Mokradło - Page 20\nStrona 20 z 29 • 1 ... 11 ... 19, 20, 21 ... 24 ... 29\nRe: Mokradło [odnośnik] 22.05.20 18:33\nWdawanie się w szczenięce pyskówki należało do ulubionych rozrywek Benjamina - i nie zmieniło się to z czasem, cwaniakowanie oraz wymyślanie coraz dziwniejszych docinek pozwalało złagodzić nieco napięte w towarzystwie Percivala mięśnie oraz w ten werbalny sposób ulżyć niewypowiedzianym podtekstom. Bądź, co gorsza, uczuciom, dlatego Jaimie, pomimo podniosłej atmosfery zaślubin (kto by pomyślał, że dożyją momentu, gdy ich drogi druh Anthony stanie na ślubnym kobiercu - dopiero co pił ognistą whisky po raz pierwszy, puszczając pianę nosem) miał chwilowo wrażenie, że cofnęli się do beztroskich, szkolnych chwil. Ubłoceni jak po wymagającym wielu wyglądowych poświęceń meczu Quidditcha, przezbywający się o zieloną ślizgońskość, jednocześnie blisko siebie i z przyczyn społecznych - oddaleni od siebie. - To ta twoja groźba, która ma sprawić, że będzie mi łatwiej cię... - rzucił arogancko, unosząc wysoko krzaczastą brew, ale nie dokończył, zostawiając finał retorycznego pytania do wyobraźni współtowarzysza zabawy. Oby bawił się równie dobrze, co sam Wright, nie mogący powstrzymać szerokiego wyszczerzenia zębów, gdy ostra końcówka floretu przecięła kilka guzików, rozchełstując elegancką koszulę niedawnego arystokraty. - Daj spokój, przecież będę grzeczny. Znasz mnie - zapewnił, z humorem jeszcze doskonalszym, bo nic nie działało na jego nastrój tak dobrze, jak cedzący i nieco zirytowany Percival, błyskający tymi niesamowicie zielonymi oczami. Brakowało tylko odwzajemnienia kuksańca, lekkiego uderzenia w bark, a później...\nCóż, nie mógł się rozmarzać, bo najwidoczniej zabawa, w której brali udział, zbliżała się do wielkiego końca. Bagno stawało się powoli przeszłością, pokonali agresywną cebulkę, mogąc ruszyć dalej, a Ben nie obraził się nawet o wspomnienie o jakiejś Zosi, która oczywiście została natychmiast uznana przez zaborczą część jego prostolinijnej osobowości za damskie zagrożenie. Zbył jednak irracjonalne obrażenie, pozwalając sobie tylko na wyminięcie Blake'a na wąskiej ścieżce i szybkie odciśnięcie błotnistego śladu własnej dłoni na tyle jego szaty. Na szczęście znak ten wtopił się w błotne tło po wcześniejszej zabawie w smoka, nikt więc nie miał dowodów na haniebne zachowanie - a i zemsta nie była możliwa, bo niedługo znaleźli się znów na polanie. Wysłuchując podekscytowanego organizatora.\n- Uważnie patrz, gdzie zabiorą lisy. Musimy odbić naszego rudzielca. Nazwiemy go Garry - szepnął do ucha Percivala, o dziwo wcale nieprzejęty poniesioną porażką. Bawił się wyśmienicie i właściwie wcale nie zależało mu na głównej nagrodzie. Te pocieszenia przyjął z dumą, pozwalając, by broszka ogiera, przypięta do jego piersi, zarżała wesoło. - Wiesz, dlaczego mam takiego patronusa, co nie? - zagadnął jeszcze cwaniacko, mrugając do Blake'a, po czym żwawo ruszył do stanowiska pogotowia estetycznego, gdzie przy pomocy innych czarodziejów doprowadził się do porządku. - Zaatakowała go cebulka. Ledwie uszedł z życiem - powiedział z kamienną miną do pewnej zaaferowanej dziewoi, która sprawnie pomagała przy czyszczeniu i cerowaniu ubrań i z wyraźną troską (i zdecydowanie zbyt długo) wpatrywała się w poodrywane guziki na przedzie koszuli Percivala. Później zaś otrzepał się, poprawił elegancką marynarkę i po złożeniu gratulacji zwycięzcom, ruszył wraz z Blake'm z powrotem do głównego dworu, by dalej celebrować ten wyjątkowy dzień. W jeszcze lepszym niż przed kilkudziesięcioma minutami humorze.\n| Percy i Ben zt\nRe: Mokradło [odnośnik] 28.05.20 17:00\nNie spodziewał się, że tak szybko rozwiąże ostatnią, skomplikowaną zagadkę. Krążąc wśród identycznych skrzyneczek, jedna z nich wyróżniała się malutką, ledwo dostrzegalną kropeczką. Rozszerzając błękitne źrenice, przeskoczył do odpowiedniego rzędu. Lis, pędem ruszył w jego stronę skuszony nowym znaleziskiem. Wyławiając przedmiot, podniósł go do góry i krzykną donośne: – Mam! – ruchem głowy nakazał, aby wrócili się na skraj polany, a przede wszystkim sprawdzili kolejną, wartościową nagrodę. Mężczyzna uchyli wieko i delikatnie wydobył ozdobną lupę. Obejrzał ją z każdej strony wczytując w kręconą sentencję napisu z mocno ściągniętym, skupionym czołem. Niemalże instynktownie przyłożył ją do oka, widząc, że miała wyjątkowe, wręcz magiczne działanie:\n– Wow, widzę dosłownie wszystko! Zobacz. – powiedział w kierunku towarzyszki i przekazał pozłacane trofeum. Odetchnął ciężko zdając sobie sprawę, że przygoda na bezlitosnych mokradłach powoli dobiegała końca. Lis kręcący się wokół kostek, pragnął jak najszybszej atencji, dlatego też przykucnął i energicznie pogładził go po rudawej, przyjemnej sierści. – Spisałeś się na medal! Szkoda, że nie możemy zabrać cię ze sobą. – skwitował z niewymuszoną nostalgią. Dłoń drapała spiczaste uszy, długi pyszczek zakończony skarbnicą węchu. Bez niego nie daliby sobie rady. Podnosząc się do góry, odwrócił głowę ku partnerce i z delikatnym uśmiechem rzucił: – Idziemy zobaczyć, czy udało nam się wygrać. Po tak różnorodnych poświęceniach, powinniśmy mieć co najmniej podium. – zwierzak w podskokach wyprzedził parę zawodników. Łapiąc ślad rozpoczął wędrówkę do miejsca, z którego wyruszyli w gęsty, zielony bór.\nDroga prowadząca do mety okazała się dużo bardziej łaskawa. Mokra trawa pozostawiała wilgotne ślady na zabrudzonych, eleganckich ubraniach. Zmrok powoli dopadał pobliskie tereny; brakowało wiodących promieni majowego słońca. Zrobiło się chłodniej, powietrze było rześkie, wonne, dodawało przyjemnego ukojenia strapionym płucom. Rineheart wziął głęboki oddech i jeszcze kilkukrotnie rozejrzał się po obszernych koronach długowiecznych drzew. Nie spodziewał się, że rodzinna okolica świętującego przyjaciela jest tak różnorodna i malownicza. Pomagając Corze przedostać się przez gęstsze zarośla, wytoczył się na rozległą polanę. Oczy nie mogły przyzwyczaić się do rażącej jasności, dlatego przymrużył je nieznacznie. Okazało się, że ktoś stawił się przed nimi. Nieznajoma para dopełniała formalności stojąc przy pulchnym organizatorze. Zawiesił na nich wzrok badając najistotniejsze wyróżniki. Nie miał pojęcia kim są i jakie relacje łączą ich z szczęśliwym Panem Młodym. Wyciągnął zgięte ramię w stronę blondynki, aby ta ujęła je bezpiecznie i przeszła kilka kroków dalej. Przemierzając odległość, jako pierwszy przerwał wymowne, nieco smutne milczenie: – Mimo tego, że nie wygraliśmy to naprawdę świetnie się bawiłem. Bez twoich zdolności wylądowałbym pewnie na szarym końcu. – dopełnił wypowiedź ciepłym, pokrzepiającym śmiechem. Personel pomocniczy znalazł się przy nich chcąc odebrać i zbadać odważnego futrzaka. Biedne zwierzę nie ze swojej winy ucierpiało podczas wyprawy, wyczute przez złowrogiego osobnika swojego gatunku. Już na pożegnanie nachylili się nad zdolnym przewodnikiem, pozwalając aby ostatni raz otarł i oblizał szorstkie ręce. – Do zobaczenia młody, byłeś najdzielniejszy. – dłoń prześlizgnęła się po sierści. Podniósł się do góry i spoglądając na zwierzęcego medyka, dodał stanowczo: – Proszę na niego uważać. – w tym samym momencie pozostałe pary wychodziły z leśnej gęstwiny. Stojąc bokiem, zmarszczył brwi szukając tej jedynej, wyjątkowej sylwetki. Zaplótł ramiona na klatce piersiowej nie ruszając się ani milimetr. Piękna, dobrze znana zieleń sukienki wyłoniła się z ciemnego wnętrza. Wyglądała tak, jakby zadania nie sprawiły jej żadnego problemu. Nie dziwił się. Wyciągnął szyję z nadzieją, że uda mu się złapać choć przelotne spojrzenie bliźniaczych tęczówek, wątły cień uśmiechu wyrysowany na soczystych czerwonych ustach. Znak, który pozwoli na natychmiastową reakcję, jedno słowo. Leczo ona czekała, na niego. Młody mężczyzna pojawił się obok pełen całkowitego rozbawienia. Widział jak stan przenosi się na jego partnerkę, jak beztrosko spędzają ze sobą czas. Jak świetnie czują się w swoim towarzystwie. Wnętrzności ścisnęły się od razu. Nie mógł dłużej na to patrzeć, westchnął ciężko i opuścił głowę w stronę ziemi. Przez jakiś czas trwał w dziwnie zgarbionej, skulonej pozycji, zbierając skłębione myśli. Skoro tak chciała… Twarz zachmurzyła się, usta ścisnęły w ciaśniejszą linijkę. Ręce splótł na plecach czekając na oficjalne wyniki konkursu. Noga wystukiwała nieznany, niezrozumiały rytm. Był oznaką zdenerwowania.\nOrganizator ogłosił zwycięzców wręczając nagrody. Niestety liczyła się tylko jedna para - musieli objeść się smakiem. Poklaskując miarowo czekali aż nagrody pocieszenia trafią w ich ręce. Butelka znamienitego trunku oraz broszka z wizerunkiem patronusa, wykonującego zwinne ruchy. Uśmiechnął się na krótko: – Wszędzie lisy… Piękna sprawa. – wymamrotał i ulokował spojrzenie na jasnej twarzy Cory. Dobrze, że była obok. Czuł się pewniej i na pewno trochę swobodniej. Gdy formalności dobiegły końca, odczekał jeszcze chwilę, aby pozostali rozeszli się po posiadłości. Nie szukał już znajomej aparycji. Chciał odnaleźć pełny kieliszek i wypić go pospiesznie, do dna. – Choć, doprowadzimy się do ładu z naszymi kreacjami, a potem poszukamy czegoś do jedzenia. Nie wiem jak ty, ale dopiero poczułem, że umieram z głodu. – personel zajął się rekonstrukcją zniszczonej i ubrudzonej odzieży. Po kilku minutach mogli w pełnej klasie wrócić do weselnej zabawy natchnieni dobrą energią rywalizacji.\n| zt dla Cory i Vincenta\nRe: Mokradło [odnośnik] 07.06.20 1:32\nZadane przez Gin pytanie popchnęło go jeszcze bliżej krawędzi, nieomal miał już chęć wyznać jej cały sekret, pozwolić tajemnicy odsłonić welon i spojrzeć jej prosto w oczy. To jednak nie był moment na takie wynurzenia, toteż jeszcze ostatkiem swojej trzeźwości umysłu i rozsądku powstrzymał cisnącą się na usta historię.\n– Zagnały mnie jednocześnie dalej i bliżej niż Szkocja – odparł tajemniczo, równie enigmatyczny uśmiech przywołując na usta.