co nowego w kosmosie - Archiwum wyborcza.pl\n[ QNE RP ] - NAUKA DLA KAŻDEGO EKSTRA. ASTRONOMIA WOJCIECH MOSKAL 21-06-2016\n, co czyha na nas w kosmosie , można oczywiście dopisać wiele innych rzeczy. Na pewno wiadomo, że astronauci muszą mierzyć się z zanikami mięśni i kości. Wiadomo, że w kosmosie wariuje nasz układ odpornościowy - staje się słabszy i wzrasta ryzyko pojawienia się kamieni w nerce. Myliłby się jednak ktoś, kto sądziłby, że medycyna kosmiczna to wyłącznie dziedzina służąca znajdywaniu zagrożeń, z którymi w dodatku na razie nie za bardzo potrafimy sobie radzić. Faszysta i skafander Faszysta i skafander Czy podróż na Marsa automatycznie oznaczałaby wyrok śmierci dla astronautów? Po co w ogóle pchać się w tak nieprzyjazne miejsce jak kosmos? A może jednak warto, choćby w ramach medycznego postępu i poszukiwania nowych terapii?\nGazeta Wyborcza WOJCIECH ORLIŃSKI 18-03-2011\n, którzy porozumiewają się z nami, bo potrzebują naszej pomocy - nie tyle bowiem na naszą planetę przybyli, co się na niej rozbili. Najsłynniejszy przykład to zapewne wspomniany "E.T." (1982), ale podobny wątek wykorzystywał już klasyczny film "To nadeszło z kosmosu " (1953). Tu okazuje się, że kosmici, którzy wylądowali w Arizonie, wprawdzie przejęli kontrolę nad umysłami paru osób, ale bez złych zamiarów - mają postój techniczny, muszą coś w swoim spodku naprawić, a że nie chcą wzbudzać paniki "Inwazja: Bitwa o Los Angeles" należy do nowego gatunku science fiction. Najeźdźcy z kosmosu są tu bardziej ludzcy niż dotąd - wiemy, kim są, co robią i dlaczego muszą nas zniszczyć. Film od dziś w kinach\n[ DGW RP ] - Gazeta Wyborcza JACEK ŚWIĄDER 06-09-2017\njednak tylko o melodię, chwytliwość, bezpośredniość. Wokalista i tekściarz 19 Wiosen Marcin Pryt oraz lider MKL Bartosz Chmielewski posługują się językiem polskim lepiej niż wielu reporterów czy poetów. Ich doświadczenia, marzenia i lęki przemieniają się w całe, warte poznania światy. Rosół co niedzielę Rosół co niedzielę 19 Wiosen przyzwyczaiło nas do hałaśliwych, miażdżących utworów. Pryt kreśli wizje straszliwej przyszłości, zniszczenia przyrody przez człowieka. Sekcja rytmiczna brzmi ciężko Nowe płyty 19 Wiosen i Muzyki Końca Lata - dwóch wyjątkowych zespołów, które zaczynały od bigbitu. Pierwsi próbują w psim przebraniu wyprawić się w kosmos. Drudzy też patrzą na gwiazdy, ale tu pies grzeje się przy piecu. Co ich łączy?\nPo Kosmosie zostanie neon\nstrony lokalne GW - Lublin WKINIEWLUBLINIE, BLEEE... 27-02-2012\nTaki gest nic nie znaczy. Więcej znaczyłaby deklaracja, że powstanie nowe miejskie kino. W XXI wieku, gdzie cyfrowe kino rozwija się znakomicie, musi się znaleźć miejsce na ambitne studyjne kino. W Lublinie mamy ok. 1000 kopii filmowych filmoteki polskiej i europejskiej należącej do DKF "Bariera" i FDKF i z powodzeniem można na tym oprzeć całą edukację filmową młodego widza. Ambitne tytuły nigdy nie trafią do multipleksów, których planuje się w mieście kilka. W remontowanych placówkach W czwartek napisaliśmy, że Lublinowi zostanie pamiątka po kinie Kosmos, które pójdzie do rozbiórki. Miasto wystąpi do nowego właściciela budynku o przekazanie miastu neonu kina, zanim zaczną się prace rozbiórkowe. Co o tym kroku sądzą forowicze lublin.gazeta.pl?\nBIURO I KOMPUTER DoG 10-06-1997\nCo działo się w kosmosie tuż po Wielkim Wybuchu? Znany badacz Stephen Hawkins i jego koledzy z Cambridge University mają nadzieję, że przynajmniej niektóre z tych zagadek zostaną wyjaśnione za pomocą nowego nabytku uczelni: superkomputera. COSMOS Origin 2000, wyprodukowany przez Silicon Graphics. Ma 32 procesory RS10000 oraz 8 GB pamięci. Naukowcy zamierzają zbudować za pomocą maszyny wirtualny model kosmosu . Wykorzystają przy tym obrazy przesyłane przez teleskop Hubble'a i materiały pochodzące Co działo się w kosmosie tuż po Wielkim Wybuchu? Znany badacz Stephen Hawkins i jego koledzy z Cambridge University mają nadzieję, że przynajmniej niektóre z tych zagadek zostaną wyjaśnione za\nBiblioteka już się mebluje\n[ DLO ZI ] - strony lokalne GW - Zielona Góra 08-11-2012\nPrace w Bibliotece Uniwersyteckiej trwają pełną parą. Wnętrza zaczynają już nabierać nowego , współczesnego designu. - To będzie kosmos ! - mówią bibliotekarze. Budynek nowej zielonogórskiej książnicy przy ul. Wojska Polskiego dobrze już znamy. Jest piękny. Ale co jest w środku, wie niewielu. Wnętrze biblioteki zobacz na: zielonagora.gazeta.pl Prace w Bibliotece Uniwersyteckiej trwają pełną parą. Wnętrza zaczynają już nabierać nowego , współczesnego designu. - To będzie kosmos ! - mówią bibliotekarze. Budynek nowej zielonogórskiej ks\nGW Szczecin WYBRAŁ MAB 02-08-2002\nwnerwiony: (...) konserwator zabytków uznał, że Kosmos to zabytek. Ten syf sowieckiej pseudoarchitektury? jacek: Kosmos - zabytkiem, ale coś w tym jest. Dzieciaki za 20 lat będą nam wdzięczne, że Kosmos pozostał i nikt go nie wyburzył. Co do komuchowej formy budynku to przesada typowa dla kogoś komu wszystko z lat 1950-1970 z komuną się kojarzy. Ciężko mi jest Kosmos i komunę postawić w jednym szeregu. zeb: Coś mi się wydaje, Wnerwiony, że chyba posunąłeś się za daleko w swojej wnerwiony: (...) konserwator zabytków uznał, że Kosmos to zabytek. Ten syf sowieckiej pseudoarchitektury? jacek: Kosmos - zabytkiem, ale coś w tym jest. Dzieciaki za 20 lat będą nam wdzięczne\nJak polecieć w kosmos i nie zwariować?\n[ DLO ZI ] - Strony Lokalne Zielona Góra KLAUDIA WOŹNIAK 09-02-2018\nN Kosmiczna konferencja odbędzie się 24 lutego w zielonogórskim planetarium Wenus. Rozpocznie się o godz. 9 i potrwa do 16. Konferencję zakończy multimedialne widowisko. W programie zaplanowano wykłady i debaty o kosmosie i nowych technologiach. - Program jest wielowątkowy, ale zagadnienia mają wspólny mianownik. Jest to przestrzeń kosmiczna i sposób zachowania się organizmu właśnie w tych zupełnie wyjątkowych warunkach - zapewnia prof. Agnieszka Ziółkowska z Uniwersytetu Zielonogórskiego Jak przestrzeń kosmiczna wpływa na organizm człowieka? Czy astronauci mają problemy ze zdrowiem psychicznym? Jakie warunki panują w\nKOSMOS ZNIKA. NEON ZOSTAŁ\nstrony lokalne GW - Lublin MARCIN BIELESZ 28-04-2012\nHuk, tumany kurzu i totalna ruina, w jaką stopniowo zamieniło się zamknięte od trzech lat kino - taki obraz zobaczyli w czwartek po południu ci, którzy przechodzili lub przejeżdżali w okolicach Kosmosu . Stało się faktem to, co do wielu osób nie docierało - zaczęła się rozbiórka kina. Oczywiście wiadomo było, że ten dzień wcześniej czy później nastąpi. Już poprzedni właściciel kina, należąca do województwa mazowieckiego spółka Max Film, wystąpiła do ratusza o pozwolenie na rozbiórkę Kosmosu i W czwartek po południu wielkie, stalowe szczęki zaczęły kruszyć ponad półwieczne mury kina Kosmos. Za parę tygodni po kinie, w którym tysiące mieszkańców Lublina po raz pierwszy oglądało film na dużym ekranie, nie będzie śladu. Oprócz neonu, który przejęło miasto\nPan Twardowski stracił nogę w Kosmosie\nGW Katowice MYSLIWY 72, JEST OK, M824, HORYZONT 10-06-2006\nPrzy pl. Grunwaldzkim w Katowicach powstaje pierwsze w kraju Centrum Sztuki Filmowej. CSF to po prostu przebudowane kino Kosmos . Stary budynek został wchłonięty przez nowy . Nowe kino Kosmos to niestety kolejny architektoniczny potworek w centrum Katowic.Obywatel X Wygląda jak pierwszy lepszy z brzegu hipermarket, ale może się nie znam. (...) nie krytykujcie w czambuł wszystkiego, tylko cieszmy się z tego, co mamy!<FONT SIZE="-1 Przy pl. Grunwaldzkim w Katowicach powstaje pierwsze w kraju Centrum Sztuki Filmowej. CSF to po prostu przebudowane kino Kosmos . Stary budynek został wchłonięty przez nowy . Nowe kino Kosm\nCo Jest Grane - Warszawa ŁUKASZ KAMIŃSKI 02-03-2012\ndźwiękowa petarda. W czwartek w Hydrozagadce pochodzący z Bristolu Turbowolf promować będzie swój pierwszy oficjalnie wydany album "Turbowolf". Searching for Calm w klubie Kosmos Kosmos . We wtorek premiera nowego materiału, dwa dni później koncert. W czwartek w klubie Kosmos Kosmos wystąpi jedna z najciekawszych polskich grup undergroundowych, hałaśliwa i spokojna, agresywna i delikatna, jazgotliwa i melodyjna, czyli Searching for Calm. Płyny w Kulturalnej. Pięć razy "P"! Płynów piosenkowy pop pierwszej dźwiękowa petarda. W czwartek w Hydrozagadce pochodzący z Bristolu Turbowolf promować będzie swój pierwszy oficjalnie wydany album "Turbowolf". Searching for Calm w klubie Kosmos Kosmos . W\nKRZYSZTOF GARBACZEWSKI: KOSMOS MNIE WYBRAŁ\nKrzysztof Garbaczewski z Gombrowiczem mierzył się już nieraz. W Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu wystawił "Opętanych". Na scenie Teatru Dramatycznego im. Jana Kochanowskiego w Opolu przeniósł aktorów do papierowego labiryntu i na nowo opowiedział "Iwonę, księżniczkę Burgunda". A w Teatrze Polskim we Wrocławiu wystawił intymny dziennik "Kronos". Pod patronatem Narodowego Starego Teatru sięga do " Kosmosu ". Co reżysera tak pociąga w Gombrowiczu? - Jego powieści, sztuki W ubiegłym roku "Kosmos" Witolda Gombrowicza zekranizował Andrzej Żuławski. Było głośno. Dziś do tekstu polskiego dramaturga sięga Krzysztof Garbaczewski. Będzie jeszcze głośniej. Premiera w sobotę na Scenie Kameralnej Narodowego Starego Teatru.\nKINO KOSMOS. WSPOMNIENIA, KTÓRE WARTO OCALIĆ\n[ DLO SZ ] - Strony Lokalne Szczecin MARIUSZ RABENDA 18-10-2013\nCo było przed Kosmosem ? Frontowa kamienica wojny nie przetrwała. Czy było tam podwórko, czy może stała oficyna, którą wyburzono, by postawić kino? Odpowiedzi na to pytanie nie potrafią dać ci, którzy byli z Kosmosem związani. - Bardziej przypominam sobie, co było po drugiej stronie Wojska Polskiego. Niskie sklepiki żydowskie. Rock?n?rollki się tam kupowało. To takie buciki, które miały wciągniętą gumkę, dzięki której po zdjęciu zwijały się w rulonik. A bliżej placu Zgody był fotoplastykon Gdy na ekran wchodziły westerny, zawsze były wielkie kolejki. "Rio Bravo", "Ostatni Mohikanin". To były hity. A my, dzieciaki, czekaliśmy, aż otworzą się drzwi wyjściowe. Przedzieraliśmy się przez tłum wychodzących. Chowaliśmy pod fotelami i za darmo oglądaliśmy następny seans\nKosmiczna moc dziewczynek\n[ DLO WA ] - Strony Lokalne Warszawa OLA STAWIŃSKA. 13-06-2017\n, graficzki, przedsiębiorczynie, finansistki i działaczki społeczne. Zaczęły od napisania manifestu i ustalenia, o czym chcą pisać, czyli co jest ważne dla kilku- i kilkunastoletnich odbiorczyń. W " Kosmosie " znajdzie się miejsce na reportaże o zwyczajnych i niezwyczajnych dziewczynkach, artykuły o "sprawach dorosłych", czyli tym, co się dzieje w Polsce i na świecie. Pojawią się tematy związane ze sztuką i nowymi technologiami, ale też te dotyczące życia szkolnego czy relacji koleżeńskich. Będzie dział "\n[ ORX RZ ] - 65 LAT POLITECHNIKI RZESZOWSKIEJ 18-03-2016\n, Tadeusz Wrona, Marek Ustrobiński, Leszek Woźniak, Daniel Kozdęba, Remigiusz Laszczak - s. 7 Kolejny krok? W kosmos Kolejny krok? W kosmos Kilka lat temu kierunek lotnictwo został przekształcony w lotnictwo i kosmonautykę, uczelnia współpracuje z Centrum Badań Kosmicznych, a na początku marca podpisała umowę z Polską Agencją Kosmiczną, co oznacza, że będzie mogła liczyć na udział w międzynarodowych programach kosmicznych - s. 6 , Tadeusz Wrona, Marek Ustrobiński, Leszek Woźniak, Daniel Kozdęba, Remigiusz Laszczak - s. 7 Kolejny krok? W kosmos Kolejny krok? W kosmos Kilka lat temu kierunek lotnictwo został przekształ\nGW Rzeszów Na Premierze Był, Grzegorz Konieczny 23-11-1998\nRZESZOWSKIE SPOTKANIA TEATRALNE. Inscenizacja " Kosmosu " Gombrowicza Krakowski Teatr Bagatela przeniósł na scenę ostatnią powieść Gombrowicza - wydany w 1965 r. " Kosmos ". To chyba najtrudniejsza i najbardziej metafizyczna z powieści autora "Ferdydurke". Zaadaptował ją na scenę i wyreżyserował Waldemar Śmigasiewicz. - Praca nad Gombrowiczem polega na tym, by nie ustalać sytuacji raz na zawsze, tylko nieustannie je stwarzać na nowo - mówił reżyser po spektaklu, na spotkaniu z widownią w Szajna RZESZOWSKIE SPOTKANIA TEATRALNE. Inscenizacja " Kosmosu " Gombrowicza Krakowski Teatr Bagatela przeniósł na scenę ostatnią powieść Gombrowicza - wydany w 1965 r. " Kosmos ". To chyba najtrudniejsza\nGazeta Wyborcza 14-05-2011\nW TELEWIZJI Co cię nie zabije DOKUMENT sobota, Planete godz. 20.45 | O klasyku czeskiej nowej fali Miloszu Formanie, który w latach 70. podbił Hollywood, a dziś pracuje nad filmem "The Ghost of Munich". Filmy Macieja Drygasa BLOK niedziela, TVP Kultura od 17.15 | Zobaczymy m.in. "Stan nieważkości" o radzieckim podboju kosmosu , "Jeden dzień w PRL" o życiu obywateli Polski Ludowej 27 września 1962, "Usłysz nas wszystkich" - filmowe misterium inspirowane odkryciem polskich archeologów w Sudanie W TELEWIZJI Co cię nie zabije DOKUMENT sobota, Planete godz. 20.45 | O klasyku czeskiej nowej fali Miloszu Formanie, który w latach 70. podbił Hollywood, a dziś pracuje nad filmem "The Ghost\n[ TGT RP ] - Gazeta Telewizyjna - Kraj LIDIA OBARSKA, ROZMAWIAŁ TOMASZ ULANOWSKI 14-03-2014\nKOSMICZNA PODRÓŻ W ODCINKACH KOSMICZNA PODRÓŻ W ODCINKACH Ta produkcja ma ogromne ambicje, ogromną promocję i wspaniałą tradycję. Jest kontynuacją popularnego w latach 80. serialu Carla Sagana pt. " Kosmos . Osobista podróż". Sagan (1932-96), profesor astronomii i nauk kosmicznych na Cornell University, dzięki niemu stał najbardziej znanym amerykańskim astrofizykiem i prawdziwą naukową gwiazdą telewizyjną. (tak jak u nas kiedyś np. twórcy programu "Sonda"). " Kosmos " obejrzało wtedy 750 mln ludzi To serial dla tych, którzy lubią naukę i chcą wiedzieć więcej. Ale także dla tych, którzy nie wiedzą, że mogą lubić naukę. A nawet dla tych, którzy są pewni, że nauka ich nie kręci\nKosmos Nastraja Filozoficznie\nGW Białystok Rozmawiał Józef Woronko 22-09-1999\nkorzyści przynoszą badania kosmosu ? - Po co chcemy być obecni w kosmosie ? Najpierw sama ciekawość inspirowała ludzi do organizowania lotów kosmicznych. Ale to już minęło. Po okresie fascynacji lotami kosmicznymi, przyszła kolej na racjonalne podejście do tego typu przedsięwzięć. Z kosmosu możemy przede wszystkim badać Ziemię, a to jest niezwykle potrzebne np. dla ochrony środowiska czy też łączności. Dzisiaj nie wyobrażamy sobie życia np. bez telefonu komórkowego i bez przekazów satelitarnych. To korzyści przynoszą badania kosmosu ? - Po co chcemy być obecni w kosmosie ? Najpierw sama ciekawość inspirowała ludzi do organizowania lotów kosmicznych. Ale to już minęło. Po okresie fascynac\nGW Lublin GRZEGORZ JÓZEFCZUK 12-09-2003\nWłodzimierz Staniewski, twórca i dyrektor Ośrodka Praktyk Teatralnych Gardzienice wyreżyserował nowy program artystyczny, prezentujący pracę teatru Gardzienice Program nazwany " Kosmos Gardzienic - starożytna Grecja" zostanie po raz pierwszy zaprezentowany kolejno 13, 14 i 19 września o godz. 19 w Gardzienicach, które w ubiegłym roku obchodziły jubileusz 25-lecia działalności. Trwający cztery-pięć godzin " Kosmos " jest i spojrzeniem w przeszłość sławnego teatru, jak i zwiastunem nowych celów Włodzimierz Staniewski, twórca i dyrektor Ośrodka Praktyk Teatralnych Gardzienice wyreżyserował nowy program artystyczny, prezentujący pracę teatru Gardzienice Program nazwany " Kosmos Gardzienic\nPanie Na Lewo?\nKompot spod strzechy\nWęgrzynowski nie przegrywa\nPunk i reggae w Madnessie\nMiss Dziura 2008 z Antoninka\nNIE CHODZI O SER\nSolenizantka z długą szyją\nPedagog pod ochroną\nChillout i food tracki w Fabryce Pełnej Życia\nNiebieski Znaczy Wolność\nDerby dla Nysy\nCENY SUROWCÓW 8.01\nPegaz odleciał dzięki złodziejom\nAkademicki Szczecin jeszcze bliżej wody\nJurek: zmienić konstytucję\nKawa z dętką w gratisie\nNapastnicy na ławkę?\nPrzeceny do 30 zł\nAlbo kościół, albo stare fontanny\nAmerykańskie zbiórki W Duecie\nCzytelnicy o awansach dla esbeków\nINTERWENCJE / Wakacje z atrakcjami\nTu będziemy przychodzić na mecze i koncerty


