Dom Camille Crison - Page 2\nTemat: Re: Dom Camille Crison Sro Kwi 23, 2014 8:23 am\nZ całą pewnością Cam nie miała łatwo, skoro zamknęła się na uczucia głębsze. Fergal oczywiście nie zamierzał nagle wejść butami w jej życie, tylko dlatego iż ma taki kaprys. A przynajmniej jeszcze nie teraz. On także ma swoje plany, które mogą być całkiem porządne, jeśli tylko Camillia mu pomoże. I był właśnie pewny iż tak będzie, tylko należy stawiać pierwsze wolne kroki. Choć warto przyznać, że pierwsze lody mieli za sobą.\nNieco zesztywniał, widząc wampirzycę z poważną miną. Najwidoczniej siła krwi dała o sobie znać, a Rekin wbrew własnej woli odczuł delikatną obawę. Na szczęście nie trwała ona długo, gdyż mina wampira także stała się nniej wesoła. Zmarszczył lekko brwi, poprawiając okulary. Tak, nie zapomniał ich zabrać z sypialni.\nCzyli już pierwsze zadania. Owszem, ma robić za jej kierowcę i ciekawe czy pozwoli sobie towarzyszyć, nawet przy interesach, w co szczerze wątpił. Camillie nie wyglądała na kogoś, kto tak łatwo rozdaje swoje sprawy. Wbrew pozorom skryta z niej osoba.\n- Nie polujesz? - Zagadnął odnośnie picia krwi. Fergal zwykle chodził po barach albo wyszukiwal ofiar w burdelach. Nie w jednym ma już kłopoty za zamordowanie paru dziwek. Ale ma kłopoty u ludzi, a ludzie żadnego zagrożenia nie stanowią.\n- Jak napije się raz twojej krwi, uzależnie się od niej. - Niestety wie jak działa na niego szlachetna krew. Szybko się od niej uzależnia i dosłownie popada w obłęd, jeżeli jej nie pije. Zresztą tak dzieje się w większości wampirów słabszej krwi. Shitsu może o tym wie.\nWestchnął ciężko, kiedy wampirzyca zajęła miejsce na jego kolanach. Spuścił ręce wzdłuż siedzenia, nie obejmując kolanowego gościa. I tak właściwie nie wiedział o co zbytnio chodzi, albo po prostu nie słuchał uważnie i przeoczył coś. Wszak z czym może kłamać?\n- Odnośnie czego... kłamać? - Spytał pełen podejrzeń, patrząc również poważniej. Jasne ślepia zabłysnęły niebezpiecznie. Lepiej niech powie.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Sro Kwi 23, 2014 2:30 pm\n- Chyba na starość robię się ostrożniejsza... albo po prostu nudna. - Odparła jakby to była najprawdziwsza prawda, ale przecież go okłamywała. Drobne starcie i spotkanie z innym szlachetnym uświadomiło ją jaki przykład dawała innym wampirom oraz, że powinna się tego wystrzegać. Zachowywała się wcześniej jak szczeniak, nie myśląc o konsekwencjach.\nPropozycję odnośnie picia swojej krwi rzuciła już całkowicie poważnie, to była przemyślenia decyzja, a czyś najprostsza droga do serce mężczyzny nie przechodzi przez żołądek? Nieco złośliwe błyski w jej oczach zwiastowały coś złego dla wampira, a jednocześnie dawały złudne wrażenie rozbawienia zielonowłosej.\n- Wolę to niż stan w którym byłeś poprzednio, a jeśli będę musiała to zmuszę cię do wypicia jej. Musisz odzyskać pełnię sił jeśli masz dla mnie pracować. - odparła spokojnie kładąc dłoń na jego szyi i powoli przesuwając palcem, aż do miejsca gdzie pozostawiła swój ślad. Mimowolnie zachichotała, a następnie widząc jego zdenerwowanie posłała mu niewinny uśmiech.\n- Nie gryź... mówiłam o moim głosie. - Jej głos nawet nie zadrżał bo tym razem mówiła prawdę, naprawdę nie mogła używać tego głosu jeszcze przez dłuższy czas. Media nie zapominają o gwiazdach tak szybko jak ludzie. - Skoro oboje jesteśmy gotowi to powiem ci gdzie się wybieramy. Mam na mieście spotkanie z miejscowym mafiozem, a przynajmniej zamierzam mieć choć możliwe, że on się mnie nie spodziewa.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Czw Kwi 24, 2014 9:21 am\nAż dziwne, że tak silny wampir woli się ukrywać, niż pokazywać swoją siłę i zaznaczać to coraz większe rewiry do łowów. Acz skąd mógł jednak wiedzieć, że jednak Camillie może go oszukiwać? Wszakże ta kobieta to chodząc zagadka, co zresztą zdążył już zauważyć.\n- Ale od czasu do czasu dajesz chyba upust swojej prawdziwej naturze? - Bardzo go ciekawi, w końcu musi wiedzieć, żeby być przygotowanym na atak ze strony Zielonej, jak i ona sama powinna się domyśleć, że i jej nowy pupilek także uwalnia potwora z dna duszy.\nOwszem, Fergal z przyjemnością skusi się na krew Cam, lecz właśnie miał te obawy całkowitego zniewolenia. Chociaż z drugiej strony, będąc jeszcze gestapo, także podlegał pod władzą wampira szlachetnego, co oznacza iż do usługiwania jest przyzwyczajony. Skrzywił się na słowa wampirzycy. Będzie pierwszą osobą, która zmusi go do wypicia własnej krwi. Czyż nie było to podniecające?\n- Skoro jesteś taka chętna, to udowodnij że mnie nakarmisz. Chociażby teraz. - Uniósł kącik ust w podstępnym uśmiechu. Czy żartował? Skąd! Po prostu wolał sprawdzić czy ma szansę na krew szlachetnej - pokusa jak widać wygrała. Na jej dotyk zmarszczył jedynie brwi.\n- Rozumiem. Byłaś jakąś gwiazdą muzyczną?\n- Zaczął temat od niechcenia, w końcu nigdy nie był zainteresowany show biznesem, lecz kolejna ciekawstka z jej życia się przyda. Wreszcie sięgnął dłonią po jeden z zielonych kosmyków, oplatajac sobie go w okół palca.\n- Mafiozo? Znasz chociaż dobrze tego typa? - Z takimi typami trzyma Shitsu? No ładnie. Choć Fergal nie obawiał się, toć gorszym sukinsynem jest od niejednego gangstera.\n- To kiedy dokładniej chcesz się tam udać? Muszę się przygotować psychicznie. - Westchnął, odwracając wzrok na posty pucharek po krwi. Wielka szkoda, że tak szybko go opróżnił.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Czw Kwi 24, 2014 7:12 pm\nJej jak na razie jeszcze nikt nie rozgryzł i na pewno nie miało się to stać zbyt szybko.\n- Jak każdy. - Ucięła krótko dyskusję na ten temat nie zamierzając mu się z niczego tłumaczyć. Mniej wie dłużej żyje krócej go torturują w razie złapania.\nKolejne jego pytanie z początku zbyła jedynie wymownym spojrzeniem i uniesieniem brwi w górę, ale po krótkim zastanowieniu i zadaniu sobie w myślach kilku pytań skupiła się na wyciszeniu pantery. Nie mogła być bowiem rozbudzona bo coś takiego jak wbijanie kłów w szyję mogła uznać za zagrożenie dla swojego ludzkiego Ja. Camille jakby wybudzona z transu podniosła spojrzenie na mężczyznę i bez słowa odsunęła włosy z szyi po czym przekrzywiła głowę na bok.\n- Nie toleruję sprzeciwu. Kiedy powiem "stop" masz przestać. Inaczej wylecisz szybciej niż cię przyjęłam. - Ostrzegła go lojalnie, żeby nie próbował potem żywić pretensji w razie złamania którejś z jej zasad. Nie pozwoli się bowiem osłabić na tyle by nie mogła się w razie potrzeby obronić. Jeśli skorzystał z podanego jak na tacy posiłku to po powiedzeniu stop warknęła jeszcze ostrzegawczo na wszelki wypadek, a potem wytarła szyję chusteczką i zakryła skórę zielonymi lokami. Jeśli nie skorzystał to po prostu wstała i bez słowa wróciła na parapet. W obu przypadkach postanowiła odpowiedzieć na dalsze jego słowa.\n- Byłam gwiazdą, ale jak każdy w tym biznesie zniknęłam. My długowieczni nie możemy się aż tak wyróżniać w społeczeństwie. - Uśmiechnęła się do własnych wspomnień, te lata były jej najlepszymi poza czasem który spędziła z byłym ukochanym. Musiała żyć dalej, potrząsnęła głową i zwróciła się kolejny raz do Fergala tonem pozbawionym emocji. - Nie muszę ci tego mówić. Zostaniesz w samochodzie i będziesz czekał, ale nie zadawaj żadnych pytań kiedy wrócę. Nawet jeśli będę wyglądała jak po walce. - Kolejny wyraźny rozkaz z jej strony zabrzmiał o wiele ostrzej niż do tej pory, nie musiała go w nic wtajemniczać i bynajmniej nie zamierzała. - Masz godzinę, do tego czasu zajrzyj do garażu i przygotuj samochód, a ja idę ubrać coś stosowniejszego. - Odwróciła się na pięcie po czym opuściła pomieszczenie nie czekając na jego odpowiedź.\nDrzwi sypialni zamknęły się za nią z cichym trzaskiem tak samo szybko jak otworzyły się drzwi szafy. Przebierała się wyjątkowo długo zważywszy na czas dobierania ubrań pod nastrój. I to tylko z jednej szafy, w całym domu miała ich zapełnionych około pięciu jeszcze z czasów większości pokazów mody. Zjawiła się w garażu tak jak obiecała po upływie wyznaczonego czasu.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Czw Kwi 24, 2014 8:10 pm\nChyba Camillie straciła humor, skoro w surowy sposób zakazuje mu dalszego mówienia. Rekin skrzywił swój ryjek, odruchowo poprawiając okulary na nosie. Delikatnie też obnażył rekinie zęby, co chyba miało dać jej do zrozumienia iż też potrafi pokazać kły.\nNie spodziewał się tak naprawdę pokazania nagiej szyi tuż przy jego mordce. Otworzył szerzej ślepa, mrugając parę razy z niedowierzaniem. Oczywiście odmówił! Zakrył kuszące żyłki zielonymi pasmami włosów.\n- Nie potrzebuję w tej chwili, tylko chciałem sprawdzić czy nie kłamiesz. - Warknąl wyraźnie zirytowany takowym zachowaniem Cam. Chociaż i ją mógł także rozzłościć, jakby nie patrzeć, nadciągnął ją na odpowiedź i to dosłownie zadowalającą. Tak więc do żadnego picia cudzej krwi nie doszło.\nFergal westchnął cicho na słowa kobiety. Najwidoczniej straciła humor, nie była już taka rozmowna i przymilna, a on jako jej pracownik, musi się niestety w miarę przystosować. Jednak nie do końca, w końcu ma swoją wampirzą dumę. Choć kiedy wspominała o muzykowaniu, była bardziej bliższa wspomnień niż rzeczywistości. Tak czy siak, koniec flirtów. Praca wzywa.\n- Dobrze, moja Pani. - Pokręcił białym łbem, wstając z krzesła i zapewne dostał jakieś klucze od samochodu i innych takich, po czym skierował się do wyznaczonego miejsca.\nWsiadł do samochodu i kiedy tylko Shitsu się zjawiła, Rekin odpalił silnik. Strasznie się niecierpliwil, bo ileż miał na nią czekać?\nTemat: Re: Dom Camille Crison Pon Cze 02, 2014 6:53 am\nPrzywołała go przez telefon dopiero po kilku godzinach kiedy już zdążyła zapolować i zostawić swoją ofiarę kilka przecznic dalej. Mało ją obchodziło czy ktokolwiek doniesie radzie, że znów zaczęła pożywiać się niewinnymi ludźmi. Po spotkaniu z Ringo potrzebowała szybszej regeneracji, a także kogoś kto ją poskłada. Więcej nie pozwoli mu podejść się w ten sposób. Jej umysł pozostawał bezpieczny bo nie zdejmowała tarczy nawet wtedy gdy ktoś o to poprosił. Jedynie jej brat kiedykolwiek słyszał myśli Camille, ale to temat na kiedy indziej.\nTeraz jej wzburzoną aurę, tłumioną złość i podekscytowanie dawało się wyczuć na wiele metrów więc pomniejsze wampiry natychmiast schodziły jej z drogi kiedy kierowała się na miejsce do którego nakazała przyjechać Fergalowi. W nic go nie wtajemniczyła, nie odzywała się przez całą podróż. Podała mu klucze by otworzył. Zostawili auto na podjeździe, a rozbawiona wampirzyca w końcu raczyła się odezwać.\n- Mam nadzieję, że potrafisz nastawiać kości bo miałam bliskie spotkanie z ich łamaczem. - Wydawała się być już mniej zła niż wtedy gdy ją odebrał, najwidoczniej doszła do jakiś konkluzji o której nikt inny nie mógł mieć pojęcia, możliwe nawet nie że w końcu wpadła na pomysł jak dostać się między Kuroiaishita. Wykorzysta do tego brata, ale on nie musi o tym wiedzieć. - Będę musiała umówić się na spotkanie z naszym byłym burmistrzem i przedstawić mu mojego brata. - Uśmiechnęła się niewinnie, a potem stanęła tyłem do Fergala czekając spokojnie, aż weźmie się za swoją nową robotę. Nawet przy tym nie pisnęła, a jej wyraz twarzy pozostał obojętny i tylko zamyślone oczy zdradzały jak bardzo potrafiła się znieczulić na ból. Po wszystkich przeciągnęła się ostrożnie i odprawiła go ruchem ręki by wstawił samochód do garażu.\n- Jeśli chcesz powtórkę z rozrywki tym razem sam musisz o cokolwiek postarać. - Uśmiechając się złośliwie zniknęła za drzwiami swojej sypialni by wziąć bardzo szybki, kilkuminutowy prysznic, a potem przebrać się w samą bieliznę i tak paradować po pokoju rozmyślając nad czymś.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Pon Cze 02, 2014 7:48 am\nFergal akutat był gotowy na każde możliwe wezwanie jego pani. Wszakże kobieta mogła mieć styczność z kimś, kto zagrażał jej życiu, a tak jakoś nie chciał tracić żywicielki. Więc jak tylko otrzymał telefon od Camilli, natychmiast po nią ruszył. Nie spodziewał się w tak dosyć opłakanym stanie wampirzycy. Miał już coś powiedzieć, ale widząc jej owy wściekły stan, machnął tylko ręką. Nie chciał jakoś ucierpieć przez własną głupotę. Tak więc cała ich podróż odbyła się w spokoju i w milczeniu. Dopiero jak znaleźli się na miejscu, szlachetna dała o sobie znać. Spojrzał na nią bez cienia zaskoczenia. Nastawić jej ręce? Czyli ma złamane. Skinął głową. Umie pozbierać swoje kości, więc tym bardziej będzie umiał cudze.\n- Z łamaczem? Z kim miałaś spotkanie? - Uniósł brew, patrząc pytająco. Kojarzył jednego łamacza kości, ale nie ma sensu kogoś osądzać. Wysiadł z samochodu, żeby wypuścić za chwilę Camillie.\n- Naprawdę chcesz narazić własnego brata? Ten Kuroiashita na przyjemnego typa wcale nie wygląda i wątpię, żeby takim typem był. - Spytał tym razem zaskoczony. Samuru Kuroiashita to jeden z tych gorszych ze swojego rodu, a może i nawet najgorszy. Młody typ z diabolicznym obliczem. No ale... po co ma się wtrącać? Shitsu i tak zrobi co zechce. Wreszcie przeszedł do działań. Nastawienie obu rąk poszło szybko, zatem doznała jak najmniejszej ilości bólu. Choć i tak wyglądała nieco mizernie.\n- Lepiej jak odpoczniesz. - Oznajmił Rekin, wchodząc do domu, który sam wcześniej otworzył. Ona udała się na górę do sypialni, a wampir rozglądał się po kuchni. Jeśli była jakaś krew, rozłał ją oczywiście do kielicha i to właśnie z nim, skierował się do miejsca pobytu Camillie. Zapukał do pokoju. Lepiej poczeka na jej odzew, bo wchodzić na cudze tereny, tak nie bardzo. Choć jako Niemiec powinien wciskać nosa bez pytania... lecz z drugiej strony posady tracić nie chciał, a przynajmniej nie w tej chwili.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Pon Cze 02, 2014 8:00 am\nLepiej dla niego, że dobrze wywiązywał się ze swoich obowiązków bowiem właśnie takiego sługi teraz potrzebowała. W innym wypadku pozbyła by się go jak najszybciej wiedząc, że nie jest jej potrzebny.\nZa swoją ciężką pracę otrzymania nagrodę, ale wszystko w swoim czasie. Jak na tę chwilę tuż po otrzymaniu pomocy z jego strony rozstali się na jakiś czas, a dopiero pukanie wyrwało dziewczynę na kilka sekund z zamyślenia.\n- Wejdź. - Rzuciła, a potem znów przemierzając nerwowo pomieszczenie zastanawiała się nad czymś, wyglądało to jakby kłóciła się o coś w myślach sama ze sobą. W pewnym momencie warknęła gardłowo pod nosem. Wyglądało na to, że jej obie natury kłócą się o któryś z aspektów jej planu względem nie tylko Kuroiaishita, ale również jej własnego brata. Zielonowłosa tym jednym dźwiękiem uciszyła protest w swojej głowie, a potem spojrzała na Fergala i na to co trzymał w rękach. Przyłożyła rękę do ust jakby zrobiło jej się niedobrze, a potem odwróciła się tyłem.\n- Znowu zabiłam niewinnego człowieka. Zamierzam również pozbyć się wielu wampirów i podejrzewam, że nie tylko ja w najbliższym czasie mam takie plany. - Od Christophera dowiedziała się, że Kuran przebywa w mieście. Skąd wiedział to kociak? On miał nie tylko swoje kontakty, ale sam przekradał się i wynajdywał informacje w głowach innych wampirów. - Nie mogę teraz odpoczywać, liczy się czas zanim ten ktoś wykona swój ruch. - Odwróciła się z ogniem w złotych tęczówkach i uśmiechnęła się szaleńczo, a potem wybuchła śmiechem. - Chris nie ma nic do powiedzenia, do końca życia będzie spłacał pewien dług jaki zaciągnął u mnie przed laty i sam o tym zapewniał. Więc mi nie odmówi. Zresztą podejrzewam, że mu to nawet będzie odpowiadać. - Znała swojego brata po aferze z Dabrią na tyle by jednoznacznie stwierdzić, że da sobie radę.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Wto Cze 03, 2014 10:17 am\nKiedy uzyskał zgodę na wejście do pokoju Camillie, wszedł bez najmniejszych oporów. Była czymś zajęta? Nieważne, wampir chciał przynieść jej krwi i przy okazji posłuchać co ma takiego ciekawego do powiedzenia. Przecież na pewno coś ma, prawda? Zmrużył oczy, przyglądając się jak kobieta niezbyt dobrze reaguje na krew. Odstawił kielich na najbliższą szafkę. Jeśli będzie chciała wypije, a jak nie, to już jej problem.\n- Raczej coś Ci nie wyszło z tym pozbywaniem. Twoje połamane obie ręce mówiły same za siebie. Coś czuje, że porywasz się z motyką na słońce. - Uniósł kącik ust. Tak, Kuran wrócił. Ale co z tego? Fergal chce tylko swój majątek i odzyskać honor, nic więcej. A później pozostanie mu tylko powrót do ojczystych Niemiec.\n- Nie męczy Cię już ta gra? - Spytał ot tak, zerkając na szaloną Shitsu. Pokręcił głową, wzdychając. Chyba musi nie znosić swojego brata albo po prostu nie doceniają ofiar, właściwie owe rodzeństwo może stać się ofiarami.\n- Nie chcę się wtrącać, ale myślę, że będzie czekało go bardzo trudne zadanie i w sumie możesz stracić brata. - Chciała tego? Fergal ma to gdzieś, on się tylko pyta. A jaka sytuacja będzie? Się zobaczy. Oparł się tyłkiem o szafkę, przyglądając z nutą ciekawości na wampirzycę.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Wto Cze 03, 2014 10:31 am\nJedyne czym była zajęta to rozmyślania o planach. Odwołała najbliższe sesje zdjęciowe i inne tego typu bzdety wymawiając się sprawami prywatnymi, pięknym i bogatym zawsze się wybacza. Zresztą jej najnowszy partner ponoć sam jest zamknięty z powodów zdrowotnych w domu. Cóż... taka przynajmniej była wersja oficjalna, a nieoficjalną podała jej sekretarka i zarazem służka jej brata. Wbrew pozorom Camille wiedziała o wielu rzeczach, które działy się w mieście i poza nim. Śledziła wszystko na bieżąco pozostając w cieniu brata by w odpowiedniej chwili móc uderzyć jak przystało na szlachetną.\nKuroiaishita jeszcze niczego się nie spodziewali, a skoro pojawił się tu również Kuran to podejrzewała, że są zagrożeni z dwóch stron. Uśmiechając się niewinnie do Fergala w końcu sięgnęła po naczynie z krwią i opróżniła je w krótką chwilę.\n- Nie znałam dokładnie jego mocy, na przyszłość będę wiedziała czego się wystrzegać. Ringo to nie Testament. Z wielkim gadem nie zamierzam walczyć. - Uśmiechając się nadal zerknęła w kierunku okna. Znów na chwilę odpłynęła jakby prowadziła rozmowę w głowie. - Cóż.. moja pantera sądzi inaczej, ale to wszystko zależy od sytuacji. Nie rzucam się z motyką na słońce. Badam przeciwnika. Nie miał szans mnie zabić tak długo jak dysponuję własnymi zdolnościami. - Była pewna siebie, ale to cecha każdego szlachetnego. Wiedziała na co sobie może pozwolić, Ringo może i był długowiecznym, ale to pozwalało jej mieć również nad nim przewagę. Nie trenował, osiadł na laurach myśląc, że wszyscy będą się bali. Kiedyś go to zgubi.\n- Chris wie na co może sobie pozwolić wśród szlachetnych. Może i jest szalony, ale przy tym uzdolniony i błyskotliwy. W uciekaniu mało kto potrafiłby go pokonać. Zresztą to kociak, one zawsze spadają na cztery łapy. - Zaśmiała się cicho przypominając sobie kilka kocich form jakie potrafi przybrać jej brat. Nikt nie wiedział, że jej ród może dowolnie modyfikować nie tylko wielkość swojej kociej formy, ale również jej masę i fizjologię. Gdyby chcieli mogliby mieć po kilka ogonów, ale po co to komu. Animagia sama w sobie jest piękna, a jednocześnie powinna być zakazana. Podział duszy jak ten u Camille bywał niebezpieczny... dla otoczenia.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Sro Cze 04, 2014 3:30 pm\nCamillie jest naprawdę pewną siebie wampirzycą, a Fergal po prostu nie umiał tego pojąć. Dlaczego tak bardzo zależy jej na naruszeniu spokoju innych rodów? Co jeśli jej plan działań nie wypali i zostanie na lodzie? Co prawda Rekin wcale nie przejmował się owym faktem. Dla niego liczy się w tej chwili praca. Poprawił okulary na nosie, zerkając na Shitsu. Naprawdę na co jej to wszystko? Nadal mu nie powiedziała i ciekawe czy w ogóle powie. Westchnął ciężko, słuchając dalszych wypowiedzi. Mówi jak szalona!\n- Zrobili Ci coś naprawdę okropnego, że tak bardzo starasz się wetknąć nosa między te wampiry? - Nie żeby się przejmował. Chciał wiedzieć do czego ta szalona istota dąży i ma cele w tym jakże niebezpiecznym planie.\n- Być może, ale nie mi oceniać. Nie znam Twojego brata. - Uśmiechnął się szeroko, szczerząc rekinie zębiska. No i co ma tutaj w jej sypialni robić? Właściwie najchętniej zostawiłby ją ze swoim planem samą w pokoju, a on poszedłby wziąć prysznic. Przecież wykonał swoje polecenie.\n- Może powinnaś udać się do psychologa, bo chyba coś jesteś zbyt romarzona i to niestety nie bywa zdrowe? - Nie powinien tak mówić, ale czy nie warto polecić chorej nieco na umyśle zielonowłosej? Zdrowa ona nie jest, a przynajmniej według Fergala. Opuścił jej sypialnie. Wściekła się? Trudno. Wylądował w swojej komnacie gościnnej, rozsiadając się na łóżku. Ściągnął okulary z nosa żeby je przetrzeć. Aż się zaśmiał pod nosem na samą myśl, jak wampiry wyższej krwi lubią sobie szkodzić.\nTemat: Re: Dom Camille Crison Sob Cze 07, 2014 10:41 am\nWszystkie pytania jakie zadawał Fergal zostawały wyłącznie w jego głowie dlatego nie miał szans dostać na nie odpowiedzi, a Camille nie zamierzała dzielić się z nim wszystkim co planowała. Jak na razie wiedział tylko to co musiał, żeby nie zadawał zbędnych pytań przez wiele godzin. Nie miał również pojęcia o tym, że dziewczyna od miesięcy wprowadzała w życie plan odnoszący się do jej powrotu na scenę. Uznała, że minęło wystarczająco dużo czasu by wystartować z nowym albumem. Tym razem porzuciła pop na rzecz rocka.\nOczywiście, że mówiła jak szalona. Przecież to naczelna cecha całego rodu Moore, jak się rodzi ktoś normalny to i tak szybko poddaje się genom reszty.\n- Nie mi, ale jesteś naprawdę blisko. - Zaśmiała się nieco histerycznie wspominając coś do czego miała już nigdy nie wracać. Olała jego dalsze wypowiedzi podchodząc do okna i pozostając w bezruchu długi czas. Wyszedł, a ona nadal stała tam pogrążona w debacie i wymianie myśli z panterą. Ich dwie dusze w jednym ciele rzadko dochodziły do prawdziwego kompromisu, ale kochały się wzajemnie bo nikt inny nie potrafił ich zrozumieć.\nDopiero po dłuższym czasie kiedy wyrwała się z zadumy i podchodząc do szafy analizowała słowa wampira wpadła na coś co dotychczas jej się nie zdarzało. Pomysł genialny w swojej prostocie i nawet wiedziała do kogo się udać i po co tak by nie wyglądało to na jej wierzę o gościu szlachetnego. Naizenie Shiroyama strzeż się.\nNucąc jeden ze swoich najnowszych utworów zebrała ubrania z półki, a potem udała się pod prysznic, przygotowanie się zajęło jej więcej czasu niż z początku planowała bo chciała wyglądać perfekcyjnie, ale w końcu wyszła na swoje. Przeglądając się w lustrze pozwoliła sobie na uśmieszek po czym opuściła pomieszczenie kierując się przed dom.\n- Wychodzę! - Obwieściła wszem i wobec Fergalowi samej zganiając zapasowe kluczyki do auta po czym opuściła posesję równie szybko odjeżdżając. Skłamała, że nie potrafi prowadzić auta, ale kogo to obchodzi. Chciała mieć po prostu szofera więc ma.


