Jakie opony wybrać do samochodu, nowe, czy używane? – Kup i zadbaj o auto używane\nOpony do samochodu – niezwykle popularny temat, który dotyczy wszystkich użytkowników auta. Odwiecznym problemem wielu kierowców jest zwykle fakt, czy należy postawić na opony nowe, czy też używane i które okażą się lepsze. Dotyczy to głównie aut używanych i nic dziwnego, skoro kupując nowe auto, z salonu zazwyczaj otrzymujemy komplet opon. Co w takim razie zrobić? Na jaką opcję się zdecydować?\nNowe opony do auta używanego\nMądrym rozwiązaniem jest postawienie na opony takie, jakie nam przypadną do gustu. Kupując opony nowe, mamy pewność, że będą nam służyły przez dłuższy czas, nic dziwnego, szacuje się, że „żywotność” tego typu opon to mniej więcej 10 lat, jednak należy stale kontrolować bieżnik. To, co warto wiedzieć także to fakt, że nowe opony być może, że są najlepsze, gdyż nikt wcześniej ich nie używał, są niestety trochę drogie. Przewidziane są raczej dla osób, które mogą sobie na to pozwolić.\nNie da się ukryć, że komplet opon używanych kosztuje mniej więcej połowę mniej niż opon nowych, można dzięki temu naprawdę zaoszczędzić. Wiadomo, że nie możemy mieć 100% pewności, czy te opony będą dobre i jaka będzie ich jakość, jednak sprawdzając choćby bieżnik, możemy dowiedzieć się trochę o ich jakości, co to oznacza? Sprawdźmy, ile wynosi bieżnik, powinien on mieć co najmniej kilka milimetrów, wtedy możemy mieć pewność, że wybór opon był dobry. Wiadomo, że nie przewidzimy i nie sprawdzimy wszystkiego, jednak na oponach używanych letnich, czy zimowych, bez problemu przejeździmy nawet kilka sezonów.\nSamochody używane z gwarancją – Poznań\nJeśli szukamy dobrych samochodów używanych z gwarancją z Poznania, możemy bez problemu zdecydować się na salon autoryzowanych samochodów używanych: http://www.papis.pl/ tam też otrzymamy dobrane opony do reszty wyposażenia samochodu. Opony używane w dobrym stanie, warto zdecydować się na tego typu modele, gdyż nie przepłacimy zbyt wiele pieniędzy.\nTags: opony nowe, opony używane


Smieci Rada Olesnica - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: podwyżka za śmieci oleśnica radni oleśnica podwyżki sesja rady miasta oleśnicy luty 2020\nStraty finansowe i podwyżki za śmieci\nRadni Miasta Oleśnicy podjęli uchwałę w sprawie cen za wywóz odpadów w Oleśnicy.\nWięcej na temat: śmieci oleśnica oleśnica śmieci\nDyskusja podczas wczorajszej sesji oleśnickiego samorządu ma swój ciąg dalszy. Radny Damian Siedlecki oraz stowarzyszenie Razem dla Oleśnicy przedstawiają dokumenty świadczący o tym, że o przejęzyczeniu burmistrza na temat dziury w systemie zagospodarowania odpadami raczej nie ma mowy\nWięcej na temat: śmieci oleśnica przejęzyczenie burmistrza oleśnica damian siedlecki olesnica\nPodwyżki opłat nie będzie. Siedlecki rezygnuje z szefowania komisji, nie jest szefem klubu RdO\nTo pierwsza znacząca porażka Razem dla Oleśnicy. Podczas dzisiejszych obrad nie udało się uchwalić podwyżki cen za śmieci forsowanej przez burmistrza. Konsekwencji burzy o śmieci jest kilka - Damian Siedlecki złożył rezygnację z funkcji przewodniczącego komisji ładu przestrzennego. Przez kolegów z RdO został odwołany ze stanowiska szefa klubu radnych RdO. Jego miejsce zajęła Beata Krzesińska. Szefem komisji ładu będzie Tadeusz Żółkiewski, a kolejna sesja - specjalna - odbędzie się zaraz na początku marca\nWięcej na temat: podwyżka śmieci oleśnica rezygnacja siedleckiego siedlecki nie jest szefe burza o śmieci w oleśnicy\nŁomża. Opłaty za śmieci na razie bez zmian. Radni odrzucili projekt prezydenta\nRadni miejscy odrzucili projekt uchwały dotyczący metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia jej wysokości. Nie ma zgody na wzrost cen.\nWięcej na temat: podatek śmieciowy łomża 2019 wzrost opłat za śmieci łomża Mariusz Chrzanowski łomża Rada Miejska Łomża 2019 ceny za śmieci łomża 2019\nPodwyżka opłat za śmieci w Oleśnicy. Jaką radni podejmą decyzję?\nDzisiaj o godzinie 12 rozpocznie się sesja Rady Miasta Oleśnicy. Podczas obrad radni będą podejmowali decyzję w sprawie podwyżki cen za gospodarowanie odpadami.\nWięcej na temat: śmieci oleśnica podwyżka podwyżka za smieci oleśnica wyższa stawka za śmieci oleśnica\nrada gminy Oleśnica budżet\nKawecki rada Oleśnica\nrada miasta klub Oleśnica\nrada nadzorcza lotniska Oleśnica\nMłodziezowa rada miasta oleśnica


Policjanci ostrzegają przed oszustwami metodą na BLIK Kartuzy | Kartuzy.info\nKartuzy.info 15/10/2019 11:26\nOszustwa metodą na tzw. BLIK-a stają się coraz powszechniejsze. W ubiegłym tygodniu dwoje mieszkańców powiatu kartuskiego straciło w ten sposób kilka tysięcy złotych.\nW ubiegłym tygodniu na komendę zgłosiła się mieszkanka powiatu kartuskiego, która powiadomiła, że ktoś włamał się na jej konto na jednym z portali społecznościowych, a następnie w jej imieniu wysłał wiadomości do dwóch osób z prośbą o pożyczenie pieniędzy za pomocą kodu BLIK. Odbiorcy wiadomości w żaden sposób nie podejrzewali, że nadawcą jest zupełnie inna osoba i spełnili prośbę. Wygenerowali kod BLIK, a następnie przesłali go w wiadomości. W ten sposób oszust wyłudził dwa tysiące złotych, które wypłacił z bankomatu.\n- Pamiętajmy, że osoba, która otrzyma ten kod, jest całkowicie anonimowa. Pod żadnym pozorem nie należy wysyłać kodu BLIK, tylko poprosić o numer konta, dane do przelewu lub wysyłkę za pobraniem i w obecności kuriera sprawdzić paczkę - przestrzegają mundurowi z Komendy Powiatowej Policji w Kartuzach.\nPolicjanci ostrzegają przed oszustwami metodą na BLIK komentarze opinie\nxyz.... - niezalogowany 2019-10-15 21:14:47\nTylko, że złodziej jest zazwyczaj w innym końcu Polski\nvcvcv - niezalogowany 2019-10-15 13:12:24\nPodajemy kod blik złodziejowi - nie akceptujemy i widzimy z którego miejsca próbuje wypłacić pieniądze - jest podany dokładny adres bankomatu. Albo wtedy dzwonimy na policję albo jedziemy tam sami :D\ngość 2019-10-17 09:50:00


Praca Szkolenia Trzebnica | infoPraca\nCzy wiesz, że możesz otrzymać nowe oferty pracy dla szkolenia trzebnica bezpośrednio na Twój email? Wpisz swój adres email:\nCzy chcesz otrzymywać podobne oferty pracy dla "Szkolenia Trzebnica", na email?\nMiejsce pracy Wszystkie Trzebnica (3 Praca) Prusice (1 Praca) Wrocław (1 Praca)\nBranża / kategoria Wszystkie Inne (2 Praca) Motoryzacja (1 Praca) Logistyka (1 Praca) Sprzedaż detaliczna / Handel (1 Praca) Transport / Spedycja / Dystrybucja (1 Praca)\n3 oferty pracy dla: Szkolenia Trzebnica\nawansu na koordynatora zespołu, - szkolenie z obsługi skanera przed rozpoczęciem liczenia. Oczekujemy: - dyspozycyjności 6 dni w tygodniu (także w godzinach nocnych) - podpisania oświadczenia o niekaralności, - pełnoletności, - chęci i pełnego zaangażowania. Zapisy oraz wszystkie formalności


Topowy Wykon: Taylor Hawkins - INFOMUSIC.PL\nTopowy Wykon: Taylor Hawkins\n4 kwietnia 2022, 09:00\nNiespodziewana śmierć Taylora Hawkinsa była dla wszystkich szokiem. Jedyną rzeczą jaką można zrobić w tym niezwykle smutnym momencie, to wspomnienie nagrań z jego udziałem.\nThe Pretender jest chyba najbardziej znanym utworem zespołu Foo Fighters, którego Hawkins był członkiem od 1997 roku. Sam teledysk jest świetnym odzwierciedleniem tekstu, co tylko podkreśla większą moc całości w odbiorze. Oczywiście przy oglądaniu klipu nie sposób zauważyć niesamowitej żywiołowości Taylora, która była jego znakiem rozpoznawczym za zestawem.\n2. Foo Fighters Taylor Hawkins Drum Solo\nSolówki perkusyjne były zawsze znakiem rozpoznawczym koncertów zespołu Foo Fighters. Poniższe nagranie pochodzi z koncertu formacji z 2008 roku i jest mocno rozbudowanym wstępem do kolejnego z utworów grupy. Klip jest naprawdę godny obejrzenia, nie tylko ze względu na super energię.\n3. Dave Grohl vs Taylor Hawkins (drum battle)\nNiewielka ilość zespołów może poszczycić się obecnością dwóch wspaniałych perkusistów w swoich szeregach. W przypadku zespołu Foo Fighters miało to miejsce co było skutecznie wykorzystywane. Dwóch Panów wraz z gościem grającym na perkusjonaliach stworzyli niesamowitą energię, którą została przejęła przez zgromadzoną publiczność.\n4. Foo Fighters - Everlong (Live At Wembley Stadium, 2008)\nChociaż przez większość utworu na scenie możemy zobaczyć tylko Dave Grohla z gitarą, to warto poczekać na wejście całego zespołu. Dlaczego? Przekonajcie się sami :)\n5. Taylor Hawkins last performance in Chile 18/03/2022 “Somebody to Love”\nPod koniec marca tego roku zespół Foo Fighters miał zagrać kilka koncertów, w państwach Ameryki Południowej. Jak się okazało to występ w Chille był ostatnim koncertem Taylora w jego życiu. Chociaż jego przedwczesna śmierć przerwała wiele projektów w których uczestniczył, to pozostała duża ilość nagrań dzięki którym będzie żył wiecznie.\nTopowy Wykon: Joey Jordison\nMain photo: Raphael Pour-Hashemi, CC BY 2.0


Nowelizacja prawa zamówień publicznych: zamawiający też odpowiedzą solidarnie - rp.pl\nW projektach nowych ustaw są m.in. partnerstwo innowacyjne, elektronizacja zamówień, nowe zasady udzielania koncesji.\nPublikacja: 16.10.2015 18:17\nNowa ustawa – Prawo zamówień publicznych, która ma wdrożyć do naszego porządku prawnego unijne dyrektywy, została skierowana na posiedzenie rządu. Pełniący obowiązki prezesa Urzędu Zamówień Publicznych Dariusz Piasta skierował projekt do sekretarza Rady Ministrów Macieja Berka wraz z wypracowanymi w ramach rządowych komitetów i komisji zmianami. Co zmieniło się w tej wersji projektu?\nNa posiedzenie rządu został też skierowany projekt ustawy o umowach koncesji na roboty budowlane lub usługi. Te zmiany też wymusza unijna dyrektywa – w sprawie udzielania koncesji. Projekt precyzuje samo pojęcie koncesji, zasady ogłaszania wszczęcia postępowania w sprawie zawarcia umowy koncesji, kryteria kwalifikacji wykonawców oraz zasady wykluczania ich z postępowania.\nNowe przepisy mają dać możliwość osiągania celów pozaekonomicznych. Przy opisie przedmiotu koncesji będzie możliwe uwzględnianie m.in. aspektów gospodarczych, środowiskowych, społecznych, innowacyjnych.


Według kalendarza ciąży 29 tydzień to siódmy miesiąc ciąży. Z początkiem trzeciego trymestru ciąży waga dziecka zbliża się do około 1300 g. Płód powoli zaczyna wypełniać macicę, przez co brzuszek ciężarnej konsekwentnie się powiększa. Przyszła mama coraz częściej myśli już o radosnym i jednocześnie stresującym wydarzeniu, jakim jest poród.\n29 tydzień ciąży – brzuszek i waga mamy\n29 tydzień ciąży – dieta mamy\n29 tydzień ciąży odpowiada siódmemu miesiącowi ciąży. To początkowa faza trzeciego, ostatniego, trymestru ciąży.\nKobieta ma prawo mieć ambiwalentne odczucia: z jednej strony nie może się doczekać na spotkanie z dzieckiem, z drugiej – ma lęk przed porodem i osławionym bólem porodowym.\nRozchwiany stan emocjonalny dodatkowo może być obarczany również objawami, typowymi dla trzeciego trymestru ciąży, wśród których najczęściej występują:\npuchnięcie kończyn dolnych, górnych i twarzy,\noraz skurcze Braxtona-Hicksa.\nKobieta ciężarna powinna teraz więcej myśleć o sobie i swoim dobrostanie. W tym czasie zweryfikować informacje z Internetu dotyczące, ciąży, porodu, krwi pępowinowej czy pielęgnacji dziecka z wiarygodnym źródłem informacji np. z najbliższymi czy lekarzem. Ciężarna nieNie może się przemęczać, a teraz powinna dużo odpoczywać i spacerować, aby dotleniać organizm.\nJeśli nie ma przeciwwskazań lekarskich do uprawiania gimnastyki, dobrze ją kontynuować. Joga, delikatny stretching, pływanie – to świetny relaks, a jednocześnie utrzymywanie ciała w dobrej kondycji.\nW 29 tygodniu ciąży waga dziecka wynosi już około 1300 g, a jego wzrost liczy około 36 cm z wyprostowanymi nóżkami.\nOprócz intensywnie galopującego wzrostu rozwijają się także inne obszary, z których na czoło wyłania się mózg. Układ nerwowy staje się coraz bardziej skomplikowaną konstrukcją. Wraz z powiększającym się mózgiem rośnie głowa.\nPoza tym dynamicznie wzmacniają się mięśnie dziecka oraz wzrasta efektywność funkcjonowania jego płuc, choć jeszcze będzie potrzeba około dwóch miesięcy, by w pełni się wykształciły.\nBrzuszek ciążowy w 29 miesiącu ciąży, choć wywołuje u innych ukłucie zazdrości, a częściej rozczulenie, dla samej kobiety jest znacznym obciążeniem. Brzuch na tym etapie ciąży powiększa się o około 1 cm tygodniowo. To już wcale nie mały balast. Należy pamiętać o zmianie ciężkości w ciele i tak planować swoje ruchy,by niebezpiecznie nie tracić równowagi.\nWielu czynności ciężarna nie jest w stanie wykonać w tak zaawansowanej ciąży, zwłaszcza jeśli jej brzuch jest pokaźnych rozmiarów, dlatego nie powinna mieć obiekcji w proszeniu o pomoc, czy wyręczeniu jej w obowiązkach.\nWaga mamy w 29 tygodniu ciąży wzrasta o około 8-12 kg od początku ciąży. To przybliżona wartość, u każdej kobiety może to wyglądać odmiennie. Choć najlepiej jeśli podczas całej ciąży waga przyszłej mamy nie przekroczy wahnięcia o dodatkowe 17 kg.\nW 29 tygodniu ciąży dziecko wygląda niemal tak jak będzie wyglądało po porodzie, z tym że jest sporo chudsze. Tłuszczyku, którym pomału pokrywa się maluch, będzie przybywało w miarę postępowania ciąży.\nNa początku siódmego miesiąca ciąży zanika lanugo, czyli pierwsze owłosienie skóry płodu. Włoski zostają jeszcze na głowie, a także nadają ładną linię brwiom i rzęsom. Oczy dziecka w 29 tygodniu ciąży mają już kolor, jakim najczęściej jest niebieski. Barwa tęczówki oka zmieni się dopiero po kilku miesiącach po porodzie. Oczka wodzą za źródłem światła, a przed intensywnym jego strumieniem malec ucieka lub zasłania się rączkami.\nMaluch rozpoznaje już dźwięki, więc warto dużo do niego mówić oraz puszczać mu łagodną muzykę.\nRuchy dziecka na początku trzeciego trymestru są dynamiczne, zwinne i zwrotne. Płód jest już spory, ale ma jeszcze trochę miejsca na aktywną gimnastykę, z czego często i ochoczo korzysta. W miarę jak będzie rósł, miejsca do zabawy będzie ubywało i trochę się uspokoi. Z drugiej strony, każdy jego ruch będzie wówczas jeszcze bardziej odczuwalny przez przyszłą mamę.\nDieta mamy w 29 tygodniu ciąży jest równie ważna pod jej koniec jak i na początku. Prawidłowo sporządzony każdego dnia jadłospis zwiększa szanse na zdrowy i prawidłowy przebieg ciąży, szczęśliwe jej rozwiązanie i urodzenie zdrowego dziecka.\nPrzyszła mama powinna pamiętać, żeby jedząc podwajać wartość odżywczą, a nie kaloryczną posiłków. Warto zatem wybierać pożywne, a nie puste kalorie. Nie należy się jednak głodzić, brak jedzenia to najgorsze co ciężarna może zafundować płodowi.\nKobieta powinna unikać słodyczy, słonych przekąsek, tzw. szybkich dań z fast foodowych barów i gotowych produktów. Oczywiście nie wolno pić w tym czasie alkoholu ani palić papierosów.\nMenu ciężarnej powinno zawierać dużo warzyw, owoców, kasz, pełnoziarnistych produktów zbożowych, ponadto nie powinno w nim zabraknąć orzechów, ryb, roślin strączkowych, białego mięsa (1-3 razy w tygodniu), mleka, jaj, itd.


