jedno.\nAle się tej Chrząstawy uczepiłeś.\nTo inny klub tego pokroju, może być na Mazurach.\nAkurat na Mazurach w tej rundzie mam w planach mecz Kłobuk Mikołajki – Żagiel Piecki. Ale ogólnie zależy, jaki mecz. Na pierwszy lepszy bym nie pojechała. Ale jak byłyby to derby gminy – wolałabym derby gminy. Co mnie interesuje jakiś Madryt? 80% tych ludzi przyjdzie, by tylko zobaczyć mecz. Jedziesz tam jak turysta. Nie mówię, że nigdy nie pojadę na taki mecz, czasem mi się zdarza obejrzeć coś mainstreamowego, bo lubię różnorodność. Wiesz co? Jeśli oprócz derbów Madrytu miałabym tam nagranego kogoś na oprowadzanie i trzy mecze w niższych ligach, to w sumie mogłabym jechać. Tak w ogóle kolega z Hiszpanii, który ma polskie pochodzenie, robił ostatnio reportaż o turystach stadionowych. Poprosił mnie o jakieś zdjęcia, więc wysłałam mu ze 20 i na czołówce pod artykułem znalazło zdjęcie B-klasowej Baranówki. Podesłałam to ludziom z klubu, oni zaczęli wrzucać u siebie na fanpage, że „Baranówka słynna nawet w Hiszpanii”. W takich momentach widzisz, że to dla nich dużo znaczy. Czasami warto napisać o takiej Baranówce, z czego sto osób będzie wdzięcznych niż napisać setny tekst o Legii Warszawa.\nMiałem podobnie. Kiedyś napisałem w relacji LIVE, że jakaś drużyna gra jak Zryw Skroniów, bo to była pierwsza absurdalna nazwa klubu, jaka przyszła mi do głowy. W knajpie zaczepił mnie kiedyś gość: co to ma znaczyć, co wy o naszym Zrywie piszecie?!\nWidzisz jak trzeba uważać? Dlatego ja zawsze piszę pozytywnie. To środowisko jest ogólnie sceptyczne, ciężko zdobyć zaufanie. W Namysłowie chłopaki mnie już znają i wołają przed meczem, mówią, w której minucie będzie oprawa, bym się dobrze ustawiła. Ostatnio w Kluczborku koleżanka dała mi aparat i wpuściła do młyna, bym robiła fotki. Kibice z Kluczborka to trochę Nieciecza. Mają dobre intencje, ale nie mają tradycji i kogoś kumatego, kto powie im jakie są zasady. Tam jeden stoi z szaliczkiem, drugi z piwkiem, trzeci krzyczy. Chaos. Zrobiłam kilka zdjęć z tyłu i co, teraz mam podejść z przodu i ich fotografować? Trochę słabo, pomyślą sobie, że jestem z policji albo coś. Nie wyglądam jak fotograf, bo reszta fotografów została na murawie. Trochę dziwnie. Stoję i myślę, a naprzeciwko mnie stoi taki koks, największy na całym stadionie.\n– A ty co, Zuza, tak tyłem do nas?\nSkojarzyłam sobie, że to kibic z Namysłowa. Pogadaliśmy dziesięć minut i pomyślałam sobie, że teraz już mam prawo robić zdjęcia. Zdobyłam akceptację. Nie dziwię się, po akcjach różnych z policją też bym się bała, gdyby ktoś obcy podchodził pode mnie i robił mi zdjęcia. Często w ogóle mnie mają za policję.\nGłównie na małych wioskach. Nie znają mnie, chodzę z aparatem i dopytuję o kibiców albo wychowanków. Policja, no bo kto? Zawsze pytają też czy jestem z Wyborczej albo z TVN-u. Na takich wioskach na ogół jest ciekawostką każdy, kogo nie znają.\nSiadasz zwykle blisko fanatyków?\nZależy od meczu. Gdy idę na duży stadion, staram się wybrać tak sektor, by dobrze widzieć młyn. Jak wiem, że obie ekipy są mocne, siadam po środku, by widzieć jedną i drugą. Na meczu muszę dużo rzeczy połączyć. Zrobić zdjęcia, poznać ludzi, obejrzeć oprawy. Ciężka robota! Zagranicą ratuje mnie jakikolwiek bilet, cieszę się, że w ogóle mogę wejść na mecz. Na niższych ligach z kolei zwykle sobie chodzę po całym stadionie.\nJak ty w ogóle planujesz te wyjazdy? Dobierasz mecze według jakiegoś klucza?\nZależy. Mam na liście kilka drużyn i czekam, aż się trafi jakiś dobry mecz z ich udziałem. Teraz przeprowadziłam się do Wrocławia i staram się szukać meczów lokalnie. Ostatnio pojechałam do Środy Śląskiej, bo pasował mi pociąg i spodobał mi się stadion. Na miejscu okazało się, że mecz jednak rozgrywany jest na innym boisku. W dodatku na meczu cały czas stała koło mnie straż, a miałam piwko w torebce i nie miałam jak się napić. W dużej mierze bazuję też na poleceniach. Ludzie zapraszają mnie na mecz. Dostaję wiadomość „wpadnij na Ognisko Przeworno” czy coś, ale to dla mnie żadna informacja. Jak gdzieś jadę, to chcę, by to był najważniejszy mecz w sezonie, zawsze proszę o jakiś szczególny mecz. Ktoś wysyła informację o derbach powiatu i festynie – świetnie, zapisuję to.\nDużo osób do ciebie pisze? Tytułem bloga prowokujesz do tego.\nNie wiem, ile to jest dużo. Tak średnio mam pięć propozycji na tydzień.\nSporo. Miesięcznie 20 zaproszeń i tylko cztery weekendy.\nMam do siebie ogromy żal, że nie jestem w stanie robić tego jakbym to chciała, przede wszystkim by relacje na blogu były pełne. Dużo osób robi tak, że „byłem na meczu tu i tu, taki był wynik, a takie składy”. Ja często bagatelizuję aspekt piłkarski. Lepiej napisać o zaangażowanym prezesie, kibicach. Kiedyś opisałam w relacji wspomnienie historycznego meczu. Historycznego lokalnie, bo spotkanie było rozegrane w 1993 roku w Namysłowie, a do tej pory kibice pamiętają jak dopingowali swoich w Pucharze z Legią, nawet Wojciech Kowalczyk pisał o tym meczu w swojej książce. Dla Legii był to mecz jak każdy inny a oni wciąż to pamiętają i to jest w takich miejscach kapitalne.\nW tamtym roku zaliczyłaś 63 meczów. To dużo czy mało?\nMyślę, że mało. Niektóre miesiące mam wyjęte z jeżdżenia, w tamtym roku sporo weekendów spędziłam na organizacji eventów piłkarskich z pracy. Czasem jednak udawało mi się urwać w przerwie. Chciałam wejść na przykład we Włocławku na stadion, ale nie wpuścili mnie nawet na pięć minut. Powiedzieli, że istnieje zagrożenie antyterrorystyczne i kazali wypełniać wniosek. Taki obiekt we Włocławku to – myślę – naprawdę mógłby być poważny cel dla terrorystów. Nie narzucam sobie presji statystyk. Jak mam ciężki tydzień to odpuszczam. Robię to przecież dla siebie, jeśli zacznę działać na siłę, przestanę czerpać z tego satysfakcję. Czasem mam beznadziejny tydzień i chcę odpuszczać, a jadę i się z tego bardzo cieszę, mimo że nic nie wypocznę. Rok temu mieszkałam jeszcze w moich rodzinnych Gałązczycach, więc miałam czasem tak, że wróciłam z meczu z Katowic do Wrocławia o pierwszej w nocy, a najbliższy pociąg miałam o piątej. Ale nie mam tak, że w tym roku muszę przebić poprzedni. Koledzy mają minimum sto, wygląda to okazalej.\nWidzisz u groundhopperów, że idą na wynik, nabijanie statystyk?\nJest to dosyć popularne. Ja też prowadzę statystyki. Zapisuję datę, kto z kim i gdzie oraz wynik. Na koniec tamtego roku policzyłam też kilometry. W tym roku chciałam też wprowadzić wskaźnik wypitego piwa, ale nie wiedziałam, jak potraktować piwo okołomeczowe, czyli to przed meczem i po meczu. Poza tym moja mama czyta bloga, więc to nie byłoby dobre. Wiadomo, fajnie powiedzieć na koniec roku, że zobaczyło się 200 meczów, ale nie o to chodzi. Dla mnie najważniejsze jest poznawanie ludzi. Miałam raz wypad do Oławy, gdy zaliczyłam trzy mecze w jeden dzień, ale to raczej wyjątek. Nie byłam zadowolona po takiej sobocie, bo nie poznałam prawie nikogo. Zagranicą fajnie obejrzeć jak najwięcej, do Oławy mogę jechać sobie w ten weekend na Moto-Jelcz, za tydzień na Rzemieślnik, a za dwa na Minkowice Oławskie. Zamiast statystyk zawsze staram się czegoś fajnego doszukać. Fajnie jest spotkać kogoś, kto jest z jakimś klubem od 20 lat, opowie historie, pokaże ci szatnię, budynek klubowy. Totalnie obskurny, a dla nich to wow. Są dumni, że sami to zbudowali albo zdobyli dotację. Dzięki temu mam szersze spojrzenie na piłkę. Najpierw grałam w piłkę, potem sędziowałam, byłam wolontariuszem, trochę obserwowałam kluby od środka… Szalenie podoba mi się, że mogę patrzeć na piłkę z tylu perspektyw.\nMój brat grał w piłkę, zabierał mnie na swoje mecze, trochę jeździłam jako mała dziewczynka po lokalnych stadionach. Moim pierwszym poważnym meczem była Odra Opole – Arka Nowa Sól. Było 1:1 i łysy pan dostał czerwoną kartkę, tyle pamiętam. Zaczęłam dość późno, miałam 15-16 lat. Na podwórku graliśmy w piłkę, nie było nic innego do roboty. Później zapisałam się do klubu Rolnik Biedrzychowice. Moje koleżanki odnoszą teraz fajne sukcesy. Szybko zdałam sobie sprawę, że nie mam talentu. Trener zawsze mówił do mnie:\n– Walczak! No nazwisko zobowiązuje!\nW wielkim skrócie: miałam być walczakiem też na boisku. Byłam środkowym obrońcą. Nie miałam wielkich umiejętności, ale byłam na tyle rozsądna, że umiałam ocenić swoje szanse i w porę zająć się nauką.\nZajęłaś się sędziowaniem. Szkoła życia?\nTo najlepsze określenie. Ubzdurałam sobie, że skoro już nie gram, zostanę sędzią. A to było dziesięć lat temu, sędziujące kobiety były totalną abstrakcją. Niewiele się zastanawiając napisałam maila do opolskiego ZPN-u, że pasjonuję się piłką, zakończyłam „karierę” i czy jest w ogóle taka możliwość, bym sędziowała. Oddzwonił do mnie pan Tomek, że przeczytał list na forum związku, wszyscy byli na tak. Miałam tylko popytać, czy ktoś jeszcze by nie chciał sędziował, wtedy zorganizują nam kurs. Ostatecznie byłam ja i trzech kolegów. Kurs był fikcją. Dostaliśmy książkę i mieliśmy ją czytać, prowadzący tylko opowiadał anegdoty i głupie teksty.\n– Wiecie, kiedy jest karny? – pyta.\n– Wtedy, kiedy piłkarz jest faulowany w polu karnym! – mówi pierwszy kolega.\n– Wtedy, gdy jest niedozwolona ręka w polu karnym! – mówi drugi.\n– Karny jest wtedy, moi drodzy, kiedy sędzia zagwiżdże karnego.\nTak wyglądał ten kurs.\nJak rozumiem, czułaś się po nim fachowcem.\nOczywiście. Trudno odmówić prowadzącemu racji – rzeczywiście wtedy jest karny, gdy zagwiżdże sędzia! Prawdziwi eksperci. Innym razem pyta jednego z kumpli:\n– A ty ile potrafisz wypić?\n– Nie, nie, ja raczej stronię od alkoholu.\n– Co? To co ty tu w ogóle robisz? Jakim ty będziesz sędzią jak nie pijesz?\nMówił to z pełną powagą, nie że dla jaj. Klimat był śmieszny. Teraz obstawiam, ze dziewczyny mają ciężko na meczach. Pewnie robią im zdjęcia, wyszukują na Facebooku. Bardzo mi się podobało na linii, zawsze zabierali mnie na A-klasę, gdy wiedzieli, że nie będzie obserwatora. Były spotkania, na których dostawaliśmy delegacje. Dostawałam je i mówiłam kolegom, jaki mecz.\n– Ty tam? Serio?\n– Przecież oni tam się zawsze napierdalają. Czemu ciebie tam biorą?\nPewnie chcieli, by była tam kobieta i łagodziła obyczaje. I faktycznie – jechaliśmy na te mecze i nic się nie działo. Tak generalnie było sporo niefajnych sytuacji. Jako nastolatka byłam raczej zamkniętą osobą, a sędziowanie dało mi to, że wiele rzeczy po mnie spływa.\nNa linii byłaś najbardziej narażona na lożę szyderców.\nAle to skrajne sytuacje. Z nimi jest jak z hejterami w internecie – są mądrzy, gdy ich nie widzisz, bo jesteś do nich plecami. Co im odpowiesz? Poza tym nie chcesz się odrywać od pracy, więc nie zwracasz na to uwagi. Nigdy nikt nie podbił do mnie bezpośrednio. Wielu mówiło „weź przestań, kobieta”. Facetów potrafią gonić, bić, chyba mają ciężej niż kobiety.\nŁatwiej sędziować kobiecie, bo piłkarze podchodzą na zasadzie „nie kłóć się, daj spokój” czy trudniej, bo skoro baba to się nie zna?\nCzasami łatwiej, czasami nie. Jak trafisz na idiotę to będzie podważał każdą twoją decyzję, tym bardziej, że ma dodatkowy argument.\nBo się nie znasz, wiadomo.\nTak, mam stać w kuchni przy garach. Raz miałam takiego, który podważał wszystko. Wezwałam w końcu kolegę sędziego głównego i powiedziałam jak jest, a ten dał mu żółtą kartkę i ostatnie ostrzeżenie. Do końca meczu był spokój. Z drugiej strony są osoby, które odpuszczają, gdy jest kobieta. Największym problemem w tych niższych ligach generalnie są emocje. Ludzie powinni podchodzić do tego z dystansem. Nie walczą o nic, nikt im nie płaci, nie mają nic do stracenia, a oni zamiast traktować to jak relaks, ciągle się wkurzają. Później z tego zrezygnowałam, są lepsze zajęcia w weekend niż jeżdżenie po meczach i sędziowanie. Wolę jeździć po meczach i pić w spokoju piwo.\nPopijawy sędziów z piłkarzami też się podobno zdarzały.\nPamiętam jedną. Pojechaliśmy do Ścinawy, mała wioska, więc zakładałam, że nie będzie dużo ludzi. Wtedy bardzo się stresowałam, gdy było dużo widzów. Zajeżdżamy a tam festyn z okazji dnia dziecka. Po meczu prezes przegranej drużyny przyszedł do nas i powiedział, że nie ma żadnych zastrzeżeń, co jest największym ukłonem dla twojej pracy i docenieniem, a na niższych ligach zdarza się niezwykle rzadko. Jak się przegrało, to na ogół wina sędziego. Bo przecież nie tego, że pół zespołu było pijane?! Gospodarze zaprosili nas do budynku klubowego na świętowanie. Mój serdeczny kolega bardzo nie chciał zostać:\n– Ja to kierowca… – mówił.\nUśmiecham się, bo jakiś czas temu przeczytałam notkę, że został zawieszony w prawach sędziego. Okazało się, że sędziował mecz pod wpływem. A taki był asertywny!\nZłamał się, ile można odmawiać.\nDrugi tak delikatnie pił, bo żona i trzeba wracać do domu, ja z kolei pozwoliłam się ugościć. Sympatycznie było.\nBy nie było za mało – pracowałaś jeszcze jako trenerka dzieci.\nTo był ogólnie europejski wolontariat. W 2011 roku był taki projekt skierowany do dzieciaków z biednych środowisk, by zająć im czas na wakacje, by nie szły w patologię. Trafiłam do Lwowa na dwa miesiące. Nic na tym nie zarabiałam, przygoda. To było przed Euro, wszystko rozkopane, krowy na drogach. Inny świat. Chodziliśmy na boisko 5 razy w tygodniu na 3-4 godziny. Było takie trochę obskurne, przez środek boiska przechodziła ścieżka, ludzie chodzili tamtędy z siatkami. Można było wymyślać tym dzieciakom jakieś zajęcia – gimnastykę, cokolwiek. Ja niestety mogłam zaoferować tylko piłkę. Grałam z nimi przez cały czas. Dawało mi to taką dziecinną radość, że mogę zrobić coś dobrego. Dużo zresztą rozmawiałam z tymi dzieciakami. Ich marzeniem była praca w Polsce jako sprzątacz. Dawało to do myślenia.\nJaki planujesz temat doktoratu?\nMam zamiar napisać o CSR, czyli społecznej odpowiedzialności biznesu, ale w kontekście klubów piłkarskich. Korporacje obierają szerszą strategię, by angażować się społecznie. To wynika z przekonania, że firma nie jest tylko do zarabiania, a ma też dbać o swoich pracowników, otoczenie, środowisko. Coraz więcej firm się w to angażuje. Na zachodzie jest to bardziej rozwinięte, u nas ogranicza się to do spontanicznych akcji charytatywnych, nikt nie ma na to żadnego pomysłu. Dlaczego kluby nie wychowują dzieciaków, czyli swoich – było nie było – klientów? GKS Katowice to bardzo fajny przykład. Mają ultrasowską grupę dziewczyn i one opiekują się dzieciakami, robią dla nich osobny młyn.\nLech Poznań też potrafi zaprosić sporą liczbę dzieciaków.\nNa ogół jest tak, że gdy pierwszy mecz ci się spodoba, to jest już twój klub do końca życia. Tak jakbyś miał klienta sklepu, który przyjdzie do ciebie raz i już nigdy więcej nie pójdzie do Biedronki. Nie byłabym pewnie kibicem Liverpoolu za małolata, gdybym nie kupiła sobie przez przypadek ich koszulki. Na bazarze równie dobrze mogła mi się spodobać jakaś inna. Kluby chodzą po szkołach i przedszkolach, ale nie mają na to pomysłu. Ostatnio byłam na konferencji, na której kobieta z Anglii mówiła, że u nich w klubach gdy dziecko idzie pierwszy raz na mecz, dostaje specjalny certyfikat. Robią otoczkę wokół tego, że to specjalny dzień, tak to powinno funkcjonować. Ten doktorat to tylko kwestia ambicji i pretekst, by zajmować się piłką jeszcze bardziej. Pamiętam jak pisałam licencjat o problemie chuligaństwa. Mogłam napisać 50 stron, wyszło mi ponad 130. Obejrzałam przy tym masę filmów, czytałam książki. Robiłam sobie przyjemność, a potrafiłam usprawiedliwić się przed sobą „nie no, to do licencjatu, muszę”.\nZajmujesz się piłką zawodowo, naukowo, zajawkowo. Nie masz czasem dość?\nNie mam. Zewsząd mnie ona otacza i nie mam czasu na nic innego. Książki też zwykle czytam o sporcie. Ale nie mam dość. Kiedyś przyjdzie czas i będzie chciała założyć rodzinę, mieć syna i zabrać go na mecz. Póki co nie mam jednak nic lepszego do roboty, więc jeżdżę na mecze.\nJakub Białek Zuza Walczak\nCo mnie interesuje jakaś Barcelona?!\ntylko barcelona je*ac real !\nReply to WalterWhite\nStano? To znowu Ty?\nPanie Wiesiu prosze sie nie kompromitowac\nBardzo lubię Twoje rozmówki, ale co mnie interesuje baba gadająca o piłce? 😉\nBrawo Zuza! wiedziałem że w końcu trafisz na łamy Weszło! 😉 może w końcu piwko w staromiejskiej? 😉\nMa szanse zaistnieć… jako ciekawostka. 😉\nPytanie tylko, czy to już nie jest tani lans. Moim zdaniem to nie jest pasja do piłki nożnej, tylko obsesja na punkcie poznawania nowych ludzi i miejsc. „Miałam raz wypad do Oławy, gdy zaliczyłam trzy mecze w jeden dzień, ale to raczej wyjątek. Nie byłam zadowolona po takiej sobocie, bo nie poznałam prawie nikogo.” No faktycznie, dramat. Dobrze, że nie skoczyła z mostu…\nFajny wywiad z ciekawym człowiekiem.\nChciałem tylko zerknąć i zostawić na potem, ale wciągnął mnie i przeczytałem od deski do deski.\nTrochę to śmieszne, że ubrano to w jakies ramy, nazwy (groundhopping). Osobiście od kilkunastu lat bywam na różnych meczach niższych lig czy to w kraju czy zagranicą i dopiero od Kartoflisk dowiedziałem się, że to się jakoś nazywa :). Ale spoko.\nZ innej beczki: z klimatycznych „stadionów” polecam Nelsona Polańczyk (warto też poczytać skąd nazwa) i LKS Gałkówek, bo blisko mojego domu, a stadion przy samym lesie.\nW Polańczyku na wakacjach byłem, stadion (no, boisko) widziałem 🙂 Fajnie położony.\nfajny wywiad z ciekawą osobą;)\nKusi mnie, by pojechać do Baranówki;)\nJutuberzy, atencjuszki, odechciewa się czytać niektórych. Nie idź w tę stronę Kuba.\nPozazdrościć, zwłaszcza w czasach gdy wielu gościom w jej wieku nie chce się nawet na mecz w ich wiosce iść tylko wolą Manchestery włączyć w tv. Po tym jakie ma hobby to aż dziwię się że to kobieta. Ja w weekend bardzo lubię się wybrać na „okręgówkę” albo a-klasę, ale jechać nawet 150km na mecz tej ligi to bym chyba nie potrafił. Szacuneczek!\nP.S. A swoją drogą to ciekawe czy na takich wioskach znajdują się tacy co przychodzą na jakiś mecz powiedzmy b-klasy nie dla samego meczu a dla Zuzy albo tej panny Bojar co sędziuje mecze w niższych ligach w okręgu krakowskim? hehe\nPawełka nie ma, to co tu czytać?\n„Fatalnie się ogląda mecze w TV, gdy Ruch gra u siebie.\nA kogo to interesuje? Kto ogląda mecze w telewizji?!”\nHmm… Jakieś kilkaset tysięcy osób?\nKrzysiek tego tytułu nie lubi. Derby Hiszpani zwane derbami świata są najlepsze i jedynie pasujące dla konesera najlepszej jakości.\nNie to, że się czepiam tej pani, nie spoko, jest zapotrzebowanie niech robi ten biznes, spoko. Tylko można zaobserwować taką tendencję ostatnio, że pojawiają się kobiety w pewnych środowiskach, gdzie ich jest mało i moim zdaniem próbują w ten sposób zdobyć atencję. A media podchwytują, bo powiedzmy buźka ładna. Taki odwrócony mizoginizm 😉 Tak jak z tą sędzią co to sędziuje gdzieś w B-Klasie, zaprosili ją do programu, bo jest kobietą.\nKarolina akurat się nigdzie nie pcha. Ktoś ją gdzieś podpatrzył, ktoś zaobserwował na instagramie i poszło. Z resztą się zgodzę, bo faktycznie się takie dziewczyny jakby wpycha, ale czy to aż tak źle? Fajnie jak laska interesuje się czymś niestandardowym w porównaniu do reszty przedstawicielek swojej płci\nFajnie, tylko ciekawe i w tym prawdziwej pasji, a ile kalkulacji.\nTak. Na pewno kalkulowała, że sędziując w B-klasie po zadupiach ktoś będzie ją chciał do TV wlepić.\nWywiad mnie nie interesuje… Kliknąłem ze wzdlędu na tytuł… Też nie kumam jak ktos z Gdańska, Katowic czy Warszawy może podniecać się derbami Madrytu(Barcelony również)…?!\nO matko, każdy lubi coś innego… Dziewczyna wcale nie lubi piłki tylko kibiców i sprawy związane z kibicowaniem, sama pisze, że była w Belgradzie ale meczu wcale nie oglądała, dla mnie to niepojęte. Ja tam lubię piłkę, a sprawy kibicowania szczerze mówiąc średnio mnie interesują, czy jakiś tam jeden typ lubi drugiego albo nienawidzi, czy ktoś odpalił racę albo coś namazał na murze. Jakbym miał jeździć po tych wszystkich wsiach i oglądać tą kopaninę to bym się pociął… owszem, swoje i po okręgówkach wyjeździłem ale wielkiej radości z tego nigdy nie miałem ani też nie interesowało mnie nigdy co tam jakaś grupa pijaczków spod lokalnego sklepu krzyczy. Ja lubię oglądać piękną piłkę, lubię jak grają prawdziwi kozacy, może to chore ale zwykle przez 90 minut nie odrywam wzroku od murawy, ciekawi mnie wszystko co tam się dzieje. Dla mnie zobaczyć jak np. Higuain pakował mega-gola na Łazienkowskiej to było coś i pamiętam to bardziej niż oprawy z meczu. To było coś pięknego, prawdziwa sztuka w wykonaniu artysty. Wiem, że to teraz jest wielce trendy, te Belgrady itp., ale sorry, wolę już uciułać z mozołem te parę groszy i te 2-3 razy na rok pojechać na jakiś Juventus. Włochy z resztą lubię najbardziej bo tam ludzie są zwariowani, spotykasz ludzi, którzy mają kompletnego fioła na punkcie piłki, np. gadaliśmy ostatnio z barmanką, która przez pół godziny omawiała rolę „registy” w ostatnio modnym ustawieniu 3-5-2…. Ja tam wolę takie klimaty niż gadanie kto komu przyjebał ostatnio butelką albo pożal się Boże „selfie z Belgradu”. Ja tam wolę derby Madrytu niż gminy…


