Pokaż wyniki 1 do 50 z 387\nWyszukiwanie trwało 0.01 sekund(y). Szukaj: Posts Made By: HarryLey4x4\nForum: CRF 1000 L Wczoraj, 21:30\nZamieszczone przez HarryLey4x4\nA trzeci banan, bo dojechałem na oparach do...\nA trzeci banan, bo dojechałem na oparach do stacji i wlałem do zbiornika 19,27 ltra beny \nForum: CRF 1000 L Wczoraj, 21:16\nGrzechu dzięki. Przed chwilą zsiadłem z moto...\nPrzed chwilą zsiadłem z moto i banan. Drugi Banan po zobaczeniu jakiego mialem pasażera...\nForum: CRF 1000 L Wczoraj, 12:17\nChodziło mi o pracę silnika. Nie jestem tak...\nChodziło mi o pracę silnika. Nie jestem tak techniczny silnikowo , ale odczuwam różnicę na plus w jego pracy. Zapewne mapy silnika i pewnie jakieś mapy sterowania skrzynią. Mam wrażenie ,że motocykl...\nForum: CRF 1000 L Wczoraj, 10:02\nCzt może ktoś załączyć foto kanapy przerobionej...\nCzt może ktoś załączyć foto kanapy przerobionej przez rzeczonego Zet'a ?. Chodzi mi konkretnie o kanapę do NAT.\nCo do tematu zajebistości NAT, to po wypadku w maju 2018 zamieniłem model 2016 DCT...\nForum: NAT - Warsztat 21.09.2018, 18:11\nTRIPMASTER dołączany do pierwszych NAT - jakieś problemy ?\nPiotr Dialog, a gdzie serwisowales ?\nForum: NAT - Warsztat 20.09.2018, 16:58\nPo dwoch miesiacach metromierz wrocil po...\nPo dwoch miesiacach metromierz wrocil po naprawie. Teraz zamontowany w nowej NAT. DZIAŁA !\nForum: Trochę dalej 20.09.2018, 08:51\nCzyta się \nForum: Polska 20.09.2018, 08:38\nA może ktoś ma namiar na jakąś ciekawą relację z...\nA może ktoś ma namiar na jakąś ciekawą relację z tego fińskiego odcinka ?\nForum: Dział Producentów i Dostawców 20.09.2018, 00:35\nTakze jestem zainteresowany do NAT 2018.\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 17.09.2018, 21:54\nA wracając do tematu, czy paczki z Chin dotarły ?\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 08.09.2018, 07:48\nNadgarstek radze dobrze sprawdzić. Tez mam z nim...\nNadgarstek radze dobrze sprawdzić. Tez mam z nim problem po moim fiku miku.\nJesli miales NNW to zwroca Ci za badania. Znajdz dobrego speca . Polecam rehasport Poznań. Dobry rezonans\nForum: CRF 1000 L 31.08.2018, 12:27\nJa juz mam drugą DCT, ale nie atas bo za wysoka.\nForum: CRF 1000 L 30.08.2018, 16:55\nJa w swojej NAT 2016 mialem też walkę z kontrolką...\nJa w swojej NAT 2016 mialem też walkę z kontrolką ABS. Po wymianie czujnika przedniego niby ustąpiło, ale nie pojeżdziłem długo , bo zaraz na drugi dzien po wyjezdzie z serwisu skasowałem moto .\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 30.08.2018, 16:48\nGmole HEED brak instrukcji\nNie chce mi sie wierzyć. Kupilem u nich juz 3...\nNie chce mi sie wierzyć. Kupilem u nich juz 3 kpl. I zawsze był szybki kontakt i reakcja. Może okres urlopowy ?\nForum: CRF 1000 L 30.08.2018, 15:50\nA kto zakłada ten fabryczny shit ?\nForum: CRF 1000 L 24.08.2018, 11:36\nRadiolog, w tym temacie szedłbym w kierunku opcji...\nRadiolog, w tym temacie szedłbym w kierunku opcji z oceną sytuacji przez rzeczoznawce. Jesli okaże się że musisz dokonać wymiany gówienka za cenę 5 tys.za robocizne to kest o co ppwalczyć. Im mniej...\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 23.08.2018, 08:20\nNapisz czy dużo jest rozbierania przy NAT. ...\nNapisz czy dużo jest rozbierania przy NAT.\nZdjęcia także mile widziane, bo trzeba to czasem połączyć z innymi gadżetami umieszczanymi w okolicach mocowania risersów.\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 21.08.2018, 22:05\nNo więc jak ? Do NAT gotowy ?\nDo NAT gotowy ?\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 14.08.2018, 12:58\nSprzedam stelaże boczne i wieszak narzędziówki do NAT 2016/17\nMocowanie narzedziówki odsprzedam dopiero po...\nMocowanie narzedziówki odsprzedam dopiero po zbyciu stelaży\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 13.08.2018, 13:42\nSprzedam stelaże givi pod monokey. Demontowalne .\nTutaj link do olxa.\nOczywiście cena negocjowalna ...\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 11.08.2018, 18:24\nAle chyba i tak jest inna budowa.\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 11.08.2018, 14:06\nJa bede odsprzedawał swoje wzmocnienie, bo w 2018...\nJa bede odsprzedawał swoje wzmocnienie, bo w 2018 ponoć niepotrzebne\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 10.08.2018, 14:20\nPawelM, można sie wstępnie wpisać?\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 10.08.2018, 14:19\nNie zmienia to faktu, ze amor pomaga. Homologacja...\nNie zmienia to faktu, ze amor pomaga. Homologacja jest często wydumanym ograniczeniem.\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 10.08.2018, 12:33\nCzy bedzie nieograniczona ilosc dostepna ? Czy...\nCzy bedzie nieograniczona ilosc dostepna ? Czy jakaś partia ?\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 10.08.2018, 08:35\nDużo będzie zachodu z montażem w crf 1000 ?\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 09.08.2018, 22:21\nZnasz cenę jaka bedzie , PawelM?\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 09.08.2018, 16:50\nMada , coś sprawdzonego ?\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 09.08.2018, 13:03\nDokladnie rok przed moim wypadkiem założyłem ten...\nDokladnie rok przed moim wypadkiem założyłem ten wątek. Teraz nowa CRF1000 i szukam , bo na pewno zakladam. Ma ktoś moze jakieś linki do sprawdzonych rozwiązań?\nForum: CRF 1000 L 06.08.2018, 15:38\nU mnie shimy występowało juz przy 120-130 km/ h. ...\nU mnie shimy występowało juz przy 120-130 km/ h.\nTen wypadek mial miejsce na odcinku z dodatkowo pofałdowanym asfaltem i mega shima wyskoczyła przy ok. 150 km/h. Próbowałem pierdalnąć z gazu i...\nForum: CRF 1000 L 06.08.2018, 09:13\nAnakee wild z przodu u mnie powodowała shimy,...\nAnakee wild z przodu u mnie powodowała shimy, ktora skonczyla sie spektakularnym położeniem moto i szpitalem. Oczywiscie na asfalcie. Wczesniej zrobiła ok. 4 tys.głownie po Maroko.\nForum: CRF 1000 L 03.08.2018, 16:30\nCzemu po sezonie? Przy tych upałach nie miałbym...\nCzemu po sezonie? Przy tych upałach nie miałbym ochoty chyba zbytnio jezdzic. Chociaż to pewnie wymówka z mojej strony. 珞\nWrzesien i pazdziernik to fajne miesiące na jazdę.\nZanabyłem nową afrę...\nForum: CRF 1000 L 31.07.2018, 18:30\nA ja już ubieram nową 2018. Niestety pierwszą...\nA ja już ubieram nową 2018.\nNiestety pierwszą przysiadkę zrobię dopiero we wrześniu.\nForum: NAT - Warsztat 04.07.2018, 08:51\nczujnik ABS- PROBLEM\nSzymon89, a te kostki są takie same ,czy prawie...\nSzymon89, a te kostki są takie same ,czy prawie takie same i ktoś jednak na siłę łączył nie te kostki ?\nPo naduszeniu absu powinna Ci wtedy rosnąc temperatura \nForum: CRF 1000 L 01.07.2018, 21:48\nJakoś to zaakceptuję\nForum: CRF 1000 L 01.07.2018, 21:47\nPowinienes dostac 100 % wartosci. Jak dla mnie...\nPowinienes dostac 100 % wartosci. Jak dla mnie ubezpieczalnia musi wyplacic Ci rownowartosc nowej, albo używanej w takim samym stsnie co moze byc trudne. Idz do sądu, a na początek prawnik.\nForum: CRF 1000 L 01.07.2018, 14:01\nU mnie szkoda całkowita. Nowa Natalka juz...\nU mnie szkoda całkowita. Nowa Natalka juz zamowiona.\nCo do ciuchów to chce powalczyć z NNW, moze sie uda, bo i ciuchy i kask, a to nie mała kwota.\nForum: CRF 1000 L 01.07.2018, 13:57\nNie wiem... Wszyscy biadolą na NAT, a ja po...\nNie wiem... Wszyscy biadolą na NAT, a ja po wyjebce i szkodzie całkowitej czekam na nową Natalkę. Tym razem nie 2016 tylko 2018 i mam nadzieję, że kilka poprawionych rzeczy przyniesie mi dodatkową...\nForum: CRF 1000 L 06.06.2018, 22:50\nNa razie rozbierają maszyne, teraz bedzie pewnie...\nNa razie rozbierają maszyne, teraz bedzie pewnie kolejna ogledzina.\nStelarze przodu pogiete, mocowania lamp i licznika popekane, lagi zgiete, rama na razie nie badana. Nie widac by byla jakos...\nForum: CRF 1000 L 05.06.2018, 21:40\nKilka dni po pierwszych ogledzinach i dzis mam...\nKilka dni po pierwszych ogledzinach i dzis mam kase na koncie. Niestety to nie wszystko , wiec PZU musi spodziewac sie dalszych roszczen\nForum: NAT - Warsztat 01.06.2018, 13:34\nU mnie kontrolka ABS nie chciala zgasnąć. Czasem...\nU mnie kontrolka ABS nie chciala zgasnąć. Czasem podczas jazdy gasła, ale przy hamowaniu zaczynała świecić.\nCzasem kontrolka tylko sie żarzyła,a rozświecała się mocniej przy dodawaniu gazu.ABS...\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 31.05.2018, 09:00\nOrientujecie się , czy w NAT 2018 wzmocnienie...\nOrientujecie się , czy w NAT 2018 wzmocnienie jest potrzebne czy nie? Pytam o zwykłą nie o ATASa.\nForum: NAT - Warsztat 31.05.2018, 08:57\nja osobiście już miałem wymieniony na gwarancji...\nja osobiście już miałem wymieniony na gwarancji czujnik przedni ABSu.\nForum: CRF 1000 L 30.05.2018, 15:43\nU mnie po ogledzinach pierwszych i zaczynaja...\nU mnie po ogledzinach pierwszych i zaczynaja rozbierac złomka. Zobaczymy co sie okaze po rozbiorce\nForum: CRF 1000 L 30.05.2018, 15:37\nMysle, ze jak podpisales w salonie hondy jako...\nMysle, ze jak podpisales w salonie hondy jako warsztacie naprawczym ,upowaznienie do zalatwiania spraw przed Ubezpieczalnią, to sformułowanie ,ze Pan Honda czeka na pisemko z Polixji, jest skrotem...\nForum: CRF 1000 L 28.05.2018, 21:09\nOdpowiadam, Anakee Wild z przodu, kufer centralny...\nOdpowiadam, Anakee Wild z przodu, kufer centralny z tylu. Predkosc konkret.\nForum: CRF 1000 L 27.05.2018, 13:38\nA ja Panowie podłączę się pod temat z trochę...\nA ja Panowie podłączę się pod temat z trochę innej beczki.\nTakże miałem wypadek dokłądnie 2 tygodnie temu i wczoraj dopiero wyszedłem ze szpitala. Czekam teraz na oględziny moto i będę oglądał temat...\nForum: Umawianie i propozycje wyjazdów 18.05.2018, 07:12\nRajd North South 15-20 czerwca 2018\nJesli ktos bylby zainteresowany to mam do odsprzedania uczestnictwo dla jednaj osoby wraz z transportem bagaży\nForum: NAT - Warsztat 10.05.2018, 13:05\nCzy może są tu użytkujący takowy sprzęcik ?\nOsobiście odkupiłem od kolegi z forum takiego tripmastera i okazało się ,że niestety nie działa , tzn, działał przez kilkadziesiąt minut i kilkanaście...\nForum: NAT - Wyposażenie / Gadżety 27.04.2018, 15:37\nFajnie, dzięki za pamieć i info.


