Park za szpitalem\n:: Londyn :: Londyn :: Szpital Świętego Munga\nby Vincent Cramer on Czw 20 Cze 2013, 22:50\nNiewielki park, który w porze wiosennej, letniej i wczesno-jesiennej służy zarówno pacjentom, jak i pracownikom szpitala.\nRe: Park za szpitalem\nby Vincent Cramer on Czw 20 Cze 2013, 23:00\n- Ale doktor Gladstone kazał pilnować, by nie opuszczał pan sali...\n- Którego słowa nie zrozumiałaś, Jane? Zejdź mi z oczu. Zajmij się Gladstonówną, bo sobie kroplówkę wyrwała.\nCramer zatrzasnął pielęgniarce przed nosem drzwi do swego gabinetu. Dobre pół godziny zajęło mu wydobycie ostatniej butelki whiskey, jaką zabunkrował na szczególne okoliczności. W szufladzie znalazła się nawet paczka papierosów. Fakt, że jedna z jego rąk była nieczynna, a także że był unieruchomiony od pasa w górę sprawił, że musiał zdecydować się albo na alkohol, albo na papierosy. Nie mógł wziąć obu tych rzeczy na raz. Po krótkiej chwili wahania napełnił jedną ze szklanek ognistym alkoholem i wypełnił ją niemal haustem. Miał nadzieję się trochę znieczulić. I psychicznie i fizycznie. Chwycił w zęby paczkę z papierosami i opuścił szpital kierując się do parku.\nNa miejscu czekała go kolejna porcja gimnastyki. Odstawił metalowy stojak z kroplówką, podciągnął spodnie od szpitalnej pidżamy i wytarł stopę o nagrzany za dnia chodnik, pozbywając się jakiegoś podmokłego liścia. Usadowił się na jednej z ławek i wypluł paczkę z papierosami. Wszystkie czynności musiał wykonywać po kolei, więc najpierw wsunął sobie do ust używkę, a dopiero później znów sięgnął zdrową ręką po zapaliczkę. Błękitny dym zaczął penetrować jego płuca.\nby Marie Volante on Czw 20 Cze 2013, 23:12\nTen o wiele za długi i zbyt męczący dzień zbliżał się ku końcowi. Zegar wybił właśnie jedenastą wieczorem, toteż wszyscy pacjenci od dawna leżeli grzecznie w swoich łóżkach, tłok w szpitalu zrobił się zatem mniejszy. Budynek tonął w przyjemnej ciszy, a cały personel otrzymał od losu chwilę tak potrzebnego wszystkim wytchnienia. Marie wykorzystała te kilka godzin względnego spokoju na krótką wizytę w domu; po raz pierwszy od paru dni miała okazję wziąć prysznic we własnej łazience. Żeby nie tracić więcej czasu, Francuzka małą przekąskę w postaci soczyście czerwonego jabłka zabrała ze sobą. Wieczór był przyjemnie chłodny, a Regen Street znajdowało się o kilka minut drogi od Świętego Munga, więc czarownica zdecydowała się na krótki spacer. Uzdrowicielka wędrowała właśnie alejką, prowadzącą do wejścia głównego, kiedy stała się przypadkowym świadkiem osobliwego zajścia w parku. Volante przez chwilę tkwiła w miejscu, co najmniej zdezorientowana obserwowanym obrazkiem, ale po chwili zreflektowała się i ruszyła w kierunku mężczyzny. Nie widziała go, odkąd razem przyjęli na oddział Joela i Sophie. Nie miała odwagi wejść do sali numer dwa, kiedy już tam leżał. Zresztą, wokół kręciło się wystarczająco dużo ludzi, a domyślała się, że Cramer nie pragnął dzikiego tłumu odwiedzających go. Włoch był niesamowicie poobijany, a jego prawa ręka i połowa tułowia były zagipsowane. Marie nie miała pojęcia, kto i dlaczego unieruchomił dyrektora, przecież istniały sposoby na wyleczenie złamanej kończyny w dużo szybszy sposób, ale najwyraźniej mało jeszcze o leczeniu wiedziała. Vincent targał za sobą stojak z kroplówką, a ponadto, właśnie łamał około połowę punktów szpitalnego regulaminu, który przecież sam układał. Coś zdecydowanie musiało być nie tak. Do jasnej cholery, oczywiście, że było! Został porwany i pobity, kretynko!\n- Mogę? – nieśmiały głos Francuzki przerwał wreszcie nieznośną aktualnie ciszę. Volante była zbyt rozsądna żeby nakazywać mu powrót do sali. To on był dyrektorem, on był chłopcem z zabawkami.\nby Vincent Cramer on Czw 20 Cze 2013, 23:24\n- Świetnie, że jesteś. Potrzebuję swojej karty pacjenta i piły, żeby pozbyć się tego cholerstwa. - brunet bez ogródek wyrecytował uzdrowicielce swój plan. Zaciągnął się papierosem i przymknął powieki, czując jak alkohol powoli zaczyna robić swoje. Był tak otumaniony, że ledwo wiedział co się dzieje wokół. Nie wiadomo tylko, czy to przez alkohol połączony z lekami, czy nadmiar emocji w krótkim czasie. W duchu jednak ucieszył się, że Marie nie zaczęła od tyrady na temat tego, że powinien znajdować się właśnie w szpitalnej sali.\n- Pomóż mi zdjąć ten gips. Nie mam różdżki. Wystarczyłoby zaklęciem zespolić kości. Nie mam czasu na chodzenie w gipsie przez miesiąc. - pomarańczowy filtr znów wylądował w jego ustach. Choć nie dał tego po sobie poznać, zdradzało go nerwowe przykładanie papierosa do ust. Był podirytowany i zrezygnowany. Gladstone trafiła w samo sedno. Dzięki niej przynajmniej zauważył, że nie warto być uczciwym. Chamstwo popłacało.\nby Marie Volante on Czw 20 Cze 2013, 23:37\nFrancuzka nie zdążyła nawet przysiąść na ławce czy otworzyć ust, kiedy Vincent zasypał ją nieformalnie sformułowanymi dyspozycjami. Przyglądała mu się w osłupieniu przez kilka sekund, rozważając, czy to, co mówił miało jakikolwiek sens. Był szefem, ale był również pacjentem. Choć jeszcze kilka minut temu, sama ochoczo zabrałaby się za rozpakowywanie Włocha z gipsu, teraz nie była przekonana do tej metody. Ktoś, kto mu zafundował taką ścieżkę leczniczą, musiał mieć przecież swoje powody.\n- Dlaczego mam ci pomóc w robieniu sobie krzywdy? – odezwała się wreszcie, przyglądając mu się z góry. Myśli nieznośnie tłukły się w jej głowie, kiedy usiłowała pozbierać je do kupy. Ruda wypuściła z płuc całe nagromadzone w nich powietrze z cichym westchnięciem. Była niesamowicie zmęczona i szpitalem, i życiem w Londynie, a ostatnie dni przelały czarę goryczy. Definitywnie miała dość tego całego cyrku i najchętniej uciekłaby na bezludną wyspę. Szkoda tylko, że nie potrafiła tak po prostu tego wszystkiego porzucić.\nby Vincent Cramer on Czw 20 Cze 2013, 23:46\nRęka Vincenta zamarła w połowie drogi do ust. Po chwili konsternacji doszedł do wniosku, że łysy i spółka zbyt mocno musieli uderzyć go w głowę. Myślał, że niewiele w życiu jest jeszcze w stanie go zaskoczyć. Jak widać płeć piękna podjęła wyzwanie.\n- Może dlatego, że w świecie czarodziejów istnieją zaklęcia które pozwalają na natychmiastowe zrośnięcie kości. Wydaje mi się, że uczą tego na pierwszym roku. - uzdrowiciel syknął, gdy gips znów zaczął uwierać go w okolicy szyi. - Może ktoś był tak zestresowany, że na to nie wpadł. Dlaczego mam się dusić miesiąc zagipsowany od pasa w górę?\nCramer zaciągnął się papierosem i po chwili odrzucił niedopałek gdzieś przed siebie. Zawsze mógł uciec się do wydania polecenia służbowego. Liczył tym razem jednak na zdrowy rozsądek i ludzkie współczucie. Bardzo chętnie sam uporałby się ze swoim problemem, gdyby nie to, że jego nowi znajomi mu po prostu zabrali różdżkę.\n- Zdejmij mi gips i weź sobie wolne. Wrócę wtedy do pracy.\nVincent doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że wszyscy mają teraz ręce pełne roboty. Chciał tylko pomóc, a znów odsyłano go z kwitkiem. Nie chciał napastować na korytarzu jakieś pielęgniarki, grożąc jej zwolnieniem z pracy jeśli nie zedrze z niego tego cholerstwa.\nby Marie Volante on Pią 21 Cze 2013, 00:05\nVincent postanowił być chłodnym cynikiem. Z kolei na Marie wszyscy tylko warczeli – to pacjenci, to ich rodziny, nawet pielęgniarki ostatnimi czasy miewały swoje humory. Jak na posiadaczkę niezwykle łagodnego usposobienia przystało, Francuzka dawała sobą pomiatać, znosząc te wszystkie przykrości w milczeniu. Rozumiała, w końcu wszyscy żyli w stresie i powoli puszczały im nerwy. W pracy musiała być opanowana i twarda, ale gdzieś pod tym śnieżnobiałym fartuchem lekarskim kryło się całe mnóstwo emocji. Teraz było jej najzwyczajniej w świecie przykro, ale przecież nie pierwszy i nie ostatni raz. Jeszcze nikt nigdy nie zakwestionował jej umiejętności czy wiedzy dotyczących uzdrawiania. Na co dzień oczy uzdrowicielki miały kolor jasnego błękitu, teraz były ciemnogranatowe i błyszczały niepokojąco. Tylko one zdawały się ujawniać reakcję rudej na słowa Vincenta. Bez jednego słowa wyjęła z kieszonki długiej, typowo letniej sukienki swoją różdżkę i bez najmniejszego problemu rozcięła gips uzdrowiciela zaklęciem diffindo, a następnie uwolniła jego tułów odrzucając skorupy na bok. Następnie, nie siląc się na żadne ostrzeżenia, wycelowała koniec swojej różdżki w uszkodzone ramię Włocha i jednym episkey zwróciła mu sprawność.\n- Nie potrzebuję wolnego, tu przydam się bardziej – Marie spełniwszy swoją powinność, siadła wreszcie na ławce, wbijając wzrok w przyprószony drobnymi, różowymi kwiatuszkami chodnik. Jeśli dawniej miała Cramera za sympatycznego faceta, teraz zaczynała się go obawiać.\nby Vincent Cramer on Pią 21 Cze 2013, 00:16\nI znów to samo. Vincent przetarłby oczy ze zdumienia, gdyby nie to, że jedna jego ręka była usztywniona i mógł co najwyżej poprzebierać palcami dla rozrywki. Odpowiedział na pytanie, a Marie wzięła wszystko do siebie. Nie dała nic po sobie poznać, a raczej tak jej się wydawało. Cramer był psychiatrą. Musiał umieć widzieć. Zdumiewającym było w jak wielkie ludzie popadali kompleksy. Każde słowo mężczyzny było tak przetwarzane, by wyszło na to, że jest cyniczny, ironiczny i ogólnie nieprzyjemny. Nie miał pojęcia kto przyjmował go na oddział, bo wciąż nie doprosił się o swoją dokumentację. W pracy był bardzo sumienny. Oczywiście był wdzięczny swym pracownikom za szybką reakcję i ratunek, lecz nie wyobrażał sobie chodzić miesiąc w gipsie, gdy wystarczyło jedno zaklęcie. Gdyby nie było takiej alternatywy nie obstawiałby przy swoim. Pogodziłby się z losem. Wbrew pozorom nie był tak wielkim buntownikiem, za jakiego wszyscy wokół go mieli. Ludziom wygodniej było założyć z góry, że jest szorstki w obyciu i w każdym jego geście i słowie dopominać się prztyczka w nos. Mało kto wolał zadać sobie trud i go poznać.\n- Dzięk... ała.. - mruknął, gdy uzdrowicielka machnęła różdżką w jego kierunku i ciszę przeciął odgłos trzeszczących kości, które wskoczyły na swoje miejsce. Mężczyzna syknął i chwycił się za bark.\nKawałki gipsu spadły na alejkę. Cramer posunął je czubkiem bosej nogi i wydobył z paczki kolejnego papierosa, którego w końcu mógł odpalić w normalny sposób.\n- Powinnaś wziąć sobie wolne. Jesteś przemęczona. - rzucił w eter, patrząc na marmurowe schodki i oswobodzoną ręką wykonując krążenia. Jeśli Penelope wciąż była w sali i wyjrzałaby przez okno, to pewnie dorobiłaby sobie milion teorii na temat półnagiego Cramera i panny Volante.\nby Marie Volante on Pią 21 Cze 2013, 00:32\nMarie, choć bardzo się starała wykonać swoją pracę bez słowa i niepotrzebnych emocji, skrzywiła się mimowolnie, kiedy uzdrowiciel głośno syknął. Zaczynała żałować, że nie przygotowała go na moment, w którym nastąpi mały zabieg. Miała świadomość, że reperowanie złamanych kości nie należało do najprzyjemniejszych zabiegów, ale ostatecznie powinien być na to przygotowany, przecież sam robił to setki, jeśli nie tysiące razy.\n- Bardzo boli? – ruda zerknęła na niego badawczo, odrobinę przestraszona. Gdyby zepsuła swojego szefa, zyskałaby sporo wrogów, nie licząc tego, że Miles by ją zabił. Zresztą, nie musiałby, spaliłaby się ze wstydu, gdyby coś poszło nie tak.\nWieczór był dość chłodny, ale po całym dniu upału, delikatny wiatr przynosił ukojenie. Jej letnia sukienka idealnie pasowała do otoczenia, natomiast nagi tors Vincenta... Na takie paradowanie po szpitalnym parku było zdecydowanie zbyt chłodno, zresztą Volante nie przywykła do takich widoków, więc czym prędzej przywołała z budynku lekarski fartuch. Miała dość konieczności wbijała spłoszonego wzroku w ziemię, a przecież nie mogła patrzeć na swojego półnagiego pracodawcę!\n- Póki co, musisz się zadowolić tym – wyjaśniła, narzucając mu ubranie na ramiona. Natychmiast jednak zabrała swoje ręce, uświadamiając sobie, że dyrektor odzyskał sprawność. Nie potrzebował niańki. Za to przydałaby mu się butelka czegoś mocniejszego – skwitowała w myślach, widząc jak odpala kolejnego papierosa. Miała mu go wyrwać z ust?\n- Zmartwię Cię, Vincencie, nie masz monopolu na spędzanie w pracy całego życia. Nadal jesteś osłabiony, jeśli upierasz się, by wrócić do pracy, w porządku, ale na brodę Merlina, daj sobie pomóc!\nby Vincent Cramer on Pią 21 Cze 2013, 00:41\nMoże i składał złamane kości tysiące razy, lecz nie miał w sobie na tyle empatii, by przeżywać ten ból razem z pacjentami. Dla niego był to zwykły ruch różdżką, wypowiedziane zaklęcie i odgłos kości wskakujących na właściwą pozycję. Nic więcej.\n- Przez ostatnie 48 godzin to najmniej bolesna rzecz, jakiej doświadczyłem. Uwierz mi.\nNa samo wspomnienie drobnych dłoni Penelope zaciskających się wokół jego cennych organów reprodukcyjnych aż przeszedł go dreszcz. Wiedział jednak, że bardziej niż ból fizyczny potrafiły dotknąć człowieka słowa. Żałował, że nie wyszedł z tej kilka minut wcześniej. Kilka zdań wcześniej. Chociaż... whiskey sprawiła, ze cała ta sytuacja wyjątkowo go rozbawiła. Cramer znów zaciągnął się papierosem, tym razem wstając z ławki. Przywołany przez Marie fartuch natychmiast wylądował na jego ramionach. Po całym dniu spędzonym w gipsie w dusznej sali miał ochotę przewietrzyć się odrobinę. Miał jednak serce - wielkie zaskoczenie - i posłusznie ubrał robocze ubranie, zapinając je nawet na ostatni guzik.\n- Dlaczego mam słuchać rad kogoś, kto od trzech dni nie położył się spać? Nie każ mi dbać o siebie, skoro sama tego nie robisz. Poza tym... jestem dużym chłopcem. Nie jest tak źle, jak Wam się wydaje.\nby Marie Volante on Pią 21 Cze 2013, 01:00\n- ...może dlatego, że ten ktoś właśnie podważył środki zastosowane przez innego uzdrowiciela i podjął ryzyko, pomógł ci? – podsunęła prędko, bardzo rzeczowym tonem. Nie była pewna, który uzdrowiciel opiekował się Vincentem, ale miała świadomość, że być może za tę gipsową samowolę przyjdzie jej zapłacić. To, że Cramer był dyrektorem i sam najlepiej wiedział, co jest dla niego dobre nie miały tutaj najmniejszego znaczenia. W tej chwili był pacjentem. Sama zdenerwowałaby się, gdyby ktoś podważał jej zalecenia.\n- W życiu nie spotkałam równie upartego faceta – westchnęła cicho, wreszcie odrobinę się rozluźniając. Szpital stał na swoim miejscu, Vincent mógł znowu poruszać swoją kończyną, a uczniowie dostali porcję eliksiru nasennego. Wreszcie mogła przestać być czujna. Przynajmniej na krótki moment.\n- Chcę ci tylko pomóc, nie próbuję ci matkować. Nie znam się na tym – dodała po chwili namysłu, zerkając na swojego pracodawcę. Był nieco bardziej sprawny, ale wciąż posiniaczony i poobijany. Nie wspominając już o kroplówce i metalowym stojaku, który ciągnął za sobą. Ruda roześmiała się cicho, przymykając na sekundkę oczy. Doprawdy, komiczny obrazek. Wreszcie podniosła się i uwolniła Włocha od dodatkowego ciężaru, odłączając kroplówkę i zgrabnie usuwając wenflon.\n- W porządku, bohaterze, nie będzie ci to już potrzebne, skoro jesteś już zupełnie zdolny do pracy, zajmę się tym – rzuciła, wpychając puste opakowanie po kroplówce do własnej torby.\nby Vincent Cramer on Pią 21 Cze 2013, 10:27\nVincent wydmuchnął kolejną porcję siwego dymu.\n- Marie, zapamiętaj to sobie raz na zawsze: jeśli możesz coś zrobić lepiej, to to rób. Najważniejsze jest nie to, czy kogoś poprawisz, tylko czy pacjent przeżyje. Nie ważne kto, ważne by zrobiono to szybko i dobrze. Nawet jeśli miałabyś mnie poprawić.\nBył tylko człowiekiem, jak każdy popełniał błędy, ale nie wyobrażał sobie sytuacji, w której ktoś cierpi przez to, że podjął złą decyzję. Uzdrowicielom powinno przede wszystkim zależeć na dobru pacjenta, dopiero później na dobrych relacjach w pracy. Cramer wypalił papierosa do połowy i odrzucił go na środek alejki. Nie mógł dogasić go nogą, gdyż nie posiadał nawet butów. Kilka drobnych kamyczków wbiło mu się boleśnie w podeszwę.\n- Ja? Uparty? - brunet zatrzymał się przed uzdrowicielką i zaczął powoli poruszać prawą ręką, chcąc przyspieszyć jej powrót do sprawności. Do pełni szczęścia brakowało mu jedynie różdżki.\nNie zdążył zaprotestować, gdy Volante pozbawiła go jedynego ratunku w postaci leków przeciwbólowych. Posłusznie wyciągnął ramię i śledził spojrzeniem uważnie jej czynności. Dziwnie czuł się po tej drugiej stronie barykady. Cramer zapisał sobie w myślach, by po drodze odwiedzić szpitalną aptekę i zaopatrzyć się w eliksiry i leki przeciwbólowe. Całe cało wciąż żyło jeszcze wspomnieniem Cruciatusów. Nie wspominając o nosie, który dopiero za kilka tygodni przestanie przypominać pulsującego buraka.\n- Bohaterze? Wszystko co się stało w ciągu ostatniej doby było dziełem przypadku, a nie mojej odwagi.\nby Marie Volante on Pią 21 Cze 2013, 10:47\nCzarownica pokręciła jedynie głową w wyrazie dezaprobaty. Postanowiła uciąć temat, bo kontynuowanie go było pozbawione sensu. Przecież Włoch i tak wiedział wszystko najlepiej.\n- Obiecaj po prostu, że jeśli źle się poczujesz, to tego nie zignorujesz i dasz któremuś z nas znać, co? – ruda nie chciała dłużej go dręczyć swoją nadopiekuńczością, starała się być jak najmniej empatyczna w stosunku do niego, ale dopóki był wrakiem człowieka, średnio jej to wychodziło. Naprawdę bała się, że za kilka godzin uzdrowiciel padnie nieprzytomny na którymś ze szpitalnych korytarzy. Z kolei Vincent postanowił uparcie odrzucać każdą pomocną dłoń. Cholerny temperament południowców.\nMarie spuściła na chwilę z niego wzrok, by zająć się przeszukiwaniem własnej torebki, z której po kilkunastu sekundach wyciągnęła niewielką, przezroczystą fiolkę. Jeśli myślał, że pozostawi go bez leków przeciwbólowych, jeszcze jej nie doceniał. Wbrew wszelkim pozorom, panna Volante miała swój rozum i cóż, czasem zdarzało się jej go używać.\n- Chyba nie chciałeś paradować po oddziale z tym – rzuciła, wskazując głową na metalowy stojak, po czym podała mu fiolkę. Nadal nie była do końca przekonana do jego przyśpieszonego powrotu. Święty Mung bez niego funkcjonował całkiem nieźle. Miles trzymał rękę na pulsie. Marie potarła zmęczoną twarz przyjemnie chłodnymi dłońmi, próbując zebrać myśli.\n- Mówiłeś, że potrzebujesz nowej różdżki... To chyba powinien być priorytet, przecież musisz się jakoś bronić, ale nie sądzę żeby samodzielna wyprawa na Pokątną była rozsądnym pomysłem. Może któreś z aurorów mogłoby ci towarzyszyć? Mogę skontaktować się ze starym Ollivanderem, może udałoby się go ściągnąć tu, na miejsce z kilkoma modelami.\nby Vincent Cramer on Pią 21 Cze 2013, 16:22\n- Słowo. - Vincent uniósł prawą dłoń d góry z palcem wskazującym i środkowym złożonym jak do przysięgi. Nie był idiotą, doskonale znał granice swych możliwości, choć równie często lubił je przekraczać, by przekonać się jak daleko może się posunąć.\nUzdrowiciel podniósł głowę, by spojrzeć na okno sali, która stała się jego nowym domem. Światła były pogaszone, więc Penelope albo spała, albo zebrała manatki i uciekła się poskarżyć bratu. W dalszym ciągu nie wiedział, gdzie popełnił błąd. Nie był typem mężczyzny, który z podkuloną głową przyjmuje wszystko, co mu się powie. Jeśli Gladstone myślała, że po tych wszystkich tygodniach gdy go unikała i zwodziła lub też kompletnie ignorowała, obślini się ze szczęścia gdy pozwoli mu ze sobą być. Zarówno jedno jak i drugie było zbyt dumne, by przyznać się do potknięcia i zaangażować w roli niedominującej. Może i tak było lepiej. Pewnie zamknęłaby go w domu i kazała malować sobie paznokcie. Nie z nim takie numery.\n- Dzięki. - wyciągnął rękę po fiolkę, którą natychmiast opróżnił. Wycieczka po szpitalu wyeksploatowała resztki jego energii. Zakręcił flakonik i wsunął go do szpitalnego fartucha.\n- Nie śmiałbym ściągać do szpitala starego Ollivandera. Wybiorę się tam jutro z samego rana.\nMarie była drugą osobą w ciągu dnia, która zauważyła, że coś z nim jest nie tak. Według Volante był uparty, a Gladstone miała go za zadufanego w sobie dupka. Może coś w tym było? Może nie do końca był świadom tego jak jest postrzegany przez innych? Vincent westchnął i przysiadł na drewnianej ławeczce.\n- Kiedy mieć w tym całym cyrku czas na rodzinę i cokolwiek innego...\nby Marie Volante on Pią 21 Cze 2013, 23:01\nMarie nie zdążyła przestrzec uzdrowiciela przed opróżnieniem całej zawartości fiolki naraz, bo ten kilkoma łykami wypił cały eliksir. Na szczęście Francuzka była na tyle przezorna, że wybrała fiolkę o pojemności równoważnej zaledwie z dwiema dawkami leku, odpuściła więc sobie strofowanie mężczyzny. Nigdy nie była pobita ani torturowana, nie miała pojęcia, jak silny mógł być ból towarzyszący takim obrażeniom, toteż nie miała prawa zabierać w tej sprawie głosu. Ostatecznie, Cramer sam był bardzo dobrym uzdrowicielem i czarownica wierzyła w to, że także w swoim przypadku potrafił zdobyć się na zdrowy rozsądek.