Mop Parowy - Sklep Vileda\n4,91 5 47\n218,90 zł 239,00 zł\n4,91 na 5 (47 opinii)\n1. Napełnij zbiornik wodą. Nie należy stosować detergentów. Do mopa należy używać wody zdemineralizowanej, destylowanej.\nOcena klientów: 4,91 na 5 (47 opinii)\nŁukasz / 2021-03-20 20:01:20\nKupiony sprawdzony. Jest dobrze a nawet bardzo dobrze.\nBeata / 2021-03-15 16:02:51\nDługo się zastanawiałam czy zakupić tego mopa wkońcu się zdecydowałam. Zakup trafiony polecam jak najbardziej\nJustyna / 2021-03-04 20:46:13\nTen mop to rewelacja. Mam 100 m jasnych paneli O chropowate strukturze, myłam je co 2 dzień bo ciągle denerwowaly mnie smugi, próbowałam wszystkich środków do mycia żeby wkoncu być zadowolona. Przez ciągłe mycie płaskim mopem (też vieleda) tylko wciagalam brud w szczeliny w efekcie podłoga coraz brudniejsza. Kupiłam mop parowy vieleda po umyciu panele aż zmieniły kolor są pięknie jasne i wkoncu umyte i bez żadnych smugi. Ten zakup to strzał w 10!!!\nEwa / 2021-01-09 18:03:48\nJestem zachwycona ja umyłam tym też lustra bo nam szafę z dwoma wielkimi skrzydłami od sufitu do podłogi 0 zacieków 5 minut pracy, tak samo zrobiłam w 10 minut caluteńką łazienkę fakt mam jasną. Natomiast pracy mam zdecydowanie mniej i szybko nie skacze już po drabinach, nie czyszczę 10 razy luster w szafie by były ok\nAli / 2020-12-29 13:46:18\nUżytkuję mop już od ponad roku i muszę przyznać, że jest świetny. Dywany, panele, kafle wszystko dobrze czyści. Ja mam duży dom, więc z kablem jednak problem troszkę mam, bo muszę przekładać w inne gniazdko, ale generalnie jest ok. Na ciemnych panelach faktycznie pozostawia smugi, aczkolwiek dla mnie ważniejsza jest bezpieczna, dobrze wymyta podłoga niż te smugi. Tak czy inaczej naprawdę polecam.\nAlicja / 2020-12-27 20:01:49\nOgólnie jestem zadowolona, zmywanie przebiega bardzo sprawnie. Podłoga szybko schnie i jest czysto. Jedyne zastrzeżenie to takie, że mop głównie sprawdza się na jasnej terakocie, na ciemnych płytkach niestety pozostają smugi.\nTom / 2020-12-01 18:07:47\nByłem sceptyczny ale zawsze lubię "ryzyko". Powiem szczerze Vileda dla mnie to jest rewelacja naprawdę, mega szybko się sprząta wystarczy 0,4l wody normalnie mieszkanie bynajmniej pokój 20 m umyty i co jest bardzo istotne i ważne nie musisz kupować detergentów szczerze polecam bo warto. Szybko łatwo i naprawdę wygodnie.\nElusia / 2020-11-16 17:19:26\nSuper!!! Warto kupić i co najlepsze moje dziecko przekonuje się do sprzątania. Chętnie pomaga a minus taki że ta druga nakładka usuwa się i myje na jednej.\nKasia / 2020-10-17 07:32:57\nMigotka / 2020-09-26 18:04:56\nZakupiłam ten mop 3 tygodnie temu więc już kilka razy nim umylam podłogę. Sprzątanie z nim jest faktycznie szybkie i łatwe kabel dość długi ale na całe mieszkanie nie starcza trzeba go przepiąc. jedyny mankament to to że mam ciemne panele i zawsze smugi na nich widzę niestety :(\nJaka jest różnica pomiędzy mopem Hot Spray 100 Stopni a Mopem Parowym ?\nPodstawową różnicą między mopami jest zasada działania. Mop parowy generuje strumień pary, którego nateżenie możemy regulować za pomoca pokrętła. Mop Hot Spray 100 Stopni dozuje przez dyszę strumień bardzo gorącego płynu, który rozpylany jest bezpośrednio przed wkładem czyszczącym mopa.\nCzym ograniczony jest czas działania mopów parowych, jaką powierzchnie mogą sprzątnąć jednorazowo?\nCzas działania mopów ograniczony jest pojemnością zbiornika na wodę. Dotyczy to obydwu mopów a zależy od intensywności dozowania wody lub pary. W przypadku mopa Hot Spray płyn dozujemy przy pomocy uchwytu zamieszczonego w rączce, natomiast Mop Parowy posiada pokrętło do regulacji ilości wydzielanej pary.\nDodatkowo mop Hot Spray posiada możliwość odłączenia przewodu zasilającego, po tej czynności mop utrzymuje temperaturę płynu na poziomie 90 stopni przez 30 minut. Mop Parowy musi być podłączony do źródła zasilania przez cały czas pracy.\nCzy mop ten nadaje się do mycia podłóg wykonanych z płytek gresowych? Czy pozostawia zacieki na płytkach? Bardzo zależy mi na czystej powierzchni a posiadam duzo m2.\nUrządzenie Vileda Steam to zaawansowana technologia czyszczenia powierzchni z użyciem gorącej pary. Skutecznie czyści powierzchnie nie tylko drewniane czy dywany, ale również płytki ceramiczne i gres. Wyjątkowo lekka i ergonomiczna konstrukcja mopa parowego pozwala na dłuższy czas pracy bez wysiłku. Polecamy zapoznać się z informacjami na stronie.\nCzy mop parowy można użyć do powierzchni pionowych: okien, płytek w łazience, czy są może mopy ręczne do takich powierzchni?\nZ urządzeń czyszczących do powierzchni łazienkowych pionowych najlepiej nadaje się Vileda Windomatic. Jest to elektryczna ściągaczka do gładkich powierzchni, idealna do płytek łazienkowych, kabin prysznicowych, czy luster. Działa przez zassanie brudnej wody do zintegrowanego pojemnika na płyn, nie pozostawiając smug ani zacieków.\nCzy Mop Parowy zawiera w zestawie przewód elektryczny? Jeżeli tak, to jakiej długości?\nMop Parowy Vileda Steam w zestawie posiada kabel zasilania o długości 6 metrów, co skutecznie ułatwia sprzątanie w dużych pomieszczeniach bez konieczności przełączania urządzenia.\nCzy byłaby możliwość dokupienia nakładki do czyszczenia dywanów do mopa parowego?\nTak, nakładka jest dostępna w naszym sklepie w kategorii "Części zamienne"\nDlaczego w moim mopie dioda nie zapala się na czerwono ?\nW niektórych wersjach instrukcji mopa parowego znajduje się błędna informacja o czerwonej diodzie, która w ogóle nie występuje w mopie. Dioda LED świecąca się na zielono oznacza prace urządzenia, po rozpoczęciu się wydzielania pary z mopa można bezpiecznie myć podłogę, dioda nie zmienia koloru na czerwony. Tak samo wygląda sytuacja gdy zabraknie wody w zbiorniku, dioda nadal będzie paliła się na kolor zielony, natomiast z mopa przestanie wydobywać się para. W takim przypadku należy wyłączyć urządzenie w celu dolania wody.\nJaki poziom pary należy zastosować do mycia terakoty?\nDo powierzchni typu: terakota i gres można stosować najwyższy poziom pary. Minimalny poziom pary należy stosować do podłóg delikatnych typu: parkiet, laminat.\nCo zrobić z wodą, która została w mopie po zakończonym sprzątaniu?\nWodę należy wylać z urządzenia każdorazowo po zakończonym sprzątaniu, gdy urządzenie ostygnie.