Możliwość elektronicznego składania wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych - e-prawnik.pl\nMożliwość elektronicznego składania wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych\nNajważniejsze rozwiązania w projekcie\nKiedy nowe rozwiązania mają wejść w życie?\nRada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz niektórych innych ustaw, przedłożony przez ministra rolnictwa i rozwoju wsi.\nRząd chce ułatwić rolnikom składanie wniosków i dokumentów do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR). Chodzi m.in. o możliwość elektronicznego składania wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych oraz o zmianę i korektę danych. Będzie więc możliwość elektronicznego składania wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych.\nWprowadzona zostanie możliwość elektronicznego składania wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych. Obecnie wniosek o wpis do ewidencji producentów należy składać w wersji papierowej do kierownika biura powiatowego ARiMR.\nUmożliwione zostanie sporządzanie elektronicznej kopii dokumentów, co ograniczy ilość miejsca przeznaczonego na przechowywanie akt spraw w postaci papierowej oraz umożliwi szybki dostęp do akt z każdego szczebla organizacyjnego ARiMR. Obecnie akta spraw przechowywane są wyłącznie w wersji papierowej.\nDoprecyzowane zostaną przepisy w sprawie postępowań ze skopiowanymi elektronicznie dokumentami oraz z elektroniczną kopią dokumentów.\nWprowadzona zostanie możliwość elektronicznego składania wniosku o wypłatę oraz wniosku o przyznanie pomocy (tzw. wniosku transferowego) w ramach działań zalesieniowych objętych Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2004–2006 i 2007–2013.\nDoprecyzowanie przepisów, regulujących proces przyznawania pomocy w działaniach transferu wiedzy i doradztwa objętych PROW 2014-2020 oraz wprowadzenie przepisów, regulujących odmowę przyznania pomocy w tych działaniach.\nNowe rozwiązania mają wejść w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem niektórych przepisów, które zaczną obowiązywać w innych terminach.\nTagi: wniosek o wpis do ewidencji producentów rolnych, rolnik, ARiMR\nTylko kwalifikowany e-podpis do założenia spółki z o.o.\nZmiany przy zakładaniu spółki z o.o. przez internet\nWniosek o zwrot podatku akcyzowego za paliwo w rolnictwie\nUporządkuj wpisy w CEIDG\nJaki podpis przy zawiązywaniu przez internet spółek z o.o.?\nZakładanie spółki cywilnej - Kto i w jaki sposób może założyć spółkę cywilną?\nZmiana ustawy o odpadach\nDziałalność rolnicza a wpis do ewidencji\nDeklaracje bez podpisu elektronicznego\nWarunki podjęcia działalności gospodarczej


Garnitur ślubny szary GT8023 - Vestus\nHome > Odzież>Garnitury>Garnitur ślubny szary GT8023\nSzary garnitur ślubny w delikatny mikrowzór to doskonała propozycja na Twój wyjątkowy dzień. Elegancji dodaje mu satynowy kołnierz przeznaczony na wyjątkowe okazje. Ten model został uszyty z wysokiej jakości tkaniny z dodatkiem włókien syntetycznych, dzięki którym materiał jest odporny na gniecenie i jeszcze lepiej dopasuje się do sylwetki.\nProjekt garnituru łączy w sobie: szalowy, satynowy kołnierz, skośną brustaszę, kołnierz od strony wewnętrznej podszyty filcem i dwa szlice z tył marynarki. Guziki również zostały obszyte satynowym materiałem, dzięki czemu garnitur klasyfikuje się do tych najbardziej formalnych. Dzięki możliwości poszerzenia lub zwężenia spodni w pasie do 4 cm, precyzyjne dopasowanie nie będzie stanowiło problemu. Nogawka posiada dodatkowy zapas materiału, więc spodnie można wydłużyć do 2 cm.\nTen model garnituru polecamy na bardzo formalne okazje. Szczególnie dedykujemy go dla przyszłych Panów Młodych.\nPolecamy także pozostałe garnitury męskie z naszej kolekcji!\n170/104/90 (extra dopasowany)170/108/94 (extra dopasowany)170/112/98 (extra dopasowany)176/100/86 (extra dopasowany)176/104/90 (extra dopasowany)176/108/94 (extra dopasowany)176/112/98 (extra dopasowany)182/108/94 (extra dopasowany)182/112/98 (extra dopasowany)182/116/102 (extra dopasowany)188/108/94 (extra dopasowany)188/112/98 (extra dopasowany)188/116/102 (extra dopasowany)\nSkład tkaniny 20% wełna 50% poliester 30% wiskoza\nKolor dominujący Grafit\nRozmiar 164-170: 37 (extra dopasowana)164-170: 38 (extra dopasowana)164-170: 39 (extra dopasowana)164-170: 42 (extra dopasowana)164-170: 43 (extra dopasowana)164-170: 41/42 (klasyczna)164-170: 43/44 (klasyczna)164-170: 45/46 (klasyczna)176-182: 38 (extra dopasowana)176-182: 39 (extra dopasowana)176-182: 40 (extra dopasowana)176-182: 41 (extra dopasowana)176-182: 42 (extra dopasowana)176-182: 43 (extra dopasowana)176-182: 44 (extra dopasowana)176-182: 45 (extra dopasowana)176-182: 47/48 (klasyczna)188-194: 39 (extra dopasowana)188-194: 38 (extra dopasowana)188-194: 40 (extra dopasowana)188-194: 41 (extra dopasowana)188-194: 42 (extra dopasowana)188-194: 43 (extra dopasowana)188-194: 44 (extra dopasowana)188-194: 45 (extra dopasowana)\nCzarny pasek skórzany z kla...


Apartamenty w Lake Leake - Oferty apartamentów w Lake Leake - eSky.pl\nApartamenty - Lake Leake\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Lake Leake są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Lake Leake zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nLake Leake - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Lake Leake charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Lake Leake z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Lake Leake znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Lake Leake?\nDostępne apartamenty w Lake Leake w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Lake Leake posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Lake Leake?\nUdogodnienia w apartamentach w Lake Leake są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Lake Leake przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Lake Leake?\nRezerwacja apartamentów w Lake Leake jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Lake Leake wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Lake Leake?\nCena apartamentu w Lake Leake jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Lake Leake są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.


Wyprzedaż - odzież damska z wykładanym kołnierzem - Zniżki do 80%! - Kolekcja zima 2019 - myBaze.com\nmyBaze / Odzież / Odzież damska / Odzież damska z wykładanym kołnierzem / Wyprzedaż - odzież damska z wykładanym kołnierzem\nOdzież damska z wykładanym kołnierzem w wyprzedaży modna i wygodna\nModna Odzież damska z wykładanym kołnierzem w wyprzedażyw naszej ofercie przypadnie do gustu wszystkim kobietom, które cenią sobie podążanie za modą i dobrą jakość wykonania. Kolekcja zima 2019 to Odzież damska, która na wyprzedaży rozchodzi się jak świeże bułeczki. Sprawdź ofertę 50 modeli odzieży damskiej od cenionych firm odzieżowych Moe, Style, BE, Sinsay, L’AF w cenach od 14,99 zł do 279,00 zł.\nSkorzystaj z najnowszej promocji na 20 modeli odzieży damskiej w różnych fasonach po obniżonych cenach od 14,99 zł. .\nOdzież damska z wykładanym kołnierzem w wyprzedażyna każdą okazję\nWyprzedaż - odzież damska z wykładanym kołnierzem - Kolekcja zima 2019\nTop z wykładanym golfem - Brązowy\nTop z wykładanym golfem - Biały\nTunika z szerokim kołnierzem - gołębia\nSukienka - czarna