\nConstantine nie był pewien czy to towarzystwo Virginii, ekscytacja weselną zabawą, jakieś jeszcze inne niezrozumiałe czarodziejskie wpływy czy też może mieszanka wszystkiego – prawda była jednak taka, że nie spodziewał się, że czas będzie leciał tak prędko. Wciąż jeszcze na lekkim haju po doświadczeniu piosenki Gin (tudzież lady Virginii, nieustraszonej rycerki broniącej w tajemnicy bezbronnych lordów) rozwiązywał numerologiczne równania jak przez sen. Na poły spodziewał się, że przy tym rozkojarzeniu jego wyniki okażą się błędne, na poły jednak wydawało mu się, że to by było całkowitym dyshonorem jakby nie mógł rozwiązać tak prostych schematów. Prędko okazało się jednak, że jego godność dziś nie ucierpi, a podziw i radość na twarzy Virginii po odnalezieniu kolejnego skarbu sprawiała, że Kostek czuł za mostkiem przyjemnie rozlewające się ciepło. Na to niezwykle kojące doznanie jego ciało zareagowało spokojem i odprężeniem. Bez wahania zaoferował Gin ramię, ignorując niezadowolone spojrzenie sennego liska, który tym razem nie miał okazji nawet wygodnie się ułożyć na trawie. Rude zwierzę z równie małą ekscytacją co wcześniej zaczęło prowadzić ich ścieżką, która ku zaskoczeniu lorda Ollivandera zaprowadziła go wraz z towarzyszką na miejsce rozpoczęcia zabawy.\n– Chyba nie udało nam się wygrać – oznajmił dość lekko, posyłając lady Macmillan pocieszający uśmiech. Sam wciąż jednak był zdania, że pogoń za króliczkiem była zdecydowanie przyjemniejsza niż jego złapanie, które to przecież oznaczało koniec całej przygody. Całkiem energicznymi oklaskami obdarzył za to faktycznych zwycięzców, po czym uważnie obejrzał ich nagrody za uczestnictwo, o wiele więcej uwagi poświęcając srebrnej ptaszynie, która ozdabiała broszkę jego towarzyszki. Constantine z lekkim zaniepokojeniem zauważył, że niezwykle wiele z bliskich mu osób miało za patronusy ptactwo, zaś on sam prezentowany był przez gronostaja: drapieżnika pożerającego te niewinne uskrzydlone istoty.\nOdrzucił jednak te smętne i niepokojące spostrzeżenia i zaproponował Virginii odświeżenie się, odniesienie zdobytych skarbów do dworku i odwiedzenie parkietu.\n| Dziękujemy za zabawę! <3\nzt Virginia i Constantine\nRe: Mokradło [odnośnik] 12.06.20 1:55\nCzas wypełniony kolorowymi, wirującymi światełkami umykał swobodnie przenosząc wyjątkowe, spektakularne wydarzenie na początek nowego, malowniczego dnia. Otaczający świat budził się do życia witając wytrwałych celebrantów nadzwyczajnym widokiem. Pierwsze promienie jaśniejącej kuli, przebijały przez ostatnie zwiastuny granatowej, majowej nocy. Półokrągły księżyc wygaszał swój blask - pozostawiał kilka drobnych, bliźniaczych, punktów na rozległym obszarze niebiańskiego sklepienia. Ptasia orkiestra akompaniowała uśpionym muzykom grającym niezbyt żywiołowe utwory. Mrukliwy bas oraz dźwięczny fortepian wyróżniał się na tle pomieszanych, nieskoordynowanych dźwięków. Tłum, który jeszcze kilka godzin temu oddawał się rozwiązłej konsumpcji hucznej ceremonii, opadł z sił, poddał wyciszeniu i błogiemu odpoczynku. Pojedyncze jednostki z zapałem, zawziętością, brakiem rytmicznej koordynacji przesuwały się po drewnianym, wysłużonym parkiecie. Z oddali ogromnego ogrodu można było wyłapać perlisty śmiech upojonych alkoholem par, gwar grubiańskich rozmów, pierwszych kłótni czy wzmożonych krzyków pełnych niespotęgowanej uciechy. Wydarzenie wkraczało w finałowe stadium – zostali jedynie prawdziwi weterani.\nWnętrze szlacheckiego pałacu pochłonęło zdecydowanie na długo. Pewne niespodziewane wydarzenia pokrzyżowały niewyraźne plany, które tak dokładnie, skrupulatnie rozkładał wewnątrz chłonnego umysłu. Kończąc niewygodne spotkanie, pośpiesznie wyszukiwał skrawku świeżego, wiosennego powietrza. Nagromadzone informacje wirowały w niestabilnym wnętrzu powodując niezrozumiały, rozchwiany bełkot. Przechodząc przez kolejny, elegancki salon, otarł się o nieznajomych uczestników. Ich senny pochód spowodował dekoncentrację, wybicie z rytmu. Niezgrabnie wytoczył się na jeden z balkonowych tarasów. Barierki z zaplątanymi ornamentami przyozdabiały długie sznury lampek, przypominających malutkie świeczki. Płomyki migotały cyklicznie rażąc nadwrażliwy zmysł wzroku. Przymrużył oczy podchodząc do najbliższej, cienkiej granicy. Zamrugał kilkukrotnie rozglądając się po ekskluzywnej okolicy – ile czasu minęło? Jak długo go nie było? Stracił świadomość? Czy Howell znalazła towarzystwo, a może rozpoczęła zacięte poszukiwania? Westchnął zrezygnowany. Balowy zapał przeminął doszczętnie. Opierając łokcie na metalowej strukturze, ułożył na nich brodę wyłapując jeden, charakterystyczny punkt. Patrzył na statyczne wierzchołki drzew, kształtne chmury, pierwsze kolory wschodzącego, psotnego słońca, pragnącego przejąć kontrolę nad rozbawioną rzeczywistością. Ciekawe czy ty też to teraz widzisz. Ciekawe gdzie i z kim przepadłaś.\nDobitna mieszanka mocnych słów wypowiedziana przez ciemnowłosą Wright, a także okoliczność ich nietuzinkowej konfrontacji, spowodowały, iż na dłuższą chwilę zatrzymał się na owym aspekcie. Wiele zdań nie zdążyło dotrzeć do odpowiednich synaps – wydawały się tak absurdalne, odrealnione, niezrozumiałe. Lecz czy nie był sobie winny? Naskoczyła bez żadnych, wcześniejszych wyjaśnień. Postanowiła samoistnie wziąć sprawy w swoje ręce – wybadać grunt, rozpoznać niezrozumiałą sytuację. A może pomóc zagubionym interesantom? Patrzył w oczy, powiedział całkowitą prawdę. I choć niespodziewany napad wytworzył nagromadzone pokłady agresji, starał się być spokojny, opanowany, hamować typowo pijackie, niegrzeczne zachowania. Po kilku tygodniach bezwarunkowego milczenia, zrozumiał swój błąd. Nie wiedzieć czemu, uczestnicząc w tak istotnym, kwietniowym spotkaniu – spanikował. Pragnienie ucieczki zakiełkowało, drobne pnącza oplątały męską sylwetkę. Wycofał się przytłoczył, miał wrażenie, że zmieniając otoczenie, rzucając w wir pracy poradzi sobie z nadmiarem nieoczekiwanych faktów. Nieznana organizacja wraz ze specyficznymi wyznawcami, zagubiony członek rodziny, nieustający konflikt, brak zorganizowania, poukładania zupełnie nowego życia, a przede wszystkim ta relacja. Koneksja, której pragnął tak bezwarunkowo. W którą chciał zaangażować się całkowicie, oddać wszystko co ma, jednocześnie obezwładniając obawami, niespełnionymi wymaganiami, niedoskonałością. A co jeśli nie podoła? Nie uda im się zbudować trwałego porozumienia? Nie będzie taki jak oczekiwała, nie sprosta obietnicom, wyzwaniom? Coś nieokreślonego przywoła do zmiany kursu? A co jeśli zwątpi i ponownie odpłynie w nieznane? A jeśli pojawi się konkurencja? Potrząsnął głową strzepując okropne myśli. Te nie chciały odczepić się na dobre, wędrując w stronę zaproszonej partnerki, przyjaciółki, powierniczki. Czy dzisiejszego, cudownego dnia stała się ziarnkiem niezgody? Ich wspólny widok wyzwolił tak wiele kontrowersji, wymyślnych niedomówień. Była cudowną opoką, która zgodziła się, aby mu towarzyszyć. Nie zadawała pytań, nie drążyła – podeszła do sprawy wyrozumiale. Z drugiej strony chciał się przede wszystkim odwdzięczyć. Wynagrodzić jedenaście lat okropnego milczenia. Pokazać bajkowy świat, którym mogła się zachwycić. Nie miał odwagi, aby wystosować inne zaproszenie. Nie poinformował, nie uprzedził, zapadł pod ziemię. Czy powinien czuć się winny? Czy on sam nie zrozumiał czegoś na opak? A ona? Istota w ciemnej zieleni krążąca po obszernym zamczysku, miała do tego prawo? Wersja wydarzeń przedstawiona przez odzianą w czerwień znajomą brzmiała wiarygodnie, jednakże musiał przekonać się na własne oczy. Twarz nieznajomego jegomościa widniała w halucynogennej wizji – pamiętał ten wyzywający, złowrogi wzrok. Coś było nie tak. Nabierając powietrza w zmęczone płuca, postanowił działać. Ruszył przed siebie odmawiając zaproponowanego przez kelnera, bursztynowego trunku. Rozpoczął dokładne poszukiwania pięknej kobiety, za którą zdążył zatęsknić. Za którą wodził wyczekującym, spragnionym wzrokiem przez większość ceremonii. Przez którą cierpiał wewnętrzne katusze, gdyż od kilku, okrutnych dni nie usłyszał tembru głosu, nie zobaczył ulotnego uśmiechu, nie dotknął miękkiej skóry, nie zatopił w błękicie błyszczących źrenic. Przecież nie warto cierpieć, prawda?\nNie miał pewności, że blondynka znajduje się na weselu. Przeszukiwał wszystkie, najbardziej charakterystyczne pomieszczenia. Kilkukrotnie serce poderwało się do góry, żołądek zacisnął nieznacznie, gdyż bardzo podobny profil prześlizgnął się w zasięgu wzroku. Musiał przeszukać tereny zewnętrzne. Główny parkiet, stoły, obszerny bar – wszystko pozostawało puste. A może nie była sama? Zmarszczył brwi, przestań tak myśleć. Potykając się o wystającą skarpę, wpadł na jeszcze jeden pomysł. Odwrócił się na pięcie i pomknął w stronę polany, gdzie jeszcze kilka godzin temu poszukiwali wartościowych nagród. Dłoń powędrowała do skroni, gdyż ta pulsowała miarowo od nadmiaru wyskokowej, odurzającej cieczy. Buty zapadały się w miękkiej trawie, zgiełk zabawy niknął za plecami – obcował jedynie z naturą. Pobudzające kolory niebieskiego sufitu wchodziły w pełną okazałość. Opadały na lekko zamglone miejsce, na którym znajdowała się tajemnicza nieznajoma. Zatrzymał się na chwilę chcąc lepiej przyjrzeć się niesamowitemu widokowi. Czyżby odnalazł zgubę? Zrobił kilka, niepewnych kroków do przodu. Przeczesał włosy, prześlizgując wąskie palce po zmęczonych oczach, zadbanym zaroście. Wygładził marynarkę. Wchodząc głębiej, w typowy obszar odchrząknął i spokojnie, dość niepewnie wypowiedział:\n– Wszędzie cię szukałem. – myślałem, że odeszłaś, ale z nim. Nie ruszył się z miejsca. Zamilkł, cała gama emocji przeniosła się na spojrzenie, które tak intensywnie wdzierał w plecy odziane w zielony materiał. Cóż za piękne zjawisko.