katowice.gosc.pl → W archidiecezji → Ciało i włosiennica\nKs. Kmak z relikwiarzem i wizerunek patrona parafii na witrażu.\nRelikwie fascynującego świętego trafiły do parafii Kryry w gminie Suszec.\nParafia w Kryrach jest jedyną w archidiecezji katowickiej, która nosi wezwanie św. Karola Boromeusza, XVI-wiecznego kardynała i arcybiskupa Mediolanu.\nProboszczowi ks. Krzysztofowi Kmakowi nie dawało spokoju, że w kościele są przygotowane miejsca na cztery relikwiarze, ale zajęte są tylko trzy: przez Jana Pawła II i s. Faustynę oraz przez dzieci fatimskie. Pięknie byłoby, gdyby na tym czwartym miejscu pojawił się patron świątyni...\nKsiądz Krzysztof zaczął więc pytać o relikwie św. Karola. O podpowiedź, jak je zdobyć, poprosił proboszcza z Brzezin Śląskich, gdzie znajduje się kaplica z relikwiami aż 130 świętych. „O, ja już dawno się starałem, ale to nie jest takie proste” – usłyszał. Pytał też u sióstr boromeuszek.\nMieszkańcy Kryr próbowali osobiście zabiegać o relikwie swojego patrona w Mediolanie, przy okazji pielgrzymki do grobu Karola. Nic nie załatwili. Ponoć już pół wieku temu te relikwie obiecał sprowadzić sam abp Karol Wojtyła, który w 1967 r. odwiedził w Kryrach swojego rocznikowego kolegę ks. Benona Hornika, ale wtedy też się nie udało.\nKsiądz Kmak ma wrażenie, że po tych wszystkich nieudanych zabiegach św. Karol Boromeusz sam załatwił dla Kryr tę sprawę. Było tak: proboszcz zaprosił do wygłoszenia rekolekcji, a później kazania odpustowego swojego kolegę ze studiów na KUL, misjonarza Świętej Rodziny. Kolega nie miał czasu, więc polecił jednego ze współbraci – ks. Piotra Krupę.


