Metodyzm - Methodism - abcdef.wiki\nMetodyzm - Methodism\nGrupa historycznie powiązanych wyznań chrześcijaństwa protestanckiego\nTutaj przekierowują „Metodysta” i „Kościół Metodystyczny”. Dla innych zastosowań, patrz Metodyzm (ujednoznacznienie) i Kościół Metodystyczny (ujednoznacznienie) .\n( w Stanach Zjednoczonych )\nPierwsze wielkie przebudzenie\nPoglądy na grzech\nKazania przy kilku okazjach\nWilliam Williams Pantylyn\nWolny Kościół Metodystów\nŚwiatowa Rada Metodystyczna\nInne wyznania metodystyczne\nKonserwatywny ruch świętości\nNiedzielne Nabożeństwo Metodystów\nJeździec na torze\nOdrodzenie altany pędzla\nŚwięci w Metodyzmie\nChrześcijańskie poglądy na alkohol\nMiejscowy kaznodzieja metodystyczny\nHomoseksualizm i metodyzm\nWyświęcanie kobiet w metodyzmie\nLiturgia odnowienia przymierza\n( husyci i waldensi )\nRuchy o szerokim zakresie\nModernizm i liberalizm\nMetodyzm , zwany także ruch Metodystyczny , to grupa historycznie związanych nominałach od protestanckiego chrześcijaństwa , które wywodzą swoją doktrynę i praktykę wiary od życia i nauczania Jana Wesleya . George Whitefield i brat Johna Charles Wesley byli również znaczącymi przywódcami ruchu. Zostali nazwani Metodystami za „metodyczny sposób, w jaki realizowali swoją wiarę chrześcijańską”. Metodyzm powstał jako ruch odrodzeniowy w XVIII-wiecznym Kościele Anglii i stał się odrębnym wyznaniem po śmierci Wesleya. Ruch rozprzestrzenił się na całe Imperium Brytyjskie , Stany Zjednoczone i dalej, dzięki energicznej pracy misyjnej , mając dziś około 80 milionów zwolenników na całym świecie.\nTeologia Wesleya , podtrzymywana przez Kościoły Metodystyczne, skupia się na uświęceniu i przemieniającym wpływie wiary na charakter chrześcijanina . Wyróżniające się doktryny obejmują nowe narodzenie , pewność , udzieloną sprawiedliwość , możliwość całkowitego uświęcenia i uczynki pobożności . Pismo Święte jest uważane za główny autorytet , ale metodyści zwracają się również do tradycji chrześcijańskiej , w tym do historycznych wyznań wiary . Większość metodystów naucza, że Jezus Chrystus , Syn Boży , umarł za całą ludzkość i że zbawienie jest dostępne dla wszystkich. Jest to doktryna Arminian , w przeciwieństwie do stanowiska kalwińskiego, że Bóg z góry zarządził zbawienie wybranej grupy ludzi. Jednak Whitefield i kilku innych wczesnych przywódców ruchu uważano za metodystów kalwińskich i trzymano się stanowiska kalwińskiego.\nOprócz ewangelizacji, Metodyzm kładzie nacisk na miłosierdzie i wspieranie chorych, ubogich i cierpiących poprzez uczynki miłosierdzia . Te ideały, wspólnie znane jako Ewangelia Społeczna , są urzeczywistniane przez zakładanie szpitali, sierocińców, jadłodajni i szkół, aby podążać za poleceniem Chrystusa, by szerzyć dobrą nowinę i służyć wszystkim ludziom.\nRuch ma szeroką gamę form kultu, począwszy od wysokiego kościoła do niskiej kościoła w liturgicznej użytkowania, oprócz przebudzeń namiotowych , pędzla przebudzeń altanka i spotkaniach obozowych przechowywanych w określonych porach roku. Denominacje, które wywodzą się z brytyjskiej tradycji metodystycznej, są generalnie mniej rytualne, podczas gdy amerykański metodyzm jest bardziej, w szczególności Zjednoczony Kościół Metodystyczny . Metodyzm słynie z bogatej tradycji muzycznej, a Charles Wesley odegrał kluczową rolę w napisaniu wielu hymnów Metodyzmu.\nPierwsi metodyści pochodzili ze wszystkich warstw społeczeństwa, łącznie z arystokracją, ale kaznodzieje metodystyczni zanieśli przesłanie do robotników i przestępców, którzy w tamtym czasie mieli tendencję do pozostawania poza zorganizowaną religią. W Wielkiej Brytanii Kościół Metodystyczny wywarł duży wpływ we wczesnych dekadach rozwijającej się klasy robotniczej (1760-1820). W Stanach Zjednoczonych stała się religią wielu niewolników, którzy później utworzyli czarne kościoły w tradycji metodystów. Metodyści są historycznie znani ze swojego przywiązania do doktryny nonkonformizmu wobec świata , co odzwierciedlają ich tradycyjne standardy oddania się abstynencji , zakaz hazardu, regularne uczęszczanie na zebrania klasowe i cotygodniowe przestrzeganie piątkowego postu.\n2.3 Źródła nauczania\n3 Modlitwa, nabożeństwo i liturgia\n6 współczesnych wyznań metodystycznych\n6.1.1 Wielka Brytania\n6.1.4 Kraje nordyckie i bałtyckie\n6.2.2 Św. Barta\n6.3.3 Afryka Południowa\n6.4.3 Malezja i Singapur\n6.4.5 Korea Południowa\n6.5.4 Stany Zjednoczone\n6.6.3 Nowa Zelandia\n6.6.4 Wyspy Samoańskie\n7 Stosunki ekumeniczne\n11.2 Wielka Brytania\n11.6 Źródła pierwotne\nAby zapoznać się ze szczegółową historią metodyzmu w Wielkiej Brytanii, zobacz Kościół Metodystyczny Wielkiej Brytanii .\nDalsze informacje: Historia metodyzmu w Stanach Zjednoczonych i John Wesley § Prześladowania i głoszenie świeckich\nOdrodzenie metodystów rozpoczęło się w Anglii od grupy mężczyzn, w tym Johna Wesleya (1703-1791) i jego młodszego brata Karola (1707-1788), jako ruch wewnątrz Kościoła anglikańskiego w XVIII wieku. Bracia Wesley założyli „ Holy Club ” na Uniwersytecie Oksfordzkim , gdzie John był stypendystą, a później wykładowcą w Lincoln College . Klub spotykał się co tydzień i systematycznie zabierał się do świętego życia. Byli przyzwyczajeni do przyjmowania komunii co tydzień, regularnie pościli, powstrzymywali się od większości form rozrywki i luksusu, często odwiedzali chorych i ubogich, a także więźniów. Drużyna została nazwana przez swoich kolegów „metodystami” ze względu na sposób, w jaki używali „reguły” i „metody” do zajmowania się sprawami religijnymi. John, który był liderem klubu, przyjął próbę kpiny i zamienił ją w tytuł honorowy .\nW 1735, na zaproszenie założyciela kolonii Georgia , generała Jamesa Oglethorpe'a , John i Charles Wesley wyruszyli do Ameryki, aby być ministrami kolonistów i misjonarzami dla rdzennych Amerykanów. Bracia, którym się nie powiodło, wrócili do Anglii świadomi braku autentycznej wiary chrześcijańskiej. Szukali pomocy u Petera Boehlera i innych członków Kościoła Morawskiego . Na morawskim nabożeństwie w Aldersgate 24 maja 1738 r. Jan doświadczył czegoś, co nazwano jego ewangelicznym nawróceniem, kiedy poczuł, że jego „serce dziwnie się rozgrzało”. W swoim dzienniku pisze: „Czułem, że ufałem Chrystusowi, tylko Chrystusowi, co do zbawienia, i dano mi zapewnienie, że zabrał moje grzechy, nawet moje, i zbawił mnie od zakonu grzechu i śmierci”. Charles donosił o podobnym doświadczeniu kilka dni wcześniej. Uważany za kluczowy moment, Daniel L. Burnett pisze: „Znaczenie [Johna] Wesley's Aldersgate Experience jest monumentalne… Bez tego nazwiska Wesley i Methodism prawdopodobnie byłyby niczym więcej niż niejasnymi przypisami na kartach historii Kościoła”.\nBracia Wesley natychmiast zaczęli głosić zbawienie przez wiarę osobom i grupom, w domach, w stowarzyszeniach religijnych i w nielicznych kościołach, które nie zamknęły swoich drzwi przed ewangelicznymi kaznodziejami. John Wesley znalazł się pod wpływem holenderskiego teologa Jacobusa Arminiusa (1560-1609). Arminius odrzucił kalwińskie nauczanie, że Bóg z góry przeznaczył wybraną liczbę ludzi na wieczną szczęśliwość, podczas gdy inni zginęli na wieki. I odwrotnie, George Whitefield (1714-1770), Howell Harris (1714-1773) i Selina Hastings, hrabina Huntingdon (1707-1791) byli znani jako metodyści kalwińscy .\nGeorge Whitefield, wracając z własnej misji w Gruzji, dołączył do braci Wesley w tym, co miało szybko stać się krucjatą narodową. Whitefield, który był kolegą uczniem Wesleyów i prominentnym członkiem Holy Club w Oksfordzie, stał się znany ze swojej nieortodoksyjnej, wędrownej służby, w której poświęcił się głoszeniu kazań na świeżym powietrzu – docierając do tysięcy tłumów. Kluczowym krokiem w rozwoju posługi Johna Wesleya było, podobnie jak Whitefield, głoszenie na polach, w kopalniach i na cmentarzach przykościelnych tym, którzy nie uczęszczali regularnie na nabożeństwa parafialne . W związku z tym wielu nawróconych metodystów było odłączonych od Kościoła anglikańskiego; Wesley pozostał duchownym Kościoła Ustanowionego i nalegał, aby metodyści uczęszczali do ich lokalnego kościoła parafialnego, a także na spotkania metodystów.\nW obliczu rosnących obowiązków ewangelizacyjnych i duszpasterskich Wesley i Whitefield mianowali świeckich kaznodziejów i przywódców. Kaznodzieje metodystyczni skupiali się szczególnie na ewangelizacji ludzi, którzy zostali „zaniedbani” przez ustanowiony Kościół Anglii. Wesley i jego asystenci kaznodziejów zorganizowali nowo nawróconych społeczeństwa metodystów. Stowarzyszenia te zostały podzielone na grupy zwane klasami — intymne spotkania, podczas których poszczególne osoby były zachęcane do wyznawania sobie nawzajem swoich grzechów i wzajemnego budowania. Brali również udział w ucztach miłosnych, które pozwalały na dzielenie się świadectwami , co jest kluczową cechą wczesnego metodyzmu. Wzrost liczby i rosnąca wrogość pod wrażeniem odrodzenia przekształca głębokie poczucie tożsamości korporacyjnej. Trzy nauki, które metodyści postrzegali jako fundament wiary chrześcijańskiej, to:\nWszyscy ludzie są z natury „ umarli w grzechu ”.\nSą usprawiedliwieni jedynie przez wiarę .\nWiara wytwarza wewnętrzną i zewnętrzną świętość .\nUmiejętności organizacyjne Wesleya szybko ustanowiły go głównym przywódcą ruchu. Whitefield był kalwinistą, podczas gdy Wesley był zagorzałym przeciwnikiem doktryny predestynacji . Wesley argumentował (przeciwko doktrynie kalwińskiej), że chrześcijanie mogą cieszyć się drugim błogosławieństwem — całkowitym uświęceniem ( chrześcijańską doskonałością ) w tym życiu: kochaniem Boga i bliźnich, łagodnością i pokorą serca oraz powstrzymywaniem się od wszelkiego zła. Różnice te nadwerężyły sojusz między Whitefield i Wesley, a Wesley stał się dość wrogo nastawiony do Whitefield w dotychczasowych bardzo bliskich stosunkach. Whitefield konsekwentnie błagał Wesleya, aby teologiczne różnice nie zerwały ich przyjaźni i z czasem ich przyjaźń została przywrócona, choć wielu zwolenników Whitefielda postrzegało to jako doktrynalny kompromis.\nWielu duchownych w istniejącym kościele obawiało się, że nowe doktryny głoszone przez metodystów, takie jak konieczność nowego narodzenia dla zbawienia – pierwsze dzieło łaski, usprawiedliwienia przez wiarę oraz stałego i trwałego działania Ducha Świętego na wierzących. dusza, wywoływałaby złe skutki w słabych umysłach. Theophilus Evans , wczesny krytyk ruchu, napisał nawet, że „naturalną tendencją ich zachowania, w głosie i gestach oraz w okropnych wyrażeniach, było doprowadzanie ludzi do szaleństwa”. W jednym ze swoich grafik William Hogarth również zaatakował metodystów jako „ entuzjastów ” pełnych „ łatwowierności, przesądów i fanatyzmu ”. Inne ataki na metodystów były brutalne fizycznie — Wesley został prawie zamordowany przez tłum w Wednesbury w 1743 roku. Metodyści reagowali energicznie na swoich krytyków i prosperowali pomimo ataków na nich.\nPierwsza kaplica metodystów „ The Foundery ”, Londyn.\nPoczątkowo metodyści jedynie dążyli do reformy w Kościele anglikańskim ( anglikanizm ), ale ruch stopniowo odchodził od tego Kościoła. Preferowanie przez George'a Whitefielda modlitwy doraźnej zamiast ustalonych form modlitwy w Modlitewniku Powszechnym , w połączeniu z jego naciskiem na konieczność Nowych Narodzin , skłóciło go z duchowieństwem anglikańskim.\nW miarę rozmnażania się społeczeństw metodystycznych i przyjmowania elementów systemu kościelnego jeden po drugim, przepaść między Johnem Wesleyem a Kościołem anglikańskim stopniowo się poszerzała. W 1784 r. Wesley zareagował na niedobór księży w amerykańskich koloniach spowodowany wojną o niepodległość Stanów Zjednoczonych , wyświęcając kaznodziejów w Ameryce z uprawnieniami do udzielania sakramentów . Działania Wesleya przyspieszyły rozłam między amerykańskimi metodystami a Kościołem Anglii (który utrzymywał, że tylko biskupi mogą wyświęcać osoby do posługi).\nJeśli chodzi o pozycję metodyzmu w chrześcijaństwie , „John Wesley zauważył kiedyś, że to, co Bóg osiągnął w rozwoju metodyzmu, nie było zwykłym ludzkim wysiłkiem, ale dziełem Bożym. Jako takie zostanie zachowane przez Boga tak długo, jak pozostanie historia. " Nazywając to „wielkim depozytem” wiary metodystów, Wesley szczególnie nauczał, że propagowanie doktryny całkowitego uświęcenia było powodem, dla którego Bóg wzbudził metodystów na świecie. W świetle tego, metodyści tradycyjnie promują motto „Świętość dla Pana”.\nWpływ Whitefielda i Lady Huntingdon na Kościół anglikański był czynnikiem powstania Wolnego Kościoła Anglii w 1844 roku. W chwili śmierci Wesleya w koloniach brytyjskich i Stanach Zjednoczonych było ponad 500 kaznodziejów metodystycznych. Całkowita liczba członków towarzystw metodystycznych w Wielkiej Brytanii została odnotowana jako 56 000 w 1791 roku, wzrastająca do 360 000 w 1836 i 1463 000 w spisie powszechnym z 1851 roku.