\n- Wiem, że pracuję tu od niedawna i na dobrą sprawę nic o mnie nie wiesz, więc nie oczekuję, że zdobędę Twoje zaufanie, ale gdybyś czegoś potrzebował, to obiecuję ci, że spróbuję pomóc. Jeśli chodzi nawet o tę różdżkę, gdybyś wolał nie iść na Pokątną sam, mogę ci towarzyszyć – zaoferowała, zupełnie jakby jej filigranowa budowa i średni wzrost nie przeszkadzały jej w byciu bodyguardem Włocha. W końcu, to nie jej życie ostatnio było zagrożone. Nie była pewna, czy samodzielna wycieczka Vincenta nie była równoznaczna z niepotrzebnym narażeniem się na kolejną niechcianą przygodę. Volante zamilkła po chwili, kiedy dotarło do niej, że być może narzuca się mężczyźnie ze swoją pomocą i wyciągnąwszy ze swojej torebki czerwone jabłko, wgryzła się w owoc. Był przyjemnie kwaśny i niesamowicie soczysty.\n- To nie jest zbyt dobry czas na planowanie rodziny, Vincencie. Mam dziwne wrażenie, że w naszym świecie dzieje się coś bardzo złego, a twoje porwanie to dopiero początek. Może czeka nas większa katastrofa niż ktokolwiek z nas przypuszcza. Mimo wszystko, gdybyś tylko zdecydował się przekazać chociaż małą cxąstkę swoich obowiązków komuś innemu, byłoby ci łatwiej. Sam nie zbawisz świata.\nby Vincent Cramer on Pią 21 Cze 2013, 23:21\nZaczynał mieć omamy słuchowe? Mężczyzna potrząsnął gwałtownie głową, powtarzając w myślach zasłyszane przed chwilą słowa. Przetwarzając ich sens znów stracił punkt zaczepienia dal swych rozmyślań. Niemiłym ludziom się nie pomaga. Niemiłych ludzi się unika i jest się dla nich niemiłym. Tymczasem Cramer zewsząd otrzymywał propozycje pomocy i zapewnienia, że nikt nie pozwoli, by znów stała mu się krzywda. Utwierdziło go to w przekonaniu, że to jednak faktycznie z Penelope jest coś nie tak.\n- Trenujesz boks po godzinach? - uśmiechnął się kącikami ust, odwracając głowę i patrząc teraz na jej profil spowity mglistym światłem latarni. Nie wątpił w to, że świetnie posługiwała się swoją różdżką. Sądząc po wydarzeniach ostatnich godzin i relacji Morwen ze stresem radziła sobie również lepiej, niż Miles. Vincent nie chciał jednak narażać na niebezpieczeństwo kolejnej osoby. Słowa Gladstone na temat sprowokowania gwałtu swą troską o szpital dotknęły go do żywego.\n- Wyglądam aż tak żałośnie, że potrzebuję obstawy?\nZnów starał się wszystko obrócić w żart. Tak było łatwiej. Myślenie o tym, że za każdym rogiem mogą czaić się rozjuszone bandziory nie napawało energią do życia.\n- Mam wrażenie, że nigdy nie będzie na do dobrego czasu. - mężczyzna uniósł podbródek ku górze i błądził teraz leniwie spojrzeniem po zagwieżdżonym niebie. Odgłosowi wgryzania się w jabłko zawtórowało stłumione burknięcie. Uzdrowiciel nie jadł od dwóch dni.\n- Szpital jest bezpieczny. Jestem przekonany, że ta banda łobuzów po prostu zaczęła się nudzić i chce postraszyć wszystkich dla zabawy i chwili uwagii w Proroku. To idioci.\nby Marie Volante on Pią 21 Cze 2013, 23:47\nŚwięty Mung oraz tereny przyszpitalne tonęły w ciszy. Ponadto, w parku panował przyjemny półmrok, gwarantowany działaniem tutejszych latarni. W środku nocy szpital wydawał się spokojniejszym i mniej groźnym miejscem. Wreszcie ciszę przerwał perlisty śmiech młodej uzdrowicielki. Vincent nie miał prawa wiedzieć, że trafił w punkt. Marie od dziecka była istotką bardzo kruchą, ale w łobuzowaniu dzielnie dotrzymywała kroku niejednemu koledze z sąsiedztwa. Kto by pomyślał, że uczestniczka zajęć baletu, zaraz po tym jak zdejmowała z siebie tutu, na smukłe dłonie naciągała rękawice bokserskie i pojedynkowała się z chłopakami? Oczywiście, jej uczestnictwo na zajęciach z boksu trwało dopóki o sekretnej praktyce Marysi nie dowiedziała się jej matka. Wszystko wydało się, gdy ruda wróciła do domu z ogromnym siniakiem na buzi. Dziewczątko szybko pożegnało się z ringiem.\n- Myślę, że jest kilka rzeczy, w które nigdy w życiu byś nie uwierzył, a którymi mogłabym Cię zaskoczyć – rzuciła tajemniczo, posyłając mu wymowne spojrzenie. Wyglądam aż tak żałośnie, że potrzebuję obstawy?\nFrancuzka niemal natychmiast pokręciła przecząco głową, wymamrotała coś bez ładu i składu, a następnie zakryła swoje usta dłonią, by spomiędzy jej warg nie wydobyło się żadne niezręczne twierdzenie. Wreszcie pozwoliła zadziałać filtrowi między mózgiem i ustami.\n- Wyglądasz jak dyrektor najlepszego magicznego szpitala na świecie. Jesteś trochę poobijany, to jasne, ale podobno mężczyźni z bliznami są bardziej pociągający dla kobiet – panna Volante była najwyraźniej nieco zakłopotana. Miała nadzieję, że nie zdążyła chlapnąć niczego, czym mogłaby go urazić. Z wybawieniem przyszedł jej głośny odgłos burknięcia. Marie była królową nietaktu. Zreflektowała się niemal natychmiast, znowu sięgając do swojej torby. Postronny obserwator mógł przypuszczać, ze gdyby dobrze w niej poszukać, być może znalazłby tam młotek, parę gwoździ i kombinerki.\n- To, co prawda, nie jest dwudaniowy obiad z knajpy w mieście, ale póki co, musisz się tym zadowolić. Zjadliwe, mam nadzieję – rzuciła, nieśmiało wyciągając w jego kierunku pudełko z przygotowanymi przez nią kanapkami. Przez chwilę miała ochotę podsunąć mu pod nos swoje nadgryzione jabłko i zaproponować gryza, ale ostatecznie uznała, że przekroczyłaby tym wszelkie granice.\n- Jesteś pewien? A te wszystkie wypadki w Hogwarcie? Boję się, że niedługo okaże się, że miałam rację i to coś poważniejszego niż banda idiotów. Może to ostatni wieczór, kiedy możemy sobie beztrosko posiedzieć na ławce? Może potem to wszystko zniknie?\nby Vincent Cramer on Sob 22 Cze 2013, 00:24\nPerlisty śmiech kobiety był pierwszym odgłosem, który zawisł w powietrzu na dłużej, nie licząc szybkiej wymiany zdań przez uzdrowicieli. Cramer uśmiechnął się przelotnie na ten przyjemny dla ucha dźwięk. Ostatnio rzadko zdarzało mu się słyszeć miłe rzeczy. Nie spodziewał się jednak, by drobna Marie Volante potrafiła wyprowadzić dobry prawy sierpowy. W innych okolicznościach pewnie kazałby podjąć jej wyzwanie, jednak po swych ostatnich przeżyciach wolał nieco bardziej szanować swą spracowaną twarz.\n- Nie wątpię w to, Marie. - odwdzięczył się skinieniem głowy. Podciągnął nogę i postawił ją na jednym ze szczebelków ławeczki, podkurczając ją w kolanie i przyciągając do klatki piersiowej. Czuł się przynajmniej dziesięć lat młodszy bez tego paskudnego gipsu. Wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i położył ją obok, gdyż zbyt boleśnie wpijała się w jego udo.\n- Jesteście sadystkami.\nKobiety z minuty na minutę stawały się dla niego coraz bardziej niezrozumiałe. Nie wiedział, co kryje się w tych bombardowanych estrogenem głowach, ale był pewnien, że istota która pociągają ślady przemocy nie może być normalna. Jego na ten przykład posiniaczone kobiety nie pociągały. Może miało to świadczyć o tym, że potencjalny partner nie zginął w walce, lecz jedynie odniósł obrażenia? Albo o to, że pewnie wdał się w bójkę z jakiegoś ważnego powodu, co dowodzi jego odwagi i honorowości? I agresji przy okazji. Vincent jakoś nie był w nastroju do zgłębiania tajników kobiecej psychiki. Zamiast tego wsparł podbródek na kolanie.\n- Jeśli w tej torebce mieści się też łóżko, to koniecznie musisz mi powiedzieć gdzie taką dostanę.\nMężczyzna z niejakim niepokojem przyglądał się czarnemu, niepozornemu zawiniątku, w które Marie najprawdopodobniej spakowała cały swój dom. Nie zdziwiłby się, gdyby za chwilę wydobyła z czeluści torby żywą sowę. Na wszelki wypadek postanowił nie wspominać o tym, że ma do wysłania parę listów.\n- Nie, dzięki. Nie mam apetytu. - przez kilkanaście ostatnich godzin był pod tak dużym wpływem adrenaliny, że z pewnością nie przełknąłby nawet złamanego precla. Podsunął więc z powrotem pudełeczko właścicielce, modląc się w duchu by nie dorobiła sobie do tego teorii o tym, że uważa ją za kiepską kucharkę.\nTakie rozmowy prowadziło się przy dobrym alkoholu nad ranem i w opuszczonym pubie. Brunet zmrużył powieki, świdrując po kolei kolorowe kamyczki którymi wysypana była alejka.\n- A jeśli miałoby zniknąć, to masz poczucie, że przeżyłaś wszystko tak jak chciałaś? Że zrobiłaś wszystko, co miałaś zrobić i niczego nie żałujesz?\nby Marie Volante on Sob 22 Cze 2013, 00:46\nFrancuzka puściła mimo uszu komentarz Vincenta, dotyczący kobiet. Niewykluczone, że częściowo miał rację. Marie osobiście znała kilka kobiet, którym dręczenie mężczyzn sprawiało nieopisaną przyjemność. Poza tym, w tym pociągu do blizn rzeczywiście było coś niepokojącego. Ciekawe, że nigdy dotąd tego nie zauważyła. Skoro psychika przeciętnej kobiety pozostawała dla niej jedną wielką niewiadomą, jak miałaby porozumieć się z płcią przeciwną? Volante bez problemu radziła sobie z trudnymi zaklęciami uzdrawiającymi, z przygotowywaniem złożonych eliksirów, nie mówiąc już o znajomości anatomii człowieka, ale na polu relacji międzyludzkich poniosła kompletną klęskę. Ludzie byli zdecydowanie zbyt skomplikowanymi istotami.\n- Łóżko zostawiłam w domu, nie noszę go przy sobie ze względu na kręgosłup, pobolewa mnie ostatnio – wyjaśniła naprędce, jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie. Prawdę mówiąc, Marie nie miała kontaktu z jakimkolwiek łóżkiem od paru dni, więc może pomysł z przenośną, choćby leżanką, nie był taki głupi?\nDwójka czarodziejów, nie wiedzieć kiedy, zeszła na tematy daleko odbiegające od pracy. Główną zaletą pogawędki o charakterze egzystencjalnym okazał się brak jakichkolwiek sporów i buntów. Ruda nie musiała już błagać Włocha, by ten dał sobie pomóc, ani przekonywać go o swoich dobrych zamiarach. Miała wrażenie, że wraz ze skorupą gipsu, Vincent pozbył się swojego negatywnego nastawienia. Musiała przyznać, że o wiele bardziej wolała tę niegryzącą wersję mężczyzny. Jej cichy chichot zdecydowanie nie pasował do charakteru ich rozmowy, ale nie mogła go nijak stłumić. Była rozluźniona i właśnie zdała sobie sprawę z beznadziejności swojego położenia. Oddałaby królestwo za szklankę whisky albo najlepiej za buteleczkę tej śmiesznej, kolorowej wódki, którą ostatnio sprezentowała jej Rose.\n- Prawdę mówiąc, nie zdążyłam zrobić jeszcze nic, nie licząc tego, że mam dach nad głową no i pracę. Mam też bratanka i bratanicę, ale oni są jeszcze uczniami, chodzą własnymi ścieżkami. Nie pamiętam nawet, kiedy ostatni raz byłam kobietą, a nie uzdrowicielką czy ciotką... Pewnie jeszcze na studiach... – ruda zgłębiła się w swoich wspomnieniach i z żalem przyznała przed samą sobą, że z lat beztroskiej młodości pamiętała bardzo niewiele.\n- A ty? Czy czujesz, że osiągnąłeś wszystko? Co chciałbyś zmienić?\nby Vincent Cramer on Sob 22 Cze 2013, 01:06\n- Każesz mi krzyczeć, gdy zaboli mnie paznokieć, a sama pracujesz z nadwyrężonym kręgosłupem? - mężczyzna pokręcił z niedowierzaniem głową. Między innymi dlatego nie słuchał cudzych rad. Ich twórcy zwykle sami się do nich nie stosowali, dlaczego więc mieli doradzać innym? Uzdrowiciel przetarł dłonią powieki, powracając myślami do niewielkiego parku.\n- Przyjdź jutro jak wrócę z różdżką, coś wymyślimy.\nVolante była chyba pierwszą kobietą, z którą mógł normalnie porozmawiać. Wydawała się nie zwracać uwagi na nic innego, prócz wypowiadanych przez niego słów. Brakowało mu takiego podejścia. Morwen zazwyczaj od progu lawirowała między dwuznacznymi propozycjami, a Penny... Penny była zamkniętym rozdziałem, który w zasadzie nigdy nie powinien się zacząć. Cramer żałował jedynie tego, że nie zacisnął zębów i nie wyszedł z sali, zamiast wdawać się w niepotrzebne dyskusje. Nie chciał jej ranić, a zaledwie dwie godziny temu przyszło mu to z niewiarygodną łatwością. Nie wróżyło to dobrze na przyszłość. Może więc i dobrze, że wszystko skończyło się, nim na dobre zdążyło zacząć.\nNiegryzącą wersję? Był w posiadaniu jedynie takiej. To od rozmówców i ich nastroju zależało jak zinterpretują jego słowa. Vincent - w swoim mniemaniu oczywiście - był niezmienny. Nikogo nie faworyzował i dla nikogo nie był przesadnie niemiły. Neutralne relacje były tym, w czym gustował.\n- Nie wiem. Niektórym wydawać się może, że nie mam powodu do narzekań. Osobiście uważam, że wszystko ma swoje wady i zalety. Mam wykształcenie, zawód i dom. Pusty dom. Nie licząc oczywiście psa. Chyba nie na takim etapie chciałem zatrzymać się z trzydziestką na karku. - uzdrowiciel ziewnął przeciągle i wzruszył ramionami. Rak, który powoli pewnie wił sobie gniazdo w jego płucach domagał się kolacji. Uzdrowiciel chwycił za paczkę papierosów i zaczął powoli obracać ją w dłoni, po raz pierwszy w życiu skupiając się na tych wszystkich napisach i rysunkach, wygrawerowanych na jej etykiecie.\n- Mam w gabinecie butelkę whiskey, ale nie wiem czy wypada mi proponować picie na terenie zakładu pracy.\nby Marie Volante on Sob 22 Cze 2013, 12:04\nMarie miała ogromną ochotę wyznać, że jej delikatny ból kręgosłupa jest niczym przy jego siniakach i uszkodzeniach, ale zauważyła już, że Vincent poniekąd miał się za człowieka ze stali, więc darowała sobie, jedynie wzruszyła niewinnie ramionami. Nie była wariatką, nie ryzykowałaby, gdyby czuła, że jej ciało zaczyna niedomagać, zwróciłaby się pewnie do kogoś o pomoc. Przez swój kręgosłup co najwyżej ciężko było jej zasnąć, ale skoro ostatnimi dniami sen zastępowały jej kolejne porcje kawy, to jej przypadłość była mało dotkliwa. Jej organizm był młody i bardzo silny, Volante trzymała się lepiej niż niejeden uzdrowiciel, który się nie przepracowywał, a odrabiał jedynie swój planowe dyżury.\n- Z moim za ciężkim łóżkiem czy plecami? – wymamrotała wyrwana z zamyślenia. Spojrzenie jej znowu błękitnych oczu zatrzymało się na profilu Włocha. Wyglądał o wiele lepiej niż jeszcze godzinę temu., bez gipsu i pałętającej się za nim kroplówki. Kto by pomyślał, że jeszcze kilka godzin temu leżał nieprzytomny na oddziale?\n- Może w nasz zawód wpisana jest samotność? Ta praca wymaga poświęceń, jak żadna inna, choć na początku może się to wydawać absurdalne. No wiesz, aurorzy wiele ryzykują, ale każdy ma świadomość tego, że ten zawód wiąże się właśnie z poświęceniem. A kto by pomyślał, że bycie uzdrowicielem to coś więcej niż odbębnienie swojego dyżuru i wypisanie kilku recept? – Marie, odkąd podjęła pracę w Świętym Mungu zaczynała dostrzegać prawdziwe oblicze swojej profesji. Praca w Paryżu była przy tym dobrą zabawą.\n- No i wydaje mi się, że nikt nie jest w stanie zrozumieć uzdrowiciela, bo tylko uzdrowiciele widzą na co dzień tych wszystkich ludzi, walczących o życie, tylko oni naprawiają dziury w brzuchach i tylko oni wiedzą, jak czuję się ktoś, kto nie spał od kilku dni, a nie może wrócić do domu, bo tu, na miejscu przyda się każda para rąk – Francuzka uwolniła właśnie wszystkie swoje spostrzeżenia i przemyślenia po raz pierwszy, odkąd przyjechała do Londynu. Ruda odgryzła kolejną sporą część swojego jabłka, doskonale wiedząc, że następny posiłek przyjdzie jej pewnie zjeść za kilka godzin, w przerwie między kolejnymi pacjentami.\n- Naprawdę uważasz, że łączenie eliksiru uśmierzającego ból i tych wszystkich innych lekarstw, które podawał ci Miles z alkoholem, to dobry pomysł? Uznaliby, że próbowałeś się zabić albo, co gorsza, że to moja wina i wsadziliby Cię na oddział psychiatryczny, a ja trafiłabym do Azkabanu... W świetle takich konsekwencji myślę, że whiskey może zaczekać aż odstawisz leki, hm?\nby Mistrz Gry on Sob 22 Cze 2013, 12:28\nTwój organizm postanowił przypomnieć Ci, że wcale nie czujesz się tak dobrze, jakby Ci się to mogło wydawać.\nNa skutek zmieszania dużej ilości alkoholu z różnymi eliksirami i nikotyną mogłeś poczuć, jak Twoje serce zaczyna gwałtownie przyspieszać, a żołądek niemal wywraca do góry nogami, powodując falę mdłości.\nEliksir, który podała Ci Marie zadziałał, więc ból całego ciała odrobinę zelżał.\nKilka naczynek w rozwalonym nosie pękło w wyniku podwyższonego ciśnienia spowodowanego używkami; masz krwotok z nosa.\nCzujesz silne zawroty głowy.\nby Vincent Cramer on Nie 23 Cze 2013, 17:54\n- Z jednym i z drugim. - uśmiechnął się przelotnie, choć jego wypowiedź pozbawiona była absolutnie żadnych podtekstów. Właśnie zamierzał wstać z ławki, gdy poczuł jak żołądek podchodzi mu niemal do gardła. Może i faktycznie mieszanie leków z alkoholem nie przystawało przełożonemu wszystkich uzdrowicieli. Cramer jednak był tak podirytowany torami, na jakie zboczyła jego rozmowa z Penelope, że za wszelką cenę chciał zabić swój zdrowy rozsądek, który kazał mu wrócić do sali i przeprosić czarownicę. Męska duma była ważniejsza.\nJego serce wypadło z rytmicznego tętnienia i wpadło w szaleńczy bieg, co jakiś czas zmieniając amplitudę uderzeń. Mężczyzna odruchowo przyłożył prawą dłoń do klatki piersiowej i zaczął oddychać zdecydowanie wolniej i głębiej. Kołatanie serca nie należało do najprzyjemniejszych odczuć.\n- To dziwne, że jednak są ludzie, którzy świadomie decydują się na tyle wyrzeczeń, nie uważasz? Zazwyczaj szuka się najmniejszej linii oporu. Zaczynam odnosić wrażenie, że uzdrowicielami zostają ludzie, którzy kompletnie nie mogą sobie poradzić z relacjami z otoczeniem. Wiesz, rozmowa z pacjentem to tylko kilka standardowych pytań. A później zawsze możesz wymigać się od towarzystwa kolejnym dyżurem, albo zmęczeniem.\nCzarodziej starał się ignorować zarówno falę mdłości, jak i zawroty głowy, które wywoływały mroczki przed oczami. Oparł się wygodnie o ławkę i skupił na ustabilizowaniu oddechu. Radzenie sobie z buntującym się organizmem i ukrywanie tego przez Marie niemal graniczyło z cudem. Vincent jednak radził sobie przyzwoicie - na jego twarzy nie pojawił się nawet pojedynczy grymas. I pewnie by mu się udało, gdyby w chwilę potem krew nie zaczęła spływać z jego spuchniętego nosa. Uzdrowiciel poczuł jedynie lekkie łaskotanie nad górną wargą.\nby Marie Volante on Nie 23 Cze 2013, 22:49\nDuży zegarek zdobiący nadgarstek czarownicy wybił właśnie północ, kiedy z Vincentem zaczęło dziać się coś niepokojącego. Marie przez chwilę przyglądała się dziwnemu zachowaniu mężczyzny. Włoch wyraźnie miał trudności z mówieniem, a kiedy dodatkowo chwycił się za serce, Francuzka aż poderwała się z ławki. Cramer był jednak wyjątkowo uparty. Najwyraźniej postanowił udawać, że czuje się świetnie. Wciąż kontynuował swój wywód dotyczący trudności związanych z zawodem uzdrowiciela, więc ruda, nie bacząc na to, że był jej zwierzchnikiem, uciszyła go. Teraz nie to było najważniejsze. Zasiedzieli się w tym cholernym parku, a ona nie powinna była na to pozwolić. W ogóle nie powinna dać mu się omotać, tylko od razu skierować go z powrotem do sali. Co z tego, że był dyrektorem?!\n- Chyba nie myślisz, że nic nie zauważę. Zatrudniłbyś tępą uzdrowicielkę? – ruda odniosła się bezpośrednio do jego bohaterskiego ignorowania złego samopoczucia.\n- Widziałam, jak palisz... Powinnam wiedzieć jeszcze o czymś? – ładnie zakreślone brwi kobiety powędrowały o kilka milimetrów do góry. Jak widać mieszanie leków z używkami nie było najrozsądniejszym pomysłem, ale Volante nie miała najmniejszego zamiaru teraz wygłaszać mu morałów. Mógł mieć nadzieję, że ją zbędzie kilkoma słowami, dopóki z jego nosa nie trysnęła krew. Marie jęknęła cicho, w pośpiechu wynajdując w torbie paczkę chusteczek. Wyjąwszy kilka z nich, kucnęła przed uzdrowicielem i z całą delikatnością, na jaką było ją w obecnej sytuacji stać, przyłożyła wielowarstwowy opatrunek do źródła krwotoku, nakazując, by go przytrzymał.\n- Musisz wrócić do sali. Chodź, odprowadzę Cię – Francuzka nie miała zamiaru znosić jego sprzeciwów, więc wyprostowała się i pomogła mu wstać, a następnie, chwyciwszy go pod ramię, ostrożnie odprowadziła do budynku.\nby Morwen Blodeuwedd on Pon 24 Cze 2013, 23:45\nWezwanie jednego z aurorów, które jednocześnie przerwało jej obserwowanie darmowego cyrku odbywającego się w jednej z sal okazało się zwykłym, fałszywym alarmem. Walijka uspokoiła się, ale dzięki temu jej gorączkowe rozważania na temat ostatniej sytuacji powróciły ze zdwojoną siłą, dlatego też chcąc się uspokoić wyszła poza szpital, odkrywając park mieszczący się tuż za nim. No tak. Każdy szpital miał swój park albo coś parkopodobnego, aż dziwne, że nie wpadła na to kilka dni temu kiedy wychodziła z siebie i niemal stała obok.\nBył całkiem ciepły wieczór, więc nie widziała przeciwwskazań do siedzenia poza czyimś gabinetem. Na dobrą sprawę i tak nie miała co robić, bo Cramer pewnie nadal kłócił się z siostrą Miles'a, bądź właśnie teraz lecieli na zgodę w ślinę, Rosalie widocznie zabrała syna, bo krzyki jej nowej znajomej ucichły, Marie włóczyła się to tu, to tam i ostatnim razem rozmawiała z nią na jej parapetówce albo przelotnie na izbie przyjęć a sam Miles zapadł się pod ziemię. Podeszła do jednej z ławek, siadając na niej wygodnie a potem wcisnęła między malinowe wargi papierosa, zapalając go. Siedziała tyłem do budynku, więc de facto dzięki światłom z sal miała oświetlone kilka metrów parku, jednak ona sama była ledwo widoczna w mroku dzięki czarnej szacie i ciemnym włosom - co najwyżej w okolicy ławki można było dostrzec małą, jarzącą się kropeczkę. Ale w tym momencie nie myślała o pracy, tylko o tym gdzie spędzi swoje wakacje wraz z Zoją, o ile dożyje do tego czasu.