PSTRĄG FASZEROWANY - Kulinarne Fantazje Marioli\nPstrąg pieczony w foli to bardzo prosta potrawa,przygotowanie jej nie zajmuje dużo czasu.Przygotowałam go z aromatycznym nadzieniem,plastrami cytryny i natką pietruszki.\nSKŁADNIKI: na cztery porcje\n2 buki kajzerki (albo 3 kromki chleba)\nPstrągi myjemy,osuszamy,odcinamy głowę,przyprawiamy.\nCebulę drobno kroimy,podpiekamy na oliwie,dodajemy zmiażdżony czosnek i jeszcze chwilkę pieczemy.Przekładamy cebulę do miski,dodajemy pokrojone pieczywo w kostkę,jajko,serek,musztardę,wyciśnięty sok z całej cytryny i przyprawy,dokładnie mieszamy farsz.\nPrzygotowujemy 4 płaty foli aluminiowej,kładziemy na niej pstrągi (każdy osobno),do środka dodajemy farsz,kładziemy na górę po dwa plastry cytryny i łyżeczkę masła.\nZawijamy folię,rybę kładziemy do nagrzanego piekarnika,pieczemy 20 minut.Ja piekłam na grillu,10 minut z jednej i drugiej strony.\nWyjmujemy pstrągi,posypujemy natką.Podajemy z chrupkim pieczywem lub ryżem.\nDIETETYCZNE I MAŁOKALORYCZNE GRILL RYBY\nMariola Łyczak , 3 mar 2013\nSmakiem Pisany 3 marca 2013 22:56\nno pstrąga dawno nie jadłam, a jakaś rybka za mną chodzi w sumie :)\nDaria 3 marca 2013 23:24\na Twoja wygląda pysznie\nAnulla 4 marca 2013 14:57\nAnka 5 marca 2013 16:59\nPyszna rybka, w lidlu w piątek zawsze można dostać pstrąga, chyba się skuszę:)


