Jeden za drugim - Chris Carter - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nJeden za drugim ebook i audiobook\nNajbardziej przerażający thriller z serii o przygodach Roberta Huntera Detektyw Robert Hunter ze specjalnej jednostki wydziału zabójstw policji Los Angeles odbiera dziwny telefon. Anonimowy rozmówca podaje mu adres strony internetowej i zmusza, by dokonał szokującego wyboru. Hunter może jedynie patrzeć, jak ktoś torturuje i morduje niezidentyfikowaną ofiarę, transmitując to wszystko na żywo przez Internet. Policja Los Angeles we współpracy z FBI używa wszelkich dostępnych środków, by namierzyć źródło sygnału, ale zabójca umie doskonale zacierać za sobą ślady. Hunter i jego partner Garcia dopiero rozpoczynają swoje śledztwo, gdy Hunter dostaje kolejny telefon. Nowy adres internetowy. Nowa ofiara. Ale tym razem zabójca postanowił zrobić ze swojej gry sadystyczne reality show na żywo, w którym każdy może oddać decydujący głos. „Sposób, w jaki Chris Carter konstruuje fabułę przywodzi na myśl Patricię Cornwell”. Daily Mail\nCzas: 15 godz. 5 min\n4,7 (846 ocen)\nDziesiąta przeczytana książka Chrisa Cartera, wszystkie mega interesujące i wciągające pełne okrutnych zbrodni, ale ta jak dla mnie najbardziej zapadnie w pamięci , aż obrzydzenie bierze do czego są zdolni ludzie, przepełnieni nienawiścią do siebie na wzajem... Książki autora zdecydowanie dla czytelników dorosłych i o mocnej psychice.\nto 5 juz część o Hunterze i jak dotąd dla mnie najlepsza ! polecam wszystkim :)\nKolejna świetna pozycja. Uwielbiam głównego bohatera i z ciekawością śledzę jego losy. Książka trzyma w napięciu, a dbałość o szczegóły i pomysłowość autora są niesamowite.\nNie odereiesz się od czytania. Bardzo wciągająca. Polecam.\nCopyright © Chris Carter, 2013\nRedakcja: Bogumiła Pasionek-Szachnowska\nKorekta: Grzegorz Krzymianowski, Marta Chmarzyńska\nPojedynczy strzał w tył głowy. Typowa egzekucja. Wielu ludzi uznałoby to za wyjątkowo brutalną śmierć. Ale w rzeczywistości wcale tak nie jest. Przynajmniej nie z punktu widzenia ofiary.\nKula kalibru 9 mm wbija się w ludzką czaszkę i wychodzi z drugiej strony w ciągu trzech dziesięciotysięcznych sekundy. Roztrzaskuje mózgoczaszkę i rozdziera tkankę mózgową ofiary tak szybko, że układ nerwowy nie ma dość czasu, by zarejestrować jakikolwiek ból. Jeśli pocisk trafi w głowę pod odpowiednim kątem, przebije korę mózgową, móżdżek, a nawet wzgórze, sprawiając, że mózg przestanie funkcjonować, co spowoduje natychmiastową śmierć. Jeśli jednak kąt strzału będzie inny, ofiara ma szansę przeżyć, ale dojdzie do rozległego uszkodzenia mózgu. Rana wlotowa nie będzie większa od drobnego winogrona, ale wylotowa może być rozmiaru piłki tenisowej – zależnie od rodzaju użytego naboju.\nZastrzelony mężczyzna ze zdjęcia, na które patrzył właśnie detektyw Robert Hunter z jednostki specjalnej wydziału zabójstw policji w Los Angeles, zmarł od razu. Kula przeszyła całą czaszkę, rozrywając móżdżek oraz płat czołowy i skroniowy i powodując tym samym śmiertelne uszkodzenie mózgu, a wszystko to w dokładnie trzy dziesięciotysięczne sekundy. Niecałą sekundę później leżał już na ziemi martwy.\nHunter nie zajmował się tym dochodzeniem; sprawa należała do detektywa Terry’ego Radleya z wydziału śledczego, ale zdjęcia przez pomyłkę trafiły na biurko Huntera. W chwili gdy odkładał fotografie z powrotem do teczki, rozległ się dzwonek stojącego na blacie telefonu.\n– Detektyw Hunter, jednostka specjalna wydziału zabójstw – powiedział do słuchawki, spodziewając się, że to Radley dzwoni w sprawie swojej teczki ze zdjęciami.\n– Detektyw Robert Hunter? – Po drugiej stronie linii odezwał się ochrypły, męski głos. Był spokojny i opanowany.\n– Tak, tu Robert Hunter. Mogę w czymś pomóc?\nTajemniczy rozmówca głośno wypuścił powietrze.\n– O tym właśnie chcę się przekonać, panie detektywie.\n– Chciałbym, żeby przez kilka minut całkowicie poświęcił mi pan uwagę.\n– Przepraszam, chyba nie dosłyszałem pańskiego nazwis…\n– Niech pan się zamknie i słucha – przerwał mu mężczyzna, nadal jednak nie tracąc spokoju. – Nie dzwonię po to, żeby z panem dyskutować.\nHunter umilkł. Policja w Los Angeles otrzymywała codziennie dziesiątki, jeśli nie setki telefonów od różnych wariatów – pijaków, ćpunów, członków gangów pozujących na twardzieli, jasnowidzów, ludzi, którzy pragnęli donieść o wielkim spisku rządowym czy inwazji kosmitów, a nawet takich, którzy gdzieś w barze ponoć widzieli Elvisa. Jednak w głosie i sposobie mówienia tego mężczyzny było coś szczególnego. Hunter miał poczucie, że błędem byłoby potraktować rozmówcę jako kolejnego żartownisia czy pomyleńca. Postanowił więc uczestniczyć na razie w tej grze.\nPartner Huntera, detektyw Carlos Garcia, siedział przy swoim biurku zwrócony twarzą do Roberta. Obaj policjanci zajmowali wspólnie niewielki gabinet na czwartym piętrze budynku policji w centrum Los Angeles. Garcia miał przydługie, ciemnobrązowe włosy, które nosił związane w kucyk. Właśnie czytał coś na ekranie komputera, nie zwracając uwagi na prowadzoną obok rozmowę. Odsunąwszy się nieco od biurka, rozsiadł się wygodnie z dłońmi splecionymi za głową.\nHunter pstryknął palcami, żeby zwrócić na siebie uwagę Garcii, wskazał na słuchawkę przy swoim uchu i zakreślił koło w powietrzu, dając do zrozumienia, że trzeba nagrać tę rozmowę i namierzyć numer.\nGarcia natychmiast sięgnął po telefon na swoim biurku, wstukał wewnętrzny kod, który połączył go z wydziałem operacyjnym, i w niecałe pięć sekund uruchomił całą procedurę. Hunter następnie dał mu znak, że on także powinien tego posłuchać, i Garcia szybko podłączył się do tej samej linii.\n– Zakładam, że ma pan przed sobą komputer – powiedział mężczyzna. – I że jest podłączony do Internetu.\nNa chwilę zapadła nieprzyjemna cisza.\n– Dobrze. Chcę, żeby wpisał pan w przeglądarce adres, który zaraz panu podam. Jest pan gotowy?\n– Proszę mi zaufać – dodał mężczyzna. – Naprawdę powinien pan to zobaczyć.\nHunter nachylił się nad klawiaturą i wszedł do Internetu. Garcia zrobił to samo.\n– W porządku, jestem gotowy – powiedział spokojnie Hunter.\nJego rozmówca podyktował mu adres internetowy złożony z samych cyfr i kropek, bez żadnych liter.\nHunter i Garcia wpisali sekwencję znaków do paska adresowego i równocześnie wcisnęli „enter”. Ich ekrany zamigotały w oczekiwaniu na załadowanie się strony internetowej.\nGdy to nastąpiło, obaj detektywi znieruchomieli, patrząc na monitory w ponurym milczeniu.\n– Rozumiem – powiedział mężczyzna – że udało mi się przykuć pańską uwagę.\nSiedziba główna FBI mieści się w Waszyngtonie na Pennsylvania Avenue 935, dosłownie kilka przecznic od Białego Domu i na wprost biura amerykańskiego prokuratora generalnego. Oprócz tego FBI posiada pięćdziesiąt sześć oddziałów terenowych rozsianych po wszystkich pięćdziesięciu stanach. Większość z nich ma pod sobą także liczne komórki satelickie, znane jako „agencje rezydenckie”.\nBiuro FBI w Los Angeles znajdujące się przy Wilshire Boulevard, należy do największych oddziałów terenowych na całym terytorium USA. Podlega mu dziesięć agencji rezydenckich. Jako jedno z niewielu posiada również wydzieloną jednostkę zajmującą się przestępczością komputerową.\nPriorytetem wydziału FBI ds. cyberprzestępczości jest badanie przestępstw dokonanych przy użyciu zaawansowanych technologii informacyjnych, takich jak cyberterroryzm, włamywanie się do systemów informatycznych, wykorzystywanie seksualne w sieci czy poważne oszustwa internetowe. Na przestrzeni zaledwie ostatnich pięciu lat ich liczba w Stanach Zjednoczonych zwiększyła się dziesięciokrotnie. Każdego dnia sieci informatyczne należące do amerykańskiego rządu odnotowują ponad miliard ataków pochodzących z niezliczonych źródeł na całym świecie.\nW 2011 roku senacka komisja handlu, nauki i transportu otrzymała raport, w którym szacowano, że krajowa cyberprzestępczość przynosi nielegalne dochody rzędu 800 milionów dolarów rocznie, co czyni ją najbardziej lukratywną działalnością przestępczą w USA, przewyższającą pod tym względem nawet handel narkotykami.\nTysiące należących do FBI robotów indeksujących, znanych także jako „boty” czy „pająki”, bez ustanku przeszukują sieć, wypatrując wszelkich oznak ataków dokonywanych przy użyciu nowoczesnych technologii, zarówno na terytorium Stanów Zjednoczonych, jak i poza granicami kraju. Ludzie z FBI zdają sobie sprawę, jak gigantyczna to praca i że wszystko, co znajdują ich roboty, to zaledwie kropla w morzu współczesnej cyberprzestępczości. Na każde wykryte zagrożenie przypada kilka tysięcy innych, które pozostają niezauważone. I z tego właśnie powodu tamtego jesiennego poranka pod koniec września żaden pająk FBI nie natrafił na stronę internetową, która wyświetliła się na ekranach dwóch detektywów w budynku policji w Los Angeles.\nHunter i Garcia nie mogli oderwać wzroku od monitorów, próbując zrozumieć rozgrywającą się na ich oczach surrealistyczną scenę. Widzieli dużą, przezroczystą, kwadratową skrzynię, która wyglądała na szklaną, ale równie dobrze mogła być zrobiona z pleksiglasu lub innego podobnego tworzywa. Hunter szacował, że każdy jej bok ma mniej więcej półtora metra szerokości i przynajmniej metr osiemdziesiąt wysokości. Skrzynia była otwarta od góry i sprawiała wrażenie wykonanej ręcznie. Złożona z czterech ścian konstrukcja trzymała się za pomocą metalowych ram i grubej warstwy jakiegoś białego materiału uszczelniającego. Całość kojarzyła się ze wzmocnioną kabiną prysznicową. Wewnątrz znajdowały się dwie metalowe rury o średnicy kilku centymetrów, jedna po prawej, druga po lewej stronie; biegły od podłogi do samej góry, gdzie wystawały ponad krawędź skrzyni. Na całej długości rur dało się dostrzec liczne dziurki, nie większe niż grubość zwykłego ołówka. Huntera od razu zaniepokoiły dwie rzeczy: po pierwsze, wszystko wskazywało na to, że obraz wyświetlający się na ekranie to transmisja na żywo; po drugie, wewnątrz przezroczystej kabiny, dokładnie pomiędzy dwiema metalowymi rurami, siedział człowiek.\nBiały mężczyzna przywiązany do ciężkiego metalowego krzesła wyglądał na dwadzieścia kilka lat. Miał krótko ostrzyżone jasnobrązowe włosy, a jego jedyny ubiór stanowiły bokserki w prążki. Był raczej przy kości, miał pyzatą twarz, zaokrąglone policzki i pulchne ręce. Pot lał się z niego strumieniami i chociaż nie wydawał się ranny, wyraz jego twarzy nie pozostawiał wątpliwości – malowało się na niej czyste przerażenie. Oczy miał szeroko otwarte i gorączkowo łykał powietrze przez wciśnięty w usta knebel. Hunter widział, jak jego brzuch nerwowo wznosi się i opada, i domyślał się, że mężczyzna jest na granicy hiperwentylacji. Trząsł się i rozglądał dookoła niczym zdezorientowana i wystraszona mysz.\nObraz miał zielonkawy odcień, co świadczyło o tym, że kamera jest wyposażona w obiektyw noktowizyjny. Tak więc człowiek, którego oglądali, musiał znajdować się w ciemnym pomieszczeniu.\n– To się dzieje na poważnie? – szepnął Garcia, zasłaniając mikrofon swojej słuchawki.\nHunter wzruszył ramionami, nie spuszczając wzroku z ekranu.\nJak na zawołanie głos w słuchawce przerwał ciszę.\n– Jeśli zastanawia się pan, czy to jest na żywo, za chwilę rozwieję pańskie wątpliwości.\nObiektyw obrócił się nieco w prawo i w kadrze znalazła się prosta ceglana ściana, na której wisiał zwyczajny okrągły zegar. Pokazywał godzinę 14.57. Hunter i Garcia jednocześnie zerknęli na swoje zegarki: 14.57. Następnie kamera obniżyła się, by uchwycić gazetę leżącą pod ścianą, i zrobiła zbliżenie na pierwszą stronę. Był to egzemplarz dzisiejszego porannego wydania „LA Timesa”.\n– To chyba panu wystarczy? – zapytał z rozbawieniem rozmówca Huntera.\nKamera znów skupiła się na człowieku w przezroczystej klatce. Zaczęło mu cieknąć z nosa, a po jego twarzy płynęły łzy.\n– Kabinę, na którą pan patrzy, wykonano ze zbrojonego szkła zdolnego wytrzymać strzał z pistoletu – wyjaśnił rozmówca przyprawiającym o ciarki tonem. – W drzwiach zamontowano bardzo solidny zamek, nie do sforsowania. Otwiera się wyłącznie od zewnątrz. Krótko mówiąc, znajdujący się w kabinie człowiek jest uwięziony. Stamtąd nie ma ucieczki.\nPrzerażony mężczyzna na ekranie spojrzał prosto w obiektyw kamery. Hunter szybko wcisnął klawisz zrzutu ekranu, zapisując go do schowka. Dzięki temu zdobył zdjęcie twarzy mężczyzny, na podstawie którego być może da się go zidentyfikować.\n– Zadzwoniłem do pana, panie detektywie, ponieważ potrzebuję pańskiej pomocy.\nCzłowiek na ekranie zaczął ciężko dyszeć, cały zlany potem. Widać było, że ogarnia go panika.\n– Dobra, tylko bez nerwów – odparł Hunter, starając się, by jego głos zabrzmiał spokojnie, ale stanowczo. – Proszę powiedzieć, w jaki sposób mogę panu pomóc.\nOdpowiedziała mu cisza, lecz Hunter wiedział, że jego rozmówca wciąż jest po drugiej stronie linii.\n– Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby panu pomóc. Proszę mi tylko powiedzieć jak.\n– Cóż… – odezwał się głos w telefonie. – Może pan zdecydować, w jaki sposób ten człowiek ma umrzeć.\nDetektywi nerwowo spojrzeli na siebie, po czym Garcia natychmiast przerwał połączenie z telefonem Huntera i ponownie wstukał wewnętrzny numer do wydziału operacyjnego.\n– Błagam, niech mi ktoś powie, że udało się wam namierzyć tego świra – wyszeptał do słuchawki, gdy tylko uzyskał połączenie.\n– Jeszcze nie, panie detektywie – odpowiedział kobiecy głos. – Będziemy go mieli za jakąś minutę. Niech cały czas mówi.\n– On już nie chce dłużej rozmawiać.\n– Jesteśmy blisko, ale potrzebujemy jeszcze trochę czasu.\n– Cholera! – Garcia popatrzył wymownie na Huntera, kręcąc głową, i dał mu znak, że musi przeciągnąć tę rozmowę. – Odezwijcie się, jak tylko będziecie coś mieli – rzucił do kobiety z wydziału operacyjnego i podłączył się z powrotem pod telefon Huntera.\n– Ogień czy woda, panie detektywie? – zapytał głos w słuchawce.\n– Ogień czy woda? – powtórzył jego rozmówca rozbawionym tonem. – Na pewno widzi pan na ekranie rury biegnące wewnątrz kabiny. Z tych rur może buchnąć ogień albo trysnąć woda, która zaleje całą klatkę.\nHunterowi serce zamarło w piersi.\n– Proszę zatem wybrać, detektywie Hunter. Woli pan patrzeć, jak ten człowiek ginie od ognia czy od wody? Utopimy go czy spalimy żywcem?\nNie brzmiało to jak żart.\nGarcia poruszył się niespokojnie na krześle.\n– Proszę chwilę zaczekać – powiedział Hunter, starając się zachować spokój. – Nie musi pan tego robić.\n– Wiem, że nie muszę. Ale chcę. To chyba będzie niezła zabawa, nie sądzi pan? – Obojętność w głosie mężczyzny była zdumiewająca.\n– No dalej, dalej – szeptał Garcia przez zaciśnięte zęby, wpatrując się w diody na swoim telefonie. Ciągle nie było żadnych wieści z operacyjnego.\n– Niech pan wybiera, panie detektywie – domagał się głos w słuchawce. – Chcę, żeby to pan zdecydował, w jaki sposób on umrze.\n– Radzę, by dokonał pan wyboru. Zapewniam, że alternatywa jest znacznie gorsza.\n– Wie pan, że nie mogę podjąć tej decyzji…\n– Niech pan wybiera! – wrzasnął do słuchawki mężczyzna.\n– Dobrze – odparł Hunter opanowanym tonem. – Nie wybieram ani jednego, ani drugiego.\n– Owszem, jest. Porozmawiajmy o tym przez chwilę.\nMężczyzna roześmiał się w nieprzyjemny sposób.\n– Nic z tego. Czas na rozmowę już się skończył. Pora podjąć decyzję. Jeśli pan nie dokona wyboru, ja to zrobię. Tak czy inaczej, ten człowiek umrze.\nNa telefonie Garcii zaczęła migać czerwona lampka, a on pospiesznie przełączył się na drugą linię.\n– Powiedzcie, że go macie! – wyszeptał błagalnym tonem.\n– Mamy go, panie detektywie. – W głosie kobiety słychać było ekscytację. – Jest w… – urwała. – Co, do diabła?\n– Gdzie? – dopytywał się Garcia. – Gdzie on jest?\n– Co tu się, do cholery, dzieje? – w słuchawce rozległy się słowa kobiety, które nie były skierowane do niego. Po drugiej stronie linii słyszał jakieś niezrozumiałe szepty. Coś było nie tak.\n– Niech ktoś mi powie, o co chodzi – powiedział nieco podniesionym głosem.\n– Nie jest dobrze, panie detektywie – odezwała się wreszcie kobieta. – Wydawało nam się, że namierzyliśmy go w Norwalk, ale sygnał nagle przeskoczył do Temple City, stamtąd do El Monte, a teraz wygląda to tak, jakby telefon wykonano z Long Beach. Co pięć sekund przekierowuje sygnał. Nawet jeśli połączenie będzie trwało godzinę, i tak nie będziemy w stanie go zlokalizować. – Umilkła na chwilę. – Sygnał właśnie przeniósł się do Hollywood. Przykro mi, panie detektywie. Ten facet zna się na rzeczy.\n– Cholera! – Garcia ponownie podłączył się do rozmowy Huntera i pokręcił głową, szepcząc: – Przerzuca sygnał. Nie jesteśmy w stanie go namierzyć.\nHunter zacisnął oczy.\n– Dlaczego pan to robi? – odezwał się do słuchawki.\n– Ponieważ mam na to ochotę – odparł jego rozmówca. – Ma pan trzy sekundy na dokonanie wyboru, detektywie Hunter. Ogień czy woda? Proszę rzucić monetą, jeśli to panu pomoże. Albo zapytać swojego partnera. Wiem, że nas słucha.\nGarcia nie odezwał się.\n– Zaraz, zaraz – zaprotestował Hunter. – Jak mogę wybrać, skoro nawet nie wiem, kim on jest ani dlaczego wsadził go pan do tej kabiny? No dalej, niech pan ze mną porozmawia. Niech pan mi powie, o co w tym wszystkim chodzi.\nMężczyzna po drugiej stronie znów się zaśmiał.\n– To już jest coś, czego pan sam będzie musiał się dowiedzieć. Dwie sekundy.\n– Niech pan tego nie robi. Możemy pomóc sobie nawzajem.\nGarcia oderwał wzrok od swojego ekranu i zaczął wpatrywać się w partnera.\n– Jedna sekunda, panie detektywie.\n– No już, porozmawiajmy – nie ustępował Hunter. – Możemy się jakoś dogadać. Nie wiem, o co tu chodzi, ale na pewno uda się nam to inaczej rozwiązać.\nGarcia wstrzymał oddech.\n– Są tylko dwa możliwe rozwiązania: ogień albo woda. W każdym razie czas się skończył. Więc jaka decyzja?\n– Przecież musi być jakiś inny sposób…\nW słuchawkach rozległ się gwałtowny huk, a Garcia i Hunter szarpnęli głowami, jakby ktoś uderzył ich w twarz. Brzmiało to tak, jakby ich rozmówca z całej siły walnął swoim telefonem o drewnianą powierzchnię.\n– Pan mnie nie słucha, detektywie. Skończyliśmy już rozmawiać. Teraz chcę usłyszeć z pańskich ust tylko jedno słowo: „ogień” albo „woda”. Nic innego.\n– Jak pan chce. Jeśli pan nie wybierze, to ja to zrobię. Wybieram og…\n– Woda – powiedział Hunter stanowczo. – Wybieram wodę.\n– Wie pan co, detektywie? – stwierdził po chwili rozbawionym tonem. – Wiedziałem, że wybierze pan wodę.\nHunter nie skomentował.\n– To było dość oczywiste. Biorąc pod uwagę dostępne opcje, śmierć przez utonięcie wydała się panu mniej okropna: szybsza, mniej bolesna i bardziej humanitarna niż spłonięcie żywcem, prawda? Ale czy widział pan kiedyś, jak ktoś się topi?\n– Widział pan kiedyś rozpacz w oczach człowieka, który za wszelką cenę stara się wstrzymać oddech, wiedząc, że śmierć otacza go ze wszystkich stron i zbliża się z każdą sekundą?\nHunter przeczesał palcami krótko ostrzyżone włosy.\n– Widział pan, jak tonący człowiek desperacko rozgląda się wokoło, wypatrując niemożliwego cudu? Cudu, który nigdy nie nadejdzie?\nHunter wciąż milczał.\n– Widział pan, jak jego ciałem wstrząsają konwulsje, jakby został porażony prądem, aż wreszcie traci resztki nadziei i wpuszcza do ust pierwszy łyk wody? Jak jego oczy niemalże wyskakują z orbit, gdy woda wdziera się do płuc, a on wolno zaczyna się dusić? – Mężczyzna ostentacyjnie głośno wciągnął i wypuścił powietrze. – Wiedział pan, że tonący człowiek nie jest w stanie zamknąć oczu? To naturalna reakcja organizmu na niedobór tlenu w mózgu.\nGarcia przeniósł wzrok z powrotem na ekran.\nMężczyzna roześmiał się ponownie, tym razem niemal beztrosko.\n– Proszę oglądać dalej, panie detektywie. Za chwilę przedstawienie stanie się znacznie ciekawsze.\nNagle, bez żadnego ostrzeżenia, z dziur w obu rurach wewnątrz szklanej kabiny wytrysnęła woda pod ogromnym ciśnieniem. Mężczyzna przywiązany do krzesła wyraźnie się tego nie spodziewał, bo całe jego ciało gwałtownie podskoczyło ze strachu. Gdy uświadomił sobie, co się dzieje, otworzył szeroko oczy i pomimo knebla w ustach zaczął szaleńczo krzyczeć, ale z ekranów Huntera i Garcii nie dobiegał żaden dźwięk.\n– O mój Boże – jęknął Garcia, przykładając do ust zaciśniętą pięść. – On nie blefuje. Naprawdę to zrobi. Jasna cholera, utopi tego faceta.\nMężczyzna w kabinie dziko wierzgał i szamotał się na krześle, ale więzy nie ustępowały ani o centymetr. Nie miał żadnych szans, żeby się uwolnić. Krzesło było solidnie przytwierdzone do podłogi.\n– To jakiś obłęd – stwierdził Garcia.\nHunter stał nieruchomo przed komputerem ze wzrokiem wbitym w ekran. Wiedział, że tutaj, w biurze, nie są w stanie absolutnie nic zrobić. Nic oprócz zbierania dowodów.\n– Możemy to jakoś nagrać? – zapytał.\n– Nie wiem. – Garcia wzruszył ramionami. – Nie sądzę.\nHunter sięgnął po słuchawkę i połączył się z centralą telefoniczną policji w Los Angeles.\n– Dajcie mi szefa wydziału do spraw przestępczości komputerowej, migiem. To pilne.\nPo dwóch sekundach usłyszał dźwięk dzwonka, a po kolejnych czterech telefon odebrał mężczyzna o dźwięcznym, głębokim głosie.\n– Dennis Baxter, jednostka do spraw przestępczości komputerowej policji w Los Angeles.\n– Dennis, tu detektyw Hunter z jednostki specjalnej wydziału zabójstw.\n– Powiedz mi, czy jest jakiś sposób, żeby nagrać transmisję na żywo z kamery internetowej, którą w tej chwili oglądam na komputerze?\n– A co, dziewczyna jest aż tak seksowna? – odparł Baxter ze śmiechem.\n– Da się to zrobić czy nie, Dennis? – Hunter powiedział to takim tonem, że Baxterowi od razu przeszła ochota do żartów.\n– Tylko jeśli masz na komputerze zainstalowany jakiś program do nagrywania obrazu lecącego na ekranie – odpowiedział.\n– A mam coś takiego?\n– Na służbowym komputerze? To nie jest element podstawowego wyposażenia. Możesz złożyć wniosek i informatycy zainstalują ci odpowiedni program za dzień albo dwa.\n– To mi nic nie da. Muszę zarejestrować to, co w tej chwili widać na moim ekranie.\nBaxter zastanowił się przez krótką chwilę.\n– Cóż, mogę to zrobić u siebie – stwierdził. – Jeśli oglądasz coś na żywo w sieci, po prostu podaj mi adres. Mogę wejść na tę samą stronę i nagrać dla ciebie transmisję. Co ty na to?\n– Brzmi nieźle, warto spróbować. – Hunter podyktował Baxterowi ciąg cyfr, który tajemniczy rozmówca przekazał mu kilka minut wcześniej.\n– Adres IP? – rzucił Baxter.\n– Zgadza się. Da się go namierzyć, prawda? – upewnił się Hunter.\n– Tak, to właściwie jego główne zastosowanie. Taki adres działa niemalże jak tablica rejestracyjna dla każdego komputera podłączonego do sieci. Mając go, mogę ci w zasadzie podać dokładne położenie komputera będącego źródłem sygnału.\nHunter zmarszczył brwi. Czy to możliwe, żeby człowiek, który do niego zadzwonił, popełnił aż tak prosty błąd?\n– Mam zacząć namierzanie adresu? – spytał Baxter.\n– W porządku. Odezwę się, jak tylko będę coś miał. – Baxter odłożył słuchawkę.\nTymczasem woda w kabinie sięgała już mężczyźnie do bioder. Hunter szacował, że w tym tempie za półtorej, może dwie minuty będzie całkowicie zanurzony.\n– W wydziale operacyjnym powiedzieli, że nie ma szans namierzyć numeru telefonu? – zwrócił się do Garcii.\n– Zgadza się. Facet przerzuca sygnał w tę i z powrotem po całym mieście.\nWoda dotarła do pasa mężczyzny. Wciąż próbował się wyswobodzić, ale wyraźnie opadał już z sił. Zaczął się trząść jeszcze bardziej niż wcześniej – Hunter podejrzewał, że to nie tylko z powodu nasilającego się strachu, ale również niskiej temperatury wody.\nNie było nic więcej do powiedzenia, dlatego Hunter i Garcia w ponurym milczeniu obserwowali, jak centymetr po centymetrze śmierć pochłania człowieka na ekranach ich komputerów.\nTelefon na biurku Huntera zadzwonił ponownie.\n– Czy to się dzieje naprawdę? – odezwał się w słuchawce Dennis Baxter.\n– W tej chwili nie mam powodu, by uważać, że jest inaczej. Nagrywasz to?\n– Udało ci się może namierzyć źródło?\n– Jeszcze nie. To może zająć kilka minut.\n– Daj znać, jak tylko się czegoś dowiesz.\nKiedy woda podeszła do klatki piersiowej mężczyzny, kamera zrobiła powolny najazd na jego twarz. Szlochał. Wszelka nadzieja zgasła w jego oczach. Poddał się.\n– Chyba jednak nie mogę na to patrzeć – stwierdził Garcia, wstając. Odsunął się od biurka i zaczął niespokojnie chodzić po gabinecie.\nWoda zakryła ramiona ofiary. Za chwilę zaleje mu nos i śmierć nadejdzie wraz z kolejnym wdechem. Mężczyzna czekał z zamkniętymi oczami. Nie próbował już się uwolnić.\nNagle, w chwili gdy woda sięgnęła jego podbródka, strumień niespodziewanie ustał. Z rur nie popłynęła ani jedna kropla więcej.\n– Co, u diabła? – Hunter i Garcia spojrzeli na siebie kompletnie zaskoczeni, po czym z powrotem wbili wzrok w ekran.\n– To była jakaś cholerna podpucha – rzucił Garcia z nerwowym uśmiechem. – Jakiś wariat robi sobie z nas jaja.\nHunter nie był tego taki pewny.\nW tej samej chwili telefon na jego biurku rozdzwonił się po raz kolejny.\nDźwięk dzwonka rozdarł panującą w pokoju ciszę jak błyskawica przecinająca nocne niebo.\n– Jest pan bardzo sprytny, detektywie Hunter – odezwał się w słuchawce znajomy głos.\nHunter szybko dał znak Garcii i za chwilę rozmowa znów zaczęła być nagrywana.\n– Prawie dałem się nabrać – kontynuował mężczyzna. – Pańska troska o ofiarę wydała mi się wzruszająca. Gdy zdał pan sobie sprawę, że nie jest pan w stanie uratować tego człowieka, spośród dwóch opcji, które panu dałem, wybrał pan mniej sadystyczną, mniej bolesną i szybszą śmierć. Ale to była tylko jedna z przyczyn, prawda?\nGarcia spojrzał pytająco na partnera. Hunter nic nie powiedział.\n– Zrozumiałem ukryty powód pańskiej decyzji, detektywie.\nI znów odpowiedziała mu cisza.\n– Kiedy przekonał się pan, że zamierzam wybrać ogień, szybko wszedł mi pan w słowo i wybrał wodę. – W słuchawce rozległ się ironiczny śmiech. – Woda dawała panu jakąkolwiek nadzieję, czyż nie?\n– Nadzieję? – powtórzył bezgłośnie Garcia, patrząc krzywo na Huntera.\n– Nadzieję na to, że jeśli zdoła pan odnaleźć ciało, być może w waszym – tu ich rozmówca przybrał jeszcze bardziej szyderczy ton – supernowoczesnym laboratorium kryminalistycznym uda się coś odkryć. Może na jego skórze albo włosach, albo pod paznokciami czy wewnątrz jamy ustnej. Kto wie, jakie mikroskopijnej wielkości ślady mogłem po sobie zostawić na ciele ofiary, prawda, detektywie Hunter? Ogień natomiast zniszczyłby wszystko, wszelkie potencjalne wskazówki. Pozostałyby tylko zwęglone zwłoki. Żadnych śladów, mikroskopijnych czy jakichkolwiek innych.\nGarcii wcześniej nie przyszło to do głowy.\n– A w przypadku utonięcia ciało pozostaje nienaruszone – ciągnął dalej mężczyzna. – Śmierć następuje w wyniku uduszenia. Skóra, włosy, paznokcie… wszystko jest na swoim miejscu, gotowe do analizy. – Przerwał, żeby wziąć oddech. – Dałoby się znaleźć milion różnych rzeczy. Nawet woda w płucach mogłaby dać jakieś wskazówki. Dlatego właśnie wybrał pan wodę, prawda? Skoro nie mógł go pan ocalić, chciał pan ugrać przynajmniej tyle. – Znów się roześmiał. – Zawsze myśli pan przede wszystkim jak detektyw. Och, z kimś takim to żadna zabawa.\n– Nie ma pan racji – odparł Hunter, kręcąc głową. – Najważniejsze było dla mnie cierpienie ofiary.\n– Ależ oczywiście. Mimo to… na wypadek, gdybym jednak miał rację…. Byłem i na to przygotowany.\nMężczyzna na ekranie otworzył oczy. W dalszym ciągu cały się trząsł. Pomimo panujących w pomieszczeniu ciemności rozejrzał się wkoło. Nasłuchiwał. Czekał.\nNic. Woda przestała płynąć. Zapadła cisza.\nMimo knebla w ustach pozwolił sobie na nieśmiały uśmiech. W jego oczach ponownie zabłysła iskierka nadziei, jakby uwierzył, że to był tylko zły sen. Albo chory żart. Z trudem przełknął ślinę, przymknął oczy i odchylił głowę do tyłu, jakby dziękował Bogu. Przez opuszczone powieki przecisnęły się łzy i popłynęły obfitym strumieniem po jego twarzy.\n– Niech pan ogląda dalej, detektywie Hunter. – W głosie rozmówcy pobrzmiewało coś w rodzaju dumy. – Ponieważ za chwilę zacznie się przedstawienie godne Cirque du Soleil. – To powiedziawszy, znów się rozłączył.\nPoziom wody w kabinie zaczął się obniżać.\n– Opróżnia klatkę – zauważył Garcia.\nWoda opadała szybko. W ciągu kilku sekund obniżyła się do poziomu klatki piersiowej uwięzionego mężczyzny.\nW tym miejscu jednak się zatrzymała.\n– Co się teraz dzieje, do cholery? – zapytał Garcia, unosząc dłonie.\nHunter pokręcił głową, nie spuszczając wzroku z ekranu.\nKamera lekko się oddaliła, a za chwilę ponownie uaktywniły się na wpół zanurzone metalowe rury, sprawiając, że woda w kabinie zaczęła się pienić niczym w jacuzzi. Jednak tym razem coś się zmieniło. Bezbarwna ciecz płynąca z rur w porównaniu z resztą wody zachowywała się dziwnie, jakby miała większą gęstość.\nHunter pochylił się i zbliżył twarz do monitora.\n– To nie jest woda – oznajmił.\n– Co? – zapytał Garcia, stając za jego plecami. – O czym ty mówisz?\n– Ma inną gęstość – wyjaśnił Hunter, pokazując palcem na swój ekran. – Nie wiem, co leci z tych rur, ale tym razem nie jest to zwykła woda.\n– W takim razie co, do diabła?\nW tym samym momencie w prawym górnym rogu ekranu coś zaczęło migać. Cztery litery, w tym trzy wielkie, umieszczone w nawiasie: (NaOH).\n– To jakiś wzór chemiczny? – upewnił się Garcia.\n– Tak – potwierdził półgłosem Hunter.\n– Co on oznacza? – Garcia wrócił szybko do swojego komputera i otworzył nową kartę w wyszukiwarce.\n– Nie musisz tego sprawdzać, Carlos – powiedział ponuro Hunter. – To wzór chemiczny wodorotlenku sodu. Znanego też jako soda żrąca.\nGarcia czuł, jak coś ściska go w gardle. Przed laty, kiedy pracował jeszcze jako zwykły mundurowy, odebrał zgłoszenie o rodzinnej awanturze. Gdy przyjechał na miejsce, okazało się, że zazdrosny chłopak chlusnął swojej dziewczynie w twarz sodą żrącą. Mężczyzna uciekł z miejsca zdarzenia, ale został aresztowany pięć dni później. Garcia do dziś pamiętał, jak pomagał ratownikom medycznym ułożyć dziewczynę na noszach i przewieźć do karetki. Jej twarz zmieniła się w bezkształtną masę surowego mięsa i spalonej skóry. Wargi wyglądały, jakby wtopiły się w zęby. Prawe ucho i nos przestały istnieć. Roztwór wypalił nawet dziurki w jednej gałce ocznej.\nPopatrzył na Huntera znad swojego ekranu.\n– Niemożliwe. Jesteś pewien?\nTelefon Huntera zadzwonił ponownie. Tym razem był to Dennis Baxter z wydziału ds. cyberprzestępczości.\n– Detektywie – oznajmił pełnym niepokoju głosem – NaOH to wodorotlenek sodu. Soda kaustyczna.\n– Cholera, to silnie żrąca substancja. O wiele gorsza od kwasu. Jeśli ktoś dodaje wodorotlenek sodu do takiej ilości wody, to na razie roztwór jest jeszcze bardzo rozcieńczony i przez to niezbyt silny. Ale za chwilę…\n– Za chwilę facet weźmie zasadową kąpiel – dopowiedział za niego Hunter.\n– Zgadza się. A wiesz, jak to się dla niego skończy?\n– Jasna cholera! Co tu się dzieje?\n– Nie mam pojęcia. Udało się wam namierzyć transmisję?\n– Tak. Sygnał dochodzi z Tajwanu.\n– No właśnie. Ten, kto za tym stoi, jest naprawdę dobry. Albo przywłaszczył sobie czyjś adres IP, albo ukradł go z tajskiej puli serwerów. Tak czy siak, nie jesteśmy w stanie go zlokalizować.\nHunter odłożył słuchawkę i spojrzał na Garcię.\n– Przez transmisję internetową też nie da się go namierzyć.\n– Szlag by to trafił! Przecież to jakiś obłęd.\nMężczyzna na ekranie znów zaczął się cały trząść. Tym razem jednak Hunter wiedział, że przyczyną nie jest ani zimno, ani strach, tylko niewyobrażalny ból. Roztwór stawał się coraz silniejszy i zaczynał wżerać się w skórę. Mężczyzna otworzył szeroko usta i wydał z siebie rozdzierający krzyk, którego Hunter i Garcia nie usłyszeli – ale w głębi duszy obaj byli wdzięczni Bogu za to, że dociera do nich sam obraz bez dźwięku.\nW miarę jak w kabinie przybywało wodorotlenku sodu, woda stawała się coraz bardziej mętna i jakby przydymiona.\nUwięziony mężczyzna zamknął oczy i zaczął gwałtownie machać głową na boki, jakby dostał jakiegoś ataku. Żrący roztwór zaczynał zdzierać z niego skórę jak elektryczna szlifierka. Minęło zaledwie kilka sekund i od ciała oderwały się pierwsze fragmenty skóry.\nHunter zakrył twarz dłońmi. Jeszcze nigdy nie czuł się równie bezradny.\nPonieważ w kabinie pływało już coraz więcej kawałków skóry, woda ponownie zaczęła zmieniać kolor – powoli stawała się różowa. Całe ciało mężczyzny krwawiło.\nW pewnym momencie kamera zrobiła zbliżenie na coś innego unoszącego się na wodzie.\n– Co to jest? – zapytał Garcia, krzywiąc się.\nHunter przygryzł dolną wargę.\n– Paznokieć. Jego ciało się rozpuszcza.\nObraz przesunął się i w kadrze znalazł się teraz kolejny paznokieć, a potem jeszcze jeden. Roztwór widocznie uporał się już ze skórkami oraz łożyskami paznokci na palcach rąk i nóg.\nWoda w kabinie coraz bardziej mieszała się z krwią. Po chwili stała się już całkiem mętna. Twarz ofiary nadal jednak znajdowała się ponad poziomem wody.\nMężczyzna zupełnie stracił panowanie nad swoim ciałem, które wiło się w nieustannych konwulsjach. Był w agonii. Jedyne, co odczuwał, to ból. Oczy wywrócił tak, że widać było tylko białka. Usta miał wykrzywione i przeraźliwie zgrzytał zębami, a krew ciekła mu teraz również z dziąseł, nosa i uszu.\nNagle woda zaczęła się gotować.\nCiało mężczyzny podskoczyło po raz ostatni. Jego klatką piersiową szarpnęło w przód tak gwałtownie, jakby w środku było coś, co za wszelką cenę próbuje wydostać się na zewnątrz. Broda opadła mu na pierś, a twarz zanurzyła się w krwawej mieszance wody i wodorotlenku sodu.\nWszelki ruch w kabinie ustał. Kamera odjechała, raz jeszcze pokazując całą szklaną konstrukcję.\nHunter i Garcia nie mogli z siebie wydusić ani słowa. Ale nie byli też w stanie odwrócić wzroku.\nPo kilku sekundach na ich ekranach wyświetlił się krótki tekst:\nMAM NADZIEJĘ, ŻE PODOBAŁO SIĘ WAM PRZEDSTAWIENIE.\nKapitan Barbara Blake, szefowa wydziału zabójstw i rabunków policji w Los Angeles, nie należała do osób, które łatwo dają się zastraszyć, i po długich latach służby bardzo niewiele potrafiło ją zszokować. Ale tego ranka siedziała w swoim biurze na czwartym piętrze budynku policji w zupełnym milczeniu i z wyrazem niedowierzania wypisanym na twarzy. Gabinet był całkiem przestronny. Południową ścianę zajmowały regały zastawione książkami w twardych oprawach. Na północnej wisiały oprawione w ramki fotografie, pochwały i wyróżnienia. Wschodnią ścianę zastępowało panoramiczne okno sięgające od sufitu do podłogi, z którego rozciągał się widok na South Main Street. Przed biurkiem stały dwa wygodne skórzane fotele, ale w tej chwili nie siedział na nich żaden z trzech mężczyzn znajdujących się w jej biurze.\nHunter, Garcia i Dennis Baxter stali za biurkiem kapitan Blake i wpatrywali się w jej monitor, na którym leciał właśnie materiał nagrany przed kilkoma minutami z Internetu przez Baxtera. Tymczasem Hunter otrzymał już także z wydziału operacyjnego kopię zarejestrowanej rozmowy telefonicznej pomiędzy nim a tajemniczym nieznajomym.\nKapitan Blake przesłuchała nagranie i obejrzała cały materiał filmowy, nie mówiąc ani słowa. Gdy po wszystkim podniosła wzrok na Huntera i Garcię, jej twarz była dużo bledsza niż zazwyczaj.\n– To się stało naprawdę? – zapytała, zwracając się do Baxtera.\nPolicjant z wydziału ds. przestępczości komputerowej był dużym facetem, ale na pewno nie umięśnionym. Był po czterdziestce, miał kręcone jasne włosy, pulchną, ciężką twarz z dwoma podbródkami i delikatny meszek nad górną wargą, który nieudolnie udawał wąsy.\n– Chcę przez to powiedzieć – kontynuowała – że wiem, co potrafią zdziałać dzisiejsi spece od animacji komputerowej. Umieją do złudzenia imitować rzeczywistość. Możemy być pewni, że to prawda, a nie efekty specjalne?\nBaxter wzruszył ramionami.\n– Przecież jest pan szefem wydziału do spraw przestępczości komputerowej – powiedziała do niego już bardziej stanowczym tonem. – Chcę usłyszeć pańską opinię.\nBaxter przechylił głowę na bok.\n– Nagrałem to przed chwilą, zaraz po telefonie od detektywa Huntera. Nie miałem jeszcze czasu, żeby przeanalizować ten materiał, ale na pierwszy rzut oka wydaje się autentyczny. Tak mi podpowiada intuicja.\nKapitan Blake przeczesała ręką swoje długie kruczoczarne włosy, po czym spojrzała na Huntera i Garcię.\n– Jeśli to oszustwo, to wyjątkowo zuchwałe i skomplikowane – stwierdził Hunter. – Wydział operacyjny nie był w stanie namierzyć numeru telefonu. Sygnał co kilka sekund przeskakiwał z jednej części miasta do drugiej. – Tu gestem ręki wskazał Baxtera. – A według Dennisa transmisja internetowa docierała do nas z Tajwanu.\n– Co takiego? – Kapitan Blake ponownie zwróciła się w stronę Baxtera.\n– To prawda. Mieliśmy adres IP, czyli unikatowy numer identyfikacyjny, jaki otrzymuje każdy komputer podłączony do sieci. Dzięki niemu można z łatwością zlokalizować źródło sygnału. Jak się okazało, adres IP użyty w tym przypadku był przypisany serwerowi na Tajwanie.\n– To nic trudnego. Internet sprawił, że cały świat stał się globalnym rynkiem. Gdybyśmy na przykład chcieli założyć stronę internetową, to wcale nie musimy ulokować jej w Ameryce, ponieważ nie ma żadnych przepisów, które nas do tego obligują. Możemy przeszukać sieć, rozejrzeć się za najlepszą ofertą i umieścić naszą stronę na serwerze dosłownie w każdym zakątku świata: w Rosji, Wietnamie, Afganistanie, na Tajwanie… To zupełnie bez różnicy. Każdy będzie miał do niej taki sam dostęp.\nKapitan Blake zastanawiała się przez chwilę.\n– Nie utrzymujemy z Tajwanem stosunków dyplomatycznych – powiedziała w końcu. – Tak więc nie dość, że dzieje się to z dala od amerykańskiej jurysdykcji, to jeszcze nie mamy nawet możliwości działania kanałami dyplomatycznymi. Nie możemy na przykład skontaktować się z firmą zarządzającą serwerem i poprosić o pomoc.\n– To wszystko prawda. Facet mógł też po prostu przywłaszczyć sobie czyjś adres IP – dodał Baxter. – To tak, jakby ukraść komuś tablice rejestracyjne i przymocować je do własnego samochodu, żeby uniknąć złapania przez policję.\n– Da się tak zrobić? – zapytała Blake.\n– Jasne, jeśli jest się naprawdę dobrym.\n– Więc nie mamy żadnego punktu zaczepienia?\n– Niestety, nasz wydział ma niewielkie możliwości działania – Baxter pokręcił głową i poprawił na nosie okulary w drucianej oprawie. – Nasze dochodzenia najczęściej ograniczają się do przestępstw popełnionych przy użyciu informacji przechowywanych na komputerze albo przypadków sabotowania takich informacji. Innymi słowy: włamywanie się do baz danych, od prywatnych komputerów osobistych, przez szkoły, po banki i wielkie korporacje. Zwykle nie mamy do czynienia z sytuacjami tego typu.\n– Fantastycznie – skomentowała Blake, nie kryjąc irytacji.\n– O wiele więcej jest w stanie zdziałać wydział do spraw cyberprzestępczości w FBI – ciągnął Baxter. – Oni zajmują się wszelkimi rodzajami przestępstw komputerowych. Mogą nawet ze swojej siedziby przerwać każdą transmisję internetową nadawaną z terytorium USA. Mają do tego prawo i dysponują odpowiednim sprzętem.\nKapitan Blake skrzywiła się.\n– Czyli twoim zdaniem powinniśmy wciągnąć w to FBI?\nNie jest dla nikogo tajemnicą, że relacje pomiędzy FBI a każdą amerykańską policją stanową nie są najlepsze, niezależnie od tego, co utrzymują politycy i szefowie poszczególnych instytucji.\n– Niezupełnie – odparł Baxter. – Po prostu stwierdzam fakt. Teraz i FBI nic tu nie pomoże. Transmisja się zakończyła, strona przestała działać. Pokażę wam. Mogę? – zapytał, wskazując na komputer stojący na biurku.\n– Bardzo proszę. – Kapitan Blake odsunęła się razem z krzesłem.\nBaxter nachylił się nad jej klawiaturą, wstukał adres IP do przeglądarki internetowej i wcisnął „enter”. Po kilku sekundach na ekranie wyświetlił się komunikat: BŁĄD 404 – STRONA NIE ZOSTAŁA ODNALEZIONA.\n– Ta strona już nie istnieje – powiedział Baxter. – Wcześniej uruchomiłem mały program, który automatycznie sprawdza ten adres co dziesięć sekund. Jeśli cokolwiek się tam pojawi, od razu się o tym dowiemy. – Uniósł brwi. – Ale na wypadek, gdyby tak się stało, może powinna pani przynajmniej rozważyć jakąś formę współpracy z wydziałem do spraw cyberprzestępczości w oddziale FBI w Los Angeles?\nKapitan Blake spojrzała na niego wilkiem, po czym przeniosła wzrok na Huntera, który cały czas milczał.\n– Szefowa tej jednostki – podjął Baxter – to moja dobra znajoma, Michelle Kelly. Ona nie jest typową agentką FBI. Wierzcie mi, jeśli chodzi o rozeznanie w cyberprzestrzeni, nie ma osoby bardziej kompetentnej. Ci z FBI są znacznie lepiej od nas przygotowani do tropienia tego typu przestępców. Nasz wydział regularnie wymienia się z nimi informacjami. To nie są ci pretensjonalni agenci terenowi w czarnych garniturach, ciemnych okularach i ze słuchawką w uchu, tylko spece od komputerów. – Przerwał, po czym dodał z uśmiechem: – Tak jak ja.\n– Może zastanowimy się nad tym, kiedy już będziemy cokolwiek wiedzieć – odparł Hunter, patrząc na Baxtera. – Jak sam zauważyłeś, w tej chwili i tak nic by tu nie zdziałali, a na razie nic nie wskazuje na to, że mamy do czynienia ze sprawą federalną, więc nie widzę powodu, by od razu angażować FBI. Na tak wczesnym etapie to by tylko wszystko skomplikowało.\n– Zgadzam się – odezwała się kapitan Blake. – Jeżeli w dalszej perspektywie współpraca okaże się konieczna, nawiążemy ją, ale na razie zapominamy o FBI. – Znów zwróciła się do Baxtera: – Czy tę transmisję mógł oglądać ktoś inny? Czy była ogólnodostępna?\n– Teoretycznie tak – potwierdził Baxter. – Transmisja nie była zaszyfrowana, to znaczy nie trzeba było znać żadnego hasła, żeby uzyskać dostęp do tej strony. Jeśli ktoś oprócz nas trafił na nią przypadkiem, mógł wszystko obejrzeć tak samo jak my. Ale muszę zaznaczyć, że to bardzo mało prawdopodobne.\nKapitan Blake pokiwała głową.\n– No dobrze – tym razem odezwała się do Huntera – tak więc musimy przyjąć założenie, że to nie była fikcja. Moje pierwsze pytanie brzmi: Dlaczego ty? Ten człowiek zadzwonił bezpośrednio na twój numer i zwrócił się do ciebie po nazwisku.\n– Sam wciąż zadaję sobie to pytanie – przyznał Hunter – i w tej chwili mogę odpowiedzieć tylko jedno: nie wiem. Ogólnie rzecz biorąc, telefon z zewnątrz może trafić do któregoś z detektywów na dwa sposoby: albo wybiera się numer wydziału zabójstw i dodaje odpowiedni numer wewnętrzny, albo dzwoni się do centrali wydziału i prosi o połączenie z konkretnym detektywem.\n– Połączenie nie przeszło przez centralę, już to sprawdziłem. Ten człowiek wybrał bezpośrednio mój numer wewnętrzny.\n– Zatem powtarzam pytanie – szefowa nie dawała za wygraną – dlaczego ty? I skąd on wziął twój numer wewnętrzny?\n– Mógł gdzieś dorwać moją wizytówkę – zgadywał Hunter.\n– A może jakiś czas temu zadzwonił do centrali wydziału i po prostu poprosił o numer wewnętrzny – wtrącił Garcia. – Cholera, wcale bym się nie zdziwił, gdyby włamał się do naszego systemu i stamtąd ściągnął całą listę nazwisk naszych detektywów. W końcu fachowo przerzucał sygnał z miejsca na miejsce, no i miał na tyle dobre zabezpieczenia, że ludzie z przestępczości komputerowej nie mogli go namierzyć. Można chyba uznać, że facet potrafi się poruszać po cyberprzestrzeni.\n– Nie da się zaprzeczyć – rzucił Baxter.\n– A zatem mógł po prostu wybrać nazwisko Roberta na chybił trafił z listy wszystkich detektywów wydziału zabójstw – powiedziała kapitan Blake.\n– To jednak dość dziwny zbieg okoliczności, nie sądzicie? – kontynuowała. – Zważywszy na to, że sprawa tego rodzaju tak czy inaczej trafiłaby prosto na biurko Roberta.\nHunter należał do szczególnej jednostki w ramach wydziału zabójstw i rabunków, którą utworzono specjalnie z myślą o seryjnych morderstwach, sprawach wymagających od śledczych specjalistycznych umiejętności i dużego nakładu czasu. On sam miał jeszcze ściślej sprecyzowane zadanie – z uwagi na jego doświadczenie w dziedzinie psychologii kryminalistycznej zawsze przydzielano go do rozpracowywania zbrodni charakteryzujących się wyjątkową brutalnością i sadyzmem.\n– Może to wcale nie był przypadek – odparł Baxter. – Może temu człowiekowi zależało na tym, aby to właśnie Robert zajął się tą sprawą, i w ten sposób chciał to sobie zagwarantować.\nKapitan Blake posłała mu pytające spojrzenie.\n– Nazwisko Roberta mnóstwo razy pojawiało się w gazetach i w telewizji – kontynuował Baxter. – Pracował właściwie przy wszystkich najgłośniejszych sprawach na przestrzeni ostatnich… nawet nie wiem ilu lat. I zazwyczaj na końcu udawało mu się złapać zabójcę.\nKapitan Blake nie mogła się z tym nie zgodzić. Nazwisko Huntera figurowało w prasie nie dalej jak kilka miesięcy temu, kiedy razem z Garcią doprowadził do końca śledztwo w sprawie seryjnego mordercy, któremu dziennikarze nadali przydomek „Rzeźbiarz”.\n– Może ten człowiek wybrał Roberta z powodu jego reputacji – ciągnął Baxter. – Może znalazł jego nazwisko w „LA Timesie” albo zobaczył jego twarz w wiadomościach. – Wskazał palcem ekran komputera na biurku. – Widziała pani nagranie i słyszała całą rozmowę. Facet jest zuchwały i pewny siebie. Rzuca nam wyzwanie. Nie odkładał słuchawki, bo wiedział, że nie będziemy w stanie go namierzyć. Tak samo jak wiedział, że nie zlokalizujemy źródła jego transmisji internetowej. – Na moment przerwał, podrapał się po głowie. – Na miłość boską! Zmusił Roberta, żeby wybrał, w jaki sposób ma zginąć ofiara, a potem nagle zmienił zdanie. Wyraźnie prowadzi jakąś grę i wcale nie chce grać przeciwko pierwszemu lepszemu detektywowi. Chce mieć godnego przeciwnika. Tego, o którym piszą w gazetach.\nBlake zastanawiała się przez chwilę nad jego słowami.\n– Świetnie – powiedziała w końcu. – Tylko tego nam trzeba, nowego psychola bawiącego się w „złap mnie, jeśli potrafisz”.\n– Nie – poprawił ją Hunter. – On się raczej bawi w „złap mnie, zanim znowu kogoś zabiję”.\nBiuro Huntera i Garcii, betonowa klitka o powierzchni dwudziestu dwóch metrów kwadratowych, mieściło się na samym końcu korytarza na piętrze wydziału zabójstw i rabunków. Choć nie znajdowało się w nim niemal nic z wyjątkiem dwóch biurek, trzech staroświeckich szafek na akta i dużej tablicy magnetycznej, na której wieszano także zdjęcia mające związek z dochodzeniem, i tak można było się tam nabawić klaustrofobii.\nGdy obaj detektywi znaleźli się z powrotem przy swoich biurkach, od razu zaczęli ponownie analizować nagrany materiał i przesłuchiwać zapis rozmowy telefonicznej. Baxter zainstalował im program pozwalający oglądać transmisję klatka po klatce – i temu właśnie poświęcili kolejne cztery i pół godziny, studiując każdy centymetr każdej klatki filmu w poszukiwaniu czegokolwiek, co mogłoby naprowadzić ich na jakiś, choćby najbardziej nikły trop.\nPodczas całej transmisji kamera skupiała się przede wszystkim na szklanej kabinie i zamkniętym w niej mężczyźnie; czasem zdarzało się także zbliżenie twarzy ofiary lub czegoś, co pływało w zakrwawionej wodzie. Ta zasada została złamana tylko raz, kiedy kamera obróciła się w prawo, by uchwycić zegar na ścianie oraz poranne wydanie gazety.\nZwykła ściana z czerwonych cegieł mogła znajdować się wszędzie – w pokoju, piwnicy, w komórce za domem czy nawet w niewielkim garażu w jakimś zapomnianym przez Boga miejscu.\nWiszący na ścianie okrągły zegar też nie był jakimś szczególnie charakterystycznym przedmiotem. Miał około trzydziestu centymetrów średnicy, czarną ramkę i białą, bardzo czytelną tarczę z arabskimi cyframi; wskazówki godzinowa i minutowa były czarne, sekundowa – czerwona. Żadnej nazwy producenta. Hunter przesłał fotkę zegara do zespołu badawczego, ale wiedział, że szanse na skojarzenie urządzenia z konkretnym sklepem, a następnie zidentyfikowanie nabywcy były praktycznie zerowe.\nBetonowa podłoga nie wyróżniała się niczym szczególnym. Tak jak ściany, mogła znajdować się niemal wszędzie.\nZrzut ekranu wykonany przez Huntera wyszedł idealnie – mężczyzna siedzący w szklanej kabinie miał na nim wzrok utkwiony prosto w obiektyw kamery. Hunter wysłał już zdjęcie e-mailem do jednostki zajmującej się poszukiwaniem osób zaginionych. Agent, z którym rozmawiał przez telefon, powiedział mu, że z uwagi na zakneblowane usta ofiary program do rozpoznawania twarzy będzie mógł przeanalizować mniejszą liczbę punktów odniesienia. Jeśli ktoś zgłosił zaginięcie tego mężczyzny, być może wystarczy to, by dokonać skutecznej identyfikacji, ale nie można tego zagwarantować. Hunter poradził agentowi, by przeszukiwano zgłoszenia z ostatniego tygodnia – instynkt podpowiadał mu, że porywacz więził mężczyznę najwyżej dzień czy dwa, zanim umieścił go w tej kabinie. U osób trzymanych w niewoli dłużej niż czterdzieści osiem godzin widać wyraźne oznaki wyczerpania, takie jak zapadnięta twarz, podkrążone z niewyspania oczy, nierzadko też otępiały wzrok od środków odurzających. Ofiary są zwykle brudne i spocone; często da się dostrzec także nieuniknione ślady niedożywienia. Mężczyzna zamknięty w kabinie nie zdradzał żadnego z tych objawów.\n– Tu nic nie ma – stwierdził Garcia, opadając na krzesło i przecierając zmęczone oczy. – W tym pomieszczeniu nie było nic poza ofiarą, tą kabiną, zegarem i gazetą. No i kamerą, która wszystko rejestrowała. Facet nie jest głupi, Robert. Wiedział, że nagramy tę transmisję i będziemy się wgryzać w każdy szczegół.\nHunter wypuścił powietrze, również pocierając oczy.\n– Nie wiem jak ty, ale ja nie mogę dłużej na to patrzeć – oznajmił Garcia, po czym wstał i podszedł do niewielkiego okna w zachodniej ścianie biura. – Ten desperacki, błagalny wyraz twarzy ofiary… – Pokręcił głową. – Za każdym razem, gdy to widzę, czuję jego strach, pełznie mi po skórze jak stonoga. I jedyne, co mogę zrobić, to patrzeć, jak umiera, i jeszcze raz, i jeszcze raz. Zaczynam od tego wariować.\nHunter także miał już serdecznie dość makabrycznego nagrania. Jego z kolei najbardziej przyprawiała o mdłości chwila, kiedy z rur przestaje lecieć woda i twarz mężczyzny rozjaśnia promyk nadziei, a już minutę później oczy ponownie napełniają się przerażeniem, ponieważ ciecz otaczająca całe ciało zaczyna piec i wżerać się w skórę. Hunter umiał dokładnie wskazać moment, w którym mężczyzna poddał się i przestał walczyć – kiedy w końcu zrozumiał, że nie wyjdzie stamtąd żywy, że zabójca przez cały czas tylko się z nim bawił.\n– Wychwyciłeś coś z tonu jego głosu? – zapytał Garcia.\n– Nie. Przez całą rozmowę zachowywał się spokojnie, tylko ten jeden raz wrzasnął na mnie, żebym dokonał wyboru. Poza tym ani razu nie wybuchnął gniewem, nie był nadmiernie pobudzony, nic z tych rzeczy. W pełni panował nad emocjami i nad przebiegiem rozmowy. – Hunter odchylił się na krześle. – Ale jedno nie daje mi spokoju.\n– Pamiętasz, jak powiedziałem mu, że nie musi tego robić?\nGarcia pokiwał głową.\n– Przyznał ci rację, ale stwierdził, że ma na to ochotę. Że to będzie zabawne.\n– Właśnie, a z tego wynika, że ofiara nie była dla niego nikim szczególnym. Prawdopodobnie wybrał ją całkiem losowo.\n– Czyli to po prostu kolejny pieprzony psychol mordujący ludzi dla zabawy.\n– Tego jeszcze nie wiemy – odparł Hunter. – Ale pomyśl o tym: kiedy powiedziałem mu, że nie mogę podjąć decyzji, ponieważ nie wiem, dlaczego uwięził tego człowieka, w odpowiedzi usłyszałem, że jest to coś, czego sam będę musiał się dowiedzieć.\n– To by z kolei świadczyło, że wybór ofiary nie był zupełne przypadkowy. Że krył się za tym jakiś konkretny powód, ale zabójca nie zamierzał go nam wyjawić.\n– Zwyczajnie sobie z nami pogrywa.\n– Tego jeszcze nie wiemy – powtórzył Hunter, po czym odsunął się od biurka. Zerknął na zegarek i ciężko westchnął. – Ale ja też mam już dość – dodał, wyłączając komputer. Ogarnęło go to samo poczucie bezradności co wówczas, gdy oglądał transmisję na żywo. Wypalało dziurę w jego piersi. Nic więcej nie byli w stanie wycisnąć z tego nagrania ani z zapisu rozmowy. W tej chwili mogli liczyć tylko na jakieś nowe informacje z wydziału poszukiwania osób zaginionych.\nHunter siedział w ciemności, wyglądając przez okno w dużym pokoju swojego skromnego mieszkania w Huntington Park. Mieszkał sam. Nie miał żony, dziewczyny, dzieci. Nigdy nie był żonaty ani nie udało mu się stworzyć żadnego długotrwałego związku. Dawniej starał się to zmienić, ale praca w wydziale zabójstw policji w jednym z najbardziej brutalnych miast w Ameryce potrafi zatruć każdy związek, nawet najbardziej niezobowiązujący.\nUpił kolejny łyk mocnej czarnej kawy i spojrzał na zegarek: była 4.51 nad ranem. Spał zaledwie cztery godziny, ale jak na niego to i tak naprawdę dużo.\nJego niekończąca się walka z bezsennością rozpoczęła się jeszcze we wczesnym dzieciństwie, gdy miał zaledwie siedem lat. Bezpośrednią przyczyną była śmierć matki, po której gnębiły go tak straszne koszmary, że jego mózg uruchomił swoisty mechanizm obronny i nie pozwalał mu w nocy zasnąć. Zamiast spać, zaczął więc czytać. Pochłaniał książki jedna za drugą. Stały się jego azylem, bezpieczną twierdzą, której murów nie były w stanie sforsować koszmarne sny.\nHunter zawsze był inny niż wszyscy. Nawet jako dziecko potrafił rozwiązywać łamigłówki i rozgryzać problemy logiczne szybciej niż większość dorosłych. Zupełnie jakby jego umysł działał na zwiększonych obrotach. W szkole nauczyciele nie mieli wątpliwości, że znacząco różni się od innych uczniów. W wieku dwunastu lat, po przejściu serii badań zaleconych przez szkolnego psychologa, doktora Tilby’ego, dwa lata przed czasem został przyjęty do szkoły Mirman dla wybitnie uzdolnionych uczniów – normalnie zaczynają w niej naukę dopiero czternastolatkowie.\nSpecjalny program nauczania obowiązujący w Mirman wcale nie przyhamował młodego Huntera. Zanim skończył czternaście lat, przeszedł cały program jak burza, przerabiając cztery lata liceum w dwa. Uzbrojony w listy polecające od wszystkich nauczycieli oraz wyróżnienie od dyrektora szkoły dostał się na specjalnych zasadach na Uniwersytet Stanforda, gdzie jako przedmiot studiów wybrał psychologię. W tym okresie zdołał już w dużej mierze opanować swoją bezsenność i dręczące go wciąż koszmary.\nPodczas studiów nadal kroczył od sukcesu do sukcesu i tuż przed dwudziestymi trzecimi urodzinami uzyskał doktorat z kryminologii behawioralnej i biopsychologii. Kierownik Wydziału Psychologii na Uniwersytecie Stanforda, dr Timothy Healy, dał jasno do zrozumienia, że jeśli tylko Hunter kiedykolwiek zechce zająć się nauczaniem, zawsze znajdzie się dla niego miejsce wśród tamtejszej kadry. Hunter uprzejmie odrzucił propozycję, ale obiecał, że będzie o niej pamiętał, gdyby w przyszłości zmienił zdanie. To właśnie dr Healy przesłał jego rozprawę doktorską zatytułowaną „Zachowania przestępcze w świetle zaawansowanych badań psychologicznych” do szefa działającego przy FBI Narodowego Centrum Analiz Przestępstw Brutalnych (NCAVC). Po dziś dzień praca Huntera pozostaje tam jedną z lektur obowiązkowych, w szczególności dla agentów jednostki analiz behawioralnych.\nDwa tygodnie po uzyskaniu tytułu doktora świat Huntera po raz kolejny zatrząsł się w posadach. Jego ojciec, w tamtym czasie zatrudniony jako strażnik w oddziale Bank of America w centrum Los Angeles, został zabity podczas napadu, który przerodził się w strzelaninę rodem z Dzikiego Zachodu. Zarówno koszmary, jak i bezsenność wróciły wówczas ze zdwojoną siłą i już na dobre zagościły w życiu Huntera.\nDetektyw dopił kawę i odstawił kubek na parapet.\nChoćby z całych sił zaciskał oczy i tarł je pięściami, i tak nie był w stanie odgrodzić się od obrazów, które od wczoraj nie dawały mu spokoju. Zupełnie jakby jego głowa w kółko odtwarzała przed nim każdą sekundę tego nagrania. W każdym zakątku jego umysłu rodziły się niezliczone pytania i jak dotąd nie udało mu się na żadne z nich znaleźć odpowiedzi. Niektóre dręczyły go bardziej niż inne.\n– Po co te tortury? – szepnął sam do siebie. Dobrze rozumiał, że tylko zabójca o określonym typie osobowości potrafi torturować drugiego człowieka przed pozbawieniem go życia. Brzmi to całkiem prosto, ale kiedy przychodzi co do czego, bardzo niewielu jest w stanie wcielić podobny zamiar w życie. Dana osoba musi być w wysokim stopniu oderwana od normalnych ludzkich emocji, a mało kto umie to osiągnąć. Tych, którzy spełniają to kryterium, psychologowie i psychiatrzy określają mianem psychopatów.\nPsychopaci nie wykazują empatii, skruchy, miłości ani żadnych emocji związanych z troską o inną osobę. Czasem ten brak ludzkich uczuć jest tak daleko posunięty, że nie przejawiają ich nawet wobec samych siebie.\nDruga sprawa, która nieustępliwie wwiercała się w myśli Huntera, to kwestia zabawy w wybieranie. Po co zabójca zadał sobie gigantyczny trud stworzenia kabiny tortur umożliwiającej zadanie śmierci na dwa odrębne sposoby, przy użyciu ognia lub wody? I dlaczego na koniec zadzwonił do niego i kazał jemu dokonać wyboru? Po co w ogóle dzwonić do kogokolwiek?\nSytuacja, w której morderca, nawet psychopata, w ostatniej chwili przed odebraniem komuś życia nagle zaczyna się wahać, wcale nie należy do rzadkości. Jednak w przypadku tego zabójcy to chyba tak nie wyglądało. On nie miał wątpliwości, że jego ofiara musi umrzeć, nie mógł się jedynie zdecydować, która śmierć jest gorsza – utonięcie czy spalenie żywcem. To w pewnym sensie przeciwieństwa i dwa spośród najbardziej przerażających sposobów, w jaki człowiek może umrzeć. Ale im dłużej Hunter się nad tym zastanawiał, tym głupiej się czuł. Nabierał pewności, że dał się zrobić w konia.\nNiemożliwe, żeby zabójca miał akurat pod ręką taką ilość wodorotlenku sodu, ot tak, bez żadnego powodu. To wszystko stanowiło część gry. Sam to przecież przyznał. Spodziewał się, że Hunter wybierze wodę zamiast ognia, z tych wszystkich powodów, które wyłożył przez telefon – było to mniej sadystyczne rozwiązanie pozwalające na skrócenie cierpień ofiary. Ale woda zachowałaby także ciało w nienaruszonym stanie i gdyby w najbliższym czasie udało się je odnaleźć, technicy kryminalistyczni mieliby o wiele większą szansę na znalezienie jakichkolwiek tropów, o ile zabójca w ogóle zostawił po sobie jakieś ślady. Natomiast ogień po prostu zniszczyłby wszystko.\nZgrzytając zębami z wściekłości, Hunter bezskutecznie próbował zwalczyć w sobie poczucie winy, które wgryzało mu się głęboko w mózg. Nie miał już wątpliwości, że zabójca zabawił się jego kosztem, i nie mógł sobie wybaczyć, że nie połapał się w tym na czas.\nZ zamyślenia wyrwał go dzwonek telefonu. Zamrugał oczami, jakby przebudził się ze złego snu, i rozejrzał się po ciemnym pokoju. Komórka leżała na starym, odrapanym stole, który pełnił także funkcję biurka, i głośno podskakiwała na drewnianym blacie. Na ekranie wyświetliło się nazwisko jego partnera. Zanim odebrał, odruchowo rzucił okiem na zegarek – była 5.04 nad ranem. Od razu wiedział, że Garcia na pewno nie dzwoni po to, by przekazać mu jakieś dobre wieści.\n– Co się dzieje, Carlos?\n– Mamy ciało.\nNormalnie o piątej czterdzieści trzy rano tylna alejka w Mission Hills w San Fernando Valley byłaby nadal spowita w ciemnościach. Tego dnia rozświetlały ją jednak migające niebieskie światła trzech radiowozów i reflektor rozstawiony przez zespół kryminalistyków.\nHunter zaparkował swojego starego buicka leSabre’a pod samotną latarnią przy wylocie alejki. Wysiadł z samochodu i przez chwilę stał na porannym wietrze, rozprostowując kości. Niebieska, metaliczna honda civic Garcii była zaparkowana po drugiej stronie uliczki. Hunter rozejrzał się wokoło. Stara żarówka latarni świeciła słabym żółtym światłem. W nocy byłoby bardzo łatwo przeoczyć tę alejkę, chyba że z góry wiedziałoby się, gdzie jej szukać. Znajdowała się za spokojną ulicą pełną małych sklepików, z dala od głównych arterii miasta.\nZapiął skórzaną kurtkę i wolno ruszył przed siebie. Pokazał odznakę młodemu funkcjonariuszowi stojącemu przy żółtej taśmie policyjnej, po czym zgiął się w pół, żeby pod nią przejść. Nad częścią tylnych drzwi sklepów wisiały lampy, ale żadna nie była włączona. Gdzieniegdzie walały się jakieś plastikowe i papierowe torby, kilka puszek po piwie i innych napojach, ale poza tym uliczka i tak wydawała się Hunterowi czystsza niż większość podobnych zakątków w śródmieściu. W jej dalszej części stały jeden za drugim cztery wielkie metalowe kubły na śmieci. Mniej więcej na wysokości trzeciego zgromadzili się Garcia, dwaj kryminalistycy i trzej policjanci w mundurach. Na końcu alejki, na betonowym schodku, siedział brudny, zarośnięty czarnoskóry mężczyzna w trudnym do określenia wieku. Jego sztywne, posklejane włosy sterczały na wszystkie strony. Wyglądał, jakby mamrotał coś do siebie. Kilka kroków od niego stał jeszcze jeden funkcjonariusz, który zakrywał dłonią nos, najwyraźniej broniąc się przed przykrym zapachem. Nigdzie w pobliżu nie było widać kamer miejskiego monitoringu.\n– Cześć, Robert – przywitał partnera Garcia i ruszył w jego kierunku.\n– Od kiedy tu jesteś? – zapytał Hunter, widząc jego zaczerwienione i podkrążone oczy.\n– Od niecałych dziesięciu minut, ale i tak nie spałem, kiedy do mnie zadzwonili.\nHunter uniósł brwi.\n– W ogóle nie mogłem zasnąć – wyjaśnił Garcia i postukał się palcem w głowę. – Czuję się tak, jakbym miał tutaj salę kinową. I zgadnij, jaki film leciał przez całą noc.\nHunter nie odpowiedział. Spoglądał ponad ramieniem partnera na grupkę zebraną pod trzecim śmietnikiem.\n– To nasza ofiara – oznajmił Garcia. – Bez dwóch zdań.\nHunter podszedł bliżej. Trzej policjanci przywitali go skinieniem głowy, ale żaden nie powiedział ani słowa.\nMike Brindle, szef zespołu kryminalistyków, klęczał przy śmietniku i maleńką pęsetą zbierał coś z ziemi. Na widok Huntera przerwał i podniósł się z kolan.\n– Cześć, Robert – skinął głową na detektywa. Pracowali razem przy tylu sprawach, że obaj już dawno stracili rachubę.\nHunter odwzajemnił gest, ale jego uwaga skupiona była już na czymś innym. Pomiędzy trzecim i czwartym kubłem na śmieci znajdowało się nagie ciało mężczyzny. Leżał na plecach, z wyprostowanymi nogami. Prawa ręka była zgięta w łokciu i przyciągnięta do boku, a lewa spoczywała swobodnie na brzuchu.\nHunter poczuł jakiś ucisk w gardle, gdy zobaczył twarz mężczyzny, a raczej to, co z niej zostało. Nie było na niej nosa, warg, oczu. Nawet zęby całkiem się rozpuściły. Gałki oczne wprawdzie wciąż tkwiły w oczodołach, ale przypominały przedziurawione silikonowe torebki, z których zeszło powietrze. Skóra na całym ciele wyglądała, jakby została wytarta papierem ściernym, jednak odsłonięte tkanki nie były krwistoczerwone, lecz raczej szaroróżowe. Ten widok, choć na pewno wstrząsający, nie zaskoczył zbytnio Huntera. Taki efekt musiała przynieść kąpiel zasadowa, w której ciało tego człowieka praktycznie się ugotowało. Gdy podszedł do niego, żeby przyjrzeć się z bliska, stwierdził, że żrąca ciecz strawiła też wszystkie paznokcie u rąk i nóg.\nNie miał wątpliwości, że kompletnie zmasakrowane zwłoki należą do mężczyzny, którego widział wczoraj na ekranie komputera. Kiedy w końcu nadeszła śmierć, głowa ofiary opadła bezwładnie, a twarz zanurzyła się w zasadowym roztworze; krótkie brązowe włosy pozostały jednak w niemal nienaruszonym stanie.\n– Nie żyje od kilku godzin – oznajmił Brindle. – Nastąpiło już pełne stężenie pośmiertne.\n– Trzecia dwadzieścia sześć – powiedział Hunter.\nBrindle zmarszczył czoło.\n– Ten człowiek zmarł wczoraj po południu, o trzeciej dwadzieścia sześć – powtórzył Hunter.\n– Niezupełnie. – Hunter podniósł wzrok. Trzej mundurowi stali teraz przy taśmie odgradzającej miejsce zbrodni. Szybko streścił mu wydarzenia poprzedniego dnia.\n– Jezu! – wydusił z siebie Brindle, gdy Hunter skończył swą opowieść. – To by tłumaczyło tę makabryczną deformację oraz dziwną zmianę barwy ciała. – Pokręcił głową, wyraźnie zszokowany tym, co właśnie usłyszał. – Więc nie tylko musiałeś na to patrzeć, ale jeszcze zmusił cię, żebyś wybrał, jaką śmiercią ten człowiek ma zginąć?\nHunter pokiwał głową w milczeniu.\n– I masz to wszystko nagrane?\nBrindle ciężko westchnął i ponownie przeniósł wzrok na zmaltretowane zwłoki.\n– Nie rozumiem już tego miasta ani ludzi, którzy w nim mieszkają.\n– Chyba nikt z nas nie rozumie – odparł Hunter.\n– Czy ktokolwiek jest w stanie coś takiego ogarnąć rozumem?\nHunter klęknął, żeby lepiej przyjrzeć się ciału; lewą dłonią zakrył nos, ponieważ zapach zaczął już niebezpiecznie zbliżać się do smrodu zgniłego mięsa. W świetle reflektora każdy szczegół był doskonale widoczny. Jego uwagę zwróciły drobne ukąszenia na nogach, rękach i stopach mężczyzny.\n– Co to? – zapytał.\n– Szczury – wyjaśnił Brindle. – Kiedy tu przyjechaliśmy, musieliśmy kilka przepędzić. W tych śmietnikach jest sporo jedzenia. Korzysta z nich piekarnia, sklep mięsny i mała restauracyjka.\n– Będziemy musieli przekopać się przez śmieci we wszystkich czterech kubłach, żeby sprawdzić, czy zabójca czegoś do nich nie wyrzucił – ciągnął Brindle. – Ale po tym, co mi opowiedziałeś, nie sądzę, by mógł być aż tak nieostrożny.\nHunter ponownie przytaknął, a następnie odnalazł wzrokiem czarnoskórego mężczyznę na końcu uliczki. Miał na sobie podarte, poplamione ubrania, w tym stary, wypłowiały płaszcz, który wyglądał, jakby przetrwał napaść watahy wygłodniałych wilków.\n– Facet nazywa się Keon Lewis – powiedział Brindle. – To on znalazł ciało.\nHunter wstał, uznając, że najwyższy czas zadać mu kilka pytań.\n– Powodzenia – rzucił Brindle. – Wiesz, jak bezdomni uwielbiają rozmawiać z glinami.


Proaborcyjna aktywistka okłamała ONZ o swoim wykształceniu. Nie spotkała ją za to kara – Wiadomości z Polski i Świata – Stefczyk.info\n19:41, 2020.05.24\t 0\t 92\n19:41, 2020.05.24 /\t 0\t 92\nWysoko postawiona pracownica ONZ i proaborcyjna aktywistka okłamała ONZ w sprawie swojego wykształcenia. Pomimo tego nie spotkała jej żadna kara.\nUrodzona w Australii Kate Gilmore całe życie spędziła pracując dla mniej lub bardziej lewicowych organizacji pozarządowych. W latach 1996-2000 była szefową australijskiego oddziału Amnesty International. Następnie została zastępcą sekretarza generalnego w centrali tej organizacji. To właśnie ona miała być odpowiedzialna za to, że AI zaczęła otwarcie promować aborcję, przez co wielu aktywistów odeszło w ramach protestu. W końcu związane z nią kontrowersje były tak duże, że AI zapłaciła jej ponad 600 tysięcy dolarów odprawy. Jak donosi agencja C-FAM ówczesny szef Amnesty stwierdził, że to mała cena za to żeby sobie wreszcie poszła.\nW 2012 roku Gilmore została zastępcą dyrektora w kontrowersyjnym Funduszu Populacyjnym ONZ. Jak donosiły prawicowe media wykorzystywała swoją pozycję do prób zmuszania państw do liberalizacji przepisów aborcyjnych czy dotyczących prostytucji. Szczególnie narzekali na to dyplomaci z państw Afryki którzy twierdzili, że ONZ próbuje ich zmusić nie tylko do legalizacji aborcji ale także do wprowadzenia edukacji seksualnej dla dzieci od 5 lat w górę. W 2015 roku awansowano ją na stanowisko zastępcy wysokiego komisarza ds. praw człowieka.\nW listopadzie zeszłego roku dziennikarz Matthew Lee ujawnił, że Gilmore okłamała ONZ w kwestii swojego wykształcenia. Zauważył, że jej biografia na stronie internetowej ONZ twierdzi, że skończyła licencjat na Uniwersytecie Nowej Anglii, studia podyplomowe z pracy społecznej Uniwersytecie w Melbourne oraz Rozwój Społeczności na Królewskim Instytucie Technologicznym w Melbourne – co było nieprawdą. Lee poinformował o tym Sekretarza Generalnego ONZ. Wcześniej o tym samym doniosło dwóch pracowników jej biura.\nNormalnie coś takiego skończyłoby się poważnymi konsekwencjami służbowymi. W tym wypadku jednak tak się nie stało. Odpowiedzialni za takie problemy urzędnicy nie podjęli żadnych działań a sekretarz generalny Antonio Guterres stwierdził, że był to błąd na stronie internetowej. Jej internetową biografię po cichutku zmieniono pół roku po tym kiedy sprawa wyszła na jaw, chociaż już zauważono, że jej nowa wersja też nieco mija się z prawdą.\nOstatecznie Gilmore pozwolono odejść z ONZ z odpowiednią odprawą i wszystkimi dodatkami. Znalazła ciepłą przystań w radzie nadzorczej Planned Parenthood, największej na świecie sieci klinik aborcyjnych. W tym tygodniu wykorzystała tą pozycję aby potępić list szefa USAID – amerykańskiej organizacji rządowej zajmującej się pomocą zagraniczną – do Guterresa w której stwierdzał on, że aborcja to nie jest pomoc humanitarna i nie powinna być ujęta w awaryjnym programie finansowym wprowadzanym przez ONZ w ramach walki z pandemią.\nŹródło: Stefczyk.info na podst. Life Site News, C-FAM\tAutor: WM\nFot. Aotearoa, CC BY-SA 3.0


ANNABELLE MINERALS Cień mineralny Cappuccino 3g - Lavandin.pl\nKod EAN: 5904730714181\nŁatwy w aplikacji, wysokiej jakości cień mineralny do powiek Annabelle Minerals w kolorze Cappuccino podkreśli naturalne piękno i koloryt skóry. Posiada wykończenie satynowe.\nZawarte w kosmetyku naturalne składniki, m.in. jedwab i mika, pielęgnują delikatną skórę wokół oczu. Dzięki zawartości dwutlenku tytanu cień posiada naturalny filtr przeciwsłoneczny na poziomie 15 SPF.\nCienie Annabelle Minerals najlepiej jest nakładać odpowiednim pędzelkiem. Nabierz cień pędzelkiem, przyciskając go delikatnie do powierzchni kosmetyku. Nadmiar otrzep o brzeg słoiczka. Aplikuj cień na powiekę, zaczynając od zewnętrznego kącika oka.


Pierwszy kontakt z Fallout: New Vegas przynosi dwuznaczne odczucia: autorzy postanowili złamać strukturę wprowadzenia i zaserwowali prosty film ze skróconą narracją, w której myśl przewodnia serii wybrzmiewa niezwykle blado. Na wstępie standardowo kreujemy postać, bawiąc się w psychotesty. Wcielamy się w kuriera, który na swoje nieszczęście przewoził ważną przesyłkę. Bohater został zaatakowany i niemal posłany na tamten świat przez jegomościa w garniturze. Przed śmiercią ratują nas Viktor, robot o twarzy Lucky Luke’a, oraz dobroduszny doktor. W ten sposób trafiamy do Goodsprings, sielankowego miasteczka rodem z westernu, w którym na pierwszy rzut oka niewiele się dzieje. Pół godziny później urywamy głowy i odstrzeliwujemy kończyny – wiecie, wojna nigdy się nie zmienia – a to tylko wstęp do prawdziwego piekła.\nPrzechadzka po Goodsprings nie pozostawia złudzeń – wirtualna pustynia Mojave jest niezwykle brzydka. Obsidian Entertainment najwyraźniej chciał w jakiś sposób odciąć się do kolorystyki Fallouta 3 (co, powiedzmy sobie szczerze, łatwe nie jest) i potraktował niektóre tekstury zielono-brunatną farbą. W ten sposób otrzymujemy pustkowia pokryte niezbyt przyjemną wizualnie paćką oraz odrapane budynki (z drugiej strony, chyba o to chodziło?). Do tego dochodzą postacie z ładnymi twarzami, ale pokraczną animacją oraz mnóstwo błędów z fizyką i zacinaniem się modeli (w lokalnym barze przywitał mnie jegomość zaklinowany w kontuarze). To niezbyt ładna, a momentami wręcz brzydka produkcja – kto chciałby w to w ogóle grać? Mimo tych negatywnych odczuć już pierwszego dnia siedziałem przy New Vegas do trzeciej w nocy i kończyłem zabawę z żalem.\nPrzygoda kuriera zaczyna się niewinnie, ale bardzo szybko rozkręca na całego. Twórcy stosują wszystkie dostępne środki, żeby uwiarygodnić postnuklearny świat i na długie godziny wciągnąć weń gracza. Już w pierwszym mieście nakreślony został obraz tej smutnej rzeczywistości, w której uczciwi ludzie zmagają się nie z trudnymi warunkami (bo do nich można przywyknąć), ale z ambicjami psychopatów walczących o władzę nad resztką tego, co ocalało. Samo Goodsprings staje się symbolem – ostatnim w miarę spokojnym zakątkiem przeklętej pustyni. Nawet tutaj dotarła jednak „cywilizacja”, a konkretnie zbiegli więźniowie, którzy terroryzują okolicę. Jak zwykle możemy stanąć po obu stronach barykady – zorganizować z rolnikami bojówkę lub pomóc bandytom w przejęciu miasteczka – i wykreować swoją legendę.


Sukces naszej uczennicy w wojewódzkim konkursie ekologicznym: „Ekologia i ja”\n12 grudnia 2013 roku w siedzibie Urzędu Marszałkowskiego w Warszawie odbyło się uroczyste podsumowanie konkursu ekologicznego dla dzieci i młodzieży szkolnej „Ekologia i ja” zorganizowanego przez Samorząd Województwa Mazowieckiego.\nUczennica klasy III - Maja Piechocińska zajęła II miejsce w kategorii klas 0 - III. W tegorocznej XI edycji konkursu wzięło udział ponad cztery tysiące uczniów szkół podstawowych i gimnazjów z Mazowsza. Celem konkursu było podnoszenie świadomości ekologicznej, krzewienie dbałości o przyrodę oraz kształtowanie prawidłowych postaw związanych z ochroną środowiska wśród uczniów.\nKonkurs przeprowadzony był w trzech etapach: szkolnym, lokalnym i wojewódzkim. Uczestnicy byli oceniani w trzech grupach wiekowych:\nI grupa: klasy 0 – III,\nII grupa: klasy IV – VI szkoły podstawowej oraz\nIII grupa: klasy I – III gimnazjum.\nKażda z grup wiekowych przygotowywała inny rodzaj prac:\nI grupa – praca plastyczna kolaż lub przedmiot z surowców wtórnych,\nII grupa – plakat lub komiks,\nIII – wiersz lub gra planszowa.\nDo finałowego wojewódzkiego etapu konkursu zakwalifikowało się 36 uczniów z terenu województwa mazowieckiego, wśród których znalazła się uczennica naszej szkoły Maja Piechocińska z klasy III. Dziewczynka zajęła II miejsce w grupie wiekowej 0 – III za pracę plastyczną wykonaną techniką kolaż pod kierunkiem wychowawczyni pani Joanny Jezior.\nLaureatka konkursu otrzymała gratulacje od członków Wojewódzkiej Komisji Konkursowej, pamiątkowy dyplom, cenne nagrody rzeczowe w postaci sprzętu turystycznego i książek o tematyce edukacyjno – ekologicznej.\nNasza szkoła dzięki sukcesowi Mai, wzbogaciła się o ciekawe, nowoczesne pomoce dydaktyczne.\nGratulujemy wygranej i życzymy dalszych osiągnięć w twórczości plastycznej.


Pilne! Praca: Kierowca, Szczecin - Styczeń 2020 - 13 ofert pracy | Jooble\nPraca Kierowca Szczecin : 13 ofert pracy\nOtrzymasz e-mail od Jooble, gdy pojawią się nowe oferty "Kierowca, Szczecin, od 3500 zł"na pocztę %EMAIL%\nZadania : Kompletacji nadziałów prasy i prenumeraty do określonej populacji punktów sprzedaży i prenumeratorów a następnie dostawa przygotowanych paczek i innych przesyłek zleconych do określonej populacji punktów sprzedaży i prenumeratorów. Miejsce wykonywania zadań...\npraca w NIEMCZECH - kierowca kat C NIE SYSTEM - praca od poniedziałku do piatku stałe trasy Niemcy Praca od zaraz język niemiecki w stopniu minimalnym wystarczy umowa o pracę z niemieckim pracodawcą, pełen social, dodatki paliwowe, bony świąteczne itp Wynagrodzenie...\nOpis stanowiska - terminowe wykonywanie zadań spedycyjnych; - jazda z utrzymaniem zasad ustawy o czasie pracy kierowców; - jazda na trasie Niemcy – Włochy; - gwarantujemy terminowe wypłaty wynagrodzeń; - praca w systemie: 2 tygodnie w trasie / weekend wolny; - pojazdy...\nOferta pracy na stanowisko Kierowca kat. C\nOferta pracy na stanowisko Kierowca kat. C 17 kwietnia 2019 Opis stanowiska: – praca na stanowisku będzie polegała na obsłudze pojazdów specjalnych oraz kierowaniu pojazdami drogowo-szynowymi – kat. C Wymagania: – wykształcenie minimum zawodowe techniczne – samodzielność...\n...KONTAKT OSOBISTY : SZCZECIN UL. KLONOWICA 3C DZIAŁ KADR POK. M7, TELEFONICZNY (***) ***-****, CV NA EMAIL - ****@*****.*** Wykształcenie: podstawowe Kierowca autobusu Zawód: Kierowca autobusu Umiejętności i uprawnienia: Szkolenie okresowe w zakresie kat. D\n682 zł / dziennie\nOgłoszenie i wynik o naborze stanowisko poza korpusem służby cywilnej: Kierowca - Koszalin Ogłoszenie o naborze stanowisko poza korpusem służby cywilnej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków poszukuje kandydatów...\n...kodu. W trakcie nabywania doświadczenia będziesz miał okazje brać udział we wdrożeniach i zobaczyć proces szkolenia maszynistów i kierowców zawodowych z wykorzystaniem naszych produktów. Jak pracujemy? Pracujemy zwinnie w zespole kilkuosobowym znajdującym się w jednym...


INGBSK: Wood & Company podnosi rekomendację do "kupuj" - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plINGBSK: Wood & Company podnosi rekomendację do "kupuj"\nINGBSK: Wood & Company podnosi rekomendację do "kupuj"\nAnalitycy Wood & Company w raporcie z 9 września zmienili zalecenie inwestycyjne dla akcji ING Banku Śląskiego na „kupuj”z „trzymaj”.\nCena docelowa akcji INGBSK została obniżona o 9 proc. Z najnowszych szacunków analityków wynika, ze papiery banku warte są 856 zł, podczas gdy poprzednia wycena była na poziomie 941 zł.\nW dniu wydania raportu na koniec sesji giełda w Warszawie wyceniała akcje INGBSK na 709 zł, czyli o ponad 20 proc. taniej od wyceny analityków.


Zawieranie transakcji wiąże się z ryzykiem utraty zainwestowanego kapitału\nDokonując rejestracji, potwierdzasz, że masz ukończone 18 lat. Ponadto oświadczasz, że przeczytałeś, zrozumiałeś i akceptujesz Zasady ochrony Prywatności firmy easyMarkets oraz wyrażasz zgodę na otrzymywanie powiadomień rynkowych i powiadomień w przeglądarce.\nInwestuj odpowiedzialnie: Kontrakty CFD i opcje to złożone instrumenty obarczone wysokim ryzykiem utraty kapitału ze względu na dźwignię. 85% kont inwestorów indywidualnych u tego operatora wykazuje straty przy inwestycjach w kontrakty CFD i opcje. Należy rozważyć, czy rozumiesz, na jakiej zasadzie działają kontrakty CFD i opcje, i czy możesz sobie pozwolić na podjęcie wysokiego ryzyka utraty pieniędzy. Zapoznaj się z pełnym ostrzeżenie o ryzyku. Easy Forex Trading Ltd (CySEC – nr licencji 079/07).\nWitamy w easyMarkets. Twoje konto zostało pomyślnie utworzone.\nW celu weryfikacji konta prosimy o sprawdzenie maila.\nJeżeli nie otrzymaleś maila prosimy o sprawdzenie folderu spam.\nW razie jakichkolwiek pytań skontaktuj się poprzez Czat lub email.\nMożesz anulować dowolną transakcję w ciągu godziny dzięki\nJako pierwsza firma w branży, easyMarkets wprowadza wyjątkową funkcję dealCancellation. Włącz ją, zawierając transakcję, a jeśli zacznie ona notować straty, masz 60 minut na jej anulowanie i odzyskanie pieniędzy.\nJeżeli będzie stratna\nPo prostu ją anuluj\nObowiązują „Warunki ogólne”\nSposób, w jaki handlujesz właśnie się zmienił\ndaje ci niespotykaną przewagę podczas handlu na dynamicznych i emocjonujących rynkach finansowych. Co to oznacza dla twojego handlu?\nicon Wykorzystanie zmienności, zachowując spokój umysłu\nicon Bezpieczny handel podczas ważnych wydarzeń\nicon Pewność siebie\nicon Handlowanie z pewnością siebie, nawet jeśli kurs zmienia się na niekorzyść\nicon Masz przewagę na rynku i możesz zawierać większe transakcje\nOstrzeżenie o ryzyku: Kontrakty CFD i opcje to złożone instrumenty obarczone wysokim ryzykiem utraty kapitału ze względu na dźwignię. 85% kont inwestorów indywidualnych u tego operatora wykazuje straty przy inwestycjach w kontrakty CFD i opcje. Należy rozważyć, czy rozumiesz, na jakiej zasadzie działają kontrakty CFD i opcje, i czy możesz sobie pozwolić na podjęcie wysokiego ryzyka utraty pieniędzy. Zapoznaj się z pełnym ostrzeżenie o ryzyku. Easy Forex Trading Ltd (CySEC – nr licencji 079/07).\nZarejestrowany Adres: Easy Forex Trading Ltd, Griva Digeni 1 Ave, Kriel Court, Office 303, CY-3035 Limassol, Cyprus. Tel: +357 25 828 899\neasyMarkets™ jest zastrzeżonym znakiem towarowym. copyright © 2003. Wszelkie prawa zastrzeżone.


8-minutowy przerywnik z lat ’90-tych – Enbiej Akszyn\n07/01/2012 o 00:53\nDobrze się chłopak spisał ten co to składał.\nBrakuje mi filmiku który już mało pamiętam a na vhs się nie uchował, mianowicie prezentujący jakiegoś czarnoskórego jazzmana – puzonistę? który dobrze umiał „nadmuchać” twarz :) Może ktoś kojarzy?\nA gdzie można znaleźć przerywnik stworzony z myślą o 2000 roku, gdzie była przedstawiona w skrócie historia NBA ??\nNastępny post Nets z drugim zwycięstwem\nPoprzedni post Historia człowieka wiecznie uśmiechniętego …


Rise of the Argonauts to gra akcji stworzona przez dewelopera Liquid Entertainment (twórcę serii Władca Pierścieni: Wojna Pierścieni i Bitwa królestw). Obiekt ten nawiązuje do greckich mitów, a jego głównym bohaterem jest Jason (znany w Polsce jako Jason) - bohater, syn Ajzona, król Jolkos. Zainspirowany mitem poszukiwania złotego runa, gra prezentuje alternatywną historię, którą uzupełniają twórcy o nowych tematach. […]\nPozycja typu gry RPG do gry w sieci, która nie wymaga subskrypcji. Możemy wybrać jedną z trzech klas: magiczny piroman z magią ognia, wojownik Nimrod i technolog uzbrojony w różne urządzenia mechaniczne. Rozgrywka wzbogacona jest o elementy MMO. […]\nDC Universe Online to działająca gra MMO zintegrowana ze światami i komiksami DC Comics. W grze tworzymy własnego bohatera i ustalamy jego przynależność do dobrej lub złej frakcji. Dzięki realizacji poszczególnych zadań nasza postać rozwija się i zdobywa nowe umiejętności. Gra charakteryzuje się dużą interakcją obiektów. Od października 2011 r. Gra została wydana po przejściu do modelu free-to-play. […]\nPierwszy dodatek do klasycznej gry RPG w fantastycznej rzeczywistości Radon Labs. Fabuła opowiada historię Asleifa Phileassona, z którym podróżujemy po niebezpiecznym kontynencie Aventuria. W grze poznamy nowe postacie, lokalizacje, zaklęcia, przedmioty i magiczne stworzenia. Historia odnosi się do Sagi Phileasson, papierowego systemu The Dark Eye. […]\nTrójwymiarowa gra RPG oparta na animowanej serii i książkach ilustrujących świat Sword Art Online. Gracze przejmują głównego bohatera serii, który jest uwięziony wraz z przyjaciółmi w MMORPG wbrew ich woli. Ponadto wirtualna śmierć zabija jej uczestników w tej niebezpiecznej symulacji. […]\nIesabel to gra fabularna akcji w fantastycznych klimatach studia gry Gdynia Madman Theory. Gracz wciela się w rolę bohatera, który musi zmierzyć się z okrutną królową Iesabel i kultem szalonych Baalgottów, które prowadzi. Dzięki produkcji można grać w trybie współpracy wieloplatformowej. […]\nDziesiąte miejsce w cyklu sprzedawców Rovio Games, który jest kolejnym krokiem w doświadczeniu sprawdzonej formuły serii, tym razem nastawionej na prostą grę RPG w rzeczywistości fantasy. Historia gry koncentruje się na czerwonym ptaku Reda na wyspie Swińska, aby odzyskać przywiezione jaja złowione przez złe świnie. Podczas wyprawy, w której bohater przechodzi przez wiele różnych miejsc, coraz więcej ptaków o różnych zdolnościach stopniowo dołącza do zespołu, a przedstawiciele bohaterów stają się potężniejszymi świniami. W przeciwieństwie do gier RPG typowych dla epickiego Angry Birds, podążamy ustaloną ścieżką, by rozpocząć kolejną serię bitew z drużyną trzech wybranych ptaków. Kolejne zyski są przypisywane wirtualnej walucie oraz różnym surowcom i planom konstrukcyjnym, które pozwalają nam tworzyć lepsze urządzenia. […]\nWyprodukowane przez Studio Spiders (Orcs and Men, Faery: Avalon Legends i inne), gra akcji RPG w cyberpunkowej atmosferze. Sto lat po katastrofie, która pogrążyła czerwoną planetę w chaosie, brutalną bitwę o wodę i przetrwanie na Marsie. obóz jeniecki uchodźca Roy Temperance jest zaangażowany w skomplikowanym spisku z losem wszystkich Marskolonie w grze i jest oparta na modelach, które są znane fanom gatunku. Głównym celem gry jest wykonywanie zadań, odkrywanie miejsc i walka z wrogami. Zdobyte doświadczenie pozwala rozwinąć umiejętności postaci, a niezależne postacie, które spotkasz, mogą dołączyć do zespołu. W technicznej warstwie Marsa: War Logs wykorzystuje potencjał silnika silnikowego. […]\nZaprojektowany dla zabawy w lokalnym trybie multiplayer, Roguelike Hack'n'Slash w Pixel Art Artwork. W pierwszej produkcji Powerhoof, bohaterowie i potwory rywalizują o obronę przed niechcianymi gośćmi. W grze może uczestniczyć od dwóch do czterech graczy, z których jeden jest rozgrywany przez śmiałka próbującego przezwyciężyć niebezpieczeństwa podziemia. Inni gracze kontrolują potwory, a ich zadaniem jest zastawianie pułapek w celu udaremnienia misji bohatera. Mechanika zabawy przypomina klasyczne gry RPG RPG, w których gromadzimy rozproszone lochy sprzętowe i przechodzimy do kolejnych poziomów doświadczenia, aby zwiększyć ich umiejętności. W przypadku śmierci Daredevila gracze zmieniają role, ale ciekawe jest to, że nowy gracz zachowuje przedmioty i doświadczenia zdobyte przez poprzednika. Po osiągnięciu 10 poziomu bohater przechodzi przez tajemniczy portal i rozpoczyna mecz z ostatnim bossem. […]\n← 179 180 181 182 183 →