Rajskie plaże w Szkocji - oto 5 najpiękniejszych szkockich plaż - POLEMI.co.uk\nStrona główna SZKOCJA Plaże, wybrzeże, zatoki\nUtworzony: piątek, 04 sierpnia 2017 14:56\t(Poprawiony: piątek, 17 kwietnia 2020 10:21)\nSzkocja to nie tylko zamki, jeziora i wyżyny. To także piękne, piaszczyste plaże, które niczym nie ustępują zamorskim kurortom.\nLoch Morlich to chyba najsłynniejsza szkocka plaża. Nie bez przyczyny - złocisty piasek, błękitna woda, dziesiątki atrakcji dla wielbicieli sportów wodnych. Co więcej jest fantastycznie położona - w samym sercu Cairngorms, gdzie nie brakuje ścieżek do przechadzek.\nJezioro jest położone w Badenoch and Strathspey, jednego z dystryktów Highland w Szkocji. Jest częścią Glenmore Forest Park. Niedaleko znajduje się Aviemore, które jest typowo turystycznym miastem. Z kolei w pobliżu Aviemore znajduje się wiele miejsc wartych zobaczenia: Blair Castle, Balmolar Castle czy Highland Wildlife Park.\nSango Bay to najbardziej wysunięta na północ plaża i jednocześnie najbardziej spektakularna. Niesamowite formacje skalne, złoty piasek, klify i wydmy to jednie przedsmak, co można tam zobaczyć. Co więcej, jest to znakomite miejsce dla surferów. Nie można też zapomnieć o jaskini Smoo, do której można się dostać łodzią.\nSeacliff to jedna z najmniej znanych plaż. Zupełnie niesłusznie - to piękny zakątek Szkocji. Fanstastyczna plaża z majestatyczną Bass Rock. Plaża jest także siedliskiem setek dzikich zwierząt. Zdaniem słynnego przyrodnika, Davida Attenborough Seacliff to jeden z najwspanialszych na świecie cudów natury.\nSeacliff jest położona niecałe siedem kilometrów od North Berwick. W pobliżu plaży można zobaczyć ruiny Auldhame Castle i Tantallon Castle.\nKrajobraz South Harris jest po prostu zachwycający. Plaża to złudzenie przypomina te z egzotycznych kurortów. Jednak South Harris to nie tylko plaża, ale też wyrastający niemal prosto z wody górski masyw. Widoki wprost zapierają dech w piersiach.\nBig Sands to miejsce, gdzie góry spotykają się z morzem. Z powierzchni wody w zatoce wyrastają dziesiątki wysepek. W głębi lądu rysują się potężne wzgórza Torridon. Między nimi błyszczy złocisty piasek rajskiej plaży.\nFot.: Helen Hotson / Shutterstock\nSpencer House - dawna siedziba rodu potężnego Spencerów\nSpencer House to rezydencja znajdująca się w londyńskim City...


Elektroterapia (inaczej elektrolecznictwo) – dziedzina fizykoterapii (lecznictwa fizykalnego) zajmująca się leczeniem objawowym schorzeń m.in. układu ruchu i neurologicznych za pomocą różnego rodzaju prądów leczniczych, w którym wykorzystuje się do leczenia prąd stały, modulowane prądy średniej częstotliwości oraz prądy impulsowe małej i średniej częstotliwości.\nCelem elektroterapii jest złagodzenie bólu i poprawienie ukrwienia stymulowanej tkanki. Elektroterapia przyspiesza wchłanianie obrzęków i wysięków śródstawowych.\nZabiegi wchodzące w skład elektroterapii\nGalwanizacja – zabieg elektroleczniczy polegający na przepływie przez część organizmu prądu stałego, wykorzystywany przeciwbólowo oraz przeciwzapalnie w leczeniu nerwobóli, chorób zwyrodnieniowych stawów kręgosłupa, porażeń wiotkich oraz zaburzeń krążenia obwodowego. Odmianą galwanizacji są kąpiele elektryczno-wodne polegające na zanurzeniu w wannach podłączonych do źródła prądu stałego dwóch lub czterech kończyn (kąpiel dwu- lub czterokomorowa).\nJontoforeza – zabieg elektroleczniczy polegający na wprowadzeniu do tkanek siłami pola elektrycznego jonów działających leczniczo. Działanie lecznicze jontoforezy to między innymi rozmiękczanie blizn, przeciwzapalne, odczulające, pobudzające naczynia krwionośne, znieczulające, rozszerzające i zwężające naczynia, bakteriostatyczne.\nPrądy diadynamiczne DD – (zwane inaczej prądami Bernarda) wykazują one silnie działanie przeciwbólowe i przekrwienne.\nPrądy interferencyjne – (prądy Nemeca) to prądy średniej częstotliwości modulowane w amplitudzie z małą częstotliwością. Prądy interferencyjne, których częstotliwość zmienia się rytmicznie działają na skurcze mięśni szkieletowych, pobudzają mięśnie do skurczu (usprawnia krążenie obwodowe), wywołują efekt przeciwbólowy, usprawniają procesy odżywcze tkanek i metabolizm (przemiany materii).\nElektrostymulacja mięśni – wykorzystywany jest tu prąd stały impulsowy (płynący z przerwami). Elektrody umieszcza się na skórze w miejscach zwanych punktami elektromotorycznymi. Celem zabiegu jest pobudzenie mięśni do skurczu (mięśnie kurczą się i odpoczywają w rytm płynącego z przerwami prądu). Wykonuje się elektrostymulację mięśni porażonych (z uszkodzonymi nerwami doprowadzającymi impulsy) jako substytut naturalnych pobudzeń oraz zdrowych w celu wzmocnienia ich lub poprawy krążenia obwodowego.


Rodzice zdecydowali. Wiemy, jakie imiona dla dzieci były najpopularniejsze w 2021 roku. Na szczycie rankingu starzy ulubieńcy Polaków. Domyślacie się?\nW 2021 najpopularniejszym imieniem dla dziewczynki była Zuzanna. Nadano je aż 3251 razy. Za to zwycięzcą wśród chłopców okazał się Antoni. Imię to wybrało 3862 rodziców.\nW 2021 roku rodzice stawiali na tradycyjne imiona. Tak prezentuje się lista 10 najbardziej lubianych imion żeńskich:\nDrugi rok z rzędu na szczycie listy znalazła się Zuzanna. Jest to imię pochodzenia hebrajskiego, znane już w starożytności. Uważa się, że to najstarsze wciąż używane imię dla kobiet na świecie. Według imiennika Zuzanny są skromne i prostoduszne.\nMyślała, że syn ma dziurę w podniebieniu. Diagnoza ją wmurowała\nW przypadku chłopców również bez wielkich zmian. Pierwsze i drugie miejsce zajęły te samo imiona, co w 2020 roku. Oto ranking na rok 2021:\nImię Antoni po latach wraca do łask. Pochodzi ono od nazwy rzymskiego rodu Antoniuszów, którego najważniejszym członkiem był Marek Antoniusz. Według imiennika Antoni to osoba aktywna, energiczna i błyskotliwa.


Mieszkania Lublin Czuby - sprzedaż mieszkań | Morizon.pl - powierzchnia od 46 do 78 m2\nOferta nr mzn2023804055 jest już nieaktualna.\nZnaleziono 876 ogłoszeń, średnia cena 311 927 zł (5148 zł/m²)\n4 pokoje 76 m² piętro 1/7\nAtrakcyjne i funkcjonalne mieszkanie na Czubach . Wysoki parter- zainstalowany alarm! Cztery oddzielne, ustawne pokoje idealne dla dużej rodziny, dla osób ceniących przestrzeń lub na wynajem. Łazienka i WC oddzielnie. Mieszkanie po remoncie. Ciepłe i przytulne, gotowe do zamieszkania. Bardzo dobra lokalizacja, szybki dojazd do miasta, w pobliżu szkoły, przedszkole, przychodnie, sklepy. Gorąco polecam!\n*** 3 POKOJE *** WYSOKI STANDARD *** CZUBY ***\n *** 3 POKOJE *** WYSOKI STANDARD *** CZUBY ***
 Nowoczesne, dobrze wyposażone, trzypokojowe mieszkanie w miejscowości Lublin w dzielnicy Czuby.

 Mieszkanie położone na parterze w trzypiętrowym budynku mieszkalnym wybudowanym w 2015 roku.

 Na powierzchni 66m2 znajdują się: salon z aneksem kuchennym, dwie sypialnie, łazienka z WC, pralnia, hall.

 Do mieszkania przynależy: balkon, komórka lokatorska, miejsce\n5856,77 zł / m²\nKomfortowe mieszkanie na Porębie\n *** 3 pokojowe mieszkanie na Bursztynowej***
 Przestronne, funkcjonalne, dobrze wyposażone 3 pokojowe mieszkanie w miejscowości Lublin w dzielnicy Czuby

 Mieszkanie położone na drugim piętrze w trzypiętrowym budynku mieszkalnym z cegły wybudowanym w 2002r.

 Na powierzchni 64,37 m2 znajdują się: salon (19,52m2), dwie sypialnie (11m2, 8m2), kuchnia (8,5m2), łazienka z WC (6,5m2), hall (7,5m2), balkon (7,5m2), piwnica (ok. 6m2).\n4284,29 zł / m²\n2 pokoje, Czuby, Lublin\n *** 2 pokoje *** Czuby Lublin *** Blisko Lasu i Zielonego Wąwozu****
 Przestronne, dwupokojowe mieszkanie w Lublinie w dzielnicy Czuby.

 Mieszkanie położone na ostatnim piętrze w trzypiętrowym budynku mieszkalnym wybudowanym w 2000 r.

 Na powierzchni 52,6m2 (po podłodze ok. 70m2) znajdują się: salon (16m2), sypialnia (14m2), kuchnia (9m2), łazienka z WC (4,4m2), hall (8m2).

 Do mieszkania przynależy: taras (8m2),\n2 pokoje Lublin Czuby\n *** 2 pokoje *** Do wprowadzenia *** Blisko Las ***
 Przytulne, funkcjonalne, dwupokojowe mieszkanie w Lublinie w dzielnicy Czuby Południowe.

 Mieszkanie położone na pierwszym piętrze w niskim bloku z 2002 roku.

