Prawie połowa dzieci ma problemy psychiczne - Kurier Wileński\nStrona główna W kraju Prawie połowa dzieci ma problemy psychiczne\nPrawie połowa dzieci ma problemy psychiczne\nJedną z przyczyn problemów psychicznych dzieci jest brak działalności pozalekcyjnej Fot. Marian Paluszkiewicz\nOkoło 41 proc. dzieci naszego kraju ma mniejsze lub większe problemy związane z psychiką ― wynika z badań, przedstawionych podczas konferencji z okazji obchodzonego wczoraj, 10 października, Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego.\n„Wielu dzieciom są charakterystyczne pewne problemy psychologiczne, zwykle nie są to poważne zaburzenia. Jednak w 13 proc. przypadków można już postawić odpowiednią, poważną diagnozę” ― powiedział znany na Litwie dziecięcy psychiatra Dainius Pūras.\nJak stwierdził Pūras, sytuacja wygląda podobnie w większości państw. Różni się jedynie podejście do tego problemu. Na Litwie, zdaniem psychiatry, udziela się zbyt mało uwagi dla psychicznego zdrowia dzieci.\n„W rządowym programie są wyraźnie wskazane zobowiązania w sprawie realizacji strategii psychicznego zdrowia dzieci, rozwoju odpowiednich usług i prewencji samobójstw. Pieniędzy wydziela się na te cele niby niemało, ale istnieją problemy dotyczące podziału tych środków. Jednak mamy nadzieję, że już wkrótce wszystko ruszy do przodu. Właśnie czekamy na projekt Ustawy o Działalności Psychologicznej z Ministerstwa Ochrony Zdrowia. Projekt ten ma być rozpatrzony w Sejmie już w listopadzie” ― powiedział Pūras.\nRimantė Šalaševičiūtė, członkini sejmowego Komitetu Praw Człowieka, zaznaczyła, że na Litwie brakuje wykwalifikowanych specjalistów: psychologów, psychiatrów oraz specjalnych pedagogów, którzy pomagaliby dzieciom integrować się w społeczeństwie. Szczególnie brak ten jest odczuwalny w domach dziecka, gdzie mieszka sporo dzieci, mających zaburzenia psychiczne.\n„Jest wiele dzieci, u których zaburzenia psychiczne jeszcze nie są diagnozowane. Bardzo ważne jest jak najwcześniej zauważyć początek odpowiedniego zaburzenia i w porę rozpocząć leczenie. Obowiązkowo jest udzielać wykwalifikowaną pomoc dla rodzin, w których rosną psychicznie niepełnosprawne dzieci. Takimi rodzinami należy bardziej opiekować się, aby przetrwały. Niestety, często staje się tak, że rodziny rozpadają się, a dziecko zostaje tylko pod opieką matki…” ― tłumaczyła Rimantė Šalaševičiūtė.\nDodała, że większa uwaga ze strony państwa i odpowiednie usługi zapobiegałyby sytuacjom, gdy rodzice wyrzekają się psychicznie niepełnosprawnych dzieci.\nŠalaševičiūtė zaznaczyła, że w samorządach obecnie już działają komisje ds. niepełnosprawnych. Ich efektywność jednak zależy wyłącznie od poglądów i priorytetów samych władz samorządowych.\nNa Litwie działają także 42 służby rehabilitacyjne, w których pracują zespoły specjalistów z różnych dziedzin.\n„Jednak służby te na razie nie są do końca skompletowane, czyli mamy jeszcze sporo pracy” ― przyznała Šalaševičiūtė.\nZ kolei 44-letnia Regina (nazwisko wiadome redakcji), nauczycielka języka litewskiego, jest zdania, że problemy psychologiczne ma więcej niż połowa uczniów naszego kraju.\n― Dzieci są bardziej agresywne niż kiedyś, nie umieją współczuć, są bardziej egoistyczne. Kiedyś chłopcy otrzymywali wymówki za różne niezłośliwe psoty. Teraz zaś nawet dziewczynki uczestniczą w bójkach i to jest normalne! ― oburzała się w rozmowie z „Kurierem” pedagog z wieloletnim stażem. ― 13-letnie uczennice palą papierosy w pobliżu szkoły i nie wstydzą się tego, a chłopacy biją kolegę z klasy i filmują to na komórki. Czyżby to nie świadczy o psychicznych problemach?\nRozmówczyni nie sądzi jednak, że agresywność to wina samych dzieci. Twierdzi, że wielki wpływ ma współczesna kultura, orientacja na materializm w społeczeństwie, zbyt duża zajętość rodziców, brak działalności pozalekcyjnej. Nauczycielka twierdzi także, że lepsza polityka państwowa w sprawie zdrowia psychicznego społeczeństwa mogłaby zapobiec wielu nieszczęściom, takim jak samobójstwa.\n― Mamy w szkole jednego socjalnego pedagoga. Co jeden człowiek może zrobić, gdy ma do czynienia z kilkuset dziećmi? Specjalistów rzeczywiście brakuje, a wychowawca i nawet sami rodzice często nie są w stanie zauważyć, że ich pociecha potrzebuje pomocy ― mówi pedagog. ― W 2010 roku jedna z naszych uczennic popełniła samobójstwo. Uważam, że można było temu zapobiec, gdyby w porę zauważono jej zew o pomoc. Jednak nie było komu to zrobić…\nPoprzedni artykułRuniewicz-Wardyn wciąż bez prawa do swego nazwiska\nNastępny artykułRosja już wpuszcza tiry z Litwy, ale bez nabiału


Praktyki Lokalnej Kultury / Ostatki albo początek / Potańcówka – Rozdroża\nOśrodek Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża” serdecznie zaprasza na otwarte warsztaty i potańcówkę w ramach projektu PRAKTYKI LOKALNEJ KULTURY, które odbędą się 25 lutego 2020 r. w kawiarni Centralna Lublin.\nOstatki to w naszej tradycji niezwykły dzień, pełen magicznych możliwości, a także podsumowań mijającego cyklu rocznego. Świat pozostaje w karnawałowym odwróconym porządku, gdzie każdy powinien wykonać kilka ważnych czynności by kolejny rok sprzyjał. Otóż, ahoj przygodo!\n18.00 – 19.30 / WARSZTATY / muzyka, śpiew, taniec / nauka tradycyjnego, ostatkowego tańca obrzędowego „siemieniec”\n20.00 – 23.50 / POTAŃCÓWKA\nSebastian Pikula i Lubartowskie melodie\nKapela Filipa Maciejczuka z Sawoszy


Juventus – Spal: Darmowa typy na mecz, analiza, stream – 27 stycznia | Typy dnia\nTypy dnia-Typy bukmacherskie na dziś-Juventus – Spal: Darmowa typy na mecz, analiza, stream – 27 stycznia\nJuventus – Spal: Darmowa typy na mecz, analiza, stream – 27 stycznia\nTyp dnia27 stycznia 2021\nCzas na kolejne mecze ćwierćfinałowe w Pucharze Włoch. O awans do kolejnej rundy dzisiejszego wieczoru powalczą ze sobą drużyny Juventusu z Spal.\nDobre typy na mecz Juventus – Spal\nTrzeba jasno powiedzieć ,że różnica klas pomiędzy tymi zespołami jest ogromna. I śmiem twierdzić, że będzie to widoczne na boisko, gdzie to dominować powinni już od pierwszej minuty piłkarze Starej Damy.\nGospodarze nie tylko mają możliwości i ambicje na wygranie tych rozgrywek, ale również i zdobyć Puchar. Z pewnością gospodarze są na fali po ostatnim swoim występie, gdzie to sięgnęli po Superpuchar Włoch ogrywając Napoli. Na pewno Juve ma więcej indywidualnosci w swoich szeregach,jak m.in. Ronaldo, który jest wstanie rozstrzygnąć o losach spotkania. Poza tym ekipa Starej Damy zdecydowanie lepiej operuje piłka od swoich rywali, potrafią zagrać kombinacyjnie.\n„Trzeba powiedzieć, że Juve jest zdecydowanym faworytem tego spotkania. Od swoich przeciwników są minimum lepsi o jedną klase” pisze typer portalu betonline.net.pl\nSpal to ekipa, która i tak osiągnęła spory sukces awansując do tego etapu rozgrywek. Bowiem mało kto się na pewno spodziewał, że ta sztuka im się uda. Owszem przystąpią bez większej presji, ale trudni n pewno będzie im nawiązać tutaj walkę.\nPrzebieg tego spotkania nie jest również trudny do przewidzenia. Bowiem od pierwszej minuty tego meczu gospodarze będą chcieli narzuci swój styl gry. A wszystkie możliwości ku temu mają.\nReasumując, zdecydowanie mocniejsza drużyna są gospodarze. Jeśli ekipa Starej Damy nie zlekceważy rywala to nie powinna mieć najmniejszych problemów z wygrana.\nMecz Juventus – Spal można obejrzeć za darmo i legalnie w jakości HD na stronie meczenazywo.xyz\nJuventus – Spal Juve -1.5 1.70 Fortuna\nJuventus – Spal BTTS – NIE 1.64 Fortuna\n27 stycznia 27 stycznia typy bukmacherskie analiza meczu Juventus - Spal dobre typy 27 stycznia dobre typy Juventus - Spal dobre typy na mecz 27 stycznia dobrty typ Juventus - Spal Juventus - Spal stream meczu Juventus - Spal typy bukmacherskie Juventus - Spal typy bukmacvherskie pewne typy Juventus - Spal pewne typy na mecz 27 stycznia skuteczne typy 27 stycznia skuteczne typy Juventus - Spal skuteczny typ na mecz Juventus - Spal typy na dzisiaj 27 stycznia typy na mecz Juventus - Spal typy za mecz Juventus - Spal\nTypy bukmacherskie z piłki nożnej – 26 stycznie. Pewniaki na dziś\nLyon - Bordeaux: Darmowa typy na mecz, analiza, stream – 29 stycznia


Innetapety.pl - Kakol.pl - Katalog Stron\nFunkcjonujący od marca 2014 sklep z dekoracyjnymi tapetami ściennymi. Asortyment sklepu obejmuje obecnie grubo ponad tysiąc rozmaitych wzorów tapet ściennych oraz licznych akcesoriów niezbędnych przy kładzeniu tapet na ściany. Poszczególne produkty zostały posortowane na różne kategorie, dzięki czemu łatwo jest znaleźć poszukiwany wzór.\nSklep innetapety. pl umożliwia opłacenie zakupu zakupionych towarów bezpośrednio ze strony sklepu. Przy zamówieniach powyżej trzystu złotych dostawa jest realizowana gratis.\ntapety, tapety dekoracyjne, tapety ścienne, sklep, sklep z tapetami online