Kaszubi w holenderskiej Fryzji - wrzesień 2010\nZ rewizytą do dalekiej Fryzji w Holandii udała się grupa dzieci, młodzieży, rodziców oraz nauczycieli z Zespołu Szkół w Lipnicy. 28- osobowa grupa, z dyrektorem Andrzejem Lemańczykiem na czele gościła w Holandii pięć dni od 20 do 24 września 2010 roku. Rok temu o tej samej porze szkoła lipnicka miała okazję po raz pierwszy gościć u siebie grupę z fryzyjskiej szkoły w Spannum. Zespół Szkół w Lipnicy współpracuje ze szkołą de Tarissing od trzech lat w ramach partnerstwa regionów ,,Naczynia połączone". Koordynatorem tegorocznego wyjazdu, który był efektem pracy, zarówno po stronie kaszubskiej, jak i fryzyjskiej, była Anna Jankowska - nauczycielka języka niemieckiego. Ona również wspierała grupę językowo podczas samego pobytu w Holandii. Kontakty listowne, e-maile, oraz wspólne działania zaowocowały kolejnym spotkaniem dwóch narodów. Celem wyjazdu było poznanie kultury, tradycji oraz zwyczajów życia codziennego Fryzów. Nie zabrakło także miejsca na promowanie i kultywowanie kaszubszczyzny. Pięciodniowy program wizyty wypełniony był licznymi atrakcjami.\nPierwszego dnia grupa wzięła udział w wieczorze przy ognisku, był grill oraz śpiewy w obu językach. Prawie wszyscy się już znali z pobytu na Kaszubach , więc nie trzeba było długo przełamywać lodów.\nDrugiego dnia, wspólnie z rodzinami fryzyjskimi odwiedzili dwie farmy bydła oraz farmę kurczaków. Była to okazja do zobaczenia najnowszych technologii hodowli zwierząt. Po południu tego samego dnia odwiedzili stolicę Prowincji Leeuwarden a wieczorem 30-osobowa orkiestra dęta ze Spannum przygotowała dla gości z Polski krótki koncert, w którym nie zabrakło także naszych utworów.\nNa środę zaplanowano zwiedzanie południowej części Prowincji. Była wizyta w wiatraku de Rat w Ijlst, który pełni rolę tartaka wodnego czy w historycznej przepompowni parowej Wouda- Gemahl, która jest zarazem jedyną tego rodzaju na świecie. Dzień zakończył się zwiedzeniem miasteczka Hindeloopen, a w nim między innymi muzeum łyżwiarstwa oraz malowniczego portu jachtowego.\nW czwartkowe przedpołudnie grupa odwiedziła farmę koni fryzyjskich w Spannum, pobliski kościół protestancki oraz typowy dom fryzyjski. Dzieci miały też zaplanowane na ten dzień wspólne zajęcia w szkole. Nasze dzieci grały fryzyjskie utwory na instrumentach, tworzyły słownik wyrazów w językach holenderskim, fryzyjskim i polskim oraz malowały na płytkach symbole kaszubskie i fryzyjskie. Po południu zaplanowano zajęcia sportowe oraz przejażdżki kanałami wodnymi. Wieczorem czekała na wszystkich wspólna biesiada fryzyjsko- kaszubska, gdzie grupa z Lipnicy miała okazję zaprezentować między innymi taniec kaszubski. Nie zabrakło również nauki tańca oraz kaszubskiego alfabetu dla naszych gospodarzy. Podczas tego wieczoru była okazja do wręczenia upominków dla szkoły fryzyjskiej. Były to między innymi kubki, foldery naszego regionu, alfabet kaszubski, kolaże zdjęć z poprzedniej wizyty oraz prace wykonane przez uczniów ze szkoły w Lipnicy. Nie zabrakło także kosza pełnego polskich smakołyków.\nW piątek, po wspólnym śniadaniu i pożegnaniu się z rodzinami grupa z Lipnicy wyruszyła do Amsterdamu. Jadąc do dalekiej Holandii nie mogło zabraknąć wizyty w jej stolicy. Tam odwiedzili najważniejsze zakątki, a po długim spacerze zakończyli pobyt rejsem kanałami wodnymi.\nWieczorem wyruszyli w drogę do Polski. Wrócili do Lipnicy w sobotnie popołudnie pełni nowych wrażeń, doświadczeń, nowego spojrzenia na "inny kraj" oraz planów na przyszłość. Pożegnali się z Fryzją może tylko na rok, kiedy znów na Kaszuby przyjadą goście ze Spannum. Do tego czasu pozostaną listy, e-maile, telefony i wspólne zadania. Podczas pobytu we Fryzji nasza młodzież wzięła udział w wywiadach, zarówno radiowych jak i prasowych. Wszystkich urzekły tamtejszy krajobraz, uprzejmość i gościnność gospodarzy. Obie strony zbliżyły się jeszcze bardziej do siebie. A to jest dobry znak na przyszłość.\nRelacja z wizyty oraz galeria zdjęć


Kurs języka angielskiego Wrocław – Wiadomości dla niej i dla niego\n2 dni temu Rodzaje odżywek białkowych\n2 tygodnie temu Czarne tatuaże\n3 tygodnie temu Księgowy jest profesjonalistą\nStrona Głowna Dla pracowitych Kurs języka angielskiego Wrocław\nWysłano dnia 18 marca 2020\nMasz problem ze znalezieniem odpowiedniej szkoły języka angielskiego we Wrocławiu? Chcesz rozpocząć naukę tego języka, albo uczysz się wiele lat i nadal nic nie rozumiesz? A może masz problem z naturalną motywacją? Szukasz półśrodków, cudownych metod, nowych książek, bezpłatnych kursów w internecie, gazet i multimediów, które wykonają prace za Ciebie i sprawią, że sam zaczniesz mówić w języku, którym porozumiewają się wszystkie narody?\nNic bardziej mylnego. Samo się nie zrobi! Pamiętaj, że nauka każdego języka obcego wymaga zaangażowania, systematyczności, wytrwałość i silnej woli. To właśnie te cechy są gwarantem sukcesu w każdej dziedzinie życia. Nawet najlepszy podręcznik i nauczyciel nie wykona roboty za Ciebie. I tu musimy Cię zmartwić, bo tę robotę musisz wykonać sam, ale….mamy dla Ciebie dobrą wiadomość! My nie owijamy w bawełnę! Nasz kurs języka angielskiego we Wrocławiu gwarantuje Ci stabilną motywację do nauki zamiast słomianego zapału i nie grzeszy brakiem skuteczności.\nPomyśl! Odwiedzasz nas we Wrocławiu raz w tygodniu na 1,5 godziny. W zamian za to my mobilizujemy Cię każdego innego dnia tygodnia do 30-40 minutowych dodatkowych intelektualnych działań, w których świadomie wykorzystujesz swoją mózgownicę: czytasz, słuchasz, piszesz i oglądasz w języku angielskim. W krótkim podsumowaniu, w skali miesiąca poświęcasz kilkanaście godzin na naukę, w tym 6 godzin z lektorem. Nasz kurs języka angielskiego to same plusy: inwestycja czasowa, finansowa, a przede wszystkim efektowna nauka języka angielskiego.\nReklama: Lekcje angielskiego przez skype: https://thedream.com.pl/\nPoprzedni artykuł roblem z montażem anteny? Zgłoś się do profesjonalisty\nNowy artykuł Gdzie szukać dobrego tłumacza?\nKsięgowy jest profesjonalistą\nSolidność księgowego jest oczekiwana Samodzielny księgowy ma bardzo szerokie spektrum dzia…\nNapoje izotoniczne mają za zadanie uzupełnić minerały, węglowodany, witaminy oraz deficyty…\nOstatnio pojawiło się wiele doniesień medialnych na temat czarnych tatuaży i ich widoczneg…\nJeśli zajmujemy się spawaniem — bez względu na to, czy robimy to amatorsko, czy profesjona…\nDla niego (38)\nDla zmotoryzowanych (19)\nTop Tags Michał Będźmirowski Satelita białko szkoła Główny podejrzany Spojrzenie zza krat kulturystyka ryzyko mma wskaźnik PMI Aż na takim dnie kopanie leżącego miłość zza krat odżywianie Franczyza Wyprawa pojednawcza


11:50 / 25.11.2015\nElbląg: Miał przy sobie 20 gramów amfetaminy\nPolicjanci kryminalni zatrzymali 20-letniego Szymona L. Młody mężczyzna miał przy sobie 20-gramowy, foliowy pakunek. Znajdowała się w nim amfetamina. Usłyszał już zarzut posiadania narkotyku. Może mu grozić kara do 3 lat pozbawienia wolności.\nByła godzina 12.00, gdy policjanci kryminalni zauważyli w okolicy ul. Wiślickiej podejrzanie zachowującego się młodego mężczyznę. Policjanci postanowili go wylegitymować. Wtedy, ten najpierw próbował cofnąć się do klatki schodowej budynku przy którym stał, a później zaczął uciekać w kierunku ul. Niepodległości. W trakcie tej ucieczki wyrzucił foliowe zawiniątko. Policjanci po kilkudziesięciu metrach dogonili go i zatrzymali. Mężczyzna wciąż był agresywny. Uspokoił się dopiero, gdy założono mu na ręce kajdanki. Kryminalni zabezpieczyli też pakunek, który odrzucił 20-letni Szymon L. Po zbadaniu białego proszku testerem narkotykowym okazało się, że jest to amfetamina. Zatrzymany usłyszał już zarzut posiadania środków odurzających. Teraz odpowie za to przed sądem. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje za taki czyn karę do 3 lat pozbawienia wolności.


ChKS Politechnika Łódzka znowu zmierzy się z beniaminkiem - Piłka Ręczna ChKS Łódź\n04 październik 2018 15:24\nChKS Politechnika Łódzka znowu zmierzy się z beniaminkiem\nW najbliższą sobotę, 6 października, nasza drużyna zmierzy się z SKF KPR Sparta Oborniki. Jest to druga ekipa, która awansowała do I ligi w tym sezonie, a zatem ChKS PŁ po raz kolejny przed własną publicznością zmierzy się z zespołem beniaminka. Przypomnijmy, że w swoim pierwszym meczu "Akademiczki" wygrały, choć nie obyło się bez problemów i nerwowej gry. Pomimo odrabiania strat z pierwszej połowy, ostatecznie zwyciężyły dwiema bramkami. Z kolei w drugiej kolejce zremisowały z Dwójką Łomża, przegrywając w rzutach karnych. Liczymy, że w tym meczu Łodzianki pokażą w końcu swój prawdziwy charakter.\nTym bardziej, że przyjezdne z Wielkopolski na pewno nie oddadzą zwycięstwa bez twardej walki. Póki co grały one ze zmiennym szczęściem, aczkolwiek w obu pierwszych meczach mierzyły się z ekipami Szkoły Mistrzostwa Sportowego z Płocka. W ostatniej kolejce przegrały z pierwszą drużyną, ale wcześniej pokonały drugą drużynę, co samo w sobie pokazuje, że z tym zespołem trzeba się liczyć. Na pewno zdaje sobie z tego sprawę duet trenerski Agnieszka Kowalska i Tomasz Walicki, którzy przygotowują swój zespół zarówno pod względem taktycznym, jak i mentalnym.\nW naszym zespole nie wystąpi nadal, sprowadzona w tym sezonie, Aleksandra Kutnik. Nie jest również pewny występ Beaty Walickiej (choroba), oraz Katarzyny Sobińskiej (uraz pleców). Liczymy jednak na to, że obie te, kluczowe dla naszego zespołu zawodniczki, wrócą do zdrowia, i pomogą w zwycięstwie!\nPrzypominamy także, że nadal zbieramy pieniądze na leczenie małej Zuzi, która zmaga się z ciężką chorobą. Nasze wsparcie na pewno pomoże jej w powrocie do zdrowia. Pokażmy, że łódzcy kibice są najlepsi!\nGorąco zapraszamy! Sobota, 6 października, godzina 17:00, hala przy ulicy Kosynierów Gdyńskich 18. Wstęp wolny.


