Ściany wykonane z płyty gipsowo-kartonowej\n1 Ściana z płyt kartonowo-gipsowych własnymi rękami: instrukcja krok po kroku\n2 Ściany i ścianki z płyt gipsowo-kartonowych: robimy siebie\n2.1 Jak ściany z płyt kartonowo-gipsowych\n2.1.1 Tektura gipsowa i izolacja cieplna / akustyczna\n3 Dekoracyjna ściana z płyty gipsowej z podświetleniem\n3.1 Wykonujemy ramę ściany ozdobnej z niszami\n3.2 Wykonaj nisze w dekoracyjnej ścianie\n3.3 Elektryczność dekoracyjnej ściany z niszami\n3.4 Pokrywamy ramę płytą gipsową\n3.5 Rozpoczęcie i wykończenie szpachli\nŚciana z płyt kartonowo-gipsowych własnymi rękami: instrukcja krok po kroku\nTektura gipsowa jest jednym z najczęstszych materiałów wykończeniowych stosowanych w pomieszczeniach. Jest nie tylko łatwa w obsłudze, ale jednocześnie dostępna dla większości konsumentów. To za pomocą płyty gipsowo-kartonowej można wykonać niedrogie, ale stylowe i wysokiej jakości naprawy.\nZnajdź zastosowanie płyty gipsowo-kartonowej może być zawsze i wszędzie\nJeśli wątpisz, że arkusze tynku będą Ci wiernie służyć, sugerujemy zapoznanie się z zaletami tego materiału.\nPrzyjazny dla środowiska - płyta gipsowo-kartonowa nie emituje szkodliwych składników podczas pracy, nawet po 10-15 latach pozostaje tym samym bezpiecznym.\nLekkość - płyta gipsowo-kartonowa nie powoduje niepotrzebnego obciążenia ścian, co korzystnie wpływa na całą strukturę. Po zainstalowaniu ścian z płyt gipsowo-kartonowych w jednej części domu, nie zmienia się szczególnie obciążenia na fundamencie. Istnieje wiele innych, cięższych materiałów, których ludzie używają do wykończenia.\nSzerokość geograficzna - GCR może być używany w prawie każdym pomieszczeniu. Zwłaszcza w łazienkach i innych pomieszczeniach o wysokiej wilgotności jest materiał odporny na wilgoć. W przypadku budynków podmiejskich należy stosować ognioodporne, aby zapobiec pożarowi w domu.\nWygoda instalacji - więcej szczegółów na ten temat.\nPołączenie z innymi materiałami - płyta gipsowo-kartonowa może być wykończona: farba, tynk, tapeta, kamień dekoracyjny i drewniana podszewka.\nNiski koszt jest jednym z głównych argumentów na rzecz arkuszy gipsokartonnyh.\nŁatwo usuwa wszelkie nierówności.\nNiska wytrzymałość - łatwo jest złamać lub uszkodzić przez przypadkowe mechaniczne uderzenie obiektu. Ale to nie znaczy, że z jakiegokolwiek dotyku jego powierzchnia będzie pokryta pęknięciami.\nŚciana z płyt gipsowo-kartonowych nie wytrzymuje masywnych przedmiotów, wymaga to specjalnych elementów mocujących lub konstrukcji wzmacniających.\nBez użycia grzejników i tłumików dźwięku, pustka utworzona w przegrodzie tworzy echo w pomieszczeniu, w którym zainstalowana jest płyta kartonowo-gipsowa.\nGrzejniki są układane między słupkami\nNie ma zbyt wielu wad, ale powinny one być znane z wyprzedzeniem, aby przygotować i wyeliminować problemy, zanim się pojawią.\nUwaga! Zanim zbudujesz ścianę z płyty gipsowej, przygotuj całą komunikację, wykonaj niezbędne okablowanie. Czasem nawet doświadczeni specjaliści zapominają przygotować wszystko, co jest wymagane, zanim ściana zostanie osłonięta przez GKL.\nTeraz określmy, czego potrzebujemy w przepływie pracy:\nNarzędzia: wiertarka lub perforator, metalowa piła do metalu, wyrzynarka elektryczna, noże budowlane, poziom (najlepiej używany laser), młotek i ruletka. Aby nanieść kit i podkład, należy kupić szpatułkę i wałek za pomocą pędzelka.\nMateriały: arkusze płyty gipsowej, profil metalowy lub drewniane pręty, śruby, kołki (lub klej do mocowania GKL). Nie zapomnij o kitach i podkładach, no i materiałach wykończeniowych.\nW odniesieniu do profili metalowych powinieneś wiedzieć kilka rzeczy:\nPo pierwsze, W przypadku ścian stosuje się specjalny profil z oznaczeniami CW (nośnik) i UW (przewodnik).\nPo drugie, Profil nie może być wygięty i wykonany ze stali ocynkowanej.\nIm szerszy profil nośny, tym szersza szyna prowadząca\nPo dokonaniu zakupu, połowa sprawy zostanie zakończona. Pozostaje tylko zrobić ścianę z płyty gipsowej, ale to pomoże ci wykonać następujące instrukcje.\nPrzede wszystkim wyznaczamy ścianę do zainstalowania na niej skrzynki.\nTa procedura przebiega w następujący sposób:\nNa podłodze i suficie zainstalowany profil prowadzący z koniecznym wcięciem.\nNa wspornikach ściennych są zaznaczone, między pionowymi profilami nie więcej niż 60 cm.\nTeraz możesz wywiercić wszystkie zaznaczone otwory i naprawić profil.\nProfil prowadzący jest montowany na zwykłych kołkach i wkrętach samogwintujących.\nWsporniki mocuje się do śrub samogwintujących, jeżeli drewno, a jeśli są zainstalowane betonowe kołki z tworzywa sztucznego.\nUwaga! Na jednym pionowym stojaku o wysokości od 2 metrów do 3 wystarczy przymocować 4-5 wsporników. Jeśli ściana jest bardzo zakrzywiona, lepiej jest zainstalować więcej elementów złącznych, aby maksymalnie wyeliminować nierówności.\nProfil ramy jest przymocowany do wsporników za pomocą śrub samogwintujących do metalu, na końcu którego znajduje się wiertło.\nAby spłaszczyć płaszczyznę, należy użyć rozciągniętego sznurka od rogu do drugiego lub użyć poziomu lasera.\nW ten sposób możliwe jest zginanie materiału do wymaganego promienia, ale tylko stopniowo, w kilku etapach\nJak wykonać ścianę z płyty gipsowej własnymi rękami, powiesz tę sekcję, w której opisujemy etapowy proces mocowania materiału i przygotowania go do wykończenia.\nPrzygotowujemy materiał do mocowania: uwalniamy przestrzeń roboczą, zbieramy śruby do metalu, ładujemy akumulator do wkrętaka.\nDość często naprawy wyglądają dokładnie tak\nRada! Wskazane jest rozpoczęcie przepływu pracy od drzwi wejściowych lub z okna. W ten sposób unikniesz pojawiania się stawów w tych miejscach - w tym przypadku są to najsłabsze części ramy.\nMocując pierwszy arkusz do metalowej ramy, delikatnie naciśnij krawędź, która będzie mocowana, i przykręć kilka śrub na górze i na dole. Pozwoli to nieco poluzować uchwyt i wyrównać materiał na stojaku.\nNie bój się podnosić samotnie płyty gipsowej, co najważniejsze - żadnych nagłych ruchów\nWkręć śruby co 15-25 cm, starając się ściśnąć płytę gipsowo-kartonową tak mocno, jak to możliwe.\nUwaga, proszę! Kapelusze wkrętów samogwintujących powinny być zagłębione o 1 mm w materiale, aby można je było pokryć warstwą szpachli.\nW miejscach, w których konieczne jest przycięcie płyty gipsowo-kartonowej, najlepiej pozostawić minimalną szczelinę między ścianą a innymi przedmiotami.\nGdy ściana jest już gotowa, cały materiał zostanie przymocowany do metalowej ramy, należy wziąć nóż w ręce. Wymagane jest przecięcie rowka w miejscach łączenia arkuszy. Głębokość tego rowka nie powinna przekraczać 4 mm.\nNa tym etapie kończy się instalacja, a teraz pozostaje przygotowanie powierzchni do materiałów wykończeniowych. I na tej podstawie wyczerpana zostanie odpowiedź na pytanie, jak wykonać ścianę z profilu i płyty gipsowo-kartonowej.\nTeraz zrozumiesz, dlaczego zrobiliśmy rowki na skrzyżowaniu prześcieradeł.\nSą przydatne do układania w nich kitów.\nPoczątkowo konieczne jest leczenie stawów i miejsc, w których samopłynący podkład.\nPo wyschnięciu powierzchni ułóż siatkę wzmacniającą, która pozwoli kilkakrotnie wzmocnić nasz roztwór na płycie gipsowo-kartonowej.\nTeraz, za pomocą małej szpachelki, włóż kit na staw. Staraj się układać w małej warstwie, aby na powierzchni nie było zbyt dużo mieszaniny.\nZa pomocą szerokiej szpachelki wycinamy cały nadmiar.\nPozostaje czekać, aż roztwór wyschnie, a płyta gipsowo-kartonowa będzie gotowa do wykończenia.\nUwaga - szwy są przykryte wszystkie, a także pionowe i poziome\nTeraz już wiesz, jak ustawić ścianę z płyt kartonowo-gipsowych samodzielnie, bez uciekania się do usług specjalistów.\nNajważniejsze jest, aby wziąć pod uwagę wszystkie funkcje i przeczytać następujące wskazówki i zalecenia:\nTemperatura w pomieszczeniu nie powinna być niższa niż 15 stopni.\nMateriał należy chronić przed wodą, ponieważ gips łatwo pochłania wilgoć.\nStaraj się nie pozostawiać śrub na powierzchni kapelusza, a także usunąć wszystkie guzki z płyty gipsowo-kartonowej.\nPęknięcia i zrębki również powinny być pokryte kitem.\nJeśli robisz perestenki z tektury gipsowej własnymi rękami, najważniejsze jest bezpieczne zamocowanie profilu prowadzącego na podłodze i suficie, ponieważ jest to podstawa ramy.\nMosty poziome są niezbędne dla sztywności konstrukcji\nMamy nadzieję, że ten artykuł pomoże Ci zrozumieć wszystkie etapy procesu instalacji, w szczególności przygotowanie projektu do wykończenia. Jednak nawet jeśli coś pozostaje niejasne, to obejrzyj wideo: ściany płyt gipsowo-kartonowych własnymi rękami. W nim każdemu procesowi towarzyszy wizualna instrukcja.\nGłównym zadaniem naprawy w większości domów i mieszkań jest doprowadzenie ścian do normalnego stanu. Rzeczywiście, kilka dekad temu, prawie nikt o idealnie gładkich ścianach i nie myślał o tym. Wyrównany na zasadzie "przynajmniej jakoś". Możesz naprawić sytuację według wszystkich zasad: zburzyć stary tynk i całkowicie gipsować na latarnie morskie. Jest to poprawne i niezawodne. Ale długie, brudne, drogie. Łatwiej jest stosować tak zwane metody suche: wyrównać powierzchnię ściany za pomocą płyty gipsowo-kartonowej (GKL). Drugie zadanie, które często musi być rozwiązane w procesie naprawy: przebudowa. Usuwamy stare partycje, wstawiamy nowe. Nowe przegrody wewnętrzne i dekoracyjne są również wykonane z płyty gipsowo-kartonowej. Jak wyrównać i ułożyć ściany z płyt gipsowo-kartonowych własnymi rękami i powiedzieć w artykule.\nJak ściany z płyt kartonowo-gipsowych\nNa początek należy rozważyć przypadek, w którym trzeba wyrównać powierzchnię istniejących ścian. Istnieją trzy opcje mocowania płyt kartonowo-gipsowych do ścian:\nNa szkielecie z ocynowanych profili. Pozwala uzyskać idealną powierzchnię dla każdej krzywizny. Profile są mocowane do specjalnych zamków. Spośród nich montowane są ramy i mostki, których przednia część leży w tej samej płaszczyźnie. Ponieważ płyta kartonowo-gipsowa znajduje się w przyzwoitej odległości od głównej ściany, można ją połączyć i połączyć ze ścianą. Kolejną zaletą tej opcji - możliwość układania izolacji lub izolacji akustycznej. Odsuń ramę od profilu - bez grzejnika bardzo dobrze dyryguje dźwiękami: jeśli uderzysz w ścianę, dźwięk zostanie uzyskany, jak na bębnie.\nRama wykonana z profili do płyty gipsowej\nSzyjemy ściany za pomocą płyty gipsowo-kartonowej: klej na specjalnej mieszance\nNajnowsza technologia - instalacja pasty gipsowej na kleju - jest najszybsza, ale ma również wady. Pierwszy - nie wszędzie pod koniec jest klej, dlatego trudno jest powiesić szafki na takiej ścianie. Jeśli planujesz coś przymocować do ściany, na tej wysokości połóż solidną warstwę kleju lub zainstaluj pręt rusztowania, który będzie również dodatkowym światłem ostrzegawczym przy ustawianiu poziomu arkusza. Wtedy problem zostanie rozwiązany. Inną wadą jest to, że istnieją małe różnice. Oznacza to, że powierzchnia nie jest idealna. Różnica wynosi 2-3 mm. Pomiędzy "kawałkami" kleju arkusz lekko wygina się. Jest to jednak dobry sposób na szybkie wyrównanie ściany.\nWięcej szczegółów na temat klejenia płyt kartonowo-gipsowych na ścianie wygląda w wideo.\nPonieważ przy mocowaniu płyty gipsowo-kartonowej do ściany nie są potrzebne żadne łączniki, wtedy porozmawiamy o ramie i zasadniczo o metalu. Zasady mocowania do drewna są takie same, po prostu za pomocą śrub do drewna.\nKilka słów o wielkości arkuszy i sposobie układania płyt gipsowo-kartonowych na ścianach. Standardowe rozmiary są następujące: szerokość wynosi zawsze 1,2 m, a wysokość 2,5 i 3 metry. Czasami istnieje "niestandardowa" krótsza długość: przy mniejszych łatwiej jest pracować, ale powstaje więcej szwów, które następnie trzeba zamknąć. GCR grubości:\n12,5 mm - uniwersalny materiał na ściany i sufit;\n6 mm i 9 mm dla zakrzywionych powierzchni.\nCzęsto mówi się, że arkusze 9 mm to sufit. Ale producenci nie mają takich rekomendacji. Każda z fabryk umieszcza cienkie blachy, takie jak te używane do wykańczania zakrzywionych powierzchni.\nSkosy są wykonywane wzdłuż długich krawędzi arkusza. Są one potrzebne do połączenia kleju taśmą wzmacniającą i uszczelnienia za pomocą szpachli. Jest to strona, w której skos jest twarzą. Jest włączony do pokoju.\nArkusz suchej zabudowy: komponenty i ich nazwa\nJeśli konieczne jest połączenie arkuszy na wysokości, należy umieścić złącza tak, aby nie tworzyła się długa linia podłużna. Mówią, że arkusze są ułożone z przesunięciem lub bez niego. Pożądane jest, aby przemieszczenie nie było mniejsze niż 40-60 cm. Długie stawy są najbardziej prawdopodobnymi miejscami występowania pęknięć. Przesuwając szew, jesteś prawie w 100% prawdopodobne, aby pozbyć się pęknięć (przykład układania arkuszy, patrz rysunek).\nJeżeli ściana pokryta jest dwiema warstwami płyty gipsowo-kartonowej, wówczas również przesuwają się pionowe szwy. Arkusz na górze powinien być zainstalowany tak, aby złącze dna spadło na jego środek (przesunięcie o połowę szerokości - 60 cm).