 Na powierzchni 48m2 znajdują się: salon (18m2), sypialnia (10m2), kuchnia (8m2), łazienka z WC (6m2), hall (5m2).

 Do mieszkania przynależy: balkon, piwnica.

 Widok na: inne budynki,\n2 pokoje na Czubach, nad wąwozem\nDo sprzedaży mieszkanie 2 pokojowe na Czubach. Cicha i ładna okolica, w pobliżu wąwóz dzielący LSM i Czuby, ścieżka rowerowa prowadząca nad Zalew Zemborzycki. Mieszkanie rozkładowe, z dużym balkonem. Cena do uzgodnienia. Zapraszamy do obejrzenia.\n4805,07 zł / m²\nNIŻSZA CENA! 4 pokoje, os. Łęgi, 359900 zł\nOKAZJA! NOWA NIŻSZA CENA ---> 4805,07 zł / m² Oferujemy czteropokojowe mieszkanie na parterze w kameralnym dwupiętrowym budynku na osiedlu Czuby (Łęgi). Lokal usytuowany jest na wysokim parterze dzięki czemu możemy podziwiać spokojną okolicę przepełnioną drzewami i zielenią. Mieszkanie nie wymaga nakładów finansowych! Rozkład pomieszczeń pozwala na zaaranżowanie go według własnego uznania. Idealnie nadaje się dla rodziny z dziećmi. Doskonała lokalizacja sprawia, że nieruchomość może pełnić też funkcje lokalu mieszkalnego\nLublin Czuby, mieszkanie 2 pok, 49,4m2!\nOferujemy dwupokojowe mieszkanie na czwartym piętrze w jedenastopiętrowym budynku z windą na osiedlu Czuby. Mieszkanie w bardzo atrakcyjnej cenie (tylko 5.000 zł/m²), położone w spokojnej okolicy, pełnej zieleni oraz obiektów usługowo-handlowych. Mieszkanie stanowi świetną okazję dla osób, które chcą nabyć lokal w okazyjnej cenie i zaaranżować je wg. własnych potrzeb. Główny salon o powierzchni 16,45m2 posiada południowo-zachodnią ekspozycję, dzięki czemu jest bardzo dobrze nasłoneczniony. Z salonu wychodzimy na duży balkon,\nCzuby, ul.Bociania,3 pokojowe mieszkanie!\nSerdecznie polecam do zdecydowanej sprzedaży mieszkanie w dzielnicy Czuby przy ul. Bocianiej. Składa się z trzech pokoi, oddzielnej kuchni, przedpokoju i łazienki wraz z toaletą. Z przestronnego salonu ( pow. około 21mkw) wyjście na duży balkon. Istnieje możliwość wydzielenia 4 pokoju ( w oryginalnym projekcie były 4 pokoje). Mieszkanie położone w niskim bloku, na 3 pietrze. W łazience kabina prysznicowa, w przedpokoju szafa w zabudowie. Do mieszkania przynależą dwie piwnice - jedna z nich duża około 10mkw. Przed blokiem\nSZCZYTOWA-3 POKOJE-DOBRA CENA-4236ZŁ\nMoim zdaniem najistotniejsze w poszukiwaniu własnego M jest: + doskonale skomunikowana lokalizacja zapewniająca optymalny dojazd w każdą część miasta + rozsądna cena + trzy pokoje + Dwie piwnice!!! + w miarę nowe i solidne budownictwo (cegła) Przyjrzyjmy się zatem naszej nieruchomości. Czy spełnia w/w kryteria? LOKALIZACJA: Dzielnica Czuby zapewnia pełną infrastrukturę sprzyjającą rodzinom oraz osobom ceniącym sobie rozrywkę UKŁAD FUNKCJIONALNY: Mieszkanie ma idealny metraż do swojego rozkładu. Metraż każdego z\n3 pokoje 72 m² parter Widok 3D\nOferujemy do sprzedaży atrakcyjne mieszkanie usytuowane na os.Poręba, niedaleko wąwozu. Budynek jest ogrodzony, otoczony zielenią osiedlową, posiada indywidualne ogrzewanie z własnej kotłowni. Lokal ma wygodny i funkcjonalny układ pomieszczeń, z salonu jest wyjście na taras z bezpośrednim zejściem do ogródka. Do mieszkania przynależy zagospodarowana piwnica o pow.6m2 (z doprowadzonym światłem oraz wodą) oraz jest zapewnione prawo do korzystania z wózkowni. Blisko sklepy, apteka, szkoła z basenem. Mieszkanie wolne od zaraz.\n4553,17 zł / m²\nidealne dla rodziny, 3 pokoje, duży balkon\nSzukasz przestronnego mieszkania dla swojej rodziny ? chcesz mieć blisko szkołę dla dziecka ? to jest mieszkanie dla Ciebie lokalizacja: ul. Bursztynowa wchodząc do mieszkania po prawej stronie jest kuchnia oraz sypialnia (okna pomieszczeń wychodzą na wschód), na wprost wejście do łazienki i toalety, po lewej stronie są dwa pokoje (okna wychodzą na zachód) mieszkanie składa się z: - 3 oddzielnych pokoi (pow. około: 17,5 m2, 12 m2, 10,5 m2) - oddzielnej i widnej kuchni (pow. ok 7,5 m2) - łazienki (pow. ok 3 m2) - toalety\n5271,66 zł / m²\n>-- 91m2 pow. całk., 4 pokoje, 359 000- Nowa cena\n| Mieszkanie na Czubach, os. Poręba : - 4 pokoje - 2 łazienki - kuchnia - hol - loggia Nowa cena 359 000 za powierzchnię całkowitą 91 m2 . Powierzchni użytkowej 68 m2. Całość do odświeżenia. Niski czynsz- 223 zł za 3 osoby . Możliwość pozostawienia pełnego wyposażenia. Nr oferty 11676 Treść niniejszego ogłoszenia nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Treść ma charakter informacyjny i zalecamy ich osobistą weryfikację. Kontaktując się z biurem Klient wyraża zgodę na przetwarzanie\n4264,46 zł / m²\n3 pokoje, Czuby, do remontu, niski blok\n| Jeśli chcesz zainwestować w mieszkanie pod wynajem- to jest oferta dla Ciebie! Jeśli chcesz mieszkać na zielonym osiedlu, gdzie wszędzie jest po drodze- to jest oferta dla Ciebie! Jeśli nie szukasz mieszkania- to jest oferta dla Twoich znajomych! 3 pokoje mieszkanie w bloku przy ul. Radości , ponad 60 m2 , w niskim bloku na 4 piętrze. Kuchnia po generalnym remoncie 2 lata temu, okna wymienione , reszta pomieszczeń do remontu. Ze względu na swoją bardzo dobrą lokalizację, mieszkanie jest idealne\n5881,44 zł / m²\nLublin, 3 pokoje, Bursztynowa, Czuby\n.........BEZ PROWIZJI OD KUPUJĄCEGO......... Przestronne mieszkanie na drugim piętrze w bloku mieszkalnym w Lublinie w dzielnicy Czuby. Na powierzchnię lokalu składają się salon z otwartą kuchnią, dwie sypialnie, łazienka z WC oraz garderoba. Mieszkanie dwustronne, ekspozycja okien na południowy-wschód i północny-zachód. Standard wykończenia: Ściany - gładź gipsowa, glazura; Podłogi - parkiet, terakota; Okna - PCV; W cenę wliczone jest miejsce parkingowe na ogrodzonym parkingu, zabudowa kuchni wraz ze sprzętem AGD (lodówka,\n6271,78 zł / m²\nMieszkanie Lublin Czuby ul. Koralowa 4 pokoje\n-------- KUPUJĄCY NIE PŁACI PROWIZJI ------- Komfortowe mieszkanie usytuowane na drugim piętrze w niskim bloku z windą w Lublinie przy ul. Koralowej. Nieruchomość składa się z salonu połączonego z aneksem kuchennym, 3 sypialni (w tym jedna z garderobą), widnej łazienki, WC oraz przedpokoju. Mieszkanie jest w standardzie do wejścia. W cenie pozostaje pełne umeblowanie widoczne na zdjęciach, wraz ze sprzętem AGD. Okna wychodzą na północ, południe, zachód. Standard wykończenia: Ściany - kamień, gładź gipsowa, płytki\nl Mieszkanie do sprzedania w Lublinie, na Czubach, osiedlu Błonie przy ul. Szwoleżerów, 2-pokojowe, o powierzchni 50 mkw., na II piętrze, w niskiej zabudowie. Mieszkanie rozkładowe, na planie kwadratu, dwustronne (na północny i południowy zachód), z dużym balkonem. Do zamieszkania od zaraz bez dodatkowych nakładów, po generalnym remoncie - w pełni wyposażona kuchnia, nowa podłoga, szafy wnękowe. Wymieniona jest stolarka okienna. Drzwi wejściowe Gerda. Drzwi wewnętrzne w okleinie dębowej z przeszkleniami. Kaloryfery\n4466,46 zł / m²\nTylko w naszym biurze Na sprzedaż 3-pokojowe mieszkanie o pow. 65,60 m2 w dzielnicy Czuby na os. Górki przy ul. Wyżynnej. Zlokalizowane na parterze 4 – piętrowego bloku z 1990 r. zlokalizowanego bezpośrednio nad wąwozem. Dwustronnie rozkładowe – ekspozycja na północ – południe. W pełni umeblowane – wyposażenie w cenie mieszkania. Doskonała lokalizacja zapewniająca łatwą i szybką komunikację z centrum miasta. Niezwykłą zaletą są także 2 przestronne balkony. Do mieszkania przynależy piwnica o pow. 7,70 m2. ROZKŁAD\nLublin Czuby ul. Wyżynna 3 pokoje blok 2016\n------ KUPUJĄCY NIE PŁACI PROWIZJI------ Nowoczesne mieszkanie usytuowane na czwartym piętrze w niskim bloku z windą na Czubach przy ul. Wyżynnej. Składa się z salonu połączonego z kuchnią, dwóch sypialni, przestronnej łazienki z WC i przedpokoju. Mieszkanie jest w standardzie do wejścia, nie wymaga żadnych nakładów kapitałowych. W cenie pozostaje pełne umeblowanie i wyposażenie widoczne na zdjęciach. Okna PCV, na południe, widok na tereny zielone. Standard wykończenia: Podłogi - gres, panele; Ściany - glazura, gładź\n58 mieszkań o pow. 50 - 76 m²\n2 mieszkania o pow. 70 m²\nCzuby Południowe 61 ofert\nCzuby Północne 45 ofert\nJantarowa 58 ofert\nJaspisowa 13 ofert\nKryształowa 11 ofert\nKaczeńcowa 8 ofert\nDragonów 6 ofert\nKawaleryjska 6 ofert\nWatykańska 2 oferty\nWąwozowa 12A 2 oferty\nBartłomiej Wolak BW BROKER Biuro Nieruchomości Bartłomiej Wolak


Jakie zabawki wspierają rozwój dziecka? | Chęć Poznania Świata\nRozwój dzieci jest wspierany przez naukę odkrywania, eksperymentowania i zabawy. Zabawki, które zachęcają do pomysłowej zabawy, pomagają dzieciom poznawać otaczający je świat, a także ich własne miejsce w tym świecie. Zabawki, które wspierają rozwój dziecka, to m.in. maty edukacyjne.\nDzięki matom edukacyjnym można zapewnić prawidłowy rozwój dziecka. Maty te nie tylko pomagają dzieciom w rozwijaniu umiejętności sensorycznych i poznawczych, ale także doskonale nadają się do promowania pozytywnych zachowań. Jeśli szukasz zabawnego sposobu na rozwijanie umiejętności motorycznych swojego dziecka, nie szukaj dalej. Maty edukacyjne to idealny prezent dla niemowląt i małych dzieci. Dzięki kilku różnym wzorom Twoje dziecko pokocha naukę literek ABC i 123 na wyjątkowych matach do zabawy. Rozwój dziecka jest w dużym stopniu wspomagany przez zabawki edukacyjne, które wykorzystują jego wyobraźnię, kreatywność i ciekawość. Zabawki są ważne i mogą być doskonałym źródłem nauki dla Twojego dziecka. Mogą pomóc w rozwijaniu umiejętności w takich dziedzinach, jak język, arytmetyka, rozwiązywanie problemów i nauki ścisłe. Wysokiej jakości zabawki inspirują dzieci do wykorzystywania swojej wyobraźni i rozwijania umiejętności społecznych poprzez wspólną zabawę wokół zabawki.