Udział Polaków w walkach na różnych frontach II wojny światowej - Sciaga.pl\npoleca 82% 1341 głosów\nPolacy brali czynny udział w wielu walkach na frontach II wojny światowej. Od momentu jej rozpoczęcia, Polskiego Września 1939 roku, aż do roku 1945, kiedy to konflikt miał się ku końcowi, Polacy nie ustawali w działaniach zbrojnych. Zarówno na terenie naszego kraju, jak i poza jego granicami, toczyły się bitwy na różnych frontach. W moim wypracowaniu przedstawię walki- zarówno te, w których uczestnictwo Polaków było kluczowe, jaki i bitwy z najmniejszym chociaż udziałem wojsk polskich.\nPo klęsce Kampanii Wrześniowej 4 stycznia 1940 r. została zawarta w Paryżu specjalna umowa wojskowa pomiędzy Francją a Polską odnośnie utworzenia polskiej armii na terenie Francji. Utworzenie tych wojsk było możliwe dzięki stopniowemu napływowi z Węgier i Rumunii polskich żołnierzy. W maju 1940 r. armia polska we Francji liczyła ok. 84 tys. żołnierzy i oficerów. Odtworzenie polskich sił zbrojnych na Zachodzie Europy było jednym z najważniejszych celów działania rządu generała Władysława Sikorskiego.\nPolacy brali udział także w obronie Norwegii. Gdy rząd norweski odrzucił ultimatum niemieckie odnośnie kapitulacji, agresja III Rzeszy na Norwegię stała się faktem. 13 kwietnia brytyjska eskadra, wśród której działały m.in.: ORP "Orzeł" (polski okręt podwodny), ORP "Błyskawica" (polski okręt- niszczyciel typu Grom), zaatakowała siły niemieckie, zatapiając 8 niemieckich niszczycieli, uzyskując w ten sposób panowanie na wodach norweskich. Podczas walk wojsk norweskich w górach północnej części kraju, wylądowały tam jednostki brytyjskie, francuskie i polska Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich. Polska brygada została użyta do osłony miasta i portu oraz do ubezpieczenia północnego skrzydła korpusu ekspedycyjnego. W nocy z 27 na 28 maja 1940 r. rozpoczęła się bitwa o Narvik. Bataliony polskie uderzyły na osady Ankenes i Nyborg. Po trwającej dziewięć godzin walce na trudnym górzystym terenie 2 Batalion Podhalański zdobył panowanie ogniowe nad drogą z Narviku do granicy szwedzkiej. W walkach o Narvik wzięły też udział polskie niszczyciele "Grom" i "Błyskawica". 28 maja oddziały Legii Cudzoziemskiej pod dowództwem generała Zygmunta Szyszko – Bohusza wraz z batalionem norweskim opanowały ostatecznie Narvik.\nPolscy lotnicy wyróżnili się w czasie kampanii wrześniowej i zaznaczyli swoją obecność w czasie kampanii francuskiej. Szczególną jednak rolę odegrali w 1940 r., gdy rozegrała się - decydująca dla losów Wielkiej Brytanii i całej koalicji - powietrzna Bitwa o Anglię (10.07 - 31.10.1940). Brytyjczycy odwlekali wprowadzenie polskich dywizjonów do walki- ich wartość bojową określano jako niską. Polscy piloci mieli dość przedłużającego się szkolenia. Sprawę w swoje ręce wziął por. Ludwik Paszkiewicz z Dywizjonu 303. 30 sierpnia podczas lotu treningowego, widząc w oddali grupę niemieckich bombowców, zignorował rozkaz unikania walki i samotnie zaatakował Niemców. Zestrzelił Dorniera Do-17. Było to pierwsze zestrzelenie Dywizjonu 303. Uznano, że jednostka osiągnęła gotowość bojową i skierowano ją do walki. Pierwszego dnia, 31 sierpnia, wystartowało sześciu pilotów z 303-go, którzy zestrzelili sześć samolotów niemieckich bez strat własnych. Polaków włączono do walki w samą porę. Nota bene RAF (Royal Air Force- Królewskie Siły Lotnicze) poniósł wtedy największe straty.\nDowódca bazy Northolt, W/Cdr (płk) Stanley Vincent, podobnie jak wielu wyższych oficerów RAF, poddawał w wątpliwość liczbę samolotów zestrzelonych przez pilotów Dywizjonu 303. Nie dawał wiary, że Polacy zgłaszają zestrzelenia zgodnie z wymaganiami regulaminu- po prostu myślał, że nasi rodacy oszukują go co do liczby zestrzelonych niemieckich bombowców. Postanowił na własne oczy przekonać się jak jest naprawdę. Poleciał za pilotami Dywizjonu 303 i obserwował walkę, jaką toczyli z niemieckimi bombowcami. Jak przyznał po locie: "Raptem niebo wypełniło się płonącymi samolotami, spadochronami i kawałami rozpadających się skrzydeł." W/Cdr Vincent próbował sam włączyć się do walki, ale zawsze, kiedy przymierzał się do strzału, uprzedzał go jakiś Polak. Zrezygnował więc z dalszego udziału w tym starciu. Po wylądowaniu powiedział do oficera wywiadu: "Mój Boże, oni naprawdę ich koszą!"\nJak wspominał dowódca Lotnictwa Myśliwskiego RAF Air Chief Marshall Hugh Dowding "(...) wszystkie (polskie) dywizjony weszły do walki z impetem i entuzjazmem wprost nie do opisania. (...) Pierwszy polski dywizjon (303) (...) w ciągu jednego miesiąca zestrzelił więcej Niemców niż jakakolwiek jednostka brytyjska w tym samym czasie. Inni Polacy (...) służyli w (...) brytyjskich dywizjonach, ale (...) prawdopodobnie najskuteczniej działali we własnych jednostkach."\nPolacy brali udział nie tylko w walkach mających miejsce w Europie. Uczestniczyli m.in. w Bitwie o Tobruk w Afryce. Walki miały miejsce od 10 kwietnia do 27 listopada 1941 roku. W drugiej połowie sierpnia wzmocniono garnizon Tobruku za zgodą gen. Władysława Sikorskiego polską Samodzielną Brygadą Strzelców Karpackich. Dowodził nią gen. Stanisław Kopański. Polska brygada przejęła pozycje i zadania australijskiej 18 Brygady Piechoty i Pułku Kawalerii Hinduskiej. Objęła zachodni odcinek obrony twierdzy i broniła go przez 4 miesiące, aż do wyzwolenia całej twierdzy przez ofensywę brytyjską. Ważnym elementem walki stały się nocne patrole, dzięki którym Polacy zdobywali tajne informacje oraz jeńców wojennych. W nocy z 20 na 21 listopada Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich uderzyła na wzgórze Medauar, gdzie znajdowały się liczne środki ogniowe nieprzyjaciela. 10 grudnia SBSK opanowała wzgórze Medauar.\nJedną z najkrawszych i najtragiczniejszych w skutkach bitew II wojny światowej była Bitwa pod Monte Cassino we Włoszech, seria bitew pomiędzy wojskami alianckimi a Wehrmachtem. Miała ona miejsce w roku 1944, tuż po kapitulacji III Rzeszy. Od 17 stycznia 1944 roku ruiny klasztoru próbowali zdobyć Amerykanie, Brytyjczycy, Hindusi i Nowozelandczycy. Żadnej z tych armii nie udało się przejść niemieckich umocnień. Nie pomagało wsparcie czołgów, które w górach okazały się bezużyteczne. Niemcy w krótkim czasie zniszczyli wszystkie te, które alianci rzucili do walki. Wzgórze musiało zostać zdobyte, aby alianci mogli kontynuować marsz na Rzym. W sztabie zapadła decyzja, że to Polacy będą kolejnymi, którzy spróbują zdobyć ruiny klasztoru. Nasi rodacy z 2 Korpusu Polskiego, którym dowodził generał Władysław Anders, zgodzili się. 11 maja 1944 roku o godzinie jedenastej w nocy rozpoczęło się kolejne ogromne przygotowanie artyleryjskie. Po nim Polacy ruszyli do ataku po odkrytym i zaminowany zboczu. Niestety, atak się nie udał, ale w dużym stopniu dzięki niemu Anglicy wyparli Niemców z dolnej części wzgórza. Drugi atak rozpoczął się 17 maja i zakończył się sukcesem. Krwawe walki trwały do rana 18 maja 1944 roku. Wtedy to Polacy z 12 Pułku Ułanów Podolskich zawiesili flagę na ruinach klasztoru i na znak zwycięstwa odegrali hejnał mariacki. W ten sposób alianci wygrali bitwę, którą często określa się bitwą o Rzym. Polacy dokonali tego, czego nie udało się osiągnąć innym armiom w ciągu poprzednich czterech miesięcy… Pragnę tu dodać, że w tej bitwie brał udział mój pradziadek Stanisław Dera, który był kierowcą samochodu sanitarnego.\nKiedy wojna miała się ku końcowi, a III Rzesza właściwie nie miała już szans na wygraną, rozegrała się jedna z ostatnich bitew II wojny światowej- Bitwa o Berlin. Miasto to było ostatnią twierdzą hitleryzmu. W tej ofensywie nie mogło zabraknąć tych, którzy jako pierwsi rzucili rękawicę Hitlerowi – Polaków. Ofensywa marszałka Żukowa rozpoczęła się 16 kwietnia 1945 roku. Celem operacji było przełamanie niemieckich pozycji nad Odrą, okrążenie Berlina i wymuszenie bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy. W tym czasie Wojsko Polskie wchodzące w skład 1. Frontu Białoruskiego miało za zadanie atakować tereny na północ od Berlina i dojść do linii Łaby. Dopiero 29 kwietnia wieczorem polski generał Michał Rola-Żymierski poprosił radzieckiego marszałka Gieorgija Żukowa "w imieniu Partii i Rządu Polskiego" o wyrażenie zgody na udział polskiej 1. Dywizji Piechoty imienia Tadeusza Kościuszki w szturmie na Berlin. Marszałek Żukow odpowiedział wymijająco, że "w tej sprawie zwróci się do Naczelnego Dowódcy". I faktycznie za zgodą Józefa Stalina Żukow wydał rozkaz przewiezienia 1DP w rejon bezpośrednich walk i przydzielenia poszczególnych pułków do radzieckich jednostek pancernych. W ten oto sposób Polacy mieli brać udział oficjalnie w historycznym szturmie Berlina.\nKażdy Polak powinien być dumny z tego, co osiągnęli nasi rodacy w walkach zbrojnych II wojny światowej. Ich udział w bitwach czasami okazywał się być kluczowy, jak na przykład uczestnictwo 2 Korpusu Polskiego w Bitwie pod Monte Cassino czy polskich Dywizjonów 302 i 303 w Bitwie o Anglię. Walczyli na wszystkich frontach, nie wahali się co do udziału w najtrudniejszych starciach. Ich męstwo zostało opisane w wielu książkach. Jedną z najbardziej znanych jest powieść Aleksandra Kamińskiego ‘Kamienie na Szaniec" czy "Dywizjon 303" Arkadego Fiedlera. Oba dzieła literackie powstawały podczas opisywanych wydarzeń lub tuż po nich. Na lekcjach historii przekonałam się, że wkład Polaków w konflikty zbrojne II wojny światowej był naprawdę ogromny. Czytając informacje znalezione w Internecie bądź w encyklopediach jeszcze mocniej utwierdziłam się wtym przekonaniu. Dzięki tym niezwykle odważnym ludziom czuję wielką dumę z tego, że jestem Polką.\n86% Proces Augusta Emila Fieldorfa „Nila” przykładem łamania praw człowieka w czasie okrutnych rządów Polski okresu stalinizmu\nMikołaj II Romanow Hitler Adolf Rydz-Śmigły Edward\nrafa684 praca bardzo interesująca pomogła mi\nUdział Polaków w walkach na różnych frontach II wojny światowej II wojna światowa 1939 1945 kampania wrześniowa Udział Polaków w II wojnie światowej opisz udział Polaków w II wojnie światowej omów udział Polaków w II wojnie światowej Bitwa o Narwik bitwa o Narwik 1940 bitwa o Narwik przebieg