Echo wulkanów na wyspach Liparyjskich - RODZINA NA FALI\n– Mamo to jak się te wyspy w końcu nazywają? – zapytał mój synek Igor, obserwując przez wysłużoną lornetkę zbliżający się brzeg pierwszej z wysp archipelagu– wyspy Vulcano.\nZaśmiałam się, chociaż sama wcześniej zgłębiałam, czemu uwielbiający prostotę Włosi posługują się nadal dwoma nazwami w stosunku do tych wysp (Liparyjskie lub Eolskie).\nZacznę jednak od początku. Wzięliśmy tu kurs z Bagnara di Calabria, pierwszego portu na lądzie włoskim po trudach przejścia Cieśniny Messyńskiej. Trudach, bo przyszło nam żeglować pod wiatr i w warunkach, kiedy prąd był najsilniejszy i przemieszczał się z północy na południe, co stanowiło dla naszego jachtu kolejne spowolnienie, bo kurs był na północ. Momentami miałam wrażenie, że się wcale nie przemieszczamy. Nasz Dufour 28 (8 metrów i 23 centymetry) parł do przodu bardzo powoli, okrutnie szybkie motorówki mijały nas, jakby drwiąc z naszej pełnej godności, wolnej żeglugi pod prąd. Po kilku godzinach przebijania się pod kanciaste fale udało nam się przejść naszą pierwszą cieśninę i najpiękniejsza, a jednocześnie największa wyspa na Morzu Śródziemnym – Sycylia została za nami.\nZ Bagnara di Calabria, który jest rybackim portem mieliśmy na wyspę Vulcano 40 mil, czyli jakieś 72 km, co dla naszego jachtu przy dobrych wiatrach stanowi 7-8 godzin żeglugi. Dzieci zadekowały się pod pokładem wyciągając pudło klocków lego i kontynuowały projekt budowy swordfisha, czyli kutra na mieczniki, który obserwowały wczoraj w porcie.\n10 mil przed wyspą ruch zdecydowanie zaczął się zwiększać. Był piątek i z północy Sycylii wyruszyli weekendowi żeglarze na swoich szybkich motorówkach. Euforia spowodowana perspektywą wolnych dni powodowała, że na niektórych jachtach przez dłuższy czas nikt nie stał przy sterze a łódź mknęła z prędkością 50 km/h. Zawołałam Sebastiana, bo lepiej żebyśmy mieli oboje oczy dookoła głowy. Zdecydowanie lepiej było wzmóc czujność, aby już z daleka schodzić im z kursu. W pewnym momencie zauważyłam zbliżającego się „Sunseeker-a”, który wyraźnie chciał nam przeciąć kurs na autopilocie. Sternik zajmował się swoimi załogantami pod pokładem a jacht mknął radośnie uderzając w fale. Motorówka-widmo pędziła prosto na nas! Szybko zmieniliśmy kurs wybierając foka, aby nasz jacht bardziej wyostrzył. Uff! Udało się. Na mijającej nas w pędzie jednostce zauważyliśmy opalonego Sycylijczyka, który wyszedł z kabiny, rozejrzał się ze zdziwieniem i pokiwał głową z dezaprobatą a jego mówiła: skąd ten ruch na morzu? Kilka mil przed Vulcano, wiatr przybrał na sile, jakby Eol obudził się i westchnął ciężko. Dla odmiany wiatrem z dziobu. Nasz jacht zmienił kurs na bajdewind. Wracając więc do pytania Igora. O wyspach Eolskich bądź Liparyjskich mówi się, że grecki bóg wiatru Eol rozrzucił po morzu czarne perły z wulkanicznej lawy. Siedem wulkanicznych dzieci wiatru, słońca i ognia usytuowanych jest na przestrzeni 200 km pomiędzy Etną a Wezuwiuszem. Mitów o Eolu, który na tym niewielkim archipelagu znalazł sobie przyczółek jest mnóstwo. Na Vulcano rozpowszechnił się kult boga ognia i kowali Hefajstosa. Wyspa miała być wielką kuźnią, która rosła (kolejne wyłaniające się z wody wulkany) dzięki czasowym czyszczeniom paleniska kuźni. Trzęsieniom ziemi przypisywano genezę wykuwania broni dla boga Marsa i jego armii. Homer natomiast twierdził, że Odys przypłynął tu z workiem wiatrów na pokładzie, a jego marynarze otworzyli go zbyt wcześnie. Po panowaniu Greków, którzy opowiadali, że mieszkają na wyspach Liparyjskich (od największej z nich Lipari), przyszła pora upadku i piraci wzięli je pod swoje panowanie, co trwało aż do XX wieku. Przerwali to faszyści, którzy na wyspę Lipari zaczęli wysyłać swoich przeciwników politycznych, skazując ich na banicję.\nPrzed 20.00 stanęliśmy w jednym z dwóch kotwicowisk: Porto di Levante. Drugie to Porto di Ponente. Poza nimi niewielka wyspa Vulcano (21 km2) oferuje jeszcze mocno zatłoczony port, do którego również dopływa prom i wodolot. Kotwicowisko również jest już mocno oblegane, nic dziwnego, wszystkie motorówki dawno tu dopłynęły a nam pozostało miejsce, gdzie mamy 8 metrów głębokości (sporo jak na śródziemnomorskie standardy) pod kilem, ale za to spory zasięg na kręcenie się na długim łańcuchu w przypadku zmiany kierunku wiatru. Zasiadamy zadowoleni w kokpicie i dopiero wtedy zdajemy sobie sprawę z silnego zapachu, który zdaje się wydobywać się z wody. Najmłodszy członek załogi w postaci mojej córki zmarszczył nosek i zapytał co to za zapach. To fumarole, usłyszeliśmy naukowe wyjaśnienie Pana Kapitana Taty, który po chwili w najlepsze opowiadał już dzieciakom o co chodzi z tym zapachem. Cała ta wyspa to wulkan. Na samym szczycie znajduje się wulkan Fossa z Gran Cratere. Mimo, że jest uśpiony od bardzo dawna (ostatni poważny wybuch był odnotowany w 1890 roku) to oddychając wypuszcza dymy siarkowe, które wydzielają zapach siarki. Pod wodą też wydzielają się opary, które powodują, że woda jest trochę mętna i ma zapach zgniłych jaj. Już podobno Rzymianie w danych czasach wydobywali tu siarkę, teraz 700 osobowa wyspa żyje raczej z turystyki. Dzieciaki ubrane w kamizelki skaczą z burty i lądują po kolei w pachnącej siarką, ciepłej wodzie. Po chwili zapach nie jest już taki męczący. Wieczór pod wulkanem upłynął nam na obserwacji życia na innych jachtach, gdzie załogi wyluzowane już weekendem, delektowały się zimnym prosecco zajadając grillowane warzywa i ryby. Z pokładu rozpościera się przepiękny widok na wulkan oraz sąsiednie wyspy majaczące się w dalszej morskiej perspektywie.\nAby poczuć pełny klimat trzeba jednak dotknąć stopą wyspy, co udało nam się dopiero następnego dnia. Plaża jest ciemna, wulkaniczna. Nie przeszkadza to nikomu, a dzieci usmarowane na czarno w najlepsze kopią i polewają się morską wodą. Przy plaży znajduje się naturalny basen z błotkiem (wejście 3 EU/os), gdzie można zanurzyć się po szyję w ciepłej, mazi o zdrowotnych właściwościach. Podczas kąpieli w błotku trzeba być ostrożnym a z dziećmi wręcz wstęp nie jest tu zalecany. Wiele miejsc parzy, woda bulgocze i dymi a fumarole wydobywają się nawet spomiędzy desek pomostu. Szczyt wulkanu kusi, ale ekstremalnie wysoka temperatura powietrza skutecznie odstrasza od podjęcia inicjatywy wejścia na szczyt, na którym wraz ze wzrostem wysokości rośnie temperatura. Zeszliśmy do portu, gdzie akurat wpłynął prom, z którego wysypało się spore grono turystów z walizkami, tobołkami, dziećmi, psami. Promy – wodoloty kursują tu z Milazzo (port na Sycylii) oraz pobliskiej Lipari. Na wyspie poza kilkoma, niewielkimi hotelami znajdują się kwatery prywatne i camping. Spora liczba sklepików z pamiątkami oraz restauracji zachęca do spróbowania lokalnych specjałów. Ceny wysokie. Wyspę najlepiej objechać rowerem, bo nie zauważyłam tu innej komunikacji.\nPopołudniu postanowiliśmy zmienić nieco klimat i popłynąć na Lipari – bardziej zabudowaną stolicę archipelagu. Od Vulcano Lipari dzielą jedynie 4 mile (7 km). Ruch między wyspami jest zabójczy. Ścigacze, motorówki, skutery i promy kursują w tą i z powrotem wywołując fale, które rozbijają się o skały Lipari. Cywilizacja wyspy jest zbudowana częściowo na wysokim klifie, dopiero w okolicach portu schodząca niżej. Jest to największa z wysp i najbardziej zaludniona. Jako twór geologiczny ma najbogatszą historię, można tu nawet natknąć się na biały piasek co na wyspie wulkanicznej nie zdarza się często, a jej głównym skarbem był pumeks. O wpłynięciu do portu nawet nie myśleliśmy, gdyż według pilota żeglarskiego był on na najwyższym poziomie (Charge Band 5). Pozostawała kotwica przed głównym miastem. Tu jednak natrafiliśmy na kolejny problem techniczny: głębokości. W odległości 200-300 m od brzegu na logu widzieliśmy cały czas nie mniej niż 20 m głębokości. Kotwiczyły tam już 3 jachty, ale kilkanaście metrów większe od nas i na pewno z dłuższym łańcuchem. No i jeszcze ten zabójczy rozkołys, wywoływany przez przepływających obok nas amatorów sportów wodnych. Ciężko się utrzymać w pionie, po każdej fali wpadam do środka i staram się łapać wszystko co fruwa wewnątrz, bo zdaje się, jakby grawitacja przestała istnieć. Uśmiechające się od strony zatoki miasteczko Lipari strasznie nas kusiło i postanowiliśmy wpłynąć na chwilę do Mariny Lunga przy XVI –wiecznym forcie. W marinie trudno znaleźć miejsce, ale udało nam się przytulić na moment do jachtu pod włoską banderą. Wulkaniczna wyspa ostatni raz zagrzmiała w V wieku n.e. i wtedy pumeksowy popiół pokrył zielone wioski. Na Lipari znajduje się również jedno z najrozleglejszych nekropolii (starożytne cmentarzysko) w regionie sycylijskim. Pochodzi ono z czasów grecko-rzymskich. Poza Lipari ludność zamieszkuje cztery inne wioski, które utrzymują się przede wszystkim z turystyki oraz trudnią się uprawą winorośli, figowców i oliwek, eksploatacją pumeksu i rybołówstwem. Udało mi się przeczytać te kilka informacji, czekając aż załoga wygramoli się z jachtu. Upał spotęgowany brakiem wiatru na lądzie spowodował, że nasza wizyta ograniczyła się do krótkiego spaceru na lody i przemykania ruchliwymi ulicami. Postanowiliśmy podarować sobie tą stronę Lipari i przenieść się na spokojniejsze wody za cypel Della Galera. Dwie mile dalej znajduje się kotwicowisko Porticello. Na mapie jest zaznaczone przy starym drewnianym pomoście. Już z daleka jednak zauważyłam, że stary pomost jest bardzo stary i dawno już nic przy nim nie cumowało. Zatoka jest szeroko otwarta na morze, ale pogoda jest super i prognozy nie zapowiadają jakiejś zmiany. Znajdujemy świetne miejsce do kotwiczenia pod brzegiem, gdzie majestatycznie wznosi się biała, opuszczona fabryka pumeksu. Interes dawno się skończył, ale zabudowania zostały i robią niesamowite wrażenie wykutych w skale. Woda w morzu ma tutaj niesamowicie błękitny kolor, jest czysta i bardzo ciepła. Nikomu nie chce się już płynąć na brzeg, więc skaczemy z jachtu do wody. Takiej okazji jak kąpiel w lazurowym morzu nie można sobie odpuścić. W nocy lekko nas buja, ale to tylko spokojny oddech morza.\nKilka mil dalej znajduje się wyspa milionerów – Panarea, najmniejsza z 7 wysp archipelagu. Zaciekawieni opowieściami o raju dla bogaczy płyniemy tam, popatrzeć chociaż z daleka. Wyspę zamieszkuje na stałe 280 osób. Niedzielny ruch jeszcze się nie zaczął (jest 06.00 rano), możemy więc po delektować się ciszą i spokojem na morzu. Tak samo myśli chyba mijający nas jacht, gdyż jego Kapitan siedzi na pokładzie popijając kawę w stroju Adama. Machamy sobie przy mijaniu się. Dzieci jeszcze śpią, gdy już prawie dopływamy do brzegów Panarei. Pierwsza zatoka otwiera się przed nami, ale nie dajemy się skusić jej błękitnym wodom i skalistym brzegom, locja nie radzi wpływania tam, jeżeli nie jest się autochtonem z doświadczeniem i najlepiej na łódce o niewielkim zanurzeniu. Kierujemy się dalej do drugiej, większej zatoki Milazesse, która otoczona z trzech stron brzegami wyspy roztacza przed nami swoje gościnne wody. W zatoce już zaczyna się powoli robić ruch, nadpływają z obu stron motorówki i żaglowe jachty. Szybko wybieramy swój kawałek słonego terenu i rzucamy kotwicę, wypuszczając na wszelki wypadek troszkę więcej łańcucha. Na szczęście tutaj nie ma takich problemów z głębokościami, aczkolwiek obserwując manewry innych, bardziej lub mniej wprawnych nawigatorów cieszę się, że stanęliśmy od nich kawałek dalej. Ewakuujemy się dingi na kamienisty brzeg, niedostępny od strony lądu, gdyż chroniony przez wysoki klif. Do południa słońce pali tam niemiłosiernie, wysuwamy więc nosy z wody tylko na zaczerpnięcie powietrza i nurkujemy zawzięcie. Ok. 13.00 słońce chowa się za naszą skałą i dopiero teraz robi się naprawdę przyjemnie. Po plażowym lunchu (pizza na zimno i pieczona melanzana) podpłynęliśmy na bardziej uczęszczaną plażę. W tej części nie ma portu, jedyny zresztą na wyspie znajduje się na jej południowym wschodzie: Porto di Panarea. Tam również mieści się bardziej zorganizowana turystycznie część wyspy (bary, restauracje, kilka hotelików). Zdecydowanie nie chciałam psuć sobie wizji Panarei, więc pozostawiliśmy ten zakątek dla bardziej spragnionych cywilizacji. Zastanawiam się jednak nad fenomenem tego miejsca zwanego „rajem dla milionerów”. Domki, wille, które obejrzałam nie robią większego wrażenia, jeżeli chodzi o architekturę czy przepych. Są za to otoczone bujną zielenią oraz obłędnymi kolorami kwiatów bugenwilli wspinającej się po dachach i ścianach. Wiekowe drzewa oliwne stanowią w wielu z nich dodatkową dekorację domostwa. Wydaje mi się, że prawdziwą wartością wyspy jest jej ograniczona dostępność, spokój i cisza. Trudność w wybudowaniu czegokolwiek, ze względu na brak dróg, brak wody i transport tylko drogą morską zniechęca turystów. No i na pewno można tu mieć święty spokój. Wspinamy się na skałę, pod która była nasza plaża i podziwiamy nieziemski widok na zatokę i sąsiednie wyspy wynurzające się z morza. W zatoce stoi ok. 40 jachtów, nasz jacht ledwo widać, czyżby znowu była najmniejsza?\nKrajobraz kawałek dalej od brzegu jest iście meksykański, wielkie opuncje otaczają nas na wąskiej, mało uczęszczanej ścieżce. Podziwiamy rosnące na dziko kapary, które pokazał nam wcześniej jeden z miejscowych. Zerwałam nawet trochę, ale nie bardzo mam pomysł jak je przyrządzić, aby nabrały smaku tych ze słoiczka. Może tylko w słoną wodę wrzucić? Pod wieczór opuszczamy śliczną Panareę i płyniemy na ostatnią w naszych planach wyspę boga Wiatru – Stromboli, który na szczęście cały czas mocno śpi (płyniemy na silniku).\nPod wieczór opuszczamy śliczną Panareę i płyniemy na ostatnią w naszych planach wyspę boga Wiatru, który na szczęście cały czas mocno śpi (płyniemy na silniku). Kotwicowisk wokół wyspy Stromboli nie ma zbyt wiele, właściwie wiemy tylko o jednym na północy wyspy. Chcemy obejrzeć wybuchy aktywnego wulkanu również po zmroku. Dopływając do wyspy z daleka widzimy wybuchy dymu z krateru wulkanu oraz słyszymy daleki grzmot. Odbywa się to z kilkuminutową częstotliwością. Z początku myśleliśmy, że to burza, ale nie, to wulkan się odzywa. Im bliżej tym słychać go lepiej. Głośny, dudniący huk wydobywający się z wnętrza wyspy. Dzieci co chwilę wystawiają główki zdziwione „grzmotami” bez deszczu. Sebastian decyduje na podpłynięcie od strony północno-zachodniej. Będzie najlepszy widok, a jednocześnie nie powinny nam kamienie spaść na pokład.\nZajęliśmy strategiczne stanowisko, jakąś milę od wynurzającego się z morza na 1000 metrów stożka wulkanu. Bo główna część, czyli kolejne 2000 metrów ukryte jest pod wodą. Powoli zapada wieczór i wybuchy już nie tylko słychać, ale też coraz lepiej widać. Po każdym parsknięciu wylatują w powietrze skały, niektóre wielkości człowieka. Chmura jakby kurzu unosi się w powietrze. Po minucie od wybuchu słychać grzechot toczących się po kamiennym zboczu kawałków skał, które po dłuższej chwili z sykiem i pluskiem wpadają do wody. To tu widzimy ich prawdziwe rozmiary. Podziwiam ich wielkość przez lornetkę, nie chciałabym mieć takiego „kawałka” na pokładzie. Ten typ erupcji ma nawet swoją nazwę: attivita stromboliana (erupcja typu stromboliańskiego). W zatoce, pod zboczem wulkanu zaczyna się robić coraz większy ruch, trochę jachtów, kilka motorówek. Wszyscy dryfują tak jak my, bo nie ma szans na rzucenie kotwicy, głębokości są liczone w setkach metrów. Trzeba tylko być czujnym, aby w tym zapatrzeniu na gorące przedstawienie, które daje Matka Natura i nie wpłynąć w drugi jacht. Spokojne morze trochę ciemnieje w cieniu wulkanu a wraz z zapadaniem nocy widowisko zaczęło się robić coraz bardziej spektakularne. Najpierw pojawiają się czerwone iskry widoczne na granatowym niebie a potem coraz więcej ognia wylatuje z krateru. Widać dokładnie, że staczające się kamienie to gorąca ognista lawa, stygnąca szybko na powietrzu. Z jachtu obserwujemy rząd światełek zbliżających się do krateru wulkanu. To turyści wchodzący na szczyt z latarkami, gdyż na wulkan można dostać się również od strony lądu. Podobno na wyspie nie ma żadnych latarni, aby nie tworzyć sztucznego, konkurencyjnego światła dla wulkanu. Pod wulkanem robi się coraz głośniej, przypłynęły statki turystyczne, odgłos silników i głosy przewodników powodują, że turyści nie mają fonii tylko wizję podczas dzisiejszego spektaklu. My niestety również, ale za to słyszymy podekscytowany głos przewodniczki z najbliższego statku: Grande Erupcione! Picollo Erupcione! Dzieci były zafascynowane dzisiejszą wersją „dobranocki”. Wyrzucaną lawę nazwały fajerwerkami, trochę pokrzykiwały na wulkan, że robi kilkuminutowe przerwy, ale czekały na kolejne i kolejne. Koło 22.30 obracamy się rufą w stronę Stromboli i powoli odpływamy. Spędzimy noc na morzu, nawigując w stronę Cetraro, na włoskim lądzie, dokąd mamy 54 mile, widoczność przed nami słaba, za to jeszcze długo za rufą widać niezapomniane pomarańczowe ognie.\nfragment z Rejsu BIMSI


WEEKENDOWY WYJAZD INTEGRACYJNO-EDUKACYJNY DLA MŁODYCH MAM - Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Nysie\nJesteś tutaj:Strona główna » WEEKENDOWY WYJAZD INTEGRACYJNO-EDUKACYJNY DLA MŁODYCH MAM\nWEEKENDOWY WYJAZD INTEGRACYJNO-EDUKACYJNY DLA MŁODYCH MAM\nW ramach realizowanego przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Nysie projektu „Mądry start - Dobre działania - Lepsze pokolenie” dofinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2014-2020, Oś priorytetowa VIII - Integracja społeczna, Działanie 8.1 Dostęp do wysokiej jakości usług zdrowotnych i społecznych (więcej o projekcie), w dniach 24-26 sierpnia 2018 roku, trzy uczestniczki projektu, które wychowują dziecko do 5 roku życia, wzięły udział w weekendowym wyjeździe integracyjno-edukacyjnym do Ośrodka „Ziemowit” w Jarnołtówku.\nJarnołtówek położony jest w Górach Opawskich, w dolinie Złotego Potoku, w pięknym leśnym otoczeniu, z niezwykle bogatą florą i fauną oraz rozwiniętą siecią szlaków turystycznych. Jego łagodny górski klimat zalicza się do najcieplejszych w Polsce.\nUczestniczki wyjazdu wraz z dziećmi wzięły udział w szkoleniu „Z dziećmi i dla dzieci – skuteczne metody komunikacji z dzieckiem”. Do dyspozycji mam i ich pociech był m.in. basen, sala zabaw oraz malownicze tereny spacerowe.


