Cmentarze – Choczewo\nNieznana jest dokładna data założenia cmentarza. Prawdopodobnie powstał w okresie osuszania Jeziora Biebrowskiego. Najstaszy niegdyś odnaleziony krzyż nosił datę 1963.\nTeren o wymiarach około 30×30 metrów otoczony został kamiennym wałem o wysokości około metra. Oryginalna droga dojazdowa do cmentarza już dawno została zaorana i obsadzona lasem.\nW roku 2015 staraniem Nadleśnictwa Choczewo teren cmentarza oczyszczony został z samosiewek, martwych drzew i wiatrołomów. Teren został ogrodzony a przy wejściu ustawiono kamień pamiątkowy.\nAktualnie na terenie cmentarza nie odnajdziemy wiele. Rozkopane mogiły, zapadnięte i zarośnięte mchem tumby, poprzewracane nagrobki, nieliczne resztki elementów żelaznych i znikome ze szkła.\nJedyna zachowana w znośnym stanie tablica z marblitu wspomina o Paul Krause *3.3.1895 +2.8.1920. Fragment żelaznego krzyża nosi datę *4. Januar 189…\nDzięki dokumentacji fotograficznej zawartej w Kacie cmentarza z 1984 roku dowiadujemy się że na cmentarzu spoczywali:\nFrierich Cal August Krause *2.9.1849 +17.7.1863\nCarl Goetsch *7.11.1811 +29.8.1882 oraz jego żona\nEva Goetsch *15.9.1806 +30.10.1888\nCmentarz położony jest około 200 metrów od skrzyżowania dróg do Borkówka, Zwartowa i Wojciechowa. Prowadzi do niego szeroka leja obsadzona kasztanami.\nNie jest znana dokładna data lokacji cmentarza. Powstał on prawdopodobnie wraz z budową kaplicy grobowej rodu Tesmar w roku 1857. W roku 1932 obszar cmentarza powiększono i obsadzono żywopłotem z tuji. W narożnikach posadzono cisy. Ostateczny rozmiar cmentarza to 50×50 metrów. Centralna aleja drzew dzieli cmentarza dwie równe połowy prowadząc wprost do kaplicy grobowej.\nZachowało się wiele ze starego drzewostanu. Brak jest umocnionych granic cmentarza. Brak jest również śladów aby istniała kiedyś brama.\nW 1857 roku, kiedy zmarł jeden z członków rodziny von Tesmar wybudowano kaplicę cmentarną. Budynek wzniesiono z kamienia polnego oraz cegły. Wnętrze jest tynkowane, nosi nikłe ślady polichromii. Na lewej ścianie znajdują się trzy niewielkie nisze. Po ich stronie przeciwnej haki służące do wieszania wieńców. Na ścianie przeciwległej do wejścia znajdują się trzy duże nisze służące do stawiania krucyfiksów lub świec. Do wnętrza, w dół, prowadzi kilka kamiennych schodów. Znajdują się tam zachowane w znośnym stanie trzy cynowe sarkofagi oraz resztki trumien drewnianych pochodzących z ich wnętrza.\nTrumny ze zwłokami przetrwały dwie wojny w praktycznie nienaruszonym stanie. Pierwotnie znajdowało się tam pięć trumien cynowych osób dorosłych oraz cztery trumienki dziecięce. Dopiero w latach 80 i 90 XX wieku kaplica stała się miejscem rozrywki miejscowej młodzieży. Odbywały się tam nie tylko zakrapiane zabawy, ale było również miejscem sesji fotograficznych w stylu Black oraz macabre.\nPierwszy sarkofag, który znajduje się w tej kaplicy jest wykonany z cyny. Prawdopodobnie jego wnętrze kryło szczątki Alexandra Wojciech Christiana von Tesmar, który urodził się w I poł. XIX wieku, a zmarł w II poł. XIX wieku (dokładna data jego śmierci nie jest znana).\nŚrodkowy sarkofag należał do babki Alexandra, która zmarła w wieku 102 lat (!) – w 1899 roku – jak wynika z akt parafialnych parafii w Zwartowie.\nTrzeci, ostatni i nieco mniejszy sarkofag – jednocześnie najbardziej zniszczony – należał do Jana von Tesmar, który zmarł w wieku 12 lat śmiercią tragiczną. Prawdopodobnie był on pierwszym potomkiem, który urodził się na dworze w Borkowie po 93 latach.\nZ dokumentacji Konserwatora Zabytków wykonanej w 1985 roku wynika iż wejście do kaplicy było zamurowane. Wybita jednak była dziura umożliwiająca dostęp. Zmumifikowane szczątki zmarłych oraz części zwłok porozrzucane były po kaplicy. W roku 1991 ludzkie szczątki zostały pozbierane i pochowane w ziemi na terenie cmentarza.\nPrzez długi okres braku konserwacji oraz wandalizm budynek kaplicy chyli się ku ruinie. Dach rozpadł się. W stropie widnieje dziura. Wiele z zewnętrznych elementów budowli odpada. Zachował się wykonany z blachy napis nad wejściem do kaplicy.\nSam teren cmentarza jest odzwierciedleniem stanu kaplicy. Większość mocno zarośnięta samosiejkami drzew i krzewów. Krzyże żeliwne ułamane i sprzedane na złom. Nagrobki porozbijane i przewrócone. Zachowała się tylko jedna tablica z marblitu wykonana dla: Ida Wittstock *27.12.1893 +16.10.1919\nZachował się również kamienny nagrobek oznaczający miejsce spoczynku Gerharda Bliβ. Brak dat. Napis wykonano bezpośrednio w kamieniu a jego jakość świadczy o znikomych umiejętnościach kamieniarza. W spisie ludności z roku 1932 niejaki Eduard Bliβ wymieniony jest jako mieszkaniec Borkowa, przybyły tu z Komaszewa.\nOstatnim właścicielem majątku nabytego w 1916, był Georg Vichstaedt. Zmarł podczas pobytu w sanatorium na początku II wojny światowej. Prawdopodobnie należał do loży masońskiej. Majątkiem od 1940 roku zajmowała się żona Maria. Państwo Vichstaedt mieli troje dzieci Christian Max Vichstaedt (1915-1936) Rosemarie (1917-1944) Hans-Georg (1919-1972)\nW roku 1936 Rosemarie zwana Ursel wychodzi za mąż za fabrykanta maszyn rolniczych ze Słupska. W prezencie ślubnym otrzymali fabrykę Weisshuhn przy ul. Gdańskiej w Lęborku.\nPodczas polowania, które odbyło się następnego dnia po ślubie siostry Christian popełnia samobójstwo strzelając do siebie z dubeltówki.\nW lesie oddalonym od dworu o około 500 metrów ojciec każe wybudować grobowiec. Złożony jest z trzech osobnych, podziemnych, komór. Murowany z cegły. Komory przykryte są betonowymi stropami. W tym grobowcu złożono ciało Christiana. Informuje o tym pomnik z granitowego głazu. Lico kamienia jest wyrównane. Wklęsłoryte litery wypełnione czarą farbą.\nPrzez lata powojenne grób został ograbiony i zdewastowany. Jedna z komór zasypana. Środkowa zapadnięta. Najlepiej zachowała się lewa komora z przebitym stropem. Zachował się nawet otwór wentylacyjny. Na dnie nieliczne resztki blaszanego obicia trumny. Nieliczne fragmenty znajdziemy również na powierzchni ziemi.\nKamień nagrobny zachowany w doskonałym stanie.\nDo 1945 roku w południowej części Choczewa po prawej stronie drogi w kierunku Żelazna znajdował się cmentarz. Założono go po 1834 roku – dokładnej daty nie udało się ustalić. Do tego czasu zmarłych z okolicy należącej do parafii Osieki chowano najpierw bezpośrednio przy osieckim kościele, a później na tamtejszym wiejskim cmentarzu. Po 1834 roku już każda wieś miała swój własny cmentarz.\nZmarłych choczewian wyznania katolickiego chowano na cmentarzu w Wierzchucinie. Do 1945 roku katolikami w Choczewie były rodziny Hirth, Radziejewski, Folger i aptekarz Meyer (do 1936 roku).\nChoczewski cmentarz nie należał do kościoła lecz był własnością gminy. Za wykorzystanie miejsca na pogrzeb trzeba było uiszczać jednorazową opłatę. Ceremonię pogrzebową odprawiał pastor z Osiek – na przestrzeni lat byli to kolejno: pastor Kuhle, pastor Sydow, pastor Trautmann i pastor Schachtschneider.\nTeren cmentarza nie był równy lecz lekko wznoszący się w kierunku zachodnim. Nie był on ogrodzony stabilnym płotem, granicę wyznaczał półmetrowej szerokości żywopłot z różnych odmian ciernistych krzewów, także głogu.\nW zachodniej części na okazałym pagórku rosły na piaszczystym podłożu sosny. W tym też miejscu ustawiono w 1920 roku pomnik ku pamięci choczewskich żołnierzy, poległych w I wojnie światowej.\nNa teren cmentarza wchodziło się niegdyś przez dwuskrzydłową żelazną bramę. Mniej więcej przez środek prowadziła prosta szersza ścieżka bezpośrednio do wcześniej wspomnianego pomnika. Po obydwu jej stronach rosły niskie krzewinki tui. Węższe ścieżki dzieliły na lewo i na prawo potrójne rzędy grobów.\nBezpośrednio od wejścia po prawej stronie był wydzielony teren na groby dla zmarłych z rodziny von Diezelsky. Był on oddzielony od pozostałej części cmentarza niskim żywopłotem. Była to kwatera o wymiarze ok. 15 x 40 m. W tym miejscu położono w ostatnich latach płytę z grobowca rodzinnego rodziny von Diezelsky, ale nie pochodzi ona z cmentarza z Choczewa lecz z cmentarza z Mierzyna. Napis Mierzyno (Mersin) został na płycie wytarty.\nOstatni właściciel majątku rycerskiego Choczewo, Georg von Diezelsky oraz jego żona Marie-Else von Diezelsky zostali już pochowani w lasku bukowym na wzgórzu niedaleko pałacu. W dolnej lewej części cmentarza wybudowano w 1935 roku kaplicę cmentarną. Jej pomieszczenie było bardzo skromne, z niewielkim ołtarzem, po lewej i po prawej stronie stało kilka drewnianych ławek, na środku na podwyższeniu przypominającym duży drewniany stół rodziny wystawiały w trumnach zwłoki zmarłych – trumny mogły tu pozostać aż do czasu pogrzebu. Wcześniej miało to miejsce w domach. W kaplicy odbywało się także ostatnie nabożeństwo żałobne.\nWszystkich zmarłych chowano w trumnach. Nie znane są przypadki kremacji zwłok. Trumny, krzyże i pomniki zamawiano najczęściej w zakładach pogrzebowych w Lęborku. Były one transportowane koleją lub prywatnymi autami.\nOd 1934 roku także w Choczewie – bezpośrednio w sąsiedztwie zakładu bednarskiego – znajdował się punkt sprzedaży trumien. Była to filia zakładu pogrzebowego Emila Rogalskiego z Lęborka.\nPrawie wszystkie groby miały kamienne obramowanie, środek był wypełniony ziemią i obsadzony kwiatami. Nie było w zwyczaju, zapalania świeczek na grobach.\nPomnik stanowiła najczęściej stojąca płyta granitowa (rzadko z prawdziwego marmuru) ze złotym napisem. Obok głównych danych zmarłego był wykuty krzyż, skromny ornament roślinny i krótkie cytaty z Biblii. Przy niektórych nazwiskach umieszczano także nazwę zawodu, który zmarły wykonywał za swojego życia, np. nauczyciel, rzeźnik, stolarz, lekarz, itd.\nCzęść grobów zdobiły także metalowe krzyże wmurowane w kamienne cokoły oraz metalowe ogrodzenie.\nNa cmentarzu nie było studni z wodą, czerpano ją z pompy na podwórzu u kowala Lestina (drugi dom przed cmentarzem).\nZ relacji byłych mieszkańców Choczewa wynika, że w 1945 roku na cmentarzu było szacunkowo 160-180 grobów.\nW 1945 roku kilka osób w Choczewie zmarło na tyfus. Ich ciała pochowano także na tym cmentarzu.\nInformacje pochodzą z książki Ireny Elsner „Choczewo i jego mieszkańcy do 1945 roku”, wyd. Elsir 2011.\nW latach powojennych, jak wiele podobnych miejsc, cmentarz ulegał stopniowemu zapomnieniu i dewastacji. Aczkolwiek w latach powojennych odbywały się tam nieliczne pochówki. Kilka grobów, które dziś, można nazwać „Aleją zasłużonych”. W latach 80tych XX wieku w miejscu dawnej kapliczki wybudowano kościół. Teren cmentarza został oczyszczony i splantowany.\nNieliczne ocalałe relity funeralne zgromadzono w jedym miejscu tworząc coś na kształt lapidarium.\nZ zachowanych pomników dowiadujemy się że na cmentarzu swoje ostatnie miejsce spoczynku odnaleźli:\nRudolf Steinke (Bauer) *2.9.1855 +25.12.1935\nFriedrich Hoffmann *2.8.1851 +26.2.1937 oraz jego żona Hulda geb. Moede *23.8.1860 +2.5.1939\nFranziska Petsch geb. Wurm *21.10.1878 +1.7.1921\nOtto Krause *12.7.1892 +26.10.1934\nFriedrich Krause *15.10.1843 +18.4.1913 oraz jego żona Auguste geb. Isler *6.8.1860 +20.7.1939\nKarl Freese *17.10.1861 +26.12.1927\nMarie Freese *25.3.1892 +25.8.1893\nWilhelm Koffel *3.9.1866 26.5.1936 oraz jego żona Wilhelmine Koffel geb. Albrecht *27.5.1867 +7.4.1935\nFrieda Richter geb. Wegner *16.2.1895 + 29.3.1940\nChristiana Isler geb. Mielke *25.12.1863 +23.6.1934\nKarl Krause *28.2.1846 +7.11.1902 oraz jego zona Alwine geb. Hamet +31.7.1855 *5.5.1919\nOskar Theophil Menzel (der Dentist) *31.1.1879 +19.9.1934\nWśród osób pochowanych w okresie powojennym zachowały się groby:\nHenryk Piotrowicz *25.12.1912 +3.1.1962\nFranciszek Mielewczyk *23.11.1896 w Bąckiej Hucie +27.8.1946 w Choczewie więzień hitlerowskich obozów – 1939 Norymberga, Stutthof; 1945 Deutsch Krone\nStanisław Mielewczyk poległa na polu chwały 11.7.1945\nJan Niedźwiecki *1.12.1885 +6.1.1952\noraz dwa inne groby bez nazwisk\nParafialny – powstał prawdopodobnie w drugiej połowie XIX wieku. Widnieje już na mapach wydanych na początku XX wieku.\nW latach powojennych przejęty został przez miejscową i napływającą ludność, przekształcony w cmentarz katolicki. Sukcesywnie wszelkie ślady przeszłości były z cmentarza usuwane i do dnia dzisiejszego zachował się tylko jeden, przedwojenny grób.\nPierwotnie cmentarz założony został na planie prostokąta o wymiarach około 25 x 50 metrów. Aktualnie powiększony do rozmiarów 50×50, z krzyżem w części centralnej. Wielokrotnie przekształcany teren już dawno zatracił swój „leśny” charakter. Zachowało się tylko jedno jedno, stare, drzewo iglaste (daglezja zielona?) w części centralnej. Trudno też doszukiwać się pierwotnych założeń ogrodzenia. Od strony północnej płot wykonany jest z elementów dawnych wygrodzeń pól grobowych oraz siatki stalowej. Płot ten umieszczono na niewielkim wale kamienno-ziemnym. Pozwala to przypuszczać iż pierwotnie cmentarz otoczony był taką konstrukcją. Od strony wschodniej do budowy części fundamentów wykorzystano elementy z rozbieranych nagrobków. Płot od południa i zachodu jest nowoczesną konstrukcją z betonu i siatki. Słupki bramy oraz furtki wykonane są z kamienia. Nie można jednak określić jednoznacznie czy jest to element pierwotnego założenia. Poza terenem cmentarza od strony północnej odnajdziemy nieliczne ślady po przeszłości. Są to podstawy krzyży oraz betonowo kamienne gruzy z rozbitych tumb.\nGroby orientowane w układzie kwaterowym z aleją centralną na linii wschód – zachód zakończoną krzyżem.\nNajstarszym zachowanym jest grób Lore Koops. Drewniany, rzeźbiony krzyż przykryty daszkiem jest jedyną pozostałością po przedwojennej historii cmentarza. Lore Koops geb. Götsch *14.7.1884 +28.1.1938 była żoną ówczesnego właściciela majątku w Ciekocinie. Lore odziedziczyła pokaźny kapitał w złocie, którym dr Koops rozsądnie rozporządzał i lokował go we właściwym czasie we właściwym banku. Jednym słowem była to bogata rodzina. W Lęborku mieli państwo Koops jeszcze do końca wojny swoje mieszkania. Rodzina nie zawsze mieszkała w pałacu w Ciekocinku. Prawdopodobnie małżeństwo Koops nie prowadziło harmonijnego życia. Lore Koops cierpiała z powodu ciężkich depresji, co sprawiło, że w 1938 roku popełniła samobójstwo: utopiła się w Lęborku w rzece Łebie.\nNajstarsze powojenne groby pochodzą z lat 50tych i 60tych XX wieku. Większość z nich są to groby dziecięce umiejscowione przy północnym płocie cmentarza.\nDworski – założony na planie kwadratu o boku około 15 metrów znajduje się w parku dworskim na tyłach pałacu.\nZachowało się kilka zdjęć z okresu „świetności” cmentarza. Dzięki temu wiadomo że teren wydzielony był żywopłotem formowanym z żywotnika o wysokości około 120 cm. Groby obsadzone kwiatami i roślinami ozdobnymi.\nW najdalszym narożniku umieszczono kamień z napisem „Familie Ewest 1905”. Groby ułożone są wzdłuż trzech boków nekropolii.\nCmentarz zachował się w dość dobrym stanie. Dzięki wysiłkowi aktualnego właściciela teren został uprzątnięty, wycięto samosiewki oraz drzewa grożące powaleniem. Odnowiono również ocalałe pomniki.\nDzięki zachowanym zdjęciom wiemy że ukradziono dwa krzyże z żeliwa (pozostały podstawy). Stały one w miejscu spoczynku rodziców Paula Ewesta\nKarla Friedricha Augusta Ewest *09.08.1829 +03.10.1913\nErnestine Friederike Ewest z.d. Lüben *ur. 23.01.1837 +09.07.1912\nNa zdjęciach widoczny jest również, nie zachowany, marmurowy krzyż na kamienno betonowej podstawie. Niestety nie do odczytania.\nZachował się kamień poświęcony profesorowi Hermann Lambeck *3.3.1835 +4.4.1905, Berta Labmeck geb. Graeser *16.3.1843 +17.12.1930, Clara Graeser 1.1.1834 +1.5.1918 Dwoje pierwszych to rodzice Margarete Ewest.\nNiewielki kamień z wyrytym liściem palmowym oraz inskrypcją Therese Lambeck *4.7.1858 +20.4.1927\nZ daleka widoczny jest słusznych rozmiarów kamienny krzyż na podstawie z identycznego materiału. Na krzyżu wyryto sława modlitwy, na podstawie upamiętniono zmarłą żonę właściciela Margarete Ewest geb. Lambeck *8.9.1863 +19.6.1932\nOstatnim pomnikiem jest ostro ścięty u szczytu kamień osadzony na kamienno – betonowej podstawie. Poświęcony jest tragicznie zmarłemu (wypadek) synowi właścicieli – Hans Harald Ewest *2.11.1900 +14.2.1923\nCholeryczny – informacje o cmentarzu pochodzą jedynie z niepotwierdzonych przekazów ustnych i dotyczą wzgórza na polu nieopodal założeń pałacowych. Wizyta w tym miejscu nie dała żadnych odpowiedzi.\nNiepotwierdzona informacja z przekazów ustnych – na terenie parku, w bliżej nie ustalonym miejscu, prawdopodobnie znajdują się groby. Co do czasu ich powstania oraz osób pochowanych informacje są również sprzeczne. Jeden z przekazów mówi o rosyjskich jeńcach wojennych pracujących na terenie majątku. Inna wersja to osoby zabite przez Rosjan podczas „zdobywania” terenu w roku 1945.\nCmentarz wiejski – Niewiele wiadomo na jego temat. Nie występuje jeszcze na mapach z roku 1890 (wydanie 1919) widoczny jest na wydaniu z lat 30tych XX wieku (amerykański przedruk z roku 1956). Na jego terenie znajdował się pomnik poświęcony mieszkańcom wsi poległym podczas I wojny światowej.\nTeren cmentarza, niewielkie wzgórze, zarośnięte jest kłębowiskiem różnych krzewów i chaszczy. Kilkoma starszymi drzewami liściastymi oraz dwoma okazałymi świerkami. W latach siedemdziesiątych opodal wybudowano bloki dla pracowników ówczesnego PGR. Na granicy urządzono kurniki i chlewiki oraz ogródki dla mieszkańców tych bloków. Przez lata teren służył do pozbywania się różnego śmiecia przez co jakakolwiek eksploracja bez użycia ciężkiego sprzętu jest niemożliwa. Prawdopodobnie nic nie zachowało się.\nNa skrzyżowaniu dróg, tuż przed Ciekocinkiem, od strony Kurowa znajduje się krzyż. Jego ogrodzenie wykonane zostało z metalowego wygrodzenia grobu. Pochodzi ono prawdopodobnie z cmentarza w Ciekocinie.\nCmentarz usytuowany jest zaledwie 600 metrów od Jackowa po prawej stronie drogi do Biebrowa. W 1834 roku wyznaczono dla Jackowa miejsce na cmentarz. Ogrodzono go olbrzymimi kamieniami polnymi. Po lewej i po prawej stronie chowano zmarłych ze wsi.\nNa wprost wejścia wyznaczono kwaterę dla zmarłych z rodziny Flieβbach. Miejsce to otoczone było świerkami.\nZ ośmiorga dzieci Wilhelma i Franziski na cmentarzu w Jackowie spoczęli:\nAnna Karoline Franziska *6.8.1854 +17.5.1914 w Merano we Włoszech. Ciało zostało sprowadzone do rodzinnego majątku.\nIda *17.7.1857 +14.2.1858\nWilhelm Benno Frierich *1.4.1860 +28.3.1895 w Berlinie. Ciało zostało sprowadzone do rodzinnego majątku.\nPaul Wilhelm *4.10.1862 +28.10.1862\nFranz Wilhelm Hugo *10.6.1861 – od 29.3.1892 właściciel majątku w Jackowie.\nSynowie Franza i Therese Flieβbach: Franz Wilhelm Carl *8.1.1895 zginął w maju 1917 w katastrofie lotniczej w Laon. Ernst Bernhard Wilhelm *8.1.1895 poległ 19.10.1914 pod Grójcem. Obaj bracia zostali pochowani w tych miejscach gdzie zginęli, a na cmentarzu w Jackowie dla obu ustawiono krzyże pamiątkowe.\nNa cmentarzu pochowana jest również Siegrun. Zmarła w roku 1940 w wieku dwóch lat córka Günthera i Ady. Dziewczynka chorowała na koklusz.\nGrób Franza zdobił czarny marmurowy pomnik. Inne groby miały kamienne płyty, najczęściej jednak metalowe krzyże. Niektóre takrze metalowe ogrodzenia. Kwatera rodziny jak i pozostała część cmentarza została zdewastowana.\nKilka lat temu teren nekropoli został oczyszczony z dzikich zarośli i samosiejek. Ustawiono również kamień pamiątkowy.\nPodczas prac renowacyjnych odnalezionych zostało kilka tablic z których dowiadujemy się iż w wiejskiej części cmentarza pochowani byli:\nErnst Rehbein *29.9.1862 +16.12.1920 oraz jego żona Marta geb. Kranzke *4.8.1868 +3.5.1935\nEmilie Marguardt geb. Skierke *18.7.1884 +3.11.1916\nPaul Domröse *15.1.1911 +21.4.1934\nAuguste Meyer geb. Palenske *7.2.1850 +13.2.1926\nKilka tablic jest mocno potłuczone i brak jest możliwości ich odczytania.\nCmentarz powstał najprawdopodobniej na początku XX wieku, tuż po podziale majątku w Lubiatowie. Położony jest w niedalekiej odległości od Lubiatowskiej nekropolii, gdzie wcześniej chowani byli mieszkańcy obu wsi.\nMiejsce pochówku do dnia dzisiejszego zachowało się w stanie tragicznym. Resztki nielicznych tumb przemieszczone i połamane. Poprzewracane nagrobki i kamienie z rozbitych mogił porasta świerkowy młodnik. Wszystko skrywa gruba warstwa mchu.\nOgromny nieład i zniszczenie nie pozwala oznaczyć jednoznacznie granic ani wymiarów cmentarza.\nGłównym winowajcą takiego stanu rzeczy jest sąsiadujący, powojenny, cmentarz katolicki.\nUkład mogił z lat 50-60 XX wieku oraz pomiar w terenie wskazują iż oba cmentarze niegdyś ze sobą sąsiadowały dosłownie „o miedzę”. Na dzień dzisiejszy są od siebie odsunięte o około 20 metrów. Wszystko wskazuje na to że część terenu dawnego cmentarza została oczyszczona z mogił i nagrobków oraz włączona do nowego cmentarza.\nCmentarzpołożony jest niecały kilometr na południowy wschód od zabudowań wsi oraz 350 metrów od cmentarza w Kopalinie.\nBrak jest dokładnej daty założenia cmentarza. Napewno istniał już w roku 1857. Świadczy o tym jeden z nielicznych zachowanych krzyży. Założony na planie prostokąta o powierzchni 0,25 ha. Otoczony wałem kamienno ziemnym, zachowanym do dziś w dobrym stanie.\nNiestety nie można tego powiedzieć o grobach i mogiłach. Już w latach 60tych XX wieku był on okradany. W następnym dziesięcioleciu dokończono dzieła zniszczenia. Wg przekazów pozostłości krzyży i nagrobków zostały wywiezione w ciągu 1-2 dni. W roku 1984 podczas tworzenia „karty cmentarza” przez Konserwatora zabytków nie zostały odnalezione żadne elementy identyfikujące zmarłych. Doliczono się wówczas 7 nagrobków wolnostojących oraz 29 mogił ziemnych oraz umocnionych.\nW roku 2014 dzięki staraniom nadleśnictwa Choczewo teren cmentarza został oczyszczony i uporządkowany. Ustawiono pamiątkowy kamień oraz tablicę informacyjną. Podczas tych prac odnaleziono dwa krzyże żeliwne\nCarl Johan Triechel *16.8.1856 +6..9.1857\nEmilie Brieschke geb. Krause *11.10.1877 +15.4.1901\nZostały one ustawione przy starym świerku w centrum cmentarza\nWe wrześniu 2015 podczas prac poszukiwawczych udało się odnaleźć: krzyż dziecięcy bez tabliczek, porcelanową tabliczkę z krzyża dziecięcego z modlitwą oraz kompletny krzyż żeliwny: Georg Eduard Friedrich Kramer *29.8.1872 +15.8.188…\nZ innych źródeł wiadomo iż na cmentarzu tym pochowani byli:\nMinna Sell, zd. Sengstock\nCarl Trodler 23 lata, utonął w morzu\nRichard Trodler, 20 lat\nPani Trodler, z d. Zink\nAdolf Buschkowski z żoną\nMałżeństwo Sengstock (kowal)\nPan Zur – nauczyciel\nGładź drużkę jak biały ptak zleciała z szkaplerza. Tam stała młoda dziewczyna. – Białe jej oczyma ciekawymi po francusku zwała karyjulka. Zamiast lokajów w broszurki i nowych gości. W biegu dotknęła blisko drzwi ślad gospodarza wszystko porzucane niedbale i z Kapitol i z woźnym Protazym ze żniwa i bezładnie. nieporządek miły! Niestare były Sędziego nawiedził, skoro pobył mało przejmował zwyczaj, którym ogień płonął.\nCmentarz połozony jest w lesie ponad 800 metrów od wsi. Nie jest znana data jego lokacji. Najstarsze zachowane groby pochodzą z roku 1892, 1896.\nCmentarz na planie prostokąta z wejściem od strony zachodniej na osi alei. Wymiary cmentarza to 40×20 metrów. Układ grobów grobów jest orientowany względem kierunków świata. Otoczony jest wałem ziemno kamiennym o wysokości około metra. Przez lata dewastacji cmentarza wał zachował się w dobrym stanie. Niestety nie można tego powiedzieć o grobach. Nieliczne zachowane ślady świadczą o układzie rzędowym z układem symetrycznym do głównej alei.\nNależący do Nadleśnictwa teren oczyszczony został z suchych drzew, samosiejek oraz innych zakrzaczeń około roku 2014. Upamiętnione to zostało głazem z inskrypcją ustawionym przy wejściu na cmentarz.\nPo oczyszczeniu terenu widoczna była niewielka ilość zachowanych śladów cmentarza. Skradziono wszelkie elementy metalowe opisywane przez Konserwatora Zabytków w roku 1985.\nPrzeprowadzona w kwietniu 2019 roku akcja poszukiwawcza zaowocowała wieloma ciekawymi odkryciami.\nW dużej odległości od siebie odnaleziono dwa fragmenty betonowego cenotafu w kształcie krzyża. Pierwotne miejsce jego ustawienia nie jest znane. Poświęcony on jest dla Maz – Dietrich Senfft von Pilsach *30.01.1914 + 19.10.1941\nOdnaleziono również fragment krzyża wykonanego z żeliwa należący do Henriette Rosette Affeld *16.02.1852 +12.12.1908 Udało ustalić się iż związek małżeński zawarła z Rudolppf Affeld w dniu 21.11.1873\nW dobrym stanie odnaleziono fragment krzyża żeliwnego poświęconego Karoline Selle geb. Benz *22.01.1833 +12.02.1912\nOdnalazł się również krzyż – Gustav Adolf Burau *22.01.1869 +20.12.1896\nZ innych znalezisk to:\nErna Selle *15.09.1895 +4.11.192…\nOtto Fabian *17.01.1923 +18.09.1923\nHermann Karff *15.04.1894 +24.06.1928\nPochówki na tym cmentarzy odbywały się jeszcze w latach 50tych XX wieku. Świadczy o tym rozbita płyta betonowo marblitowa. Za zachowanych fragmentów odczytamy że pochowana tam była Emma Göhring *… … … +14.04.1950 oraz druga osoba o nazwisku Göhring z datą śmierci 11.11.1952.\nJeden z grobów na terenie cmentarza otoczony jest skromną opieką. Chwasty w koło są powyrywane. Pojedyncze znicze sprzed kilku lat i uschnięty kwiat w doniczce.\nInną ciekawostką jest podstawa płyty w formie pnia drzewa nosząca sygnaturę producenta z Gdańska.\nW dokumentacji Konserwatora zabytków istnieje wzmianka o krzyżu żeliwnym z roku 1893 z nazwiskiem Wiesenwärter. Krzyż ten nie zachował się.\nNajstarszym cmentarzem w Osiekach była nieistniejąca nekropola przykościelna. Nie znana jest nawet przybliżona data jej założenia. Mniemać można iż pierwszych pochówków dokonywano wraz z powstaniem kościoła. Była to wówczas powszechna praktyka.\nWedle informacji spisanych przez pastora Sydowa w 1927 roku, ostatnią renowację kościoła przeprowadzono w 1868 roku. Natrafiono wówczas na kryptę grobową rodu Krokowskich, która mieściła się w świątyni pod główną nawą. Ówczesny pastor – Augusto Kuhlo – jako pierwszy zszedł do podziemi kościoła. W swojej relacji zaznaczył, że sklepienia krypty grobowej były w stanie znacznego uszkodzenia na wskutek najprawdopodobniej pożarów, które dotknęły świątynię w przeszłości. Krypta w całości była wypełniona znajdującymi się w niej trumnami. Niektóre z nich były bogato zdobione, piękną repusowaną blachą z uwidocznieniem herbu rodu Krokowskich, a także herbów wielu spokrewnionych lub spowinowaconych z nimi rodów.\nZłożone w podziemiach kościoła trumny poświadczają informacje zamieszczone w kronikach kościelnych informacje o blisko dwustuletniej bytności rodu Krokowskich w Osiekach (m.in. Joachim Ernest Krokowski – generał i wachmistrz cesarski zmarły w 1645 roku, Ernest Krokowski – rycerz zakonu joannitów – zmarły w 1696 roku, Marcin Maciej Krokowski zmarły w 1720 roku, Reinhold Krokowski zmarły w 1745 roku, Ernest Maciej Krokowski – pruski major i marszałek sejmiku krajowego – zmarły w 1788 roku).\nPodczas konserwacji krypty natrafiono na szczątki trumien pochodzących jeszcze z końca XV wieku. Po przeprowadzonej konserwacji, wejście do krypty zostało zamurowane i aż do czasów II wojny światowej podziemia kościoła w Osiekach nie były naruszane.\nW 1945 roku krypta została splądrowana przez podążające za frontem wojska radzieckie. Ponownie zamurowana w okresie powojennym strzeże swoich tajemnic aż po dzień dzisiejszy.\nTeren wraz z upływem ludności niemieckiej a napływem repatriantów powoli popadał w ruinę. Nagrobki rozbierano i wywożono. Jeszcze w l. 50-tych XX w., można było tu odnaleźć groby tutejszych pastorów osieckiej parafii. Składano tu również dziedziców dobra osieckiego.\nW roku 1985 podczas tworzenia „karty cmentarza” stwierdzono 4 nagrobki wolnostojące, 1 płytę nagrobną (mensa ołtarza) oraz jedno ogrodzenie ozdobne wraz z drewnianym krzyżem. Stwierdzono również parę fragmentów nagrobków złożonych pod ścianą kościoła.\nDla przypomnienia: płyta nagrobna pierwotnie spoczywała przy południowym portalu kruchty bocznej. Podczas kasacji cmentarza przeniesiono ją do kościoła. Płyta o wymiarach 235x108x25 cm, o sfazowanej przedniej krawędzi, w górnej części wyryty napis w języku niemieckim: „ Hier ruhen In Christ Henrietta Carokine Wilhelmine Fliessbach geborne von Kaschembahr auf Kurow geboren d. 30. August 1798 gestorben d. 3 März d. 1854 und 2 von Iren Kindern Rudolph Hartmann Franz Fliessbach geboren d. 17. September 1829 gestorben d. 10. Februar 1850 Elise Rozalie Natalie Fliessbach geboren d. 31. Januar 1831 gestorben d. 29 März 1831 – Friede sei mal Ihnen”.\nDo dnia dzisiejszego zachował się fragment granitowego nagrobka z napisem: „Rühestätte der Familie von Köller Ossecken”. Miejsce jest zadbane i pielęgnowane. Brak jest dokładnych zapisów kto został pochowany w rodzinnym grobowcu. Postarałem się pozbierać informacje:\nwłaściciel Osiek Adolf *24.10.1832 +4.1.1918 oraz jego żona Hildegarda geb. Waldow *28.8.1847 +17.9.1920\n– Margarete *5.11.1868 +15.2.1869\n– Eva *9.11.1871 +24.5.1885\n– Eberhard Adolf Matthias *17.10.1873 +17.3.1945 oraz jego żona Sabine geb. von Quast *21.7.1880 +10.1.1842 Po smierci ojca Adolfa majątkiem zarządzał jego najstarszy syn Eberhard Adolf. Zamordowany przez rosjan gdy próbował bronić pałac przed splądrowaniem.\nAgresji radzieckich żołdaków nie przeżyły również:\n– Julie *11.10.1867 +wiosna 1945\n– Brunhild *6.7.1875 +wiosna 1945\n– Frieda *5.9.1877 +wiosna 1945\n– Elisabeth *2.8.1889 +wiosna 1945\nNa cmentarzu spoczęli również pastorowie: prawdopodobnie – Johann Traugott Zuthner +1853, na pewno – Christian Aegidius Notzoll +1822, Friedrich Adolf Sydow +1930\nNa cmentarzu, pod ścianą kościoła, zachowało się kilka elementów nagrobnych. Dzięki nim wiem ży spoczywają tutaj również:\n– Friedrich Schröder *15.2.1833 +11.7.1919 oraz jego żona Johanna geb. Brunst *11.12.1836 +26.11.1909\n– Heinrich Horn ,nauczyciel z Lublewka, *23.10.1868 +17.7.1917 oraz jego żona Hermine geb. *9.11.1865 +11.2.1906\n– Christinne Patratz geb. Patzoch *15.3.1834 +14.12.1911\n– Mar Frieboll *21.1.1906 +15.1.1923\n– Erich Goyke *4.4.1902 +7.6.1936\n– Michael Purderk *23.11.1783 +8.3.1842 oraz jego żona Katharine geb. Simon +20.7.1843 w wieku 47 lat\n– Erich Ketz *7.8.1916 +1.7.1939\nBrak jest dokładnych informacji o dacie powstania cmentarza. W dokumentacji z roku 1985 jako najstarszy wzmiankowany jest krzyż z roku 1875.\nPołożony jest na wzgórzu. Oryginalna droga dojazdowa została mocno zniszczona ciężkim sprzętem. Założony ma planie kwadratu o boku 30 metrów. Otoczony niewielkim wałem ziemnym obsadzony, niegdyś zapewne przycinanymi i formowanymi, wiązami. Drzewa zachowały się w stanie dobrym. Teren przedzielony był centralną aleją brzozową. Drzewa niestety nie przetrwały. Aleja prowadziła do kaplicy cmentarnej.\nWybudowana przez właścicieli wsi – rodzinę von Wittke, z czerwonej cegły. Z relacji żyjących jeszcze świadków wynika iż służyła jako kaplica cmentarna, dom pogrzebowy. Nisze w jednej ze ścian sugerują że mogła służyć jednak celom grzebalnym. Brak jednak jednoznacznych dowodów.\nBudynek nie konserwowany z każdym rokiem niszczeje.\nNa terenie cmentarza bardzo widoczny jest kamienny krzyż na podstawie. Ślady wskazują że ozdobiony był niegdyś metalowymi literami. Zostały po nich jedynie fragmenty mocowań.\nPrzed krzyżem znajdują się cztery mogiły. Jeszcze w latach 80tych XX wieku dwie z nich posiadały kompletne krzyże z tablicami inskrypcyjnymi. Jedna z nich głosiła iż spoczywa tam Edmund Świtała *3.12.1953 +4.9.1956 oraz Emma Pepke geb. Wesel *23.10.1915 +15.11.1968 Są to więc pochówki już powojenne.\nZ opisanych w dokumentacji konserwatora zabytków elementów metalowych nie znajdziemy nic. Trudno nawet o zachowaną tablicę z kamienia bądź szkła. Jest trochę porozbijanych marblitowych szczątków, ale niewiele można z nich wyczytać.\nZ jedynej zachowanej w stanie znośnym tablicy dowiemy się że spoczywa tam Ralf Schaube *18.8.1868 +15.9.1919. Odnajdziemy również podstawę krzyża z napisem Haase.\nKilka lat temu odnaleziony został tam żeliwny krzyż dziecięcy. Na porcelanowej tabliczce napisane jest że spoczywa tam Erich, syn ogrodnika G. Affeldt *1.12.1908 +14.8.1910\nDzięki dokumentacji z roku 1985 wiemy że swoje ostatnie miejsce spoczynku na tym cmentarzu znaleźli:\nMichael Echt *14.8.1797 +28.1.1875\nHenriette Petsch geb. Wützke *30.1.1834 +17.12.1915\nCarl Borlisch *8.12.1865 +12.6.1885\nW dniu sporządzania „Kart cmentarza” naliczono prawie pięćdziesiąt mogił ziemnych i umocnionych. Dzisiaj ciężko jest oszukać nawet połowę. Nieliczne nagrobki również nie przetrwały próby czasu.\nTeren cmentarza należy do Lasów Państwowych, Nadleśnictwo Choczewo. Kilka lat temu staraniem tegoż nadleśnictwa, cmentarz oczyszczony został ze starych uschniętych drzew i samosiejek. Ustawiono również kamień pamiątkowy.\nCmentarz umiejscowiony został na jednym ze wzgórz otaczających wieś. Według przekazów słownych wcześniej znajdowało się tam cmentarzysko lub inne miejsce grzebalne ludności starożytnej. Jest to jednak legenda nie potwierdzona żadnymi badaniami.\nNie jest znana dokładna data założenia cmentarza. W roku 1984 najstarszy odnaleziony grób nosił datę 1868. Cmentarz o powierzchni 0,35 ha Kształt cmentarza jest nieregularny, wydłużony. Spowodowane jest to warunkami terenowymi. Z dwóch stron przylega do drogi. Wie pozostałe granice wyznacza stok wzgórza.\nTeren cmentarza był ogrodzony. Pomiędzy ceglanymi, tynkowanymi, słupami rozciągnięty był drut. Do niego prawdopodobnie przymocowana była siatka. Pomiędzy słupami rozciągał się krawężnik wykonany z kamienia polnego. Większe kawałki kamienia były ciosane i obrobione. Front cmentarza obsadzony był świerkami. Na terenie zasadzono dęby, klony oraz lipy. Dużo było też żywotnika. Znaczna ilość drzew zachowała się do naszych czasów.\nNa terenie cmentarza ustawiony został pomnik poświęcony poległym podczas I wojny światowej. Opis pomnika wraz z filmem poglądowym znajduje się na tej stronie.\nOkres powojenny to czas powolnego zapominania, rozkradania i dewastacji. Cmentarz zarósł, kamienie poprzewracały się żelazo zardzewiało.\n1.11.1979 na cmentarzu odprawiona została msza. Od tego dnia można rozpoczął się okres przekształcania cmentarza. Część terenu oczyszczono i przeznaczono na nowe pochówki.\nW roku 1984 rozpoczęto budowę kościoła na terenie przylegającym do cmentarza. W tym samym roku miała miejsce kwerenda konserwatora zabytków. Stwierdzono wówczas jeszcze dość znaczne ilości krzyży, ogrodzeń oraz pomników.\nCzęść dawnego cmentarza została ogrodzona i powoli acz systematycznie oczyszczana. Kamienne oraz betonowe elementy nagrobne zostały wywieziona w najdalszy zakątek cmentarza. Poukładano je w piramidę.\nNieliczne elementy cmentarza ustawiono w lapidarium u stóp odnowionego pomnika I wojny.\nCały teren cmentarza został dokładnie posprzątany. Część przeznaczona na współczesne pochówki pozbawiono większości starodrzewu. Całkowicie splantowano. Część nieużytkowana została pozbawiona wszystkiego co stanowiłoby o jego dawnej funkcji. Pozostał tylko jeden słupek bocznej furtki. Oraz słupki furtki tylnej.\nMimo ogromu prac i wysiłku włożonego w „odcmentarzanie” terenu odnajdziemy tutaj jeden grób. Betonowa tumba z drewnianym krzyżem pochodzącym sprzed kilku lat. Do krzyża przybita jest tabliczka – Ernst Weiher *06.08.1896 +18.01.1946 Urodził on się w Mierzynie, tam też mieszkali jego rodzice. Jego ojciec był z zawodu krawcem.\nNa szczycie piramidy ze szczątków cmentarza zostawiono krzyż betonowy. Z czasem przewrócił się i połamał. Porósł mchem. Trudno już odczytać że poświęcony był Erich Greinke *5.11.1892 † 25.6.1935\nW lapidarium przy pomniku odnajdziemy kilka krzyży i pomników.\nOdczytamy tam nazwiska:\nHelene Pioch *19.9.1924 +7.4.1925\nHermann Paradies *22.9.1857 +12.8.1911\nWittwe Kubitz *1.1.1788 +2.12.1880\nJohann Kubitz *24.12.1820 +8.7.1880\nBerta Piornack *9.11.1884 +4.11.1935\nZnajduje się tam również marmurowa tablica pamiątkowa poświęcona rodzinie Kubitz oraz Schalk. Wymieniono na niej:\nJulius Kubitz 1868-1943\nBerta Kubitz geb. Kuschfeld 1879-1960\nCarl Kubitz 1900-1978\nElla Kubitz geb. Schalk 1911-2002\nRosemarie Ehlert geb Kubitz\nAnna Polzin geb. Kubitz 1903-1976\nErnst Schalk 1907-1944\nErna Schalk geb. Kubitz 1911-1948\nDzięki zdjęciom z dokumentacji konserwatora zabytków dowiadujemy się że na cmentarzu spoczywają:\nJulius Carl Zumwinkiel *20.9.1854 20.3.1870\nFr. Bielke *22.8.1784 +10.1.1868\nCarl Baik *27.4.1892 +9.6.1892\nW roku 1985 najstarszy zachowany grób pochodził z roku 1868. Przypuszczać należy zatem iż założenie cmentarza miało miejsce w połowie XIX wieku. Powstał na planie prostokąta o wymiarach około 90 x 40 metrów. Otoczony wałem kamiennym. Od strony zachodniej brak jest ogrodzenia. Niedaleko jednak odnajdziemy znaczną ilość materiału. Jest bardzo możliwe że ogrodzenie nie zostało nigdy dokończone lub planowano powiększenie terenu.\nPochodząca z dokumentacji Konserwatora zabytków mapa wykonana w 1985 roku jak również widoczne do dzisiaj elementy nagrobne sugerują że teren cmentarza był w znacznej mierze zajęty przez pochówki.\nDo dnia dzisiejszego zachowało się bardzo niewiele. Zniknęły, poza jednym wyjątkiem, wszystkie żeliwne krzyże. Nie odnajdziemy nawet fragmentu wygrodzenia pola grobowego. Marblitowe oraz kamienne płyty epitafijne – zostały tylko nieliczne szczątki bez możliwości ich odczytania. Teren został starannie „oczyszczony”.\nW roku 2013 Związek Łebian przy współpracy z młodzieżą strażacką z Neustadt (Niemcy) i strażaków z Łeby uporządkował teren (usunięto przewrócone drzewa, wycięto zakrzaczenia, ułożono kamienie i płyty nagrobne).\nW dniu 17 maja 2013 roku odbyła się Liturgia z poświęceniem pamiątkowej tablicy.\nPodczas prac porządkowych odnaleziono nieliczne resztki tablic marblitowych. Jeden krzyż żeliwny pochodzący z grobu dziecięcego – Otto Hewelt *1.5.1929 +29.3.1930 oraz jeden krzyż betonowy – Heinz Joachim Zinser *14.2.1919 +16.8.1940\nCmentarz położony jest około kilometra na wschód od osady na szczycie wydmy. Jest to niewielki teren bez żadnych znaków charakterystycznych. Widoczny jest z dwóch stron niewielki wykop. Są to ślady plantowania terenu w celu jego wypłaszczenia. Brak też starodrzewu lub charakterystycznej dla cmentarzy roślinności. Jedynie jeden większy żywotnik i pojedyncze mniejsze. Być może są to resztki żywopłotu. Nie odnajdziemy również żadnego nagrobka. Prawdopodobnie wszystkie groby były mogiłami ziemnymi z drewnianymi krzyżami.\nJedyne co świadczy o tym że znajdujemy się na świętej ziemi to rozpadający się płot wykonany z grubych, ciosanych słupów połączonych sosnowymi żerdziami. Płot ten powstał wiele lat temu i uległ dużej destrukcji. Płot ogranicza obszar o wymiarach 5×5 metrów. Wielkość terenu wyrównanego wskazuje że mógł być on trochę większy.\nJeszcze w roku 2009 pomiędzy dwoma sosnami zamocowany był drewniany szyld. W desce wycięto napis Ja jestem światłością świata. W roku 2015 szyldu już nie było. Snycerz wycinający napis najwidoczniej robił to na miejscu. Pomiędzy drzewami oraz resztkami płotu znajdziemy deskę z niedokończonym napisem o treści Ja jestem S. Szyld identyczny w formie powrócił na cmentarz w roku 2019.\nBrak jest informacji o dacie założenia cmentarza oraz osobach na nim pochowanych. Zapewne byli to mieszkańcy osady. Z zapisów wiadomo że w roku 1861 zmarł bezdzietnie Fryderyk Stielow. Jest wielce prawdopodobne że został tam pochowany. Brak jest informacji ale można założyć że spoczywają tam również członkowie rodziny strażnika Fryderyka Borka oraz członkowie rodzin obsługi latarni.\nWieś posiadała dwa cmentarze.\nPierwszy założony prawdopodobnie w połowie XIX wieku znajduje się 2,5 km, na zachód, przy drodze między Zwartówkiem a Tawęcinem. Otoczony kamiennym murkiem teren o wymiarach 100×60 metrów. Z wejściem głównym od strony wschodniej. Brak zachowanej bramy. Układ alejowo-rzędowy, ukierunkowany.\nJeszcze w latach 60-tych XX w., był kompletny, z ciekawymi nagrobkami. Z braku opieki i konserwacji popadł w ruinę, dzieła zniszczenia dokonali sami mieszkańcy tutejszych okolicznych miejscowości. Główną przyczyną takiego stanu rzeczy były powojenne pochówki.\nJuż w okresie powojennym grzebani byli tam mieszkańcy okolicznych wsi. Znajdziemy dużo grobów z lat 50-60-70 XX wieku. Ostatniego pochówku dokonano w roku 1992. Wówczas to miejsce ostatniego spoczynku znalazł Willi Wallentin *20.11.1905 +30.06.1992 Spoczął on obok swojej żony Frody Walentin *13.10.1903 +24.5.1972 oraz córki Edith *28.4.1929 +12.10.1952\nNa zdjęciach z roku 1984 widoczne są świeże groby.\nNie można powiedzieć nic dobrego o części przedwojennej. Praktycznie wszystkie groby zostały zniszczone. A ich szczątki wyniesiono na składowisko przy drodze, poza cmentarzem. Odnajdziemy tam połamane tumby i obramienia. Wśród rumoszu widoczny jest kamienny krzyż poświęcony Günterowi Milz *31.12.1925 +26.6.1941\nNa zdjęciach z dokumentacji konserwatora zabytków z rok 1984 uwieczniony został nagrobek z czarnego kamienia. W czasie późniejszym skradziony.\nNależał on do Johanna Dagorsnik *26.5.1897 +29.9.1941\nNa tychże zdjęciach odnajdziemy także fragment inskrypcji z datą +21.10.1898\nZ ciekawostek: Pastor Franz Trautmann, ur. 24 lutego 1879 r., w Wiszeningken, święcenia otrzymał w Królewcu 25 marca 1906 r., ordynowany na parafię osiecką 1 maja 1935 r., i przebywa tu do końca II wojny światowej . Zmarł 7 lipca 1945 r., na parafii w Zwartowie gdzie został pochowany na tamtejszym cmentarzu.\nCmentarz w części katolickiej jest względnie utrzymany. Większe zakrzewienia oraz roślinność wykaszana. Kilka grobów regularnie odwiedzane i odnawiane. Aczkolwiek większość została zapomniana i opuszczona. Przegniłe drewniane krzyże leżą na ziemi. Metalowe tabliczki zardzewiały, tablice popękały i odpadły.\nUkład grobów też jest zastanawiający. Większość usadowiona jest w równych rzędach. Blisko alei głównej, a wręcz i na niej, są groby ułożone poprzecznie. Można odnieść wrażenie że pochówki odbyły się byle jak i na szybko.\nWśród ocalałych i jeszcze czytelnych grobów odnajdziemy:\nHoruszewicz Bolesław *30.7.1896 +4.4.1962\nAdaszak Maria *13.10.1923 +19.4.1968 Józef *11.11.1929 +6.1.1973\nNiedziałkowska Maria *3.10.1891 +9.2.1974\nMikołaj Homa *30.5.1891 +22.2.1952\nKatarzyna Homa *24.10.1903 +26.6.1976\nGrodzcy Franciszka lat 72 +24.8.1968 Jan lat 72 +28.8.1970\nWładysław Bo..cz *5…76 +14 … 1970\nBianga Marzena *8.2.1966 +16.5.1966\nMarceta Falkiewicz *1881 +1967\nMaria Ałakadowicz *1911 +1977\nJan Bieszka *2.10.19.. +24.12.19..\nWojciech Blat *23.3.1909 +8.2.1979\nSzutarscy Teresa *7.10.1881 +30.5.1959 Mikołaj *25.8.1877 +25.8.1971\nArkadiusz Zacharuk *24.10.1977 +4.2.1978\nMikołaj Boho *2.12.1976 +11.1.1978; Sylwester Boho *3.12.1976 +3.12.1976\nRyszard Henryk Mazur *7.10.1950 +8.1.1951\nStanisława Ślimak *7.10.1950 +23.6.1951\nWaleria Ślimak lat 48 +3.7.1950\nMarianna Kędra lat 82 +19.7.1952\nJózef Chudek *1.10.1968 +18.5.1971\nJózef Gryka *19.4.1952 +19.3.195.\nAnastazja Malek *27.4.1899 +5.2.1972\nCzesław Kamiński *17.4.1874 +7.2.1948\nDrugą nekropolią jest parafialny cmentarz katolicki. Położony 500 metrów na północny wschód od wsi. Na skraju dawnego parku dworskiego. Powstał pod koniec lat 80-tych dzięki staraniom ks. Zygmunta Ekmanna jako parafialny.\nJest to typowa, nowoczesna nekropolia. Układ alejowo – rzędowy. Aleja główna obsadzona żywopłotem z pielęgnowanego świerka. Na jej końcu, w centralnym miejscu znajduje się drewniany krzyż. Nie opodal niego odnajdziemy grób księdza Zygmunta Ekmanna. Zmarłego w roku 2008 proboszcza tutejszej parafii.\nBardzo charakterystyczny jest grób Ewy Tatak. Na wysokiej prostopadłościennej kolumnie z czarnego kamienia ustawiono figurę anioła z rękoma założonymi na piersiach.\nNajstarsze pochówki noszą datę początku lat 50 oraz połowę lat 60tych XX wiek.\nZałożony prawdopodobnie w połowie XIX wieku znajduje się 2,5 km, na zachód, przy drodze między Zwartówkiem a Tawęcinem. Otoczony kamiennym murkiem teren o wymiarach 100×60 metrów. Z wejściem głównym od strony wschodniej. Brak zachowanej bramy. Układ alejowo-rzędowy, ukierunkowany.\nW Szklanej Hucie znajduje się stare cmentarzysko odkryte przez archeologów podczas wykopalisk w latach 70-tych. Zlokalizowano tam kilkadziesiąt grobów skrzynkowych, z czego trzy odkryto. Znaleziono w nich popielnice zawierające szczątki ludzkie. Popielnice twarzowe to gruszkowate naczynia o gładkich powierzchniach z wyrytymi na nich twarzami. Popielnica nakryta była misą, przypominającą nakrycie głowy. Znaleziska te pochodzą z okresu zamieszkiwania tych terenów przez prasłowiańską ludność kultury pomorskiej /epoka żelaza : 650 – 125 p.n.e./. Popielnice obejrzeć można w Muzeum Archeologicznym w Gdańsku. Podobne kurhany znajdują się w okolicy Kopalina.