\nWczesny metodyzm doświadczył radykalnej i duchowej fazy, która pozwoliła kobietom na autorytet w przywództwie kościoła . Rola kaznodziei wyrosła z poczucia, że dom powinien być miejscem opieki wspólnotowej i sprzyjać rozwojowi osobistemu. Metodystyczne kobiety utworzyły społeczność, która troszczyła się o bezbronnych, rozszerzając rolę macierzyństwa poza opiekę fizyczną. Kobiety zachęcano do składania świadectwa o swojej wierze. Jednak centralne znaczenie roli kobiet gwałtownie zmalało po 1790 r., gdy kościoły metodystyczne stały się bardziej zorganizowane i zdominowane przez mężczyzn.\nWesleyański Komitet Edukacyjny, który istniał w latach 1838-1902, udokumentował zaangażowanie Kościoła Metodystycznego w edukację dzieci. Na początku najwięcej wysiłku włożono w tworzenie szkółek niedzielnych, ale w 1836 roku brytyjska Konferencja Metodystyczna udzieliła błogosławieństwa tworzeniu „szkół niedzielnych”.\nMetodyzm rozprzestrzenił się w całym Imperium Brytyjskim, a głównie poprzez nauczanie Whitefielda podczas tego, co historycy nazywają Pierwszym Wielkim Przebudzeniem , w kolonialnej Ameryce. Jednak po śmierci Whitefielda w 1770 r. amerykański metodyzm wszedł w trwalszą, wesleyańską i armińską fazę rozwoju.\nGłówny artykuł: teologia wesleyowska\nTradycyjne podsumowanie nauczania metodystycznego\nWszyscy muszą być zbawieni .\nWszyscy mogą być zbawieni .\nWszyscy mogą wiedzieć, że są zbawieni .\nWszyscy mogą być zbawieni na zawsze .\nKatechizm na użytek ludzi zwanych metodystami .\nWiele organizacji metodystycznych, takich jak Afrykański Episkopalny Kościół Metodystyczny i Zjednoczony Kościół Metodystyczny , opiera swoje doktrynalne standardy na Artykułach Religii , skróconym przez Johna Wesleya 39 Artykułach Kościoła Anglii, które wycinały jego kalwińskie cechy. Niektóre denominacje metodystyczne publikują także katechizmy , które zwięźle podsumowują doktrynę chrześcijańską . Metodyści ogólnie akceptują Credo Apostołów i Credo Nicejsko jako deklaracje wspólnej wiary chrześcijańskiej. Metodyzm potwierdza także tradycyjną chrześcijańską wiarę w trójjedyną Bóstwo (Ojca, Syna i Ducha Świętego), a także ortodoksyjne rozumienie osoby Jezusa Chrystusa jako Boga wcielonego, który jest zarówno w pełni boski, jak i w pełni ludzki . Metodyzm kładzie nacisk na doktryny wskazujące na moc Ducha Świętego, która wzmacnia wiarę wierzących i przemienia ich życie osobiste.\nMetodyzm jest szeroko ewangeliczny w doktrynie i charakteryzuje się teologią wesleyańską; John Wesley jest badany przez Metodystów za jego interpretację praktyki i doktryny Kościoła. W swej istocie teologia Johna Wesleya kładła nacisk na życie w chrześcijańskiej świętości: kochać Boga całym sercem, umysłem, duszą i mocą oraz kochać bliźniego jak siebie samego . Jednym z popularnych wyrazów doktryny metodystycznej są hymny Charlesa Wesleya. Ponieważ entuzjastyczny śpiew kongregacyjny był częścią wczesnego ruchu ewangelickiego, teologia wesleyańska zakorzeniła się i rozprzestrzeniła tym kanałem. Martin V. Clarke, który udokumentował historię hymnu metodystów, stwierdza:\nPod względem teologicznym i doktrynalnym treść hymnów była tradycyjnie głównym narzędziem wyrażania nacisku metodyzmu na zbawienie dla wszystkich, świętość społeczną i osobiste zaangażowanie, podczas gdy poszczególne hymny i wspólnotowy akt uczestniczenia w śpiewaniu hymnów były kluczowymi elementami duchowego życie metodystów.\nMetodyści wierzą, że Jezus Chrystus umarł za całą ludzkość, a nie za nieliczną: doktrynę nieograniczonego odkupienia .\nWesleyańscy metodyści identyfikują się z armińską koncepcją wolnej woli , w przeciwieństwie do teologicznego determinizmu absolutnej predestynacji . Metodyzm naucza, że zbawienie rozpoczyna się, gdy ktoś decyduje się odpowiedzieć Bogu, który przybliża jednostkę do siebie ( wesleyowska doktryna łaski prewencyjnej ), ucząc w ten sposób synergizmu . Metodyści interpretują Pismo Święte jako nauczanie, że zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa jest dla wszystkich ludzi ( nieograniczone odkupienie ), ale skuteczne tylko dla tych, którzy reagują i wierzą, zgodnie z reformacyjnymi zasadami sola gratia (tylko łaska) i sola fide (sama wiara) . John Wesley nauczał czterech kluczowych punktów fundamentalnych dla metodyzmu:\nCzłowiek może nie tylko odrzucić zbawienie, ale także przyjąć je aktem wolnej woli.\nWszyscy ludzie, którzy są posłuszni ewangelii na miarę otrzymanej wiedzy, zostaną zbawieni.\nDuch Święty zapewnia chrześcijanina, że jest usprawiedliwiony przez wiarę w Jezusa ( pewność wiary ).\nChrześcijanie w tym życiu są zdolni do chrześcijańskiej doskonałości i Bóg nakazuje im dążyć do niej.\nPo pierwszym dziele łaski (nowe narodzenie), soteriologia metodystyczna podkreśla wagę dążenia do świętości w zbawieniu, koncepcję najlepiej podsumowaną w cytacie metodystycznej ewangelistki Phoebe Palmer, która stwierdziła, że „usprawiedliwienie zakończyłoby się na mnie, gdybym odmówił być świętym”. Tak więc dla metodystów „prawdziwa wiara… nie może istnieć bez uczynków”. Metodyzm, włączając w to ruch świętości , naucza zatem, że „usprawiedliwienie jest uzależnione od posłuszeństwa i postępu w uświęcaniu ”, podkreślając „głębokie poleganie na Chrystusie nie tylko w przyjściu do wiary, ale w pozostaniu w wierze”. John Wesley nauczał, że przestrzeganie prawa moralnego zawartego w Dziesięciu Przykazaniach , a także angażowanie się w uczynki pobożności i miłosierdzia są „niezbędne dla naszego uświęcenia”.\nMetodyści wierzą również w drugie dzieło łaski — chrześcijańską doskonałość, zwaną także całkowitym uświęceniem, która usuwa grzech pierworodny i uświęca wierzącego. John Wesley wyjaśnił: „całkowite uświęcenie lub chrześcijańska doskonałość nie jest niczym więcej, ani mniej niż czystą miłością; miłością wyrzucającą grzech i kierującą zarówno sercem, jak i życiem dziecka Bożego. Ogień Rafinera usuwa wszystko, co jest sprzeczne z miłością. "\nKościoły metodystyczne nauczają, że odstępstwo może nastąpić poprzez utratę wiary lub grzech . Jeśli ktoś odstępuje, ale później decyduje się na powrót do Boga, musi wyznać swoje grzechy i zostać ponownie całkowicie uświęcony (Arminiańska doktryna warunkowego bezpieczeństwa ).\nMetodyści utrzymują, że sakramenty są świętymi aktami ustanowienia Bożego. Metodyzm odziedziczył swoją liturgię po anglikanizmie , chociaż amerykańska teologia metodystyczna ma zwykle silniejszy „akcent sakramentalny” niż ten, który utrzymywali ewangeliccy anglikanie .\nPodobnie jak większość protestantów, metodyści uznają dwa sakramenty ustanowione przez Chrystusa: Chrzest i Komunię Świętą (zwaną również Wieczerzą Pańską). Większość kościołów metodystów praktykuje chrzest niemowląt w oczekiwaniu na późniejszą odpowiedź ( bierzmowanie ), jak również chrzest wierzących . Katechizm dla użycia ludzie nazywali metodyści stwierdza, że „[w Komunii Świętej] Jezus Chrystus jest obecny ze swoim ludem czczenia i nadaje się im jako swego Pana i Zbawiciela”. W Zjednoczonym Kościele Metodystycznym wyjaśnienie, w jaki sposób obecność Chrystusa przejawia się w elementach (chlebie i winie) jest opisane jako „Święta Tajemnica”.\nKościoły metodystyczne ogólnie uznają sakramenty za środek łaski . John Wesley utrzymywał, że Bóg udzielił łaski także innymi ustalonymi środkami, takimi jak publiczna i prywatna modlitwa , czytanie Pisma Świętego, studiowanie i nauczanie , publiczne nabożeństwo i post ; stanowią one dzieła pobożności. Wesley uważał, że środki łaski są „zewnętrznymi znakami, słowami lub czynami… jako zwykłymi kanałami, którymi [Bóg] może przekazywać ludziom, zapobiegając [tj. przygotowując], usprawiedliwiając lub uświęcając łaskę”. Szczególnie metodystyczne środki, takie jak zebrania klasowe , dostarczyły głównych przykładów tych roztropnych środków łaski.\nDalsze informacje: Wesleyan Quadrilateral i Prima scriptura\nAmerykański teolog metodysta Albert Outler , oceniając własne praktyki refleksji teologicznej Johna Wesleya, proponuje metodologię zwaną „Wesleyan Quadrilateral”. Wesley'a czterostronne mowa w metodyzmu jako „naszych teologicznych wytycznych” i uczy się jego ministrów (duchownych) w seminarium jako podstawowe podejścia do interpretacji Pisma i uzyskanie wskazówek dla pytań i dylematów moralnych w życiu codziennym.\nTradycyjnie metodyści deklarują, że Biblia ( Stary i Nowy Testament ) jest jedynym natchnionym przez Boga Pismem i głównym źródłem autorytetu dla chrześcijan. Historyczne metodystyczne rozumienie Pisma Świętego opiera się na nadbudowie wesleyańskiej teologii przymierza . Metodyści również wykorzystują tradycję , czerpiąc przede wszystkim z nauczania Ojców Kościoła , jako źródło autorytetu. Tradycja może służyć jako soczewka, przez którą interpretowane jest Pismo. Dyskurs teologiczny dla metodystów prawie zawsze wykorzystuje Pismo Święte czytane w ramach szerszej tradycji teologicznej chrześcijaństwa.\nSam John Wesley twierdził, że część metody teologicznej wymaga wiary empirycznej. Innymi słowy, prawda ożywiłaby się w osobistym doświadczeniu chrześcijan (ogółem, a nie indywidualnie), gdyby rzeczywiście była prawdą. I każda doktryna musi mieć możliwość racjonalnej obrony. Nie oddzielał wiary od rozumu . Z rozumu zadaje się pytania wiary i stara się zrozumieć działanie i wolę Boga. Tradycja, doświadczenie i rozum były jednak zawsze przedmiotem Pisma Świętego, argumentował Wesley, ponieważ tylko Słowo Boże jest objawione „o ile jest to konieczne dla naszego zbawienia”.\nModlitwa, kult i liturgia\nWczesny Metodyzm był znany ze swoich „prawie monastycznych rygorów, życia według reguł i kanonicznych godzin modlitwy”. Odziedziczyła po swoim anglikańskim dziedzictwie rubryki recytacji Dziennego Oficjum , o które oczekiwano, że będą się modlić chrześcijanie metodystyczni . Pierwszy modlitewnik Metodystów, Niedzielne Nabożeństwo Metodystów z innymi okazjonalnymi nabożeństwami, zawierał zatem kanoniczne godziny zarówno modlitwy porannej, jak i wieczornej ; te dwa ustalone czasy modlitwy były przestrzegane codziennie we wczesnym chrześcijaństwie , indywidualnie w dni powszednie i zbiorowo w Dzień Pański . Późniejsze księgi liturgiczne metodystów, takie jak Methodist Worship Book (1999), przewidują codzienne odmawianie porannej i wieczornej modlitwy; Methodist Church United zachęca swoich communicants odmawiać godziny kanoniczne jako „jeden z podstawowych praktyk” bycia uczniem Jezusa. Niektóre zakony metodystyczne publikują codzienne Oficjum, które ma być używane dla tej wspólnoty, na przykład Księga Urzędów i Nabożeństw Zakonu Świętego Łukasza zawiera godziny kanoniczne, które należy odmawiać tradycyjnie w siedmiu ustalonych godzinach modlitwy : Jutrznia (6 rano), Tercja (godz. 9:00), Seksta (godz. 12:00), Brak (15:00), Nieszpory (godz. 18:00), Kompleta (godz. 21:00) i Czuwanie (godz. 12:00).\nJeśli chodzi o kult publiczny, metodyzm został obdarzony przez braci Wesley kultem charakteryzującym się dwojaką praktyką: rytualną liturgią Modlitewnika Powszechnego z jednej strony i nierytualistycznym nabożeństwem kaznodziejskim z drugiej. Ta dwojaka praktyka stała się charakterystyczna dla metodyzmu, ponieważ kult w Kościele Anglii opierał się, zgodnie z prawem, wyłącznie na Księdze Wspólnej Modlitwy, a kult w kościołach nonkonformistycznych był prawie wyłącznie „nabożeństwem słowa”, tj. nabożeństwem kaznodziejskim, z Rzadko przestrzegano Komunii Świętej . Wpływ Johna Wesleya oznaczał, że w metodyzmie te dwie praktyki zostały połączone, co pozostaje charakterystyczne dla tej denominacji. Lovefeast , tradycyjnie praktykowane kwartał, była inna praktyka, która charakteryzuje wczesne Metodyzm jak John Wesley nauczał, że było to zarządzenie apostolski.\nZjednoczony minister metodystyczny konsekrujący komunię\nW Ameryce Zjednoczony Kościół Metodystyczny i Wolny Kościół Metodystyczny , jak również Pierwotny Kościół Metodystyczny i Wesleyański Kościół Metodystyczny , mają szeroką gamę form kultu, od wysokiego kościoła do niskiego kościoła w użyciu liturgicznym. Kiedy metodyści w Ameryce zostali oddzieleni od Kościoła anglikańskiego z powodu rewolucji amerykańskiej, sam John Wesley dostarczył poprawioną wersję Modlitewnika Powszechnego zatytułowanego Niedzielne Nabożeństwo Metodystów; Z innymi usługami okazjonalnymi (1784). Obecnie głównymi księgami liturgicznymi Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego są The United Methodist Hymnal i The United Methodist Book of Worship (1992). Kongregacje stosują jego liturgię i rytuały jako zasoby opcjonalne, ale ich użycie nie jest obowiązkowe. Księgi te zawierają liturgie kościelne, które na ogół wywodzą się z nabożeństwa niedzielnego Wesleya oraz z ruchu odnowy liturgicznej XX wieku .\nBrytyjski Methodist Church jest mniej uporządkowane lub liturgiczny w kulcie, lecz korzysta z Methodist Kultu Book (podobny do Church of England Wspólnej Kultu ), zawierający usługi kultu (liturgii) oraz rubryki dla celebracji innych obrzędów , takich jak małżeństwo. Worship Książka jest również ostatecznie pochodzi od Wesleya niedzielę Serwisu .