Deszczowy dzień w Barcelonie - Blog Kids&Go - podróże z dzieckiem\nHotele na Costa Brava – kameralnie i blisko plaży\nStrona główna » Barcelona » Miejsca w Barcelonie » Deszczowy dzień w Barcelonie\nDzisiaj zabieram Was na spacer po deszczowej Barcelonie, albo jeszcze inaczej pokażę jeden dzień z życia bliźniaczej mamy. Jak wiecie, do Barcelony jeździmy raz w miesiącu, czasami raz na dwa miesiące. Zazwyczaj jest to wydłużony weekend. Zawsze staram się w szaleństwie spotkań ze znajomymi, zakupów i jedzenia znaleźć chwilę na trochę dziecięcej kultury. Najczęściej zabieram dzieci do teatru, czasami do kina lub jak ostatnio do jakiegoś muzeum.\nJeden z ostatnich takich wydłużonych weekendów przypadł w styczniu. Cały tydzień przed naszym przyjazdem w Barcelonie świeciło słońce, a akurat w piątek od rana deszcz. Do tego zajmowałam się dziećmi sama. Na szczęście już wcześniej miałam wszystko zaplanowane.\nDzień rozpoczęłam od wjazdu na Montjuïc. Ponieważ w planach miałam sporo przemieszczenia się po mieście, wzięłam samochód, ale Wam polecam funicular ze stacji Paral·lel. Jest to linia FM i obowiązuje na niej bilet metra. Można do tu dojechać linią L3 i L2. Na Montjuïc miałam w planach wizytę w Fundacji Miró. Zgodnie z moim przeczuciem w piątkowe przedpołudnie nie było zbyt wielu odwiedzających, co było plusem przy dwójce dzieci. Poza tym było kilka rodzin z małymi dziećmi, to drugi plus. Fakt, że inne dzieci także biegały, niektóre płakały, sprawiał, że od razu zrobiło mi się lżej na sercu. Nie tylko ja jedna muszę uciszać towarzystwo. Jeśli chodzi o twórczość Miró, to zainteresowanie trwało być może dwa obrazy. Gdy zidentyfikowaliśmy magiczną gwiazdę oraz wszystkie kolory, zainteresowanie minęło. Cóż, niewiele więcej można oczekiwać od czterolatka.\nGdy dzieci zaczęły biegać, stwierdziłam, że ich moment koncentracji już minął i poszliśmy coś zjeść. Restauracja Fundacji dzieli się na dwie części – bar z przekąskami oraz właściwą restaurację. Polecam ją na szybki obiad. W karcie mają ciekawe dania w przystępnych cenach, chociaż i standardowe spaghetti dla maluchów także dało się zamówić. Obsługa miła (i wyrozumiała) dla dzieci.\nCo robić w Barcelonie w czasie deszczu?\nDokąd jeszcze możecie się udać z dziećmi w czasie deszczu w Barcelonie? Opcji jest całe mnóstwo. W okolicach Montjuïc jedno z moich ulubionych miejsc to centrum sztuki CaixaForum. Tuż obok MNAC, czyli Museu Nacional d’Art de Catalunya.\nInne miejsca, które lubię odwiedzać z dziećmi, gdy nie mamy szczęścia do pogody to:\nCosmoCaixa – w poście znajdziecie informacje\nMuseu del Disseny de Barcelona – Centrum Wzornictwa\nBarcelona bez turystów\nTego dnia popołudnie spędziliśmy w okolicach Hospital Clínic. To typowa dzielnica barcelońskiego Eixample pełna lokalnych sklepów, barów i wszelkiego rodzaju usług. Aaa, i nie ma tu turystów. Jeśli więc chcecie zobaczyć autentyczną Barcelonę, to koniecznie udajcie się w te rejony. Pierwszy punkt w planie popołudnia to sklep Lego z kącikiem zabaw dla dzieci. Spędziliśmy tam dłuższą chwilę.\nNastępnie udaliśmy się do świetnego centrum zabaw El cau, czyli ogon po katalońsku. Uwielbiam miejsca niesztampowe, miłe dla oka, ciekawe dla dziecka, w stonowanych kolorach – taki jest El cau. Cały w jasnym drewnie. Plac zabaw to ukryty za ścianą ze sklejki labirynt ze zjeżdżalnią, drabinkami, hamakami i nie wiem czym jeszcze, bo dzieci znikały tam, zupełnie zapominając o matce.\nRodzice mają do dyspozycji część kawiarnianą – w karcie soki naturalne, domowe ciastka, herbata i kawa. W związku z ulewnym deszczem na zewnątrz miejsce pękało w szwach, dzieci jednak były zachwycone. Wstęp kosztuje 6 euro po południu i 4 euro rano. Poza tym w weekendy organizowane są przedstawienia dla dzieci i różnego rodzaju warsztaty.\nNa koniec dnia przemieściliśmy się na drugą stronę miasta do nowego spotu jedzeniowego. W odnawianym centrum handlowym Les Glories w mojej ukochanej dzielnicy Poblenou zrobiono tak modną obecnie halę jedzeniową. W przeciwieństwie do np. Koszyków, tutaj stoliki są przypisane do konkretnego baru. Tzn. je się obok tego miejsca, w którym zamawia się jedzenie. Z jednej strony jest duży wybór – restauracja mięsna, rybna, bar z szynką iberyjską, kuchnia włoska i meksykańska. Jednak jakość tapas, przynajmniej tam, gdzie ich próbowałam, nazwałabym trochę pod turystę. I na koniec, nie spodobało mi się, wręcz zdziwiła, słaba wentylacja. Przy tylu otwartych kuchniach wychodzimy z ubraniami przesiąkniętymi zapachem smażonej oliwy. Wydaje mi się, że w dopiero co otwartym miejscu takie wpadki nie powinny się zdarzać.\nNie muszę dodawać, że jedno z dzieci usnęło mi przy stole. Takie są skutki barcelońskiego szaleństwa matki.\natrakcje dla dzieci Barcelona\nWakacje w Portugalii - gdzie jechać w Algarve\nagroturystyka Alpy francuskie Alpy latem Alpy z dzieckiem Andaluzja przewodnik atrakcje dla dzieci Barcelona barcelona przewodnik Barcelona restauracje Barcelona z dziećmi Costa Brava Francja z dziećmi Hiszpania przewodnik Hiszpania z dziećmi hotele dla dzieci hotele w Hiszpanii Kastylia La Mancha Katalonia przewodnik Katalonia z dziećmi Kraj Basków Lazurowe Wybrzeże Madryt przewodnik Marsylia Marsylia z dziećmi Miejsca w Katalonii Miejsca w Trójmieście Narty z dzieckiem noclegi noclegi w Hiszpanii noclegi z dziećmi Portugalia z dziećmi Prowansja przewodnik Prowansja z dziećmi Restauracje w Barcelonie Trójmiasto z dziećmi USA z dzieckiem US roadtrip wakacje we Francji wakacje w Hiszpanii wakacje w Portugalii wakacje w Prowansji wakacje z dziećmi weekend w Barcelonie wychowanie dzieci włochy z dziećmi


Zuza z Przyjaciółek chora na raka, co w nowym sezonie?\nSmutne wiadomości dla fanów "Przyjaciółek"! Okazuje się, że w 12. sezonie serialu jedna z przyjaciółek będzie zmagać się z nowotworem! Zaledwie kilka dni temu widzowie mogli zobaczyć ostatni odcinek 11. serii hitu Polsatu, a w mediach pojawiły się już doniesienia, że po wakacjach w życiu serialowych przyjaciółek dojdzie do prawdziwego dramatu...\nCo wydarzy się w 12. sezonie "Przyjaciółek"?\nWedług doniesień portalu superseriale.se.pl Zuza będzie walczyć z rakiem! Bohaterka grana przez Anitę Sokołowską zrobi sobie badania po tym, jak znajdzie niepokojącą zmianę na piersi. Niestety, wyniki badań potwierdzą obawy Zuzy- to nowotwór! W trudnych chwilach Zuza będzie mogła liczyć na wsparcie Ingi, Anki i Patrycji...\nCo stanie się z Zuzą? Czy serialowa przyjaciółka wygra walkę o zdrowie i życie? Tego dowiemy się dopiero z najnowszym odcinków "Przyjaciółek", które pojawią się na antenie Polsatu jesienią.\nZuza z "Przyjaciółek" zachoruje na raka.\nW trudnych chwilach Zuza będzie mogła liczyć na wsparcie przyjaciółek.\nMartę i Andrzeja z "M jak miłość" znów połączą bliskie relacje! Co na to Magda? Wszyscy fani z niecierpliwością czekają na nowe odcinki kolejnego sezonu "Emki". Jak już informowaliśmy, premierowy odcinek serialu zostanie wyemitowany 27 sierpnia, w poniedziałek, o godzinie 20:40 na antenie Telewizyjnej Dwójki. Z kolei pierwszy odcinek z udziałem Dominiki Ostałowskiej, która po kilku miesiącach wraca do "M jak miłość", będziemy mogli zobaczyć późną jesienią. W 1400 odsłonie hitu serialowa Marta wróci do Polski i jak się okazuje znów zbliży się do byłego męża! Budzyński będzie pocieszał Martę Córka Mostowiaków zdecydowała się na powrót w rodzinne strony po kolejnym zawodzie miłosnym. Jak informuje "Super Express", w trudnych chwilach po rozstaniu z kochankiem pomoże jej... były mąż. Marta znów zbliży się do Budzyńskiego! (...) z Budzyńskim i jego rodziną Martę będą łączyły poprawne, a nawet przyjacielskie stosunki- "SE" cytuje Karolinę Baranowską z produkcji "M jak miłość". Czy bliskie relacje z byłą żoną wpłyną na związek Budzyńskiego z Magdą? A może Marta zaprzyjaźni się z parterką Andrzeja? Tego dowiemy się w nowym sezonie "M jak miłość"! Zobacz także: Wielki plebiscyt magazynu magazynu "Party"! Wybierz z nami serial roku! "Druga Szansa" pokona "M jak miłość"? Marta wróci do Polski po rozstaniu z kochankiem. W trudnych chwilach będzie mogła liczyć na wsparcie byłego męża.


taki sobie blog...: 2016\nPowieść o losach rodziców Aleksandra, poprzedzająca uwielbianą\nprzez polskie czytelniczki trylogię „Jeździec miedziany”.\nSimons Paullina : Dzieci wolności. Warszawa : Świat Książki, 2012, 352s.\nAutor: mpoppins o niedziela, marca 13, 2016 1 komentarze\nPowieści Musso czyta się jednym tchem, z pewnym napięciem, bo już wiadomo, że nic nie jest tak, jak nam się wydaje. Podobnie jest i tutaj.\nPodejrzewam, że nie którzy z nas mają za sobą doświadczenie z "urwanym filmem" po nadmiernym spożyciu alkoholu.Niektórym zdarza się to z innych, poważniejszych powodów.\nAlice, paryska policjantka budzi się na ławce Central Parku przykuta kajdankami do jakiego faceta. Okazuje się, że podobnie jak ona ona również jej nie zna i na dodatek uważa, że znajdują się w parku w Dublinie.\nOd razu pojawia się pytanie jakim cudem znaleźli się w środku Nowego Jorku.\nNie mając innego wyjścia razem muszą rozwikłać zagadkę i uwolnić się od siebie. Kto stoi za tymi wydarzenia, kto napisał na ręce Alice jakiś numer, zabrał ich dokumenty, a zostawił pistolet. Dlaczego dziewczyna ma krew na koszuli a Gabriel wyryty na skórze jakiś numer.\nWiele pytań, ogromny niepokój i wyłaniająca się z mroku niepamięci postać seryjnego mordercy paryskich kobiet, którego Alice prawie udało się złapać. Milion pytań i żadnej odpowiedzi. Jedynym ratunkiem jest przyjaciel bohaterki, również policjant, który na odległość próbuje jej pomóc.\nPodczas tej nietypowej podróży poznajemy historię Alice smutną, tragiczną, szokującą. Jej niezłomny policyjny charakter, który jedynego razu jej zaszkodził.\nAlice może irytować, ale kto z nas nie popełnia błędów ?\nPowieść jest po prostu piękna. Dlaczego?\nPotwierdzenia trzeba poszukać w rozwiązaniu tej zagadki. Naprawdę nie chce psuć przyjemności czytania.\nPoleca z całego serca !!!\nMusso Guillaume : Central Park. Wyd.3 Warszawa : Wydaw. Albatros, 2015, 350s.\nAutor: mpoppins o środa, marca 09, 2016 3 komentarze\n"Potężniejszy od miecza" Jeffrey Archer\nDługo czekałam na kolejną część kronik rodów Barringtonów i Cliftonów. Cieszę się, ze nareszcie mogłam ja przeczytać. "Potężniejszy od miecza" chronologicznie obejmuje lata sześćdziesiąte i początek lat siedemdziesiątych minionego wieku. Jest oczywiście kontynuacją czwartego tomu, więc nie należy się dziwić, że rozpoczyna się wybuchowo podczas dziewiczego rejsu "Buckinghama" do Nowego Jorku. Atak wykonała IRA na zlecenie Pedro Martineza. Na szczęście próba zamachu się nie udała, bo w przeciwnym przypadku mój ulubiony autor nie mógłby kontynuować swojej opowieści.\nArcher Jeffrey : Potężniejszy od miecza. Poznań : Rebis, 2015, 440s.\nAutor: mpoppins o środa, marca 09, 2016 0 komentarze\nEtykiety: Archer Jeffrey\nDoktor Daniel Lowell, wybitny specjalista medycyny, wykładowca na Harvardzie postanawia wspólnie z przyjaciółką Stephanie otworzyć własną firmę. Chce pracować nad wykorzystaniem komórek macierzystych do leczenia dotychczas nieuleczalnych chorób.Poznajemy ich w momencie, gdy starają się pozyskać rządowe fundusze na rozwój swojego przedsięwzięcia. Doktor ma stanąć przed senacka komisją, której przewodniczy senator Ashley Butler. Problem w tym, że polityk jest właściwie wrogiem biotechnologii, hołduje tradycyjnym zasadom i wartościom. Mimo długich wyjaśnień i udowadniania swoich racji Lowell przegrywa spotkanie i przyszłość jego firmy staje pod znakiem zapytania.\nJakież więc było jego zdziwienie, gdy otrzymali wspólnie ze Stephanie zaproszenie od senatora na poufna rozmowę. Okazało się, że Butler cierpi na chorobę Parkinsona, a terapia komórkami macierzystymi dałaby mu szansę na wyleczenie. Po targach finansowo-politycznych lekarze podejmują się terapii, która ma się odbyć w wielkiej tajemnicy na Bahamach, w klinice Wingate'a, a DNA potrzebne przy wszczepianiu komórek macierzystych ma pochodzić z Całunu Turyńskiego. Naukowa gorączka, która opanowała doktora nie pozwala mu racjonalnie myśleć i oczywiście zgadza się na te wszystkie warunki.\nByć może wszystko poszłoby zgodnie z planem, gdyby nie mafia, która zainwestowała w firmę doktorów, ksiądz, który za wszelką cenę chce ochronić relikwię.\nCzytając tę powieść zastanawiałam się jak daleko może posunąć naukowiec w imie nauki. Gdzie jest ta granica, której na pewno nie przekroczy. Obawiam się, że zarówno Daniel, który jest potwornym egocentrykiem nastawionym na własny sukces, jak i Stephanie, zgadzająca się na wszystko, co wymyśli partner, nie mają tej granicy. Nie dostrzegają zła, amoralności swoich zachowań, a widzą za to pozbawionych skrupułów lekarzy z kliniki leczenia niepłodności.Przysłowiowej belki w swoim oku nie widzą.\nOboje niewygodne prawdy wypychają. To czego nie akceptują, to tego po prostu nie ma. Tylko czasem, gdy zbir doktorkowi gębę obija, wówczas ma jakieś przebłyski. Niestety, tylko przebłyski.\nOgólnie oceniając nie podobała mi się ta powieść. Strasznie rozwleczona, styl jakby autor pisał na siłę. Brakuje mi tu polotu, z którym spotkałam się w innych powieściach Cooka.\nCook Robin : Napad. Poznań : Rebis, 2004, 475s.\nAutor: mpoppins o czwartek, lutego 25, 2016 0 komentarze\nEtykiety: Cook Robin\nPowieść z wydaje się lekką fabułą napisana jest językiem lekkim, naturalnym. Autorka wyraźnie wskazuje, że nie zawsze jesteśmy kowalami swojego losu, ale zawsze możemy "coś" z tym zrobić, ale trzeba walczyć o siebie.\nLee Maureen : Nic nie trwa wiecznie. Warszawa : Świat Książki, 2012, 365s.\nEtykiety: Lee Maureen\n"Pierszy pacjent" Michael Palmer\nNa szczęście prezydent z powieści Michaela Palmera miał przyjaciela z czasów studiów, Gaba Singletona i to do niego zwraca się z prośbą, aby ten został jego osobistym lekarzem.Tak też się staje, bo przyjaciołom się nie odmawia. Mimo trudnych przeżyć, karnego usunięcia z Akademii Marynarki Wojennej, alkoholizmu Singleton jest niezwykle bystrym facetem, doskonałym obserwatorem i świetnym lekarzem. Szybko okazuje się, że prezydent Stodard cierpi na niewyjaśnione napady szaleństwa, a lekarz trafia w sam środek niebezpiecznej intrygi. Sam staje się celem zamaskowanego mordercy, na jego oczach ginie poprzedni doktor, ale nie wiadomo kto go zabija, bo nie jest to ani strzał, ani nóż,morderca trzyma w ręku pudełeczko z trzema przyciskami.\nPalmer wprowadza do swojej powieści nanotechnologię, która ma służyć dobru ludzkości, ale w niewłaściwych rękach jest bardzo niebezpieczna.\nKto stoi za tym wszystkim? Przeciwnicy polityczni, wiceprezydent, szaleniec? Gwarantuję, że rozwiązanie zaskoczy czytelnika.\nWięcej nie napiszę, bo odbiorę przyjemność czytania.\nW tej powieści nie ma czasu na nudę. Na każdej stronie coś się dzieje, a wątek miłosny, który wprowadza autor, nie ma czasu się rozwinąć.\nŚwietnie napisana książka, świetny język, budowanie napięcia, humor sytuacyjny i te riposty głównego bohatera. Cudo !!!\nPalmer Michael : Pierwszy pacjent. Warszawa : Albatros, 2009, 416s.\nAutor: mpoppins o niedziela, lutego 07, 2016 0 komentarze\nEtykiety: Palmer Michael\n"Julie Barnenson siedziała przy oknie, wyglądając na spokojne ulice Swansboro".\nMinęło czterdzieści dni, gdy pożegnała na zawsze swojego męża. Małżeństwo trwało krótko, bo tylko cztery lata, ale strata ją odczuwała młoda wdowa jest przerażająca. Świat stanął i runął. Wraz z Jimem umarło w niej całe jestestwo.\nJim kochał ja całym sobą, martwił się o nią, ale wiedział również, że jest silna. Zadbał o to by złagodzić trochę tę przeraźliwą samotność i w czterdzieści dni po swojej śmierci, w Wigilię Bożego Narodzenia podarował jej szczeniaka. Julie nazwała go Śpiewak, bo gdy go wyjęła z kartonu, dostarczonego przez posłańca, pies skomlał i mruczał zupełnie jakby śpiewał.\nKto czytuje powieści Sparksa zgodzi się, że to takie typowe dla niego, trochę melodramatyczne. I ja się nastawiłam w ten sposób to tej książki.. Chciałam takiej powieści, by się oderwać od rzeczywistości i pobujać w obłokach.\nHmm, ale nie tym razem.\nOto Julie, piękna młoda kobieta, którą wszyscy uwielbiają powolutku wraca do życia. Mijają cztery lata od śmierci Jima. Kobieta zaczyna umawiać się na randki. Trafia raz lepiej, raz gorzej. Ze Śpiewaka wyrósł ogromny dog niemiecki, który jest potwornie zazdrosny o swoja panią. Warczy na każdego faceta i zachowuje się jak zazdrosny mąż. Jedyną osobą, którą pies uwielbia jest Mike, przyjaciel zmarłego Jima.\nWśród adoratorów pojawia się Richard, inżynier, który przyjechał na kontrakt do Swansboro. Julie dość szybko odrzuca adoratora, a zakochuje się ( nareszcie!) w Mike'm. Tworzą wspaniałą parę, jednak zagraża im olbrzymie niebezpieczeństwo ze strony odrzuconego Richarda. Kim jest ten człowiek? Jaką ma przeszłość? Czy jest tym, za kogo się podaje?\nI tu mnie Sparks zaskoczył, bo z lekkiej powieści zrobił się thriller z psem w roli głównej. No, może przesadzam, ale suspens jest tu na pewno. Dreszczyk emocji nie opuszczał mnie do końca, tym bardziej, że autor nadał postaci Richarda dużą dozę szaleństwa, inteligencji w zmienianiu życia Julie w koszmar. Spryt, przebiegłość i mroczna przeszłość sprawiły, że bardzo obawiałam się co on jeszcze może zrobić.\nA zakończenie to już takie typowe sparksowskie, ale miłe.\nSparks Nicholas : Anioł stróż. Warszawa : Albatros, 2012, 458s.\nEtykiety: Sparks Nicholas\n"Świat u stóp" Lesley Lokko\nCztery kobiety, cztery różne losy, ale jedna przyjaźń.\nTłem wydarzeń jest Republika Południowej Afryki z burzliwymi dziejami, z upokarzaniem człowieka ze względu na kolor skóry, a z drugiej strony z klasą pogardliwych bogaczy wyzyskujących ludzi do wręcz niewolniczej pracy. Zawirowania polityczne, więźniowie, którzy krzyczą zza krat i o niesprawiedliwości. I to wszystko dzieje się w drugiej połowie XX wieku, gdy reszta świata protestuje, walczy o prawa człowieka.\nPowieść Lesley Lokko napisana bardzo zgrabnie i chociaż czasami autorka musiała nagiąć historię na potrzeby fabuły, to daje prawdziwy obraz świata, w który każdy czytelnik czuje się swobodnie.\nLekki styl pisania i proste jasne przesłanie, że w życiu najbardziej liczy się przyjaźń, sprawia, że książkę czyta się niemal jednym tchem ( w końcu to ponad 500 stron). Postaci są pełnokrwiste z cechami, wadami. Można czasami w małych uczennicach odszukać siebie z dzieciństwa. A losy dorosłych już przyjaciółek osadzone w realiach ubiegłego wieku, z jego zagrożeniami i problemami, sprawiają, że staja się one naszymi przyaciókami.\nTo babska powieść w pozytywnym tego słowa znaczeniu, która moim zdanie kończy się zbyt gwałtownie. Chciałabym poznać dalsze losy, chociaż zdaję sobie, że byłoby "normalnie", czyli trochę nudno. I chociaż życie jest pełne niespodzianek, to życzę przyjaciółkom po prostu stabilizacji.\nLokko Lesley : Świat u stóp. Warszawa : 2007 , 591s.\nEtykiety: Lokko Lesley


NOBILES - domy, Tychy, Czułów, 465 000 PLN\nPrzedstawiam Państwu dom jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej w doskonałej lokalizacji w Tychach\nPowierzchnia użytkowa 129,40 m2 ,całkowita 179,80 m2\nREALIZACJA 3 kwartał 2020\nNowoczesny dom dla Twojej rodziny położony jest przy ul. Modrzewiowej na działce o powierzchni : segment A 350m2 . sąsiadującej z innymi nowymi domami jednorodzinnymi. Cicha, spokojna okolica. Bliskość lasu gwarantuje ciszę i spokój od miejskiego zgiełku oraz zachęca do rodzinnych spacerów i aktywnego wypoczynku. W okolicy szkoła i przedszkole, sklep i przystanek komunikacji miejskiej jest dodatkowym atutem lokalizacji.\nElegancki projekt domu o współczesnej stylistyce, z prostokątnymi lukarnami. Część dzienna na parterze to przestronny salon z jadalnią oraz otwarta kuchnia. Wygodny taras stanowi atrakcyjne przedłużenie tej strefy domu. Z holu dostępna jest część gospodarcza – pojemna spiżarnia, garaż oraz kotłownia. Dwubiegowe schody prowadzą do strefy nocnej na poddaszu. Zaprojektowano tutaj sypialnię rodziców z własną garderobą, dwa pokoje dziecięce, pralnię oraz komfortową łazienkę.\nProponujemy dom wykonany w tradycyjnej murowanej technologii przy wykorzystaniu materiałów najwyższej jakości, dachówki i pustaków ceramicznych. Proponujemy domy w stanie surowym zamkniętym stolarka okienna ,drzwi ,brama garażowa. Doprowadzone wszystkie media: woda, prąd, gaz, kanalizacja. Istnieje możliwość doprowadzenia do stanu deweloperskiego po uzgodnieniu.


Co lepiej pasuje do dużych okien – rolety czy firany? | Do Poznania\nCo lepiej pasuje do dużych okien – rolety czy firany?\n9 września 2019 Do Poznania Wszystko wokół domu\nNowoczesne mieszkania zaskakują pomysłowością i rozmaitymi zestawieniami stylistycznymi. Ważne, aby tworzone kompozycje były przyjazne w każdym aspekcie użytkowania dla wszystkich domowników, ale powinny też ująć wyglądem i sposobem wykończenia. W taki sposób bowiem powstają niepowtarzalne i wyjątkowe wnętrza. Coraz więcej możliwości oferowanych jest także w zakresie wystroju okien.\nPraktyczne i ładne elementy aranżacje okienne\nBrane pod uwagę rozwiązania w zakresie wyposażenia pomieszczeń uzależnione są od indywidualnych potrzeb oraz preferencji właścicieli. Tak samo przy wyborze najlepszego wariantu oprawy okiennej stajemy przed dylematem, jaki produkt będzie najbardziej odpowiedni. W innowacyjnych pomieszczeniach idealnie sprawdzają się rolety. Oferowane są różne rodzaje: w kasecie, „dzień noc” oraz projekty 3D. Jeżeli we wnętrzu zostało zamontowane duże okno, to bardzo atrakcyjnie będzie się prezentowała roleta plisowana. Dlaczego? System rolet plisowanych jest nieskomplikowany w montażu, a przede wszystkim bardzo funkcjonalny. Dzięki specjalnej konstrukcji można zasłonić wybrany fragment okna, co jest bardzo praktyczne, ale także prezentuje się oryginalnie w aranżacji. Dostępne są oczywiście różne materiały oraz warianty kolorystyczne.\nNadal dużą popularnością cieszą się również firany, które w efektowny sposób można wyeksponować w przestronnej przestrzeni okiennej (np. dwuskrzydłowej lub balkonowej). Eleganckie firany zawsze będą ozdobą stylowych i dopracowanych wnętrz. Można je upiąć na różne sposoby, oferowane są także rozmaite tkaniny. Poza tradycyjnymi projektami w odcieniach bieli, można także zakupić firanki z wyraźnymi akcentami kolorystycznymi i dekoracyjnymi aplikacjami. Jeżeli efekt ma być w 100% satysfakcjonujący, trzeba także dobrać ładny karnisz. Warto zwrócić uwagę na modne karnisze rzymskie dostępne na https://karnix.pl/karnisze-metalowe.html, które wyróżnia wysoka trwałość oraz wyrafinowany wygląd.


Niższy wzrost gospodarczy w USA powstrzymuje Fed przed szybszym podnoszeniem stóp procentowych. Do końca roku możliwe najwyżej dwie podwyżki : Świat : Wydarzenia : Menu | Telegraf.biz\nNiższy wzrost gospodarczy w USA powstrzymuje Fed przed...\nDo końca 2016 roku zobaczymy najwyżej dwie podwyżki stóp procentowych w Stanach Zjednoczonych - uważa Ignacy Morawski. Zdaniem ekonomisty czynnikiem hamującym szybsze podnoszenie stóp jest niska dynamika amerykańskiego PKB oraz ryzyko ze strony rynków wschodzących. W przypadku polskiego rynku przyszły poziom stóp stanowi dużą niewiadomą. Z jednej strony dobry wzrost gospodarczy zachęca do ich podniesienia, z drugiej strony wciąż panuje deflacja skłaniająca do ich obniżenia.\n- Podczas ostatniego posiedzenia Fed zrewidował swoje prognozy odnośnie stóp procentowych. Jeszcze na początku 2016 roku prognozował, że dokona czterech podwyżek, teraz ta prognoza wskazuje na dwie - mówi agencji informacyjnej Newseria Inwestor ekonomista Ignacy Morawski.\n- Wydaje się, że Fed na razie nie będzie się spieszył, a podwyżki stóp procentowych dokona raczej w II połowie roku - prognozuje Morawski.\n- Bank centralny mógłby obniżyć stopy procentowe, ale członkowie Rady Polityki Pieniężnej obawiają się o dwie rzeczy. Po pierwsze o zyski banków. Po drugie o wiarygodność Polski i napływ kapitału. Istnieje ryzyko, że zobaczymy kolejne obniżki ratingów - wyjaśnia Morawski.\n- Zyskowność banków jest niska, a obniżki stóp procentowych mogą ją jeszcze zmniejszyć. To potencjalnie może stanowić ryzyko dla akcji kredytowej - zauważa.\nEkonomista przypomina, że obecna sytuacja polityczna w kraju - głównie dotycząca sporu wokół Trybunału Konstytucyjnego oraz braku konkretnego planu zmniejszenia deficytu budżetowego - również komplikuje położenie RPP. Dodaje przy tym, że ewentualna obniżka ratingu kredytowego stwarzałby ryzyko ucieczki inwestorów z polskiego rynku, a obniżenie stóp procentowych mogłoby jedynie spotęgować ten proces.\n- Sądzę, że w takich warunkach Rada Polityki Pieniężnej woli czekać i obserwować. Dopóki nie ma zagrożenia dla wzrostu gospodarczego i będzie trzymał się on solidnie, to RPP nie będzie reagowała na tę bardzo niską inflację - uważa Ignacy Morawski.\nTagi: Fed, inflacja, PKB, RPP, stopy procentowe NBP


Paweł Kaczmarek: Tadżykistan - najpierw gospodarka i wszystko inne - Portal Spraw Zagranicznych psz.pl\nZ wszystkich państw poradzieckiego obszaru Azji Centralnej Tadżykistan zmaga się z największą liczbą problemów związanych z instytucją rodziny oraz demografią. Jest to o tyle martwiące, iż połowa społeczeństwa państwa ma mniej niż 18 lat. W tym względzie reformy społeczne stały się dla władz kraju priorytetem.\nW związku z ciężką sytuacją ekonomiczną w kraju wiele dzieci zostaje opuszczonych przez rodziców, którzy wyjeżdżają za granicę do pracy (najczęściej do Rosji). Ponad 80 procent z 11 tys. dzieci wychowywanych przez instytucje państwowe nie jest sierotami. Wysoka jest umieralność dzieci poniżej piątego roku życia, gdyż wynosi 64 na 1000 dzieci (dane na rok 2008). Jest to najwyższy wskaźnik w tej kategorii w regionie. Z danych organizacji międzynarodowych wynika, iż umieralność matek przy porodzie wynosi około 170 na 100 000 narodzin. Statystyki rządowe Tadżykistanu podają wartości ponad dwa razy mniejsze. Wydatki państwa na służbę zdrowia są niskie (12 dolarów na osobę rocznie), a procent budżetu przeznaczany na edukację należy do bardzo niskich nawet porównując go do poziomu państw tzw. „trzeciego świata”. Wynosi on tylko ok. 3 procent sumy wydatków budżetowych rocznie wg szacunków UNICEF. Problemem zdrowotnym najczęściej dotykającym matki i dzieci do lat pięciu jest anemia. Ponad 25 procent tadżyckich dzieci cierpi na niedobór witaminy A. W Tadżykistanie, w przeciwieństwie do pozostałych państw Azji Centralnej, nie ma wydzielonych służb zajmujących się wyłącznie prawami dzieci.\nEdukacja w tym kraju także przedstawia przygnębiający obraz. Znaczna część szkół została zniszczona w wyniku wojny domowej trwającej od 1992 do 1997 roku. Nauczyciele ze względu na niskie płace zostali zmuszeni do poszukiwania innej formy zarobku niż nauczanie. W 2005 roku prezydent republiki Emomali Rahmon podniósł pensję nauczycieli o 25 procent i obiecał zwiększanie wydatków państwa na edukację. W tym samym czasie na mocy dekretu podniósł dwukrotnie płace lekarzy i niższego personelu medycznego. Trzeba wskazać, że w tadżyckich szkołach – a zwłaszcza tych na prowincji – brakuje tak podstawowych rzeczy jak książki czy zeszyty.\nW związku z tym, że rządu nie stać na zwiększenie liczby przedszkoli zwłaszcza na terenach wiejskich w 2009 roku uruchomiony został przy pomocy społeczności międzynarodowej program „Child to Child”. Polega on na nauczaniu i organizowaniu czasu wolnego dzieciom w wieku przedszkolnym przez dzieci w wieku szkolnym (od 4 klasy szkoły podstawowej wzwyż). W ten sposób podstawowy poziom wiedzy może dotrzeć nawet do małych dzieci z najbardziej oddalonych wiosek. Rozwiązanie takie zyskało przychylna ocenę nie tylko nauczycieli, ale także rodziców dzieci. Od 2007 roku rodzinom w trudnej sytuacji materialnej mającym dzieci uczęszczające do szkoły podstawowej wypłacana jest dwa razy w roku zapomoga. Jej wysokość w 2009 roku została zmniejszona z 60 do 20 somoni (ok. 13 złotych). Władze w 2007 roku zlikwidowały także dodatek dla nauczycieli uczących dzieci w trybie indywidualnym (dzieci niepełnosprawne, chore lub mieszkające w odległych osadach), co spowodowało rezygnację części kadry nauczycielskiej z pracy.\nW dziedzinie zdrowia matki i dziecka władze Tadżykistanu mogą pochwalić się ciągle kontynuowanym programem walki z odrą, który do roku 2004 objął już 3 mln dzieci. W 2002 roku UNICEF ogłosił także, iż Tadżykistan jest krajem wolnym od polio. Ta sama organizacja przy pomocy władz pomiędzy rokiem 2003 a 2004 rozprowadziła wśród 2,7 mln tadżyckich kobiet zestawy tabletek zawierających żelazo oraz suplementów witaminy A. Rząd prowadzi także akcję informacyjną w szkołach o metodach zapobiegania rozprzestrzenianiu się HIV/AIDS oraz buduje nowoczesne sanitariaty w placówkach edukacyjnych (w niektórych z nich to pierwsze tego typu pomieszczenia użytkowe). Ministerstwo Zdrowia wraz z Ministerstwem Edukacji Tadżykistanu ze środków zagranicznych uruchomiły także szereg programów opieki nad dziećmi niepełnosprawnymi fizycznie oraz umysłowo. Takie dzieci jednak, jeżeli mieszkają daleko od dużych miast, nie mogą liczyć na specjalistyczną pomoc. Zwłaszcza wady umysłowe są rozpowszechnione w tym kraju ze względu na niską zawartość jodu w diecie. Rząd nałożył na dystrybutorów soli w kraju obowiązek wzbogacania jej właśnie jodem. Kobiety zaś, jako te, które robią zakupy przy pomocy rozprowadzanych przez instytucje pozarządowe preparatów sprawdzają zawartość jodu (lub jego brak) w kupowanej soli. W związki mineralne wzbogacana jest także mąka. Kontrolę młynów pod tym względem przeprowadzają specjalni urzędnicy państwowi z mobilnymi laboratoriami. Jednakże pomimo przeprowadzania kontroli nie ma jednakże jednolitego prawodawstwa w tej dziedzinie.\nSzpitale w kraju prowadzą akcję propagowania karmienia piersią noworodków do 6 miesiąca życia. W mniejszych miastach kraju tworzone są specjalne położnicze grupy szybkiego reagowania, gotowe do odebrania porodu nawet w odległych wioskach. Często jednak same kobiety nie zgłaszają zajścia w ciąże, co uniemożliwia działanie państwowej służbie zdrowia w zakresie rozpoznawania ewentualnych patologii ciąży. Jak donoszą niepaństwowe organizacje często niebezpieczny poród domowy wybierany jest dlatego, że państwowa służba zdrowia jest tylko teoretycznie bezpłatna. W rzeczywistości płaci się za wszystko: łóżko, pościel, leki, lekarza i pielęgniarki. Problemem jest też brak położnych i ginekologów na wsiach. Planowanie ciąży w Tadżykistanie praktycznie nie istnieje. Rokrocznie w tym kraju aborcji poddaje się ponad 20 tys. młodych kobiet. Wiele z tych zabiegów wykonywanych jest błędnie, co prowadzi do poważnych komplikacji zdrowotnych bądź nawet śmierci. Ciąże są także zagrożone przez niedożywienie tadżyckich kobiet. Wszystkie te problemy nie mogą być rozwiązane przez państwo bez poprawy ogólnej sytuacji ekonomicznej w kraju. W problemach z wyżywieniem doraźnie pomaga pomoc humanitarna z zagranicy – zwłaszcza w regionach górzystych.\nOsobną kwestią w polityce rodzinnej Tadżykistanu jest pozycja kobiety. Dziewczynki ze względu na wysokie koszty edukacji nie są posyłane do szkół. W kraju nawet 20 procent dziewcząt w wieku szkolnym i przedszkolnym zostaje w domach, gdyż ich rodzice uważają ich edukację za zbyt kosztowną i bezużyteczną. Pozytywne zmiany w tym procesie przyniósł program promocji edukacji dziewcząt na terenach wiejskich. Rodzice posyłają coraz częściej swoje córki do szkół, gdyż program nauczania zmodyfikowano tak, iż dziewczynki oprócz wiedzy powszechnej są także kształcone w kierunku prac gospodarstwa domowego np. rękodzieła. W ich programie nauczania są także takie przedmioty jak zapobieganie AIDS, higiena w domu czy rozwiązywanie konfliktów i negocjacje.\nZe względu na ciężką sytuację ekonomiczną kraju ciężar wychowywania dzieci oraz opieki nad gospodarstwem domowym spoczywa głównie na ramionach kobiet. Dzieje się tak, gdyż większość mężczyzn, aby utrzymać swoje rodziny pracuje za granicą. Rzadko wracając do kraju przesyłają małe kwoty pieniężne do swoich domów. W Tadżykistanie silne jest także zjawisko przemocy rodzinnej skierowanej wobec kobiet. Niektóre kobiety popełniają z tego powodu samobójstwo. Władze otworzyły do roku 2009 w całym kraju 12 kryzysowych centrów pomocy kobietom oraz ich dzieciom, które padły ofiarą przemocy domowej. Z drugiej strony często nie reagują na doniesienia o tragediach rodzinnych usprawiedliwiając je, jako sprawy prywatne. Amnesty International twierdzi jednak, że około połowa tadżyckich kobiet doświadcza regularnej przemocy fizycznej, seksualnej bądź psychicznej ze strony swojego męża lub jego krewnych. Główne przyczyny takiego zjawiska w społeczeństwie to tradycyjne pojęcie „honoru i hańby” mężczyzny i rodziny jako całości. Nieprzychylnymi zjawiskami względem zakładania rodziny w Tadżykistanie jest przewaga liczby kobiet nad mężczyznami (wynik wojny domowej), powszechna prostytucja, wielożeństwo (dzieci drugiej żony mają nieuregulowany status prawny) oraz rosnąca liczba rozwodów.\nW Tadżykistanie jak widać polityka prorodzinna nie może być przeprowadzona zanim nie zostanie przywrócone realizowanie w sposób prawidłowy funkcji państwa po wojnach domowych i kryzysie gospodarczym związanym z rozpadem ZSRR. Państwo ma już wyznaczony priorytet, którym jest – jak na razie - ratowanie swojej własnej egzystencji.


Kanye West ciężko pracuje\nKanye West przedstawił film, z którego wynika, że ma dużo pracy.\nW filmie zaprezentowanym przez rapera widać dwie tablice z pięcioma tracklistami albumów. Jak na razie tylko płyty projektu Kids See Ghost i Pushy T są gotowe. Na pozostałych albumach nadal widnieją puste miejsca. Klip w którym słychać też nową muzykę Kanye Westa można zobaczyć poniżej.\nKanye West opublikował ostatnio dwie nowe piosenki: "Lift Yourself" oraz "Ye Vs. The People".\nNa solowym albumie Kanye Westa znajdzie się siedem piosnek. Ta płyta trafi do fanów 1 czerwca. Tydzień później pojawi się wspólne wydawnictwo z Kid Cudim. Raperzy do tego celu powołali grupę o nazwie Kids See Ghost.\nTwórca zapowiedział też premiery płyt Pushy T i Teyany Taylor oraz Nasa.\nKanye West to obecnie jeden z najpopularniejszych raperów. Jego płyty rozeszły się w nakładzie 32 milionów egzemplarzy, a w formacie cyfrowym ściągnięto je 100 milionów razy. Zdobył ponad 20 statuetek Grammy. Magazyn "Time" dwukrotnie zamieścił go na liście "100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie" - w 2005 i 2015 roku. Amerykanin nie boi się kontrowersji i chętnie łączy muzykę ze sztuką. Jego dorobek zamyka album "The Life of Pablo" z lutego 2016 roku.\nKanye West nie byłby sobą, gdyby nie wywołał sensacji podczas muzycznej gali.\nTravi$ Scott sika z Kanye Westem\nTravi$ Scott opublikował nagranie "Piss On Your Grave".\nKanye West na urodzinach 2 Chainz\n2 Chainz opublikował wideo do utworu "Birthday Song".