Niemożliwe jest możliwe – felieton pastora Andrzeja Seweryna - Tygodnik Szczytno - to się czyta\nBardzo żałowałem, że kilka dni poprzedniego tygodnia musiałem być w Rumunii i nie dane mi było obejrzeć dwóch rewanżowych meczów półfinałowych Ligi Mistrzów. Kiedy zaś dowiedziałem się potem, jakim rezultatem się one zakończyły i jak niezwykłe to były mecze, żałowałem jeszcze bardziej. Na szczęście w drodze powrotnej z zagranicy zatrzymałem się z żoną w domu mojego brata w Krakowie i tam obejrzałem skróty tych niezwykle emocjonujących spotkań piłkarskich oraz niesamowite bramki, które tam padły.\nData: Piątek, 2019-07-05 10:15:06\nJednym z fenomenów piłki nożnej jest nieprzewidywalność tej bardzo popularnej w świecie dyscypliny sportu. Rozstrzygnięcia i wyniki meczów na każdym poziomie bywają czasem bardzo zaskakujące, a czasami wręcz niewiarygodne. Jest to bowiem sport zespołowy, a w tego rodzaju dyscyplinach liczy się nie tylko dyspozycja fizyczna i psychiczna każdego z zawodników danej drużyny, lecz także taktyka i przygotowanie drużyny pod względem mentalnym przez jej trenera. Ale to nie wszystko. Czasem mecz drużynie wychodzi, a czasem gra się nie klei, drużyna ma zły dzień albo ma w tym dniu mniej szczęścia od przeciwnika.\nZdarza się też tak, że jakaś drużyna przeważa i atakuje, a mimo to przegrywa mecz, bo wygrywa ten zespół, który strzeli po prostu więcej goli. Sam styl gry, zestaw utytułowanych gwiazd czy ich wartość rynkowa może powalić przeciwnika, ale na murawie zdarzyć się może wszystko, a scenariuszy niektórych meczów nie napisałby nawet najbardziej zwariowany taktyk czy spec od futbolu.\nKiedy Barcelona wygrała u siebie z Liverpoolem 3:0, wydawało się rzeczą niemożliwą, żeby w rewanżu angielska drużyna była w stanie strzelić hiszpańskim gwiazdorom aż cztery bramki. A jednak niemożliwe stało się możliwe – nie pierwszy raz w tej edycji Ligi Mistrzów i jak się okazało następnego dnia – nie ostatni. W Liverpoolu padły niesamowite cztery gole, przy czym ten ostatni przejdzie z pewnością do historii futbolu i będzie pamiętany przez kibiców przez lata. Oni wiedzą, o czym mówię.\nNastępnego dnia w rewanżowym spotkaniu półfinałowym Ligi Mistrzów Tottenham pokonał na wyjeździe Ajax Amsterdam 3:2. Ci pierwsi strzelili decydującego gola w doliczonym czasie gry. Pierwszy mecz piłkarze Tottenhamu przegrali u siebie 0:2 i wydawało się, że rewelacyjnie grająca drużyna Ajaxu nie pozwoli sobie tym razem wydrzeć zwycięstwa. Wielu kibiców życzyło im tego, bo ci piłkarze wnieśli do obecnej edycji Ligi Mistrzów niesamowicie wiele świeżości i radosnego, ofensywnego futbolu, bijąc po drodze kilku utytułowanych rywali. Znowu niemożliwe stało się jednak możliwe – to angielski klub zagra w finale w Madrycie. Taki jest sport.\nCzęsto, jako zwykli ludzie, mówimy o pewnych sprawach dziejących się w naszym życiu, że to lub tamto jest po prostu niemożliwe. Nierzadko tak jest, ale nie zawsze. Na tym również polega piękno życia, które również potrafi nas niekiedy potężnie zaskoczyć – i to zarówno w pozytywnym, jak i negatywnym sensie. Mówimy na przykład o pewnych marzeniach czy oczekiwaniach, że są zbyt wygórowane lub zbyt szalone, a jednak czasami się spełniają lub wydarzają w życiu. Wtedy też potrafimy się cieszyć, otwierać szeroko oczy ze zdziwienia i nieprawdopodobnego zaskoczenia, bo jednak stało się to, co wydawało się niemożliwe. To cud – powiadamy często.\nBywa jednak i tak, że czasem zarzekamy się i mówimy, że coś podłego czy niegodnego z naszej strony nie ma prawa się wydarzyć, bo mamy swoje zasady i określony poziom przyzwoitości lub po prostu wyczulone sumienie i moralność, które wykluczają takie zdarzenia. Mówimy: to niemożliwe, żebym tak się zachował, tak postąpił, tak powiedział czy zrobił coś tak złego lub nieprzyzwoitego. A jednak po jakimś czasie okazuje się, że nerwy puściły, hamulce moralne odmówiły posłuszeństwa, daliśmy się łatwo sprowokować i cały nasz obraz osobistej przyzwoitości rozpadł się na kawałki w jednej chwili.\nNiejeden człowiek i nie raz jeden dał się złapać w pułapkę zbytniej pewności siebie. Zarzekał się i obiecywał sobie, że się nigdy nie potknie i nie spodli, a jednak życie pokonało go i boleśnie powaliło na kolana. Niejednego pewniaka spotkał taki los. Po takich doświadczeniach tak trudno się pozbierać i staną ponownie na nogi. Jednak trzeba to zrobić, bo życie to mecz składający się z wielu rund - jak w boksie, lub etapów – jak w wyścigu kolarskim.\nMnie interesują jednak raczej te miłe niespodzianki i nieprawdopodobne zwroty akcji – te w sporcie i te w życiu, które coś niemożliwego czynią możliwym i przywracają wiarę w piękno życia oraz ludzkich możliwości. A jeśli dodam do tego myśl o moim Bogu, który ma wręcz nieograniczone możliwości i dla którego wszystko jest możliwe, to wtedy tym bardziej chcę żyć blisko Niego, by doświadczyć takich ewidentnych cudów w swoim własnym życiu. Było ich dotychczas sporo i mam nadzieję, że Pan Bóg nie powiedział jeszcze ostatniego słowa w tej materii.\nDlatego też ciągle uczę się modlić o rzeczy trudne, a czasami niemożliwe i nie jest to tylko kwestia mojej wyobraźni lub roszczeniowej postawy względem mojego Stwórcy, ile raczej dziecięcej wiary i pewności tego, czego się mogę spodziewać po moim Ojcu w niebie. Tego uczy mnie Słowo Boże, które czytam, rozważam i studiuję przede wszystkim dla siebie samego, a potem mam przywilej uczyć tego innych ludzi. Jeśli zdobędziemy się na odwagę, by uwierzyć i zaufać, wtedy Pan Bóg zaskoczy nas niejednokrotnie i niejedno „niemożliwe” wydarzy się po prostu w naszym życiu. Nasza wiara przestanie być wtedy jedynie pustym słowem. I o to Panu Bogu chodzi.\nKolej się ugięła, jest chodnik


Axis D - Accen\nStrona główna » Produkty » PUNKTY KOTWICZĄCE » Axis d\nSłupek asekuracyjny AXIS D przeznaczony jest do stosowania jako punkt kotwiczący zabezpieczający przed upadkiem z wysokości dla trzech osób równocześnie.\nSłupek asekuracyjny AXIS D Został opracowany na potrzeby zabezpieczania osób pracujących na wysokości. Zasadniczo wykorzystywany jest jako podpory końcowe/narożne w poziomych systemach linowych ACCENLINE zgodnie z normą EN 795 C, ale z powodzeniem stosowany jest jako punkt kotwiczący np. w dostępie linowym. Słupek asekuracyjny AXIS D wykonany jest w całości ze stali nierdzewnej (materiał 1.4301). Łączna maksymalna wysokość słupka wynosi do 1000 mm. Standardowe wymiary podstawy słupka: 220 x 220 mm, średnica wynosi 50 mm.\nNa słupku może być zamontowany punkt wpięcia z krętlikiem pozwalającym na obracanie się we wszystkich kierunkach 360°. Dzięki temu zapobiega tworzeniu się pętli w przypadku wpięcia linki bezpieczeństwa. Słupek przykręcimy śrubami o śr.12x120 mm do drewnianych elementów konstrukcyjnych. Słupek AXIS D spełnia wymagania normy dotyczącej urządzeń kotwiczących EN795, klasa A,C oraz CEN/TS 16415\nWitaj, Aktualnie znajduję się w serwisie internetowym "systemy-asekuracyjne.pl", gdzie znalazłem interesujący artykuł, o którym chciałbym Cię poinformować. Artykuł ten dostępny jest pod adresem: http://www.systemy-asekuracyjne.pl/kategorie/axis_d Serdecznie polecam.


Odżywki i suplementy Santini - Sklep z produktami Santini w hurtowych cenach\nZamienniki cukru i słodziki (1)\nSantini to fiński producent oryginalnego ksylitolu - to gwarancja produktów najwyższej jakości. Santini jest bezpośrednim importerem ksylitolu (xylitolu) produkcji fińskiej. Kupując produkty tej marki mają Państwo gwarancję, że cukier brzozowy jest pozyskiwany z drewna brzozy a nie np. z kukurydzy, jak ma to miejsce przy podejrzanie tanich produktach nazywanych "cukrem brzozowym" sprowadzanych z Chin. Ksylitol marki Santini jest jedynym oryginalnym produktem wytwarzanym na terenie Unii Europejskiej, a wśród klientów ma opinię najczystszego na świecie.


Koncert charytatywny w Galerii Młociny - Muzyka - Newseria LifeStyle\n2019-10-21 | 18:00\nDo pobrania Pexels.com ( 3.22 MB )\nGaleria Młociny wraz z Fundacją Viva! i młodymi muzykami z zespołu Felivers, stworzyli wyjątkową inicjatywę, dzięki której wspólnymi siłami będzie można wesprzeć czworonożnych podopiecznych Schroniska dla zwierząt w Korabiewicach. Już 25 października o godzinie 17:00 w galerii na poziomie 0 odbędzie się koncert charytatywny, a wystąpią Felivers, 4Dreamers, Carla Fernandes oraz zespół Cukier. Wydarzenie poprowadzi jeden z najbardziej zaangażowanych artystów, jeśli chodzi o walkę na rzecz zwierząt - Michał Piróg.\nZ tej okazji 25 październikao godzinie 17:00w Galerii Młocinyodbędzie się wyjątkowy koncert charytatywny. Tego dnia plac eventowy Galerii znajdujący się na poziomie 0 zamieni się w miejsce występów znanych i lubianych. Na Bielanach zagrają Felivers, 4Dreamers, Carla Fernandes, a także zespół Cukier. Wszystko to, by zebrać fundusze, które poprawią warunki w schronisku w Korabiewicach prowadzonym przez Fundację Viva!. Wydarzenie poprowadzi Michał Piróg, artysta znany ze swojej miłości do zwierząt. Do wyjątkowej inicjatywy przyłączyły się również inne, cenione osobowości znane ze świata mediów, które tego dnia będą starały się zebrać jak największą kwotę pieniędzy mających wesprzeć potrzebujące zwierzęta. Inicjatywę wsparli już m.in. Bogna Sworowska, Zofia Zborowska, Olivier Janiak. Wiele z nich przekazało również cenne podarunki, które zostaną zlicytowane podczas odbywającej się w ramach wydarzenia aukcji. Do wylicytowania będą m.in. koszulki przekazane przez Joannę Krupę, w których wcześniej zaprezentują się również muzycy z zespołu Felivers.


Przepisy regulujące użytkowanie kominków / Przepisy prawne / Kominki / kominki, wkłady kominkowe, piece, piecyki\nKominki.org Kominki Przepisy prawne Przepisy regulujące użytkowanie kominków\nOgólne wymagania dotyczące montażu, dopuszczenia do użytkowania oraz eksploatacji wkładów kominkowych zawarte są w rozporządzeniach wydanych przez Ministra Infrastruktury [Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.)] oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji [Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 80, poz. 563)].\nMożliwość instalowania wkładów kominkowych została ograniczona jedynie do niskich budynków mieszkalnych. Zgodnie z § 132, ust. 3. rozporządzenia Ministra Infrastruktury kominki opalane drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz w niskich budynkach wielorodzinnych, w pomieszczeniach:\n2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150, ust. 9 rozporządzenia,\n3) posiadających przewody kominowe określone w § 140, ust. 1 i 2 oraz § 145, ust. 1 rozporządzenia,\n4) w których możliwy jest dopływ powietrza do paleniska kominka w ilości co najmniej 10 m3/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kominka – dla kominków o obudowie zamkniętej.\nJednocześnie przepisy techniczno-budowlane wskazują lokalizację paleniska oraz narzucają obowiązek zachowania odpowiednich odległości między poszczególnymi elementami układu grzewczego a palnymi elementami konstrukcji obiektu. Odległości uzależniono od materiału, z którego wykonany jest piec, a także od tego, czy materiały palne posiadają osłonę z tynku lub innego równorzędnego materiału, czy też takiej osłony nie posiadają. Zasadniczo wymagania sprowadzają się do zapewnienia swobodnego przepływu powietrza wokół elementów nagrzewających się podczas normalnej pracy pieca.\nRównież w przepisach przeciwpożarowych znajduje się obostrzenie co do stosowania materiałów palnych w pobliżu elementów instalacji, które nagrzewają się powyżej 100°C elementów instalacji. Zgodnie z § 4, ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zabronione jest przechowywanie materiałów palnych oraz stosowanie elementów wystroju i wyposażenia wnętrz z materiałów palnych w odległości mniejszej niż 0,5 m od urządzeń i instalacji, których powierzchnie zewnętrzne mogą nagrzewać się do temperatury przekraczającej 373,15 K (100°C).\nZgodnie z zapisami Polskiej Normy [PN-89/B-10425 Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły. Wymagania techniczne i badania przy odbiorze.] po podłączeniu wkładu kominkowego do przewodu kominowego wymagane są badania wykonane przez mistrza kominiarskiego. Najważniejszymi badaniami są sprawdzenie szczelności, prawidłowości ciągu oraz drożności przewodu dymowego.\nKonserwacja podłączenia wkładu kominkowego sprowadza się do wykonywania oceny stanu technicznego przewodów kominowych oraz usuwania zanieczyszczeń z tych przewodów. Ocenę stanu technicznego przewodów kominowych narzuca art. 62 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z zapisami powyższego przepisu ocena stanu technicznego przewodów kominowych wymagana jest co najmniej raz w roku. Oceny takiej może dokonywać wyłącznie osoba posiadająca kwalifikacje w rzemiośle kominiarskim. Dodatkowo właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu zobowiązany jest do usuwania zanieczyszczeń z przewodów dymowych oraz wentylacyjnych. Zgodnie z § 30 przywoływanego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wymagane jest usuwanie zanieczyszczeń z przewodów dymowych co najmniej cztery razy w roku, a z przewodów wentylacyjnych co najmniej raz w roku. Usuwanie zanieczyszczeń z przewodów może wykonywać sam właściciel, zarządca lub użytkownik.\nWśród głównych nieprawidłowości w stosowaniu wkładów kominkowych można wymienić: nieszczelność układu odprowadzania dymu, zastosowanie niewłaściwych materiałów w konstrukcji układu grzewczego, niewłaściwą eksploatację układu grzewczego.\nNiezachowanie szczelności układu odprowadzania dymu prowadzi do sytuacji, w której gazowe produkty spalania i rozkładu paliwa działają na palne elementy znajdujące się w pobliżu przewodów dymowych. Efektem tego działania jest zwęglenie i (lub) zapalenie się materiałów palnych. Występuje również zagrożenie zatrucia tlenkiem węgla, czyli czadem. Najczęściej spotykaną przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak sprawdzenia szczelności całego układu przed dopuszczeniem do użytkowania, wymaganego Polską Normą (PN-89/B-10425).\nTAGI: kominek zgodnie z prawem\twłaściwe użytkowanie kominka\tbezpieczeństwo


Nowe perspektywy przed sanatorium „azalia” w szczawnie -zdroju | Sanatoria Dolnośląskie\n+48 74 845 82 40\nMisja, Wizja, Cel\nZarząd i Kadra Menedżerska\nProjekty współfinansowe ze źródeł zewnętrznych\nSanatorium Uzdrowiskowe „Azalia”, Szczawno-Zdrój\nSanatorium Uzdrowiskowe „Zimowit”, Duszniki-Zdrój\nSzpital Rehabilitacyjny Hematologiczny dla Dzieci „Orlik”, Kudowa-Zdrój\nSpecjalistyczny Szpital Chorób Płuc, Rościszów\nDolnośląski Ośrodek Opieki Międzypokoleniowej „Biały Orzeł”, Sokołowsko\nZakład Opiekuńczo-Leczniczy „Waligóra", Sokołowsko\nDom Wczasów Dziecięcych „Odrodzenie”, Sokołowsko\nDzienny Dom Opieki Medycznej, Sokołowsko\nAktualności Misja, Wizja, Cel Kodeks Etyczny Zarząd i Kadra Menedżerska Projekty współfinansowe ze źródeł zewnętrznych RODO Praca Konkursy ofert\nNowe perspektywy przed sanatorium „Azalia” w Szczawnie -Zdroju\nSanatoria Dolnośląskie sp. z o. o. kupiły nieruchomość zabudowaną przy ul. Klonowej w Szczawnie-Zdroju. Co najważniejsze działka, znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Sanatorium Uzdrowiskowego „Azalia”. Zakup nieruchomości otworzył przed „Azalią” całkiem nowe perspektywy i możliwości rozwoju.\n– Sanatoria Uzdrowiskowe „Azalia” w Szczawnie-Zdroju i „Zimowit” w Dusznikach-Zdroju to bardzo ważne Jednostki w portfelu naszej Spółki – wyjaśnia Tomasz Maciejowski, Prezes Zarządu Sanatoriów Dolnośląskich. – Dotychczasowe działania Spółki były ukierunkowane na bieżące utrzymywanie tych obiektów. Strategia obecnego Zarządu zakłada rozwój również tego filaru Spółki. W tym roku uruchomiliśmy proces inwestycyjny budowy nowego Zakładu Przyrodoleczniczego w Dusznikach-Zdroju. Czekamy na dokumentację budowlaną i pozwolenie na budowę. Ostatnia inwestycja w zakup nieruchomości w Szczawnie-Zdroju daje nam całkiem nowe możliwości rozwoju również dla „Azalii”. Patrząc szerzej, otwiera to drogę do wzmocnienia lecznictwa uzdrowiskowego w Szczawnie-Zdroju.\nInformacja o możliwości rozwoju Sanatorium Uzdrowiskowego „Azalia” została przyjęta w regionie z dużym optymizmem.\n– Cieszę się z tej wiadomości – mówi Marek Fedoruk, Burmistrz Szczawna Zdroju. – Rozwój Sanatorów przekłada się w bezpośredni sposób na rozwój naszej Gminy, a tym samym wzrost poziomu życia mieszkańców. Jako burmistrz mogę zadeklarować, że władze Szczawna będą wspierać działania Spółki zmierzające do rozwoju infrastruktury uzdrowiskowej w naszym mieście.\nRadości nie kryje również Grzegorz Macko, Wicemarszałek Województwa Dolnośląskiego – To jest niełatwy rok. Dlatego tym bardziej cieszy fakt, że mimo trudności gospodarczych wywołanych koronawirusem, nasza spółka Sanatoria Dolnośląskie podejmuje wyzwania i się rozwija. To jest również szansa na rozwój subregionu wałbrzyskiego. Ewentualna budowa nowego skrzydła sanatorium „Azalia” sprawi, że w Szczawnie-Zdroju pojawi się w końcu infrastruktura sanatoryjna na miarę XXI wieku. Jeżeli chodzi o samorząd województwa to również mogę zadeklarować, że wesprzemy działania, które wpłyną na rozwój jednej z pereł uzdrowiskowych Dolnego Śląska.\nPo zakupie przyległej nieruchomości w Szczawnie-Zdroju, działki należące do Sanatoriów Dolnośląskich mają łączną powierzchnię 0,7 hektara.\n2018 © Sanatoria Dolnośląskie. Wszystkie prawa zastrzeżone.