Konta Dla Dzieci - Finanse w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: konta dla dzieci\nKonto i karty bankomatowe dla dzieci\nChciałabym założyć dzieciom konta i zamówić karty do bankomatu, by nie musiały nosić kieszonkowego. Syn ma 13 lat, córka 12. Czy mogę? Jaki jest dopuszczalny limit na kartach dziecka?\n.... Rachunki dla najmłodszych z reguły są darmowe, nie płaci się za prowadzenie konta oraz korzystanie z karty płatniczej. Jednak zwykle dostęp do bezprowizyjnych wypłat z bankomatu jest bardziej okrojony niż przy kontach dla dorosłych. Banki zachęcają do zakładania rachunków Oto przykłady jak, poza ceną, banki zachęcają do zakładania młodzieżowych rachunków. – Bank BPH do Cool Konta dodaje...\nJeżeli staramy się o 300 zł na wyprawkę szkolną dla dzieci, nie powinniśmy reagować na maile, w których gmina domaga się podania numeru konta bankowego. Taki mail, to próba wyłudzenia pieniędzy.


PSG stało się klubem-memem. Niestety bardziej żałosnym, niż śmiesznym - Zzapołowy | O futbolu w najlepszym wydaniu\nNapisany przez Kamil Rudalski w dniu 28 kwietnia, 2019\nOgromne pieniądze, transfery przeprowadzane z wielką pompą, plany dominacji Francji, Europy i podboju całego świata. Świetna marketingowo akcja strojów marki Nike Jordan, zawodnicy z nazwiskami rozpoznawalnymi na całym świecie… Teoretycznie wszystko rozwija się w najlepszy możliwy sposób, niestety realia są nieco inne.\nNawet nie chodzi o to, że PSG pierwszy raz od kampanii 2012/2013 kończy sezon z tylko jednym trofeum. Nie chodzi też o to, że Liga Mistrzów kolejny raz odprawiła paryżan z kwitkiem. PSG kolejny raz pokazało, że jest sztucznym tworem bez tożsamości, w którym najwięcej do powiedzenia ma nawet nie trener, ale „przehajpowane” gwiazdy.\nPamiętacie może finał Ligi Mistrzów z sezonu 2010/2011? Manchester United poległ z Barceloną, będąc drużyną totalnie zdominowaną, bierną. Po tak ważnym meczu sir Alex Ferguson powiedział jedynie, że przegrał z najlepszą drużyną w historii i pogratulował rywalom z Katalonii. Bez jadu, bez uszczypliwości – pełna klasa.\nJak to porównać do tego, co stało się wczoraj? PSG w finale Pucharu Francji prowadziło z Stade Rennes już 2:0, by ostatecznie przegrać po rzutach karnych. Wielka wpadka, biorąc pod uwagę jakość obu drużyn, jednak porażki są częścią futbolu. Nieprzyjemne sceny oglądaliśmy po meczu, ale już w jego trakcie, w 118. minucie, doświadczyliśmy kryminału. I to za sprawą Kyliana Mbappe, tego „inteligentnego” młodzieńca, przed którym świat wielkiej piłki stoi otworem. Cóż, chyba im dłużej pozostanie w Paryżu, tym bardziej ten świat będzie się dla niego zamykał.\nMbappe piłkarzem wybitnym jest, a będzie jeszcze lepszym.\n-już na MŚ miał moment gdy nieładnie prowokował rywali\n-w niedawnym meczu Francja -Mołdawia żenująco wymuszał karnego\n-a wczoraj w finale PFrancji dopuścił się takiego ataku\n„Nie idź tą drogą Kiki i ty psie Sabo”. https://t.co/6qAtfCTofw\n— Tomasz Smokowski (@TSmokowski) April 28, 2019\nPowiedzieć „bandyckie wejście”, to nie powiedzieć nic. Najgorsze, że to już recydywa, a Mbappe obejrzał czwartą bezpośrednią czerwoną kartkę w karierze. W wieku 20 lat. Będąc skrzydłowym/napastnikiem… Na pewno nie tak to powinno wyglądać, a Kylianowi włączył się tryb „god mode” – niektórzy zawodnicy PSG słusznie czują, że przerastają tę ligę, jednak nie kontrolują tego tak, jak powinni. Ile meczów zawieszenia powinien dostać Mbappe za kolejny faul wymierzony jedynie na zrobienie krzywdy rywalowi? Chyba powinno ich być więcej, niż „naście”.\n„Starszy” nie znaczy „mądrzejszy”\nMało kontrowersji? Kiedy zawodnicy po meczu udawali się w górę trybun po odbiór pamiątkowych medali, Neymar wdał się w przepychankę z kibicem. Dał się sprowokować i niczym pierwszy lepszy gówniarz postanowił dać upust emocjom. Nieźle, jak na 400 milionów, łącząc to ze wspomnianym Mbappe.\n— Mateusz Święcicki (@matiswiecicki) April 28, 2019\nBrazylijczyk po meczu, udzielając wywiadu w strefie mieszanej, nie omieszkał wbić szpilki w swoich młodszych kolegów. – „Młodzi zawodnicy muszą więcej słuchać, zamiast mówić. Czasem bardziej doświadczeni faceci mówią, a oni się odzywają. Trener mówi, a oni się odzywają. To nie jest zespół, który zajdzie daleko”.\nTrochę śmieszne, że mówi to akurat Neymar, nieprawdaż? Bohater wielu nieprofesjonalnych zachowań, które mu po prostu nie przystoją. Z kogo ci młodzi zawodnicy mają brać przykład? Z pana, panie Neymar? Sądząc po braku jakichkolwiek manier, szacunku do innych, czy ogłady i samokontroli, właśnie to robią.\nMówi się, że ryba psuje się od głowy, więc na niej się skupmy. W końcu w wielu klubach mamy do czynienia z zawodnikami trudnymi, z którymi jakoś trzeba sobie poradzić. Nasser Al-Khelaifi pokazał jednak to samo, co jego gwiazdeczki. Pamiętacie Hateema Ben Arfę? 32-latek do Rennes trafił właśnie po koszmarnym okresie w PSG. Okresie, w którym klub chciał go zniszczyć, a Al-Khelaifi był za tym, by Francuz cały sezon przesiedział na trybunach. Co zrobił właściciel mistrza Francji? Podczas wręczania medali unikał kontaktu wzrokowego z Ben Arfą licząc, że nie będzie musiał podać mu ręki. Ostatecznie mu się to nie udało, jednak niesmak (kolejny) pozostał. Widząc takie PSG, człowiekowi na twarzy automatycznie pojawia się zniesmaczenie i wewnętrza niechęć. Szkoda.\nBen Arfa serre la main de Nasseum Al Khelaïfi ?? pic.twitter.com/R9yL9H4w6E\n— Alex ?? (@alexsllr) April 27, 2019