\nUnikalną cechą amerykańskiej metodyzmu było przestrzeganie sezonu z Kingdomtide , obejmujący ostatnie 13 tygodni przed Adwentu, więc dzieląc długi sezon po Pięćdziesiątnicy w dwóch różnych segmentów. W okresie panowania Królestwa liturgia metodystów tradycyjnie kładła nacisk na działalność charytatywną i łagodzenie cierpień ubogich.\nDrugą charakterystyczną cechą liturgiczną metodyzmu jest korzystanie z usług przymierza . Chociaż praktyka różni się w różnych kościołach narodowych, większość kościołów metodystycznych corocznie podąża za wezwaniem Johna Wesleya do odnowienia ich przymierza z Bogiem. Powszechne jest, przynajmniej w brytyjskim metodyzmie, że każda kongregacja normalnie odbywa coroczne nabożeństwo przymierza w pierwszą dogodną niedzielę roku, a modlitwa przymierza Wesleya jest nadal używana, z niewielkimi zmianami, w kolejności nabożeństwa:\nChrystus ma wiele usług do wykonania. Niektóre są łatwe, inne trudne. Jedni przynoszą honor, inni hańbę. Jedne są zgodne z naszymi naturalnymi skłonnościami i doczesnymi interesami, inne są sprzeczne z jednym i drugim... Jednak moc czynienia tych wszystkich rzeczy jest nam dana w Chrystusie, który nas umacnia. ...Nie jestem już moja, ale twoja. Postaw mnie, co chcesz, zaszereguj mnie, z kim chcesz; zmuszaj mnie do działania, zmuszaj mnie do cierpienia; pozwól mi być dla ciebie zatrudnionym lub odłożonym dla ciebie, wywyższonym dla ciebie lub poniżonym dla ciebie; daj mi być pełny, daj mi być pusty, daj mi wszystko, daj mi nic; Swobodnie i całym sercem oddaję wszystko do Twojej przyjemności i dyspozycji.\nKaznodzieje metodystyczni byli znani z głoszenia doktryny o nowym narodzeniu i całym uświęceniu publiczności podczas wydarzeń takich jak przebudzenie namiotów, przebudzenie altan pędzla i spotkań obozowych ( przedstawionych tutaj na rycinie ), co, jak wierzą, jest powodem, dla którego Bóg ich wskrzesił do istnienia.\nJak John Wesley opowiadał się za ewangelizacją na świeżym powietrzu , nabożeństwa przebudzeniowe są tradycyjną praktyką metodyzmu, które często odbywają się w kościołach, a także na spotkaniach obozowych , przebudzeniach w altankach zarośli i namiotach .\nTradycyjnie związki metodystyczne wywodzące się z tradycji Episkopalnego Kościoła Metodystycznego mają sześciomiesięczny okres próbny, zanim dana osoba zostanie przyjęta do kościoła jako pełnoprawny członek kongregacji. Biorąc pod uwagę dużą frekwencję na spotkaniach przebudzenia metodystów , wiele osób zaczęło regularnie uczęszczać na nabożeństwa metodystyczne, chociaż jeszcze nie zobowiązały się do członkostwa. Kiedy podjęli to zobowiązanie, przystąpienie do okresu próbnego było pierwszym krokiem i podczas tego okresu, próbujący „otrzymują dodatkowe instrukcje i dostarczają dowodów powagi swojej wiary i chęci przestrzegania dyscypliny kościelnej, zanim zostaną przyjęci do pełnego członkostwa”. Oprócz tego, aby być próbnym członkiem kongregacji metodystów, osoba tradycyjnie wymaga „gorliwego pragnienia bycia zbawionym od [swoich] grzechów”. W historycznym systemie metodystycznym, probanci byli uprawnieni do zostania członkami zebrań klasowych , gdzie mogli być dalej kształceni w swojej wierze.\nKatechizmy, takie jak The Probationer's Handbook , autorstwa ministra Stephena O. Garrisona , były wykorzystywane przez praktykantów do nauki wiary metodystów. Po sześciu miesiącach, stażyści zostali przebadani przed Spotkaniem Liderów i Stewardów (które składało się z Liderów Klas i Stewardów ), gdzie mieli zapewnić „wystarczającą pewność zarówno o poprawności jego wiary, jak i o chęci przestrzegania i przestrzegania zasad Kościół." Jeśli byli w stanie to zrobić osoby w okresie próbnym, proboszcz przyjmował ich jako pełnoprawnych członków zboru.\nPełnoprawni członkowie kongregacji metodystów „byli zobowiązani do regularnego uczęszczania na nabożeństwa” i „musieli przestrzegać pewnych zasad moralnych, zwłaszcza dotyczących używania substancji psychoaktywnych, hazardu, rozwodów i niemoralnych rozrywek”. Praktyka ta jest kontynuowana w niektórych koneksjacjach metodystów, takich jak Konferencja Lumber River Kościoła Metodystycznego Świętości, w której osoby w okresie próbnym muszą zostać przebadane przez pastora, lidera klasy i zarząd, aby uzyskać pełne członkostwo, oprócz przyjęcia chrztu . Ta sama struktura znajduje się w afrykańskim metodystycznym episkopalnym kościele Syjonu , który naucza:\nAbyśmy nie mogli przyjmować nieodpowiednich osób do naszego kościoła, należy bardzo uważać na przyjmowanie osób na okres próbny i niech nie zostanie przyjęty lub zapisany ktoś, kto nie daje zadowalających dowodów na to, że pragnie uciec przed nadchodzącym gniewem i być zbawionym od swoich grzechów. Taka osoba zadowalająca nas w tych szczegółach może zostać przyjęta do naszego kościoła na sześciomiesięczny okres próbny; ale nie zostanie przyjęty do pełnego członkostwa, dopóki nie przedstawi zadowalającego dowodu zbawczej wiary w Pana Jezusa Chrystusa. — ¶89, Doktryna i dyscyplina afrykańskiego Kościoła Metodystycznego Episkopatu Syjonu\nPastor i lider klasy mają zapewnić, aby „wszystkie osoby na okresie próbnym zostały poinstruowane o Zasadach i Doktrynach Afrykańskiego Metodystycznego Episkopalnego Kościoła Syjonu, zanim zostaną dopuszczone do pełnego członkostwa” oraz że „od osób w okresie próbnym oczekuje się przestrzegania zasad i zwyczajów Kościoła i pokazać dowody ich pragnienia wspólnoty w Kościele”. Po sześciomiesięcznym okresie próbnym „Stażant może zostać przyjęty do pełnego członkostwa, pod warunkiem, że odbył okres próbny, został ochrzczony, zarekomendowany na Zebraniu Liderów, a jeśli żaden nie odbył się zgodnie z prawa, zalecanego przez Przywódcę i, po zbadaniu przez Pastora przed Kościołem, zgodnie z akcją 600, dał zadowalające zapewnienie zarówno o poprawności jego/jej wiary, jak i jego/jej gotowości do przestrzegania i przestrzegania zasad naszej Kościół." Connection Allegheny Metodystyczny przyznaje się do członkostwa stowarzyszonego, w drodze głosowania zgromadzenia, którzy dają afirmacja na dwa pytania: „1) Czy Pan teraz wybaczyć grzechy 2) Czy zapoznania się z dyscypliny naszego związku i usilnie starać? kierować swoim życiem według jego zasad, tak jak Bóg da ci zrozumienie?” Próbni , którzy chcą zostać pełnoprawnymi członkami , są badani przez Radę Doradczą , zanim zostaną przyjęci jako tacy przez cztery śluby ( w sprawie Nowego Narodzenia , Całkowitego Uświęcenia , Zewnętrznej Świętości i zgody na Artykuły Religii ) i przymierza . W Zjednoczonym Kościele Metodystycznym proces stawania się członkiem kongregacji odbywa się poprzez złożenie ślubów członkowskich (normatywnie w rycie bierzmowania ) po okresie nauczania i otrzymaniu sakramentu chrztu. Praktyką niektórych metodystów jest to, że kiedy ludzie stają się członkami zboru, oferuje się im prawicę społeczności . Metodyści tradycyjnie celebrują nabożeństwo odnowienia przymierza jako nabożeństwo czuwania co roku w sylwestra, podczas którego członkowie odnawiają swoje przymierze z Bogiem i Kościołem.\nDalsze informacje: Zewnętrzna świętość\nPierwsi metodyści nosili proste stroje , a duchowni metodystyczni potępiali „wysokie nakrycia głowy, falbany, koronki, złoto i 'kosztowną odzież' w ogóle”. John Wesley zalecał, aby metodyści corocznie czytali jego przemyślenia o ubiorze ; w tym kazaniu John Wesley wyraził swoje pragnienie dla metodystów: „Pozwól mi zobaczyć, zanim umrę, zgromadzenie metodystyczne, pełne tak skromnie ubrane jak zgromadzenie kwakrów ”. Dyscyplina Wesleyańskiego Połączenia Metodystycznego z 1858 r. stwierdzała zatem, że „… nakazujemy wszystkim, którzy boją się Boga, ubierać się po cywilnemu”. Peter Cartwright , zwolennik odrodzenia metodystów , stwierdził, że pierwsi metodyści nie tylko nosili proste ubrania, ale także wyróżniali się na tle innych członków społeczeństwa poszczeniem raz w tygodniu, powstrzymywaniem się od alkoholu (teetotalizm) i pobożnym przestrzeganiem szabatu . Metodystyczny jeźdźców obwodu były znane do wykonywania duchowej dyscypliny o umartwianie ciała , ponieważ „powstał na długo przed świtem na samotnej modlitwie; pozostali na swoich kolanach , bez jedzenia i picia lub komfortu fizycznego czasem całymi godzinami”. Pierwsi metodyści nie brali udziału i potępiali „światowe nawyki”, w tym „granie w karty, wyścigi konne, hazard, chodzenie do teatru, tańce (zarówno w igraszki, jak i bale) i walki kogutów”.\nW metodyzmie post jest uważany za jeden z uczynków pobożności . Wskazówki przekazane przez Johna Wesleya Towarzystwom Zespołowym (25 grudnia 1744 r.) nakazują post i wstrzemięźliwość mięsa we wszystkie piątki roku (na pamiątkę ukrzyżowania Jezusa). Sam Wesley również pościł przed przyjęciem Komunii Świętej „w celu skupienia uwagi na Bogu” i poprosił innych metodystów, aby zrobili to samo.\nZ biegiem czasu wiele z tych praktyk zostało stopniowo złagodzonych w głównym metodyzmie, chociaż praktyki takie jak abstynencja i post są nadal bardzo zachęcane, oprócz obecnego zakazu hazardu; denominacje konserwatywnego ruchu świętości , takie jak Allegheny Wesleyan Methodist Connection i Bible Methodist Connection of Churches , nadal odzwierciedlają ducha historycznej metodystycznej praktyki noszenia prostego stroju, zachęcając członków do „powstrzymywania się od noszenia ekstrawaganckich fryzur i biżuterii”. dołączyć pierścionki i drogie ubrania z jakiegokolwiek powodu”. Ogólne Zasady Kościoła Metodystycznego w Ameryce, które są jednymi ze standardów doktrynalnych wielu Kościołów Metodystycznych, promują sabatarianizm pierwszego dnia, ponieważ wymagają „przestrzegania wszystkich obrzędów Bożych”, w tym „publicznego wielbienia Boga” i zabraniają „profanowania dzień Pański, albo wykonując w nim zwykłą pracę, albo kupując lub sprzedając”.\nWspółczesne wyznania metodystyczne\nZobacz także: Lista wyznań metodystycznych\nŚwiatowej Rady Metodystów w Lake Junaluska, Karolina Północna , jest organem doradczym łącząc większość Metodystyczny grup na świecie. W siedzibie głównej znajduje się muzeum metodyzmu i mały park\nObecnie około 70 do 80 milionów ludzi jest związanych z kościołami Wesleya i Metodystów jako wyznawcy lub członkowie. Metodyzm jest ruchem ogólnoświatowym, a kościoły metodystyczne są obecne na wszystkich zaludnionych kontynentach. Chociaż metodyzm słabnie w Wielkiej Brytanii i Ameryce Północnej, rozwija się w innych miejscach – w szybkim tempie, na przykład w Korei Południowej.\nNie ma jednego Kościoła Metodystycznego z powszechną władzą prawną; Metodyści należą do wielu niezależnych wyznań lub „ związków ”. Zdecydowana większość metodystów jest członkami wyznań, które są częścią międzynarodowej Światowej Rady Metodystów , stowarzyszenia 80 Metodystów, Wesleyan i pokrewnych zjednoczonych i jednoczących kościołów , reprezentujących około 80 milionów ludzi. W 1956 roku Światowa Rada Metodystyczna ustanowiła stałą siedzibę w Stanach Zjednoczonych nad jeziorem Junaluska w Północnej Karolinie .\nPatrzę na cały świat jak na moją parafię; do tej pory mam na myśli to, że niezależnie od tego, jaką częścią tego jestem, uważam, że jest to słuszne, słuszne i mój obowiązek, aby oznajmić wszystkim, którzy chcą słuchać, radosną nowinę o zbawieniu.\n—  John Wesley, Dziennik (11 czerwca 1739)\nKościół Metodystów w Jussinkylä , Tampere , Finlandia\nMetodyzm jest powszechny w świecie anglojęzycznym, ale jest również organizowany w Europie kontynentalnej, głównie dzięki działalności misyjnej brytyjskich i amerykańskich metodystów. Brytyjscy misjonarze byli przede wszystkim odpowiedzialni za wprowadzenie metodyzmu w Irlandii i we Włoszech. Dziś Zjednoczony Kościół Metodystyczny (UMC) — duża denominacja z siedzibą w Stanach Zjednoczonych — jest obecna w Albanii, Austrii, Białorusi, Belgii, Bułgarii, Czechach, Chorwacji, Danii, Estonii, Finlandii, Francji, Niemczech, na Węgrzech. Łotwa, Litwa, Mołdawia, Macedonia Północna, Norwegia, Polska, Rumunia, Serbia, Słowacja, Szwecja, Szwajcaria i Ukraina. Łącznie europejskie i euroazjatyckie regiony UMC stanowią ponad 100 000 metodystów. Inne mniejsze denominacje metodystów istnieją w Europie.\nDalsze informacje: Kościół Metodystyczny Wielkiej Brytanii i Independent Methodist Connexion\nZobacz także: Organizacja Kościoła Metodystycznego Wielkiej Brytanii\nPierwotne ciało założone w wyniku pracy Wesleya stało się znane jako Wesleyan Methodist Church . Schizmy w pierwotnym kościele i niezależne przebudzenia doprowadziły do powstania wielu odrębnych denominacji nazywających siebie „metodystami”. Największymi z nich byli Prymitywni Metodyści , wywodzący się z przebudzenia w Mow Cop w Staffordshire ; że chrześcijanie biblijne ; i New Connexion Methodist . Pierwotny kościół przyjął nazwę „Wesleyan Methodist”, aby odróżnić go od tych organów. W 1907, zjednoczenie mniejszych grup z Metodystycznym New Connexion i Biblijnym Kościołem Chrześcijańskim doprowadziło do powstania Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego (Wielka Brytania) , następnie trzy główne nurty brytyjskiego metodyzmu zjednoczyły się w 1932, tworząc obecny Kościół Metodystyczny Wielkiej Brytanii . Czwarta co do wielkości denominacja w kraju, Kościół Metodystyczny Wielkiej Brytanii, ma około 202 000 członków w 4650 zborach.\nKaplica Wesleya w Londynie została założona przez Johna Wesleya, którego posąg stoi na dziedzińcu.\nWczesny metodyzm był szczególnie widoczny w Devon i Kornwalii , które były kluczowymi ośrodkami działalności biblijnej frakcji metodystów. Biblijni chrześcijanie wydali wielu kaznodziejów i wysłali wielu misjonarzy do Australii. Metodyzm rozwijał się również szybko w starych miastach młynarskich Yorkshire i Lancashire , gdzie kaznodzieje podkreślali, że klasy robotnicze są równe klasom wyższym w oczach Boga. W Walii metodyzm witały oddzielnie trzy elementy: walijskojęzyczny, anglojęzyczny i kalwiński .\nBrytyjscy metodyści, w szczególności prymitywni metodyści, odegrali wiodącą rolę w ruchu wstrzemięźliwości w XIX i na początku XX wieku. Metodyści postrzegali napoje alkoholowe i alkoholizm jako źródło wielu nieszczęść społecznych i próbowali przekonać ludzi, by się od nich powstrzymywali. Wstrzemięźliwość silnie odwoływała się do metodystycznej doktryny uświęcenia i doskonałości. Do dziś alkohol jest zabroniony w lokalach metodystów, jednak to ograniczenie nie dotyczy już imprez domowych w domach prywatnych (np. duchowny może wypić drinka w domu w dworze ). Decyzja o spożyciu alkoholu jest teraz osobistą decyzją każdego członka.\nCentralna sala w Westminster w Londynie\nBrytyjski Metodyzm nie ma biskupów ; jednak zawsze charakteryzował się silną organizacją centralną, Connexion , która organizuje coroczną Konferencję (kościół zachował XVIII-wieczny connexion do wielu celów). Connexion jest podzielony na Dystrykty, na których czele stoi przewodniczący (którzy mogą być płci męskiej lub żeńskiej). Okręgi metodystyczne często odpowiadają w przybliżeniu, pod względem geograficznym, hrabstwom – tak jak diecezje Kościoła anglikańskiego . Okręgi są podzielone na obwody zarządzane przez Zebranie Okręgowe i kierowane i administrowane głównie przez nadinspektora ministra. Ministrowie są mianowani do obwodów, a nie do poszczególnych kościołów, chociaż niektóre duże kościoły śródmiejskie, znane jako „hale centralne”, są wyznaczane jako obwody same w sobie – z tych Westminster Central Hall , naprzeciwko Westminster Abbey w centrum Londynu, jest najbardziej znany . Większość obwodów ma mniej ministrów niż kościołów, a większość nabożeństw jest prowadzona przez świeckich lokalnych kaznodziejów lub ministrów nadliczbowych (ministrów, którzy przeszli na emeryturę, zwanych supernumerariuszami, ponieważ nie są oni wliczani do celów urzędowych w liczbie ministrów w obwodzie, w którym są wymienione). Superintendentowi i innym ministrom w kierowaniu i administrowaniu Obwodem pomagają stewardi obwodu – osoby świeckie o szczególnych umiejętnościach, które wraz z ministrami tworzą wspólnie to, co zwykle nazywa się Zespołem Kierowniczym Obwodu.\nRada Metodystyczna pomaga również w prowadzeniu wielu szkół, w tym dwóch szkół publicznych we Wschodniej Anglii : Culford School i Leys School . Pomaga promować wszechstronną edukację z silnym chrześcijańskim etosem .\nInne denominacje metodystów w Wielkiej Brytanii to: Armia Zbawienia , założona przez ministra metodystycznego Williama Bootha w 1865 roku; bezpłatny Methodist Church , o świętość Kościoła; Kościół Nazarejczyka ; Wesleyan Reforma Unii , wczesna secesja z Wesleyan Methodist Church; oraz Independent Methodist Connexion .\nKaplica Metodystów w Athlone , otwarta w 1865 roku.\nJohn Wesley odwiedził Irlandię co najmniej dwadzieścia cztery razy i założył klasy i stowarzyszenia. Methodist Church w Irlandii ( Irish : Eaglais Mheitidisteach w Eirinn ) dzisiaj działa w obu Irlandii Północnej i Republiki Irlandii na zasadzie all-Irlandia. Od 2013 roku w Irlandii jest około 50 000 metodystów. Największa koncentracja – 13 171 – znajduje się w Belfaście , z 2614 w Dublinie . Od 2011 r. jest to czwarta co do wielkości denominacja w Irlandii Północnej, z metodystami stanowiącymi 3% populacji.\nEric Gallagher był prezydentem Kościoła w latach 70., stając się znaną postacią irlandzkiej polityki. Należał do grupy protestanckich duchownych, którzy spotkali się z funkcjonariuszami Tymczasowej IRA w Feakle w hrabstwie Clare, aby spróbować wynegocjować pokój. Spotkanie zakończyło się niepowodzeniem z powodu nalotu policji na hotel.\nKaplica Metodystów w Rzymie mieści zbory włoskojęzyczne i anglojęzyczne.\nWłoski Methodist Church ( włoski : Chiesa metodista Italiana ) to mała społeczność protestancka we Włoszech, z około 7000 członków. Od 1975 roku jest w formalnym przymierzu partnerstwa z Kościołem Waldensów , liczącym łącznie 45 000 członków. Waldensi to ruch protestancki, który rozpoczął się w Lyonie we Francji pod koniec lat 70. XX wieku.\nWłoski Metodyzm ma swoje początki we Włoskim Wolnym Kościele, Brytyjskim Wesleyańskim Towarzystwie Misyjnym Metodystów i Amerykańskiej Misji Episkopalnej Metodystów . Ruchy te rozkwitły w drugiej połowie XIX wieku w nowym klimacie wolności politycznej i religijnej, który powstał wraz z końcem Państwa Kościelnego i zjednoczeniem Włoch w 1870 roku.\nBertrand M. Tipple , pastor Amerykańskiego Kościoła Metodystycznego w Rzymie, założył tam kolegium w 1914 roku.\nW kwietniu 2016 roku Światowa Rada Metodystyczna otworzyła w Rzymie Biuro Ekumeniczne. Przywódcy metodystyczni i przywódca Kościoła rzymskokatolickiego, papież Franciszek , wspólnie poświęcili nowy urząd. Pomaga ułatwić relacje metodystów z szerszym Kościołem, zwłaszcza Kościołem rzymskokatolickim.\nKraje nordyckie i bałtyckie\nKościół Metodystów Hammerfest w Norwegii był najbardziej wysuniętym na północ zborem metodystów na świecie, gdy został założony w 1890 roku.\n„Obszar skandynawski i bałtycki” Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego obejmuje kraje nordyckie (Dania, Szwecja, Norwegia, Finlandia) oraz kraje bałtyckie (Estonia, Łotwa, Litwa). Metodyzm został wprowadzony do krajów skandynawskich pod koniec XIX wieku. Obecnie Zjednoczony Kościół Metodystyczny w Norwegii ( norweski : Metodistkirken ) jest największym kościołem w regionie, liczącym łącznie 10 684 członków (stan na 2013 r.).\nFrancuski ruch metodystów został założony w latach 20. XIX wieku przez Charlesa Cooka w wiosce Congénies w Langwedocji niedaleko Nîmes i Montpellier . Najważniejsza kaplica oddziału została zbudowana w 1869 roku, gdzie od XVIII wieku istniała gmina kwakrów . Szesnaście zborów metodystów głosowało za przyłączeniem się do Kościoła Reformowanego we Francji w 1938 roku. W latach osiemdziesiątych praca misyjna kościoła metodystów w Agen doprowadziła do nowych inicjatyw w Fleurance i Mont de Marsan .\nMetodyzm istnieje dziś we Francji pod różnymi nazwami. Najbardziej znanym jest Związek Kościołów Ewangelicko-Metodystycznych ( francuski : l'Union de l'Eglise Evangélique Méthodiste ) lub UEEM. Jest to autonomiczna konferencja regionalna Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego i jest owocem połączenia w 2005 r. „Francuskiego Kościoła Metodystycznego” i „Związku Kościołów Metodystycznych”. Od 2014 roku UEEM liczy około 1200 członków i 30 ministrów.\nDalsze informacje (w języku niemieckim): Evangelisch-methodistische Kirche\nKaplica Zjednoczonych Metodystów u podnóża góry Achalm , Badenia-Wirtembergia .\nW Niemczech, Szwajcarii i Austrii Evangelisch-methodistische Kirche to nazwa Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego . Niemiecka część kościoła liczyła w 2015 roku około 52 031 członków. Członkowie są zorganizowani w trzy doroczne konferencje: północna, wschodnia i południowa. Wszystkie trzy doroczne konferencje należą do Konferencji Centralnej Niemiec . Metodyzm jest najbardziej rozpowszechniony w południowej Saksonii i okolicach Stuttgartu .\nMisjonarz metodystyczny wracający z Wielkiej Brytanii wprowadził (brytyjski) metodyzm do Niemiec w 1830 r., początkowo w regionie Wirtembergii . Metodyzm został również rozpowszechniony w Niemczech dzięki pracy misyjnej Episkopalnego Kościoła Metodystycznego, który rozpoczął się w 1849 roku w Bremie , a wkrótce rozprzestrzenił się na Saksonii i inne części Niemiec. Inni misjonarze metodystyczni ze Stowarzyszenia Ewangelickiego udali się w 1850 do Stuttgartu (Wirtembergia). Kolejni misjonarze metodystyczni Kościoła Zjednoczonych Braci w Chrystusie pracowali we Frankonii i innych częściach Niemiec od 1869 do 1905 roku. Tak więc metodyzm ma cztery korzenie w Niemczech.\nWczesny sprzeciw wobec metodyzmu był częściowo zakorzeniony w różnicach teologicznych — północne i wschodnie regiony Niemiec były głównie luterańskie i reformowane, a metodyści uznano za fanatyków. Metodyzm utrudniała również nieznana mu struktura kościelna (konekcjonalizm), która była bardziej scentralizowana niż ustrój hierarchiczny w kościołach luterańskich i reformowanych. Po I wojnie światowej konstytucja weimarska z 1919 r. zezwoliła metodystom na swobodne nabożeństwo i powstało wiele nowych kaplic. W 1936 roku niemieccy metodyści wybrali swojego pierwszego biskupa.\nPierwsza misja metodystów na Węgrzech została założona w 1898 r. w Bácska , w ówczesnym w większości niemieckojęzycznym mieście Verbász (od 1918 r. część serbskiej prowincji Wojwodina ). W 1905 r. powstała także misja metodystyczna w Budapeszcie . W 1974 roku z Węgierskiego Kościoła Metodystycznego odłączyła się grupa znana później jako Węgierska Wspólnota Ewangeliczna w sprawie ingerencji państwa komunistycznego.\nOd 2017 r. Zjednoczony Kościół Metodystyczny na Węgrzech, znany lokalnie jako Węgierski Kościół Metodystyczny ( węgierski : Magyarországi Metodista Egyház ), ma 453 profesów w 30 zborach. Prowadzi dwa domy studenckie, dwa domy dla osób starszych, liceum metodystów Forray, harcerzy Wesleyów oraz bibliotekę i archiwa metodystów. Kościół ma specjalną posługę wśród Romów .\nOdchodząca Węgierska Wspólnota Ewangelicka ( Magyarországi Evangéliumi Testvérközösség ) również pozostaje metodystyczna w swojej organizacji i teologii. Ma osiem pełnych zborów i kilka grup misyjnych oraz prowadzi szereg organizacji charytatywnych: schroniska i jadłodajnie dla bezdomnych, bezwyznaniowe kolegium teologiczne, kilkanaście różnego rodzaju szkół i cztery domy starców.\nObecnie na Węgrzech istnieje kilkanaście kościołów metodystów/wesleyańskich i organizacji misyjnych, ale wszystkie kościoły metodystyczne utraciły oficjalny status kościoła na mocy nowych przepisów uchwalonych w 2011 r., kiedy liczba oficjalnie uznanych kościołów w kraju spadła do 14. Jednak lista uznanych kościoły przedłużono do 32 pod koniec lutego 2012 r. Uznano w ten sposób Węgierski Kościół Metodystyczny i Armię Zbawienia , która została zakazana na Węgrzech w 1949 r., ale powróciła w 1990 r., ale nie do Węgierskiego Towarzystwa Ewangelicznego. Ustawodawstwo zostało mocno skrytykowane przez Komisję Wenecką w Radzie Europy jako dyskryminujące.\nWęgierski Kościół Metodystyczny, Armia Zbawienia i Kościół Nazarejczyka oraz inne grupy Wesleyan utworzyły Wesley Theological Alliance dla celów teologicznych i wydawniczych w 1998 roku. Obecnie Sojusz ma 10 członków i organizacji Wesleyan. Węgierskie Towarzystwo Ewangelickie nie należy do niego i posiada własne ramię wydawnicze.\nKościół Metodystów założył kilka twierdz w Rosji — Sankt Petersburg na zachodzie i region Władywostoku na wschodzie, z dużymi ośrodkami metodystycznymi w samym środku, w Moskwie i Jekaterynburgu (dawny Swierdłowsku) . Metodyści rozpoczęli swoją pracę na zachodzie wśród szwedzkich imigrantów w 1881 r. i rozpoczęli pracę na wschodzie w 1910 r. 26 czerwca 2009 r. metodyści obchodzili 120 rocznicę przybycia metodyzmu do carskiej Rosji, wznosząc nowy ośrodek metodystyczny w Sankt Petersburgu. Obecność metodystów była kontynuowana w Rosji przez 14 lat po rewolucji rosyjskiej w 1917 roku dzięki wysiłkom diakonis Anny Eklund . W 1939 roku antagonizm polityczny utrudnił pracę Kościoła i diakonis Anna Eklund została zmuszona do powrotu do rodzinnej Finlandii. Po 1989 roku Związek Radziecki zezwolił na znaczne zwiększenie swobód religijnych i trwało to po upadku ZSRR w 1991 roku. W latach dziewięćdziesiątych Metodyzm doświadczył potężnej fali odrodzenia w kraju. Pochodnię niosły zwłaszcza trzy miejsca — Samara, Moskwa i Jekaterynburg. W 2011 roku Zjednoczony Kościół Metodystyczny w Eurazji składał się ze 116 zborów, z których każdy posiadał miejscowego pastora. Obecnie w Zjednoczonym Seminarium Metodystycznym w Moskwie studiuje 48 studentów.\nMetodyzm przybył na Karaiby w 1760 r., kiedy plantator, prawnik i przewodniczący Izby Zgromadzeń Antiguan, Nathaniel Gilbert (ok. 1719-1774), wrócił do swojego domu w posiadłości cukrowej na Antigui. Odrodzenie metodystów rozprzestrzeniło się w Brytyjskich Indiach Zachodnich dzięki pracy brytyjskich misjonarzy. Misjonarze założyli stowarzyszenia, które później stały się Kościołem Metodystycznym na Karaibach i Amerykach (MCCA). MCCA ma około 62 000 członków w ponad 700 zborach, którym służy 168 pastorów. Istnieją mniejsze denominacje metodystów, które odłączyły się od macierzystego kościoła.\nHistoria jest często opowiadana, że w 1755 Nathaniel Gilbert, podczas rekonwalescencji, przeczytał traktat Johna Wesleya „Apel do ludzi rozsądku i religii”, wysłany do niego przez jego brata Franciszka. W wyniku przeczytania tej książki Gilbert, dwa lata później, udał się do Anglii z trzema swoimi niewolnikami i tam na spotkaniu w salonie zorganizowanym w Wandsworth 15 stycznia 1759 roku spotkał kaznodzieję Johna Wesleya. W tym samym roku wrócił na Karaiby i po powrocie zaczął głosić kazania swoim niewolnikom na Antigui.\nKiedy Nathaniel Gilbert zmarł w 1774, jego praca na Antigui była kontynuowana przez jego brata Francisa Gilberta dla około 200 metodystów. Jednak w ciągu roku Francis zachorował i musiał wrócić do Wielkiej Brytanii, a pracę kontynuowały Sophia Campbell („Murzynka”) i Mary Alley („Mulatka”), dwie oddane kobiety, które trzymały stado razem z klasą i spotkania modlitewne najlepiej jak potrafią.\nBaxter Memorial Church w angielskim porcie , Antigua.\n2 kwietnia 1778 r. John Baxter, miejscowy kaznodzieja i wykwalifikowany cieśla okrętowy z Chatham w hrabstwie Kent w Anglii, wylądował w angielskim porcie na Antigui (obecnie zwanym Nelson's Dockyard), gdzie zaproponowano mu posadę w stoczni marynarki wojennej. Baxter był metodystą i słyszał o pracy Gilbertów io ich potrzebie nowego kaznodziei. Zaczął głosić kazania i spotykać się z przywódcami metodystów iw ciągu roku społeczność metodystyczna rozrosła się do 600 osób. Do 1783 r. na Antigui zbudowano pierwszą kaplicę metodystów z Johnem Baxterem jako lokalnym kaznodzieją, a jej drewniana konstrukcja mogła pomieścić około 2000 osób.\nW 1785 roku William Turton (1761–1817), syn plantatora z Barbadosu, poznał Johna Baxtera na Antigui, a później jako laik asystował w pracy metodystów w szwedzkiej kolonii św. Bartłomieja od 1796 roku.\nW 1786 roku misyjna misja na Karaibach została oficjalnie uznana przez Konferencję Metodystyczną w Anglii, a w tym samym roku Thomas Coke , który dwa lata wcześniej został mianowany przez Wesleya superintendentem kościoła w Ameryce, podróżował do Nowej Szkocji , ale pogoda wymuszona jego statek do Antigui.\nW 1818 roku Edward Fraser (1798 – od 1850), uprzywilejowany niewolnik z Barbadosu, przeniósł się na Bermudy, gdzie spotkał się z nowym ministrem Jamesem Dunbarem. Pastor Metodystyczny z Nowej Szkocji zauważył szczerość i zaangażowanie młodego Frasera w jego zborze i zachęcił go, mianując go asystentem. W 1827 Fraser asystował przy budowie nowej kaplicy. Później został uwolniony i przyjęty do Ministerstwa Metodystów, by służyć na Antigui i Jamajce.\nPo kazaniu Williama J. Shrewsbury'ego w latach dwudziestych XIX wieku Sarah Ann Gill (1779-1866), czarnoskóra kobieta urodzona na wolności, użyła obywatelskiego nieposłuszeństwa , próbując udaremnić decyzje sędziów, które uniemożliwiały parafianom organizowanie spotkań modlitewnych. W nadziei na zbudowanie nowej kaplicy zapłaciła nadzwyczajne 1700 funtów za 0 pensów i skończyła mając milicję wyznaczoną przez gubernatora do ochrony jej domu przed wyburzeniem.\nW 1884 r. podjęto próbę uzyskania autonomii, tworząc dwie konferencje zachodnioindyjskie, jednak w 1903 r. przedsięwzięcie to nie powiodło się. Dopiero w latach 60. podjęto kolejną próbę autonomii. Ta druga próba doprowadziła do powstania Kościoła Metodystycznego na Karaibach i Amerykach w maju 1967 roku.\nFrancis Godson (1864-1953), pastor metodystyczny, który krótko służył na kilku wyspach karaibskich, w końcu pogrążył się w pomaganiu ludziom w trudnej sytuacji podczas pierwszej wojny światowej na Barbadosie. Później został powołany do Rady Legislacyjnej Barbadosu i walczył o prawa emerytów . Po nim nastąpił słynny Barbadyjczyk Augustus Rawle Parkinson (1864-1932), który był także pierwszym dyrektorem szkoły Wesley Hall w Bridgetown na Barbadosie (która we wrześniu 2009 roku obchodziła 125. rocznicę istnienia).\nW ostatnich czasach na Barbadosie Victor Alphonso Cooke (ur. 1930) i Lawrence Vernon Harcourt Lewis (ur. 1932) wywierają silny wpływ na Kościół Metodystów na wyspie. Ich ówczesnym i nieżyjącym już członkiem Kościoła Metodystycznego Dalkeith był były sekretarz Uniwersytetu Indii Zachodnich , konsultant Kanadyjskiego Programu Pomocy Szkoleniowej i literat – Francis Woodbine Blackman (1922–2010). To właśnie jego badania i opublikowane prace oświeciły wiele z tych informacji na temat metodyzmu na Karaibach.\nWiększość wyznań metodystycznych w Afryce podąża za brytyjską tradycją metodystyczną i postrzega Kościół Metodystyczny Wielkiej Brytanii jako swój kościół macierzysty. Pierwotnie wzorowany na strukturze brytyjskiej, od czasu uzyskania niepodległości większość tych kościołów przyjęła model biskupi .\nNigeryjski Kościół Metodystyczny jest jednym z największych wyznań metodystycznych na świecie i jednym z największych kościołów chrześcijańskich w Nigerii, z około dwoma milionami członków w 2000 zborach. Od przełomu tysiącleci obserwuje się gwałtowny wzrost.\nChrześcijaństwo zostało ustanowione w Nigerii wraz z przybyciem w 1842 r. wesleyańskiego misjonarza metodystów . Przybył w odpowiedzi na prośbę o misjonarzy przez byłych niewolników, którzy wrócili do Nigerii z Sierra Leone. Ze stacji misyjnych założonych w Badagry i Abeokuta kościół metodystów rozprzestrzenił się na różne części kraju na zachód od rzeki Niger i część na północ. W 1893 r. z Fernando Po, wyspy położonej na południowym wybrzeżu Nigerii, przybyli misjonarze Pierwotnego Kościoła Metodystycznego . Stamtąd Kościół Metodystyczny rozprzestrzenił się na inne części kraju, na wschód od rzeki Niger, a także na północ. Kościół na zachód od rzeki Niger i część północy był znany jako Okręg Zachodniej Nigerii i na wschód od Nigru, a inna część północy jako Okręg Wschodnia Nigeria. Obaj istniały niezależnie od siebie do 1962 roku, kiedy utworzyli Konferencję Kościoła Metodystycznego w Nigerii. Konferencja składa się z siedmiu okręgów. Kościół nadal rozszerzał się na nowe obszary i utworzył departament ewangelizacji oraz wyznaczył dyrektora ds. ewangelizacji. System biskupi przyjęty w 1976 roku nie został w pełni zaakceptowany przez wszystkie sekcje Kościoła, dopóki obie strony nie połączyły się i nie postanowiły zakończyć sporu. Nowa konstytucja została ratyfikowana w 1990 roku. System jest nadal biskupi, ale punkty, które wywołały niezadowolenie, zostały zmienione tak, aby były akceptowalne dla obu stron. Obecnie Nigeryjski Kościół Metodystyczny ma prałata, ośmiu arcybiskupów i 44 biskupów.\nGłówny artykuł: Kościół Metodystyczny w Ghanie\nKościół Metodystyczny Ghana jest jednym z największych wyznań metodystycznych, z około 800 000 członków w 2905 zborach, którym służy 700 pastorów. Ma braterskie powiązania z brytyjskimi kościołami metodystów i zjednoczonych metodystów na całym świecie.\nMetodyzm w Ghanie powstał w wyniku działalności misyjnej Wesleyan Methodist Church , zainaugurowanej przybyciem Josepha Rhodesa Dunwella na Złote Wybrzeże w 1835 roku. tło. Od XV wieku na Złote Wybrzeże przybyli misjonarze rzymskokatoliccy i anglikańscy. Szkoła została założona w Cape Coast przez anglikanów za czasów Philipa Quaque, księdza z Ghany. Ci, którzy wyszli z tej szkoły, mieli kopie Biblii i opracowania dostarczone przez Towarzystwo Krzewienia Wiedzy Chrześcijańskiej . Członek powstałych grup studium biblijnego, William De-Graft, poprosił o Biblię za pośrednictwem kapitana Pottera ze statku Kongo . Wysłano nie tylko Biblie, ale także misjonarza metodystów. W pierwszych ośmiu latach życia Kościoła zmarło 11 z 21 misjonarzy, którzy pracowali na Złotym Wybrzeżu. Thomas Birch Freeman, który przybył na Złote Wybrzeże w 1838 roku, był pionierem ekspansji misyjnej. W latach 1838-1857 przeniósł metodyzm z obszarów przybrzeżnych do Kumasi w głębi lądu Asante na Złotym Wybrzeżu. Założył również Towarzystwa Metodystyczne w Badagry i AbeoKuta w Nigerii z pomocą Williama De-Grafta.\nDo 1854 r. kościół został zorganizowany w obwody stanowiące dzielnicę, której przewodniczącym był TB Freeman. Freeman został zastąpiony w 1856 przez Williama Westa. Dystrykt został podzielony i rozszerzony na obszary ówczesnego Złotego Wybrzeża i Nigerii przez synod w 1878 r., co zostało potwierdzone na konferencji brytyjskiej. Dystryktami były Gold Coast District, z TR Picot jako przewodniczącym oraz Yoruba i Popo, z Johnem Milum jako przewodniczącym. Metodystyczna ewangelizacja północnego Złotego Wybrzeża rozpoczęła się w 1910 r. Po długim okresie konfliktu z rządem kolonialnym w 1955 r. rozpoczęto pracę misyjną. Paul Adu był pierwszym miejscowym misjonarzem na północnym Złotym Wybrzeżu.\nW lipcu 1961 roku Kościół Metodystyczny w Ghanie stał się autonomiczny i został nazwany Kościołem Metodystycznym Ghana, na podstawie aktu założycielskiego, będącego częścią Konstytucji i Zakonów Kościoła .\nGłówny artykuł: Kościół Metodystyczny Afryki Południowej\nKaplica Metodystów w Leliefontein, Przylądek Północny, Republika Południowej Afryki\nMethodist Church działa na terenie RPA, Namibia, Botswana, Lesotho i Suazi, z ograniczoną obecność w Zimbabwe i Mozambiku. Jest kościołem członkowskim Światowej Rady Metodystycznej .\nMetodyzm w Afryce Południowej rozpoczął się w wyniku pracy chrześcijańskiej świeckich irlandzkiego żołnierza brytyjskiego pułku, Johna Irwina, który stacjonował na Przylądku i zaczął organizować spotkania modlitewne już w 1795 roku. George Middlemiss był żołnierzem 72. pułku armii brytyjskiej stacjonującego na Przylądku w 1805 roku. Ta fundacja utorowała drogę do pracy misyjnej metodystycznych towarzystw misyjnych z Wielkiej Brytanii, z których wielu wysłało misjonarzy z 1820 angielskimi osadnikami na Zachód i Przylądek Wschodni. Wśród najwybitniejszych pierwszych misjonarzy byli Barnaba Shaw i William Shaw. Największą grupą był Wesleyan Methodist Church, ale było też kilka innych, które połączyły się, tworząc Kościół Metodystyczny Afryki Południowej, później znany jako Kościół Metodystyczny Afryki Południowej.\nKościół Metodystyczny Południowej Afryki jest największym wyznaniem protestanckim w Republice Południowej Afryki — 7,3% ludności RPA zarejestrowało swoją przynależność religijną jako „metodystów” w ostatnim spisie powszechnym.\nFlower Lane Church to pierwszy kościół metodystów wzniesiony w centrum Fuzhou .\nMetodyzm został sprowadzony do Chin jesienią 1847 roku przez Episkopalny Kościół Metodystyczny . Pierwszymi wysłanymi misjonarzami byli Judson Dwight Collins i Moses Clark White , którzy wypłynęli z Bostonu 15 kwietnia 1847 i dotarli do Foochow 6 września. Za nimi przybyli Henry Hickok i Robert Samuel Maclay , który przybył 15 kwietnia 1848 r. W 1857 r. ochrzcił pierwszego konwertytę w związku ze swoimi pracami. W sierpniu 1856 roku ceglany kościół, zwany „Kościołem Prawdziwego Boga” (真神堂), pierwszy pokaźny budynek kościelny wzniesiony w Foochow przez Misje Protestanckie, był poświęcony kultowi Boga. Zimą tego samego roku ukończono i poświęcono kolejny murowany kościół, położony na wzgórzu na przedmieściu na południowym brzegu Min , zwany „ Kościołem Niebiańskiego Pokoju ” (天安堂). W 1862 r. liczba członków wynosiła 87. Konferencję Foochow zorganizował Izaak W. Wiley 6 grudnia 1867 r., kiedy to liczba członków i stażystów osiągnęła 2.011.\nHok Chau 周學 (znany również jako Lai-Tong Chau, 周勵堂) był pierwszym chińskim wyświęconym ministrem Okręgu Południowochińskiego Kościoła Metodystycznego (osoba sprawująca władzę w latach 1877-1916). Benjamin Hobson (1816-1873), misjonarz medyczny wysłany przez Londyńskie Towarzystwo Misyjne w 1839 roku, założył bardzo udaną klinikę Wai Ai (惠愛醫館) Liang Fa (Leung Fat po kantońsku, 梁發, 1789-1855, wyświęcony przez Londyńskie Towarzystwo Misyjne ), pracowali tam Hok Chau i inni. Liang (lat 63) ochrzcił Chau (całkiem młody) w 1852 roku. Kościół Metodystyczny z siedzibą w Wielkiej Brytanii wysłał misjonarza George'a Piercy'ego do Chin. W 1851 Piercy wyjechał do Kantonu (Kanton), gdzie pracował w firmie handlowej. W 1853 założył kościół w Kantonie. W 1877 Chau został wyświęcony przez Kościół Metodystyczny, gdzie był pastorem przez 39 lat.\nDawna szkoła metodystyczna w Wuhan (założona 1885)\nW 1867 r. misja wysłała pierwszych misjonarzy do środkowych Chin, którzy rozpoczęli pracę w Kiukiang . W 1869 r. misjonarze zostali również wysłani do stolicy Pekinu , gdzie położyli podwaliny pod działalność Misji Północnochińskiej. W listopadzie 1880 roku w prowincji Syczuan została założona Misja Zachodniochińska . W 1896 roku praca w prefekturze Hinghua (dzisiejsza Putian ) i okolicznych regionach została również zorganizowana jako Konferencja Misyjna.\nW 1947 roku Kościół Metodystyczny w Republice Chińskiej obchodził stulecie swojego istnienia. Jednak w 1949 roku Kościół Metodystyczny wraz z rządem Kuomintangu przeniósł się na Tajwan . W dniu 21 czerwca 1953 r. wzniesiono Kościół Metodystyczny w Tajpej, a następnie lokalne kościoły i kaplice z ponad 2500 ochrzczonych członków. Świadczone są różne rodzaje usług edukacyjnych, medycznych i socjalnych (w tym Uniwersytet Tunghai ). W 1972 roku Kościół Metodystyczny w Republice Chińskiej uzyskał autonomię, a pierwszy biskup został ustanowiony w 1986 roku.\nZobacz także: Kościół Południowych Indii i Kościół Metodystyczny w Indiach\nCSI English Wesley Kościół w Broadway, Chennai , Indie, jest jednym z najstarszych metodystów kaplic w Indiach.\nMetodyzm przybył do Indii dwukrotnie, w 1817 i 1856 roku, jak twierdzi P. Dayanandan, który przeprowadził obszerne badania na ten temat. Thomas Coke i sześciu innych misjonarzy wypłynęło do Indii w Nowy Rok 1814. Coca-Cola, wówczas 66-letnia, zmarła w drodze. Wielebny James Lynch był tym, który w końcu przybył do Madrasu w 1817 roku w miejscu zwanym Black Town (Broadway), później znanym jako George Town. Lynch przeprowadził pierwszą służbę misjonarską metodystów 2 marca 1817 roku w stajni.\nPierwszy kościół metodystów został poświęcony w 1819 roku w Royapettah . Kaplica na Broadwayu (Czarne Miasto) została później zbudowana i poświęcona 25 kwietnia 1822 r. Kościół ten został przebudowany w 1844 r., ponieważ wcześniejsza struktura była zawalona. W tym czasie w całym Madrasie było około 100 członków Metodystów, którzy byli albo Europejczykami, albo Euroazjatami (pochodzenia europejskiego i indyjskiego). Wśród nazwisk związanych z okresem założenia metodyzmu w Indiach są Elijah Hoole i Thomas Cryer, którzy przybyli jako misjonarze do Madrasu.\nW 1857 roku Episkopalny Kościół Metodystyczny rozpoczął swoją pracę w Indiach, a wraz z wybitnymi ewangelistami, takimi jak William Taylor , w 1874 roku narodził się Kościół Metodystów Emmanuela, Vepery . Ewangelista James Mills Thoburn założył Kościół Pamięci Thoburn w Kalkucie w 1873 roku i Calcutta Boys Szkoła w 1877 r.\nW 1947 roku Wesleyan Methodist Church w Indiach połączył się z prezbiterianami, anglikanami i innymi kościołami protestanckimi, tworząc Kościół Południowych Indii, podczas gdy Amerykański Kościół Metodystyczny pozostał powiązany jako Kościół Metodystyczny w Azji Południowej (MCSA) z macierzystym kościołem w USA – United Methodist Church do 1981 roku, kiedy aktem umożliwiającym Kościół Metodystyczny w Indiach (MCI) stał się autonomicznym kościołem w Indiach. Obecnie Kościół Metodystyczny w Indiach jest zarządzany przez Konferencję Generalną Indyjskiego Kościoła Metodystycznego, na czele której stoi sześciu biskupów, z siedzibą w Methodist Centre, 21 YMCA Road, Mumbai, Indie.\nGłówne artykuły: Kościół Metodystyczny w Malezji i Kościół Metodystyczny w Singapurze\nMisjonarze z Wielkiej Brytanii, Ameryki Północnej i Australii zakładali kościoły metodystów w wielu krajach Wspólnoty Narodów . Są one teraz niezależne i wiele z nich jest silniejszych niż dawne kościoły „matki”. Oprócz kościołów misjonarze ci często zakładali szkoły, aby służyć lokalnej społeczności. Dobrym przykładem takich szkół są Methodist Boys' School w Kuala Lumpur , Methodist Girls' School i Methodist Boys' School w George Town oraz Anglo-Chinese School , Methodist Girls' School , Paya Lebar Methodist Girls' School i Fairfield Methodist Schools w Singapur.\nMetodyzm na Filipinach rozpoczął się wkrótce po tym, jak Stany Zjednoczone zdobyły Filipiny w 1898 roku w wyniku wojny hiszpańsko-amerykańskiej . 21 czerwca 1898 r., po bitwie o Zatokę Manilską, ale przed traktatem paryskim , kierownictwo Amerykańskiego Towarzystwa Misyjnego Kościoła Metodystycznego wyraziło chęć przyłączenia się do innych wyznań protestanckich w rozpoczęciu pracy misyjnej na wyspach i wstąpienia do Wspólnoty Porozumienie , które ułatwiłoby tworzenie takich misji. Pierwsze nabożeństwo protestanckie odprawił 28 sierpnia 1898 r. amerykański kapelan wojskowy George C. Stull. Stull był wyświęconym pastorem metodystycznym na Dorocznej Konferencji Metodystycznego Kościoła Episkopalnego w Montanie (późniejszej części Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego po 1968 r.).\nKonsekracja pierwszego przewodniczącego biskupa Ang Iglesia Metodista sa Pilipinas w kościele Luacan w Bataan na Filipinach\nMetodystyczne i wesleyańskie tradycje na Filipinach są wspólne dla trzech największych głównych kościołów protestanckich w kraju: Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego na Filipinach , Iglesia Evangelica Metodista En Las Islas Filipinas ("Ewangelicki Kościół Metodystyczny na Filipinach", w skrócie IEMELIF) oraz Zjednoczony Kościół Chrystusowy na Filipinach . Istnieją również ewangelickie kościoły protestanckie w kraju o tradycji metodystów, takie jak Wesleyan Church na Filipinach, Free Methodist Church na Filipinach i Kościół Nazarejczyka . Istnieją również IEMELIF Reform Movement (IRM), The Wesleyan (Pielgrzym Świętości) Kościół Filipin, Philippine Bible Methodist Church, Inc., Pentecostal Free Methodist Church, Inc., Fundamental Christian Methodist Church, The Reformated Methodist Church, Inc. , Inc., The Methodist Church of the Living Bread, Inc. oraz Wesley Evangelical Methodist Church & Mission, Inc.\nIstnieją trzy obszary biskupie Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego na Filipinach: Obszar Episkopalny Baguio, Obszar Episkopalny Davao i Obszar Episkopalny Manili.\nWezwanie do autonomii ze strony grup w ramach Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego na Filipinach było omawiane na kilku konferencjach prowadzonych głównie przez kandydatów na biskupów. Doprowadziło to do powstania w 2010 roku Ang Iglesia Metodista sa Pilipinas („Kościół Metodystyczny na Filipinach”), kierowanego przez biskupa Lito C. Tangonana , George'a Buenaventurę, Chitę Milan i Atty. Joe Franka E. Zunigi. Grupa ostatecznie zadeklarowała pełną autonomię, a inkorporacja prawna do Komisji Papierów Wartościowych i Giełd została zatwierdzona w dniu 7 grudnia 2011 r. wraz z dokumentami będącymi w posiadaniu obecnych prokurentów. Obecnie ma 126 lokalnych kościołów w Metro Manila , Palawan , Bataan , Zambales , Pangasinan , Bulacan , Aurora , Nueva Ecija , a także części Pampanga i Cavite . Tangonan został konsekrowany jako pierwszy biskup przewodniczący denominacji w dniu 17 marca 2012 r.\nGłówny artykuł: Koreański Kościół Metodystyczny\nKoreański Kościół Metodystyczny (KMC) jest jednym z największych kościołów w Korei Południowej, z około 1,5 miliona członków i 8306 kaznodziejami. Metodyzm w Korei wyrósł z brytyjskiej i amerykańskiej pracy misyjnej, która rozpoczęła się pod koniec XIX wieku. Pierwszym wysłanym misjonarzem był Robert Samuel Maclay z Metodystycznego Kościoła Episkopalnego , który wypłynął z Japonii w 1884 roku i otrzymał od cesarza Gojonga uprawnienia medyczne i szkolne . Kościół koreański stał się w pełni autonomiczny w 1930 roku, zachowując przynależność do kościołów metodystycznych w Ameryce, a później do Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego. Kościół doświadczył szybkiego wzrostu liczby członków przez większość XX wieku – pomimo wojny koreańskiej – zanim ustabilizował się w latach 90. XX wieku. KMC jest członkiem Światowej Rady Metodystów i gospodarzem pierwszej azjatyckiej konwencji metodystów w 2001 roku.\nIstnieje wiele koreańskojęzycznych kościołów metodystycznych w Ameryce Północnej, obsługujących imigrantów mówiących po koreańsku, z których nie wszystkie są nazywane metodystycznymi.\nMethodist Church w Brazylii została założona przez amerykańskich misjonarzy w 1867 roku po początkowym nieudanym powstaniu w 1835 roku on stale rośnie, ponieważ coraz autonomiczny w roku 1930. W 1970 roku ustanowił on swój pierwszy minister kobiety. W 1975 roku założył również pierwszy uniwersytet metodystów w Ameryce Łacińskiej, Uniwersytet Metodystów w Piracicaba . Od 2011 roku brazylijski Kościół Metodystyczny jest podzielony na osiem dorocznych konferencji z 162 000 członkami.\nDalsze informacje: Kościół Metodystyczny, Kanada i United Church of Canada\nZjednoczony Kościół Metropolitalny w Toronto.\nOjciec metodyzmu w Kanadzie był William Czarny (1760-1834), który rozpoczął głoszenie w osiedlach wzdłuż rzeki Petitcodiac z New Brunswick w 1781 Kilka lat później, Methodist Episkopatu jeźdźców obwodu z amerykańskiego stanu z Nowego Jorku zaczęli przybywać w Kanadzie Zachód w Niagara i północnym brzegu jeziora Erie w 1786 roku oraz w regionie Kingston na północno-wschodnim brzegu jeziora Ontario na początku lat 90. XVIII wieku. W tym czasie region ten był częścią brytyjskiej Ameryki Północnej i stał się częścią Górnej Kanady po ustawie konstytucyjnej z 1791 roku . Górna i Dolna Kanada były częścią Konferencji Episkopatu Nowego Jorku do 1810 roku, kiedy to zostały przeniesione do nowo utworzonej Konferencji Genesee. Wielebny Major George Neal zaczął głosić kazania w Niagara w październiku 1786 r. i został wyświęcony w 1810 r. przez biskupa Philipa Asbury na Konferencji Metodystycznej w Lyonie w Nowym Jorku. Był pierwszym kaznodzieją w Kanadzie i podróżował z jeziora Ontario do Detroit przez 50 lat głosząc ewangelię.\nRozprzestrzenianie się metodyzmu w Kanadzie zostało poważnie zakłócone przez wojnę z 1812 roku, ale szybko straciło na znaczeniu po podpisaniu traktatu w Gandawie w 1815 roku. episkopalnych metodystów, aby ograniczyć swoją pracę do Dolnej Kanady (dzisiejszy Quebec ), podczas gdy ci drudzy ograniczyli się do Górnej Kanady (dzisiejsze Ontario ). Latem 1818 roku w Yorku , później w Toronto, wzniesiono pierwsze miejsce kultu publicznego dla Wesleyańskich Metodystów . Kaplica dla Pierwszego Kościoła Metodystów została zbudowana na rogu King Street i Jordan Street, całkowity koszt budowy wyniósł 250 dolarów, a zebranie tej kwoty zajęło kongregacji trzy lata. W 1828 roku Generalna Konferencja Stanów Zjednoczonych pozwoliła Metodystom z Górnej Kanady utworzyć niezależną Konferencję Kanadyjską, aw 1833 Konferencja Kanadyjska połączyła się z brytyjskimi Wesleyanami, tworząc Wesleyan Methodist Church w Kanadzie. W 1884 większość kanadyjskich metodystów została przyjęta pod parasol Kościoła Metodystycznego w Kanadzie .\nW XIX wieku metodyzm odegrał dużą rolę w kulturze i sprawach politycznych Toronto . Miasto stało się znane z tego, że jest bardzo purytańskie, ze ścisłymi ograniczeniami sprzedaży alkoholu i rygorystycznym egzekwowaniem ustawy o Dniu Pańskim .\nW 1925 roku Kościół Metodystyczny w Kanadzie i większość kongregacji prezbiteriańskich (wtedy zdecydowanie największa wspólnota protestancka w Kanadzie), większość kongregacji Unii kongregacyjnej Ontario i Quebecu , kościoły Unii w zachodniej Kanadzie i Amerykański Kościół Prezbiteriański w Montrealu połączyły się, tworząc Zjednoczony Kościół Kanady . W 1968 roku kanadyjskie kongregacje Kościoła Ewangelicko-Braciarskiego przyłączyły się po tym, jak ich amerykańscy odpowiednicy przyłączyli się do Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego.\nKościół metodystów w Apizaco, Tlaxcala\nKościół Metodystyczny przybył do Meksyku w 1872 r. wraz z przybyciem dwóch komisarzy metodystycznych ze Stanów Zjednoczonych, aby obserwować możliwości pracy ewangelizacyjnej w Meksyku. W grudniu 1872 r. biskup Gilbert Haven przybył do Mexico City i otrzymał od lekarza medycyny Williama Butlera polecenie udania się do Meksyku. Biskup John C. Keener przybył z Kościoła Episkopalnego Metodystów na południu w styczniu 1873 roku.\nW 1874 r. dr William Butler założył w Puebla pierwszą protestancką szkołę metodystyczną w Meksyku . Szkoła powstała pod nazwą „Instituto Metodista Mexicano”. Dziś szkoła nazywa się „Instituto Mexicano Madero”. Jest to nadal szkoła metodystyczna i jest jedną z najbardziej elitarnych, selektywnych, drogich i prestiżowych szkół prywatnych w kraju, z dwoma kampusami w stanie Puebla i jednym w Oaxaca . Kilka lat później dyrektor szkoły utworzył uniwersytet metodystów.\nW dniu 18 stycznia 1885 roku powstała pierwsza Doroczna Konferencja Zjednoczonego Kościoła Episkopalnego Meksyku.\nGłówny artykuł: Historia metodyzmu w Stanach Zjednoczonych\nKaplica Barratta , zbudowana w 1780 roku, jest najstarszym kościołem metodystów w Stanach Zjednoczonych zbudowanym w tym celu. Kościół był miejscem spotkań Asbury i Coli .\nWesley doszedł do przekonania, że dowody Nowego Testamentu nie pozostawiają władzy wyświęcania kapłaństwa w rękach biskupów, ale że inni księża mogą wyświęcać. W 1784 r. wyświęcił kaznodziejów w Szkocji, Anglii i Ameryce, obdarzonych mocą udzielania sakramentów (był to główny powód ostatecznego oderwania się metodyzmu od Kościoła anglikańskiego po śmierci Wesleya). W tym czasie Wesley wysłał Thomasa Coke do Ameryki. Francis Asbury założył Episkopalny Kościół Metodystyczny na konferencji bożonarodzeniowej w Baltimore w 1784 roku; Koks (już wyświęcony w Kościele Anglii) wyświęcił Asbury na diakona, starszego i biskupa każdego z trzech kolejnych dni. Jeźdźcy objazdowi, z których wielu było świeckimi, podróżowali konno, aby głosić ewangelię i zakładać kościoły w wielu miejscach. Jednym z najsłynniejszych kolarzy na torze był Robert Strawbridge, który mieszkał w pobliżu hrabstwa Carroll w stanie Maryland, wkrótce po przybyciu do kolonii około 1760 roku.\nFirst Great Awakening był to ruch religijny w 1730 i 1740, rozpoczynający się w New Jersey , a następnie rozprzestrzenia się do Nowej Anglii , aw końcu na południe w Wirginii i Karolinie Północnej . George Whitefield odegrał ważną rolę, podróżując po koloniach i głosząc kazania w dramatycznym i emocjonalnym stylu, akceptując wszystkich jako swoich słuchaczy.\nNowy styl kazań i sposób, w jaki ludzie praktykowali swoją wiarę, tchnął nowe życie w religię w Ameryce. Ludzie namiętnie i emocjonalnie angażowali się w swoją religię, zamiast biernie słuchać intelektualnego dyskursu w oderwany sposób. Ludzie zaczęli studiować Biblię w domu. Efekt był zbliżony do indywidualistycznych trendów obecnych w Europie w okresie reformacji protestanckiej.\nW Stanach Zjednoczonych liczba lokalnych kościołów metodystów (kolor niebieski) stale rosła; było to największe wyznanie w USA do 1820 roku.\nDrugi Wielki Awakening była ogólnopolska fala przebudzeń, od 1790 do 1840. W Nowej Anglii , odnowiona zainteresowanie religią zainspirowało falę aktywizmu społecznego wśród Yankees; Metodyzm rozwinął się i założył kilka uczelni, w szczególności Boston University . W „spalonej dzielnicy” zachodniego Nowego Jorku duch przebudzenia płonął jasno. Metodyzm był świadkiem powstania ruchu świętości . Na zachodzie, zwłaszcza w Cane Ridge, Kentucky iw Tennessee , przebudzenie wzmocniło metodystów i baptystów . Metodyzm szybko rósł w czasie Drugiego Wielkiego Przebudzenia , stając się największym wyznaniem w kraju do 1820 r. Z 58 000 członków w 1790 r. osiągnął 258 000 w 1820 r. i 1 661 000 w 1860 r., zwiększając się 28,6 razy w ciągu 70 lat, podczas gdy całkowita populacja Ameryki wzrosła o współczynnik osiem. Inne denominacje również wykorzystywały przebudzenia, ale metodyści rozwijali się najszybciej, ponieważ „połączyli popularność ze skuteczną organizacją pod dowództwem biskupów misyjnych”.\nGrace Wesleyan Methodist Church jest kościołem parafialnym Allegheny Wesleyan Methodist Connection , jednej z największych denominacji w konserwatywnym ruchu świętości , i znajduje się w Akron w stanie Ohio .\nSpory o niewolnictwo sprawiły, że Kościół znalazł się w trudnej sytuacji w pierwszej połowie XIX wieku, a przywódcy Kościoła z północy obawiali się rozłamu z Południem i nie chcieli zająć stanowiska. Metodystyczny Connexion (później przemianowany na Wesleyan Methodist Church) i bezpłatny Metodystyczny Kościoły powstawały przez zagorzałych abolicjonistów i metodyści Darmowe były szczególnie aktywne w Underground Railroad , która pomogła uwolnić niewolników. W 1962 roku ewangelicki Kościół Wesleyański oddzielił się od Wolnego Kościoła Metodystycznego. W 1968 roku Wesleyan Methodist Church i Pilgrim Holy Church połączyły się, tworząc Wesleyan Church ; znaczna część nie zgadzała się z tą decyzją, co doprowadziło do niezależności Allegheny Wesleyan Methodist Connection i utworzenia biblijnego Methodist Connection of Churches , z których oba należą do konserwatywnego ruchu świętości .\nW znacznie większym rozłamie, w 1845 r. w Louisville, kościoły stanów niewolniczych opuściły Episkopalny Kościół Metodystyczny i utworzyły Południowy Kościół Metodystyczny . Oddziały północne i południowe zjednoczyły się ponownie w 1939 r., kiedy niewolnictwo przestało być problemem. W tej fuzji dołączył również do Kościoła Metodystycznego Protestanckiego . Niektórzy południowcy, konserwatywni w teologii, sprzeciwili się fuzji i utworzyli Południowy Kościół Metodystyczny w 1940 roku.\nTrzeci Wielki Awakening od 1858 do 1908 piły ogromnego wzrostu liczby członków Metodystycznego oraz rozprzestrzenianie instytucji, takich jak uczelnie (np Morningside College ). Metodyści często byli zaangażowani w Przebudzenie Misyjne i Ruch Ewangelii Społecznej . Przebudzenie w tak wielu miastach w 1858 r. zapoczątkowało ruch, ale na północy przerwała go wojna domowa. Z drugiej strony na południu wojna secesyjna pobudziła przebudzenia, zwłaszcza w armii Lee.\nW latach 1914-1917 wielu pastorów metodystycznych usilnie apelowało o pokój na świecie. Prezydent Woodrow Wilson (prezbiterianin) obiecał „wojnę, która zakończy wszystkie wojny”, używając języka przyszłego pokoju, który był hasłem ruchu postmillenialsów. W latach trzydziestych wielu metodystów opowiadało się za polityką izolacjonizmu. I tak w 1936 r. biskup metodysta James Baker z konferencji w San Francisco opublikował sondaż ministrów, w którym 56% sprzeciwiało się wojnie. Jednak Federacja Metodystyczna wezwała do bojkotu Japonii, która najechała Chiny i zakłócała tam działalność misyjną. W Chicago 62 lokalne afrykańskie kościoły metodystów episkopalnych głosowały za poparciem polityki administracji Roosevelta, jednocześnie sprzeciwiając się wszelkim planom wysłania wojsk amerykańskich za granicę do walki. Kiedy w 1941 roku wybuchła wojna, zdecydowana większość metodystów zdecydowanie poparła narodowy wysiłek wojenny, ale było też kilku (673) odmawiających służby wojskowej ze względu na sumienie .\nLogo „ krzyż i płomień ” Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego .\nUnited Methodist Church (UMC) została utworzona w 1968 roku w wyniku fuzji pomiędzy Ewangelickiego Kościoła Braci Zjednoczonych (EUB) i The Methodist Church . Dawny kościół powstał w wyniku połączenia kilku grup niemieckiego dziedzictwa metodystów, jednak nie było już potrzeby ani chęci nabożeństwa w języku niemieckim. Ten ostatni kościół powstał w wyniku unii między Metodystycznym Kościołem Protestanckim a północną i południową frakcją Metodystycznego Kościoła Episkopalnego. Połączony kościół liczył około dziewięciu milionów członków pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Podczas gdy liczba członków Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego w Ameryce spada, grupy stowarzyszone w krajach rozwijających się szybko rosną. Przed fuzją, która doprowadziła do powstania Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego, Kościół Ewangelicko-Metodystyczny wszedł w schizmę z Kościołem Metodystycznym, powołując się na modernizm w jego macierzystym ciele jako powód odejścia w 1946 r.\nGlide Memorial Church , kongregacja metodystów, służyła jako punkt zborny kontrkultury i została uznana za kościół liberalny .\nKościół Metodystyczny amerykański są zazwyczaj organizowane na connectional modelu , podobne, ale nie identyczne jak stosowane w Wielkiej Brytanii. Pastorzy są przydzielani do kongregacji przez biskupów, w odróżnieniu od rządu prezbiteriańskiego . Wyznania metodystyczne zazwyczaj dają świeckim członkom reprezentację na konferencjach regionalnych i krajowych, na których prowadzona jest działalność kościoła, co odróżnia go od większości rządów biskupich . Ten łączący model organizacyjny różni się jeszcze bardziej od modelu kongregacyjnego , na przykład między innymi Kościołów Baptystów i Kościołów Kongregacjonalistycznych .\nOprócz Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego istnieje ponad 40 innych wyznań, które wywodzą się z ruchu metodystycznego Johna Wesleya. Niektóre, takie jak Afrykański Episkopalny Kościół Metodystów , Wolni Metodyści i Kościół Wesleyański (dawniej Wesleyan Methodist), są wyraźnie metodystami. Istnieją również niezależne kościoły metodystyczne, z których wiele jest stowarzyszonych ze Stowarzyszeniem Niezależnych Metodystów . Inni nie nazywają siebie metodystami, ale wyrosli z ruchu metodystycznego: na przykład Armia Zbawienia i Kościół Nazarejczyka. Niektóre z kościołów charyzmatycznych lub zielonoświątkowych, takie jak Kościół Zielonoświątkowy Świętości i Assemblies of God USA, również mają korzenie lub czerpią z myśli Wesleya.\nŚwiątobliwość Revival był przede wszystkim wśród ludzi metodystów perswazji, którzy czuli, że Kościół po raz kolejny stają się apatyczne, tracąc Wesleyan gorliwość. Niektóre ważne wydarzenia tego przebudzenia to pisma Phoebe Palmer z połowy XIX wieku, ustanowienie pierwszego z wielu spotkań obozów świętości w Vineland w stanie New Jersey w 1867 roku oraz założenie Asbury College (1890) i innych podobnych wydarzeń. instytucje w USA na przełomie XIX i XX wieku.\nW 2020 roku United Methodists ogłosiły plan podziału wyznania w kwestii małżeństw osób tej samej płci.\nMetodyzm jest szczególnie rozpowszechniony w niektórych krajach wyspiarskich Pacyfiku , takich jak Fidżi , Samoa i Tonga .\nW XIX wieku w każdej kolonii australijskiej (w tym w Nowej Zelandii) odbywały się coroczne konferencje. Różne odłamy metodyzmu w Australii połączyły się w ciągu 20 lat od 1881 roku. Kościół Metodystyczny Australazji powstał 1 stycznia 1902 roku, kiedy pięć wyznań Metodystów w Australii – Wesleyan Methodist Church, The Primitive Methodists , The Bible Christian Church , United Methodist Free i Kościoły Metodystyczne New Connexion zebrały się razem. W polityce w dużej mierze podążał za Wesleyańskim Kościołem Metodystycznym.\nW 1945 Kingsley Ridgway zgłosił się jako „przedstawiciel terenowy” z Melbourne dla ewentualnej australijskiej filii Wesleyan Methodist Church of America, po spotkaniu z amerykańskim żołnierzem, który był członkiem tej denominacji. Na podstawie jego pracy powstał Wesleyan Methodist Church of Australia .\nPosąg Johna Wesleya przed kościołem Wesley Church w Melbourne\nThe Methodist Church of Australasia połączył się z większością Presbyterian Church of Australia i Congregational Union of Australia w 1977 roku, stając się Kościołem Jednoczącym . Wesleyan Methodist Church of Australia i niektóre niezależne kongregacje zdecydowały się nie przystępować do związku.\nWesley Mission przy Pitt Street w Sydney , największej parafii w Jednoczącym Kościele, pozostaje mocno w tradycji wesleyańskiej. Istnieje wiele lokalnych kościołów nazwanych na cześć Johna Wesleya.\nOd połowy lat osiemdziesiątych wiele niezależnych kościołów metodystycznych zostało założonych przez misjonarzy i innych członków Kościołów Metodystycznych Malezji i Singapuru. Niektóre z nich połączyły się, tworząc w 1993 r. to, co jest obecnie znane jako Chiński Kościół Metodystyczny w Australii , a w 2002 r. odbyła się pierwsza pełna doroczna konferencja. Od 2000 r. wiele niezależnych kościołów metodystycznych zostało również założonych lub rozwiniętych przez imigrantów z Tonga .\nW wyniku wczesnych wysiłków misjonarzy większość tubylców z Wysp Fidżi przeszła na metodyzm w latach 40. i 50. XIX wieku. Według spisu z 2007 r. 34,6% populacji (w tym prawie dwie trzecie etnicznych Fidżi ) jest zwolennikami metodyzmu, co czyni Fidżi jednym z najbardziej metodystycznych narodów. Methodist Church Fidżi i Rotuma , największego wyznania, jest ważną siłą społeczną wraz z tradycyjnym systemem głównie . W przeszłości Kościół wzywał kiedyś do teokracji i podsycał nastroje antyhinduskie .\nMethodist Church Nowej Zelandii był czwartym najczęstszym religijną przynależność wybrany przez tych, którzy deklarowali, jeden w 2006 roku spisu powszechnego.\nOd wczesnych lat dziewięćdziesiątych misjonarze i członkowie Kościoła Metodystycznego z Malezji i Singapuru zakładali kościoły wokół głównych ośrodków w Nowej Zelandii. Zbory te połączyły się, tworząc Chiński Kościół Metodystyczny w Nowej Zelandii (CMCNZ) w 2003 r. i ukonstytuowały się jako Tymczasowa Doroczna Konferencja, aby wybrać swojego pierwszego prezydenta w 2018 r.\nKościół Metodystyczny jest trzecim co do wielkości wyznaniem na Wyspach Samoa, zarówno na Samoa, jak i Samoa Amerykańskim. W 1868 r. w Lufilufi na północnym wybrzeżu wyspy Upolu na Samoa powstało Piula Theological College, które służy jako główna siedziba kościoła metodystów w kraju. Kolegium obejmuje zabytkowy Klasztor Piula oraz Basen Jaskiniowy Piula , naturalne źródło znajdujące się pod kościołem nad morzem.\nSaione, kościół króla – główny Wolny Kościół Wesleyański w Kolomotuʻa , Tonga\nMetodyzm miał szczególny oddźwięk wśród mieszkańców Tonga. W latach 30. XIX wieku misjonarze wesleyańscy nawrócili najważniejszego wodza Taufa'ahau Tupou, który z kolei nawrócił współwyspiarzy. Dzisiaj Metodyzm jest reprezentowany na wyspie przez Wolny Kościół Tonga i Wolny Kościół Wesleyański , który jest największym kościołem w Tonga. Od 2011 roku 48% Tongańczyków przystąpiło do kościołów metodystów. Rodzina królewska tego kraju jest wybitnymi członkami Wolnego Kościoła Wesleyańskiego, a zmarły król był świeckim kaznodzieją. Tongański minister metodysta Sione 'Amanaki Havea opracował teologię kokosową , która dostosowuje teologię do kontekstu wysp Pacyfiku.