Telefonik dwujęzyczny Zwierzątka Dumel Discovery - Mazak Marek Zaremba\nTelefonik dwujęzyczny Zwierzątka Dumel Discovery\nnumer katalogowy: 42667\nEdukacyjny, dwujęzyczny (polski/angielski) telefonik, dzięki któremu maluszek rozpocznie naukę cyfr oraz rozpoznawania kształtów. Kiedy dziecko naciśnie zieloną słuchawkę usłyszy zabawną rozmowę zwierzątek, naciskając czerwoną może ją zakończyć i zacząć zabawę od nowa. Dodatkową atrakcją są zabawne dźwięki, melodie oraz efekty świetlne pojawiające się na ekranie telefonu. Tego typu zabawka zagwarantuje dziecku naukę poprzez zabawę.\nDomek z klockami Sorter kształtów Dumel Discovery


Graficzny interfejs programu - Notepad++ - Programy - WebRef\nGraficzny interfejs programu#\nW programie Notepad++ mamy do czynienia z klasycznym graficznym interfejsem programu, określanym skrótowo jako GUI (Graphical User Interface) [WikiEN, WikiPL]. Autor Notepada++ nie ma zbytniego parcia na nowomodne Metro UI czy Material/Flat design. Osobiście uważam to za jedną z zalet, ale nie wszystkim taki stan rzeczy odpowiada (dyskusja). Nie wdając się w spory na temat gustów i guścików tworzę ten opis w celu usystematyzowania nazewnictwa poszczególnych elementów GUI, który będę stosował w dalszych częściach poradnika.\nNa GUI w programie Notepad++ składają się dwa rodzaje okien:\ndodatkowe okna programu lub wtyczek\nTaki podział jest wystarczający. Cała późniejsza praca w programie opiera się na odpowiednim manewrowaniem tymi oknami.\nJest to klasyczne okno Windowsa, gdzie w trybie standardowego wyświetlania widoczne są jego dwa najważniejsze element, tj. u góry Pasek tytułu a na dole Pasek stanu. W samym oknie znajduje się kilka charakterystycznych obszarów, które wyszczególniłem na poniższej opisowej grafice #:\nPasek tytułu - nieodzowny element każdego okna w systemie Windows wyświetlający jego nazwę. Z prawej strony posiada przyciski Min/Max/Close.\nPasek narzędzi - pasek zawierający graficzne przyciski dla najczęściej wywoływanych poleceń. Można go w pełni kontrolować przy użyciu wtyczki Customize Toolbar.\nKażde takie okno to w zasadzie nowy proces notepad++.exe. Są one niezależne od siebie i zamknięcie jednego okna (nawet startowego) nie powoduje zamknięcia pozostałych okien. Po zamknięciu programu nie ma możliwości odtworzenia wszystkich otwartych okien za pomocą sesji - niestety w pliku sesji przechowywany jest stan tylko jednego okna.\nW programie Notepad++ główne okno programu może pracować w różnych trybach wyświetlania. W przypadku ekranów o niewielkiej powierzchni, kiedy nie ma możliwości dokupienia/dostawienia dodatkowych urządzeń, tryby te pozwalają zaoszczędzić nieco pikseli, co zwykle przekłada się na niewielkie zwiększenie Obszaru edycji w pionie.\nW trybie Post-It główne okno programu zachowuje swoje aktualne położenie, jest zawsze na wierzchu względem innych okien, i ma trwale wyłączone wszystkie paski, tj. Pasek tytułu, Pasek narzędzi, Pasek kart i Pasek stanu. Bardzo często tryb ten nazywany jest trybem konsolowym. Tryb Post-It aktywujemy lub dezaktywujemy wybierając u góry na Pasku menu kolejno Widok >> Pełny ekran 2 lub wciskając domyślny skrót F12. Kliknięcie na przycisku [+] umieszczonym w prawym górnym rogu okna będącego w trybie Post-It również opuszcza ten tryb.\nBędąc w trybie Post-It możemy wywołać tryb pełnoekranowy za pomocą domyślnego skrótu F11, co spowoduje, że tryb Post-In zajmie całe dostępne miejsce na monitorze (zakrywając jednocześnie systemowy Pasek zadań).\nNotepad++ pozwala dzielić główne okno programu na dwa niezależne widoki (NpWiki++). Każdy z tych widoków posiada własny Obszar edycji i skojarzony z nim Pasek kart. Przy otwartych minimum dwóch plikach drugi widok przywołujemy na kilka sposobów:\nDomyślnie oba widoki znajdują się jeden obok drugiego w układzie lewo-prawo (podział wertykalny). Są one oddzielone od siebie specjalnym paskiem separacji. W zależności od tego, który widok jest aktywny, to do niego będą trafiały wszystkie otwierane w późniejszym czasie pliki. Przełączanie między widokami można wykonać poprzez kliknięcie lewym/prawym przyciskiem myszy na karcie z Paska kart lub w Obszarze edycji jednego z widoków, wybierając u góry na Pasku menu kolejno Widok >> Przejdź do drugiego widoku lub wciskając domyślny skrót F8.\nWarto podkreślić, że w drugim widoku można umieścić ten sam plik, który znajduje się w pierwszym widoku (opcja klonowania). Jest to przydatne w sytuacji, kiedy plik jest długi i chcielibyśmy mieć możliwość szybkiej modyfikacji/podglądu dwóch jego fragmentów. Innym nie mniej popularnym zastosowaniem będzie porównywaniu różnych wersji tego samego pliku, co zostało wykorzystane we wtyczce Compare (do zrobienia). W tym przypadku niezwykle pomocne okazują się także opcje synchronizujące przewijanie pionowe/poziome w obu widokach. Można je włączyć wybierając u góry na Pasku menu kolejno Widok >> Synchronizuj przewijanie pionowe lub Synchronizuj przewijanie poziome lub klikając na odpowiadających tym funkcjom przyciskach na Pasku narzędzi.\nDodatkowe okna programu lub wtyczek#\nOprócz głównego okna programu w Notepad++ występuje szereg innych dodatkowych okien pochodzących z samego programu, jak i dogranych wtyczek. Część z tych okien jest dokowalna i może współpracować z kontenerami. Wszystkie dodatkowe okna nie stanowią osobnego procesu, są powiązane z głównym oknem programu, który je otworzył, i zamknięcie głównego okna programu spowoduje zamknięcie wszystkich powiązanych z nim dodatkowych okien.\nPoniżej zamieszczam listę wszystkich dodatkowych okien tworzonych przez program Notepad++:\nEdytor kolumn - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Edycja >> Edycja kolumnowa...\nSzukaj - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Szukaj >> Szukaj...\nPrzejdź do... - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Szukaj >> Przejdź do...\nZakres zestawu znaków... - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Szukaj >> Szukaj znaków z zakresu...\nPodsumowanie - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Widok >> Informacje o pliku...\nZdefiniowane przez użytkownika - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Składnia >> User Defined Language >> Zdefiniuj własny język...\nPreferencje - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Ustawienia >> Ustawienia...\nKonfigurator stylów - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Ustawienia >> Konfigurator stylów...\nSkróty klawiszowe - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Ustawienia >> Skróty klawiszowe...\nUruchom... - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Uruchom >> Uruchom...\nZarządzanie wtyczkami - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Wtyczki >> Zarządzaj wtyczkami...\nOkna - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Okno >> Okno...\nNotepad++ Command Argument Help - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno ? >> Argumenty wiersza polecenia...\nProxy Settings - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno ? >> Ustaw proxy do aktualizacji...\nDebug Info - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno ? >> Informacje o środowisku...\nO programie - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno ? >> O programie...\nTablica znaków ASCII - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Edycja >> Tablica znaków.\nHistoria schowka - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Edycja >> Historia schowka.\nProjekt - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Widok >> Projekt >> Panel 1. projektu lub Panel 2. projektu lub Panel 3. projektu.\nObszar roboczy - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Widok >> Obszar roboczy.\nMapa dokumentu - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Widok >> Mapa dokumentu.\nLista funkcji - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Widok >> Lista funkcji.\nPrzełączanie dokumentów - wybieramy u góry na Pasku menu kolejno Ustawienia >> Ustawienia... >> Ogólne >> Lista dokumentów >> Pokazuj.\nNiektóre z dodatkowych okien programu lub wtyczek mają charakter modalny # (modal window)[WikiEN, WikiPL]. Okno modalne charakteryzuje się tym, że dopóki jest ono otwarte to blokowana jest obsługa zdarzeń dla pozostałych okien aplikacji. Z punktu widzenia użytkownika objawia się to tym, że reszta okien aplikacji nie reaguje na żadne działania. W większości przypadków okno modalne przyjmuje postać okna dialogowego z jakimś zapytaniem do użytkownika, które znika, gdy wybierzemy odpowiedź np. Ok, lub Anuluj.\nW głównym oknie programu występują cztery kontenery: lewy, prawy, górny i dolny (patrz opisowa grafika). Po pierwszym uruchomieniu programu mogą nie być widoczne bo nic jeszcze nie zawierają. Kontenery to specjalne obszary, do których można zadokować niektóre dodatkowe okna programu lub wtyczek. Dokowanie polega na przeciągnięciu danego okna w obszar jednego z kontenerów. Jeśli czynność tę wykonamy prawidłowo to przed upuszczeniem okna powinien pojawić się szary obrys jego docelowej lokalizacji. Alternatywnie można też szybko kliknąć dwukrotnie na belce tytułowej odczepionego okna, a proces dokowania wykona się samoczynnie (wybrany zostanie domyślny kontener lub ostatnio użyty dla tego okna). W podobny sposób można odczepić/uwolnić okno od danego kontener (tj. poprzez przeciągnięcie poza kontener lub dwuklik na tytule).\nPo zadokowaniu okno w kontenerze staje się panelem. W jednym kontenerze może znajdować się wiele paneli, ale w danym momencie tylko jeden jest widoczny. Jeśli w kontenerze umieścimy więcej niż jeden panel to na samym dole kontenera pojawią się zakładki odpowiadające każdemu panelowi. Dla aktywnego panela zakładka zawsze składa się z ikonki i opisu (jest zatem szersza), a dla pozostałych będzie to sama ikonka. Kolejność zakładek można zmieniać za pomocą przeciągania i upuszczania. Przełączanie między panelami polega na kliknięciu odpowiadającej mu zakładki lewym przyciskiem myszy. Przeciągając zakładkę poza kontener odczepiamy wskazywane przez nią okno od kontenera.\nRysunek. Notepad++ - główne okno programu z kilkoma panelami w lewym kontenerze\nSzerokość kontenera ulokowanego w głównym oknie programu można regulować przeciągając jego właściwą krawędź (odwrotną do nazwy kontenera), czyli dla lewego kontenera przeciągamy jego prawą krawędź, dla prawego lewą krawędź, dla górnego dolną krawędź, a dla dolnego górną krawędź. Jeśli w kontenerze jest więcej paneli i odpowiadające im zakładki nie mieszczą się w ustawionej szerokości kontenera, to pojawią się dodatkowe strzałki lewo/prawo pozwalające przewijać zakładki.\nUmieszczanie kontenerów w głównym oknie programu jest o tyle wygodne, że w raz z przesuwaniem głównego okna programu przesuwane są także jego kontenery. Minusem, przynajmniej dla mnie, jest pokazywanie tylko jednego panelu z kontenera w danej chwili - szkoda że samego kontenera nie można podzielić np. na 2 lub 3 części. W rozwiązaniach wielomonitorowych prawdopodobnie lepiej sprawdzą się osobne okna.\nCiekawe jest to, że każde dokowalne okno programu może stać się samodzielnym kontenerem dla innych dokowalnych okien; wystarczy w obszar takiego okna przeciągnąć pozostałe okna. Możemy więc utworzyć dowolną liczbę kontenerów poza głównym oknem programu.\nRysunek. Notepad++ - dwa osobne kontenery z kilkoma panelami\nRozmiar kontenera poza głównym oknem programu można regulować analogicznie jak w przypadku każdego innego okna, tj. przeciągając jego dowolne krawędzie lub rogi. Jeśli na swoim monitorze/monitorach nie mamy miejsca na tyle, aby każde potrzebne nam okno występowało osobno, to warto pogrupować wszystkie te okna w kilka osobnych kontenerów.\nAkurat kontenery i okna w przypadku Notepada++ zaimplementowano wzorcowo. Biją one na głowę (pseudo)rozwiązania ze wszystkich mi znanych elektronowych potworków. Nie po raz pierwszy okazuje się, że czasami nawet maluczki może więcej.\nW programie Notepad++ istnieje kilka menu kontekstowych, tj. listy z dodatkowymi poleceniami wyświetlanej na żądanie, najczęściej poprzez kliknięcie prawym przyciskiem myszy:\ndla Obszaru edycji (szczegóły)\ndla Paska kart (szczegóły)\ndla okien/paneli pochodzących z wtyczek lub samego programu\nZ wyżej wymienionych tylko menu kontekstowe Obszaru edycji jest modyfikowalne. W pozostałych przypadkach jedynym wyjściem może być napisanie dedykowanego rozszerzenia.\nGraficzny interfejs programu (H1) Główne okno programu (H2) Wiele głównych okien programu (H3) Tryby wyświetlania głównego okna programu (H3) Tryb standardowego wyświetlania (H4) Tryb pełnoekranowy (H4) Tryb Post-It (H4) Tryb podwójnego widoku (H4) Odchudzanie trybów wyświetlania (H4) Dodatkowe okna programu lub wtyczek (H2) Okna modalne (H3) Kontenery (H2) Menu kontekstowe (H2)