Radwańska zarabia miliony. Zdradziła nam, w co inwestuje - WP Gwiazdy\nRadwańska zarabia miliony. Zdradziła nam, w co inwestuje\nNie jest tajemnicą, że gwiazdy sportu otrzymują krocie za swoje sukcesy. Agnieszka Radwańska, która ma na swoim koncie miliony, postanowiła je dobrze wykorzystać. Pochwaliła się nowym biznesem.\nWiele mówi się o tym, na co sportowcy przeznaczają swoje wynagrodzenie i czy inwestują w coś, co zapewni im życie na poziomie po tym, jak zakończą karierę sportową. Robert Lewandowski, który jest jednym z najpopularniejszych piłkarzy na świecie postanowił zainwestować w restaurację, w centrum sportowe, w różnego rodzaju start-upy i nieruchomości.\nTo właśnie nieruchomości są jedną z najczęstszych inwestycji gwiazd i sportowców. Agnieszka Radwańska, najpopularniejsza polska tenisistka, także zdecydowała się na ten biznes.\n- Inwestuję w nieruchomości. Ostatnio otworzyłam hotelik z apartamentami w Krakowie. Jest to na pewno coś innego, takiego mojego. W apartamentach są pamiątki z różnych turniejów, które wygrałam, więc można trochę poczuć te emocje, które przeżywałam w różnych zakątkach świata. Cieszę się, że to w końcu powstało. Wielkie podziękowania dla mojej mamy, która bardzo mi pomagała. Zresztą to jej pomysł, ona czuwała nad tym pieczę do samego końca - powiedziała w rozmowie z WP Gwiazdy Agnieszka Radwańska.\nApartamenty Radwańskiej znajdują się na Starym Mieście w Krakowie. Ostatnio tenisistka ogłosiła, że robi sobie przerwę od treningów ze względu na kontuzje. Jak widać, gwiazda sportu nie musi się martwić o swoją przyszłość, ponieważ planuje kolejne inwestycje.\nZOBACZ TAKŻE: Roześmiane siostry Radwańskie na lunchu z koleżanką


Jastrzębia Góra kolonie obozy ośrodki wczasowe FWP Westerplatte oferta ośrodki wczasowe domy w Jastrzębiej Górze osrodki wczasowe Jastrzebia Gora ośrodki wczasowe\nDecyzją Ligi Narodów w 1924 r. zadecydowano o wydzieleniu części portu gdańskiego dla przeładunku amunicji i uzbrojenia polskiego. Dla Wojskowych Składów Tranzytowych przeznaczono półwysep Westerplatte. W Latach 1925-27 zbudowano mur graniczny, tory kolejowe ze stacją i 22 ceglane magazyny amunicyjne. Powstał również Basen Westerplatte. Od lat 30-tych w magazynach już nie przechowywano broni - jednostka pełniła rolę polskiego garnizonu wojskowego. Jej kres nastąpił jesienią 1939 roku.\nNowe Koszary wzniesiono w latach 1934-36 według projektu prof. Jana Zachwatowicza i Józefa Siłakowskiego. Podczas walk w 1939 r. w budynku mieścił się główny punkt dowodzenia obroną oraz szpital polowy. Załoga przebywała w piwnicy, gdzie znajdowała się Wartownia nr 6, radiostacja bojowa, elektrogenerator, kuchnia i magazyny amunicji. Tu, po tygodniu obrony zapadła decyzja o kapitulacjii Wojskowej Składnicy Tranzytowej.\nPruski schron dalmierza (zdjęcie nad tekstem) był centrum dowodzenia punktami artyleryjskimi. Zbudowano go w 1911 r. w środku fortyfikacji broniących Zatoki Gdańskiej. W tylnej, okrągłej części znajdował się dalmierz, z przodu natomiast stanowisko obserwacyjne lub działo mniejszego kalibru. W dolnej kondygnacji były centrale telefoniczne przekazujące namiary do poszczególnych baterii. W 1939 r. schron był ważnym punktem ochrony Składnicy. Zlokalizowano w nim Placówkę "Fort" dowodzoną przez mata Bernarda Rygielskiego. Stąd odpierano niemieckie ataki prowadzone zarówno z lasu, jak i przyległej plaży.\nW małym budynku wartowni nr 1. (zdjęcie poniżej) urządzono wystawę pamiątek po obrońcach Westerplatte. Można zobaczyc m.in. makietę budynku koszar Wojskowej Składnicy Tranztowej. Stan z 1939 r., podręczny neseser mjr. Henryka Sucharskiego, polski ciężki karabin maszynowy wz 30 systemu Browninga, makietę pancernika Schleswig - Holstein.\nJastrzębia Góra kolonie obozy ośrodki wczasowe FWP Westerplatte oferta ośrodki wczasowe domy w Jastrzębiej Górze osrodki wczasowe Jastrzebia Gora ośrodki wczasowe Jastrzębia Góra kolonie obozy ośrodki wczasowe Westerplatte Jastrzebia Gora ośrodki wczasowe domy w Jastrzębiej Górze Jastrzębia Góra Ośrodki wczasowe Jastrzębia Góra Funduszu Wczasów Pracowniczych w Jastrzębia Góra. Jastrzębia Góra tanie osrodki wczasowe, Jastrzębia Góra noclegi: ośrodki, hotele, pensjonaty. Góry, morze, mazury. Tanio ośrodki wczasowe rehabilitacyjne, kondycyjne, lecznicze, świąteczne ośrodki szkolenia, kolonie, zimowiska w górach. Promocja


Pisane nocą | Kafeteria.pl\nJOANNA BUKOWSKA • dawno temu\nDrodzy Państwo. Sen jest zdrowy nie tylko dlatego, że dzieci podczas snu rosną, my dorośli – nie spodziewajcie się Państwo – nie urośniemy już ani centymetra. Sen jest zdrowy zgoła z innych przyczyn i nie mam nawet na myśli faktu, że się nasz organizm podczas snu regeneruje, ponieważ nasze zmęczone organizmy w naszych trudnych czasach nie zregenerują się bodaj aż do śmierci. Sen jest zdrowy dlatego mianowicie, że podczas snu, proszę Państwa, nie mamy do czynienia z naszą niezdrową rzeczywistością.\nNasza niezdrowa rzeczywistość nas w ciągu dnia dobija, by się nam nocą objawić w formie jakże przyjemnej (“sen, sen, mój lepszy dzień” wzdycha Laodamia w dramacie antycznym Wyspiańskiego), chyba, że ktoś z Państwa miewa koszmary, to przepraszam.\nPomińmy, o koszmarach za chwilę będzie, zatem, kto ma słabe nerwy, niechże dalej nie czyta, albo od razu przejdzie do pocieszającej puenty. Jak Państwu doskonale wiadomo, już Egipcjanie mieli sny i stworzyli nawet – zachowany do naszych czasów – sennik egipski, w którym na pierwszym miejscu stoi: samochód śnić – wygrana w totolotka, i choćby z tego powodu jest on mało przekonywający i kierować nim należy się wyłącznie gwoli rozrywki, bądź też w przypadkach skrajnego zdeterminowania niemożnością wytłumaczenia sobie snu nader skomplikowanego, ehk, hmmm, przepraszam, muszę się zdrzemnąć, by myśli skołatane odświeżyć.\nPrzyśniło mi się razu jednego, że mi własna moja macierz ucina głowę. Osobom postronnym wyjaśniam, że mateczka moja jest osobą niezdolną skrzywdzić muchy, cóż – kiedy we śnie podchodzi do mnie z piłą i mówi, że to za karę. Za jaką karę, pytam się i czemu aż piłą? Ano, powiada (a było to w ciężkim PRL-u), spożyłaś cudem zdobyty, w kolejkach wystany wyrób czekoladopodobny, nie zostawiając ani kruszynki dla brata (faktycznie spożyłam i nie zostawiłam) i wykonanie tej bądź co bądź bolesnej operacji piłą na twojej głowie (szyi?) jest rzeczą konieczną. Już czuję, że tu Państwo mają na myśli Freuda teorię snów, podświadome wyrzuty sumienia (świadomych jakoś nie miałam), a ja Państwa zaskoczę, bo chodziło o filozofa Kanta, dla którego sny miały swoje źródło w żołądkowych dolegliwościach śpiącego, czyli w moich, bo mnie po tej cholernej peerelowskiej czekoladzie rozbolał brzuszek. Dlaczego mateczka chciała mnie pozbawić innej części ciała? Tu przechodzimy do kolejnej interesującej kwestii: w snach nam się wszystko myli i to niekoniecznie na naszą korzyść. Ostatnio mi się przyśniło, że dostaję premię, do głowy mi nie przyszło sięgać do sennika, walę od razu do naszej księgowej, a ona, że nic podobnego. W takim przypadku przekleństwo “obyś się nigdy nie obudził” wcale nie jest takie złe, pod warunkiem oczywiście, że nam nasza podświadomość pozwoli we śnie z tą premią wyczyniać, co nam się żywnie podoba. Byle te czynności nie były zbyt ekspansywne i nie wchodziły w czyjąś – całkiem realną – przestrzeń życiową.\nBo, proszę Państwa, najgorsze jest to, że im bardziej interesujący mamy sen, tym mniej – spodziewam się – interesująco wyglądamy dla otoczenia. Śni mi się kiedyś na ten przykład, że sobie latam i jest mi z tym szalenie przyjemnie, rozpościeram ręce, krzyczę z radości (a trochę – przyznajmy – ze strachu, że tak wysoko i zaraz spadnę), jest bardzo fajnie, ale tylko dla mnie, bo okazuje się, że wbiłam otoczeniu palec w oko, a piętę w kręgosłup, ponadto przeraziłam otoczenie swoim nienaturalnym zachowaniem, obudziłam otoczenie i otoczenie przez mnie nie wyśpi się i w efekcie zapewne spóźni się do pracy.\nW ten oto sposób dochodzimy do końca naszych rozważań. Na końcu naszych rozważań znajduje się budzik, jako element niezbędny do powrotu ku niezdrowej rzeczywistości.Jak kromka z masłem zawsze spada na stronę z masłem, tak budzik zawsze dzwoni w momencie strategicznym. Państwo mnie nie pytajcie, co też to takiego ten moment strategiczny; jaka strategia, taki moment. Generalnie jest to moment, w którym śni nam się na przykład, gdzie nasz pradziadek zakopał złoto i tym podobne. Jest to szczególnego rodzaju sprzężenie budzika z naszym mózgiem i węszę tu jakiś podstęp.\nA ja Państwu życzę, by Wam budzik zadzwonił w chwili, gdy śni Wam się, że Lepper dochodzi do władzy. Dobranoc.\nPodkręcone rzęsy bez zalotki? Sprawdź, jak uzyskać efekt wydłużonych rzęs\nPisz i bądź szczęśliwy!\nCo było, a nie jest, nie pisze się w rejestr\nKlawiatura, która przyspieszy pisanie?\nCzy nadwaga jest mi pisana? List do Dietetyka\nNauka pisania dla dzieci\nAby szybko pisać na klawiaturze\nPisanie ręczne ożywia pracę mózgu\nKorekta własnych tekstów, czyli jak pisać lepiej\nTakże w kategorii Felietony:\nCzy Jan Paweł II mógł powstrzymać ludobójstwo? Organy po rozsądnych cenach Pokolenie ekshibicjonistów Savoir-vivre według Polaków. Największe błędy podczas spożywania posiłków Tablet jako urządzenie podsłuchowe? Zuzanna, czyli jak powstają plotki Wielkanocne zwyczaje Stop umowom śmieciowym! Facebookowy transfer mleka Wychowanie do przemocy. Ma sens? Pechowe drugie miejsce Superoferta specjalnie dla ciebie