1 325 nowych przypadków zakażenia koronawirusem w Polsce, z czego 83 w Łódzkiem [RAPORT] — Radio Łódź\nwto, 05 paź 2021 10:36:41 +0200\n1 325 nowych przypadków zakażenia koronawirusem w Polsce, z czego 83 w Łódzkiem [RAPORT]\nMinisterstwo Zdrowia informuje, że w ciągu ostatniej doby zanotowano w Polsce 1 325 nowych przypadków zakażenia koronawirusem. W Łódzkiem zachorowały kolejne 83 osoby.\nDzisiaj (5 października) Ministerstwo Zdrowia w raporcie poinformowało o 1 325 nowych przypadkach. W Łódzkiem potwierdzono 83 nowe zachorowania na COVID-19.\nW szpitalach przebywa obecnie 1963 pacjentów covidowych - informuje Ministerstwo Zdrowia. Od wczoraj ich liczba wzrosła o 123 osoby. 195 chorych jest podłączonych do respiratorów. W ciągu minionej doby ta liczba wzrosła o 15 osób.\nNa kwarantannie przebywa 89 204 osób. To ponad 8 000 osób więcej niż dzień wcześniej.\nResort zdrowia podał także, że w sumie w Polsce jest 2 665 239 ozdrowieńców z COVID-19.\nW Łodzi można zgłaszać się na rehabilitację pocovidową do Centrum Medycznego im. L. Rydygiera. Do placówki medycznej kierowane są osoby, które przebyły COVID-19 w ostatnim półroczu i nadal odczuwają skutki choroby. Rehabilitacja, w zależności od stanu zdrowia, trwa od 2 do 6 tygodni. Czytaj więcej\nPonad połowa mieszkańców województwa łódzkiego zaszczepiła się przeciw COVID-19. Najliczniejszą grupą, która przyjęła preparat przeciw COVID-19, są seniorzy. Najmniej chętnie szczepią się osoby w wieku 12-19 lat. Czytaj więcej\nW mobilnych punktach można przyjąć trzecią dawkę preparatu przeciw COVID-19. W szczepieniobusach przygotowano dla pacjentów jednodawkowy preparat firmy Johnson&Johnson. Pracownicy placówek medycznych, pacjenci ze wskazaniami medycznymi, a także wszystkie osoby po 50. roku życia, mogą przyjąć także trzecią dawkę szczepionki Pfizera. Czytaj więcej\nWładze Rumuni zdecydowały o zawieszeniu planowych zabiegów chirurgicznych i operacji w szpitalach na czas walki z narastającą falą zakażeń koronawirusem. Wiceminister spraw wewnętrznych Raed Arafat zapowiedział, że przez najbliższy miesiąc służby medyczne będą zmuszone skupić się na walce z COVID-19. Decyzja nie będzie dotyczyła nagłych przypadków ani kobiet w ciąży czy pacjentów z chorobami przewlekłymi. We wrześniu dzienna liczba zakażeń w Rumunii wzrosła ośmiokrotnie, a na początku października przekroczyła 8 i pół tysiąca przypadków. Jednocześnie liczba szczepień wykonanych w tym kraju jest jedną z najniższych w Europie. Dzisiaj w całym kraju do dyspozycji chorych na COVID-19 były jedynie trzy łóżka na oddziałach intensywnej terapii, a władze starają się jak najszybciej zwiększyć tę liczbę. Władze Rumunii chcą poprosić też inne kraje Unii Europejskiej o dostarczenie tlenu oraz niezbędnych lekarstw. Do tej pory w Rumunii potwierdzono prawie 1 milion 300 tysięcy przypadków zakażenia koronawirusem. Zmarło ponad 37 i pół tysiąca osób. W pełni zaszczepiona jest jedynie jedna-trzecia dorosłych obywateli.\nW związku z poprawą sytuacji epidemicznej w Niemczech, władze niektórych landów zniosły dziś obowiązek noszenia maseczek w szkołach podstawowych. Zdaniem wielu rodziców, luzowanie obostrzeń podczas lekcji jest przedwczesne. W Berlinie z obowiązku noszenia maseczek zostały zwolnione dzieci do szóstej klasy włącznie. Władze Bawarii złagodziły restrykcje we wszystkich szkołach. Wśród ekspertów krok ten budzi wątpliwości, w każdym razie na obecnym etapie pandemii. "W wielu szkołach sytuacja epidemiczna się pogorszyła, przy czym większość uczniów to osoby niezaszczepione. Według mnie podjęto tę decyzję bez przemyślenia i zbyt pochopnie" - powiedział szef Niemieckiego Związku Nauczycieli, Heinz-Peter Meidinger. Łagodzeniu obostrzeń w podstawówkach sprzeciwia się też spora część rodziców. W Berlinie pod petycją za przywróceniem wymogu zakrywania ust i nosa podczas lekcji podpisało się ponad tysiąc osób. Natomiast w Stuttgarcie, gdzie w szkołach obowiązują nadal surowsze przepisy, na ulice wyszły setki rodziców utrzymujących, że noszenie maseczek szkodzi zdrowiu ich dzieci.\nEuropejska Agencja Leków uznała za wskazane podawanie trzeciej dawki szczepionki Pfizer przeciwko Covid-19osobom powyżej 18. roku życia. W komunikacie Agencji napisano, że dawka przypominająca powinna być podawana co najmniej sześć miesięcy po pełnym zaszczepieniu. Z kolei osoby z poważnie osłabionym układem odpornościowym mogą otrzymywać trzecią dawkę szczepionki Pfizer lub Moderna już 28 dni po drugiej dawce. Europejska Agencja Leków ogłosiła długo oczekiwane wytyczne po tym, jak część unijnych krajów podjęła samodzielne decyzje dotyczące trzeciej dawki szczepionki przeciwko koronawirusowi. W Polsce, od 24 września, dawkę przypominającą mogą dostać wszystkie osoby, które ukończyły 50 lat, po 6 miesiącach od pełnego zaszczepienia.


Tak teraz wygląda uczestniczka "Sanatorium miłości". Nieprawdopodobne! Walentyna Kozioł jest nie do poznania. Zycie\nTak teraz wygląda uczestniczka "Sanatorium miłości". Nieprawdopodobne! Walentyna Kozioł jest nie do poznania\nMetamorfoza jednej z uczestniczek robi wrażenie! Jak zmieniła się Walentyna Kozioł?\nWalentyna Kozioł jedna z uczestniczek sanatorium miłości kobieta z kim życiu doświadczyła wielu nieprzyjemności. Jedną z nich był związek z toksycznym mężczyzną. Na szczęście kobieta dzięki programowi zdobyła była pewność siebie.\nWalentyna zdecydowała się na metamorfozę. Wszystko uwieczniła fotograf Bożena Nitka, która pracowała z 68 latka aż przez 8 h. Efekty są zaskakujące\n- Najwięcej sensacji wzbudziło zdjęcie w poszarpanych jeansach. Sama nigdy bym takich nie założyła, ale warto było złamać zasady. Poczułam się młodsza o jakieś 30 lat. – wspomina Walentyna.\nJak dodaje jej skrępowanie szybko minęło i po chwili czuła się swobodnie przed obiektywem.\n- Spojrzałam w duże lustro, a byłam tylko w bieliźnie, obróciłam się kilka razy i stwierdziłam, że ciało ma jeszcze całkiem niezłe, skórę gładką i całkiem jędrną, choć urodziłam dwójkę dzieci. Nie doceniałam tego i myślę, że ten sam problem ma wiele kobiet. Warto czasem pobawić się swoim wizerunkiem .\nZdjęcia fotograf Bożena Nitka\nWalentyna Kozioł. Zdjęcia fotograf Bożena Nitka\nWysłano: 13.08 15:04


Promocja! Przy zakupie VEGA 400 wyzwalacz FLASH RC za 1 zł!\nPromocja: Przy zakupie lampy GlareOne VEGA 400 wyzwalacz GlareOne Flash RC za 1zł! Sprawdź szczegóły!\nSku: SFLASHRC | Ean: 5903175622051\nMożliwe jest sterowanie aż 16-ma grupami lamp co pozwala stosować bardzo skomplikowane układy oświetlenia zawierające wiele źródeł światła. Jednocześnie dostęp do 16 kanałów komunikacji daje możliwość uniknięcia zakłóceń ze strony nadajników stosowanych przez innych fotografów pracujących w pobliżu. Moc błysku lamp można ręcznie regulować z poziomu nadajnika a maksymalny czas synchronizacji wynosi 1/250 sekundy.\nBezprzewodowy sterownik i wyzwalacz do lamp błyskowych\nCanon, Nikon, Sony, Olympus, Panasonic, Fujifilm, Pentax\nCzęstotliwość radiowa (GHz):\nMaksymalny czas synchronizacji błysku:\n73 x 49 x 38\n Nadajnik jest kompatybilny z aparatami wyposażonymi w stopkę typu ISO.\nKompaktowa, błyskowa lampa studyjna o mocy 400Ws wyposażona w światło pilotujące LED, mocowanie modyfikatorów światła typu Bowens oraz wbudowane radiowe sterowanie.Promocja: Przy zakupie lampy GlareOne VEGA 400 wyzwalacz GlareOne Flash RC za 1zł! Sprawdź szczegóły!


Taxi na lotniska Tegel i Schonefeld w Berlinie lotnisko w Goleniowie nad morze do portu... - BERLIN ZOB SZCZECIN DOJAZDY DO AUTOBUSU\nDworzec ZOB w Berlinie - Berlin Linien Bus oferuje przejazdy autobusowe do większości miast w Niemczech. Także do niektórych w Europie. Wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu na przejazd do dworca ZOB oferujemy wyjazdy ze Szczecina na ZOB w takich cenach co na lotnisko\nTaxi indywidualna dla 1-3 osób, opcja ekonomiczna, auto klasy średniej 299 zł,\nVIP taxi dla 1-4 osób 350 zł big taxi 5-6 osób 450 zł zł i bus taxi 7-8 osób 550 zł.\nW niedziele, święta oraz gdy przejazd odbywa się między godziną 22.00 a 6.00 doliczamy do ceny przejazdu taxi 25% tzw II taryfy\nW miarę możliwości można też zamawiać transfer na Berlin ZOB w cenie 100 zł/osoba.\nNajczęstszym kierunkiem są wyjazdy do Hamburga. Autobus do Hamburga z Berlina odjeżdża kilkanaście razy dziennie. Bilet kosztuje między 10 a 20 euro/os.\nBerlin Linien Bus; tutaj zamówisz bilet na przejazdy autokarami z Berlina. Strona także w języku angielskim


Pozycjonowanie stron Biniew\nTworzenie stron internetowych, a w następnej kolejności ich pozycjonowanie, to główne usługi, które nasza firma oferuje swoim Klientom. Strony internetowe, które tworzymy są zoptymalizowane pod kątem wyszukiwarek, takich, jak np. Google. Przed rozpoczęciem pozycjonowania strony zawsze zajmujemy się jej optymalizacją. Optymalizacja strony internetowej uczyni z Waszej witryny miejsce przyjazne nie tylko wyszukiwarkom, ale przede wszystkim osobom, które odwiedzą Waszą stronę. W chwili obecnej obsługujemy terytorialnie wszystkie firmy z województwa wielkopolskie. Nie ma znaczenia, czy jesteś z miasta lub miejscowości z Twojego województwa. Oferujemy wszystkim firmom usługi takie, jak pozycjonowanie stron Mroczeń, pozycjonowanie stron Cienin Zaborny, pozycjonowanie stron Brodnica Śremska, bo dla nas każdy Klient jest ważny!\nSerdecznie zapraszamy do skorzystania z naszych uslug w zakresie tworzenia i pozycjonowania stron internetowych wszystkie firmy mające siedzibę w mieście Biniew o kodzie pocztowym: 63-441, znajdujące się w gminie Ostrów Wielkopolski, powiat ostrowski, których miejscem działalności jest województwo wielkopolskie.\nJesteśmy obecni na rynku od 2003 roku i od tego czasu współpracujemy z firmami na terenie całej Polski. W naszej pracy kierujemy się przede wszystkim dobrem naszego Klienta. Zależy nam na tym, aby usługa, jaką jest pozycjonowanie stron Biłgoraj była przeprowadzona z dbałością o jak najmniejsze detale.\nRobimy wszystko, żeby w pełni sprostać oczekiwaniom naszych Klientów, którzy coraz częściej wybierają do pozycjonowania coraz trudniejsze frazy, większe miasta, takie, jak np. pozycjonowanie stron Bińcze. Sprostamy Waszym oczekiwaniom! Swoją pracę wykonujemy rzetelnie i zawsze dajemy z siebie wszystko! Dla nas liczy się Twój sukces, bez względu na to, czy wybierasz pozycjonowanie stron Modliborzyce k. Kraśnika Lubelskiego, czy też pozycjonowanie swojej strony dla dowolnej miejscowości, województwa, lub całego kraju!