\nZasady układania płyt kartonowo-gipsowych\nPodczas montażu blacha dociskana jest do ramy i mocowana za pomocą śrubokręta oraz specjalnych śrub z płaskimi głowicami. Jeśli rama jest wykonana z metalu, weź śruby TN25 (3,5 x 25 mm). W sklepach nazywa się je "płytami gipsowo-kartonowymi". Długość - 25 mm, kolor - czarny (częściej przerwa) lub biały. W przypadku ramy wykonanej z drewna są one zbliżone do rozmiaru z najlżejszą główką: mniej będzie szpachli.\nPodczas montażu należy mocno dokręcić łączniki do wymaganej głębokości: kapelusz powinien być zagłębiony w arkuszu, ale karton nie może być podarty. Konieczne jest również, aby śruba była zamontowana ściśle prostopadle do płaszczyzny arkusza: mniej prawdopodobne jest uszkodzenie warstwy tektury, która w tym projekcie odpowiada za sztywność.\nZobacz, jak możesz uprościć pracę i sprawić, by śruba osiągnęła wymaganą głębokość, zobacz wideo.\nPodczas montażu ramy na litej ścianie odległość pomiędzy słupkami powinna wynosić co najmniej 60 cm, a następnie okazuje się, że każdy arkusz jest przymocowany do trzech pionowych profili: dwóch na krawędziach i jednego na środku. Krawędź arkusza znajduje się pośrodku profilu.\nWychodząc z krawędzi 10-12 mm, przykręć śruby. Można je ustawić, jak na powyższym rysunku, jeden przeciwległy do drugiego, lub można - z przesunięciem, jak na poniższym rysunku. Etap instalacji wynosi 250-300 mm. Są one przymocowane wzdłuż obwodu i wzdłuż środkowego profilu.\nGdzie, jak iz jakim krokiem zainstalować wkręty samogwintujące na płycie gipsowo-kartonowej\nKolejny ważny punkt: podczas wycinania arkuszy należy pamiętać, że jego wysokość powinna być 10-12 mm krótsza niż wysokość od podłogi do sufitu. Jest to konieczne w przypadku skurczu: ściana lub przegrody mają zdolność kompensowania zmiany wysokości bez pęknięć (szczególnie ważne w przypadku domów drewnianych i panelowych).\nTo być może wszystkie główne punkty pracy z płytą gipsową (bez uwzględnienia cech profili montażowych).\nInstalacja partycji jest nieco bardziej skomplikowana, dlatego opisujemy proces krok po kroku ze zdjęciem.\nNajpierw zaznacz miejsce instalacji partycji. Najprostszym sposobem na to jest laserowy budowniczy płaszczyzny (poziom lasera). Ta prosta linia jest stosowana do ścian, podłogi i sufitu.\nJeśli nie ma poziomu lasera, będziesz musiał użyć zwykłej konstrukcji (dobrej jakości) i linii pionowej. Najpierw zaznacz linię na podłodze - to najłatwiejsze. Następnie, przy pomocy poziomu, przenieś go na ściany. Jeśli obie linie na ścianach są pionowe, linia prosta łącząca je musi znajdować się dokładnie nad linią na podłodze. Tak czy nie, możesz sprawdzić pionem, upuszczając go ze znaczka na suficie do linii podłogi.\nPartycjonowanie za pomocą linii poziomej i pionowej\nKonieczne jest osiągnięcie idealnego zbiegu okoliczności - wpływa to na jakość wszystkich prac.\nRozważymy montaż ramy z ocynkowanych profili. Na zamierzonej linii na podłodze i suficie są zainstalowane profile prowadzące. Posiada oznaczenie UW lub PN - profil nośny. Mocowane najczęściej kołki - 6 * 40 mm lub 6 * 60 mm, odległość między dwoma kołkami - 30-40 cm.\nProfil PN ma standardową głębokość (wysokość ściany) 40 mm, ale może mieć różne szerokości 50 mm, 75 mm lub 100 mm. Grubość ścianki zależy od szerokości profilu nośnego, jak również od grubości izolacji i / lub materiału dźwiękoszczelnego, który można tam układać.\nOgólna struktura szkieletu partycji\nProfile nośne są wstawiane w profile prowadzące - stojaki. Są one oznaczone jako CW lub PS - profil montowany w stojaku. Od prowadnic różni się obecnością dodatkowych półek na ścianach. Półki te sprawiają, że jest bardziej sztywny, zwiększając nośność. Szerokość stojaków zależy od szerokości nośników: muszą być takie same. Oznacza to, że regały powinny być tej samej szerokości. Między nimi jest zainstalowany grzejnik.\nJednostka dokująca do profili prowadzących i łożyskowych\nStojaki do prowadnic są mocowane na dwa sposoby. Pierwszy jest używany głównie przez profesjonalnych budowniczych. Działają one jak nóż - specjalne narzędzie, które łamie i zagina metal, zabezpieczając dwie części. Konstruktorzy, amatorzy z niezależną pracą z tekturą gipsową, przyczepiają się do "pcheł" (zwanych także błędami i nasionami) - małe śruby ze śrubą na dole - TEX 9.5 (3,5 * 9,5 mm). Sami wiercą metal, przyspieszając proces montażu (bez konieczności wiercenia otworów). Słupki są przymocowane do każdej strony za pomocą co najmniej dwóch śrub.\nJedna rzecz: jeśli umieścisz przegrody w wielopiętrowym budynku lub na parterze domu, a następnie razem w stelażu i prowadnicy sufitu, umieść specjalną folię lub jakiś materiał, który zapobiegnie pojawieniu się skrzypienia. Kiedy ludzie chodzą, występują fluktuacje, które są przenoszone na profile, z powodu tego, co pocierają i trzeszczą. Drugą opcją jest ustawienie szafek o 1 cm krótszy. Jest to bardziej poprawne: zapewnia się skurcz domu i nie ma nieprzyjemnych odgłosów.\nKrok instalacji stojaków - 60 cm lub mniej. Odległość ta wynika z szerokości płyty gipsowej (płyty gipsowej), która jest standardem równym 120 cm Jak już wspomniano wcześniej, okazuje się, że każdy arkusz jest przymocowany do trzech słupków. Okazuje się, że pomiędzy pionami powinno być 60 cm.\nJeżeli odstęp między dwoma filarami jest większy niż 60 cm, ale mniejszy niż 120 cm, pionowy profil jest nadal umieszczony między nimi w środku, w przeciwnym razie sekcja ta będzie "wiązała" - arkusz będzie się chwierać i opadać. Kolejna rzecz: pierwszy wieszak jest przymocowany do ściany nieco bliżej - pierwszy arkusz zostanie przymocowany do całej płaszczyzny skrajnego profilu, więc odległość powinna być nieco mniejsza - 57,5 cm.\nOdległość między ramami ramy części ściany gipsowo-kartonowej\nProfile, do których mocowane są drzwi lub okna, należy wzmocnić. Najłatwiej zrobić to za pomocą drewnianego bloku o odpowiednim rozmiarze. Jest wkładany do środka i mocowany za pomocą pary śrub. Użyj suchego drewna, aby zapobiec skrobaniu.\nPo wyeksponowaniu i zamocowaniu wszystkich stojaków, projekty łączą większą sztywność za pomocą zworek - poziomo ułożonych elementów profili regałów. Są one wykonane na jeden z trzech sposobów sugerowanych na zdjęciu. Trzecia opcja jest najłatwiejsza do wykonania i łatwa w instalacji.\nJak zrobić zworkę z profilu do ramki\nZworki są zwykle umieszczone na tej samej wysokości co dwa arkusze. Ich krawędzie muszą zostać naprawione, więc skoczki są konieczne. W pozostałej części - w krokach co 60-80 cm, jeżeli ściana jest duża - włożyć 60 cm, jeśli mała, wystarczająca na 80 cm, wymagane są poprzeczki nad drzwiami: na wysokości ościeżnicy. Trzeba je również wzmocnić, umieszczając wewnątrz drewniany klocek.\nPo zainstalowaniu wszystkich poprzeczek można przystąpić do instalacji komunikacji i okablowania. Pożądane jest zamontowanie wszystkich przewodów elektrycznych w wężu falistym. Jeśli ścianka działowa jest umieszczona w drewnianym domu lub drewnianej ramie, musi to być metal. W domach z materiałów niepalnych, w ścianach z płyt gipsowo-kartonowych na ramie z ocynkowanej stali, możliwe jest zastosowanie plastikowych węży falistych z niepalnego materiału (jest tam notatka "NG").\nTektura gipsowa i izolacja cieplna / akustyczna\nPo ułożeniu komunikacji rozpoczyna się montaż płyt gipsowo-kartonowych. Montowane są tak samo jak w przypadku poszycia. Pokrycie ścian płyt gipsowo-kartonowych własnymi rękami zaczyna się od jednej strony. Z drugiej strony, pomiędzy profilami (prętami) ramy, zainstalowana jest grzałka i / lub izolator akustyczny. Po jej zamontowaniu ściana GKL jest szyta po drugiej stronie.\nIzolacje ścian i ścianek z płyt gipsowo-kartonowych wykorzystują zwykle:\nWełna mineralna. Jest to wełna szklana, wełna żużlowa lub wełna kamienna (lepsza - bazalt). Najbardziej przyjazne dla środowiska - bez formaldehydu - maty bzaltovye. Łatwiej jest z nimi pracować niż z wełną szklaną - nie potrzebują ochrony skóry i dróg oddechowych, mniej boją się wilgoci niż żużlu, łatwo się je kroi i dobrze trzyma bez dodatkowych łączników ze względu na dużą gęstość. Ich minus to wysoka cena. Najtańszy z tych grzejników - żużel, średnio za cenę - wełna szklana i kamień - najdroższy.\nPłyty z bazaltu z wełny mineralnej łatwo pasują\nZasadniczo możliwe jest stosowanie innych grzejników, ale wymienione są najbardziej popularne.\nWykonując ściany płyt gipsowo-kartonowych własnymi rękami, trzeba wyciąć prześcieradła: nie zawsze stają się one całością. Aby to zrobić, potrzebujesz tylko ostrego pracownika biurowego (na papierze), długiego gładkiego przedmiotu - linijki, tablicy, paska, poziomu, reguły itp. I drewniany pręt o długości kilku metrów, ale nie jest to konieczne, po prostu jest łatwiejsze. To wszystko. Podczas cięcia zakrzywionych linii może być potrzebna układanka elektryczna, ale będzie dużo kurzu.\nprowadzenia ołówkiem na przedniej stronie linii, na której trzeba wyciąć płyt kartonowo-gipsowych;\nnałóż linijkę (pasek, tablicę) wzdłuż linii i wytnij kartkę nożem biurowym;\npod linią cięcia kładziemy poprzeczkę;\npo krótszej stronie dotykamy dłoni, dzięki czemu gips pęka wzdłuż linii cięcia;\nRozbijamy prześcieradło na całej długości cięcia;\nzgiąć złamany kawałek, pociąć całą tekturę.\nWszystko jest naprawdę bardzo proste. Główne zadanie: poprawnie oznaczyć. Dalsze problemy się nie zdarzają (chyba że arkusz nie zostanie pobity).\nNie wszystkie subtelności można opisać, niektóre są lepiej widoczne. Wybraliśmy filmy, w których są szczególne warunki pracy z płytami gipsowo-kartonowymi. Ogólnie rzecz biorąc, dotyczą one zestawu ram profili. To naprawdę najbardziej czasochłonna część. I jak poprawnie zostanie wykonana rama, zależy od tego, jak dużo będzie ściany lub przegrody.\nJak zrobić fałszywą ścianę z płyty gipsowej\nJak wykonać wzmocnione rozpórki w partycji. Ta metoda montażu szkieletu jest niestandardowa, ale nie oznacza to, że jest ona niepoprawna. Regały są naprawdę trudniejsze. Jest to konieczne, jeśli z płyt kartonowo-gipsowych zbudujesz pełnowartościową wewnętrzną przegrodę. Tutaj zysk nie zaszkodzi. Minusem jest to, że potrzeba więcej czasu, a koszt takiej ramy jest wyższy.\nKtóry profil jest lepszy: gładki lub falisty. Na rynku dostępne są różne modele profili, w tym te o nierównych i szorstkich ścianach i ścianach bocznych. Przy takiej samej grubości metalu jest sztywniejsza, co, jak się wydaje, jest dobre. Ale jak dobrze działa? Obejrzyj wideo.\nPodział płyty gipsowo-kartonowej od początku do końca. Tutaj fotografujesz krok po kroku instalację partycji. Wszystko jest całkowicie dostępne, możesz wziąć za podstawę i zbudować ściany z płyt gipsowo-kartonowych własnymi rękami.\nDekoracyjna ściana z płyty gipsowej z podświetleniem\nCzy możliwe jest, aby zwykłe mieszkanie było jak najbardziej komfortowe i przytulne, a jednocześnie nie było wydawane na kosztowne naprawy i płatności dla pracowników? Oczywiście, że możesz. W tym roku, w przeddzień Nowego Roku, zdecydowaliśmy się naprawić mieszkanie własnymi rękami. Oczywiście jest to bardzo kłopotliwy i długi proces, ale przynosi wiele przyjemności i satysfakcji, a zaoszczędzone pieniądze można przeznaczyć na dalszą poprawę mieszkania.\nWcześniej już poruszyliśmy temat "jak zrobić niszę z płyty gipsowej", w tym artykule chcę ci powiedzieć, jak zrobiono dekoracyjną ścianę z płyty gipsowo-kartonowej z niszami, których zdjęcie widzisz.\nPoczątkowo, przed rozpoczęciem pracy, należy obliczyć budżet i koszt pracy przy budowie tej ściany za pomocą wnęk z płyt gipsowych. Głównym materiałem jest GCR 12 mm. Możesz również użyć GCR - 9 mm. Rama - metalowy profil PP 60 * 27 mm (sufit profilowany). Będziemy potrzebować:\nplastikowy profil L do łuków;\nprofil L wzmocniony metalem do tworzenia niszy w ścianie;\npodkład akrylowy z dodatkiem roztworu bezpieczeństwa biologicznego;\nzaczyn kitu na bazie polimeru (jeśli weźmiesz kit na bazie cementu lub alabastru, musisz być przygotowany na to, że bardzo szybko przechwytują, twardnieją i pewna ilość jest wyrzucana);\npary kołków do mocowania profili do sufitu i ścian (6 * 35 mm);\nzszywki do zszywacza budowlanego.\nperforator z wiertłem z dyszą w betonie na 5 mm;\npędzel na 50 mm;\nnoże kitu 500 mm i 50 mm;\nPo przygotowaniu całego materiału zaczynamy przygotowywać ściany. Należy pamiętać, że niezależnie od tego, jak dobrze budynek jest ogrzewany w okresie zimowym, muszą być okresy poza sezonem, gdy w pomieszczeniu jest ustawiona wysoka wilgotność i niski obieg ze względu na stale zamknięte okna plastikowe. Jest to doskonałe środowisko do rozwoju wszelkiego rodzaju grzybów pleśniowych, które oprócz szkód nie wnoszą nic do domu. Aby zapobiec ich rozmnażaniu, wszystkie ściany muszą być najpierw poddane działaniu podkładu akrylowego z dodatkiem roztworów bezpieczeństwa biologicznego, insektycydów lub fungicydów.\nNależy zwrócić uwagę przy zakupie, aby roztwór przeniknął do ściany nie mniej niż 5-8 mm, co stworzy doskonałe warunki do ochrony przed występowaniem kolonii pleśni na ścianach. Zastosuj podkład do całkowicie oczyszczonych ścian, przygotowany do dalszej pracy.