#miesięcznik | TPG Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym Wielkopolska Jednostka Wojewódzka\nWszystkie wpisy otagowane „#miesięcznik”\nGłuchoniewidomi herosi w marcowym Filantropie Naszych Czasów\nPosted by wielkopolskietpg on 8 marca 2016\nKategorie: 0, Aktualności.\tTagi: #czasopismo, #FilantopNaszychCzasów, #Filantrop, #gazeta, #GlobbusTeam, #GŁUCHONIEWIDOMI, #media, #miesięcznik, #NGO, #smartness, #stowarzyszenie, #TowarzystwoPomocyGluchoniewidomym, #TPG, #WIELKOPOLSKA.\tDodaj komentarz\nW marcowym numerze „Filantropa Naszych Czasów” pojawił się drugi artykuł z cyklu „Głuchoniewidomi herosi” (str. 10-11). Tym razem przedstawiono sylwetkę Krzysztofa Wostala.\nAutorką jest głuchoniewidoma Monika Janc z Połajewa. Od kilku miesięcy współpracuje z redakcją przybliżając problematykę naszego środowiska.\nWiele artykułów o głuchoniewidomych w styczniowym wydaniu „Filantropa Naszych Czasów”\nPosted by wielkopolskietpg on 11 stycznia 2016\nKategorie: 0, Aktualności.\tTagi: #czasopismo, #Filantrop, #FilantropNaszychCzasów, #GŁUCHONIEWIDOMI, #komunikacja, #media, #metodyKomunikacji, #miesięcznik, #NGO, #PozarządowyPoznań, #POZNAŃ, #stowarzyszenie, #TowarzystwoPomocyGluchoniewidomym, #TPG, #WIELKOPOLSKA, #WLKP, #wolontariat, #WolontariuszRoku, językmigowy, migowy, niesłyszący.\tDodaj komentarz\nFilantrop Naszych Czasów styczeń 2016\nBardzo miło nam poinformować, że w styczniowym numerze miesięcznika „Filantrop Naszych Czasów” można przeczytać wiele artykułów nt. osób głuchoniewidomych.\nWarto dodać, że głuchoniewidoma z Wielkopolski, Monika Janc od września ubiegłego roku, w każdym numerze FNCz przybliża problematykę osób głuchoniewidomych.\nStarania o prawa głuchoniewidomych.\nZ GRZEGORZEM KOZŁOWSKIM, przewodniczącym Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym i prezesem Zarządu Polskiej Fundacji Osób Słabosłyszących rozmawia KAROLINA KASPRZAK.\nJak porozmawiać z osobą głuchoniewidomą?\nWigilijnie w TPG\nDla tych, którzy nie widzą i nie słyszą\nWspomniano o TPG na stronach:\nMIĘDZYNARODOWA KONFERENCJA „REHA FOR THE BLIND® IN POLAND”\nKONKURS „POZNAŃSKI WOLONTARIUSZ ROKU” Nauka człowieczeństwa\n„FILANTROP NASZYCH CZASÓW” UCZY WRAŻLIWOŚCI\nZapraszamy do lektury. Filantropa Naszych Czasów można bezpłatnie pobrać w formacie PDF ze strony internetowej: http://filantrop.org.pl/filantrop/


Huawei P9 – Eterum\nNazwa handlowa: Huawei P9\nTelefon P9 posiada aluminiowa obudowa oraz podwójny aparat fotograficzny (kolorowy i momochromatyczny), przygotowany we współpracy z firmą Leica. 5,2-calowy wyświetlacz prezentuje treści w rozdzielczości Full HD (1920 x 1080 pikseli). Z tyłu obudowy znajduje się czytnik linii papilarnych. Akumulator przy intensywnym użytkowaniu działa ok 12 godzin. Ekran Huawei P9 wykonano w technologii IPS-NEO LCD.\nHuawei P9 – specyfikacja techniczna:\nWyświetlacz (przekątna): 5,2 cale/cali\nWyświetlacz (rozdzielczość): 1080×1920 px\nProcesor główny: HiSilicon Kirin 955\nAparat (tył): 2x 12 Mpx\nHuawei P9 – pozostałe informacje:\nHuawei P9 dostępny jest w dwóch odcieniach. tytanowym i srebrnym. Zawiera następujące czujniki: czytnik linii papilarnych, akcelerometr, żyroskop, kompas, czujnik światła, czujnik zbliżeniowy, czujnik Halla.\nHuawei P9 – podsumowanie:\nElegancka, metalowa, szczelna obudowa. Czytnik linii papilarnych sprawnie i szybko rozpoznaje palec. Intuicyjny i czytelny interfejs. Bardzo dobra jakość zdjęć zrobionych w formacie RAW i z użyciem trybu monochromatycznego.


Turystyka, Włochy, Rimini: pokój standard ze śniadaniem\nViale Tolmetta 7\nWłochy, Rimini: pokój standard ze śniadaniem\nHotel Ribot znajduje się w Torre Pedrera, zaledwie 30 m od piaszczystych plaż i 6 km na północ od Rimini, a także 20 minut jazdy od lotniska Rimini Fellini i 200 metrów od stacji Torre Pedrera. Do Rimini można dojechać pociągiem w 10 minut.\nPokoje są klimatyzowane, wyposażone w łazienkę i telewizor.\nRestauracja oferuje klasyczne dania kuchni włoskiej i lokalne specjały.\nAquapark Atlantica w Cesenatico – jest jednym z największych i najbardziej znanych wodnych parków rozrywki w okolicy.\nPark rozrywkowy Mirabilandia w miasteczku Ravenna – oferuje całodzienną zabawę. Znajduje się tam przede wszystkim kolejka górska i muzeum motocykli, a do obejrzenia są występy kaskaderów.\nItalia in Miniatura – ponad 270 modeli europejskich zabytków.\nDelfinarium w Rimini.\nWarte zobaczenia: Rzym – w odległ. 340 km, Florencja – 170 km, Wenecja – 250 km.\nWłochy, Trydent: pokój 2-os. ze śniadaniem i basenem\nWłochy, Jezioro Garda: pokój twin ze śniadaniem\nWłochy, Triest: pokój dla 2 osób ze śniadaniem\nRzym: pokój 2-os.


Cellu-Cure, Kuracja Antycellulitowa Efektimy...Poskramiacz pomarańczowej skórki? ~ In my secret world...\nNa stronie Efektimy możemy o nim przeczytać:\nCellulit jest dużym problemem estetycznym dosięgającym ok. 90 % kobiet. Pojawia się zwykle w okresach wzmożonego działania hormonów, najczęściej na udach, biodrach, brzuchu, piersiach i ramionach. Jest spowodowany zachwianiem proporcji między tkanką łączną a tłuszczową, w wyniku powiększenia komórek tłuszczowych i gromadzenia się w nich produktów przemiany materii. Preparat przeznaczony jest do skutecznego zwalczania uporczywego cellulitu. Dzięki zawartości synergistycznego kompleksu silanolu kofeinowego następuje wyraźne i szybkie zmniejszenie jego objawów. Połączenie Cafeisilane C z kolagenem i elastyną gwarantuje dodatkowo silne działanie nawilżające i ujędrniające.\nSmukła i stabilna plastikowa butla wyposażona została w ulubiony przez mnie sposób aplikacji - dozownik z pompką. Praktyczny w zastosowaniu - działa sprawnie i lekko, nie zacina się, nie zapycha. Szata graficzna stonowana, utrzymana w delikatnej zielonej kolorystyce. Komplet informacji na temat produktu oraz jego skład znajdziemy na tekturowym opakowaniu w które zapakowana jest butelka.\nPierwsze wyciśnięcie balsamu i nasz nos zostaje uwiedziony przez delikatny, lekko cytrusowy aromat :) Nie ulatnia się on wraz z zetknięciem ze skórą, daje się na niej wyczuć jeszcze jakiś czas po wklepaniu. Na plus zaskoczył mnie także kolor kremu - jasno pistacjowy - cieszy oko podczas aplikacji. Konsystencja balsamu jest dość gęsta i bogata, ale bardzo przyjemnie się go nakłada. Szybko się wchłania, nie pozostawia tłustej czy klejącej warstwy.\nKuracja niestety nie grzeszy wydajnością. Podczas stosowania za punkt honoru postawiłam sobie systematyczność ;) - aplikowałam ją więc dwa razy dziennie. Równo po 20 dniach podczas naciskania pompki usłyszałam charakterystyczny odgłos - znak, że produkt zaliczył dno:(\nI słów kilka o samym działaniu serum. Prócz świetnego nawilżenia, wygładzenia i napięcia skóry, nie zauważyłam właściwie żadnych efektów. Mój cellulit nie woła o pomstę do nieba, jest go raczej niewiele i występuje głównie na udach, jednak jego stan zarówno przed, jak i po zastosowaniu kuracji jest identyczny. Nie zniknął, nie zmalał - trwa jak trwał i wynieść się nie chce ;) Jeśli chodzi o redukcję tkanki tłuszczowej, to jest ona delikatna i stopniowa odkąd dietę zmieniłam na bardziej lekką a styl życia na bardziej sportowy. Kuracja Efektimy w żadnym stopniu jej nie przyspieszyła, śmiem zatem twierdzić że i ta obietnica producenta jest bez pokrycia...\nW dwóch słowach: Kuracja Cellu-Cure to jedynie poprawa nawilżenia i wygładzenia skóry - ten efekt zapewnić nam może pierwszy z brzegu balsam do ciała. Jednak ze zmorą większości kobiet nie rozprawi się na pewno...\nCena: ok. 30 zł / 200 ml\nUżywacie tego typu produktów? Jakie macie zdanie na ich temat?\nUnknown 30 czerwca 2013 08:51\nniestety tak działają takie produkty bez cudów\nAlicja P. 30 czerwca 2013 09:08\nJa nie używam takich produktów, bo mam obawy, że to strata kasy. Nie mniej jednak nigdy nie mów nigdy! Może mnie coś zainteresuje i wtedy się skuszę :)\ndakota 30 czerwca 2013 21:25\nja też nie ustaję w poszukiwaniach ;)\nPestka 30 czerwca 2013 09:29\nto już lepeiej działa Eveline i jest tańsze\nczarna_kawa 30 czerwca 2013 12:39\ndakota 30 czerwca 2013 21:28\nzawiesiłam jego stosowanie na czas testów Efektimy...teraz na pewno do niego wrócę :)\nmegi and beauty 30 czerwca 2013 10:03\nA ja byłam zadowolona z tego kosmetyku ;)\ndakota 30 czerwca 2013 21:31\nTesterka 30 czerwca 2013 10:47\nMoże kiedyś w końcu pojawi się coś, co naprawdę działa :)\ndakota 30 czerwca 2013 21:32\nczekam na ten moment z utęsknieniem :)\nAngelikaK 30 czerwca 2013 11:50\nWiększość tego typu produktów nie działa :(\nDominika 30 czerwca 2013 12:34\nJakoś mnie nie przekonuje :(\nDarin 30 czerwca 2013 13:01\ndakota 30 czerwca 2013 14:47\nMala 30 czerwca 2013 15:04\nZdjęcia śliczne i zapewne zapach ;)\nI tu się kończy mój zachwyt po Twojej recenzji...\nZa taką cenę mógłby coś zdziałać, a tu z wydajnością blado a cała reszta jeszcze gorzej...\ndakota 30 czerwca 2013 21:35\nracja, cena do najniższych nie należy...\nUnknown 30 czerwca 2013 15:51\nJak dla mnie jest to zwyczajny balsam nawilżający - nawet z ujędrnieniem skóry ledwo sobie dawał radę ;)\ndakota 30 czerwca 2013 21:36\njeśli o mnie chodzi nawilżająco-ujędrniający, ale niewiele więcej ;)\nUnknown 30 czerwca 2013 18:23\nJa raczej produktów antycellulitowych nie używam, bo wiem że mi to nie pomoże :)\nMadziakowo 30 czerwca 2013 18:38\nnie znam tego produktu, uzywam eveline:P\nUnknown 30 czerwca 2013 18:40\nnie znałam tych produktów :-) ale skoro nie działa to nie będę ich szukać... fajnie wszystko opisane i sfotografowane\ndakota 30 czerwca 2013 21:57\nto moja subiektywna ocena - może u Ciebie zadziałałby lepiej ;)\nMałgorzata Palka makeup artist 30 czerwca 2013 19:01\nsłysząłam jak zwykle ale nie znam..a Ty kusisz mnie kosmetykami strasznie......\nRudaMaruda 2 lipca 2013 23:11\nZdjęcia są przepiękne! A sam kosmetyk mnie nie zachwycił :)


WSPÓLNOTA MIESZKANIOWA Z UL. JAGIEŁŁY 5C PRZEKAZAŁA 4000 ZŁ DLA SZPITALA W OSTRÓDZIE – Ostróda Flesz\nPiękny gest Wspólnoty Mieszkaniowej z ul. Jagiełły 5c w Ostródzie.\nDokonała ona wpłaty na rzecz ostródzkiego szpitala i w ramach walki z koronawirusem przekazała 4 000 zł na jego konto.\nTo kolejny przykład bezinteresownej pomocy dla ostródzkiego szpitala płynącej z najróżniejszych stron.\nŹródło: Administrator Ostróda\nKategorie:\tNasze sprawy, Slider\t/ Bez odpowiedzi / przez redakcja 20 kwietnia 2020


Anna Ziewalicz - GESSEL\n+48 22 318 69 17\nSpecjalizuje się w postępowaniach sądowych i arbitrażu.\nDoświadczenie zdobywała między innymi w krakowskim biurze jednej z największych polskich kancelarii oraz w warszawskich biurach międzynarodowych kancelarii, najpierw w zespole sporów sądowych i arbitrażu, a następnie w zespole bankowości i finansów. Członek drużyny Uniwersytetu Jagiellońskiego, która w XIX edycji konkursu Willem C. Vis International Commercial Arbitration Moot, zakwalifikowała się do ćwierćfinału konkursu.\nW kancelarii GESSEL od 2015 roku.\nstudia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie\nstudia podyplomowe LL.M. na Wydziale Prawa Ruprecht-Karls-Universität w Heidelbergu\nSzkoła Prawa Niemieckiego, organizowaną przez Uniwersytet Jagielloński we współpracy z Uniwersytetami w Heidelbergu i w Moguncji\nSzkoła Prawa Amerykańskiego, organizowaną przez Uniwersytet Jagielloński we współpracy z the Catholic University of America w Waszyngtonie\nwpisana na listę adwokatów w 2017 roku\nlaureatka konkursu Przeglądu Prawa Handlowego na najlepsze prace magisterskie z dziedziny prawa handlowego