Brytyjski minister zdrowia: Osoby powyżej 70 roku życia powinny pozostać w izolacji - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plBrytyjski minister zdrowia: Osoby powyżej 70 roku życia powinny pozostać w izolacji\nBrytyjski minister zdrowia: Osoby powyżej 70 roku życia powinny pozostać w izolacji\n15 marca 2020, 13:15 | Aktualizacja: 15.03.2020, 13:36\nBrytyjski rząd zwróci się w najbliższych tygodniach do osób powyżej 70. roku życia, by poddały się izolacji, która może trwać nawet przez kilka miesięcy - powiedział w niedzielę minister zdrowia Matt Hancock.\nW rozmowie ze stacją Sky News Hancock pokreślił, że w związku rozprzestrzeniającą się epidemią koronawirusa osoby starsze i podatne na zachorowanie zostaną poproszone o "osłanianie się przez samoodizolowanie". Zapytany, czy to oznacza, że taka samoizolacja może potrwać przez miesiące, odparł: "Tak, to jest w planie działania".\n"Przedstawimy go bardziej szczegółowo, kiedy będzie na to odpowiednia pora, ponieważ rozumiemy, że jest to bardzo ważna kwestia dla osób starszych i bezbronnych, a także dla ich ochrony" - dodał. W sobotę późnym wieczorem o takim planie poinformowała, powołując się na źródło rządowe, stacja ITV.\nHancock wyjaśnił, że rząd nie chce działać przedwcześnie. "To nie jest łatwa rzecz do zrobienia dla ludzi, to nie jest łatwa rzecz do wytrwania. Ale najważniejszą rzeczą jest to, że musimy być gotowi" - mówił minister zdrowia.\nWywodzący się z chińskiej prowincji Wuhan koronawirus jest najbardziej niebezpieczny dla ludzi w starszym wieku, szczególnie, jeśli cierpią też na inne schorzenia.\nHancock nazwał epidemię, wskutek której zmarło w Wielkiej Brytanii już 21 osób, a zakażonych jest 1140, "jednym z największych wyzwań, z jakimi mamy do czynienia od całego pokolenia". "Środki, które zamierzamy podjąć, są bardzo, bardzo znaczące i zakłócą zwykłe życie prawie wszystkich w kraju" - mówił.\nInnymi z działań, które brytyjski rząd ma podjąć, jest zwiększenie liczby respiratorów oraz wykupienie przez publiczną służbę zdrowia NHS miejsc w prywatnych szpitalach i klinikach, by mogły one zostać wykorzystane do opieki nad chorymi na Covid-19. Brytyjski rząd ma rozmawiać z producentami sprzętu medycznego, by zwiększyły produkcję respiratorów bądź czasowo przestawiły się na ich wytwarzanie.\nHancock powiedział, że Wielka Brytania prawdopodobnie będzie potrzebować ich wielokrotnie więcej niż obecnie znajdujące się w kraju 5 tysięcy. "Mówimy (producentom), że jeśli wyprodukujecie respirator, kupimy go. Żadna liczba nie jest zbyt wysoka" - oświadczył.\nMołdawia: Premier informuje o zamknięciu granic od 17 marca


Program Norton 360 automatycznie włącza tryb cichy po wykryciu sesji nagrywania programu telewizyjnego lub sesji nagrywania dysku. Ponadto można ręcznie dodać programy, dla których program Norton 360 ma włączać tryb cichy, do listy Programy określone przez użytkownika. Gdy program Norton 360 wykryje uruchomione wystąpienie programu dodanego do listy, automatycznie włączy tryb cichy. Gdy włączony jest tryb cichy, program Norton 360 wstrzymuje operacje wykonywane w tle, ale nie wyłącza alertów i powiadomień.\nMożna również dodać uruchomiony program do listy Programy trybu cichego. W przypadku dodania uruchomionego programu program Norton 360 nie wykryje bieżącego wystąpienia uruchomionego programu w celu włączenia trybu cichego. Program Norton 360 włączy tryb cichy przy następnym wykonaniu programu.\nMożna również usunąć uruchomiony program z listy Programy trybu cichego. Jeśli jednak tryb cichy jest włączony, zostanie wyłączony dopiero po zamknięciu wszystkich uruchomionych wystąpień programów z listy. Nie można wyłączyć trybu cichego, usuwając uruchomiony program z listy.\nSzczegóły programów dodanych do listy Programy trybu cichego lub usuniętych z listy można wyświetlić w oknie Historia zabezpieczeń.\nIdentyfikator dokumentu: v23920782_N360_N360RET_5_pl_pl


Rewelacja !!! - recenzja Hotel Aquarius SPA, Kołobrzeg, Polska - Tripadvisor\nRewelacja !!! - Hotel Aquarius SPA\nHotel po prostu rewelacyjny pod każdym względem , pokoje czyste duże , jedzenie wyśmienite , obsługa miła , animacje i zajęcia dla dzieci świetne , bar z drinkami przy bawialni super pomysł dla rodziców :) wypożyczalnia rowerów , wydzielona część plaży dla gości hotelowych z możliwością wynajęcia koszyków i leżaków . Polecam , na żywo wyglada lepiej niż na zdjęciach . Na pewno tu wrócimy . Więcej\n0,8 km od następującego obiektu: Hotel Aquarius SPA\n33 z 38 wśród 500 recenzji\nW hotelu spędziłem 3 noce ( tzw. długi weekend ) ale na pewno to był bardzo dobry wybór. W hotelu jest bardzo czysto, bardzo dobre wręcz wyśmienite jedzenie, dobra lokalizacja, miła obsługa. Bardzo dobra strefa SPA, gorąco polecam.\nHotel Aquarius SPA — zapytaj autora recenzji: Matias1976r\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: hotel-AQUARIUS-SPA, Kierownik, Hotel Aquarius SPAOdpowiedź udzielona 25 czerwca 2019\nDziękujemy za wybranie naszego hotelu na pobyt podczas długiego weekendu oraz miłą rekomendację. Cieszy nas bardzo, że smakowało Państwu nasze jedzenie, a nasza obsługa oraz strefa SPA spełniła Państwa oczekiwania. Z wielką radością powitamy Państwa na kolejnym pobycie, na który już dziś serdecznie zapraszam, Barbara Matlakiewicz - Gałęziewska Kierownik działu sprzedaży indywidualnej.\nHotel wyśmienity! Od wejśćia aż do saun. Wszystko było wyśmienite- jedzenie, pokój(my dostaliśmy apartament), baseny, sauny, obsługa, bar i wszystko co możliwe. Naprawde w takim hotelu jeszcze nie byłem :)) Każdy kto chce odpocząć i ZŁAPAĆ WIATR W ŻAGLE to właśnie tutaj :))\nWskazówka dotycząca pokoi: Polecam Apartament\nHotel Aquarius SPA — zapytaj autora recenzji: Dobrowol\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: hotel-AQUARIUS-SPA, Kierownik, Hotel Aquarius SPAOdpowiedź udzielona 11 czerwca 2019\nZ wielką radością przeczytaliśmy Państwa opinię odnośnie pobytu w naszym hotelu. Bardzo dziękujemy za miłe słowa uznania, które motywują nas do jeszcze większej dbałości o pełen komfort i maksymalne zadowolenie z wypoczynku wszystkich naszych Gości. Miło nam będzie ugościć Państwa ponownie na kolejnym pobycie, Barbara Matlakiewicz-Gałęziewska Kierownik działu sprzedaży indywidualnej.\nJak zwykle zadowoleni!\nNaprawde uwielbiamy hotel Aquarius. Bardzo czysto, nie tylko pokoje ale i basen/spa/silownia, a patrzac na kulture osobista niektorych wspolgosci, musi byc to dla personelu nie lada wysilek Personel mily i pomocny jak zawsze. Jedyne co mnie troszke zastanawia, czemu zajecia "typu aerobik" sa oferowane tylko w tygodniu? Domyslam sie ze w weekendy jest niezbyt wiele zainteresowanych? Troche szkoda dla kogos kto jest gosciem weekendowym, bo bardzo chetnie bym skorzystala.. Dziekujemy i do nastepnego\nHotel Aquarius SPA — zapytaj autora recenzji: LukiKuki\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: hotel-AQUARIUS-SPA, Kierownik, Hotel Aquarius SPAOdpowiedź udzielona 13 maja 2019\nSerdecznie dziękujemy za Państwa opinię. Cieszymy się, że jako nasi stali Goście są Państwo zadowoleni z kolejnego pobytu w naszym hotelu. Dziękujemy za Państwa sugestię odnośnie rozszerzenia naszej oferty o zajęcia weekendowe. Z wielką radością powitamy Państwa ponownie. Serdeczne pozdrowienia z Kołobrzegu, Barbara Matlakiewicz- Gałęziewska Kierownik działu sprzedaży indywidualnej.