Australian Open: prawdziwie męski sport - Artelis\nczytane: 389 razy\nPrzyciąga i kreuje mistrzów\nOwszem, Australian Open nie jest najgłośniejszym turniejem, ale to właśnie tutaj przyjeżdżają mistrzowie tenisa, i to właśnie tutaj w hektolitrach wylanego potu, po niezwykle zaciętych walkach, ujawniają się ich następcy. Wimbledon czy U.S. Open to marki bardziej medialne, ale jest w nich tyle tenisa, ile dobrej piłki w Ekstraklasie: trafia się, ale to żadna reguła. Australian Open to także turniej, który jest – według wielu ekspertów – najbardziej nieprzewidywalnym wydarzeniem tenisowym. To tutaj aktualny mistrz może dostać baty od rakiety ze środka stawki a jakiś szarak wygrać z najważniejszymi tenisistami.\nDlaczego właśnie tak? Po części zapewne dlatego, że Australian Open ma swoją niezwykłą oprawę. Ale także dlatego, że jest to pierwsze znaczące wydarzenie sezonu. I każdy, kto wchodzi na kort, chce udowodnić swoją wartość i dowieść, że między turniejami utrzymał formę. Najbardziej fascynujące jest w tym to, że siadając do obejrzenia meczu, nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, że być może oglądasz właśnie historyczny pojedynek gigantów.\nLubią go mistrzowie, polubisz i Ty\nO ile wielu graczy w Wimbledonie czy U.S. Open startuje z przyzwyczajenia, dla prestiżu, dla nagród czy dla zaspokojenia fanów, o tyle na Austalian Open przyjeżdżają, bo chcą. To pewnie ze względu na to, czego w relacji niestety nie zobaczysz. Otóż to coś więcej niż tylko turniej tenisowy. To również masa wydarzeń towarzyszących, koncertów, festiwali, spotkań z fanami. Spośród wszystkich ważnych turniejów ten jest w pewnym sensie najmniej medialny, a ma największą otoczkę zabawy.\nCzy przekłada się to na sytuację na korcie? Może tak, może nie. Ale na pewno przyjemniej ogląda się pojedynki ludzi, którzy stają ze sobą jak równy z równym w bitwie i choć robią wszystko, by wygrać, to jednak dzielą ze sobą pasję. Bo to jest coś, co w Australian Open pozostało z jakiegoś dziwnego licealnego meczu. Choć tu już pula nagród jest naprawdę znacząca, to mecze toczą się w naprawdę dobrej atmosferze, a przez to przyjemnie się je ogląda.\nW 2020 oglądaj tym bardziej\nBieżący sezon będzie prawdopodobnie jeszcze ciekawszy. Z pulą nagród wynoszącą 71 milionów dolarów to już nie będzie miało nic wspólnego z licealnym meczykiem rozgrywanym z wyimaginowaną siatką. W turnieju zagra też kilkoro polskich tenisistów. Za pojedynek Hurkacza z Federerem naprawdę warto trzymać kciuki, bo taka walka nie trafia się co dzień. Na korcie nie zobaczymy jednak niestety Kamila Majchrzaka, którego pokonała kontuzja. Szkoda, ale mamy nadzieję, że emocje bez niego nie będą wiele mniejsze.\nZła wiadomość jest taka, że z jakiegoś powodu w Polsce transmisje są nieco okrojone. Na szczęście przy turnieju tej skali będą pojawiały się tu i ówdzie, o raporty z kortu zadbają też na pewno sami organizatorzy, którzy wykorzystają w tym celu swoje kanały społecznościowe. Gdzieś w tle będzie prawdopodobnie widoczna nieco gęstsza atmosfera, bo ostatnie tygodnie w Australii nie mają nic wspólnego z sielanką, ale dajemy głowę, że organizatorzy zrobią wszystko, żeby sportowa atmosfera była dominująca.\nAle co w tym męskiego?\nCo jest męskiego w Australian Open? Atmosfera. To prawdopodobnie jedyne wydarzenie sportowe tak autentyczne i składające się jedynie z zaciętych pojedynków. Chyba w żadnej innej dyscyplinie gracze ze środka stawki z taką pasją nie walczą z tymi notowanymi najwyżej. To sprawia, że każdy, absolutnie każdy mecz AO jest rozgrywką na wysokim poziomie. Męska atmosfera na pewno bierze się też w dużej mierze z poziomu emocjonalnego rozgrywek. Tutaj nie zobaczysz udawanych kontuzji ani markowania ciosów. Tenis na poziomie Australian Open to dawanie z siebie wszystkiego. To walka z determinacją, do ostatniej piłki, w której żadna ze stron ani przez chwilę nie daje po sobie poznać, że już nie ma sił.\nJest i druga strona medalu, równie męska zresztą. To umiejętność uściśnięcia dłoni przeciwnikowi bez względu na wynik meczu. Jest coś ekscytującego w oglądaniu pojedynków, których obaj uczestnicy na sam koniec uznają wzajemnie swoją klasę. Nie będzie wielką przesadą powiedzieć, że na kortach AO odbywa się coś w rodzaju współczesnych pojedynków: starcie dwóch sportowców na najwyższym światowym poziomie, w którym siłą rzeczy ktoś musi przegrać, ale przegrywa tylko mecz, a zachowuje honor, prestiż i chwałę.\nNa marginesie: warto grać po swojemu\nMimo tego, że Australian Open przez serwisy sportowe przemyka raczej bokiem i nie zajmuje dużo czasu, to od paru lat jest to jedno z najciekawszych wydarzeń na bukmacherskich stolikach. To chyba najlepszy dowód na to, że jest w naszym kraju grupka pasjonatów, którzy widzą w tym turnieju to, co dostrzegają jego organizatorzy. Są tu też jednak niespodzianki: raczej nie da się grać na statystyki, trzeba trochę zaryzykować. O tym jednak wspominamy tylko na marginesie, bo rzadko się zdarza, żeby mecze, które w wiadomościach zajmują kilkanaście sekund, tak bardzo obciążały łącza internetowych bukmacherów. Tak naprawdę jednak warto po prostu obejrzeć jakąś transmisję, żeby zobaczyć, jak może wyglądać prawdziwy sport o jasnych zasadach, ale mniej nadęty i farbowany niż piłka nożna.\nStworzone przez Artelis.pl\naustralian open tenis ziemny\n- Gry hazardowe online - jak grać z Polski?\nSEO dla początkujących: pajaki, katalogi, ramki\nŚwiaty wirtualne kontra prawo z RL\naustralian open, tenis ziemny, , jeździectwo, kulturystykaifitness, kulturystyka, fitness, lotniarstwo, latanie, paralotnie, odżywianie, zdrowie, sportygórskie, sportywalki, mma, sportywodne, sportyzimowe, zespołowe,


Bonus: Historia mody – XIX wiek i początek wieku XX\nW poprzednim wpisie zaprosiłam Was w podróż przez XIX wiek z uwzględnieniem końcówki XVIII i początku XX wieku. Dzisiaj – tradycyjnie już – przyjrzymy się modzie tego okresu w praktyce.\nPortret cesarzowej Elżbiety pędzla Franz Xaver Winterhalter (1865)\nElżbieta na obrazie ma na sobie suknię projektu Charlesa Fredericka Wortha. Winterhalter początkowo traktował portretowanie monarchów jako zajęcie poboczne, ale stał się ofiarą własnego sukcesu i do dziś kojarzony jest głównie z portretami.\nPrimabalerina Edgarda Degasa (1876-1877)\nPrzez ponad dwadzieścia lat pracy tancerki były najpopularniejszym tematem podejmowanym przez Degasa. Malował je w trakcie tańca, prób oraz wypoczynku.\nNiedobrane małżeństwo autorstwa Wasilija Pukiriewa (1862)\nObraz przedstawia prawosławne zaręczyny młodej dziewczyny z dużo od siebie starszym mężczyzną. Sytuacja szalenie w tamtym czasie powszechna, nie tylko w Rosji\n„Przęminęło z wiatrem” (1939)\nReżyseria: Victor Fleming / kostiumy: Walter Plunkett\nScarlett – córka irlandzkiego emigranta – interesuje się głównie własnym zamążpójściem, wzdychając do Ashley’a, który bierze ślub ze swoją kuzynką Melanią. Świat Scarlett wali się, a w Stanach Zjednoczonych wybucha wojna secesyjna. „Przeminęło z wiatrem” to klasyka gatunku, wciągająca opowieść i obraz mody w okresie pełnym zmian.\nReżyseria: Joe Wright / kostiumy: Jacqueline Durran\nOsiemnastoletnia Anna wychodzi za mąż za niejakiego Aleksieja Karenina, ale parę lat później na na jej drodze staje hrabia Wroński. Romans wywołuje skandal towarzyski, a ciąża Anny tylko dolewa oliwy do ognia. Wciągnająca historia bazująca na powieści Tołstoja, a dla osoby zajmującej sie modą masa informacji o strojach z tamtego okresu.\nCharles Bingley – bardzo przystojny i bardzo bogaty – przybywa do Netherfield, wzbudzając zainteresowanie niezamężnych panien. Szczególnie zainteresowana jest nim pani Bennet, matka pięciu panien na wydaniu.\n3. Współczesne nawiązania\nXIX wiek – w kwestii kultury – najbardziej kojarzy mi się w powieściami. Jestem ciekawa, która z nich jest Waszą ulubioną? Ja na pewno idę w stronę literatury rosyjskiej, ale konkretnie nie mogę się zdecydować.


Usuń PC Clean Pro\nprzez Carine Febre | Fałszywe oprogramowanie antyszpiegowskie Published: 2015 November 13, 01:11\nPorady na temat usuwania PC Clean Pro (Usuń PC Clean Pro)\nPC Clean Pro jest rogue anti-spyware aplikacji, która udaje, że narzędzie optymalizacji systemu uzasadnione. Szkodnik ten jest reklamowany jako płyty defragmentacji i optymalizacji systemu, jednak możesz nie powinny być oszukany przez ten fałszywy opis.\nGłównym celem szkodliwych infekcji jest nakłonić użytkownika do wydatkowania pieniędzy na jego „pełna wersja”. Narzędzie pokaże niewiarygodne wyniki twierdząc, że trzeba oczyścić system od razu bez względu na rzeczywisty stan komputera. Apelujemy, byście nie należą do tych taktyki zastraszania i nie trać pieniędzy. Co należy zrobić to zamiast odinstalować PC Clean Pro tak szybko, jak to możliwe.\nJak działa PC Clean Pro?\nPC Clean Pro pobiera rozpowszechniane za pomocą różnych metod zwodnicze. To może wprowadzić komputer przez spam poczta elektroniczna przywiązanie lub pakiet freeware. Zakażenie rozprzestrzenia się również poprzez fałszywe reklamy i uszkodzone linki. To ważne, aby być ostrożnym podczas surfowania w sieci oraz w celu uniknięcia nierzetelne reklamy, które twierdzą, że komputer jest poważnie uszkodzony i że powinien skanowania za pomocą narzędzia promowane. Reklamy te są często używane do dystrybucji łobuz anty spyware i innych niechcianych programów.\nGdy PC Clean Pro zostanie zainstalowany, wykonuje fałszywych skanowania, który pokazuje Ci, że twój dysk twardy ma mnóstwo problemów. Używa różnych straszny zwroty jak „Uwaga – Twoja prywatność jest zagrożone”, „kompromisów”, „ciężkie” i „krytyczne” elementy wykryte, „naruszenia prywatności znaleźć” i tak dalej. To jest tylko sposób, aby przekonać się, że musisz kupić oprogramowanie i czyszczenia komputera z nim od razu. Rogue może również używać fałszywych alarmów i innych sztuczek. Prawda jest taka, że brak informacji, że aplikacja zapewnia naprawdę można zaufać. Sugerujemy, aby wyeliminować PC Clean Pro z systemu bez wahania.\nJak usunąć PC Clean Pro?\nNiestety PC Clean Pro jest zrobiony w złej intencji zagrożenie, dlatego nie zaleca się próby PC Clean Pro ręcznego usuwania, chyba że masz zaawansowany system wiedzy. Zamiast tego należy implementować potężny anty malware narzędzie, które automatycznie usunie PC Clean Pro. Można pobrać i zainstalować narzędzie bezpieczeństwa z naszej strony. To skanowanie komputera i wykrywa wszystkie składniki szkodliwe zakażenia. Następnie usunie PC Clean Pro całkowicie. Do usuwania złośliwego oprogramowania będzie również usunąć inne potencjalne zagrożenia, które mogą być obecne w systemie. Oprócz usuwania PC Clean Pro anty malware również zapewni Państwu szereg innych przydatnych funkcji, które będą w przyszłości korzystać z. Jednym z nich jest online ochrony w czasie rzeczywistym, które pomogą Ci chronić swój komputer od innych infekcji, które mogą wystąpić podczas surfowania w Internecie.\nPobierz narzędzie do usuwaniaAby usunąć PC Clean Pro Użyj naszej zalecane usuwanie narzędzie odinstalować PC Clean Pro. Próba wersja WiperSoft zapewnia Wykrywanie zagrożeń komputerowych jak PC Clean Pro i wspomaga w usunięcie za darmo. Można usunąć wykryte rejestru wpisy, pliki i procesy samodzielnie lub zakupu pełnej wersji.\nkrok 1. Odinstalować PC Clean Pro i podobne programy.\nUsuń PC Clean Pro z Windows 8\nOdinstalować PC Clean Pro z Windows 7\nUsuń PC Clean Pro z Windows XP\nUsuń PC Clean Pro z Mac OS X\nkrok 2. Usunąć PC Clean Pro z przeglądarki\nUsunąć PC Clean Pro aaa z przeglądarki\nWymaż PC Clean Pro z Google Chrome\nUsuń PC Clean Pro z Mozilla Firefox\nUninstall PC Clean Pro z Safari (Mac OS X)\nKliknij przycisk Przejdź na górze po lewej stronie ekranu i wybierz Aplikacje. Wybierz folder aplikacje i szukać PC Clean Pro lub jakiekolwiek inne oprogramowanie, podejrzane. Teraz prawy trzaskać u każdy z takich wpisów i wybierz polecenie Przenieś do kosza, a następnie prawo kliknij ikonę kosza i wybierz polecenie opróżnij kosz.\nNaciśnij przycisk Odinstaluj niepożądanych PC Clean Pro i pozbyć się wszystkich innych nieznane wpisy, jak również. Jeśli nie jesteś pewien, czy rozszerzenie jest wiarygodne, czy nie, po prostu usuń zaznaczenie pola Włącz aby go tymczasowo wyłączyć.\nJak usunąć Tomnewsupdate.infoAdware | 21 godzin ago.\nUsuń Linkey-search.com RedirectAdware | 21 godzin ago.\nUsuń Birbware RansomwareMalware | 21 godzin ago.\nPobierz narzędzie do usuwaniaAby usunąć PC Clean Pro Nasz zespół badawczy polecam aby usun╣µ PC Clean Pro za pomocą narzędzia wiarygodne automatycznego usuwania. Lub można użyć alternatywnego oprogramowania (Norton, Kaspersky, BitDefender), który można znaleźć tutaj.