\nRe: Mokradło [odnośnik] 15.06.20 16:21\ndziękuję ślicznie za zabawę<3\n- Co to za subtelna sugestia? Że niby nie potrafię przegrywać? - bez przesady; poza tym, może nie wygrali (ostentacyjnie starał się nie dostrzegać, kto zwyciężył i stanął tyłem do bukieciarza), ale bawił się przecież świetnie. - Chodź, podziękujemy naszemu przewodnikowi - skinął na nią głową, po czym podszedł do ścigającego motyla lisa, żeby ostrożnie pogładzić go po głowie. Ruda kita poruszyła się energicznie, a nosek trącił go w palec, może przypadkiem, a może w ramach pożegnania. - Za duży mają wybór - klęska przesytu - nie wiem, czego najpierw spróbować, może zacznę od deseru - tak finezyjnych ciast, to chyba nigdy w życiu nie widział. - Zapamiętam, na każde nasze następne spotkanie będę zabierał podręczną lodówkę - przy Tonks nie musiał się zastanawiać nad czym, czy w ogóle wiedziała, co to za mistyczny artefakt. Obrał kurs na jedzenie, a gdy oddalili się od zgromadzonych na odległość pozwalającą na swobodną konwersację, przypomniał sobie o pewnej kwestii, która chodziła mu po głowie od pewnego czasu.\n- Wiesz, po kanałach dorwałem się do książki o zabezpieczeniach, przewertowałem te bazujące na OPCM, ale zerknąłem też do działu z tymi opierającymi się na transmutacji i rzuciło mi się w oczy jedno, w którym ogólnie chodzi o to, że postać z obrazu przemieszcza się pomiędzy ramami, jest twoim szpiegiem - zaczął, zerkając w jej stronę, żeby upewnić się, czy nie przytłoczył jej tym słowotokiem. - Będę się wybierał na dniach do Ministerstwa, żeby zarejestrować różdżkę i trochę się tam rozejrzeć, wiesz, w jakiej sprawie... zacząłem zastanawiać się, czy przy okazji nie przyjrzeć się jednemu z obrazów, który moglibyśmy... skopiować, Gwen to malarka, na podstawie mojego wspomnienia pewnie dałaby radę namalować go raz jeszcze, a gdyby umieścić w Ministerstwie nasz obraz, moglibyśmy mieć tam swoje oczy... i to takie, na które chyba nikt nie będzie zwracał przesadnej uwagi - mówił jej to wszystko w oczywistym celu - potrzebował zgody Gwardii na działanie. Ale także opinii Just. Niekoniecznie jako gwardzistki.\nAle o tym porozmawiają już później.\nOstatnio zmieniony przez Keat Burroughs dnia 03.08.21 9:01, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Mokradło [odnośnik] 01.07.20 19:52\nO zabawie polegającej na upiciu się część z gości usłyszała zapewne z rozmów i plotek między stolikami i namiotami. Każda osoba, która wcześniej zgłosiła się do sir Thomasa (grubiutkiego czarodzieja) została przyporządkowana przy pomocy złotej magicznej monety do jednej z grup: grupy pana młodego lub pani młodej. Osoby przyporządkowane do pana młodego otrzymały błękitno-złote muchy lub chusty, a grupa pani młodej czerwono-złote/rude. Osoby te otrzymały także informację o której godzinie i gdzie powinni się spotkać. Jako miejsce zbiórki wyznaczony został teren pomiędzy ogrodami a moczarami.\nNa magicznym zegarze w rezydencji wybiła pierwsza. Wybrane osoby, które zebrały się w określonym miejscu po tej godzinie mogły zauważyć ogromnych rozmiarów dębowy stół. Uginał się on pod ciężarem różnorodnych alkoholi. Wzdłuż stołu ustawiono długie drewniane ławki. Sir Thomas o wyjątkowo rumianych policzkach i czerwonym nosie już czekał, popijał whisky i gotów był przywitać się z każdym z graczy. Wokół wciąż kręcili się goście, niektóre pary wciąż tańczyły gdzieś w oddali.\nNa zebranie się macie 72h. W razie pytań proszę o kontakt na konto Anthony'ego Macmillana. W razie problemów/wakacji/itp. także proszę o kontakt.\nRe: Mokradło [odnośnik] 02.07.20 12:54\nRia była jego kuzynką, a Anthony przyjacielem - nie mogło go tu zabraknąć. Przez całą uroczystość starał się jednak nie rzucać specjalnie w oczy. Brylował raczej w ściśle rodzinnym gronie. Miał co prawda wokół siebie samych sojuszników, lecz ci pomimo tego, że nie pragnęli jego śmierci w pierwszej kolejności nie zawsze żywili do niego radosne uczucia. Nie chciał zepsuć uroczystości jakimś zamieszaniem które mógłby zrodzić gdyby rozmowa z Roselyn ułożyła się nie tak, jak powinna. Nie daj Merlinie sprowokowałby tym do działania Wrightów. Na samą myśl poczuł uderzenie zmęczenia. Aż ciężej oparł się na krześle. Wydawało mu się, że gdzieś w tle mignęła mu sylwetka znanej półwili, lecz nie miał odwagi się w tym upewnić. Zresztą - nie było ku temu potrzeby. To był zamknięty rozdział i taki też powinien pozostać.\nW miarę upływającego czasu nałożona przez siebie samego musztra zaczęła się luzować. Trudno było jednak zachować chłodny dystans w gronie radującej się zamążpójściem kuzynki rodzinie; głupio wychylającym się znanym, przyjacielskim twarzom o odchodzącej od pionu postawie zachęcających do wypicia za szczęście młodych; niepewnie brylujących między szlachtą na parkiecie nastolatków. Chcąc nie chcąc lekka atmosfera wytrwale przegryzała się przez solidne mury Skamandera sprawiając, że ostatecznie i on nie mógł się przed nią bronić. W zasadzie ciężko było to robić przez cały dzień, a właściwie już nawet noc. Właśnie tym sposobem wylądował właśnie tutaj z zamiarem wzięcia udziału w najbardziej żenującej, jak i upodlającej konkurencji z której, jak zakładał - wyjdzie o własnych siłach lub cudzych z nadzieją, że przy tej drugiej opcji niewiele zapisze się w jego pamięci.\nZasiadł przy stole po stronie obozu panny młodej - w sumie bardzo trafnie został przez los przydzielony. Rozsiadł się w miejscu ściągając z siebie wierzchnią, garniturową część szaty i luzując zapięcie koszuli pod samą szyją dając do zrozumienia przeciwnikom, że zamierza na poważnie podejść do postawionego przed nim zadania spicia przeciwnej strony stołu. Żarty się skończyły!\nRe: Mokradło [odnośnik] 03.07.20 14:47\nPo wcześniejszej zabawie na mokradłach zdążyła już dawno zmienić strój. Nową sukienkę zastąpiła nieco znoszona, lecz dalej elegancka, w zielonej barwie, którą na szybko wyciągnęła z szafy. Nie zmieniała biżuterii, którą dostała od młodziutkiej lady Macmillan, bo tą udało jej się prędko wyczyścić czarem.\nOd samej zabawy minęło już kilka dobrych godzin. Heath, którego dość długo miała na oku, chyba poszedł już spać, a ona sama mogła zaznajomić się z niektórymi gośćmi na ślubie. Akurat rozmawiała z jakąś przyjaciółką rodziny panny młodej, gdy między zebranymi rozległ się szmer: kolejna zabawa, tym razem alkoholowa! Gwen sama z siebie prawdopodobnie nigdy by na nią się nie zapisała, ale jej towarzyszka skutecznie ją namówiła… chwilę później łamiąc obcas i uznając, że woli jednak wrócić do domu. Ostudziło to nieco entuzjazm panny Grey, jednak uznała, że skoro i tak jest już zapisana to przecież nic nie straci, prawda? Odrobina szaleństwa jej nie zaszkodzi, a taki wieczór jak ten był jednym z niewielu w trakcie wojny, gdy mogła pozwolić sobie na odrobinę rozluźnienia.\nZjawiła się na miejscu jako druga, zasiadając jednak po drugiej stronie stołu. Została przydzielona do drużyny pana młodego, co w jej odczuciu miało trochę sensu. Nawet, jeśli to było zupełnie losowe… to przecież Anthony’ego znała; Rię znała głównie z opowieści i z widzenia, chociaż przynależność rudowłosej do Zakonu sprawiała, że widywały się ostatnio nieco częściej.\nUniosła dłoń na powitanie w stronę Anthony’ego, witając się z uśmiechem z zakonnikiem i byłym aurorem i poprawiła strój tak, aby lepiej układał się na krześle. Ciekawe, kto jeszcze się zjawi? Czy znała te osoby? To było całkiem możliwe: przyjaciele Macmillanów byli w większości Zakonnikami, a tych kojarzyła zwykle przynajmniej z widzenia. Miała nadzieję jedynie, że nie jest dużo za wcześnie i że już za chwilę na miejscu pojawią się kolejni goście.\nPrzeszło jej jeszcze przez myśl, że Heath naprawdę powinien już spać. Guwernantka powinna go dopilnować, ale to żywiołowe dziecko. Kto wie, może przypadkiem jej się wymknął? Mimo wszystko, czuła się za chłopca odpowiedzialna. Zwłaszcza teraz, gdy jego ojciec wyjechał, a ona sama mieszkała z nim pod jednym dachem, niemal codziennie go doglądając i ucząc.\nRe: Mokradło [odnośnik] 03.07.20 16:55\nNaprawdę nie miał pojęcia, kiedy to się stało - hamował się z piciem, bo ślub był przecież szlachecki, a on nie chciał stawiać Rii i Anthony'ego w kłopotliwej sytuacji, gdyby skończył tak, jak na każdym innym weselu - całkiem nieświadom tego, co właściwie robi, oddając się muzyce, chwili i alkoholowi.\nLiczył wypite kieliszki Ognistej (a było ich sześć tylko, z samego szampana, natomiast, zrezygnował całkiem, jakoś żaden inny trunek niż produkowana przez Macmillanów whisky zupełnie mu nie pasował do tego wesela).\nW głowie zdążyło mu jednak już zaszumieć, a uderzenia gorąca rozpłynęły się czerwienią po jego twarzy, która przybrała wygląd spokojnie mogący konkurować z prezencją największych portowych moczymordów. A nawet, stopień wyżej, z Bojczukiem samym.\nChód jednak wciąż kontrolował, nie zataczał się, pilnował godnie pionu, zmierzając tam, gdzie jeszcze go nie było.\nNa jakieś zawody, konkretnie. Drużynowe. Ktoś zakrzyknął, że musi wziąć w nich udział, więc kim on był, żeby zaprotestować. Jeszcze nie wiedział, czego się konkretnie spodziewać - po cichu liczył na zapasy, które ponoć są ulubionym sportem Macmillanów; dziś ktoś dobry kwadrans (i jeden kieliszek, może pora najwyższa zacząć odmierzać czas w nich właśnie, żeby przygotować się na to, co ma zadziać się już zaraz) rozwodził się przy nim na ten temat, chętnie by spróbował.\nInny głos skierował go w stronę drużyny panny młodej, na co Burroughs obruszył się tylko, że on przecież jest mężczyzną i czy nie powinien jednak zasilić grona pana młodego, w końcu okazało się jednak, iż w gruncie rzeczy chodzi tylko o, w jakim kolorze dostanie muchę.\nZ uwolnieniem się ze swojej własnej nie miał najmniejszego problemu - ten pojawił się dopiero wtedy, gdy czerwień, złoto i rdzawy odcień zaczęły mienić mu się przed oczami, a także, co gorsza, plątać się w dłoniach. Ten koniec trzeba przełożyć tu, a potem...? Tak się na tym skoncentrował, że niemal odbił się od stołu, do którego go skierowano.