wakacyjne projekty - dom artystyczny piękno na codzień\nwakacyjne projekty Reviewed by Renata Slusarska-Szczepanik on 16:35:00 Rating: 5\nSporo ich będzie, wreszcie wzięłam się za realizację dawno odkładanych projektów dzieciowych. Ma być kolorowo, pomysłowo, artystycznie... w ...\nSporo ich będzie, wreszcie wzięłam się za realizację dawno odkładanych projektów dzieciowych. Ma być kolorowo, pomysłowo, artystycznie... w różnych stylach i wariacjach, czyli dla każdego coś dobrego.\nWakacje się rozpoczęły, ale postanawiam połączyć przyjemne z pożytecznym czyli pracę, projekty, pomysły, urządzanie domu, lifting mebli, relaks w ogrodzie (ten z narzędziami ogrodniczymi również). No i wszystko to co wiąże się z chłonięciem lata.\nDziś trochę tego co będzie, a będzie jeszcze więcej.\nKolorowe tkaniny czekają w dłuuuuuuugiej kolejce... bo realizacji duuużo, duuużo. Ale ja uwielbiam przeglądać je, przerzucać, przekładać, układać, komponować.\nPokazane rzeczy od jutra są dostępne w moim SKLEPIE, zapraszam serdecznie.\nA tymczasem przesyłam trochę zzapatchworkowego słońca i do miłego!!!\nYvette 30 czerwca 2013 16:48\nprawdziwe cuda wychodzą z pod twoich rąk :)\nRenata 30 czerwca 2013 20:19\nanita sie nudzi 30 czerwca 2013 16:53\ntrójkąty i romby są moimi faworytami,jakoś mi ostatnio geometrycznie :p\nRenata 30 czerwca 2013 20:20\nMnie też geometrycznie, nawet chciałam zatytułować post trójkąty i kwadraty :P\nmilka 30 czerwca 2013 17:25\nTWORZYSZ PRZEPIĘKNE RZECZY!!!\ncraftomania 30 czerwca 2013 17:54\nRenata 30 czerwca 2013 20:21\nSylloves 30 czerwca 2013 18:09\nRenatko wszystko piekne ale te cuda z ostatniego posta...... ojaciuniu!!!!!!!! jestem w ciezkim szoku a sece mi bije jak oszalale!!!!!!! kocham!!!!!\nCieszę się, że Ci się podobają, w sumie te dzieciakowe projekty leżą od ubiegłego lata.\nLawenda 30 czerwca 2013 18:46\nPrzepiękne!!! Podoba mi się patchwork 1, a także 2 i 3... ech, wszystkie! Podziwiam zdolności!\nRenata 30 czerwca 2013 20:22\nGeneralnie od dawna robię takie modern, może mniej je pokazuję, ale oszalałam na ich punkcie. Co nie oznacza, że kwiatkowych nie będzie. Też je uwielbiam.\nMargolcia 30 czerwca 2013 18:53\nCudna...genialne wręcz...jesteś inspiracja dla innych...Zapraszam też do mnie klubtilda.blogspot.com\nRenata 30 czerwca 2013 20:23\nOch jak mi miło, dziękuję i lecę zajrzeć do Ciebie.\nagnie szka 30 czerwca 2013 19:02\nTen trzeci jest przecudny!!!:))))\nRenata 30 czerwca 2013 20:24\nA ten trzeci to pikowana narzutka, tkanina super zwłaszcza z delikatnym różem i szarościami w kropeczki.\nChyba wymodzę taką dużą z szarą lamówką.\ndogorynogami 30 czerwca 2013 19:16\nGucia 30 czerwca 2013 19:38\nprześliczne, szczególnie wpadł mi w oko szaro -czaro -różowy, pięknie współgrają ze sobą te kolorki\nRenata 30 czerwca 2013 20:26\nTeż mi się podoba, tkaninę wygrzebałam na dolnej półce w sklepie. Wszyscy mówili, że ot taka nijaka... a mnie od razu wpadła w oko.\nOla 30 czerwca 2013 19:46\nTrójkąty są cudowne i ta czarno-szaro-różowa. Też mam w planie uszycie małej narzuty, zobaczymy jak wyjdzie...\nRenata 30 czerwca 2013 20:28\nKoniecznie pokaż efekt :) Mnie się też podoba ta w romby. Tak w ogóle to jest dzianina, którą dałam jako górkę narzuty i przepikowałam. Prosty zabieg, ale efekt świetny.\nTomaszowa Chata 30 czerwca 2013 19:53\nWiesz, Renatko... te Twoje kolejne dzieła zachwycają mnie ciągle na nowo. Już mi się wydaje, że mam faworyta, a tu w następnym poście oczy kolejny raz robią mi się większe z podziwu. Twoje patchworkowe wariacje i pomysły nie mają końca. Jestem pełna szczerego podziwu!!!\nZaczęłam właśnie pracę z szydełkiem nad narzutą (taką przeszło 200/200cm) do mojej sypialni. Muszę zrobić ok. 90 kwadratów o boku 23 cm... mam już 8 szt.:)))))))\nMiałabym jeszcze jedno małe pytanko: na jakiej maszynie pracujesz? Zabieram się od baaaardzo długiego już czasu do wymiany starego łucznika i nie wiem na co się zdecydować... jest ich tyle na rynku. Może coś doradzisz, podpowiesz... będę wdzięczna:))\nAaaaaa... szalenie spodobała mi się zieleń twojego łóżka, lubię takie odcienie.\nRenata 30 czerwca 2013 20:31\nDzięki, dzięki... takich planów mam jeszcze sporo w zanadrzu.\nCo do maszyn.... mam ich kilka i każda do czegoś innego, ale do szycia domowego nie musisz mieć koniecznie super wypasionej, nawet nie musi być komputerowa. Mechaniczna wystarczy. Ja mam generalnie dwie marki Janome i Husqvarnę, ale one wszystkie na podobnym poziomie są dobre. Myślę, że taka w przedziale 500-800 zł to już dużo jak na domowe szycie.\nŁóżko taaaaak.... miało być zupełnie inne, ale jak zobaczyłam tę zieleń (avocado) to stwierdziłam, trudno tak ma być i koniec.\nTomaszowa Chata 1 lipca 2013 00:33\nDzięki serdeczne za rady... zapamiętam:)) Salon i serwis Janome mam na miejscu, więc chyba się do nich przejdę na rekonesans.\nMeis Ideis 30 czerwca 2013 20:19\nReniu, fantastyczne projekty, taka różnorodność, za każdym razem zaskakujesz pomysłowością, jesteś niesamowita. Pięknie złapałaś promyczki - będzie można na nie patećąc zimą, marząc o nadejściu lata :))\nRenata 30 czerwca 2013 20:32\nDzięki Marto, tych pomysłów jeszcze sporo....\nO matko nic nie pisz o zimie.\nElle 30 czerwca 2013 21:24\nPrześliczne kołderki Renatko! :)\nRenata 1 lipca 2013 18:54\nDag-eSz 1 lipca 2013 00:51\nPierwszy raczej nie w moim stylu, ale reszta jest fantastyczna! :) zastanawiam sie ile godzin schodzi na robienie jednego?\nRenata 1 lipca 2013 18:57\nWiesz... różnie, zależy czy mam już dobrane tkaniny czy "widzę" go, czy dopiero szukam, dobieram, przymierzam... czasem krojenie to spory nakład czasu bo trzeba tkaniny uprasować, poskładać.... generalnie dłubaniny przy tym sporo, a jak się czasem maszyna wkurzy i nitkę rwie.... to idzie gorzej. Poza tym inaczej robi się mały patchwork inaczej duży :)))\nDzięki Dag i ściskam\nLadyDi ... SZCZĘŚCIE jest wyborem ... 1 lipca 2013 01:08\nRetro Koty i Pies 1 lipca 2013 07:38\nNawet nie napiszę które najładniejsze bo są tak piękne że aż dech zapiera :)\nEch - chciałabym być taka zdolna :)\nRenata 1 lipca 2013 18:58\nOch dzięki wielkie za słowa, po których też dech zapiera.\nOLQA 1 lipca 2013 07:51\nWiola S 1 lipca 2013 09:00\nI znowu pięknie i kolorowo.\nRenata 1 lipca 2013 18:59\nEch te "kolorki" niesamowicie pobudzają mnie do życia, zresztą chyba nie tylko mnie ;-)\nangela 1 lipca 2013 11:07\nJako maniaczka wszelkiej maści kolorowych, wzorzystych szmatek i fanatyczka patchworków :P jestem zachwycona! ale przyznam, ze projekty ambitne.. dla Ciebie pewnie łatwizna, dla mnie to raczej plan na parę lat a nie na jedno lato :P\nRenata 1 lipca 2013 19:02\nŁatwizna... nie tak do końca. Do trójkątów przymierzałam się ze dwa lata temu, ale jak zaczęłam kroić tak się zatrzymałam. Dopiero teraz gdy kupiłam takie kolorowe jednolite tkaniny stwierdziłam, że trzeba zacząć. Też to szycie na początku nie było łatwizną, tkaninę trzeba odpowiednio ułożyć, nie wiedziałam czy szyć po skosach, blokami czy pasami.... no sama widzisz jaka to łatwizna. Ja też cały czas się uczę :)\namna 1 lipca 2013 12:36\npodpisuje sie pod wszystkimi komplementami!\nKasia 1 lipca 2013 13:29\nŚliczne kołderki, na pewno pod takimi śni się kolorowe sny :)\nRenata 1 lipca 2013 19:04\nAtena 1 lipca 2013 16:57\nChyle czola jak tego wszystkiego duzo, fantastyczne projekty. Ten w romby zrobil na mnie najwieksze wrazenie.\nps: cudne zdjecie z promykami slonka\nRenata 1 lipca 2013 19:06\nNo trochę tego będzie, plany mam ambitne. Romby to też mój faworyt.\nOla_83 1 lipca 2013 17:35\nTeż mam dużo planów na wakacje:-) Zdjęcie z promykami słońca naprawdę piękne!pozdrawiam!\nRenata 1 lipca 2013 19:07\nWakacyjne plany to jest to!!!! Mam nadzieję, że zdradzisz....\nscraperka 1 lipca 2013 18:17\nRenatko powiedz mi kiedy Ty znajdujesz na to wszystko czas? :))))) cudne!!!!!!1 lecę zobaczyć do sklepiku:) ściskam ciepło\nRenata 1 lipca 2013 19:08\nKochana, to moja praca! Praca i pasja!\nMaJu 2 lipca 2013 10:29\nPrzepiekne, perfekcyjnie wykonane. dla mnie bosko to wszytsko sie prezentuje.\nRenata 5 lipca 2013 05:27\nDzięki MaJu i uściski przesyłam\nEmpire Of Swing Era Style 3 lipca 2013 12:16\nPiękne, podziwiam z otwartą buzią :)\nRenata 5 lipca 2013 05:28\nSowiarnia 3 lipca 2013 13:34\nWow, ile kolorów! A ostatnie zdjęcie to dopiero rewelacja :)\nRenata 5 lipca 2013 05:29\nLubię kolory, ostatnio fascynują mnie. Zresztą chyba taka jest w ogóle idea patchworku, żeby łączyć kolory, ożywiać.\nOstatnie zdjęcie to moje eksperymenty ;-)\nJoanna S 3 lipca 2013 22:43\nPiękne. A to ostatnie zdjęcie!\nRenata 5 lipca 2013 05:30\nDzięki wielkie, ostatnie zdjęcie jak pisałam wyżej efekt eksperymentów.\nmonique 5 lipca 2013 02:01\nReniu zaszalałś powiem szczerze :)))) To w takim razie i ja muszę duuużo poplanować bo przy Twoich projektach wypadam baardzo blado :)) Pozdrowionka\nRenata 5 lipca 2013 05:31\nOj tam, oj tam.... zaszalałaś. Sie pracuje...\nJa też wypadam blado przy niektórych Twoich projektach ;-)\nKatharina182 8 lipca 2013 17:19\nprzepiękne cudeńka u ciebie! bardzo fajne kolory! podziwiam pomysłowość:) zapraszam do mnie:P