\nPo wyschnięciu podkładu przystąp do prototypowania naszej dekoracyjnej ściany z płyty gipsowej. Aby to zrobić, weź ołówek budowlany i narysuj łuk ścienny, wzdłuż którego zostanie umieszczony profil. W naszym przypadku szerokość salonu wynosi 3,5 metra, więc dla harmonijnego dopasowania łuku postanowiliśmy użyć do tego 1/3 ściany u góry i 50 cm u dołu. W przybliżeniu ta sama linia prowadząca jest narysowana wzdłuż drugiej ściany. Nasza ściana dekoracyjna będzie asymetryczna.\nLinie prowadzące łuku są gotowe, wskazane są przybliżone miejsca nisz - możesz zacząć naprawiać profile\nWykonujemy ramę ściany ozdobnej z niszami\nPo zaplanowaniu linii łuku rozpoczynamy przymocowywanie profili do sufitu i ścian pomieszczenia. Najpierw zamocuj profil sufitu. Aby wygiąć go wzdłuż narysowanej linii, musimy wykonać cięcia jego bocznych płaszczyzn na ziemi za pomocą nożyczek do metalu.\nW niektórych źródłach metoda ta jest stosowana do wykonywania takich cięć za pomocą "młynka" małej mocy, ale jest to głośne, a poza tym nożyczki radzą sobie całkiem dobrze z tym zadaniem.\nSzczeliny są symetryczne względem siebie po obu stronach i w odległości 5-8 cm od siebie. Po przygotowaniu profilu rozpocznij wykonywanie otworów na kołki w betonie.\nMała końcówka - jeśli średnica zatyczki, w którą wkręca się śrubę - 6 mm, następnie weź wiertło z dyszą perforującą na 5 mm. Jest to konieczne, aby prawie zawsze, dziura po wykonaniu pracy w ścianie miała więcej niż 6 mm, a korek swobodnie opuścił gniazdo.\nOtwory wykonuje się na krawędziach profilu, a także w pobliżu każdego zakrętu. Jeśli linia elementu dekoracyjnego jest wystarczająco długa (ponad 200 cm), lepiej jest umieścić kołek co 50 cm długości profilu. Jako element mocujący używamy śruby samogwintującej do metalu z częstym gwintem. Aby wkręcić śrubokręt lepiej przykręcić śrubę do ściany, lekko ugiąć odcinany segment, a gdy cały profil jest na swoim miejscu, zgiąć go z powrotem.\nGrubość ściany dekoracyjnej jest równa szerokości profilu stropowego, dlatego elementy wyjściowe i wszystkie elementy wewnętrzne ściany dekoracyjnej będą również wykonane z PP 60 * 27.\nTworzymy wewnętrzną przestrzeń dekoracyjnej ściany.\nNa tym etapie pracy bardzo ważne jest zachowanie gładkości linii profili startowych, w przeciwnym razie bardzo trudno będzie wyświetlić gładkość linii łuku za pomocą mieszanek wyrównujących. Odległość między wewnętrznymi elementami ramy wynosi 60 cm, czyli dokładnie połowa arkusza płyty gipsowo-kartonowej, co znacznie ułatwi jej instalację w przyszłości.\nWykonaj nisze w dekoracyjnej ścianie\nPomimo tego, że nasza ściana dekoracyjna jest asymetryczna względem powierzchni bocznych, nisze w niej muszą być tego samego rozmiaru. W naszym przypadku rozmiar każdej niszy wynosi 30 * 40 cm, profile są mocowane za pomocą śrub samogwintujących do metalu z szeroką maską (budowniczowie nazywają je "ziarnami"). Szerokość zapięć "uszu" w połączeniach profili jest równa szerokości profilu (27 mm).\nPonadto nisze będą oświetlane za pomocą lamp 12-woltowych, a my musimy dostarczać prąd elektryczny z pobliskiego gniazdka. W tym celu należy załatać ścianę i ułożyć przewód zasilający w odbieranym kanale. W szczególnym przypadku wystarczające będzie posiadanie kabla w podwójnej izolacji o przekroju 1,5 mm2. Następnie układamy go w pofalowaniu o 15 mm i umieszczamy w kanale przygotowanym w ścianie.\nWykonuje się wewnętrzną ramę ściany dekoracyjnej, biorąc pod uwagę nisze, strzałka wskazuje zamknięty kanał, w którym kładzie się kabel zasilający do oświetlenia nisz.\nKanał kablowy musi mieć 16 mm szerokości i 18 mm głębokości. Po ułożeniu falistej drutem zamykamy rowek za pomocą podkładu startowego. Usuń nadmiar szpatułką, a patchwork bandaża wzmocni zewnętrzną krawędź kanału. Kiedy kit przylega i staje się mocniejszy, przycinamy go za pomocą ściernej siatki diamentowej i nakładamy warstwę szpachli wykończeniowej. A następnie przetarł się, aby stworzyć idealnie płaską powierzchnię.\nWskazówka - Podczas układania kabli zasilających w ścianie, trzymaj się płaskich linii i dyskretnych znaków na ścianie, gdzie jest ona położona. To w przyszłości zapobiegnie przypadkowemu uszkodzeniu podczas wiercenia lub innego uderzenia.\nElektryczność dekoracyjnej ściany z niszami\nOkablowanie przez nisze.\nGdy rama jest gotowa, przejdź do okablowania w celu oświetlenia nisz. Rdzeniem systemu zasilania lampy jest transformator obniżający napięcie o żywotności 10 000 godzin, napięcie wyjściowe 12 woltów i moc 120 watów. Mocujemy go do stojaka ebonitowego znajdującego się pomiędzy podstawą transformatora a ścianą. System okablowania jest dość prosty, wszystkie lampy oświetleniowe są montowane na zasadzie równoległego połączenia ze źródłem zasilania. Bardzo ważne jest, aby przewody nie zawieszały się przypadkowo wewnątrz konstrukcji. Możliwe jest mocowanie ich parami za pomocą taśmy izolacyjnej. Podczas wykonywania "skręcania" drutów między sobą konieczne jest wykonanie warstwy stykowej nie mniejszej niż 1,5 cm między sobą, izolując miejsce styku warstwą taśmy elektrycznej.\nPokrywamy ramę płytą gipsową\nRama jest gotowa, a przewody są układane w każdej niszy. Zaczynamy instalować płyty gipsowo-kartonowe. Najpierw zakrywają poziomą płaszczyznę sufitu.\nWażne jest, aby zrobić to za pomocą jednego arkusza, ponieważ im mniej połączeń na suficie, tym lepiej wygląda.\nTak się dzieje. Najpierw nanoszony jest arkusz GCR od dołu i linia rysowana jest wzdłuż linii gięcia za pomocą ołówka budowlanego, wzdłuż którego arkusz zostanie później obszyty piłą na płycie gipsowej lub nożem. Następnie arkusze są układane na ścianach naszej struktury. Tutaj możesz zastosować wszelkiego rodzaju skrawki i pozostałości arkuszy GKL. Równie ważne jest wykonanie małego rowka w połączeniach na zasadzie rowka o kącie cięcia 45 g. W tym celu ostry dłuto usuwa fazkę wzdłuż łączonych powierzchni.\nPokrywamy dekoracyjną ścianę płytą gipsowo-kartonową.\nPo schowaniu głównej powierzchni ściany, wkręcamy płytę gipsowo-kartonową na wewnętrzne powierzchnie nisz, końcową część zakrętów sufitu i łuki ścian. Aby płyta kartonowo-gipsowa mogła łatwiej uzyskać wymagany kształt, wystarczy zwilżyć zewnętrzne brzegi niewielką ilością wody i nałożyć pewną liczbę otworów za pomocą wałka igłowego. Wtedy łatwo ugina się wzdłuż ramy i nie pęka.\nMielimy powierzchnię płyty gipsowo-kartonowej, a na suficie i na ścianach podkładem akrylowym, łączymy szwy z wężem i przystąpimy do montażu wzmocnionego narożnika na końcach ścian w zagłębieniach.\nAby utworzyć kąty proste w niszach, lepiej jest użyć wzmocnionego metalem naroża.\nAby określić kąt prosty, na zakrzywionych powierzchniach stosujemy profil L z tworzywa sztucznego. Aby dokręcić go do płyty gipsowo-kartonowej, mocujemy ją za pomocą zszywek za pomocą zszywacza budowlanego (zszywki są zakreślone kółkiem.\nRozpoczęcie i wykończenie szpachli\nWszystko, teraz możesz zacząć pracować na ścianach, aby je dalej przygotować do malowania. Jeśli po prostu przygotowujesz ściany do tapetowania, liczba warstw szpachli wykończeniowej może zostać zmniejszona do jednego. A jeśli element dekoracyjny lub ściana jest przygotowana do malowania, to najlepiej wykonać co najmniej trzy warstwy wyrównujące szpachli wykończeniowej, szczególnie na liniach zgięcia elementu dekoracyjnego. Kolejna warstwa nakładana jest dopiero po całkowitym wyschnięciu i przetworzeniu poprzedniej.\nPośredni etap tynkowania ścian. Pożądane jest pokrycie powierzchni podkładem po każdej warstwie szpachlówki.\nNajprostszym sposobem sprawdzenia nierówności na ścianie jest przymocowanie mocnej latarki tak, aby belka przesuwała się wzdłuż jej powierzchni. Wszystko staje się natychmiast oczywiste i jasne jest, gdzie i jak usunąć wady.\nNie używaj papieru ściernego podczas szlifowania powierzchni kitu. Bardzo szybko się zapycha i staje się bezużyteczny. Najlepsze do perfekcyjnego wyrównania jest ścierna siatka diamentowa do szlifierek. Używam go, wystarczy tylko jedna siatka, aby idealnie przygotować duży obszar z płyt kartonowo-gipsowych.\nLampy są instalowane, a ich praca jest sprawdzana.\nDo oświetlania nisz lepiej używać opraw z efektem rozpraszania światła.\nCóż, prawie wszystko. Później w salonie nakleiliśmy tapetę, a dekoracyjną ścianę z płyt gipsowo-kartonowych pokryto akrylową zmywalną farbą sufitową o mleczno-białym kolorze.\nPrev Ściany wzgórza w salonie nowoczesne zdjęcie\nNext Ściany do telewizora


STMKM - Raport 2001\nIstotne wydarzenia w świecie szczecińskiej komunikacji miejskiej w roku 2001\n1 - na okres zimowy skrócono linię 74 do Zakładów Piekarniczych. Przyczyną było nie dokładanie się do interesu gminy Dobra, skutkiem - konieczność długich wędrówek dla mieszkańców nowego osiedla położonego w okolicach ul. Łukasińskiego.\n4 - w kolizji na Basenie Górniczym rozbite zostały wagony 105N 661 i 675. Ten pierwszy został 26.02 skreślony z inwentarza.\n9 - po raz pierwszy na linię (8) wyjechał pierwszy z 6 zmodernizowanych w CW składów 105Na (757+755). Modernizacja objęła m. in. wymianę pudeł na trzydrzwiowe. Pierwszy raz pojawiły się w Szczecinie doczepy czynne.\n9 - do MZNT Kraków wywieziono stare pudło zmodernizowanego wagonu 745.\n11 - na testy przywieziono wagon NGT8D 1340 z Magdeburga. Spotkać go można było na linii 8 w dniach 12-16.01.\n12 - do MZNT Kraków wywieziono pudło wagonu 746.\n17 - do Centralnych Warsztatów trafił (po raz kolejny) wagon Bremen.\n18 - pierwszy zmodernizowany skład golęciński (1005+1006) trafił na linię 8.\n22 - do eksploatacji wszedł zmodernizowany skład 745+746.\n27 - do eksploatacji wszedł zmodernizowany skład 1001+1002.\n27 - zawieszono kursowanie linii 70 bis (pl. Kościuszki - Cukrowa).\n1 - tradycyjnie podrożały bilety.\n1 - zlikwidowano testowaną linię 54 bis (Basen Górniczy - Kijewo przez Osiedle Bukowe). Ponownie na długim odcinku ul. Kolorowych Domów kursuje tylko nocna linia 513.\n5 - "Biały Poniedziałek". Intensywne opady śniegu paraliżują komunikację w mieście. Tramwaje praktycznie przestają jeździć.\n9 - fizycznie przenumerowano pługi z Pogodna (na 004 do 007).\n20 - do ruchu wchodzi zmodernizowany skład 780+779.\n20 - przywieziono krakowski wagon NGT6Kr 2012. Kursował na linii 8 w dniach 21-25.02.\n26 - z inwentarza skreślono GT6 502 i 105N 661.\n28 - na Niemierzynie pojawiła się pierwsza stopiątka - 672. Początkowo miała być tylko wypożyczona...\n3 - do ruchu wszedł ostatni zmodernizowany skład - 759+758.\n6 - rada miejska uchwaliła likwidację (w terminie do 30.06) Zarządu Komunikacji Miejskiej.\n8 - przyjechał berliński wagon GT6N 1001. Na linii 8 pojawił się 10, 11, 13, 14.03. Tak jak wszystkie niskopodłogowce, kursował na nieplanowych brygadach.\n12 - wagon 672 wyjechał na linię 11.\n~13 - po półrocznej przerwie do ruchu powrócił 106Na 782 (ostatni, z wyjątkiem historycznych, wagon w starych barwach).\n21 - przyjechał katowicki wagon 116Nd nr fabr. 01.\n22 - z inwentarza skreślono 105N 1040 oraz B4 951 (na zaplecze).\n23 - wagon 116Nd z nadanym szczecińskim numerem 783 wyjechał na linię 8 - tym razem na zwykłą brygadę.\n30 - z dużym opóźnieniem uruchomiono światła na skrzyżowaniu Bohaterów Warszawy, Mickiewicza i Wawrzyniaka. Założone wzbudzanie świateł za pomocą pilotów okazało się niewypałem, a program jest antytramwajowy. Na szczęście to jedyne w tym roku światła cykliczne obejmujące tramwaje.\nTakże w marcu:\n- rozpoczęła się przebudowa skrzyżowania Wyzwolenia, Kołłątaja, Skargi, Staszica.\n- na złom pocięto stare pudła wagonów 105Na 1005 i 1006 oraz GT6 909.\n3 - pocięto na złom rozbity 105N 661.\n~11 - zakończyła się era kremowo-czerwonych tramwajów liniowych (wyjątek: liniowo-historyczny 720+701) - 106Na 782 został przemalowany w barwy miejskie.\n11 - blaskiem świeżego lakieru zalśniła historyczna doczepa 4ND1 343.\n18 - z powodu budowy wiaduktu zamknięto trasę tramwajową na Basen Górniczy. Linie 7 i 8 skrócono do Dworcowej, 2 skierowano na Potulicką. Uruchomiono zastępczą linię autobusową 83 z Tkackiej. Godny podkreślenia jest fakt korzystania w jedną stronę z przystanku tramwajowego przy Wyszyńskiego, co ułatwiało przesiadki.\n21 - z okazji 30-lecia wagonów 102Na STMKM zorganizowało przejazd składem 602+624 w barwach miejskich.\n27 - z inwentarza skreślono GT6 511.\n30 - hipermarket Hypernova uruchomił bezpłatną linię 702 z ulicy Staszica, obsługiwaną przez PKS Gryfice.\n8 - przyjechał pierwszy wagon 105N2k/S/2000 (nr fabr. 66/S).\n15 - pierwsze objazdy w rejonie ulicy Staszica, na razie tylko autobusowe.\n19 - o 5.27 na 9/6 wyruszył skład 105N2k/2000 783+784.\n23 - pierwsza golęcińska "bulwa" (1053) pojawiła się solo na linii 11 jako pociąg ponadplanowy.\n25 - odświeżono kolejny wagon historyczny - 4N 216.\n28 - do ruchu wszedł skład bulw 1053+1054.\n31 - na linię 3 wyjechał "wypożyczony" z Pogodna skład 105Na 769+770.\nTakże w maju:\n- pocięto szczątki N-ki 208.\n1 - zezłomowano doczepę l (ex Frankfurt/Main) 554.\n13 - z Centralnych Warsztatów wyjechał przemalowany na kremowo-czerwono wagon roboczy 4N 031. Przywrócono mu numer 293'' i połączono w skład z wagonem 343.\n22 - do ruchu weszły bulwy 785+786.