Życie Duchowe, 23 (9) 2000\nŻYCIE DUCHOWE • LATO 2000\nPrzebacz samemu sobie1\n1. Pojednanie z samym sobą\nZ pewnością najtrudniejszym zadaniem jest pojednanie z samym sobą. Aż nadto często pozostajemy w konflikcie ze sobą, z rozmaitymi skłonnościami w nas. Nie potrafimy samemu sobie przebaczyć, kiedy popełniliśmy jakiś błąd, który wpływa niekorzystnie na nasz zewnętrzny image. Nie umiemy zaakceptować historii swojego życia. Buntujemy się przeciwko temu, że otrzymaliśmy takie właśnie wychowanie, że urodziliśmy się w takim właśnie momencie dziejów świata, że nasze życiowe marzenia nie dały się zrealizować, że jako dzieci doznaliśmy tak głębokich urazów, które przeszkodziły w naszym rozwoju. Niektórzy przez całe życie oskarżają swój życiowy los i trwają w buncie przeciwko niemu. Aż do śmierci obwiniają swoich rodziców o to, że nie otrzymali od nich miłości, jakiej potrzebowali. Oskarżają społeczeństwo, że nie dało im szans, jakich od niego oczekiwali. Winnymi ich trudnej sytuacji są zawsze jacyś inni. Oni sami czują się przez całe życie ofiarami. Tym usprawiedliwiają swoją negację wobec życia. Nie chcą się pogodzić ze swym losem, a zarazem odmawiają wzięcia za niego odpowiedzialności. Ponieważ zaś nie biorą odpowiedzialności za siebie samych, nie są też gotowi objąć jakiejś odpowiedzialnej funkcji w społeczeństwie. Tkwią nieustannie na ławie oskarżycielskiej. Winien jest zawsze ten ktoś inny: rząd, burmistrz, władze, społeczeństwo, Kościół, rodzina. Swoim nieustannym protestem i swoim ustawicznym oskarżeniem negują w końcu samo życie. Nie żyją rzeczywiście, lecz czują się oskarżycielami przed sądem; chcą osądzać innych, sami nie poddając się sądowi. Pascal Bruckner uznał za znamienną cechę naszego społeczeństwa wiktymizację – postawę, w której człowiek czuje się nieustannie ofiarą i sam uchyla się od odpowiedzialności. Pojednanie z sobą samym bądź odmowa takiego pogodzenia mają też skutki społeczne i polityczne.\na) Pojednanie z historią mojego życia\nPojednanie z sobą samym oznacza najpierw pogodzenie się z własną historią. Niezależnie od tego, w jakiej urodziliśmy się epoce, istnieją zawsze sytuacje, których wolelibyśmy uniknąć. Wiele złego przeżyło pokolenie wojenne. Ale dzieci okresu cudu gospodarczego również się żalą, że ich dzieciństwo nie było szczęśliwe, że rodzice, zafascynowani jedynie zarabianiem pieniędzy i osiąganiem sukcesu, zaniedbywali je. Dzieci zaś pokolenia '68 oskarżają swoich rodziców, że powodowani nastrojami buntu nie chcieli poczuć się ludźmi dorosłymi i spełniać swych zadań rodzicielskich. Nie istnieje jakiś czas idealny, w którym moglibyśmy przyjść na świat. I nie istnieją idealni rodzice, jakich moglibyśmy sobie życzyć. Jeśli nawet rodzice mają jak najlepsze intencje, dzieci zawsze będą się czuły czymś zranione. Zwłaszcza gdy chodzi o nasze rodzeństwo, bywamy przeświadczeni, że jest ono faworyzowane naszym kosztem. Choćby rodzice byli jak najbardziej sprawiedliwi, to jednak mamy poczucie, że nie jesteśmy traktowani tak samo, jak nasi bracia czy siostry.\nTo prawda, że wielu musi nieść na swoich barkach wielki ciężar. Stracili wcześnie ojca albo matkę. Albo mieli ojca, na którym nie można było polegać. Pił i gdy przebrał miarę, stawał się niepoczytalny, tak że cała rodzina musiała się go lękać. Albo matka cierpiała na depresję i nie mogła stanowić dla dzieci rzeczywistego oparcia. Albo jedno z dzieci zostało oddane krewnym, ponieważ matka uważała, że nie jest w stanie wychować jeszcze i jego. Albo dziewczynki były wykorzystywane seksualnie przez bliskich krewnych lub nawet przez własnego ojca. Są to hipoteki, które nie dają się łatwo wymazać. I często potrzeba konkretnej terapii, aby się z takimi urazami uporać. Ale każda rana może zostać uleczona. Swego dzieciństwa nie możemy sobie wybrać. Kiedyś jednak musimy się pogodzić ze wszystkim, cośmy przeżyli i przecierpieli. Tylko wtedy, kiedy będziemy gotowi pogodzić się również z naszymi ranami, mogą się one zmienić. Dla Hildegardy z Bingen właściwym zadaniem człowieka jest „przemiana ran w perły”. Uda się to jednak tylko wtedy, gdy zaakceptuję swoje rany, gdy przestanę odpowiedzialnością za nie obarczać kogoś innego. Pogodzenie się z nimi wymaga jednak najpierw dopuszczenia do świadomości bólu oraz złości wobec tych, którzy mnie zranili. Pogodzenie się z mymi ranami oznacza wtedy zarazem, że tym, którzy mnie zranili, przebaczam. Proces przebaczenia wymaga jednak często długiego czasu. Nie jest to po prostu akt woli. Muszę raz jeszcze przemierzyć padół łez, aby dotrzeć do brzegu pojednania. Z niego mogę spojrzeć wstecz i zrozumieć, że rodzice nie ranili mnie świadomie, lecz tylko dlatego, iż sami jako dzieci byli maltretowani. Bez przebaczenia nie jest możliwe pogodzenie się z historią mojego życia. Muszę przebaczyć tym, którzy mnie zranili. Tylko tak mogę strząsnąć z siebie przeszłość, tylko tak mogę się uwolnić od nieustannego krążenia wokół swoich ran, tylko tak stanę się wolny od destruktywnego wpływu tych, którzy mnie urazili i pozbawili jakichś wartości.\nPrzypominam sobie pewną kobietę, która w trakcie swojej psychicznej terapii rozpamiętywała głęboko rany zadane jej przez matkę. Znała dokładnie mechanizmy zadawania tych ran. Pomimo wszystkich terapeutycznych zabiegów nie mogła się jednak od nich uwolnić. A więc sama wiedza nie leczy jeszcze ran. Podczas naszych comiesięcznych młodzieżowych nieszporów zdobyła się ona na to, by wypowiedzieć głośno modlitwę wstawienniczą za swoją matkę i wobec obecnych tam osób przebaczyć jej. To ją wyzwoliło. Zyskała teraz poczucie, że terapia jest zakończona, że naprawdę uwolniła się od swojej matki, z którą stale dotąd była przez swoją złość związana. Prawdopodobnie potrzebowała tego długiego okresu bólu i gniewu, aby wreszcie w modlitwie móc wyrazić przebaczenie nie tylko wargami, ale także sercem.\nWielu ludzi odpowiedzialnością za pogmatwaną historię swojego życia obarcza Boga. Potrzebują oni takiego oskarżenia przeciwko Bogu, aby mieć argument dla negacji swego życia. To Bóg jest winien temu, że dostali się oni w tę właśnie konstelację rodzinną, że otrzymali te właśnie cechy, że mają tak wiele braków i że muszą dźwigać na sobie tak wielkie ciężary. Ich zdaniem Bóg potraktował ich niesprawiedliwie, dopuścił do ich upadku i nie zatroszczył się o nich. Tak więc żyją nie pojednani ze swym losem, wewnętrznie rozdarci, niezadowoleni z siebie i z całego świata, w nieustającym proteście przeciwko Bogu, który jest jakoby odpowiedzialny za ich los. Nie mogą przebaczyć Bogu, który im ten los zgotował. Niektórym trudno przychodzi wyobrażać sobie, że mieliby przebaczać Bogu. Tymczasem pogodzenie się z historią własnego życia obejmuje też możliwość przebaczenia Bogu tego, że zażądał od nas, byśmy szli tą właśnie drogą.\nb) Zgoda na samego siebie\nPojednanie z samym sobą oznacza następnie zgodę na to, kim się stałem, zgodę na moje zdolności i mocne strony, ale także na moje wady i słabości, na moje zagrożenia, na moje czułe punkty, na moje lęki, na moją skłonność do depresji, na moją niezdolność do nawiązywania więzi, na moją niedostateczną wytrwałość. Powinienem patrzeć życzliwie na to, co mi zupełnie nie odpowiada, co jest tak całkowicie sprzeczne z moim wyobrażeniem o tym, jakim chciałbym być – na moją niecierpliwość, na mój lęk, na moje niskie poczucie własnej wartości. Jest to proces trwający przez całe życie. Nawet bowiem kiedy sądzimy, że już od dawna pogodziliśmy się z samym sobą, pojawiają się w nas ciągle słabości, które nas gniewają, których najchętniej byśmy się wyparli. Wtedy trzeba od nowa wyrażać zgodę na wszystko, co w nas jest.\nZaakceptować siebie samego znaczy pogodzić się ze swoim cieniem. Cieniem jest dla C.G. Junga to, czego nie dopuściliśmy do siebie, co wykluczyliśmy z życia, ponieważ nie odpowiadało naszemu wyobrażeniu o nas samych. Człowiek, mówi Jung, ma usposobienie biegunowe. Porusza się stale między dwoma biegunami: między rozumem a uczuciem, między dyscypliną a niefrasobliwością, między miłością a nienawiścią, między anima a animus, między duchem a popędem. Jest rzeczą całkiem normalną, że w pierwszej połowie życia rozwijamy szczególnie jeden biegun, zaniedbując przy tym drugi. Zaniedbana część zostaje potem zepchnięta w cień. Tam jednak nie uspokaja się, lecz nadal daje o sobie znać. Wyparte ze świadomości uczucie dochodzi do głosu jako sentymentalizm. Kiedy agresja została stłumiona, ponieważ nie odpowiadała naszemu wyobrażeniu o sobie, wyraża się często nieczułością i chłodem albo też depresją, w której kierujemy agresję przeciwko samemu sobie. Najpóźniej w połowie swego życia stajemy w obliczu wyzwania, by stawić cieniowi czoło i pogodzić się z nim. Jeśli na to wyzwanie nie odpowiemy, popadniemy w chorobę, pojawi się w nas rozszczepienie i staniemy się wewnętrznie rozdarci. Musimy się pogodzić z tym, że jest w nas nie tylko miłość, ale także nienawiść, że pomimo wszystkich religijnych i moralnych wysiłków są w nas także skłonności mordercze, rysy sadystyczne i masochistyczne, agresje, złość, zawiść, nastroje depresyjne, lęk i tchórzostwo. Jest w nas nie tylko tęsknota duchowa, ale są też obszary bezbożne, które bynajmniej nie chcą być inne. Kto nie stawia czoła własnemu cieniowi, ten rzutuje go nieświadomie na innych. Nie przyznaje się do własnego braku dyscypliny i widzi go tylko u innych. Potem złorzeczy współmałżonkowi, przyjacielowi, współpracownikowi, którzy nie żyją w sposób zdyscyplinowany i zanadto sobie folgują. Przyjąć swój cień to nie znaczy po prostu zgodzić się z nim żyć, lecz najpierw przyznać przed sobą, że on istnieje. Wymaga to pokory, odwagi, zstąpienia z piedestału idealnego własnego obrazu, pochylenia się ku brudowi swojej rzeczywistości. Łacińskie słowo na oznaczenie pokory, humilitas, mówi, że akceptujemy naszą własną „ziemskość” – zawarty w nas humus.\nPogodzenie się z samym sobą obejmuje też pogodzenie się z własnym ciałem. Nie jest to bynajmniej takie proste. Swego ciała nie możemy zmienić. W rozmowach z ludźmi ciągle słyszę, jak wiele cierpienia sprawia im ich ciało. Nie jest ono takie, jakie chcieliby mieć. Nie odpowiada idealnemu obrazowi mężczyzny czy kobiety, będącemu wytworem społecznej mody. Wielu ludzi czuje się zbyt otyłymi i wstydzi się tego. Uważają, że ich twarz jest nieatrakcyjna. Mają poczucie, że ich budowa ciała jakoś ich upośledza. Kobiety cierpią, kiedy są zbyt wysokie, mężczyźni – kiedy są zbyt niscy. Tymczasem wtedy tylko, gdy kocham swoje ciało takim, jakie ono jest, staje się ono piękne. Piękno jest bowiem rzeczą względną. Istnieją piękne lalki, które są jednak zimne i bez wyrazu. Piękno oznacza, że poprzez mnie promieniuje blask Boży. Dzieje się to jednak tylko wtedy, kiedy akceptuję swoje ciało i przynoszę je przed Boga. Tylko w ten sposób może poprzez nie „przeświecać” Boża miłość i Boże piękno.\nNiektórym z tych, którzy doznają cierpienia z powodu historii swojego życia, z racji swego cienia czy swego ciała, zalecam, aby usiedli przed wizerunkiem Jezusa Chrystusa i mówili: „Wszystko jest dobre. Wszystko może być takie, jakie jest. Wszystko ma swój sens. Dziękuję Ci, że stałem się taki, jaki obecnie jestem. Dziękuję Ci za mój los, za jego jasne i ciemne chwile, za błędy i manowce. To Ty mnie prowadziłeś. Dziękuję Ci za moje ciało. Jest ono jedyne w swoim rodzaju. Czuję się w nim zadomowiony. Jest ono świątynią Ducha Świętego, miejscem Twej chwały”. Częstokroć nie jest to wcale takie proste. Kiedy właśnie spotyka mnie coś złego, nie mam bynajmniej chęci dziękować i za to. A kiedy buntuję się przeciwko mojemu ciału, nie przychodzi mi tak łatwo żywić do niego miłość. Ale to, czy swoje ciało kocham, czy też nie, zależy nie tylko od jego wyglądu, lecz także od mojego własnego sposobu patrzenia. Każde ciało jest piękne, jeśli patrzę na nie bez uprzedzeń, kiedy dostrzegam w nim Boże dzieło. Jeśli staram się siebie i swoje ciało, swój życiowy los i swój charakter widzieć z perspektywy Boga i dziękować za nie Bogu, to w pewnej chwili nastaje we mnie głęboki pokój. Czuję jakiś bezkres. Doznaję poczucia, że wszystko jest naprawdę dobre, że nawet to, co w moim życiu trudne, jest dla mnie stałym przypomnieniem, abym rzeczywiście pokładał nadzieję w Bogu, a nie w samym sobie.\nJeszcze trudniej jest pogodzić się z własną winą i przebaczyć ją sobie. Przebaczyć sobie samemu możemy tylko wtedy, jeśli całym sercem wierzymy w to, że przebaczył nam Bóg, że jesteśmy przez Niego bezwarunkowo akceptowani. Wielu ludzi nie bierze Bożego przebaczenia na serio. Wprawdzie mówią, że w nie wierzą; przystępują do spowiedzi i wyznają swoją winę. W głębi serca jednak winy tej sobie nie przebaczyli. Ciągle jeszcze czynią sobie wyrzuty za to, że się nią kiedyś obarczyli. Zwłaszcza u starszych mężczyzn, którzy byli na wojnie, spotykam się z tym, że sami siebie osądzają i potępiają. Przypominają sobie, w jakie okrucieństwa byli uwikłani. Przez całe lata tłumili to w sobie. Ale teraz wszystko to powraca.\nI nie potrafią sobie już przebaczyć. Nie potrafią uwierzyć w to, że Bóg im rzeczywiście przebaczył. Dlatego dręczy ich nieustannie poczucie winy. Mają w sobie nieugiętego sędziego, który ich bezlitośnie potępia. Tymczasem Bóg jest dla nas o wiele łaskawszy, niż my jesteśmy dla siebie samych. „A jeśli nasze serce oskarża nas, to Bóg jest większy od naszego serca i zna wszystko” (1 J 3, 20). Wierzyć w Boże przebaczenie oznacza: stawiać Boga w miejsce naszego pozbawionego miłosierdzia superego, ufać, że Bóg wszystko w nas akceptuje, że to, co my ciągle jeszcze sobie wyrzucamy, On już od dawna odrzucił, zmazał, przemienił. Wiara w Boże przebaczenie winna odwrócić nasz wzrok od własnej winy i skierować go na Boże miłosierdzie. Pod spojrzeniem dobrotliwych oczu Boga możemy znaleźć pokój z samym sobą i zaakceptować siebie – właśnie dlatego, że jesteśmy w pełni akceptowani przez Niego.\nPewna młoda kobieta stale jeszcze wyrzuca sobie, że zraniła swego przyjaciela, z którym już dawno się rozstała. Nie mogła sobie darować, że w tej przyjaźni popełniała błędy. Ta niezdolność wybaczenia sobie działa ciągle paraliżująco na jej nowy związek. Obawia się ona, że dawne mechanizmy mogą znowu zadziałać. Czuje, że musi sama sobie przebaczyć, aby rzeczywiście móc zacząć wszystko od początku i bez wewnętrznych obciążeń nawiązać relację z obecnym przyjacielem. Dopóki sama sobie nie przebaczy, przeszłość będzie na niej ciążyć i zakłócać obecne szczęście. Przebaczenie sobie samemu bywa niekiedy trudniejsze niż przebaczenie komuś innemu. Jest ono jednak warunkiem tego, byśmy świadomie i rozważnie mogli żyć teraźniejszą chwilą, nie zmąconą przez przeszłą winę, którą podświadomie ciągle jeszcze sobie wyrzucamy. W księdze proroka Izajasza Bóg dodaje nam otuchy: „Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby czerwone jak purpura, staną się jak wełna” (Iz 1, 18). Kiedy Bóg nam przebacza, nasza wina traci swoją moc, nie może już rzucać się na nas cieniem, nie można jej już po nas poznać. Staje się biała jak śnieg, czujemy się jak nowo narodzeni. Możemy znowu zaczynać całkiem od początku. To, co dawne, już nas nie obciąża. Ale musimy też wierzyć w moc przebaczającej miłości Boga, kiedy przebaczamy sobie sami i wyzwalamy się w ten sposób od niszczącej mocy naszej winy.\n2. Pojednanie z bliźnim\nTylko ten, kto jest pojednany z samym sobą, może się też pojednać ze swoim otoczeniem. Kto sam w sobie jest rozdwojony, będzie też wprowadzał podział pomiędzy ludzi wokół siebie. Pojednanie z ludźmi jest możliwe tylko wtedy, jeśli jesteśmy gotowi przebaczyć im krzywdy, jakie nam wyrządzili. Jest wielu chrześcijan, którzy chcieliby drugiemu przebaczyć, ale im się to nie udaje. Choćby się nie wiadomo jak starali, to jednak czują, że zadana rana dalej ich uwiera. I kiedy spotykają tego, kto ich tak bardzo zranił, czują się jakby sparaliżowani. Nie są w stanie do niego podejść. Czują, że brak im tchu, że ich serce szybciej bije i że ich coś ściska za gardło. Po prostu nie mogą przebaczyć decyzją woli. Muszą uwzględnić swoją wewnętrzną kondycję i słuchać swego ciała, które im mówi, że na przebaczenie jest jeszcze za wcześnie.\na) Kroki prowadzące do pojednania\nAby móc z serca przebaczyć, trzeba przebyć kolejno kroki prowadzące do przebaczenia i pojednania. Żadnego z nich nie wolno pominąć, w takim wypadku bowiem przebaczenie utknęłoby na szczeblu woli, nie dosięgając serca. Pierwszym krokiem do przebaczenia jest dopuszczenie do siebie raz jeszcze bólu, jaki nam ten ktoś zadał. Musimy ten ból raz jeszcze przeżyć, aby móc się z nim rozstać. Niekiedy przy zranieniu w ogóle nie zauważamy, co się właściwie stało. Po prostu coś nas zabolało. Ale już w następnej chwili zajęliśmy się czymś innym i wyparli ze swojej świadomości raniące słowo. Czasami cały ból odzywa się z pełną ostrością, gdy powracamy wspomnieniem do tego, co się konkretnie wydarzyło. Dopiero wtedy uświadamiamy sobie, jak nieprzyzwoicie i brutalnie zostaliśmy potraktowani i jak bardzo te słowa nas dotknęły. Drugi krok polega na tym, by dopuścić gniew i złość, jakie wzbierają w nas przeciwko temu, kto nas zranił. Przebaczenie sytuuje się u końca złości, a nie u jej początku. Dopóki ten, kto nas zranił, jeszcze tkwi w nas ościeniem, rana nie może się zagoić. Jeśli nóż pozostaje nadal w ranie, rana nigdy się nie zasklepi. Złość jest siłą, która pozwala raniący nóż z siebie wyrwać – tego, który nas zranił, usunąć z naszego serca. Aby móc stanąć naprzeciw niego, potrzebujemy najpierw pewnego zdrowego dystansu. Dopiero wtedy stajemy się zdolni spojrzeć mu w twarz. Dopóki jest on jeszcze w nas, nie rozpoznajemy go należycie. Czujemy tylko zranienie, ale nie widzimy twarzy tego, kto nas zranił. Kiedy widzimy go z pewnego zdrowego dystansu, poznamy być może, iż on sam jest zranionym dzieckiem, że po prostu zadawał dokoła siebie ciosy, bo sam był kiedyś bardzo bity, że nas krzywdził, bo sam jest skrzywdzony.\nTrzeci krok do przebaczenia polega na tym, by z dystansu, jaki uzyskaliśmy wskutek swojej złości, ocenić bardziej obiektywnie, co nas tak głęboko zraniło. Widzimy wtedy, co było właściwie przyczyną tego zranienia, co się rzeczywiście wydarzyło. I orientujemy się, jak dalece ten ktoś dotknął w nas miejsca, w którym już jesteśmy zranieni, i dlatego reagujemy na każde słowo ze szczególną wrażliwością. Jeśli zranienie ugodziło nas w czułe miejsce, rozerwało dawną ranę. I właśnie to bardziej boli niż sama rana.\nSłyszę zwłaszcza od kobiet, które w dzieciństwie były wykorzystywane seksualnie przez bliskich krewnych, że bardzo trudno jest im sprawić, by wyładowała się w nich złość. Dopóki jednak nie doznają gniewu, nie mogą obiektywnie dostrzec swego zranienia i uwolnić się od niego. Pozostają wtedy uwikłane w swoich uczuciach. Obok przepastnego bólu doznają zarazem smutku i poczucia winy. Smutek paraliżuje je, a poczuciem winy ranią same siebie. Czynią sobie wyrzuty, że ciągle chodziły do wujka, który dopuszczał się wobec nich lubieżnych czynów, że się należycie nie broniły. Zupełnie nie dostrzegają, że jako dziecko były bezsilne. Szukają w sobie udziału w winie, powiększając tym samym ranę, jaką zadał im ktoś inny. Dlatego muszą doznać gniewu. Nie powinny zbyt szybko okazywać zrozumienia dla tego kogoś. To, co on im wyrządził, było czymś szczególnie brutalnym i niewybaczalnym. Było to zranienie głębokie. Ten ktoś zranił je w miejscu szczególnie intymnym, skrzywdził je jako osoby, w ich kobiecości, w ich ludzkiej godności. Winne nie jest nigdy dziecko, które do swojej seksualności ma stosunek zupełnie naturalny; winien jest zawsze dorosły, który się czegoś takiego wobec dziecka dopuszcza. Dopiero kiedy taka kobieta wyrzuci z siebie owego człowieka, może pozwolić sobie na myśli w rodzaju: „On też był przecież zraniony. Może, kiedy był dzieckiem, tak samo stał się czyjąś ofiarą. Może nie mógł sobie poradzić ze swoją seksualnością. Może był chory, miał wewnętrzne zahamowania, był nadmiernie pobudzony seksualnie”. Wtedy może z wolna pojawić się myśl o przebaczeniu. I kiedyś serce rzeczywiście będzie mogło przebaczyć. Odsuwamy od siebie zranienie, przekazujemy je Bogu, aby On ranę uleczył.\nCzwartym krokiem jest wyzwolenie się spod władzy tego drugiego. Dopóki mu nie przebaczymy, dajemy mu nad sobą władzę. Stale jeszcze bowiem jesteśmy z nim wewnętrznie związani. Może wyparliśmy już zranienie ze świadomości, jednak skoro tylko myślimy o tym kimś, wzbierają w nas uczucia rozpaczy i nienawiści, które nie są dla nas niczym dobrym. Nie wyświadczamy sobie przysługi, trwając w swojej nienawiści. Nienawiść może przez pewien czas być nawet pożądana: może nam dać siłę zdystansowania się wobec tego drugiego. Kiedy jednak w niej trwamy, poczyna nas ona zżerać. Popadamy wtedy w swoistą niewolę. Ten drugi ciągle jeszcze ma nad nami władzę. Niektórzy ludzie nigdy nie dochodzą do zdrowia, ponieważ temu, kto ich zranił, jeszcze nie przebaczyli. Niektórzy nie mogą umrzeć, ponieważ nie są zdolni przebaczyć tym, którzy ich zranili. W ich sercu tkwi jeszcze coś obcego. Przebaczenie uwalnia ich od tego zimnego kamienia, który przygniata ich serce, od trucizny, która ich wewnętrznie zatruwa. Kiedy przebaczając wyzwalamy się spod władzy drugiego człowieka i spod jego zatruwającego wpływu, wtedy sami na tym zyskujemy, wtedy przebaczenie nie jest czymś, co przekracza nasze siły, lecz wyzwoleniem i uzdrowieniem.\nb) „Ojcze, przebacz im, bo...”\nPodczas pewnych wielkopostnych rekolekcji zaproponowałem uczestnikom medytację na kanwie wypowiedzianych na krzyżu słów Jezusa: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23, 34). Każdy miał sobie wyobrazić kolejno trzy osoby, wobec których powinien najpierw wzbudzić w sobie ból i złość spowodowane raną, jaką mu one zadały. Potem miał wypowiedzieć do nich te słowa Jezusa i wyobrazić sobie: „Przebaczam mu tak samo, jak to uczynił Jezus na krzyżu. Bo przecież on nie wiedział, co mi uczynił”. Każdy przypomniał sobie od razu o kimś, komu jeszcze rzeczywiście nie przebaczył. Niektórzy opowiadali, że osoby, z którymi ciągle jeszcze się nie pojednali, którym dotąd jeszcze nie przebaczyli, tkwią w nich niczym nie strawiony kęs. Że są dla nich jak brzemię, które ich ciągnie w dół, jak głaz przygniatający ich duszę. Że często szukają jakiejś ucieczki, aby o tym nie myśleć, ale stale przeszkadza im to znaleźć wewnętrzny spokój. Czują, że ludzie, którym nie przebaczyli, przeszkadzają im żyć i kochać i nie pozwalają skoncentrować się w pełni na chwili bieżącej. Pewnego ojca medytacja ta skłoniła do natychmiastowego wyjazdu do domu i rozmowy z synem, z którym pozostawał w długotrwałym konflikcie, ponieważ nie mógł mu wybaczyć jego często niezrozumiałego zachowania. Relacje te uświadomiły mi, jak bardzo ciążącym na duszy problemem jest dla ludzi przebaczenie. Jeśli nawet niewiele o nim mówimy, to przecież każdy w chwilach wewnętrznej ciszy przypomina sobie cały szereg osób, którym jeszcze czegoś nie przebaczył. Są one jak brzemię, które trzeba za sobą wlec. Jeśli się od tego ciężaru nie uwolnimy przez przebaczenie, to nas on przygniata, popadamy w depresję albo reagujemy jakąś chorobą, której nie potrafimy sobie wytłumaczyć. Dlatego winni jesteśmy sobie i naszemu zdrowiu to, by co jakiś czas znaleźć wolną chwilę i zapytać samych siebie, czy istnieją jacyś ludzie, którym jeszcze nie przebaczyliśmy albo którym jeszcze nie jesteśmy w stanie przebaczyć.\nNiektórym trudno było pogodzić się ze słowami Jezusa: „bo nie wiedzą, co czynią”. Buntowali się, uważając, że tamci dobrze wiedzieli, co im swymi słowami uczynili. Że czynili to z rozmysłem i świadomie godzili w ich czułe miejsce. Chcieli widzieć, że sprawia nam to ból, że jesteśmy zranieni, niezdolni do odpowiedniej reakcji. Chcieli cieszyć się tym, że nas ugodzili i że teraz będziemy się całymi dniami trapić. To pewne, że ci drudzy nie zranili nas jedynie przez przeoczenie. Często zmierzali do tego świadomie. Pomimo to jednak słowa Jezusa są mi w procesie przebaczenia pomocne. Wyobrażam sobie bowiem, że w głębi duszy oni nie wiedzą, co czynią. Są ślepi. Są tak zranieni, że po prostu nie potrafią zachowywać się inaczej. Doznają wewnętrznego przymusu ranienia innych, aby móc uwierzyć we własną siłę. Czują się tak słabi i tak skrzywdzeni, że tylko krzywdząc innych, odczuwają własną żywotność. Kiedy sobie to wyobrażam, nie mają już oni nade mną władzy. Stają się w moich oczach zranionymi dziećmi. Nie są już potworem, którego się lękam, lecz skrzywdzonym dzieckiem, dla którego czuję litość.\nNiektórym pomaga, kiedy sobie powiedzą, że ci drudzy wiedzieli wprawdzie dokładnie, co czynią, ale nie uświadamiali sobie, jaką krzywdę mi wyrządzają. Byli tak zdeterminowani przez własny psychiczny przymus, że zgoła nie mogli dostrzegać mnie i mojej wewnętrznej sytuacji. Zabójcy Jezusa też przecież byli zacietrzewieni. Fanatyzm religijny tak ich zaślepiał, że widzieli w Jezusie wichrzyciela, którego koniecznie trzeba się pozbyć. Siebie zaś uważali za tych, którzy wypełniają Boże przykazanie. Podobnie może być z niejednym człowiekiem, który mnie rani. Być może sądzi, że postępuje słusznie, a nawet, że spełnia wolę Boga. Jest uwięziony w samym sobie. Słowami: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”, Jezus dystansuje się od tych ludzi, wyzwala się spod ich władzy. Nie odgrywa roli ofiary, która bierze wszystko na siebie, lecz wycofuje się w głąb siebie, gdzie nie podlega zranieniu i jest wolny. Tak więc przebaczenie jest znakiem siły, nie zaś słabości.\nNiektórzy stale rozdrapują ranę, którą inni im zadali. Człowiek taki nie może pojąć, że ktoś mógł być na tyle podły, by go tak zranić. Do tego bólu dołącza się jednak często poczucie bezsilności i rezygnacji. Pławimy się wtedy w żalu nad samym sobą, z którego o własnych siłach nie możemy się wydostać. Dajemy temu drugiemu tyle władzy nad nami, że pamięć o nim ciągle na nowo nas rani. Otóż słowa Jezusa odbierają krzywdzicielowi jego władzę. On sam jest chory. Kiedy sobie to wyobrażę, mogę się od niego zdystansować. Wtedy jestem znowu całkowicie sobą. Wtedy odkrywam w sobie znowu przestrzeń, w której nikt nie może mnie zranić. Jezus był na krzyżu pomimo wszystkich cierpień w kontakcie z Ojcem. Wskazują na to Jego ostatnie słowa, zanotowane przez Łukasza: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego” (Łk 23, 46). Jezus wiedział, że jest w ręku Ojca. Był u siebie. Tam zaś, gdzie był On u siebie, ludzie nie mogli Go swoją nienawiścią i swymi zniewagami dosięgnąć. Jest w nas takie miejsce milczenia – miejsce, w którym mieszka w nas Bóg. Tam ludzie nie mogą nas zranić. Do tej wewnętrznej przestrzeni raniące słowa nie przenikają. Jesteśmy tam całkowicie u siebie i całkowicie u Boga. Schronieni w tej przestrzeni, możemy przebaczyć, pozostała ona bowiem nienaruszona. Jeśli zechcemy przebaczyć drugiemu na gruncie sfery emocjonalnej, przeważnie nam się to nie uda. Tkwi tam bowiem jeszcze raniący nóż. Dopóki zaś ten nóż w ranie tkwi, nie jesteśmy w stanie przebaczyć. Przebaczenie byłoby w takim wypadku aktem masochizmu. Rozdrapywalibyśmy tylko ranę i coraz bardziej ją powiększali. W ten sposób, kontynuując działanie tego kogoś, sami siebie byśmy ranili.\nModlitwa Jezusa jest skierowana do Ojca. Ojciec ma przebaczyć ludziom, którzy Go ranią. To również jest dla mnie pomocą w rzeczywistym przebaczeniu. Ja sam nie muszę się do niego zmuszać. Nie mówię przecież: „Tak, przebaczam ci. Już ci przebaczyłem”. Wiemy, że takie słowa często nie odpowiadają prawdzie. Są one wyrazem naszej woli, ale istnieje w nas wiele innych sfer, które nie są jeszcze zdolne przebaczyć. Dlatego wypowiadając takie słowa, trochę byśmy sami siebie oszukiwali. Prosząc natomiast Boga, aby im przebaczył, zdejmuję z siebie przymus, jakim byłaby konieczność przebaczenia przeze mnie. Zarazem modlitwa budzi również we mnie gotowość przebaczenia. Modląc się dostatecznie długo, czuję, że mój gniew przemija, że mój ból ustaje i że przebaczenie może być aktem mojej wolności. Takie przebaczenie sprawia we mnie zawsze głęboki pokój i poczucie wolności. Ten, kto mnie zranił, nie ma już nade mną władzy.\nc) Okazanie przebaczenia\nKiedy drugiemu przebaczam, to czy mam mu o tym powiedzieć? Z pewnością powinienem dać mu to jakoś do zrozumienia. Może to nastąpić w ten sposób, że będę się do niego życzliwie i bez uprzedzeń odnosił i zaakceptuję go takim, jaki jest. Czy będę mówił o ranie, jaką mi zadał, czy też nie, jest sprawą roztropności. Jeśli rana ta tkwi między nami, wskazane będzie o niej powiedzieć. Muszę się jednak strzec, aby mówienie o niej i o moim przebaczeniu nie stało się oskarżeniem tego drugiego. Ktoś mi opowiadał, że jego podwładna, osoba uciążliwa, która miała z nim pewien konflikt, powiedziała do niego: „Przebaczam panu w imię Jezusa”. Słowa te mogły być wypowiedziane w całkiem uczciwej intencji, niemniej jednak sprawiają one na mnie wrażenie, jakby kobieta owa sadzała nimi swego szefa na ławie oskarżonych. Kiedy mówię do kogoś: „Przebaczam ci”, to tak, jakbym mu mówił: „Jesteś winien. Powinieneś to wiedzieć. Powinieneś to przyznać. Ale jestem tak wielkoduszny, że ci przebaczam”. Takie słowa mogą tego drugiego tylko upokorzyć i zranić. Dlatego wielu trudno jest je przyjąć. Potrzeba roztropności i subtelnego wyczucia, aby dostrzec, w jaki sposób mogę drugiemu okazać, że mu przebaczyłem. Muszę też zawsze uwzględniać jego sytuację. Powinienem wyczuć, kiedy nadszedł właściwy moment, by mu dać do zrozumienia, że mu wybaczyłem, czy też prosić jego o wybaczenie. Jeśli jest on ciągle głęboko zraniony, jeśli jego uczucia są jeszcze wzburzone, to jest jeszcze za wcześnie, by o tym mówić, i nie byłoby rzeczą rozsądną prosić go od razu o przebaczenie. Podobnie, jeśli ktoś uraził mnie w trakcie pełnej podniecenia dyskusji, nie byłoby rzeczą rozsądną od razu mu przebaczyć. Prawdopodobnie wprawiłoby go to w jeszcze większą pasję. Trzeba pozostawić emocjom czas dla uspokojenia. Wtedy mogę przyjrzeć się im bardziej obiektywnym okiem i ocenić, jaka reakcja będzie właściwa i pomoże obu stronom powrócić rozsądnie w rozmowie do sprawy. Potrzebna jest nie tylko gotowość przebaczenia, ale także discretio – dar rozróżniania stanów ducha, pozwalający poznać, kiedy i jak możemy sobie wzajemnie przebaczyć.\nNiektórzy terapeuci radzą temu, kto nie potrafi przebaczyć, by sobie wyobraził, że ten drugi siedzi przed nim na krześle, a on ma teraz wypowiedzieć wszystko, co ma mu do zarzucenia. Nie powinien go przy tym zbyt pochopnie usprawiedliwiać, lecz bez ogródek dać upust swemu gniewowi. Potem jednak ma sam usiąść na krześle i wczuć się w rolę tego, który go uraził. Powinien odpowiedzieć na oskarżenie i okrzyki wściekłości i bólu. To go zmusi do spojrzenia na doznane zranienie od drugiej strony i często pomoże rzeczywiście temu drugiemu przebaczyć. Dalszą pomocą jest zwrócenie uwagi na sny z pojawiającym się w nich człowiekiem, który nas zranił. Czasami sny takie pozwalają mi się zorientować, jaki w tym zranieniu miałem udział ja sam – czy najpierw ja nie zadałem mu rany albo czy go nie sprowokowałem. Z chwilą gdy ta zamiana ról i moje sny pozwolą mi zobaczyć zranienie w innym świetle, staję się też zdolny rozmawiać z owym człowiekiem językiem, który we właściwy sposób okaże mu moje przebaczenie. Nie będę go już oskarżał, lecz poinformuję go o uczuciach, jakie wywołało we mnie jego zachowanie. Jednocześnie zasygnalizuję mu, że nie zamierzam podtrzymywać w sobie tych uraz. Wtedy on może w sposób wolny przyjąć moją gotowość przebaczenia, nie siedzi już bowiem przede mną na ławie oskarżonych. W atmosferze pełnej wolności jest w stanie zapytać sam siebie, czy jego zachowanie było rzeczywiście nieświadome, czy też zranił mnie rozmyślnie. Kiedy pozostawiam mu tę wolność, możliwe staje się pojednanie, w którym nie ma zwycięzcy i zwyciężonego, winnego i niewinnego. I tylko wtedy, gdy ten drugi będzie mógł zachować swoją godność, będzie też gotów przyjąć moje przebaczenie i wzajemnie przebaczyć mi moją cząstkę winy.\n1Fragment książki, która ukaże się wkrótce w Wydawnictwie WAM, w przekładzie Juliusza Zychowicza.


