Nic do stracenia. Początek | Kirsty Moseley | Książka + Prezent\n> Dla młodzieży>Nic do stracenia Początek\nWiktoria Kruszewska 13-02-2018\nAnabelle wraz z chłoakiem - Jack'iem, postanowiła świętować swoje szesnaste urodziny w klubie. Niestety, ten wieczór dla żadnego z nich nie kończy się dobrze. Przypadkiem poznany Carter Thomas niszczy ich idealne życie, a dzięki zeznaniom Anny, trafia do więzienia.\nWspółpracownicy Cartera wysyłają do dziewczyny listy z pogróżkami. Jej ojciec, który kandyduje na prezydenta, postawia za wszelką cenę zapewnić jej bezpieczeństwo. Zatrudnia najlepszego agenta SWAT - Ashton'a Taylor'a, aby ją chronił pod przykrywką.\nMiędzy bohaterami rodzi się więź, ale Anna jest złamana ciałem i duszą, a do tego przygniata ją poczucie winy. Nie może wyprzeć się uczuć, ale pogodzenie się z nimi też nie jest łatwe.\n"Nie musiała wydawać na mnie pieniędzy. Mówiąc uczciwie, najlepsze, co mogła mi dać, dawała mi codziennie – zwykły uśmiech, radość i jej czas."\nZ twórczością Kirsty Moseley spotkałam się już czytając "Chłopak, który zakradał się do mnie przez okno", a że książka bardzo mi się podobała, postanowiłam sięgnąć po coś innego tej autorki i padło na "Nic do stracenia. Początek".\nHistoria Anabelle i Ashtona ma mocny wstęp, więc w dalszej części spodziewamy się wielu wrażeń i akcji, a dostajemy miłosne perypetie bohaterów. Cała fabuła jest podzielona na dwa tomy, a oczekiwana przez nas akcja powinna się rozkręcić dopiero w tomie drugim, gdy odbędzie się rozprawa o zwolnienie Cartera z więzienia. Trzeba przyznać, że jest to lekkie rozczarowanie - trzeba czekać tak długo i przebrnąć przez tyle stron, aby natrafić na coś więcej, niż rozwijające się relacje między postaciami.\nW kilu pierwszych stronach dowiadujemy się jakie piekło przeszła główna bohaterka - była przetrzymywana, bita i gwałcona. Nie ma więc w tym nic dziwnego, że te wydarzenia odbiły się na jej psychice i nie potrafiła znieść dotyku innych ludzi, w tym również swojej rodziny.\nGdy pojawia się zabójczo przystojny agent SWAT jej problemy znikają, a trzeba wspomnieć, że nie jest to jej pierwszy ochroniarz. Każdego jego poprzednika doprowadzała do białej gorączki i odchodzili.\nDotyk Ashtona jej nie przeszkadza, jego obecność nie stresuje i bez problemy po trzech dniach znajomości kończą razem w łóżku. Nie zaprzeczycie, że początek ich znajomości jest mało prawdopodobny. Wiadomo, że realna osoba z takim bagażem nie zmieni tego co ma w głowie za pstryknięciem palców, ale cóż.. różnie w życiu bywa. Mogę to więc potraktować z przymrożeniem oka.\nJest jeszcze jedna rzecz, która mnie irytowała. Jak już między naszymi gołąbeczkami jest dobrze, ruszają krok do przodu, nastaje kolejny dzień i bam! Dwa kroki do tyłu! I nie jest to sytuacja jednorazowa. Pani Moseley mogła po prostu stopniowo rozwijać ich znajomość - takie rozwiązanie byłoby o wiele lepsze niż ciągłe przyciąganie i odpychanie.\nZakańczając tą recenzję, muszę się jednak przyznać, że mimo wymienionych przeze mnie minusów książka mi się podobała, a nawet trochę wciągnęła! Styl pisania autorki jest lekki, więc czytanie szybko idzie. Bohaterowie są w większości dobrze wykreowani, a fabuła nie tak oklepana jak można by się spodziewać. Może nie znajdziemy fajerwerków, ale czyta się bardzo przyjemnie. Serdecznie polecam, jeśli szukacie czegoś niewymagającego.\nPodsumowując: książka jest całkiem dobra, ale wystarczyłoby wpleść trochę akcji, aby była świetna. Mimo to, czytanie sprawia przyjemność, więc idealnie pasuje jako lekki przerywnik między mocnymi książkami serwującymi nam roller coaster.


Lokiectenisisty.pl leczenie bólu łokcia - Top Strony - Katalog dobrych stron\nStrona główna » Zdrowie i Uroda » Rehabilitacja » Lokiectenisisty.pl leczenie bólu łokcia\nTytuł: Lokiectenisisty.pl leczenie bólu łokcia\nData dodania: 16.07.2018r. godz.: 08:36\nAkt.: 15.08.2018r. godz.: 17:42\nNasza medyczna firma od czternastu lat przeprowadza leczenie dolegliwości stawu łokciowego. Nasi doświadczeni rehabilitanci wykonują szeroką gamę zabiegów eliminujących przyczyny oraz dolegliwości zespołu łokcia golfisty. W naszej ofercie znajdują się zabiegi wykorzystujące niskie temperatury, prądy zmienne, fale akustyczne, pole magnetyczne i laser.\nłódź, golfisty, fizjoterapia, rehabilitacja, bólu, staw łokciowy, diagnoza, leczenie, łokcia tenisisty\nZareklamuj stronę lokiectenisisty.pl:\nYinyang.com.pl - gabinet masaż\nGabinet oferujący wysokiej jakości masaż w dogodnej formie dla każdego. Między innymi ...\nZnajdujący się w Piekarach Śląskich NZOZ Med-Orzeł od 1999 roku zapewnia swoim Pacjen ...\nSzukając specjalistycznej kliniki rehabilitacji warto dowiedzieć się więcej na temt C ...


Zespół Tourette’a: choroba genetyczna, której przyczyn nie znamy - Mjakmama.pl\nZespół Tourette’a: choroba genetyczna, której przyczyn nie znamy\n2020-01-28 10:46 Agnieszka Paculanka\nZespół Tourette’a to choroba genetyczna pojawiająca się zwykle u dzieci między 2 a 15 rokiem życia, choć statystycznie najwięcej zachorowań odnotowuje się w wieku lat 7. Objawia się licznymi tikami ruchowymi i werbalnymi. Zespół Tourette’a występuje 3-4 krotnie częściej u chłopców niż u dziewczynek.\nZespół Tourette’a to choroba wrodzona, która po raz pierwszy została opisana w 1885 roku przez francuskiego neurologa Georges'a Gilles'a de la Tourette’a i od jego nazwiska wzięła swą nazwę. W przebiegu zespołu Tourette'a pojawiają się okresy remisji (ustępowania objawów choroby), ale schorzenie towarzyszy zazwyczaj do końca życia. Choć jest chorobą dość rzadką, to jednak szacuje się, że dotyka 1 procenta populacji.\nNie jest znana zmiana genetyczna, która powoduje zespół Tourette'a. Badania wskazują, że ma on prawdopodobnie związek z nieprawidłowościami w gospodarce neuroprzekaźnika – dopaminy i serotoniny. Występowanie tików łączone jest natomiast z zaburzeniami funkcjonowania mózgu.\nObserwacje pokazują, że choroba może występować rodzinnie, zazwyczaj jednak częściej pojawia się u chłopców niż u dziewczynek.\nZespół Tourette’a - charakterystyczne objawy\nZespół Tourette’a jest bardzo trudny do zaakceptowania przez otoczenie chorego dziecka. Choremu utrudnia życie i budzi niezdrowe zainteresowanie obserwatorów. Dlaczego? Bo objawem charakterystycznym zespołu Tourette'a jest nadpobudliwość ruchowa dziecka, pojawianie się niekontrolowanych tików, np. mrugania oczami, ruchy ramion lub głowy, grymasy, pochrząkiwanie, mlaskanie.\nDziecko niekiedy zaczyna powtarzać wyrazy (perseweracje), wypowiadać wulgaryzmy (koprolalia) i choć zwraca mu się na to uwagę, to nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem. W przypadku ciężkiej postaci choroby mają miejsce tiki złożone, kiedy to dziecko podskakuje, dotyka siebie lub innych, kręci się w kółko, wypowiada słowa bez sensu.\nSpecjaliści wyróżniają tiki proste, takie jak krótkie, powtarzalne, nagłe ruchy jednego mięśnia lub wydawanie jednego dźwięku oraz złożone: ruch dotyczy kilku partii mięśni, a tiki głosowe zawierają kilka dźwięków i fraz.\nADHD u dzieci - objawy. Czy masz nadpobudliwe dziecko? Sposoby na nadpobudliw...\nNiekontrolowane gesty występują w seriach i mają charakter napadowy. Specyfika objawów powoduje, że rodzice zwykle nie widzą w działaniu malca choroby, a nietypowe zachowania przypisują okresowi rozwojowemu i krnąbrności. Zwłaszcza, że choroba ta występuje często z ADHD czy zaburzeniami afektywnymi. Zazwyczaj tiki ruchowe pojawiaj się przed głosowymi. Zarówno jedne, jak i drugie pojawiają się bez świadomości małego pacjenta.\nJednym z kryteriów diagnozy zespołu Tourette'a jest to, że tiki te występują przed 18. rokiem życia, wiele razy w ciągu dnia, codziennie lub nieregularnie przez okres powyżej 1 roku, w tym okresie nie istnieją przerwy dłuższe niż 3 kolejne miesiące.\nWarto wiedzieć, że objawy zespołu Tourette'a mogą się nasilać pod wpływem stresu, zmęczenia lub infekcji.\nZespół Tourette’a jest nieuleczalny\nZespół Tourette’a to choroba nieuleczalna, ale medycyna pomaga z nią funkcjonować za pomocą farmakoterapii, psychoterapii i terapii behawioralnej. W przypadku występowania tików o dużym nasileniu zaleca się stosowanie preparatów z grupy neuroleptyków, brokerów receptorów, brokerów kanału wapniowego, klonidyny, leków przeciwdepresyjnych.\nPsychoterapia dziecka z zespołem Tourette’a skupia się głównie na nauce kontroli tików oraz zmianach nieprawidłowych zachowań na formy zachowań bardziej akceptowalnych społecznie. Niektóre ośrodki w leczeniu zespołu Tourette’a stosują metodę EEG Biofeedback łączącą w sobie elementy psychoterapii i farmakoterapii. W naszym kraju porady można zasięgnąć w Polskim Towarzystwie Syndromu Tourette’a.\nCzytaj: Jak wcześniak dogania rówieśników? Rozmowa z neonatologiem\nZespół Downa - przyczyny i objawy choroby genetycznej


Pyszność: Nowa porcja przepisów\nAutor: AJ. o 10:37\nPaulina Urbańczyk 13 lutego 2014 22:49\nJestem ciekawa przepisów :) ! Ja jeszcze żadnych nie próbowałam więc czekam z niecierpliwością na Twoje propozycje :) !\nAJ. 14 lutego 2014 11:57\nPostaram się jak najszybciej najciekawsze wypróbowywać i je przedstawić :)\nIwona Pujanek 14 lutego 2014 20:13\na skąd tak szybko? ;p ja na swoją muszę poczekać do 19.02 :))\nAJ. 15 lutego 2014 11:42\nZe strony www.znak.com.pl :) W sprzedaży od 10 lutego :) Pozdrawiam\nIwona Pujanek 15 lutego 2014 12:47\nNie dość że przepłaciłam to jeszcze muszę czekać ;/ ja to mam pecha, hehe ;) Pozdrawiam i zazdroszczę :P\nAJ. 15 lutego 2014 14:10\nCzasem się tak zdarza, cóż następnym razem warto odwiedzać strony wydawcy :), Co się odwlecze, to nie uciecze, doczekasz się na swój egzemplarz i będziesz zadowolona!!!! Pozdrawiam i zachęcam do częstszych odwiedzin :)\nKaś 26 lutego 2014 18:11\nfajna koncepcja z tą liczbą 25 - szybkie i tanie\nAJ. 26 lutego 2014 22:35\nBardzo fajna i do tego smaczne przepisy :) Polecam książki p.Ani, jak również jej program "Pyszne 25" w Tvn Style :)


Przypadek Ryszarda Moryca, czyli o tym, dlaczego tak ważne są miękkie kompetencje | Budząca się Szkoła\nHome | Marzena Żylińska | Przypadek Ryszarda Moryca, czyli o tym, dlaczego tak ważne są miękkie kompetencje\nPrzypadek Ryszarda Moryca, czyli o tym, dlaczego tak ważne są miękkie kompetencje\n11 maja 2013 Marzena Żylińska0 comments\nZnów będzie o neuronach lustrzanych! Od dawna nosiłam się z zamiarem napisania tekstu o tzw. miękkich kompetencjach, które dziś nie są w cenie i które obecny system edukacyjny konsekwentnie pomija. W systenie testocentrycznym liczy się tylko to, co można zmierzyć i porównać, a cechą miękkich kompetencji jest właśnie to, że nie poddają się prostemu testowaniu. Nie jest to zapewne jedyny powód ich ignorowania, bo jak rozwijać zdolność współpracy w szkole, która stawia na konkurencję i sprowadza naukę do wyścigu szczurów. Dobra szkoła to dla wielu osób taka, która zajmuje wysokie miejsce w rankingach. Wielu rodziców pyta głównie o to. Dorota Klus-Stańska pisze, że obecnie w Polsce jest duże zapotrzebowanie na złą szkołę. Opowiadała mi niedawno mama pewnego pierwszaka, który trafił do klasy wyjątkowo surowej i wymagającej nauczycielki, że na zebraniu, na którym chciała poruszyć temat mało przyjaznej atmosfery panującej na lekcjach i będącego jest skutkiem stresu, nie odezwała się, gdy stwierdziła, że inni rodzice są bardzo zadowoleni z faktu, ze „pani dużo wymaga” i „nie jest pobłażliwa”. Czytelnik może zapytać, co ma surowa i oschła nauczycielka do Ryszarda Moryca, komornika, o którym zrobiło się głośno, gdy zajął pewnej emerytce konto i zabrał jej 28 tys. złotych, oszczędności całego jej życia. Problem w tym, że dłużnikiem był ktoś o tym samym imieniu i nazwisku. Ryszard Moryc szybko przyznał się do błędu, ale pieniędzy nie oddał. Ów absolwent prawa uznał, że emerytka, którą okradł, może mu wytoczyć proces. Kobieta próbowała szukać sprawiedliwości w sądzie, ale tam, inna absolwentka prawa stwierdziła, że Ryszars Moryc nie miał złych intencji, ot, popełnił błąd, więc nie można go zmuszać do zwrócenia zagarniętych bezprawnie pieniędzych. Nie po raz pierwszy otwieram ze zdziwienia oczy słysząc werdykty wydawane przez sędziów czy opinie wyrażane przez prawników. Żyję na tyle długo, że doszło już do mnie, że w sądach prawo i sprawiedliwość, to dwie różne pary kaloszy. A jednak trudno pogodzić mi się z faktem, że owe jawnie niesprawiedliwe wyroki ferują ludzie opłacani z pieniędzy podatników, którzy utrzymują sądy po to, by móc w nich dochodzić sprawiedliwości i z pomocą prawa bronić się przed Ryszardami Morycami. Sławomir Sierakowski w Gazecie Wyborczej z 20-21 kwietnia tak mówi o Ryszardzie Morycu: „Przez cały czas słyszał o konkurencji, a nie o współpracy. O inicjatywie, a nie o pomocy. O własnym interesie, a nie o zaletach sprawiedliwości. Czy on skrzywdził kogoś, kto jest w jego oczach poważny albo istotny? Nie. On skrzywdził ‘koszt transformacji’ – jakąś bezradną emerytkę. (…) Nie do takich ludzi szacunku go uczono na studiach. Miał szanować bisnesmena w krawacie, maklera i znanego aktora.”