Nowoczesny salon fryzjerski Warszawa Wola | yellow rose\nJeżeli szukasz profesjonalnego salonu fryzjerskiego, gdzie zespół doświadczonych fryzjerów i stylistów zadba o Twoją fryzurę, to jesteś we właściwym miejscu. Strzyżenie, modelowanie, koloryzacja ombre lub sombre, czy balejaż to tylko niektóre z naszych propozycji. Co więcej, korzystamy wyłącznie z wysokiej klasy kosmetyków, dlatego możesz być spokojna o stan Twoich włosów. Odwiedź salon fryzjerski Yellow Rose na warszawskiej Woli i przekonaj się, że warto stawiać na profesjonalistów. Serdecznie zapraszamy!


Osada Brzezia - Kluszkowce\nOsada Brzeziadomki letniskowe i całoroczne\nObiekt Osada Brzezia położony jest w miejscowości Kluszkowce w regionie małopolskie i oferuje balkon oraz widok na jezioro. Ten obiekt zapewnia bezpłatne WiFi i oddalony jest o 31 km od miejscowości Bukowina Tatrzańska.\nW naszej ofercie m.in.: Trwa opracowywanie procesu sprawdzania stanu zdrowia gości, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, WiFi, bezpłatne WiFi, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, plac zabaw, Posiłki mogą być dostarczone do miejsca zakwaterowania gości, pokoje rodzinne, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, W miejscach zakwaterowania gości oraz ważnych częściach wspólnych znajdują się środki do dezynfekcji rąk, ogród, przechowalnia nart, piesze wycieczki, pokoje dla alergików, Apteczki pierwszej pomocy są dostępne, Goście mają możliwość rezygnacji z usługi sprzątania ich zakwaterowania podczas pobytu, część przeznaczona dla palących, jazda konna, Wszystkie naczynia i sztućce są poddawane dezynfekcji, usługi dla VIP-ów, kanały telewizyjne dla dzieci, parking na miejscu, dostęp do Internetu, apartament dla nowożeńców, Płatności bezgotówkowe są możliwe, transfer (dodatkowa opłata), windsurfing, kajakarstwo, kręgielnia, nurkowanie, transfer lotniskowy, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), WiFi dostępne w całym obiekcie, Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, taras słoneczny, Dostarczane posiłki są bezpiecznie zamknięte, Przedmioty używane przez wiele osób, np. wydrukowane karty menu, czasopisma, długopisy czy gazety zostały usunięte, bezpłatny parking, Usługa sprzątania obiektu wykonywana jest przez profesjonalną firmę sprzątającą, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, ogrzewanie, narciarstwo, nurkowanie z rurką, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, zwierzęta domowe są akceptowane, taras, plac zabaw dla dzieci, sprzęt do grillowania, gry planszowe / puzzle, wędkowanie, pokoje dźwiękoszczelne, prywatny parking, lokalizacja przy samej plaży, pokoje dla niepalących, jazda na rowerze, Możliwe wystawienie faktury, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, szkółka narciarska, Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, całkowity zakaz palenia, parking.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Osada Brzezia o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. W odpowiedzi na koronawirusa (COVID-19) ten obiekt zapewnia obecnie dodatkowe środki bezpieczeństwa i środki sanitarne. Depozyt na poczet zniszczeń w wysokości PLN 200 jest wymagany po przyjeździe. Zapłacona kwota powinna zostać zwrócona przy wymeldowaniu.\nOferta naszego partnera Booking.com BG.234981


Selekcja podręczników z gimnazjum. - Forum „Biblioteki w Szkole”\nSelekcja podręczników z gimnazjum.\nśroda 07 paź 2020, 10:52\nPowiedzcie proszę, jak ułatwić sobie selekcję nieaktualnych już podręczników z byłego gimnazjum.\nMam na te podręczniki osobną Księgę Inwentarzową. Czy można zubytkować hurtem całą Księgę, czy trzeba to jednak robić etapami/tytułami podręczników? Mam wyliczoną wartość tej Księgi i byłoby dla mnie ogromnym ułatwieniem i oszczędnością czasu zlikwidowanie całej Księgi. Można tak?\nPozdrawiam brać bibliotekarską\nczwartek 08 paź 2020, 09:19\nZnam szkołę, gdzie dyrektor nie zgodził się na zubytkowanie hurtem całej księgi.\nW innej szkole jednak można było tak zrobić.\nTak więc decyzja zależy od dyrektora...\nJesteś w dobrej sytuacji, gdyż założyłaś osobną księgę dla gimnazjum.\nMoże to będzie argument dla Twojego dyrektora.\nTeż pracuję w SP przekształconej z gimnazjum, ale mam jedną księgę podręczników dotowanych.\nTak więc wycofując podręczniki gimnazjalne miałam dużo żmudnej pracy\nczwartek 08 paź 2020, 10:07\nDziękuję Ci Rudolfino za odpowiedź.\nW takim razie udam się do dyrektora, aby ten wyraził zgodę na zubytkowanie całej Księgi. Bałam się, że są jakieś przepisy (o których ja nie wiem uniemożliwiające takie hurtowe działanie.\nŻmudna praca czeka mnie z ubytkowaniem podręczników ze szkoły podstawowej, bo moje poprzedniczki nigdy tego nie robiły I w sumie nie wiem od czego zacząć\nJa też w sprawie likwidacji podręczników gimnazjalnych. Komisyjnie sporządzony został protokół w sprawie selekcji księgozbioru. Dokument zawiera autora, tytuł podręcznika, nr inwentarzowe i ceny. Podana jest dokładna ilość i wartość likwidowanych pozycji. Księgowość do tego protokołu wymaga jeszcze zrobienie likwidacji, o co chodzi? Sama bym zapytała księgową, ale atmosfera jest nieciekawa i próbuję to jakoś we własnym zakresie rozwiązać.\nśroda 14 paź 2020, 15:53\nJa na protokole selekcji jeszcze mam rubrykę nr ubytku. A na końcu mam formułkę np. że przekazano na makulaturę itp. , zatwierdzam: podpis dyrektora. Może o to chodzi. Dla mnie jest to protokół selekcji/likwidacji podręczników. Nr ubytku nadaje zwykle po zatwierdzeniu przez dyrektora.\nczwartek 15 paź 2020, 09:44\n(...) Komisyjnie sporządzony został protokół w sprawie selekcji księgozbioru. Dokument zawiera autora, tytuł podręcznika, nr inwentarzowe i ceny. Podana jest dokładna ilość i wartość likwidowanych pozycji. Księgowość do tego protokołu wymaga jeszcze zrobienie likwidacji, o co chodzi? (...)\nTo jakaś niedorzeczność.\nLikwidacja (protokół likwidacji) dotyczy sprzętu szkolnego.\nKsięgozbiór ubytkowany jest na podstawie protokołu w sprawie selekcji.\nJeśli jednak księgowość żąda - zapytaj o wzór protokołu likwidacji osobę, która zajmuje się inwentarzem szkoły.\nRudolfino, tez uważam,że to jakaś niedorzeczność. Dla mnie protokół komisji w sprawie selekcji księgozbioru jest ostatecznym dokumentem świadczącym o usunięciu podręczników. Tym bardziej, że protokół zawiera uzasadnienie potrzeby likwidacji i jest zapis o przekazaniu podręczników na makulaturę. Tak jak radzisz, poproszę o wzór protokołu likwidacji, zobaczymy co to za cudo.