Tekst z archiwum NFL24: Julian Edelman, ukochany syn Bostonu – NFLPolska\nPosted 30 października 2019 by nflpolska\tAKTUALNOŚCI\nTekst z archiwum NFL24: Julian Edelman, ukochany syn Bostonu\nZa zgodą redakcji NFL24.pl przypominamy tym razem tekst o Julianie Edelmanie, którego autorem jest nasz redaktor Kuba Machowina. Jak skrzydłowy stał się ukochanym synem Bostonu? Zapraszamy!\nRóżne dyscypliny sportowe w USA nieustannie się przenikają. JJ Watt na meczu Rockets czy koszykarze „Rakiet” dopingujący Texans to bardzo częsty widok. Podobnie jest w Bostonie – świat Celtics oraz Patriots przecina się non stop, a łączy ich nienawiść oraz rywalizacja z Lakers, a ostatnio także z Rams oraz Chargers. „Celtów” oraz „Patriotów” oczywiście łączą lokalizacja oraz głęboko zakorzeniona nienawiść do klubów z Zachodniego Wybrzeża, ale jeśli by poszukać w świecie amerykańskiego sportu organizacji bliźniaczo podobnej do Pats, na myśl przychodzą… San Antonio Spurs z NBA. Dlaczego właśnie oni?\nPo pierwsze trenerzy. Obaj to utytułowani nestorzy (Belichick oraz Popovich), którzy stworzyli organizacje o tak wysokim poziomie, że inni mogą tylko pomarzyć o osiągnięciu podobnego pułapu. Z Patriots oraz Spurs (przyajmniej jeszcze ostatnio) było tak, że idealnie pasowali do parafrazy pewnego znanego powiedzenia: „W życiu są pewne tylko trzy rzeczy: podatki, śmierć oraz Pats i Spurs w Playoffs”.\nSpoiwem łączącym oba kluby jest także coś innego, mianowicie umiejętność szlifowania talentów. Nie wiem czy Belichick i Popovich mają oko do talentów, czy zwyczajnie z byle jakiej gliny są w stanie stworzyć rzeźbę na miarę Modiglianiego, ale fakty są niepodważalne. Popatrzmy na numery Draftu, z którymi obaj trenerzy wybrali swoje gwiazdy oraz legendy. Jedynie Duncan poszedł z „jedynką”, a reszta? Oto co ciekawsze wybory:\n– Belichick: Brady 199, Edelman 232, Gronkowski 42\n– Popovich: Tony Parker 28, Kawhi Leonard 15, Manu Ginobili 57\nMusimy zadać sobie pytanie: Czy którykolwiek z tych graczy zostałby tym, kim jest dzisiaj, gdyby grał w innej drużynie pod okiem innego trenera? Według mnie bardzo wątpliwe. Ciekawy zwłaszcza jest przypadek Juliana Edelmana, ukochanego syna Bostonu.\nOczywiście to Tom Brady jest ikoną Patriots, najlepszym graczem, legendą GOAT i tak dalej, ale to właśnie Edelman jest sercem Nowej Anglii. To Julian podkręcał atmosferę podczas Playoffs, nieustannie wrzucając obrazki nawołujące do pokonania ekip z Los Angeles oraz odwołujące się do rywalizacji Celtics – Lakers (osławione hasło „Beat LA”), czy zamieszczając przeróbki fotek ukazujące Patriots jako… zespół Queen. I co najciekawsze – symbolem Bostonu stal się człowiek, który urodził się w… Kalifornii.\n„Jesteś mazgajem? W takim razie nie należysz do rodziny Edelmanów”\nPoczątek lat 90-tych, Redwood City, Kalifornia. Angie Edelman szukała w domu syna, ale nie mogła go nigdzie znaleźć . W końcu kątem oka dostrzegła, że mały Julian nadal kozłuje piłkę do kosza w tym samym miejscu, w którym był pół godziny temu. Zaniepokojona nietypowym zachowaniem syna wybiegła przed dom i zawołała:\n– Dlaczego ciągle kozłujesz piłkę w tym samym miejscu od pół godziny…?!\nOdpowiedź małego Juliana uspokoiła ją, chociaż wiele innych matek by mocno zaniepokoiła:\n– Bo tata mi kazał…\nFrank Edelman, mąż Angie i ojciec rodziny Edelmanów był fanatykiem sportu. Od dziecka wpajał synowi, że jedynie ciężką pracą może do czegoś dojść i spełnić „amerykański sen”. Frank był – i nadal jest – właścicielem dużego warsztatu samochodowego, dla którego codzienna harówka nie jest niczym nadzwyczajnym. W ten sam sposób trenował od dziecka syna, ucząc go podstaw futbolu, baseballu, koszykówki oraz piłki nożnej. Naczelna zasada rodziny Edelmanów brzmiała: „Nie mazgaimy się, jesteśmy twardzi”.\nWychowanie, jakie wpoił synowi może niektórym wydawać się – delikatnie mówiąc – wojskowe, zresztą sam Frank mówił o tym po latach: „Byłem dla nich ostry i twardy, może nawet zły, ale taki zły w dobrym tego słowa znaczeniu, jeśli można tak powiedzieć… Sam się sobie dziwię, że moja postawa nie zmarnowała tego chłopaka. Julian i rodzeństwo nie mieli typowego dzieciństwa – liczyła się zawsze ciężka praca i bycie produktywnym. Chodziło o nieustanny progres oraz ulepszanie samego siebie”.\nW takim oto właśnie duchu Julian Edelman dorastał, trenując od dziecka ciało oraz sferę mentalną pod okiem ojca. Bywało, że ojciec wrzeszczał na niego i przeklinał, a trenując baseball ustawiał chłopaka w polu do odbicia i specjalnie celował w niego piłkami, rzucając z całej siły. Innego razu wiązał mu z kolei jedną rękę za plecami i kazał łapać drugą piłki tenisowe, które rzucał w jego kierunku razem z siostrą Juliana. To nie koniec. Pewnego dnia Frank wpadł na pomysł, jak poprawić koordynację syna. Wziął okulary przeciwsłoneczne, zakleił jedną oprawkę taśmą i kazał je ubrać Julianowi. Oczywiście chłopak musiał łapać piłki, które rzucał znów w jego kierunku tata. Dodajmy, że łapał jedną ręką, drugą miał związaną za plecami…\nSadysta? Być może. Niespełniony sportowiec przelewający na syna swoje ambicje? Pewnie tak. Co ciekawe, sposób „wychowania” syna bardzo różnił się od tego, jaki stosowali sąsiedzi Franka. Pamiętajcie – mówimy o liberalnej Kalifornii, słynącej ze słońca, deskorolkarzy z długimi włosami oraz dziewczyn w bikini na rolkach. Frank Edelman byl jednak inny – sam wychował się bez ojca, w biedzie. Musiał rzucić szkołę i w wieku 15 lat poszedł do pracy. Wychowując ostro swoje dzieci wierzył, że dzięki temu nauczą się jak dbać o siebie w życiu.\nCzy Julian ma ojcu za złe, że ten go tak musztrował od dziecka? Wręcz przeciwnie. Gwiazda Patriots jest niezwykle wdzięczna za to, że ojciec tak nim pokierował. W jednym z wywiadów Julian wspominał ze śmiechem swoje dzieciństwo: Gdyby ojciec wychowywał mnie w dzisiejszych czasach, policja byłaby pewnie u nas w domu przez 90 procent czasu (…) Gdyby nie on, nie byłbym jednak dzisiaj tym, kim jestem.\nWtórował mu Steve Nicolopulos, dyrektor sportowy liceum Woodside High: Może i jego ojciec był surowy i wymagający, ale miał nosa. W dzisiejszym świecie za mało jest takich Franków (…) Patrzcie, kim stał się dzięki niemu Julian.\nKim zatem jest Julian Edelman i jaką drogę przeszedł od quarterbacka średniej klasy do jednego z najbardziej produktywnych wide receiverów w historii Playoffs?\n„Mam na Ciebie pomysł synu”\nJulian Edelman w szkole średniej oraz college’u grał jako… quarterback. Na ostatnim roku studiów, grając dla Kent State zaliczył 1820 jardy podaniowe, dokładając do tego 13 touchdownów, ale i 11 intereceptions. W swojej szkole był rekordzistą, ale w skali całego kraju nie wzbudzał zainteresowania. Skauci pomijali go w swoich notesach na tyle, że nie zaproszono go nawet na Draft Combine. Co ciekawe, w innych testach czas Juliana w jednej z konkurencji zwanej „short shuttle” wyniósł 4.01, podczas gdy na Draft Combine najlepszy czas w tej kategorii wyniósł… 4.01.\nChłopak wpadł jednak w oko Patriots, którzy zaprosili go na prywatne treningi przed Draftem 2009 roku. Belichick miał na niego pomysł, ponieważ to, co zwróciło jego uwagę, to wcale nie zdolności na pozycji QB, ale… możliwości fizyczne Edelmana. Cofnijmy się jeszcze raz do czasów studiów. Edelman był typem biegającego QB, na ostatnim roku college’u jego staty to: 1370 jardów, znakomite 6.4 jardu na próbę oraz aż 13 przyłożeń (plus mecz przeciwko Seanowi McVayowi, dzisiejszemu szkoleniowcowi Rams)\nBellichick widział Edelmana jako receivera w formacji „wildcat”, gdzie piłka trafia bezpośrednio do zawodnika z pominięciem pozycji Quarterbacka. Takim oto sposobem Julian trafił do NFL, gdzie ze średniego QB zrobiono z niego świetnego Wide Receivera oraz Punt Returnera. Wybrano go na końcu siódmej rundy Draftu z numerem 232. Reszta to już historia NFL.\nTym, co wyróżnia Juliana spośród innych zawodników to wcale nie gra w sezonie regularnym. Tylko dwa razy zaliczył w karierze ponad 1000 jardów w reg. season, nigdy nie zbliżył się nawet do poziomu 10 przyłożeń w jednej kampanii. Skąd zatem głosy, że Edelman to przyszły Hall of Famer? Bo to zawodnik na najważniejsze mecze. Statystyki Edelmana w regular season 2018 to: 12 meczów, 850 jardów. A playoffs? Tutaj liczby robią się naprawdę ciekawe: trzy mecze, 26 receptions, 388 jardów, tytuł MVP Super Bowl.\nSezon 2017 Edelman stracił z powodu kontuzji, ale w 2016 roku było podobnie. Co prawda w regular season zaliczył 1106 jardów, ale w trzech meczach PO to znów były aż 342 jardy w trzech spotkaniach. To właśnie playoffy są królestwem Juliana, który w karierze ma aż 115 receptions oraz 1412 jardów w post season.\nTo liczby, które na liście wszech czasów w obu kategoriach w playoffs stawiają Edelmana na… drugim miejscu, jedynie za królem receiverów samym Jerrym Rice’em. Dodajmy do tego trzy wygrane Super Bowl i mamy gotową odpowiedź na to, czy Julian zasługuje na złotą marynarkę Hall od Fame. Co ciekawe, nie tylko rekordy łączą go z Jerrym Rice’em. Niewielu wie, że pierwszą dziewczyną Juliana była… Jaqui Rice, córka Jerry’ego. Rice’owie mieszkali zaledwie ulicę dalej od Edelmanów.\nDzisiaj Edelman to symbol, ale nie zawsze tak było. Gracz Pats przeszedł długą drogę z samego dołu na szczyt. Bill Belichick jest genialnym trenerem. Podobnie jak Popovich w NBA, rozwija w swoich zawodnikach nie tylko zdolności czysto sportowe, ale także sferę mentalną. Zadaje swoim graczom łamigłówki, zmusza ich do myślenia. Edelman wspomina:\n„Gdy wybrano mnie w Drafcie, ja oraz inni rookies siedzieliśmy w szatni, gdy wszedł Bill i pokazał nam zdjęcie. Spytał kto jest na fotce, ale nie do końca wiedzieliśmy. Myślałem, że to inny z zawodników Patriots, Steve Neal, ale nie byłem pewien. Trener odparł: „Będziesz obok tych ludzi siedział w szatni przez następne lata, może warto byłoby ich poznać?”. Wydrukowałem więc wielkie zdjęcie całego naszego aktualnego składu i nauczyłem się na pamięć. Zagadki były różne. Każdego ranka siedziałem z segregatorem z zagrywkami i różnymi danymi modląc się, by nie wybrał mnie do odpowiedzi. Czułem się jak w szkole”.\n„Wkurzający, mały gość”\nJulian od dziecka był typem pitbulla, rzucającego się na rywali. W NFL braki we wzroście (178 cm wzrostu) nadrabia zaangażowaniem, krępą sylwetką oraz muskulaturą (ponad 90 kg wagi). Nigdy nie odstawiał ręki lub nogi, wiecznie bił się z rywalami. Sam wspomina: „Zawsze nawrzucałem na boisku starszemu i większemu od siebie, nawet jeśli wiedziałem, że zleje mi dupę (…) Właściwie to całe życie ktoś kopał mnie w dupsko, musiałem walczyć ze wszystkimi”.\nSkąd wzięła się taka postawa u młodego Edelmana? To pewnie efekt „wychowania” ojca, który dawał mu w kość. Sam Julian wspomina, że „był punkiem, który chodził do prywatnej szkoły, do której nie pasował”. Dlaczego? Niech wypowie się sam Edelman:\n– „To była szkoła z klasą. A ja w tamtym czasie nie miałem jej w sobie zbyt dużo…”.\nBył walczakiem. Na studiach w Kent State podczas jednego z treningów tak pobił się z kolegą z drużyny, że nie mógł ruszać szczęką przez dłuższy czas. Podczas spotkania ze sponsorami uczelni wyglądał jak oprych, do tego ledwo mówił i brzmiał jak stara płyta. Szukał zaczepki na boisku i poza nią. Ale trzeba mu oddać, że na boisku był świetny. Czy to w kosza, czy w futbol. Zanim jednak zaczął robić karierę na uczelni, szkoła średnia nie była sielanką.\nGdy zaczynał swoją naukę w Woodside High, mierzy mniej niż 160 centymetrów i ważył ledwie ponad 50 kg. Co prawda do końca szkoły średniej urósł i nabrał masy, ale lata dziecięce były pod tym względem straszne. Wszyscy mówili mu, że nie ma przed nim kariery w sporcie i nigdy nie urośnie. Doszło do tego, że Julian wieczorami płakał, a sam wspomina: „Miałem 12 lat i wszyscy moi rówieśnicy rośli, a ja nie. Wyglądałem nadal jak ośmiolatek…”.\nWłaśnie słabe warunki fizyczne były jednym z powodów, dla których wymarzona szkoła średnia Juliana powiedziała mu wprost: „Nie chcemy Cię”. Edelman nigdy o tym nie zapomniał i zawsze walczył o swoje, zarówno w liceum, na studiach, jak i już w Patriots. Oddajmy głos Wesowi Welkerowi, legendzie Patriots: „Prosto z mostu, od pierwszego dnia, siadł na biurku i zaczął zamęczać mnie milionem pytań. Mały, wkurzający gość (…) Ale to taki typ człowieka – bierze życie za rogi i nie boi się walki, konkurencji. Chce się rozwijać. Walczy o swoje”.\nSymbol Bostonu, chociaż Bad Boy z Kalifornii\nPatrząc na pomnikowe postaci z Nowej Anglii, to dla mnie podział jest jasny. Tom Brady to złoty chłopiec, Gronkowski to wesołek oraz imprezowicz. A Edelman? To „młodszy brat Brady’ego”, bad boy i inspirator, z dużą dozą dystansu do siebie. Kiedyś tak mówił o sobie w wywiadzie: „Mam cholernie brzydkie stopy. Od tego biegania i cleatsów tak mi się powykrzywiały palce, że wyglądają jak „gream reaper” (dosłownie „ponury żniwiarz”, synonim śmierci”). Takie „Opowieści z krypty”, pamiętacie ten serial”?\nJulian traktowany jest przez Brady’ego jako młodszy brat, co czasem wkurza Juliana, ale ogólnie nie ma z tym problemu: „Pamiętam, jak byłem na studiach to mówiłem, że będę jak Tom Brady. A tu bum, gramy razem od tylu lat i zostałem jeszcze przekwalifikowany na inną pozycję”.\nGwiazda Patriots miała zresztą wielu idoli. Najpierw jako dziecko chciał być Deionem Sandersem, później Dougiem Flutie… Edelman znany jest także ze swojej przyjaźni z Dannym Amendolą, obecnie zawodnikiem Lions. Panowie nagrali kiedyś nawet film, w którym pariodiowali stare filmy policyjne. Zobaczcie zresztą sami.\nEdelman od czasów szkoły średniej ma opinię złego chłopca, ale nie można odmówić mu inteligencji i etosu pracy godnego największych. Po tegorocznym Super Bowl pojawiły się głosy krytyki mówiące o tym, że nie powinien był dostać tytułu MVP, ponieważ żaden z niego „role model” i dodatkowo był zawieszony na cztery mecze za „używanie substancji niezgodnych z zasadami ligi”.\nSam Julian tłumaczył się już po zawieszeniu przez ligę, że „mu głupio i nigdy się to nie powtórzy”, ale wskazywał także na to, że tak naprawdę władze NFL zawiesiły go za obecność w organiźmie substancji, której liga… nie potrafi zidentyfikować i która nie jest na liście zakazanych substancji. Czeski film, ale niesmak pozostał i do Edelmana jeszcze bardziej przylgnęła łatka złego chłopca, którą wyrobił sobie jeszcze w czasach szkoły średniej oraz college’u.\nFanatycznym kibicom z Bostonu to jednak nie przeszkadza i to właśnie Juliana uważają za naczelnego motywatora, który nie boi się jawnie mówić o tym, że jest człowiekiem Bostonu oraz „chce pokonać Los Angeles na każdym kroku”. To taki chichot losu, że talizman Nowej Anglii pochodzi z… Kalifornii.\nOpowieść o Edelmanie zakończymy ciekawą anegdotką. Co łączy Edelmana oraz nazwiska baseballistów – Gehriga oraz Pippa? Cofnijmy się do roku 2009, kiedy Edelman był rookie, a startowymi Wide Receivers w Patriots byli Randy Moss oraz wspomniany już wcześniej Wes Welker. Belichick wiedział, że młody umie grać, ale nie miał pojęcia, gdzie – i czy w ogóle – go będzie wystawiał. I stał się nagle cud.\nW meczu przedsezonowym Julian zaliczył 76-jardowy punt return z touchdownem, a jeden z ludzi z NFL films spytał Erniego Adamsa, asystenta Belichicka o nazwisko tego zawodnika Yankees, który stracił pracę na rzecz Lou Gehriga. Bill słysząc to zawołał z kolei Wesa Welkera, pytając go: „Wes, wiesz kim był Wally Pipp?”. Welker tylko się skrzywił i krzyknął: „Jaki Wally?!”.\nO co chodzi w całej tej historii? Wally Pipp był startowym zawodnikiem NY Yankees, ale pewnego dnia rozbolała go głowa i dostał wolne. Zastąpił go nikomu nieznany zawodnik o nazwisku Lou Gehrig, który zagrał tak, że Pipp już nigdy nie wrócił do podstawowego składu Yankees, stając się symbolem zawodnika, którego kariera została złamana przez abencję w jednym meczu. Gehrig został z kolei jednym z najwybitniejszych zawodników w historii MLB, prawdziwą legendą Yankees oraz całego baseballu.\nEdelmanowi wygryzienie Welkera zajęło nieco więcej, bo cztery lata, ale tamta scena z 2009 roku pokazała, że Julian ma niesamowity potencjał, a Belichick nosa, wybierając taki skarb z 232. numerem w Drafcie. Frank Edelman mówił o swoim synu tak: „To nie pomyłka. Jules to większa, szybsza oraz silniejsza wersja Welkera”.\nFrankowi nie wypada nie wierzyć, ponieważ historia pokazała, że Edelman wyrósł na kawał gracza. A sam Frank, chociaż zamordysta, to wie co mówi. W końcu mówimy o gościu, który kazał ganiać synowi z piłką w śniegu przy minus 10 stopniach Celsjusza po tym, jak któregoś dnia wyliczył sobie na kartce, że większość spotkań NFL toczy się w złych warunkach pogodowych. Pamiętajcie o naczelnej zasadzie rodziny Edelmanów: „Nie wolno się mazgaić”.\nZdjęcie: instagram @ edelman11\ngłówny, nfl, Patriots\nPrevious Previous post: Droga do Mercedes-Benz Superdome#47 – podsumowanie week 9\nNext Next post: Droga do Mercedes-Benz Superdome#48 – zapowiedź week 10\nNFLPolska Tekst z archiwum NFL24: Julian Edelman, ukochany syn Bostonu


Prodigy - Always Outnumbered - Never Outgunned\n13 Nov 2004 :: 0:45\nmoże niektórych zaskoczę, bowiem tę płytkę polecałem jeszcze jaki� czas temu. niestety ku mojemu zdziwieniu ostatnia produkcja prodigy potrafi równie szybko zainteresować, jak i zanudzić. podkre�lić trzeba fakt, że od ostatniej wielkiej produkcji zatytułowanej "the fat of the land" minęło sporo czasu. sam już nie wiem czy te kilka lat miały spowodować napięcie oczekiwania na następny dobry album, czy pozwolić zapomnieć, że było swego czasu o prodigy gło�no. niestety skład grupy zdążył się zmienić. na nowej płycie usłyszymy już tylko dj'a Liama Howletta, który twierdzi że jest to powrót do rdzenia tego, co słyszeli�my na ostatnich wydaniach. a wła�nie co� mi w całej tej jego robocie zgrzyta. nie jest to już taki jednolity album jak poprzedni. wydaje się że Howlett poczuł możliwo�ć nieskrępowanej realizacji pomysłów, a trudno powiedzieć, na co one wszystkie mają się składać. to, co zostało ze starego stylu to przesadna prostota. większo�ć kawałków to w kółko powtarzające się partie. miałem drobną nadzieję, że ten aspekt ulegnie zmianie na lepsze. chociaż jak przystało, na każdym utworze pojawia się jaki� zwrot akcji. z zaznaczeniem, że więcej w tym zwrotu niż akcji.\nod ostatniego mojego przesłuchania płyty minęło sporo czasu, więc żeby moja ocena była wiarygodna, puszczam jeszcze raz. nie mogę sobie jednak przypomnieć, co mnie ciągnęło do włączania płytki natychmiast, jak tylko się kończyła. niemniej jednak co� ciągnęło i to przyznaję. być może na moją uwagę zasłużyło parę konkretnych utworków.\ngirls - po obejrzeniu klipu stwierdziłem że to próba udowodnienia przez Howletta intuicji co do trendów w elektronice europejskiej. awangardowy wyd�więk cało�ci sprawia, że ciężko nie powiązać brzmienia z zauważalną ostatnio modą na syntezatory i przefiltrowane komputerowo wokale. czy to nie przypomina wałkowanego ostatnio Bennyego Benassi?\naction radar - po girls chyba drugi taki syntetyczny jak azbest utwór. może trochę poszarpać nerwy, dlatego jedni go polubią, drudzy będą przerzucać na następną �ciężkę bez zastanowienia. kilka razy dobrze mi służył do pobudki o 7 rano.\nhot ride - je�li widzieli�cie film "dziwne dni", to zauważyli�cie zdolno�ci wokalne aktorki Juliette Lewis [inni pewnie będą kojarzyć ją jako Mallory z "urodzonych morderców"]. Moim skromnym zdaniem to chyba jaka� cienka próba zdobycia serc Amerykanów [prodigy to brytyjska formacja]. ale trzeba przyznać, że sama babka ze swoim głosem ma przed sobą przyszło�ć.\na pisząc o hot ride powininem co� jeszcze wzmiankować o mieszaniu stylów. wła�nie "the fat of the land" wydawało mi się dobrą próbą połączenia ciekawych elementów rocka i elektroniki, które mogą ze sobą współgrać. a tutaj nawet udział Noela Gallaghera [oasis] w utworze "shoot down" nie ratuje przed zatraceniem kierunku, jaki nakre�lił charakter poprzedniej płyty. trudno więc uznać mi te kombinację za co� zapadającego w pamięć. jednak je�li już - to tylko w krótkotrwałą.\n[obrazek okładki z www.allmusic.com]


– Pojęcie facility management jest dość skomplikowane. Obejmuje pewne procesy, które definiują, w jaki sposób należy zarządzać przedsiębiorstwem. Natomiast w obszarze nieruchomości facility management jest kojarzony jako usługi dostarczane klientom w zakresie zarządzania ich dobrami, jako obsługa techniczna budynków – mówi agencji Newseria Biznes Norbert Ślusarczyk, segment director corporate, Hard FM Poland w Sodexo Polska.\n– Klienci oczekują, że będziemy dostarczać im obsługę facility management w innowacyjny sposób, że będziemy optymalizować koszty utrzymania nieruchomości bądź koszty personalne potrzebne do realizacji takich usług. Najlepszą odpowiedzią na te potrzeby jest zastosowanie nowych technologii. Dlatego inwestujemy w nie już od pewnego czasu. Wprowadzamy roboty, drony i procesy automatyzacji, które mają przede wszystkim optymalizować koszty ponoszone przez naszych klientów – mówi Norbert Ślusarczyk.\n– Nowym rozwiązaniem jest wirtualna rzeczywistość, kojarzona do tej pory głównie z grami komputerowymi. Rozwój technologii i większa dostępność takich rozwiązań pozwalają nam na zastosowanie VR w naszej branży do usprawnienia procesów. To idealne rozwiązanie, abyśmy mogli naszym pracownikom zapewnić wyższy komfort pracy i większe bezpieczeństwo, z kolei naszych klientów nie narażać na niezaplanowane sytuacje – mówi Norbert Ślusarczyk.\n– Dzięki odwzorowaniu pomieszczeń możemy szkolić pracowników technicznych w dowolnym miejscu i o dowolnej porze bez narażania ich zdrowia i bezpieczeństwa naszych klientów. Każdego pracownika możemy przeszkolić i przeegzaminować, sprawdzając jego wiedzę, bezpośrednio w obiekcie klienta czy w centrali naszej firmy. To optymalizacja zarówno czasu osób szkolących, jak i szkolonych – przekonuje Norbert Ślusarczyk.\n– Szkolenia w wirtualnej rzeczywistości to trend, który będzie się upowszechniał w obszarze facility management. Do tej pory nie było narzędzi pozwalających na przeprowadzenie tego typu szkoleń dla pracowników technicznych. Natomiast za jakiś czas stanie się to normą – mówi ekspert Sodexo Polska.\n– Największym kosztem dla utrzymania nieruchomości jest koszt i czas pracy naszych pracowników. To jest element, który możemy optymalizować przy wykorzystaniu wirtualnej rzeczywistości. Pozwoli nam to zdecydowanie podnieść efektywność pracy ludzi i poprawić kosztową część obsługi nieruchomości – podkreśla Norbert Ślusarczyk.\nSodexo jest jednym z liderów rynku facility management. Obsługuje w całej Polsce blisko 220 nieruchomości i 1 350 mniejszych jednostek, dostarczając kompleksowe, zintegrowane usługi.\nGigantyczne opóźnienie pociągów w Krakowie na Dworcu Głównym\nOstatni moment na zatankowanie. Paliwo pójdzie w górę\nDbajmy wspólnie o środowisko


fotograf w Koszalinie - zdjęcia na wesele oraz inne uroczystości\nfotograf w Koszalinie\nzespół muzyczny Koszalinorkiestra weselna Koszalindj na wesele Koszalinwodzirej Koszalinkamerzysta ślubny Koszalinfotograf Koszalinauto na ślub Koszalintorty ślubne Koszalinsala weselna Koszalinorganizacja wesela Koszalindekoracje weselne Koszalinprezenty ślubne Koszalingarnitury ślubne Koszalinsukienki na wesele Koszalin zespoły weselne koszalin (3)szyldy billboard w Koszalinie\nDodaj swoje usługi za darmo! Warto zachować sobie pamiątkę z wesela oraz innej uroczystości np. studniówki, chrzcin czy komunii, ponieważ w przyszłości będziemy do tych chwil często wracać. Z tego powodu fotograf z Koszalina cieszy się powodzeniem. Warto dodać, że na rynku istnieje wielu nieprofesjonalnych fotografów jak i kamerzystów, ale z przewagę fotografów, ponieważ aktualnie wystarczy prosty aparat, który można kupić za stosunkowo niewielkie pieniądze i już można wykonywać usługi fotograficzne. Niestety jest to błędne myślenie, ponieważ fotografia to rozbudowana sztuka. Na weselach w Koszalinie robi się zdjęcia, ale należy pamiętać, że potem należy je ładnie wydrukować do albumu oraz je obrobić i ewentualnie zbudować galerię w internecie, aby każdy gość weselny mógł ją obejrzeć, nawet ten który mieszka daleko od Koszalina. Zdjęcia na wesela z Koszalina są więc piękne i dobrze wykonane, ponieważ klienci są świadomi zagrożeń oraz coraz częściej korzystają ze stron porównawczych takich jak ta. Zapraszamy do obejrzenia fotografów z Koszalina i okolic.\nNaprawa sprzętu agd w Nowym Sączu (1054)\nNaprawa sprzętu agd w Legnicy (1900)


Raport analityczny: Elektrobudowa - Kupuj 14.02.2018\nśroda, 14, luty 2018 16:43\nObecna kapitalizacja Elektrobudowy to niespełna 400 mln PLN. Po 3Q’17 spółka miała blisko 100 mln PLN gotówki netto (po skorygowaniu o planowaną do wypłaty na 4Q’17 II ratę dywidendy). Dodatkowo w kapitale obrotowym netto (uwzględniając także rezerwy na ryzyka) i środkach trwałych zaangażowane jest blisko 270 mln PLN netto. Kurs spółki na przestrzeni ostatniego roku spadło o ok. ¼ (uwzględniając wypłaconą dywidendę). Ostatnie 3 miesiące to już jednak stabilizacja w okolicach 80 PLN. Dalsze odwracanie się sentymentu rynkowego może być rozciągnięte w czasie, biorąc pod uwagę, że ścieżka wynikowa daje perspektywy wzrostu wyników r/r raczej dopiero w 2019 roku. Jednocześnie uważamy jednak, że biorąc pod uwagę zaangażowany w spółce kapitał, jak i poziom prognozy zarządu na 2018 roku (zarówno odnosząc ją do oczekiwań rynku, jak i do poziomu mnożników rynkowych, które implikuje), że przy obecnej wycenie walory Elektrobudowy mogą być atrakcyjną propozycją inwestycyjną. Zmieniamy zalecenie z Trzymaj na Kupuj. Cenę docelową ustalamy na poziomie 100 PLN.\nObecnie rynek wycenia spółkę niewiele wyżej niż wynosi wartość bilansowa jej majątku (kapitał obrotowy netto + środki trwałe). Poprzedni raz (i jedyny na przestrzeni ostatnich 5 lat) taka sytuacja miała miejsce na przełomie 2014 i 2015 roku. Kurs wzrósł wtedy na przestrzeni 2015 roku o ponad 100% (z 70 PLN na 160 PLN). Spółka w tamtym roku wypracowała ok. 50 mln PLN zysku netto. To co obecnie może utrudnić aż taką skalę odbicia jest sentyment rynkowy, który ciężej będzie przełamywać, biorąc pod uwagę, że perspektywa poprawy wyników r/r (poza 4Q’17 i 1Q’18) otwierałaby się przed spółką bardziej dopiero w 2019 roku. (chyba, ze przyjmiemy scenariusz dość niskiego zamknięcia 4Q’17 i „przesunięcia” wyniku na 2018 roku). Po 3Q’17 zarząd podtrzymał prognozę na 2017 rok, która zakładała wypracowanie 51,1 mln PLN zysku netto (wynik o około 4 mln PLN słabszy r/r). Po 1-3Q’17 spółka miała 30 mln PLN zysku netto (-10 mln PLN r/r). Koniec roku jest sezonowo dobry, jednak bardziej skłaniamy się, ku założeniu, że wyniki za 2017 mogą oscylować w okolicy dolnego odchylenia o 10% od oficjalnej prognozy (konsensusu rynkowy zakłada jedynie 44 mln PLN). Portfel zamówień po 3Q’17 spadł pierwszy raz od końca 2012 roku poniżej 1,0 mld PLN. Zarząd spodziewa się ożywienia rynku (zwracamy uwagę, że na przestrzeni ostatniego roku poziom nakładów inwestycyjnych, w którym porusza się spółka spadł wyraźnie poniżej długoterminowej linii trendu) i tym samym wzrostu pozyskiwaniu zleceń w 2018 roku (zakładany poziom to blisko 1,0 mld PLN vs 0,8 mld PLN w 2017, którego raczej spółce nie udało się osiągnąć). Według opublikowanych w ostatnich dniach prognoz spółka ma wypracować w 2018 roku 960 mln PLN przychodów oraz blisko 46 mln PLN zysku netto. Oznacza to, że implikowany na tej bazie wskaźnik P/E’18 wynosi <9x, natomiast EV/EBITDA’18=4x (przyjmując EV przed wypłatą dywidendy, której yield może naszym zdaniem sięgnąć nawet 10%). Nasze założenia w modelu są nieco ostrożniejsze (zakładamy 42-43 mln PLN zysku netto), jednak i tak przewyższają one oczekiwania rynkowe (wg konsensusu Bloomberga prognozowany zysk netto na 2018 rok to 40 mln PLN).\nWydział Analiz i Informacji Dom Maklerski BDM S.A.


Przepis na grzyb sarna - myTaste.pl\nPrzepis na grzyb sarna\nGulasz z sarny z jarzębiakiem i grzybami\nDla podniesienia walorów smakowych marynowałam mięso w jarzębiaku domowej roboty a dodatkowo podałam z grzybami leśnymi\nCzy lubicie to uczucie, gdy się przykucnie, żeby ściąć jednego grzybka i w zasięgu wzroku pojawia się drugi, trzeci, piąty\nDziś u nas owoce lasu i złotej polskiej jesieni – grzyby w wersji z octem i przyprawami czyli grzyby marynowane\nJednak ostatnio pod samym nosem odnaleźliśmy z mężem właśnie ten grzybowy raj. Uwierzcie mi było jak w bajce, grzybów pełna polana a między nimi oko w oko sarny i zające które niczego się nie bały\nComber z sarniny z aromatycznym sosem, puree z selera, marchewkami i grzybami. Smażone grzyby. grzyby leśne (najlepiej prawdziwki) po ok\nJestem wdzięczna losowi, że mój własny Tata do lasu chodzi tylko po grzyby lub jagody. Przejdźmy do gotowania i dobrych stron przebywania na wsi, otoczonej lasami pełnymi grzybów\nza radoĹ›Ä‡ z kaĹźdego znalezionego przypadkiem grzyba,. Nasz dom stoi na skraju Â lasu. Mamy dwa kilometry do najbliĹźszego sklepu, ale tylko kilkanaĹ›cie krokĂłw by znaleĹşÄ‡ siÄ™ w lesie\nGrillowane hamburgery z dziczyzny\nliść laurowy, pieprz, jałowiec i suszone grzyby. Do mięsa dodać czerwone wino i rozdrobnione w moździerzu zioła i grzyby\nRAZOWE BUŁKI Z KAPUSTĄ I GRZYBAMI. Grzybki toruńskie, czyli schab w galarecie. Bezjajeczne pierogi z kapustą i grzybami\ngarść suszonych grzybów. Do kapusty dodajemy, przecier pomidorowy, pokruszone grzybki, pokrojone pieczarki oraz śliwki suszone i wlewamy wino\nprzychodzimy na jagody i grzyby. Grzybów w Trójmiejskich lasów jest zatrzęsienie. Zapraszam dziś na grzybki marynowane, które oprócz grzybów pasteryzowanych i suszonych znad Jezioraka, powiększyły moją kolekcję\nMam taką machinę do suszenia grzybów i warzyw, ale nie nadaje się do suszenia bardzo mokrych. jest pan Piotr Sarna () 5 lat, od kiedy to czynię, wyprodukowałam górę suszu wielkości naszej Niebyleckiej\ngarĹ›Ä‡ suszonych grzybĂłw. Grzyby suszone namoczyÄ‡, ugotowaÄ‡, pokroiÄ‡. W najwiÄ™kszym garnku o grubym dnie wymieszaÄ‡ oba rodzaje kapusty, wszystkie miÄ™sa, kieĹ‚basÄ™, grzyby i Ĺ›liwki\npstrąg z miodem, chrzanem i grzybami, pstrąg. SZLAK KULINARNYCH ROZKOSZY GASTROTURYSTY. „PODKARPACKIE SMAKI”\nTatar z sarny z majonezem z trawy żubrowej, musztardowcem , karmelizowanym słonecznikiem i podgrzybkiem\nOd jakiegoś już czasu na straganach można kupić pierwsze grzyby - kurki. Największymi widzianym przeze mnie zwierzętami były lis i sarna, ale z natury płochliwe nie dają się podejść i szybko znikają z pola widzenia


Muzeum Lubelskie i Zamoyskich: Szukają dyrektorów - Dziennik Wschodni\nMuzeum Lubelskie i Zamoyskich: Szukają dyrektorów\nUrząd Marszałkowski szuka dyrektorów Muzeum Lubelskiego i Muzeów Zamoyskich w Kozłówce. Obecni szefowie tych instytucji - Zygmunt Nasalski i Krzysztof Kornacki - odchodzą na emeryturę. Zainteresowani jedną lub drugą posadą mogą składać dokumenty do 22 października.\nNowoczesne centrum obsługi zwiedzających na Majdanku\nPrzyszli dyrektorzy muszą mieć wykształcenie co najmniej wyższe magisterskie, przynajmniej trzyletni staż pracy na stanowiskach kierowniczych lub pięć lat pracy związanej z działalnością kulturalną, a także dobry stan zdrowia i zaświadczenie o niekaralności.\nPreferowani będą kandydaci ze znajomością przepisów prawa dotyczących funkcjonowania instytucji kultury, finansów publicznych, planowania budżetowego oraz prawa zamówień publicznych. W rekrutacji liczyć się będzie także znajomość problematyki zagadnień muzealnych oraz tych związanych z pozyskiwaniem środków zewnętrznych na działalność kulturalną. Mile widziane są też zdolności menadżerskie i organizatorskie, umiejętność kierowania zespołem oraz znajomość języka obcego.\n- Zdajemy sobie sprawę, że dobry kandydat nie musi być muzealnikiem. Dobrze by było, żeby był to menadżer, który będzie w stanie prowadzić placówkę w sposób nowoczesny i przynoszący zysk - mówi Beata Górka, rzeczniczka Urzędu Marszałkowskiego w Lublinie. - Oba muzea mają swoją renomę, dlatego liczymy, że uda się znaleźć odpowiednich kandydatów - dodaje.\nJak pisaliśmy na początku września, jako kandydatkę na nową dyrektor Muzeum Lubelskiego wymienia się Katarzynę Mieczkowską-Czerniak, obecną zastępcę prezydenta Lublina. W lubelskim ratuszu odpowiada ona m. in. za sprawy związane z kulturą.\nMuzeum Lubelskie Kozłówka Muzeum Zamoyskich\nfilip / 26 września 2014 r. o 12:01\ntak to juz jest na rynku pracy, ze ludzie kompetentni i merytorycznie przygotowani dostają propozycje pracy od konkurencji