\nSzacunek do innych, empatia, umiejętność współpracy to właśnie owe pomijane przez dzisiejszy system edukacyjny miękkie kompetencje. Ryszard Moryc był z pewnością dobrym uczniem, skoro dostał się na prawo. Zapewne był również dobrym studentem, wyuczył się na pamięć, czego trzeba, zaznaczył w testach poprawne odpowiedzi. Żeby skończyć studia prawnicze nie trzeba być ani dobrym, ani porządnym człowiekiem. To samo dotyczy innych kierunków studiów. Kryzys ekonomiczny, z którego świat wciąż jeszcze nie umie wyjść, jest dziełem absolwentów najlepszych ekonomiczych uczelni, którzy świetnie wiedzą, jak w każdej sytuacji zarabiać pieniądze, ale których nie nauczono, co to jest dobro wspólne i że najważniejsze jest, żeby być porządnym człowiekiem. Gdy zwyczajnym ludziom zabiera i licytuje się domy i mieszkania, ekonomiści, którzy ów kryzys wywołali, dostają ogromne premie, które często pochodzą z państwowych dotacji przyznawanych im przez rządy, które uważają, że ich głównym zadaniem jest ochrona banków przed upadkiem. Politycy w takim postępowianiu nie widzą niczego zdrożnego. Ktoś przecież musi ponieść koszty kryzysu i oczywiste wydaje się im, że to mają być ci najbiedniejsi, a nie najbogatsi, których pazerność kryzys wywołała. Sierakowski w przytoczonym artykule mówi o wszechobecnym cynizmie. „Ludzie dziś uważają, że z bolączkami współczesności niewiele da się zrobić. Nawet nie próbują. Wolą wykorzystywać swoje talenty i wiedzę do konkurowania ze sobą zawsze i wszędzie, a nie zorganizowania się, aby choć trochę poprawić sytuację ogółu. Wierzą w sukces indywidualny, a nie wspólnotowy.”\nWiele razy pisałam o plastyczności naszych mózgów, czyli o tym, że ich struktura jest odbiciem podejmowanej aktywności i obserwowanych wzorców. Ogromną rolę odgrywają również neurony lustrzane, w których zapisane zostają możliwe programy działań. Dlatego trudno oczekiwać, by ze szkoły, która uczy rywalizacji, a nie współpracy, uczniowie wynosili przekonanie, że warto działać wspólnie. Wartości nie są dziś w modzie. Nawet instytucje, które z natury rzeczy powinny o nie dbać, zajmują się głównie pozyskiwaniem „doczesnych marności”. Dzieci wszędzie słyszą o pieniądzach, a świat dorosłych dostarcza im przykładów pokazujących, że aby być dobrym lekarzem, prawnikiem czy naukowcem, nie trzeba być dobrym człowiekiem. A przecież tylko wtedy będą szanować innych, gdy w ich neuronach lustrzanych zapisanych zostanie odpowiednio wiele przykładów zachowań opartych na szacunku. Dzieci są bacznymi obserwatorami, a ich mózgi na podstawie tego, co widzą tworzą ogólne zasady. Dlatego tak ważne jest nie tylko to, co same robią, ale również to, co widzą wokół siebie. Dobro wspólne, uczciwość i szacunek nie pojawiają się na lekcjach, bo celem nauczycieli jest przygotowanie uczniów do zdawania testów. Szkoła ma przygotować do bycia dobrym prawnikiem, a nie dobrym i porządnym człowiekiem, który widzie więcej niż tylko własny interes. Ale czy można być dobrym prawnikiem, nie będąc dobrym człowiekiem?\nMusimy wreszcie zacząć dostrzegać związek, między sposobem funkcjonowania szkoły, propagowanymi w niej wartościami i duchem rywalizacji, a społecznymi problemami, jakie można dziś zaobserwować na każdym kroku. Bezduszności, buty, egoizmu i sztywności myślenia też trzeba się gdzieś nauczyć. Jeśli chcemy, by młodzi ludzie podejmowali działania na rzecz dobra wspólnego, by rozumieli, że współpraca przynosi więcej pożytku niż rywalizacja, że ludzie sprawujący władzę stoją na straży sprawiedliwości społecznej, to musimy dostraczyć im zarówno w szkole, jak również poza nią, odpowiednich wzorców postępowania. Społeczeństwo bez zasad moralnych skazane jest na upadek. Z punktu widzenia dobra wspólnego niepożądanych wzorców dostarcza dziś nie tylko szkoła, ale również samo życie. Jakie ogólne zasady mogą powstać w młodych mózgach, gdy dzieci słyszą w telewizji, że komornik Ryszard Moryc pozbawił emerytkę środów do życia, bo nie chciało mu się sprawdzić, czy chodzi o właściwą osobę, a inny prawnik w sądzie orzekł, że pieniędzy nie trzeba oddawać, bo nie dopatrzył się dużej szkodliwości społecznej czynu?\nNiektórzy ludzie nie widzą, że tzw. twarde kompetencje, czyli takie, który można zmierzyć za pomocą testów, nie przyniosą żadnego pożytku, jeśli nie będą towarzyszyć im te miękkie, których zmierzyć za pomocą testu nie sposób. Świetny prawnik, lekarz, ekonomista czy nauczyciel może spowodować ogromne straty, gdy jest złym, egoistycznym, pozbawionym empatii człowiekiem. Do tej listy można dopisać dowolną liczbę kolejnych zawodów. Wystarczy wyobrazić sobie, jakie piękne mogłoby być życie, gdyby np. urzędnicy wydający zgody na to i owo byli ludźmi kreatywnymi! Miękkie kompetencje potrzebne są wszędzie. Bez umiejętności szanowania innych ludzi, bez empatii i umiejętności współpracy nie można prowadzić choćby wydawnictwa. Można oczywiście organizować pracę w taki sposób, że każdy robi swoje i nikt z nikim nie ma bezpośredniego kontaktu, a wszystko przechodzi przez komputer szefa, ale taki sposób postępowania nie może przynieść takich korzyści, jakie daje zgodna, oparta na szacunku, współpraca autora z redaktorem, grafikiem i innymi osobami zaangażowanymi w proces powstawania książek. Bez miękkich kompetencji nie można stworzyć żadnego zespołu. Szef, który nie rozumie, że tzw. przemocowe działania hamują ludzki potencjał, nigdy nie dowie się, jakie możliwości tkwiły w jego współpracownikach.\nJestem przekonana, że szkoła pomijająca tzw. miękkie kompetencje nie może dobrze przygotować młodych ludzi do życia we wspólnocie. Dlatego mamy takich prawników jak Ryszard Moryc, butnych, zadufanych, pozbawionych emaptii szefów, urzędników, którzy nie rozumieją, że ich zadaniem jest pomaganie ludziom, ekonomistów, dla których jedynym kryterium oceny jakości pracy jest zysk. Jacy ludzie mogą opuścić mury szkół, które oceniane są jedynie na podstawie miejsca zajętego w rankingu? Jaki los gotujemy sobie na starość urządzając w szkołach wyścigi szczurów i ucząc, że w życiu liczą się jedynie twarde kometencje? Ani empatii, ani kreatywności czy umiejętności pracy w grupie nie da się zmierzyć. Czy to oznacza, że szkoła może je pomijać? W tym właśnie czasie uczniowskie mózgi najintensywniej się rozwijają i chłoną wzorce, jakie widzą wokół siebie. Czy naprawdę chcemy, by widziały głównie rywalizację i efektywność? Kreatywność czy sztywność myślenia i czarno-biała wizja świata? Na wyrabianie jednego lub drugiego mamy w szkołach 12 lat.\nI powinnam tu napisać jeszcze o nowych inicjatywach tworzenia szkół demokratycznych. I w tym przypadku pytanie o to, co jest „normalne” jest bardzo zasadne. Taki pomysł wielu osobom wydaje się czystym szaleństwem! Ale czy można uznać za normalne, że niedemokratyczne szkoły mają dobrze przygotować młodych ludzi do funkcjonowania w demokratycznym społeczeństwie? Czy to jest normalne? Przepaść między życiem a szkołą jest większa niż skłonni jesteśmy przyznać.\nTekst ten napisałam jeszcze w maju, ale wciąż napotykam na kolejne przykłady potwierdzajace tezę, że same twarde kompetencje to zdecydowanie zbyt mało.\nW 27 numerze Polityki (3.07.-9.07.2013) ukazał się artykuł Edyty Gietki p.t. „Rżnący, szarpiący, miażdżący …”, rzecz jest o bólu odczuwanym przez osoby umierające na raka. Choć przeczytałam go już ponad dwa tygodnie temu, wciąż nie mogę się otrząsnąć. Przytoczę kilka fragmentów:\n„Ze szpitala wypuścili Chustkę z jedną ampułką morfiny. W domu przyjmowała pochodną morfiny, podawaną donosowo. Nowoczesną. Szybko uwalniającą się, z małym progiem przedawkowania. Ale drogą. Wyczerpała swoją porcję za wcześnie, niezgodnie z algorytmem zużycia rozpisanym przez NFZ. Chustce rozpadały się tkanki w obrębie miednicy. Była świadczeniobiorcą terminalnym serwisu paliatywnego pod Warszawą. Lekarz hospicyjny policzył i odmówił wypisania drugiej recepty. Nie będzie odpowiadał przed funduszem, który monitoruje rozchód zużycia.\nPrzedostatniego dnia życia Chustki groźbą sądu wymuszono na serwisie paliatywnym, żeby ktoś przyjechał i podłączył pompę z morfiną. Przestała jęczeć, przysnęła i umarła. Mąż, zamykając bloga, napisał, że to było wyjątkowe umieranie. Średniowieczne.”\n„Do bólu ciągłego nierokujących terminalnych dochodzi przebijający. Krótki, okrutny i nigdy nie wiadomo, kiedy nastąpi. Można przed nim zabezpieczyć, zostawiając receptę na morfinę. Żeby była pod ręką. Ale kontroler NFZ ma rozporządzenie nieprzewidujące bólów nagłych. Kontroler kwestionuje recepty, na których lekarz nie rozpisał, jakie dawki morfiny świadczeniobiorca spożyje w ciągu 10 dni. Cofa je jako trwoniące pieniądze podatnika. Kontroler jest zmotywowany. Premiowany za odzyskanie środków z powrotem do budżetu.”\nBardzo chciałabym wiedzieć, jak wysoka jest premia kontrolera NFZ za oszczędności poczynione na jednym umierającym na raka człowieku. Napiętnowałam Ryszarda Moryca, ale nie znam nazwisk owych kontrolerów NFZ i osób, które stworzyły dla nich stosowne rozporządzenia. Tak to jest zrobione, że nikt nie chce odpowiadać. Lekarz nie wypisze recepty na morfinę, choć widzi cierpienie umierającego człowieka, bo nie chce mieć kłopotów, kontroler chce dostać premię, więc nie akceptuje recept, ktoś tam u GÓRY w NFZ siedzi i liczy pieniądze, no cóż, jest fachowcem! Na pozór winny jest nie człowiek, ale system. Miejsce rozumu, myślenia i współczucia zajęły procedury i algorytmy. A te stworzyli ludzie, którzy dobrze wypadliby na testach i egzaminach. Umieją liczyć, , stworzyli oszczędny system!!! Znają się na ekonomi!!! Tylko że wszystko to jest zupełnie kontrproduktywne bez miękkich kompetencji, takich jak empatia czy zrozumienie sytuacji. Po co nam kontrolerzy, którzy w umierających i cierpiących ludziach dostrzegli źródło oszczędności, po co lekarze, którzy ze względu na algorytmy nie chcą, choć mogą, ulżyć w cierpieniu?\nCała mądrość złego lub nieczułego człowiaka, przynosi więcej szkód niż pożytku. Mądrość, wiedza i wszelkie umiejętności mają wartość tylko wtedy, gdy współistnieją z miękkimi kompetencjami. Dlatego w szkole powinniśmy je rozwijać i powinniśmy uczyć dzieci, by nie akceptowały systemowego okrucieństwa, bezduszności i bezmyślności. Nie dajmy się zwieść stwierdzeniom: „Takie procedury”. Za każdą decyzją stoją jacyś ludzie. Bardzo chciałabym wiedzieć, kto odpowiada za oszczędności na morfinie. Kto tak sprytnie to wyliczył, że nawet w przypadku umierających i cierpiących ludzi można trochę oszczędzić. I pisząc to, myślę sobie, żeby przy tych kontrolerach NFZ i ich zwierzchnikach, Ryszard Moryc, to zupełnie nieszkodliwy człowiek.\nInformacja dotycząca mojej książki „Neurodydaktyka. Nauczanie i uczenie się przyjazne mózgowi”\n11 maja 2013 at 16:06 Reply\nTo bardzo skomplikowane zagadanienie i podejście do niego zależy od punktu cyklu, w który zdecydujemy się ingerować.\nNieco uproszczając sprawę, można się zastanawiać, czy szkoła jest taka jak społeczeństwo, czy też społeczeństwo takie jak szkoła. Z całym szacunkiem dla działań edukacyjno-wychowawczych wszystkich moich koleżanek i kolegów, uważam, że istniejący system edukacyjny jest dokładnie taki, na jaki istnieje zapotrzebowanie.