Duże zakupy przed powrotem do Polski - Informacje ułatwiające pobyt za granicą - Opiekunki24.pl\nDuże zakupy przed powrotem do Polski\n26 maja 2013 21:51 / 2 osobom podoba się ten post\nŚrodki czystości, proszki do prania, pasty do zębów itp. A nawet jakieś łakocie i inne takie zakupione w hipermarkecie w Niemczech. Jak przeliczałem na złotówki, to ceny sa podobne jak u nas, ale jakość, np. głupiego proszku do prania o wiele lepsza niż wersji z polskiego sklepu. Robicie takie zakupu do domu jak wracacie? Bo mi znajomy taki pomysł podsunął, on sam jeździ do niemiec raz w miesiącu, bo sprowadza samochody i mówił, że robi zawsze jeszcze duże zakupy. Przekalkulowałem sobie i chyba tak zrobię, bo jade sam i mam dużo miejsca, więc mogę załadować ze trzy wózki hipermarketowskie.\n26 maja 2013 21:59 / 1 osobie podoba się ten post\nNie ma co gadac,produkty niemieckie sa lepsze,jak masz mozliwosc hahahaha ,zaladowac ze trzy wozki hipermarketowskie,to nie nie ma sie nad czym zastanawiac:):):)Ja nie woze,bo jezdze busami,ale co tam mi sie trafi ,to kupuje i zabieram ze soba.W moim miasteczku,jest sklepik"mala drogeria "i tam sa tego typu produkty z niemiec,w tej samej cenie,wiec nie mam potrzeby byc dromaderem:)\n26 maja 2013 22:01 / 1 osobie podoba się ten post\nJa aż 3 wózków to nie kupuję, ale też robię zakupy - przede wszystkim kosmetyki Balei. Jak już w innym wątku była mowa - dobre i tanie. U nas takich nie dostaniesz. Później Lenory 7x - koniecznie te 7x - fajnie pachnie pranie i mam wrażenie, że dłużej się ten zapach utrzymuje, a u nas takich nie ma. A te, które w Polsce są, to są i tak droższe. Później kawa rozpuszczalna Jacobs Gold - w sumie taka sama cena, jak w Polsce, ale ta niemiecka lepsza. Kawa do ekspresu Idee Kaffee - nie wiem nawet, czy jest w Polsce, ale jest bardzo dobra i w promocji 3,50 kosztuje (normalnie coś koło 6) - a promocje na nią są często. Kupuję też trochę rzeczy do domu - ostatnio 2 termosy do kawy - nie wytrzymam i się pochwalę, bo się normalnie w nich zakochałam - kupiłam biały i czerwony - ale nie w tej cenie, co tam jest - po 25 euro je zdobyłam http://www.karstadt.de/Alfi/Isolierkanne-Fino-weiss-1-Liter/p/?pid=3938656&pfad=597722+891621+863276+862920 , czajniczek z podgrzewaczem i zaparzaczem do herbaty, wcześniej z przeceny ozdoby wielkanocne. Zawsze się znajdzie coś, co w oko wpadnie. A ze spożywczych, to jeszcze śliwki suszone w takim fioletowym okrągłym opakowaniu - u nas są dużo droższe. I też kupuję na spróbę takie rzeczy, których u nas nie ma. Ostatnio np. sos jogurtowy do sałatki ziemniaczanej - przepyszny moim zdaniem.\nJa kupuje słodycze, zippery bo w pl nie wiedziałem, czasem chemia i kosmetyki\n26 maja 2013 22:08\noo - jeszcze ten kremik polecam - odkąd podjęłam pracę jako opiekunka, to ręce bardzo mi się zaczęły niszczyć i wynalazłam w aptece takie cudo i problemy z przesuszeniem, a nawet łuszczącą się skórą się skończyły w mojej aptece jest on tańszy, 3,65 Euro a w Polsce 36zł! http://www.medpex.de/vichy-handpflege-koerperpflege/vichy-nutriextra-handcreme-p9081537\n27 maja 2013 11:31\nJa zawsze przed przyjazdem kupuję trochę kosmetyków. Wichura dzięki za linka. Wypróbuję jak znajdę go w jakimś sklepie.\n27 maja 2013 11:33 / 1 osobie podoba się ten post\nWe wszystkich aptekach w jakich tutaj byłam, jest on wystawiony też jako tester, więc można sobie spróbować.Bo w sklepach to Vichy nie ma.\n27 maja 2013 13:39\nJa kupuje Gummibärchen Kajtes , bo sa 100% wegetarianskie :)\nIle placicie za podróz busem pod sam dom i nadbagaz ?\nJakbym jezdzila busem osobowym to bym tez kupowala proszki . Ale pociagiem/samolotem to nie da rady tego tragac :(\nLubianych postów: 2519\n27 maja 2013 13:46\nWichurrka a te kosmetyki Balei gdzie mozna kupic??\n27 maja 2013 13:54\nw drogeriach DM tutaj przegląda, co mają http://www.dm.de/de_homepage/balea_home/balea_produkte/\n27 maja 2013 13:58\nok dziekuje kochana zaraz sobie stronke obcykam\n27 maja 2013 14:04\njuz sie "napalilam" na nowe kosmetyki a w mojej norze ;) tej drogerii niema ;(\n27 maja 2013 14:11\nto następnym razem musisz wybrać zlecenie, gdzie w okolicach będzie sklep :) bo balea robi naprawdę fantastyczne kosmetyki, uwielbiam te zapachy! w domu mam chyba z pięć różnych płynów do kąpieli i balsamów do ciała! :) albo może nawet już więcej...\n27 maja 2013 14:13 / 1 osobie podoba się ten post\nKiedys ogladalam program jakis tam o produktach kosmetycznych w Niemcowni.Robili test na kremach.Same markowe takie jak Loreal,Vichy,Garnier i inne dziadostwa i takze krem z Balei. Balea zdobyla 1 miejsce.Bardzo gleboko nawilza skore.A tak wlasciwie to czesto placimy za marke a co do jakosci to.....\nMoge Wam jeszcze polecic kremy z LACURA,dostepne sa w Aldiku,kurcze nigdy by Mi do glowy nie przyszlo,ze akurat w Aldim.Ale mialam znajoma,ktorej corka byla kosmetyczka taka po studiach a co,zreszta miala swoj salon.Jesli chodzi o te kremy to one sa w jakis tam sposob rozrabiane we Francji.Bo normalnie kosztuja o cho,cho.I sprowadzane do Niemiec.Bardzo dobre,rozne rodzaje.Kosztuje podajze 2,85E.Do cery tradzikowatej lub z problemami na bazie hydro,kupowalam dla corki ekstra.Polecam\nOprócz Vichy to Garniery i Loreale to też półka drogeryjna i pewnie jak się trafi - jeden będzie lepszy, drugi gorszy produkt. Ogólnie to zaczynam naukę czytania składów kosmetycznych:)\nJeszcze co do Balei - nie radziłabym się nastawiać na Bóg wie co - są fajne, a już szczególnie patrząc na stosunek jakości do ceny, ale znowu jakieś mega hiper super to one nie są.


Emocjonujące rozpoczęcie tygodnia, czyli „Wieczór kinomaniaka” na TNT – SATinfo24.pl\nEmocjonujące rozpoczęcie tygodnia, czyli „Wieczór kinomaniaka” na TNT\n25 maja 2020 Grzegorz Stapiński\tBrak komentarzy\tTNT HD\nW każdy poniedziałek TNT oferuje najlepsze, światowe produkcje filmowe dostępne na wyciągnięcie pilota. W ramach cyklu „Wieczór kinomaniaka” widzowie mogą zobaczyć zróżnicowane gatunkowo propozycje dla wszystkich amatorów dobrego kina.\nPogromcy duchów, którzy próbują wyzwolić Nowy Jork spod panowania niebezpiecznych, nadprzyrodzonych sił, waleczny przywódca, który doprowadza partyzanckie oddziały do niemal niemożliwych zwycięstw czy przypadek niedocenianego aktora, który zdobywa sławę odgrywając kobiecą rolę… To tylko przedsmak wciągających historii, jakie będzie można oglądać na TNT w każde poniedziałkowe popołudnie. Cykl przekrojowo prezentuje różne gatunki, by każdy widz mógł w czerwcowych propozycjach zawsze znaleźć coś dla siebie.\nVenkman (Bill Murray), Stantz (Dan Aykroyd) i Spengler (Harold Ramis) to wyjątkowo zgrana ekipa! Bohaterowie postanawiają założyć własny interes pod nazwą „Pogromcy duchów”. Przyjaciele mają już za sobą niejeden sukces, jednak ich działalność nie zyskuje poparcia wśród urzędników organizacji środowiskowej. Wysiłki jednego z jej pracowników – Pecka (William Atherton) doprowadzają do tego, że bohaterowie lądują w areszcie. Tymczasem miasto zaczyna być nawiedzane przez starożytnego ducha – Gozera. Zjawa pojawia się w Nowym Jorku poprzez tajemniczy, międzywymiarowy kanał, który znajduje się w mieszkaniu Dany Barrett (Sigourney Weaver). Wkrótce całe miasto zostaje opanowane przez niebezpieczne duchy. Czy załoga Pogromców Duchów zostaje uwolniona, by uratować miasto przed niebezpieczeństwem?\nTo, co do tej pory wydawało się niemożliwe, okazało się osiągalne pod przywództwem T.E. Lawrence’a. Jego historia w epicki sposób została sportretowana w produkcji „Lawrence z Arabii”. Kiedy ten film w 1962 roku wchodził na kinowe ekrany, odniósł ogromny sukces, a chwilę potem zdobył aż siedem Oscarów. Zapierające dech zdjęcia oraz fascynujący krajobraz Bliskiego Wschodu, a także wzruszająca historia dostarczą widzom wyśmienitej rozrywki oraz pozwolą oderwać się od rzeczywistości.\nRick Deckard (Harrison Ford) w przeszłości parał się bardzo futurystyczną profesją – był niezwykle skutecznym „Łowcą androidów”. Do jego zadań należało eliminowanie replikantów – stworzeń powołanych do życia, by wypełniać najbardziej niebezpieczne kosmiczne misje. Bohater musi „wrócić do gry” i ponownie zacząć działać. Pomimo szeroko zakrojonej akcji eliminacyjnej na Ziemi ukrywają się wciąż cyborgi, które na dodatek uprowadziły wahadłowiec. Deckard próbuje ich schwytać, ale natrafia na niespotykane dotąd przeciwności – jednym ze zbiegów jest piękna Rachel, której wdziękom trudno się mu oprzeć. Pomiędzy tą dwójką zdaje się kiełkować uczucie – czy mimo to Rick zdoła zakończyć swoją misję?\n„Tootsie” to podwójna rola dla Dustina Hoffmana, który wciela się w rolę niespełnionego, bezrobotnego aktora – Michaela Dorsey’a. Bohater z powodu swojego trudnego charakteru oraz pedantyzmu od dłuższego czasu nie dostaje żadnego angażu. Jego agent wpada jednak na rozwiązanie tej sytuacji. Namawia Dorsey’a by wziąć udział w przesłuchaniach w przebraniu kobiety. Dzięki temu udaje mu się zdobyć jedną z głównych ról w popularnym serialu obyczajowym. Grana przez niego postać zdobywa wśród widzów uznanie. Aktor pod pseudonimem Dorothy Michaels zyskuje upragnioną sławę. Sukces może jednak nie trwać długo – bohater zakochuje się bowiem w koleżance z planu i staje przed dylematem dotyczącym ujawnienia swojej prawdziwej tożsamości. Film to dziś klasyka komediowego gatunku, która nieustannie rozśmiesza do łez.\nOstatnią z czerwcowych propozycji dla kinomaniaków jest kultowy „Rocky”. Tytułowy bohater grany przez Sylvestra Stallone jest prostolinijnym i kiepsko sytuowanym pięściarzem z Filadelfii, który zarabia ściąganiem długów dla lokalnego gangstera – Gazzo. Rocky ma też spory sportowy talent, ale nikt nie wierzy, że kiedykolwiek czeka go bokserska kariera. Chłopak wiedzie więc spokojne i skromne życie. Zakochuje się też w introwertycznej siostrze swojego najlepszego przyjaciela. Los ma jednak dla niego niespodziankę. Rywal aktualnego mistrza świata wagi ciężkiej zostaje niespodziewanie kontuzjowany, a Rocky zostaje jego zastępcą. Czy uda mu się wygrać tę niezwykle trudną walkę?\nNa cykl „Wieczór kinomaniaka” TNT zaprasza w każdy poniedziałek o 21:00.\nPlan emisji w czerwcu:\n29.06 – „Rocky\n← Poznański Teatr Muzyczny zagra dla INEA\nMedia i życie w czasie pandemii – badanie Grupy RMF →\nCzerwiec 2017 na kanale TNT\nMarzec na kanale TNT\nWojenne dystopie i odległe światy. „Piątki w akcji” w telewizji TNT\n31 stycznia 2021 30 stycznia 2021 Grzegorz Stapiński\t0