\n- Skamander - rzucił krótko, w ramach powitania, choć spojrzenie wciąż miał wlepione w przewieszony na karku fragment smętnie zwisającego materiału, z którym nic już się zrobić nie dało. Usiadł gdzieś w pobliżu Anthony'ego, nagle doznając olśnienia, gdy tak kątem oka łowił, jak auror przybiera groźną minę i przygotowuje się do walki. - Jak to cholerstwo można zawiązać? - zapytał, oficjalnie się poddając. Sam sobie z tym nie poradzi.\nRe: Mokradło [odnośnik] 03.07.20 23:02\nWiększość kobiet raczej stroniłaby od tego typu zabaw, ale nie Jamie. Od czasu do czasu lubiła się przecież napić, zwłaszcza jeśli nie miała następnego dnia treningu (bo jeśli miała to wtedy musiała sobie wielu przyjemności odmawiać), poza tym z czystej przekory wobec głęboko wzgardzonego patriarchatu chciała wziąć udział w rozrywce uważanej za męską. Idąc w stronę miejsca zbiórki nawet myślała że będzie jedyną kobietą wśród samych mężczyzn, ale podczas losowania składów spotkała ją niespodzianka, były i inne kobiety, w większości jej znane, a także mężczyźni, z których też kojarzyła prawie każdego (przynajmniej z widzenia). Zakon Feniksa najwyraźniej tłumnie odwiedził to miejsce.\nPora była już późna i Jamie sama się dziwiła że wciąż tu była, skoro nie przepadała za tego typu imprezami, ale słyszała wcześniej o tej zabawie i postanowiła na nią poczekać, skoro ominęło ją szukanie skarbów, na które nie dotarła, bo pomyliła drogę i zanim znalazła się we właściwym miejscu, wszyscy już wyruszyli. Pozostawało jej wtedy pałętanie się gdzieś wśród gości ze starannym ominięciem okolic parkietu, by nikomu nie przyszło do głowy zapraszać jej do tańca, tym bardziej że tutejsze tańce zapewne nie przypominały swobodnych hulańców z podrzędnych pubów. A w wymuskanym balowym tańcu siebie nie widziała. Ani trochę. Oszczędzała też siły (i wątrobę) na później, więc podczas wesela nie wypiła zbyt wiele, tylko kieliszek szampana podczas jakiegoś toastu i jakiś czas później trochę ognistej. Jej sukienka, do której założenia zmusiła się, bo niestety tak wypadało (cóż, nadal nie doczekali czasów, kiedy kobietom wolno było nosić spodnie zawsze i wszędzie) nie była już pierwszej świeżości, a idąc w stronę mokradeł trochę wybrudziła dół. Nie przejmowała się tym jednak, przesadne wymuskanie nie było dla niej. Nie mogła się doczekać, kiedy wróci do domu i zedrze z siebie to kretyńskie wdzianko, po czym weźmie długą kąpiel, przebierze się w luźną piżamę i pójdzie spać.\nNa miejscu znajdował się wielki dębowy stół zastawiony rozmaitymi alkoholami, czekał też na nich wszystkich wyjątkowo rumiany (czyżby od częstego zerkania do kieliszka?) mężczyzna. Jamie skinęła głową i jemu i innym którzy już się zebrali. Miała nadzieję na ciekawą rywalizację i liczyła na to, że nie odpadnie za szybko. Przydzielono ją do drużyny panny młodej, nie mogła zatem przynieść wstydu Rii. Nie odzywała się, czekając aż zabawa się rozpocznie i wszyscy ruszą do picia, choć podejrzewała że to nie będzie takie proste jak się wydawało.\nRe: Mokradło [odnośnik] 04.07.20 0:12\n— Na pewno chcą dać wszystkim fory, nie mieliby z nimi szans — mruknęła do przyjaciółki, ciągnąc ją za sobą. Z jakiegoś niezrozumiałego jej powodu, Just nie była szczególnie zadowolona faktem, że zamierzała ją upić. Lub dać upić komuś innemu. Nie miała jednak wyjścia. Szczera rozmowa w kuchni obligowała je obie do tego, by właśnie w ten sposób spędzić resztę wieczoru. Bawić się świetnie, udowodnić wszystkim, że niczego więcej nie potrzebowały i dać ponieść się wirowi zabawy. Na moment tylko zapomniała o tym, kiedy otrzymawszy czerwono złotą chustę zbliżyła się do stołu, przy którym dostrzegła już Jamie, Skamandera i Keatona. Zmierzyła wzrokiem tych dwóch i przewróciła oczami. — Mam nadzieję, że przegramy — mruknęła z niezadowoleniem. — I ktoś wyniesie stąd szybko tę głupią gęś — dodała pod nosem, odrywając wzrok od Anthony'ego, by zawiązać sobie chustkę. Jakimś cudem idealnie pasowała do jej intensywnie czerwonej sukienki. — Nogami do przodu. Nieprzytomną. Zalaną w trupa. —Nie mówiła poważnie. Wewnętrzny duch rywalizacji nie pozwoliłby jej przegrać, ani sabotować drużyny upijając swojego własnego członka, ale na samą myśl, że musieli grać ciagle po tej samej stronie robiło jej się niedobrze. Na szczęście, picie było dopiero przed nią.\n— To nie jesteśmy razem?— zdziwiła się, spoglądając na chustę Tonks. Spojrzała na nią ze zmarszczonymi brwiami, a po chwili uśmiechnęła się wymownie i złośliwie. No tak, przynajmniej miała okazję ją upić. Z pewnością się o to postara. — Mam ci życzyć powodzenia?— Szturchnęła ją lekko w bok i pomachała do Jamie. Mimochodem, jej wzrok zboczył w bok, na dwójkę czarodziejów, na dłużej zatrzymując go na brunecie.\nRe: Mokradło [odnośnik] 04.07.20 2:16\nMichael pojawił się przy boku Just, akurat gdy Hania życzyła im powodzenia. Albo nie życzyła, w zależności od interpretacji.\n-To my powinniśmy życzyć Wam powodzenia, tylko to może Wam pomóc. - uśmiechnął się szeroko do Hani, z jednej strony ciesząc się, że jeszcze jest trzeźwy... ale z drugiej strony nieco żałując, bo po kilku kieliszkach więcej puściłby jej perskie oko. Ale nie na trzeźwo i na pewno nie przy Just.\n-Powodzenia. - dodał więc, zerkając żartobliwie to na Hanię, to na siostrę. A potem mimowolnie podążył spojrzeniem za wzrokiem Hani i równie mimowolnie zmarszczył brwi na widok jakiegoś pajaca w kilcie. Na spotkaniu Zakonu ten cały Keaton wydawał się... poważniejszy. I co on robił dzisiaj z jego siostrą? Najchętniej spytałby Just, ale chyba nie wypadało.\nNo nic. Odchrząknął nerwowo, w duchu ciesząc się, że wśród ich rywali nie ma Percivala (to akurat równy gość, ale co robiła u jego boku panna Wright? Najchętniej spytałby Tonks, ale naprawdę nie wypadało).\nSkinął dziewczynom głową i odszedł nieco w bok, dając Just szansę na zamienienie kilku słów z Hannah we względnej prywatności. Rozejrzał się po swojej drużynie i posłał Gwen zdziwiony uśmiech.\n-Piłaś kiedyś ognistą, przed tym weselem? - zagaił wesoło, stając obok niej. Wspominała, że zajmuje się teraz Heathem, czy od opiekunek oczekiwano również doceniania rodowego trunku Macmillanów, czy wręcz przeciwnie?\nPoprawił starannie swoją błękitno-złotą muchę i powiódł wzrokiem po reszcie drużyny, ciekaw, kto jeszcze się zjawi. Może i Gwen wyglądała delikatnie, ale byli w drużynie pana młodego, który chyba jest obyty z alkoholami, a przynajmniej z ognistą. Sam uważał, że ma mocną głowę, Just też... Mieli naprawdę dobre szanse...\n...przynajmniej dopóki Michael nie dojrzał Vincenta, na którego widok momentalnie zrzedła mu mina.\nChłopie, co ci jest? I jakim cudem zdążył doprowadzić się do tego stanu, podczas gdy Mike był... cóż, w dobrej formie? Umiał się lepiej bawić?\nRe: Mokradło [odnośnik] 04.07.20 17:00\nTo był zły pomysł. Wiedziała to już w momencie, kiedy Hannah postanowiła, że jest zupełnie odwrotnie. Mimo to, jednak poszła za nią. Obiecała przecież. Co nie zmieniało, że pomysł wlewania w siebie takiej ilości alkoholu w imię zawodów, nie tyle wydawał jej się zły sam w sobie, co źle miał się skończyć. Też, nie bardzo miała wybór, kiedy dłoń Wright zaciskała się na jej nadgarstku ciągnąc ją za sobą. Po chwili więc odpuściła próbę wyswobodzenia się, czy ucieczki godząc się ze swoim własnym losem.\n- Może postanowili wystawić ciebie jako reprezentantkę rodziny? - mruknęła, nadal kręcąc nosem. W tej konkretnej chwili nie miałaby nic przeciwko, żeby być właśnie tam, gdzie znajdował się Ben, czy też Joe - mówiąc wprost, gdzieś skąd Hannah nie zgarnęłaby ją na tą atrakcję. I właściwie, może jeszcze przekonałaby się do czegokolwiek, a właściwie do tego by urzeczywistnić to, co obiecały sobie w kuchni, gdyby nie fakt, że gdy przyszła jej pora na przydział grupy, szybko zrozumiała kilka rzeczy. Błękitne tęczówki prześlizgnęła się po osobach, zawieszając na chwilę na Vincencie. Westchnęła w duchu. Niepewna co powinna zrobić jako następne. Kiedy pytanie o dobór drużyn wypadł z ust przyjaciółki uniosła własną chustę ku górze i uśmiechnęła się krzywo stojąc plecami do swojego stołu.\n- Na to wychodzi. - podsumowała krótko, by zaraz unieść jedną z brwi na uśmiech, który ta jej zaserwowała. - Nie podoba mi się ten uśmiech. - mruknęła marszcząc nos i prawie podskakując, kiedy Michael zjawił się obok. Spojrzała na niego, by zerknąć znów za jego plecy, jasne tęczówki przesunęły się po sylwetce podróżnika. Jednak uciekły, nim zdążył zauważyć, że na niego patrzy. - Będziesz jutro umierać na kaca, za to, że mnie tutaj zaciągnęłaś. Obiecuję ci to. - burknęła, odsuwając się od przyjaciółki i wywracając oczami. Wzięła wdech w płuca, zbierając w sobie siłę, żeby podejść do stołu. To naprawdę był zły pomysł. Przynajmniej takim się wydawał. Skutecznie unikała go przez większość imprezy, by teraz, zaciągnięta właściwie siłą tutaj, trafić z nim do jednej druży. - Naprawdę, czasem nie wiem, czemu cię słucham. - westchnęła cierpiętniczo w końcu ruszając w kierunku swojej drużyny rzucając ostatnie spojrzenie swojej przyjaciółce. Unosząc dłoń, żeby przywitać się z osobami z jej drużyny.\nRe: Mokradło [odnośnik] 04.07.20 23:34\nNaprawdę nie wiedział, co go właściwie podkusiło. Nigdy nie należał do takich, co to specjalnie przepadali za alkoholem - jedna, dwie szklaneczki i jemu to zwyczajnie wystarczyło. Okazja czy nie, po prostu rzadko kiedy decydował się na więcej. Spojrzenie jego żony wprost mówiło mu, że to był zwyczajnie zły pomysł. Sam także uważał, że wlewanie w siebie litrów alkoholu - i to jeszcze na uroczystości takiej jak ślub Macmillanów - to po prostu strzał w stopę. Ale tu chodziło o coś więcej. Bo przecież sam Anthony - tak, ten sam Anthony z którym Lucan od lat żarł się o byle co, którego najchętniej w ogóle by unikał - rzucił mu wyzwanie. I chociaż była to zwyczajna dziecinada, jak niby Lucan miałby nie podnieść rzuconej mu rękawicy? Szkoda tylko, że nie mieli pić przeciwko sobie. Wtedy Abbott miałby jeszcze większą motywację, aby wygrać. Tymczasem jednak, jak na ironię, został przydzielony do drużyny mającej pana młodego... reprezentować. To już chyba była czysta złośliwość ze strony tego okropnego Macmillana.