Charles Fort (Kinsale, Irlandia) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Charles Fort\nAtrakcje w pobliżu obiektu Charles Fort\nCharles Fort opinie, Kinsale\nNr 3 wśród 20 atrakcji w lokalizacji Kinsale\nPrzyjemne miejsce. Doskonale utrzymane. Na miejscu jest małe muzeum. Pan z kasy bardzo pomocny jako... Przeczytaj więcej\n“Byłem tu już kilka razy”\nświetna fortyfikacja, polecam ale tylko gdy jest ładna pogoda. w okolicach Cork/Cobh jest kilka... Przeczytaj więcej\n4,5Recenzje: 2 003\nPrzyjemne miejsce. Doskonale utrzymane. Na miejscu jest małe muzeum. Pan z kasy bardzo pomocny jako przewodnik. Trafiła nam się ładna pogoda więc były fantastyczne widoki. Kafejka akurat była w remoncie. Bardzo dużo fotogenicznych miejsc.\nświetna fortyfikacja, polecam ale tylko gdy jest ładna pogoda. w okolicach Cork/Cobh jest kilka takich perełek\nPolecono nam to miejsce jak na noc miejsce kempingowe informacje dla zwiedzających przez ludzi w mieście. To było fantastyczne. My clambered na fort i bardzo mi się podobało.\nJest to bardzo duży miejscu z pięknymi widokami. Wiele ruin, odnowione budynki i trawiastej. na parterze jest nierówna i wiele brukiem nie jest to dobre dla cię, wózki inwalidzkie lub problemy z poruszaniem. Ciekawe, niskie informacje techniczne deski. Cafe jest piękny, a personel są wspaniałe....Wybraliśmy się na bezpłatny w środę. Parking jest bezpłatny i na ulicy.Więcej\nDoskonały wgląd w historię, piękne położenie\nUdało nam się odwiedzić ten Fort na wspaniały dzień, więc widoki były jeszcze piękniejsze. Dobrze poinformowani przewodnicy, doskonałe wystawy i dużo do zobaczenia dawały nam rozrywkę na kilka godzin.\nNiedawno odwiedziłem ten fort, ale nie bardzo szczegółowo. Jest to dobra lokalizacja jeśli lubisz historycznych miejsc. Ma wspaniały widok na Kinsale i wlot powietrza w tej okolicy. Bardzo wietrznie, więc weź kurtkę i jeśli uszy są wrażliwe, trzeba będzie coś na ich pokrycie. Byłem w...lipcu, i nie jestem świadomy tego obszaru jest ciepło poza sezonem, ale to nie był na pewno ciepłe tej porze roku.Więcej\nIdealne miejsce jeśli wizyt Cork!\nMiłe miejsce aby spędzić pół godziny. Wspaniałe widoki i można chodzić w Fort. Krótkie podsumowanie biorąc pod uwagę po zakupie biletów informacji i był bardzo pomocny. Parking na zewnątrz fortu było także całkiem proste. Na pewno warto 5 euro wejściówki.\ncieszyć się spacerem do tej lokalizacji\nSzliśmy z samym sercu Kinsale wzdłuż wody do tego fortu. Bardzo podobał nam się z domów i rzeki/ocean, łodzie, zwierzęta po drodze. Fort sam w sobie jest naprawdę w zasięgu wzroku. Tak wiele ruin można zobaczyć na wycieczki nie są w dobrej formie. Można łatwo...spędzić godzinę tu spacer po terenie, ciesząc się niesamowite widoki. Zatrzymaliśmy się w Bulman dla niektórych pyszne ryby i frytki po wizycie w Fort, a następnie się na długi spacer.Więcej\nCharles Fort odwiedzić rano\nCharles Fort jest niezwykle duży fort i piękne miejsce na spędzenie słonecznych rano. To € 5 dla dorosłych i 3 Euro dla dzieci, parking dostępny na poboczu drogi. Fort jest głównie na zewnątrz z pięknym widokiem na morze, to trwa około godzinę do centrum wystawowego...i fort.Więcej\nMój 6 - letni syn i ja szliśmy wzdłuż 5 . 5 km od Scilly Kinsale do Fort Charles (piękny, malowniczy spacer), kończą się w Fort Charles. Personel był bardzo pomocny, zapewniając historia fort i Fairy Treasure Hunt drzwi na początku naszej wizyty. Fort sam...w sobie jest imponujący i oferuje spektakularne widoki, i jest dużo miejsca dla dzieci do wędrowania. Super dzień!Więcej\nZobacz 5 hoteli w pobliżu.Zobacz 77 restauracji w pobliżu.Zobacz 68 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Charles Fort.