\n23 - na wakacje przestały kursować linie 4, 77 bis, D, E, 109.\n27 - wieczorem wagony 619 i 710+705 pożegnały przebudowywaną ulicę Kołłątaja.\n28 - zamknięto trasę Kołłątaja - Dworzec Niebuszewo. 2 skierowano na trasę Zajezdnia Niemierzyn (trójkąt) - Potulicka, 12 - Pomorzany - Wawrzyniaka (przez Jagiellońską, Boh. Warszawy, Wawrzyniaka, Wojska Polskiego).\n30 - na wakacje zawieszono linię 6 bis.\nW drugiej połowie czerwca wstrzymano likwidację Zarządu Komunikacji Miejskiej.\n1 - z Golęcina na Niemierzyn oficjalnie przekazano skład GT6+B4 917+953 (w rzeczywistości już 28.06 zaczął jeździć na linii 3). Tym samym wszystkie czynne doczepy znalazły się na Niemierzynie.\n- niemierzyńskie już wagony 672 i 769+770 fizycznie przenumerowano na 600 i 594+595.\n2 - otwarto trasę na Basen Górniczy. Linie 7 i 8 wróciły na normalne trasy, a 2 na trasę Zajezdnia Niemierzyn - Dworcowa.\n2 - zawieszono kursowanie linii 70. Linię 76 skrócono o odcinek Osiedle Kaliny - Tkacka. Zmiany miały obowiązywać tylko do końca roku.\n3 - z powodu przepełnienia na linii 6 na trasę Pomorzany - Ludowa skierowano 2 składy rezerwowe oznakowane jako 6 bis.\n6 - przekazano do eksploatacji odbudowany wagon historyczny Bremen 144.\n7 - z inwentarza skreślono GT6 501.\n8 - rozpoczęła działalność linia turystyczna 0. Zadebiutował na niej Bremen. Frekwencja przekroczyła nasze najśmielsze oczekiwania.\n12 - do ruchu weszły bulwy 789+790.\n16 - z powodu ograniczenia pojemności autobusów na linii 61 (przyczyna - remont mostu) uruchomiono linię 70 bis.\n21 - na linię 61 powróciły przegubowce, linię 70 bis zawieszono.\n23 - zmieniono układ peronów na pętli Gocław. Linia 6 zatrzymuje się na torze zewnętrznym, a tor wewnętrzny wykorzystywany jest jako rezerwowy.\n27 - do ruchu weszły bulwy 787+788, testowane wcześniej w Gorzowie Wielkopolskim.\n29 - na linii turystycznej pojawiły się dwa wagony - 144 i 216 (wcześniej jeździł 167 i 293+343).\nTakże w lipcu:\n- Miejski Zakład Komunikacyjny uruchomił własną stronę internetową.\n- na złom pocięto GT6 913.\n1 - rozpoczęła się ewakuacja zajezdni Niemierzyn. Wagony rozdzielono po pozostałych zajezdniach, a na Niemierzyn trafiły pługi i wagony złomowe.\n1 - na linię wyjechały bulwy 1055+1056.\n5 - późnym wieczorem zjeżdżający z linii 3 na Pogodno GT6 503 pożegnał aleję Wyzwolenia w dawnym kształcie. Na Tor Kolarski wystawiono pierwsze wagony z Niemierzyna.\n6 - zamknięto fragment sieci od Placu Rodła do Lasu Arkońskiego, a zajezdnia Niemierzyn została odcięta od reszty sieci. Linia 2 została zawieszona, 3 skrócona do pl. Rodła, 12 skierowana z Pomorzan do Dworcowej. Uruchomiono zastępcze linie autobusowe 84 do Lasu Arkońskiego i 85 do Dworca Niebuszewo.\n16 - na linii pojawiły się ostatnie bulwy - 1057+1058. Z powodu awarii klimatyzacji w ten sam dzień wagony przełączono na 1058+1057.\n22 - do ruchu weszły jedyne nowe autobusy w tym roku - MAN NL223 3019 i NG313 755, zakupione przez Szczecińsko Polickie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne.\n24 - bulwa 784 "zaliczyła" pierwszy poważny crash-test. Leczenie trwało 3 miesiące.\n1 - Zaczęły się cięcia wozokilometrów. Na początek ograniczono częstotliwość na linii 79.\n2 - przedłużono kursowanie linii turystycznej do połowy września.\n3 - w okrojonym wariancie, bo do godz. 18, powróciła linia 4. Przywrócono linie 6 bis, 109, D, E. Pocięto rozkłady na 58 i 66.\n7 - w SPPK zaprezentowano odremontowanego "ogórka". Otrzymał numer 601.\n10 - z powodu budowy ronda zamknięto trasę na Gumieńce. Linię 8 skierowano z Basenu Górniczego do pl. Rodła, z nawrotem przeciwnie do linii 3 i postojem przy pl. Żołnierza. Z Bramy Portowej do Gumieniec uruchomiono linię autobusową 83.\n12 - po raz pierwszy połączono bulwy w skład potrójny. Zestaw 783+785+786 wyjechał na krótką jazdę próbną.\n16 - pożegnalnym kursom linii 0 towarzyszył "ogórek" na turystycznych liniach 50 i 100.\n24 - zgodnie z uchwałą wojewody zaprzestano pobierania dopłat do biletów kupowanych u prowadzącego pojazd.\n~28 - po ponad 5 latach kursowania linii 1 częściowo z zajezdni Pogodno, na przystanku wyjazdowym zbudowano wysepkę.\n1 - na linii 3 pojawił się nowozmodernizowany skład 596+597 (ex 736+737 z Pogodna). Tym razem zakres modernizacji był skromniejszy (stare pudła i wózki), ale drugie wagony również przerobiono na czynne doczepy.\n~4 - pojawił się drugi zmodernizowany skład - 598+599 (ex 1023+1024).\n15 - wydłużono linie 53 i 69 (nowość) do Ludowej. Z braku pieniędzy tylko 6 kursów w ciągu dnia...\n25 - otwarto przebudowane tory na rondzie przy Sikorskiego. Zapowiadany łącznik wzdłuż Bohaterów Warszawy pozostał w planach. Linia 8 powróciła na normalną trasę.\n~26 - przed oficjalnym skreśleniem rozpoczęto kasację ostatnich czynnych wagonów B4 - 952 i 953.\n27-28 - linia 12 kursowała na trasie Pomorzany - Potulicka.\n29 - otwarto dla ruchu liniowego rondo na Niebuszewie. Trzy dni wcześniej rozpoczęły się powroty na Niemierzyn. Na Pogodnie pozostało kilka wagonów GT6 wyjeżdżających do obsługi linii 11.\n31 - wyjechały pierwsze tegoroczne trojaki 105Na.\n31 - z inwentarza skreślono jedyne wagony 106Na - 782 i 781 (wcześniej skreślony "na zaplecze", ostatnie B4 - 952 i 953 oraz GT6 505.\n1 - wyjechały pierwsze liniowe trójbulwy (785+786+783 i 789+790+788), a także 3 składy 3*105Na i 4 składy 2*102Na. Smaczkiem dnia był skład GT6+l na linii 4.\n29 - uruchomiono sygnalizację wzbudzaną na rondzie przy Sikorskiego. Okazała się niezbyt udanym rozwiązaniem.\n29 - na Niemierzyn po remoncie przeszedł skład 105N 592+593 (ex 657+679).\n30 - na Niemierzyn powróciły ostatnie helmuty z Pogodna (wyjeżdżające stamtąd na 11). Pozostawiono wagon 917.\n1 - z inwentarza skreślono GT6 917 i l 552.\n~2 - na bezpłatnej linii autobusowej 702 pojawił się piętrus MAN (ex BVG Berlin).\n3 - uruchomiono sygnalizację wzbudzaną na rondzie Giedroycia.\n14 - zbiory STMKM wzbogaciły się o pozyskany z MZK Piła oryginalny autobus Renault PR-100. Pojazd całą trasę z Piły do zajezdni SPPK w Policach pokonał o własnych siłach.\nPrzybył 1 zabytek tramwajowy (Bremen-144), kolejny udało się pozyskać z wagonu roboczego (4N-293 ex 031), a w dwóch następnych odświeżono lakier (4N-216 i 4ND-343). Do kolekcji przybył też zabytkowy autobus (Jelcz 043 - "ogórek"), a pozyskano kolejny (Renault PR-100).\nPrzybyło 14 nowych wagonów tramwajowych 105N2k/S/2000. Są to pierwsze zakupy w ogóle od 1997 roku, a zakupy nowych wagonów - od 1994.\nGruntownie zmodernizowano 16 wagonów 105Na. Największe ich zalety to czynne doczepy, ciche przetwornice i ciche, bezpieczne drzwi. Wreszcie doczekaliśmy się używania przycisków nie tylko w helmutach.\nTestowaliśmy 4 typy wagonów niskopodłogowych (NGT8D, NGT6Kr, GT6N i 116Nd). Niestety, przetarg się nie udał, a z niskopodłogowców na razie zrezygnowano.\nFizycznie zlikwidowano 6 wagonów (2 105N, 2 GT6, 1 l, 1 N). Skreślono 10 (5 GT6, 2 l/B4, 2 106Na, 1 105N). Stan helmutów przyjął wyraźną tendencję spadkową.\nRozstaliśmy się z typami 106Na i B4.\nPrzebudowano tory aż w dwóch miejscach, w tym w jednym dosyć poważnie. Poprzednie przełożenie miało miejsce 6 lat temu (Wawrzyniaka). Niestety w wyniku przebudowy straciliśmy atrakcję, jaką był jednotorowy dwukierunkowy skręt z Wyzwolenia w Kołłątaja.\nDo nowinek technicznych należą światła na pilota oraz zwrotnica z sygnalizatorem.\nPrzybyły 2 nowe autobusy niskopodłogowe (MAN NG313 i NL223).\nZłamano tabu. Na Niemierzynie i trasie do Lasu Arkońskiego na stałe zagościły stopiątki.\nCoraz bardziej jest widoczny trend w drogownictwie, polegający na dyskryminacji pieszych, rowerzystów i komunikacji zbiorowej. Ewidentnym przykładem jest zakończona w tym roku modernizacja ul. Mieszka I, z przystankami w bezsensownych miejscach i antyrowerowymi światłami. Porażką zakończyła się także budowa ronda Giedroycia - niedoceniani piesi po prostu zaczęli tamować ruch...\nMiasto coraz bardziej ogranicza wydatki na komunikację. Skutkuje to redukcjami kursów i brakiem reakcji na zwiększanie się potrzeb przewozowych na niektórych liniach.\nDo miłośniczych atrakcji '01 należały niskopodłogowe testy, linie turystyczne, liczne tramwaje na lawetach, oryginalne objazdy, stodwójki w nietypowych miejscach, helmuty na 2, 4 i 12, helmut z doczepą na 4 oraz trójbulwy.\nOpracowanie: Olaf Skrzymowski, 2002


Licytacja nieruchomości Gryfice, ul. Kościuszki 70/3 - lokal mieszkalny - Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Gryficach - Patrycjusz Stuła\nLicytacja nieruchomości Gryfice, ul. Kościuszki 70/3 - lokal mieszkalny\nKomornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Gryficach Patrycjusz Stuła na podstawie art. 953 kpc podaje do publicznej wiadomości, że: w dniu 20-11-2019 r. o godz. 08:30 w Sądzie Rejonowym w Gryficach pod adresem: 72-300 GRYFICE, ul. Wysoka Brama 2 w sali nr 2 odbędzie się druga licytacja lokalu mieszkalnego należącego do dłużników: Dariusza Smal i Jolanty Smal położonego: 72-300 Gryfice, Kościuszki 70/3,dla którego Sąd Rejonowy w Gryficach V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze KW SZ1G/00033531/2.\nPrzedmiotem licytacji jest nieruchomość lokalowa - lokal mieszkalny nr 3 zlokalizowany w budynku nr 70 przy ulicy Kościuszki w miejscowości Gryfice. Lokal mieszkalny usytuowany jest na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego, składa się z czterech pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki, wc o łącznej powierzchni użytkowej 128,32 m2. Do lokalu przynależą: piwnica oraz komórka w budynku gospodarczym o łącznej powierzchni 17,01 m2.\nZ przedmiotowym lokalem mieszkalnym związany jest udział 1344/10000 w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, objęte księgą wieczystą KW nr SZ1G/00014808/6. Budynek mieszkalny, w którym znajduje się przedmiotowy lokal mieszkalny położony jest na działce gruntu oznaczonej w ewidencji nr 132 z obrębu Gryfice – 5.\nSuma oszacowania wynosi 297 800,00 zł, zaś cena wywołania jest równa 2/3 sumy oszacowania i wynosi 198 533,33 zł.\nLicytant przystępujący do przetargu powinien złożyć rękojmię w wysokości jednej dziesiątej sumy oszacowania, to jest 29 780,00 zł. Rękojmia powinna być złożona w gotówce albo książeczce oszczędnościowej banków uprawnionych według prawa bankowego zaopatrzonej w upoważnienie właściciela książeczki do wypłaty całego wkładu stosownie do prawomocnego postanowienia sądu o utracie rękojmi. Rękojmię można uiścić także na konto komornika:


Koniec programu „niszczyciel stealth” w Indiach. Sukces czy porażka? | Defence24\nKoniec programu „niszczyciel stealth” w Indiach. Sukces czy porażka?\nMaksymilian Dura 26.11.2016 11:13\nIndyjska marynarka wojenna przyjęła na stan trzeci i ostatni okręt rakietowy typu Kolkata projektu 15A - pierwszy niszczyciel stealth „całkowicie” zaprojektowany i zbudowany siłami przemysłu zbrojeniowego Indii. Jednak czy rzeczywiście jest to sukces, jakiego oczekiwano?\nNowy okręt INS „Chennai” został uroczyście wprowadzony do służby w indyjskich siłach morskich 21 listopada br. w stoczni marynarki wojennej w Bombaju. O randze ceremonii może świadczyć obecność na niej ministra obrony Indii Manohara Parrikara. Zbudowanie trzeciego niszczyciela i zakończenie zamówionej serii jest bowiem przestawiane oficjalnie jako sukces zarówno indyjskiego przemysłu obronnego (w tym przede wszystkim stoczni Mazagon Dock Limited w Bombaju), jak i samej marynarki wojennej.\nMinister Parrikar w swoim przemówieniu uznał wprowadzenie INS „Chennai” za historyczny dzień dla indyjskich sił morskich, „ponieważ stanowi to kolejny milowy krok w naszej drodze do osiągnięcia samowystarczalności w utrzymywaniu gotowości bojowej”. Zaznaczył przy tym, że wprowadzenie kolejnego niszczyciela stealth jest ważne nie tylko dla samej armii, ale również dla całych Indii, które uzyskują w ten sposób możliwość reagowania daleko poza przyległymi morzami.\nPierwszy niszczyciel typu Kalkata – INS „Kolkata”. Fot. Indian Navy/Wikipedia\nDowódca indyjskiej marynarki wojennej wskazał natomiast, że na bazie doświadczeń z projektowania i budowania okrętów projektu 15A przemysł ma teraz możliwość konstruowania jeszcze bardziej nowoczesnych i skomplikowanych jednostek pływających. Wszystko to ma być realizowane zgodnie z zasadą jak największego korzystania z własnych firm prywatnych i państwowych.\nNowy okręt zostanie przydzielony do Floty Zachodniej i będzie stacjonował w Bombaju. Dołączy tam do wcześniej zbudowanych dwóch niszczycieli tego typu: INS „Kolkata i INS „Kochi”, które zostały wprowadzone do służby kolejno w latach 2014 i 2015. Jak widać, mimo że pierwszy okręt zaczęto budować jeszcze w 2003 r., to przekazywanie kolejnych jednostek odbywało się już zgodnie z harmonogramem i bez takich problemów, ha jakie napotkano w przypadku pierwszego niszczyciela.\nCo chciała pozyskać indyjska marynarka wojenna?\nProgram 15A był dużym wyzwaniem, ponieważ Indie planowały zbudować nieco mniejszy odpowiednik amerykańskich niszczycieli klasy AEGIS typu Arleigh Burke. I rzeczywiście, INS „Chennai” ma wyporność 7500 ton w porównaniu do około 9000 tysięcy ton wyporności amerykańskiego „odpowiednika”, jest jednak przy tym dłuższy (163 m w porównaniu do 155 m) i węższy (17,4 m w porównaniu do 20 m).