dziennikarze wędrowni; filip łepkowicz, jędrzej morawiecki, benedykt odwrócony\nNajpierw Tomasz i Barbara Sadowscy opowiadają o idei pomocy społecznej. O niezależnych, samowystarczalnych domach. O Barkach, które mogą stać się szansą dla kraju. O bezrobociu i bezdomności, które nie znikną. Mówią o problemie, z którym trzeba się zmierzyć. Opowiadają o barakach, zdewastowanych gospodarstwach. O własnych dzieciach wychowanych w odmiennej rzeczywistości, o funkcjonowaniu poza systemem. Tworzeniu własnego systemu pomocy. O Unii Europejskiej, o wielkiej polityce, o projekcie nowej ustawy, która może Barki wspomóc. Mówią o Bożym Dziele, o tym, że każde działanie ma swoją przyczynę. Potem opowiadają o Opolu, o księdzu Józku Krawcu, który się o idei Barki od nich dowiedział. O wspólnym początku.\nTeraz opolska Barka. Popegeerowska stadnina koni, otoczona lasem, trzydziestohektarowym polem. Pole jest ciemnozielone. Las - rudy i bezlistny. W polach widać ule w przytłumionych kolorach. Dom ma dach w szarosrebrne pasy. Obok jest noclegownia kryta onduliną. Dalej zabudowania gospodarcze, hodowla.\nW domu mieszka dwadzieścia osób. W noclegowni - pięćdziesiąt. Wszyscy pracują. Nikt nie może pić alkoholu. Nikt nie może uderzyć człowieka. Nie wolno kraść. To są zasady podstawowe. Jeśli złamiesz którąkolwiek z nich - opuszczasz Barkę - musisz iść w świat. Nawet jeśli boisz się tego, co na zewnątrz zostawiłeś. Mimo zimna, mimo dykty na dworcu, mimo tych, co na ciebie tam czekają. Mimo że ksiądz bardzo pożegnania przeżywa, mimo że nie lubi ich twardy Dziuniek, mimo że odejście jest dla wszystkich przykre.\nJeśli zasad przestrzegasz - możesz zostać. Jeśli zaakceptuje cię grupa - przejdziesz z noclegowni do domu i możesz żyć w Barce na stałe. Będziesz pracować, jeść chleb z pasztetową, doglądać świń, robić zaprawę, kłócić się o sposób uprawy. Chodzić na jasnogórski apel, słuchać odległej autostrady, czasem ładować się do starego transportera czy dziurawej nysy i jechać na Mszę. Pracuj i módl się - odwrócona zasada Świętego Benedykta. Buduj dom. Przeżywaj kolejne dni. Takie jak dzisiejszy.\nKsiądz Józek wrócił właśnie z objazdu. Siedzi w pokoju na górze, odpoczywa. Wyciąga czekoladę, wspomina to, co było przed Barką: pracę w więzieniach, życie na plebanii, bezradność, świadomość, że nie jest w stanie pomóc temu, który wczoraj przyszedł do kaplicy, a dziś wyszedł na wolność.\nNiżej, w kuchni Dziuniek ściska blat stołu, mówi o twardej robocie lidera, o odpowiedzialności i dyscyplinie. Andrzej i Stachu toczą wózek z piachem, babrają w błocie czerwone kalosze. Dziadek ucieka w pola. Gosia płacze w świniarni. Potem wszyscy idą na kawę.\nZ kolejnych dni, miesięcy, z małych wydarzeń, monotonnej pracy, z radości, ze szczerych opowieści, gorzkiego żalu, przaśnych dowcipów, nieporozumień, z rozstań i powrotów buduje się historia odrębnego świata. Historia ludzi strzaskanych przez los, zmęczonych nieraz, pogubionych, ale silnych zwycięstwem nad własną słabością. Historia Barki.\nKsiądz Józek Krawiec mieszkał na plebanii w Strzelcach i pracował w dwóch więzieniach. Po roku zrozumiał, że coś się musi zdarzyć. Że nie potrafi się odnaleźć w formule, w której trwa. Wtedy poznał Sadowskich i postanowił stworzyć oddział Barki. Najpierw poniósł klęskę. Usiłowali przejąć stary tartak, ale wieś ich odrzuciła. "Powiedzieli, że nas nie chcą. Obawiali się niepokoju, fermentu. Wreszcie w czerwcu 1998 roku udało się nam wprowadzić do opuszczonej stadniny. Tej, w której teraz żyję. Przez pierwsze pięć dni dojeżdżałem. Na miejscu siedzieli już Tomek i Basia. Nie było wody, chodziło się do leśniczego. Przeprowadziłem się z plebanii, siedzieliśmy przy świeczkach. Rozpoczęły się remonty. Pojawili się ludzie. Jeśli chcieli żyć w trzeźwości, akceptowali zasady - zostawali. Z początku bardzo wolno: ktoś przychodził, żył miesiąc, potem znów nikogo...\nNajpierw była wizja idealna: że każdy bezdomny jest bardzo nieszczęśliwy i bezradny a ja jestem jego wybawicielem, że ja jestem dla bezdomnego wszystkim. Jeśli ja go nie przyjmę, on zginie. Jeśli ja go pożegnam - również zginie. I kiedy ta wizja moja zderzyła się z rzeczywistością, kiedy ktoś wypił i trzeba go było wyrzucić... Porażka. Czasami się nawet zastanawiałem, czy to ma sens. Pierwsze zderzenie nastąpiło poza mną. To znaczy miałem akurat rekolekcje i wyjechałem. W tym czasie dwóch panów się spiło. A cała wspólnota liczyła wtedy sześć osób. A więc starali się oddziaływać na pozostałych siłą, żeby móc zostać. Włączyła się do tego opieka społeczna i jak przyjechałem - tych dwóch było już poza domem. Zostali pożegnani. Jeden z nich pracował wcześniej jako kierownik pociągu. Kolejna sytuacja: uderzył drugiego człowieka. Kłótnia o kobietę, batalia o względy. Pobili się na korytarzu. Nie wyhamował emocji. Trochę się bałem, była trzecia w nocy, wpakowałem go w samochód i odwiozłem na PKP. Nie było napięcia pomiędzy mną a nim. Pożegnaliśmy się, dałem mu jakieś pieniądze na drogę. Pogodził się z tym.\nSamej decyzji o wydaleniu z domu nie wolno podejmować w pojedynkę. Wszystko wspólnie. Czasem są etapy pośrednie: mniejsze kieszonkowe, dodatkowe roboty. Ale jeżeli ktoś po prostu wykazuje złą wolę, to wtedy musi opuścić dom. Barka to splot ciężkich życiorysów. Skoro bywają problemy w zgromadzeniach zakonnych, a wszyscy ludzie tam wchodzący mają jedną i tę samą intencję, skoro tam jest życie sakramentalne, a jednak pojawia się cień, to w tego typu miejscu jak u nas musi być jeszcze trudniej. Ważne, byśmy uczyli się żyć razem. Bo tym jest wspólnota. Ważne by łączył nas dom."\nWaldemar Hoczaj, syn Stanisława. Tutaj nazywają go Dziadkiem. Prowadzi do swojego pokoiku, na parterze, zaraz przy wejściu. Wchodzi razem ze swym psem, Sylwkiem. Siadają. Dziadek pokazuje wersalkę, kapę, ołtarzyk, święte obrazki na ścianach. Chwali się, rozkłada w milczeniu ręce. Potem wzdycha. "Ja uważam, że życie jest, jak żyje cała rodzina" - rzuca. "A tak... Kiedyś miałem super. Bo żona - co tu dużo gadać - była żydówką. Do tego robotę dostawałem zawsze dobrą. Najpierw malarz konstrukcji stalowych: samochodzik wychodził spod mojej ręki wylakierowany jak zegareczek. Bo się znam. Dyrektorowi jak samochód odstawiliśmy, to jak przyszedł - nie wierzył. Wypiaskowaliśmy, cycuś. Jak pudełeczko zapałek. Potem była betoniarnia, kopalnia rudy uranowej, kopalnia węgla...\nOdrabiałem tam wojsko - bo dziadek był kułakiem. No i zamiast do Żagania walnęli mnie pod ziemię, na węgiel. A do uranu to sam poszedłem. Wiadomo, ryzyko pylicy i tak dalej. Ale zarobki kolosalne. Zszedłeś tylko, patrzysz - idą pasy rudy, wszystko obmierzone, zegary wykazały aktywność - dawaj urabiać, pakować do puszek. Nie powiem, aureoli nie nosiłem. Lubiłem sobie dać w szyję i to mnie zgubiło. Ja pięć razy byłem żonaty, przyznam się. Ale ta niewiasta, co z nią byłem ostatnio, to bym nieba uchylił, żeby tylko zmartwychwstała. Nie ma słów, by o niej opowiedzieć. Tak myśmy się rozumieli, że nie ma określenia. Ale to wszystko krótkotrwałe. Siedem lat współżycia i przepaść. Poszły matka, żona, córka. Wszystkie leżą w Kluczborku. Ja się po tym tak rozpiłem, że Boże! 365 dni płynąłem, okrągły rok. To mnie pochłonęło. Jak dureń: sprzedałem z domu wszystko. Nawet dywany perskie poszły. Pozostały cztery ściany. A potem nie opłacałem trzy miesiące mieszkania, przyszło pismo, długi dalej rosły...\nNa śmietnik byłem przygotowany. Naszykowałem dwie wersalki - położyłem je jedna na drugą. Do tego trzy kołdry. Czyściutko.... Jak policja tam przyjeżdżała, to się dziwili, że tak rewelacyjnie sobie daję radę. A to był 1999 rok, niesamowita zima. Mróz ścisnął bez litości: styczeń, luty, marzec, kwiecień... Stworzyłem jednak warunki odpowiednie dla siebie i swego psa. Bo cenię go ogromnie. Do tej pory idzie ze mną przez życie, przez wszystkie ośrodki. Jak moja matka umarła, to ten pies siedział na kolanach, patrzył mi w oczy i łzy wylizywał. Bo to pies niezwykły, cyrkowy. Ja dzięki niemu to wszystko przetrwałem. A już myślałem - z trzeciego piętra się trzasnąć. W jednym roku trzy pogrzeby. Wszystko we mnie skwierczy, wspomnienia palą. Życie poszło wniwecz. Pozostałem sam. Nieodwracalnie. Ale dzięki Bogu rozum mam, chodziłem nawet do ogólnokształcącej, oleju sobie do głowy trochę napędziłem. Ja nie jestem żadnym osłem dardanelskim. Ja śpię, ja przebudzam się w tym pokoiku i wszystko staje znowu przed oczami. Czy leżę, czy pracuję, czy siedzę przy kawie, czy zmywam w kuchni - w głowie ciągle ten straszny film.\nJak tu przyjechałem, uklęknąłem przed księdzem. <<Wielebny, ja potrzebuję ruchu i roboty>> - tak mu mówiłem. Ja nie chcę być cwaniakiem, a człowiekiem pracy. No i pracuję"\nKończy opowieść, zamyka pokój, bierze psa, ruszają znów razem do kuchni.\nKsiądz Józek: "Jak zdarzy się tak, że iskra przeskoczy, chłopak zaczyna się podobać dziewczynie, kobieta mężczyźnie, to wtedy jedna z osób opuszcza nasz dom, idzie do drugiego, wieś dalej. Dwa razy w tygodniu odbywają się zaloty. Po pewnym czasie albo się to rozchodzi albo idzie w kierunku małżeństwa. Po zawarciu związku mogą zamieszkać razem".\nDziuniek czyli Zdzisław Kozłowski. Czeka w stołówce. Częstuje pasztetem i twardym chlebem. Zaczyna mówić ostro, konkretnie: "Szesnaście lat kryminału mam za sobą. Wyszedłem ze Strzelc, zaostrzony rygor. Jestem liderem tego domu. Prowadzę kuchnię, noclegownię, przyjęcia... Mam zawsze oczy otwarte. Bo każdy ma inny charakter. Jeden się napije, drugi go nie wyda... A tu tego tolerować nie wolno. Twarda gra. Z alkoholem nie ma szans. Dla słabych nie może być pobłażania. Inaczej wszystko się rozpadnie. To jest przede wszystkim dom katolicki. Mamy o dwudziestej pierwszej apel jasnogórski w kaplicy. Obowiązku nie ma, ale idą wszyscy. Potem informacje dla domowników - co trzeba zrobić, jaki plan. Normalne barkowe życie.\nJa sam nie jestem bezdomny. Mogłem mieszkać w Warszawie. Ale tam dokonałem przestępstwa i nie chcę tam wracać.\nJak zabiłem, miałem syna trzyletniego, byłem żonaty, pracowałem w hucie. Żona robiła w domu handlowym "Emilia", największym w Warszawie. Syna zobaczyłem, jak miał czternasty rok życia. Dostałem przepustkę. Ujrzałem go na klatce schodowej, akurat schodził. Serce mu podpowiedziało czy co, spojrzałem na niego, on mi powiedział: <<tatuś>>. To do końca życia będę pamiętać. Jestem z nim w kontakcie. Ale to straszne było wspomnienie, nie ma jak opowiadać".\nProsta historia. Narzeczony bił siostrę Dziuńka. Dziuniek nie wytrzymał. Trzasnął niedoszłego szwagra, sam dostał od niego popielniczką w głowę. Dziuniek przeleżał. Wstał. Wypił. Poszedł. Narzeczony siostry był akurat w mieszkaniu. Dziuniek wpakował mu nóż i po sprawie. Po trzech miesiącach niedoszły szwagier zmarł. Potem proces. Pokazowy i specjalny, bo w kraju stan wojenny. Dziuniek zobaczył tłumy dziennikarzy, aplikanci robili na nim praktyki. "Może teraz inaczej na to patrzę, ale wtedy czynu nie żałowałem. Może teraz bym to nazwał że zabiłem w afekcie, czy coś. Ale wtedy mówiłem, co czułem". Potem już tylko cela. Żona do Dziuńka z początku przychodziła. Ale on sam wystąpił o rozwód. Pojął, że nie ma jej prawa trzymać tyle czasu. Trzy razy próbował się powiesić, no bo jak inaczej? Nie miał nawet dwudziestu pięciu lat i całe życie zawalone.. Wbitki, sypanie oczu... Wszystkiego próbował. Straszliwa monotonia: obiad, spacer, robota... Jak w więzieniu jest? Wiadomo jak jest. Dla słabeuszy nie ma litości. A on jaki był? Mocny. Nawet bardzo mocny. On rządził. Na specjalnym oddziale. Same długie wyroki. Dziuniek dobrze wiedział: nawet w pracach psychologicznych można wyczytać, że jak człowiek tak długo siedzi w zamknięciu to ma nie do końca równo pod sufitem. A więc Dziuniek i tak się cieszy, że pozostał w tym wszystkim w miarę normalny. Czasem mu tylko nerwy puszczają...\nWyszedł po szesnastu latach. Pamięta wszystko. Pracował wtedy w otwartym zakładzie, był chodzącym resocjalizacyjnym eksperymentem. Dostał w pracy telefon: wychodzisz warunkowo. Wracał z zakładu i powoli do niego wszystko docierało: że za dziesięć dni będzie na wolności.\nNo i przyszła wolność. Potem rozczarowania, pomyłki, straszne alko-dni. Do Barki startował dwa razy. Najpierw poniósł klęskę. Wypił, zemdlał przy lodówce. Wyleciał. Przetrwał. Wrócił. Poprawił się. Dziuniek wspomina, stoi w kuchni, trzyma ręce na blacie. Mówi jeszcze o robocie, że taka kuchnia to nie miód, trzeba wszystkich wyżywić za dwieście złotych na tydzień. Że z zewnątrz trudno to pojąć. Ale najważniejsze, że są dobrodzieje. Że można się od nich czegoś nauczyć. Że są ludzie, którzy otwierają przed nim tak wiele: weterynarz, rolnicy, psycholog... Czasem czuje się zmęczony. Ale szczęśliwy. Bo założył rodzinę, bo wytrzymał w Barce.\n"Przyszedłem tu 19 miesięcy temu. W tamtym roku w marcu poznałem żonę: panna z dwójką dzieci. Ona przyjechała z facetem. Życie im się nie układało. On strasznie pił, awanturował się, wyjechał na leczenie. A my mieliśmy się coraz bardziej ku sobie, zaangażowaliśmy się. Myślałem, że to jakieś przelotne będzie, ale po kilku miesiącach wyjaśniło się, że kochamy się nawzajem, co tu dużo mówić. Chcieliśmy się pobrać. I ona powiedziała mi nagle, że w ciąży jest. Trzeba było to oznajmić księdzu. Nic miłego. No ale stopniowo się oswoił. Powiedział: Dziuniuś, dajmy czas. Ona musiała dom opuścić. Zaloty były dla mnie bardzo trudne. Dwa razy w tygodniu jeździłem do drugiego domu. Takie mamy wymogi. Ale byłem szczęśliwy, bo jechałem do dzieci. No i do żony też. Tak przez pół roku. Że jestem po rozwodzie, to ślub kościelny nie wchodził w grę. Wzięliśmy cywilny. W sierpniu urodził się syn. Mamy więc troje dzieci i to jest motywacja do życia. Kocham strasznie dzieci, żonę także. Ale dzieci najważniejsze w życiu. Chciałbym wyjść. Wziąć je na zewnątrz. Żyć z nimi normalnie".\nDziuniek kwili nad dzieckiem, rozpływa w ojcowskim uczuciu. Lider-recydywista wozi wózek po całej stołówce, jaśnieje szczęściem. "To jest moja motywacja" - powtarza ciągle. Szczerbatą, twardą twarz marszczy wzruszenie.\nDziadek kiwa głową, szykuje parzoną kawę dla brygady. Potem wskazuje na Dziuńka, tłumaczy, że tu trzeba się zawsze dotrzeć, że Dziuniek to mu bardzo na początku pomógł, od razu wziął go do kuchni, do lekkiej roboty, że jest dobrym człowiekiem, a nie wszyscy tu dobrzy. Że niektórzy barkowicze to paskudne lizusy, że chcą walić u księdza punkty, jakby na jakąś premię liczyli. Że tu się da gadać z księdzem, Dziuńkiem, może jeszcze z kilkoma. A z resztą - na dystans. On wiekiem starszy, wara. Czasem puści wiąchę i spokój. Jak najdalej od tego towarzystwa. Taką ma Dziadek zasadę.\nPan Zbigniew przysłał umyślnych. Mówią, że przyjmuje w pokoju, że chce mówić, ale nie ma jak wyjechać, bo po kamieniach niewygodnie. A w ogóle to życie przesiąkło goryczą i on chce to wszystko wyłuszczyć. Opowiedzieć o zmartwieniach, o potężnym nieporozumieniu, o całym socjalnym ambarasie.\nNo i mówi: "Nogę mi amputowali w 2001 roku, przed Wielkanocą. Potem same perypetie. W domu opieki społecznej nastąpiły zgrzyty, że niby molestuję dziewczynę. A dom to przecież nie więzienie! No, rzeczywiście się cmoknęliśmy z Reginą. Salowa wpadła i krzyku narobiła. Skarga do kierowniczki, dali szlaban. No to zacząłem do Reginy wyjeżdżać na dwór, żeby już nie w pokoju. A potem jedna terapeutka wzięła ją do miasta i zaczęła opowiadać, że niby byłem żebrakiem, że żonę biłem... Potem zameldowali, że jestem pijany czy jakoś tak. Spakowali, posłali na leczenie do Branic. A ta konkubina, to strasznie za mną przepadała. Jak wyjeżdżałem po papierosy: <<Zbysiu nie bądź długo>> - krzyczała, <<Wróć szybko>>, takie tam. Ja psychologiem nie jestem, ale znakiem tego co się stało, widzę, że ona się po moim odejściu psychicznie załamała. Stąd widać umarła. Po tym wszystkim uciekłem z ośrodka. Wyjechałem po prostu do domu. Jechałem asfaltem dwanaście kilometrów. Odpoczynki po drodze robiłem i w końcu dotarłem wózkiem do córki. A od października jestem tutaj. Tylko że tu nie są dla mnie warunki. Barka jest dla ludzi pełnosprawnych, do pracy. A ja mam <<nożną komplikację>>. Brakuje mi protezy. Jak się położę, całą noc nie śpię. Nie chcę być do śmierci przywiązany do wózka. A tu rehabilitacji nie ma. Rwie, piecze..." Pan Zbigniew mówi, potem każe się wieźć na obiad. Wózek zgarnia żwir spod kół, trzęsie się na kamieniach, jedzie w stronę stołówki.\nCała historia Rudolfa zamyka się na małym skrawku ziemi na przedmieściach Opola. Opiekował się ojcem po wylewie. Mieszkanie było zapisane na brata. Za tę właśnie opiekę, co jej Rudolf dopełniał. Potem ojciec zmarł, a brat chałupę sprzedał. Rudolf wynajął pokój. Pracował w wojsku jako palacz centralnego ogrzewania. Ale w końcu praca się skończyła. "Zdrowie siadło, nie przeszedłem badań. Rozpoczęła się tułaczka. W lecie żyłem po pustostanach. Miałem znajomka, co już wcześniej koczował. Był zawodowym w wojsku, przez gazowanie robotę stracił. Pytam go: nie byłoby u ciebie jakiegoś miejsca? Ten: dawaj! I tak trzy, cztery miesiące. Uporządkowało się pokoik, wyniosło gruz, śmieć. Wszystko się wymyło. Fajnie się mieszkało. Tylko światła brak. Zachodziliśmy do kościelnego, zawsze jakieś świeczki dał. Chodziliśmy na zupy do sióstr zakonnych. Współlokatorzy uderzali też na wędkę. Ja - nigdy. Wolałem ludziom pomóc przy czymś, zawsze coś dali. Nie żebrałem i nie piłem. Jak mnie częstowali, odmawiałem. Zawsze. Mogli być napruci, ja nic do tego nie miałem. Tylko takich dwóch... Bardzo w porządku, ale jak tylko chlapnęli, to już się tłukli. Ja tłumaczyłem: <<Wyście razem pili, to się razem bijcie>>. Potrzaskali się pół godziny, godzinę i był spokój. Policja nazywała mnie: najspokojniejszy człowiek. Bo wpadali, sprawdzali, czy poszukiwanych nie ma, a mi nawet dowodu nie brali. W końcu nas wyrzucili, zburzyli budynek. Trochę się przeżyło. Nie za dużo, ale trochu tak...". Rudolf opowiada ciągle o chałupie, że poszła za grosze. Że nigdy by nie pomyślał, że brat tak postąpi. Że nikt tego nie przypuszczał. Że radzili mu, żeby podać do sądu, że w ciągu dwóch dni sąsiedzi sami zebrali osiemdziesiąt podpisów, przynieśli mu listę. Ale on przemyślał wszystko: sądzić się z bratem, to gorzej jak Kargul i Pawlak. "Bo od razu by poszła gadka: tacy katolicy, tacy wierzący, ministrantami byli, a teraz się po sądach ciągają. Od razu byśmy na języki poszli. Bo brata i tak już na języki brali. A jakby sąd to już całkiem wstyd.\nKiedyś jak do kolegi pojechałem do Opola, szliśmy do kościoła, on: zobacz w prawo. A ja na sprzedany dom nawet nie chcę patrzeć. Nie chcę ciągle myśleć, że rodzina jak powietrze mnie traktuje.\nPracuję. Robimy dobudówkę. Trzeba coś robić. O siódmej śniadanie. Siódma - trzydzieści - praca. O dziesiątej przerwa na kawę, o czternastej przerwa na obiad. O siedemnastej zakończenie pracy i kawa. No a w lecie pracujemy więcej, wtedy się jedzie ile trzeba. Nawet do dwudziestej pierwszej i dłużej. W sobotę do czternastej. W niedzielę - wolne.