Nauka i Technika - BIS AGH\nDziewiątego października w polskim środowisku naukowym zawrzało. Portale internetowe poświęcone rozwojowi przemysłu kosmicznego prześcigały się w publikacji jednej, piorunującej informacji, która z godziny na godzinę zyskiwała coraz większą popularność i przebijała się do nagłówków największych koncernów prasowych, a nawet za granicę. Cały kraj już wiedział: wysyłamy kolejnego satelitę. Tym razem aż na Marsa. Czytaj więcej o Lecimy na Marsa? …\nOpublikowany w: Nauka i TechnikaZostaw komentarzKamil Serafin\t 28 lutego 2020\nGwałtowny rozwój techniki sprawił, że mamy większe niż dotychczas możliwości w badaniu autentyczności wątpliwych dzieł sztuki. Czyżby polskie muzea były pełne falsyfikatów? Czytaj więcej o Chemiczny detektyw …\nOpublikowany w: Nauka i TechnikaZostaw komentarzBIS AGH\t 1 lutego 2018\nStudiujesz, pilnie chodzisz na wykłady i uczysz się na egzaminy, ale wciąż nie znasz odpowiedzi na pytanie, jak zaistnieć na rynku pracy? Tworzysz coś ciekawego w domowym zaciszu, jednak nie masz pomysłu, w jaki sposób pokazać światu swoje umiejętności? Czytaj więcej o …\nOpublikowany w: Nauka i TechnikaZostaw komentarzBIS AGH\t 20 maja 2017\nArtBuzz mini #1\nPasjonujesz się sztuką cyfrową? Zajmujesz się grafiką, fotografią, muzyką lub filmem? Koło Studentów MediaFrame szykuje coś specjalnego – pierwszy z nowej serii meetupów – ArtBuzz mini! Czytaj więcej o ArtBuzz mini #1 …\nOpublikowany w: Nauka i TechnikaBIS AGH\t 11 kwietnia 2016\nRuszyła kolejna edycja konkursu ABB IT Challenge. To inicjatywa, która pozwoli ci uwolnić kreatywność, wykorzystać wiedzę o technologiach i umiejętności pracy zespołowej. Możesz stworzyć rozwiązanie, które zmieni rzeczywistość. I wygrać 25 000 złotych! Czytaj więcej o Stwórz rozwiązanie IT i wygraj! …\nOpublikowany w: Nauka i TechnikaBIS AGH\t 21 marca 2016\nXVIII Inżynierskie Targi Pracy\n16 marca w godzinach 10:00-16:00 na Stadionie Miejskim im. Henryka Reymana przy ul. Reymonta 20 odbędzie się kolejna, XVIII już, edycja Inżynierskich Targów Pracy. Czytaj więcej o XVIII Inżynierskie Targi Pracy …\nOpublikowany w: Nauka i TechnikaBIS AGH\t 1 marca 2016\nTargi Pracy – edycja jesienna\nW czwartek 5 listopada na AGH kolejna edycja Targów Pracy! 67 wystawców, setki ofert pracy, stażów i praktyk! Czytaj więcej o Targi Pracy – edycja jesienna …\nOpublikowany w: Nauka i TechnikaOtagowany: Akademia Górniczo-Hutnicza, centrum karier agh, ck agh, kraków, praca, praktyki, staże, studia, targi pracyBIS AGH\t 4 listopada 2015


Szafki w dobry stylu - Kram VIPa\nStart » Sprzedaż Interntowa » Meble » Szafki w dobry stylu\n2022-04-01|Kategoria: Sprzedaż Interntowa / Meble\nW ofercie naszej firmy można znaleźć bardzo designerskie rozwiązania meblowe. Są wśród nich popularne elementy wyposażenia salonów - w tym ścianki meblowe czy szafki RTV. Loft to styl, który cieszy się rosnącym zainteresowaniem wśród klientów, dlatego nasze meble są dobrze skrojone pod kątem loftowych wnętrz w nowoczesnych domach i mieszkaniach. Zapewniamy serię mebli wykonanych z wysokiej jakości materiałów i bardzo trwałych. Dajemy solidne gwarancje na takie meble jak komody czy szafki RTV (loft i w innych stylach). W naszej ofercie nie brakuje także nowoczesnych mebli tapicerowanych do salonu.


Bieżnia Zipro Olympic - SportowyRaj.pl\nProducent: ZiproKod produktu: 2884Ocena produktu:\nNasza cena:3299,00 zł\nMaszerowanie i bieganie to idealny sposób do utrzymania kondycji fizycznej, wyszczuplenia sylwetki czy też poprawy wydolności układu krążenia. Bieżnia treningowa Zipro Olympic pozwala trenować w domu, bez względu na warunki pogodowe, oraz połączyć aktywność fizyczną z codziennymi obowiązkami. Możesz dostosować swoje treningi do obranych celów oraz swojej kondycji fizycznej i cieszyć się nie tylko większym komfortem, ale i wydajnością.\nZipro Olympic został wyposażony w silnik 3,0 KM mocy stałej i 5,0 KM mocy maksymalnej. Zakres prędkości 1-22 km/h i jej elektroniczna regulacja co 0,1% pozwala na komfortowy trening o wyznaczonej intensywności. Bieżnia posiada duży, antypoślizgowy pas biegowy o wielkości 151 x 55 cm, który zagwarantuje wygodę użytkowania. Z kolei system amortyzacji Vib-Guard Cushion System, 4 poduszki amortyzujące i 2 elastomery zapewnią dynamiczny bieg. Trening na bieżni Zipro Olympic pozwala zmniejszyć wstrząsy i jest mniej szkodliwy dla organizmu.\nWyświetlacz LCD, w który została zaopatrzona bieżnia Zipro Olympic na bieżąco prezentuje najważniejsze informacje (czas, prędkość, dystans, ilość spalonych kalorii). Pomiar pulsu odbywa się poprzez sensory dotykowe. Wbudowany komputer oferuje 99 programy treningowe i możliwość zaprogramowania 3 programów użytkownika według własnych preferencji. Konsola Zipro Olympic oferuje różne opcje pozwalające w pełni wykorzystać czas treningu: wejście mp3, wejście na słuchawki, wejście USB, czytnik kart SD, przycisk regulacji głośności i wyboru odtwarzanej muzyki (Last song/Next song). Ponadto przyciski szybkiego wyboru prędkości (3, 6, 9, 12, 15 km/h) i kąta nachylenia (2, 4, 6, 8, 10%) zapewnią wygodę użytkowania.\nPo zakończeniu treningu możesz łatwo złożyć urządzenie, co ułatwi jego przechowywanie. Bieżnia posiada także kółka transportowe ułatwiające jej przesuwanie.\nProdukt Zipro Olympic\nMoc silnika 3,0 KM mocy stałej /5,0 KM mocy maksymalnej\nWymiary pasa biegowego 151 x 55 cm\nSystem amortyzacji Vib-Guard Cushion System; 4 poduszki amortyzujące; 2 elastomery\nGrubość pasa biegowego 1,5 mm\nWymiary po złożeniu 120 x 87 x 164 cm\nWaga w opakowaniu 103 kg\nWymiary opakowania 206 x 89 x 37,5 cm\nCzas montażu około 30 minut\nIlość programów treningowych 99\nPrzyciski szybkiego wyboru prędkości 3, 6, 9, 12, 15 km/h\nPrzyciski szybkiego wyboru kąta nachylenia 2, 4, 6, 8, 10%\nSystem amortyzacji VibGuard składa się z 4 elastomertów. Skutecznie chroni stawy przed przeciążeniami i powstawaniem urazów na każdym etapie stawianego kroku. VibGuard dba o zachowanie maksymalnego komfortu i bezpieczeństwa niezależnie od stopnia nachylenia pasa w trakcie treningu.\nAtlas Hertz ZX-3002205,00 złAtlas Hertz ZX-300\nŁawka do ćwiczeń HMS L8355399,00 złŁawka do ćwiczeń HMS L8355\nBieżnia Zipro Dream4999,00 złBieżnia Zipro Dream\nNajwyższy model bieżni marki Zipro. Bezkonkurencyjny produkt w tej klasie cenowej.\nRower elektromagnetyczny Zipro Rook iConsole+1799,00 złRower elektromagnetyczny Zipro Rook iConsole+\nBieżnia Energetic Body IV 46012760,00 zł3099,00 złBieżnia Energetic Body IV 4601\nBieżnia King Smith TRK12F2399,00 złBieżnia King Smith TRK12F\nProducent: KingSmithDostępny. Wysyłka w 48h.Więcej\nBieżnia Zipro Pacemaker czarno-złota4299,00 złBieżnia Zipro Pacemaker czarno-złota


Odpowiedź na szkalowania pana J. B. Ostrowskiego [Walerian Krasiński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00058 006315 19007548 na godz. na dobę w sumie\nOdpowiedź na szkalowania pana J. B. Ostrowskiego - ebook/epub\nAutor: Walerian Krasiński Liczba stron:\nODPOWIEDŹ NA SZKALOWANIA PANA J. B. OSTROWSKIEGO. Milczenie zasłużonej pogardy byłoby najwłaściwszą odpowiedzią na paszkwile J. B. Ostrowskiego, który jak się zdaje postanowił nie zostawić nikogo, komuby zaszczytu nie uczynił oszkalowania go w swoim dzienniku. W wyjątkowem niejako znajdując się położeniu, czuję się jednak obowiązanym zdać sprawę przed publicznością emigracijną z moich stosónków z J. B. Ostrowskim, które drudzy za stósowne uznali przed tąż publicznością wytoczyć, i swoje twierdzenia najniesłuszniej zaprzeczonemi widzieli. Przychodzę więc świadczyć za prawdą; i jeżelim tego dotychczas, nie uczynił, było to, bom oczekiwał rozstrzygnienia sądowej sprawy pomiędzy mną a panem J. B. Ostrowskim, które P. Ostrowski, pomimo solennego zapewnienia, zaniechał na teraźniejszym terminie sądowym popierać. J. B. Ostrowski pracował jeszcze u mnie w Warszawie nad redakcją rozmaitych artykułów dla słownika encyklopedycznego, wydaniu którego wypadki 29 listopada przeszkodziły. Stąd moja znajomość z J. B. Ostrowskim. W 1832 r., o ile pamiętam, odebrałem w Sidmonth w Hrabstwie Devonshire, gdzie wtenczas mieszkałem, list od P. Ostrowskiego z Paryża proszący o pieniądze z powodu długu 4, 000 złotych polskich zaciągnionego przezemnie na zakład stereotypowy w Warszawie względem małoletniej jego córki. Odpowiedziałem na to panu Ostrowskiemu, że został się w kraju fundusz na opłacenie długów na wspomniony zakład zaciągnionych, do którego w krótce potem odesłałem pana Dükerta, opiekuna córki pana Ostrowskiego który się do mnie listownie o to zgłosił; że chociażbym miał fundusze na zapłacenie owego długu, nie mógłbym tego czynić na ręce P. Ostrowskiego, nie mając okazanej plenipotencji upoważniającej go do podniesienia tej summy. Zaproponowałem mu także nie pamiętam czy w tym samym liście czy w innym osobno pisanym, aby się podjął wyszukiwania materjałów potrzebnych do historji Reformacji w Polsce. P. Ostrowski podjął się chętnie tej pracy, przedstawiając zarazem ile od Paryzkich xięgarzy za arkusz druku można się spodziewać. Odpowiedziałem mu na to, że potrzebuję jedynie wyciągów do napisania dzieła, nie zaś dzieła napisanego, a do tego nie będąc pewnym co mogę za dzieło, kiedy będzie ukończone, dostać, a nawet jakim sposobem mam je spieniężyć nic stanowczego w tej mierze zadecydować nie mogę. Posłałem mu jednak 100 fr. Po niejakim czasie P. Ostrowski przysłał mi cokolwiek manuskryptu i zażądał odemnie trochę pieniędzy; lecz praca zaczęła się dopiero po jego przyjeździe do Londynu. Płaciłem mu odtąd po funcie sterlingu na tydzień, a oprócz tego odziewałem go od stóp do głowy. Pomimo wielokrotnych przełożeń które mu czyniłem, P. Ostrowski nie uiszczał się wyciągami, lecz pisał historją, zamierzając ją wydać po polsku. Było to dla mnie mniej dogodnem jak wyciągi, ponieważ co do rozkładu materji, i sposobu widzenia wypadków i ich następstw, najczęściej zupełnie się rozmineliśmy, tak że często musiałem, zamiast użytkowania wprost z manuskryptu, iść do źródeł z których fakta w manuskrypcie zawarte były czerpane. Do tego bardzo wiele rzeczy było które miałem wprost z dzieł świadomych, jak to np. Friese, Łukaszewicz. Przed wydaniem drugiego tomu Reformacji odebrałem od Pana Ostrowskiego list następujący: " Jeżeli się nie mylę, jest między nami nieporozumienie przynajmniej nie ze mnie. Prosiłem o objaśnienie mnie, czyli mi zostało jakiekolwiek prawo wezwania pomocy, lub nie. To samo znowu ponawiam. Gdyby albowiem to, co sam Pan jako wynagrodzenie wyznaczyłeś, albo naznaczasz jest wyczerpnione, pod tym względem; nasz związek byłby skończony. Tytułem czystej łaski\nnie prosiłbym ani o jeden grosz. Nie szukaj Pan Dobr. dalekich powodów. Najprawdziwszy jest że nie umiem być prawdziwym żebrakiem – natrętnym. "Jeżeli przeto, zostało mi jakiekolwiek prawo, chciej mi pan wyraźnie oznajmić. Co przypuściwszy przedstawiam. 1e Chciałbym zapłacić mieszkanie blisko dwóch funtów. Gdyby gospodarz przyjął bilet, prosiłbym o powiedzenie czyli może być podpisany? Czas byłby miesięczny.\nOdpowiedź na szkalowania pana J. B. Ostrowskiego\nAutor: Walerian Krasiński\n