Konie - Izba Tradycji w Lasochowie\nArchitektura dworu — Realia życia ziemiańskiego — Obowiązki pana i pani domu —\nDzieciństwo we dworze — Służba we dworze — Boże Narodzenie — Wielkanoc — Kuchnia\n— Ogród — Medycyna — Ubiór — Bale — Goście — Rozrywki — Polowania — Konie — Psy\nKonie przed dworem w Jaryczowie, woj. lwowskie, lata międzywojenne.\n(fot. z zasobów Narodowego Archiwum Cyfrowego)\nŻaden majątek ziemiański nie mógł obyć się bez koni fornalskich (zwanych ordynaryjnymi), których siła niezbędna była do zaorania pola czy puszczenia w ruch kieratu, oraz cugowych, zaprzęganych do wykwintnych karet, skromnych bryczek i prymitywnych wózków, ale używanych także pod siodło podczas codziennych przejażdżek czy obowiązkowego objazdu pól. W większych majątkach funkcjonowały odpowiednio dwa rodzaje stajni – fornalska dla koni roboczych i cugowa – dla powozowych, przy czym ta ostatnia często mieściła się w jednym budynku z wozownią. W bogatych majątkach trzymano również rasowe, lekkie konie wierzchowe, którymi właściciel mógł się pochwalić choćby przy okazji urządzania w swych dobrach modnego parforsu lub biegu myśliwskiego. W oczach ziemianina koń był czymś więcej niż użytkowym zwierzęciem: otaczał go szczególny nimb, respekt i... miłość. W odróżnieniu od hodowli rasowych krów czy owiec, hodowla koni była zwykle prowadzona z prawdziwą pasją i namiętnością, która swój najlepszy wyraz znalazła w toczącym się w połowie XIX wieku sporze między zwolennikami koni arabskich – przeważających na obszarze Galicji i ziem wschodnich – i miłośnikami folblutów tj. koni pełnej krwi angielskiej, dominujących w Królestwie Polskim i zaborze pruskim. Polemiki na ten temat zajmowały całe szpalty ówczesnych gazet, ba, jak pisze Maja Łozińska, zdarzało się, że zażarta dyskusja w tej materii kończyła się pojedynkiem. Linie podziału biegły czasem i w obrębie jednej rodziny: przykładowo jeden z synów Kajetana hr. Dzieduszyckiego, Juliusz, prowadził doborową hodowlę arabów w Jarczowcach, drugi zaś, Władysław, miał stadninę folblutów w Jezupolu. Wspomniana debata miała w pewnym sensie charakter symboliczny, stanowiąc kolejną odsłonę niekończącego się konfliktu tradycji z nowoczesnością. Bardziej konserwatywni hodowcy nieodmiennie opowiadali się za końmi orientalnymi (w szerokim znaczeniu tego słowa, a zatem nie tylko arabskimi, ale i perskimi czy tureckimi), które zapisały się na kartach historii biorąc udział w zwycięstwach polskiego oręża. Z kolei zwolennicy postępu zwracali raczej uwagę na triumfy folblutów na torach wyścigowych, które z czasem przysparzały tej rasie coraz więcej zwolenników. Zresztą sam postęp narzucał konieczność zmian, bo, jak tłumaczy w swojej książce Biesiekierski, „[p]rzy wzroście miast, zmianie obyczajów, mniej potrzeba lekkich wierzchowców (krwi orientalnej), a za to żądane są konie powozowe i rosłe wierzchowe (krwi angielskiej).” Przewaga koni pełnej krwi wynikała także z relatywnej łatwości zdobycia dobrej jakości reproduktorów tej rasy (z Anglii, Francji, Niemiec czy Austrii), co było utrudnione w przypadku koni arabskich, jakkolwiek podejmowano ekspedycje na Bliski Wschód czy próby sprowadzenia stamtąd ogierów za pośrednictwem miejscowych handlarzy (Oczapowski skarżąc się w swej pracy, że szlachetnych arabów jest mało, a te które są, kosztują krocie, dodaje, że pośrednicy takowi sprzedają zwierzęta wprawdzie ładnego pokroju, lecz w istocie mało wytrwałe i nieudokumentowanego pochodzenia). Największy sukces odniósł tu Wacław Rzewuski, który w 1817 r. przywiódł do Europy na zlecenie cara Aleksandra I i królowej Wirtembergii Katarzyny oraz na własne potrzeby 137 pierwszorzędnych koni. Wyczyn doprawdy wart podziwu, skoro, jak pisze Czapski, nie tylko „podróż do pustyni jest niepewna”, ale i „Arab prędzej z życiem [jest się] rozstać gotów, niżeli z dobrym bojowym koniem”. Najsłynniejsze hodowle koni arabskich znajdowały się na Kresach – a zatem ziemiach od wieków będących pod silnym wpływem Orientu. Największe z nich, prowadzone przez Branickich w Białej Cerkwii na Ukrainie i Sanguszków w Sławucie na Wołyniu, zostały całkowicie zniszczone podczas I wojny światowej.\nWojenny kataklizm nie ominął i innych, prężnie dotąd działających stadnin, które w jego wyniku zostały zdziesiątkowane: konie oddawane były do dyspozycji legionistom lub rekwirowane przez przechodzące przez polskie ziemie armie. Straty spowodowane przez działania wojenne zostały, jak podaje Mieczysław Markowski, odrobione nadspodziewanie szybko, głównie dzięki pomocy władz, które w okresie demobilizacji przekazywały konie tak stajniom dworskim, jak i chłopskim: już w 1921 roku pogłowie koni zbliżało się do stanu sprzed 1914, a wkrótce go przewyższyło.\nStadnina hrabiego Ignacego Mielżyńskiego w Iwnie. Grupa koni z pracownikami stadniny.\nIlość jednak nie przechodzi samoczynnie w jakość. Konie włościańskie, jak pisze Witold Pruski, były liche i zabiedzone, miernego wzrostu (61% z nich nie przekraczało 148cm) i wątłej budowy, a przez to nienadające się do cięższej pracy. Z kolei poziom hodowli wyścigowych koni rasowych na skutek strat wojennych znacząco się obniżył, co przejawiało się choćby w braku większych grup koni o wyrównanym typie. W efekcie, choć Polska przodowała w Europie pod względem liczebności końskiego pogłowia (w 1938 r. ustępowała w tym względzie jedynie Związkowi Radzieckiemu, co po części przynajmniej wiązało się z relatywnie słabą mechanizacją kraju), to charakterystyczną jego cechą była duża rozbieżność między cennymi, dobrej jakości wierzchowcami czy końmi pociągowymi, stanowiącymi zaledwie czwartą część końskiej populacji w II RP, a resztą, na którą składały się opisane wyżej mierzynki chłopskie i małomiasteczkowe. Co gorsza, braki w stadninach tak prywatnych jak i państwowych uzupełniano importując miernej jakości wierzchowce nabywane po okazyjnych cenach na terenie dawnego cesarstwa austrowęgierskiego, a także Francji, Rosji i Anglii. Przywrócenie świetności polskim stadninom utrudniał brak pieniędzy spowodowany nie tylko zniszczeniami wojennymi, pociągającymi za sobą ogromne nakłady na rzecz odbudowy kraju, ale i kryzysem gospodarczym zapoczątkowanym w roku 1929. W rezultacie, jakkolwiek wyniki na torach wyścigowych uległy w międzywojniu poprawie, nie mogło być mowy o dorównaniu klasą wierzchowcom przedwojennym, nie wspominając już o odnoszeniu sukcesów na arenie międzynarodowej. Niemniej polskie władze nie zaprzestawały wysiłków mających na celu podniesienie poziomu krajowych stadnin, tym bardziej, że wspieranie nie tylko hodowców koni, ale też inicjatyw budowania torów wyścigowych na prowincji leżało w interesie młodego państwa, bowiem nie skądinąd, lecz właśnie z dworskich stajni pochodziły w lwiej części wierzchowce polskiej kawalerii. Już w 1920 r., mimo trwającej wojny z Rosją, powstawały na ziemiach odrodzonej Polski nowe stadniny, gdyż w obliczu dewaluacji pieniądza chętnie lokowano posiadane środki nie tylko w nieruchomościach, ale i koniach. Warszawski totalizator dawał duże obroty, a tym samym i dobre perspektywy dla wyścigów, stąd oprócz dawnych hodowców pojawili się ludzie całkiem nowi w tej branży. Inwestycje takie były jednak ryzykowne: nie mogąc asekurować przedsięwzięcia wpływami z dobrze prosperujących majątków, jak było to do tej pory, ziemianie stawiali wszystko na jedną kartę i w razie niepowodzenia w gonitwach musieli się wycofać z biznesu. Oprócz dużych torów funkcjonowały i małe, jak powołane w 1924 r. Towarzystwo Zawodów Konnych Ziemi Kieleckiej, które w czasie swego istnienia organizowało nie tylko wyścigi, ale i inne konkurencje hippiczne, mające w opinii współczesnych tę przewagę nad wyścigami, że demonstrowały nie tyle szybkość koni, co stopień wyszkolenia wierzchowców i umiejętności jeździeckie dosiadających je zawodników.\nZygmunt i Maria Olszowscy przed dworem w Mieronicach, początek XX wieku.\n(fot. ze zbioru Andrzeja Rogóyskiego)\nZachętą do prowadzenia i ulepszania hodowli było wyłączenie w 1927 r. z przymusowej parcelacji tych majątków ziemskich, które prowadziły zarodową hodowlę koni (a także bydła, owiec lub trzody chlewnej), jak i regularne nabywanie przez wojsko koni remontowych po korzystnej dla sprzedających cenie: Pruski podaje, że o ile zwykłego konia roboczego sprzedawano za 200 – 400 zł, o tyle koń remontowy wart był 650 – 3000 zł, a przy udowodnionym pochodzeniu nawet 3450. Rocznie komisje remontowe kupowały 6000 zwierząt, przy czym 2/3 z nich pochodziło ze hodowli dworskich, a reszta – chłopskich. Przeznaczane na potrzeby wojska, ale i chowane na własny użytek konie pod wierzch czy do bryczki to jednak nie (tylko) wyścigowe araby i folbluty, szlachetne, lecz często wydelikacone, a tym samym w surowszym klimacie trudniejsze do utrzymania i mniej przydatne niż krzepkie, gorącokrwiste konie miejscowe. Stąd w ziemiańskich majątkach chętnie rozmnażano i chowano lokalne rasy (czy raczej typy) koni: wielkopolskie, śląskie czy małopolskie, lekkie konie robocze odpowiednie do pracy na roli, wyjazdów, sportu czy potrzeb kawalerii, dalej wszechstronne, lecz nie tak wymagające jak ich przodkowie angloaraby, wreszcie konie zimnokrwiste, których chów prowadzono zarówno na użytek własny, jak i na sprzedaż – w kraju czy zagranicą. I tak w latach międzywojennych w niedalekich od Lasochowa Olesznie i włoszczowskim Podzamczu prosperowała hodowla koni stepowych, prowadzona przez Stanisława Niemojewskiego i jego syna Sergiusza, w Łopusznie z dużym powodzeniem hodował konie wyścigowe pełnej krwi angielskiej Zbigniew Dobiecki, a w Mieronicach Zdzisław Rogóyski prowadził chów koni remontowych.\nTarg na konie w Kaliszu, przed 1914 r. (fot. z zasobów portalu polona.pl)\nKto nie myślał o hodowli, a jedynie chciał nabyć konia, udawał się na jarmark. Prawdziwą sztuką było kupić zwierzę pozbawione ukrytych wad. Bo też handlarze prześcigali się w sposobach zamaskowania niedostatków czy wieku zwierzęcia spiłowując mu zęby, farbując szpecące urodę (w mniemaniu współczesnych) białe plamy na pysku czy nogach, czerniąc kopyta czy wkładając do odbytu ziarna pieprzu, przez co podrażniony koń unosił ogon, dzięki czemu jego sylwetka zyskiwała na elegancji. Jan Sikorski w swym poradniku udziela wskazówek jak rozpoznać czy wierzchowiec nie jest ślepy (zaprowadzić konia do stajni, a po kwadransie wyjść z nim na słońce i sprawdzić, czy mruży oczy), chromy (nie dać się nabrać na zapewnienia sprzedawcy, że koń kuleje, bo chwieje mu się podkowa, „dlatego bowiem i robią chwianie się podków”) albo chory (przykładowo trudności w oddychaniu po biegu świadczą o dychawicy). Wtóruje mu Piotr Seifmann (autor dziełka pod wiele mówiącym tytułem „Przewodnik dla kupujących konie czyli zbiór zasad do oceniania zalet, wad oraz wieku konia z cech jego zewnętrznych dla uniknienia strat i zawodów z nadużyć nierzetelnych handlarzy pochodzących”), radząc konia obejrzeć starannie – i w spoczynku i w ruchu – a w trakcie oględzin trzymać odeń z daleka sprzedawcę, który uciekając się do sobie tylko znanych metod, potrafi zaprezentować osowiałą i niedomagającą chabetę jako tryskającego zdrowiem rumaka.\nJeśli w średniozamożnych majątkach konie dzieliły się zasadniczo na dwie kategorie: folwarczne konie robocze, przeznaczone do prac polowych, oraz cugowe, używane zależnie od potrzeby pod siodło lub do zaprzęgu, to w bogatych dworach można było sobie pozwolić na luksus trzymania osobno wierzchowych, gorącokrwistych koni o równie długim co właściciel rodowodzie oraz koni powozowych, zarezerwowanych do ciągnięcia pańskich wolantów i kolasek. Do wielokonnych zaprzęgów starano się dobierać zwierzęta tej samej rasy, wzrostu i maści, troszczono się także o to, by były one zadbane i dobrze odżywione, bowiem wraz z samym pojazdem stanowiły wizytówkę właściciela. Na samym szczycie powozowej hierarchii stały karety, za którymi plasowały się lekkie, popularne zwłaszcza w XVIII w. kolaski, dalej kocze (dzierżące berło pierwszych w historii resorowanych pojazdów konnych), bryczki, proste wózki, sanki, kryte płótnem bryki, wozy (wyjazdowe wasągi i ich wyplatana z wikliny wersja – półkoszki), wreszcie pozbawione resorów taradajki (które w XIX w. wychodziły z mody i przez jakiś czas służyły jako pojazdy gospodarcze, używane do objazdu pól czy polowania, nim nie wyparły ich z tej funkcji linijki) i prościutkie, dwukołowe i jednokonne biedki.\nStadnina książąt Sanguszków w Gumniskach k. Tarnowa, 1926 r.\nBryczka zaprzężona w dwa konie arabskie (fot. z zasobów Narodowego Archiwum Cyfrowego)\nSzczególne miejsce w ziemiańskich wozowniach, obok wykwintnych powozów nie różniących się niczym od ich miejskich czy wręcz europejskich odpowiedników, zajmowały różnorodne bryczki, charakterystyczne dla polskiej wsi. Bryczka, nazywana przez Teresę Żurawską „uniwersalnym tworem polskim”, była wprawdzie pojazdem skromnym, ale wytrzymałym, któremu niestraszne były wyboiste drogi wiejskie i małomiasteczkowe błoto. Pasażerów zabezpieczała przed złą pogodą skórzana buda podszyta płótnem lub suknem oraz także skórzane fartuchy narzucane na nogi. Relatywną wygodę podróżowania zapewniało zawieszenie pojazdu wpierw na pasach i resorach o kształcie litery C, później zaś na resorach eliptycznych. Bryczki, jak już powiedziano, były powozami niewyszukanymi, używano je więc czy to z konieczności, podyktowanej brakiem środków na bardziej wystawny pojazd, czy to z oszczędności, zachowując droższe ekwipaże na bardziej uroczyste okazje, czy wreszcie z zamiarem zachowania incognito. Do elegantszych rodzajów wehikułów należał m.in. modny w latach 60. XIX w. resorowany, lekki i zwrotny wolancik zaprzęgany w parę koni i mogący pomieścić cztery osoby bez służby. Nie zamyka on jednak obszernej listy powozów, które wypełniały dworskie stajnie nawet w średniozamożnych majątkach, a którą rozszerzać można bez końca o landa, faetony, nejtyczanki, szarabany, breki, patelnie, motyle, duki, leżajki… Ich zróżnicowanie podyktowane było przeznaczeniem (obok paradnych ekwipaży na wielkie okazje należało mieć na stanie skromniejsze wyjazdowe lub spacerowe pojazdy codzienne, jak i prymitywne, gospodarcze np. polowe czy dostawcze), a także koniecznością dostosowania się do zmienności pór roku czy pogody oraz wiążących się z nimi warunków terenowych. Na to wszystko nakładały się różnice regionalne: innymi powozami zwykło się jeździć na Kresach, innymi w Wielkopolsce czy Galicji.\nZ drugiej jednak strony, niejako na przekór zaborom, powstał jednolity polski typ zaprzęgu, który, jakkolwiek nazywany krakowskim, używany był nie tylko w okolicach Krakowa, ale i Kielc, Łodzi, Warszawy czy Lwowa. Najbardziej rozpoznawalną jego częścią były charakterystyczne chomąta z szerokimi kiszkami (tj. wypchanymi słomą poduszkami) i kleszczynami bukowymi wiązanymi u dołu trokiem, a u góry zdobionymi różkami czy łebkami koni – można je spotkać jeszcze i dziś, choćby na lasochowskiej ekspozycji. Uprząż krakowska była (i jest nadal) bogato zdobiona wisiorami, pomponikami, sznurami pobrzękujących w rytm końskich kroków błyszczących blendyszy, metalowymi blaszkami i okuciami (zwykle mosiężnymi lub wykonanymi z alpaki: przestrzegano zasady, by wszystkie metalowe elementy dekoracyjne były jednego koloru).\nFurka przed stajnią w Lasochowie (budynkiem dzisiejszej Izby Tradycji)\n(fot. z albumu rodzinnego Tadeusza Kowańskiego)\nMiała ona bardzo szerokie zastosowanie i choć wywodziła się z zaprzęgów chłopskich, to używano jej nie tylko do wasągów czy drabiniastych wozów, ale także do bryczek, land, victorii i milordów, a nawet karet. I nawet jeśli w najbogatszych dworach jednomastnym, wypielęgnowanym koniom o kurtyzowanych ogonach zaprzężonym do luksusowych pojazdów zakładano raczej wytworne w swej prostocie chomąta angielskie (zdjęcie powyżej) lub uprząż szorową, wykonaną w renomowanych zakładach rymarskich, to nierzadkim był widok spacerowego wolantu ciągniętego przez czwórkę koni w uprzęży krakowskiej z jadącymi na przedzie forysiami w strojach regionalnych (na stosowny ubiór powożących zaprzęgiem zwracał uwagę Wodziński: „wąsaty woźnica, ubrany cudacko, może odpowiadać czwórce po krakowsku lub po węgiersku zaprzężonej, natomiast używając uprzęży i pojazdów angielskich, wypada iżby i woźnica stosował się do całości. Najwłaściwszym przeto będzie dla furmana ciemny new-market, kamizelka i spodnie tegoż koloru, kapelusz angielski, kołnierzyki proste, krawat biały na krzyż założony i spięty szpilką z podkową, ciżmy sznurowane, rękawiczki z psiej skóry, a włosy krótko ostrzyżone i z angielska zaczesane”).\nJako ciekawostkę można podać, że w wozowniach zamożnych majątków spotkać można było także zminiaturyzowane powozy przeznaczone dla dzieci. Takie bryczki czy kolaski były dokładnymi kopiami prawdziwych ekwipaży, ze wszystkimi elementami normalnego pojazdu. Zaprzęgano do nich długowłose kozły o pokaźnych, malowniczo wygiętych rogach, kuce, osiołki, psy i – rzadziej – owce. Jadące takim pojazdem dziecko dzierżyło w dłoniach lejce i bacik, choć kontrolę nad powozem sprawował de facto służący, prowadząc zwierzęta za ogłowie lub, idąc za pojazdem, kierując nim za pomocą biegnących pod spodem powoziku dodatkowych lejcy.\nChoć ziemianie lubowali się w koniach, to jednak pasja, jaką darzyli wierzchowce młodzi ludzie budziła, jak pisze Maja Łozińska, wyraźne niezadowolenie przedstawicieli starszego pokolenia, którzy z przekąsem powiadali, że „dzisiejsza młodzież” mało interesuje się własnym pochodzeniem, zna natomiast na pamięć genealogie koni i psów. Nic dziwnego, bowiem wokół koni ogniskowało się życie towarzyskie. Polowania, wakacyjne wycieczki młodzieży rzemiennym dyszlem, od dworu do dworu, bez kłopotania się o wyżywienie czy nocleg, wreszcie jeździeckie zawody organizowane własnym sumptem wypełniały wolny czas ziemiaństwa. Chętnie brano też udział w imprezach o bardziej oficjalnym charakterze, jakimi były konkursy hippiczne odbywające się zazwyczaj przy okazji wystaw rolniczych. Pierwsze takie zawody towarzyszyły wystawie koni w Warszawie i miały miejsce na placu zabaw ludowych przy Alejach Ujazdowskich 18 czerwca 1880 r. Główną nagrodę zdobył na nich nie kto inny, tylko Stanisław Niemojewski z włoszczowskiego Oleszna. W samych Kielcach pierwszy konkurs hippiczny zorganizowano dopiero we wrześniu 1898 r. – jego poziom odbiegał od zawodów rozgrywanych w stolicy i jak większość podobnych imprez zwoływanych w pomniejszych miastach Królestwa Polskiego i Kresów Wschodnich miał bardziej charakter towarzyski aniżeli stricte sportowy. Jeździectwo jako sport rozwinęło się na dobre nie tylko w Kielcach, ale w ogóle na ziemiach polskich po odzyskaniu niepodległości. Wspominane już Towarzystwo Zawodów Konnych Ziemi Kieleckiej, utworzone w 1924 r., organizowało prócz wyścigów rozmaite konkursy jeździeckie. Przykładowo w skład zawodów konnych zaplanowanych na początek lipca 1936 r. wchodziły konkursy skoków przez przeszkody „dla Pań i Jeźdźców Cywilnych”, tylko dla pań oraz dla „młodego pokolenia”, dalej: biegi od punktu do punktu (czyli wyścigi), biegi na przełaj (lekkie i ciężkie), bieg myśliwski młodego pokolenia, konkurs szybkości i pokaz konia wierzchowego (uwzględniający m.in. „toaletę konia”, ubiór jeźdźca, stan ujeżdżenia wierzchowca, a także jego oswojenie z samochodem, muzyką i strzałami).\nStrój amazonki z 1870 r. (ryc. z artykułu Renaty Urban, ze zbiorów MSiT)\nJak widać w tych rozgrywkach uczestniczyli nie tylko mężczyźni. Mało tego, Markowski wspomina o triumfach, jakie na konkursach hippicznych organizowanych w okresie międzywojennym odnosiły kobiety. A przecież jeszcze w 1893 roku Maria Wodzińska pisała, że jazda konna uprawiana przez damy „u nas, do niedawna jeszcze, uważana (…) była za ekscentryczność: niemal palcami wskazywano panie jeżdżące konno. Od lat kilkunastu dopiero wchodzi coraz bardziej w użycie.” Jakkolwiek zawsze roztropna Karolina Nakwaska pół wieku wcześniej łagodnie upominała: „Konna jazda, mało której damie służy; jednak są takie, co w niej celują, – nie można im więc tej zabawy wzbraniać; uważać tylko należy, że mężatce nie zawsze wolno jej używać, że powinna być pewną, że ani sobie, ani drugiej istocie nie zaszkodzi, siadając na konia; ma również umieć i wiedzieć, jak konia siodłać i kulbaczyć, aby się ustrzedz przypadku”, to nie wszyscy byli tak wyrozumiali dla kobiecych fanaberii i właściwie aż do wybuchu I wojny światowej dama dosiadająca konia budziła niemałe kontrowersje. Panie, które na przełomie wieków ośmieliły się wziąć udział w zawodach hippicznych na równi z mężczyznami (choć nie w tych samych konkurencjach) spotykały się z niedowierzaniem, a nawet i oburzeniem widzów. W epoce, w której Wodzińska (określana przez Renatę Urban mianem prekursorki jeździectwa) pisze swój poradnik skierowany do odważnych „amazonek”, kobiety na ziemiach polskich używały damskich siodeł, umożliwiających jazdę wierzchem w sutych spódnicach – siadało się w nich na koniu nie okrakiem, lecz bokiem, stąd użycie podobnego ekwipunku wymagało odpowiedniego ujeżdżenia zwierzęcia, zwłaszcza zaś ważne było, „aby koń nauczył się słuchać szpicruty, która dla amazonki zastępuje brak prawej nogi”. W tym samym czasie na zachodzie, jak podaje autorka, od kilku lat widywano już damy jeżdżące „po męzku”. Kobieta siedząca okrakiem na koniu budziła jednak w Polsce sprzeciw, nie tyle nawet z uwagi na domniemane konsekwencje zdrowotne, co względy estetyczne. „Wiadomo, iż Cesarzowa Austryacka, wielka zwolenniczka jazdy konnej jeździ tylko po męsku – pisał w swoich „Listach o jeździe konnej” Rewieński – ale oddaje się tej ulubionej rozrywce w zamkniętej ujeżdżalni wolna od natrętnych oczu widzów, zapewne ze względów wrodzonego kobiecie poczucia estetycznego.” Też same względy estetyczne decydowały o tym, że kobieta na konia winna była siadać jedynie ze schodków lub korzystając z pomocy mężczyzny, nie zaś z ziemi (bo, jak zauważa Wodzińska, „sposób ten jakkolwiek możebny do uskutecznienia, nie znajduje zastosowania choćby ze względów estetyki”) i miała odpowiednio skrojoną spódnicę, gdyż jedynie materiały z nitkami układającymi się na skos „nie robią poprzecznych fałdów tak szpecących amazonkę”. Emancypacja kobiet w dwudziestoleciu międzywojennym pozwoliła paniom na ostateczne pożegnanie się z niewygodnym tak dla jeźdźczyni, jak i wierzchowca ciężkim siodłem damskim, które – choć na przestrzeni lat kilkakrotnie ulepszane i modyfikowane – nigdy nie dorównało, bo i dorównać nie mogło pod względem komfortu siodłu męskiemu. Niepodzielnie zatriumfował męski dosiad i strój, a przesądy dotyczące kobiecego jeździectwa odeszły nareszcie do lamusa.\nBiesiekierski, A. (1874) Uwagi o koniach. Warszawa: W drukarni „Wieku” J. Noskowskiego\nBudny, J. (2008) Historia hodowli i wyścigów konnych w Polsce. W: Wiadomości Ziemiańskie, nr 34, ss. 15-29\nCholewianka-Kruszyńska, A. (2008) Dziecięce zaprzęgi dworskie w Polsce w XIX i XX w. W: Dwór Polski. Zjawisko historyczne i kulturowe. Materiały IX Seminarium. Warszawa: Stowarzyszenie Historyków Sztuki, ss. 513-528\nCiosek, I. (2011) Początki rekreacji, wychowania fizycznego i sportu w Kielcach na przełomie XIX i XX stulecia. W: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, z. X, ss. 13-26\nCzapski, Marian (1874) Historya powszechna konia. T. 1. Poznań: J. K. Żupański\nMarkowski, M.B. (1993) Obywatele ziemscy w województwie kieleckim 1918-1939. Kielce: Kieleckie Towarzystwo Naukowe\nNakwaska, K. (1843) Dwór wiejski. Dzieło poświęcone gospodyniom polskim, przydatne i osobom w mieście mieszkającym. Przerobione z francuzkiego pani Aglaë Adanson z wielu dodatkami i zupełnem zastosowaniem do naszych obyczajów i potrzeb, przez Karolinę z Potockich Nakwaską, w 3 Tomach. Poznań: Księgarnia Nowa\nOczapowski, M. (1842) Hodowla koni obejmująca w sobie poprawę ich, uszlachetnianie tudzież pielęgnowanie i utrzymywanie tak w stadach jako też w gospodarstwie dla pożytku praktycznych gospodarzy. Warszawa, nakładem S. H. Merzbacha, księgarza\nPruski, W. (1980) Wyścigi i hodowla koni pełnej krwi oraz czystej krwi arabskiej w Polsce w latach 1918-1939. Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk: Ossolineum\nRewieński, S. (1885) Listy o jeździe konnej. Praktyczny i przystępny wykład jazdy konnej oraz ujeżdżania koni wierzchowych. Warszawa: Nakł. Gebethnera i Wolffa\nSeifmann, P. (1858) Przewodnik dla kupujących konie czyli zbiór zasad do oceniania zalet, wad oraz wieku konia z cech jego zewnętrznych dla uniknienia strat i zawodów z nadużyć nierzetelnych handlarzy pochodzących. Warszawa: Nakł. Aleksandra Nowoleckiego\nSondij, F. (2011) Hodowla koni rasy małopolskiej – rys historyczny i sytuacja aktualna. W: Wiadomości Zootechniczne, R. XLIX, 2, ss. 25–30\nTowarzystwo Zawodów Konnych Ziemi Kieleckiej K.S.K. 2 P.A.L. Leg. oraz Radomskie Tow. Zachęty do Hodowli Koni (1936) Propozycje zawodów konnych urządzanych przez Tow. Zawodów Konnych Ziemi Kieleckiej, K.S.K. 2 P.A.L. Leg. i Radomskie Towarzystwo do Hodowli Koni w dniach 3,4,5 i 6 lipca 1936 r. Kielce: Komorowicz\nUrban, R. (2014) Amazonki – geneza i rozwój jazdy konnej kobiet w Polsce (do 1939 r.) W: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, Kultura Fizyczna, cz. 13, Nr 2, ss. 13-30\nWodzińska, M. (1893) Amazonka. Podręcznik jazdy konnej dla dam. Warszawa: Nakł. Tow. Wyścigów Konnych w Królestwie Polskim\nWodziński, K. (1884) O układaniu koni pod wierzch i do zaprzęgu. Warszawa: Nakładem Towarzystwa Wyścigów Konnych w Królestwie Polskiem\nŻurawska, T. (1992) Pojazdy i zaprzęgi konne używane w dworach polskich w XIX i na początku XX wieku. W: Dwór Polski w XIX wieku. Zjawisko historyczne i kulturowe. Warszawa: Stowarzyszenie Historyków Sztuki, ss. 165-184