\nSłowo się już jednak rzekło, pomimo pełnego rozczarowania spojrzenia małżonki, Lucan zjawił się w końcu przy długaśnym stole zastawionym mnóstwem alkoholi. Przez krótką chwilę poczuł się trochę niepewnie - rzadko można było zetknąć się z taką ilością wysokoprocentowych trunków w jednym miejscu. Zaraz jednak mężczyzna skupił się na tym, jak zostały podzielone ich drużyny. Całkiem ładną zgraję tu mieli, nie ma co.\n- No, no. - mruknął, dostrzegając Skamandera. Dobrze że chociaż mógł się skupić na konkretnej osobie, którą mógł uznać za swojego rywala w piciu! - Skoro już wszyscy się tu zebraliśmy, musimy im pokazać gdzie raki zimują - odezwał się, stając obok Justine i Michaela.\nWiedział, że będzie potem cierpieć. Liczył się z tym, że kac, który zapewne jutro go dopadnie, będzie prawdziwie morderczy. Żona także zapewne nie da mu zapomnieć tego, jak się dziś sponiewiera. Ale było za późno żeby się wycofać, poza tym, cholera, jutra mogło już nie być. Kiedy mieli okazję do zabawy, grzechem było ją przepuścić.\nRe: Mokradło [odnośnik] 05.07.20 20:51\nDotychczas raczej stroniłem od weselnych zabaw, trzymając się gdzieś z boku, wybrałem rolę postronnego obserwatora, w czym towarzyszyła mi szklaneczka ognistej whisky. Kusiły jedynie tańce, którego nie sposób na weselu odmówić, choć kroków nie znałem prawie wcale. Usłyszawszy jednak o alkoholowym pojedynku na rzecz panny lub pana młodego nie mogłem oprzeć się pokusie ciekawości, by tego nie sprawdzić. Nie spodziewałem się takiej zabawy na weselu arystokracji, choć właściwie - dlaczego nie, skoro i tak łamali konwenanse zapraszając na tę ceremonię czarodziejów, czarownice, a nawet niemagicznych spoza czarodziejskiej socjety? Alkohol, który sam już zdążyłem dotąd wypić, jedynie utwierdzał mnie w przekonaniu, że jest to dobry pomysł. Powiedziano mi, bym odnalazł sir Thomasa, grubiutkiego czarodzieja, tak więc uczyniłem i znalazłem się na mokradłach. Rzut złotą monetą zadecydował, że mam stanąć przy stole, gdzie "walczyć" będziemy za pannę młodą, Rię z domu Weasley, dlatego ruszyłem w tamtą stronę. Obecność Skamandera nie wzbudziła we mnie zdziwienia, za to czarownicy o krótkich, ciemnych włosach i Hannah już bardziej. Przypuszczałem, że do takiego pojedynku w szranki staną wyłącznie mężczyźni, których reputacja nie ucierpi zbytnio, jeśli nie potoczy się po ich myśli, z drugiej jednak strony - Macmillanowie raczej nie pozwolą, by spotkało je coś nieprzyjemniejszego niż kilka krzywych spojrzeń. Sam zresztą wypiłem już chyba trochę za dużo, krew płynęła szybciej, powinienem był martwić się o siebie i bardziej przemyśleć udział w pojedynku, ale było już za późno. Na oczach Skamandera nie mogłem się wycofać. Co to, to nie.\n- Drogie panie, panowie - skłoniłem się lekko przed Jamie i Hannah, po czym zwróciłem do swoich towarzyszy z drużyny panny młodej. - Na ból głowy najlepsza jutro będzie tłusta jajecznica na bekonie - zagadnąłem pannę Wright, stając obok i spoglądając na resztę towarzystwa. Takie tłuste śniadanie nazajutrz będzie potrzebne chyba nam wszystkim. Żałowałem jedynie, że sam nie potrafię naprawdę porządnej.


Noble z ekonomii rozdane, Złota Piłka nie dla Lewandowskiego [PODSUMOWANIE DNIA] - RMF 24\nNoble z ekonomii rozdane, Złota Piłka nie dla Lewandowskiego [PODSUMOWANIE DNIA]\nPoniedziałek, 8 października 2018 (20:30)\nPoznaliśmy laureatów nagrody Nobla z ekonomii. Prokuratura poinformowała o umorzeniu chłopca potrąconego w Oświęcimiu przez radiowóz z kolumny prezydenta RP. Robert Lewandowski nie znalazł się na liście piłkarzy nominowanych do "Złotej Piłki". Te i inne informacje z Polski i ze świata napłynęły w poniedziałek. Specjalnie dla Was przygotowaliśmy zbiór najważniejszych newsów dnia.\nPoznaliśmy laureatów Nobla z ekonomii /PAP/EPA/HENRIK MONTGOMERY /\nZnamy laureatów nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii\nPoznaliśmy laureatów Nobla w dziedzinie ekonomii. Przypadła ona Amerykanom - nagrodę otrzymali William D. Nordhausa i Paul M. Romera.\nNordhaus otrzymał nagrodę "za badania nad zmianami klimatu w długoterminowej analizie makroekonomicznej", a Romer - za badania nad wpływem innowacji technologicznych w długoterminowej analizie makroekonomicznej.\nBitwa o miasta - rusza akcja RMF FM i portalu Interia\nW poniedziałek ruszyła też specjalna akcja Faktów RMF FM i portalu INTERIA poświęcona wyborom samorządowym - "Bitwa o miasta", a w jej ramach przedwyborcze rozmowy z głównymi pretendentami do prezydentury w 10 największych miastach Polski. Sprawdzamy, jakie kwestie najbardziej nurtują lokalną społeczność. Pytamy mieszkańców o największe - ich zdaniem problemy - z którymi nie radzą sobie władze. Ich opinie konfrontujemy z obietnicami kandydatów na prezydenta.\nNa początku byliśmy w Warszawie. Pytaliśmy, jaka będzie pierwsza decyzja nowego prezydenta stolicy, co kandydaci zamierzają zrobić ze smogiem, brakiem miejsc w żłobkach, przedszkolach i szkołach i czy zamierzają zmienić ceny biletów komunikacji miejskiej.Zaskakujące podobieństwo kandydatów Koalicji Obywatelskiej i Zjednoczonej Prawicy to obraz, jaki wyłania się po poniedziałkowych rozmowach naszego dziennikarza Patryka Michalskiego. SZCZEGÓŁY ZNAJDZIECIE TUTAJ\nDo piątku 19 października odwiedzimy jeszcze 9 największych polskich miast, gdzie rozegra się najbardziej zacięta walka o prezydenturę. Będziemy zatem Katowicach, Wrocławiu, Poznaniu, Szczecinie, Gdańsku, Lublinie, Białymstoku, Łodzi i Krakowie. TUTAJ SZCZEGÓŁY AKCJI RMF FM I INTERII\nA ponieważ samorządowa kampania wyborcza jest już na ostatniej prostej i -jak to zwykle bywa - obok poważnych obietnic pojawiają się też zaskakujące hasła, plakaty i inicjatywy, to zachęcamy do lektury subiektywnego przeglądu "ciekawostek kampanijnych".\nPaweł Kukiz o "taśmach Morawieckiego"\nWybory samorządowe były jednym z tematów poniedziałkowej, Porannej rozmowy w RMF FM, której gościem był Paweł Kukiz. Pytany o Marka Jakubiaka, który jest kandydatem ugrupowania Kukiz'15 na prezydenta Warszawy, odpowiedział: "za Jakubiaka za mąż nie wychodziłem i się z nim nie żeniłem". Życzę mu wszystkiego najlepszego - dodał. Jednocześnie podkreślił: Jest najlepszym kandydatem. Powiem o tym mocno na niedzielnej konwencji w stolicy. Wiceprezydentem powinien być Paweł Tanajno- powiedział Kukiz.\nRobert Mazurek pytał też Kukiza m.in. o "taśmy Morawieckiego". Polityk odpowiedział, że premier "powinien podać się do dymisji".\nSpychalski o pomocy dla frankowiczów: Prezydent dotrzymał słowa\nGościem Popołudniowej rozmowy w RMF FM był rzecznik prezydenta Błażej Spychalski. Był m.in. o obietnice Andrzeja Dudy skierowane do frankowiczów.\nPan prezydent dotrzymał słowa - stwierdził Spychalski. Prezydent kierując projekt ustawy do parlamentu zrobił to, co mógł, w ramach swoich kompetencji - dodał.\nTUTAJ ZNAJDZIECIE CAŁĄ TREŚĆ ROZMOWY - DO PRZECZYTANIA, POSŁUCHANIA I OBEJRZENIA\nPrezydent Andrzej Duda (2P) po spotkaniu z chłopcem potrąconym w wypadku w Oświęcimiu\nProkuratura poinformowała, że zostanie umorzona sprawa chłopca potrąconego w Oświęcimiu przez radiowóz z kolumny prezydenta RP. Z opinii biegłego wynika, że dziecko nie doznało żadnych obrażeń ciała.\nDoszło jedynie do naruszenia jego (dziecka - przyp. red.) nietykalności cielesnej. (...) Prokuratura zajmuje się przestępstwami. Skoro nie wystąpiły jego znamiona, wówczas nie zajmujemy się sprawą. (...) - wyjaśnił zastępca prokuratora rejonowego w Oświęcimiu Mariusz Słomka.\nAuto z prezydenckiej kolumny potrąciło chłopca. Śledztwa nie będzie\n"Frog" nie stawił się na przesłuchaniu\nRobert N., ps. "Frog" nie stawił się na policyjnym przesłuchaniu - dowiedział się w poniedziałek reporter RMF FM.\n"Frog" to pirat drogowy znany z szaleńczej jazdy ulicami Warszawy przed czterema laty. Ma orzeczony sądowy zakaz prowadzenia pojazdów, ale pod koniec września został zatrzymany przez stołecznych funkcjonariuszy drogówki, gdy kierował luksusowym samochodem.\nZmarł prezes Fundacji Integracja\nPiotr Pawłowski / PAP/Radek Pietruszka /\nW poniedziałek dotarła smutna informacja o śmierci Piotra Pawłowskiego, który od ponad 25 lat aktywnie działał na rzecz osób niepełnosprawnych. Był prezesem Fundacji Integracja, absolwentem Instytutu Studiów nad Rodziną Uniwersytetu im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego i Podyplomowego Studium Etyki i Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego.\nBył również doktorantem Szkoły Nauk Społecznych przy Instytucie Filozofii i Socjologii PAN.\nPrzypominamy szczery wywiad Piotra Pawłowskiego, jakiego ponad rok temu udzielił naszemu redakcyjnemu koledze Karolowi Pawłowickiemu\nRobert Lewandowski / PAP/Andrzej Grygiel /\nNie zabrakło też informacji ze świata sportu. W poniedziałek okazało się, że Robert Lewandowski nie znalazł się na liście piłkarzy nominowanych do "Złotej Piłki" dla najlepszego zawodnika na świecie w 2018 roku.\nWśród nominowanych jest natomiast pięciokrotny laureat nagrody Portugalczyk Cristiano Ronaldo.\nPrestiżowy plebiscyt magazynu "France Football" zostanie rozstrzygnięty 3 grudnia.\nZłota Piłka: Wśród nominowanych nie ma Roberta Lewandowskiego\nKolejny rekord "Kleru"\nJanusz Gajos na planie "Kleru" /\nCiekawe informacje napłynęły ze świata kultury. Okazuje się, że "Kler" - nowy film Wojciecha Smarzowskiego - wciąż cieszy się ogromnym zainteresowaniem widzów. Najnowsze dane pokazują, że w 10 dni zobaczyło go ponad 2,5 miliona widzów.