\nCechą charakterystyczną indyjskiego okrętu miała być dbałość o zmniejszoną skuteczną powierzchnię odbicia radiolokacyjnego. Chciano to uzyskać poprzez opracowanie specjalnego kształtu, pełnych nadbudówek, pełnych masztów z wkomponowanymi w nie nieruchomymi antenami radaru oraz poprzez pokrycia tłumiące fale radarowe, pokrywające najwyżej położone elementy niszczyciela.\nRadar EL/M-244 MF-STAR z aktywnymi antenami ścianowymi AESA. Fot. Indian Navy/Wikipedia\nGłównym sensorem okrętów Kolkata jest izraelski radar typu EL/M-2248 MF-STAR, którego cztery aktywne anteny ścianowe (AESA) są rozmieszczone na czterech ścianach masztu. Dzięki temu uzyskano taki efekt, jak na okrętach AEGIS - czyli możliwość dookólnego, elektronicznego przeszukiwania przestrzeni przy nieruchomym systemie antenowym.\nGłównym uzbrojeniem przeciwlotniczym okrętów typu Kolkata jest izraelski, rakietowy system pionowego startu Barak. Fot. Indian Navy/Wikipedia\nPodobnie jak w przypadku niszczycieli amerykańskich, na indyjskich okrętach zastosowano również wyrzutnie pionowego startu: zarówno dla rakiet przeciwlotniczych, jak i przeciwokrętowych. W pierwszym przypadku Indie wybrały izraelski system przeciwlotniczy Barak 8 (32 stanowiska startowe) o zasięgu do około 90 km (zamontowano go na razie na drugim i trzecim niszczycielu). W drugim przypadku wbudowano w kadłub dwa komplety wyrzutni po 8 stanowisk startowych dla w sumie 16 rakiet przeciwokrętowych BrahMos. Są to pociski atakujące z prędkością około 3 Mach, które - jak pokazali Rosjanie - można również wykorzystać do zwalczania celów na lądzie.\nCałość uzupełnia kompleks zwalczania okrętów podwodnych z sonarem podkilowym i holowanym, czterema wyrzutniami torpedowymi kalibru 533 mm, dwiema wyrzutniami rakietobomb RBU-6000 oraz współpracującymi w działaniach ZOP - dwoma śmigłowcami pokładowymi. Okręty typu Kolkata są napędzane czterema turbinami gazowymi w układzie COGAG (Combined Gas Turbine and Gas Turbine), co pozwala na osiąganie prędkości większej niż 30 w.\nCo w rzeczywistości uzyskała indyjska marynarka wojenna?\nNiestety dla Indii budowanie okrętów projekty 15A nie przebiegało w zaplanowany sposób. I nie chodzi tu jedynie o czteroletnie przesunięcie terminu oddania pierwszej jednostki (z roku 2010 na 2014), ale przede wszystkim o ogromne niedoszacowanie kosztów realizacji całego programu.\nWystarczy wspomnieć, że początkowo chciano zbudować trzy największe we flocie indyjskiej niszczyciele za około 560 milionów dolarów. W rzeczywistości okazało się, że kwota ta nie wystarczyła nawet na budowę jednego okrętu, ponieważ koszt programu już w 2011 r. wyniósł ponad 1,7 miliarda dolarów.\nIndyjska marynarka wojenna próbowała zrzucić winę za te dodatkowe wydatki na Rosjan, którzy opóźniali się w dostawie stali oraz na inflację, ale nikt rozsądny nie brał tego pod uwagę. Sam okręt również nie imponuje rozwiązaniami i widać wyraźnie, że pomysły wprowadzane na Zachodzie i w Chinach będą być może wprowadzane dopiero na przyszłych okrętach wojennych Indii.\nPorównanie najnowszego indyjskiego niszczyciela INS “Kolkata” i najnowszego brytyjskiego niszczyciela HMS „Defender”. Fot. US Navy\nOczywiście, z opisu zastosowanych systemów okrętowych na INS „Chennai” wydaje się, że mamy do czynienia z nowoczesnym okrętem, dorównującym swoim zachodnim odpowiednikom. W wielu rozwiązaniach widać jednak wyraźnie, że Kolkaty mają poważne niedociągnięcia, których nie spotyka się już na nowoczesnych niszczycielach.\nPrzykładem może być tu uzbrojenie przeciwlotnicze. Cechą charakterystyczną okrętów przeciwlotniczych jest różnorodność zastosowanych na nich pocisków „woda-powietrze”, co pozwala na dobór efektora odpowiednio do pojawiającego się zagrożenia. W przypadku amerykańskich okrętów typu Arleigh Burke mogą to być różnego rodzaju rakiety Standard (w tym antyrakietowe) oraz niewielki rakiety ESSM (pakowane po cztery do jednego silosu startowego). W ten sposób Amerykanie mogą zwiększyć liczbę rakiet na pokładzie bez konieczności dodawania wyrzutni pionowego startu.\nPodobne rozwiązanie wykorzystali również Francuzi i Włosi na niszczycielach przeciwlotniczych typu Horizon/Orizzonte o wyporności 7700 ton oraz Brytyjczycy na niszczycielach typu 45 Daring o wyporności 8400 ton (gdzie z wyrzutni Sylver A50 VLS mogą być odpalane jednocześnie pociski Aster 15 i Aster 30). Indie zastosowały tylko system Barak 8, pomimo, że Izraelczycy oferują również mniejsze pociski Barak 1.\nZwraca też uwagę niewielki, jak na taki okręt, kaliber armaty głównej. System artyleryjski Kolkat składa się bowiem z armaty OTO Melara kalibru 76 mm oraz czterech sześciolufowych armat kalibru 30 mm AK-630. Tymczasem nowoczesne niszczyciele przeciwlotnicze o podobnej wielkości coraz częściej wykorzystują armaty od kalibru 100 mm wzwyż. Przykładowo, amerykańskie okręty typu Arleigh Burke mają jedną armatę typu Mk 45 kalibru 127 mm, brytyjskie okręty typy Daring posiadają jedną armatę Mk 8 Mod 1 kalibru 113 mm, a chińskie okręty typu 052D o wyporności 7500 ton (odpowiednich amerykańskich jednostek klasy AEGIS) mają jedną armatę typu H/PJ-38 kalibru 130 mm. Dzięki temu, przy zastosowaniu odpowiedniej amunicji, ma się m.in. możliwość wspierania tańszym ogniem artyleryjskim działań na lądzie, bez konieczność odpalania rakiet manewrujących - drogich i przenoszonych przez jednostkę w niewielkiej liczbie.\nW tym przypadku wykorzystano jednak ofertę rodzimego przemysłu, a więc armatę OTO Melara kalibru 76 mm. Podobnie zrobili również Francuzi i Włosi na najnowszych niszczycielach Horizon/Orizzonte, ale za to montując na swoich okrętach dwie armaty OTO Melara 76 mm Super Rapid (Horizon) lub trzy armaty Otobreda 76mm Super Rapid (Orizzonte). Dodatkowo Włosi opracowali specjalną amunicję Vulcano, która ponad dwukrotnie zwiększa zasięg w porównaniu do standardowych pocisków.\nCharakterystyczne dla „starych” indyjskich sił morskich jest również obecność stacji radiolokacyjnej wczesnego wykrywania firmy Thales typu LW-08 pracującego w pasmie D. Jest to typowy radar wykrywania celów powietrznych z paraboliczną anteną i co najgorsze – dwuwspółrzędny. Nie nadaje się więc do wskazywania celów dla innych systemów i zwiększa czas odszukiwania obiektów powietrznych przez elektronicznie sterowaną wiązkę izraelskiego radaru EL/M-2248 MF-STAR. Na zachodnich okrętach z takich stacji albo w ogóle zrezygnowano (niszczyciele Arleigh Burke), albo zastosowano nowoczesny radar trójwspółrzędny z antena ścianową (np. radar S1850M Type 1046 na niszczycielach Daring/Horizon/Orrizonte), albo też wprowadzono radar specjalnie przeznaczonym do wykrywania samolotów stealth – długofalowy (chińskie niszczyciele typu 052D).\nWątpliwości budzi tez rodzaj zastosowanej siłowni z kosztownymi w eksploatacji i nieekologicznymi czterema turbinami gazowymi. Tymczasem konstruktorzy zachodnich okrętów szukają tańszych odpowiedników system napędowego, nawet jeżeli w rezultacie miałaby spaść prędkość maksymalna.\nKadłub pierwszego niszczyciel projektu 15B Visakhapatnam w stoczni Mazagaon Dock Limited w Bombaju. Fot. Indian Navy/Wikipedia\nProblemy napotkano również na etapie projektowania jednostek. Jak się bowiem okazuje, przy tworzeniu planów kolejnych niszczycieli indyjskich – tym razem projektu 15B (typu Visakhapatnam) - pomagało rosyjskie biuro konstrukcyjne z Sankt Petersburga. Tymczasem należy pamiętać, że Rosjanie od dawna nie projektowali tak dużych okrętów nawodnych i - co więcej - nie mają dostępu do najnowszych technologii, które mogą u siebie zastosować Hindusi (np. pozyskanych z Izraela, Francji czy Stanów Zjednoczonych).\nMówiąc o tym jednak niewątpliwym sukcesie marynarki wojennej Indii trzeba mieć bowiem świadomość, że indyjskim inżynierom nie udało się opracować samodzielnie wielu ważnych systemów okrętowych (np. radaru, okrętowego systemu walki, systemu walki elektronicznej, rakiet przeciwlotniczych pionowego startu itd.).\nW Indiach zakłada się, że z roku na rok liczba takich eksportowanych systemów będzie się zmniejszała. Indie są jednak daleko od pełnej samowystarczalności.\nandrzej.wesoly 29 listopad (12:50)\nZ Kormoranem w prywatnej stoczni wychodzi b. dobrze, a to przecież prototyp serii, z Gawronem wyszło źle, ale to państwowa stocznia (chociaż nie tylko ich należy obarczać winą). Żaden kraj wszystkiego sam nie zbuduje - nawet USA kupiło kiedyś licencję na Harriery, nie chcieli drugi raz odkrywać Ameryki. A my - zamiast kombinować z patrolowcami czy korwetami możemy kupić dwa OHP typu Adelajde od Australijczyków... Są znacznie nowocześniejsze od tych, które otrzymaliśmy od Amerykanów i w dobrym stanie. Te gadanie, że wszystko mogą wymyślić nasi polscy inżynierowie, a wyprodukować polscy robotnicy w polskich zakładach to czasami kompletny bełkot.\nAnteas 28 listopad (17:11)\nTo dobrze dla Indii że rozwijają przemysł obronny nie polegając na importowaniu od sojuszników, którzy, jak to sojusznicy mogą zawieść w najważniejszym momencie. Oczywiście początki są zawsze trudne, a indyjskie okręty są wybitnie podatne na awarie, ale najprawdopodobniej w przyszłości się to poprawi. Zresztą nawet najsilniejsza marynarka odnotowywuje czasami porażki.\nUyg 27 listopad (04:08)\nArmia hinduskiej jest tak wielka jak i słaba. Jest to zasługa socjalistycznych rządów, które zniszczyły historyczny porządek, panujący od tysięcy lat na tej ziemi. Bulacan kasta,która zajmowała się pracą w urzędach i wojsku. Byli to ludzie z dziada pradziada służący w wojsku, mający wojaczke we krwi. A dzisiaj do wojska przyjmowana jest każda karykatura, która szuka kasy i po 42 roku życia może z ulgami otworzyć biznes. Jak się sprawują to było widać w wojnie z Pakistanie, że miejscowa ludność do dziś znajduje porzucona broń, buty i inne wyposażenie hinduskich żołnierzy uciekajacych przed pakistanczykami. To jest dzisiejsza hinduskiej armia.\nnikt wżny 28 listopad (08:07)\nA ile lat mają Indie jako państwo? Może czas byś coś przeczytał albo sięgnął do historii ew. zwróćił wszystkie świadectwa ze szkół bo są nic nie warte.\nSzary Obywatel 27 listopad (11:55)\nMoże niepełny, ale właściwy krok w kierunku rozwoju włansego przemysłu i własnej twórczości technicznej. Gratluję\nKlops 27 listopad (10:54)\nJeśli dobrze pamiętam to 76mm jest tylko na Kalkocie, na kolejnych jest zainstalowane 130mm\nsadas 26 listopad (22:57)\nPracuje z Hindusami. Niby specjalisci IT, ale nie potafią wyjśc poza procedurę. Samodzielnie myslenie i kreatywnośc ich przerasta. Dodatkowo cechuja się straszną służalczościa wobec przełozonych, posunieta do garnic niewolniczego absurdu. Ten naród nie jest w stanie spozytkowac nowoczesnych technologii, a na pewno nic sam nie wymysli.\nxxl 27 listopad (09:44)\nMyslec pewnie samodzielne potrafią ale kastowa lub korporacyjna hierarchię dziobania znają. Polska ma ten sam problem.\nsojer 26 listopad (11:45)\nIndie - trzy niszczyciele rakietowe o wyporności 7500 ton w 13 lat. USA - atomowy lotniskowiec o wyporności 100 tys. ton w 11 lat. Dania - trzy fregaty rakietowe o wyporności 5000 ton w 3 lata. Polska - jeden okręt patrolowy o wyporności 1800 ton w 17 lat...\ngru 26 listopad (23:48)\nJak zatopic polski okret? Wystarczy go zwodowac.\nkdjdhddd 27 listopad (07:53)\ndopisz dla całości spojrzenia kto ile wycofał przez 20 lat ;)\ndrutkolczasty 26 listopad (18:13)\nNa czym polega " nie ekologiczność" turbin gazowych, zastosowanych w tym projekcie?\nHex 26 listopad (23:55)\njeśli nie przemawia słowo nieekologiczne, to odczytaj to jako nieekonomiczne "spalanie", gdzie za minimalnie większą mocą idzie nieadekwatny wzrost zużycie surowca napędowego w stosunku do współcześnie stosowanych rozwiązań zachodnich, a Indie to nie Rosja, że surowca więcej niż by kiedykolwiek mogli zużyć, Indie rope czy gaz muszą sprowadzać, a to wciąż biedny kraj i dlatego dziwi autora taka niegospodarność\nKamomi 26 listopad (12:22)\nHmmm... Moze i Indie sa jeszcze daleko od samowystarczalnosci,ale chcialbym zeby Polska byla w takim samym miejscu jak one.\nOskar 26 listopad (16:11)\nCo z tego że Indie mają większe możliwości skoro to wszystko jest napedzane grubym hajsem a tym czasem w kraju bieda i syf że aż piszczy ?\najax 26 listopad (17:22)\nChciałbyś, żeby sześćdziesiąt procent populacji mieszkało w slamsach zbudowanych z blachy falistej ??!\nzLoad 26 listopad (17:20)\nZeby poprowadzic taki projekt , trzeba go kochac. To brak milosci zabil "gawrona".\npoznaniak 26 listopad (16:49)\nMoże i nie są te okręty w pełni dopracowane ale są,stworzyły je indyjskie stocznie,a my co mamy?Marynarka indyjska staje się znaczącą siłą na Oceanie Indyjskim ,a do tego ma przecież znaczne doświadczenie bojowe.\nNazi 26 listopad (16:00)\nKopci jak Kuzniecow :)\nKrzysiekS 26 listopad (15:41)\nPolska powinna porozumieć się ze Szwecją (SAAB) wystarczy popatrzeć na mapę razem zamykamy cały Bałtyk i nawet Rosja nie podskoczy nie mamy innej opcji to proste dlaczego tak trudno to zrozumieć.