Galileo – 5 lat pracy na orbicie jowiszowej – AstroNET\nPięć lat temu sonda Galileo po raz pierwszy przeleciała w pobliżu Ganimedesa – największego z księżyców Jowisza i największego księżyca w Układzie Słonecznym.\nUkład Jowisza poznaliśmy po raz pierwszy z bliska w 1979 roku podczas przelotu sond Voyager I i Voyager II. Celem tych misji było badanie wszystkich planet olbrzymów w Układzie Słonecznym. Nie mogły więc one stać się satelitami Jowisza. Jednak nawet te misje pozwoliły na odkrycie rewelacyjnych faktów dotyczących tej olbrzymiej planety (między innymi czynnych wulkanów na księżycu Io).\n18 października 1989 roku wystartowała z Ziemi sonda Galileo (wyniesiona została na pokładzie promu kosmicznego Atlantis). W grudniu 1995 roku Galileo wszedł na orbitę Jowisza.\nDokładnie 5 lat temu – 27 czerwca 1996 roku Galileo po raz pierwszy zblizył się do jednego z księżyców odkrytych w 1610 przez Galileusza (po którym imię odziedziczyła sonda). W momencie największego zbliżenia znalazł się on w odległości zaledwie 835 kilometrów od powierzchni liczącego 5268 kilometrów księżyca (dla porównania – średnica ziemskiego Księżyca to około 3480 kilometrów).\nPo 5 latach pracy na orbicie Galileo jest wciąż sprawny. W tym czasie wykonał około 30 zbliżeń do księżyców Jowisza – Io, Europy, Ganimedesa i Callisto. Cały czas obserwował też to co dzieje się na samym Jowiszu. Misja miała zakończyć się w 1997 roku. Od tamtego czasu była kilkukrotnie przedłużana ze względu na dobry stan techniczny sondy. Jej ostateczny koniec zapowiedziano na sierpień 2003 roku.\nGalileo - Countdown to Ganymede 1, Galileo Project Home, VOYAGER JUPITER SCIENCE SUMMARY