Niebieska koszula męska oxford szyta na miarę 80% bawełna | MMSUITS.PL\nNiebieska koszula męska oxford szyta na miarę 80% bawełna – sprawdź co ją wyróżnia od reszty koszul męskich\nMateriał 80% bawełna Oxford to klasa premium wśród wszystkich gatunków bawełny, z których szyte są koszule męskie. Przyglądając się tkaninie z bliska, zauważymy bardzo ciekawy splot. Nie doświadczymy go w żadnym innym rodzaju materiałów. Koszula męska Oxford to niewymuszona elegancja, która w naturalny sposób pasuje każdemu mężczyźnie. Koszule z takich tkanin bardzo ładnie się układają na ciele, a kiedy są wpuszczone w spodnie, nie powstają na nich zagięcia lub zmarszczki. 80% bawełna Oxford jest miękka i przyjemna w dotyku, co ma szczególne znaczenie w sytuacji, kiedy ubieramy koszulę na kilka godzin, np. do pracy.\nMęskie koszule szyte na miarę z bawełny 80% - gatunek Oxford\nWspomniany rodzaj materiału może posłużyć do uszycia dowolnej koszuli męskiej w kolorze niebieskim. W zależności od wybranej konfiguracji, może ona mieć typ sportowy lub elegancki. Do najbardziej popularnych należą dziś męskie koszule kroju slim, czyli dopasowane i taliowane. Miłośnicy klasycznego wzornictwa wybiorą natomiast krój regular. Bez względu na dokonany wybór, 80% bawełna Oxford jest gwarancją najwyższej jakości wykonania i dużego komfortu noszenia. Pamiętaj, że szyte na miarę koszule można modyfikować w zakresie kołnierzyka i ściegu.


W profesji artysty baletu czas biegnie dwa razy szybciej niż w każdym innym zawodzie. Dlatego z końcem roku żegna się już z nami pierwsza solistka Karolina Jupowicz, oklaskiwana na naszej scenie przez minione 23 lata w wielu głównych rolach.\nJest wychowanką warszawskiej szkoły baletowej i już jako uczennica zdobywała laury krajowych konkursów baletowych. Prosto ze szkoły trafiła w 1995 roku do Teatru Wielkiego - Opery Narodowej i pozostała wierna naszej scenie do końca swojej kariery, od 2000 roku jako pierwsza solistka baletu.\nPodziwialiśmy ją w wielu rolach naszego repertuaru baletowego. Znalazły się wśród nich, m.in.: Księżniczka Aurora w klasycznej Śpiącej królewnie, Lise w Córce źle strzeżonej Fredericka Ashtona, Gamzatti w Bajaderze Natalii Makarowej, Julia w Romeo i Julii Emila Wesołowskiego, Marina w Greku Zorbie Lorki Massine’a, Milady w Trzech muszkieterach André Prokovsky’ego, tytułowa Panna Julia w balecie Birgit Cullberg, partie solowe w Sylfidach Michaiła Fokina i w Serenadzie George’a Balanchine’a, Królowa Kwiatów w Dziadku do orzechów Andrzeja Glegolskiego, Egina w Spartakusie Emila Wesołowskiego, aż po Wybraną w Święcie wiosny Wacława Niżyskiego. Występowała również w innych baletach Fredericka Ashtona, Johna Cranko, Jiříego Kyliána, Matsa Eka, Lorki Massine’a, Borisa EJfmana, Alexeia Ratmansky’ego, Patrice Barta, Williama Forsythe’a oraz polskich choreografów: Krzysztofa Pastora, Emila Wesołowskiego, Gustawa Klauznera, Jacka Przybyłowicza i Jacka Tyskiego. Jest jedyną polską tancerką uhonorowaną w 1999 roku teatralną Nagrodą im. Leona Schillera, przyznaną jej przez Związek Artystów Scen Polskich.\nKarolina Jupowicz kończy swą więź z naszym teatrem 31 grudnia 2018 roku. Żegnamy ją z wielkim uznaniem dla dorobku na warszawskiej scenie i z najlepszymi życzeniami na przyszłość. (pch)\nNa zdjęciu: Karolina Jupowicz w jednej ze swych najważniejszych ról – Gamzatti w Bajaderze, fot. Juliusz Multarzyński


Ekspert: przestępstwa pedofilskie to margines marginesu - Wiadomości - polskieradio24.pl\n13.05.19 prof. Jacek Zaleśny: przestępstwa pedofilskie to margines marginesu\nІлюстрацыя Foto: Shutterstock/Photographee.eu\nPrezes PiS zapowiada zaostrzenie kar za pedofilię. Przygotowano zmiany w Kodeksie karnym\nOstatnia aktualizacja: 12.05.2019 12:50\nJarosław Kaczyński mówi o zaostrzeniu kar za pedofilię. Prezes PiS powiedział podczas konwencji partii w Szczecinie, że kary za takie przestępstwa będą "bez zawiasów" i "być może nawet do 30 lat więzienia". Zapowiedział też podwyższenie wieku ofiar - z 15 lat - do którego przestępstwa seksualne traktowane są jako pedofilia.\nPrezes PiS Jarosław Kaczyński podczas konwencji regionalnej Prawa i Sprawiedliwości przed wyborami do Parlamentu EuropejskiegoFoto: PAP/Marcin Bielecki\n22'06 Wystąpienie prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego podczas konwencji w Szczecinie (PR24)\nPrezes PiS dodał, że kary za pedofilię będą szczególnie surowe dla tych, którym powierzono opiekę nad dziećmi - w tym księży, a także na przykład celebrytów.\nKonwencja PiS w Szczecinie. "Bezpieczeństwo, suwerenność i efektywność energetyczna"\n- To my podjęliśmy walkę z pedofilią - podkreślił w niedzielę prezes PiS Jarosław Kaczyński. Poinformował, że przygotowane zostały zmiany w Kodeksie karnym, przewidujące wysokie kary za pedofilię. - Nie będzie "zawiasów", będą surowe kary, być może nawet do 30 lat więzienia - zapowiedział.\n📸 #KonwencjaPiS w #Szczecin.\n🗓 26 maja głosujcie na listę nr 4⃣ Prawo i Sprawiedliwość! 🇵🇱#PolskaSercemEuropy #PiS4you pic.twitter.com/tZW5UnZfmM\n- My nigdy tego rodzaju zjawisk, nigdy patologii w żadnej dziedzinie - także w sferze Kościoła - nie tolerowaliśmy i nie będziemy tolerować. Co więcej, to my podjęliśmy walkę z pedofilią, wprowadziliśmy rejestr pedofilów. A kto się przeciwstawiał, kto krzyczał o wolności? Platforma Obywatelska - podkreślił prezes PiS.\n- Przygotowaliśmy zmiany w Kodeksie karnym, gdzie te przestępstwa będą karane bardzo surowo, dużo surowiej niż obecnie. Dzisiaj bardzo często zapada nawet wyrok z zawieszeniem, praktycznie żadna kara, jak to się mówi: "w zawiasach" czyli w ogóle. Otóż nie będzie "zawiasów", będą surowe kary, być może nawet do 30 lat więzienia - powiedział Kaczyński.\nO seksualizacji dzieci i wartościach\nPrezes PiS Jarosław Kaczyński powiedział, że należy chronić dzieci przed przedwczesną seksualizacją. W wyniku takiej edukacji dzieci są sprowadzane na złą drogę - mówił polityk podczas konwencji w Szczecinie.\nJarosław Kaczyński podkreślił, że odpowiedzią jest obrona naszych wartości, które ukształtowały się przez historię i religię.\nJarosław Kaczyński powiedział także, że trzeba obronić prawo do realizowanej przez rządzących polityki społecznej.\nPrezes PiS wyjaśnił, że PiS chce obronić programy społeczne, wprowadzone w ostatnich latach.\nWymienił elementy programu społecznego PiS: 500+, trzynastą emeryturę, 300 zł wyprawki, bezpłatne leki dla seniorów.\n"Dlaczego to jest zagrożone? Bo przecież nasi przeciwnicy mówią, że to jest nieracjonalne, to jest niewłaściwe, że to jest rozdawnictwo (...) Oni - żeby prowadzić taką politykę, jaką my prowadzimy - musieliby być w sensie sprawności rządzenia, ale także w sensie moralnym i intelektualnym, tacy jak my, ale nie są" - powiedział Kaczyński.\n- Dobre tempo rozwoju polskiej gospodarki wynika z polityki rządu Mateusza Morawieckiego, ale też z tego, że mamy złotówkę; złotówka to ochrona naszej gospodarki - powiedział w niedzielę prezes PiS Jarosław Kaczyński na konwencji regionalnej partii w Szczecinie.\nJarosław Kaczyński mówił, że dobre wyniki polskiej gospodarki "w ogromnej mierze wynikają z bardzo dobrej polityki gospodarczej rządu premiera Mateusza Morawieckiego".\n- Ale to wynika także z tego, że mamy złotówkę, że różnego rodzaju wstrząsy, które zawsze dotykają gospodarki rynkowej, nas dotykają w stosunkowo niewielkim stopniu. Złotówka to taka ochrona naszej gospodarki - oświadczył prezes PiS.\nWedług Kaczyńskiego istnieje "konieczność obronienia złotówki" w interesie polskiej gospodarki, gospodarstw domowych i polskiej suwerenności. Zdaniem prezesa PiS, "aby pozbyć się złotówki", Polska musi "być na poziomie Niemiec"\nWideo z konwencji regionalnej PiS w Szczecinie:\nZobacz więcej na temat: POLSKA polityka Prawo i Sprawiedliwość Jarosław Kaczyński konwencja PiS w Szczecinie


Czy AK kolaborowała? Zychowicz przekracza granicę tyleż śmieszności, co hańby\nWydrukowano: 2022-01-27 10:31:02.385647+01:00\nOpublikowano: 2017-05-29 16:43:56+02:00 · aktualizacja: 2017-05-29 17:00:34+02:00\nopublikowano: 2017-05-29 16:43:56+02:00\naktualizacja: 2017-05-29 17:00:34+02:00\nautor: Muzeum Powstania Warszawskiego\nPrzyrzekłem sobie, że nie będę komentował twórczości Piotra Zychowicza. Bo jakakolwiek debata nobilituje twórczość w stylu political fiction, zabarwioną na dokładkę czytelnymi intencjami politycznymi. A ów autor jest wyraźnie zainteresowany rozgłosem, jeśli nie skandalem, co przelicza się potem na zyski z kolejnych produkowanych coraz bardziej gorączkowo tytułów. Nieprzypadkowo te tytuły są prowokacjami. Nie powinno się ulegać takim prowokacjom.\nJeśli łamię – jednorazowo, zupełnie wyjątkowo - tę zasadę, to nie po to aby Zychowicza o czymkolwiek przekonywać. To raczej apel do ludzi, którzy decydują o zamieszczaniu jego artykułów, nie na zasadzie polemicznych ciekawostek, ale opinii odzwierciedlających pogląd tygodnika „Do Rzeczy”. Moi dawni koledzy, czy jesteście pewni, że nie jest przekraczana jakaś granica? Czy skandal usprawiedliwia robienie z polskiej historii żałosnego widowiska?\nNaturalnie Zychowicz i jego wyznawcy znowu się ogłoszą ofiarami potencjalnej cenzury. Usłyszę o tłumieniu myśli, zamykaniu ust. Nigdy nie miałem nic przeciw dekonstruowaniu mitów, rozdrapywaniu nawet najboleśniejszych ran, kłopotliwych dla wspólnoty jeśli wynika to z faktów, badań, ustaleń. Ale czy można dekonstruować, rozdrapywać w imię czyjegoś widzimisie? Za pomocą obrzydliwych gier słów zniesławiających już nie pojedynczych ludzi a całych formacji, instytucji, powiedzmy wprost zniesławiających polskie państwo, Polskę.\nZychowicz wziął na celownik słowa ministra Macierewicza. Oto szef MON stwierdził:\nPolska była jedynym narodem, jedynym państwem, które nigdy nie kolaborowało ani z sowieckim, ani z niemieckim zaborcą, które nie stworzyło podczas drugiej wojny światowej rządu kolaborującego.\nZychowicz oznajmia: może ma to sens, gdy opisywać relacje z Niemcami. Ale nie z Sowietami. I wytacza dwa oskarżenia: pakt Majski-Sikorski z roku 1941 oraz „kolaborację” AK z Armią Czerwoną w ramach planu Burza w roku 1944.\nPisze o „całym paśmie kompromisów, układów, ustępstw, umizgów i aktów kolaboracji”. Już to każe się zastanowić nad rzetelnością definicji: nie każdy układ lub kompromis jest KOLABORACJĄ. Słowo to ma konkretne, utrwalone w historiografii znaczenie: oznacza bynajmniej nie każdą współpracę. Przykładowo: czy legioniści Piłsudskiego kolaborowali z jednym z zaborców? Przecież to nonsens. Owszem, współpracowali. Od kilkudziesięciu lat słowo „kolaboracja” ma jednoznacznie negatywną konotację.\nKolaboracja, zwłaszcza w stosunku do drugiej wojny światowej oznacza uznanie przez podbite społeczeństwo, w każdym razie przez jakieś jego odłamy, zwierzchnictwa władzy okupacyjnej. Oznacza uległość.\nMożna pakt Majski-Sikorski krytykować na wiele sposobów – wywołał on sprzeciw piłsudczyków, większości endeków i emigracyjnych socjalistów. Przede wszystkim dlatego, że nie zabezpieczał powrotu ziem wschodnich wydartych nam w 1939 roku. Z tego punktu widzenia krytyk może mówić o „kompromisach czy umizgach”. Choć przecież ten sam układ otwierał drogę na wolność tysiącom Polaków więzionych na Syberii. Zawsze czekałem aż krytycy pokażą inną drogę ich uwolnienia.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/historia/341906-czy-ak-kolaborowala-zychowicz-przekracza-granice-tylez-smiesznosci-co-hanby


Ręcznik szybkoschnący PackTowl Personal Hand - clover - 8a.pl\nNie posiadamy tak dużej ilości produktu "Ręcznik szybkoschnący PackTowl Personal Hand - clover" jakiej oczekujesz.\nRęcznik szybkoschnący PackTowl Personal Hand sprawdzi się w całym zakresie turystycznych zadań. Niezależnie, czy wybierasz się trekking, biwak, rodzinny kemping, czy podróżujesz służbowo, to funkcjonalność tego modelu znacznie ułatwi Ci życie.\nZabranie ze sobą w podróż, czy na trekking klasycznego ręcznika bawełnianego mija się z celem. Wysycha on długo, a po włożeniu do plecaka zajmuje nadmiernie dużo miejsca. Jednocześnie nieodparowana z niego wilgoć może spowodować zjawisko stęchlizny, które do miłych nie należy. Wychodzi na to, że najlepiej postawić na cechy szybkoschnące tego ręcznika, które są wspierane przez technologię antybakteryjną, co czyni korzystanie z niego niezwykle komfortowym.\nRęcznik szybkoschnący PackTowl Personal Hand przygotowany jest do turystycznych aktywności, co wynika z zastosowanych tu materiałów. Pierwszym z nich i przeważającym jest poliester. To właśnie on w wydajny sposób zarządza wilgocią zbierającą się na tym modelu. Chłonie on 4x więcej wody, niż sam ręcznik PackTowl waży, co pozwoli na skuteczne wytarcie ciała. Jednocześnie w porównaniu do modeli bawełnianych o 70% lepiej wysycha. Dzieje się to w szybki sposób, więc po wykorzystaniu będziesz mógł w optymalnym czasie włożyć go do plecaka. Dzięki temu nie musisz obawiać się zjawiska stęchlizny, która zbiera się na wilgotnych ręcznikach z bawełny, gdy są przenoszone bez dostępu do świeżego powietrza.\nRęcznik szybkoschnący PackTowl Personal Hand to także dodatek nylonu, który zwiększa trwałość splotu materiałowego. Wydłuża to żywotność tego modelu, sprawiając, że korzystanie z niego nie zakończy się po jednym sezonie. Bardzo praktycznym rozwiązaniem zastosowanym przez projektantów PackTowl jest technologia antybakteryjna. Jest to znana z odzieży turystycznej Polygiene®, czyli specjalne jony srebra wplecione w tkaninę. Szczególnie na dłuższych wypadach i w podróży okazuje się to funkcjonalne, gdyż pozwala utrzymać świeżość tego modelu przez dłuższy czas. Spowolnione zostaje także powstawanie nieprzyjemnych zapachów, co czyni ręcznik szybkoschnący PackTowl Personal Hand niezwykle komfortowym. Znajdziesz tu także praktyczną pętelkę do jego zawieszenia. Dodatkowo marka dostarcza ten model z pokrowcem transportowym.\nRęcznik szybkoschnący PackTowl Personal Hand to wszechstronny element turystycznego i podróżniczego wyposażenia.\nRęcznik PackTowl Personal Hand – najważniejsze cechy:\nWymiary: ok. 42 × 92 cm;\nRęcznik szybkoschnący PackTowl Personal Hand - clover - opinie klientów


efekty uboczne: Kamila Wasilewska\nMoje zainteresowanie modą i rzeczami wyjątkowymi, wykonanymi przez polskich twórców, zaczęło się chyba od biżuterii. Pamiętam pierwsze zakupy w Wylęgarni i w galerii Decobazaar, niektóre z nich noszę do dziś. Nie wiem, dlaczego ostatnio poświęciłam jej tak mało uwagi i szybko to nadrabiam - Kamila Wasilewska i to, co tworzy, wynagrodzi deficyt biżuteryjnych wpisów. Jej prace można było oglądać na paryskiej wystawie C-Kult i w Warszawie (organizowana przez Elle Decoration).\nCiężko zdefiniować biżuterię Kamili jednym słowem, ale gdybym musiała to zrobić, postawiłabym na "eksperyment". Chociaż najczęściej korzysta ze srebra, nieustannie poszukuje nowych rozwiązań, które bywają zaskakujące. Projektantka kieruje się bardzo prostą (i bardzo mądrą) zasadą, mówi - "Nie ma ograniczenia, jeżeli chodzi o materiały czy rodzaj wykonania. Biżuterię można zrobić ze wszystkiego, warunek jest jeden ‐ musi dobrze wyglądać i mieć sens". To, co wychodzi z pracowni Kamili, na pewno się do takich wytworów zalicza. Seria "Forget me not" to miniaturowe tablice korkowe, gotowe na inwencję właścicielki (przenośny moodboard? przypomnienie o spotkaniu? lista zakupów?), mrugnięcie okiem do wszystkich zapominalskich miłośniczek modnych akcesoriów. Dla tych kobiet, które pamiętają, ale szybko się nudzą, doskonała zabawka - "Moving stones" to mini-kolekcja pierścionków, w której zawarto ruchome elementy, pojawiające się i znikające w srebrnej konstrukcji. Jest też "Miastomania", betonowa (!) kolekcja rzeźb biżuteryjnych, inspirowanych miastem i jego "ciemną" stroną, komunistyczną architekturą, zaniedbanymi, szarymi uliczkami i brudnymi chodnikami.\nBiżuteria Kamili to małe, ale fascynujące dzieła sztuki. Ponadczasowa i oryginalna, nie skupia się na ulotnych trendach, jest raczej formą artystycznego wyrazu. To doskonały wybór dla tych kobiet, które mają zdecydowany styl i są świadome tego, co kupują i co chcą swoim ubiorem zakomunikować. Taki dodatek potrafi podkreślić osobowość i zaintrygować każdego, kto zwraca uwagę na piękne przedmioty. To w końcu inwestycja w coś, co nie posiada terminu ważności i może być przekazywana z pokolenia na pokolenie. Razem z dobrym gustem.\nWszystkie zdjęcia pochodzą z oficjalnego profilu na Facebooku - tutaj. Biżuterię można zamawiać indywidualnie (kontakt e-mail), znaleźć ją można także w Pakamerze i w portalu Decobazaar. W Warszawie szukajcie w Love&Trade, Encepence oraz w galerii "Nieformalna".\nEtykiety: biżuteria, dodatki, Kamila Wasilewska, moda, projektanci, twórcy polscy\nisabeldrafts 2 stycznia 2012 11:47\nŚliczności! a co do mojego jeża, to tak można trzymać je w domu, są zwierzętami terrarystycznymi, dzięki za podsunięcie pomysłu na notkę z kokiem :)\nAdrianna 2 stycznia 2012 13:34\nOstatni pierścionek jest cudowny!!!\nZdecydowanie najbardziej podoba mi się ostatni :)\nKnitted Republic 2 stycznia 2012 17:00\nUwielbiam Cię czytać, zawsze odkrywasz przede mną coś nowego. Jesteś takim przewodnikiem po modzie polskiej.\nA taką biżuterię najchętniej chyba noszą Ci alternatywni ;)\nTe pierścionki są fantastyczne! Bardzo nowoczesne!\nkelly 4 stycznia 2012 12:53\n@Isabeldrafts: Czekam na wpis! ;)\n@Adrianna: Też mi się podoba - to właśnie ten z możliwością "zabawy" ;) Takie błyszczące srebro wygląda rewelacyjnie.\n@Simply A Lifestyle: To już mamy trzech fanów ostatniego! ;)\n@Knitted Republic: Bardzo mi miło :) Staram się wyszukiwać różne polskie perełki, te mniej i bardziej znane!\n@Anonimowy: Nowoczesne, ale chyba nie ma problemów z ich noszeniem - lubię takie rozwiązania!\nJag 4 stycznia 2012 22:55\nOstatni wydaje mi się najprostszy, co nie znaczy, że nudny. Osobiście wybieram te z drugiego zdjęcia:)\nkelly 7 stycznia 2012 14:21\n@Jag: Ostatni chyba jest najłatwiejszy w noszeniu, ale równie piękny. Mnie fascynują te tablice korkowe... :)\nlbm 7 stycznia 2012 17:35\nK.Wasilewska 12 lutego 2012 21:30\nDopiero teraz zauważyłam komentarze:)\nDziękuje bardzo za miłe słowa i oczywiście zapraszam an FP