» Aktualności\t» Wernisaż wystawy Pisanek i Kraszanek\nWernisaż wystawy Pisanek i Kraszanek\nW piątek 10 marca w Ośrodku Kultury odbył się wernisaż wystawy "Pisanki, Kraszanki... kolekcji Bożeny Miłoś", która od 25 lat kolekcjonuje pisanki i kraszanki, których zgromadziła prawie trzy tysiące. Materiał, z którego są wykonane jajka jest bardzo różny. W większości to wydmuszki z jaj naturalnych, ale nie brakuje jajek styropianowych, drewnianych, szklanych, są i uwite z nici.\nTechniki, którymi przyozdabiane są bardzo różne: jubilerskie, zdobione koralikami, perełkami, malowane farbami, batiki – czyli jajka zdobione woskiem. W kolekcji są również tak egzotyczne wyroby jak jajko z tufu wulkanicznego.\nJajko kojarzy się nam z tym kurzym, ewentualnie strusim. Ale jak mówi pani Bożena, w jej zbiorach są i innych ptaków. Trudno je zdobyć, ale często kiedy organizuję wystawę, organizatorzy proszą, by właśnie zaprezentować różne jaja naturalne, by dzieci mogły je zobaczyć i poznać jakiego gatunku ptaka dane jajo jest. Marzy mi się jajo krokodyla, bo jeszcze takiego nie mam. Można zdobyć również jaja pingwinów. Są też jaja owadów - mówi.\nW kolekcji Pani Bożeny znajdziemy wiele pisanek typowo regionalnych, m.in. opolskich czy rzeszowskich, zdobionych słomą, sitowiem, wełną, koronką, jak również niepowtarzalne pisanki z Ukrainy czy Słowacji.\nPani Bożena pochodzi z Wisły. Dodatkowo zbiera plakaty z wystaw jajek, konkursów kroszonek, jarmarków wielkanocnych, znaczki i świąteczne kartki.\nWszystkich zaintresowanych obejrzeniem wystawy zapraszamy od poniedziałku do piątku w godzinach od 8:00 do 16:00 (w środy i piątki możliwość zwiedzania do 20:00). Wystawa potrwa do 30 kwietnia.\nDodał: Aneta Legierska (5302)


Najlepsze pyzy z mięsem, w zależności od regionu Polski mają rozmaite nazwy. W rejonie Podlasia nazywają się kartacze i tam smakują mi najbardziej na świecie. Zazwyczaj mają kształt kuli lub są wrzecionowate, spłaszczone ku brzegom. Na Śląsku częściej nazywa się je cepelinami. Ciasto na pyzy ma dodatek surowych, startych ziemniaków, przez co posiada lekko gumowatą, kleistą konsystencję. Nie jest to obiad do śmignięcia w pół godziny. Wymaga zarezerwowania nieco większej ilości czasu. Planując ich przygotowanie, poprzedniego dnia przygotowuję więcej niż zwykle ziemniaków, które bardzo starannie ugniatam tłuczkiem na puree. Robię dużą porcję pyz, część jemy od razu a resztę zamrażam. Albo następnego dnia odsmażam, pokrojone w plastry. Podlaskie gospodynie robią kartacze z mielonego, surowego mięsa wieprzowego. Farsz klusek jest wtedy wilgotny, bardzo smaczny, esencjonalny. Zdarza mi się też wykorzystywać ugotowane mięso z rosołu czy pieczeni.\nP.S. Kaloryczność dania jest oczywista. Jednakowoż można nie jeść siedmiu sztuk na raz jak Tomek (jemu jakoś nie szkodzi), tylko jedną czy dwie. I po jakimś czasie grzecznie pobiec truchtem na spacer. Dzięki Agnieszce, która była ze mną na podlaskich wakacjach, wróciłam do domu w tym samym rozmiarze. Bo Agnieszka miała zacięcie sportowe i dar przekonywania jak nikt. A obie, kartacze lubimy bardzo.\npyzy z mięsem składniki (na ponad 20 szt) :\n– ok. 2 kg ziemniaków mączystych odmian- Bryza, Gracja, Ibis, Tajfun lub Gustaw (mniej więcej 14 surowych i 6 ugotowanych )\n– 2- 3 duże łyżki mąki ziemniaczanej (skrobi ziemniaczanej) lub więcej, jeśli używamy ziemniaków innych odmian, mniej mączystych\n– 1/2 kg zmielonego mięsa wieprzowego (łopatki lub karczku, najlepiej niezbyt chudej) lub tyle samo mięsa z pieczeni lub rosołu, zmielonego w maszynce, na zdjęciu mięso z kurczaka)\n– dwie łyżeczki majeranku\n– 1/4 – 1/2 łyżeczki pieprzu\n– 1/4 łyżeczki chili (mniej lub więcej wg. uznania)\n– 3 łyżki rosołu lub wody\n– sól (pół lub cała łyżeczka, trzeba spróbować po wyrobieniu masy)\n– duża, pokrojona w kostkę cebula\nNajlepsze pyzy z mięsem – przepis:\nDo mięsa dodać startą na tarce lub zmieloną cebulę, rozgnieciony czosnek, zimny rosół lub wodę i przyprawy, dobrze wymieszać.\n6 ziemniaków ugotować w dobrze osolonej wodzie, utłuc na bardzo gładkie puree lub przekręcić przez maszynkę, ewentualnie krótko zblendować, ostudzić. Pozostałe, surowe ziemniaki zetrzeć na drobnej tarce, przełożyć na sito wyłożone ściereczką lub kilkakrotnie złożoną gazą, mocno odcisnąć, płyn zachować. Po kilku minutach na dno naczynia z płynem opadnie skrobia, należy odlać wodę, a mętną skrobię dodać do ziemniaków. Wymieszać starte ziemniaki z ugotowanymi, dodać płynną skrobię i mąkę ziemniaczaną. Jeśli skrobi z ziemniaków było mało, można dać dodatkową łyżkę lub więcej mąki ziemniaczanej, zależy to od gatunku kartofli. W dużym garnku zagotować wodę, osolić ( ok. łyżeczką soli).\nŻeby sprawdzić, czy ciasto ma dobrą konsystencję, uformować małą kulkę z ciasta i gotować ok. 10 minut. Jeśli się rozpada i jest bardzo miękka – dodać do ciasta łyżkę mąki ziemniaczanej, ponownie zagnieść i przeprowadzić próbę jeszcze raz i ewentualnie dodać jeszcze mąki. Mokrą dłonią odrywać kulki z ciasta, spłaszczać na dłoni na placek, nakładać na środek farsz i zaklejać formując kule lub spłaszczone na końcach cepeliny. Układać na podsypanym mąką blacie. Wielkość klusek to sprawa upodobań, każdy niech wybierze odpowiednią dla siebie. Kluski wkładać na wrzącą, osoloną wodę. Gotować na małym ogniu, zbyt intensywne bulgotanie powoduje rozpadanie się klusek.\nW zależności od wielkości, po ok. 15 -30 minutach powinny być dobre. Trzeba wyjąć jedną, przekroić i zobaczyć czy mięso w środku jest ugotowane. Te z farszem z mięsa gotowanego powinny być dobre wcześniej. Pokrojony w kostkę boczek czy kiełbasę razem z cebulą podsmażyć na złoto, na 2-3 łyżkach oleju.\nPrzy pomocy łyżki cedzakowej wyłożyć pyzy na talerz, polać tłuszczem z podsmażoną cebulą i boczkiem lub kiełbasą.\nMówię Wam- niebo na talerzu:)\n24 lutego, 2015, 9:47 am\nUwielbiam 🙂 a te wyglądają przepysznie\n24 lutego, 2015, 9:53 am\nU nas musi być surowe mięso-tylko wtedy są to zeppeliny jak u mojej litewskiej rodziny 🙂 Jak byłam mała mogłam zjeść i 4 duże podłużne, a teraz przy drugim wymiękam 😉\n24 lutego, 2015, 11:42 am\nTeż mam jakoś tak:)\n24 lutego, 2015, 2:05 pm\npyzy z mięchem uwielbiam, mniaaaam! 🙂\nmyślę więc, że i kartacze byłyby dla mnie.. szkoda tylko że jakoś zabrać się za nie nie mogę 🙁\n24 lutego, 2015, 2:21 pm\nMnie też nie przychodzi to do głowy raz w tygodniu, ale czasem…:)\n24 lutego, 2015, 3:38 pm\nMniam, jak w domu!\n24 lutego, 2015, 5:32 pm\nCo za pyszności! 🙂 Chętnie poczęstowałabym się! 🙂\n24 lutego, 2015, 7:47 pm\nNo pyszności! Niebo na talerzu i w gębie:)\n24 lutego, 2015, 8:02 pm\noj fakt, kaloryczne to to niemiłosiernie, ale jakie dobre! jem baaaardzo rzadko, ale tęsknie za nimi, oj tęsknię 🙂\n25 lutego, 2015, 9:09 am\nOd kilku dni mam smak na kartacze, tylko jakoś zabrać się do ich gotowania-brak zapału;-( A te Pani mniam…mniamniuśne;-))) pozdrawiam.\n26 lutego, 2015, 8:10 am\nrewelacyjny pomysł na obiad:)\n27 lutego, 2015, 12:42 pm\nTylko błagam, nie wrzucać do tego samego kotła kartaczy z pyzami! Ani jednego, ani drugiego robić nie umiem, ale suwalskie gosposie-kartaczniczki protestowałyby przeciw takiemu pojęć i technologii mieszaniu równie żwawo, jak ja. Pozdrowienia z polskiego bieguna zimna!\n27 lutego, 2015, 1:53 pm\nA niech protestują 🙂 Ślązaczki jeszcze są potrzebne do zamieszania i ja mogę robić zdjęcia:)\n1 marca, 2015, 6:20 pm\nPrzepis wypróbowany jednak, polecam gotować max 17 minut i to z farszem z surowego mięsa. I do farszu zdecydowanie więcej przypraw bo wychdzą trochę mdłe. ��\n8 września, 2015, 12:38 pm\nRozwalają się po 10 minutach, wypadałoby od razu zaznaczyć, że nie 2-3 łyżki mąki B-|\n8 września, 2015, 7:42 pm\n31 grudnia, 2015, 2:37 pm\nAutorko, z całym szacunkiem–nie ma szans,żeby wyszły. 3-4 łyzki mąki to za mało,zeby skleić taką ilość ziemniaków…Zrobiłam z tego przepisu i się rozpadały mimo małego ognia.Udały się dopiero po dodaniu jajka i ok. 5 kolejnych łyzek mąki i to do połowy porcji, bo pierwsza poszła w smietnik 🙁\n31 grudnia, 2015, 3:57 pm\nSą szanse, zależy to od rodzaju ziemniaków. Dziękuję, napiszę wyraźniej.\n28 kwietnia, 2016, 11:40 am\nmiałam tak samo- rozleciały się na papkę- beznadziejny przepis . Po prostu trzeba dodać jajko i/lub więcej mąki. Nie polecam 🙁\n12 stycznia, 2016, 7:32 pm\nOczywiście że zależy to od ziemniaków jeśli będzie to gatunek o dużej zawartości skrobi to wyjdą trzeba wiedzieć czym się dysponuje ją mam ziemniaki od szwagra rolnika i są idealne na kluski i itp . po prostu taką odmiana ale też wiem skąd pochodzą\n18 stycznia, 2016, 4:26 pm\nCzy jeśli jako farsz daję surowe mięso wieprzowe, to czas gotowania klusek nie zmienia się?\n18 stycznia, 2016, 4:33 pm\nzależy to również od ich wielkości, stąd w przepisie 15 – 30 minut. Z gotowanym krócej, surowym, dłużej. Należy sprawdzić próbując.\n10 lutego, 2016, 8:21 am\na jajka sie nie daje do mieska?\n10 lutego, 2016, 4:08 pm\n28 kwietnia, 2016, 11:38 am\nbeznadziejny przepis, rozleciały się i mieliśmy papkę, nie polecam\n12 maja, 2016, 2:15 pm\nUwielbiam kartacze!!!! Za każdym razem jak wracam w rodzinne strony (podlasie) muszę zjeść kilka. Smak i wspomnienie dzieciństwa 😀\n6 września, 2016, 12:57 pm\nPrzepis bardzo dobry. Zrobiłam pierwszy raz w życiu i wyszły pyszne. Gotowałam ok. 20 minut. Ciasto idealne.\n6 września, 2016, 1:37 pm\n23 września, 2016, 1:02 pm\nŚwietny przepis, kartacze wyglądają bardzo apetycznie! Właśnie takie regionalne smaki mają szansę na wygraną w naszym konkursie kulinarnym. Wystarczy, że dodasz do wpisu grafikę konkursową i kilka zdań od siebie (info dostępne na stronie http://e-turysta.net/konkurs-kulinarny/), a będziesz mogła wygrać chociażby aparat cyfrowy i promocję na Smaker.pl. Pozdrawiam i powodzenia! 🙂\n4 grudnia, 2016, 1:27 pm\nPYzy to nie kartacze !!!PYzy robi się bez użycia surowych ziemniaków,a kartacze owszem farsz może być i z mięsa surowego i mieszanego z gotowanym i piszę to ja kucharz z Suwalszczyzny\n4 grudnia, 2016, 6:56 pm\n10 lutego, 2017, 2:08 pm\nludzie, żadnych jajek, żadnej mąki ziemniaczanej. Co to ma być? To są kartacze, a nie jakieś wymyślne dania, że nie wiadomo czy jeść czy płakać. A ziemniaki to "bryza", lub "irga" jak nie masz, to nie robisz kartaczy. Suwalczanka się kłania\n24 sierpnia, 2018, 3:06 pm\nĄ jadłem pyszne cepeliny w Wilnie.Były polane świetnym sosem z boczkiem,chyba na bazie śmietany.Znacie to?\n25 sierpnia, 2018, 9:36 am\nNie, w sosie śmietanowym nie znam.\n28 kwietnia, 2020, 6:38 pm\nWitam. Nie jestem super kucharką i od jakiegoś czasu szukałam dobrego przepisu na kartacze. Wypróbowałam już chyba ze cztery przepisy i z żadnego nie byłam do końca zadowolona. Do dzisiaj. Właśnie jem zrobione dokładnie według podanego przepisu kartacze i są REWELACYJNE. Z reguły nie zamieszczam komentarzy, ale dzisiaj musiałam, ponieważ kiedy przeczytałam wcześniejsze opinie, to, zwątpiłam, a miałam już wszystko przygotowane. Więc jeżeli komuś nie wychodzi, to na pewno nie wina przepisu lecz kartofli. Pozdrawiam i dziękuję za przepis.\n29 kwietnia, 2020, 8:33 pm\n1 maja, 2020, 8:55 am\nDziękuję za konstruktywny komentarz, mam nadzieję że pomoże innym osiągnąć sukces i rozwiać wątpliwości:)