12 lip 2021 12:00\nZałożona przez Raula Teixera i jego wspólnika w 1987 roku w Porto na portugalskim wybrzeżu Atlantyku firma Lemorau stała się znaczącym producentem i dostawcą dla sektora etykiet wąskowstęgowych z portfolio technologii, które obejmuje: proste krajarki do gilz, bobiniarki, maszyny inspekcyjne, wycinarki, a ostatnio także maszyny do druku i wykańczania w linii.\nW pierwszych latach działalności firma zdobyła reputację producenta dobrze zaprojektowanych i solidnych urządzeń sprzedawanych przede wszystkim na portugalskim rynku i dopiero po wystawieniu się na targach Labelexpo Europe 2013 jej technologia stała się znana oraz uznana na szerszym rynku międzynarodowym.\nKierownik ds. sprzedaży i marketingu Natália Lopes kontynuuje opowieść: Do 2004 roku produkowaliśmy wyłącznie maszyny z płaskim stołem, a następnie przeszliśmy na technologię rotacyjną w zakresie wycinania, separacji wykrojów i przewijania. Do roku 2009 rozszerzyliśmy produkcję o urządzenia pomocnicze dla sektora etykiet, w tym krajarki do gilz i podnośniki rolek. Jednak to właśnie udział w targach Labelexpo był prawdziwym bodźcem do rozwoju firmy, który nastąpił po naszej pierwszej międzynarodowej sprzedaży do włoskiego klienta w 2012 roku.\nOpierając się na swej reputacji jako dostawcy zaawansowanej technologii i niezawodnych urządzeń, Lemorau rozpoczęła produkcję maszyn semirotacyjnych i kontynuowała ulepszanie oraz dopracowywanie mechanicznych i elektronicznych rozwiązań zastosowanych w swych produktach. Kolejne targi Labelexpo, tym razem w USA w 2016 roku, zaowocowały wzrostem popytu ze strony amerykańskich producentów etykiet, którzy docenili solidność konstrukcji maszyn Lemorau i ich ekonomiczność w eksploatacji. Zachęcona tym faktem firma do 2018 roku opracowała i wprowadziła na rynek nową modułową linię koncepcyjną, która umożliwiła dostosowanie specyfikacji do dokładnych wymagań klientów.\nO ile podstawowa konfiguracja nowej kustomizowalnej linii pozostaje taka sama, to jest ona stale rozwijana i udoskonalana, a Lemorau oferuje listę wyposażenia opcjonalnego, która obejmuje między innymi: fleksografię i sitodruk, foliowanie na gorąco i na zimno, tłoczenie, automatyczne pozycjonowanie noża tnącego, łatwe nawijanie odpadów z taśmy oraz automatyczną stację nawijającą, a także czyszczenie wstęgi i obróbkę powierzchni.\nGdy pojawiło się zapotrzebowanie na czyszczenie wstęgi, doszło do kontaktu z firmą Vetaphone. Natalia Lopes wyjaśnia: Znaliśmy reputację tej firmy od wczesnych lat 2000. i wiedzieliśmy, że jest to najlepszy wybór dla większości producentów maszyn wąskowstęgowych oraz przetwórców, więc kiedy nadszedł czas wyboru dostawcy, był to dla nas strzał w dziesiątkę! Dokonując premierowej prezentacji swojej nowej linii na firmowych Dniach Otwartych w 2019 roku Lemorau uzupełnił ją o Vetaphone Web Cleaner i Corona Treater i w krótkim czasie sprzedał trzy maszyny!\nMusimy być pewni, że wstęga jest możliwie najlepiej przygotowana do druku i lakierowania oraz dopasować jakość urządzeń pomocniczych do naszych własnych. Tak więc albo klient życzy sobie Vetaphone, ponieważ jest liderem na rynku, albo my polecamy je z tego samego powodu! - mówi Lopes. Jako producent OEM Lemorau doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak ważna jest bezproblemowa integracja z poddostawcami. Tam, gdzie nawet najmniejsze ogniwo łańcucha ma kluczowe znaczenie dla wydajności, Lemorau musi mieć zaufanie do kompletnego rozwiązania. Opinie naszych klientów zawsze były dobre, więc wiemy, że robimy to jak należy - twierdzi.\nObecnie Lemorau korzysta z nowoczesnego zakładu produkcyjnego w pobliżu międzynarodowego lotniska w Porto (OPO), co ułatwia transport i logistykę do około 75 krajów na pięciu kontynentach, do których sprzedaje swoje maszyny. Jej młody i dynamiczny zespół wnosi ciągłą innowacyjność i poświęcenie dla obsługi i wsparcia klienta, co bez wątpienia przekłada się na wysokie oceny użytkowników. Obecnie firma produkuje około 200 maszyn rocznie, ale ma ambitne plany i chce się nadal rozwijać, rozbudowując sieć agentów oraz dystrybutorów, ale nie tracąc reputacji przedsiębiorstwa, które dba o bliskie relacje z klientami.\nRegionalny menedżer sprzedaży Vetaphone dla Półwyspu Iberyjskiego Karsten Koch skomentował: Jesteśmy na samym początku naszej współpracy z firmą Lemorau i spodziewamy się ekscytującej przyszłości, biorąc pod uwagę jej plany rozwoju gamy produktów, które już teraz są znane i doceniane przez sektor wąskowstęgowy. Vetaphone cieszy się na możliwość odegrania znaczącej roli w przyszłym rozwoju Lemorau, ponieważ widzimy silną synergię między naszymi firmami.\ncyfrowy druk etykiet hot-stamping druk etykiet druk cyfrowy maszyna fleksograficzna druk 3D zrównoważony rozwój produkcja opakowań drukarnia internetowa maszyna hybrydowa druk na tekstyliach produkcja etykiet druk atramentowy ploter tnący fleksografia druk offsetowy druk fleksograficzny koronawirus farby drukarskie druk wielkoformatowy


Dzień premier • Festiwal Zamek 2013\nXI Festiwal Muzyki Celtyckiej Zamek - dzień 2 31 sierpnia 2013\nPogoda się poprawiła to i nastroje poszły w górę, zwłaszcza po udanym dniu poprzednim. Ale zaczęło się nie najlepiej - małym zamieszaniem podczas warsztatów, wywołanym brakiem konkretnej informacji co, gdzie i kiedy. Sam miałem problem, bo nie słuchałem w piątek prowadzącego, licząc na, zawsze dobrze opracowaną stronę www festiwalu, a tam poza godziną nie było kompletnie nic. Ciekawe, czy zdarzyli się tacy, którzy poszli na dziedziniec, ale… Ośrodka Kultury (bo poprzednio tam się wszystko działo). Sam nie dotarłem na czas, ale od uczestników usłyszałem później, że były też problemy z miejscem. Dziedziniec zamkowy okazał się za mały dla wszystkich. Warsztaty tańca musiano podzielić na dwie tury. Brak też ustronnego miejsca sprawił, że warsztaty fletowe i skrzypcowe wylądowały poza zamkiem, w parku pod chmurką (dobrze, że nie padało!). Czy powodem zamieszania był brak wyraźnego gospodarza, czy dlatego, że robili to nowi ludzie, czy z powodu ogromnie małej ilości czasu na organizacje samego festiwalu - pewnie wszystko po trochu, ale warsztaty, obok koncertów, zawsze były wizytówką imprezy, i mimo, że w końcu wszyscy się odnaleźli i uczestnicy wyszli z nowymi umiejętnościami, to przecież całego zamieszania można było uniknąć niewielkim nakładem pracy i czasu.\nTego dnia było różnie. Pierwszy z wykonawców, duet Ceili, (skład to gitara, skrzypce, dudy i flet) grał na zmianę to ludowe utwory instrumentalne, to piosenki autorskie. Niestety, nie udało mi się posłuchać całości koncertu, ledwie ostatnich kilku utworów, więc trudno mi ich ocenić. To, co usłyszałem było poprawne, ale też nie przyciągało specjalnie mojej uwagi. Lubię barwę głosu Pawła Szymiczka, ale znam go głównie z zespołów Matelot i Mordewind, z tym duetem, w tym programie, w tym miejscu, nie udało mi się go posłuchać na tyle, by wyrobić sobie konkretną opinię.\nGospodarze, Beltaine swój pogram zagrali jak zawsze, na poziomie, z zaangażowaniem, atrakcyjnie dla licznej publiczności. Panowie, otrzaskani w świecie, doskonale wiedzą co lubi publiczność, zwłaszcza ich, będzińska. I to zagrali. Były więc utwory ze wszystkich płyt (na stoisku największym wzięciem cieszyła się... pierwsza!), były popisy solowe Adama, Jasia, rytmiczne wsparcie Bartka i Łukasza, jak zwykle ze swadą prowadzona konferansjerka Grześka oraz rytmiczne szaleństwa Janka i Mateusza. Ale brakowało czegoś ekstra, nowinki, jak skomentowali znajomi - czas chyba na nową płytę. Nie ustałem przy scenie do końca. Zwłaszcza, że i oświetlenie nie pomagało w robieniu zdjęć, więc odpuściłem. Publiczność za to, jak zawsze bawiła się doskonale, do samego końca tańcząc, a płyty szły jak ciepłe bułeczki. Jedno tylko mnie uderzyło tego dnia, że wśród tańczących było więcej przypadku, wolnej improwizacji, niezsynchronizowanych podskoków, niż tradycyjnego tańca (wszystko stało się jasne na nocnej sesji).\nPodobnie było w przypadku Carrantuohill. Muzycznie, ogólnie znany już repertuar, ograny (dla mnie oczywiście i stałych bywalców, publiczność słyszy ich raz na jakiś czas, więc naturalne, że ten problem jej nie dotyczy). Tu jednak pojawiły się smaczki, dwie nowości - nowa wokalistka i "nowy" zespół taneczny. Ania Buczkowska, bo o niej mowa, pokazała się z dobrej strony. Młoda dziewczyna, która sama zgłosiła się do zespołu z propozycją wspólnego wykonania kilku utworów, chyba już zostanie na dłużej. Ciekawa barwa głosu, miękka, pasowała mi do repertuaru. Miesiąc wcześniej, na festiwalu w Czeremsze, nie zrobiła na mnie wrażenia, teraz o wiele pewniej, mocniej. Jej wersja songu, śpiewanego na płycie "Inis" przez Anitę Lipnicką (i jej autorstwa), bardziej mi się podoba. Co do Treblers (dlaczego "nowy" pisaliśmy tutaj), taniec w wykonaniu Reelandii czy Setanty zawsze był widowiskowy, więc nie spodziewałem się spadku jakości po połączeniu sił. Ciekawiło mnie, czy fuzja dwóch topowych zespołów tańca irlandzkiego wyzwoli jakiś nowy, nadspodziewany potencjał. Połączenie sił im nie zaszkodziło, ale i nie powstała nowa megaformacja. Z pewnością nawet nie o to chodziło. Zespół kontynuuje to, co robiły dwa poprzednie. Solidnie, rzetelnie, w oparciu o wielką pracę i umiejętności już na bardzo wysokim poziomie (parę mistrzyń w składzie jest). Widownia reagowała entuzjastycznie, bez bisu "Karaluchów" i gości nie puszczając ze sceny, więc czegóż chcieć więcej? A płyty? Oczywiście szły jak ciepłe bułeczki.\nAle sobota była dniem, w którym większość stałych bywalców festiwalu czekała na prezentację nowego składu i oblicza grupy Danar. Zespół przyjechał do Będzina z austriackim skrzypkiem, Paulem Danglem. Miałem okazję z nim porozmawiać w naszym redakcyjnym namiocie (Paul udzielił mi krótkiego wywiadu o swojej nowej płycie, swoim muzykowaniu - efekty wkrótce). To bardzo interesujący rozmówca, a jak się później okazało, bardzo sprawny muzyk. Znany już zresztą będzińskiej publiczności (z jakich projektów? - kto pierwszy zamailuje do mnie ma płytę "Celtification" Shannonów - czekam 2 dni od daty publikacji tego tekstu). Ale wracając do koncertu. Do Torunia na festiwal "Celtycki Gotyk" niestety nie dotarłem (przy okazji pozdrawiam reprezentację, która nas odwiedziła w Będzinie), obejrzałem co prawda kilka filmów w sieci, ale nie dało to pełnego obrazu tego, czego się spodziewać. Obraz pojawił się dopiero na Podzamczu. O tym, że muzycy to przedni nikogo, kto ich zna, lub tylko słuchał w sobotę, przekonywać nie muszę. Solowe popisy Tomka Bieli (gitara), Eweliny Grygier (flet), Paula Dangla (skrzyce), Maćka Wojcieszuka (perkusja) czy Andrzeja Kowalskiego (bas) za każdym razem wywoływały aplauz publiczności. Na scenie jednak rej wiodła Małgosia Mycek, wokalistka Danaru, o bardzo intrygującej barwie głosu. Niby delikatna, niby miękka, ale jak trzeba to mocna, ostra. Snuła swoje opowieści, tym hipnotyzującym głosem, a ciarki szły po plecach.\nPopisy solowe to jedno, a brzmienie całości to drugie. Aranżacje bardzo różnorodne, zarówno rozbudowane, jak i proste w formie, ale wszystko do siebie pasowało. W trakcie koncertu czuło się, że byli maksymalnie skoncentrowani i dali z siebie wszystko. Energia, żywioł, ale i nastrój, spokój. Bardzo zmyślnie poukładany program. nie pozwolił właściwie na chwilę oderwania (nawet zdjęć za wiele nie zrobiłem, a rzadko się zdarza). Podobnie jak Gwerenn (nie da się uciec od porównań), do tradycyjnej celtyckiej bazy muzycy dodali swoje interpretacje, pomysły. Dużo tu było jazzowych konotacji, ale to już Danar pokazywał poprzednio. Teraz to było mocniejsze, wyraźniejsze - m.in. dzięki perkusji ich muzyka nabrała trochę innego rytmu, tempa. Pojawiły się akcenty z Orientu. Koncert bardzo udany. Cieszę się, że wrócili, i to w dobrym stylu, bo to naprawdę świetny zespół. Komentarze z widowni były różne. Jedni rzucali entuzjastyczne pochwały za bogate aranżacje, umiejętne łączenie stylów, za zmienną dynamikę koncertu no i umiejętności. Inni pytali, "a gdzie tu muzyka celtycka?". Do tych drugich mogli też momentami przyłączać się tancerze, bo przy nowym Danarze łatwo nie było (te nieirlandzkie podziały rytmiczne), ale starzy wyjadacze radzą sobie zawsze. Ode mnie mocny plus za aranżacje polskiego motywu ludowego, "Zachodzi słonko" - solo Paula, czy dialog Paul-Ewelina były naprawdę godne premiery. A płyty, mimo, że ze starym materiałem, szły jak ciepłe... wiecie co.\nNie zapominam tym razem o Glendalough, ale pozwolę sobie skomentować ich pokazy słowami mojego redakcyjnego kolegi - Wojtka: "czego one jeszcze nie wymyślą" (celowo bez znaku zapytania!). Znów bowiem było… inaczej, nie wprost. Glendalough nie tańczy po prostu reela, jiga, oni go muszą ukryć, pomieszać, niech widz się doszukuje. Poza tym szukają inspiracji gdzie indziej. Tym razem na przykład z Dananrem odtańczyli taniec zwany "Turkish" - w klimatach orientalnych oczywiście (swoją drogą ciekawy utwór). Ale to nie wszystkie inspiracje, jakie objawili tego wieczoru. Był rytm, była płynność, było zgranie. Naprawdę znów miło było popatrzeć, i żal tylko, że te pokazy trwają tak krótko. O będzińskim Galway pisałem w poprzedniej relacji, więc potwierdzam, to co tam padło. Widać, że nie marnowali czasu.\nDzień drugi jednak był mniej czysto celtycki i bardziej śpiewający niż pierwszy, i tańcząca część publiczności częściej słuchała niż tańczyła, dlatego wyciskali z każdego utworu tyle irlandczyzny czy bretońszczyzny, ile się dało by tylko się poruszać, nawet przy najbardziej odjechanych rytmicznie utworach, krąg próbował potupać. Tomek "Bretomek" Kowalczyk, który od początku festiwalu prowadził warsztaty taneczne, byłby z nich dumny (brakowało go swoją drogą).\nTętniło też życiem nasze redakcyjne stanowisko. Licznie odwiedzali nas widzowie, znajomi, przyjaciele. Wpadło też paru wykonawców, m.in. Danar, część muzycznego Beltaine, a chwilę później wspomniana już reprezentacja Beltaine tanecznego (grupa z Torunia). Mieliśmy także okazję porozmawiać o planowanym jubileuszu 20-lecia, z przedstawicielkami zespołu Comhlan z Krakowa. Na początku października szykuje się bowiem duża impreza taneczna, szczegóły już wkrótce u nas.\nTym razem nie opuściłem sesji muzyczno-tanecznej w Ośrodku Kultury. Dało się odczuć tam wyraźnie, że ludzi w tym roku przybyło mniej, zwłaszcza tych związanych z festiwalem od lat. Na dziedzińcu nic się praktycznie nie działo, cała zabawa trwała w środku (rok temu nie dało się spokojnie przez dziedziniec przejść).\nTo było wyjaśnienie, tego, że podczas całej 11 edycji pod sceną przeważali widzowie "statyczni", obserwatorzy. Wiele osób, które bywały na festiwalu od lat, w tym roku ze względu na niejasną sytuację festiwalu, zaplanowało w tym terminie coś innego. Trochę też weekend był nieszczęśliwy, gdyż po festiwalu z reguły już odtrąbiano koniec wakacji, w tym roku trwały jeszcze tydzień, co mogło też zmylić.\nTego wieczoru wśród grających, obok muzyków Danar, Beltaine, Strays, Gwerenn i wolnych strzelców, pojawiło się m.in. 3/4 składu grupy Duan (bez skrzypaczki), więc na scenie w sali teatralnej zasiadła naprawdę mocarna ekipa. Wszystko byłoby cudo, gdyby nie to, że muzycy trochę nieszczęśliwie ustawili się na scenie. Zamknęli się w kręgu, część siedziała nawet plecami do tańczących (?!), co skutecznie tłumiło dźwięki i sprawiało, że ludzie przestawali tańczyć, a zaczynali rozmawiać. Muzykowanie trwało jeszcze, gdy ok. drugiej opuszczałem Ośrodek Kultury.\nByło trochę zamieszania na festiwalu, kilka niedociągnięć, znów jakieś problemy techniczne z odtworzeniem płyty (fatum jakieś na festiwalu czy co, rok temu Comhlan, teraz Glendalough). Nie do końca dobrze nagłaśnianio śpiewaków, tekstów nie dało się zrozumieć, albo zdarzało się, że instrumenty przykrywały wokalistkę. Ale te drobne, z pewnością do poprawienia usterki, nie były w stanie przykryć jednego wielkiego pozytywu - że festiwal w ogóle się odbył. Tym, którzy się nie poddali, którzy walczyli do końca - należą się honory i laurki (o premiach nie wspominając), bo dokonali tego, czego nikt się już nie spodziewał.\nTym, którzy się zastanawiają czy taką imprezę w Będzinie warto dalej robić przytoczę jeden fakt. W tym roku nie było żadnych patronów medialnych imprezy (poza Folk24.pl i to też bardziej z rozpędu niż formalnie), a mimo to w piątek pod zamek dotarło kilka tysięcy ludzi, wielu spoza miasta, czy też spoza województwa! W sobotę jeszcze więcej. Ten festiwal to już samograj, to potencjał, budowany latami, przez ludzi, dla których to pasja, a nie biznes, to festiwal, który może przynosić tylko korzyści (lokalni sklepikarze coś o tym wiedzą). Brak stałego wsparcia dla takiego wydarzenia, dzięki któremu Będzin znany jest nawet w świecie, to brak wyobraźni, o szacunku dla wykonanej pracy, często wolontariackiej, wielu osób, nie wspominając.\nBretania, jeszcze kilkadziesiąt lat temu biedny region, dziś żyje z festiwali. Kilkutysięczne miejscowości w sezonie odwiedzają setki tysięcy ludzi, zostawiając tam swoje Euro, idące w miliony. Kilka lat temu, bogatsza Normandia, w swoich planach strategicznych, także przesunęła środki z rozwoju przemysłu na rzecz organizacji międzynarodowych festiwali. Bo to się opłaca. Cały świat z takich wydarzeń potrafi stworzyć kury znoszące złote jajka. Będzin taką kurę dostał w darze. Mam nadzieję, że ta niezbędna miarka ziarna, by kura mogła dalej spokojnie złote jajka nosić, za rok się znajdzie. A jak sprawić, by jaj było więcej? No to już pozostawiam w gestii hodowców.\nFestiwal Zamek ma to do siebie, że gromadzi naprawdę wyjątkowych muzyków (nie tylko sceny celtyckiej). Słychać to zawsze na sesjach, warsztatach. Wielu z nich, to mistrzowie, o wysokim stopniu wtajemniczenia, w swojej klasie instrumentu, którzy nauczają już innych. Mógłbym tu wymieniać i wymieniać, ale tym razem jednak chciałbym wyróżnić dwójkę z nich za największe wrażenie jakie wywarli na mnie podczas tej edycji festiwalu. Mowa o Małgorzacie Mycek (wokalistka zespołu Danar) i Andrzeju Kowalskim (basista grup Gwerenn i Danar).\nCIARY 2013 dla Małgosi za ten głos hipnotyzujący, za umiejętne prowadzenie koncertu i aurę jaką roztaczała, za znajdowanie się na scenie we właściwym miejscu i o właściwym czasie.\nCIARY 2013 dla Andrzeja za grę, technikę, łączenie płynne różnych styli oraz muzyczne pomysły na bretońsko-irlandzkie granie. A jeszcze rok temu, gdy pojawił się na festiwalu w Będzinie (chwilę wcześniej dołączył do Gwerenn), dopiero się "wdrażał" w celtyckie klimaty.\nDziękuję wszystkim za moc wrażeń, ale tej dwójce szczególnie. Podobnie jak organizatorom, trzymając jednocześnie kciuki za kolejne edycje tej największej imprezy celtyckiej w Polsce.\nRelację z dnia poprzedniego można przeczytać tutaj. Do zobaczenia za rok.\nXI Festiwal Muzyki Celtyckiej Zamek, 23-24.09.2013, Będzin\nPortal Folk24.pl był partnerem medialnym wydarzenia.