Opel Vectra A: wymiana pompy paliwa - Strona 2 - Napęd - Naprawa - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Moto > Moto porady > Naprawa > Napęd > Opel Vectra A: wymiana pompy paliwa\nOpel Vectra A: wymiana pompy paliwa\nWymiana pompy paliwa nie jest skomplikowana. W poradniku tym pokażemy jak wymienić pompę paliwa w układzie wtrysku benzyny Motronic i Multec w Oplu Vectra A.\nW podłodze znajduje się plastikowa pokrywa, którą należy wyjąć. Następnie odpinamy złącze przewodów przy zbiorniku paliwa. Warto mieć przy sobie kilka szmat, paliwo w całym obwodzie jest pod ciśnieniem i może dojść do wytryśnięcia podczas odłączania przewodu zasilającego. Teraz odkręcamy opaskę zaciskową, w przypadku problemów można ją przeciąć i zastąpić opaską śrubową.\nW tym momencie odkręcamy śruby mocujące i wyjmujemy pompę paliwa. Podczas wykonywania tej czynność będzie wypływać pewna ilość paliwa. Najlepiej podstawić pod pompę puste naczynie. Rozlane paliwo wycieramy za pomocą szmatek.\nPrzechodzimy do montażu. Najpierw wkładamy do zbiornika paliwa pompę razem z gumową osłoną, sitkiem, przewodem elastycznym i elektrycznym.\nKolejny krok to wkręcenie śrub mocujących. Pamiętajmy o użyciu nowych podkładek. Teraz podłączamy przewód paliwowy i elektryczny. Montujemy je w taki sam sposób jak na starej pompie. Zakładamy opaskę zabezpieczającą i skręcamy ją. Następnie podłączamy przewód masowy akumulatora i przekręcamy kluczyk na zapłon. Po zniknięciu wszystkich kontrolek uruchamiamy silnik. Sprawdzamy czy nie ma wycieków i czy silnik pracuje prawidłowo.\nJeśli nie mamy zastrzeżeń to wyłączamy silnik i zakładamy plastikową osłonę pompy. Na końcu osadzamy fotel na swoje miejsce.\nW przypadku uszkodzenia pompy zalecamy zakup nowej nie są one drogie. Za około 200 złotych można zakupić pompę dobrej firmy. Odradzamy zakup używanych z racji na wiek auta. Może być tak, że używana będzie w znacznie gorszym stanie od naszej obecnej. Paliwo, które zebraliśmy podczas wykonywania tej pracy oddajemy do najbliższego punktu utylizacji.\nZobacz też: Jak wymienić pompę paliwa w Oplu Omega 2.5 TD?\nopel, paliwo, pompa, Vectra\nOpel Vectra A wymiana pompy paliwa\nGustav2 - dziś, 12:50


robimy zimową masę na tabletach - EQ Plex + P-Mag - Forum SFD\nsłowa kluczowe: robimy , zimową , masę , tabletach , plex\nIlość wyświetleń tematu: 12823\nNapisał(a) 1 February 2010 9:39 AM\nz uwagi na fakt, iż już od kilku miesięcy moja forma pozostawia wiele do życzenia postanowiłem to zmienić a ponieważ dośc dawno nie podjadałem żadnych pehaczy to dzięki uprzejmości chłopaków z Pitbull Shopu stestuję sobie dwie nowości - EQ Plex i P-Mag.\nRozpiski jeszcze nie opracowałem do końca, wiem tylko, że całość potrwa 8 tygodni. Celem będzie oczywiście złapanie kilku kg suchej masy.\nWszystkie szczegóły podam wieczorem, jak już obgadam plan z chłopakami z PB. Będzie rozpiska środków, dodatki, trening i założenia dietki. Wstawię też fotki swojej zaniedbanej sylwetki.\nW razie jakichkolwiek pytań i sugestii piszcie koksy.\nNapisał(a) 1 February 2010 9:53 AM\nbardzo dobrze,że testujesz tego eq-plexa, sam mam zamiar na wiosnę trochę go podjeść, a brak wiarygodnych opinii\nNapisał(a) 1 February 2010 9:58 AM\nsam szukałem wczoraj na anabolicminds i innych forach logów z tego typu cykli. znalazłem niestety tylko dwa, gdzie oba środki były mocno chwalone. Podobno tak tego mało, bo jakiś czas temu zbanowali te dwa środki i nie ma czego testować za bardzo.\nW każdym razie póki nie przetestuję nie będzie wiadomo na 100% i dlatego podjąłem się tego tematu.\nNapisał(a) 1 February 2010 10:59 AM\nSzacuny 19 Napisanych postów 1679 Wiek 39 lat Na forum 19 lat Przeczytanych tematów 280178\ni bardzo fajnie, powodzenia,\ndawaj relacje na bieżąco najlepiej w jednym ->tym temacie\nwrzucisz zdjecia czy nie?\nNapisał(a) 1 February 2010 11:01 AM\nwrzucę zdjęcia wieczorem, planuje pstryknąć. Chociaż jak teraz patrzę na foty z zeszłego roku w szczycie formy to aż mi się serce kraje, że taki jestem zapuszczony\nrelacja będzie w tym temacie.\nNapisał(a) 1 February 2010 11:02 AM\ntakie zycie, wiem po sobie dlatego tym bardziej zycze zadowolenia i dobrej zabawy\nNapisał(a) 1 February 2010 11:06 AM\nmam nadzieję, że te tableteczki ładnie mnie porobią. Ogólnie biorę się za siebie. Dieta niby trzymana, ale zdarzają się zbyt częste ustępstwa. w weekendy praktycznie w ogóle wolna amerykanka pod tym względem. Czas z tym skończyć. Zamierzam także ograniczyć spożywanie alkoholu (piątek -sobota zawsze są jakieś tam wygłupy ).\nDo wymienionych środków pewnie dorzucę jakiś gainer lub odzywkę typowo potreningową, bcaa, witaminki. Kalorie będą na wysokim poziomie i do tego postaram się kręcić HIIT 2-3 razy w tygodniu.\nZ mocnych środków tylko te tabletki, EWENTUALNIE gdyby p-mag i eq plex zabiły moje libido to zastanowię się nad dorzuceniem testa w dawce czysto terapeutycznej\nNapisał(a) 1 February 2010 11:11 AM\nno właśnie o testa chciałem się spytać bardzo mnie ciekawi wpływ na libido, zwłaszcza eq-plexa\nNapisał(a) 1 February 2010 11:20 AM\ntak jak powiedziałem - założenie jest takie, zeby lecieć na samych tabletach. Ale jeśli libido spadnie na pewno tak tego nie zostawię myślę, że 200-300mg prolki/week da sobie z ewentualnym problemem rade, a jednocześnie nie przyćmi efektów jakie dadzą same pehacze.\nNapisał(a) 1 February 2010 11:30 AM\nna tę chwilę moge zarzucić przykładowy rozkład posiłków:\n1. jajecznica z 5ciu jaj, 120g owsianki na wodzie\n2. 250g polędwicy wołowej <yes>, 120g ryżu parboiled, olej rzepakowy\n3. 300g grillowanej piersi z kuraka, ziemniaki pieczone, oliwa\n4. 250g polędwicy wołowej, 120g ryżu parboiled, olej rzepakowy (przedtreningowy)\n5. WPC/kurak/polędwica, 120g ryżu/owsianki, olej rzepakowy (potreningowy)\nTak będą dziś wyglądać moje posiłki. Jak widać wrzuciłem an stałe do jadłospisu polędwicę wołową, która moim zdaniem warta jest swojej ceny. Nie dość, że przygotowanie trwa jakieś 6 minut (na półkrwisto jem), to w dodatku gdy człowiek zacznie spozywać to mięsko to już wie, że żaden inny produkt nie zasługuje na zaszczytne miano mięsiwa Nie jest to tania impreza na pewno, bo najniższa cena, za jaką jestem w stanie nabyć kilogram to 42pln, ale nie zjadam tego aż tak dużo, żeby zbankrutować. Poza tym w tygodniu ciężko dostać i zwykle kupuję jakieś 2kg w sobotę, co starcza mi na kilka dni. Zobaczymy czy prawdą jest to, że na czerwonym mięsie to zupełnie inna bajka\nDziś wyjdzie mi jakieś 5 posiłków, ale niekiedy zapewne będzie wychodzić 6, wszystko zalezy od mojego rozkładu dnia i pory treningu, a te się zmieniają w zależności od potrzeb. Po treningu od razu będzie leciał jakiś gainer/odzywka potreningowa.\nJak widac trenuję wieczorami (ok. 19-20) i dlatego raczej nie jadam mięsa w posiłku potrenignowym.\nNapisał(a) 1 February 2010 11:55 AM\nA fota w profilu to jest ze szczytu formy wlasnie? Co to za ph? Moglbys cos wiecej napisac o tych srodkach?\nSorry za same pytania


ðŸ¥‡Projektowanie sklepÃ³w internetowych Offenbach am Main strony online, pozycjonowanie.\nPortfolio Kontakt Projektowanie i pozycjonowanie stron Projektowanie sklepÃ³w Offenbach am Main Zobacz nasze realizacje: Napisz lub zadzwoÅ„ +48 669 082 415 biuro@stronybiznes.pl\nWykonywanie sklepÃ³w www Offenbach am Main.\nSzukasz osoby odpowiedniej jak rÃ³wnieÅ¼ dziaÅ‚ajÄ…cej nieszablonowo w swoich projektach to zadzwoÅ„ do nas, utworzymy dla Twojej firmy uÅ¼ytecznÄ… jak rÃ³wnieÅ¼ nowoczesnÄ… stronÄ™ www z panelem administracyjnym do Å‚atwego zarzÄ…dzania treÅ›ciÄ…. Robione przez nas stronki www moÅ¼na rozszerzyÄ‡ w indywidualne funkcjonalnoÅ›ci takie jak kalendarz, liczniki odwiedzin, portfolio i bez liku innych wymaganych funkcji.\nStworzymy dla Twojego biznesu szyty na miarÄ™ oraz speÅ‚niajÄ…cy najnowsze trendy sklep internetowy, ktÃ³ry bÄ™dzie intuicyjny dla Twoich kupujÄ…cych oraz funkcyjny dziÄ™ki moÅ¼liwoÅ›ci integracji z przelewami internetowymi, bÄ…dÅº teÅ¼ programami magazynowymi. Nasze sklepy charakteryzujÄ… siÄ™ sporÄ… funkcjonalnoÅ›ciÄ… oraz szybkim dziaÅ‚aniem nie tylko na komputerach stacjonarnych ale takÅ¼e na mobilnych takich jak tablety czy telefony.\nPozycjonowanie sklepÃ³w Offenbach am Main.\nJest to zagadnienie doÅ›Ä‡ szerokie i niezwykle popularne w teraÅºniejszym czasie spowodowane ogromnÄ… iloÅ›ciÄ… powstajÄ…cych stron i sklepÃ³w www. Wytwarza siÄ™ swojego rodzaju tÅ‚ok informacji a takÅ¼e produktÃ³w w Google.\nProjektowanie sklepÃ³w Zgorzelec


Mój warsztat Olga Saganowska: Zielono mi czyli na przekór jesieni\nZielono mi czyli na przekór jesieni\nZielony notes na II wyzwanie Hopmartu. Temat wyzwania " Na przekór jesieni ". Miało być zielono i jest.\nAutor: Alegria o 18:06\nDorota_mk 28 października 2010 19:30\nale perełka !!!!! dech mi zaparło..... pozdrawiam serdecznie i gratuluję :)\nzuziucha 28 października 2010 20:21\nŚwietne. Jest zielono i optymistycznie. No i coś co lubię najbardziej- własnoręcznie robione kwiaty. Dziękuje serdecznie za wzięcie udziału w naszym wyzwaniu.\nhania739 28 października 2010 21:03\nAnia - nutka1911 28 października 2010 22:08\nLudkasz 28 października 2010 22:52\nDziękuję za przemiły komentarz u mnie, zapraszam częściej:)\nPiękne rzeczy tworzysz, chętnie bedę tu wracać:)\nPaszczata 29 października 2010 15:31\nmagda.matraszek 29 października 2010 15:32\nświetna praca! te kwiaty są mega!!! pozdrawiam,Magda - DT Hopmartu.\nAlegria 29 października 2010 20:08\nWszystkim bardzo dziękuje za odwiedziny i komentarze :)\nPeninia 29 października 2010 20:18\nOch jaki piękny...bardzo mi się podoba...jestem nim zauroczona!\nSkrapka 30 października 2010 03:56\nte kwiaty mnie poruszyły bardzo fajowy projekt\nbedmar3 30 października 2010 14:14\nNotes robi niesamowite wrażenie !\nPiękna kompozycja . Gratuluję !\nAnia - nutka1911 30 października 2010 15:47\nO rany, jak pięknie...


Carrie Lazar - seriale, filmy i programy TV w telewizji - emisje w TV, gdzie i kiedy obejrzeć - Sprawdź Online - programtv.naziemna.info\nCarrie Lazar - seriale, filmy i programy TV w telewizji - emisje w TV, gdzie i kiedy obejrzeć\nNa tej stronie znajdują się informacje na temat programów TV, filmów, seriali, w których Carrie Lazar występuje jako aktor lub reżyser.\nNajbliższe emisje - programy, filmy z udziałem Carrie Lazar\n2020-06-12 23:45 Smakosz 3 Smakosz 3 program tv - sprawdź gdzie obejrzeć!\nPoprzednie emisje - programy, filmy z udziałem Carrie Lazar\nEmisje archiwalne - programy, filmy z udziałem Carrie Lazar\nKołysz się, dziecino Kołysz się, dziecino program tv - sprawdź gdzie obejrzeć!\nCarrie Lazar do zobaczenia przed lub za kamerą w: Big Short, Kołysz się, dziecino, Legendy ringu, Siedmiu wspaniałych (film 2016), Smakosz 3, Thor.\nOsoby wielokrotnie współpracujące z Carrie Lazar\nDavid Kallaway Razem\nGriff Furst Razem\nJason Bayle Razem\nShona Gastian Razem\nSue-Lynn Ansari Razem\nKliknięcie w Imię i nazwisko osoby powoduje przejście na stronę zawierającą informacje na temat tej osoby wraz z listą emisji programów. filmów i seriali, w których jest obsadzie. Klik w etykietę Razem przenosi na stronę pokazująca wspólne projekty Carrie Lazar z wymienioną na liście osobą.\nOsoby współpracujące z Carrie Lazar\nAndrew Farrier Billy Magnussen Byung-hun Lee Chester Rushing Christian Bale David Wyman Denise Gossett Denzel Washington Emily LaGroue Hunter Burke Ingrid Steed Isaac Kappy James Yeargain Jay Jablonski Jeff Caperton Jeremy Strong John L. Armijo Joseph Gatt Judd Lormand Juliet Lopez Justin Hall Kat Dennings Kenneth Branagh Kevin Tillett Leslie Castay Luke Grimes Margot Robbie Matt Battaglia Max Greenfield Maximiliano Hernández Michael Papajohn Peter Epstein Richard Cetrone Robyn Wholey Rowan Joseph Rudy Eisenzopf Sophie Lee Steve Terada Ted Ferguson Thomas Francis Murphy Todd Truley William Lee Scott William Schaff\nCarrie Lazar do obejrzenia na antenie stacji: CANAL+ PREMIUM, CANAL+ 1, HBO, HBO2, HBO3, Paramount Channel Polska, Polsat, Polsat Film, TVN, TVN 7, TVN Fabuła, TVP2 HD\nprogram tv program telewizyjny sport na żywo w telewizji naziemnej TVP2 Polsat program tv TVN Canal Plus masz w tv dzisiaj msza świeta dzisiaj w telewizji gorzkie żale w telewizji Puchar Polski (piłka nożna) w TV Zawsze warto w TV Przyjaciółki w TV (not set) w TV Columbo w TV Magia nagości w TV Jedenastka w TV Czarnobyl w TV No to lecę! w TV Saga Zmierzch: Księżyc w nowiu w TV


Nowa funkcja dostępna w Honor MagicWatch 2 - Portal telekomunikacyjny Telix.pl\nJesteś tutaj:Strona główna-Huawei, Newsy, Top7-Nowa funkcja dostępna w Honor MagicWatch 2\nNatlenienie krwi, które zwiększa się podczas treningów lub innych czynności, jest niezbędne do dostarczenia energii potrzebnej do funkcjonowania mięśni. Im wyższa zawartość tlenu we krwi, tym lepszy metabolizm człowieka. Procent nasycenia tlenem między 96-99% uważany jest za normalny odczyt. Jeśli spada poniżej 90 procent, może oznaczać słabe dotlenienie krwi oraz wynikające z niego m.in. zmęczenie, senność, apatię, zawroty głowy, przyśpieszone bicie serca i problemy z pamięcią. W takiej sytuacji należy zmniejszyć intensywność wysiłku i rozważyć poddanie się odpowiednim badaniom.


„Nieracjonalny entuzjazm” na Wall Street – co o nim świadczy, a co (jeszcze?) niekoniecznie - Analizy - parkiet.com\nAktualizacja: 05.09.2020 16:59 Publikacja: 05.09.2020 12:03\n„Nieracjonalny entuzjazm” na Wall Street – co o nim świadczy, a co (jeszcze?) niekoniecznie\nZ jednej strony niebotyczne wskaźniki P/E, a z drugiej m.in. wysoka premia względem obligacji – to tylko niektóre ze sprzecznych argumentów pokazujących, jak problematyczna jest dyskusja na temat tego, czy przerabiamy powtórkę z końcówki pamiętnej bańki internetowej.\n„Irrational Exuberance" – co można przetłumaczyć jako „nieracjonalny entuzjazm" (względnie „zbytek" lub „przerost") – to słynne słowa, których w latach 90. ówczesny szef Rezerwy Federalnej Alan Greenspan użył, ostrzegając, że w którymś momencie poziom cen akcji może stać się niebezpiecznie wysoki, tak jak to było w Japonii pod koniec lat 80. Owe określenie coraz częściej pojawia się również w kontekście obecnych wydarzeń jako synonim bańki spekulacyjnej.\nJednak sam fakt, że od kiedy Greenspan po raz pierwszy użył tych słów – w grudniu 1996 r. – do końca pamiętnej bańki internetowej (wiosna 2000 r.) minęły ponad trzy lata, świadczy o tym, jak problematyczne jest precyzyjne stwierdzenie, kiedy naprawdę mamy do czynienia z bańką w bardzo zaawansowanym stadium.\nCo ciekawe, perfekcyjnie w punkt kulminacyjny manii spekulacyjnej w 2000 r. wstrzelił się natomiast przyszły noblista prof. Robert Shiller, publikując książkę zatytułowaną właśnie „Irrational Exuberance". Wśród koronnych dowodów na istnienie bańki wymieniał on oderwanie się cen akcji od zysków spółek czy też dywidend.\nCzytać z historii\nW tym miejscu mamy pierwszy ważny trop, jeśli chodzi o poszukiwanie oznak „nieracjonalnego entuzjazmu" w obecnej sytuacji – musimy się odwołać do wycen akcji. I trzeba przyznać, że w tej sferze nie brakuje niepokojących sygnałów. Na pierwszym wykresie pokazujemy, że indeks S&P 500 mocno oderwał się od prognozowanych zysków spółek, które w odróżnieniu od cen akcji dopiero zaczynają odbijać się od dołka. Miarą owego odchylenia jest wskaźnik P/E (cena/zysk), który zawędrował do poziomów niewidzianych właśnie od czasu bańki internetowej. Ale też nie jest jeszcze tak wysoko jak w szczycie „dotcom bubble" (przeszło 25 wobec ponad 22 obecnie – wg danych Refinitiv).\nAle dalekie od prawdy byłoby stwierdzenie, że według wszelkich miar wycen na Wall Street mamy już bańkę w zaawansowanym stadium. Skoro już wspomnieliśmy wcześniej o prof. Shillerze, to warto odnotować, w jakim punkcie jest obecnie wypromowany przez niego wskaźnik CAPE, będący bardziej wyrafinowaną wersją P/E (bazuje na zyskach uśrednionych za dziesięć lat, skorygowanych o inflację). To właśnie astronomiczny poziom CAPE był jednym z koronnych argumentów użytych przez Shillera we wspomnianej książce „Irrational Exuberance". CAPE w szczytowym punkcie przekroczył wartość 44. A obecnie? Z pewnością nie jest nisko, będąc powyżej 30. Ale taką wartość wskaźnik po raz pierwszy osiągnął w połowie 1997 r., czyli ponad 2,5 roku przed osiągnięciem definitywnego szczytu pamiętnej hossy.\nSprawa nie jest jednoznaczna, nawet jeśli pod lupę weźmiemy dużo mocniej skoncentrowany na gwiazdach obecnej hossy technologiczny indeks Nasdaq Composite. Owszem, w sierpniu wskaźnik ceny do prognozowanych zysków spółek przekroczył wartość 40 (wg Bloomberga) – i to może faktycznie budzić niepokój przed narastaniem „nieracjonalnego entuzjazmu". Ale dodajmy, że w szczycie bańki internetowej wskaźnik P/E w przypadku Nasdaqa osiągnął wartość powyżej 64 (!).\nTę część rozważań można by podsumować w następujący sposób – coraz wyższe poziomy wskaźników P/E ostrzegają, że „nieracjonalny entuzjazm" faktycznie się pojawił, ale wcale nie pozwalają jednoznacznie udzielić odpowiedzi na pytanie, czy osiągnął już punkt kulminacyjny.\nSprawa okazuje się jeszcze mniej jednoznaczna, jeśli sięgniemy po analizę porównawczą. Koronnym argumentem byków jest w obecnej sytuacji tzw. premia za ryzyko (equity risk premium, ERP). Owa premia to różnica między tzw. earnings yield (EY; to nic innego jak odwrotność P/E) a rentownością obligacji skarbowych (np. dziesięcioletnich).\nTo, co łączy obecną sytuację z zaawansowanym stadium bańki internetowej, to fakt, że EY „zjechał" w okolicę historycznych minimów (bo P/E jest analogicznie wysoko). Jednak premia za ryzyko wcale nie wygląda tak kiepsko jak na przełomie wieków, gdy była mocno ujemna. Wręcz odwrotnie, ERP jest... wysoko, sporo na plusie (prawie 4 pkt proc.). To efekt rekordowo niskiej rentowności obligacji. Innymi słowy, o ile w ujęciu absolutnym wyceny akcji na Wall Street „pachną" bańką internetową, o tyle w ujęciu relatywnym – czyli w porównaniu z obligacjami – obecna sytuacja w niczym nie przypomina tamtej sytuacji.\nW bardziej wyrafinowanych wywodach giełdowe byki odwołują się do koncepcji DCF, czyli modelu, wg którego obecna uzasadniona fundamentalnie cena akcji uzależniona jest od przyszłych oczekiwanych strumieni pieniężnych (np. przepływów pieniężnych generowanych przez spółki lub też po prostu dywidend) zdyskontowanych (sprowadzonych do obecnej wartości) za pomocą stopy dyskontowej. W warunkach, w których stopa dyskontowa jest rekordowo niska, wycena akcji jest automatycznie wyższa (inną kwestią jest to, czy ultraniskie stopy nie są przypadkiem zapowiedzią niskiego wzrostu gospodarczego i powolnego wzrostu zysków – ale to już inna historia...).\nWarto przy okazji wspomnieć, że wg najnowszych deklaracji amerykańska Rezerwa Federalna będzie bardziej tolerancyjnie podchodzić do wyskoków wskaźnika inflacji powyżej oficjalnego celu (jeśli te wyskoki będą traktowane jako przejściowe). Jest to równoznaczne z utrzymywaniem ultraniskich stóp procentowych przez długi czas.\nA skoro już jesteśmy przy czynnikach monetarnych, to odwołajmy się do wskaźnika, któremu po raz pierwszy bliżej przyjrzeliśmy się na początku czerwca. Jeśli kapitalizację giełdową (czy też po prostu skorelowany z nią mocno poziom S&P 500) wyrazimy jako odsetek podaży pieniądza (a konkretnie agregatu M2), to okazuje się, że w szczytowym punkcie bańki internetowej współczynnik taki przekroczył astronomiczny pułap 270 proc. A obecnie? Nawet nie jest blisko tamtych wartości. Wynosi ok. 165 proc. Rzecz jasna jest to po części efekt ostatniego eksplozywnego wzrostu podaży pieniądza na skutek potężnej stymulacji fiskalno-monetarnej. Niemniej mamy wskazówkę, że inwestorzy być może wcale nie zachowują się tak nieracjonalnie względem podaży pieniądza?\nReasumując, wiele – choć z pewnością nie wszystko – wskazuje na to, że mamy do czynienia z narastaniem „nieracjonalnego entuzjazmu" na Wall Street. Jeszcze trudniej o jednoznaczną diagnozę, czy ów domniemany entuzjazm osiąga już mocno zaawansowane, skrajnie niebezpieczne stadium.\nHossa na rynku złota nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa?\nCeny akcji na Wall Street (za bardzo?) wyprzedziły odbudowę zysków spółek


Były policjant, zawodnik MMA chce uruchomić program bokserski dla ucho...\nByły policjant, a obecnie znany zawodnik mieszanych sztuk walki Nick Hein chcę uruchomić program bokserski dla uchodźców i imigrantów. Niemiec twierdzi, że tylko niewielki odsetek przybyszów z Bliskiego Wschodu i Afryki popełnia przestępstwa.\nHein przez 11 lat pracował w policji. Przez 3 lata patrolował ulicę Kolonii, gdzie w sylwestrową noc doszło do głośnych zamieszek, o których wielu jego kolegów ze służby nie może mówić. Hein przyznaje, że okolice dworca od zawsze były terenem działalności kieszonkowców pochodzących z Maroka i Algierii. Reprezentują oni jedynie nieznaczącą mniejszość wśród zdecydowanej większości przestrzegających prawa imigrantów – twierdzi były funkcjonariusz niemieckiej policji federalnej. „Wspomniana zaangażowana kryminalnie mniejszość to duży problem już od dłuższego czasu. Nie jest to jednak problem uchodźców, jak twierdzą niektórzy” - dodaje Hein.\nDo tej pory problem polegał na tym, że zgodnie z prawem osoby posiadające status stałego rezydenta nie mogły być pociągnięte do odpowiedzialności karnej za mniejsze przestępstwa. Obecnie statystyki są jednoznaczne. Liczba przestępstw popełnianych przez imigrantów znacząco wzrosła od czasu dopłynięcia fali uchodźców do naszych zachodnich sąsiadów. Policja nie ma wystarczających zasobów ludzkich, aby sobie z tym sprawnie poradzić. „Policja traci zaufanie społeczne. Gdy przechodzą obok dworca ludzie patrzą na nich podejrzliwie, jakby chcieli powiedzieć: powinniście nam pomóc w noc sylwestrową”\nHein uważa, że odsyłanie imigrantów nie jest rozwiązaniem problemu. Popiera surowe karanie, tych którzy popełniają wykroczenia, ale nie deportacje. Niektórzy z jego partnerów treningowych przybyli niedawno do Niemiec z Syrii. Dlatego chce uruchomić specjalny program bokserski dla uchodźców, by pomóc im w asymilacji w nowym środowisku. „Jeśli potrzebują pomocy, powinni ją otrzymać. Są wtedy ogromnie wdzięczni. Jeśli damy im możliwość zostania częścią społeczeństwa sytuacja będzie o wiele lepsza niż teraz. Otwarte drzwi wciąż mają sens”


Samorządowe Przedszkole w Pacanowie - POLSKA MOJA OJCZYZNA\n„Deklarację o kontynuowaniu wychowania przedszkolnego”\nWniosek o przyjęcie dziecka do publicznego przedszkola (dzieci rozopczynające edukację przedszkolną)\nPrzeciwdziałanie wirusom- koronawirus\nĆwiczenia dla 3-4-latków "Motylki"\nLista dzieci przyjętych do Samorządowego Przedszkola w Pacanowie na rok szkolny 2021/2022- rekrutacja\nOdwiedziło nas: 640124\nw Samorządowym Przedszkolu w Pacanowie\n„W historii Polski, tak się składa - był kiedyś ponad wiek niewoli.\nI wtedy myśl powstała taka:\nby przez szacunek dla przeszłości ten dzień na zawsze dla Polaka\nŚwięto Niepodległości jest najważniejszym polskim świętem państwowym.\nW Samorządowym Przedszkolu w Pacanowie przygotowując się do tego najważniejszego Święta Narodowego w każdej grupie odbyły się zajęcia, dzięki którym przedszkolaki poznały legendę o powstaniu państwa polskiego i symbole narodowe. Wiedzą, że barwy ojczyste: biel- to czystość ,którą reprezentuje orzeł a czerwień to wolność , odwaga i krew przelana w obronie Ojczyzny. Nawet trudne słowo „niepodległość” przedstawione w prostej , dziecięcej piosence staje się zrozumiałe dla najmłodszych.\nPrzedszkolaki z grup najstarszych: ”Muchomorków” i „Pszczółek” przygotowywały się do tego święta dużo wcześniej aby w przeddzień tej ważnej dla Polaków daty przedstawić program słowno-muzyczny. W wierszach i piosenkach wyraziły miłość i przywiązanie do ojczyzny, kultury, tradycji, symboli narodowych. Dumnie, przyjmując właściwą postawę odśpiewały hymn Polski-Mazurek Dąbrowskiego. W programie znalazł się też taniec do polskiej pieśni wojskowej „Przybyli ułani pod okienko” oraz piękna piosenka „Jesteśmy Polką i Polakiem”. Wszyscy wspólnie wyrecytowali słynny wiersz W.Bełzy „Katechizm polskiego dziecka” czyli „kto Ty jesteś?...Polak mały..”\nTakie przedszkolne „lekcje historii” kształtują postawy patriotyczne i poczucie silnej przynależności narodowej, bo… POLSKA -„to taka kraina, która się w sercu zaczyna. Potem jest w myślach- blisko, w pięknej ziemi nad Wisłą”.


Chciałbym ocalić chwile od zapomnienia, czyli o impresjach Krzysztofa Gduli | Subiektywnie o książkach " oraz "Góry Kaczawskie słowem malowane". Dzisiaj chciałabym pokazać wam część głównej esencji tych dwóch książek, czyli wybrane przeze mnie cytaty, które tak mocno skłaniają do wielu przemyśleń. Uzupełniają je wybrane przez autora zdjęcia z górskich wędrówek, a także jego własny komentarz.\n"Tyle miejsc do zobaczenia, tyle wrażeń do przeżycia, a możliwości tak mało!".\n"Chciałbym ocalić chwile od zapomnienia".\nGóry Kaczawskie, w głębi Chrośnickie Kopy\n"Nasze wysepki wspomnień są kapryśnymi, bo niezależnymi od naszej woli, skondensowanymi chwilami czasu i przeżywania".\n"Wrócę, bo mimo iż uroda gór zimowych jest trudniejsza w odbiorze, to jednak gdy się ją dostrzeże, niechby tylko w tej niewielkiej poznanej części, trudno o niej zapomnieć".\n"Tyle dróg do poznania, a czasu tak mało!".\n"W górach, na szlaku, nie ma rozterek zmordowanego i spragnionego serca, jest tylko droga przede mną – cel, sens i spełnienie".\nGóry Kaczawskie, drzewa, śnieg i słońce\n"Bywa, że w pędzie naszych dni przychodzi chwila, w której czuje się znużenie codziennością i naszym otoczeniem; czuje się, iż pogmatwane i sztuczne relacje międzyludzkie, ukształtowane w mrowisku społeczeństwa technicznego rządzonego przez zysk, odzierają z sensu i celu, czyli z radości".\n"Wiedza zwiększa ciekawość świata, wzbogaca jego widzenie i pogłębia przeżywanie".\nGóry Stołowe, grzyb\n"Świt nie jest zwykłym końcem ciemności, jest dawaniem światu przestrzeni, różnorodności i kolorów".\n"Musimy pamiętać o tym, że las może istnieć bez nas, my bez lasu niekoniecznie".\nMiłorząb pod pałacem w Kłoniach\n"Droga ma dla mnie cechy kobiece, co doskonale tłumaczy moją bezradność, jakże męską, także moje jej kochanie, zapatrzenie w nią i nienasycenie".\n"Zwykłe chwile naszego życia mijają nam tak, jakbyśmy tylko częściowy mieli w nich udział, będąc raczej obserwatorami działania, na pół obecni duchem".\nSpod Barańca na wschód, z prawej Dudziarz, wczesny ranek, Góry Kaczawskie\n"Jestem maleńką chwilą istniejącą tutaj i teraz. Powinienem o tym pamiętać dla zachowania właściwych proporcji ważności jeszcze drobniejszych chwil, z których składa się moje życie".\n"Tak więc nie tylko wiedza wpływa na postrzeganie świata, ale i nasze tęsknoty".\nGóry Stołowe. Białe Skały\n"Kiedy otworzy się oczy na świat, ogarnia nas zdumienie dwojakiego rodzaju: rozmaitością gatunków fauny i flory, bogactwem kolorów i form krajobrazu, pięknem jednych i drugich, ale też odczuwamy zdumienie uświadamiając sobie swoją wcześniejszą ślepotę".\nWioleta zaproponowała mi napisanie komentarza, czy dopisku, do wybranych przez Nią cytatów z moich książek. Oczywiście przystałem na propozycję, ale gdy otworzyłem odebrany tekst, nie bardzo wiedziałem jaką formę ten mój dopisek miałby przybrać. Po zastanowieniu uznałem, że z przysłanych mi cytatów wybiorę po jednym z obu książek, rozszerzę je i postaram się wyjaśnić okoliczności i wrażenia.\nChciałbym ocalić chwile od zapomnienia, napisałem w książce „Sudeckie wędrówki” w związku z pewną wędrówką. Pamiętam tamten październikowy słoneczny dzień spędzony w Górach Stołowych i wiem, że pamiętam z dwóch powodów: ponieważ był to dzień piękny słońcem, kolorami i moim nastrojem, ale też dlatego, że napisałem o nim. Pisanie jest dla mnie sposobem ponownego przeżywania minionych zdarzeń oraz ich utrwalaniem.\nChyba każdy z nas zastanawiał się, dlaczego jedne przeżycia zapominamy, inne, czasami oceniane jako nieistotne, pamiętamy przez wiele lat. Te moje słowa są kolejną, bo ani pierwszą, ani ostatnią, próbą udzielenia sobie odpowiedzi. Cytat z książki ująłem w znaki >><<.\n>>Patrzyłem na słoneczny świat.\nNaszego minionego czasu nie pamiętamy w sposób ciągły, a więc tak, jak on upływa; czas jest dla nas wyspami dziania się z rzadka rozrzuconymi w oceanie niepamięci, który tylko symbolicznie istnieje w naszej świadomości, bo przecież pusty czas zanika, gdy staje się czasem przeszłym. W chwili zapamiętanej, owej wysepce wspomnień wychylających się ponad poziom martwego oceanu, czas zwalnia, niemal zatrzymuje się, by zmieścić w niej więcej, niż mieszczą dni całe i tygodnie tamtego monotonnego życia.\nNasze wysepki wspomnień są kapryśnymi, bo niezależnymi od naszej woli, skondensowanymi chwilami czasu i przeżywania. Mówimy sobie: „To był wspaniały dzień, zawsze będę go pamiętał!” – a później zapominamy o nim, albo pamiętamy jakąś jedną jego chwilę, oderwaną tak dokładnie od ram dnia w którym działa się, że tkwi ona sama jedna pośród pustych wód, i tylko jasny promień słońca na świeżych liściach pojawiającego się tam drzewa pozwala kojarzyć nam ją z wiosną niepamiętanego roku i okoliczności.\nMam nadzieję, że nie będzie to wrażenie niewygody stóp w nowych butach.<<\nZ książki o Górach Kaczawskich Wioleta wybrała między innymi słowa o moim zauroczeniu polnymi i leśnymi drogami i ich porównaniu do kobiet. Mam w komputerze zapewne setki zdjęć dróg i z każdej wędrówki przywożę nowe, wiele też o nich pisałem.\nOto jeden z takich opisów:\n>>Drogi, jak wioski, bywają wieczne, istniejące od zawsze, czyli odkąd ludzie osiedlili się tutaj. Drogami takimi można było iść daleko, poprzez wiele wsi, przez lasy i góry, aż do miasta na krańcu świata. Teraz różne fragmenty tych dróg spotkały odmienne losy: niektóre nadal są wykorzystywane do lokalnego ruchu, czasami nawet dorobiły się asfaltowej nawierzchni, inne, z różnych powodów niepotrzebne, zostały zaorane lub po prostu opuszczone. Ich role przejęły szosy, ale o ile stare trakty skrupulatnie liczyły kilometry wybierając najkrótsze połączenia, szosy baczą raczej na szybkość, a im są szersze, tym bardziej ignorują odległości i oddalają się od ludzkich siedzib.\nWiele dróg trwa w zapomnieniu. Powoli zarastają trawą a nawet drzewami, słuchając już nie skrzypienia wozów i pokrzykiwania woźniców, a buczenia owadów i śpiewu ptaków. Niektóre ratuje od zapomnienia ciekawość turystów: idą zobaczyć drogę mającą swoją nazwę – ostatni ślad dawnej świetności, nierzadko bogatej historii. Dzwonkowa Droga, Celna Ścieżka, Czarcia Droga, Miejska Ścieżka, Brzozowa Droga – echa turkoczącej kołami przeszłości.<<\nTen fragment jest... poważny, tak można o nim powiedzieć, ale są w książce o moich ulubionych górach i inne – fantazyjne, uśmiechnięte, pisane z przymrużeniem oka dla urody i wrażeń.\n>>Szedłem, a droga szła ze mną. Zatrzymałem się i obejrzałem, droga zamarła w bezruchu. Ruszyłem, ona bezszelestnie ruszyła także. Uśmiechnąłem się: nie dała się złapać w ruchu, ale kiedyś, gdy obejrzę się dostatecznie szybko, złapię ją na podkradaniu się za mną.<<\nSą i takie, które wyrażają moją potrzebę wędrowania:\n>>Droga wiodła skrajem lasu, pod wychylonymi ku polom i słońcu konarom drzew, ładna droga, moja droga, której jeśli nawet mam dość, to na dzień czy dwa, tylko dla odpoczynku nóg. Nierzadko już we wtorek, najpóźniej w czwartek, znowu słyszę jej wołanie i chciałbym rzucić wszystko i jechać do niej, iść i patrzeć na nią, cieszyć się nią i iść, iść – za zakręt, za garb ziemi, za horyzont.<<\nPogórze Kaczawskie. Nawłoć, droga i Ostrzyca\nDlaczego tak potrzebuję drogi – nie wiem. Może odzywa się we mnie zew długiego szeregu przodków – wędrowców przemierzających pustą jeszcze Ziemię, może uciekam od sztucznego świata cywilizacji. Nieważne. Ważna jest droga przede mną. Nie cel, a właśnie droga.\nBardzo gorąco polecam wam zapoznanie się z obydwiema publikacjami Krzysztofa Gduli!\nJardian 10 października 2020 17:03\nPiękny wpis Wiolu. Nic, - tylko czytać. Serdecznie pozdrawiam !\nLena 10 października 2020 18:43\nKsiążka w sam raz na jesienne wieczory!\nDoris 10 października 2020 18:55\nKsiążka bardzo ciekawa :D\nMartyna K. 10 października 2020 18:58\nŚwietne cytaty i piękne widoki.\nRadosna 10 października 2020 19:37\nŚwietny wybór dodatek i ciekawy komentarz autora.\nMeggie 10 października 2020 20:02\nObie książki mnie zainteresowały ze względu na tematykę i region. Chętnie przeczytam :)\nCyrysia 11 października 2020 10:22\nPolecę obie publikacje mojej siostrze, bo ona kocha górskie klimaty.\nNatalia | natalia-recenzuje.pl 11 października 2020 11:11\nPoczułam przemożną tęsknotę za górami. Muszę koniecznie dorwać te książki.\nMadziakowo 11 października 2020 14:50\nmarzy mi sie wypad w gory\nRecenzownia_Książkowa 11 października 2020 15:21\nCudowna książka. Nic tylko przeczytać i wyruszyć w samotną podróż :)\naagnieszkaa1 11 października 2020 16:03\nTe wydanie zapewne odrywają nas od tej zabieganej rzeczywistości. Pomagają nam być gdzie indziej, inaczej spojrzeć na świat...\nAgnieszka Kaniuk 11 października 2020 16:19\nCoś dla mojego przyjaciela, który jest pasjonatem i wielbicielem gór. 😊\nClaudiaMorningstar 11 października 2020 16:49\nMirosława Dudko 11 października 2020 16:56\nPiękne tereny warto odwiedzenia i na pewno ciekawe są te książki.\nVictoria 11 października 2020 17:58\nLovely photos! Thank you very much for your post!\nPasja naszym życiem (Possi) 11 października 2020 18:21\nPiękne! Jest w tych słowach jakaś poetyka i filozofia życia :).\nTaki jest świat 11 października 2020 19:02\nPiękne miejsca i krajobrazy :)\nAnqelique 15 października 2020 08:27\nW książkach przyrodniczych lubię tylko zdjęcia ;)\nJoanna 15 października 2020 17:24


„Prawo szariatu mnie nie uciszy” - Euroislam - imigracja, terroryzm, radykalny islam, prawa człowieka\nGdy po ataku terrorystycznym w Kopenhadze Agnieszka Kołek – naoczny świadek wydarzeń – powiedziała w telewizji Channel 4, że nie pozwoli się uciszyć prawem szariatu, prowadząca przerwała jej mówiąc, że „szczegóły dotyczące zamachowca wciąż jeszcze nie są znane”.\nAgnieszka Kołek jest polską artystką i działaczką na rzecz wolności słowa, która brała udział w panelu dyskusyjnym w ostrzelanej w sobotę kawiarni w Kopenhadze. W wywiadzie dla brytyjskiej telewizji powiedziała, że osobiście słyszała zamachowca krzyczącego „Allahu Akbar”.\nKołek, zajmująca się organizacją londyńskiego festiwalu sztuki Passion for Freedom powiedziała, że uczestnicy spotkania w pierwszej chwili byli przekonani, iż dźwięk wystrzału pochodził z petard, które miały wystraszyć dyskutujących o ograniczaniu wolności słowa przez oskarżenia o bluźnierstwo. Polka zaznaczyła również, że nie da się uciszyć prawu szariatu, i że sprzeciwia się tym, którzy w debatę wplatają słowa „jeśli” i „ale…”, usprawiedliwiając tym samym przeciwników wolności wypowiedzi.\n„Opowiadam się po stronie ludzi wierzących w rządy prawa, rządy prawa w demokratycznym kraju”, powiedziała Kołek dodając, że „nie stoi po stronie prawa szariatu i ludzi wykorzystujących prawa dotyczące obrazy uczuć religijnych w Europie, gdzie każdy może sobie wyjść na ulicę i zacząć strzelać do ludzi”. W tym momencie prowadząca przerwała jej, oświadczając: „Proszę wybaczyć, że pani przerwę. Wciąż jeszcze nie znamy szczegółów dotyczących sprawcy”.\nKołek odpowiedziała: „Słyszałam, jak krzyczał ‘Allahu Akbar’. Słyszałam jego głos”.\nChoć prezenterka zdawała się bagatelizować dyskusję na temat domniemanej, opartej na szariacie motywacji sprawcy, stacja Channel 4 publikując fragment wywiadu w internecie zatytułowała materiał: „Artystka twierdzi, że podejrzany o zamach w Kopenhadze krzyczał Allahu Akbar” – podkreślając tym samym prawdopodobne religijne motywy stojące za atakiem.\nNa blogu CIF Watch, monitorującym antyżydowskie nastawienie w brytyjskich mediach, podano ten wywiad jako przykład tzw. paraliżującej intelekt poprawności politycznej, wyświadczającej niedźwiedzią przysługę słuchaczom i widzom. „Poważna dyskusja na temat stwarzanego przez islamskich ekstremistów zagrożenia, z jakim zmagają się europejscy żydzi oraz demokratyczne wartości na kontynencie, wymagałaby zaprzestania przez media nieustannego propagowania tego typu paraliżującej intelekt poprawności politycznej”, czytamy na portalu CIF Watch.\nW wywiadzie dla amerykańskiego dziennika „Wall Street Journal” Kołek ujawniła, że policja i inni świadkowie powiedzieli jej, iż zamachowiec zaraz przed atakiem próbował dostać się do kawiarni tylnymi drzwiami. „Gdyby udało mu się tamtędy wejść, wszyscy byśmy zginęli”, stwierdziła. Powiedziała również „Wall Street Journal”, że zaraz po strzelaninie przekonała innych uczestników, żeby choć jeszcze przez chwilę kontynuowali konferencję. „Weszłam na scenę i powiedziałam: ‘Oni starają się zabić nie tylko nas. Chcą zabić również wolność słowa’”.\nW zamachu na kawiarnię zginął Finn Norgaard, 55-letni duński reżyser filmowy. Tego samego dnia wieczorem, w trakcie ataku na synagogę zamordowany został Dan Uzan, 37-letni ochroniarz Kongregacji Żydowskiej.\nSzwedzki karykaturzysta Lars Vilks, który od czasu publikacji przedstawień Mahometa w formie psa regularnie otrzymuje groźby śmierci powiedział, że jego zdaniem to on był głównym celem przestępcy. Opinię tę podzieliła także duńska policja.\nW niedzielę duńskie media ujawniły tożsamość sprawcy. Był nim Omar Abdel Hamid El-Hussein, zastrzelony przez policję podczas wymiany ognia w pobliżu jednego z kopenhaskich dworców.\nBohun, na podst. www.theblaze.com


Dobry psycholog Łódź | Poradnia psychologiczna - PsychoMedic.pl\nUMÓW SIĘ ONLINE NA WIZYTĘ LUB ZADZWOŃ 42 644 44 44\nKiedy w naszym życiu dzieje się coś trudnego – coś, co przytłacza i przynosi cierpienie, nie zawsze znajdujemy w sobie wystarczająco dużo siły, aby samodzielnie sobie z tym poradzić. Sytuacje takie jak na przykład: rozwód/rozstanie, śmierć bliskiej osoby, poważna choroba czy utrata pracy, potrafią wywołać bardzo silny kryzys psychiczny, który może nawet całkowicie zdestabilizować nasze codzienne funkcjonowanie. W takich momentach zazwyczaj czujemy się słabi, pozbawieni energii albo wręcz bezbronni. Warto jednak pamiętać, że nawet z najgorszej sytuacji życiowej zawsze jest wyjście. Nie musimy cierpieć w samotności i milczeniu – w przetrwaniu trudnych chwil, a następnie w powrocie do pełni sił psychicznych, może nam pomóc profesjonalny psycholog.\nPsychoMedic to nowoczesna poradnia psychologiczna i psychiatryczna, w której zawsze mogą Państwo liczyć na fachowe wsparcie. Najważniejszym celem naszej działalności jest udzielanie pomocy psychologicznej wszystkim, którzy tego potrzebują – na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat skutecznie pomogliśmy tysiącom Pacjentów, którzy chętnie polecają nas innym. W każdej naszej placówce przyjmuje wysoko wykwalifikowany psychiatra, psychoterapeuta i psycholog. Łódź to jedna z lokalizacji naszych klinik, w której mogą Państwo umówić się na wizytę stacjonarną: niezależnie od tego, czy potrzebują Państwo jednorazowej porady psychologa, czy też woleliby sięgnąć po kompleksową pomoc psychologiczną, na przykład w postaci regularnej psychoterapii (krótko- lub długoterminowej).\nWszyscy zatrudnieni w PsychoMedic Specjaliści to wysoko wykwalifikowani eksperci w swoim fachu, a uprawnienia do prowadzenia psychoterapii posiada każdy pracujący u nas psycholog. Łódź jest również miejscem przyjęć doświadczonych lekarzy psychiatrów z naszego Zespołu, którzy w razie potrzeby także obejmują Pacjenta opieką i aktywnie współpracują z naszymi terapeutami, aby jak najefektywniej pomóc osobie zgłaszającej się do nas po pomoc.\nKompleksowa pomoc psychologiczna Łódź\nKiedy zaczynamy doświadczać problemów o podłożu psychicznym i poszukiwać pomocy, niekiedy pojawia się wątpliwość: czy właściwym wyborem będzie psycholog, czy psychiatra?\nPsychiatra od psychologa różni się przede wszystkim tym, że ten pierwszy ma wykształcenie medyczne (jest lekarzem) i możliwość przepisywania leków. Psycholog służy natomiast przede wszystkim wsparciem emocjonalnym oraz w rozwiązywaniu życiowych problemów. Zakres udzielanej przez niego pomocy obejmuje przede wszystkim:>\ndiagnozę psychologiczną pozwala szczegółowo określić rodzaj i źródło problemu oraz dobrać Pacjentowi najskuteczniejszą terapię i leczenie. W PsychoMedic oferujemy szeroki zakres diagnoz psychologicznych, w tym między innymi: diagnozy w kierunku zaburzeń osobowości, autyzmu, zespołu Aspergera i ADHD. Wystawiane przez nas opinie i zaświadczenia są honorowane przez wszystkie placówki państwowe, w tym oświatowe, oraz inne poradnie psychologiczne;\nporady psychologiczne – mogą być szczególnie pomocne dla osób, które z jakiegoś powodu stanęły na życiowym rozdrożu i nie wiedzą, w którą stronę iść dalej. Porada psychologa może dotyczyć kwestii takich jak: radzenie sobie ze stresem, przystosowanie się do dużej zmiany życiowej, problemów wychowawczych czy niektórych konfliktów rodzinnych i możliwych sposobów ich rozwiązywania.\npsychoterapia – czyli krótko- lub długoterminowy, indywidualny lub grupowy proces intensywnej, głębokiej pracy nad wymagającymi bardziej wnikliwego podejścia problemami. Psychoterapia może pomóc w radzeniu sobie z takimi trudnościami psychicznymi, jak: zaburzenia osobowości, stany lękowe, depresja, wypalenie zawodowe, zaburzenia odżywiania, bezsenność, choroby psychosomatyczne i inne. Terapia psychologiczna w naszych poradniach prowadzona jest zawsze przez wykwalifikowanego psychoterapeutę – absolwenta 4-letniej szkoły psychoterapii rekomendowanej przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne.\nSzybka pomoc w dogodnej formie\nZe względu na stale rosnące zapotrzebowanie na profesjonalną pomoc psychologiczną, znacznie łatwiej jest umówić się na wizytę do psychologa prywatnie niż za pośrednictwem NFZ. Poradnia psychologiczna PsychoMedic wyróżnia się wysoką dostępnością Specjalistów – u nas zawsze mogą Państwo liczyć na szybkie i dogodne terminy (pracujemy 7 dni w tygodniu, a konsultację z psychologiem można w zdecydowanej większości sytuacji umówić u nas jeszcze na ten sam dzień).\nPorady psychologiczne w naszych poradniach są dostępne zarówno stacjonarnie, jak i online. Jeśli potrzebujesz pilnie skorzystać z porady psychologa (Łódź), możesz więc skorzystać z wizyty także w formie zdalnej. E-wizyta może być szczególnie wygodna dla tych z Państwa, którzy z różnych względów nie mają możliwości, aby pojawić się w naszej klinice osobiście. Pracujemy przez 7 dni w tygodniu, zawsze od wczesnych godzin porannych do godz. 21.\nAby umówić się do psychologa (Łódź) wystarczy zadzwonić pod numer telefonu 799-399-399 lub skorzystać z wyszukiwarki na naszej stronie internetowej. Znajdą tam Państwo wizytówki wszystkich przyjmujących u nas ekspertów. W razie pytań lub wątpliwości, Dział Obsługi Pacjenta jest zawsze do Państwa dyspozycji, chętnie doradzi i podpowie, który psycholog w Łodzi specjalizuje się w obszarze doświadczanych przez Państwa trudności.\nDlaczego warto zaufać psychologom z Psychomedic? Nasi specjaliści cieszą się nienaganną opinią wśród pacjentów, co potwierdza zdobycie nagrody Laur Pacjenta 2017/2018. O jakości kliniki świadczą również inne nagrody takie jak Złota Synapsa (za innowacje) i Super Medicus (dla najlepszej kliniki specjalistycznej w Polsce). Dbamy o wysoki poziom naszych usług, dlatego prowadzimy superwizje dla psychologów.\nPsycholog w trakcie specjalizacji z psychoterapii poznawczo-behawioralnej w Centrum CBT Edu w Warszawie. Ukończyła studia psychologiczne o specjalności „Rodzina”. Doświadczenie zdobywała w praktykach i stażu w Wojewódzkim Szpitalu im. Prymasa Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Sieradzu (Centrum Psychiatryczne w Warcie) oraz w Specjalistycznym Psychiatrycznym Zespole Opieki Zdrowotnej w Łodzi – Szpital im. J. Babińskiego. Przeprowadzała badania i sporządzała opinie. Prowadziła trening umiejętności społecznych oraz warsztaty i pogadanki tematyczne. Ukończyła także Studia Podyplomowe nadające kwalifikacje nauczycielskie i przygotowanie pedagogiczne oraz pracowała jako psycholog w szkołach. Jej zainteresowania kliniczne obejmują zagadnienia m.in. zaburzeń lękowych i afektywnych. Pracuje z osobami dorosłymi.\nPsycholog, diagnosta osób dorosłych. Pracuje w nurcie systemowym. Konsultuje pacjentów od 2004 r. Diagnozuje zaburzenia osobowości oraz ADHD u osób dorosłych.


Rewolucja Rosyjska - listopad 1917 r - Ludzie, narody, wydarzenia - 2020\nRewolucja Rosyjska - listopad 1917 r\nPo rewolucji marcowej w listopadzie 1917 r. Rosja otrzymała pierwszy na świecie rząd komunistyczny. Komuniści pod przewodnictwem Lenina przejęli żywotne miasto św. Piotrogrodu i odsunęli rząd tymczasowy od władzy.\nLenin sprawdził się już przed robotnikami miasta pod hasłami „Pokój, chleb i ziemia” i „Cała władza radom”. Jego pochodzenie z klasy średniej nie było mu przeciwne, ponieważ przebywał w więzieniu za swoje przekonania i był postrzegany przez robotników jako człowiek, który ich prowadził.\nLenin już zdecydował, że robotnicy nie są w stanie się przewodzić, ponieważ nie posiadają niezbędnych umiejętności. Zrobiliby to on i inni wyszkoleni rewolucjoniści.\nLenin obiecał mieszkańcom Rosji wiele rzeczy. Pierwszym było to, że wyciągnie Rosję z wojny. Okazało się to niezwykle popularne, szczególnie wśród żołnierzy. Po drugie, obiecał chłopom ziemię. Było to również popularne, ponieważ Rząd Tymczasowy odmówił tego. Po trzecie, obiecał, że robotnicy i sowieci będą kontrolować fabryki. Dzięki tym trzem obietnicom nie jest zaskakujące, że poparcie dla Lenina rosło w ogromnym tempie.\nW październiku 1917 r. Lenin uznał, że nadszedł czas na rewolucję. Wrócił w przebraniu z Finlandii i wyznaczył datę 6 na 7 listopada. Rzeczywiste szczegóły rewolucji pozostawiono Leonowi Trockiemu, ale faktyczną datę jej rozpoczęcia pozostawiono Leninowi.\nWiększość tego, co wiemy o tych dwóch nocach, pochodzi od amerykańskiego dziennikarza, który przebywał wówczas w Piotrogrodzie. Mężczyzna nazywał się John Reed i pisał o tym, co wydarzyło się w „Dziesięciu dniach, które wstrząsnęły światem”.\nPietrogradzki Związek Radziecki spotykał się w Smolny Institute - dawnej szkole dla dziewcząt. Trocki wygłosił przemówienie na temat tego, dlaczego ludzie powinni wspierać komunistów. Kiedy wygłaszał te przemówienia, wiedział, że Czerwona Gwardia i uzbrojeni robotnicy faktycznie przejmują kluczowe punkty w mieście. Do czasu zakończenia przemówień większość miasta znalazła się w rękach bolszewików (komunistów kierowanych przez Lenina) - zgodnie z planem Trockiego.\nPrzejęte zostały budynki telefoniczne i telegraficzne, podobnie jak elektrownie. Mosty zostały schwytane. Podobnie były stacje kolejowe.\nByło bardzo mało rozlewu krwi i jest prawdopodobne, że wiele osób w Piotrogrodzie nie wiedziało, co się stało, gdy obudzili się rano. W rzeczywistości, podczas gdy komuniści przejmowali władzę, teatry i kina były nadal otwarte !!\nTeraz Lenin musiał znaleźć przywódców Rządu Tymczasowego i aresztować ich. Musiał także uzyskać poparcie innych partii politycznych, które wówczas istniały w Piotrogrodzie.\nPrzez całą siódmą Czerwoną Gwardię zajmowali ważne budynki. Do południa jedynym budynkiem, który nie był przechowywany przez bolszewików, był Pałac Zimowy, stary dom cara. To tutaj spotkał się Rząd Tymczasowy. W rzeczywistości żołnierze, którzy mieli bronić budynku, poszli do domu i pozostał tylko Batalion Kobiet.\nZnakiem Czerwonej Gwardii do ataku na Pałac Zimowy była pocisk wystrzelony przez okręt morski „Aurora”. Atak trwał krótko i łatwo można było pokonać każdą opozycję. Rząd Tymczasowy poddał się Czerwonej Gwardii. Atak trwał dłużej niż mógł, ponieważ w pałacu było 1000 pokoi, które musieli przeszukać.\nW Instytucie Smolnego politycy, którzy nie zgadzali się z tym, co się wydarzyło i nie chcieli, aby bolszewicy u władzy wyszli z budynku. Trocki powiedział, że idą tam, gdzie ich miejsce - kosz na śmieci z historii.\nO pierwszej w nocy 8 listopada wstydliwie ubrany mężczyzna wstał i wstał, by coś powiedzieć. Zdjął z twarzy chusteczkę i natychmiast został rozpoznany jako Lenin. Powiedział tym z Instytutu Smolnego, że tworzy rząd bolszewików i że nie będzie w nim ludzi klasy średniej. Rząd działałby na rzecz robotników i chłopów.\nDo końca dnia członkowie Rządu Tymczasowego zostali aresztowani, car i jego rodzina również zostali aresztowani w domu. Oświadczenie Lenina, że obali on rząd Rosji - złożone po egzekucji jego brata - zostało spełnione.\nAle Lenin mógł kontrolować Piotrograd. Rosja była ogromnym krajem i nie kontrolował rozległych obszarów. Obszary te były otwarcie wrogie bolszewikom.\nObejrzyj wideo: Rewolucja październikowa w Rosji 1917 roku (Listopad 2020).\nCopyright 2020 \_ Encyklopedia historii obejmująca wszystkie tematy i sekcje \_ Rewolucja Rosyjska - listopad 1917 r


Julia Choińska zdobyła Grand Prix w konkursie na kartkę pocztową » Gmina Bychawa\nMiło nam poinformować, że w tegorocznej edycji konkursu na projekt świątecznej karki pocztowej Grand Prix zdobyła uczennica klasy II b ze Szkoły Podstawowej w Bychawie – Julka Choińska.\nDo tej edycji wpłynęła rekordowa liczba prac – 261. Komisja miała duży problem z wyborem, przyznała aż 33 wyróżnienia. Wręczenie nagród przez Burmistrza Bychawy odbędzie się 18 grudnia o godz. 10.00 w sali konferencyjnej UM w Bychawie. Serdecznie zapraszamy laureatów, nauczycieli i rodziców.\nPROTOKÓŁ z dnia 10 grudnia 2012 r. z posiedzenia komisji konkursowej w XIII edycji konkursu plastycznego na projekt świątecznej kartki pocztowej gminy Bychawa BOŻE NARODZENIE 2012\np. Marta Wołoszyn, zastępca burmistrza Bychawy, przewodnicząca Komisji\np. Monika Głazik, inspektor ds. komunikacji społecznej, członek Komisji\np. Marek Matysek, podinspektor ds. promocji, członek Komisji\npo obejrzeniu 261 projektów kart pocztowych przesłanych z: Samorządowego Przedszkola nr 1 w Bychawie, Przedszkola Niepublicznego „Akademia Poziomkowa” w Bychawie, Szkoły Podstawowej w Bychawie, Szkoły Podstawowej w Starej Wsi Drugiej, Szkoły Podstawowej im. K. Koźmiana w Bychawce, Szkoły Podstawowej w Zaraszowie, Szkoły Podstawowej w Woli Gałęzowskiej, Gimnazjum nr 1 im. Obrońców Ojczyzny w Bychawie, Zespołu Szkół Zawodowych im. mjr. H. Dobrzańskiego w Bychawie, Zespołu Szkół im. ks. A. Kwiatkowskiego w Bychawie, postanowiła przyznać Grand Prix konkursu Julii Choińskiej z kl. II b Szkoły Podstawowej w Bychawie.\nKomisja wyróżniła również prace wykonane przez:\n1. Grupę „Krasnale” z Samorządowego Przedszkola nr 1 w Bychawie\n2. Grupę „Żabki” z Samorządowego Przedszkola nr 1 w Bychawie\n3. Oliwię Jabłońską z grupy „Smerfy” z Samorządowego Przedszkola nr 1 w Bychawie\n4. Marię Mitułę z grupy „Smerfy” z Samorządowego Przedszkola nr 1 w Bychawie\n5. Amelię Cieślak z gr. „Zerówka” z Przedszkola Niepublicznego „Akademia Poziomkowa” w Bychawie\n6. Kingę Mróz z kl. II Szkoły Podstawowej w Starej Wsi Drugiej\n7. Weronikę Kasperek z kl. II Szkoły Podstawowej w Starej Wsi Drugiej\n8. Damiana Pietrzaka z kl. II Szkoły Podstawowej w Woli Gałęzowskiej\n9. Aleksandrę Rubaj z kl. II Szkoły Podstawowej w Bychawce\n10. Konrada Kłapcia z kl. II b Szkoły Podstawowej w Bychawie\n11. Julię Moroniak z kl. II b Szkoły Podstawowej w Bychawie\n12. Michała Wójcickiego z kl. II c Szkoły Podstawowej w Bychawie\n13. Natalię Czerwonkę z kl. II c Szkoły Podstawowej w Bychawie\n14. Amelię Kryk z kl. II c Szkoły Podstawowej w Bychawie\n15. Julię Szacoń z kl. II c Szkoły Podstawowej w Bychawie\n16. Nikolę Grabarską z kl. II c Szkoły Podstawowej w Bychawie\n17. Natalię Grabowską z kl. II c ze Szkoły Podstawowej w Bychawie\n18. Damiana Sprawkę z kl. II c Szkoły Podstawowej w Bychawie\n19. Gabrielę Dziurdę z kl. II c Szkoły Podstawowej w Bychawie\n20. Bartłomieja Chemperka z kl. II c Szkoły Podstawowej w Bychawie\n21. Nadię Niedźwiadek z kl. II d Szkoły Podstawowej w Bychawie\n22. Jagodę Korbę z kl. III c Szkoły Podstawowej w Bychawie\n23. Agatę Zielińską z kl. III Szkoły Podstawowej w Woli Gałęzowskiej\n24. Karolinę Porębską z kl. III Szkoły Podstawowej w Zaraszowie\n25. Łukasza Drobka z kl. III Szkoły Podstawowej w Zaraszowie\n26. Łucję Rybak z kl. III Szkoły Podstawowej w Zaraszowie\n27. Paulę Pawlak z kl. IV ze Szkoły Podstawowej w Zaraszowie\n28. Kamila Surdygę z kl. V d Szkoły Podstawowej w Bychawie\n29. Natalię Mróz z kl. VI Szkoły Podstawowej w Woli Gałęzowskiej\n30. Annę Stanicką z kl. I a Gimnazjum nr 1 w Bychawie\n31. Izabelę Sujkę z Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 w Bychawie\n32. Karolinę Kawalec z kl. I LO Zespołu Szkół im. ks. A. Kwiatkowskiego w Bychawie\n33. Izabelę Krzyżanek z kl. I LO Zespołu Szkół im. ks. A. Kwiatkowskiego w Bychawie\nPonieważ w konkursie wzięła udział bardzo duża liczba uczniów, komisja postanowiła przyznać większą niż zazwyczaj liczbę wyróżnień. Ponadto każdy z uczestników biorących udział w konkursie otrzyma pamiątkowy dyplom.\nKomisja bardzo serdecznie dziękuje wszystkim za udział, w szczególności nauczycielom za popularyzację konkursu w szkołach i przedszkolach oraz zaprasza do wzięcia udziału w kolejnej edycji.\n« Zima piękna, ale niebezpieczna\nBychawskie Towarzystwo Regionalne zaprasza wszystkich mieszkańców do zabawy »