Człuchów: Inauguracja roku szkolnego\nJuż w prawdziwie jesiennym klimacie odbyła się uroczystość przyjęcia nowych uczniów do grona społeczności szkolnej.\nXIII Kongres Obywatelski: Siła lokalności - siła Polski - otwarcie rejestracji\nIdei tegorocznego Kongresu Obywatelskiego, który odbędzie się pod hasłem Siła lokalności – siła Polski przyświeca myśl, że wspólnota narodowa nie może być zawieszona w powietrzu, jej podstawą są wspólnoty lokalne i regionalne – miejsca naszych codziennych przeżyć i doświadczeń praktycznych\nPoznań: Seminarium dla nauczycieli matematyki oraz przedmiotów przyrodniczych\nWydział Matematyki i Informatyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Zespół Szkół Społecznych nr 1 im. św. Urszuli Ledóchowskiej w Poznaniu STO zapraszają nauczycieli matematyki i przedmiotów przyrodniczych na seminarium.\nSzczecinek: Z niewielkiej piwnicy na festiwale\nFilmy animowane tworzone przez uczniów ze Szczecinka wracają z nagrodami z kolejnych festiwali. W ostatnim czasie trzykrotnie doceniany był obraz Zespołu „Akcja Animacja”, poświęcony niezwykłej makiecie powstającej w mieście od 30 lat.\nCzłuchów: Hanna Nadolna laureatką 18. Ogólnopolskiego Twórczego Używania Umysłu WYSPA ZAGADEK 2018\nLaureatka WYSPY ZAGADEK 2018\nPoprzednia 1 2 ... 7 8 9 10 11 12 13 ... 239 240 Następna\nKomunikat Koalicji NIE dla Chaosu w Szkole\nW piątek, 21 lipca, członkowie Koalicji NIE dla chaosu w szkole spotkali się w siedzibie Społecznego Towarzystwa Oświatowego.\nMożliwości dofinansowania programów i przedsięwzięć szkół STO – Raport 6-7/2017\nWakacyjna Szkoła STO dla kadry kierowniczej\nTrwa kolejny tydzień wytężonej pracy nad doskonaleniem metod edukacji w szkołach STO. Tym razem program szkoleniowy został skierowany do kadry kierowniczej, ze szczególnym uwzględnieniem dyrektorów szkół. Co ciekawe wydarzenie jeszcze nigdy wcześniej nie miało tak otwartej formuły.\nSTO w Smardzewicach\nPoczątek wakacji dla Społecznego Towarzystwa Oświatowego to niezwykle intensywny czas. Przed kilkoma dniami zakończyła się kolejna edycja Wakacyjnej Szkoły STO dla Nauczycieli, a obecnie trwa Wakacyjna Szkoła dla Kadry Zarządzającej STO.\nUwagi do projektu ustawy o finansowaniu zadań oświatowych\nW ramach konsultacji publicznych Zarząd Główny STO przesyłał 20 czerwca br. na ręce Minister Edukacji Narodowej Anny Zalewskiej, uwagi do projektu ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.\n„Strategiczne cele edukacji – Gdzie jesteśmy? Dokąd zmierzamy?” – Ogólnopolska konferencja naukowa, 9 czerwca 2017 r. – zaproszenie\nZapraszamy na ogólnopolską konferencję „Strategiczne cele edukacji – Gdzie jesteśmy? Dokąd zmierzamy?”, która odbędzie się 9 czerwca w godz. 10:00 – 17:00 w kampusie Grupy Uczelni Vistula, ul. Stokłosy 3 w Warszawie.\nWakacyjna Szkoła STO. Kurs dla nauczycieli: Rozwijanie kompetencji Zespołu Redakcyjnego Cyfrowych Wydawnictw Edukacyjnych STO\nZgłoszenia do Biura STO do 30 maja br.\nKonferencja metodyczna dla nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, języka angielskiego i świetlicy (Warszawa, 19-20 maja 2017 roku) – zapisy na warsztaty\nTermin: 19 – 20 maja 2017 roku Miejsce konferencji: Szkoła Podstawowa nr 9 STO, 02-785 Warszawa, ul. Wiolinowa 6\nPoprzednia 1 2 ... 7 8 9 10 11 12 13 ... 16 17 Następna\nBińcze: Wycieczka do Solca Kujawskiego - JuraPark\nPubliczna Szkoła Podstawowa STO w Bińczu 11 czerwca 2018 roku odbyła wycieczkę do Solca Kujawskiego JURA PARK\nWarszawa: Wernisaż wystawy w „16”\nZa nami 5. edycja konkursu plastycznego, który nasza społeczność organizuje dla młodych artystów z publicznych i niepublicznych warszawskich szkół. W tym roku nadesłano 552 prace…\nCzłuchów: Spływ kajakowy gimnazjalistów\nW człuchowskim Społeczniaku ostatnie dni roku szkolnego spędzamy na pięknej rzece Brdzie.\nPoprzednia 1 2 ... 7 8 9 10 11 12 13 ... 60 61 Następna


PIĘĆDZIESIĄT TWARZY ŚMIERCI (ELIAS CANETTI: 'KSIĘGA PRZECIWKO ŚMIERCI')\nOPERACJA NA OTWARTYM TEKŚCIE (WIT SZOSTAK: 'PONIEWCZASIE')\nLITERATURA JAKO FULGURYT (GUNNHILD OYEHAUG: 'CZEKAJ, MRUGAJ')\n„Potrzebuję tego dziennika, by odnaleźć smak pisania, smak opowieści” (s. 104) – notuje Wit Szostak. To jedno zdanie równocześnie tłumaczy podjęty przez autora projekt, zmusza do podważenia gatunkowego określenia i prowokuje do pytania, czym jest „smak opowieści”, jaki on jest? Lektura „Poniewczasie” kazałaby pewnie odpowiedzieć: często gorzki, ale nie tylko. I wszystko w książce Szostaka jest właśnie „tak, ale nie tylko”, bo kwestionuje jasne odpowiedzi i klasyfikacje, zmusza do ciągłego stawiania pytań.\nNawet „dziennik” trochę jest dziennikiem, a trochę nim nie jest. Owszem, podzielono tekst na zapisy przy konkretnych, obejmujących jeden rok kalendarzowy datach – ale bez roku, tylko dzień i miesiąc, co od razu każe myśleć o wpisach Szostaka jako o czymś wykraczającym poza doraźność. Czy dziennikowy rok mógłby być każdym rokiem? Właściwie tak, mimo że autor sięga kilka razy po konkretne polityczne wydarzenia (choć fakt, że aluzyjnie). Takie dążenia nie byłyby jeszcze szczególnie dziwne, bo można sądzić, że diaryści, nawet podając konkretny rok, liczą na uniwersalizację swojego literackiego dziennika, a zatuszowanie roku to tylko krok dalej. Szostak jednak robi takich kroków znacznie więcej.\n„Nie przywiązywać się do apriorycznych zasad. Złamać je wszystkie. Jeśli będzie trzeba, zmyślać i mylić tropy. W ostateczności usunąć zasady” (s. 26). Takie właśnie jest „Poniewczasie”, w którym dziennik niewiele powie nam o życiu piszącego, stając się przede wszystkim miejscem snucia refleksji o literaturze – istniejącej bądź zamierzonej, własnej bądź cudzej – i poligonem doświadczalnym pisania powieści. Forma dziennika to rama, a ramy są po to, by poza nie wychodzić – zdaje się uważać Szostak, próbujący w nowej książce wielu (pozornie!) odległych rozwiązań warsztatowych, by sprawdzić, co zadziała, czyli co najlepiej pozwoli zrozumieć kondycję pisarza, sens tej profesji, relację między wydarzeniem a opowieścią o nim.\nTwierdzi autor: „Trudno w kilku zdaniach wypowiedzieć zamysł, którego realizacja zajęła ponad czterysta stron. Ale można powiedzieć, że »Poniewczasie« to książka o uchodzeniu; o bezdomności; o niemożności zamieszkiwania” (https://powergraph.pl/wiadomosci), a w samej książce zauważa przy wybieraniu tytułu: „Może imię głównego bohatera? Tylko którego? Wywlekanie, Uchodzenie, Powiadanie? Przecież to nie wszyscy” (s. 409). Brzmi to może trochę jak eseistyka Tadeusza Sławka czy Marka Bieńczyka. Podobne tematy, często podobne też lekturowe inspiracje… Ale i to się nie do końca zgadza, Szostak wymyka się takim porównaniom, nawet gdy medytuje nad dziełami Brunona Schulza, Gabriela Garcíi Marqueza, siedzi nad pojedynczymi akapitami czy frazami, wraca do nich. Sięga po Heideggera, ale i reinterpretuje losy Jasia i Małgosi… No właśnie, tu już trzeba się zatrzymać, bo „Jasia i Małgosię” reinterpretuje nie Szostak czy też jego dziennikowa persona, lecz Marcin Strzępa.\nNa poziomie i na poziomach\nSzostak wprowadza w „Poniewczasie” dodatkowych narratorów, będących bohaterami nienapisanej, właściwie pisanej na oczach czytelnika tego quasi-dziennika powieści. Najpierw jest Józef, ale się nie sprawdza, zostaje więc zmieniony w Marcina. I piszą dzienniki na zmianę Wit Szostak (a przecież i to w jakimś sensie twór literacki, skoro chodzi o pseudonim) i Marcin Strzępa. Ten drugi „wyposażony” zostaje w osobne życie, coś przeżywa, potem to opisuje. I tu tkwi jeden z chwytów Szostaka, który tworząc tę postać na bieżąco, nie ukrywając, że oto podjął decyzję taką a taką, że to wszystko „zaledwie” pogłębiony poziom fikcji (wszak i nadrzędny dziennik nie rości sobie prawa do niepodważalności), wciąga nas w losy kogoś, kto jest wręcz ostentacyjnie zmyślony – i sam zmyśla.\nRobi więc Szostak operację na otwartym tekście, a potem sam sobie zadaje pytania o fundamenty takiej procedury: „Wymyślam Marcina Strzępę, czy odkrywam? Czy taka alternatywa w ogóle ma sens?” (s. 137). Przy lekturze „Poniewczasie” alternatywa, nie tylko ta zresztą, faktycznie się zaciera. Czyta się metaliterackie, filozoficzne rozważania Szostaka, czyta się relację Marcina z jego (ale przecież nie autonomicznie jego?) losów, a świadomość umowności tego powieściowego zaczynu, prowadzone na ten temat analizy nie umniejszają wagi przeżyć Marcina… Strzępa wiedzie pozornie zwykłą egzystencję, jednak naznaczoną nieustająco obecną trwogą. Jego niepokój udziela się czytelnikowi, każe współodczuwać – i nie zmienia tego wiedza, że w każdej chwili „nadrzędna instancja” może arbitralnie wszystko wymazać, zrobić z Marcina kogoś innego, skoro wcześniej był on Józefem; przed siłą opowieści nie broni też świadomość, że Marcin (Wit za Marcina?) też zmyśla, często radykalnie, że snuje różne warianty przeszłości. Mogło być tak, a mogło być inaczej – wynika z „Poniewczasie” na kilku poziomach narracji. Ale za każdym razie przeżywa się to „wywlekanie”, „uchodzenie”, „powiadanie” mocno.\nTym byłby „smak opowieści”? Dla czytelnika śledzeniem z zapartym tchem równocześnie jej mechanizmów i jej efektów, a dla autora nieustającym pytaniem, czym jest powieść, i odpowiadaniem na bieżąco, o(d)powiadaniem wciąż znajdującym się w ruchu?\nSploty i spięcia\nW ruchu, ale i w splocie. Szostak wprawdzie nie przywołuje Hegla, ale nieraz można przy lekturze pomyśleć o tezie, antytezie i syntezie. Bios i zoe, dziennik i powieść, „Iliada” i „Odyseja”, logos i mythos – pojęcia, gatunki, dzieła chodzą u Szostaka parami, a wysiłek autora skierowany jest na przezwyciężenie podziałów. Zapyta on więc: „Czy powieść jest zoografią, cz też jedynie biografią?” (s. 397), splecie dziennik z powieścią tak, że nie da się „wyjąć” fragmentów Strzępy i o Strzępie z całości i zaproponować jako osobnej opowieści, ale też nie da się czytać nadrzędnego dziennika bez nich. Obsesyjny interpretator, Szostak, potrzebuje obsesyjnego opowiadacza, Strzępy, żeby stanąć „poza prawem”: „Marcin nie pyta o prawa opowiadającego, on opowiada” (s. 255). Potrzebuje go jako alibi do zmierzenia się z rodzimą prowincją niejako w zastępstwie (to zresztą okropnie „wyższościowe” kawałki, ale wina spada tu przecież na Strzępę). Podziały okażą się nie do utrzymania, jeśli wystarczająco intensywnie popracować słowem. Pisząc o Marquezie, zdradza autor swój pomysł: „(…) spójrzcie, co robi z nami język; łączy to, czego łączyć nie należy, ustanawia związki, które w rzeczywistości zostały dawno zerwane” (s. 150). Chodzi więc o połączenia, o – jak trzeba to nieco górnolotnie przyznać – sens. A wręcz o sens pomiędzy, niczym w cytacie z Schulza o „krótkich spięciach” (po który to cytat autor „Poniewczasie” także sięga).\nStawką okazywałby się sens, zawsze wydobyty, „wywleczony” dzięki językowi – to utrata języka jest tym, co przeraża najbardziej: „Uchodźca jest na granicy języków. Swój musi porzucić, nowego nie ma. Uchodzić z języka. Co to znaczy? Nie mieć mowy, nic nie mieć” (s. 16). Bada więc Szostak uparcie gramatykę dziennika, pyta o przedrostki, wraca do tych samych słów („Nadużywanie słów nie jest powtarzaniem. To szkicowanie mapy, sprawdzanie, gdzie słowo ujawnia, a gdzie zakrywa. Nadużycia pozwalają wytyczyć granice, ustalić zakres panowania. I najciekawsze są te rubieże, gdzie słowo jest już trochę na wygnaniu” [s. 164]), wytrwale analizuje zdania, które uważa za niedoścignione. Jest przy tym lekturowo kanoniczny. W bibliografii pojawią się wprawdzie „dorywczo” Andrzej Sosnowski i Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, ale częściej „pracuje” autor zestawem klasycznym: Schulzem, Marquezem, Heideggerem, Tomasem Tranströmerem etc. Niektórym odbiorcom to dość kurczowe trzymanie się nazwisk o już utrwalonym znaczeniu w kulturze może przeszkadzać, ale mnie odpowiada. Jak porywać się na projekt o takiej stawce, to z silnymi sojusznikami, z autorami uznawanymi za największych – zwłaszcza że twórca „Poniewczasie” jest wobec nich pokorny.\nPoligon doświadczalny i pole bitwy\nTestuje Szostak różne swoje koncepcje stwarzania/odkrywania sensu niejako „na żywo”. Czy wszystkie wypadają przekonująco? Niekoniecznie, czasem wywód znosi autora na manowce, zapętla się nadmiernie. Chwilami Marcin wdaje się w nużące sprawozdania, aż za bardzo przypominając, że materiału na osobną dobrą powieść tu nie ma. Kobiece portrety pełne są szacunku, ale wydają się nieco płaskie; kobiety to jakby inny gatunek, a próba upodobnienia żony Marcina, Eleny, do Penelopy poszła za daleko, przez co wciąż czytamy, jaka Elena jest mądra i wyrozumiała, a przez to sprawia wrażenie zamkniętej we własnej mądrości i wyrozumiałości. Sporo tu dystansu, ale są i miejsca pozbawione ironii, w których nie zawsze patos sam się broni, balansuje wtedy Szostak na granicy pretensjonalności. Krytykuje też aforyzm jako rozwiązanie zbyt łatwe, zamykające refleksję zamiast ją otwierać, ale sam czasem ulega pokusie takiego stylu („Literatura, mówiąc o nędzy świata, objawia swą moc mówienia o nędzy. Literatura mówiąca o zapomnianej śmierci wyrywa ją z niepamięci” [s. 320]). Ale to wszystko łatwo „Poniewczasie” wybaczyć, bo ostatecznie jako całość książka broni się w walce, która z góry wyglądała na przegraną.\nPyta Szostak: „Czy ta powieść, zrobiona z pytania o powiadanie, będąca męczącym i nieprzyjaznym zapytywaniem o granice powieści, nie jest grobem mojego pisania?” (s. 407), a w radiowej audycji Piotr Kofta stwierdza celnie, że ta książka „została od początku obliczona jako porażka” (https://www.polskieradio.pl). Ale fascynacja, z jaką czyta się te wielopoziomowe konstrukcje Szostaka, nitki, które udaje się w „Poniewczasie” przeciągnąć tam, gdzie na pierwszy rzut oka widać tylko zerwanie, podziw dla odwagi pisarza, by tak karkołomny projekt zacząć i potem nie wymazać („Może więc też wymazać? I zacząć na nowo, jeszcze raz. I tak zaczynać każdego dnia, aż się wreszcie uda zacząć dobrze” [s. 7]) – to wszystko składa się na wyjątkowe doświadczenie lekturowe, na docenienie opowieści mającej smak, który wprawdzie nadal trudno zdefiniować, ale który jest niewątpliwie wyrazisty.\n„Orbitowski i Szostak, cuda i podziemia”. https://www.polskieradio.pl/8/2827/Artykul/2317630,Orbitowski-i-Szostak-cuda-i-podziemia.\n„Wiadomości – Wydawnictwo Powergraph”. https://powergraph.pl/wiadomosci.\nWit Szostak: „Poniewczasie”. Powergraph. Warszawa 2019.


Szkolenie okresowe Weigla 12\nKurs doksztalcajacy na przewoz rzeczy Wroclaw\nKwalifikacja wstępna zastąpiła kursy na przewóz rzeczy\nŚwiadectwo kwalifikacji do prawa jazdy na Autobus\nKurs dokształcający na przewóz rzeczy we Wrocławiu na Weigla 12. Pierwszy kurs na przewóz rzeczy robiłem w Wordzie na Ziębickiej. Muszę przyznać, że to był koszmar. Word był wtedy monopolistą i w ogóle nie szanowali swoich kursantów.\nWykłady odbywały się tylko po południu, a większość wykładowców chyba była tam przez przypadek. Mile wspominam tylko szkolenie prowadzone przez jakąś lekarkę.Mówiła coś o chorobach układu ruchu u kierowców oraz problemach związanych z uzależnieniem od alkoholu.\nTylko ona jedna wczuwała się w to co prezentowała.\nKurs dokształcający ktoś polecił mi na Weigla 12. Byłem już uprzedzony do tych szkoleń, więc spodziewałem się czegoś podobnego.\nWszystko odbyło się w kontraście do poprzedniego. Miła i sprawna obsługa, niższa cena kursu oraz koszt rozłożony na raty.\nWykłady też były prowadzone przez kompetentny personel, chyba byli też inspektorzy ITD i można było podyskutować w oparciu o przykłady z życia.\nNa sam koniec, mogę tylko polecić Kurs dokształcający na przewóz rzeczy we Wrocławiu na Weigla 12.\nWord Wrocław całkowicie wypadł ze szkolenia okresowego oraz kwalifikacji wstępnej organizowanej na nowych zasadach.\nOśrodek na Weigla nowe kursy robi w E-learningu. Czas nauki jest dostosowany indywidualnie do zdolności danego kierowcy.\nWszystko odbywa się pod nadzorem trenerów wykładowców, którzy pomagają rozwiązać na bieżąco wszelkie problemy związane z programem szkolenia.\nUwaga: WW chwili obecnej, Kursy na przewóz rzeczy i osób zostały zastąpione przez tak zwane szkolenie okresowe, po którym dostaje się świadectwo kwalifikacji zawodowej.\nDo kompletu dokumentacji wymagane są badania lekarskie oraz psychologiczne kierowców, a następnie składa się wszystko w wydziale komunikacji i otrzymuje unijne prawo jazdy z wbitym kodem 95.\nJest one z reguły ważne 5 lat, ale może być skrócone do 30 miesięcy, po ukończeniu 60 roku życia kierowcy.\nSwiadectwo kwalifikacji kierowcy na ul Weigla 12\nKwalifikacja wstępna zakres szkolenia\nSzkolenie okresowe dla kierowców autobusów MPK\nŚwiadectwo kwalifikacji kierowcy Weigla 12 we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku.\nWSZYSCY KIEROWCY ZAWODOWI z kat.C, E/C i D MUSZĄ OBOWIĄZKOWO WYMIENIĆ SWOJE PRAWA JAZDY, żeby mogli wykonywać zawód kierowcy.\n2)działu szkoleń firmy\nOśrodek Edukacji Ruchu Drogowego\ni Nauki Jazdy\n1)możliwość szkolenia od poniedziałku do piątku w godzinach od 8:00 do 19:00 a w soboty od 8:00 do 12:00\n2)możliwość szkolenia w dowolnych godzinach ,tzn. kursant może rozpoczynać szkolenie o 8:00, 9:00 10:00 11:00 itd co jest wygodne dla pracodawcy i szkolonego.szkolenie to nie koliduje z pracą kierowcy w firmie.\nnie ma znaczenia jaką ma zmianę (pierwsza,druga,nocka) w pracy.\n3)kierowca może szkolić się np.\n-w poniedziałek (1-dzień-jest 5 dni)\n-we wtorek może pojechać firmie w trasę-firma nie ma straty z tytułu szkolenia\n-szkoli się w środę (2 dzień)\n-szkoli się w czwartek(3 dzień)\n-w piątek jest w trasie(4 dzień)\n-w sobotę nic nie chce robić bo jest zmęczony\n-w poniedziałek zalicza ostatni dzień szkolenia i dostaje wszystkie DOKUMENTY.\n3)szkoleni w warunkach specjalnych odbywa się we Wrocławiu na ul.Weigla 12 i nie trzeba jeździć np. do Poznania lub Kamienia Opolskiego na tor szkoleniowy.\n4)możliwość szkolenia całej firmy w całej Polsce bez ciągania np.kierowców z Gdańska do Wrocławia tzn.\nJeżeli firma ma 100 kierowców z czego 50 jest Wrocław lub okolice, 20 z Poznania lub okolice, 30 z Krakowa lub okolice to nie zachodzi potrzeba ściągania tych kierowców wszystkich do Wrocławia.\nKierowcy z Wrocławia robią we Wrocławiu, kierowcy z Poznania robią w Poznaniu itd.\nPracodawcę nie INTERESUJE ORGANIZACJA TEGO WSZYSTKIEGO.\n5)możliwość zrobienia badań lekarskich i psychologicznych do transportu\nNawiązując do naszej wieczornej rozmowy.\npowiem od czego to się zaczęło!!! powodem mojego tłumaczenia jest próba dotarcia (zrozumienia) do umysłów wszystkich osób które muszą to wiedzieć żeby móc pracować,tzn.pracodawcy, dział szkoleń,kadry.......\n1)najpierw były stare świadectwa kwalifikacji. Wyglądały jak legitymacje szkolne\n-nie wolno ich wyrzucać-mając to stare świadectwo to można na jego podstawie zrobić tzw.kurs dokształcający (RD lub OD)na przewóz rzeczy lub kurs na przewóz osób który trwa 2 dni i kosztuje 350zł\nbyły one robione tylko na podstawie prawa jazdy, badań lekarskich i badań psychologicznych\ndo roku 2001-12-31 kierowca nic więcej nie potrzebował\n2) od 2002-01-01 weszła w życie ustawa o transporcie(była to pierwsza ustawa) która NAKAZYWAŁA żeby kierowca zrobił:\n-kurs podstawowy na przewóz rzeczy (5 dni szkolenie)jeżeli nigdy nie miał starego świadectwa kwalifikacji (legitymacji szkolnej)- do przewozu rzeczy, tzw RP\n-kurs podstawowy na przewóz osób (5 dni szkolenie)jeżeli nigdy nie miał starego świadectwa kwalifikacji (legitymacji szkolnej)- do przewozu osób, tzw OP\n-kurs dokształcający na przewóz rzeczy ,tzw RD(2 dni szkolenia) jeżeli miał stare świadectwo kwalifikacji (legitymacja szkolna) lub kurs podstawowy, tzw.OP na przewóz osób\n-kurs dokształcający na przewóz osób,tzw OD(2 dni szkolenia) jeżeli miał stare świadectwo kwalifikacji (legitymacja szkolna) lub kurs podstawowy ,tzw RP na przewóz rzeczy\nPoczątkowo kursy RP,OP,RD,OD mogły tylko robić WORD-y(ośrodki egzaminowania) -MONOPOL !!!!\nOśrodki takie jak mój dostały dopiero zgodę na jesień 2006 roku\nWszystkie te kursy są ważne bezterminowo ale .............. !!!!!!cdn.\ntelefony stacjonarne 71-337-07-68, 71-337-07-75\nŚwiadectwo kwalifikacji kierowcy na ul Weigla 12 Zapraszamy!!\nGdzie mozna zrobic Swiadectwo Kwalifikacji we Wroclawiu\nGdzie można zrobić Świadectwo Kwalifikacji we Wrocławiu dla kierowców ciężarówek oraz autobusów ?\nW tej chwili jedynie certyfikowane ośrodki są uprawnione do przeprowadzenia szkolenia okresowego oraz świadectwa kwalifikacji zawodowej kierowców /Driver Certificate of Professional Competence and periodic training/.\nOśrodki te są odpowiedzialne za właściwe przeszkolenie kierowcy oraz przechowywanie stosownej dokumentacji z jego przebiegu.\nSą one kontrolowane przez Urząd Wojewódzki.\nWe Wrocławiu wiodącym ośrodkiem przeprowadzającym kursy świadectwa kwalifikacji zawodowej kierowców jest Ośrodek Edukacji Ruchu Drogowego i Nauki Jazdy na Weigla 12.\nSzkolenie jest prowadzone pod nadzorem wykładowców w systemie E-learning. Po ukończeniu obowiązuje zdanie egzaminu państwowego.\nPo zdaniu świadectwa trzeba wykonać badania lekarskie i psychologiczne i wszystko złożyć do wydziału komunikacji Wrocław na ulicy Zapolskiej 14.\nKierowca dostaje nowe prawo jazdy ważne 5 lat z wpisanym kodem 95.\nŚwiadectwo kwalifikacji można zrobić jeszcze w kilku innych ośrodkach, ale żaden z nich nie oferuje tak kompleksowego podejścia do problemu.\nOdpowiednikiem tego szkolenia w Anglii jest Driver CPC periodic training for lorry, bus and coach drivers\nSwiadectwo kwalifikacyjne dla kierowcow 2010\nŚwiadectwo kwalifikacyjne dla kierowców 2010.\nPodobno mają się zmienić zasady świadectwa kwalifikacji wstępnej. Kurs ma być skrócony z 280 do 140 godzin /o połowę/. Powinno to zaowocować spadkiem ceny kursu oraz większą dostępnością do zawodu kierowcy ciężarówki. Taka plotka krążyła już rok temu, przy okazji szkoleń kierowców autobusów.\nW chwili obecnej po skończeniu kursu na autobus lub ciężarówkę, kierowca nie ma prawa wsiąść za kółko przez pół roku. Tyle co najmniej trwa szkolenie 280 godzin.\n5 dni w tygodniu x 7 godzin = 35 godzin/tydzień\n280 godzin = 8 tygodni szkolenia w wariancie optymistycznym.\nWiększość nowych kierowców traktuje te kursy jako zwykłe wyciąganie kasy. Płatny jest również egzamin końcowy oraz jego ewentualne powtórki.\nDoliczyć należy koszt badań lekarskich oraz psychologicznych 200 zł niezbędnych do wymiany prawa jazdy kierowcy zawodowego.\nCzy świadectwo kwalifikacyjne dla kierowców w roku 2010 zostanie skrócone?? Czas niedługo pokaże !!\nNowe szkolenie okresowe kierowcy Wroclaw\nNowe szkolenie okresowe kierowcy Wrocław 2010 r. Od września 2009 roku obowiązują nowe zasady szkoleń kierowców okresowych.\nZastąpiły one stare kursy na przewóz rzeczy i osób. Pomimo, że czas trwania szkolenia się nie zmienił 35 godzin to wyglądają one nieco inaczej.\nWiększość ośrodków szkolenia utraciła swoje uprawnienia /dotyczy to np WORD Wrocław/. Wymagania sprzętowe i lokalowe są dużo większe.\nWe Wrocławiu firmą prowadzącą nowe szkolenia okresowe jest Ośrodek na Weigla 12\nSystem E-learningu pozwala na elastyczne dostosowanie czasu szkolenia do możliwości danego kierowcy. Przeciętny kurs trwa 5 dni roboczych, po jego zakończeniu otrzymuje się świadectwo kwalifikacji zawodowej.\nNa koniec pozostają tylko psychotesty dla kierowców oraz badania lekarskie. Potem z całą dokumentacją należy się udać do Wydziału Komunikacji na Zapolskiej 4, aby dokonać wymiany prawa jazdy.\nKod 95 jest potwierdzeniem uprawnień, które trzeba odnowić za 5 lat.\nW przypadku chęci uczestnictwa w nowych szkoleniach proszę o kontakt\ninfo@prawojazdy.wroc.pl lub pod numerem telefonu 071 337-07-68\nOdpowiadamy na każde zapytanie kierowców oraz firm transportowych czy urzędów pracy.