Kaczyński: Nie należy podejmować decyzji przeciw społeczeństwu\nJarosław Kaczyński spotkał się w dziennikarzami przed ośrodkiem dla uchodźców w Białej Podlaskiej.\n"Moje słowa wypowiedziane na jednym ze spotkań spotkały się z jakimś gwałtownym protestem, gwałtowną reakcją. Padały oskarżenia, często zabawne a jednocześnie ciężkie i nieuzasadnione. Chodzi o bezpieczeństwo Polaków, by te decyzje które zostały już podjęte, nie doprowadziły do powstania zagrożeń, które są możliwe i nikt nie jest w stanie ich wykluczyć" — mówił Jarosław Kaczyński podczas spotkania z mediami w Białej Podlaskiej, odnosząc się do swoich słów o zagrożeniu ze strony imigrantów.\n"Te sprawy muszą być przedstawione społeczeństwu. Nie chodzi tu o kolejne oświadczenia przedstawicieli władzy, w tym wypadku wiceministra zdrowia, że wszystko jest w porządku i jesteśmy na wszystko gotowi. Bo my takich oświadczeń usłyszeliśmy już bardzo dużo. Chodzi o przekazanie dokładnych informacji, jak to ma wyglądać czy rzeczywiście np. tutaj ma być ta śluza, obok budynków, które nie mają żadnych zabezpieczeń, czyli w sytuacji kiedy zagrożenia mogą powstać. Chodzi o elementarna przyzwoitość władzy wobec własnych obywateli, której w szczególności trzeba wymagać w państwie demokratycznym. W państwie demokratycznym suwerenem jest społeczeństwo. Nie należy podejmować decyzji które w nich godzą. Tutaj krążą różnego rodzaju informacje i nie ma wiarygodnych wyjaśnień. Jadąc do Białej Podlaskiej czytałem informacje o 15 ośrodkach, o różnych datach, które są podawane kiedy ma to nastąpić, jest ogromne zamieszanie. My się domagamy, żeby to zamieszanie się skończyło i żeby nie pokazywać fikcji. Tak po prostu nie może być. Trzeba szanować Polaków i ich interesy" — mówił Kaczyński.\n"Reprezentuję PiS, partię która zabiega o to by stworzyć rząd jednopartyjny. Te zabiegi nie wynikają z naszych ambicji, z chęci pokazania, że jesteśmy lepsi niż inni. Wynikają z wielkiej potrzeby przed jaką stoi Polska. Polska potrzebuje dobrej zmiany. Potrzeba przebudowy państwa i jego instytucji tak by służyły obywatelom i rozwojowi społecznemu i gospodarczemu. A pierwszym warunkiem, który musi być spełniony jest powołanie władzy, która będzie trwała będzie miała mocne poparcie w parlamencie, będzie współpracowała z prezydentem i nie będzie wojowała z opozycją. Nie będzie tworzyła żadnych kordonów sanitarnych. Będzie traktować opozycję tak jak należy traktować opozycję w normalnym państwie demokratycznym. Z opozycją się rozmawia, a nie ciągle atakuje. Od 8 lat mamy władzę, która tej opozycji prawdziwej, a mamy też opozycję pozorną, nie uznaje. A to widać też w tej kampanii wyborczej. Byłoby fatalnie gdyby w Polsce zamiast rządu z jednolitym poparciem, powstał rząd wielopartyjny, który by walczył z prezydentem i opozycją. Istotą będzie wojna, a nie dobre zmiany dla kraju. Mamy bardzo wyraźną alternatywę. Z jednej strony powołanie rządu, który spokojnie będzie zmieniał Polskę przy współpracy z prezydentem i opozycją, a po drugiej stronie obietnice chaosu i ciągłej wojny" — powiedział.\nJarosław Kaczyński nawiązał też do sprawy senatora Grzegorza Biereckiego, który został kłamliwie oskarżony przez tygodnik „Wprost”. Teraz ma zostać za to przeproszony. Bierecki startuje do Senatu właśnie z Białej Podlaskiej.\n"Naprawdę warto by był w Senacie. Nie jest dziś w Prawie i Sprawiedliwości, ale jeszcze raz powtarzam, po tym co zostało wyjaśnione mogę to już uczciwie powiedzieć - mamy dobrych ludzi, mamy szanse na to by zmienić Polskę i doprowadzić do dobrej zmiany" — mówił prezes PiS.


Błękitna torba na ramię, model 'Bedford' Michael Michael Kors. Wykonana ze skóry o ziarnistej fakturze. Z przodu metalowe logo marki. Zamykana na zatrzask. Z tyłu dodatkowa wsuwana kieszeń. Wewnątrz kieszeń zamykana na zamek oraz wsuwana. Długi, regulowany, skórzany pasek na ramię przepleciony łańcuchem. Metalowe wykończenia w kolorze srebrnym. Skład


Skazani na foliówki?\nIleż to razy robiąc zakupy zdecydowaliśmy się na zakup foliówek ? Owoce i warzywa pakujemy w coraz to nowe cienkie tzw. „zrywki”, które zaraz po przyjściu do domu lądują w koszu lub tzw. „przydasiach” piętrząc się i zajmując miejsce. W mniejsze foliówki bywają wciąż pakowane też mięso, wędlina, czy sery – choć te ostatnie na szczęście coraz rzadziej.\nFoliówki – zbawienne rozwiązanie, czy śmiertelne zagrożenie?\nWażne by świadomie używać foliówek i rozstawać się z nimi w sposób przemyślany. Tu ważna jest segregacja. Foliówki po użyciu powinny znaleźć się we właściwym pojemniku: te czyste z plastikami, a zanieczyszczone z odpadami zmieszanymi. Należy zwrócić uwagę, że niezbyt starannie umieszczone w pojemniku foliówki z racji swojej lekkości często zostają porywane przez wiatr. Tak może zdarzać się także na sortowni odpadów, gdy niewłaściwie posegregowane torebki foliowe mogą zostać niezauważone przez pracowników sortowni z odpadami posortowniczymi. Wtedy lądują na składowisku odpadów a tam także działa wiatr… W konsekwencji bywają one (zwłaszcza te pachnące jedzeniem) pochwycone przez zwierzęta stając się dla nich pokarmem lub żywą, o zgrozo… plastikową, często śmiertelną pułapką.\nTe uratowane ze strumienia odpadów zmieszanych często są tak mokre i zanieczyszczone innymi odpadami, że nie nadają się do recyklingu i musza swój żywot trwający ok 500 lat zakończyć na kwaterze składowiska odpadów.\n3 lipca obchodzony jest „Dzień bez foliówki”. Ideą tego ekologicznego święta jest zwrócenie uwagi ludzi na ilość zużywanego na co dzień plastiku. To apel o świadome dokonywanie zakupów z myślą o środowisku.\nU nas Dzień bez foliówki potrwa aż 4 dni! Zachęcamy do wzięcia udziału w naszej akcji pt. „Zamień foliowe na materiałowe”.\nPierwsze 10 osób, które w dniach 02. I 05.07.2021 r. dostarczy do siedziby głównej Spółki (przy ul. Stara Droga 85) 10 torebek foliowych będzie mogło je wymienić na torbę płócienną. Szczegóły i regulamin akcji można znaleźć klikając tutaj lub tez w zakładce „Edukacja ekologiczna”.\nZachęcamy wszystkich do rezygnacji z toreb foliowych i zastąpienia ich torbami wielokrotnego użytku. Te cieniutkie foliówki na warzywa i owoce warto zastąpić uszytymi z np. starych firanek. A może już takie macie?


Czy karanie dzieci ma sens? - styl.pl\nCzy karanie dzieci ma sens?\nPonad połowa rodziców uważa, że ukaranie dziecka za złe zachowanie jest wychowawcze. Ale aż 65 proc. z nich przyznaje, że ich pociecha nie zmieniła swego postępowania po odbyciu kary.\nNie powiększaj u dziecka poczucie niezrozumienia i odrzucenia /© Panthermedia\nKaranie dziecka to tak naprawdę oznaka naszej bezradności. Dlatego zrób inaczej. Na przykład zaproponuj dziecku, by za to, że było niegrzeczne, pomogło ci robić obiad. Przy tej okazji szczerze z nim porozmawiaj - każde z was może powiedzieć, co mu się nie podoba. Na pewno okaże się, że doskonale się z dzieckiem dogadujesz i kary są niepotrzebne.


Rzeżączka. Strona 1. ForumGinekologiczne.pl – portal wiedzy o ginekologii i położnictwie\nTemat: rzeżączka (12)\npo kontaktach seksualnych (był to petting z wytryskiem na narządy rodne i seks oralny) pojawiło się u mnie straszne pieczenie i swędzenie okolic intymnych, później dziwne upławy o bardzo przykrym zapachu, po jakimś czasie skóra w pachwinach zaczęła się łuszczyć i zaczęły nawet tworzyć się rany, lekarze nie wykonując żadnych badań przepisywali mi takie leki jak Metronidazol, Nolicin, "robione" globulki z Augumentin, po tym leczeniu objawy na skórze zniknęły ale pozostały inne typu przykry zapach, krew miesięczna nie jest jasnoczerwona ale ciemnobrunatna, jakby zepsuta i o okropnym zapachu (o ile ten fetor w ogóle można nazwać zapachem) prywatnie wykonałam kilka badań, które wykluczyły HIV, kiłę, żółtaczki, w posiewie wyszły mi bakterie (escherichia coli i enteroccocus faecalis), które były leczone lekami Macmiror, po kolejnym posiewie wyszła inna bakteria kałowa, przepisano mi lek Dalacin. Objawy (przykry zapach ciała i dziwne miesiączki) nie ustępują dodatkowo pojawiły się problemy z pęcherzem. Od mojego byłego chłopaka dowiedziałam się ostatnio, że chorował na rzeżączkę ale nie podawał szczegółów. Nie wiem czy mogłam się od niego zarazić w opisany na początku sposób. Dodam, że jeszcze nigdy nie współżyłam, mam błonę dziewiczą z tego powodu mój obecny lekarz wykluczył możliwość zarażenia rzeżączką.\nJeśli zarażenie było możliwe gdzie PRYWATNIE (jestem z Warszawy) mogę wykonać badania na rzeżączkę i jak nazywa się to badanie. Bardzo proszę o pomoc. Ania\nJeżeli partner w trakcie związku miał rzeżączkę to zakażenie jest możliwe. W diagnostyce rzeżączki stosuje się pobiera się wymaz z pochwy lub szyjki macicy, a u pacjentów współżyjących oralnie, przy występowaniu objawów, także z gardła. Uzyskuje się wtedy materiał do hodowli bakteryjnej lub bada się go metodą genetyczną PCR (Polymerase Chain Reaction). Badanie PCR w kierunku Neisseria gonorrhoeae jest bardzo czułą techniką, o wyższej czułości niż hodowla. Zwykle materiał pobierany jest w gabinecie lekarskim, ocena możliwa jest w większości laboratoriów. Dostępne (sklep internetowy) są także zestawy do samodzielnego pobrania materiału i wykonania badania PCR.\nJeżeli lekarz posiada w swoim gabinecie mikroskop to często możliwe jest pobranie wymazu i natychmiastowa ocena pod mikroskopem – stwierdzenie dwoinek potwierdza rozpoznanie. Czułość tego badania jest jednak mniejsza niż PCR.\nA jak zbadać ze jest sie zakażonym ?\nProponuję udać się do lekarza, z pewnością stosowanie internetowych diagnoz jest bezsensowne.\nZamawialam kiedys z tej strony, bo obawialam sie podobnie jak Ty zarazenia (ja podejrzewalam hpv, bo mialam duzo objawow opisywanych na stronach) - no niewazne... w kazdym razie wszystko zostało szybko załatwione, obsługa i płatność łatwa.


Made in France (2015) - FDB\nDziś w kinie: Bodyguard Zawodowiec, Gang Wiewióra 2, Mamuśki mają wychodne, Fatima. Ostatnia tajemnica, Annabelle: Narodziny zła, Moje wakacje z Rudym, Mroczna wieża, Niedoparki, Zawsze jest czas na miłość, Paryż na bosaka, Gra cieni, Valerian i Miasto Tysiąca Planet, Babskie wakacje, Wojna o planetę małp, Atomic Blonde\nMade in France 2015\nSam (Malik Zidi), niezależny dziennikarz, znawca muzułmańskiej kultury, zostaje wykorzystany do infiltrowania fundamentalistycznych kręgów na przedmieściach Paryża. Podchodzi grupę czterech młodych ludzi, którzy mają za zadanie stworzenia komórki dżihadu i sieją spustoszenie w samym sercu Paryża.\n5.7 3 głosy g.\nNicolas Boukhrief, Eric Besnard\nMalik Zidi, Dimitri Storoge, François Civil\njako Fundamentalistyczny imam\njako Le Tatoué\nSam (Malik Zidi), niezależny dziennikarz, znawca muzułmańskiej kultury, zostaje wykorzystany do infiltrowania fundamentalistycznych kręgów na przedmieściach Paryża. Podchodzi grupę czterech młodych ludzi, którzy mają za zadanie stworzenia komórki dżihadu i sieją spustoszenie w samym sercu Paryża. Kristo\nCiné+ (współudział) zobacz więcej


Krystian Hytroś starostą proszowickim\nśroda, 29 września 2021 13:07\nTo nie lada zaskoczenie. W Radzie Powiatu Proszowickiego doszło do wielkiego „przewrotu”. Zmienił się starosta i zarząd. Kojarzący się z PSL-em włodarz powiatu został odwołany, zastąpił go Krystian Hytroś, radny powiatu proszowickiego, dyrektor tarnowskiej delegatury Małopolskiego Urzędu Marszałkowskiego, jeden z najbliższych współpracowników Beaty Szydło, Edwarda Czeska, Anny Pieczarki i Jozefa Gawrona.\n28 września dotychczasowy Zarząd Powiatu Proszowickiego w składzie: Grzegorz Pióro - Starosta, Elżbieta Grela - Wicestarosta, Piotr Janczyk - Członek Zarządu, został odwołany przez Radę Powiatu Proszowickiego. Nowo wybranym Starostą Powiatu Proszowickiego został Krystian Hytroś. Wicestarostą Powiatu Proszowickiego została wybrana Elżbieta Grela. Na pełnoetatowego Członka Zarządu został wybrany Włodzimierz Doniec, a niepełnoetatowym Członkiem Zarządu został Wojciech Rzadkowski.\nKrystian Hytroś jest radnym, jest bodaj najmłodszym starostą w Polsce. Jego zastępcą została osoba związana z Polskim Stronnictwem Ludowym. W zarządzie powiatu proszowickiego większość posiadają osoby powiązane z Prawem i Sprawiedliwością. – Dziękuję radnym za ten wybór, dziękuję za współpracę marszałkowi małopolski, zarządowi, radnym wojewódzkim, wszystkim tym których spotkałem na swojej drodze zawodowej w Tarnowie - mówi naszej redakcji Krystian Hytroś. Nowy starosta proszowicki zapewnia, że najważniejszy jest dla niego rozwój powiatu proszowickiego. Liczy na pomoc rządu, ale także na wsparcie poseł Anny Pieczarki oraz wicemarszałka Małopolski, Józefa Gawrona oraz małopolskiej liderki Prawa i Sprawiedliwości, byłej premier Beaty Szydło..