KUL - Biblioteka Uniwersytecka - Karolina Lanckorońska (1898-2002) - sylwetka, publikacje i dzieło\nKarolina Lanckorońska (1898-2002) - sylwetka, publikacje i dzieło\nKarolina Lanckorońska (1898-2002)\nKarolina Lanckorońska - sylwetka, publikacje i dzieło\nKaroliona Lanckorońska, historyk i historyk sztuki,\nlaureatka wielu nagród, m.in. Stowarzyszenia Polskich\nKombatantów (1988) czy nagrody Fundacji Jana Pawła II.\nDoktor honoris causa -\nUniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1983),\nPolskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie (1988),\nUniwersytetu Wrocławskiego (1990).\nOtrzymała m.in. odznaczenia: Order Odrodzenia Polski (I),\nOrder Świętego Grzegorza Wielkiego z Gwiazdą (II),\nKrzyż Kombatancki, Medal Cracoviae Merenti.\nGdy w siedzibie Polskiego Instytutu Historycznego\nw Rzymie wręczano Jej przyznany przez ministra spraw\nzagranicznych RP dyplom uznania "Za zasługi dla kultury\npolskiej na świecie", powiedziała, że niczego wielkiego\nnie dokonała, a to, co zrobiła, było wypełnieniem\nobowiązku wobec Ojczyzny.\nGdy dostawała srebrny medal "Cracoviae Merenti"\n(jako druga osoba po Janie Pawle II), stwierdziła:\n" Znam dwa słowa: służba i zasługa. Zasług nie mam.\nSłużyć się starałam ".\nByła wierna maksymie księcia de Levis (1764-1830),\nktóra we francuskim oryginale brzmi: " noblesse oblige "\n(szlachectwo zobowiązuje), co wprost znaczy,\nże im kto wyższe zajmuje miejsce w hierarchii społecznej,\ntym większe ma wobec innych obowiązki.\nKarolina Lanckorońska tak to właśnie rozumiała...\nStarannie unikała rozgłosu uważając,\nże po prostu postępuje tak, jak postępować powinna.\nKarla z ojcem (fot.\nze zbiorów archiwum\nPAU w Krakowie)\nWyżej po prawej: Malczewski sportretował tu sam siebie przy pracy\n- nad portretami hrabiego Karola Lanckorońskiego i jego córki, Karoliny.\n'Artysta i jego Mecenas. Nieznane rysunki Jacka Malczewskiego ze zbiorów Lanckorońskich'.\nMiędzynarodowe Centrum Kultury, Kraków 1995\nNiżej - rodzinne pamiątki Karli Lanckorońskiej; od lewej -\nz ojcem przy stole, album z podobiznami wielkich Polaków i album rodzinny (początek XX wieku)\n[ - ze spuścizny Karli, obecnie w zbiorach Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie,\nUrodziła się 11 sierpnia 1898 roku w Buchberg nieopodal Gars (Dolna Austria) jako córka Karola i Małgorzaty z domu Lichnowsky. Jej ród miał tradycje sięgające XIV wieku i powiązany był naturalnie z arystokracją europejską, ale ich poczucie polskości było niezwykle silne. Była – wraz z siostrą Adelajdą – dziedziczką sporego majątku w Komarnie koło Lwowa i kolatorką tamtejszych kościołów. Z matką, Niemką, rozmawiała po niemiecku, z ojcem po francusku i angielsku. Polskiego uczyła się od guwernantki. Gdy miała dwanaście lat, ojciec zabrał ją do Florencji. Tam, w Akademii Florenckiej, po raz pierwszy ujrzała posąg 'Dawida' Michała Anioła. Profesor Lech Kalinowski, uczeń, a później bliski przyjaciel Karoliny Lanckorońskiej uważa, że to była miłość od pierwszego wejrzenia. " Inny artysta już dla niej nie istniał. Tylko Michał Anioł " - wspominał. Karla kupiła we Florencji wielką fotografię 'Dawida'. Od tej pory zawsze miała ją w pobliżu. Przeżyła z nią obie wojny, cały przeklęty XX wiek; jego połowę (i pół swego życia) - na emigracji. Przed śmiercią, tracąc wzrok, podarowała ją Lechowi Kalinowskiemu.\nKarolina (a właściwie Karla, bo tej formy imienia używała), po ukończeniu prywatnego gimnazjum podjęła studia z zakresu historii sztuki na Uniwersytecie Wiedeńskim (1917 – 1921), gdzie też w roku 1926 zrobiła doktorat pod kierunkiem Maxa Dvořaka i Juliusa von Schlossera (analizowała w nim fresk... Michała Anioła "Sąd Ostateczny"). Jako pierwsza Polka (!) habilitowała się na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie (1935). Została pracownikiem uniwersytetu, co było spełnieniem jej marzeń: w latach 1935 – 1939 była tam docentem historii sztuki nowożytnej, jednocześnie także pełniła funkcję sekretarza Towarzystwa Polskich Badań Historycznych we Lwowie. Dała się poznać jako znakomity dydaktyk, dobry pedagog i coraz bardziej licząca się uczona.\nZ badań nad loggiami Rafaela\nLwów 1932 Ten najszczęśliwszy okres w Jej życiu trwał zaledwie kilka lat. Wybuch wojny zastał ją we Lwowie i tam przeżyła wkroczenie Armii Czerwonej. Kontynuowała, chociaż z coraz większymi trudnościami, działalność uniwersytecką i bardzo aktywnie włączyła się w prace konspiracji. Wiosną 1940 roku, zagrożona aresztowaniem przez NKWD, uciekła do stolicy Generalnej Guberni, Krakowa. Tam natychmiast nawiązała kontakty konspiracyjne, a Jej przełożonym był Tadeusz Komorowski-Bór, ps. Prawdzic. W ramach RGO (Rady Głównej Opiekuńczej) zorganizowała legalną kontrolę opieki więziennej i rozpoczęła objazdy więzień na terenie Generalnej Guberni. Znakomita znajomość niemieckiego oraz arystokratyczne pochodzenie imponowały Niemcom, dzięki czemu mogła sporo osiągnąć. Była odważna; nie wahała się interweniować i domagać lepszych warunków dla uwięzionych.\nTo musiało się źle skończyć. Została aresztowana na polecenie szefa gestapo w Stanisławowie, Hansa Krügera. W czasie jednego z przesłuchań 'pochwalił się', że to on kierował akcją rozstrzelania lwowskich profesorów, aresztowanych wkrótce po wejściu Niemców do Lwowa. Krüger był pewny, że Karla nie wyjdzie żywa z rąk gestapo. Ale za sprawą brata Jej aresztowanie wywołało interwencję dworu sabaudzkiego - o tyle skuteczną, że stała się osobistym więźniem samego Heinricha Himmlera. Oznaczało to dużo lepsze warunki, ale przede wszystkim to, że nie wolno jej było zabić bez wiedzy Himmlera. Po krótkich pobytach w więzieniach we Lwowie i w Berlinie, na początku stycznia 1943 roku wywieziono ją do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Na 'powitanie' funkcyjna więźniarka oświadczyła: "...No, Sie sind eine Polin... Pani jest Polką... Ja jestem Niemką, siedzę już cztery lata (...) was to my znamy dobrze. Bo jedne tylko Polki wchodzą tu z głową do góry i z miną po prostu wesołą!". Nie spuściła głowy. W obozie prowadziła dla współwięźniarek wykłady o... sztuce antyku i nowożytnej Europy. Uważała za swoją zwykłą powinność codzienną pracę w szpitalu obozowym. Po dwudziestu siedmiu miesiącach obozu, 5 kwietnia 1945 roku znalazła się w grupie 7,5 tysiąca kobiet, które Niemcy - właściwie zupełnie nie wiadomo dlaczego - przekazali Międzynarodowemu Czerwonemu Krzyżowi. Wreszcie wolność...\nPo opuszczeniu obozu udała się do Włoch, gdzie wstąpiła do armii generała Władysława Andersa. Gdy wojna się skończyła, osiadła na stałe w Rzymie. Współorganizowała tam studia wyższe dla demobilizowanych we Włoszech i w Wielkiej Brytanii polskich żołnierzy. W listopadzie 1945 roku podpisała w Rzymie akt fundacyjny Polskiego Instytutu Historycznego. Umożliwił on wydanie 28 tomów roczników "Antemurale" poświęconych dziejom Polski widzianej z Zachodu, 76 tomów źródeł ("Elementa and Fontium Editiones") oraz "Acta Nunciaturae Poloniae". Od 1951 roku była profesorem Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie. Stworzyła z bratem Antonim Fundusz imienia Karola Lanckorońskiego, przekształcony w 1967 roku w Fundację Lanckorońskich z Brzezia (z siedzibą we Fryburgu Szwajcarskim, od 1977 roku również w Londynie), z którego stale korzystają m.in. biblioteki polskich uniwersytetów. Tym sposobem niosła pomoc polskim uczonym w kraju, a także stypendystom, którzy prowadzili badania poza krajem. Ze stypendiów naukowych fundacji skorzystało ponad czterystu polskich uczonych. W latach '70. sprzedała jedną z pereł rodzinnej kolekcji - "Św. Andrzeja" pędzla Masaccia, by ratować Bibliotekę Polską w Paryżu, którą chciały przejąć władze PRL... W czasie stanu wojennego Jej ogromną zasługą była czynna pomoc w organizowaniu dostarczania lekarstw do Kraju.\nw Rzymie, 1945 r.,\nw mundurze II Korpusu;\nfotografia ze zbiorów\nAle dopiero po upadku PRL mogła naprawdę w kraju zaistnieć. Od 1990 roku była członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.\nKiedy prof. Lanckorońska skończyła dziewięćdziesiąt sześć lat, postanowiła przekazać rodzinne zbiory sztuki do dwóch polskich muzeów. Długo nosiła się z tym zamiarem, jej warunek brzmiał: Polska Niepodległa. " Jestem ostatnią z rodu, brat mój i siostra zmarli, wszyscy troje byliśmy bezdzietni - pisała do prezydenta Wałęsy w 1994 roku - Dzieła te są moją prywatną, wyłączną własnością; nie zebrałam ich ja, zebrali ci, od których pochodzę. Rzeczy te przeznaczam na dwa dostojne miejsca, na Zamek Królewski w Warszawie i na Wawel ". Ten list pisała w Rzymie. Chciała osobiście przekazać rodzinne zbiory, lecz wiek już nie pozwalał jej na podróż... " Nie śniło mi się w najśmielszych marzeniach mojego długiego życia, że mi jeszcze będzie danym napisać ten list. Składam dar w hołdzie Rzeczpospolitej Wolnej i Niepodległej na ręce jej Prezydenta ".\nW grudniu 1994 roku prof. Lanckorońska przekazała w darze Zamkowi Królewskiemu w Warszawie i Zamkowi Królewskiemu na Wawelu około 150 dzieł sztuki pochodzących ze zbiorów rodziny Rzewuskich i Lanckorońskich - 37 obrazów (wśród nich dwa dzieła Rembrandta) trafiło do Warszawy, 85 obrazów - na Wawel. Do tego kilkadziesiąt rysunków dawnych mistrzów przypadło Bibliotece Jagiellońskiej, Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Muzeum Narodowemu w Warszawie oraz Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Wśród darów przekazanych Zamkowi w Warszawie znalazły się cenne obrazy z dawnej galerii króla Stanisława Augusta, m.in. dwa pędzla Rembrandta - "Żydowska narzeczona" i "Ojciec żydowskiej narzeczonej" (znany pod nazwą "Uczony przy pulpicie").\nW kolejnych latach Karolina systematycznie wzbogacała polskie zbiory. Wawelowi przekazała pamiątki po swoim ojcu Karolu, który był jedną z najwspanialszych polskich postaci w świecie kultury przełomu wieków XIX i XX. Historyk sztuki, archeolog, mecenas artystów, a także społecznik i polityk (dziedziczny członek wiedeńskiej Izby Panów, Wielki Ochmistrz dworu cesarskiego) był fundatorem nagrobka św. Jadwigi Królowej w katedrze krakowskiej i wielkim kolekcjonerem obrazów. Jego kolekcja należała do trzech największych w Wiedniu. Wśród przekazanych przez córkę pamiątek był dyplom nadania mu orderu Złotego Runa przez cesarza Austro-Węgier, Franciszka Józefa. Wśród kolejnych darów nalazł się też renesansowy obraz "Jowisz, Merkury i Cnota" pędzla Dossa Dossiego - po "Damie z gronostajem" Leonarda da Vinci to najcenniejszy renesansowy obraz w Polsce.\nW sumie od prof. Lanckorońskiej Zamek Królewski na Wawelu otrzymał 87 obrazów gotyckich i renesansowych, w większości włoskich, namiot turecki z XVII - XVIII wieku, cztery obrazy i 228 rysunków Jacka Malczewskiego oraz 70 listów tego artysty do Karola Lanckorońskiego (które stanowią piękny przykład przyjaźni łączącej wielkiego mecenasa i wielkiego artystę), numizmaty, grafiki i pamiątki rodzinne (razem ponad pół tysiąca muzealiów). Dzięki darom profesor Lanckorońskiej Wawel posiada obecnie najważniejszą kolekcję wczesnego malarstwa włoskiego w Polsce i jedną z najbardziej liczących się w Europie.\nPani Profesor była Autorką opracowań naukowych i artykułów autobiograficznych (m.in. w "Tygodniku Powszechnym"), oraz licznych publikacji książkowych, choćby "Dekoracja malarska kościoła Il Gesu' w Rzymie" (Lwów 1935), "Studies on the Roman-Slavonic Rite in Poland" (Rzym 1961) i wielu innych (niektóre prezentujemy obok). Dorobek profesor Karoliny Lanckorońskiej będzie na pewno przedmiotem wielu badań zarówno historyków sztuki, jak też i historyków, bo obok swojej działalności naukowej, skierowanej przede wszystkim ku swojemu umiłowanemu okresowi Michała Anioła i jego twórczości, związana była z publikacją źródeł do dziejów polskich, jakie znajdują się w różnych zbiorach obcych, a przede wszystkim w archiwach watykańskich.\nSamotność, sztuka, serce i wiara\nO Jej rękę starali się Carl Burckhardt, szwajcarski delegat Ligi Narodów w Wolnym Mieście Gdańsku, i dwukrotnie Edward Raczyński, późniejszy prezydent RP na obczyźnie. Ale wolała pozostać wierna Michałowi Aniołowi. Na ten wybór snadnie wpłynęła śmierć ukochanego ojca i straszliwa trauma wojen.\nPodobno na kilka dni przed śmiercią wspomniała uczniów Jezusa idących do Emaus, którzy prosili Zmartwychwstałego, by ich nie opuszczał (Łukasz 24,29)... Mane nobiscum; quoniam advesperascit, et inclinata est iam dies - Zostań z nami, bo ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił...\nZmarła w Rzymie, 25 sierpnia 2002 roku. Miała 104 lata.\nPochowano Ją 12 września na rzymskim cmentarzu Campo Verano.\nNotę opracowano na podstawie:\nAgata i Zbigniew Judyccy, Polonia. Słownik biograficzny, Warszawa 2000;\nJędrzej Majka: 'Poślubiła' Michała Anioła - opowieść o prof. Karolinie Lanckorońskiej,\nMiesięcznik katolicki 'List', nr 2003/02 ;\nBp Jan Kopiec: Wspomnienie o prof. Karolinie Lanckorońskiej (serwis Opoka),\nmateriały Polskiej Agencji Prasowej, archiwum 'Tygodnika Powszechnego' i inne źródła\nKarolina Lanckorońska: Wspomnienia wojenne,\nZnak, Kraków 2001\nProjekt okładki: Rafał Szłata, ISBN: 83-240-0077-1, s. 368\n(książka nominowana do Nagrody Literackiej NIKE 2002\ni Nagrody Literackiej imienia Józefa Mackiewicza,\nnagrodzona Nagrodą Historyczną tygodnika "Polityka" 2002)\nSwoje dramatyczne i heroiczne losy z okresu II wojny światowej Autorka utrwaliła we "Wspomnieniach wojennych". Zaczynają się one z chwilą zajęcia Lwowa przez wojska radzieckie w 1939 roku, a kończą na zwolnieniu z obozu koncentracyjnego w Ravensbrueck w kwietniu 1945 roku. Pokazują niezwykłą osobowość autorki, Jej wulkaniczny temperament, zaradność, lwią odwagę, przekonanie do swoich racji i umiejętność działania w niejednokrotnie ekstremalnych sytuacjach. To doskonały portret kobiety silnej i imponującej swą bezkompromisową postawą wobec zła. Ten pamiętnik spisała w latach 1945 - 1946 i nawet zamierzała go wydać w tłumaczeniu na angielski. Próbki przesłała dwóm wydawcom, którzy tekst odrzucili jako "zbyt antyrosyjski". Próba podjęta po kilku latach miała ten sam efekt, ale uzasadnienie było inne. Uznano tekst za "zbyt antyniemiecki". Oba uzasadnienia były całkowicie nieprawdziwe. Ten tekst jest jednoznaczny w ocenach moralnych, ale bardzo powściągliwy w ekspresji. Czasami aż się nie chce wierzyć, że napisany został na gorąco, gdy emocje były świeże. Autorka wychowana na tradycji antycznej buduje swą opowieść zgodnie z jej regułami. Zacytujmy taki na przykład fragment: " W chwili okupacji kraju Polska żyła w przekonaniu o brutalności Niemców, ale zarazem o bezwzględnej ich uczciwości osobistej; dopiero z czasem odkryliśmy jedną bardzo ważną cechę okupanta - nadzwyczajną wrażliwość na dobra materialne, przy zupełnym braku wrażliwości na sposób zdobywania tych dóbr ". Takich perełek jest w tym tekście bardzo dużo...\n(z recenzji Andrzeja Garlickiego)\nKarolina Lanckoronska: Mut ist angeboren. Erinnerungen an den Krieg 1939 - 1945\nAus d. Poln. von Karin Wolff. - Wien [u.a.]: Böhlau Verlag, Wien, Köln, Weimar 2003\nAlles an dieser Frau war aussergewoehnlich: ihre Herkunft und Bildung, ihr Mut und ihre Religiositat, ihre effiziente Mitmenschlichkeit. Die in Oesterreich geborene Gutsbesitzerin und Dozentin für Kunstgeschichte der Universitaat Lemberg erlebt 1939 die Invasion der Roten Armee, flieht ins von Deutschen besetzte Krakau, arbeitet fur das Rote Kreuz und in der Gefangenenfürsorge und ist gleichzeitig in der polnischen Konspiration aktiv. 1942 wird sie verhaftet und in Gefangnissen in Stanislau, Lemberg und Berlin festgehalten, schliesslich landet sie 1943 im KZ Ravensbrueck. Die aus der unmittelbaren Nachkriegszeit stammenden Aufzeichnungen konnen als sekundare historische Quelle bei der Aufarbeitung der NS-Verbrechen dienen, sie wurden erst nach dem Tod der Autorin (im 105. Lebensjahr!) in Buchform herausgegeben. [Eva Hüttl-Hubert]\nMit Dokumenten, 16 Fototafeln. Die 1898 in Buchberg bei Wien geborene Tochter des Kunsthistorikers und -sammlers Karol Lanckoronski und seiner dritten Ehefrau Margarete geb. Lichnowsky, einer Preußin, durchlebte ein ganzes Jahrhundert. Die dramatische Schilderung ihrer Erlebnisse während des Zweiten Weltkrieges, in den bereits 1945/1946 verfassten "Kriegserinnerungen" ist ein Augenzeugenbericht, der mit der Einnahme Lwows durch die Rote Armee 1939 einsetzt und bis zur Befreiung des Konzentrationslagers Ravensbrück 1945 reicht. 1939 ist Karolina Lanckoronska Privatdozentin an der Jan-Kazimierz-Universität und Gutsherrin. Ihre besetzte Heimat zu verlassen, lehnt sie ab. Nach der erzwungenen Flucht engagiert sie sich im polnischen Roten Kreuz. Die von ihr in die Wege geleiteten und durchgeführten Hilfsaktionen retten vielen das Leben. Nüchtern, bisweilen mit trockenem Humor, unter Hintanstellung der eigenen Person schildert sie Extremsituationen, wie Verhaftung und Verhör, Dunkelhaft, Scheinhinrichtung, Todesurteil, das auf Intervention der italienischen Königsfamilie in KZ-Haft im Lager Ravensbrück umgewandelt wird, und vollständige Enteignung des Familienbesitzes nach dem Krieg. Im August 2002 ist Karolina Lanckoronska 104-jährig in Rom verstorben, nachdem sie die umfangreiche Kunstsammlung der Familie dem polnischen Staat vermacht hatte. [Klappentext]\nSIW Znak, Kraków (X) 2007\n(z internetowej księgarni merlin.pl):\nPoruszająca opowieść o czasach okupacji\nWspomnienia wojenne Karoliny Lanckorońskiej\nnależą do wyjątkowych w literaturze polskiej dzieł literackich\no walorze reportażu. Autorka snuje opowieść o barbarzyństwie\nnajeźdźców i codzienności w okupowanej Polsce podczas\nII wojny światowej. Wydarzenia z życia autorki osadzone są\nw szerokim kontekście wielkiej Historii. Erudycja [autorki]\ni jej dar narracji sprawiają, że książkę czyta się jednym tchem.\nLektura tych wspomnień pozwala współczesnemu czytelnikowi\nprawdziwie zrozumieć dramat wojny, w której poległo nie tylko\npaństwo polskie, ale i zniszczone zostały jego elity.\nJustyna Napiórkowska (24 X 2007)\nKsiążka obowiązkowa do przeczytania dla każdego\nSięgnęłam do tej książki dopiero po dwóch latach od jej kupienia. Przeczytałam zaś jednym tchem.\nPani Karolina Lanckorońska opisując swoje dzieje w okresie II wojny światowej pokazuje, co to znaczy\nsłużyć ojczyźnie i drugiemu człowiekowi. Słowem: Wielka Postać, godna naśladowania.\nTeresa Moroz (26 II 2008)\nWspomnienia kobiety niezłomnej, prawej, wielkiej... a w nich dramat człowieka w obliczu wojny\ni dwóch okrutnych, ale jakże odmiennych, systemów totalitarnych. Odpowiedź na pytanie,\nczy można zachować swoje człowieczeństwo w obozie koncentracyjnym. Polecam gorąco.\nTyle mówi się o braku autorytetów. Hmmm... wystarczy poszukać.\nBarbara Szymańska (29 III 2008)\nWe wrześniu 1998 roku\nw paryskim piśmie KULTURA\n(w dziale Kronika kulturalna),\nukazał się okolicznościowy tekst\nO Karolinie Lanckorońskiej\n- w setną rocznicę urodzin - 1998\nPoznałam "Panią Karlę" w Londynie w roku 1952, gdy rozgorzała batalia o końcówkę nazwiska - Lanckorońska czy Lanckoroński, jak chciano Jej wypisać na identity card. I wtedy, i przy żadnej innej, znanej mi okazji, nie upomniała się o rodowy tytuł, który zrósł się w świadomości ogółu z ukochanym Jej ojcem, Karolem hrabią Lanckorońskim, twórcą słynnej galerii w Wiedniu, historykiem, archeologiem, odnowicielem Wawelu i fundatorem grobowca św. Jadwigi.\nW środowisku londyńskim lat '50. i '60. była "panią Karlą", która opiekowała się młodzieżą tak, jak poprzednio w Rzymie. I tak samo w bliskiej współpracy z ks. Walerianem Meysztowiczem i prof. Henrykiem Paszkiewiczem. Przeżyła obu, otaczając ich serdeczną przyjacielską opieką. Wspólnym dziełem tej uczonej trójki był naprzód Polski Instytut Historyczny w Rzymie, a następnie szeroko zakrojona akcja ratowania rozproszonych po świecie archiwaliów dotyczących dziejów Polski od zarania chrześcijaństwa po nasze czasy z wyskokami na sprawy Centralnej i Wschodniej Europy. Gdy tylko dzięki umiejętnej gospodarce uratować zdołała resztki fortuny Lanckorońskich, uruchomione zostały dwie serie wydawnicze: "Antemurale" (1954) i "Elementa ad Fontium Editiones" (1960), kilkadziesiąt tomów, przynoszących bogatą dokumentację spraw polskich, zaczerpniętą z archiwów włoskich, hiszpańskich, duńskich, a przede wszystkim niemieckich i przede wszystkim wieku szesnastego dotyczących. To "Elementa". Ukazujące się równolegle "Antemurale", pomyślane jako rocznik, publikowały materiały i studia historyczne dotyczące Polski w językach obcych i rozpowszechniane szeroko, ze szczególną dbałością o dotarcie do rąk specjalistów w danej dziedzinie. Po wydaniu 28 roczników ustąpiło miejsca serii aktów nuncjatur udostępnionych dzięki staraniom "Pani Karli" z archiwów watykańskich.\nWielkim poczynaniom wydawniczym towarzyszyła pomoc w pokrywaniu kosztów druku prac doktorskich, bibliografii, katalogów wystaw, w tym w roku 1972 polskiej i angielskiej wersji katalogu ważnej wystawy "Jacek Malczewski. W Azji Mniejszej i w Rozdole" - w opracowaniu Mieczysława Paszkiewicza - w szczególnie starannej szacie graficznej. Publikacja ta wiąże się z perypetiami ocalałego z pogromu wojennego i jego skutków tzw. Depozytu Fundacji z Brzezia Lanckorońskich, składającego się z cennych druków, grafiki etc., które przez kilkanaście lat przechowywane były w Bibliotece Polskiej w Londynie i za pośrednictwem wystaw i katalogów informowały o bogactwie posiadanych przez Fundację zbiorów. Przekazane do Kraju pełnić już zaczynają należną im rolę i staną się niewątpliwie punktem wyjścia prac naukowych, inspirowanych przez dary przekazane na Wawel i do zbiorów Zamku Królewskiego w Warszawie, gdy wielkie wystawy udostępnią je szerszemu ogółowi.\nZa wszystkimi tymi inicjatywami i darami kryje się dzielna, uparta, świadoma do czego dąży, choć czasem kapryśna, pani Karla z anegdoty o tym, jak w dniu wspólnego patrona Karol, czyli Jan Paweł II, składał Karolinie życzenia imieninowe (Karol – Karolinie). I wspomnienia późnych wieczornych telefonów do mnie, oznajmiających, że właśnie przyleciała z Rzymu, jest już na Actonie i niepokoi się o korekty "Antemurale".\nWyroki Boskie przydzieliły Karolinie Lanckorońskiej długi i pracowity żywot i wykazują tendencję przekroczenia roku 2000. Oby!\nW 1942 roku Karolina Lanckorońska odznaczona została przez Komendanta Głównego Związku Walki Zbrojnej Krzyżem Walecznych. W 1968 roku odznaczono Ją Krzyżem Armii Krajowej. W uznaniu zasług na różnych polach otrzymała trzy doktoraty honoris causa: Uniwersytetu Jagiellońskiego (1983), Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie (1988) i Uniwersytetu Wrocławskiego (1990). W roku 1991 prezydent RP Lech Wałęsa przyznał jej Wielki Krzyż Orderu Polonia Restituta, a w roku 1997 otrzymała odznaczenie 'Al Merito della Repubblica Italiana'. W sposób szczególny ceniła sobie przyznaną jej przez Ojca Świętego Jana Pawła II, w uznaniu jej zasług dla kultury i Kościoła w Polsce, Komandorię Orderu św. Grzegorza Wielkiego z Gwiazdą, którą odebrała w Watykanie w 1998 roku.\nPo lewej - Karol gratuluje Karolinie -\nKarolina Lanckorońska u Jana Pawła II,\nWatykan, 12 czerwca 1998 r.\nW osobie Karli Bóg wyposażył ostatnią przedstawicielkę rodu z Brzezia Lanckorońskich za wszystkich poprzedników, czego ona sama, nie bez dumy, była świadoma. Dał Jej zdrowie i siły fizyczne do przetrwania trzech bez mała lat utraty osobistej wolności w czasach drugiej wojny światowej – najpierw w więzieniach Stanisławowa, Lwowa i Berlina, potem w obozie koncentracyjnym w Ravensbrück – oraz do pomyślnego dożycia 104 lat. Dał Jej nieugiętość w dążeniu do celu, którym obok pracy naukowej była działalność niepodległościowa dla Polski. Dał Jej siłę woli i wytrwałość. Dał Jej odwagę i hart ducha. Dał Jej mądrość myśli i czynu. Dał Jej dobroć serca i miłość piękna. I dał Jej wierność ideałom i przyjaźni.\nStrachu przed odejściem z tego świata nie znała od młodości. A kiedy słuch i pamięć zaczęły odmawiać posłuszeństwa, zrozumiawszy, nie bez goryczy, że zanim śmierć do drzwi zapuka, grozi Jej utrata sprawności umysłu i zdolności do wykonywania dobrowolnie podjętych obowiązków wobec Ojczyzny – uznała śmierć za rozwiązanie pożądane. "Teraz, w tak bardzo późnym wieku – pisała 6 maja 1989 – pragnę śmierci; wobec rosnącej utraty pamięci, zbliżam się bowiem do utraty samodzielności. Mogę stać się bezużytecznym ciężarem dla miłosiernych i przychylnych mi ludzi (...) Mam nadzieję, że o ile mi ta łaska dana nie będzie, zniosę zgrzybiałość z godnością, ale pragnę jej nie dożyć! To mi wolno!". Myślała wtedy z zazdrością o nagłym odejściu Izy (Elżbiety) Zamoyskiej.\nW stanie "odpowiedzialnym i pełnosprawnym", kończąc 90. rok życia, złożyła przewodnictwo przez siebie założonej wraz z rodzeństwem Fundacji z Brzezia Lanckorońskich w ręce Jana Badeniego, po którego śmierci przekazała je z kolei Zygmuntowi Tyszkiewiczowi. Mimo słabnącej pamięci oraz pogarszającego się słuchu i wzroku swoją pracę w nowym, ograniczonym zakresie pełniła do końca z niewiarygodną sumiennością, pomagając przy korekcie wydawnictw Polskiego Instytutu Historycznego w Rzymie, rozdzielając stypendia, czuwając nad realizacją recept i nad paczkami, kontynuując rozległą korespondencję, wygłaszając dla stypendystów prelekcje o sztuce Michała Anioła i prowadząc ich do wybranych zabytków Świętego Miasta, a w ostatnich latach pisząc drukowane w "Tygodniku Powszechnym" okruchy wspomnień.\nSprawne wykonywanie wyznaczonych sobie zadań sprawiało Jej radość i dawało wewnętrzne zadowolenie, natomiast zewnętrzne wyrazy uznania – jak artykuł 'Karla' zamieszczony w roku 1983 w 'Tygodniku' – nie napełniały Jej dumą czy próżnością, ale wręcz budziły w Niej niepokój. "Mnie bardzo onieśmiela, a nawet trochę gnębi, jeśli czytelnicy otrzymują obraz mojej osoby daleki, bardzo daleki od rzeczywistości (...) zestawianie długie tego, co mogłam zrobić i tego, czego dokonałam, dobrze nie wypada. Wiem i widzę, że plon powinien być o wiele bogatszy! Oceniając więc siebie realistycznie, czuję się speszona i zawstydzona, jeśli ktoś aż tak zaszczytnie o mnie myśli i pisze."\nNie brakło gromów z jasnego nieba, przykrości i smutków. Jak Anteusz w walce z Herkulesem za dotknięciem ziemi odzyskiwał siły, tak Karla, po każdym odrywającym Ją od obowiązków ciężkim doświadczeniu, mimo przekroczenia 90 lat, natychmiast zdwajała wysiłki, aby wytężoną pracą przezwyciężać zewnętrzne i wewnętrzne przeszkody.\nW ostatnich latach, najtrudniejszych, z konieczności wycofując się z udziału w przygotowywaniu do druku i redagowaniu źródeł historycznych, wracała Karla do ukochanego świata sztuki, którego dobrowolne wyrzeczenie się w roku 1945 było ceną, jaką przyszło Jej zapłacić na rzecz owocniejszej działalności dla Kraju. Wracała więc do Michała Anioła, który ze wszystkich artystów od dzieciństwa był Jej najbliższy, ale i do Giovanniego Pisano w Pizie i Pistoi, i do Giotta w Padwie, i do Tintoretta w Scuola di San Rocco w Wenecji, i do Caravaggia ('Chrystus z uczniami w Emaus' w National Gallery w Londynie), i do Rembrandta (tamże portret Tytusa z Wallace Collection, który uważała za najpiękniejszy wśród znanych Jej obrazów świata). Ze wszystkimi dziełami sztuki żegnała się osobiście, nie szczędząc wysiłków i trudów podróży, by tylko dotrzeć do umiłowanych arcydzieł.\nZacieśniając przyjaźń z osiadłym po wojnie w Hertzianie, starszym od siebie o dwa lata wybitnym historykiem sztuki Ryszardem Krautheimerem, z którym się zetknęła w Rzymie jeszcze w roku 1928, poszerzała swoje zainteresowania o czasy wczesnego chrześcijaństwa. Podziwiała dalekowzroczność Konstantyna Wielkiego, która pozwoliła mu wykorzystać szerzącą się wówczas wiarę w Chrystusa do scalenia rozpadającego się organizmu państwowego. W instytutowym pokoju, który był Jej biurem i miejscem przyjmowania gości, drewniana półka przy ścianie między oknami zapełniła się wówczas nowościami z zakresu historii końca starożytnego świata i dziejów rodzącego się Kościoła.\nGłęboko wierząca, najdalsza była od dewocji. Przywiązana do łacińskiego rytu liturgii, w niedzielę i święta uczestniczyła w Mszy trydenckiej. Gdy nie mogła już chodzić, co czwartek odwiedzał Ją z Eucharystią ksiądz z kościoła św. Stanisława. (...) Jeszcze za życia zadbała o swój grób na Campo Verano, a w nim o garść ziemi z Polski. Do Kraju, od dnia przymusowego przekroczenia jego granicy 29 listopada roku 1942 w drodze do więzienia w Berlinie i obozu w Ravensbrück, już nigdy nie wróciła.\nVirgo militans, której siła organizmu wbrew Jej pragnieniom opóźniała dotknięcie ościeniem śmierci, pozostając pod stałą opieką troskliwie czuwających pielęgniarek, odeszła w spokoju modlitwy do źródła Prawdy, Dobra i Piękna, wierna Bogu, Polsce i sobie samej. "Et laudent eam in portis opera eius" ("I niech ją chwalą w bramach uczynki jej"; Księga Przysłów 31, 31).\nTygodnik Powszechny, Nr 36 (2774), 8 września 2002\nKarolina Lanckorońska przekazała w 1997 roku swoje rodzinne zbiory, tzw. 'Bibliotekę Rozdolską' Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Wraz z książkami ofiarowała zbiór sztychów z XVIII i XIX wieku oraz część swoich rodzinnych i naukowych materiałów archiwalnych. Dziś Biblioteka Rozdolska posiada bardzo oryginalny charakter. Zbiór liczy około 3.000 poloników krajowych i zagranicznych, z czego 800 to starodruki, między innymi unikatowy i najliczniejszy w Polsce (116 tomów) zbiór kalendarzy z końca XVII i połowy XVIII wieku, broszury polityczne z XVII i XVIII wieku oraz zbiór konstytucji, ustaw i przywilejów I Rzeczpospolitej Polskiej. Ponadto w zbiorach tych znajdują się XVIII-wieczne edycje źródeł do historii Polski, herbarze - Duńczewskiego, Niesieckiego, Okolskiego i Paprockiego oraz komplet (!) pierwszego polskiego czasopisma literackiego pt. "Zabawy Przyjemne i Pożyteczne" (Warszawa, 1770 - 1777).\nKarolina Lanckorońska: Szkice wspomnień\n(rysunek na okładce: Jacek Malczewski)\nWydawnictwo Więź, 2005, ss. 156, ISBN: 83-88032-98-4\nW tomie zebrano rozproszone w czasopismach szkice prof. Karoliny Lanckorońskiej (1898-2002),\nw których wspomina ona galerię ludzi niezwykłych (ks. kard. Adama Sapiehę, Andrzeja Potockiego,\nRóżę Raczyńską, Jacka Malczewskiego, Leona Pinińskiego, Władysława Skrzyńskiego,\nks. Waleriana Meysztowicza, Tadeusza Bór-Komorowskiego),\nważne zdarzenia historyczne (np. pogrzeb cesarza Franciszka Józefa\nczy wybór papieża Pawła VI) i miejsca (np. rodzinny dom w Rozdole).\nAutorka „miała sposobność oglądać świat z wysoka; przedstawicieli wielkich rodów,\nczęsto piastujących wysokie godności, widywała na co dzień w ich odruchach prywatnych.\nSzczegóły, które wryły się jej w spostrzegawczą pamięć są nie do napotkania gdzie indziej.\nDość często są one ubarwione zwięzłą anegdotą" (z Przedmowy Andrzeja Biernackiego)\nOstatnia aktualizacja: 15.05.2012, godz. 13:23 - Artur Podsiadły