Akcesoria do shishy - na co zwrócić uwagę? - Atellie\nWiele osób korzysta z używek. Są ich zwolennicy, jak i przeciwnicy, którzy zwracają uwagę na niezdrowy tryb życia związany ze zbyt częstym oddawaniem się takim przyjemnościom. Niewątpliwie alkohol, papierosy, czy inne środki mogą mieć zgubny wpływ na zdrowie ludzkie. Jednak także przesadna ilość kawy, czy cukru, a nawet korzystanie z telewizji lub internetu może uzależnić. Używki mogą mieć jednak bardziej wyrafinowany charakter, ale przed sięgnięciem po nie, warto zdawać sobie sprawę z ich negatywnych konsekwencji.\nJedną z popularnych używek jest także fajka wodna. Ten przysmak dopiero od niedawna cieszy się uznaniem na salonach europejskich, natomiast wywodzi się z okolic Indii i Pakistanu, a również chętnie spożywa się go w Syrii, czy Egipcie. Warto wspomnieć również o charakterystycznej budowie fajki wodnej. Składa się z dzbana, do którego należy wlać wodę, korpusu, przez którą doprowadza się powietrze, oraz cybuchu, na którym kładzie się tytoń owocowy w aluminiowej folii oraz węgielek, dzięki czemu uzyskuje się wyrazisty aromat. Ponadto, każda fajka wodna ma też wąż zakończony ustnikiem, dzięki czemu można zaciągnąć się dymem. Warto dokładnie dobierać każdy z akcesoriów tak, aby shisha była długotrwała, a jednocześnie dostarczała dobrych wrażeń estetycznych.\nZaletą fajki wodnej jest niewątpliwie to, że dym nie pozostawia nieprzyjemnego zapachu w ustach, tak jak to zazwyczaj czynią tradycyjne papierosy. Nie osiada również na ubraniach, czy na włosach. Najlepiej jednak pali się fajkę wodną w towarzystwie, nie jest to raczej używka skierowana do samotników.\nAkcesoria - na co zwrócić uwagę\nŻeby palenie przynosiło nam satysfakcję należy szczególną wagę przyłożyć do poszczególnych akcesoriów - tak, aby łączyły one w sobie funkcjonalność z estetyką. Jak zostało już wspomniane, bardzo istotną część shishy stanowi cybuch. Jego wybór zależy od rodzaju tytoni, które planujemy palić. Popularnością cieszą się z pewnością cybuchy Vortex. Przede wszystkim zachęci on fanów mokrych tytoni. Cybuchy Vortex kosztują często w okolicach 20 złotych. Warto przyjrzeć się jego wymiarom - od wysokości poprzez głębokość aż po średnicę kielicha. Jest dostępny w różnych kolorach - od barwy białej poprzez czarną, zieloną aż po fioletową. Warto zorientować się, gdzie w naszym pobliżu takie artykuły, jak cybuchy Vortex są dostępne, my możemy polecić: https://shishasklep.pl/pol_m_Cybuchy-do-shishy_Vortex-1338.html.Możemy przy użyciu wyszukiwarki znaleźć właściwe części i poprosić np. o dostarczenie ich za pośrednictwem kuriera.\nBardzo wiele osób zmaga się z wadą wzroku. W zależności od tego, jak duża jest ta wada, wykonywanie codziennych czynności może…\nTelefon komórkowy to jeden z najpopularniejszych obecnie wynalazków, który stał się nieodłącznym elementem życia większości…


O bankach spółdzielczych w trakcie Europejskiego Kongresu MŚP\nDodano: 27 sierpnia 2013, 09:55 0\nW dniach 16-18 września w Katowicach odbywa się Europejski Kongres Małych i Średnich Przedsiębiorstw. Drugiego dnia, czyli 17 września, zorganizowane zostaną dwa panele dyskusyjne poświęcone spółdzielczości: "Spółdzielczość jako sposób na wzmocnienie pozycji MŚP na konkurencyjnym rynku" oraz "Banki spółdzielcze partnerem finansowym MŚP". Przybliżą one przedsiębiorcom ideę spółdzielczości oraz korzyści wynikające ze współpracy z bankami spółdzielczymi.\nBanki spółdzielcze wyrosły z ekonomicznych i społecznych potrzeb, z chęci wzajemnego wspierania się i niesienia pomocy. Ich celem nie jest maksymalizacja zysku. Mają niższy apetyt na ryzyko i są nastawione na działanie długoterminowe. Pewnie dlatego tak dobrze współpracują z mikro, małymi i średnimi przedsiębiorstwami.\nW panelu udział wezmą prezesi banków spółdzielczych i szefowie firm z sektora MŚP. Dyskusja będzie pokazywała dobre praktyki we współpracy BS-MŚP. Celem spotkania jest zwiększanie świadomości o możliwościach biznesowych i społecznych, jakie stwarza taka kooperacja.\nBanki Spółdzielcze są podporą i głównym źródłem kredytowania MŚP. Stabilizują gospodarkę. Udzielają kredytów w czasach dobrych i złych. Reinwestują na poziomie lokalnym. Dzięki nim pieniądze pozostają w regionie. Są zaangażowane na rzecz rozwoju lokalnych przedsiębiorców. Współpracują z klientami wykluczonymi przez komercyjny sektor bankowy. Przyczyniają się do obniżania bezrobocia. Pracownicy i prezes znają swoich klientów, są sąsiadami, mogą więc przewidywać wydarzenia w regionie i dostosowywać się do nich. Są własnością swoich członków/ klientów. Klient może zostać właścicielem banku spółdzielczego. Może mieć wpływ na jego strategię, działalność i zarządzanie. Żelazne zasady bankowości spółdzielczej, to: solidarność (pomoc społecznościom lokalnym), regionalizacja (lokalne działanie), subsydiarność (wzajemne uzupełnianie potrzeb banków).\nUczestnikami pierwszego panelu będą:\nmoderator: Alfred Domagalski - prezes Zarządu Krajowej Rady Spółdzielczej\nJózef Gawlik - prezes Zarządu Gminnej Spółdzielni w Wilamowicach\nRyszard Jaśkowski, Wiceprezes Krajowego Związku Rewizyjnego Spółdzielni Spożywców Społem\ndr Hans K. Knoben - Dyrektor Generalny Management Consulting Team\ndr Krzysztof Lachowski - prezes Zarządu Towarzystwa Spółdzielców\nJacek Męcina - Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej\ndr Adam Piechowski - Dyrektor Zespołu Spółdzielczego Instytutu Badawczego KRS\nUdział w drugiej z przewidzianych debat wezmą:\nmoderator - Pawel Czuryło, szef działu ekonomicznego Rzeczpospolitej\nJózef Myrczek - Prezes Banku Spółdzielczego SILESIA w Katowicach\nJerzy Woźniczko - Prezes Banku Spółdzielczego w Trzebnicy\ndr Sławomir Czopur - Dyrektor Departmentu Planowania i Strategii Banku BPS, ekspert ds. bankowości spółdzielczej\nTomasz Mironczuk - Prezes Banku BPS


Forum.e-Masaz.pl :: Zobacz temat - Niestabilność stawu\nForum.e-Masaz.pl Strona Główna » Forum fizjoterapeutyczne. Fizjoterapia, Rehabilitacja. Forum serwisu Fizjo.e-Masaz.pl oraz Reh.e-Masaz.pl » Fizjoterapia informacje ogólne » Niestabilność stawu Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2012-06-01, 13:30 Niestabilność stawu\nJak można zdefiniować niestabilność stawu?\nWysłany: 2012-06-01, 13:42 Re: Niestabilność stawu\nSkokowego, ramiennego, barkowego ??\nWysłany: 2012-06-01, 14:44\nMam napisać co to jest niestabilność stawu, przyczyny, stopnie (to mam <5mm, 5-10, >10), stadia niestabilności (czy to chodzi o podwichnięcie, zwichnięcie oraz mikrourazy?). Wszystkie info mają się odnosić ogólnie do niestabilności stawu, bez wyszczególniania stawu.\nZnalazłem coś takiego Niestabilność stawu - stan, w którym staw posiada nadmierną ruchomość.\nForum.e-Masaz.pl Strona Główna » Forum fizjoterapeutyczne. Fizjoterapia, Rehabilitacja. Forum serwisu Fizjo.e-Masaz.pl oraz Reh.e-Masaz.pl » Fizjoterapia informacje ogólne » Niestabilność stawu


Diva na urlopie - fashion blog: vintage dress\ncherrycolla vv 09:05 13\nJak by nie było blog prosił się o lekkie zmiany. Za długo gniłam w starych śmieciach.\nNa pierwszy rzut poszła zmiana adresu bloga. Przeniosłam się na nową, krótszą domenę. W ten sposób łatwiej było mi podawać adresy bloga itp.\nDzisiaj przekształciłam wygląd bloga, zmieniłam tło i nagłówek. Zostało mi jeszcze kilka rzeczy, które chcę zmienić ale na razie nie mam na to czasu ;)\nKilka dni temu poprosiłam Was o wypełnienie krótkiej ankiety, dzięki czemu mogłam poznać Waszą opinię na temat mojego bloga.\nOtworzyliście mi oczy, teraz wiem , które wpisy są dla Was ciekawe a które powinnam odstawić na bok.\nKtoś napisał, że kilka lat temu byłam bardziej wyrazista i ja się z tym zgadzam ale niestety z wiekiem dojrzałam a mój styl troszkę się przekształcił. To nie oznacza, że całkowicie wywaliłam go z mojego życia. Po prostu człowiek się zmienia.\nWpisy z Lisą nadal będę publikować, nie zamierzam zakładać jej osobnego bloga, myślę , że powinnam uważać z ich częstotliwościową ;)\nChciałam Wam raz jeszcze podziękować za swoje uwagi i wypełnienie ankiety! To dla mnie bardzo dużo znaczy! Dziękuję :)\nNa sobie mam długą sukienkę w stylu vintage, która w rzeczywistości jest o wiele wiele dłuższa. Niestety jej długość mi nie odpowiadała i ją gdzie nie gdzie podpięłam. Na wierzch kamizelka Oasap przewiązana paskiem. Botki Kaporal i rajstopy w stylu ombree.\nPrzypominam, że biorę udział w konkursie, byłabym wdzięczna za kliknięcie i zagłosowanie na mnie. Całe info - tutaj <-\nsukienka / dress - romwe\nkamizelka / vest - oasap\nombree rajstopy / ombree tights - romwe\nbotki / boots - kaporal via sarenza.pl\ntorebka / bag - MisDesign\nmo 4 lutego 2014 11:41\nmega pozytywny look! pozdrawiam!\nKalina 4 lutego 2014 12:12\noryginalnie i niebanalnie, jesteś świetna!\nrejka 4 lutego 2014 13:20\nrajstopki takie bym chciała ;)\ni torebusię ;))\nkamizelki zazdroszczę, a jej połączenie z sukienką genialne! ♥ Jeszcze te buty - obłędne ♥\ninvisiblefashion 4 lutego 2014 14:58\nBardzo mi się podoba :) Wyglądasz naprawdę pięknie.\nsienna ana belić 4 lutego 2014 15:45\nAlicja N. 4 lutego 2014 16:22\nCiekawy zestaw. Wciąż z dystansem traktuję takie kamizelki.. Jednak tutaj bardzo ona pasuje. ; )\nGina 4 lutego 2014 16:46\nlarch 4 lutego 2014 19:11\nOh god ! Gorgeous sunglasses! I want them so badly! *_*\nAnita Sulima 5 lutego 2014 11:18\nuwielbiam na Panią patrzeć! Genialnie\nAstrid 5 lutego 2014 14:40\nSuper to wszystko razem wygląda!\nVintage-szafa.pl 5 maja 2014 18:41\nPiękna stylizacja!Buty cudowne... :-) Zapraszam na www.vintage-szafa.pl po jakąś sukienkę z lat 50-90 :-)\nVintage-szafa.pl 5 maja 2014 18:42\nPiękna stylizacja!Buty cudowne...zapraszam na www.vintage-szafa.pl po jakąś nietuzinkową sukienkę z lat 50/60/70/80.90 :-)