Spotkanie wigilijne w świetlicy kulturalno – oświatowej w Marezie.\nOpublikowano: sobota, 22, grudzień 2018 14:24\nW czwartek, 20 grudnia odbyło się spotkanie wigilijne w świetlicy kulturalno – oświatowej w Marezie. Organizatorem spotkania była Rada Sołecka, Koło Gospodyń Wiejskich w Marezie oraz Urząd Gminy Kwidzyn. W spotkaniu uczestniczył Wójt Gminy Kwidzyn Dariusz Wierzba.\nOpublikowano: czwartek, 20, grudzień 2018 20:50\nSpotkanie Wigilijne zorganizowane przez Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów.\nOpublikowano: wtorek, 18, grudzień 2018 19:31\nW piątek 14. grudnia, w Centrum Konferencyjno-Bankietowym Weis, odbyło się Spotkanie Wigilijne zorganizowane przez Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów. W spotkaniu uczestniczyli Wójt Gminy Kwidzyn Dariusz Wierzba oraz z-ca Wójta Krzysztof Michalski.\nIII obrady sesji Rady Gminy Kwidzyn\nOpublikowano: czwartek, 20, grudzień 2018 20:18\nDnia 12 grudnia 2018 r. Przewodniczący Rady Pan Piotr Spaczyński otworzył III obrady sesji Rady Gminy Kwidzyn. W kolejnym punkcie porządku obrad, Wójt Gminy Kwidzyn Dariusz Wierzba złożył sprawozdanie ze swej działalności między sesjami.\nSpotkanie wigilijne dla najstarszych mieszkańców Rakowca\nOpublikowano: piątek, 14, grudzień 2018 11:46\nWe wtorek, w Sali Tradycji Kulinarnej w Rakowcu, po raz kolejny, odbyło się spotkanie wigilijne dla najstarszych mieszkańców Rakowca.\nOpublikowano: piątek, 14, grudzień 2018 11:18\nSzkolenie hodowców trzody chlewnej z terenu Gminy Kwidzyn.\nOpublikowano: czwartek, 13, grudzień 2018 14:33\nPowiatowy Lekarz Weterynarii w Kwidzynie uprzejmie informuje, że dnia 14 grudnia o godz.1000 w Starostwie Powiatowym p. 214, II piętro odbędzie się szkolenie hodowców trzody chlewnej z terenu gminy Kwidzyn.\nTematem szkolenia będzie afrykański pomór świń oraz bioasekuracja.\nUprzejmie proszę Pana Wójta o poinformowanie rolników z gminy Kwidzyn i zaproszenie hodowców w imieniu Powiatowego Lekarza Weterynarii\nFinał mistrzostw Gminy Kwidzyn w tenisie stołowym\nOpublikowano: wtorek, 11, grudzień 2018 15:45\nFinał mistrzostw Gminy Kwidzyn w tenisie stołowym już za nami. W sali gimnastycznej szkoły podstawowej w Janowie 08.12.2018r., odbył się Gminny finał w tenisie stołowym. Finalistów wyłoniły dwa turnieje eliminacyjne zorganizowane na salach gimnastycznych w SP Tychnowy oraz Janowo.\nOpublikowano: wtorek, 04, grudzień 2018 06:13\nW Szkole Podstawowej w Liczu kończy się realizacja projektu „Matematyczna Przygoda” finansowanego z Fundacji mBanku. Projekt rozpoczął się we wrześniu, a jego działaniami zostali objęci uczniowie z klas IV-VI.\nNikola Śpica z brązowym medalem Mistrzostw Europy\nOpublikowano: sobota, 01, grudzień 2018 17:08\nPowołana do Reprezentacji Polski na Mistrzostwa Europy Juniorów w Trójboju Siłowym Klasycznym Nikola Śpica, mieszkanka naszej Gminy, stanęła na podium, wróciła do Polski z brązowym medalem Mistrzostw Europy. Zawody odbyły się w Kownie na Litwie. Gratulujemy Panu trenerowi tak pracowitej zawodniczki, Nikoli zaś gratulujemy tak wspaniałego i zaangażowanego trenera.


„Mądre” prezenty, czyli podarunki, które rozwijają wyobraźnię! - Zwierciadlo.pl\nKażdy z nas lubi dostawać jak również dawać prezenty. Niemniej jeśli myślimy o naszych dzieciach, nawet jeśli są już nastolatkami, to niezwykle ważne jest by zauważyć, że obdarowywanie dzieci niezależnie od ich wieku jest pewnego rodzaju budowaniem wspólnych relacji. Równie ważne jest aby zastanowić się nad intencją dawania prezentów i nad tym jakie to niesie ze sobą konsekwencje. Czy dawanie prezentu jest rzeczywiście budowaniem relacji czy może próbą wykupienia się i próbą „zaklejenia" naszych nieobecności oraz stworzeniem czasu dla siebie. Nazywam to "zajęciami na macie" - mata i grajta… Prezent taki jest czymś co zwolni nas z bycia odpowiedzialnym rodzicem i uwolni od spędzania czasu z dziećmi.