\nMoja przyszłość? O czym tu myśleć? Mi już zaraz pięćdziesiątka strzeli.\nJakbym gdzieś jeszcze robotę podłapał... Wynająłbym sobie jakiś pokoik.\nTeraz operacja wypada. Jako palacz już pracować nie zdołam. Do tego trzeba dużo siły. Tutaj mamy piec ekologiczny, słomę targać - nie problem. Ale na zewnątrz: przewaga tradycyjnych. Trzeba nakoksować, wyszlakować...\nNa razie mogę tylko marzyć. O pracy i pokoiku. O samodzielności. O kawałku dachu, czymś do gara, żeby żołądek nie był pusty... Ale co z tego się spełni... Może szybciej pójdę do M1? W dół? Bo ja - jak to mówią - na emeryturę za młody, do pracy za stary. Nikomu niepotrzebny".\nKsiądz Józek: "Mechanizm, który jest prawie regułą: przychodzi człowiek do Barki, wszystko go cieszy, jest potrzebny. Po kilku miesiącach zaczyna odczuwać dyskomfort: że jego wolność jest ograniczona, że nie dysponuje pieniędzmi, że wchodzi w rytm życia wspólnotowego. Kiedy wyjeżdża, musi podać datę powrotu. I wtedy ten człowiek dochodzi do wniosku: jestem już gotów, by tam wyjść, by żyć tam w sposób normalny. Wychodzi i przeważnie ponosi klęskę. Zwykle pokonuje go alkohol. Jeden był u nas dwa i pół roku. Wyjechał. Zrozumiał, że stare środowisko nie akceptuje już go takim, jaki jest: trzeźwego, niepalącego. A nowe środowisko pozostaje nieufne. Zaczął znów odczuwać głód, bezdomność, bezradność. Powrócił do nas. To klasyka Barki. Droga dominująca".\nAndrzej, ojciec Iwony. Siedzi samotnie na ganku. Dobra twarz, spracowane ręce. Cichy. Mówi: "Jestem rolnikiem. Zawodowym kierowcą. 25 lat w jednym zakładzie. Potem krach, ból. Najpierw śmierć żony. To było sześć lat temu. Życie spłynęło alkoholem. Pięć lat temu - eksmisja. Tułaczka, mrok. Noce zaczęły przychodzić w piwnicach, altankach... W końcu: półtora roku temu trafiłem do Barki. Zaczęła się dobra droga. Już osiemnaście miesięcy bez alkoholu. Na początku było mi bardzo trudno. Bo tu trzeba być naprawdę odpowiedzialnym. Teraz jest dobrze. Jestem w radzie domu. Prócz tego uczę się w Szkole Animacji Socjalnej.\nRaz w miesiącu jeździmy do Poznania. Ja animację pojmuję jako rozruszanie czegoś martwego, tchnięcie życia... Tak chcę tę naukę realizować. Prócz tego opiekuję się hektarem truskawek - 41710 krzaków. Do tego samochód, sad... Pracy starcza. Czasem zejdziesz wieczorem z pola, siądziesz na ganku z kawą, czy pójdziesz na piętro, a ksiądz zada pytanie: dla kogo żyjesz? Co masz zamiar dalej zrobić? Co byś zrobił, gdybyś dostał lokal? Ja odpowiadam, że nie wiem: czy zostawić wszystko, czego pilnuję, czego się podjąłem i iść na mieszkanie? Bo przez półtora roku człowiek się zżył. No i wiąże mnie jeszcze córka, która tu jest. Po eksmisji obijała się po koleżankach, w końcu przez opiekę się dowiedziała, że tu jestem, przyjechała, no i została - niestety. Biedne dziecko. Zarwana nauka... W grudniu skończy liceum... Przyjechała do mnie w rocznicę śmieci matki. Została. W tę sobotę - w moje imieniny: zawiera związek małżeński".\nAndrzej uśmiecha się, milczy, w końcu idzie sprzedawać jabłka. Odpala busa, wytacza się z majątku.\nPatrzy jeszcze na Dziadka, co siedzi pod drzewem w polach i cierpi. Dziadek powtarza: "Ja się nie mogę pozbierać. Bo byłem w rewelacyjnych warunkach materialnych. Przyroda tutaj niczego sobie. Ale jakby miasto tu powstało, to byłoby elegancko. A tak - ciężko. Jestem na to miejsce skazany".\nKępy drzew, z jednej przetaczają się tiry, z drugiej polna droga, wzgórza, las. Ciężkie powietrze.\nStachu nie słyszał krzyku na fajrant. Robi ciągle zaprawę, ładuje do wiadra, łapie sznur, ciągnie w górę. Lepiej pracować niż mówić. Zresztą o czym tu opowiadać? O kolejnych domach dziecka? O tych kilku miesiącach dorosłości? O skrawku życia "na swoim", po którym zaczęła się seria kryminałów? O pierwszym aresztowaniu? No bo przecież nie o tym, jak mu nagle odbiło i poszedł obrabiać działki. Tego tłumaczyć się nie da. To głupota po prostu. Tak samo kolejne wyroki: pierwszy roczny, potem parę dni wolności, zaś na wokandę... O przyjściu do Barki też za wiele nie ma co gadać. W ostatnim więzieniu w Strzelcach Opolskich podszedł po prostu ksiądz, podał rękę, zostawił adres. Tyle. Żadna historia. Stachu trzaska wiadrem, ładuje piach, kruszy cement. Lepiej szykować miejsca dla świń, zająć się miodownikiem, robić wylewkę, niż wspominać wpadkę w piciu.\nDzień kiedy wyleciał z Barki, kiedy znów coś mu odbiło i walnął browara z kolegą, a tamten opowiadał jeszcze później, że niby to Stachu go zaprosił... Mniejsza z tym. Obaj wylecieli i już. Przed wyjściem wyprawili jeszcze Stachowi urodziny. Potem półtora roku żył na poznańskim dworcu, na wagonach. Później przyjęła go Barka poznańska. Potem była mała bójka, dowiedzieli się, znowu na dworzec... Szkoda języka na mowę o dykcie, nalewkach, kolejowym fuzlu. O detoksie, powrocie do Barki. Najważniejsze, że w listopadzie stuknął rok bez alkoholu. Najważniejsze to robić i milczeć. I żadnej gadki o tym co na zewnątrz. No bo co z tego, że Stachu tak naprawdę ma mieszkanie na Śląsku? Jak wytłumaczyć księdzu, że on do tego mieszkania absolutnie nie może? Ksiądz Józek powtarza: "Spróbuj iść na swoje". A Stachu mu niezmiennie odpowiada: "Nie jestem całkowicie przygotowany". Bo co mu będzie klarować, że plotki na mieście chodzą? Że lokal Stacha zajęty? Że hałasu robić nie można, bo na mieszkanie chodzą klienci, co go ścigają? Pierdołów nagadali złodzieje, że Stachu konfident i takie tam. Prawda taka, że mu ekipa powiedziała jasno: nie przyjeżdżaj, bo cię chłopaki dopadną i będziesz na dzielnicy pod asfaltem leżeć. Ale tego przecież księdzu mówić nie trzeba.\nLepiej robić. I pamiętać, że Barka to wspaniała rzecz. Że niejednemu życie ratuje. Niektórzy tego nie potrafią uszanować. A on już pojął: pół życia przerąbane. Dziesięć lat kryminału styknie. Więcej Stachu nie chce. Za bardzo szanuje swoje miejsce.\nKsiądz Józek: "Jeśli miałbym szukać, czy się coś zmieniło, to powiedziałbym, że dziś mniej mówię, a więcej słucham. Przynajmniej mam taką nadzieję, że bardziej potrafię ich wysłuchiwać i towarzyszyć, a nie tylko ładować im coś do głowy. Ufam, że tak jest."\nKieszonkowiec Misiek wypadł z zawodu. Cóż zrobić? Wiek już nie ten, ręce się trzęsą... No i za dużo kryminału. Zna go każda policja: Kraków, Warszawa, Katowice... Kojarzą go po imieniu, po ksywach... Gdzie się nie pokaże, zaraz go w coś wrobią. Taka prawda. No i uciekł od fachu. Pozostaje wspominać. Żydka i Lwowiaka, co go uczyli. Wrocławską "Mokkę", gdzie się zawsze złodziejska plejada schodziła. Kieszonkowe szkółki: "Robotniczą", "Jedynkę"... "Trzeba było mieć rekomendację. W ten fach mógł wejść tylko człowiek sprawdzony: prawdziwy chłopak z ulicy, pewny, do policji odważny. Teraz nic już nie zostało. Kraść już nie idzie, nie ma czego. Ludzie nie ci, wszystko innej daty. Nie opłaca się. Weźmie człowiek trzy, cztery skóry, w tych skórach zero pieniędzy, a i tak się siedzi. I na co to wszystko? Ja miałem: trzy, dwa dziewięć, cztery i pół, pięć... Wszystko za kieszeń. Nigdy nie zastanawiałem się nad swoim losem. Nigdy! Przekonałem się wychodząc któryś z rzędu raz z więzienia, że wolność wszystkie marzenia rozwiewa. Miałem rozsądne plany na życie, odłożone pieniądze... Jak rodzice zginęli, ja dziewięć lat we Wronkach kończyłem. Zostało mi tylko pół roku odsiadki. Nie puścili mnie na pogrzeb, że się niby nie zgłoszę. Odsiedziałem dziewiątkę, wyszedłem w lipcu w 1983 roku. Do sprzedania był dom w Głuchołazach, działka, trzy samochody. Wszystko puściłem. Poszedłem w tango. Zostawiłem tylko mieszkanie - sto dwadzieścia metrów. Zabrali mi je w 1990 roku. Dali mi dożywotnio trzydzieści siedem metrów - na stałe, za darmo. Kumpel załatwił. Mieszkanie mam, ale co mi z tego? Cztery ściany, pustka. Rodzice nie żyją, z siostrami nie ma więzi. Co dalej? Dalej nie ma nic. Bo Głuchołazy to specyficzne miasteczko: żadnej pracy, pustka. Człowiek by siedział, to by się rozpił, wrócił na ławkę. Mnie tam wszyscy znają. To prawda: mam po Polsce znajomych - jakieś konkubiny i w ogóle. Z tym problemu nie ma. Problem tylko w szyi. Gdyby nie wódka - żyłbym jak człowiek. A tak: wiadomo jak jest. Przy wódce różne rzeczy się robi. To nie tak, że wypijesz - dwa trzy piwka i koniec. U mnie wtedy się dopiero zaczyna.\nPrawda: w Barce nie piję. Ale ja nie chcę robić tylko na mieszkanie i papierosy. Jak by człowiek jeszcze wiedział, że tu zostanie - to by była satysfakcja, a tak... Jedna radość została: chciałem odejść od wódki i mi się to tu udało. Cztery tygodnie postu. To już mały sukces. Po to tu przyszedłem. Przyszłość? Jak nie będę pił - wszystko dobrze. A jak znów pójdę w alko - wszystko się zacznie od nowa". Kieszonkowiec Misiek siedzi w świniarni, wspiera nogi na cementowej podłodze, poprawia stołeczek. Ma pomagać przy hodowli. Patrzy na Piotrka, spawającego zagrodę, na jego żonę - Gosię, na dziecko, co biega wśród żerdzi, krzyczy do prosiąt. Emerytowany złodziej kiwa głową, rozkłada ręce, przyznaje szczerze: "Jestem tu niby do pomocy, ale ja się na tym nie znam. Każą wyrzucić gnój - zrobię. Tyle potrafię. Ale nie mam zamiłowania do wieprza. Piotrek murować umie, zastrzyk umie dać, wykastrować świniaka umie. Każe mi zwierzę trzymać. Ale ja tego nie zrobię. Raz widziałem, jak tym świnkom zęby łamał, żeby cycka maciory nie gryzły, to już miałem dość. A on bez zmrużenia oka. Wszystko zrobi - ogon obetnie, walnie lekarstwo na biegunkę... Zaszczepić trzeba? Daje zastrzyk w dupę. Tak, roboty w Barce starczy. Sama robota. Ale rozrywki żadnej nie widzę. Żadnego KaO. Ciągle tylko praca i jedzenie, praca i jedzenie... Piotrek z Gosią dzieci mają i co? Jakie tu warunki? Muszą brać do obory dzieciaka, nie mają gdzie zostawić".\nGosia kiwa głową. Woła dziecko, siada na cemencie, zaczyna mówić. Że życie traktowała nie bardzo serio, że sobie zabimbała. Że do Barki przyszli z Piotrkiem z mieszkania. Żyli u matki. "Mąż pomagał, pracował... Ciągle było mało, ciągle czegoś szukała. Wracał z roboty zmęczony, zasypiał. Robił - źle. Stracił pracę - źle. Mieliśmy dość, chcieliśmy się wyprowadzić i jesteśmy tutaj. Miało być lepiej, a... U matki dziecko zawsze miało na lekarstwa, pampersy, batoniki. A tu?\nPożyczyłam od Romka choć na cukier i kawę. No i daję dzieciakowi cukier" - płacze. "Ktoś przyjedzie z zewnątrz: wszystko ładnie. A jak jesteśmy sami - żremy się jak psy. Wyzwiska, kłótnie... Bo każdy jest po przejściach. Ja wiem, że jestem nerwowa i wyklinam. Ja się staram być inna i nie umiem. Bo oni się z fałszywości przy księdzu ukrywają, ładnie mówią. A ja nie mogę. Ja krzyczę. Jesteśmy tu pół roku. Chcemy stąd wyjść, bo tu nie ma perspektyw. Cały czas robisz, nie ma kto przypilnować, dziecko łobuzuje... Weźmiesz je do pokoju pobawić się, to zaraz słyszysz, że leserka. A ja nie chcę całe życie w oborze. Tak się nie da. Może ktoś pomoże znaleźć mieszkanie, pracę, pospłacać długi. Może z tego wyjdziemy... Ale to pewnie tylko bajka. Życie daje popalić. Choć męża mam wyrozumiałego. Inny dawno by już miał dość tych moich nerwów. Bo przeze mnie on wpada w konflikty. Ale myślę, że nie jestem przecież taka zła. Za dużo klnę po prostu. Ale inaczej się nie da. Może się usprawiedliwiam?\nCo jeszcze powiedzieć mogę? Długo my czekali na to dziecko i się w końcu pojawiło. Jest łobuziak straszny. Ale chociaż się złoszczę i krzyczę to ogromnie go kocham. Kochane dziecko".\nUśmiech i szloch giną w mroku, w trzasku łopaty, w spawalniczym syku, w kwiczeniu świń. Piotrek przerywa robotę, tłumaczy, że żona przejawia skłonność do przesady, że konflikty mieli wszędzie, że wszędzie gdzie jesteś - znajdziesz kłopoty międzyludzkie. "Ja chcę się wyprowadzić, ale nie dlatego, że tu źle. Bo nawet jakby się złe działo, to jak ja mam pewność, że czynię słusznie - jestem spokojny. Choćby był kłopot na kłopocie, to jak będziesz dobrze postępować - wyjdziesz na swoje. Jedynie człowiek fałszywy musi kłamać. Fałsz mówi i we własne kłamstwa się zaplątuje. On się zadusi w splocie nieprawdy, ja pozostanę wolny.\nChcę stąd wyjść, bo Barka to izolacja od świata zewnętrznego. To dobre dla alkoholików. A myśmy nie przyszli tu z powodu alkoholowego. Nie to, że nie piłem, ale nie zdarzało mi się zapijać, nigdy dzień po dniu. Jest tu pan Antek od AA, próbuje wmówić mi chorobę alkoholową. A skoro nie odczuwam choroby alkoholowej, to jej nie ma. Ale ta izolacja mnie dusi. Ja potrzebuję żyć z ludźmi na zewnątrz, obracać się między nimi. Tu jest inny rytm. Zamknięty świat. To mnie blokuje.. Ja się znam na murarce. Jestem dwa lata poza zawodem, tyle już się zmieniło... Muszę tam być, tak czuję. Jak robiłem trzy lata na hurtowni, to poznałem masę materiałów, wszystkiego, czego nie znajdziesz w szkole. Bo jak znasz tylko podstawy, tylko to, co wyniosłeś z zawodówki, to albo cię szybko zwolnią, albo całe życie będziesz robić jako pomocnik". Piotrek mówi jeszcze o komorniku, co im struł życie, o tym, że właśnie by przed nim uciec - zmieniali ciągle pracę, że figurują w banku dłużników niespłacalnych, że mają czterdzieści osiem tysięcy w plecy. Potem chwali się świniarnią, dziełem własnych rąk. Mówi, że wcześniej tu był śmietnik. "Gnojówa po kostki stała. Wszystko zrobiłem z tego, co dostaliśmy. Pracowaliśmy na przykład w hurtowni u Kamila, poprosiłem i dali stalowniki. Z ostatnich worków cementu wylałem korytarz. Po to, żeby jak ksiądz będzie kogoś przyprowadzać, żaden gość nie utonął. Pracuję dalej: dwa kojce zalane, nowa słoma... Zrobiłem w głowie biznesplan, że musimy wyjść na swoje. Bo niby przychodzi rolnik, opowiada, że po co to robimy, że to nieopłacalne. A sam trzyma trzysta świń. He, he. Wystarczy pracować. Czego nie wiem - w książce znajdę. Ostatnio dobry miot był. Tylko ta zapasiona wygniotła małe.\nMiała dziesięć, zostały cztery. Ten prosiak był trzy razy mniejszy od wszystkich. Biegunka, potem zapalenia płuc dostał... Na kozim mleku go wychowałem. Przyjechał Paweł, miejscowy weterynarz, dobrodziej. Dopomógł, prosiak się wygrzebał". Gosia: "To ulubieniec mojego synka". Piotrek: "Przywieźli mi te karmniki, ale pordzewiały, dziury. Trochę pomyślunku i można wszystko zrobić. Kojec na dwadzieścia pięć zwierząt... Byle tak dalej było. Świnię trzyma się pięć do sześciu miesięcy, a ten po czterech ma już sto czterdzieści kilo. Z kilogram dziennie przybywa". Gosia: "Na tym się fajnie jeździ". Piotrek: "Obaczymy jaki drugi miot będzie. Ja lubię przy zwierzętach robić. To pomaga. Serce się cieszy. Tyle że... Żeby tu powstało coś dużego.. Żebym mógł normalnie funkcjonować jako zwykły Polak, obywatel. Wtedy chciałbym tu zostać. Ale człowiek ma swoją chciwość. Chciałbym jeździć nie tylko rowerem, chciałbym odwiedzić rodziców samochodem. Nie chcę ciągle na piechotę. Wiem, że to rarytasy. Ale chciałbym, żeby dobrze pracować i mieć coś z tego. Własny dochód. Bo ta bezinteresowność... Nie potrafię tak na dłuższą metę. Jesteśmy tu z dzieckiem. A jak sobie akurat rząd wymyśli, żeby rozwalić takie barki? Co wtedy? Z czym stąd wyjdziemy?".\nStuk w drzwi. Do środka wchodzi ksiądz Józek z nauczycielką i dwójką uczniów. Oglądają kojce, rozmawiają, patrzą na świnie. Piotrek odchodzi na bok, staje na słomie. Patrzy na wycieczkę i mówi cicho: "Miodu w życiu nie miałem, ale nie uważam, żeby mnie los jakoś ciężko doświadczył. Fakt: jak robotę straciłem, to dwa tygodnie na ambonie w lesie spałem. Ale nie żałuję. Jak patrzę na to wszystko, to przynajmniej wiem, że kiedyś przyjdzie tu następny taki jak ja i będzie miał na czym robić. Będzie z czego ludzi wykarmić".\nWszyscy idą na kawę.\nKoniec dnia. Dziadek wraca do domu. Mija góry siana. Potem zadaszone kostki słomy na zakręcie polnej drogi. Naprzeciw widać krzyż z kartonowym Chrystusem w złoconej aureoli. Na Barkę spływa ciemność. Widać tylko światełka odległej, nieosiągalnej szosy.\nSadowscy w Poznaniu mówią o sukcesach ustawodawczych. Są dumni. Rząd będzie wspierać osoby długotrwale bezrobotne, bezdomne, uzależnione, chore psychicznie, między innymi przez zasiłek integracyjny (około 400 złotych miesięcznie). Wsparcie ma dotyczyć osób , które chcą zmienić swoje życie w "centrach integracji społecznej" CIS. Inspiracją dla ustawy była "Szkoła Barki". "Wreszcie, po tylu latach, przestaliśmy być tak osamotnieni w poszukiwaniu nowych dróg" - powtarza Tomasz Sadowski.\nW opolskiej Barce plony były dobre. Świniarnia skończona. Iwona wyszła za mąż. Był uroczysty ślub i barkowe wesele. Bez alkoholu, przepełnione parzoną kawą, ciastem, oranżadą. Dobre wesele, z tańcem, wzruszeniem, z Andrzejem pełnym godności, szczęścia, dumy z córki. Wesele mechanicznej muzyki, prostych żartów, rozmów na ganku, pogaduszek Miśka kieszonkowca, ciętych ripost Iwony.\nTeraz Barkę przysypało śniegiem. Rudolf miał trzeci raz operację na przepuklinę, bardzo się bał. Mówił o niej jeszcze na weselu.\nDziadek wrócił do Kluczborka. Mieszka podobno na śmietniku, w którym przedtem żył. Pan Zbigniew spędzał Święta Bożego Narodzenia poza Barką. Wrócił pod wpływem alkoholu. Trafił do innego schroniska.\nPiotrek niedawno jeszcze powtarzał: "Wszystko się dopiero rozkręca, układa. Najważniejsze, żeby komunikacja była. Najważniejsza szczerość. By się wszystko opierało na Prawdzie. A że nie zawsze tak jest? Co tu się dziwić: jak w rządzie się tak żrą, jak kraj cały swarą stoi, to i u nas nie jest łatwo." Teraz wyjechał z Gosią w Świat, do rodziny, opiekować się ojcem.\nKieszonkowiec Misiek wytrzymał w Barce niecałe półtora miesiąca. Znikł "załatwiać sprawy". Gdzie jest - nie wiadomo.\nAndrzej przestał kląć. Zrozumiał, że trzeba inaczej rozmawiać. Że Bóg mu podał rękę. Andrzej to czuje. Zupełnie namacalnie. Czuje, że Siła Wyższa jest przy nim. Dziuniek z rodziną przeniósł się do nowego budynku Barki w Strzelcach. Ma rok na to, by w pełni się usamodzielnić.\nCzłowiek, który nie potrafił wytrzymać na zewnątrz, bo czuł nieufność środowiska, bo przestał pasować do świata - wyjechał powtórnie. Pracuje, ma mieszkanie, w wieku czterdziestu pięciu lat podjął naukę w szkole średniej. Barka jest z niego dumna, przełamał stereotyp.\nKsiądz Józek mówi: "Jak pisał Święty Paweł: raz dokonawszy wyboru możesz ciągle wybierać. I wybierają. Są tacy, którzy już tu zostaną. Są i tacy, którzy widzą przyszłość poza domem Ja bym chciał, żeby wszyscy ludzie, którzy tu mieszkają, mieli żywą więź z Panem Bogiem. To prawda - na apelu jasnogórskim stawiają się wszyscy. Ale w niedzielnej eucharystii uczestniczy mniej niż jedna trzecia. Ale ja w tej sytuacji nie mogę nic uczynić. Nie mogę rozkazać. Jedyne, co mi pozostaje, to przypominać - że Msza jest o tej i o tej godzinie, że czeka samochód, że można pojechać do wsi.\nMam nadzieję, że Barkę można nazwać nawróceniem. Nawróceniem nie do Boga jeszcze, ale na godziwy sposób życia."\nreportaż powstał na zamówienie Tygodnika Powszechnego