Pompy ciepła – efektywne ogrzewanie - Solar Wójcik - fotowoltaika, pompy ciepła, klimatyzacje, kolektory\nPompy ciepła – efektywne ogrzewanie\nWymieniając najbardziej znaczące koszty związane z prowadzeniem domu z pewnością wspomnimy o ogrzewaniu. Dla wielu z nas zima jest tym okresem, w którym musimy ponosić naprawdę wysokie koszty. Niekoniecznie jednak musi tak być. Dzięki nowoczesnym urządzeniom grzewczym możemy sprawić, że nasz dom będzie efektywnie ogrzewany przy jednoczesnym małym nakładzie kosztów. Korzyści tego typu dają nam chociażby nowoczesne pompy ciepła.\nWydajne, nowoczesne urządzenia grzewcze\nZdecydowana większość z nas ogrzewa swoje domy w jeden z tradycyjnych sposobów. W szczególności często wykorzystujące są rozwiązania oparte o węgiel czy też drewno opałowe. Jednak warto wiedzieć, że można ogrzewać domy bez zachodzenia spalania. Możliwości tego typu dają nam pompy ciepła. Te nowoczesne urządzenia grzewcze pozyskują ciepło z otoczenia.\nDostępne są w sprzedaży pompy powietrzne oraz pompy gruntowe. Jak sama nazwa sugeruje, pierwsze z wymienionych pozwalają na pozyskiwanie ciepła z powietrza a drugie z gleby. Pompa ciepła to sprzęt, którego zasada działania przypomina tą jaka zachodzi w lodówkach ale przy odwróconym cyklu. Mianowicie w lodówkach ciepło jest usuwane z wnętrza lodówki i jest przekazywane na zewnątrz, a w przypadku pomp ciepła jest zupełnie odwrotnie. Odnawialne źródła energii ostatnimi czasy są bardzo mocno promowane i można nawet uzyskać dotacje na zakup i montaż pomp ciepła. Na dużą uwagę zasługuje też ten fakt, że nowoczesne wersje pomp nie odpowiadają jedynie za ogrzewanie. Z ich użyciem można również chłodzić pomieszczenia.\nWiele modeli pomp ciepła pozwala na odwracanie cykli pracy urządzenia. W efekcie dochodzi do przekazywania ciepła w drugą stronę. W takim wypadku generowana jest woda lodowa, która może służyć do schłodzenia powietrza w pomieszczeniach. Dzięki jednemu urządzeniu możemy więc cieszyć się z ogrzewania w czasie zimy i jednocześnie będziemy mogli chłodzić nasze pomieszczenia w ciągu uporczywych, letnich upałów. Korzyści z posiadania pomp ciepła są więc naprawdę bardzo duże.\nZachęcamy do kontaktu oraz bezpłatnej wyceny. Masz pytania? Chętnie na nie odpowiemy.\nOferta / Pompy ciepła\nPompa ciepła – prostota i wygoda\nJaki klimatyzator wybrać? – rodzaje klimatyzacji\nOstrowy Baranowskie 141A\n883 996 512\nWszelkie prawa zastrzeżone © 2022 Solar Wójcik - fotowoltaika, pompy ciepła, klimatyzacje, kolektory | Wykonanie Jakub Krzystyniak


Uwaga, skiturowcy - obudziły się świstaki - podhale24.pl\n23.04.2019, 09:31 | czytano: 2250\nUwaga, skiturowcy - obudziły się świstaki\nWybudzają się świstaki, niedźwiedzie opuszczają gawry, ptaki przystępują do lęgów, samice wielu gatunków wkrótce urodzą młode. Śnieg ginie w oczach i nie zabezpiecza już wystarczająco roślinności i gleby. Z tego powodu szlaki po polskiej stronie Tatr zostaną wkrótce zamknięte dla turystyki skiturowej - informuje Tatrzański Park Narodowy.\nTE PE EN25.04.2019, 22:50\nHej Panowie Skiturowcy\nDosyć roli -"czarnej owcy"\nI już nasza rola taka ?\nFoka budzi tu świstaka\nLepiej cicho na paluszkach\nBy nie wyszły one z łóżka\nZnieśmy nasze sprzęty z Góry\nNiech się rodzą syny córy