Sensuale.pl - bielizna damska, perfumy - sklep online\nSemi soft / soft\nABBY BRA SOFT\nABBY PANTY STRING\nALISSA BRA PUSH-UP\nATHINA BRA SOFT\nBIUSTONOSZ 1634/7 KASI\nBODY 8701/63 CAROLINA\nBODY 8910/66 DELORIS\nGORSET 1505/17 EDEL\nLoewe 7 Anonimo Pour Homme woda perfumowana spray 50ml\nGirl Of Now Shine woda perfumowana spray 50ml\nGirl Of Now Forever woda perfumowana spray 50ml\nIntuition Woman woda perfumowana spray 50ml\nsensuale.pl to sklep z bielizną online, w którym znajdziesz szeroki wybór produktów w najlepszych cenach. W naszym sklepie kupisz zarówno bieliznę do codziennego użytku, jak również wygodną i naturalną bieliznę nocną oraz zmysłowe komplety, bodystocking, gorsety i wiele innych.\nWarto również odwiedzać nas regularnie lub zapisać się do naszego newslettera. Dzięki temu możesz otrzymać aż 100 punktów w Programie Lojalnościowym, a dodatkowo będziemy Ciebie informować o nowościach i promocjach w naszym sklepie.\nZapisz się do naszego newslettera i otrzymuj informacje o promocjach i nowościach. Dodatkowo otrzymasz 100 pkt w Programie Lojalnościowym.\nOdstąpienie od umowy oraz wymiana towaru


Produkcja stylowych kubków reklamowych - millenium\nOdzież reklamowa, kalendarze firmowe czy torby promocyjne, wykonane z trwałych materiałów to przykładowe gadżety produkowane i dostarczane do klientów, za pośrednictwem internetowego sklepu Gratisownia. Kolejną chętnie wybieraną przez klientów kategorią sprzedażową są kubki reklamowe z nadrukiem w postaci logo lub innym firmowym znakiem graficznym, dostępne są w kilku pojemnościach i kolorach. Upominek dla klienta lub partnera biznesowego, w postaci kubka czy innego praktycznego gadżetu, na pewno zostanie zapamiętany i wzmocni naszą więź z takim podmiotem. Proponowane kubki reklamowe zostały wykonane z ekologicznych materiałów i zostały dopuszczone do kontaktów z żywnością, warto już dzisiaj złożyć precyzyjne zapytanie ofertowe, w tym sklepie online.\nTorby i opakowania foliowe (Warszawa) to przykładowe produkty projektowane i wytwarzane w firmie Full Service Druk, starannie wykonującej każde złożone zamówienie. Produkcja toreb bawełnianych, papierowych i materiałowych to kolejne rozwiązania, z jakich możemy tutaj skorzystać, na każdy z tych produktów w...\nWspółpracownikiem, z którego usług korzysta bardzo wiele firm działających w przemyśle lub też handlu, jest drukarnia flexo. To ona produkuje różnego rodzaju etykiety samoprzylepne, opakowania i tym podobne elementy wykorzystywane masowo w produkcji przemysłowej, jako oznaczenia, które są umieszczane na pr...


Najważniejsza była zmiana mentalności. Z Komendantem Głównym Policji gen. insp. Jarosławem Szymczykiem rozmawia Piotr Maciejczak - Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów\n(…) Podobne życzenia pragnę przekazać także pozostałym jubilatom – funkcjonariuszom i pracownikom z Wyższej Szkoły Policji, Centrum Szkolenia Policji, szkół w Pile i Słupsku, która w tym roku obchodzi już 75. rocznicę istnienia i jest najstarszą policyjną placówką edukacyjną. Ale także policjantom pełniącym służbę na wodzie, bo w tym roku mija sto lat od powstania ich specjalności w strukturze Policji Państwowej. No i naturalnie policyjnym związkowcom, zarówno z NSZZ Policjantów, jak i związków pracowników cywilnych, którzy swoją działalność rozpoczęli wraz ze współczesną Policją i mieli ogromny wpływ na jej obecny kształt.\nWydaje mi się jednak, że wciąż są obszary, które wymagają zmian. Chociażby szkolnictwo policyjne…\nPodobne życzenia pragnę przekazać także pozostałym jubilatom – funkcjonariuszom i pracownikom z Wyższej Szkoły Policji, Centrum Szkolenia Policji, szkół w Pile i Słupsku, która w tym roku obchodzi już 75. rocznicę istnienia i jest najstarszą policyjną placówką edukacyjną. Ale także policjantom pełniącym służbę na wodzie, bo w tym roku mija sto lat od powstania ich specjalności w strukturze Policji Państwowej. No i naturalnie policyjnym związkowcom, zarówno z NSZZ Policjantów, jak i związków pracowników cywilnych, którzy swoją działalność rozpoczęli wraz ze współczesną Policją i mieli ogromny wpływ na jej obecny kształt.\nźródło: https://gazeta.policja.pl/997/aktualne-wydanie/numer-184-072020/191020,Najwazniejsza-byla-zmiana-mentalnosci.html?fbclid=IwAR0gD2RHRk9rGtha0Aa44U6MhZ7iYoM2AJgpa103LO485FoLFhV2dFs7zt8 2020.07.17


Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę - Kososki Tony | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nNie każdy Brazylijczyk tańczy sambę (okładka miękka, 2016-06)\nWymiary produktu [mm]: 28 x 202 x 140\n17-11-2020 o godz 17:38 przez: waniliowa-kawa | Zweryfikowany zakup\nTony to skromny podróżnik, odkrywca, pożeracz świata, prawdziwy gringo w egzotycznym świecie. Autostop to jego życie. Nie boi się przygód, ryzykownych decyzji, nie dość że dzięki swej odwadze doświadcza świat jak tylko potrafi to jeszcze potrafi się zawsze w nim doskonale odnaleźć.\n26-08-2016 o godz 10:21 przez: Katarzyna Reglińska | Zweryfikowany zakup\nSwietnie i z rozmyslem napisana ksiazka,swobodny i szczery tok mysli,kazda strona jest jak odkrywanie przygody razem z autorem.Kazda strona to tez jakby nowy horyzont poglebiania wiedzy.Wspaniala przygoda,czytelnik czuje sie tak,jakby podrozowal razem z Tonym! Polecam!\n20-06-2016 o godz 21:44 przez: waniliowa-kawa | Zweryfikowany zakup\nCzyta się z zapartym tchem, z uśmiechem na twarzy, z otwartymi szeroko oczami! Wspaniała, zadziwiająca książka!\n08-11-2021 o godz 17:41 przez: Patrycja Wrońska | Zweryfikowany zakup\n13-06-2016 o godz 09:43 przez: Mirosław Śleziak\nPrzyjemnie się czyta . Dużo przykładów że podróżowanie nie musi być kosztowne\n14-08-2016 o godz 18:55 przez: Karolina Kowalczyk\nIstny wulkan odwagi, inspiracji i niespotykanej energii nie do zatrzymania – taki jest Tony Kososki, autor reportażu podróżniczego Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę, w którym opisuje on nie tylko część swojej półtorarocznej podróży przez Amerykę Południową, ale także pokazuje w jaki sposób zmieniać marzenia we wspomnienia.\nKsiążka Kososkiego to opowieść człowieka, który odpowiedział sobie na pytanie co w życiu jest dla tak naprawdę ważne, a następnie posłuchał głosu ukrytych głęboko pragnień i zrobił pierwszy krok do ich spełnienia. Początkowo nieśmiało, lecz zdecydowanie; z czasem jednak z właściwą sobie, podróżniczą zuchwałością zdobywania zaczął stąpać pewniej, świadomie i odważnie tworząc swoją historię. Historię człowieka wyzwolonego od morderczego biegu codzienności i reguł życia narzuconych przez społeczeństwo.\nNie każdy Brazylijczyk tańczy sambę to reportaż podróżniczy wysokiej próby, w którym wszystko jest znaczące. Trudno jest przejść obok niego obojętnie, już pierwsze strony lektury sprawiają, że chce się więcej. Opowieść jest świadectwem człowieka, który swoją pasją, prawdziwością, szczerością opisywanych zdarzeń oraz determinacją w poznawaniu świata z łatwością ujmie każdego czytelnika. Na naszych oczach odbywa się pasjonujący proces pogłębiania wiary we własne możliwości, gromadzenia niesamowitych wspomnień i realizacji największych marzeń. Jesteśmy świadkami przemiany młodego człowieka, który nie boi się złapać Pana Boga za nogi, dzięki czemu udawadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych. Jeśli dacie zaprosić się w tę niezwykłą podróż dowiecie się, że nawet napisanie pracy inżynierskiej bez komputera i dachu nad głową nie będzie zadaniem niemożliwym. Tak samo jak pobyt w areszcie za zdjęcie z papierem toaletowym.\nTe 413 stron reportażu czyta się z zapartym tchem i ogromną ciekawością poznania tego, co do ma nam do przekazania autor. Wartka i błyskotliwa narracja momentalnie wciąga nas w niesamowitą podróż przez Brazylię, Peru i Boliwię. Opisywane miejsca pełne są kuszącej egzotyki i kontrastów kulturowo-etnicznych, które autor przybliża czytelnikowi z niespotykaną reporterską biegłością i wrażliwością doskonałego obserwatora. Widzimy, jak młodzieńcza chęć poznania przeplata się ze skomplikowanym procesem przełamywania stereotypów wpojonych przez tych, którym brakło odwagi, by je w sobie pokonać. Kososki z ogromnym wyczuciem uświadamia jak bardzo powszechne wyobrażenia o tym, co obce i odległe odmienne są od doświadczanej przez niego rzeczywistości. Dzięki odwadze, ujmującej otwartości i kreatywności umysłu dociera tam, gdzie nie dotarli inni. Kososki potrafi bezbłednie wyłapać najsubtelniejsze nawet detale i z niezwykłą zwinnością wypowiedzi nakreślić obraz zapierającego dech kolorytu odwiedzonych przez siebie miejsc. Swoją historią pokazuje, jak istotne jest wyzbycie się nieuzasadnionych uprzedzeń i krzywdzących przesądów. Książka jest zatem poniekąd receptą na postępowanie w nowej, nieznanej rzeczywistości – widzimy jak ważne jest wyśrodkowanie między przyjmowaniem opinii i rad innych, a otwartością własnego umysłu, która pozwala wychodzić poza utarte schematy. Tylko taki zdrowy balans postępowania wyciszy głos surowego racjonalizmu i dopuści do głosu serce, co umożliwi zauważenie tego, co ukryte jest między warstwami pozorów. W takim duchu uważnego odkrywcy śledzimy wędrówkę po kolejnych miastach i regionach.\nNie każdy Brazylijczyk tańczy sambę to źródło plastycznych obrazów, które jawią się przed czytelnikiem w smakowitych kawałkach, tworząc razem całość, która zachwyca i inspiruje do żywego. Każda jej strona zachęca nas byśmy nie bali się pokonywać swoich granic i rosnąc w siłę ruszyli naprzód, spełniać swoje marzenia.\nRuszaj w drogę, niech prowadzą cię ludzie. Vai l á cara!\n02-08-2016 o godz 11:19 przez: anonymous\nKolejna przeczytana książka podróżnicza i tekst dość specyficzny. Coraz częściej bowiem za pisanie biorą się ludzie bardzo młodzi, dla których podróżowanie stało się pasją, przygodą życia i potem starają się dzielić swoim doświadczeniem. Nie wiedzą co będą robić za rok, za pięć, ważne, że mogli zrobić sobie taki reset i na przykład samotnie podróżować przez rok, nie przejmując się żadnymi zobowiązaniami. To zupełnie inna lektura od książek podróżniczych ludzi mających trochę latek na karku - tu często nie ma zbyt wiele planowania, jest żywioł, autostop, spanie gdzie się da, życie za grosze, eksperymentowanie, poznawanie ludzi... A potem dostajemy książkę, w której starają się to wszystko opisać: i to co świetne i to co bolesne. Radość, szczęście, ale i chorowanie, wściekłość i zmęczenie.\n13-07-2016 o godz 07:11 przez: Bookendorfina Izabela Pycio\n11-08-2016 o godz 13:24 przez: AnetaB\nPodróże kształcą. Nie w każdym jednak momencie życia podróżowaniu sprzyjają okoliczności. Dlatego warto sięgnąć wówczas do literatury i popatrzeć na świat oczami kogoś innego. Właśnie przeczytałam "Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę". Świetny reportaż. Autor, w sposób ciekawy i błyskotliwy opisuje nie tylko turystyczne atrakcje Południowej Ameryki i jej przyrodę, ale również miejsca, do których nie każdy odważyłby się wejść i sytuacje, którym nie każdy potrafiłby sprostać. Podziwiam GO za determinację i konsekwencję w działaniu. Napawa optymizmem fakt, że są w Polsce młodzi ludzie, jak Tony właśnie, którzy nie marnują swojego czasu na "łapanie pokemonów", ale maja prawdziwą pasję i marzenia, i dążą do ich realizacji. Życzę Ci Tony kolejnych fantastycznych przygód, tak podróżniczych, jak i literackich. Osobiście oczekuje na kolejny reportaż. A może tym razem Australia i Nowa Zelandia?\nKsiążka świetna, polecam gorąco.\nDaję 5 gwiazdek, te 2 to wypadek przy pracy, a system nie chce poprawić.\n05-09-2016 o godz 18:06 przez: Natalia Trembecka\nPodróżnicze książki zajmują ważne miejsce z mym równie podróżniczym sercu - dobrze jest poznać punkt widzenia i patrzenia na świat innych entuzjastów piękna tego świata. Opowieść Tonego nie raz wywołała u uśmiech na mym licu, a przede wszystkim spowodowała, że konkretnie wzrósł apetyt na osobistą weryfikację opisanych miejsc. Czekam na kolejną książkę tego zdolniachy ! ;)\n05-05-2020 o godz 17:25 przez: Dorota Pomykała\n13-06-2016 o godz 20:08 przez: Mateusz Bombka\nAż można poczuć gorący klimat ameryki południowej! Autor czuć że jest człowiekiem z krwi i kości. Gorąco polecam\n06-07-2016 o godz 23:52 przez: Victoria Ferénc\nWyśmienita jak pento autora. Polecam wszystkim żądnym nie tylko Ameryki.