Niech się biją - www.fanslask.com\nfanslask.comAktualności Niepoprawni politycznieNiech się biją\nNiech się biją\nMamy do czynienia z eskalacją wojny ukraińsko – rosyjskiej. W zasadzie nic lepszego nam, Polakom nie mogło się przytrafić. Im bardziej się leją w okolicach Donbasu, gdzie polskie interesy są minimalne, czy we wschodniej części Morza Czarnego, gdzie interesów polskich nie ma wcale, tym lepiej dla nas. Ruscy by myśleć zaborczo o Polsce najpierw muszą rozstrzygnąć na swoją korzyść sytuację na Ukrainie. Natomiast nawet najbardziej polakożeczy Ukraińcy nie mogą wcielać swoich antypolskich wizji w życie, gdy wschód ich kraju jest przejmowany przez wrogów.\nTeraz jeszcze polski przemysł zbrojeniowy powinien sprzedawać broń i zaopatrzenie obu stronom konfliktu i już w ogóle będzie rewelacja.\nTo nie są zęby mądrości*\nZ dużym zdziwieniem rozsądnie myślących Polaków spotkało się wezwanie przewodniczącego Platformy Obywatelskiej – Grzegorza Schetyny do zwołania Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Mało tego, lider totalnej opozycji stwierdził, że mający uprawnienia do zwoływania RBN Prezydent oraz polski rząd „niczego w tej sprawie [zaostrzenia konfliktu ukraińsko – rosyjskiego] nie zrobili”.\nCiekawe, co Polska miałaby robić? Nie tylko dlatego, że Ukraińcy sami nie życzyli sobie by Polska uczestniczyła w rozmowach pokojowych w Mińsku, a na swoich rzeczników wybrali Niemców i Francuzów. Może mamy deklarować chęć uczestniczenia w działaniach zbrojnych? Wydać miliardy złotych na pomoc, za którą nie tylko nikt nie zapłaci, ale nawet nie powie „dziękujemy, co za to możemy dla was zrobić?”\nDo rozmów, które w podtekście mają możliwość zaangażowania się w ewentualny konflikt zbrojny, chce doprowadzić przedstawiciel formacji, która Polskę rozbroiła i niemal zupełnie zlikwidowała wojsko.\nOtwartym też pozostaje pytanie, czy Schetyna w tych rozmowach chce reprezentować interesy rosyjskie czy ukraińskie. Historyk z wykształcenia, który rosyjski Front Ukraiński (gdyż wychodził z terenów Ukrainy) uznał za faktycznie ukraiński.\nSchetyna, szef PO namawia do działania w sprawie Ukrainy. Tymczasem co zrobił w sprawie tej samej Ukrainy rząd PO, którego Schetyna był elementem, gdy wybuchał konflikt? No tak, dał Ukraińcom spore pieniądze za darmo – nie chcąc w zamian niczego. Czyli wydał polskie złotówki z polskiego, deficytowego budżetu. Zrobił to bezsensownie z punktu widzenia Polski i Polaków.\nZłośliwi twierdzą, że Schetyna chciałby uczestniczyć w dyskusjach RBN aby wiedzieć, co planuje rząd, by dać informacje Angeli Merkel. Bo PO ewidentnie reprezentuje na terenach Polski interes narodowy Niemiec.\nTymczasem Niemcy nie mieliby nic przeciwko temu, żeby polska krew była przelewana, a polskie zasoby marnotrawione we wschodnioeuropejskim konflikcie zbrojnym.\ndegrelle, fot. AP, grzechy.platformy.org\n* Grzegorz Schetyna od czasu wstawienia sobie sztucznych zębów na przedzie górnej szczęki lubi je szczerzyć do kamery.\nOstatnio usłyszałem ciekawą opinię na temat polskich korzyści wynikających z trwającego konfliktu rosyjsko – ukraińskiego. Otóż według tej koncepcji im dłużej trwa sowiecka wojenka, tym dłużej Ukraina nie wejdzie do UE, bo UE nie będzie włazić tam, gdzie toczy się otwarty konflikt. Natomiast samo wejście Ukrainy do UE jest już przesądzone, gdyż Ukraina stanowi zbyt łakomy kąsek dla Unii, by go wypuścić z garści.\nPO wejściu Ukrainy do Unii Polska w zasadzie przestanie być krajem granicznym wspólnoty, a dopóki jesteśmy na skraju tej bandy degeneratów mamy większa szansę się od tego towarzystwa oderwać i od niego uwolnić.\nposted by gru piątek, 30 Listopad 2018 4:01 pm Odpowiedz\nposted by bunio środa, 28 Listopad 2018 6:12 pm Odpowiedz\nSobota (1grudnia) godzina 12:00 , plac Uniwersytecki\n-Protest przeciw uhonorowaniu abp. Szeptyckiego.\nposted by Gabber czwartek, 29 Listopad 2018 9:30 am\nposted by bunio piątek, 30 Listopad 2018 1:29 pm\nposted by Umbert e co środa, 28 Listopad 2018 3:29 pm Odpowiedz\nAutor bez konsultacji na Twój temat po przeczytaniu Twojego tekstu stwierdził: „fajnie operuje słowem, szkoda, że lewak”, przy uwzględnieniu stwierdzenia, że to, co wylądowało na stronie rzeczywiście było „dopasowane do ironicznej linii Fana”.\nposted by redakcja środa, 28 Listopad 2018 9:17 pm\nNo trudno, dobre i to.\nChoć nie jest moją intencją nawracanie kogokolwiek na mój obraz widzenia i postrzegania rzeczywistości, albowiem jestem zdania, że różnorodność jest wartością, na której ufundowany jest świat (planeta? kosmos?), i dzięki niej istnieje, to już jak najbardziej, jestem za tym, żeby debata, wszelka, miała poziom godny dla gatunku homo sapiens. Jednakże jeżeli podstawową wartością Fana jest spoistość i homogeniczność grupy (ok) nie zaś szersze spektrum oglądu (szkoda), to niech to puste pole po moim wpisie będzie symbolem Waszej postawy wobec wielorakości. Poza tym wiece, że nie zerwałem się z choinki i od lat jestem Waszym czytelnikiem i aktywnym aktorem wymiany poglądów, a i kibicem, którego staż jest tylko nieco mniejszy (choć przyznam, że nie tak intensywny przez wszystkie lata) od Naczelnego.\nposted by Umbert e co czwartek, 29 Listopad 2018 5:02 pm\nRuska rakieta z Kaliningradu do Gdańska leci 2 minuty. Ukraina nie jest żadnym buforem, jak Rusek będzie chciał wejść do Polski to przez Litwę lub Białoruś. Jakiekolwiek wspomaganie Ukrainy to antypolskie działanie. Dla Polski najlepiej jak Ukrainy nie będzie.\nposted by BKS45 środa, 28 Listopad 2018 2:56 pm Odpowiedz\n„Ukraina nie jest żadnym buforem”\nSforsowanie ziem za Donbasem trwa już 4 lata. Taki to „nie bufor”\n„Jakby chcieli” – a co, nie chcą? Czyli 4 lata działań wojennych i nie chcą?\nposted by redakcja środa, 28 Listopad 2018 3:54 pm\n@RZ ale przecież Rosja wcale nie forsuje ziem za Donbasem. Może dla Ukraińców tak to wygląda ale z punktu widzenia Rosji z ich potencjałem militarnym to tylko drobne potyczki.\nPewnie same kacapy wiedzą tylko dlaczego to już trwa 4 lata. Być może chcą ich zjeść po kawałku i o to w tej chwili mamy do czynienia z początkiem konsumpcji kolejnego.\nposted by realista środa, 28 Listopad 2018 6:31 pm\nA po co Rosjii ziemie ukraińskie? Węgiel z Donbasu sprzedają w Polsce. Stare przysłowie mówi cichu budziesz dalej pudziesz. Już nie prowadzi się otwartych wojen tylko hybrydowe. W jeden dzień bez wystrzału zajęli Krym. Gdy przyjdzie czas wezmą Mariupol i Odessę.\nTen plan wojny nie powstał przedwczoraj a w dniu kiedy powstała Ukraina, gdy Anglia z Rosją rozbroiły ich z atomu.\nposted by BKS45 środa, 28 Listopad 2018 7:28 pm\n„Gdy przyjdzie czas wezmą Mariupol i Odessę.”\nCzekam od 4 lat. I dalej czekam.\nposted by redakcja środa, 28 Listopad 2018 9:08 pm\nDokładnie. Chcieli zająć Krym to zajęli. Kiedyś chcieli zająć Abchazję i Osetię Południową, to zajęli.\nPo co im Donbas? lepiej niech tam wrze. Dla Rosjan to korzystne. Krym zajęli, bo to ważny punkt strategiczny. I tam wysłali regularne wojska.A w Donbasie to najwyżej doradcy. Tam naprawdę wojują ochotnicy (niektórzy to zawodowi żołnierze, ale też są tam górnicy). Tak naprawdę to Ukraina powinna być federacją,np. Lwów, Kijów, Donbas, Odessa, Charków, Zakarpacie. Każdy region z inną tradycją. Były prezydent Czech Klaus miał rację, gdy mówił, że „gdy każe się Ukrainie wybierać między Wschodem a Zachodem, to stworzy się nierozwiązywalny problem”. Bo każdy region ma swoją historię, swoje tradycje i swoje interesy gospodarcze.\nJakoś małe Węgry nie boją się panicznie Rosjan. Putin to nie wariat. Po co mu ukraiński bankrut? Lepiej niech funkcjonują jako państwo upadłe (z punktu widzenia Moskali).\nposted by Niklot czwartek, 29 Listopad 2018 1:08 pm\nChcieli zająć Mariupol i cały południowy wschód Ukrainy, by mieć lądowy dostęp do Krymu i nie zajęli.\nChcięli zająć całą Gruzję, a zajęli tylko Abchazję i część Osetii.\nWcześniej chcieli (politycznie, nie militarnie) przejąc całą Ukrainę i też im nie wyszło.\nChcą zająć kraje Pribałtiki i też lipa.\nChcą wchłonąć Białoruś i jakoś nie mogą.\nNawet w Polsce wpływy rosyjskie są słabeńkie.\nMasz przykłady tego, co się dzieje w Europie.\nNie orientuję się w układach rosyjskich w Azji, ale coś tam do mnie dociera, że Kazachstan jest już wchłonięty w strefę interesów Chin.\nRuscy są ciency jak barszcz. Owszem 80 miliardów dolarów budżetu wojskowego to dużo, lecz jest to wojskowy kolos na glinainych nogach. Jaki oni mają dochód narodowy? Dr Jacek Bartosiak porównywał do PKB Holandii.\nposted by redakcja czwartek, 29 Listopad 2018 1:40 pm\nTo że Chiny stają się potęgą było wiadomo kilkanaście lat temu. Kolejna potęga prognozowana od dekady to Indie o których jakoś nikt nie mówi a traktuje jak niektórzy Chiny jeszcze jakiś czas temu. Rosja może i ma coraz mniejsze wpływy gdziekolwiek ale właśnie dzięki temu jest bardziej niebezpieczna i nieprzewidywalna. Brytyjczycy wypisują się z UE bo idee z połowy XX przestają być aktualne. Jednak jesteśmy gdzie jesteśmy a ostatnio Mateuszek dostał reprymendę od tego sztucznego babsztyla który broni „tefałenowskich” dziennikarzy czyli na dzień dzisiejszy mediów amerykańskiego koncernu.\nposted by michuchu piątek, 30 Listopad 2018 10:44 am\nCzasem Ziemkiewicz powie coś rozsądnego:\n„Taka refleksja na wieczór: jeśli Ukrainą tak z buta traktuje Polskę, kiedy ledwie zipie przyciskana przez ruskich i obiektywnie nas potrzebuje – to co będzie, gdy się wzmocni?”\nposted by Niklot środa, 28 Listopad 2018 11:49 am Odpowiedz\n+ 2 = dziewięć


Strój adwokata – Twoje centrum informacji\nAdwokat musi wyglądać na sali rozpraw fachowo i co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Jego strój jest w pewnym sensie wizytówką instytucji, jaką jest sąd. O ile w normalnych okolicznościach prawnicy ubierają się po cywilnemu, o tyle na sali rozpraw noszą togi.\nToga wygląda bardzo majestatycznie i z całkowitą czyli stu procentową pewnością dodaje pewności siebie. Świadczy ona bez wątpienia o wysokim statusie społecznym i o bardzo odpowiedzialnej funkcji, jako pełni się w społeczeństwie. Wybór takiego stroju nie jest indywidualny, dlatego że wszystkich obowiązują takie same togi. Różni się wyłącznie kolor żabotu, jakiego zakłada się do takiego stroju, a poza tym wszystko jest takie samo. Bez wątpienia różnorodne są również rozmiary, dlatego że jedni mają większy rozmiar, inni zredukowany. Toga natomiast nie musi być odpowiednia, bo jest strojem luźnym, więc rówkiepsko można włożyć rozmiar uniwersalny i on także będzie się wystarczająco bardzo dobrze sprawdzał. Togi są wykonane z materiałów doskonałej jakości, dlatego że mają wyglądać profesjonalnie i służyć przez długie lata. Cena tóg nie jest najniższa, ale jak wspomnieliśmy uprzednio, z uwagi na wysoką jakość materiału, ten strój można użytkować przez bardzo długie lata z powodzeniem i nie powinien on się bardzo szybko niszczyć. Togę należy oczywiście pielęgnować w trakcie prania, suszenia i prasowania. Materiał musi wyglądać nienagannie, bo stanowi o powadze majestatu prawa i odzwierciedla bardzo ważną funkcję wykonywaną przez pracownika wymiaru sprawiedliwości. Sędziowie prokuratorzy, radcy prawni noszą identyczne togi.


Gotujemy w oryginalny i smaczny sposób: przepisy na bułki różnych ryb\nDla miłośników nie tylko smacznego, ale i pięknego jedzenia dostępne są przepisy na oryginalne dania, w tym roladki rybne. Doskonałość smaku można wykazać dzięki różnym rodzajom ryb i dodatkowym składnikom. Do jego przygotowania odpowiednie są zarówno droższe czerwone ryby, jak i dość dostępni mieszkańcy rzek. Korzystając z poniższych przepisów, każda gospodyni może przeprowadzać eksperymenty kulinarne.\nJak gotować bułkę z czerwoną rybą?\nZ lekko osolonego łososia lub pstrąga możesz ugotować prostą przystawkę, która pomoże na przykład, gdy goście niespodziewanie przybędą lub gdy po prostu nie będzie siły gotować czegoś bardziej skomplikowanego. Takie przekąski są łatwe do przygotowania, a nawet początkujący kucharz może sobie z nimi poradzić.\n250 g. Lekko solony pstrąg;\n1 słoik twarożku z ziołami;\npęczek koperku lub pietruszki;\nPokrój rybę w cienkie plasterki. Aby to zrobić, użyj ostrego noża.\nNa stole rozłóż folię spożywczą i połóż na niej blaszki rybne, tworząc dwa rzędy.\nNastępnie przykryj pstrąga warstwą sera i ułóż pokrojone warzywa na wierzchu.\nPomagając sobie z filmem, przekręć ciasną kiełbasę i zostaw ją na co najmniej godzinę w lodówce.\nPo upływie czasu użyj ostrego noża, aby pokroić go na porcje, które najlepiej układać na liściach sałaty.\nUdekoruj zieloną cebulą i ziołami.\nPrzepis na wędzone ryby z różnych odmian ryb\nTo danie jest bardziej związane z kuchnią koreańską, ale dzięki niezbędnym składnikom możesz go ugotować w domu. Jego pikantny smak nie pozostawi nikogo obojętnym.\ngotowa solanka dla ryb wędzonych na gorąco.\nZacznij od makreli, którą należy umyć, wypatroszyć, a po wykonaniu małych nacięć\nNastępnie dokładnie przepłucz tuszę pod bieżącą wodą.\nŁososia pokroić w grube, długie plastry, które należy umieścić w brzuchu makreli.\nMusisz również wykonać małe nacięcie wzdłuż tylnej części makreli.\nZa pomocą liny spożywczej lub zwykłej nici ubierz tuszę.\nWłóż do głębokiego pojemnika i napełnij solanką. Pozostaw na 40 minut. marynata\nPo upływie czasu owinąć makreli folią i wysłać przez 35 minut. do piekarnika, który należy podgrzać do 180 stopni.\nKiedy nadejdzie czas, ostudź danie z różnych odmian ryb, usuń nić i pokrój na porcje.\nPrzepis na bułkę rybną z piekarnika\nIstnieje wiele przepisów na to danie do piekarnika, ponieważ można użyć różnych nadzień, marynat, metod serwowania itp. Zastanówmy się nad jedną z najpopularniejszych opcji z grzybami. Przepis jest odpowiedni dla różnych odmian ryb.\nZa pomocą maszynki do mięsa lub blendera zmiel filet wstępnie namoczonym bahtem w wodzie lub mleku.\nDo smaku włóż sól i pieprz do farszu i dokładnie wszystko wymieszaj.\nPokrój obraną cebulę w kostkę, a grzyby w talerze.\nUmieść je na rozgrzanej patelni i smaż na złoty kolor.\nJajko ugotować, pokroić w drobną kostkę i dodać do grzybów.\nPołóż folię spożywczą na stole i równomiernie rozłóż na niej mielone mięso.\nUmieść nadzienie na środku paska.\nTrzymając końce folii, przekręć kiełbasę i delikatnie dociśnij rękami, aby była ciasno.\nNasmaruj blachę do pieczenia olejem i połóż rolkę bez szwu folii.\nPosypać grzankami i piec w piekarniku przez pół godziny.\nPrzepis na roladkę z żelatyny\nAby utrzymać dobrze rolkę i łatwe cięcie, zalecamy stosowanie żelatyny. W tym przepisie możesz używać różnych rodzajów ryb, ale zastanowić się nad najbardziej przystępnymi i popularnymi z nich.\n3 świeżo mrożona makrela;\n1 mała torebka żelatyny;\n75 ml olej roślinny;\nNajpierw musisz przygotować makrela, dla której usuń płetwy, ogon i głowę z tuszy.\nNastępnie usuń wnętrze i dokładnie spłucz je pod bieżącą wodą.\nPrzetnij wzdłuż grzbietu, aby usunąć kości. Dla wygody możesz użyć pincety.\nObierz marchewki i zetrzyj je na grubej tarce, i pokrój cebulę w mały sześcian.\nSmażyć warzywa w oleju na złoty kolor.\nUmieść smażenie w misce, dodaj sól, pieprz i ulubione przyprawy, a także szczyptę żelatyny. Dobrze wymieszaj i ostudź.\nRozłóż folię spożywczą na stole i posyp lekko solą i żelatyną.\nPołóż filet, usmaż i przykryj drugą połową makreli.\nPrzykręć folię szczelnie jak cukierki i zrób kilka nakłuć na powierzchni widelcem lub wykałaczką.\nUformowany dip kiełbasiany we wrzącej osolonej wodzie i odstawić na 20 minut.\nPo upływie czasu przenieś go do formy odpowiedniej do rozmiaru, przykryj płytką i umieść ładunek na górze.\nWłóż do lodówki na kilka godzin, aby zamrozić żelatynę.\nPozostaje tylko wyjść, usunąć folię i pokroić na porcje.\nPrzepis na szpinak i czerwoną bułkę rybną\nKolejna wersja przekąski, która może ozdobić każde wakacje i bufet. Dzięki zastosowaniu szpinaku danie jest nie tylko smaczne, ale także zdrowe. Wszystko jest przygotowane bardzo prosto.\n55 g masło;\n25 g miękkiego sera śmietankowego;\n325 g łososia.\nAby rozmrozić szpinak, zaleca się pozostawienie go w lodówce na kilka godzin, a następnie wyjęcie i trzymanie w temperaturze pokojowej.\nWłóż na patelnię i mieszaj, aż cały płyn odparuje.\nNastępnie wyłącz ogień i ostudź.\nPołącz jajka ze szpinakiem, a następnie umieść tam pokrojony ser na tarce i ponownie wymieszaj.\nWlać powstałą masę do blachy do pieczenia, którą najpierw należy przykryć pergaminem.\nDokładnie spłaszczyć i wysłać na pół godziny do piekarnika, który należy podgrzać do 180 stopni.\nNastępnie zdejmij, przykryj papierem spożywczym i ręcznikiem.\nGdy warstwa jaja ostygnie, posmaruj ją twarogiem i połóż łososia pokrojonego w cienkie plasterki krawędzią.\nZwinąć kiełbasę i owinąć folią spożywczą i folią na wierzchu. Pozostaw na kilka godzin w lodówce.\nJak gotować bułkę śledziową?\nJedna z najczęstszych przekąsek, które można znaleźć na prawie każdym bufecie i uroczystościach. Istnieje ogromna liczba opcji, przeanalizujemy jedną z nich.\nczerwona papryka w puszkach;\nObierz śledzie, umyj i delikatnie oddziel filet. Użyj pęsety, aby usunąć małe kości.\nPokrój ogórki i paprykę w małą kostkę i posiekaj natkę pietruszki.\nRozłóż folię spożywczą na stole i połóż na niej filet z brzuchem.\nPrzykryj górną folię i lekko odetnij śledzie, aby cała warstwa miała tę samą grubość.\nZdejmij górną folię i posmaruj śledzia serem śmietankowym, aby nie było pustych przestrzeni.\nPosyp wszystko ogórkami, papryką i ziołami.\nDodaj kolejny biały mielony pieprz.\nPomagając sobie z folią, zwinąć ciasną kiełbasę i umieścić ją na 3 godziny w zamrażarce.\nUsuń folię i pokrój na porcje.\nJak widać, potrawy z ryb mogą być dość niebanalne, po prostu włącz trochę wyobraźni. Skorzystaj z przedstawionych przepisów i zachwyć swoją rodzinę pysznymi smakołykami.


Otwarte kościoły - artykuły | Dziennik Zachodni\nMsze z większą liczbą wiernych już od tej niedzieli 17 maja. Sprawdzamy, ile osób zmieści się do kościołów\nMsze z wiernymi, ale wciąż obowiązują obostrzenia. Premier Mateusz Morawiecki zapowiedział znoszenie kolejnych obostrzeń, które zostały wprowadzone ze względu na pandemię koronawirusa w Polsce lub łagodzi niektóre z nich. Jedną ze zmian ma być liczba wiernych, która może uczestniczyć w nabożeństwie. Ile osób może zatem przebywać w kaplicy?\n17 maja 2020, 6:53\nilość wiernych w kościołach\nNOWE Katowice. Są wolne terminy na szczepienie na covid w masowym punkcie szczepień w Katowicach - Janowie. Punkt działa tu od tygodnia\nilosc wiernych w kosciolach


Filmowy wystrój wnętrz. 4 inspiracje dla miłośników kinowego klimatu\n21 listopada 2016 22 listopada 2016 Zamieszczone w DesignTagi filmowy wystrój wnętrz, filmy, kino, wystrój wnętrz\nJeśli kochasz kino, to z pewnością nie jest Ci obce uczucie tęsknoty za ulubionymi bohaterami. Z głowy cytujesz ulubione sceny, a widok niektórych aktorów przywołuje miłe wspomnienia. Czy wiesz, jak można przenieść do codzienności pozytywne emocje, które wiążą się z ukochanymi obrazami kinowymi? Stawiając na filmowy wystrój wnętrz.\nBez względu na to, czy szukasz inspiracji, czy też noclegu w ciekawym mieszkaniu – zobacz, jak z wprowadzeniem filmowej atmosfery do wnętrza poradzili sobie projektanci znajdujących się w naszej ofercie apartamentów.\nFilmowy wystrój wnętrz\nChcesz wprowadzić kinowy klimat do swojego wnętrza? Umieść tam zdjęcia gwiazd. Nie zapomnij jednak o tym, aby wszystko ze sobą współgrało – tak, jak ma to miejsce np. w Apartamencie Marilyn w Warszawie. Z jednej strony nowoczesność, a z drugiej – ponadczasowa elegancja. Dokładnie to, z czym kojarzymy ikony kina Audrey Hepburn i Marilyn Monroe.\nMonochromatyczność powieszonych na ścianach portretów gwiazd świetnie koresponduje tutaj z monochromatycznością reszty wystroju, który notabene kojarzy się właśnie z czarno-białym kinem złotego wieku Hollywood. By jednak nie było zbyt nudno, monotonia została przełamana tutaj przez przyciągające uwagę turkusowe krzesła oraz taki sam kolor podłogi w łazience. Zobaczcie sami, jak świetne jest to połączenie:\nJak widać – z umiarem, bo z umiarem, ale warto pozwolić sobie na oryginalną kombinację barw. Inaczej monochromatyczność może okazać się dość monotonna.\nBianco, apartament w Sopocie, to kolejny dowód na to, że decydując się filmowy wystrój wnętrza, warto zadbać o to, aby kinowe akcenty dobrze korespondowały z klimatem pomieszczenia. Tutaj projektanci postanowili na mieszankę tajemniczości oraz przytulności – konsekwentnie, bez wyraźnych akcentów kolorystycznych. Wycieniowany, monochromatyczny portret Jamesa Deana z jego nonszalanckim wyrazem twarzy świetnie współgra ze stonowanym wystrojem mieszkania. A w buntowniczy obraz aktora dobrze wpisują się ustawione na półce butelki po Whisky. To kolejny dowód na to, że umieszczając w pomieszczeniu portret znanej postaci, warto zagrać na skojarzeniach, jakie ona budzi.\nFototapeta dla odważnych\nCzasem można zaszaleć i postawić na kolorową fototapetę, która przeniesie nas do filmowej rzeczywistości. Jak to zrobić w ciekawy sposób? Wystarczy zainspirować się wnętrzami w Starym Kinie – Cinema Residence. Mieszczą się one nie gdzie indziej, a w stolicy polskiego filmu, czyli Lodzi. To coś dla miłośników polskiego kina. Można tam wyspać się w Szuflandii znanej z filmu „Kingsajz”, albo poczuć się jak we wnętrzach z „Kariery Nikodema Dyzmy”.\nPamiętajcie – to rozwiązanie dla odważnych, bo fototapeta to element, który będzie najbardziej przyciągał uwagę.\nMinimalizm? Czemu nie\nApartament Mianowskiego w Warszawie to przykład na to, że pokój nie musi być pozbawiony kolorów, aby pasowały do niego czarno-białe kinowe plakaty. Tutaj są to grafiki przedstawiające Charliego Chaplina oraz Audrey Hepburn. Choć wnętrze jest stonowane i nieco skandynawskie, to jest już mocno ożywione przez kolorowe akcenty. Być może właśnie dlatego projektanci zdecydowali się na powieszenie na ścianie wydruków w wersji minimalistycznej – inaczej nadmiar przyciągających uwagę elementów mógłby rozpraszać. Tak jednak otrzymujemy bardzo przyjemne połączenie.\n9 najbardziej inspirujących blogów o podróżowaniu z dziećmi\nWnętrza w stylu retro: jak stworzyć klimat?


Gry Dragon Ball. Najlepsze gry osadzone w uniwersum Smoczych Kul - Ekspert Ceneo\nData publikacji: Czwartek, 2020-02-13\nGry Dragon Ball. Najlepsze gry osadzone w uniwersum Smoczych Kul\nNie da się ukryć, że Polacy kochają markę Dragon Ball. Osoby wychowujące się w latach 90. ubiegłego wieku namiętnie oglądały serial animowany o przygodach Son Goku i jego przyjaciołach. Teraz młodsze pokolenia mogą dalej obcować z kolejną serią mangi oraz anime, a także nadrabiać zaległości pod postacią gier. Produkcji osadzonych w uniwersum Smoczych Kul nie brakuje. Zobaczcie najlepsze gry Dragon Ball.\nGry z uniwersum Dragon Ball – czym są Smocze Kule?\nPolecamy: Nowe gry 2020\nMarka Dragon Ball zadebiutowała w 1984 roku pod postacią mangi. Jej twórcą był Akira Toriyama, który potem współpracował z wytwórnią Toei Animation podczas prac nad anime. To właśnie serial animowany cieszy się w Polsce szczególną popularnością, często zasilając ranking anime.\nSeria podzielona jest na cztery cykle – główny, Z, GT oraz Super, które zadebiutowało po prawie dwudziestoletniej przerwie. Najnowszy cykl całkowicie przekreśla wydarzenia z GT, kontynuując historię przedstawioną w cyklu Z. Serial zakończył się w 2018 roku po 131 odcinkach.\nDragon Ball to reprezentant shōnen, czyli mang przeznaczonych głównie dla chłopców. Tego rodzaju komiksy opowiadają zazwyczaj o potężnych bohaterach posiadających nadnaturalne moce. To właśnie udoskonalanie swoich zdolności jest motorem napędowym serii.\nW które gry Dragon Ball powinien zagrać fan anime i mangi? Zobacz listę gier Dragon Ball na PC i konsole.\nSeria Dragon Ball Xenoverse\nSeria Dragon Ball Z Budokai\nSeria Dragon Ball Z Budokai Tenkaichi\nSeria Dragon Ball Z: The Legacy of Goku\nNasze zestawienie polecanych gier Dragon Ball otwiera FighterZ, czyli zdecydowanie najbardziej widowiskowa i najlepiej wyglądająca bijatyka bazująca na uniwersum Smoczych Kul. Studio Arc System Works opracowała przepiękną oprawę wizualną, która sprawiła, że Dragon Ball wyglądał jeszcze ładniej niż w oryginalnej wersji. Rozgrywka bazowała na systemie tag battle, co oznacza, że w trakcie pojedynków gracze mogli przełączać się pomiędzy różnymi członkami drużyny. Dzięki najróżniejszym kombinacjom wojowników walki nawet po wielu godzinach zabawy nadal nie nużyły.\nCykl Xenoverse był powiewem świeżości, jakiego potrzebowały gry Dragon Ball. Twórcy w obu odsłonach w umiejętny sposób połączyli najważniejsze wątki fabularne sagi z całkowicie nowymi historiami. Najważniejszym elementem było stworzenie własnej, unikatowej postaci, która sprytnie została wpleciona do historii znanej z anime. Na drugą odsłonę Xenoverse składają się wątki ze wszystkich serii, w tym z Super oraz filmów kinowych.\nKakarot to kolejna próba dotarcia do nowych fanów serii. Studio Cyberconnect2 postanowiło zrealizować rozbudowany RPG akcji, w którym eksploracja świata jest równie ważna co walki z przeciwnikami. Dzięki otwartej konstrukcji świata gracze mają do dyspozycji pojedynki z najróżniejszymi przeciwnikami, a także szereg dodatkowych misji opowiadających (zazwyczaj) zabawne historyjki, na jakie nie było miejsca w oryginale. Jeśli natomiast chodzi o główny trzon fabularny, to ten bazuje na serii Z.\nDzisiaj pierwsze Budokai może nie robi wielkiego wrażenia, ale zapewniam, że w dniu premiery powodował szybsze bicie serca u miłośników anime. Bandai Namco przygotowało rzetelną bijatykę z ulubionymi bohaterami – dostępnych było 23 wojowników, co w 2003 roku było naprawdę niezłym wynikiem. Kolejne odsłony jeszcze bardziej dopracowały gameplay i rozbudowały rozgrywkę.\nTwórcy gier z serii Dragon Ball już od dawna kombinowali z trójwymiarowymi walkami, ale dopiero w serii Budokai Tenkaichi zostały one zrealizowane na bardzo wysokim poziomie. Autorzy porzucili standardowe, niewielkie plansze charakterystyczne dla bijatyk. Zamiast tego otrzymaliśmy duże areny, po których można było swobodnie latać. Kamera została umieszczona za plecami bohatera, co nadawało starciom dynamizmu i efektowności.\nBurst Limit było ukłonem w stronę miłośników klasycznych bijatyk 2.5D. Nie jest to zdecydowanie najlepsza odsłona serii gier Dragon Ball, ale twórcom całkiem nieźle udało się zaprezentować możliwości ówczesnych konsol (PlayStation 3 i Xbox 360). Rozgrywka była dynamiczna i widowiskowa, czyli taka, jaka powinna być.\nNie jest gra wybitna, ale wiążę z nią wiele ciepłych wspomnień. Domyślam się, że gracze wychowujący się na pierwszym PlayStation mają podobnie. Duża zaletą Final Bout było to, że twórcy bazowali przede wszystkim na serii GT. Ta oczywiście w tym momencie kompletnie się nie liczy, jednak nie można pominąć kilku jej ciekawych aspektów, takich jak interesujący bohaterowie i wypasione transformacje protagonistów.\nBattle of Z jest grą słabą, jeżeli odpalimy ją na PS3 lub Xbox 360. Bardzo dobrze radzi sobie natomiast w wersji na PlayStation Vita. Produkcja studia ARTDINK gwarantuje ciekawe starcia z wykorzystaniem kilku postaci jednocześnie.\nM.U.G.E.N. to w istocie darmowy program przeznaczony do tworzenia dwuwymiarowych bijatyk. Zdecydowanie najpopularniejszym projektem było właśnie Dragon Ball Z Mugen Edition 2. Dzięki ciężkiej pracy fanów inni miłośnicy serii mogli cieszyć się wieloma postaciami oraz efektownymi animacjami ataków.\nDBZ: Kakarot zdecydowanie nie było pierwszym RPG-iem wśród gier osadzonym w uniwersum Dragon Ball. Posiadacze GameBoy Advance mogli już wcześniej obcować z interesującą serię The Legacy of Goku. Druga odsłona była zdecydowanie ciekawsza, ponieważ oferowała bardziej złożony gameplay i lepiej zaprojektowane walki.


> jedwabna (nr 4622331)\nkrótka, śliczna, włoska sukienka w kolorze cappuccino. Materiał 100% jedwab. pod spodek dzianinowa podszewka. w pasie gumka . są szlufki, ale nie ma paska. brak metki z rozmiarem. na manekinie o rozmiarze 38 i chyba polecam max. dla rozmiaru 38. stan bardzo dobry.\nszerokość pod pachami ok. 42cm.\nszerokość w pasie bez rozciągania 32cm\n8/36 CIEPŁA SUKIENKA WARKOCZE\nSUKNIA NA WYJĄTKOWE OKAZJE 38


Ruch Chorzów: Urbańczyk: W głowie siedzi to, co dzieje się klubie - sport.interia.pl\nRuch Chorzów: Urbańczyk: W głowie siedzi to, co dzieje się klubie\nPoniedziałek, 7 sierpnia (09:15)\nNiewesoła sytuacja w Chorzowie. Ruch przystąpił do rozgrywek z pięcioma ujemnymi punktami na koncie, a po dwóch kolejkach i dwóch porażkach w I lidze, po 0-1 ze Stalą i Chrobrym, bilans zespołu prowadzonego przez Krzysztofa Warzychę się nie zmienił. – Gdzieś w głowach siedzi to, co dzieje się w Ruchu – przyznaje Maciej Urbańczyk, kapitan niebieskiej jedenastki.\nMaciej Urbańczyk /Adrian Ślazok /East News\nI Liga: wyniki, terminarz, strzelcy, gole\nPo spadku z Ekstraklasy chorzowianie przystąpili do rozgrywek na jej zapleczu z minus pięcioma punktami na koncie. To kara za zaległości finansowe. Do tego na klub nałożono transferowy zakaz za kolejne zaległości w stosunku do kilku piłkarzy sprzed lat. W tej sytuacji, w drużynie prowadzonej przez trenera Warzychę, nie brakuje młodych zawodników, jak nastolatkowie w wyjściowym składzie: Gracjan Komarnicki, Kacper Czajkowski czy Kamil Słoma.\nSezon zaczął się dla Ruchu nie najlepiej. Po porażce ze Stalą w Mielcu 0-1, przyszła porażka w meczu ostatniej kolejki z Chrobrym u siebie, również różnicą jednej bramki. Spotkanie z głogowianami, jak i kolejny ligowy mecz ze Stomilem u siebie, "Niebiescy" muszą grać bez udziału publiczności. To kara za burdy podczas ostatniego ekstraklasowego spotkania z Górnikiem Łęczna na swoim stadionie na początku czerwca.\n- Gdzieś tam w głowach siedzi to, co się w Ruchu dzieje, ale ja przyznam, że jestem pełen nadziei, jeśli chodzi o naszą grę. Mimo dwóch porażek na początek, to trzeba powiedzieć, że nie wyglądało to źle. W meczu z Chrobrym mieliśmy nadzieję na trzy punkty. Przeważaliśmy, były sytuacje, ale na koniec to rywal zdobył w końcówce zwycięską bramkę. Zabrakło naszych kibiców na trybunach, a także kreatywności i skuteczności z przodu w naszym wykonaniu, w tym ostatniego podania czy wykończenia. Musimy się też ustrzegać takich błędów, jak ten popełniony w piątkowym meczu. Trzeba konsekwentnie grać swoje, a szczęście się do nas na pewno uśmiechnie - uważa Urbańczyk.\nPiłkarzy Ruchu już w środę czeka kolejne starcie z Chrobrym. Tym razem zagrają z ekipą z Głogowa w 1/16 Pucharu Polski. To spotkania na stadionie przy ulicy Cichej, tym razem z udziałem widzów, o godzinie 19.\nW Chorzowie, mimo obowiązującego zakazu transferowego i szczupłej kadry, nie przejmują się graniem co kilka dni. - Dla każdego piłkarza mecze są najlepszą formą rywalizacji. To nie stanowi problemu - podkreśla kapitan Ruchu. W lidze kolejnym rywalem chorzowian będzie na wyjeździe w sobotę - Bytovia.\nDowiedz się więcej na temat: Ruch Chorzów | Maciej Urbańczyk