Zagorzała kolekcjonerka antyków zleciła budowę tego niedużego domku\nZagorzała kolekcjonerka antyków zleciła budowę tego niedużego domku, zastępując nim zrujnowany domek, który znajdował się przy wejściu na jej posesję w Minnesocie w USA. Uznała, że wiejska chata w ogrodzie będzie bardziej pasowała do stylu lat 20-tych ubiegłego wieku, który dominuje w jej domu. Miejscowe władze pozwoliły na rozbiórkę zniszczonej konstrukcji pod warunkiem, że nowy projekt będzie miał podobny styl i zbliżoną linię dachu.\nProjekt nadzorował architekt Jeff Murphy, bazując na projektach tradycyjnych angielskich domków wiejskich. Aby nowy dom sprawiał wrażenie, jakby wybudowano go sto lat wcześniej, architekt zastosował materiały i techniki budowy, które były typowe dla tego okresu. Chata ma konstrukcję z drewnianych belek, które łączono ręcznie na miejscu. Drzwi zewnętrzne również wykonano ręcznie, a ściany gipsowano bez stosowania specjalistycznych maszyn. Dach pokryto pięknym łupkiem.\nWiększość tego drewna, które pozostało widoczne po wykończeniu domku, odzyskano ze starych STODÓŁ pochodzących z połowy XIX wieku. Pokrycie dachu jest jeszcze starsze i pochodzi ze STODOŁY w Pensylwanii, która wybudowana została w 1810 roku. Wapień wykorzystany na zewnątrz został pozyskany z filarów mostu w Minneapolis, które zostały odnowione. Wiele innych rzeczy pochodzi z osobistych zbiorów właścicielki, w tym oprawy oświetleniowe, drewniane drzwi w sypialni czy zakończenie komina.\nLokalizacja: Minesota, USA\nzdjęcia: Susan Gilmore Photography


Manga i Anime - temat ogólny - Strona 2383 - Na każdy temat - forum gram.pl\nStrona 2383 z 2408\nDnia 23.08.2015 o 12:47, Hubi_Koshi napisał:\nTak jest, to właśnie ona. Kobieta-wojownik z zasadami i własnym kodeksem, zatem naprawdę całkiem fajnie wykreowana postać. Samo anime jest całkiem takie baśniowe, kojarzy mi się z takimi typowymi ludowymi podaniami/legendami :)\nJako że nie pamiętam już dużo konkretnych przykładów, to ich zbytnio nie podam. Na pewno pamiętam, że raził mnie motyw chyba z drugiego filmu - jakaś psychiczna laska morduje ludzi, a jakiś piwniczny nerd się przez to w niej zakochuje - wtf, twórcy mają widza za idiotę?\nA co do bełkotu - na moje oko było go sporo, sporo kwestii postaci, które używały jakichś pseudo filozoficznych zwrotów, ale jeśli spojrzeć na to trzeźwo, to wychodziły zdania, które absolutnie nic nie znaczyły.\nDnia 23.08.2015 o 13:02, Gvyn napisał:\nEhh... Chciałem zedytować a kliknąłem odpowiedz.\nZ tego co pamiętam KnK jest jedną z pierwszych pozycji w Nasuverse i to prędzej Tsukihime\ni Fate nawiązują do niego, a nie na odwrót. Mi osobiście KnK podchodzi bardziej niż Fate\n(z którym jest w paru miejscach sprzeczne, o czym była dyskusja na kilka stron, pare\nmiesięcy temu). I KnK da się obejrzeć samodzielnie, ale trzeba je obejrzeć w całości,\nłącznie z Epilogiem.\nNovelka. Anime takie różowe nie jest. KnK początkowo bylo w formie opowiadań (jedno z pierwszych dzieł zresztą!) nie mających kreować całego świata (Nasuverse), wydane ponownie w formie novelki bodaj po sukcesie vn Fate/stay night. Ze względu na formułę filmów nie mają one za zadanie wyjaśniać mechaniki świata, tą rolę przejęła visual novel Fate/stay night z prowadzącym za rączkę Fate route, które wyjaśnia mechanikę świata od podstaw. A potem Kara no Kyoukai wyjaśnia konkretne aspekty konieczne dla tej historii.\nTsukihime zresztą jest niewiele młodsze od KnK (jako bliźniacza historia), i vnka tsukihime też wyjaśnia sporo mechaniki. Filmy tego nie robią, nie ze względu na to, że nie było tego w materiale źródłowym (opowiadaniach Kara no Kyoukai), ale z powodu formuły filmu.\nGeneralnie więc- zgadzam się, że Kara no Kyoukai jako historia (szczególnie opowiadania / novelka, ale również i filmy) mogą być oglądane samodzielnie. ale w filmach ze względu na formułę jak i piętno "wyjaśniającego mechanikę" Fate route Fate/sn nie wszystko jest jasne.\nI racja, Epilog jest absolutnie niezbędny, ale... Co tu dużo mówić, epilog jest trudny i mocno metaforyczny. To nie jest prowadzenie za rączkę, wielu osobom nie wystarcza :(\nEditkę mi zjadło :c\nWarto tu spojrzeć na daty:\n2000- Tsukihime, sukces\n2004- fate/sn, gigantyczny sukces\n2005- fate/ha, dla ortodoksyjnych fanów fate/sn, już nie taki wielki sukces (ale nadal swoje zarobiło, a fani się wkręcili, bo to już wejście głęboko w lore- i świetna historia, tylko mniej przystępna, wg mnie nie gorsza niż stay night)\n2006- pierwsze Fate/ anime\nPomiędzy- ponowne wydanie opowiadań knk\n2007- pierwszy film KnK trafia do kin\nProdukcja filmów swoje trwa, szczególnie, że trzeba bylo wszystko wstępnie omówić, podpisać kontrakty itp (przy kolejnych filmach idzie to już szybciej). Filmy knk to bezpośredni rezultat sukcesu Nasuverse dzięki Fate/sn oraz Tsukihime (sn zawdzięcza swój sukces Tsukihime), targetem filmów byli fani "nahajpowani" świetnym Fate/sn visual novel (i anime z 2006 roku też). To odcisnęło piętno na formule filmów KnK, i dlatego twierdzę, że do ich zrozumienia Tsukihime i Fate/sn są potrzebne (bo taki był zresztą ich target- ludzie znający PRZYNAJMNIEJ tak popularne wtedy Fate/stay night). Ale nie niezbędne, i na pewno- nie niezbędne, aby zrozumieć opowiadania KnK.\nDnia 23.08.2015 o 13:21, Outlander-pro napisał:\nJako że nie pamiętam już dużo konkretnych przykładów, to ich zbytnio nie podam. Na pewno\npamiętam, że raził mnie motyw chyba z drugiego filmu - jakaś psychiczna laska morduje\nludzi, a jakiś piwniczny nerd się przez to w niej zakochuje - wtf, twórcy mają widza\nShiki tak naprawdę nie morduje ludzi, a Kokutou się w niej zakochuje częściowo ze względu na swoje źródło.\nZostaje to wyjaśnione później.\nA co do bełkotu - na moje oko było go sporo, sporo kwestii postaci, które używały jakichś\npseudo filozoficznych zwrotów, ale jeśli spojrzeć na to trzeźwo, to wychodziły zdania,\nktóre absolutnie nic nie znaczyły.\nPodejrzewam, że część tych kwestii mogła mieć większe znaczenie w odniesieniu do całości, ale prawdopodobnie zdażyło się kilka, które nie wnosiły wiele, ale to występuje wszędzie.\nPrzeczytałem większość opowiadań KnK (nie skończyłem trzeciego tomu). Odpuściłem końcówkę, ze względu na to, że filmy pokrywają wszystkie ważne elementy, a opowiadania nie wnoszą wiele więcej, co najwyżej podają treść w bardziej oczywistej formie, poprzez dodatkowe opisy.\nKnK obejrzałem kilka lat po tym jak obejrzałem pierwszy raz Fate i wiele z niego nie pamiętałem (potem obejrzałem ponownie, podszedłem do VN i do Tsukihime) . I stwierdzam, że jeżeli uważnie się obejrzy siedem filmów i epilog, Fate nie wnosi do KnK nic mającego znaczenie, co najwyżej kilka sprzecznych elementów. Osobiście nawet wolę odzielić KnK od Fate, gdyż nad Fate ciąży piętno eroge.\nDnia 23.08.2015 o 13:44, Gvyn napisał:\nPrzeczytałem większość opowiadań KnK (nie skończyłem trzeciego tomu). Odpuściłem końcówkę,\nze względu na to, że filmy pokrywają wszystkie ważne elementy, a opowiadania nie wnoszą\nwiele więcej, co najwyżej podają treść w bardziej oczywistej formie, poprzez dodatkowe\nKnK obejrzałem kilka lat po tym jak obejrzałem pierwszy raz Fate i wiele z niego nie\npamiętałem (potem obejrzałem ponownie, podszedłem do VN i do Tsukihime) . I stwierdzam,\nże jeżeli uważnie się obejrzy siedem filmów i epilog, Fate nie wnosi do KnK nic mającego\nznaczenie, co najwyżej kilka sprzecznych elementów. Osobiście nawet wolę odzielić KnK\nod Fate, gdyż nad Fate ciąży piętno eroge.\nO, dokładnie to, co napisałeś i co pogrubiłem. Dla niedzielnego widza, który nie angażuje się odpowiednio mocno i nie wkłada dość dużo wysiłku w zrozumienie historii- te "dodatkowe opisy" mogą być kluczowe.\nFate dużo nie wnosi, to prawda. Głównie przyzwyczajenie do "ogólnej" mechaniki świata i magii, ale brak konkretów. Ale Tsukihime to inna bajka, historia absolutnie bliźniacza (i też Eroge) i wnosi dużo... Nie tyle do bezpośredniego zrozumienia, co- zobaczenia pełnej perspektywy. A jakby dołożyć do tego Mahou Tsukai no Yoru żeby dobrze poznać relacje między Aozaki i Touko to już w ogóle cud, miód i orzeszki by były.\nFaktem jest jednak, że największą zaletą znajomości innych dzieł jest "szeroka perspektywa" a nie konkrety (tych jest mniej, ale jednak są- trochę rzeczy związanych z Root of Origin nadmienionych w Heaven''s Feel + Fate/Zero, generalny pogląd na Majitsu z Fate/stay night i Fate/Zero, kwestie związane z Sorcery nadmienione w Fate route i głębiej wyjaśnione w Tsukihime, całe działanie Mystic Eyes Killers z Tsukihime, cala mechanika "death of things" z Tsukihime). Zgadzam się tu oczywiście- nie są niezbędne do zrozumienia KnK, ale bardzo pomagają.