Jak to było w 2005r.? | Wyborcza.Gazetka.EU\nJak to było w 2005r.?\nAutor: Wyborca, 426 x\n5 lat temu sytuacja była aż za bardzo podobna: Lech Kaczyński wygrał wybory prezydenckie z Donaldem Tuskiem. Na stronach Państwowej Komisji Wyborczej pozostały statystyki z tamtych wyborów. Może warto im się przyjrzeć, aby choć w części uniknąć tych samych błędów?\nW ciągu ostatnich lat ludność Polski właściwie się nie zmieniła ilościowo, więc liczby i procenty z wyborów 2005 są bezpośrednio porównywalne z rokiem 2010.\nUprawnionych do głosowania było 30,3 mln osób, frekwencja wyniosła 49,7%, a więc głosowało 15 mln osób. Oddano 14,9 mln. ważnych głosów.\nNa Donalda Tuska zagłosowało 5.429.666 wyborców, na Lecha Kaczyńskiego 4.947.927, czyli ponad 480 tysięcy mniej.\nPomiędzy I a II turą PiS nawiązał wielce nietrwałe sojusze, prowadził agresywną i wyjątkowo niekulturalną kampanię i… wygrał.\nFrekwencja poprawiła się minimalnie i wyniosła 51%, czyli zagłosowało 15.435.020 osób, które oddały 15.279.787 ważnych głosów.\nNa Donalda Tuska zagłosowało o 1.592.653 osób więcej niż w I turze, ale… na Lecha Kaczyńskiego zagłosowało o 3.309.541 osób więcej.\nPrzede wszystkim zaważył tu sojusz z Samoobroną – w I turze na Andrzeja Leppera głosowało 2.259.094 – i większość z nich w II turze oddała swój głos na Kaczyńskiego. Tego zwolennicy P.O. nie przewidzieli (i ja wśród nich).\nWarto też przypomnieć sobie mapę zwolenników PiS i PO. Fascynuje mnie zbieżność niebiesko-żółtej granicy z XIX-wiecznym podziałem na poddanych Cesarza Prus i Cara Rosji. Rusyfikacja, wywózki na Sybir i inne posunięcia sprawiły, że Królestwo Polskie zubożało intelektualnie. Teraz wykorzystuje to zajadły przeciwnik Rosji 😉\nWpis dodano dn. 8 maja 2010 at 23:33, zapisano w kategorii Historia. Komentarze do tego wpisu można śledzić za pomocą kanału RSS 2.0 feed.\n« Kościół a wybory prezydenckie\n9 zarejestrowanych kandydatów »