Rafał „Uszol” Dąbrowski: Tych lat z pamięci nie wymażę - Kibic Poznański\nHomeLech PoznańWywiadyMichał Lipczyński: Całe życie z Lechem Poznań\nFlaga, o której mówisz ma wartość historyczną, służy kibicom Lecha od 20 lat.\n– Pomysł jej odnowienia kiełkował we mnie od dawna, a kiedy sobie uświadomiłem, że powstała dokładnie 20 lat temu, postanowiłem wystąpić z inicjatywą. Skoro przetrwała tak długo, warto zmienić ją na lepszą. Mam nadzieję, że większość osób to rozumie, choć docierają do mnie głosy sprzeciwu. W moim zamiarze nie widzę niczego zdrożnego. Problem wystąpiłby wtedy, gdyby zmiany chciał wprowadzać ktoś, kto nie jest autorem, a stuprocentowym pomysłodawcą byłem ja. Czuję się w obowiązku naprawić błędy, które wykonując tę flagę popełniłem.\nMasz na myśli umieszczenie na niej lwów, które w niczym nie kojarzą się z Poznaniem?\n– Tamta flaga faktycznie nie nawiązywała do naszego miasta, do jego historii. Różni ludzie, nie tylko zresztą z Kotła, ale z całego stadionu przychodzili do mnie i pytali, co tam robią lwy. Bardziej kojarzą się one z Gdańskiem. Umieściłem je z powodów, nazwijmy to, ambicjonalnych, jako osoba spod znaku Lwa. Imponują mi te silne zwierzęta. Przede wszystkim jednak lwy przewijają się często w heraldyce anglosaskiej, a ja zawsze miałem fioła na punkcie ligi angielskiej. W herbach tamtejszych klubów często widnieje ten motyw. Teraz chcę zmienić flagę na taką, która bardziej oddaje charakter naszego miasta i regionu, naszej drużyny. Po prostu nawiązuje ona do naszego słynnego patriotyzmu lokalnego.\nKiedy nowa flaga zawiśnie w Kotle?\n– To już nie ode mnie zależy. Poproszono mnie, bym dołożył rękę do wykonania nowej fany. Dopiero dostanę informację, kiedy będę mógł w tym uczestniczyć.\nPamiętasz ostatni mecz Lecha, na którym byłeś?\n– To nie było tak dawno. Uległem usilnym namowom Zbyszka Rybaka, by pójść na mecz z Juventusem, skorzystałem z zaproszenia Piotra Gadomy. Było to dla mnie przeżycie surrealistyczne, bo pojawiłem się na stadionie, zresztą zupełnie innym, niż ten mi znany, po 11 latach przerwy. Zostałem zaproszony do loży biznesowej, czyli do skyboxu, a tam nijak nie czuje się atmosfery. To nie jest takie oglądanie meczów, jakie pamiętam. Czułem się tam wyobcowany. Gdybym siedział na normalnej trybunie, być może miałbym inne odczucia.\nWarto przypomnieć, jak doszło do tego, że w pewnym momencie przestałeś przychodzić na stadion, porzuciłeś Lecha. Jeśli dobrze pamiętam, przebywałeś w pociągu mającym zawieźć kibiców na mecz do Szczecina, gdy nagle wyszedłeś i oznajmiłeś, że masz dość, to już nie dla Ciebie.\n– Drogi Józefie, prawie dobrze pamiętasz, aczkolwiek nawiązujesz do innego wydarzenia. Wściekłem się na Lecha, że nie użyję innego określenia, gdy drużyna zaprzepaściła wielką szansę startu w Lidze Mistrzów. Po słynnym meczu w Radzionkowie byłem zbulwersowany postawą piłkarzy i działaczy. Incydent z pociągu do Szczecina wydarzył się wcześniej, gdy czułem się zdegustowany postawą części moich kolegów na jednym z poprzednich meczów. Chyba chodziło o jakąś kibicowską grandę, o ich zachowanie. Nie chciałem świecić oczami za wszystkich, działać sam, domagałem się wsparcia kolegów. Zrobiłem sobie przerwę z kibicowaniem i wyjazdami na mecze, ale to jeszcze nie było porzucenie Lecha. Moja postawa już wtedy ich zbulwersowała, ale na krok ostateczny zdecydowałem się ze względów sportowych, które nałożyły się na inne nieciekawe zjawiska.\nDojrzewało to w Tobie stopniowo czy decyzja była spontaniczna?\n– Dojrzewało. Widziałem, że sprawy toczą się w złą stronę. Tam, gdzie pojawiają się bejmy, zawsze wszystko się psuje. A pojawiły się w momencie, gdy zaczynała się współpraca władz klubu z kibicami, którzy mieli pilnować porządku na trybunach. Namawiano mnie, bym się w to włączył, bo ciągle jestem wzorem dla młodych kiboli i autorytetem dla różnych środowisk kibicowskich. Mogę napomknąć, że proszono mnie, bym pozostał na stadionie w innej roli, ale to może omówimy przy okazji innych spotkań. Nie chciałem tańczyć, jak mi ktoś zagra, robić z siebie niewolnika. Za jakieś wynagrodzenie mieliśmy odpowiadać za spokój na stadionie. Jak mogłem zaręczyć, że spontanicznie nie wybuchną zadymy? Gdyby zaczęły się burdy, ekscesy na trybunach, jedni kibice do drugich mieliby pretensje. Tego właśnie wolałem uniknąć. Radzionków był tą kroplą, która przelała czarę goryczy.\nPrzypomnijmy, że Lech miał wtedy szansę gry w Lidze Mistrzów. Wisła prowadziła w lidze niezagrożenie, ale była wykluczona z europejskich pucharów. Lech niespodziewanie pokonał u siebie 2:0 Widzew, a potem pojechał do Ruchu Radzionków z poważnymi szansami na drugie miejsce w lidze. Porażka 0:4 wszystko przekreśliła.\n– Właśnie tego już nie dźwignąłem. To było dla mnie po prostu chore. Pojawiły się pogłoski, że Lech odpuścił ten mecz, być może nawet sprzedał, że klub nie czuł się na siłach walczyć o Ligę Mistrzów. Niech każdy myśli o okolicznościach tego wydarzenia co chce, ale kiedy takie pogłoski do mnie doszły nie widziałem tam już dla siebie miejsca. Poczułem się zdradzony, jakby mi ktoś wbił sztylet w plecy. Czar prysł w tym właśnie momencie. Zbierało się na to długo, aż nastąpił ten decydujący moment i całkowicie się z Lecha wyleczyłem. Moje niebiesko-białe życie runęło. Zdałem sobie sprawę, że przez wszystkie te lata byłem bardzo naiwny.\nSłyszałem, że wprost z pociągu wybieraliście się do siedziby klubu, by pokazać działaczom i piłkarzom, co myślicie o ich postawie w Radzionkowie.\n– Dokładnie tak było, ale to był tylko i wyłącznie mój plan. Byłem agitatorem, nie wstydzę się tego. Nie wiem już, co chcieliśmy zrobić, czy ucierpiałyby samochody, budynek, czy osoby. Do dziś tak dzieje się w Turcji, czy w Grecji, gdzie kibice w ten sposób reagują na to, co budzi ich wściekłość. Gdybyśmy tak wtedy postąpili, ludzie z klubu następnym razem dwa razy by się nad sobą zastanowili. Niestety, u swoich kolegów, druhów, oficerów, czy jak tam ich nazwać nie znalazłem poparcia. Uznałem, że faktycznie nie ma tam już dla mnie miejsca. Skoro niektórym mamona przesłoniła oczy, to trudno. Gdy im się pluje w pysk, to mówią, że deszcz pada.\nOd tego czasu nie interesujesz się Lechem?\n– Kiedy w Internecie ukazały się informacje na temat mojego grudniowego wystąpienia na kibicowskiej konferencji prasowej można było też przeczytać komentarze na ten temat. Zarzucano mi, że miałem przestać interesować się Lechem, a jednak wracam na stadion. Otóż nie wracam. Prawda jest taka, że nie mam pojęcia, na którym miejscu w tabeli jest Lech. W dawnych czasach byłoby to nie do pomyślenia. Teraz mnie to nie podnieca, do niedawna wręcz mnie nie obchodziło, ale kibole nadal mnie interesują. Spotykam się z nimi, wspólnie trenujemy. Trzeba pamiętać, że już jako małolat jeździłem za Kolejorzem po całej Polsce. Wyposażony w niebiesko-biały szalik, który był świętością, biłem się za swoją drużynę. Tego nie wymaże się z pamięci ani z życiorysu.\nIgnorowałeś informacje na temat wyników drużyny?\n– Jeżeli gdzieś tam się dowiedziałem, że Lech akurat wygrał z Legią lub inną drużyną, oczywiście bardzo się z tego cieszyłem, mimo iż nie jestem zachwycony związkiem z Amiką, a moja wypowiedź na ten temat nie wszystkim się spodoba. Lech to Lech, a ja mu podarowałem ważny kawał życia. Zapłaciłem za to, ale nie użalam się nad solą, bo to były moje wybory.\nNiezależnie od wszystkiego na zawsze pozostaniesz symbolem burzliwych lat dziewięćdziesiątych, gdy mecze rzadko nie kończyły się zadymami, bijatykami, po Polsce jeździły tzw. pociągi grozy.\n– Owszem, tak się działo. Dziś każdego ten temat interesuje, każdy chciałby dowiedzieć się o tym jak najwięcej. Pozwolisz, że trochę opowieści zostawię na 7 lutego. Na ten właśnie dzień zostałem zaproszony przez kibiców Kolejorza. Będzie o czym rozmawiać. Wracając do zainteresowania Lechem – bardzo się przez wszystkie lata nieobecności na stadionie cieszyłem ze zwycięstw, ze zdobywanych trofeów. Nie śledzę jednak na bieżąco wyników, nie żyję kolejnymi meczami, nie oglądam transmisji, chyba że jestem na spotkaniu z kumplami, a oni akurat oglądają spotkanie pokazywane przez Canal plus. Moja wiedza na temat Lecha opiera się na tym, co w przelocie usłyszę w jakimś serwisie informacyjnym lub w szatni. Prawdopodobnie nawet nie wymieniłbym drużyn grających w lidze. Ile ich jest? Osiemnaście?\n– No właśnie. Nie ma szans, bym te kluby wyliczył. Za to utożsamiam się z młodymi kibolami wspierającymi Kolejorza. Z nimi jest mi po drodze.\nAle oni kibicują inaczej niż Ty w swoich czasach. Nie robią zadym na stadionach.\n– Ale my też nie robiliśmy wielkich zadym.\nWszyscy pamiętamy, co działo się na wielu meczach, na wszystkich z udziałem Legii. Szturmowanie sektora gości, interwencja policji, „polewaczka” na koronie stadionu, bijatyki z policją po meczu…\n– No dobra, nie wypieram się, nie mówię, że tak nie było. Często słyszę pytania na ten temat. Jednak bardzo mnie dziś denerwuje, żeby nie użyć wulgaryzmu, gdy podchodzą do mnie typy, których w ogóle nie znam i pytają – jak tam Kolejorz. Nie wiem, czy taki ktoś został zahibernowany na 16 lat. Odpowiadam – no właśnie, jak tam Kolejorz, bo ja nie wiem.\nDziwisz się, że ludzie ciągle kojarzą Cię z Lechem, że nie dotarło do nich, jak wiele się w Twoim życiu zmieniło?\n– Rzeczywiście, coś z tym jest. Nawet funkcjonariusze CBŚ-u przy okazji mojego pojmania sugerują mi związki z Lechem. Kiedy przypominam, że to odległa przeszłość stwierdzają, że takiej łatki nie da się już odkleić. I ich, i klawiszy w Szamotułach, bo i z nimi o tym rozmawiałem spytałem, czy za następne 20 lat, gdy na stadionie nie będzie mnie od 40 lat, nadal będę kojarzony z Lechem. Odpowiadali, że chyba tak. To o czymś świadczy. Nie ma co ukrywać, że taka rozpoznawalność sprawia satysfakcję. Kto jest ze mną blisko, wie o tym. Tych lat, tych wspomnień, tych tysięcy kilometrów przejechanych po Polsce z pamięci nie wyrzucę. Zdarzało się, że było nas w pociągu trzech lub czterech. Potrafiliśmy przejechać 500 kilometrów i w kilku, zupełnie jawnie, z niebiesko-białymi szalikami wejść na wrogi stadion, bo inaczej sobie tego nie wyobrażałem. Niezależnie od tego, czy jechaliśmy w pięciu, piętnastu, czy stu nikt, kto był ze mną, nigdy nie chował barw. To nie sztuka pojechać w kilkuset, bo w tłumie każdy czuje się bezpiecznie i nabiera odwagi, wręcz załączają się tak zwane nieśmiertelności. Psychologia tłumu. Nienawidziłem tego.\nTakich przygód rzeczywiście zapomnieć nie można.\n– Owszem, zdarzały się burdy, było chuligaństwo, ale nie to było moim celem. Kierowały mną inne idee, nie po to jeździłem za Kolejorzem. Byłem zakochanym w nim kibolem. Interesowały mnie jego wyniki. Znałem piłkarzy, prowadziłem niebiesko-białe życie, nic innego się nie liczyło. Miłość do barw chcieliśmy eksponować z użyciem siły, drzemiącej w nas energii. Pokazywaliśmy, że jesteśmy tymi najbardziej zaangażowanymi. Jakkolwiek by to dziś nie zabrzmiało – byliśmy gotowi oddać życie za naszego Kolejorza. Piłkarze walczyli na boisku, a my poza nim. To był rodzaj przynależności plemiennej, coś z rycerstwa, z niezłomności. Uzewnętrznialiśmy to powiewając flagami na kijach podczas meczu, czuliśmy dumę z tego powodu. Szalik zawieszony na szyli lub zawiązany na nadgarstku traktowaliśmy z nabożeństwem. Trzeba pamiętać, że zaczynaliśmy przygodę z kibicowaniem mając po 14-16 lat. 18-latek był dla nas kimś starym. Spoglądając wstecz widzę, że byliśmy dzieciakami, gówniarzami. Mimo tego biegliśmy na dworzec, by odpowiednio „przywitać” obcą ekipę. Gonili nas, gdy w tej ekipie znaleźli się dwudziestoparolatkowie. Nierzadko trzeba było stanąć i podjąć z nimi walkę. Pytam więc – czy byliśmy tylko chuliganami, pseudokibicami? Cała otoczka, którą tworzyliśmy się nie liczy? Nie ma co ukrywać, że to ja byłem animatorem tego wszystkiego, nawet jeżeli ktoś teraz pomyśli, że się przechwalam.\nNikt tego nie zakwestionuje. Także tego, że rządziłeś w Kotle twardą ręką. Nie tolerowałeś, gdy podczas dopingowania ktoś nie dawał z siebie wszystkiego.\n– Zgadza się, to było to. Kiedy jechaliśmy na obcy stadion zależało mi, byśmy śpiewali non stop przez pełne 90 minut. Nie zawsze się udawało, ale bywały wyjazdy, gdy to nam wychodziło. Cały czas coś się działo – skakaliśmy, dopingowaliśmy, śpiewaliśmy. Jeżeli nawet się zdarzyło, że piłkarze mimo ambitnej gry, gryzienia trawy przegrywali, nie zrażało nas to. Byliśmy z nich dumni, a także z siebie, że fajnie się na wyjeździe zaprezentowaliśmy. Bywało i tak, że dostrzegaliśmy u piłkarzy, delikatnie mówiąc, brak zaangażowania. Wtedy proponowałem, zarządzałem, czy tyranizowałem, bo i takie opinie dziś słychać, żeby na nich nie zwracać uwagi. Nieistotne, jak oni grają. Ważne, jak my się zaprezentujemy na obcym stadionie. Pokażemy, jak się bawią kibole z Poznania, a nierzadko z Wielkopolski. Przy okazji pozdrawiam Piłę, Rawicz, Kościan, no i Gniezno. Mam nadzieję, że nikt z innych miejscowości nie poczuje się urażony, że nie jest wymieniony. Po takim wyjeździe czułem wielką satysfakcję i dumę, nawet euforię, wynik meczu schodził na dalszy plan.\nByłeś przeciwnikiem zawiązywania zgód z innymi klubami, używania łączonych szali.\n– To prawda. Chciałem byśmy byli sami!!!\nPotem jednak doszło do „podpisania” układu z Arką Gdynia. Dlaczego na to się zgodziłeś? Pod wpływem Zbycha Rybaka, fana Arki dobrze wówczas znanego w kibicowskim środowisku?\n– Ani ja tej zgody nie chciałem, ani Zbychu. Obiecuję, że opowiem o tym 7 lutego podczas spotkania z kibicami. Zapewniam, że smaczków nie zabraknie. Serdecznie zapraszam. Po poprzednim, grudniowym spotkaniu podszedł do mnie Radosław Majchrzak i zaproponował zorganizowanie kolejnej konferencji. Odbieram to jako przejaw zainteresowania tym, o czym rozmawialiśmy i co jeszcze mam do powiedzenia. Oczywiście zgodziłem się. Przy okazji dziękuję dziennikarzom relacjonującym poprzednie spotkanie – Piotrowi Chołdrychowi z LechTV, Jackowi Pałubie z Telewizji Poznań i innym.\nCo się z Tobą działo przez wszystkie te lata, gdy znikłeś ze stadionu? Można było tylko dowiedzieć się, że postawiłeś na czynne uprawianie sportu, uczestniczyłeś w walkach w klatkach.\n– Rzeczywiście, ostro w to wszedłem. W tym czasie nastąpiły ważne wydarzenia, między innymi urodziło się moje pierwsze dziecko, Brunon. Otrząsnąłem się z różnych życiowych perypetii.\nMówiąc o perypetiach masz z pewnością na myśli związki z wymiarem sprawiedliwości, bo przygody z Lechem nie zakończyłeś bezboleśnie. Musiałeś odcierpieć za różne wyczyny.\n– Nie żałuję tego. Czasami mnie nachodzą różne refleksje, robię rachunek sumienia. Bywałem wściekły i rozżalony, że tak a nie inaczej to wszystko się potoczyło, ale uświadomiłem sobie, że mimo cierpień i poniesionych ofiar dużo tamtym latom zawdzięczam. To, że teraz się przypominam nie wynika z chęci promowania siebie. Bywam wręcz nagabywany, by się przypomnieć. Robię to z myślą o kibolach, tych młodych i tych, co mnie jeszcze pamiętają, a ciągle aktywnie działają. Ludzie ze Stowarzyszenia Kibiców Lecha Poznań wywarli na mnie jak najlepsze wrażenie. Widzę, że mają niebiesko-biało w głowach i w sercu. Jeżeli mogę im w czymkolwiek pomóc, od współpracy się nie uchylam. Zawsze będę się identyfikował z tymi, co są na trybunach i w ten sposób działają na rzecz klubu.\nCzy w walkach w klatce przydały Ci się doświadczenia wyniesione z wyjazdów na mecze, ze zmagań z obcymi ekipami?\n– Oczywiście, że tak. Nie chodzi zresztą tylko o doświadczenia stadionowe. Także o „dyskotekowe” i po prostu uliczne.\nNie jest tajemnicą, że od walki nie stroniłeś.\n– Nie mówię, że jestem święty. Bywam jednak postrzegany przez zły pryzmat. Zdarzało się oczywiście, że byłem inicjatorem walki, ale na ulicach czy w dyskotekach nie szukałem zadymy. Taka samorealizacja była mi zbędna, szczególnie gdy dojrzałem. Kiedy nikt mi nie nadepnął na odcisk, nie szukał mocnych wrażeń, nie przejawiałem agresji. Wręcz unikałem zwady, a jeżeli się upijałem, to na wesoło. Nie wypieram się jednak incydentów przeczących tej regule. Jeżeli chodzi o sport, to miałem niezły początek, były marzenia o dobrych wynikach, zostały jednak rozwiane przez kolejne kontuzje. Nie miałem też szczęścia do dobrych walk. Jeżeli bywałem do nich zapraszany, to organizatorzy najchętniej nic by mi nie płacili. Bywałem też wykorzystywany. Trafiałem na afisz zapowiadający moją walkę, potem okazywało się, że organizatorom brakowało pieniędzy.\nWalczyłeś nie tylko w Polsce.\n– Także w Anglii, w Niemczech. Nie powiem, ile tych walk było, bo nie prowadzę statystyk, nie mam też managera który by nad tym czuwał, wszystko ogarniał. Jak na prawie 11 lat tych pojedynków wcale nie było tak dużo. Kilka szans zostało zmarnowanych. Zdarzało się, że byłem w sztosie, w dobrej formie, nastawiony na dobrą walkę, ale ona się nie odbywała albo nie byłem brany pod uwagę. Byłem jednym z prekursorów tej dyscypliny, przecierałem szlaki. Nie mogłem liczyć na to, z czym dziś spotykają się młodzi zawodnicy. Federacja KSW bardzo się rozwinęła. Można trenować i startować w zupełnie innych warunkach, nie martwić się o nic poza dbaniem o formę.\nKiedy stoczyłeś ostatnią walkę?\n– W maju 2014 roku. To było podczas gali w Olsztynie. Przegrałem, ale byłem z siebie dumny. Podszedł do mnie cutman, człowiek z dużą renomą i międzynarodowym doświadczeniem i powiedział: „Rafał, w całej swojej karierze nie widziałem jeszcze takiego rozcięcia”. Stwierdził też, że gdyby to spotkało kogokolwiek innego, walka nie byłaby kontynuowana. Ludzie chcieli, bym walczył, znali mnie, byłem rozpoznawalny. Lekarz stwierdził, że w żadnym wypadku nie pozwoli na ciąg dalszy. Były jednak naciski, że mam się bić. Przypłaciłem to niestety przegraną. Pierwszy raz w życiu miałem takie rozcięcie, rywal trafił mnie z ręki solidnie. Najchętniej bym z nim poszedł na wódkę, o jego postawie mogę się wypowiadać tylko w superlatywach. Gdyby doszło do naszego spotkania, powiedziałbym: „Bodziu, z tobą przegrać, to jak z innym wygrać”.\nWiek ma swoje prawa, nie jesteś już młodzieńcem.\n– To prawda. Ale i tak mogę być z siebie dumny. Widzę zresztą, jak na mnie patrzą młodzi, z którymi trenuję, nierzadko lżejsi ode mnie o 40-50 kg. Widzą, że skoro ja mogę, to tym bardziej mogą oni, to ich mobilizuje. Tyle, że oni po treningu i odpoczynku mogą dalej pracować. Natomiast ja po treningu, na którym daję z siebie wszystko cierpię, bo nie regeneruję się tak szybko, jak kiedyś, metryki nie oszukasz. Inna sprawa, że jestem obarczony obowiązkiem, z którego jestem dumny. Opiekuję się, i to w pełnym tego słowa znaczeniu, moim najmłodszym synem, Jurandem Ewaldem Dąbrowskim, od kiedy skończył czwarty dzień życia. Mogę w tym liczyć na wsparcie i pomoc mojej starowinki mamuchny. Sylwia, mama Juranda jest niepoprawną pracoholiczką, co uznaję za niebywałą cnotę. Do pracy poszła tuż po wyjściu ze szpitala. W sumie mamy czwórkę dzieci. Umowa była prosta. Powiedziała, że da mi to ostatnie dziecko pod warunkiem, że będę się nim zajmował. Jest osobą tak zajętą, że nie wchodziło w rachubę, by zrobiła sobie przerwę w pracy. Podjąłem rękawicę i jestem z siebie mega dumny.