Tatrzański Park Narodowy. Gdzie uciec od tłumów w Tatrach? - Jedynka - polskieradio.pl\nTatrzański Park Narodowy. Gdzie uciec od tłumów w Tatrach?\nOstatnia aktualizacja: 18.08.2017 17:37\n"Widziałem góry większe, wspanialsze i bardziej majestatyczne. W góry piękniejsze od Tatr jednak nie wierzę" - twierdził pisarz Stanisław Zieliński. Sprawdziliśmy, czy się nie mylił.\nRadiowa Jedynka w Tatrach (Lato z przyrodą/Jedynka)\nTatry słyną z przepięknych widokówFoto: EKATERINA SOLODILOVA/shutterstock.com/cc\nNa Kasprowy Wierch, obowiązkowy punkt wycieczki w Tatry, wjechaliśmy wraz z Patrykiem Michalskim oraz Marcinem Strączkiem-Heliosem i Danutą Wojciechowską z Tatrzańskiego Parku Narodowego.\n- Na każde 100 m w górę temperatura obniża się o 0,6 stopnia Celsjusza. W stosunku do Kuźnic jesteśmy blisko 1000 m wyżej, temperatura jest więc niższa o ok. 5 stopni Celsjusza - zwróciła uwagę Wojciechowska. A co zaobserwowali turyści?\nSzlaki w Tatrzańskim Parku Narodowym liczą aż 275 km. Każdego roku przemierza je w sumie ok. 3 mln turystów. Gdzie warto wyruszyć? O tym w radiowej Jedynce rozmawialiśmy z Tomaszem Skrzydłowskim, autorem "Przewodnika przyrodniczego po Tatrach Polskich".\nWysłuchaj całej audycji, w której o "ułańskiej fantazji" turystów opowiedzieli ratownicy Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (TOPR) i wolontariusze (na czym polega wolontariat, wyjaśnił koordynator wolontariatu w Tatrzańskim Parku Narodowym Dariusz Giś).\nA co zrobić, gdy staniemy oko w oko z niedźwiedziem? Rad udzielił Filip Zięba z Tatrzańskiego Parku Narodowego. Z kolei Jarosław Rabiasz z działu monitoringu i badań Tatrzańskiego Parku Narodowego, z którym odwiedziliśmy Jaszczurówkę, wytłumaczył, dlaczego nie warto głaskać napotkanych w Tatrach żab.\n1000 zł kary za wejście na krzyż na Giewoncie to dużo czy mało? Zasady, jakie panują w Tatrzańskim Parku Narodowym, przypomniał w radiowej Jedynce szef działu edukacji Jan Krzeptowski-Sabała.\nKierownik ruchu zakładu górniczego w PEC Geotermia Podhalańska S.A. Wojciech Wardat objaśnił zaś, jak gorące źródła z głębi ziemi pomagają walczyć z... zakopiańskim smogiem.\nGoście: Tomasz Skrzydłowski (autor "Przewodnika przyrodniczego po Tatrach Polskich"), Filip Zięba (Tatrzański Park Narodowy), Jarosław Rabiasz (Tatrzański Park Narodowy, dział monitoringu i badań), Dariusz Giś (koordynator wolontariatu w Tatrzańskim Parku Narodowym), Jan Krzeptowski-Sabała (Tatrzański Park Narodowy, dział edukacji), Wojciech Wardat (kierownik ruchu zakładu górniczego w PEC Geotermia Podhalańska S.A.)\nZobacz więcej na temat: Tatry przyroda Patryk Michalski Karolina Rożej\n51'52 Jedynkowa wyprawa na Roztocze (Lato z przyrodą/Jedynka)


Własny gabinet kosmetyczny – jak działa franczyza? - Blog furgonetka.pl\nBranża beauty od lat notuje stały wzrost zainteresowania, a coraz lepiej sprawdza się w niej franczyza. Gabinet kosmetyczny znanej sieci jest swego rodzaju mekką urody odwiedzaną przez klientki i klientów szukających przede wszystkim najlepszej jakości usług. Sprawdź, jak uruchomić gabinet kosmetyczny oparty na franczyzie i o co trzeba zadbać.\nFranczyza – przykłady gabinetów kosmetycznych\nJak w praktyce działa franczyza w branży beauty?\nJak założyć gabinet kosmetyczny?\nFranczyza definicja przedstawia ten rodzaj biznesu jako nieustanną współpracę między franczyzodawcą i franczyzobiorcą – przedsiębiorstwami niezależnymi od siebie prawnie i finansowo a związanymi jedynie umową franczyzową. W ramach tej współpracy franczyzodawca przekazuje franczyzobiorcy gotowy pomysł na biznes w zamian za specjalną opłatę wstępną wynikającą z przyłączenia się do sieci franczyzowej oraz późniejszy procent od dochodów. Franczyzobiorca jest w tej relacji przedsiębiorcą, który korzysta ze znaku towarowego franczyzodawcy i całego jego doświadczenia, a dzięki temu nie musi tworzyć od podstaw własnej marki. Obecnie żaden model biznesowy nie daje tak dobrej pozycji początkowej, jak franczyza. Gabinet kosmetyczny funkcjonujący w ramach franczyzy przyciąga klientów swoją renomą i zatrzymuje wysokimi standardami działania.\nUdany biznes franczyzowy zależy od marki, z jaką zwiąże się franczyzobiorca. Do najchętniej wybieranych franczyzodawców należą firmy:\nDepilconcept – depilacja laserowa;\nKosmetyczne Instytuty dr Irena Eris – prestiżowe salony kosmetyczne;\nYasumi Instytut zdrowia i urody – salony kosmetyczne z japońskim SPA;\nPerfect Look Clinic – kosmetyka i medycyna estetyczna;\nDepilacja.pl – salony depilacji laserowej;\nStudio Figura – studio modelowania sylwetki.\nDobrym rozwiązaniem może być również gabinet Sztos Barber Shop (fryzjer męski) oraz Trendy Hair Fashion (studio fryzjerskie).\nProwadzenie franczyzowego gabinetu kosmetycznego mocno różni się od prowadzenia firmy tworzonej pod własną marką, a zasadnicza różnica to renoma, z jaką działalność startuje na rynku. Pozyskanie grona stałych klientów oraz zaistnienie w świadomości lokalnych odbiorców jest długotrwałym procesem. Często potrzeba nawet kilku lat, by zyskać zaufanie lokalnej społeczności. Skorzystanie z gotowego konceptu biznesowego pod szyldem znanej marki ułatwia start w branży i chroni przed błędami, które są charakterystyczne dla początkujących.\nZałożenie gabinetu kosmetycznego w ramach franczyzy wymaga dysponowania odpowiednim lokalem, w którym biznes ma szansę powodzenia. Salon może działać zarówno w dużym mieście, jak i w miejscowości liczącej kilkanaście tysięcy mieszkańców, ale przy założeniu, że konkurencja nie jest duża, a dodatkowo w okolicy nie funkcjonuje już gabinet tej samej sieci założony przez innego franczyzobiorcę. Lokal przeznaczony na gabinet kosmetyczny musi mieć określony metraż. Zwykle sieć franczyzowa podaje w tym przypadku własne zasady, ale w każdej sytuacji bezwzględnie trzeba spełnić określone wymogi sanitarne. W gabinecie powinno się znajdować zaplecze oraz cześć dla klientów wyposażona w niezbędne urządzenia. Konieczna jest również toaleta dla klientów, właściwe miejsce do przechowywania wszystkich preparatów, odpowiednie oświetlenie i wyposażenie zgodne z wymogami prawa.\nNajlepiej byłoby, żeby przyszły franczyzobiorca miał wykształcenie kosmetologiczne, ale nie jest to koniecznością, jeśli zatrudni pracowników z niezbędnymi kwalifikacjami. Samo doświadczenie w prowadzeniu biznesu też nie zawsze jest wymagane. Kwestią niezbędną jest jednak kapitał początkowy, jakiego wymaga konkretna franczyza. Gabinet kosmetyczny z usługami masażu, salon depilacji czy franczyza SPA mogą mieć znacząco różne wymagania pod względem początkowych nakładów.\nProwadzenie gabinetu kosmetycznego to odpowiedzialna praca, ale też źródło ogromnej satysfakcji i przede wszystkim potencjalnie wysokich dochodów. Bezkonkurencyjna w tym przypadku jest franczyza. Gabinet kosmetyczny otwarty na podstawie umowy franczyzowej to doskonały pomysł na biznes. Franczyza skraca czas potrzebny na zdobycie grona wiernych klientów i od samego początku udostępnia narzędzia pozwalające na sprawne, a przede wszystkim profesjonalne prowadzenie działalności.\nPoprzedni post « Drogeria w modelu franczyzowym – dlaczego warto?\nNastępny post Franczyza zakłady bukmacherskie – czy to się opłaca? »


Projektowanie wnętrz warszawa » Blog Archive » Nowe przedsiebiorstwo co prawda szybciej wykonywalo roboty, nie mialo zatargów z robotnikami, ale brakowalo mu doswiadczenia przy montazu duzych konstrukcji stalowych\nNatomiast produkcja warsztatowa nie wzbudziła żadnych zastrzeżeń – stała na dobrym poziomie technicznym, wszystkie elementy wykonano z dobrego materiału i fachowo zespawano. Dodatkowym czynnikiem utrudniającym od samego początku budowę była wiosną 1970 i zmiana wykonawcy montującego konstrukcję stalową. Nowe przedsiębiorstwo co prawda szybciej wykonywało roboty, nie miało zatargów z robotnikami, ale brakowało mu doświadczenia przy montażu dużych konstrukcji stalowych. Toteż – zdaniem komisji prowadzącej dochodzenie po katastrofie – największa odpowiedzialność spada na projektanta, który nie był w stałym kontakcie z kierownictwem budowy, zaś na pytania odpowiadał z opóźnieniem i niewyczerpująco. W czasie montażu ostatniej części środkowego przęsła mostu przez Ren w Koblericji nastąpiła katastrofa, w której zginęło 13 ludzi, a wielu zostało rannych. Była to pierwsza katastrofa stalowego mostu belkowego z pomostem ortotropowym w RFN, gdzie tego rodzaju konstrukcje zaczęto stosować już w latach powojennych. Most ma trzy przęsła rozpiętości: 101 +232+101 [m] o przekroju skrzynkowym (wysokość skrzynek 6 m, szerokość 10,8 m u dołu i 16,2 m u góry). Po ustawieniu skrzynek przyspawano do- nich płyty pomostu oparte na wspornikowo wysuniętych żebrach długości 6 m, uzyskując szerokość mostu 28,5 m, dla sześciu pasów ruchu. Montowane przęsło złamało się prawie w środku rozpiętości. Stwierdzono, że krytyczne odkształcenia powstały w spoinie między skrzynkami. [podobne: piasek cena za m3, gładź gipsowa cennik, systemy suchej zabudowy ]\nTags: gładź gipsowa cennik, piasek cena za m3, systemy suchej zabudowy\nPowiązane tematy z artykułem: gładź gipsowa cennik piasek cena za m3 systemy suchej zabudowy\nW mniejszych konstrukcjach – w tym przypadku mogły doprowadzić do katastrofy. Powtórzyła się sytuacja z budowy mostu Quebec : budując konstrukcję o wielkości dotąd nie osiągniętej, nie przewidziano następstw dużej skali zjawisk, do której należało tę konstrukcję przystosować. Przy powtórnej budowie mostu wykonano pełne, potężne rusztowanie, kosztowne i pracochłonne ale i mniej ryzykowne. W roku […]


Wirtualna Zawoja - Otwarcie "Chodnika Zbójnickiego"\nHomeAKTUALNOŚCIAktualności 2015Otwarcie "Chodnika Zbójnickiego"\nOtwarcie "Chodnika Zbójnickiego"\nUtworzono: poniedziałek, 01, czerwca 2015 13:09\nW sobotę (30 maja) w godzinach popołudnowych, mieszkańcy Skawicy, goście, radni Gminy Zawoja, przedstawiciele samorządu lokalnego oraz Bractwo Zbójników spod Babiej Góry zebrali się by wspólnie wyruszyć Chodnikiem Zbójnickim do Królowej Beskidzkich Jaskiń – Jaskini „Oblica”.\nCo prawda, projekt Babiogórskich Puzzli Kultury został już dawno zakończony, jednak dopiero teraz dokonano oficjalnego i uroczystego otwarcia Chodnika Zbójnickiego - czyli jednej z siedmiu inicjatyw lokalnych, zrealizowanej przez mieszkańców i Radę Sołecką w Skawicy.\nŚwiętowanie rozpoczęło się od wędrówki oznakowanym chodnikiem skawickich zbójników. Uczestnicy pokonywali trasę poruszając się leśnymi ścieżkami, zatrzymując się przy kluczowych punktach trasy, słuchając rymowanych opowieści i podziwiając rzeźby wykonane przez Kazimierza Pająka. Po długiej i nieco meczącej wędrówce dotarli na teren LKS Huragan, gdzie nastąpiła dalsza część imprezy.\nTuż po godzinie 18-tej na boisku sportowym rozegrany został mecz, gdzie Maryny (kobiety ubrane w spódnice regionalne) zmierzyły się z Harnasiami (mężczyźni dla utrudnienia na nogach mieli gumowce). Mecz rozegrano z strugach deszczu, co jednak nie przeszkodziło dziewczynom pokonać chłopaków.\nPo rozegranym meczu, gdy emocje nieco opadły, przyszedł czas na występ zespołu Zbójnik ze Skawicy. Biesiadującym do tańca przygrywała także Kapela Okovita. Organizatorzy imprezy przygotowali dla wszystkich poczęstunek. Był pieczony prosiak, kiełbaska z grilla, oscypki ciasto i napoje.