\nInnymi słowy, możemy sobie do znudzenia opowiadać jakie kompetencje (treści, wartości) powinny a jakie są kształtowane w szkole, ale ona i tak będzie taka jacy są ludzie posyłający do niej dzieci. „Elity” mogą sobie wielbić „miękkie kompetencje” (najczęściej platonicznie), ale treść edukacyjna będzie zawsze konfrontowana z przekazem środowiska i ignorowana, kiedy będzie z nim w konflikcie (czyli b. często).\nZ czysto ilościowego zestawienia (i obserwacji stanu rzeczy) wynika, że takie postawienie sprawy jest usprawiedliwione, choć, z pewnością, mało optymistyczne. Przyjęcie takiego oglądu kłóci się z oświeceniowym postulatem „młodzieży chowania” ku szczęściu i dobrobytowi ojczyzny, ale można chyba przyjąć, że Zamoyski inaczej wyobrażał sobie kształcenie powszechne i raczej nie marzył o edukacji jako taniej masówce.\nWydawać się więc może, że naprawę szkolnictwa należałoby zacząć od naprawy społeczeństwa. Ten z pozoru kuriozalny wniosek łatwo obronić, jeżeli przyjąć, że prawdziwa, rzetelna edukacja dotyczyć ma właśnie elit, które kształtować mają aspiracje społeczeństwa jako całości. Polityczna poprawność każe uczyć funkcjonalnego analfabetę dwóch języków obcych ze szkodą zarówno dla niego, jak i potencjalnego poligloty. Większość problemów edukacji wynika z niemożności pogodzenia zdobyczy demokracji z faktem, że wiedza jest elitarna. Dopóki go nie zaakceptujemy, bedziemy skazani na leczenie objawowe schorzenia powodującego atrofię edukacji oraz jej potencjalnych rezultatów.\n12 maja 2013 at 00:11 Reply\nMoim zdaniem „szkoła jest taka jak społeczeństwo”, podobnie jak na postawione dawno temu pytanie „Czy naród pije, bo jest chory, czy jest chory, bo pije” odpowiedź brzmi „Pije, bo jest chory”. Erich Fromm w filmie “Człowiek dostosowany” (Der angepasste Mensch) twierdzi, że głównym celem społeczeństwa jest wmówienie każdemu człowiekowi, że to, co robi (dla dobra danego społeczeństwa), jest dokładnie tym, co chce i co lubi robić. Narzędziem zaszczepiającym to przekonanie w świadomości jednostek jest – jakże by inaczej – system edukacji i rodzina.\nNauczyciele i rodzice – z pełnym szacunkiem dla ich poświęcenia, zaangażowania i głębokiego przekonania o słuszności przekazywanych treści – są, jak każdy członek społeczeństwa, “tylko” dziećmi konkretnej kultury i pielegnowanych w niej systemów wartości, i często nie mają świadomości, że powielają to, pod czym w grucie rzeczy, gdyby zapytać ich z osobna, w oderwaniu od ich społecznej roli, niekoniecznie chcieli by się podpisać.\nDopasowanie do norm i wartości społecznych, o którym mówi Fromm, jest być może jednym z najsilniejszych mechanizmów w psychice ludzkiej, będących z jednej strony spoiwem każdej większej grupy, z drugiej zmuszających indywidua do rezygnacji z własnej wolności i tożsamości na rzecz “dobra wspólnego i wartości wyższych”.\nZnany niemiecki psychiatra Manfred Lutz pisze w swej bestsellerowej książce “Leczymy nie tych, co trzeba!”, że problemem są ludzie z psychiatrycznego punktu widzenia normalni, czyli tacy, którzy z powodów nie zawsze możliwych do wyjaśnienia nie potrafili lub nie chcieli dopasować się do „reszty”. To oni są pacjentami klinik i poradni psychiatrycznych. To ich próbujemy leczyć, wmawiając im, że coś z nimi jest nie tak, że nie spełniają norm i oczekiwań, że nie mają rozwiniętych cech tak bardzo potrzebnych do funkcjonowania zdrowego społeczeństwa. A że społeczeństwo, w którym miękkie kompetencje uznawane są za słabość, siłą rzeczy musi promować kompetencje twarde, rozumie się samo przez się.\nNie jestem pewny, czy empatii rzeczywiście nie da się zmierzyć. Równie dobrze można by utrzymywać, że nie sposób zmierzyć jej braku, a przecież 28 tysięcy złotych są jakąś wymierną wielkością świadczącą o tym, że jakiś człowiek z dużym potencjałem intelektualnym nie rozumie jednak, jaką wartością jest drugi człowiek.\nNeuronom lustrzanym jest obojętne, czy wspierają empatię, czy jej brak, dlatego pozostaje mieć nadzieję, że coraz więcej „normalnych“, zamiast chodzić po psychiatrach i ukrywać się w domach wariatów, będzie intergrować się z resztą społeczeństwa (np. nauczając dydaktyki opartej na rozpoznaniach neurobiologii J), nie dopasowując się do niego.\n12 maja 2013 at 08:46 Reply\nAleż napisaliście komentarze!!! Qurczę, tyle mądrych i ważnych myśli, na książkę by starczyło!!!\nNapisz Twój tekst! Szkoda go na komentarz, jest zbyt ważny! Tak, mówienie o wartościach o dobru wspólnym, o szacunku i pięknie naraża dziś człowieka na śmiesznść. No to co, nie będziemy o tym pisać? Nie będziemy domagać się świata opartego na takich wartościach? Ja będę, nawet za cenę śmieszności 🙂\nNapisałeś: „To kultura (taka, czy inna) wzmacnia określone tendencje uznawane w danym społeczeństwie za wartościowe i doprowadza do „rozwoju”.”\nTak, masz zupełną rację! Kultura panująca w rodzinie, w szkole, w każdej instytucji. Filozof Andrzej Szahaj napisał książkę „Zniewalająca moc kultury”, w której tłumaczy, jak na jednostki odziaływują normy kulturowe. Joachim Bauer pisze zaś o neuronach lustrzanych i wyjaśnia zasadę ich funkcjonowania. Neurony lustrzane uczą się w sposób niejawny, uczą się przez zarażanie, chłoną te wzorce, które widzą w swoim otoczeniu. One nie znają moralności, to struktury białkowe. Ale wybierają te wzorce, które w danych warunkach prowadzą do sukcesu lub ten sukces „obiecują”. Doświadczenie pokazuje, że współpraca przynosi w życiu więcej korzyści niż rywalizacja. W życiu, ale nie w szkole! Dlaczego szkoła ma wspierać postawy, które obniżają szanse na sukces poza nią?\nDoświadczenie pokazuje, że warto być dobrym, uczciwym, lojalnym. Gospodarka oparta na wzajemnym zaufaniu rozwija się lepiej niż taka, gdzie nikt nikomu nie wierzy i nikt nigdy nie wie, na czym stoi. Społeczeństwo bez zasad skazane jest na porażkę, tego powinna uczyć dobra szkoła!\nNapisał Pan: „Znany niemiecki psychiatra Manfred Lutz pisze w swej bestsellerowej książce “Leczymy nie tych, co trzeba!”, że problemem są ludzie z psychiatrycznego punktu widzenia normalni, czyli tacy, którzy z powodów nie zawsze możliwych do wyjaśnienia nie potrafili lub nie chcieli dopasować się do „reszty”.”\nRobert pisze, że pewne idee są ważne jedynie dla światłych elit. Kto zatem powinien definiować „normalność”? Kto ma wyznaczać drogowskazy? Czy normalny jest Ryszard Moryc i sędzia, która orzekła o niskiej szkodliwości społecznej jego czynu, czy normalni są urzędnicy urzędów skarbowych doprowadzający do upadku uczciwe firmy, urzędnicy z „chorych kas” odmawiający środków na leczenie rzadkich chorób, prokuratorzy prześladujący ofiary przestępstw czy ludzie domagający się czegoś odwrotnego?\nCzy brak zgody na Ryszardów Moryców i na szkołę opartą na rywalizacji jest przejawem nierealistycznych mrzonek elity?\nSzkoła niewątpliwie formatuje. Może przygotowywać do funcjonowania w korporacjach, albo może rozwijać wrażliwość na dobro wspólne i ucząc matematyki uczyć też szacunku dla innych. Można koncentrować się na programach nauczania, ale neurony lustrzane nie wyłączają się na czas pobytu w szkole i chłoną obowiązujące tam normy kulturowe.\nMuszę wrócić do Fromma. To przecież neurony lustrzane! Dziękuję 🙂\n12 maja 2013 at 16:13 Reply\nNie napisałem (tylko), że „pewne idee są ważne jedynie dla światłych elit”, a w każdym razie rozszerzyłbym to stwierdzenie o pewien komentarz: Elity uświadamiają sobie ważność idei i mogą zrobić z nich użytek.\nPoza tym, słowo „elita” wymaga cudzysłowu, bo przy całym radykaliźmie, nie chodzi mi o tworzenie wszechwiedzącej nowej arystokracji, ale grupy potrafiącej doceniać wartość edukacji i z niej korzystać. Mam też nadzieję (może naiwną), że taka „elita” wywierałaby ewolucyjną presję na resztę społeczeństwa – nie przez pogadanki, czy przyjażń inteligencko-chłopską, ale przez prosty przekaz: „Spójrzcie, udało mi się, nie miałem wiele, ale ciężko nad sobą pracowałem, zdobyłem wykształcenie, które otworzyło mi drogę do sukcesu materialnego i osobistego. Warto się uczyć.” Niestety, taki przekaz jest obecnie niemożliwy, bo edukacja nie tylko nie wnosi „miękkich kompetencji” i wartości w życie człowieka, ale sama nie ma już żadnej wymiernej wartości. Ostrożnie licząc, 75% wszystkich dyplomów i świadectw nie jest warte papieru, na którym są wydrukowane, a całe oszustwo (dosłownie) zaczyna się od wczesnej podstawówki. Właściciele tych „papierów” z pewnością żadnej presji na system, ani nawet na własne dzieci wywierać nie będą.\n14 maja 2013 at 21:26 Reply\n„Elity uświadamiają sobie ważność idei i mogą zrobić z nich użytek”\n– ja bym zadał kolejne pytanie: kiedy w szkołach przestano uczenia tych fru fru „miękkich kompetencji”? Kiedy to dokładnie było? I jak i kto do tego dopuścił? I co najważniejsze – po co?\n– „Edukacja do znakomite narzędzie (broń) do wpajania wartości potrzebnych w tzw. kulturze zachodu, konsumpcjonizmu, itp.” Porównując Polskę z Holandią lub Niemcami mam wrażenie, że to właśnie w Polsce odbywa się akcja kształcenia wyłącznie konsumentów, ludzi zaprogramowanych do prac wyzyskujących, to budowania wielkich metalowych gmachów na miejscach zakorzenionych kulturowo, tam gdzie miękkie kompetencje to chleb powszedni. A możę tutaj (Holandia, Niemcy) już wszystko jest a w Polsce dopiero się to zaczyna. Ale to w Polce każdy idzie na studia, po których i tak nic nie ma, które prawie nigdzie w Europie nie są akceptowane, po których i tak nie ma pracy… Jeżeli kraj kształci ludzi i tak nikomu niepotrzebnych to tylko i wyłącznie po to by byli i wydawali pięniądze zarobione jakoś za granicą i te pieniądze i sposoby ich wydawania były najważniejsze! Lub pracowali dla filii wielkich firm i cieszyli się, że zarabiają wiecej niż ludzie pracujący w polskich firmach… Dlatego Moryc dla niektórych jest pewno i bohaterem… Żyjemy w świecie, w którym nieźle można zarobić na kryzysie finansowym, szczyt hipokryzji – tak ciekawie to chyba nigdy nie było! Tylko jak to wszystko „qurcze” ogarnąć?\nI co ciekawe, uczniowe to wszystko wiedzą, chłoną, a szkoły martwią się wyłącznie tym: jak prawidłowo przeprowadzić egzaminy!!!\n15 maja 2013 at 09:18\na jak ten problem wygląda w Holandii? Czy szkoły bazują na rywalizacji czy współpracy? Czy uczniowie częściej pracują indywidualnie czy w grupach? Czy dużo jest zajęć opartych na grupowych projektach?\nJak ocenia się jakość pracy szkoły? Czy wyniki testów są dla szkoły najważniejszym celem? Jakie cele uznawane są za najważniejsze?\nMiło, że się odezwałeś!!!\n17 maja 2013 at 20:10\n1. A jak ten problem wygląda w Holandii?\n– do szkół coraz bardziej przedostaje się scentralizowany system egzaminacyjny (szkoły przeprowadzają CITO testy zgodnie z przyjętymi regułami – jednak jeszcze mogą swoje 5 groszy dodać, czyli robią tak, by testy zewnętrzne (CITO) wypadły lepiej od testów wewnętrznych (szkolnych, stworzonych przez nauczycieli) – ale te wewnętrzne będą wkrótce na rzecz tych zewnętrznych usunięte z programu nauczania i wszyscy będą rozwiązywać testy „ABCDLSDSEX“. Cała struktura i program nauczania szkół (które jednak są tutaj bardziej indiwidualne) zostaje przestawiona/y na system (poziomowy), na którym bazują testy CITO (te testy są co roku kupowane przez szkoły od nowa, jak i tysiące egzemplarzy do cwiczeń – przecież trzeba uczniow do tego typu testów przygotować/wytresować – no i drukiem i dystrybucją zajmują się prywatne firmy zaangażowane przez rząd, co wiąże się z ogromnymi kosztami dla szkół)\nJednak mimo tych testów, uczniowie idą na studia lub szkolenia po których pracę znajdą, i nie szukają jej po całej Europie. Ten system testowy tutaj jakoś działa, może i jedynie dlatego bo gospodarka dobrze prosperuje, no i Holandia do dziś nie zatonęła czy to finansowo, czy lądowo… Jednak te testy, o czym wszyscy tutaj wiedzą, nauczyciele, uczniowie, rodzice, nie są dowodem tego, że coś się potrafii, raczej że potrafisz ten test dobrze rozwiązać, i tylko tyle. I widzę to często – dziewczyna, która pisze wiersze po niemiecku na wysokim poziomie intelektualnym i językowym, ledwo co zdała test na poziomie gimnazjalnym (wysokim), bo test wywołuje u niej uczucie stresowe podobne do instyntkownego zachowania The fight-or-flight response. Uczniowie rozwiązują je bo nauczyciele mówią, że to jest ważne i że trzeba , dyrekcja zmusza poniekąd nauczycieli wmawiając, że takie są postanowienia odgórne, a że każdy dziś boi się o prace, są kredyty itd. nikt tak naprawdę nie protesuje, jedynie się o tym rozmawia jak o wszystkim. Więc nauczyciele ćwiczą z uczniami testy tak szybko jak się da, byle każdy był zadowolony, rodzice spokojni, dyrekcja szczęśliwa.