\nWielu metodystów było zaangażowanych w ruch ekumeniczny , który dążył do zjednoczenia podzielonych wyznań chrześcijaństwa. Ponieważ metodyzm wyrósł z Kościoła anglikańskiego, wyznania, z którego żaden z braci Wesley nie odszedł, niektórzy uczeni i historycy metodystyczni, tacy jak Rupert E. Davies, uważali swój „ruch” bardziej za nakaz głoszenia w szerszym życiu chrześcijańskim niż jako kościół, porównując ich z franciszkanami , którzy utworzyli zakon w średniowiecznym kościele europejskim, a nie odrębne wyznanie. Z pewnością metodyści byli głęboko zaangażowani we wczesne przykłady unii kościelnej , zwłaszcza Zjednoczonego Kościoła Kanady i Kościoła Południowych Indii .\nRównież nieproporcjonalna liczba metodystów bierze udział w dialogu międzywyznaniowym. Na przykład Wesley Ariarajah , wieloletni dyrektor pododdziału Światowej Rady Kościołów „Dialog z ludźmi żyjących wyznań i ideologii” jest metodystą.\nW październiku 1999 r. komitet wykonawczy Światowej Rady Metodystycznej postanowił zbadać możliwość włączenia się jej Kościołów członkowskich w porozumienie doktrynalne, które zostało osiągnięte przez Kościół Katolicki i Światową Federację Luterańską (ŚFL). W maju 2006 roku Międzynarodowa Komisja ds. Dialogu Metodystów i Katolików zakończyła swój najnowszy raport zatytułowany „ Łaska dana wam w Chrystusie: katolicy i metodyści zastanawiają się dalej nad Kościołem” i przedłożyła tekst władzom metodystycznym i katolickim. W lipcu tego samego roku w Seulu w Korei Południowej Kościoły członkowskie Światowej Rady Metodystycznej (WMC) głosowały za przyjęciem i podpisaniem „Oświadczenia o stowarzyszeniu metodystów” wraz ze Wspólną Deklaracją w sprawie Doktryny Usprawiedliwienia , porozumieniem, które zostało osiągnięta i oficjalnie zaakceptowana w 1999 roku przez Kościół Katolicki i Światową Federację Luterańską, która głosiła, że:\n„Wspólnie wyznajemy : Tylko z łaski , w wierze w zbawcze dzieło Chrystusa, a nie z powodu jakichkolwiek zasług z naszej strony, zostajemy przyjęci przez Boga i otrzymujemy Ducha Świętego , który odnawia nasze serca , wyposażając i wzywając nas do dobrych uczynków . . jako grzesznicy nasze nowe życie jest spowodowana wyłącznie do wybaczania i odnawiające miłosierdzia, które Bóg przekazuje jako dar i otrzymujemy w wierze i nigdy nie może zasłużyć w jakikolwiek sposób „, potwierdzając«fundamentalne porozumienie doktrynalne»dotyczącą uzasadnienia między Kościołem katolickim ŚFL oraz Światowa Rada Metodystyczna.\nNie oznacza to, że istnieje doskonała zgodność między trzema tradycjami wyznaniowymi; podczas gdy katolicy i metodyści wierzą, że zbawienie wymaga współpracy między Bogiem a człowiekiem , luteranie wierzą, że Bóg dokonuje zbawienia jednostek bez żadnej współpracy z ich strony.\nKomentując trwające dialogi z przywódcami Kościoła katolickiego , Ken Howcroft, pastor metodystyczny i urzędnik ekumeniczny Kościoła Metodystycznego Wielkiej Brytanii, zauważył, że „rozmowy te były niezwykle owocne”. Metodyści w coraz większym stopniu uznają, że 15 wieków poprzedzających reformację stanowi wspólną historię z katolikami i zyskują nowe uznanie dla zaniedbanych aspektów tradycji katolickiej. Istnieją jednak ważne nierozwiązane różnice doktrynalne oddzielające rzymski katolicyzm od metodyzmu, które obejmują „naturę i ważność posługi tych, którzy przewodniczą Eucharystii [Komunii Świętej], dokładne znaczenie Eucharystii jako sakramentalnej »pamiątki« Zbawcza śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, szczególny sposób, w jaki Chrystus jest obecny w Komunii św., oraz związek między komunią eucharystyczną a komunią kościelną .\nW latach sześćdziesiątych Kościół Metodystyczny Wielkiej Brytanii wygłosił ekumeniczne uwertury do Kościoła anglikańskiego, mające na celu unię wyznaniową. Formalnie zawiodły one, gdy zostały odrzucone przez Synod Generalny Kościoła Anglii w 1972 roku; kontynuowano jednak rozmowy i współpracę, co w 2003 r. doprowadziło do podpisania przymierza między obydwoma kościołami. Od lat siedemdziesiątych Kościół Metodystyczny rozpoczął także kilka Lokalnych Projektów Ekumenicznych (LEP, później przemianowanych na Lokalne Partnerstwa Ekumeniczne) z lokalnymi sąsiednimi wyznaniami, które obejmowały dzielenie się kościołami, szkołami, aw niektórych przypadkach kaznodziejami. W wielu miastach i wsiach metodyści są zaangażowani w LEPs, które czasami są z kościołami anglikańskimi lub baptystycznymi, ale najczęściej Metodystyczne i Zjednoczony Kościół Reformowany . Pod względem wiary, praktyki i sprawowania kościoła, wielu metodystów uważa się za bliższych Zjednoczonemu Kościołowi Reformowanemu (innemu nonkonformistycznemu kościołowi) niż Kościołowi anglikańskiemu. W latach 90. i na początku XXI wieku Brytyjski Kościół Metodystyczny był zaangażowany w Szkocką Inicjatywę Kościoła na rzecz Unii, dążąc do większej jedności z ustanowionym i prezbiteriańskim Kościołem Szkocji , Szkockim Kościołem Episkopalnym i Zjednoczonym Kościołem Reformowanym w Szkocji.\nKościół Metodystyczny Wielkiej Brytanii jest członkiem kilku organizacji ekumenicznych, w tym Światowej Rady Kościołów , Konferencji Kościołów Europejskich , Wspólnoty Kościołów Protestanckich w Europie , Kościołów Razem w Wielkiej Brytanii i Irlandii , Kościołów Razem w Anglii , Akcji Kościołów Razem w Szkocji i Cytûn (Walia).\nDenominacje metodystyczne w Stanach Zjednoczonych wzmocniły także więzi z innymi tradycjami chrześcijańskimi. W kwietniu 2005 r. biskupi Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego zatwierdzili Propozycję Przejściowego Współdzielenia Eucharystii. Dokument ten był pierwszym krokiem w kierunku pełnej komunii z Kościołem Ewangelicko-Luterańskim w Ameryce (ELCA). ELCA zatwierdziła ten sam dokument w sierpniu 2005 r. Na Konferencji Generalnej w 2008 r. Zjednoczony Kościół Metodystyczny zatwierdził pełną komunię z Kościołem Ewangelicko-Luterańskim w Ameryce. UMC prowadzi również dialog z Kościołem Episkopalnym o pełną komunię do 2012 roku. Obie denominacje pracują nad dokumentem zatytułowanym „Wspólne wyznawanie naszej wiary”.\nLista teologów metodystycznych\nLista kościołów metodystycznych\nLista wyznań metodystycznych\nAbraham, William J. i James E. Kirby (red.) (2009) Oxford Handbook of Methodist Studies . 780 stron; historiografia; fragment\nBorgen, Ole E. (1985) John Wesley o sakramentach: studium teologiczne . Grand Rapids, Michigan: Francis Asbury Press, policjant. 1972. 307 s. ISBN 0-310-75191-8\nCopplestone, J. Tremayne. (1973) Historia misji metodystycznych, tom. 4: Perspektywy XX wieku . 1288 s.; obszerny światowy zasięg misji metodystów w USA – online\nCracknell, Kenneth i White, Susan J. (2005) Wprowadzenie do światowego metodyzmu , Cambridge University Press, ISBN 0-521-81849-4 .\nForster, DA i Bentley, W (red.) (2008) O czym myślimy? Refleksje na temat Kościoła i społeczeństwa od południowoafrykańskich metodystów. Wydawnictwo Metodystyczne, Kapsztad. ISBN 978-1-919883-52-6\nForster, DA i Bentley, W (red.) (2008) Methodism in Southern Africa: Celebracja Wesleyan Mission AcadSA Publishers, Kempton Park. ISBN 978-1-920212-29-2\nHarmon, Nolan B. (red.) (2 vol. 1974) Encyklopedia światowego metodyzmu , Nashville: Abingdon Press, ISBN 0-687-11784-4 . 2640 pp\nHeitzenrater, Richard P. (1994) Wesley i ludzie zwani metodyści , Nashville: Abingdon Press, ISBN 0-687-01682-7\nHempton, David (2005) Metodyzm: Imperium Ducha , Yale University Press, ISBN 0-300-10614-9\nWilsona, Kennetha. Teologia metodystyczna . Londyn: T & T Clark International, 2011 (Uprawianie teologii).\nYrigoyen Jr, Charles i Susan E. Warrick. Słownik historyczny metodyzmu (2nd ed. Scarecrow Press, 2013)\nBrooks, Alanie. (2010) West End Methodism: The Story of Hinde Street , Londyn: Northway Publications, 400 s.\nDaviesa, Ruperta i Ruppa, Gordona. (1965) Historia Kościoła Metodystycznego w Wielkiej Brytanii : tom 1, Epworth Press\nDavies, Rupert i George, A. Raymond i Rupp, Gordon. (1978) Historia Kościoła Metodystycznego w Wielkiej Brytanii : tom 2, Epworth Press\nDavies, Rupert i George, A. Raymond i Rupp, Gordon. (1983) Historia Kościoła Metodystycznego w Wielkiej Brytanii : tom 3, Epworth Press\nDavies, Rupert i George, A. Raymond i Rupp, Gordon. (1988) Historia Kościoła Metodystycznego w Wielkiej Brytanii : tom 4, Epworth Press\nDowson, Jean i Hutchinson, John. (2003) John Wesley: His Life, Times and Legacy [CD-ROM], Methodist Publishing House, TB214\nEdwards, Maldwyn. (1944) Methodism and England: studium metodyzmu w jego aspektach społecznych i politycznych w okresie 1850-1932\nHalevy, Elie i Bernard Semmel. (1971) Narodziny metodyzmu w Anglii\nHemptona, Davida. (1984) Metodyzm i polityka w społeczeństwie brytyjskim, 1750-1850 , Stanford University Press, ISBN 0-8047-1269-7\nJones, David Ceri i in. (2012) Wybrani metodyści: metodyzm kalwiński w Anglii i Walii, 1735-1811\nKent, John. (2002) Wesley i Wesleyanie , Cambridge University Press, ISBN 0-521-45532-4\nSzalony, Lionelu. (2003) Methodism in Wales: A Short History of the Wesley Tradition , Gomer Press.\nMilburn, Geoffrey & Batty, Margaret (red.) (1995) Workaday Preachers: The Story of Methodist Local Preaching , Methodist Publishing House\nStigant, P. (1971) „Wesleyan Methodism i radykalizm klasy robotniczej na północy, 1792-1821”. Historia północna , tom 6 (1) s. 98-116.\nThompsona, Edwarda Palmera. (1963) Tworzenie angielskiej klasy robotniczej – słynny klasyk podkreślający rolę metodyzmu.\nTurnera, Johna Munseya. (2003) John Wesley: Odrodzenie ewangelickie i powstanie metodyzmu w Anglii\nTurner, John M. (1997) Nowoczesny metodyzm w Anglii, 1932-1996\nWarner, Wellman J. (1930) Ruch Wesleyan w rewolucji przemysłowej , Londyn: Longmans, Green.\nVickers, Jan A, wyd. (2000) Słownik metodyzmu w Wielkiej Brytanii i Irlandii , Epworth Press.\nCampbell, James T. (1995) Pieśni Syjonu: Afrykański Episkopalny Kościół Metodystyczny w Stanach Zjednoczonych i RPA , Oxford University Press, ISBN 0-19-507892-6\nGeorge, Carol VR (1973) Segregowane sabaty: Richard Allen i powstanie niezależnych czarnych kościołów, 1760-1840 , Nowy Jork: Oxford University Press, LCCN 73076908\nMontgomery, William G. (1993) Pod własną winoroślą i drzewem figowym: The African-American Church na południu, 1865-1900 , Louisiana State University Press, ISBN 0-8071-1745-5\nWalker, Clarence E. (1982) Skała w znużonej ziemi: Afrykański Episkopalny Kościół Metodystyczny podczas wojny domowej i odbudowy , Louisiana State University Press, ISBN 0-8071-0883-9\nWills, David W. i Newman, Richard (red.) (1982) Czarni apostołowie w kraju i za granicą: Afroamerykańska i chrześcijańska misja od rewolucji do odbudowy , Boston, MA: GK Hall, ISBN 0-8161-8482- 8\nCameron, Richard M. (red.) (1961) Metodyzm i społeczeństwo w perspektywie historycznej , 4 vol., New York: Abingdon Press\nLyerly, Cynthia Lynn (1998) Methodism and the Southern Mind, 1770-1810 , Religion in America Series , Oxford University Press, ISBN 0-19-511429-9\nMeyer, Donald (1988) Protestanckie poszukiwanie realizmu politycznego, 1919-1941 , Wesleyan University Press, ISBN 0-8195-5203-8\nSchmidt, Jean Miller (1999) Wystarczająca łaska: A History of Women in American Methodism, 1760-1939 , Nashville, TN: Abingdon Press ISBN 0-687-15675-0\nSweet William Warren (1954) Methodism in American History , Rewizja 1953, Nashville: Abingdon Press, 472 s.\nWigger, John H. (1998) Taking Heaven by Storm: Metodyzm i powstanie popularnego chrześcijaństwa w Ameryce , Oxford University Press, ISBN 0-19-510452-8 - str. IX i 269 koncentrują się na 1770-1910\nRawlyk, GA (1994) The Canada Fire: radykalna ewangelizacja w brytyjskiej Ameryce Północnej, 1775-1812 , Kingston: McGill-Queen's University Press, ISBN 0-7735-1221-7\nSemple, Neil (1996) Dominium Pana: Historia kanadyjskiego metodyzmu , Buffalo: McGill-Queen's University Press, ISBN 0-7735-1367-1\nRichey, Russell E., Rowe, Kenneth E. i Schmidt, Jean Miller (red.) (2000) The Methodist Experience in America: a sourcebook , Nashville: Abingdon Press, ISBN 978-0-687-24673-1 . 756 pkt. oryginalnych dokumentów\nSweet William Warren (red.) (1946) Religia na amerykańskiej granicy: Cz. 4, The Methodists, 1783-1840: A Collection of Source Materials , Nowy Jork: H. Holt & Co., – 800 s. dokumentów dotyczących granicy amerykańskiej\nArchiwum Metodystycznego Towarzystwa Misyjnego odbywa się w Szkole Studiów Orientalnych i Afrykańskich w Londynie. http://www.soas.ac.uk/library/archives/\nWikimedia Commons zawiera multimedia związane z metodyzmem .\nZakładki historii metodystów\nŚwiatowa Rada Metodystyczna (oficjalna strona internetowa)\nŚwiatowy Instytut Ewangelicki Metodystów (oficjalna strona internetowa)\nTa strona była ostatnio edytowana 2 września 2021 o 21:54 (UTC) .