Atrakcje weselne - Trzcianne - iluzjoniści, tancerze ognia, fotobudki i inne\nAtrakcje weselne - Trzcianne\nStrona główna » Atrakcje weselne » Podlaskie » Trzcianne\nFajne pomysły na zabawę weselną z Trzciannej i okolic. Zapewnij lepszą zabawę dla gości weselnych. Przygotowujesz zabawy w Trzciannach? Zareklamuj swoje usługi na tej stronie! Liczba twoich klientów szybko wzrośnie!\nAtrakcje weselne w Trzciannach\nAtrakcje weselne w pobliżu Trzciannej\nWarszawa, Belgradzka 4/U14 (ok. 203 km od Trzciannej)\nCiechanów, Orzechowa 4 (ok. 177 km od Trzciannej)


DziaLka do zakupu w miejscowości Góra Kalwaria (gw) o powierzchni 3150.00m2 | Nieruchomości Lublin\n← Dom do nabycia w miejscowości Warszawa o powierzchni 561.00m2\nMieszkanie do zakupu cztero pokojowe w miejscowości Warszawa o powierzchni 146.00m2 →\nDziaLka do zakupu w miejscowości Góra Kalwaria (gw) o powierzchni 3150.00m2\nPiękna działka w cichej i spokojnej okolicy otoczonej Chojnowskim Parkiem Krajobrazowym.\nDziałka zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem Mn3 (czyli: tereny dla perspektywicznego rozwoju funkcji mieszkaniowej z przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej oraz dla zabudowy o charakterze rekreacyjnym i agroturystyki).\nDziałka w kształcie prostokąta, szerokość 24m, długość 125m. Płaska, częściowo zalesiona, z funkcjonującym domkiem letniskowym. Do działki doprowadzony prąd, woda w ulicy.\nZlokalizowana ok 10 km za Piasecznem, 25 km od centrum Warszawy. Doskonały dojazd zarówno samochodowy jak i miejski zapewniony poprzez położoną 15 minut droga pieszą z samej działki, kolejką PKP ze stacji Ustanówek.\nNiewątpliwy atutem jest wszechogarniający spokój, natura, położenie z dala od głównych arterii drogowych. Nieopodal działki las okalający wieś co sprawia że jest to również piękne miejsca na spacery. /MAZOWIECKIE/piaseczyński/Góra Kalwaria/Wojciechowice\nThis entry was posted in nieruchomości and tagged DziaLka, Góra Kalwaria (gw), sprzedaż, Wszechświęte. Bookmark the permalink.