\n2. Czy szkoły bazują na rywalizacji czy współpracy? Czy uczniowie częściej pracują indywidualnie czy w grupach? Czy dużo jest zajęć opartych na grupowych projektach?\n– Raczej na rywalizacji międzyszkolnej, wewnątrz razem niezależnie od klasy uczestniczą w zajęciach muzycznych – chórach, lub klasami co roku wystawiają jakąś sztukę (niemiecką lub angielską, napisaną przed nauczyciela), próby trwają miesiącami, gdzie uczniowie współpracują.\nI uczy się tego, by ze sobą współpracować, pomagać sobie, nie wyśmiewać, szanować, respektować, słuchać siebie nawzajem. I nie porównuje się uczniów, raczej bada możliwości danego ucznia, rozmawia się o tym i wystawia oceną pisową.\nI co ciekawe, nauczyciele też muszą współpracować. Co jakiś czas są prowadzenia szkolenia na tematy metodyczne czy pedagogiczne, w których razem rozwiązują postawione im zadania.\nNauczyciele wyjeżdżają z uczniami na różne „campy“, gdzie wspólnie, w grupach np. uczą się mierzyć dany teren, grają razem muzykę, rajdy krajoznawcze, wspólnie spędzają czas. A nie tylko wycieczki…\nTo wszystko poza testami. Dlatego może, te testy tutaj tak mocno nie przeszkadzają, są do zrobienia, bo i tak jest dość czasu na ciekawsze rzeczy, które można robić wspólnie. (na jak długo?)\n3. Jak ocenia się jakość pracy szkoły? Czy wyniki testów są dla szkoły najważniejszym celem? Jakie cele uznawane są za najważniejsze?\nSą rangingi oparte na wynikach testów. Ale tutaj raczej każda szkoła kombinuje, by testy zewnętrzne dobrze wyglądały, i były zgodnie z rzeczywistością, z oczekiwaniami i przekonaniami. Także, każdy oszukuje górę, by góra była zadowolona, a swoje robią po swojemu (na jak długo?) A cele szkół są znacząco inne niż cele testów (patrz 2.)\nCzyli tutaj jak i u nas rząd i ludzie którzy podejmują decyzje, opierają cały system szkolnictwa na testach, kontrolii. I wszyscy niby wiedzą, że to nie tędy droga, ale szeroko zamykają oczy, nie wiem, czy media, wpływ kultury zachodniej, kapitalizm czy illuminati :), nas aż tak wychowały by do tego wszystkiego tak po prostu dopuszczać?\nChyba że wszystko potrzebuje swojego czasu. Czasu do narodzin, życia i śmierci. Każda myśl idea, musi swoje przeżyć, wyżyć, przecierpieć, nabrudzić i zginąć. Zmusić do dalszej refleksji, po czym przez miłość uczłowieczyć i wcielać w powszednie dni naszego życia. Problem, gdy myśli wyprzedzają czasy. Od prekursorów aż się roi, jak w ulu, i nadejdzie czas gdy będą kolić. Szkoda mi już tych z alergią 🙂\n19 maja 2013 at 11:49\nTo ciekawe, co piszesz o holenderskim systemie edukacyjnym! jeśli dobrze zrozumiałam, to system testocentryczny wciąż się rozrasta, ale Holendrzy jednak rozumieją, że celów szkoły nie można utożsamiać z przygotowaniem do testów. Dużą wagę przywiązuje się do miękkich kompetencji, szkoła uczy współpracy i stawia na sztukę.\nPiszesz, że system testocentryczny postrzegany jest raczej krytycznie, ale nikt nie wierzy, że można mu się skutecznie przeciwstawić. Podobną myśl zawiera Twój dzisiejszy komentarz. Mnie też ten problem nurtuje! Jakie siły stoją za systemem testocentrycznym??? Co to są za ludzie? Skąd bierze się ich siła??? Swoje przekonania (iż ciągłe testowanie, mierzenie i porównywanie podniosą poziom edukacji) potrafią narzucić większości, która tych przekonań nie podziela. Czy to nie jest dziwne?\n19 czerwca 2013 at 20:21 Reply\nDowiedziałem się o pewnym filmie dokumentalnym od tutajszego nauczyciela liceum graficznego w Roterdamie, którego też nurtuje to całe zamieszanie z testami. Pytanie jakie sobie Pani Marzeno postawiliśmy: Kto za tym stoi? I po co? jest odpowiedziane w tym filmie. Trwa on 2 godziny i trzeba troche przyzwyczaić się do patetycznego stylu, ale jest to warte świeczki. Ciekawe, że wszystko jest ze sobą połączone – edukacja, finanse, zdrowie, … wpływają na siebe, są od siebie zależne. Warto zobaczyć!\n12 maja 2013 at 00:13 Reply\nMarzeno droga, „ukradłaś” mi temat, za co jestem Ci wdzięczny, bo nie muszę już zastanawiać się „od czego tu zacząć”. Zaczęłaś Ty. Właśnie dzisiaj chciałem napisać o tym samym. Tytuł miał być taki: „Fatalny błąd. Człowiek nie jest w centrum zainteresowania szkoły”.\n„Fatalny błąd”, to nie kończący się i coraz lepiej rozwijający się serial dokumentalny, prezentowany przez wszelkie telewizje.\n– Komornik zabiera kasę przez pomyłkę\n– Lekarz jest przyczyną śmierci pacjenta\n– Sędzia wsadza ofiarę przestępstwa do aresztu\n– Prokurator prześladuje\n– Sąsiedzi są obojętni wobec skrajnej przemocy\n– Urzędnicy doprowadzają upadku dobrą firmę\nScenariusz jest zazwyczaj podobny, składa się z dwóch części:\n– opis tragedii\n– próba odpowiedzi na pytanie o przyczyny\nW drugiej części mikrofon podsuwany jest zazwyczaj przedstawicielom świata nauki, polityki, sztuki, a także celebrytom: psycholog, socjolog, polityk, aktor, reżyser, profesor tego i owego, itp. Wypowiedzi owych objaśniaczy można podzielić na trzy kategorie:\n– przyczyny tragedii tkwią w człowieku-jednostce\n– przyczyny tragedii tkwią w systemie (prawa, opieki zdrowotnej, podatkowym, urzędniczym, itp.)\n– przyczyny tragedii tkwią w szkole, w sposobie edukacji, w systemie oświaty\nMoja hipoteza jest taka: Jedna z tych kategorii powtarza się najczęściej, akcentowana jest najmocniej, opatrywana bywa komentarzami typu: „to jest kluczowa sprawa, ale to temat na osobną rozmowę”. Czy muszę napisać, którą kategorię mam na myśli ?\nMarzena pokazała w czym tkwi problem, jakie zasady są priorytetem szkoły, na czy skupieniu są nauczyciele, uczniowie i rodzice.\nW centrum uwagi szkoły są:\n– oceny, wyniki, rankingi\n– programy = treści nauczania\n– statuty, regulaminy i procedury\n– wymagania, wykonywania zadań\nW centrum uwagi szkoły nie jest człowiek, nie są wartości i zasady.\n„Głównym zadaniem szkoły jest nauczanie i uczenie się”. Jacku, mam duże wątpliwości w tej kwestii. Tak – ideałem systemu edukacji jest dobrze wykształcony absolwent. Marzena doskonale pokazuje paradoks tego ideału: dobrze wykształceni lekarze, ekonomiści, urzędnicy, sędziowie, prokuratorzy, komornicy, politycy, nauczyciele, notariusze są bohaterami serialu „Fatalny błąd”. Ci ludzie mieli samie piątki, byli prymusami, … ale czegoś im zabrakło.\nTeraz napiszę coś, o czy nie wypada mówić. Te słowa słowa są tabu, większym tabu niż „te rzeczy”, czyli tematy seksualne. Gdybym powiedział takie zdania na wywiadówce, to, najprawdopodobniej, byłbym uznany za nawiedzonego idiotę.\nOtóż: nasza (to znaczy, nie azjatycka, nie muzułmańska, nie afrykańska, itp.) cywilizacja jest oparta na takich fundamentach: prawda, dobro i piękno. Można by też coś wspomnieć o miłości, ale to już zupełny obciach. Z tych wartości wywodzą się następne: wolność, wiedza, odpowiedzialność, miłosierdzie, solidarność i wiele innych, w tym moje „ulubione” zasady fundamentalne: szacunek i dialog.\nPytanie kluczowe: które z tych zasad-wartości współczesna szkoła rozwija, a które redukuje ? Marzena dała odpowiedź: szkoła skupiona jest na wiedzy, ale tylko na wiedzy wąsko rozumianej.\nCzłowiek wyposażony w wiedzę, ale nie znający dobra i piękna, jest nie tylko okaleczony. On jest niebezpieczny !\nParadoksem współczesnej szkoły jest to, że nie interesuje się podstawami cywilizacji judeo-greko-rzymsko-chrześcijańskiej, że lekceważy je, a tym samym niszczy je w bardzo subtelny i nieomal niewidoczny sposób.\nW codziennej praktyce, szkoła mówi młodemu człowiekowi tak: najważniejsza jest twoja wiedza – dzięki niej dostajesz dobre stopnie i uznanie – a to umożliwia tobie awans do lepszej szkoły – tam otrzymasz lepszą wiedzę – a to da tobie lepszą pracę, która da tobie lepsze życie – jeśli będziesz miał gorsze wiedzę i gorsze wyniki, to będziesz miał mniejsze uznanie teraz, a w przyszłości gorszą pracę i gorsze życie.\nW tym „cyklu pokarmowym” nie ma miejsca na dobro, piękno i (przepraszam za niestosowne słowo)miłość. Szkoła sączy człowiekowi taką receptę, a on nią nasiąka: wszystko co robisz ma być użyteczne i praktyczne. No i tak potem dorosły człowiek, lekarz, prokurator, komornik, polityk, sąsiad, itp. działa: użytecznie, praktycznie, wygodnie, logicznie, zgodnie z procedurami, … . A przecież szacunek, dobro, solidarność czy piękno nie mieszczą się w żadnych procedurach, nie są logiczne, wygodne i praktyczne.\nRobert zastanawia się: „Wydawać się więc może, że naprawę szkolnictwa należałoby zacząć od naprawy społeczeństwa.”\nWidzę to inaczej: łatwiej jest zmieniać szkoły niż społeczeństwo. Moja propozycja jest nieustająca: SZKOŁA SZACUNKU I DIALOGU. Propozycja Pawła jest też nieustająca: ulepszać programy nauczania. Tych propozycji jest wiele, są proponowane od ponad dwudziestu lat. Bezskutecznie – psy szczekają, karawan edukacji jedzie dalej.\nZatem co robimy z tym fantem ?\n12 maja 2013 at 08:12 Reply\nTo, że teoretycznie łatwiej jest zmienić szkołę, jest oczywiste. Problem polega na tym, że jak już pisałem jest to „leczenie” skutków, a nie przyczyn choroby.\nPoza tym, apel o zmianę w szkolnictwie jest niezmiennie „wołaniem na puszczy”, bo, wbrew pozorom, jest adresowany do „marginesu” społeczeństwa. Tak jak napisał Pozorny, nasz mózg nie jest organem „moralnym”, ale biologicznym i kieruje się oportunizmem. Samodzielnie nie wartościuje i nie zmierza „ku wyższym celom”, bo takie obiektywnie nie istnieją. To kultura (taka, czy inna) wzmacnia określone tendencje uznawane w danym społeczeństwie za wartościowe i doprowadza do „rozwoju”.\nJak widać, w naszym kraju (i w większości innych) tej presji ewolucyjnej nie ma, lub jest bardzo słaba. System nie będzie się więc zmieniał w kierunku „lepszego programu”, „piękna i dobra”, czy też „szkoły szacunku i dialogu”, bo jest zbyt mało ludzi, którym na tym zależy. Na dodatek, nawet tylko na tym forum, cieżko jest ustalić spójny kierunek koniecznych zmian. Taki proces musi ewoluować w czasie, „rozwijany” przez zwiększajacą się liczbę ludzi światłych, a więc elitę. Dążmy do jej odbudowy.\nLudziom wykształconym, obdarzonym inteligencją, empatią i ambicją (i obracającym się w kregach sobie podobnych), zbyt często wydaje się, że są „solą tej ziemi”. To złudzenie. Mój pesymizm nie przekreśla wysiłków takich osób, ani nie deprecjonuje ich dążeń. To tylko realistyczna konstatacja.\n12 maja 2013 at 10:21 Reply\nPanie Robercie, Gerald Hüther, na którego pani Marzena często się powołuje, stworzył w Niemczech projekt “Budząca się szkoła”. Hüther twierdzi – a jako neurobiolog, pedagog i dydaktyk z kilkudziesięcioletnim doświadczeniem pewnie wie, o czym mówi – że zmiany nigdy nie nastąpią “odgórnie”. Czy wołanie na puszczy, jak nazywa Pan apele o zmiany w szkolnictwie, jest zatem naprawdę niepotrzebne? Myślę, że ważne jest to, bo połączyć dwa kierunki rozwoju – ten “oddolny”, wspierany przez świadomych rodziców, nauczycieli i (starszych, już świadomych swego potencjału) uczniów, oraz ten reprezentowany przez (niezależnych od świata polityki i mediów) naukowców, którzy naprawdę starają się oceniać rzeczywistość i aktualny stan rzeczy obiektywnie, filozoficznie, holistycznie.\nW Niemczech od tygodnia na pierwszym miejscu listy bestsellerów Spiegla jest książka filozofa Richarda Davida Prechta pt. “Anna, szkoła i pan Bóg”. Autor dowodzi, że (niemiecka) szkoła nie potrzebuje jakichś gruntownych przemian – jej potrzebna jest rewolucja. Tutaj coraz częściej, coraz głośniej i coraz intensywniej się o tym mówi, te głosy stają się coraz silniejsze i docierają powoli do świadomości społeczeństwa. Trudno powiedzieć, w jakim stopniu i w jakim tempie przyśpieszą one zmiany zainicjowane “oddolnie”. Ale na pewno jest to mocna siła napędowa. Z moich skromnych obserwacji w Polsce takiego “nacisku” od góry, ze strony świata nauki na razie nie ma. Dlatego to “wołanie na puszczy” jest bezowocne, bo brak mu odpowiednio silnego wsparcia ze strony niezależnych autorytetów i fachowców.