\nNo i wracam tu jednak do kwestii oceny- nie chodziło mi tylko o zrozumienie filmów KnK, ale również ich należyte DOCENIENIE. A na to składa się również poprawne wyłapanie smaczków, nawiązań, połączenia z innymi elementami uniwersum. I do tego naprawdę potrzebna jest świadomość misternej gry bliźniaczych historii Tsukihime i Kara no Kyoukai (genialna sprawa, bo to jest jednocześnie ta sama historia i zupełnie inna historia, połączona tak wieloma rzeczami, identycznie zbudowana, i równocześnie- tak bardzo się różniąca), powiązania piątego filmu i osoby Touko z Heaven''s Feel z Fate/sn etc. Zrozumieć- oczywiście, da się. Ale nie tylko zrozumienie składa się na ocenę i należyte anime DOCENIENIE o którym była mowa.\nDnia 23.08.2015 o 14:00, Thrandir napisał:\nO, dokładnie to, co napisałeś i co pogrubiłem. Dla niedzielnego widza, który nie angażuje\nsię odpowiednio mocno i nie wkłada dość dużo wysiłku w zrozumienie historii- te "dodatkowe\nopisy" mogą być kluczowe.\nJakoś tak zakładałem, że jak ktoś próbuje oglądać coś takiego, to wkłada wysiłek w zrozumienie.\n>Ale Tsukihime to inna bajka, historia absolutnie bliźniacza\n(i też Eroge) i wnosi dużo... Nie tyle do bezpośredniego zrozumienia, co- zobaczenia\nI do tego naprawdę potrzebna jest\nświadomość misternej gry bliźniaczych historii Tsukihime i Kara no Kyoukai (genialna\nsprawa, bo to jest jednocześnie ta sama historia i zupełnie inna historia, połączona\ntak wieloma rzeczami, identycznie zbudowana, i równocześnie- tak bardzo się różniąca),\npowiązania piątego filmu i osoby Touko z Heaven''s Feel z Fate/sn etc. Zrozumieć- oczywiście,\nda się. Ale nie tylko zrozumienie składa się na ocenę i należyte anime DOCENIENIE o którym\nTsukihime nie skończyłem, bo podobnie do Fate mnie nie przekonało (piętno eroge). Uważam, że KnK można docenić, bez znajomości tych pozostałych dzieł, wymaga to tylko trochę wysiłku i uwagi podczas oglądania. Nawiązania i szersza perspektywa, którą można uzyskać dzięki znajomości reszty Nasuverse jest elementem pozytywnym, ale nie stanowiącym o wartościowości samego KnK.\nDnia 23.08.2015 o 12:45, Hubi_Koshi napisał:\nW takim razie to wspomniane Seirei no Moribito też powinno przepaść ci do gustu. Pamiętam że bardzo lubiłem Balse, zwłaszcza że miło od czasu do czasu zobaczyć w anime fajną kobiecą postać która nie jest przy okazji smarkula z liceum :p\nHmmm, Clare z Claymore też nie była głupia i często kombinowala na różne sposoby by pokonać przeciwnika (albo przynajmniej ujsc z życiem) :p\nMhm o Seikai no Senki słyszałem dawno temu, dodam do listy :-3 Poza tym walki okrętów\nkosmicznych zawsze są miłym widowiskiem.\nDokładnie, szkoda tylko że tym tutaj trochę brakuje do poziomu jaki prezentowało Yamato. Niemniej seria całkiem fajna, zwłaszcza że dosyć ciężko o anime z kosmicznym bitwami bez udziału mechow.\nDodaj do listy, bo seria jest krótka, a Kino pomimo niepozornego wyglądu jest jedną z bardziej badasskich bohaterek jakie znam, a sama seria w ciekawy sposób ukazuje rozmaite filozoficzne dziwnosci czy przywary ludzkiego charakteru ;]\n*Zapuszcza żurawia do tematu i widzi dwie strony o KnK*\nTrzeba oddać ukłon Nasu za stworzenie materiału źródłowego, który wywołuje zawsze tak żywe dyskusje w naszym temacie. Aż strach się bać co będzie gdy wyjdzie OVA "Sunny Dasy", będące alternatywnym końcem UBW xD\nStęskniłem się jakoś za tą serią, więc dobrze było zobaczyć wreszcie film :]\nNie za długi, ale daje radę :]\nJest Neko są cy... jest impreza :]\nbtw. HAIL TO THE\nRED QUEEN !\nDnia 23.08.2015 o 18:26, Alamut napisał:\nTrzeba oddać ukłon Nasu za stworzenie materiału źródłowego, który wywołuje zawsze tak\nżywe dyskusje w naszym temacie.\nJuż wiadomo co zrobić jak będą pustki w temacie xD\n>Aż strach się bać co będzie gdy wyjdzie OVA "Sunny Dasy",\nbędące alternatywnym końcem UBW xD\nAż wstyd się przyznać, ale nie obejrzałem UBW, więc nie obejrzę też "Sunny Dasy".\nDnia 23.08.2015 o 20:18, Gvyn napisał:\nJa niedawno (ze znacznym opóźnieniem) obejrzałem 4-5 ostatnich odcinków drugiego sezonu. Pierwszy mi się bardzo podobał, ale ten... hm... już nie aż tak. Chyba kłuło mnie za bardzo (szeroko) omawiane w temacie podejście Ufotable do materiału źródłowego tj. zrobienie z UBW tylko sequela Fate / Zero, a nie potraktowanie go jako osobnej historii. Było fajnie, ale mogło być znacznie lepiej. Mimo wszystko obejrzę alternatywne zakończenie - pewnie będzie to ten bullshit, w którym Rin zaadoptowała nie tylko rudego idiotę-samobójcę, ale też tę żałosną smarkulę... - ot tak dla zasady ^^\nPrawda więc, różnimy się trochę w podejściu, ale nie fundamentalnie :) Dzięki za wymianę zdań, bo czuję, że się względnie rozumiemy, a akurat w tym wątku zrozumienia często brakuje. Nie każdy musi myśleć tak samo, ale dobra argumentacja jest wysoce wskazana, taką otrzymałem (co mnie bardzo cieszy!) i nie mogę się nie zgodzić- każdy ma własne podejście (które zresztą nie różni się tak bardzo od mojego) i jest ono wartościowe.\nA pisze to osoba, która dostaje białej gorączki gdy ktoś ma inny gust do anime niż ona! Tak już mam.\nCo do UBW- wg mnie nie musisz jakoś bardzo żałować, że nie oglądałeś. Ale nie będę rozdrapywał starej rany, bo znowu ktoś się obrazi, że powiem, że ta adaptacja UBW była dla casuali...\n@Alamut: tak, podobno ma być Good End UBW route. Cóż, co kto lubi, ja za Good Endem nie przepadam (najgorszy ze wszystkich endingów Stay Night jak dla mnie: Heaven''s Feel Normal > Fate True > Heaven''s Feel True == UBW True > UBW Good ), ale niektórym się podobał, bo... zostawia dużo miejsca na fanfic :>\nDnia 23.08.2015 o 22:30, Thrandir napisał:\nPrawda więc, różnimy się trochę w podejściu, ale nie fundamentalnie :) Dzięki za wymianę\nzdań, bo czuję, że się względnie rozumiemy, a akurat w tym wątku zrozumienia często brakuje.\nNie każdy musi myśleć tak samo, ale dobra argumentacja jest wysoce wskazana, taką otrzymałem\n(co mnie bardzo cieszy!) i nie mogę się nie zgodzić- każdy ma własne podejście (które\nzresztą nie różni się tak bardzo od mojego) i jest ono wartościowe.\nA na poważnie, to w wypadku takich długich dyskusji, zwykle dochodzimy do pewnego konsensusu (patrz dyskusja o Gilgameszu jakiś czas temu). Problemem jest niedoskonałość kanału komunikacyjnego jakim jest forum, z czego wynika potrzeba rozciągnięcia dyskusji na kilka stron, by przekazać swoje racje.\nWydaje mi się, że moj post jest trochę off-topowy, więc żeby nie skończyło się na tym.\nZnacie jakieś mangi/manhwy podobne do Girls of the Wild''s ( http://myanimelist.net/manga/45275/Girls_of_the_Wilds) pod względem stylu graficznego?\n@Alamut: tak, podobno ma być Good End UBW route. Cóż, co kto lubi, ja za Good\nEndem nie przepadam (najgorszy ze wszystkich endingów Stay Night jak dla mnie: Heaven''s\nFeel Normal > Fate True > Heaven''s Feel True == UBW True > UBW Good ), ale\nniektórym się podobał, bo... zostawia dużo miejsca na fanfic :>\nGood end, czyli to co napisałem - Rin postanowiła adoptować idiotę-męczennika z tendencjami samobójczymi i pogardy godną, żałosną blondyneczkę... -.-\nEh zobaczymy, co pozmieniają w kinówce Heaven''s Feel i czy zrobią z tego później serial. Może pominą po tym HA i wezmą się za któryś z ciekawszych scenariuszy, jak Fate/Apocrypha czy Fate / Strange Fake. To drugie ma jednak większą szansę, biorąc pod uwagę, że jakiś czas temu zaczęła wychodzić manga o tym tytule ^^\nDnia 24.08.2015 o 00:07, Alamut napisał:\npogardy godną, żałosną blondyneczkę... -.-\nDlaczego od razu obrażasz?\nDnia 24.08.2015 o 08:53, Wipu napisał:\nTak jak generalnie postacie fikcyjne pozostawiają mnie obojętnym, czy też (w nielicznych wypadkach) zaskarbiają sobie moją sympatię, to Saber z Nasuverse ogromnie mnie irytuje. Najlepsze powody ku temu wymienił Iskandar podczas bankietu królów w F/Z, ale moja antypatia jest zakorzeniona jeszcze głębiej. Nie chodzi tu nawet o szkalowanie wizerunku króla Artura - i tak zawsze wolałem wersje legend o rycerzach okrągłego stołu, które zwracały uwagę na ich wady i zaślepienie własnym etosem - ale raczej o jej światopogląd. Nienawidzę jeśli ktoś odbiera innym prawo do samostanowienia i do indywidualności. "Wolność jest prawem wszystkich żyjących istot" jak mawiał wielki Optimus Prime. Tymczasem Arthuria sama sobie odebrała tę wolność dla wyższej idei, co byłoby jedynie tragiczne gdyby nie fakt, że teraz przedstawia się zawsze jako męczennica. Rozumiem ofiarę, ale już nie szum naokoło niej. Prawdopodobnie dlatego nie trawię też połowy świętych...\nWiem, reakcja być może przesadna i nieadekwatna do problemu, ale tak to już jest z emocjami xD\nDziękuje za wyjaśnienie, już myślałem że to takie bezpodstawne obrażanie mojej waifu, ale masz powody które dobrze uzasadniłeś więc szanuję twój pogląd :)\nGood end, czyli to co napisałem - Rin postanowiła adoptować idiotę-męczennika z tendencjami\nsamobójczymi i pogardy godną, żałosną blondyneczkę... -.-\n... która, aby było śmieszniej, ma większy "miecz" od tego nieudacznika :]\nDnia 24.08.2015 o 16:57, MisticGohan_MODED napisał:\n> Good end, czyli to co napisałem - Rin postanowiła adoptować idiotę-męczennika z\n> samobójczymi i pogardy godną, żałosną blondyneczkę... -.-\nA on ma pasującą do niego pochwę... Transseksualizm do kwadratu? xD\nPrzepraszam za obrażenie wybranki. Jak to mówi stare przysłowie: "jeden lubi rybki drugi akwarium". Ja tam jestem w klubie magical tights, o których też wiem, że potrafią być skretyniałe ;3\nDnia 24.08.2015 o 17:14, Alamut napisał: