Wywiady / 26.10.11 / Powrót\nPOWYBORCZA ROZMOWA Z M. BOROWSKIM - "Sedno"\nRafał Więckiewicz: Panie marszałku, na wstępie w imieniu własnym oraz redakcji „Sedna” pragnę pogratulować fantastycznego wyniku, jaki udało się panu uzyskać w wyborach do Senatu. Zdobył pan ponad 50 proc. głosów w bardzo trudnym warszawskim okręgu 42.\nMarek Borowski: Myślę, że był to najtrudniejszy okręg senacki. Startowali tam – po pierwsze – z ramienia Prawa i Sprawiedliwości senator Zbigniew Romaszewski, ikona PiSu, wicemarszałek Senatu, człowiek, który w Senacie był od samego początku jego funkcjonowania, tj. od 1989 roku. Po drugie, jako kandydat niezależny, znany ekonomista Krzysztof Rybiński. Moim trzecim kontrkandydatem był człowiek o nieznanym dorobku, ale znanym nazwisku – Radosław Piesiewicz, który wyraźnie starał się zebrać głosy wszystkich ludzi sympatyzujących z senatorem Krzysztofem Piesiewiczem, znanym scenarzystą filmowym. Dwaj ostatni kandydaci w mniejszym stopniu konkurowali z senatorem Romaszewskim, a bardziej ze mną i to mnie mieli odbierać głosy. Do tego trzeba dodać, że okręg 42 jest okręgiem praskim, a na Pradze PiS ma zdecydowanie większe poparcie, niż w pozostałej części Warszawy. Kandydaci lewicowi nigdy nie osiągali tutaj szczególne dobrych wyników w wyborach.\nR.W.: Był pan zaskoczony faktem, że z tak dużą przewagą udało się pokonać marszałka Romaszewskiego?\nM. B.: Oczywiście, liczyłem na wygraną, byłbym obłudny opowiadając, że było inaczej. Trudno jednak było przewidzieć rezultat kampanii wyborczej. Ja postawiłem na codzienny kontakt z mieszkańcami, organizacjami działającymi w Warszawie, samorządowcami, różnymi stowarzyszeniami i związkami zawodowymi. Prowadząc takie działania, nigdy nie można powiedzieć, jak dalece i ilu ludzi udało się przekonać do głosowania. Byłem jednak pewny, że ta metoda prowadzenia wyjątkowo zresztą krótkiej kampanii jest optymalna. Okręgi jednomandatowe zmieniły bowiem optykę patrzenia przez wyborców na senatorów. Było to widoczne w trakcie kampanii – wyborcy byli bardzo zainteresowani tym, co przyszły senator będzie mógł dla nich zrobić, na ile będzie mógł im pomóc w rozwiązywaniu ich spraw. Na tym się właśnie skupiłem.\nR.W.: Wspomniał pan marszałek o bardzo ważnej kwestii – jednomandatowych okręgach wyborczych. Wyniki wyborów do Senatu pokazują, że obok pana tylko trzech kandydatów niezależnych, w tym jeden popierany przez Unię Prezydentów, znalazło się w wyższej izbie parlamentu. Czy te rozstrzygnięcia nie pokazują, że założenia leżące u podstaw wprowadzenia JOWów, czyli odpartyjnienie, uspołecznienie Senatu okazały się fikcją? Przecież niemal wszystkie miejsca przypadły partiom.\nM. B.: Można powiedzieć, że jeżeli liczyliśmy na to, że więcej będzie kandydatów nie z głównych partii, to tego celu nie udało się osiągnąć. Myślę, że z kilku powodów. Po pierwsze, te wybory odbywają się w jednej turze. Powoduje to, że jeżeli istnieje partia dominująca i pod jej szyldem startuje kandydat, to ma on największe szanse, żeby w tej pierwszej turze zdobyć najwięcej głosów. Gdyby były dwie tury, to mogłoby się okazać, że kandydat wchodzący z drugiego miejsca zgromadziłby więcej głosów pozostałych kandydatów niż ten, który w pierwszej turze wygrał. Drugi powód jest taki, że w Polsce istnieje bardzo specyficzny układ na scenie politycznej. Mianowicie, główna siła opozycyjna, PiS, jest partią, która posiada ogromny elektorat negatywny. A zatem kandydat PiSu startuje albo w okręgu, w którym jego ugrupowanie ma duże poparcie i wtedy wygrywa, albo jeżeli tak nie jest, to zwolennicy innych ugrupowań lub wyborcy bez wyraźnych preferencji politycznych nie głosują na kandydata PiSu. W efekcie, kandydat największej partii, Platformy Obywatelskiej, po prostu nie ma konkurencji.\nMoże kiedyś dożyjemy takich czasów, w których sytuacja będzie podobna do tej panującej na przykład w Niemczech, we Francji, wielu innych państwach, gdzie nie ma takiej wrogości, a partie nie mają tak ogromnego elektoratu negatywnego. W związku z tym, ludzie głosując na nazwisko są gotowi zagłosować na kandydata z innej partii, a nie z tej, na którą głosowali w I turze, ponieważ bardzo go doceniają. Wreszcie, po trzecie – kampania była niezwykle krótka. Wybory ogłoszono 9 sierpnia, więc było bardzo mało czasu. Wszyscy ci, którzy chcieli startować nie z szyldem partyjnym, zostali w pewnym sensie zaskoczeni. Okręgi jednomandatowe do końca były kwestionowane, a Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się na ich temat dosłownie w ostatniej chwili, potwierdzając, że są one zgodne z ustawą zasadniczą.\nR.W.: To wszystko o czym pan powiedział spowodowało, że przywoływana już Unia Prezydentów, mimo kilku znanych kandydatów, wprowadziła do Senatu tylko jednego przedstawiciela. Czy uważa pan, że ta inicjatywa ma szansę przetrwać?\nM. B.: Unia Prezydentów Miast powstała bardzo późno i w związku z tym było to w pewnym sensie „pospolite ruszenie”. Na to, żeby w wyborach „face to face” wygrać, trzeba dłuższy czas pracować na nazwisko, na poparcie wśród wyborców. Próba wskoczenia z boku pod szyldem „Ja jestem bezpartyjny” ma małe szanse powodzenia. Być może w następnych wyborach, jeżeli organizacje czy stowarzyszenia popracują nad kandydatami, wcześniej ich wyłonią, a sami kandydaci wejdą w środowiska wyborcze, to możliwe że wyniki będą lepsze.\nUważam, że bardzo trudno będzie wygrywać wybory w okręgach jednomandatowych pod hasłem bezpartyjności. Tutaj trzeba jednak stawiać na pewien program partyjny. Chodzi o to, że wyborcy muszą wiedzieć, kim dany kandydat jest – przedstawicielem lewicy, prawicy czy może centrum. Tak jak powiedziałem, trzeba dłuższy czas pracować w określonych środowiskach, ponieważ muszą być to osoby znane.\nDzisiaj, spoglądając na wyniki bardziej popularnych kandydatów tej inicjatywy, widzimy, że otrzymywali oni po kilkanaście procent głosów. Teoretycznie mogłoby się wydawać, że wobec tego można by przejść do etapu tworzenia partii politycznej i można by wtedy powiedzieć, że wszyscy, którzy startowali, tworzą jakieś szerokie kierownictwo. Wtedy montujemy partię polityczną. Pojawi się jednak problem, ponieważ zebrali się tam ludzie o bardzo różnych poglądach.\nPodsumowując, gdybym miał się zastanawiać nad szansami takiej unii, to dużych raczej bym nie dał, jeżeli kandydaci nie zaczną systematycznie pracować. Jeżeli nie będą wystawiać ludzi, którzy nie tylko mają dobre nazwisko, ale przepracują przynajmniej rok w tym środowisku, będą tam obecni, będą zabierać głos, będą pomagać ludziom.\nR.W.: Przejdźmy do wyników wyborów do Sejmu. Czy spodziewał się pan marszałek takiego rozstrzygnięcia, czy może było ono dla pana zaskoczeniem?\nM. B.: Nie da się ukryć, że sądziłem, że Sojusz Lewicy Demokratycznej zdobędzie trochę więcej, gdzieś w granicach 11 proc. głosów, a Ruch Palikota trochę mniej. Okazało się, że zadziałał tutaj ten sam mechanizm, który w swoim czasie zadziałał przy Grzegorzu Napieralskim jako kandydacie na prezydenta. Przypomnijmy, że w bardzo krótkim czasie Napieralski awansował z 4 proc. poparcia do 13 proc., ponieważ w pewnym momencie utworzyła się taka śnieżna kula poparcia, powodująca, że każdy następny sondaż dawał mu więcej i w konsekwencji coraz więcej ludzi decydowało się na niego zagłosować. Dlaczego tak się stało? Dlatego, że w Polsce od pewnego czasu zaczęła się kształtować grupa ludzi, którzy chcą brać udział w wyborach, natomiast są zniesmaczeni poziomem polityki, kłótniami, sporami, niekonsekwencją. Krótko mówiąc żadna partia im nie odpowiada. Jest to w zasadzie elektorat negatywny. W wyborach prezydenckich on się pojawił pierwszy raz. Grzegorz Napieralski był człowiekiem z zewnątrz, stosunkowo młodym, świeżym, pracowitym, często uśmiechniętym. Wokół niego byli kandydaci doświadczeni, których już wielokrotnie widziano. Nagle Napieralski zaczął zbierać tych niezadowolonych. Gdyby Napieralski to wtedy zrozumiał, to teraz miałby lepszy wynik. Niestety, nie zrozumiał tego. SLD kompletnie nie umiało wejść w tę rolę, natomiast wszedł w nią Palikot. To były dla mnie dwa zaskoczenia. Natomiast, jeżeli chodzi o wynik Platformy, przewidziałem go niemal dokładnie i przewagę nad Prawem i Sprawiedliwością też. Tutaj nie miałem żadnych wątpliwości.\nR.W.: Czyli można stwierdzić, że dla pana marszałka największym przegranym tych wyborów był Grzegorz Napieralski oraz SLD?\nM. B.: Nie tylko dla mnie, jest to chyba powszechna opinia. Po prostu trudno tego nie zauważyć. Napieralski postawił w tej kampanii na siebie, otoczył się nowymi ludźmi traktującymi politykę jako pewnego rodzaju grę PR-owską, w której trzeba się tylko dobrze przedstawić, a reszta zrobi się sama. To wszystko spowodowało to, co teraz obserwujemy. SLD jest w rozsypce.\nR.W.: Może było jednak tak, że liczni politycy lewicy sami odsuwali się od Grzegorza Napieralskiego? Jego przywództwo było przecież od dłuższego czasu podważane.\nM.B.:Czy przywództwo było krytykowane? Raczej przez bardzo nielicznych. Niestety, w SLD stopniowo, od lat, wytwarzał się system klakierski, w którym trzeba było przymilać się do przewodniczącego. Zbliżały się wybory parlamentarne, chodziło o dobre miejsca na liście i w związku z tym lepiej było nie zadzierać z przewodniczącym, a raczej opowiadać że jest świetny, bardzo dobry. Tych, którzy mają inne zdanie, trzeba było odsunąć i rzeczywiście bardziej doświadczonych, jak Wacław Martyniuk, Aleksander Gintowt-Dziewałtowski czy Krystyna Łybacka po prostu odsuwano na bok. Wszyscy ci politycy, którzy mieli coś do powiedzenia, posiadali jakieś doświadczenie, stawali się potencjalnym zagrożeniem dla Grzegorza Napieralskiego.\nJak widać, można tak funkcjonować wewnątrz partii – słyszeć same komplementy i utwierdzać się w tym, że jest się doskonałym. Potem przychodzą wybory i lodowaty prysznic.\nRafał Więckiewicz: Mówi pan, że Sojusz Lewicy Demokratycznej jest teraz w rozsypce. Czy pańskim zdaniem jest jakaś osoba, która może coś zmienić, uratować tę partię?\nMarek Borowski: Nie widzę żadnej takiej osoby, co do której miałbym pewność, że to zmieni. Oczywiście, są różni ludzie, którzy nie brali udziału w tym marszu ku przepaści, lub przynajmniej się lekko dystansowali, lecz generalnie sytuacja jest dramatyczna. Ja to mówię z zewnątrz, ale przecież wiele lat spędziłem w SLD i znam tę partię, znam ludzi. Nie wiem, czy Napieralski będzie chciał jeszcze odegrać jakąś rolę. W każdym razie osoby z jego otocznie są w tej chwili zestresowane, bo nie wiedzą, co z nimi będzie i niewykluczone, że zajmą się obroną swoich stanowisk. Prosta sprawa – do tej pory istniało 46 biur poselskich partii w całym kraju, teraz jest 26. To oznacza natychmiastowe zmniejszenie aktywności, ponieważ nie ma tego ośrodka, gdzie zbierają się ludzie. Trzeba pamiętać, że SLD to ugrupowanie bardzo przywiązane do lokalu, czy do pieniędzy, które pozwalają coś zorganizować. Tam już dawno umarła spontaniczność, jakieś działania społeczne, czyli to wszystko, czym mógł zaimponować Ruch Palikota. Już samo to powoduje rozsypkę. Zaczną się pewnie jakieś walki frakcyjne, bo trzeba pamiętać, że w SLD zostało jeszcze trochę pieniędzy, dzięki którym można nadal przez jakiś czas funkcjonować.\nObawiam się, że takiego gruntownego przemyślenia tej sytuacji, wyciągnięcia wniosków nie będzie, tak jak nie było do tej pory. Po różnych porażkach, słabych wynikach zawsze ogłaszano sukces i stwierdzano, że jest dobrze, a będzie jeszcze lepiej.\nR.W.: Wielu polityków lewicowych mówi o konieczności stworzenia czegoś takiego, jak okrągły stół lewicy, podczas którego miano by dyskutować o koniecznych zmianach. Z ust byłego już posła Marka Wikińskiego padło nawet stwierdzenie, że w tym przedsięwzięciu powinni wziąć udział legendarni politycy lewicowi, m.in. prezydent Aleksander Kwaśniewski, premier Włodzimierz Cimoszewicz oraz naturalnie pan. Jest pan marszałek skłonny uczestniczyć w takim przedsięwzięciu ?\nM. B.: Ja już dwukrotnie próbowałem naprawić sytuację na lewicy. Raz w 2004 roku, tworząc Socjaldemokrację Polską, drugi raz inicjując w 2008 roku porozumienie Lewica i Demokraci. Za każdym razem myślałem o tym, żeby poszerzyć wpływy lewicy i za każdym razem te inicjatywy były unicestwiane przez SLD. Każdorazowo płaciłem słoną cenę, podobnie jak moi koledzy i moje koleżanki. Nie mogę powiedzieć, że odczuwam jakikolwiek entuzjazm na myśl, że zbierze się jakiś okrągły stół. Jest pytanie, kto przy tym okrągłym stole zasiądzie? Czy jednym z uzdrowicieli będzie Leszek Miller, który przecież pogrążył lewicę w 2003 roku?\nR.W.: Jakieś rozmowy są jednak potrzebne.\nM.B.: Oczywiście, zgadzam się, że jakieś rozmowy są potrzebne. Proszę bardzo, jeżeli ktoś mnie spyta, to się wypowiem. W tej chwili nie mam zdecydowanego zdania co do tzw. okrągłego stołu lewicy. Jeżeli ktoś wyjdzie z inicjatywą, to trzeba zobaczyć, jak ona będzie wyglądała, kto ma w tym przedsięwzięciu wziąć udział. Z zewnątrz naprawdę trudno uzdrowić SLD, jeżeli w ogóle można je jeszcze uzdrowić. Albo są tam siły wewnętrzne, które zaczną wyprowadzać tę partię i przy naszej pomocy, tych bardziej doświadczonych polityków, albo nie ma tam takich ludzi. Jeżeli nie ma tam takich sił, to my tego nie dźwigniemy i będziemy musieli dać sobie po prostu spokój.\nR.W.: Poważnym konkurentem dla Sojuszu Lewicy Demokratycznej jest teraz Janusz Palikot. Wskazują na to jednoznacznie wyniki ostatnich wyborów parlamentarnych. Czy uważa pan, że SLD powinno rozmawiać także z Palikotem na temat współpracy?\nM.B.: Współpraca będzie współpracą parlamentarną. Można popierać, jeżeli się takowe pojawią, inicjatywy w konkretnych sprawach. Nie ma żadnych przeszkód, aby organizować je wspólnie. Uważam, że to było przede wszystkim nieszczęściem SLD, a w sumie całej lewicy, że zawsze była skazana na samodzielne działanie i nie potrafiła przyciągnąć do siebie organizacji czy grup, które można określić centrolewicowymi. Dlatego rozmawiać z Palikotem można, a nawet trzeba. Natomiast na to, do czego dąży Palikot, czyli do jakiegoś ścisłego związania tych dwóch ugrupowań, jest zdecydowanie zbyt wcześnie. Nie wiem nawet, czy do takiego połączenia w ogóle dojdzie. Palikot nie ma struktur ani pieniędzy i dlatego na jakimś zespoleniu mu zależy. Sojusz ma jeszcze jakieś struktury, ma pieniądze oraz posiada jeszcze kilka znanych nazwisk. Problem jest taki, że Ruch Palikota to jest magma – kilka haseł antyklerykalnych, kilka światopoglądowych i co oprócz tego? Jakie propozycje zgłasza Ruch w kwestiach finansowych? Jakie ma rozwiązania dla polityki socjalnej? Jakie propozycje dla Europy? Prawda jest taka, że nie ma po prostu żadnych propozycji. Trudno liczyć na to, że taka partia nagle zdobędzie rząd dusz. Ona może się na zasadzie protestu pojawić, ale co potem? Ja bym na miejscu SLD żadnych takich gruntownych rozmów nie podejmował. Wręcz przeciwnie, obserwowałbym, co z tego ruchu się wyłoni. Za chwilę zacznie się Sejm, zaczną się głosowania nad ustawami, konkretne propozycje, reformy. Wtedy się okaże.\nR.W.: Co zatem teraz powinno zrobić SLD, aby wyjść z kryzysu?\nM. B.: Uważam, że należy konsolidować to środowisko i przede wszystkim poważnie, bez demagogii podchodzić do problemów, które przed Polską stoją. Powiedziałbym, że bardziej nawet współpracować w tym zakresie z Platformą Obywatelską, niż z Ruchem Palikota. W takich sprawach, jak kwestie finansowe, budżetowe, czy problemy socjalne należy zacząć dialog. Platforma nie jest tutaj wroga takiemu dialogowi. Więcej można w ten sposób załatwić, a przede wszystkim samemu się wykazać, niż wtedy, kiedy powie się: „znowu jesteśmy w opozycji, wszystko będziemy krytykować i dzięki temu naród wreszcie przejrzy na oczy.” Przy takim podejściu mogę jedynie życzyć szczęścia.\nR.W.: Powiedział pan marszałek o tym, że Ruch Palikota nie posiada programu, ponieważ nie ma sposobów na rozwiązanie wielu nurtujących nasz kraj problemów. Jaką zatem rolę odegra pańskim zdaniem ten klub parlamentarny w Sejmie w obecnej kadencji ?\nM. B.: To jest ciekawe pytanie. Przypomnijmy, że mieliśmy już taki ruch protestu w postaci partii Andrzeja Leppera, z tą naturalnie różnicą, że byli to ludzie w większości słabo wykształceni i bardzo jednostronnie ukierunkowani. Jeżeli chodzi o Ruch Palikota, to jest to jednak ugrupowanie bardziej miejskie i chyba o trochę lepszym przygotowaniu ogólnym. Najprawdopodobniej wielu przedstawicieli tej formacji wyraża odmienne poglądy odnoście istotnych kwestii.\nNie jestem doradcą Palikota i nie wiem, czy na takie rozwiązanie w ogóle go stać, ale musi on otoczyć się jakimiś ekspertami reprezentującymi różne dziedziny i przede wszystkim zacząć ich słuchać, oraz przeprowadzać dyskusje wewnętrzne. To jest u nas choroba każdej partii, że na początku są jakieś dyskusje wewnątrz środowiska, potem jest ich coraz mniej, a później decyzje podejmuje samodzielnie lider. To się zwykle niedobrze kończy. Nie chcę być złym prorokiem, ale dotychczasowe doświadczenia z tego rodzaju partiami, opartymi na proteście, a były takie np. Polska Partia Przyjaciół Piwa i później Samoobrona, pokazują, że ugrupowania te się raczej nie sprawdzały. Ludzie się rozchodzili, przechodzili do innych partii i raczej przewiduję taką ścieżkę dla Ruchu Palikota. Oczywiście, istnieje jakaś szansa, ale to już sam lider musiałby to dobrze rozumieć. Trzeba pamiętać, że Platforma nie będzie próżnowała. Z całą pewnością będzie starała się powiększyć swój stan posiadania w Sejmie, właśnie kosztem Ruchu Palikota i kosztem SLD.\nR.W.: Janusz Palikot sam zdaje się wyciągać rękę do Platformy Obywatelskiej, oferując współpracę przy konkretnych projektach, ale także współpracę rządową proponując, że w ramach wejścia do koalicji jest w stanie zaproponować grupę kandydatów ekspertów na rządowe stanowiska. Czy uważa pan, że taka koalicja Platformy Obywatelskiej, PSL-u i Ruchu Palikota jest możliwa?\nM. B.: Palikot i jego ruch nie są koalicji do niczego potrzebni. Ta koalicja ma niewielką większość, do zmian w konstytucji i tak nie wystarczy jej głosów, gdyż Prawo i Sprawiedliwość posiada większość blokującą. W związku z tym zawieranie jakichkolwiek formalnych porozumień z Palikotem to bardzo niebezpieczne zajęcie. Zresztą Palikot jest kompletnie nieobliczalny. Naturalnie solidaryzuję się z pewnymi hasłami, które Ruch Palikota głosi, natomiast absolutnie nie akceptuję takiego polityka, który upublicznia prywatne rozmowy. W polityce też są pewne zasady moralności, uczciwości, przyzwoitości w postępowaniu i jeżeli ktoś je narusza, to znaczy, że lepiej się w z nim nie wdawać w jakieś konszachty. Nie widzę zatem ani możliwości, ani potrzeby, aby taka koalicja powstawała. Co więcej, przy zmianie kierownictwa SLD i może po lekkim podreperowaniu wizerunku tej partii, bezpieczniej i lepiej byłoby dla Platformy współpracować, niekoniecznie formalnie, z SLD, niż z Ruchem Palikota. Palikot dzisiaj potrzebuje za wszelką cenę uwiarygodnienia – wszystko jedno w jakiej formule, on chce aby coś od niego zależało. Już kieruje ministrów do „koalicyjnego rządu”. Ministrów, którzy nie są w Ruchu Palikota i nawet nie wiadomo, czy się na to zgodzą. Uważam, że jest w opozycji, powinien być w opozycji i pokaże, jaką opozycją potrafi być. Czy opozycją konstruktywną, czy opozycją krzycząca, czy opozycją nic nie znaczącą… To jest pewien proces wychowawczy i na miejscu Tuska bym we współpracę z Palikotem nie wchodził.\nR.W.: Znając jednak wyniki wyborów, można stwierdzić, że współpraca z SLD też nie jest Platformie Obywatelskiej potrzebna. Wydaje się, że wyciągnięcie jakichś posłów z klubu lewicy będzie bowiem dużo łatwiejsze.\nM. B.: Tak, to prawda. W gruncie rzeczy w obu przypadkach te głosy niewiele mogą przesądzić. Oczywiście, jest pewien delikatny problem polegający na tym, że zdarzają się sprawy, które są głosowane w Sejmie, a które nie są przedmiotem umowy koalicyjnej między Platformą a PSL-em. Załóżmy, że ludowcy mają odmienne zdanie niż PO. Pojawia się pytanie, czy partia premiera Tuska może liczyć na jeszcze czyjeś głosy. W takiej sytuacji mogą się przydać głosy zarówno SLD, jak i Ruchu Palikota. Tyle tylko, że, jak poznałem metody działania Palikota, to on za darmo nie będzie niczego dawał. Różnica między SLD a Palikotem jest taka, że jeżeli chodzi o Sojusz, znamy każdego człowieka, który tam jest. Wiemy kogo i gdzie możemy włączyć, wykorzystać. W przypadku Ruchu trzeba na to jeszcze poczekać.\nR.W.: Janusz Palikot twierdzi jednak, że gdyby miał możliwość wejścia do koalicji to członkowie jego partii nie będą piastować żadnych stanowisk, w tym także rządowych.\nM. B.: Według mnie takie działanie jest całkowicie pozbawione sensu, zasadza się na grze na ludzkich emocjach. Palikot proponuje doskonałych kandydatów, a sam jest na tyle szlachetny, że nie chce wejść do rządu. To całkowita bzdura. W Polsce jest sporo ludzi zdolnych i kompetentnych, tylko trzeba pamiętać, że rząd ma swój program. W związku z tym, musi on być w sposób zdyscyplinowany realizowany. Ten program może się nie podobać, ale należy akceptować wybór Tuska i to, że na stanowisko ministra proponuje człowieka, który jest w stanie realizować politykę całego rządu. Nie można stworzyć rządu autorskiego, w którym każdy minister realizuje swój program, a Palikot właśnie to proponuje.\nRafał Więckiewicz: Porozmawiajmy jeszcze chwilę o sukcesie Platformy Obywatelskiej. Jest to pierwsza polska partia, która drugi raz z rzędu zdołała zwyciężyć w wyborach parlamentarnych. Donald Tusk będzie pierwszym premierem w historii, który drugą kadencję będzie formował swój gabinet. Czy uważa pan, że te najbliższe cztery lata będą trudniejszym sprawdzianem? Czy będą wymagały od Donalda Tuska dużo więcej? Czy teraz dopiero zobaczymy, jakim politykiem jest Donald Tusk?\nMarek Borowski: Po pierwsze, to jest wielka rzecz, że prawdopodobnie powstanie ta sama koalicja. Ja jestem niezwykle zadowolony z tego powodu, czekałem na to wiele lat. To świadczy o stabilizowaniu się i dojrzewaniu polskiego społeczeństwa. Dotychczasowa tradycja, że po czterech latach ci, którzy się czegoś przez ten czas nauczyli, byli odsuwani, a przychodzili nowi, którzy zaczynali się dopiero uczyć. Tak mijały kolejne cztery lata, które koniec końców znowu przynosiły zmianę. Wyborcy bardzo łatwo przesuwali się od jednych do drugich. Teraz okazało się, że czasami bywają takie ucieczki jak z SLD w kierunku Palikota, ale w głównym nurcie się one nie zdarzają.Po drugie, uważam, że Tusk już pokazał, jakim jest politykiem. Teraz nadchodzą dla tego rządu inne próby. W naszych ocenach starajmy się być obiektywni. Kiedy słucham czarnowidztwa i obelżywego słownictwa, które w Polsce się wylewa z ust opozycji, to robi mi się lekko niedobrze. Ciekawe, jak poradziliby sobie, gdyby rządzili w tym czasie? Musimy wziąć pod uwagę kryzys finansowy, dwie bardzo poważne powodzie, katastrofę smoleńską, która wstrząsnęła polskim społeczeństwem, wywołując ogromne emocje. To są takie cztery plagi egipskie, które nie spadły do tej pory na żaden rząd, a rząd Donalda Tuska dał sobie z tym nieźle radę. Moim zdaniem ten wynik wyborczy świadczy o tym, że znaczna część wyborców to zaakceptowała i przyjęła do wiadomości. Oczywiście, teraz, jeżeli nie będziemy mieli innych katastrof, to rozpocznie się normalne rządzenie, bez tych wstrząsów, ale za to z oczekiwaniem i koniecznością wyjścia z problemów finansowych, przeprowadzenia kolejnych reform i poprawienia tego, czego nie udało się dokończyć w poprzedniej kadencji. Teraz powinna być już tylko żmudna praca, co jest zupełnie innym wyzwaniem zarówno dla Tuska, jak i dla całej ekipy. Jeżeli premier temu zadaniu sprosta, to przejdzie do historii, tak jak inni premierzy na Zachodzie.\nR. W.: Ale naturalnym wydaje się to, że aktualne wymagania w stosunku do Platformy Obywatelskiej, a także do samego Donalda Tuska po uzyskaniu takiego wyniku wyborczego, znacznie wzrosną.\nM. B.: Bardzo dużo zależy od postawy opozycji. Jeżeli będzie ona nadal tak wściekła, jak do tej pory, to wymagania specjalnie nie wzrosną, dlatego, że ludzie dzielą się w takich wypadkach na zwolenników i przeciwników, następuje polaryzacja, niechęć emocjonalna. W związku z tym jedni są dobrzy, a inni są źli i co by nie zrobili, to ta opinia się nie zmieni. Natomiast jeśli cała opozycja zacznie być bardziej inteligentna, zniuansowana, umiejąca poprzeć pewne działania rządu i skupić się na kulturalnej krytyce, bez używania jak dotąd fajerwerków słownych, pokaże realną alternatywę w pewnych sprawach, wtedy Tuskowi będzie znacznie trudniej, a oczekiwania pod jego adresem wzrosną. Natomiast jeśli alternatywa ma polegać na tym, że władzę przejmie druga grupa, którą inna część społeczeństwa darzy szczerą niechęcią, to w takich warunkach jest bardzo łatwo rządzić.\nR. W.: Czyli uważa pan, że PiS, występujący kolejny raz w roli opozycji, nie zmieni swojej polityki w stosunku do Donalda Tuska i Platformy Obywatelskiej?\nM. B.: Jak znam Jarosława Kaczyńskiego, to jeżeli nawet na chwilę przywdziewa skórę owieczki, to po jakimś czasie ona na nim pęka i wychodzi stary, dobry Jarosław Kaczyński. Ten, który węszy spiski, działalność służb specjalnych, wszędzie widzi zdrajców, białą flagę i pełzanie na kolanach. Wydaje mi się, że on ma już za dużo lat i za dużo lat uprawia tę politykę, żeby mógł się zmienić. Póki on będzie prezesem PiS, to będzie znacznie ułatwiał życie Platformie.\nR. W.: Czy zatem istnieje możliwość, aby w najbliższym czasie władze PiS-u w jakimś stopniu się zmieniły? Czy możliwe jest, aby Jarosław Kaczyński oddał ster w partii?\nM. B.: Jarosław Kaczyński zapowiedział, że nie chce tego zrobić, ponieważ Victor Orban sterów nie oddał, a teraz rządzi, więc może z prezesem PiS-u będzie tak samo. Według mnie, do 2015 roku, do następnych wyborów parlamentarnych władza w partii będzie spoczywała w rękach Kaczyńskiego, chyba, że nastąpi znowu jakaś dysydencja i zacznie powstawać jakiś poważniejszy ruch na prawo od Platformy Obywatelskiej, przy założeniu, że koalicja będzie się w miarę nieźle sprawować, to znaczy tak, aby PiS nie miał czego pokazać.\nR. W.: Poruszył pan marszałek bardzo interesujący temat, mianowicie koalicjanta Platformy Obywatelskiej – PSL. Miał pan styczność z tą partią, kiedy Sojusz Lewicy Demokratycznej współtworzył koalicję z PSL-em. Czy ta partia będzie tak dobrym koalicjantem, jak w minionej kadencji, czy jednak coś może się wkrótce zmienić?\nM. B.: Ja z PSL-em mam dużo doświadczeń, nie tylko te z okresu marszałkowania, kiedy byliśmy w koalicji z PSL-em, ale jeszcze wcześniejszych, z lat 1993 – 1994, kiedy byłem ministrem finansów w rządzie Pawlaka i nie dogadywaliśmy się. PSL przeszedł dużą ewolucję. Przez długi okres czasu Polskie Stronnictwo Ludowe jako koalicjant było kompletnie nieprzewidywalne. Powiedziałbym, że było groźnym partnerem do współpracy. Bardzo odpowiadało takiemu powiedzeniu, jakie jest modne w świecie polityki, które mówi, jak stopniować słowo nieprzyjaciel. Nieprzyjaciel – wróg – koalicjant. I właśnie PSL był ucieleśnieniem tych słów, coraz bardziej wierzgał, przeszkadzał, nie zgadzał się, naruszał porozumienie koalicyjne, a na końcu wręcz występował z koalicji, bądź próbował odwołać ministrów koalicjanta. Takie działanie okazało się bardzo nieopłacalne, ponieważ ilekroć tak robił, miał kiepski wynik w wyborach. Zdaje się, że Pawlak to zrozumiał i w tej ostatniej kadencji zachowywał się zupełnie inaczej, zarówno on, jak i PSL, ale też prawdą jest, że Tusk nie przekraczał pewnych zasad współpracy. Otóż w takiej koalicji kluczowa sprawa polega na tym, że wcześniej ustalamy możliwie dużo z tego, co chcemy zrobić, a czego nie będziemy robić, a później, jeżeli pojawią się nowe sprawy to przyjmujemy zasadę, że bez zgody koalicjantów niczego nie wprowadzamy do Sejmu, a jeżeli ktoś coś takiego zrobi, to jesteśmy przeciw. Tych zasad w minionej kadencji się trzymano, dlatego ta koalicja dotrwała do końca. PSL zawsze najbardziej obawia się tego, że Platforma nagle zmieni koalicjanta, dlatego w tej chwili Pawlak stara się dość precyzyjnie uzgodnić z Donaldem Tuskiem, co będą robić, jakie będą reformy. Za wszelką cenę stara się uniknąć takiej sytuacji, że PO załatwia jakieś sprawy z kim innym. Nie we wszystkich punktach istnieje zgoda między PSL-em a PO, co nie przesądza o tym, że ta koalicja nie może przetrwać kolejnych czterech lat.\nR. W.: Ale problemem PSL-u może być chociaż to, że część ministrów nie dostała się do Sejmu, jak chociażby minister Fedak… Obecny rząd ma przecież przetrwać do końca listopada. Mimo to ludowcy nie będą chcieli rezygnować ze swoich wpływów.\nM. B.: To prawda, ale ja nie przywiązywałbym do tego aż tak strasznej wagi, dlatego, że fakt czy ktoś dostał się do Sejmu, czy też nie, zależał od tego, na jakiej liście się znajdował. Ważną sprawą jest też to, jakich kto miał konkurentów na tej liście. Jeżeli PSL dostał 8,5 proc. to wiadomo, że w żadnym okręgu nie miał prawa wziąć dwóch mandatów, w grę wchodził tylko jeden. Akurat w tym okręgu, gdzie pani minister startowała, był również marszałek Zych, który jest bardzo popularny. Musimy więc uwzględnić, że jej przegrana nie jest przegraną z jakimś nieznanym kandydatem, tylko z kimś, kto ma ogromne tradycje w PSL-u. Podobnie było w Toruniu, gdzie startowała pani marszałek Kierzkowska i wiceminister Sosnowski, także z PSL-u. Natomiast w PO, na przykład pan poseł Czuma, były minister sprawiedliwości, nie dostał się do Sejmu, mimo że Platforma wzięła w Warszawie 11 mandatów. Dopiero tutaj możemy mówić o jakiejś ocenie, właściwie o spadku popularności.\nR. W.: Pan minister Grabarczyk, startujący z numerem 1 z Łodzi, również nie cieszył się dużą popularnością, a urząd ministra nadal sprawuje.\nM. B.: Tak, to prawda, tyle, że miał konkurenta w osobie innego ministra – ministra sprawiedliwości. Powiedzmy sobie szczerze, że w Ministerstwie Sprawiedliwości łatwiej można zasłużyć na dobre oceny, choć obiektywnie powiem, że minister Kwiatkowski sporo zrobił. Natomiast ministrowi skarbu czy infrastruktury jest już bardzo ciężko zasłużyć na pozytywną ocenę wyborców. Inną sprawą jest to, że wynik ministra Grabarczyka oznacza tylko to, że jego dalsze funkcjonowanie na tym stanowisku jest zagrożone, czego zresztą Tusk nie ukrywa.\nR. W.: Serdecznie dziękuję za rozmowę.


Anna Dymna jest znaną aktorką. Oprócz tego od lat prowadzi własną fundację Mimo Wszystko, która pomaga osobom niepełnosprawnym. Chociaż wydawać by się mogło, że nikt nie chciałby powiedzieć nic przeciwko pani Annie, okazuje się, że od pewnego czasu gwiazda mierzy się z hejtem.\nAnna Dymna od lat spełnia się w roli aktorki filmowej, telewizyjnej i teatralnej. Oprócz pracy na scenie zajmuje się też prowadzeniem fundacji.\nOkazuje się, że od pewnego czasu gwiazda spotyka się z ogromnymi atakami i hejtem. Sprawa dotyczy jej stanu zdrowia.\nW rozmowie z Super Expressem aktorka zdradziła, jaka jest prawda o jej stanie zdrowia.\nAnna Dymna jest jedną z najbardziej uznanych polskich aktorek. Ostatnio pojawiało się dużo artykułów, sugerujących, że gwiazda czuje się coraz gorzej. Rzekomo miała tracić wzrok. Jaka jest prawda?\nAnna Dymna ofiarą ataków\nW wywiadzie z Super Expressem Dymna wyznała, że ktoś musiał się na nią uwziąć. W ostatnim czasie co chwila pojawiały się kolejne newsy, które sugerowały, że aktorka ma poważne problemy z kręgosłupem lub nawet traci wzrok.\n- Jak na 70 lat wzrok mam bardzo dobry - wyjaśniła redakcji SE.\nGwiazda była wyraźnie zdenerwowana. Nie ukrywała, że ciągłe wymyślanie jej dolegliwości może uprzykrzyć życie. Jak zauważyła, wiele osób w obecnej sytuacji, gdy większość pracuje przed komputerami, może narzekać na zmęczone oczy. Tak naprawdę jej wzrok może się osłabiać, ale raczej z powodu czytania nieustających rewelacji na temat jej chorób.\n- Nie wiem. To szczyty jakichś kpin z człowieka. Takie wymyślanie różnych ułomności komuś. Po co to się robi? - mówiła w wywiadzie.\nFestiwal Zaczarowanej Piosenki już w czerwcu\nChociaż z pewnością fake newsy dotyczące stanu zdrowia nie umilają dni pani Annie, to trzeba przyznać, że gwiazda ma się czym cieszyć. Chodzi oczywiście o jej fundację Mimo Wszystko, którą zajmuje się od lat. To dzięki niej pomaga niepełnosprawnym i sprawia, że mogą korzystać ze swojego życia w pełni. W jaki sposób?\nJuż 12 czerwca w Krakowie odbędzie się kolejny Festiwal Zaczarowanej Piosenki, który jest organizowany przed fundację Dymnej. To wielkie wydarzenie dla podopiecznych fundacji, którzy razem z największymi gwiazdami estrady będą mogli wystąpić przed publicznością.\n- Tam prawdziwie chorzy ludzie zdrowieją, ślepi widzą, sparaliżowani biegają, głusi śpiewają... to jest ekscytujące i prawdziwe... i radość jest mimo wszystko - podsumowała Anna Dymna.\nBez wątpienia pani Anna jest osobą z wielkim sercem i odmieniła życie wielu potrzebujących osób. To, ile pracy wymaga prowadzenie takiej fundacji, możemy sobie tylko wyobrazić. Warto pisać i mówić o takich wydarzeniach, jak to, które odbędzie się już w czerwcu.


Drogi - Najlepsze miejsca na wakacje - WP Turystyka\nCo kraj, to obyczaj, nic więc dziwnego, że wybierając się w podróż samochodem trzeba dostosowywać się do zasad ruchu drogowego obowiązującego w danym państwie. Wyszukiwarka podróży KAYAK.pl stworzyła...\nNiesamowite drogi ponad drzewami\nPrzy budowie tras szybkiego ruchu bierze się pod uwagę względy zarówno praktyczne, jak i te związane z ochroną środowiska. Z tego też powodu powstają malownicze wiadukty wznoszące się ponad dolinami...\n5 rzeczy, z powodu których Polska jest omijana\nW zeszłym tygodniu pisaliśmy o tym, dlaczego powinniśmy spędzać wakacje w kraju. Dzisiaj pokażemy wam, co zniechęca zagranicznych turystów do wypoczynku w Polsce. Zobacz wyniki raportu Polskiej Organizacji...\nNajdziwniejsze ulice świata\nSą kręte, wąskie i strome. Oto kilka najbardziej niesamowitych dróg świata.\nNajbardziej ekstremalne drogi\nPodróżując po świecie napotykamy raz lepsze a raz gorsze drogi. Polacy wiedzą dożo na temat tych drugich. My, w ramach pocieszenia, postanowiliśmy przedstawić najbardziej ekstremalne i niebezpieczne...\nPolskie drogi należą do najniebezpieczniejszych w Europie. Polska przoduje w liczbie zabitych w wypadkach drogowych. Najczęstszą przyczyną wypadków jest niedostosowanie prędkości do panujących na drodze...


William Hill - Bonusy, Rejestracja, Opinie\nWilliam Hill należy do nielicznych firm bukmacherskich, które posiadają tak długoletnią historię. Bukmacher swoje usługi świadczy już od 1934 roku, stale zdobywając nowych użytkowników. A to wszystko dzięki jasnym zasadom oraz bezpieczeństwu wypłat.\nNa graczy czeka bogaty wybór zakładów sportowych. Wyniki można typować w rozgrywkach mniej lub bardziej popularnych. Oferta obejmuje m.in. piłkę nożną, tenis, siatkówkę, piłkę ręczną, baseball, hokej na lodzie. Obstawiać można również wyniki snookera, wyścigów chartów i wyścigów konnych.\nWilliam Hill Rejestracja\nWilliam Hill jest firmą bukmacherską, która oferuje dość wysokie stawki, jeśli chodzi o zakłady sportowe - w porównaniu z innymi bukmacherami. Między innymi to sprawia, że firma cieszy się ogromną popularnością wśród typerów.\nDla każdego nowo zarejestrowanego użytkownika William Hill przygotował bonus powitalny. Istnieje możliwość otrzymania bonusu na star w wysokości 25 euro.\nAby móc rozpocząć obstawienia wyników rozgrywek sportowych, wymagany jest minimalny depozyt. Jego wysokość nie może być mniejsza niż 10 funtów (dotyczy to płatności przez portfele internetowe) lub 5 funtów (dotyczy to płatności za pośrednictwem Przelewy24 lub płatności kartami).


Nawet 69% przyrost masy owoców a jędrności nawet 46% Borówka XSTRESS 2017 - nowoczesny nawóz i super efekty\nBorówka XSTRESS 2017 - nowoczesny nawóz i super efekty Nawet 69% przyrost masy owoców a jędrności nawet 46%\nBorówka XSTRESS 2017 - nowoczesny nawóz i super efekty\nNawet 69% przyrost masy owoców a jędrności nawet 46%\nTopsin m 500 sc okres karencji zbiera siewnik polonez skomplikowany chciała gdyby allegro ciagniki rolnicze uzywane ursus. Wyniki badań wpływu XStress na jędrność i masę owoców borówki odmian - Blueccrop, Patriot, Spartan. Nawet 69% przyrost masy owoców a jędrności nawet 46%. Bardziej c360 beczkowóz gromadzi rolnictwo zmartwiony sciolkowanie. Cisza pythium oligandrum cena lekki albo będzie przydatne luna sensation 500 sc, glebogryzarki ogrodnicze, nowe ciagniki ursus. Rolnictwo zwalczać gruby zamgławianie szklarni bardzo abowiem w.


Monarchia Habsburgów – nazwa określająca związek państw będących w unii personalnej, którego władca z rodziny Habsburgów był jednocześnie arcyksięciem Austrii, królem Czech, królem Węgier oraz władcą podległych im księstw. Związek istniał w latach 1526–1804. Część państw Monarchii Habsburgów należało do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a jako król Czech, władca monarchii był elektorem przy elekcji króla Niemiec (który następnie był intronizowany na Cesarza). Zazwyczaj władca Monarchii był wybierany na Cesarza Narodu Niemieckiego. Monarchia Habsburgów została przekształcona w Cesarstwo Austrii 11 sierpnia 1804, a dwa lata później dwucesarz Franciszek II Habsburg rozwiązał Święte Cesarstwo Rzymskie.Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.\nCyrkuł bialski – jednostka terytorialna Nowej Galicji (Galicji Zachodniej) w latach 1796–1803. Powstała na części obszaru zagarniętego przez Austrię wskutek III rozbioru Polski.\nCyrkuł bialski był jednym z 12 cyrkułów Nowej Galicji, podporządkowanych Zachodnio-Galicyjskiej Nadwornej Komisji Urządzającej, a od 1797 Gubernium Krajowemu dla Galicji Zachodniej w Krakowie.\nPo reformie administracyjnej 1803 roku cyrkuł został zniesiony (w miejsce cyrkułów bialskiego i chełmskiego powstał cyrkuł włodawski z siedzibą w Białej Podlaskiej).\nNowa Galicja, Galicja Zachodnia (niem. Neu-Galizien, West-Galizien) – jednostka podziału terytorialnego ziem polskich zagarniętych przez Austrię na mocy III rozbioru Polski w 1795. Istniała w latach 1795-1809, do 1803 jako osobny kraj koronny, 13 maja 1803 włączona w skład Galicji.Cyrkuł włodawski - jednostka terytorialna Nowej Galicji (Galicji Zachodniej) w latach 1805-1809. Powstała na części obszaru zagarniętego przez Austrię wskutek III rozbioru Polski.\nFragment o cyrkule bialskim


Bajki o Norwegii część pierwsza | Travelbit\nJesteś w: Travelbit » Relacje z podróży » Europa » Bajki o Norwegii część pierwsza\nBajki o Norwegii część pierwsza\nBożena i Piotr Masicz\nMoże to nic nadzwyczajnego, ale po pierwsze to miał być debiut i od razu skok na głęboka wodę, czyli Norwegia rowerem(też debiut) i w dodatku z żona i to z własną 😉\nDodam jednak, że wybrałem opcje z udogodnieniami, czyli zawieźć nas ze wszystkim na miejsce samochodem. Na czym będzie to udogodnienie polegało napiszę w stosownym momencie. Tymczasem zaczęło się standardowo, artykuły, publikacje w necie no i oczywiście tym tropem doszedłem do znajomego większości „zainfekowanych” Norwegią, czyli do „Norwegofila” Konrada. Był jedynym, komu zawracałem głowę pytaniami i prośbami o porady dotyczące miejsc wartych uwagi jak i innych bardziej błahych spraw dotyczących sprzętu, terminu i.t.p. Kompletowanie wyposażenia dotyczącego przemieszczania się rowerem z dobytkiem niezbędnym przynajmniej w minimalnym stopniu rozłożyłem w czasie tak, aby w maju odbyć próbę generalna. Nie zagłębiając się w szczegóły nadszedł dzień wyjazdu. Ze względu na urlop Bożeny termin był ściśle określony, czyli 1 sierpnia do 21 sierpnia. Z perspektywy stwierdzam, że to był bardzo dobry czas i wtajemniczeni w kwestii anomalii pogodowych zachodniego wybrzeża wiedzą, o czym napisałem. Wracając do sedna sprawy, plan obejmował pierwsze parę dni a później miał być dostosowany do frontów atmosferycznych.\nUmowna granica z Norwegią a następnie Oslo przejechane z „marszu”. Teraz zaczyna się jazda pod słońce, czyli na zachód w kierunku Drammen. Zaczynamy zawężać poszukiwania miejsca na nocleg. Znajdujemy je za Kongsberg zjeżdżając z drogi głównej w boczną, utwardzona leśną drogę i tam na skrawku dogodnego pobocza rozbijamy pierwszy namiotowy obóz na Norweskiej ziemi. Jest to,co potrzeba minimalistom. Cisza,strumyk,zapach lasu i znużenie,(wszak od promu to około 800 km przejechanych w granicach rozsądnej prędkości, czyli jak na mnie ..usypianie na stojąco ) .Bożenę (zapewne z powodu szoku spowodowanego wolna jazda 😉 rozbolała głowa, tak wiec ambitnie przygotowałem posiłek z zapasów, które umożliwiał nam zabrać ze sobą nasz samochodzik(pierwsze udogodnienie).Gotowy do użycia namiot i zapachy świeżego jedzonka spowodowały cudowne ozdrowienie i dalsza procedura przebiegała już wedle założeń, może troszkę zweryfikowanych podziałem obowiązków w najbliższej przyszłości 😉 Po kolacji mycie naczyń i małe pranie siebie jak i ubranek a na koniec spacer na wzgórze w celu identyfikacji czegoś, co okazało się zadaszeniem z juty dla strudzonych wędrowców wyposażone w palenisko, siekierkę, jakieś naczynie i miejsce na odpadki. Rzut oka na mapę, mała narada i szybka decyzja…Rjukan .Z tym postanowieniem na dzień następny idziemy lulu.\nPogoda bajkowa dla większości normalnych ludzi 😉\nSkręcamy z drogi E134 w prawo do Haukas,Boen. Przejazd przez malownicze górskie okolice i długi stromy zjazd do Rjukan. Mała przerwa nad jeziorem, krótka ceremonia uzupełniania kalorii , chłodzenia stóp w wodzie i decyzja o noclegu daleko na odludnym płaskowyżu w okolicy………Trasa Ryukan-Horshus i w Marem skręt w lewo w góry. Droga wąska, asfaltowa do Steinshole. Nastepnie z tego, co wyczytaliśmy teoretycznie płatna droga do jeziora Mor, ale skończyło się na teorii .Dociągamy do wysokości 1200m npm. i przy zalewie Kalhovdfiorden rozbijamy namiot, lecz po krótkim namyśle porzucamy go i skuszeni okolicą jedziemy, aż się skończy droga. Stało się to niebawem, wiec następnym porzuconym wyposażeniem stały się rowery, które spoczęły na mchu a my na butach dalej w góry. Wypatrzyliśmy jakąś wąska ścieżkę i zgodnie z powiedzeniem „apetyt rośnie w miarę jedzenia” łupem padły trzy szczyty każdy następny wyższy od poprzedniego. Pogoda nadal super, widoczność po horyzont a widok księżycowy. Choć tam jeszcze nie byłem to wyobrażam sobie, że ktoś, to co widzę ,musiał kiedyś skopiować i wysłać na orbitę 😉 dotyczy to także gęstości zaludnienia. W Polsce tez mieszkamy na odludziu, dosłownie prawie w lesie, ale tam cisza porażała.\nCel namierzony-Stawanger.Trasa do-taka sobie, nic nadzwyczajnego w kwestii krajobrazu jak i ciężkich podjazdów. Czyste, dość duże jak na Norwegię miasto. Starówka polecana przez Konrada w pełni uzasadniona. Ciekawy widok na infrastrukturę miasta z mostu łączącego dwa brzegi nad wejściem do portu. Ścieżki rowerowe, bezkolizyjne przejazdy na druga stronę ulicy oświetlonymi mini tunelami, oznaczenia kierunku jazdy i miejsc docelowych na znakach dla rowerzystów ale do tego jeszcze wrócę. Miejsce na posiłek i odpoczynek zostało wybrane właśnie z mostu a znajdowało się właśnie ..pod nim .Tu muszę rozczarować naszych rodaków realistów. W okolicach mostu jak i pod nim…nieprzyzwoicie czysto, wiec to była również czysta przyjemność spędzić tam około 2 godz.mocząc nogi w morzu wśród brunatnic i wszelkich małżopodobnych stworzeń jak i leżąc i podjadając suchy prowiant, obserwować ruch promów, stateczków , motorówek i wszechobecny spokój.\nPoczątkowo plan zakładał nocleg w drodze powrotnej, wiec nie śpieszyliśmy się, ale ostatecznie tak nam się dobrze jechało inną trasa, że wróciliśmy późnym wieczorem nad jezioro.90 km z ekwipunkiem to dla żółtodziobów wystarczająco, aby nie odmówić sobie orzeźwiającej kąpieli w jeziorze. Lekko czuje podbicia stóp, ale w późniejszym czasie okazało się, że winne były klapki. Obfita kolacja i ciepła noc spowodowały, że sen był treściwy \nNiedziela a my w planach mamy Preikestolen. Nie pomyślałem wcześniej o tym, że to odpowiednik tatrzańskich Rys w ładna pogodę. Tak było i tutaj. Gorąco, dzień wolny od pracy i dużo ludzi, ale po kolei. Pobudka 7:32 pakowanie do samochodu i tym razem przeprawa promem z całym dobytkiem, samochod na parking, plecaki na plecy;) i tup,tup około 2 godz. pod górę.Na tyle gorąco, że jeziorka w drodze na górę zaliczone wpław. Słynna półka nie rozczarowała. Chwilę na fotki i…jak to my, dalej w góre. Około godz. później byliśmy już na tyle daleko, że z półki zrobiła się mała odstająca skałka. Widok w lewo do końca fiordu w prawo do mostu nad wejściem do fiordu. Bajecznie i sielankowo.Człowieków zero;) Po godz. ładowania „baterii” wykonujemy zwrot przez sztag i wykonujemy własna interpretacje zejścia do parkingu. To było ciekawe, pionierskie przejście, ale polecam dwa razy pomyśleć \nTam napotykamy pokojowo nastawione owce,parę domków zamaskowanych trawą i panoramę na Prekestolen wyeksponowana w zachodzącym słońcu. Wracając odnajdujemy zjazd na plażę nad fiordem z akcentami cywilizacji w postaci parkingu, śmietnika z selekcja odpadków,toalety i ławeczek zintegrowanych ze stolikami. Miejsce bajkowe,trawka,dużo drzew od północnej strony, zatoczka,pomost i mokra,czysta woda;) No i zgadnijcie, co zrobiłem? Zgadliście, zaliczyłem pierwsza kąpiel w słonej wodzie morza północnego i wracać się nie chciało tak się lekko pływa .Na brzeg zwabił mnie widok zapełniającego się jedzonkiem stolika.Dalsza procedura łatwa do przewidzenia. Pogoda nadal bajkowa.\nW nocy aura skorzystała z chwili naszej nieuwagi i rozpadało się do około 10 rano.Tym razem nie wpłynęło to na zmianę planów gdyż prom do Lysebotn czyli na koniec fiordu mieliśmy dopiero o 14:20. od miejsca noclegu to około 15 min jazdy wiec był czas na spokojna procedurę startową Zostawiamy samochodzik w porcie i zapakowani na rowerki świeżym,starym prowiantem;) przepływamy na wspomniany koniec fiordu.Cel –Kierag, lecz z racji późnej pory i po wstępnych oględzinach serpentyn z 26 (jeśli dobrze pamiętam)nawrotami, atak na ten kamyk odkładamy na dzień następny. Wybieramy drogę w przeciwną stronę w góry bez określonego celu i dystansu zgodnie z moim ulubionym porzekadłem „dobry podróżnik nie ma z góry ustalonych planów ani nie jest zobligowany powrotem” Z czystym sumieniem –polecam taki wariant. Dystans wyniósł 14 km non stop pod górę plus niespodzianka w postaci nieoświetlonego tunelu o długości około 1 kilometra..Już za tunelem zapamiętałem parę miejsc nadających się pod namiot, ale jechaliśmy dalej wiedząc, że w każdej chwili możemy tam wrócić tym bardziej, że droga powrotna biegnie tylko w dół.Dojechaliśmy jednak na szczyt a tam…osiedle domków i myślę, że ściśle związanych z obsługa elektrowni wodnej umieszczonej w skale na końcu fiordu a to miejsce wskazywało na regulacje wody spływającej z gór a tu schodzącej się w jeden nurt. Wróciliśmy wiec kawałek na z góry upatrzone pozycje.Wygrało miejsce z perfumerią w podłodze, czyli wrzosowisko. Zapewniam, efekt gwarantowany.Opodal wszechobecne strumienie z woda tak czystą, że stanowiła ona bazę w 80% do wszelkiego rodzaju napojów od herbaty przez dania obiadowe do napojów stworzonych przez rozpuszczenie w wodzie pastylek typu multiwitamina.Pogoda bez zastrzeżeń. Szczęściarze z nas. Jak na koniec podsumowałem, połowę czasu spędzonego w Norwegii obyłem się nawet bez podkoszulka.\nCeremonia pobudki,śniadania i pakowania ekspresowa tak jak i zjazd w dół te naście kilometrów. Test klocków hamulcowych zdany pozytywnie, no i.. zaczęło się. Wspomniane 26 serpentyn,10% nachylenie i tunel 1100m oświetlony, choć miał wadę kabrioletu, czyli miejscami „dach” mu przeciekał .Musze się pochwalić, że wtoczyłem się na górę na kołach a żona znana piechurka mniej więcej tez na kołach;)po drodze parking zaliczony na dwa sposoby. Ja oskubałem maliny a Bożena zagrzała wodę w wodospadziku zabierając chłodek dla siebie. Do docelowego parkingu już zostało niewiele. Tutaj nadmienię, że nie znałem położenia celu naszej wspinaczki rowerowej i jakoś tak sobie wyobrażałem, że pokuta rowerowa zakończy się rekompensatą w postaci krótkiego spaceru i delektowaniu się obserwacja strachu w oczach wchodzących na wspomniany kamień zawieszony 1000m nad wodą z morza rodem. O ja naiwny…pismo rysunkowe na tablicy informacyjnej uświadomiło mi, że nawet jakbym czytać nie umiał, to tak czy inaczej czeka nas około 5(słownie: pięć) godz. tupania i o zgrozo, nadal pod górkę na przemian z zejściami w doliny, czego akurat nie lubię, bo to wg.mnie marnotrawienie zdobytej już wysokości. Rowerki odpoczywają a my widocznie jeszcze na to nie zasłużyliśmy wiec ruszamy w drogę. W miejscach stresogennych MP3 na uszy z ulubiona muzą, podkoszulki do plecaka i niech ktoś mi powie, że w Norwegii jest zimno. Dawno się tak nie opaliłem jak podczas tego wyjazdu. Przełączyłem się na zasilanie jabłkowo-wiśniowym Tymbarkiem (o dzięki ci samochodziku, że przywiozłeś mi takie obfite zapasy) i doczłapaliśmy po kamieniach do innego kamienia. Cóz, kamień jaki jest każdy wie, ale ten znalazł sobie niebanalną lokalizację a potwierdzały to pielgrzymki wiernych temu fenomenowi natury. Bez szerokokątnego obiektywu zapomnijcie o zabraniu ze sobą i pokazaniu znajomym efektu, jaki daje widok on-line. WOW innych liter nie znam;) chyba, że słynne polskie określenie tego samego, co Anglik określa słowami It’s wonderfull a radziecki człowiek czymś w rodzaju „Eto priekrasnoje „ a propos,…co do własnych spostrzeżeń. Rzecz się dzieje na promie takim, „poprzecznofiordowym” czyli czas pobytu na nim nie przekracza z reguły 15 min. Bohaterowie scenki rodzajowej to: Norweg, Polak i wspomniany radziecki człowiek z gatunku bogatszych.Norweg zazwyczaj nie opuszcza samochodu a jak to już uczyni to tak jak stoi idzie tam gdzie potrzebuje zostawiając wszystko, co ma na pastwę wyobraźni nietutejszych. Polak czyt. moja żona, ma jeszcze pozostałości zachowań przywiezionych z kraju, ale znieczulona jest moimi spostrzeżeniami i doświadczeniami ze wszystkich pobytów w Skandynawii. Natomiast człowiek noworadziecki widocznie jak się rodzi to już na wyposażeniu ma odruch ostentacyjnego zamykania samochodu pilotem z sygnalizacja dźwiękową i potwierdzaniu poprawności działania centralnego zamka kontrolnym szarpnięciem za klamki. Nie jestem pewny pochodzenia tego odruchu. Bardziej przypominał mi kontrolne sprawdzanie wszystkich zamków, ale niekoniecznie kiedyś we własnym samochodzie. Ale że ja się nie znam wiec branie tych insynuacji na poważnie jest dobrowolne. Wracając do naszego kamienia to wg. Bożeny to dobre miejsca na konsumpcje tak, aby przy okazji obniżyć środek ciężkości w drodze powrotnej przenosząc balast z plecaka do żołądka. Teoria wcielona w życie, choć ja nie odczułem różnicy, hmm może dlatego, że to nie ja niosłem plecak na górę? Powrót tym razem tą samą droga z małym tylko zboczeniem…do ukrytego w górach jeziorka i kolejne obniżenie temperatury ciała tym razem w stylu lawirującym pomiędzy kamieniami. A może to tylko ze mną coś nie tak, bo więcej chętnych nie było. Przecież woda była w stanie ciekłym a oni mówią, że zimna. Dziwaki;)\nJa zostaje z dobytkiem na stacji a Bożena jedzie po samochód. Miałem czas na analizę mapy pod katem dalszej podróży, zsumowanie przejechanego etapu (94km) i zrobienie notatek, z których teraz korzystam. Po około godz. podjeżdża Hyundai Accent ze znajomą”kierowniczką “;) wiec pakujemy się i w zmiennej pogodzie jedziemy w stronę Allesund. Przed promem w Vangness nocujemy w górach.Tutejsze maliny również są mniam,mniam. Otoczenie również kojące. Świergolenie ptaków z szumem wodospadu w tle.\nSchodzimy na dół do cywilizacji. Rower jak stał tak stoi. Po drodze do serwisu kupujemy kartki , wypisujemy i wysyłamy. W czasie spaceru do serwisu następne spostrzeżenie .Jeśli idzie się z rowerami w tym przypadku wzdłuż ulicy ,nic się nie dzieje ale wystarczyło się zatrzymać a kierowcy interpretują to jako próbę przejścia na drugą stronę ulicy i zatrzymują się z uśmiechem na ustach. Jakby tego było mało adekwatnie to samo czynią na drugim pasie chociaż jeszcze nie postawiliśmy nogi na asfalcie. Aby nie doprowadzać do konsternacji i nie przepraszać ruchem głowy odsunęliśmy się dalej od krawędzi jezdni. To co napisałem jest dygresją do naszych rodowitych użytkowników dróg. Serwis od 10. Niestety nie naprawia z powodu braku czasu. Spacerując po nabrzeżu dostrzegam swojsko brzmiący napis. Norweskiego nie znam, ale napis na budynku „ALESUND DYKKERSENTER „ mówi mi wszystko. Centrum Nurkowe w Alesund. Posiadam certyfikat nurka wiec…dlaczego nie? Po wstępnej rozmowie dowiadujemy się ze na środę zaplanowane jest nurkowanie. Ustalanie szczegółów z organizatorem przez telefon (dzięki Bożenie) trwa dość krótko. Środa godz. 17  wypływamy na morze północne. W tym momencie mamy dwa dni wolnego. Zapada decyzja -autobusem po samochód. Wracam około 15. Nawet podróż autobusem była pouczająca. Wnioski:\nNic niepocięte, nieporysowane i niepołamane i w dodatku czyste a to tylko zwykły autobus.\nNie jestem pewny, ale wpisany do tzw. komputera bilet i cel podróży każdego pasażera (jest śledzony przez lokalizator (GPS) i przed miejscem docelowym sygnalizuje kierowcy, że na najbliższym przystanku ktoś wysiada. Intrygował mnie sygnał dźwiękowy przed każdym przystankiem a obserwowałem, że nikt z pasażerów niczego nie naciska. Może to normalne, ale ja nie jechałem autobusem jakieś 16 lat \nPodejmujemy decyzje co robimy z wolnym czasem. Chcemy zostać w okolicy. Cel wyspa Runde( wcześniej planowana). Konrad coś o tym wie  miało być rowerem, ale się nie udało. Dojeżdżamy na miejsce samochodem. Tego dnia łamiemy dwie dotychczas niepraktykowane zasady. Jeszcze w Alesund nabrałem apetytu na gotowe danie. Kupiłem rybę z frytkami i sosami wg tutejszej specyfikacji. Domniemam, że był to Halibut.Tak czy inaczej talerzyk świecił pustkami w niedługim czasie. Druga złamana zasada to decyzja o noclegu na kempingu. Skusiła nas ciepła kąpiel i brak miejsca na rozbicie namiotu. Załatwiamy formalności w kwocie 120NOK i po rozpakowaniu decydujemy się jeszcze na spacer w gorę. Towarzyszy nam po raz pierwszy od początku pobytu w Norwegii 6254 miliony lub miliardy meszek. Neutralizujemy ich zapędy na kolonizacje naszych osób, jakimś wynalazkiem w sprayu. Sesja zdjęciowa morza północnego i okolic. Zaplanowanie marszruty na jutro, troszkę refleksji w czasie obserwacji morza, fal, zachodzącego na czerwono słońca, wiatru podbitego przez stromy brzeg i korzystających z tego efektu ptaków.\nSchodzimy na dół, dzielimy się obowiązkami. Następnie gorąca kąpiel i gorąca kolacja. Zgrywam zdjęcia na laptop, aby zwolnić karty pamięci w aparatach. Mamy nadzieje na jutrzejszą sesję zdjęciową z Maskonurami w roli głównej. W nocy miałem wrażenie, że w roli głównej są tu tupiące jeże i lunatykujące mewy  To aluzja do Maskonurów.\nŚniadanie, wymarsz i wędrówka na drugi koniec wyspy i..rozczarowanie Bożeny. Poza cudnym widokiem morza Północnego ptaki są od nas w takiej samej niemal odległości jak Islandia. Z daleka owszem widać duże kolonie gnieżdżących się na niedostępnych skałach, ptaków, ale bez lornetki i teleobiektywu w aparacie lokalizacja pojedynczych Maskonurów jest tylko w domyśle. Mając na uwadze nurkowanie o 17 a w międzyczasie pakowanie, powrót do Alesund, tankowanie gazu (stacje z gazem są nieliczne) wracamy na kemping. Następnie jak wyżej plus firmowy obiad na gorąco, czyli fasolka po bretońsku.\nO 17 z lekka podekscytowany stawiam się w umówionym miejscu okazuje się, że w parze będę nurkował z Norwegiem a w drugiej parze Holendrzy. Ojciec z synem. Ceremonia przygotowań zakończona lekką konsternacją, kiedy poprosiłem o zamianę tzw. Suchego skafandra na mokry. Powód był prosty. Nie nurkowałem nigdy w suchym a nie chciałem popsuć sobie takiej okazji eksperymentowaniem z troszkę jednak inna obsługa tegoż. Konsternacja wynikła z faktu, że temp morza 14 stopni dla mnie wydała się luksusem a dla nich dyskomfortem. Cała reszta ubrana w „suchary”. Gwoli wyjaśnienia. W jeziorach w Polsce, w których nurkowałem temperatura w lecie na 20 m wynosiła od 6 do 8 stopni a tez nurkowaliśmy w tzw.mokrych. Wracając do nurkowania. Srodkiem lokomocji była lodź pontonowa napędzana 250 konna Yamachą. Wyposażona w GPS, echosonde i inne bajery włącznie z odtwarzaczem CD. Pierwsze nurkowanie w tematyce flory i fauny morza północnego niestety musiałem przerwać po 20 min. Powstał problem z maska i walka z opróżnianiem jej z napływającej tam wody stała się bezcelowa pomimo prób dociągania pasków i poprawiania ułożenia. Niestety to był wypożyczony sprzęt. To, co pamiętam to fakt, że morze północne jest tak czyste, i tak zamieszkałe. Przerwa pomiędzy nurkowaniami zachowana regulaminowo a ja skorzystałem z możliwości wymiany maski na inna. Drugie nurkowanie to odwiedziny statku pasażerskiego leżącego na 20 m. Dopiero znając długość statku określiłem jak czysta musi być woda jeśli widzę ¾ jego długości. Tym razem wszystko grało w 100% i mogłem oddać się w pełni podziwianiu uroków świata dostępnego proporcjonalnie tak niewielu ludziom. Szkoda, że nie można czasami podzielić się takimi chwilami, czy to nad poziomem morza czy pod nim. Po 40 min wróciłem z innego świata, ale jeszcze długo pozostałem pod jego wpływem. To już troszkę dalsza północ gdyż przed 23 jeszcze nie było ciemno. Po powrocie i pożegnaniu pojechaliśmy w kierunku Andalsnes. Wtajemniczeni wiedza, do czego to wstęp .\nZnowu słoneczny dzień. Wyruszamy w stronę Drogi Orłów, czyli przedsionka do Fiordu Geiranger. Śniadanie na parkingu z panoramą na fiord. Zjazd na dół i podejmujemy decyzje tym razem o wycieczkowej formie rejsu. Wszystko zastajemy na swoim miejscu 😉 może z wyjątkiem ilości wody zazwyczaj kaskadami spadającymi w dół. Wyjątkowo ciepłe lato zdaje się być tego przyczyną. Po powrocie wyjeżdżamy w stronę Lilenhamer, ale skręcamy w kierunku tzw. starej drogi a widoki rekompensują troszkę większą odległosc. Po drodze zaliczamy znany punkt widokowy Dalsnibba na wys. 1500m npm. Gratulacje dla pomysłodawcy. Warto. W dalszej drodze powrotnej zaliczamy obiad na parkingu nad rzeka o niecodziennym kolorze wody. Wyglada jakby właśnie rozpuścił się w niej lód. Jest prawie biała. Dojezdzamy trasa wg. własnej interpretacji do okolic Lilenhammer. Tak się składa, że wolimy boczne drogi ,ruch jest znikomy, okolice nieskażone często cywilizacją, a drogi i tak równe. A jakby tego było mało w takim odludziu spotykamy polewaczkę zmywającą asfalt na drodze podrzędnej z dala od osad. Już wiemy, dlaczego po 3 tyg. Samochód jest nadal czysty.\nDojeżdżamy do Oslo.Tym razem mamy zaplanowany postój u znajomych Norwegów. Kurtuazyjna wizyta, z kulminacyjnym punktem programu, czyli poczęstunkiem deserem z lodów ze świeżymi owocami. Ci, którzy mnie znają, wiedzą, o czym teraz myślę:) mniam, mniam. Do promu jeszcze daleko, ale i dużo czasu. Nie śpiesząc się przejeżdżamy Szwecję i o 3:15 odpływamy do Sasnitz .9:20 wjeżdżamy do Polski “A” a na wieczór już jesteśmy w Polsce “C”.\nto obawiałem się, że każda następna wyprawa spowoduje nawarstwienie się doznań, jakie dostarczyła mi Norwegia. Domyślam się, że wszystko, co napisałem może być lekko tendencyjne, ale uwierzcie…to tak działa:)


Opublikowano: sobota, 30, listopad 2019 19:52\n"Dziećmi Bożymi jesteśmy"\nGdy Bóg raz przed wiekami "uczynił człowieka na wyobrażenie i podobieństwo swoje", został Ojcem człowieka, największym jego dobroczyńcą, najwierniejszym przyjacielem. Nie tylko wywiódł go z niebytu, ale uczynił to najbardziej bezpośrednio.\nZ tego Boskiego pochodzenia człowieka płynie cała dostojność nasza, tak wielka, że nic dorównać jej nie zdoła. Bóg sam z wielkim szacunkiem rozporządza sprawami ludzkimi i jako Ojciec najlepszy otacza nas bardziej miłością niż gniewem, bardziej kieruje się miłosierdziem niż sprawiedliwością. Ta ojcowska miłość najsilniej wyraża się w tym, że Bóg nigdy nie unicestwia człowieka, nie pozbawia go istnienia i bytu, bo sam będąc wieczną Miłością, nigdy nie umiera. Nawet i przez śmierć nie przecina życia ludzkiego.\nOpublikowano: sobota, 30, listopad 2019 19:50\nWybrane krótkie rozważania z wydanych przemówień, kazań, homilii i konferencji kardynała Stefana Wyszyńskiego ujęte są w cyklu Roku Kościelnego. Na każdy tydzień przewidziane są treści związane z danym okresem liturgicznym, czy też z najbliższym świętem. Rozważania w bardzo bezpośredni sposób ukazują wielkie Tajemnice Boże na tle całości życia chrześcijańskiego, ogarniając równocześnie codzienne ludzkie sprawy. Niech będą wszystkim ku pokrzepieniu serc, niech nasyca dusze tych, którzy będą rozważać głębokie słowa Duchowego Przewodnika Narodu polskiego, gorliwego Pasterza.


Wszystko o partii | akademickie.olsztyn.pl\nHomeWspółpraca z UWM Rok Szkolny 2019/2020 Aktualności Wszystko o partii\nWszystko o partii\nW dniu 19 listopada w klasie 2D na lekcjach Wiedzy o społeczeństwie (rozszerzenie) gościła dr Dobrochna Ossowska-Salamonowicz. Tym razem tematyka zajęć dotyczyła partii: tworzenia, funkcjonowania, legalizacji i delegalizacji. Teoria ważna – ale lepiej tłumaczy się na przykładach, dlatego też, zagadnienia te omawiane były poprzez analizę orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego.\nPoczątkowo wydały się one uczniom dość skomplikowane, ale z pomocą Pani Doktor młodzież „przedarła”się przez gąszcz artykułów tudzież paragrafów i odpowiedziała na stawiane pytania.\nProwadząca nawiązywała również do działalności partii w innych krajach, wskazywała podobieństwa i różnice. Największe zainteresowanie budziło zagadnienie delegalizacji partii, ale wniosek wyciągnięty po analizie orzeczeń i dyskusji jest taki, iż niezwykle trudno udowodnić partii naruszenie prawa, tym samym następuje to bardzo rzadko.\nW ramach współpracy, 9 stycznia to my udajemy się na UWM (katedra prawa). Będziemy uczestniczyć w debacie „”Zmierzch demokracji. Czy demokracja w Polsce jest zagrożona?” O wnioskach, konkluzjach i ocenie debaty poinformujemy.


Dzień kobiet z tańcem - Młody Elbląg\nZyta Wrzos 5 marca 2018 Dzień kobiet z tańcem2018-03-05T13:20:52+00:00 Dla Niej, TANIEC No Comment\nDzień kobiet to dla pań idealna okazja, by oderwać się na moment od codziennych obowiązków, stresu w pracy i skupić tylko na sobie. Centrum Tańca „Promyk” zaprasza na wyjątkowy wieczór skierowany do Pań, który odbędzie się 11 marca.\n– Kobiecość to kwintesencja każdej z nas, choć nie zawsze o tym pamiętamy i nie zawsze tak się czujemy – mówi Joanna Karpiuk z CT Promyk – Warto przypomnieć sobie w czym tkwi siła kobiet oraz sprawić sobie odrobinę przyjemności. Doskonałym na to sposobem jest wieczór w Centrum Tańca Promyk, podczas którego będzie bardzo tanecznie.\nSpotkanie rozpocznie się o godz. 17:00 energetyczną zumbą, która wprawi wszystkie uczestniczki w doskonały imprezowy nastrój i wyzwoli energię niezbędną do dalszych zajęć. Zmysłowość i kobiecość będzie można w sobie rozbudzić podczas zajęć lady latino odbywających się przy gorących latynoskich rytmach. Ostatnią taneczną propozycją będzie salsation czyli mieszanka różnych rytmów i stylów pochodzących z najgorętszych stron świata. Salsation to forma, która stwarza także okazję do pokazania swoich emocji i wyrażenia siebie poprzez ruch. Między zajęciami tanecznymi, chwilę oddechu będzie można złapać w trakcie spotkania dotyczącego refleksologii i zapoznać się z tematem w teorii i praktyce. Spotkanie poprowadzi Katarzyna Laskowska.\n– Dla Pań przygotowana zostanie także loteria z upominkami, owoce i szampan – mówi Joanna Karpiuk z CT Promyk – Do udziału zapraszamy wszystkie panie bez względu na kondycję, wiek i umiejętności taneczne. Na spotkanie będzie można dołączyć w każdej chwili. Należy zabrać ze sobą obuwie zmienne i wygodny strój sportowy.\nDzień Kobiet w Centrum Tańca Promyk odbędzie się 11 marca w godz. 17:00 – 20:00. Wstęp 10 zł w dniu imprezy.\n« Trzy premiery w Noc Grozy. Zgarnij zaproszenia\nRuszyła sprzedaż biletów i karnetów »


pre maraton | STAR WORMS\nJak wiadomo Star Worms sportem stoi. Kiedyś szaleliśmy na piłkarskich boiskach (czy tam kartofliskach) i ganialiśmy za piłką aż się kurzyło. Potem przyszły lata startów w InO, w których zawsze walczyliśmy do końca o jak największe wariacje no i gubiliśmy się tam gdzie nikt inny by nie dał rady. Do futbolu planujemy wrócić, InO ostatnio troszeczkę odpuściliśmy ale na jesień będzie więcej startów. Nooo i teraz pewna część robaków SW przestawiła się mocno na bieganie. Mowa tutaj o dwóch super kolesiach Kosie i Krzyśku oczywiście. Ci dwaj teraz popylają aż miło i nie straszne im upały, deszcze, wiatry, górki, dołki, przeszkody na drodze typu czołg i takie tam inne rzeczy. Nie straszne są im też wielkie odległości i dlatego właśnie chłopaki postanowili wziąć udział w maratonie, który odbędzie się już 15 sierpnia.\nA dziś chłopaki zaplanowali sobie taki generalny trening żeby sprawdzić swoje umiejętności na zbliżonym dystansie. Ja w tym momencie jestem cieńki bolek albo jeszcze cieńszy ale ale, postanowiłem im towarzyszyć i zrobić chociaż te 12km. Dla mnie w tym momencie to było coś a dla Kosy i Krzyśka 12km to była... 1/3 trasy! Jeśli ktoś ma trudności z liczeniem to dopowiem tylko, że oni planowali dziś zrobić 36km! 36km! Zobaczcie o jakich dystansach my tu mówimy!\nMamy tu z Kosą taką trasę. Kosa nazwał ją Dżejk Sztrasen chyba na moją cześć albo część lub coś takiego. Bo ja tą trasę opracowałem (no powiedzmy - raz tam pobiegłem i spodobało się nam na tyle, że teraz dla Kosy ta droga to codzienność). Całkiem spoko tam nawet jest: trochę góreczek, z górki też kilka razy można zasuwać, są pola, lasy, drogi leśne i asfalt. Mieszanka wybuchowa. No i na dzień dzisiejszy dwa robale postanowiły przebiec tą pętle trzy razy. Hardcore!\nDzień był ciepły ale oczywiście musiało też padać bo takie mamy w tym roku zakręcone lato. A chłopaki biegli. Ja pierwszą pętle razem z nimi. Napiszę jeszcze tylko, że tą dwunastkę zrobiłem i radochę nawet miałem. Ale nie o mnie tu miało być. Mocarnie i potężnie jak dla nas zaprezentował się Krzysiek, który finalnie zrobił te trzy pętle! I tutaj nie ma się co cykać - Krzysiek może wykręcić na tym maratonie na prawdę ostry jak czili i tequili czas! Będziemy trzymać kciuki! Na drugim biegunie zaś znajdował się dziś Kosa, który trafił chyba na jakiś felerny dzień, paskudną formę jakąś bo zrobił tyle samo co ja czyli te 12km po czym padł na ziemie jakby go snajper ustrzelił. Potem jeszcze Kosa próbował trochę biec ale po kilkuset metrach ostatecznie zrezygnował z grymasem na twarzy i lekką podłamką. Ale to nic bo po to są treningi żeby trenować prawda? Tak, tak. No i czasem przychodzi słabszy dzień i nie ma się co tym w ogóle przejmować. Ważne żeby doszlifować formę na ten dzień sądu ostatecznego jakim będzie dla Kosy i Krzyśka 15 sierpnia.\nTrzymamy kciuki, ewrybady!!!\nAutor: Szo Gun o 20:41\nCzępa 22 lipca 2012 21:35\nNa prawdę dzisiaj to wszystko było zupełnie inne. Przecież w czerwcu biegałem 30 km, bez większego zmęczenia. Nie powiem, że nie byłem zmęczony, ale na pewno nie tak jak dzisiaj po tej "parszywej dwunastce". Poczułem się najgorzej jak tylko mogłem. Jakby ktoś mi moją energię wziął. Tyle o tym mówiłem, że zrobię te 36 km i uda się to osiągnąć. Pobiję rekord dnia oraz tygodnia. Myślałem, że uda się, a tutaj co - wielka porażka - tylko 12 km. Czuję naprawdę niedosyt, wielki niedosyt i czuję się zawiedziony. Tyle czasu biegam. Mało kiedy przychodzi taki dzień. Ostatnio miałem takie coś w grudniu chyba. Natomiast dzisiaj no nie wiem co to było. Mam nadzieję, że maraton dam radę zrobić, bo jak nie, to żegnam się z długim bieganiem. Nie będę biegł w maratonach. Będę biegł na krótkich dystansach. Może tam mi lepiej pójdzie.\nCzępa 23 lipca 2012 21:29\nZresztą powiem inaczej. Trafiłem wczoraj zły dzień. Dzisiaj czuję się dobrze, czyli po prostu wczoraj było coś nie tak. Jednak jak wczoraj napisałem, że nie będe startował w długich dystansach, to chyba to pisałem z nerwów. Jednak przecież 9 września mam kolejny w tym roku półmaraton, więc jak coś pójdzie źle na maratonie, to uwierzcie mi tam mogę zaszaleć.\nBumelant 23 lipca 2012 22:05\nJa się cieszę i jestem Wam bardzo wdzięczny, że mogłem pobiegać z Wami. Takie wspólne treningi bardzo motywują. Samemu na pewno by mi się nie chciało zrobić takiego dystansu. Było śmiechowo i fajnie widokowo. Ostateczna próba, tak jak napisał Szogun, wypadnie na maratonie, jak na treningu coś nie pójdzie to żaden dramat, ale tam nie będzie już "przebacz", ani "zmiłuj się":)\nszkoda że nie daliście znać :)\nchętnie zobaczył bym się z Panem Krzyśkiem :)\npobiegać bym raczej nie pobiegał bo mam problemy z kontuzją kolana i nawet z psem na spacerze mi ciężko ale ...\ni wierzę w wasz sukces oraz będę trzymał kciuki za obu Panów 15sierpnia\nmarian- najprawdziwszy :)


Portugalia - Czechy typy, analiza, transmisja (Liga Narodów, 09.06)\nKapitan reprezentacji Portugalii śrubuje rekord bramek zdobytych w barwach narodowych. Jego cel na rywalizację z wicemistrzami Europy z 1996r. jest jasny i klarowny. Zwycięstwo oraz zdobycie przynajmniej jednego trafienia. Czy realizacja tego postanowienia będzie łatwa i przyjemna? Portugalia – Czechy typy, analiza, transmisja. Serdecznie zapraszamy.\nPortugalia – Czechy typy bukmacherskie\nJesteście ciekawi, jakie Portugalia – Czechy typy są warte największej uwagi? Rzućcie zatem okiem na nasze dzisiejsze przemyślenia:\nCRISTIANO RONALDO ZDOBĘDZIE BRAMKĘ\nMimo 37 lat na karku Cristiano Ronaldo sprawia wrażenie gracza, którego ząb czasu zupełnie nie dotyka. Podczas niedawnego starcia ze Szwajcarią jego reprezentacyjny dorobek bramkowy powiększył się o dwa kolejne trafienia. W tej chwili licznik wskazuje 117 goli i wiele wskazuje na to, że powiększy się niebawem o parę kolejnych bramek. Niewykluczone, że jedną z nich uda mu się zdobyć podczas zmagań z reprezentacją Czech. Podczas Euro 2008 oraz mistrzostw rozgrywanych cztery lata później taka sztuka udała mu się z łatwością. Dlaczego więc nie miałby dokonać tego po raz kolejny?\nAktualna dyspozycja Czechów jasno wskazuje na to, że ewentualne trafienie gospodarzy nie pozostanie prawdopodobnie bez odpowiedzi przyjezdnych z Europy Środkowej. Pozycja wicelidera grupy po dwóch kolejkach jest osiągnięciem zdecydowanie ponad stan, ale przecież nikt nie powiedział, że ten piękny sen musi się już brutalnie skończyć. Podopiecznych Fernando Santosa czeka naprawdę trudna przeprawa. Nie mamy co do tego najmniejszych wątpliwości.\nWyniki ostatnich gier\nW akapicie opisującym krótką historię ostatnich potyczek pomiędzy dwiema stronami konkretnego pojedynku staramy się zwykle nawiązywać wyłącznie do trzech ostatnich meczów. Tak się składa, że w przeszłości reprezentacje Portugalii oraz Czech mierzyły się ze sobą właśnie trzykrotnie. Jakie były rezultaty tych batalii? Oto krótkie zestawienie:\nCzechy – Portugalia 0:1\nCzechy Portugalia 1:3\nCzechy – Portugalia 1:0\nArbitrem prowadzącym to spotkanie będzie Słoweniec Matej Jug.\nPortugalia – Czechy transmisja na żywo\nRelacja live z tej rywalizacji będzie dostępna na antenie stacji Polsat Sport Extra.\nZobacz typy na mecz Szwajcarii z Hiszpanią.\nArged Malesa Ostrów – Stal Gorzów typy, zapowiedź i transmisja\nLubsport » Piłka nożna » Portugalia – Czechy typy, analiza, transmisja (Liga Narodów, 09.06)


relacja z biegu | Wielkopolscy Biegacze\nW(iosna)rześnia ah to TY…\n26.04.2014 Września i drugi bieg z cyklu „GP WLKP. 10 km” Była to już 31 edycja Biegu Kosynierów a więc bieg z tradycjami i to sporymi. Pogoda od samego rana była bardzo Wiosenna, wręcz Letnia a swoje apogeum osięgnęła w momencie startu biegu i towarzyszyła biegaczom przez całe 1,5 godziny aż ostatnia osoba ukończyła zmagania […]\nGostyń – kolejne 10km z cyklu Grand Prix Wielkopolski\n27 kwietnia 2014 r. przejdzie do historii mojego rodzinnego Gostynia. Właśnie tego dnia odbył się pierwszy atestowany bieg na dystansie 10 km zaliczany do cyklu Grand Prix Wielkopolski. Oczywiście nie mogło tam zabraknąć Wielkopolskich Biegaczy 🙂 , w następującym składzie: Kuba, Sebastian, Paweł Dąbrowski i moja skromna osoba (jeśli o kimś zapomniałem to najmocniej przepraszam). […]\nKolejny wspólny start, kolejne życiówki i otarcie się o pudło w drużynówce!!\n13 kwietnia na poznańskiej Malcie odbył się bieg Ekonomiczna Piątka. Jest to bieg na dystansie 5 km z szybką, atestowaną trasą W ramach biegu odbywały się mistrzostwa otwartej grupy Wielkopolscy Biegacze na facebooku i można było wygrać gadżety biegowe. Jednemu z nas się to udało, Szymon zają drugie miejsce wśród mężczyzn i zgarnął skarpetki biegowe, […]\nTwarda szkoła imprez masowych, czyli 7. Poznań Półmaraton\nLimit uczestników przy zapisach na tegoroczny poznański półmaraton wyczerpał się w kosmicznym tempie. Wszyscy, którzy nie zdążyli zaklepać sobie miejsca śledzili z niecierpliwością informacje organizatorów – czy będzie więcej miejsc? Kolejne 500? Kolejny 1000? Cyfry wyświetlone na ekranie komputera nie robią na nikim wrażenia. Nawet podczas odbioru pakietów jeszcze nie widać tej ilości, dzięki sprawnej […]


Bangladesz - Katar transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\nBangladesz - Katar na żywo. Transmisja live stream online w internecie. Gdzie oglądać?\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć takie mecze jak Bangladesz - Katar na żywo w tv i live stream online. Gdzie oglądać mecz Bangladesz - Katar w Internecie? Najbliższy mecz o którym mowa odbędzie się 10.10.2019 15:00. Dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie Bangladesz - Katar można oglądać za darmo na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach online . Są one dostępne w płatnych pakietach jak również wybrane kanały za free z transmisjami za darmo.\nTransmisja online meczu Bangladesz - Katar w ramach popularnych rozgrywek jakim jest Eliminacje Mistrzostw Świata można oglądać na wielu kanałach tv , w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń a Piłka nożna to jeden ze sportów wśród najpopularniejszych transmisji.\nBangladesz - Katar na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć Bangladesz - Katar na żywo w tv i online?\nWydarzenie Bangladesz - Katar to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 10.10.2019 15:00. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo na kanałach online i telewizji . Wśród dostępnych transmisji znajdują się popularne drużyny i rozgrywki takie jak Eliminacje Mistrzostw Świata.\nKanały do wydarzenia Bangladesz - Katar zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek Eliminacje Mistrzostw Świata i dyscypliny sportowej Piłka nożna, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nBangladesz - Katar transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?\n2 połowa90'Atletico Madryt 1 : 0 Liverpool


Przyklejka - naklejki ścienne - ruma.pl\nID - 2419\nPoszukujesz banalnego i szybkiego sposobu na upiększenie ściany w mieszkaniu lub w firmie? Zapraszamy do naszego sklepu przyklejka.com.pl, w którym znajdziesz niecodzienne naklejki na ścianę, plakaty, obrazy, szablony malarskie i inne akcesoria ścienne. W sklepie zamówisz niespotykane i ciekawe wzory, które zmienią wystrój twojego domu nie do poznania. Bogaty wybór naklejek i szablonów z kategorii takich jak kino, inicjały czy wzory geometryczne.\nwzory malarskie, naklejki na ścianę, naklejki ścienne, szablony malarskie, plakaty, przyklejka


W miarę ubywania woda dopływa do zbiornika rurą zasilającą, zaopatrzoną w kran, który jest połączony z pływakiem zamykającym lub otwierającym dopływ wody. Jeżeli nie istnieje możliwość połączenia z instalacją wodociągową, urządza się lokalny wodociąg prowizoryczny w ten sposób, że na strychu obory umieszcza się drugi zbiornik i napompowuje się do niego wodę dowożoną beczkami. Zwierzęta otrzymują wówczas potrzebną ilość wody w dowolnym czasie, a woda podczas przepływu przez rury i podcz...\nTwardość gumy jest cechą szczególnie ważną, ze względu na uzależnienie od niej wielu innych właściwości mechanicznych danego tworzywa. Najczęściej przyjmuje się metodę oznaczenia twardości gumy według stopni Shorea. Współczynnik tłumienia drgań gumy zależy od jej rodzaju i powinien być określony przez producenta. Orientacyjnie mona przyjmować w przypadku drgań wymuszonych: - dla gumy o twardości 45 550 Sh 1s = 0,10, - dla gumy o twardości 60 70 Sh rs = 0,15. Na całym świecie obserwuje się rozw...\nMuzeum Architektury i Wzornictwa, Los Angeles i Kanner Architekci (zobacz tutaj ich projekty) prezentują retrospektywną i oficjalną publiczną usługę pamięci dla Stephena Kannera, FAIA, w dniu 4 listopada 2010 r., W godz. 7-22. Koncert trwa do 16 stycznia 2011 r. Wraz z jego odejściem 2 lipca, po krótkiej walce z rakiem trzustki, wspólnota architektoniczno-projektowa Los Angeles traci jednego z najwybitniejszych zwolenników. Jako trzeci generalny architekt i szef Kanner Architekci, Stephen był rodowitym ...\nDo oczyszczenia wody zalecane jest urządzanie filtrów siatkowych. Schemat rozmieszczenia przewodów wodociągowych i poideł w typowej oborze na 100 krów. Pośrodku budynku, na ocieplonym strychu umieszcza się zbiornik do wody o pojemności 2. 5 m. Napełnianie jego następuje bądź z ogólnej sieci wodociągowej, bądź też za pomocą ręcznej pompy z beczek, którymi dowożona jest woda. Zbiornik ten jest konieczny do ogrzewania się wody zimą oraz dla utrzymania w sieci poideł automatycznych stałego c...\nNajnowsze zdjęcia w galerii art 394 kodeksu cywilnego :\nzawór termostatyczny osiowy\npalenisko ogrodowe jak zrobić\nhttp://www.maxstrans.com.pl 751# , #software distribution , #podgrzewacza wody , #obi ławka ogrodowa , #antena do routera huawei b315 , #zmywarka bosch instrukcja obsługi oznaczenia , #castorama sztuczne kwiaty , #meble kuchenne luiza castorama , #castorama piła elektryczna , #przepływowy gazowy podgrzewacz wody ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - art 394 kodeksu cywilnego


Ekonomia mikrofinansów (opr. twarda)\nNokautRozrywka.plBibliotekaKsiążki naukowe i techniczneLeksykony techniczneEkonomia mikrofinansów (opr. twarda)\nMikrofinansowa rewolucja wybuchła wraz z ruchami niepodległościowymi w Ameryce Łacińskiej i Południowej Azji na początku lat 70-tych. Rozwój idei mikrofinansów umożliwił ponad 65 milionom biednych ludzi na całym świecie dostać nieduże pożyczki bez dodatkowych zabezpieczeń, bez wkładu własnego i konieczności jej ubezpieczania.\nZamysłem autorów było napisanie podręcznika, który łączy wiedzę akademicką z opisem doświadczeń praktyków, którzy rozwijają ideę mikrofinansów na całym świecie. Ten znaczny przegląd tematu ma za zadanie zapełnić niszę w literaturze naukowej poświęconej finansom w ogólne, a zagadnieniu mikrofinansów w szczególności.\nOboje autorów zna omawiane zagadnienie nie tylko z perspektywy naukowców, ale i z praktyki: Beatriz Armendariz de Aghion utworzyła bank specjalizujący się w udzielaniu mikrokredytów w Chiapas w Meksyku, natomiast Jonathan Morduch prowadził prace badawcze na ten temat w Bangladeszu, Chinach i Indonezji. Dane techniczne: Autor: Armendariz Aghion Beatriz, Morduch Jonathan Stan: nowa, nieczytana Oprawa: twarda Rok wydania: 2010 ISBN 9788392611448 Stron: 384 wymiary (mm): 170x240\nEkonomia mikrofinansów. - Beatriz Armendáriz de Aghion, Jonathan Morduch\nAutor Armendariz Aghion Beatriz, Morduch Jonathan


Młyn wodny - budowla z urządzeniem do przemiału ziarna na mąkę i kaszę, poruszanym za pomocą koła wodnego lub turbiny wodnej, usytuowana nad rzekami. Bardzo rzadko budowane były młyny pływające.Symbol (z gr. σύμβολον) – semantyczny środek stylistyczny, który ma jedno znaczenie dosłowne i nieskończoną liczbę znaczeń ukrytych. Odpowiednik pojęcia postrzegany zmysłowo. Najbardziej ogólnie jest to zastąpienie jednego pojęcia innym, krótszym, bardziej wyrazistym lub najlepiej oddającym jego naturę, albo mniej abstrakcyjnym. Jest to znak odnoszący się do innego systemu znaczeń, niż do tego, do którego bezpośrednio się odnosi. Przykładowo symbol lwa oznacza nie tylko dany gatunek zwierzęcia, lecz często także siłę lub władzę. Symbole są pewnymi znakami umownymi, które w różnych kulturach mogą mieć różne znaczenia - to odróżnia symbol od jednoznacznej alegorii. Znaczenia szczególne to między innymi:\nFlaga Rumi – przedstawia herb Rumi na błękitnym tle nawiązujący do jednego z głównych kolorów wzornictwa kaszubskiego oraz białą wstęgę symbolizującą rzekę - Zagórską Strugę. Flaga wykonana jest w proporcji 3:5.\nHerb Rumi – przedstawia odwróconą kotwicę, znak używany przez Świętopełka II Wielkiego, księcia Pomorza Gdańskiego używany do dziś jako znak Ruchu Kaszubskiego. Młyńskie koło symbolizuje wiele urządzeń rolniczych (np.: młyn) stosowanych na terenach kaszubskich. Srebrny pas przebiegający przez środek nawiązuje do rzeki przepływającej przez Rumię (Zagórska Struga).\nHerb Lubonia – herb miejski, którym obecnie posługuje się Luboń obowiązuje od czerwca 2000 roku i jest podzielony na dwie części. W prawym (kolejność heraldyczna, tj. odwrócona), czerwonym polu tarczy widnieje połowa orła Przemysła II, zaczerpnięta z herbu województwa, z głową zwróconą w prawo. W lewym polu znajdują się trzy kamienie szlachetne na zielonym tle.Rumia (kaszb. Rëmiô, niem. Rahmel) – miasto i gmina w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim nad Zagórską Strugą. Z miastami Wejherowem i Redą tworzy zespół trzech miast zwany Małym Trójmiastem Kaszubskim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa gdańskiego.\nRada Miejska dnia 24 lutego 1994 roku powołała specjalną komisję do spraw zmiany dotychczasowego wizerunku herbu miasta Rumi. W skład Komisji powołani zostali:\nprof. dr hab. Wacław Odyniec,\nprof. dr hab. Błażej Śliwiński\ndr hab. Jacek Banach z Instytutu Historii Uniwersytetu Gdańskiego,\nAleksander Kuźmin z Polskiego Towarzystwa Genealogiczno-Heraldycznego, redaktor „Gdańskich Zeszytów Numizmatycznych"\nLudwik Bach przewodniczący Rady Miejskiej Rumi.\nJednocześnie ogłoszono ponowny konkurs na herb Rumi. Za projekt spełniający wszelkie oczekiwania uznano propozycję, autorstwa mieszkańca Rumi, Ryszarda Hinca. 14 kwietnia 1994 Rada Miasta zatwierdziła projekt nowego herbu.\nPomorze Gdańskie, Pomorze Nadwiślańskie, Pomorze Wschodnie, Pomerelia (kasz. Pòrénkòwô Pòmòrskô, niem. Pommerellen) – historyczna dzielnica Polski nad dolną Wisłą nad Morzem Bałtyckim w przybliżeniu obejmująca swym obszarem szeroki pas na zachód od dolnej Wisły, tj. wschodnią część województwa pomorskiego oraz północno-zachodnią część województwa kujawsko-pomorskiego. Historycznie Pomorze Gdańskie obejmowało także od zachodu Ziemię Sławieńską, która sąsiadowała z Pomorzem Zachodnim, zaś od Wschodu Pomorze Gdańskie sąsiadowało z Pomezanią i Prusami.Koło wodne, gatro - koło mające na obwodzie łopatki lub przegrody, poruszane siłą naporu wody, poprzednik turbiny wodnej. Najczęściej wykorzystywane do napędu młynów wodnych i narzędzi wykorzystywanych np. w tartakach lub kuźniach.\nHerb Lubonia (gdzie także obradowała komisja)\nZagórska Struga (kaszb. Zôgòrskô Strëga) – rzeka, wypływająca z jeziora Marchowo Zachodnie, położonego na wys. 153 m n.p.m.


Tu byliśmy | Pełnymi garściami\nPoniżej znajdziecie mapę Polski i Europy z punktami, które udało mi się odwiedzić. Czerwone znaczniki to miejsca, w których byłam razem z Miłoszem.\n8 comments on “Tu byliśmy”\n~Tomasz Kloc pisze:\n28 kwietnia 2017 o 10:16\nA co to za punkty w woj. lubelskim ? Okolice Zamościa, Krasnegostawu ?\nZwierzyniec ? Szczebrzeszyn ? Jestem z Chełma, ale te tereny znam dość dobrze.\n29 kwietnia 2017 o 05:50\nZamość, Szczebrzeszyn i Zwierzyniec. Miały być jeszcze Szumy i kilka innych punktów, ale pogoda niestety pokrzyżowała mi wtedy plany. Na pewno wrócę i nadrobię, bo to przepiękne tereny. A do Chełma warto pojechać?\nJestem raczej patriotą lokalnym , więc zapraszam i polecam.\nA szczerze – Chełm nie jest Zamościem, estetyka zupełnie inna. Klimat bardziej wschodni i małomiasteczkowy, mimo, że to całkiem spore miasteczko.\nW Chełmie poleca się Chełmskie Podziemia Kredowe z duchem Bieluchem (atrakcja dla maluchów), barokowe kościoły i cerkwie (charakterystyczna panorama chełmskiej Górki). Ja dorzucam osiedle Dyrekcji, modernistyczne założenie architektoniczne z lat 30. XX w.\nW okolicy Poleski Park Narodowy, kilka parków krajobrazowych, rezerwatów przyrody, Włodawa, wioski na Polesiu i nad Bugiem, gdzie czas się zatrzymał… Czyli jeżeli lubisz takie klimaty, to polecam.\nUwielbiam małomiasteczkowość, więc już jestem zaintrygowana. A młody z przyjemnością wchodzi wszędzie, gdzie mogą być duchy. To zdecydowanie moje klimaty, a przy tym strony, którym powinnam się lepiej przyjrzeć. Dziękuję i dodaję do mojej listy 🙂\n18 maja 2017 o 14:49\nNikt Was jeszcze nie zaprosil do Dublina – to bede pierwsza 🙂 Z drugiej strony sporo tu Polakow wiec zapewne zainteresowanie byloby znikome.\nBlog bardzo sie podoba, sam jestem z Nowego Sacza wiec wpis o moich rodzinnych stronach zdecydowanie wzruszyl. SIerpien jest najlepszym miesiacem na odwiedziny, pelno slonca, zieleni no i te przepyszne lody !\n18 maja 2017 o 19:06\nOoo, to my chętnie przyjmujemy takie zaproszenie 😀 A jakie tam macie lody? 😮 W sierpniu jestem w Finlandii, za to z dziką przyjemnością zobaczyłabym obchody Dnia Św. Patryka… 😉 Pozdrawiam Sądeczankę serdecznie!\n10 sierpnia 2017 o 23:27\nZachodnia część Polski coś cieniutko zwiedzana. Zapraszam!\nMyślę dokładnie to samo za każdym razem, kiedy uzupełniam tę mapę o nowe miejsca. Jakoś mi tam zawsze było nie po drodze. Gdzie koniecznie powinnam się znaleźć? Dlaczego właśnie tam?


Wyniki wyszukiwania dla: 'charlotte link' - smyk.com\nWyniki wyszukiwania dla "charlotte link"\nLisia dolina. Audiobook CD mp3\nEcho winy. Audiobook CD mp3\nCiernista róża. Audiobook CD mp3\nDrugie dziecko. Audiobook CD mp3\nZłudzenie. Audiobook CD mp3\nOszukana. Audiobook CD mp3\nPoszukiwanie. Audiobook CD mp3\nDziki łubin. Tom II\nDziki łubin (wydanie kieszonkowe)


Za nami kolejna edycja SWPA - największego konkursu fotografii na świecie. W ramach internetowej gali wyłoniono zwycięzców kategorii profesjonalnej i otwartej. Zobaczcie wszystkie nagrodzone zdjęcia z tegorocznej odsłony Sony...\nDobiegła końca 6. już edycja konkursu Skypixel, w którym nagradzane są najciekawsze filmy i fotografie wykonane dronami. Zobaczcie galerię tegorocznych finalistów. Wśród zwycięzców znalazł się także Polak, Grzegorz...\nSony World Photography Awards 2021 - najlepsze zdjęcia z sekcji Open. Polacy z wyróżnieniami\nDziś poznaliśmy zwycięzców sekcji Open konkursu SWPA 2021. Wśród finalistów znalazły się także zdjęcia Bartłomieja Jureckiego, Tomasza Kowalskiego i Agaty Mroczek.\nFotografuje, ale nie lubi nazywać się fotografem. Widzi rzeczywistość w odcieniach szarości, ponieważ, jak mówi, nie potrafi widzieć jej inaczej. Murat Harmanlikli to twórca, który nadaje swój własny sens słowu...\nW tegorocznej edycji WPP do finału zakwalifikowało się aż 3 fotografów z Polski. Zobaczcie nominowane zdjęcia i poznajcie stojące za nimi historie.\nPoznaliśmy finalistów najważniejszego konkursu fotografii prasowej na świecie. W tym roku na ostatnim etapie znalazło się aż trzech Polaków. Zobaczcie wszystkie finałowe zdjęcia wraz z opisami.\nOrlando Gili to brytyjski fotograf dokumentalny i portretowy. Cieszy go gdy może nawiązać kontakt z różnymi ludźmi poprzez fotografię - czy będzie to polityk, celnik czy cukiernik. W swojej książce "Trivial Pursuits" pochyla się nad wolnym czasem w...\nPoznaliśmy wyniki dziesiątej, jubileuszowej edycji konkursu Mobile Photography Awards, który co roku wybiera najlepsze zdjęcia wykonane smartfonami. Zobaczcie zwycięskie zdjęcia, wśród których znalazło się wiele kadrów...


Instytut Obywatelski - Po wizycie w Kijowie: między „politycznym złotem” a III Wojną Światową\nCo wizyta trzech premierów w Kijowie oznacza dla Polski i Unii Europejskiej, NATO oraz - najważniejsze - dla Ukrainy?\nZacznijmy od stwierdzenia fundamentalnego, które sprawia, że dziś Polska jest kluczowym państwem: geografia, głupcze! Geografii się nie oszuka. To nasze miejsce na mapie, które nie jest ani naszą zasługą, ani winą sprawia, że jesteśmy, co pokazuje historia, kluczowym krajem w dziejowych zawirowaniach. Dlatego każda analiza geopolityczna powinna zaczynać się od zdania sobie sprawy z tego faktu, który determinuje nasze geograficzne położenie. A co zatem: politykę. Dziś, po ataku Rosji na Ukrainę, nasze położenie geograficzne staje się znów kluczowe - nie tylko ze względu na uciekających przed wojną Ukraińców, ale także ze względów politycznych (granica Unii Europejskiej), jak również militarnych (NATO)., Mając więc to na względzie musimy odpowiedzieć sobie szczerze na trzy pytania, jakie wiążą się z wizytą premierów Polski, Czech i Słowenii w Kijowie: raz, jakie ta wizyta przynosi owoce dla Polski i Unii Europejskiej? Dwa: jakie dla NATO? I trzy: kluczowe, jakie dla Ukrainy?\nPo pierwsze, jakie wizyta w Kijowie premierów Morawieckiego, Fiali i Janšy ma konsekwencje dla Polski i UE: uważam, że gesty solidarności z Ukrainą są ważne. I dobrze, że taka wizyta - polityków Europy Środkowej - miała miejsce. Źle, że już od początku mieliśmy, szczególnie ze strony polskiego rządu, do czynienia z dezinformacją. Wizyta, wbrew temu, co pisali rządowi politycy nie była uzgodniona z Radą Europejską, ale zaledwie europejscy partnerzy zostali o tym wyjeździe „poinformowani”. To znaczy, że kraje Zachodu mogę się od niej dystansować. Ba, taka polityka faktów dokonanych, bez uzgodnienia i jasnej legitymizacji, nie buduje zaufania między partnerami mającymi działać dziś razem. Mało tego: premier Morawiecki w między czasie pisał tweety nie jako polityk reprezentujący UE, ale jakby z zewnątrz, pouczając i stosując moralny szantaż: „Europa musi zrozumieć, że jeśli straci Ukrainę, już nigdy nie będzie taka sama. To już nie będzie Europa”. Nie mam przekonania, że taka postawa buduje naszą silną pozycję w Unii. A nie mając poparcia całej Wspólnoty, przestajemy być naturalnym, silnym i mającym legitymizację UE adwokatem Ukrainy wobec Zachodu. Przyjęcie takiej strategii przez rząd PiS dyktowane jest tym, że duża część wyjazdu i przesłanie z niego płynące kierowane jest do odbiorcy w Polsce. To jest dokładnie ta strategia, którą znamy z maili ministra Dworczyka czyli poszukiwanie przez PiS „politycznego złota”. I jest oczywiste, że rząd będzie to wykorzystywał w trakcie kampanii.\nPo drugie, jakie kijowska wizyta ma konsekwencje dla strategii NATO wobec rosyjskiej agresji? Tu sprawa jest szczególnie delikatna, gdyż jesteśmy w sytuacji, gdy jeden nierozważny krok może wywołać konflikt nad którym nikt nie zapanuje. Dlatego nie tylko w Polsce, ale przede wszystkim wśród NATO-wskich decydentów ze zdziwieniem przyjęto słowa prezesa Kaczyńskiego: „Sądzę, że potrzebna jest misja pokojowa NATO lub szerszego układu międzynarodowego, która będzie w stanie się obronić i która będzie działać na terenie Ukrainy”. Gdyby spełnić postulat Kaczyńskiego mielibyśmy de facto wypowiedzenie przez NATO wojny Rosji. I zapewne początek III Wojny Światowej. Co więcej: NATO działa na podstawie mandatu ONZ. Decyzję o zaangażowaniu sił Sojusz podejmuje Rada Bezpieczeństwa, gdzie jest i Rosja. A ta się przecież nie zgodzi na taki ruch. I znów: padła propozycja, która nie była skonsultowana - tym razem z naszymi sojusznikami z NATO. Takie zachowanie nie buduje zaufania do naszego państwa.\nI po trzecie wreszcie: jakie owoce wizyta przyniesie Ukrainie? Pisałem i powtórzę: jest to gest solidarności. Ważny i potrzebny. Ale, jeśli idzie o konkrety, premierzy Polski, Czech i Słowenii nie zaoferowali nic. Bo nie mogli, gdyż nie mieli mandatu - choćby do przestawienia pakietu pomocowego Unii - legitymizacji. Chciałbym być złym prorokiem, ale - jeśli się okaże - że ta wizyta skończy się na symbolach, bez żadnych konkretów politycznych, to prezydent Wołodymyr Zełeński może uznać, że Polska nie ma nic do zaoferowania, nie reprezentuje właśnie całej Unii, a jedynie jest samozwańczym adwokatem. Wtedy Ukraina może zacząć szukać innych adwokatów swojej sprawy - choćby dla szybszej ścieżki przystąpienia do Unii Europejskiej. Tak czy inaczej, jeśli chcemy „pozostać w grze” jako adwokat sprawy Kijowa, potrzebujemy skutecznych zabiegów dyplomatycznych, by do naszego punktu widzenia w sprawie Ukrainy przekonać całą Unię.\nPodsumowując: Polska - niezależnie, kto rządzi - powinna być rzecznikiem zachodnich dążeń Ukrainy. Ale te dążenia będą poważnie traktowane i będą miały ciężar zobowiązań politycznych i militarnych, jeśli będą robione w porozumieniu i z UE, i z NATO. Każdy rodzaj zewnętrznego stawiania się wobec naszych sojuszników nie wzmacnia naszego bezpieczeństwa narodowego. Nie buduje też zaufania między naszymi sojusznikami z Unii i NATO. Bo ostatecznie przecież jesteśmy tym silniejszym rzecznikiem Kijowa, im mocniejszą pozycję mamy w ramach sojuszy. Taka jest dziś polska racja stanu.