\n12 maja 2013 at 15:23 Reply\nWidocznie niezbyt wyraźnie odkreśliłem swoje stanowisko zawarte w ostatnim zdaniu poprzedniego wpisu. Oczywiście ma Pan rację dostrzegając współistotność obu nurtów. Ja nie tyle postuluję zaniechanie ruchów oddolnych albo wierzę w odgórne „załatwienie sprawy”, ile chciałem zwrócić uwagę na kierunek działań oddolnych – wydaje mi się, że spełnienie, co tu kryć, wygórownych żądań, które kierujemy do edukacji instytucjonalnej, jest niemożliwe przy zachowaniu jej masowości. Inaczej mówiąc, konieczne jest przyznanie, że nie każdy musi (i chce) być wykształcony. Wybór stopnia i zakresu wykształcenia powinien być sprawą indywidualną, ale nie pozornie, jak to możemy obserwować. Wmawianie ludziom, że trzeba być magistrem, żeby móc wykonywać jakikolwiek zawód jest bzdurą, szkodliwą zwłaszcza dla samych (obecnych i potencjalnych) magistrów.\nPisze Pan: ” Z moich skromnych obserwacji w Polsce takiego “nacisku” od góry, ze strony świata nauki na razie nie ma. Dlatego to “wołanie na puszczy” jest bezowocne, bo brak mu odpowiednio silnego wsparcia ze strony niezależnych autorytetów i fachowców.” Ja powiedziałem dokładnie to samo:”bo jest zbyt mało ludzi, którym na tym zależy”, zarówno w ruchu odgórnym jak i oddolnym.\nNie wierzę jednak w żadne rewolucje, które z natury rzeczy są niespójne w treści, zachłystują się własną „oryginalnością” i gotowe są wylać dowolną ilość dzieci z kąpielą. W efekcie otrzymujemy kolejny dogmat, ani lepszy, ani gorszy od poprzedniego. Zrezygnujmy z wiary w nauczanie wszystkich wszystkiego najlepszego, dajmy ludziom realny wybór, a nie politycznie poprawny erzatz. Niech edukacja stanie się pożądana będąc drogą do sukcesu, a nie slalomem uników. To się daje załatwić „ewolucyjnie”, polityką małych kroków. Należałoby zacząć od uświadamiania ludzi, że system jest niewydolny nie dlatego, że ktoś partoli swoją robotę (choć to z pewnością się zdarza), ale dlatego, że sukces nie jest możliwy na obecnych warunkach… Przykro mi, ale mimo że żal mi czasu i dzisiejszych młodych ludzi skazanych na bezsens edukacji (i szkolnego wychowania), nie widzę możliwości naprawy drogą „wymuszonej” ustawy.\n12 maja 2013 at 12:25 Reply\nTa dyskusja jest bardzo ciekawa. W tej chwili mogę dodać tylko tyle: współczesne szkoły i uczelnie starają się kształcić jak najlepiej. Kto kształci lepiej, ten jest wyżej w rankingu. Pozornie wszystko jest w porządku. Ale efektem są dobrze, a czasem doskonale, wykształceni troglodyci. Ja chyba też byłem/jestem(?) takim troglodytą. W szkole miałem same piątki i czwórki.\n12 maja 2013 at 12:48 Reply\nNajważniejsze dla mnie pytanie brzmi, czy mądrzy ludzie, którzy opuszczają szkolne mury, sa mądrzy dzieki czy wbrew szkole.\nOczywiście, że kiedyś będzie można zobaczyć, w jakim stopniu u danego człowieka rozwinięta jest empatia. Wsztstko, co umiemy, czujemy, rozumiemy ma przecież biologiczne podłoże. Empatię czy kreatywność też będzie można kiedyś zmierzyć.\nZastanawiam się, czy gdy będzie to już możliwe, przeciwnicy tzw. miękkich komptencji zmienią swoje podejście do nich.\n12 maja 2013 at 15:52 Reply\n“Empatię czy kreatywność też będzie można kiedyś zmierzyć.\nZastanawiam się, czy gdy będzie to już możliwe, przeciwnicy tzw. miękkich kompetencji zmienią swoje podejście do nich.”\nAleż kreatywność już się mierzy! Na wiele sposobów bardzo się między sobą różniących sposobem zaawansowania i wiarygodnością wyników. Próbowałem o tym pisać, wyłapując tanie i fałszujące uproszczenia u zasłużenie skądinąd popularnego Kena Robinsona. Empatię mierzono w rozmaitych doświadczeniach opartych co prawda na behawioralnym paradygmacie, ale i tak dostarczających świadectw wartych zastanowienia (kiedy np. pokazano, że surowość sędziowskich wyroków spada, kiedy sędziowie widzą własne odbicie w lustrach). Przede wszystkim natomiast, kim są przeciwnicy miękkich kompetencji? Nie sądzę, żeby się dało znaleźć kogokolwiek przy zdrowych zmysłach, kto byłby przeciw empatii, zdolności do współpracy, talentom negocjacyjnym, czy mnóstwie innych rzeczy, które się za owe miękkie kompetencje uważa. Nie istnieje sprzeciw wobec miękkich kompetencji.\nChociaż, kiedy np. Jędrek Witkowski powodowany empatią do Afrykańczyków poddaje nasze dzieci praniu mózgów, co również próbowałem opisać, to już protestuję. Nie dlatego, że w ten sposób szkodzi kompetencjom twarde, rozwijając te miękkie ich kosztem. Dlatego, że szkodzi po prostu kompetencjom bez żadnych rozróżnień. Miękkim też. Choć rzeczywiście dochodzi do tego najwyraźniej wtedy, kiedy się miękkie kompetencje ceni ponad wszystko, a twarde – czymkolwiek są – ignoruje.\nWłaśnie, czym z kolei są twarde kompetencje? W tekście o bzdurach u Robinsona próbowałem opisać fałsz przeciwstawienia miękkich kompetencji wiedzy akademickiej, bo Robinson tak właśnie (zresztą bliżej prawdy) opisywał kompetencje twarde. Marzena podkreślała wtedy, że przeciw akademickiej wiedzy się nie wypowiada, a już na pewno nie przeciw nauce myślenia – protestuje jedynie przeciw dominacji akademickiego modelu i zaniedbaniom zarówno miękkich kompetencji jak też innych kanałów komunikacji. Teraz z kolei pisze:\n„Niektórzy ludzie nie widzą, że tzw. twarde kompetencje, czyli takie, który można zmierzyć za pomocą testów, nie przyniosą żadnego pożytku, jeśli nie będą towarzyszyć im te miękkie, których zmierzyć za pomocą testu nie sposób.”\nNie jestem pewien, ale chyba należę do tych „niektórych ludzi”. I w związku z tym protestuję – twarde kompetencje nie są tym, co da się mierzyć testami, ani w ogóle w żaden prosty sposób zdefiniować. Bardzo nieprecyzyjne, ale jakoś intuicyjne rozróżnienie EQ i IQ niewiele tu wyjaśnia: tyle wszakże wiemy po wielu próbach, że pomiary jednego i drugiego przy pomocy testów są podobnie niewiele warte. Chcę jeszcze raz podkreślić wniosek, do którego doprowadziła nas z Ksawerym analiza zadań z tegorocznych matur z matematyki – jeśli testy tego rodzaju mierzą owe twarde kompetencje, to da się je streścić do kilkunastu stron bryka, przy pomocy którego dało się rozwiązać wszystkie zadania poziomu podstawowego i większość rozszerzonego – skoro zaś ów bryk uczniom udostępniono do korzystania, to oznacza to ponadto, że owych kilkunastu stron szkoła nie zdołała uczniom wtłoczyć do głów w ciągu 12 lat nauki.\nPisze Marzena: „Szkoła ma przygotować do bycia dobrym prawnikiem, a nie dobrym i porządnym człowiekiem, który widzi więcej niż tylko własny interes.” Zupełnie nie wiem, gdzie się coś takiego da przeczytać w oficjalnie deklarowanych celach szkoły. Można – sam to robiłem – cele szkoły rekonstruować z treści programów i innych rzeczy. Być może da się powiedzieć, że szkoła „ma przygotować do bycia dobrym prawnikiem”, natomiast przede wszystkim szkoła nie przygotowuje ani do tego zawodu, ani do żadnego innego, co bardzo wielu ludzi bardzo mocno podkreśla, często robiąc na ten temat wrzawę. Nie istnieje ani zjawisko przegięcia w stronę „solidnej wiedzy” kosztem miękkich kompetencji interpersonalnych, ani w ogóle żadnej „solidnej wiedzy” szkoła najzwyczajniej nie daje. Daje spsiałą taniznę. Nie da się również nigdzie znaleźć programowego tępienia empatii. Owszem rankingi szkół i rankingi uczniów, spotykany w „dobrych szkołach” wyścig szczurów – te rzeczy istnieją i ich podkreślanie jest rzeczą ważną. Ale po pierwsze to jednak nie na tym polega problem polskiej szkoły i szkoły w ogóle – przede wszystkim dlatego, że „szkoły dobre” są wyjątkami. Po drugie np. Sierakowki skończył dobrą szkołę i w ogóle jest świetnie wykształcony według akademickich standardów, a jednak – sądząc przynajmniej z deklaracji – nie stępiło to jego empatii i społecznych instynktów.\n„Przepaść między życiem a szkołą jest większa niż skłonni jesteśmy przyznać.” A ja właśnie twierdzę, że jest mniejsza. Demokrację, podmiotowość, empatię, przywiązanie do wartości poznania i krytycznego myślenia, szacunek dla myślenia twórczego i wspólnej pracy ma szkoła takie, jak i świat na zewnątrz. Poważne pytanie jest takie, czy szkoła ma podążać za „duchem czasów” w tym sensie, jak tego chce na przykład Bobiński i również Hartman stwierdzając, że skoro młodzież nie czyta, szkolne lektury nie mają sensu, a skoro matematyki nikt nie zna, nie rozumie i nie lubi, to również jej powinniśmy przestać uczyć – czy może szkoła powinna tym trendom próbować przeciwdziałać. Czy wobec deficytu empatii wobec Afryki, mniejszości, wykluczonych itd. szkoła powinna działać na rzecz wyrównania tego deficytu, a jeśli tak, to w jaki sposób? Czy kiedykolwiek w historii system powszechnej oświaty, albo w ogóle szkoła zdołała spowodować tego rodzaju zmiany kulturowe, czy je raczej tylko dziedziczyła?\nNie znam człowieka, ale nie sądzę, że to w szkole Ryszard Moryc wykształcił się na tego kim obecnie jest. Ani nie szkoła zrobiła z niego dobrego prawnika, ani nie w szkole pozbył się empatii.\n12 maja 2013 at 17:12 Reply\nTen blog ośświatowy jest niesamowity. Można tu zajrzeć po roku przerwy, tak jak ja to w tej chwili czynię i mam wrażenie, że te same ważne wątki są kontynuowane i wszystko jest dalej tak samo interesujące!\nJeśli chodzi o temat odpowiedzialności szkoły za “miękkie kompetencje” czy zaszczepianie wartości moralnych, to szkoła próbuje to robić po swojemu poprzez tzw. ocenę z zachowania, która uwzględnia w szczególności:\n(z Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r.)\nProblem w tym, że jest to robione w oparciu o światopogląd behavioryzmu, jak zresztą wszystko w obecnym systemie nauczania. W tej wersji, kompetencje te trudno nawet nazwać “miękkimi”, a ponieważ mają one swoje siedlisko w zachowaniu ucznia, więc są automatycznie bardziej obserwowalne i mierzalne, niż typowo miękkie kompetencje, które mają zwykle swoje siedlisko w duszy ucznia, bądź mówiąc językiem współczesnej nauki, w jego/jej mózgu.\nP.S. Znamiennym, i wiele mówiącym szczegółem, jest sama nazwa używana przez MEN na określenie tych kompetencji: dobre “zachowanie”. Słowo “zachowanie”odpowiada angielskiemu “behavior”, a zatem “behaviorism” mógłby być też tłumaczony na “zachowanizm”.\n12 maja 2013 at 17:29 Reply\nZa czasów mojego dzieciństwa to były oceny ze ‚sprawowania’. Dziś są z ‚zachowania’. Kiedy to się zmieniło?\nI czy zmiana miała jakieś uzasadnienie?\nRóżnica znaczeniowa tych słów … hmm… Niby ją czuć, ale trudno opisać… Jakby w ‚zachowaniu’ chodziło bardziej o obiektywny opis, właśnie behawioralny, niekoniecznie oceniany pod względem etycznym, a w ‚sprawowaniu’ o spełnianie oczekiwań i wymogów oceniane pod względem etycznym, a nie formalnym?\n12 maja 2013 at 18:08 Reply\nSprawowanie znaczeniowo chyba tym się odróżnia, że zawiera jakieś pozytywnie określone cele. Jak się sprawujesz, jak się sprawiłeś, robiąc to lub tamto, to odrobinę więcej niż zwyczajne poprawne zachowanie. Ale oczywiście prawdopodobnie chodzi zwyczajnie o to, że sprawowanie dzisiaj trąci myszką, a to, że przez kulturowy przypadek podobna naftalina zalatuje od logiki i kilku innych rzeczy… Kto by się przejmował.\n12 maja 2013 at 18:14 Reply\nNa poziomie językowego odbioru tych słów, mam podobne odczucia. Podejrzewam jednak, że “sprawowanie” zlikwidowano na początku transformacji jako zaszłość z systemu komunistycznego. Takie były czasy, nikt nie zawracał sobie głowy analizą semantyczną.\nTą lukę moralną wypełnił min. Giertych wprowadzając ocenę z zachowania w 2007, PiS się pod tym podpisał, a koalicja PO zostawiła “zachowanie” bez zmian, a nawet rozszerzyła metodologię behawioryzmu na inne przedmioty, nie wyłączając matematyki, w reformie programowej z 2008 roku.\n12 maja 2013 at 20:49 Reply\nAle miło, że znów do nas zajrzałeś 🙂\nA wracając do przypadku Ryszarda Moryca, jak sądzicie, jaką on mógł mieć ocenę z zachowania?\nKryteria oceny z zachowania rzeczywiście świetnie pokazują, w jaki sposób szkoła chce formatować uczniów.\nCzytając Twoje pełne oburzenia i najmocniejszych słów komentarze dotyczące tekstu Jędrka Witkowskiego przeczytałam jego wpis na temat reklamy z Szymonem. Jędrkowi ta reklama się nie podobała, uznał ten sposób „gry” stereotypami za zły, nawet biorąc pod uwagę przewrotny jej koniec. Ale zawarte tam tezy nijak się mają do tego, co Ty mu zarzucasz. Tylko, że tego, co mu zarzucasz, w jego tekście nie ma! Jego tezy nie są skrajne. Po prostu coś mu się nie podoba, więc o tym napisał. Czy ma do tego prawo? Tak. Czy wszystkim musi jego sposób postrzegania świata odpowiadać? Nie. Ludzie mogą mieć różne poglądy i różne sposoby postrzegania rzeczywistości. W jego tekście nie było ani agresji, ani skrajności. Świat jest różnorodny, więc pozwólmy sobie nawzajem na to, by różne zjawiska postrzegać we własny sposób. Na świecie jest tyle zła, agresji i pazerności, że nie ma sensu atakować ludzi tylko dlatego, że nie myślą tak, jak my byśmy chcieli, żeby myśleli. Podaj swoje racje, ale nie atakuj w tak kategoryczny sposób.\n12 maja 2013 at 21:07 Reply\nA podręcznik, o którym mowa, czytałaś? Jesteś pewna, że chciałabyś, by Twoje dzieci uczono / wychowywano z użyciem takich historii? I tego rodzaju metod perswazyjnych? Albo chociaż, że wolno na to machnąć ręką w imię pluralizmu i tolerancji wobec różnych punktów widzenia? Czy różne punkty widzenia są zawsze uprawnione? Na pewno? Czy można wreszcie akceptować fakt, że nauczyciel arbitralnie orzeka, co są w stanie zrozumieć dzieci i jawnie abdykuje z wyjaśniania znaczeń jakkolwiek trudnych na rzecz upraszczających schematów – byleby tylko schematy były poprawne? Jesteś wreszcie pewna, że to jest ok., kiedy dwie szacowne instytucje puszczają tego rodzaju rzeczy w obieg najwyraźniej wyłącznie na podstawie ideowej sympatii i najwyraźniej z pominięciem próby krytycznej lektury? Jakie słowa były tu adekwatne? Uważam to i owo za błąd? Albo tezę za zbyt daleko idącą? Nie z błędem i nie z różnicami mamy tu do czynienia. Dlaczego wolno po imieniu nazwać kretynizm programu szkolnej matematyki, bezmyślność autorytaryzmu MEN, a nie wolno tej samej miary przyłożyć do kogoś innego?\nMnie się też reklama nie podoba. Istnienie slumsów również. Cenię te same miękkie kompetencje.\n12 maja 2013 at 21:20\nNie, podręcznika nie znam i nie wiem, czy by mi się pododał. Być może nie! Nie chodzi o poglądy, ale o formę wypowiedzi. Rozumiesz Pawełku?\n12 maja 2013 at 21:23\nRozumiem bardzo dobrze, ale zrozumiałbym lepiej, gdybyś była w stanie zaproponować właściwy język debaty z Andrzejem Lepperem lub prof. Pawłowicz.\n12 maja 2013 at 21:27\nJeszcze coś – krótko i się zamykam. Poprzedni mój wpis dotyczył antydyskryminacyjnego raportu, w którym zaatakowano grupę Agnieszki Kłakówny i ich podręczniki za promocję rydzykowo-katolickiej ksenofobii w szkole. Rzuć okiem na ten raport i pomieszczone w nim oszczerstwa. I zaproponuj właściwy język debaty.\n12 maja 2013 at 22:00\nświetnie rozumiem, co Ciebie w tym raporcie boli! Pisz swoje teksty, w których wyłożysz własną wizję zmian w edukacji. Ja za każdym razem podziwiam Twój błyskotliwy styl i żal mi, że to tylko polemiki, a nie Twój pozytywny program czy wizja wyjścia z tej ślepej uliczki.\n1 czerwca 2013 at 17:09\nBardzo słuszna uwaga, oczywiście, że “ocena zachowania”.\nŻe jest to ocena “zachowania”, to jest jeden problem, drugi problem, jeszcze większy, to jest to, że jest to w ogóle ocena. Pojęcie “oceny” w systemie oświaty funkcjonuje jako coś w rodzaju wyroku na ucznia, a nie tak jak być powinno, czyli jako wartościowej informacji zwrotnej dla ucznia prowadzącej do ewentualnej poprawy. Ten problem dotyczy wszystkich przedmiotów, przy czym w “ocenie zachowania” widać najwyraźniej jego szkodliwość.\nP.S. Według podstaw programowych MEN, szkoła uczy i ocenia “wiedzę i umiejętności”. Samo “zachowanie” to nie jest ani wiedza ani umiejętność (raczej objaw), więc nie powinno być w ogóle w szkole oceniane na stopień.\n1 czerwca 2013 at 10:41 Reply\nAle to nie jest ocena z zachowania ale ocena zachowania…\n1 czerwca 2013 at 17:10\n12 maja 2013 at 20:57 Reply\nZ rozmowy Roberta i Pozornego wysnuwam następującą tezę: brakuje nam dwóch czynników uruchamiających znaczące przemiany w oświacie:\n– nacisk oddolny\n– nacisk odgórny\nŹródłem takiego nacisku mogą być tylko elity. Skąd wziąć elity ? Wydaje się, że elity odgórne już są. Przecież „wszyscy” profesorowie wieszają psy na MEN i całej oświacie i zarazem pokazują właściwe kierunki rozwoju. Mogłoby się wydawać, że w tym środowisku stworzy się grupa nacisku. Nic z tego ! Środowiska akademickie mają wiedzę i narzędzia, ale nie chcą czy nie potrafią (?) z nich skorzystać. Próby namówienia profesorów do wydania wspólnego oświadczenia-apelu lub podjęcia jakich działań są, jak dotychczas, bezskuteczne. Jeśli dobrze zrozumiałem, próbował Paweł. Próbowałem ja. Czy ktoś jeszcze próbował ? Sami uczeni też próbowali: uruchomili (a może tylko chcieli uruchomić) Komitet Rozwoju Edukacji Narodowej. Czy ktoś słyszał o jakimś owocu tegoż komitetu ?\nNo może nacisk oddolny ? Jak uruchomić taki nacisk ? Czy jest to możliwe ?\nMiałem nadzieję , że nasz portal stanie się inkubatorem ruchu nacisku. Może tak będzie, ale jak słusznie zauważył Waldemar Z., obracamy się na OSIŚWIATY w kręgu tych samych wątków.\nWydaje się, że Sejm, rząd, MEN, Kurator Oświaty, Radni Gminy xxx, Dyrektor Szkoły yyy nie zrobią „nic” bez nacisku społecznego. Bez nacisku oddolnego, odgórnego, poprzecznego itp. edukacja będzie dryfować w niewłaściwym kierunku.\nZatem proponuję i apeluję: doprowadźmy do zorganizowania spotkania-kongresu- konferencji ludzi:\n– niezadowolonych z obecnego systemu\n– widzących potrzebę radykalnych zmian\n– mających różnorodne wizje przemian w oświacie\nZaprośmy na ten kongres nauczycieli wszystkich nauczycieli, urzędników i polityków, którzy od lat krytycznie wypowiadają się o stanie naszej edukacji. Zaprośmy ludzi, którzy uważają, że obecna szkoła jest zła, którzy chcą innej szkoły.\nBez takiego spotkania nigdy nie powstanie żadna grupa nacisku (lub grupy). Bez takiego spotkania i bez takich spotkań system edukacji nie zmieni się, szkoła będzie miejscem uczenia się dla wyników, a jej absolwenci będą lepiej lub gorzej wykształconymi troglodytami.\n31 maja 2013 at 20:45 Reply\nJako rodzic – próbuję, ale zderzam się z *programem* który jest świętością, bo nauczyciel musi go zrealizować. To znaczy dziecko musi go zrealizować wypełniając książki i zeszyty ćwiczeń. Każde dziecko tak samo. Moim (moim) problemem jest to, że moje dziecko nudzi się w szkole okropnie (kl2, podstawówka), wszystko jest za łatwe albo za trudne, a on jest tak znudzony, że już nic nie chce robić… i to jest dziecko które śpi z encyklopedią. I jedynym wyjściem, które ja widzę, to jego wyjście ze szkoły. I nauka w domu. Bo Pani w szkole uczy wszystkie dzieci tak samo… wszystko musi być w książce wypełnione, aby zrealizowac program. To prawie nieważne co on umie. Musi pracować na lekcji w określony sposób. Co ja jako rodzic mogę zrobić? protestować przeciwko „Pani”? Przeciwko „programowi” ? Spotkanie-konferencja – to dla mnie śmieszne, bo to mojemu dziecku dzieje się teraz…\n1 czerwca 2013 at 11:41 Reply\njeśli nauczycielka Pani syna nie rozumie problemu i utożsamia wypełniania zeszytu ćwiczeń i tzw. „realizację programu” z uczeniem się, to nie ma co liczyć na jakąkolwiek poprawę. Trzeba od niej uciekać, bo dzici nie mają czasu. każdy stracony miesiąc, to niepowetowana strata. Najgorsze jest to, że taka forma nauczania zabija chęć do nauki!!! Jak powinno się określić nauczyciela, który zabija w dzieciach chęć do nauki? Powinniśmy znaleźć jakieś dobre określenie.\nWłasnie dlatego, że ona realizuje program w tak mechaniczny i sformalizowany sposób, wiele dzieci, w tym Pani syn nie może się uczyć. Taka forma nauczania po prostu blokuje proces uczenia się!!!\nEmigracja wewnętrzna, jaką proponuje Xawer nie jest rozwiązaniem dla wszystkich dzieci. Myślę, że warto najpierw poszukać innej nauczycielki (nie chodzi tu o inną szkołę, bo w klasach 1-3 wszystko zależy od jednego człowieka). Naprawdę w szkołach uczy wielu mądrych ludzi, którzy rozumieją, że proces uczenia się to nie słuchanie nauczyciela i wypełnianie kart pracy.\nWielu dyrektorów szkół widzi problem i zaprasza mnie, bym przeprowadziła warsztaty na temat działania wewnętrznego układu nagrody. Zaczynam je tak: „Spotkaliśmy się tu dziś, żeby zastanowić się, co my nauczyciele robimy nie tak, że ze zmotywowanych i chętnych do nauki dzieci, w krótkim czasie robimy uczniów, którym już nic się nie chce. Jeśli w czymś jesteśmy skuteczni, to w zabijaniu motywacji, z jaką dzieci przychodzą do szkoły. Jeśli dzieci właśnie w szkole tracą chęć do uczenia się, to jest to najgorsza porażka, jaką można sobie wyobrazić.”\nJak Pani myśli, jak nauczyciele reagują na takie słowa?\nTo nawet nie ocena zachowania, ale kodu kulturowego, który jest dla nas życiowym kompasem. W szkole uczymy się nie tylko tego, co w programie, ale i dużo ważniejszych rzeczy, np. tego, co w naszym kręgu kulturowym jest normą, co jest pożądane, a co niedopuszczalne. Dziś uczniowie wynoszą ze szkoły przekonanie, że rywalizacja jest normą. Ja marzę o szkole, w której się nauczą, że normą jest współpraca i szacunek dla innych ludzi.\n1 czerwca 2013 at 18:20 Reply\nAle to juz było…i nie wroci więcej… To kiedys kiedyś stawialiśmy pytania na lekcjach wychowawczych – czy być czy mieć…?\nA z tą rywalizacją bym nie przesadzał zwłaszcza w szkole i w zakresie wiedzy lub umiejętnosci. Jeżeli juz to jest najczęściej antyrywalizacja w tym zakresie\n31 maja 2013 at 21:06 Reply\nProponuję — jako w miarę bezpieczną metodę — „wewnętrzną emigrację” Dzieci, nawet w 2. klasie, dają sobie z tym świetnie radę.\nNie twierdzę, że nie jest to demoralizujące i złe — ale i tak jest prostsze organizacyjnie, niż zupełne zerwanie ze szkołą i chyba (tak mi się wydaje) mniej szkodliwe, niż pójście z systemem na udry.\nOt — szkoła to bzdura i głupota, płacimy jej haracz hipokryzji i konformizmu, a w domu czytamy książki, jakie nas interesują i zajmujemy się ciekawymi problemami.\nPrzy odrobinie szczęścia i dyplomacji udaje się uzyskać tyle, by szkoła nie kazała uczestniczyć w głupotach, a by była to wyłącznie strata czasu, a może nawet część nauczycieli przyjmie do wiadomości, że Pani dziecko czyta SWOJE książki, siedząc w ostatniej ławce, więc i strata czasu nie będzie tak wielka…\n1 czerwca 2013 at 12:47 Reply\n„Jak Pani myśli, jak nauczyciele reagują na takie słowa?”\nMyślę, że mówią, że są rozliczani ze zrealizowanego programu 😉 i taki jest program. Ja wiem, że część dzieci będzie zachęcona, a część dzieci nie, i że nie jest to łatwe, ogólnie.\nZastanawiam się co jako rodzic mogłabym zrobić, żeby coś w szkole zmienić, oprócz „plotkowania” z innymi mamami co jest źle, a co dobrze, tudzież wypełnienia corocznej anonimowej ankiety, bo z *Panią* już dyskutowałam… z drugiej strony też ją w pewien sposób rozumiem…\n@ Xawer Problem w tym, że to nie jest dziecko, które pójdzie na jakikolwiek kompromis, prędzej na udry 😉 Ja będąc w drugiej klasie tak robiłam(czytałam pod ławką), on jest buntownikiem, sprzeciwia się ostro jakimkolwiek pogwałceniom jego godności osobistej, człowieczej, sprzeciwia się lekturom (Kubuś Puchatek, brr), sprzeciwia się nudzie. I dostaje za to karę, bo inne dzieci mogłyby go naśladować. Ale ta kara wcale nie działa na niego wychowawczo, a wręcz osłabia pewność siebie, potęguje sprzeciw i upór… Więc podjerzewam, że jest i będzie coraz cięższym orzechem do zgryzienia w klasie. Myślę, że dzieci są mądrzejsze niż się wydaje i wiedzą, nawet podświadomie, co to jest godność osobista, honor, wyobraźnia, empatia, ale nie umieją sobie z tym radzić, czy wyrazić tego, a potrafią być też bezwzględne i okrutne wobec siebie. A stłoczenie dzieci w zbyt licznych klasach nie pomaga nauczycielom wychwytywać sytuacji, które mogłyby być nagradzane, uczestnicy „zdarzeń” często są karani równo, lub, „solidarnie” całą klasą.\n1 czerwca 2013 at 12:58 Reply\ndziś w szkole sukces odnoszą dzieci, które potrafią się dostosować do oczekiwań, te o silnej osobowości i mające zasady, mają zazwyczaj problemy.\nNa spotkaniach nauczyciele zgadzają się z tym, co mówię. Gdy ich pytam, ile czasu potrzebujemy, by zniszczyć motywację, z jaką dzieci przyszły do szkoły, mówią, że kilka miesięcy.\n1 czerwca 2013 at 15:30\nRównież jestem mamą dziecka znudzonego szkołą. A jest to sześciolatek w pierwszej klasie, który 9 miesięcy temu biegł do szkoły w podskokach. Obecnie dziecko ze łzami w oczach mówi, że nie lubi się uczyć. Po dokładniejszej rozmowie – on lubi się uczyć, ale ciekawych rzeczy, nie w szkole. Bo w szkole jest za dużo pisania (przepisywania). Bo on zawsze szybko kończy zadaną pracę i musi siedzieć i czekać aż wszyscy skończą i to jest strasznie nudne. Ja go doskonale rozumiem!\nJedyna umiejętność, którą nabyło moje dziecko przez kilka miesięcy pierwszej klasy, to pisanie – tzn. pisanie liter pisanych, bo napisać cokolwiek umiał już wcześniej. Cała reszta jego wiedzy i umiejętności nie pochodzi ze szkoły. I coraz wyraźniej widzę, że przynajmniej w zakresie nauk ścisłych zawsze tak będzie.\nPrzy tym wszystkim moje dziecko nie jest typem buntownika, który wstanie i powie, że się nudzi. On generalnie robi wszystko, czego pani od niego oczekuje. Nie zakłóca porządku 😉 W domu odrabia lekcje bez narzekania i bez naszego (rodziców) udziału. A jednak gdy porównuję treści i wymagania jego podręcznika i to, co sami z nim robimy w czasie dodatkowym, to czuję żal – żal, że on musi tracić na to czas.\n„Przysłuchuję się” pilnie toczącym się tu dyskusjom i szukam jakiegoś wyjścia dla Wojtka (oraz jego młodszego o dwa lata brata, którego wkrótce czeka to samo…).\nNie stać mnie na szkołę prywatną. Nie stać mnie na edukację wyłącznie domową i nie jestem przekonana do takiej formy (tzn. nie wiem, czy bym dała radę). Mimo wszystko obiecałam dziecku, że spróbuję coś wymyślić, żeby w drugiej klasie nie musiał się aż tak nudzić na lekcjach.\n1 czerwca 2013 at 22:17\n@ Mama Wojtka\nStrasznie się czuję czytając takie maile. Jak ogromny potencjał tracimy organizując w ten sposób nauczanie! Doskonale rozumiem, jak czują sie rodzice, widząc, że ich mądre, żywe i zainteresowane światem dzieci, tracą w szkole całą chęć do nauki. Moja własna córka mówi, że powinna wystąpić do państwa o odszkodowanie za 12 straconych lat życia. Mówi, że gdybym nie zmuszała jej do chodzenia do szkoły, nauczyłaby się o wiele więcej. Z Pani Wojtkiem jest podobnie. Czemu niektórzy nauczyciele tego nie widzą?\nW następnym blogowym wpisie napiszę o tym i zacytuję komentarze, które dostaję od rodziców dzieci. Mam nadzieję, że mogę wykorzystać również to, co Pani napisała.\nCzemu piszecie o ocenie z zachowania? Czy to ma jakis związek z moim wpisem?\nPrzecież uczniowie od początku się uczą, że jeśli chcą odnieść sukces, to muszą być lepsi od innych. Rankingi, rankingi i jeszcze raz rankingi! Punkty, testy i rankingi, to decyduje o sukcesie.\nSądzi Pan, że młodzi ludzie uczą się w szkole współpracy?\n16 maja 2013 at 08:59 Reply\nMiałem nadzieję , że nasz portal stanie się inkubatorem ruchu nacisku. Może tak będzie, ale jak słusznie zauważył Waldemar Z., obracamy się na OSIŚWIATY w kręgu tych samych wątków. ”\nMylisz się w kilku wynikaniach, ale nie chce mi się prostować zdanie po zdaniu.\nRuch Społeczny zmierzający do organizacji kongresu i reform nauki i edukacji istnieje. Nazywa się Obywatele Nauki, a naszym celem jest zmiana oświaty w Polsce. Na Kongresie Nauki ma być jeden blok edukacyjny, na spotkaniach w terenie mamy sporo dyskusji o edukacji. W tym roku zaczęliśmy spotkania akademików z nauczycielami wspólnie z CNK.\nManifest ON (w którym szkoły są na 1 miejscu!) podpisało 1600 osób. MNiSW już zaczęło z nami dyskusję (np. o statusie prawnym doktorantów). Teraz celujemy w MEN.\nZachęcam do pomocy – przyjdźcie na spotkanie, podpiszcie manifest, zorganizujcie spotkanie w Waszym gronie – jest szansa na przyjazd „kogoś z centrali” i druk plakatów.\n19 maja 2013 at 10:44 Reply\nReżyser Tom Shadyac znany z takich produkcji jak ACE VENTURA psi detektyw nagrał film dokumentalny „I AM”. Rozmawia on z ludzmi (np. Naom Chomsky) o tym, co jest nie tak z naszym światem, edukacją itd. Film powstał po wypadku reżysera, którego skutki mogły go doprowadzić do samobójstwa. Nagrał film o chorobie psychicznej, ale nie o takiej, o której by sie teraz zwyczajnie pomyślało. Wniosek jeden: trzeba zmienić nasz sposób myślenia i kształcenia ludzi nastawionych na konkurencję, rywalizację, wygraną, pieniądze. Jest to również film o neuronach lustrzanych i o przyrodzie. O dna. Głównie chodzi o to, że sama przyroda, np. stado saren, jeleni, podejmuje decyzję demokratycznie. Samiec alfa owszem istnieje ale to nie on sam mówi sarenkom co mają robić. Czyli, jako że człowiek jest częścią tego świata, nie odrębnym bytem, jak uważamy, że jesteśmy lepsi, że musimy się od poszczególnych grup odróżniać i budować mury, getta, itp., mamy od urodzenia zapisane w dna poczucie demokratyczne i współczucie. Darwin opisuje rywalizację w przyrodzie bardzo krótko a miłość rozlegle, ale ludzie, którzy sprzedawali idee Darwina nie wspominali zbytnio o miłości.\nBy dokonać jakichkolwiek zmian musimy wrócić się do przeszłości, popatrzeć w jakich historycznych momentach dokonywały się wielkie zmiany, co do tych zmian doprowadziło, jak do tego doszło. I zrobić podobnie.\nBardzo polecam film\nhttp://www.filmweb.pl/film/I+Am-2010-608455 (łatwo go znaleźć w internecie)\n23 maja 2013 at 20:11 Reply\nW tym temacie istnieje kilka problemów!\n1. Kto ma nauczać kompetencji miękkich?\nNauczyciele? Ludzie, którzy o tychże kompetencjach wiedzą tyle co „normalny” człowiek, a oporni są na ich kształcenie bynajmniej nie normalnie – spróbujcie zorganizować takie szkolenie…\nUżywanie komputera, tablicy interaktywnej tak, ale ćwiczenia z zakresu empatii … Lepiej nie mówić ( a wiem co mówię!).\n2.System wartości – owszem istnieje tylko, że nie ma go kto promować. Bynajmniej nie chodzi o nauczanie. O nie! Ale o pokazywanie i wiarygodność. Ilu mamy Owsiaków? A ilu takich by się przydało w szkołach, urzędach itd.\n3. Środowisko i świadomość – potrzeba takich kompetencji istnieje tylko w tzw. sektorze biznesu – u managerów, sprzedawców, handlowców. U „normalnych” pracowników – mówienie o takich kompetencjach to dziwactwo!\nProszę o tym opowiedzieć pani w biurze, pracownikowi produkcji, dentyście, maklerowi, a potem porównać ich wypowiedzi i reakcje z grupą przedstawicieli handlowych. Ci drudzy doskonale wiedzą, że aby sprzedać muszą być w 100% empatyczni, elastyczni, doskonale dostojeni do rozmówcy itd.itd.\nMłodzież potrafi być empatyczna, wspaniała, mieć honor i go bronić (wystarczy spojrzeć na akcję Owsiaka). Problem polega na tym, że ta młodzież rozgląda się wokół i nie widzi godnych wzorców i ludzi za którymi warto pojść.Chowa więc młody człowiek swoją empatię głęboko do kieszeni i walczy o kolejne punkty na teście, oszukuje na kartkówce, uczy się „odmawiać” koleżance bo tak jest wygodniej.\nMogę śmiało powiedzieć, że to nie jest kryzys młodzieży czy dzieci to kryzys dorosłych!\nTak tych co mają 30 i 40 lat a nawet 50! Bo to oni budują ten świat i jego wartości!\nTo dzięki takim dorosłym, którzy zasilili szeregi urzędników i nauczycieli mamy takie właśnie piękne „kwiatki”.\nTo niestety łańcuszek…\nAle żeby go zerwać…\nRzeczywiście przydałaby sie rewolucja – tylko kto ją ma zrobić ?\nPrzecież pokolenie dorosłych nie może zrobić rewolucji samym sobie, a młodzież, która będzie na ten wzór projektowana nie będzie miała takiej możliwości – i nawet nie będzie jej widziała…\nDopóki coś się nie zmieni – ale na to się nie zanosi…\n24 maja 2013 at 12:09 Reply\nAnja napisała: „Rzeczywiście przydałaby sie rewolucja – tylko kto ją ma zrobić?”\nCi, którzy rozumieją, o co chodzi! Pytanie brzmi zatem, jak uwolnić edukację z rąk ludzi, dla których jakość szkół mierzy się za pomocą testów.\nSzkołę trzeba dziś wymyślić na nowo. Problemem zdają się być ludzie, a jednak z doświadczenia wiem, że takich rozumiejących, czym jest dobra edukacja w szkołach jest wielu, tylko w pojedynkę trudno zmienić system oparty na fikcji.\n28 maja 2013 at 10:33 Reply\n„wiem, że takich rozumiejących, czym jest dobra edukacja w szkołach jest wielu, tylko w pojedynkę trudno zmienić system oparty na fikcji.” – Rozumiem, że widzisz problem w organizacji i „strukturach”, bo inaczej zdanie byłoby sprzeczne?\nJa upieram się przy „swoim”: Takich ludzi jest za mało do powstania „masy krytycznej”…\nA „trudno zmienić system oparty na fikcji”, bo każda fikcja zorganizowana (religia, dęty patriotyzm, itp.) jest obliczona na ludzki oportunizm i wygodna dla podtrzymania status quo.\nDo chociażby podważenia fikcji potrzebna jest wiedza i kółko się zamyka. Mentalności ludzkiej nie zmieniają jednostki tylko historia. Do chwili, gdy ludzi świadomych sytuacji nie będzie wystarczajaco dużo, nic się nie zmieni – nie pomogą żadne „akcje”, „inicjatywy” ani „autorytety” – one muszą padać na podatny grunt, a takiego nie ma. Spójrzmy na status ekonomii w naszym społeczeństwie. Wydawać by się mogło, że to bardzo „życiowa” wiedza, a jest traktowana z pogardą bądź totalnym niezrozumieniem. Czy ktoś słucha autorytetów naukowych, głosu rozsądku? Nie, większość woli właśnie fikcję, populizm i „bezpieczną” ignorancję. Tak jest wygodniej (także dla władzy) i bardziej swojsko – niech się jajogłowi martwią, nie mam na chleb, a mam się wyznawać na ratach kredytu albo umieć wypełnić PIT? To samo jest z edukacją, do tego trzeba dojrzeć (w praktyce, najczęściej, poczekać aż dojrzeją inni i oportunistycznie dołączyć).\nTrzeba więc pogodzić się z biologią i zadbać o to, żeby oportunistyczna większość widziała rosnacą, atrakcyjną mniejszość, do której będzie chciała dołączyć. Na pewno nie będą to „specjaliści”, „naukowcy”, ani „kółka dyskusyjne” – takie byty większość ma w pogardzie, szanuje tyko takie, którym zazdrości. Wiedza musi stać się warta zazdrości, być cenna i pożądana, wtedy można będzie mówić o zmianie „systemu” i „wartości”.\n31 maja 2013 at 21:00 Reply\n19 czerwca 2013 at 20:26\nPoruszacie problemy, które dotyczą nie tylko Polski, ale z tego co widziałem w tym filmie – całego świata, w którym miękkie kompetencje więdną w cieniu wielkich suchych drzew, które o dziwo rosną.\nSą to 2 godziny, przyzwyczaić się trzeba do patetycznego styli, ale warto. Proszę zobaczyć:\n19 czerwca 2013 at 22:54\nRzeczywiście, problem testocentryzmu nie jest polskim wynalazkiem! Ciekawa jestem tego filmu, ale będę go mogła obejrzeć dopiero za kilka dni. Kończę teraz artykuł o wpływie muzyki na strukturę mózgu i mam jeszcze sto innych spraw na głowie. Dlatego nie udzielam się na blogu i nawet nie odpowiadam na komentarze. Obiecuję, że jak tylko będę mogła, poprawię się, ale na razie mam urwanie wszystkiego 🙁\n24 października 2013 at 09:36 Reply\nPo przeczytaniu tego artykułu miałem tylko jedną myśl: te wszytskie piątki, szóstki, 99% z egzaminu mają jeszcze mniejsze znaczenie, niż mogłoby się wydawać.\nTo dobre wyniki sprawdzania wiedzy, czasami niektóych umiejętności, ale one naprawde nie mają nic wspólnego z dalszym życiem.\nJakie znaczenie dla szefa w pracy będzie miała nasza piątka z polskiego, jeśli nie będziemy potrafili jasno sformułować własnych myśli w tekście pisanym czy wypowiedzi, ale wymienimy przedstawicieli oświecenia?\nSkupiła się tu Pani na etyce i moralności, moim zdaniem w szkołach brakuje wielu więcej kompetencji miękkich. Uczniowie nie uczą się tam jak współpracować w zespole, popełniać błędy i wyciągać wnioski, aby działać lepiej.\nGrupa dostaje „projekt”, zawsze znajdzie się osioł, któremu zależy na piątce i całą grupę pociągnie, albo sam wykona całą pracę.\nJakie wnioski wyciągają z tego pozostali członkowie grupy oraz sam osioł to sprawa oczywista, bo wszystkie są negatywnie nacechowane.\n19 stycznia 2015 at 17:17 Reply\nUmiejętności miękkie są niezbędne w życiu każdego człowieka. Coraz częściej organizuje się warsztaty umiejętności społecznych, jednak oferta ta dotyczy głównie osób dorosłych przy okazji szukania przez nich pracy, zdobywania wyższych kwalifikacji zawodowych etc. I dobrze. Lepiej późno niż wcale…. Ale…. kilka godzin warsztatu to nie wszystko…Jestem psychologiem w szkole podstawowej. Jak tylko mogę staram się te umiejętności miękkie w dzieciach kształtować. Jednak działanie to powinno objąć swym zasięgiem wszystkich nauczycieli, mało tego- nie tylko powinniśmy tego uczyć, ale przede wszystkim takie umiejętności prezentować. I choć doceniam różnorodność osobowościową/ temperamentalną nauczycieli (uważam to za cenne doświadczenie) to nie można dopuścić do tego, by nauczyciel nie wykazywał się empatią, zrozumieniem etc.


» NOŻYCZKI DO WŁOSÓW Advance Techniques AVON\nMarka Avon poza kosmetykami, posiada w swojej ofercie także bogatą ofertę profesjonalnych akcesoriów. Już dziś wejdź do świata Avon i stwórz swój własny salon fryzjerski, kosmetyczny, lub SPA w domowym zaciszu. Na naszej stornie internetowej znajdziesz pełną ofertę na produkty Avon w wyjątkowo przystępnych cenach.\nNożyczki do włosów Advance Techniques AVON to profesjonalne narzędzie fryzjerskie w Twojej kosmetyczce. Jeżeli drobne poprawki na włosach, czy podcinanie grzywki nie są dla Ciebie problemem, to ten produkt jest dla Ciebie idealny. Niezwykle wygodne z podpórką pod palec precyzyjnie zrobią to co zamierzasz. Nożyczki do włosów Advance Techniques AVON są bardzo ostre, Twoje włosy nie będą wiec wystrzępione czy poszarpane. Idealne cięcie jest teraz w zasięgu reki. Nożyczki do włosów Advance Techniques AVON to perfekcja w każdym calu.\n- wyjątkowo ostre


biblia.wiara.pl » Wszystko w rękach Boga. Komentarz wideo\nAndrzej Macura CC-SA 4.0\tLiche, ale...\nMożemy i powinniśmy wiele pracować. Ale wzrost daje tylko Bóg\nKlęska; nic się nie udało - myśli ten i ów patrząc na marne efekty swoich i innych wysiłków. Tymczasem najważniejsze, co można było zrobić, to zasiać. O wzrost troszczy się już Bóg.\nPortal Wiara.pl 134 Biblijne konteksty XI niedziela zwykła B\nTekstowa wersje "Biblijnych kontekstów" nosi tytuł "W czym mrówka pomoże słoniowi?"\nZobacz też: "Boże królestwo, czyli?". Tekst cyklu "Drogą Marka"\ndodane 11.06.2018 11:45


Pozostałe ogłoszenia z kategorii pszczelarstwo Bolesławiec i okolice - oferty na Morusek.pl\nLista ogłoszeń w kategorii "Pozostałe ogłoszenia z kategorii pszczelarstwo Bolesławiec i okolice" Przeglądaj ogłoszenia, zawęź wyszukiwanie do kategorii, województwa lub miasta i znajdź interesujące Cię ogłoszenia. Wybrane pozycje "pozostałe" możesz też dodać do Twojego schowka by później móc do nich wrócić. Możesz dodać też swoje darmowe ogłoszenia w kategorii"pozostałe" za darmo. Zapraszamy.\nPozostałe ogłoszenia z kategorii pszczelarstwo Bolesławiec i okolice - oferty na Morusek.pl - hodowle, szczeniaki, psy, koty oraz inne zwierzęta i akcesoria dla nich - darmowe ogłoszenia i oferty dla zwierząt.\nTu jesteś: Strona główna » Ogłoszenia » Pszczelarstwo » Pozostałe » dolnośląskie » Bolesławiec\nPozostałe ogłoszenia z kategorii pszczelarstwo Bolesławiec i okolice


HOME / Czytelnia / Kulinaria / Cydrowy grzaniec\nMZ i MP\nJiřik nie wiedział, czemu gdy się witał ze swoimi polskimi znajomymi, jego imię wywoływało śmiech. Ten śmiech był raczej życzliwy. Jiřik był bowiem powszechnie lubiany, nikt zatem nie chciał mu sprawić przykrości opowiadając mu stary polski dowcip o Jiřiku, który w końcu okazywał się najbardziej nieudanym i dziwacznym dzieckiem pewnego Czecha. Nasz Jiřik był w przeciwieństwie do bohatera dowcipu człowiekiem rozumnym, urokliwym i co udowadniały jego liczne kontakty z płcią piękną – przystojnym.\nBył też niezłym żeglarzem, co zresztą też wzbudzało podziw, bowiem liczna rzesza czeskich żeglarzy zasłynęła, między innymi w Chorwacji, całą serią przedziwnych katastrof. Jiřik był inny, od współrodaków dzieliła go także jeszcze jedna cecha – nie przepadał za piwem, natomiast był smakoszem cydru. I właśnie namiętność do owego jabłkowego trunku zaprowadziła go na pokład jachtu kołyszącego się właśnie na falach Morza Północnego. Będąc stworzeniem ciepłolubnym, preferującym akweny oświetlane słońcem, gdzie temperatury nie spadają poniżej 28 stopni, zdecydował się poprowadzić rejs wzdłuż wybrzeży Francji i Wielkiej Brytanii tylko dla tego, że w ten sposób zaopatrzy swoją piwniczkę w sporą ilość butelek ulubionego napitku. Stał tedy niewzruszony na pokładzie jachtu, krzepko dzierżąc w jednej dłoni koło sterowe, w drugiej zaś szklankę wypełnioną po brzegi grzanym cydrem. Nie tylko to sprawiało, że nie czuł zimna i dzielnie znosił bryzgi lodowatej wody, równie dobrze rozgrzewała go świadomość, że pod pokładem znajduje się 120 butelek cydru, różnego rodzaju, oraz co także ważne, kilka butelek znakomitego calvadosu!\nokoło 2 l słodkiego cydru\n4-6 pałeczek cynamonu\n4-6 gwiazdek anyżowych (opcjonalnie)\n375 ml rumu lub brandy (opcjonalnie)\nstarta skórka z połowy cytryny lub z połowy pomarańczy\nkilka ćwiartek pomarańczy\nWlej do naczynia cydr, dodaj przyprawy i startą skórkę, podgrzewaj na średnim ogniu, aż do zagotowania. Następnie zmniejsz ogień i gotuj na wolnym ogniu przez około 15 minut. Przecedź cydr przez durszlak do nowego naczynia. Możesz dolać rum lub brandy. Naczynie umieść na chwilę na bardzo małym ogniu i dodaj ćwiartki pomarańczy. Grzany cydr jest gotowy do podania.


Dzień Pluszowego Misia - Witamy w serwisie informacyjnym Urzędu Gminy Dobra\nTym razem nie możemy zaprosić Was na obchody DNIA PLUSZOWEGO MISIA do biblioteki. Mamy jednak dla Was inną ciekawą propozycję - KONKURS PLASTYCZNY - w którym będziecie mogli popuścić wodze własnej fantazji.\nJuż od ponad 100 lat to właśnie pluszowy miś jest najczęstszym towarzyszem dzieci w ich codziennym życiu. Stał się także ulubionym bohaterem wielu filmów i bajek. Nie brak go również na kartach literatury dziecięcej. Ta popularna zabawka ma nawet swoje światowe święto, które przypada na dzień 25 listopada.\nZ tej okazji Gminne Centrum Kultury i Bibliotek — Filia w Mierzynie ogłasza dla dzieci w wieku 3 – 6 lat konkurs plastyczny pn. „Mój przyjaciel miś”.\nRozwijanie wyobraźni i kreatywności u dzieci.\nKształtowanie i rozwijanie zainteresowań artystycznych.\nPrace należy dostarczyć do siedziby organizatora (najlepiej pocztą) do dnia 23.11.2020 roku, na adres organizatora lub filii bibliotecznej w Mierzynie. (Adresy znajdziecie Państwo na dole informacji).\nZadaniem uczestników konkursu jest samodzielne wykonanie pracy plastycznej przedstawiającej postać MISIA. Będzie fajnie, jeśli postać misia będzie obdarzona indywidualnymi cechami i atrybutami.\nPrace można wykonać dowolną techniką plastyczną (rysowanie, malowanie, grafika, wycinanka itp.). Prace należy wykonać na kartce o powierzchni formatu A-4 lub A3.\nKażda dostarczona praca musi zawierać metryczkę wg załączonego wzoru: Imię i nazwisko, wiek, oraz dane do kontaktu.\nAtrakcyjność formy i inwencja twórcza.\nWybrane przez jury prace zostaną nagrodzone pakietem książek.\nZgodnie z Ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 04.02.1994 r. (Dz. U. z 1994 r. nr 24, poz. 83 z późn. zm.) imię i nazwisko autora projektu zostanie zamieszczone na pracy.\nUczestnictwo w konkursie wiąże się z wyrażeniem zgody na:\n- bezpłatne prezentowanie i publikowanie prac konkursowych we fragmentach lub w całości, bez zachowania praw autorskich, w celach promocyjnych Gminnego Centrum Kultury i Bibliotek w Dobrej,\n- publikację pracy na stronie GCKIB,\n- przetwarzanie danych osobowych na potrzeby konkursu (zgodnie z Ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997, tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 922)\nO terminie wręczenia nagród poinformujemy laureatów telefonicznie.\nOrganizator (Adres nasyłania prac):\n1. Gminne Centrum Kultury i Bibliotek\n2. GCKIB- filia w Mierzynie\nBibliotekarz Edyta Sztylc


Platforma odbiła Białołękę. Radni wybrali nową burmistrz - Białołęka\n10.03.2016 19:52 Przeciągnęli trzech radnych\nPlatforma odbiła Białołękę.\nRadni wybrali nową burmistrz\nIlona Soja-Kozłowska, nowa burmistrz Białołękifot. Piotr Bakalarski, tvnwarszawa.pl\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.03.2016 00:14 ~Smuteczek_pl\nI POwcy mają czelność pouczać innych o demokracji. Dlatego właśnie trzeba posprzątać te 8 letnie bagno.\noessu - ile oni wam płacą za pisanie tych propisowkich postów?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 14.03.2016 11:11 ~dno\nteraz na Białołęce będzie żyło się lepiej\nzgłoś naruszenie odpowiedz 11.03.2016 18:43 ~seiko\nRadni niezalezni od PISu to masakra, poziom zula spod budki z piwem! Nie wolno im pozwolić rządzić!\nzgłoś naruszenie odpowiedz 11.03.2016 18:40 ~alek\nzgłoś naruszenie odpowiedz 11.03.2016 17:16 ~Marek\nParanoja, stołki, walki partii a gdzie dobro obywatela?!\nzgłoś naruszenie odpowiedz 11.03.2016 15:07 ~Mirka\nMasakra jak można wybrać takiego gościa na wice. Burmistrz Marcin Adamkiewicz bez wykształcenia. Nie ma pojęcia o niczym, nie potrafi się wysłowić i robi błędy ortograficzne w interpelacjach.To ja już wolę poprzednią ekipę. Wstyd! Nie było nikogo po studiach.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 11.03.2016 14:21 ~mol\nZłodzieja oskarża złodziej, który kradnie na potęgę, bo może zabraknąć czasu.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 11.03.2016 12:31 Bl0to\nPis nie dostał 63% głosów, pis dostał na wyborach 18% głosów uprawnionych. Wygrał, ale to nie znaczy, że może i ma narzucać swoją wolę większości. Granda u władz. Wstyd. Prawo nie jest rychliwie ale sprawiedliwe i ten zamach stanu na Konstytucję nie ujdzie płazem. Trybunał Stanu pęknie w szwach.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 11.03.2016 11:36 ~johny\nZ czego cię PO okradło. Podaj przykład.\nKoryto ci się skończyło\nPO się łapie wszystkiego bo już nikt inteligentny im nie wierzy, ludzie po prostu zaczynają być mniej naiwni i otwierają oczy - to dobrze dla Polski! PO nas okradało!!!\nOkradło mnie z emerytur - mojej i moich rodziców. Moja babka po całym życiu pracy w szkole dostawała 2100 zł emerytury, moja matka ma szansę uzbierać 900 zł. To oznacza dla mnie 1200 zł miesięcznie dopłaty. A jak nie będzie w stanie samodzielnie żyć, to będę musiał dopłacać 2500 zł do prywatnego (a jak!) domu opieki. Z tego mnie platforma okradła. Nie wspomnę o własnej emeryturze, na którą płacę 2000 zł miesięcznie, a której pewnie na oczy nie zobaczę.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 11.03.2016 11:16 ~sdf\ngdzie jest leśny dziadek z KOD? i alimeńciaż!!! to atak na demokrację hahaha


Akademik UW na Służewcu od Projekt Praga: rusza realizacja - Architektura-murator\nArchitektura MuratorProjektyAkademik UW na Służewcu od Projekt Praga: rusza realizacja\nAkademik UW na Służewcu, proj. Projekt Praga\nKonkurs na projekt akademika UW na Służewcu\nProjekt akademika UW na Służewcu wyłoniono w konkursie architektonicznym z 2019 roku. Jury pod przewodnictwem Wojciecha Koteckiego pierwsze miejsce przyznało pracowni Projekt Praga. Architekci zaprojektowali budynek na planie krzyża z centralnym patio pośrodku. Idea „odwróconych” dziedzińców tematycznych, zlokalizowanych między ramionami domu studenckiego i dopełnionych planowaną w przyszłości zabudową, pozwala na oszczędne gospodarowanie przestrzenią współdzieloną z sąsiadami, stając się zalążkiem urbanistyki całego obszaru – uzasadniali sędziowie. Zamiast długich ciągów komunikacyjnych wewnątrz budynku, autorzy zaproponowali typologię opartą o niewielkie, kilkunastoosobowe grupy sąsiedzkie rozłożone wokół wielopoziomowego rdzenia mieszczącego przeplatające się strefy integracji i wypoczynku oraz kuchnie.\nCzytaj też: Dom studencki w Kampusie Służewiec – wyniki konkursu |\n2 grudnia władze uczelni podpisały umowę z wykonawcą, firmą Mota-Engil Central Europe, na realizację nowego akademika UW na Służewcu. Gmach powstanie w obrębie ulic Sulimy i Smyczkowej. Będą w nim mieszkać studenci i doktoranci UW, w tym także obcokrajowcy studiujący i pracujący na uczelni. W budynku znajdzie się ponad 130 pokoi, zarówno jedno-, jak i dwuosobowe, a także segmenty składające z dwóch pokoi, łazienki i przestrzeni komunikacji z niewielkim aneksem kuchennym, oraz tzw. mieszkania eksperymentalne, będące połączeniem zalet pokoju w akademiku z zaletami pokoju wynajmowanego „na mieście”. Łącznie będzie tu ponad 380 miejsc zakwaterowania. Oprócz tego zaplanowano: pokoje do pracy cichej i w grupach, kuchnie, świetlicę, pralnię oraz salę ćwiczeń.\nAkademika UW na Służewc: realizacja\nNowy akademik UW na Służewcu będzie miał siedem kondygnacji naziemnych i jedną podziemną, przeznaczoną na miejsca postojowe oraz pomieszczenia techniczne. Powierzchnia całkowita wyniesie prawie 13 tys. m², a użytkowa prawie 5850 m². Prace budowlane mają zakończyć się w czwartym kwartale 2023 roku. Generalny wykonawca będzie odpowiedzialny także za wykończenie i wyposażenie pokoi oraz za zagospodarowanie terenu wraz z elementami małej architektury.\nBudowa akademika UW na Służewcu to jedna z inwestycji programu wieloletniego „Uniwersytet Warszawski 2016-2025” z dotacją na poziomie 945 mln zł. W ramach tego programu do 2025 roku władze uczelni przeprowadzą 18 dużych inwestycji: 10 obiektów poddanych zostanie gruntownej modernizacji, a 8 zostanie zrealizowanych zupełnie od zera. Jedną z nich jest budowa Wydziału Psychologii UW w obrębie ulic Żwirki i Wigury, Banacha oraz Pasteura na kampusie Ochota. Gmach według konkursowego projektu pracowni Bujnowski Architekci i Projekt Praga ma zostać oddany do użytku w 2024 roku.\nCzytaj też: Rusza budowa Wydziału Psychologii UW według projektu pracowni Bujnowski Architekci i Projekt Praga |