Amazing Spider-Man #687 - Avalon MarvelComics.pl\nKomiksy Wychodzące\t(299) - 2019-10-19 17:47:15\nKomiksy Wychodzące\t(299 - 9) - 2019-10-13 06:58:11\nAvalon » Serie komiksowe » Amazing Spider-Man » Amazing Spider-Man #687\n"Ends Of The Earth" Part Six\n* Spider-Man , Black Widow , Silver Sable , Mysterio , Red Hulk , Iron Man , Thor , Captain America , Hawkeye , Spider-Woman\n* Dr. Octopus , Rhino\n* Max Modell i pracownicy laboratoriów Horizon\n• Doctor Octopus ma nowy zespół Sinister Six: Avengers!\n• Czy Spider-Man będzie w stanie poświęcić jedno życie, by uratować całą populację?\nRhino chwytajac Silver Sable: "So this-- this is how I hurt you, Spider-Man. How I finally won."\nGwatemala. Spider-Man, Black Widow, Silver Sable i Mysterio walczą z opanowanymi przez Doctora Octopusa Avengerami. Drużyna Pająka nie stoi jednak na straconej pozycji, kierowani bowiem przez octoboty bohaterowie próbują walczyć z krępującymi ich robotami, spowalniając tym samym swoje ruchy. Dzięki temu Thor nie może użyć Mjolnira, a Sable powala Kapitana w walce wręcz. Nie wszystko idzie jednak po pajęczej myśli, gdy Widow pada od strzału Iron Mana. Przełomowy moment nadchodzi, kiedy Mysterio włącza elektromagnetyczny impuls, który dezaktywuje octoboty. Avengers są wolni!\nOctopus nie poddaje się jednak. Ze swojej podwodnej bazy, niedaleko miejsca, gdzie stoją bohaterowie, wystrzeliwuje rakiety, które wyniosą na orbitę ostatnie fragmenty soczewki Octaviusa.\nRed Hulk, Iron Man i Thor ruszają, aby je powstrzymać.\nMysterio informuje Pająka, gdzie dokładnie jest baza Dock Ocka, wskazuje gdzie trzyma swój statek, który pomoże się im tam dostać, po czym znika. Spidey i Sable ruszają do walki.\nCzłonkowie laboratorium Horizon także odnajdują bazę Octopusa. Po wykryciu zostają zaatakowani. Na szczęście na ratunek przybywa Spidey w pożyczonym statku. Modell i kompania chcą pozostać blisko bazy licząc, iż uda im się złamać technologię Octaviusa, dzięki czemu namierzą satelity.\nSpider-Man i Sable wkraczają do bazy Siniter Six. Octavius postanawia ją zatopić. Na drodze staje im Rhino. Spider próbuje przekonać go, aby im pomógł, tak jak wcześniej Mysterio. Okazuje się jednak, iż Aleksei po śmierci żony nie ma już żadnego współczucia. Pomagając Octaviusowi nie chciał pieniędzy, chciał być w pierwszym rzędzie i patrzeć jak umiera świat.\nRhino atakuję i chwyta Sable w uścisku. Peter nie może nic zrobić, by ją ocalić. Sablinowa prosi Pająka, aby ją zostawił i powstrzymał Octopusa, wtedy jej Symkaria nie zginie. Aleksei trzyma kobietę w uścisku. Widząc, że sytuacja rani Pająka, w końcu ma chwilę triumfu. Tłumaczy Avengerowi, że nie ruszy się z tego miejsca. Podnosząca się woda utopi Sable.\nSpider-Man nie chce iść. Przysiągł sobie przecież, że nikt nie umrze, kiedy on jest w pobliżu. Ale nie ma wyboru. Chwilę później wbiega do centrum dowodzenia, gdzie jest Otto. Wywiązuje się walka. Podczas niej Otto wyjawia, że jego planem nie jest zabicie całej ludzkości. Chce pozostawić przy życiu ok. 50 tysięcy ludzi, w tym Spider-Mana. Dzięki temu w nowym, postapokaliptycznym świecie zostanie zapamiętany jako największy złoczyńca ludzkości.\nChwilę później Octaviusowi udaje się uzyskać przewagę w walce. Wszystkie jego ogromne macki łapią Parkera w uścisku; a sam Otto wydostaje się ze swojego ochronnego kombinezonu i pełznie do panelu kontrolnego chcąc włączyć swoje satelity, które gotowe czekają na orbicie. Peter wykorzystując wszystkie pokłady swojej woli i siły uwalnia się w ostatniej chwili z macek i powstrzymuje szalonego doktora.\nChwilę później jest już na statku Maxa Modella. Przekazuje im Octaviusa i prosi, by podtrzymali go przy życiu. Spider daleki jest jednak od triumfu. Zwycięstwo kosztowało go śmierć Silver Sable.\n« Amazing Spider-Man #686 Amazing Spider-Man #688 »


Z szachami przez życie: Jak PanChess z Houdini 3 wygrał\nNie jest to może opowieść wigilijna, ale opis przebiegu jednej z partii meczu.\nNa początku warto zobaczyć wymianę, na jaką zdecydował się Houdini - wymieniając w 4 posunięciu skoczka na c6 (silniki grały bez książki debiutowej). Za cenę osłabienia struktury pionowej Houdini decyduje się na grę bez pary gońców.\nRównie dziwną (moim zdaniem) decyzją Houdiniego był plan z b4 i wymianą zdublowanego pionka na c5. Po tym posunięciu czarne stoją lepiej.\nJednak jeszcze większe zdumienie ogarnęło mnie po 14 posunięciu czarnych 0-0-0. Sądzę, że 9 szachistów na 10 nie zdecydowałoby się na zrobienie długiej roszady przy otwartej lini b. Wygląda na samobójstwo, a jednak ... czarne spokojnie odparowały groźby białych, kilkakrotnie nie biorąc jakości (słusznie).\nKiedy w 25 posunięciu białe postawiły skoczka na d5, wydawało się, że u czarnych robi się cieplutko. I wtedy nastąpiło nieoczekiwane Wd5!!\nŚwietna decyzja PanChess, decydująca o dalszej grze.\nPo wszystkich wymianach już było pewne, że białym pozostaje tylko walka o remis (mimo jakości więcej). Końcówka z wolnym pionkiem d gwarantowała czarnym długotrwałą przewagę.\nCzarne końcówkę grały bardzo dokładnie i około 40 posunięcia było widać, że partia zakończy się zwycięstwem czarnych.\nEtykiety: Engin, Houdini, Partie, Silnik szachowy\nlukasz 27 grudnia 2012 15:18\nz calym szacunkiem Panie Jurku ale niech pan da ta sama partie na 15+10 to zobaczy pan prawdziwego zwyciesce blyskawiczna 3+1 nic nie daje to przypadek.h3 na szybkich niejest tak dokladny.wielkie mi zeczy odkrywacie.\nJurek 27 grudnia 2012 17:28\nTesty obejmują różne tempa gry. Również te z tempem błyskawicznym. Skoro odbywają się mistrzostwa Świata, Polski itd. w blitzu - należy i te tempo zastosować w przypadku silników.\nAnonimowy 27 grudnia 2012 17:40\nSkoro odbywają się mistrzostwa Świata, Polski itd. w blitzu - należy i te tempo zastosować w przypadku silników.\nZgadzam się tu z Panem;)Lecz mój Houdini 3 Pro w nie których ruchach całkiem inaczej by poszedł. jak np. ruch b4 (wymienił go Pan w tytule) to mój Houdini zagrał by b3 zamiast b4;)\nPanie Jurku. KAŻDY silnik bez książki zagra 4.B:c6 w parti hiszpańskiej. Więcdlamnienie jest to żadnym zaskoczeniem:)\nAnonimowy 27 grudnia 2012 17:30\ndlaczego sie denerwujecie?Ja często gram Gxc6 i z powodzeniem.To nie jest Błąd\nHans Kloss 28 grudnia 2012 00:48\nJa mam, delikatnie pisząc, mieszane uczucia odnośnie testowania silników przy szybkim tempie gry. O ile jestem w stanie zrozumieć testowanie na relatywnie słabym sprzędzie (propartyjna analiza w czasie trwania turnieju zwykle odbywa sie przy użyciu laptopa) o tyle na normalnych komputerach silniki szachowe służą przede wszystkim do ANALIZY a ta, jeśli ma być solidna, powinna byc wykonywana przynajmniej na głębokość 28 półruchów, co oznacza w praktyce tempo 30 sekund na ruch albo jeszcze dłużej. A blitz w wykonaniu ludzi to takie same pseudoszachy jak w wykonaniu silników.\nJurek 28 grudnia 2012 10:21\nDlatego testuję silniki na różne sposoby.\nSilniki analizują trudne pozycje, grają tempem wolnym, a nawet bardzo wolnym. Do takich analiz trzeba jednak czasu !!!\nJeśli pojawia się nowy silnik, to czytelnicy bloga chcą wiedzieć od razu jak gra - partie szybkie dają na to odpowiedź (być może nie do końca dokładną).\nOczywiście można wykonać testy długie, ale wtedy wynik trafi na bloga po 2 tygodniach, a w tym czasie pojawią się kolejne silniki lub ich nowe wersje.\nDlatego zapraszam do testowania i dzielenia się swoimi grami - z pewnością pomogą wszystkim czytelnikom w ocenie siły gry danego enginu.\nAnonimowy 28 grudnia 2012 07:29\nPrzy większym czasie do namysłu ,Houdini 3 prawdopodobnie nie przegrałby tej partii-\nPanChess też by miał więcej czasu do namysłu\nlukasz 29 grudnia 2012 00:03\npan chess co t jest? to jakas kpina.prosze nierobmy cyrku.panowie umnie przegrywa wszystkie partie z h3 standaed\nHans Kloss 29 grudnia 2012 15:49\nhoudini jest najlepszy , nie piszcie glupot


Książka. Kartki i wycinanki z papieru.\nGALANTERIA METALOWA 01\nGALANTERIA METALOWA 02\nStrona główna1 » Literatura2 » Książka. Kartki i wycinanki z papieru.\nWyroby z drewna do ozdabiania(1707)\nSerwetki do decoupage(1728)\nUPOMINKI / ART.DEKORACYJNE(12)\nPrzedmioty do ozdabiania(51)\nForemki do odlewania figurek(132)\nWyroby z drewna lakierowane(7)\nPudełko na herbatę x 1621,87 zł19,99 zł\nZawieszka śnieżynka duża 00215,87 zł12,87 zł\nZawieszka śnieżynka duża 00115,87 zł12,87 zł\nZawieszka śnieżynka duża 00315,87 zł12,87 zł\nZawieszka śnieżynka duża 00515,87 zł12,87 zł\nKomódka jedna szuflada 00934,00 zł31,87 zł\nPudełko PTP1714,87 zł12,87 zł\nDeseczka elipsa 11 cm0,99 zł0,49 zł\nserwetnik bardzo ładny, dokładnie taki jak na zdjęciu\nDrewniana Dolina s.c.\nTelefon+48 602 873 701\nGodziny działania sklepuMagazyn czynny w godz. 6-14. Od poniedziałku do piątku.\nNumer katalogowy: HAN01107\nOpis rozszerzony: Ręcznie robione kartki możemy przechowywać przez lata, możemy je oglądać, postawić dla ozdoby na półce, biurku czy kominku – za każdym razem, gdy je otwieramy zawsze nas oczarowują i wywołują miłe wspomnienia.\nCzarodziejski lampion, bałwanek i choinka, radosny zajączek i kolorowe jajka wielkanocne, kartka walentynkowa czy urodzinowa będą przypominały o świętach i innych szczęśliwych wydarzeniach. Delikatne bławatki, śliczny cytrynek czy żwawy ślimaczek będą wspomnieniem wiosny. Dzień na plaży, mewa unosząca się nad falami, wesołe żagielki czy dostojna wieża Eiffla – to wspomnienie barwnego lata.\nTe i inne kartki wykonane w trzech wymiarach (pop-up) możesz zrobić samodzielnie. W książce szczegółowo omówiono tę techniką, której głównymi elementami są wycinanie i zaginanie. Zamieszczono w niej także schematy i szablony kartek, których wykonanie dokładnie opisano i zilustrowano. Książka zawiera również szablony kartek gotowych do wycięcia.\nWyczaruj te zaskakujące i wyjątkowe kompozycje, mając do dyspozycji jedynie kawałek papieru i nożyczki.\nZawieszka na drzwi 11\nDeseczka dekor mała 3\nDeseczka ze sklejki A4\nDeseczka elipsa 20 cm\nPędzle gąbkowe Pentakolor 4 szt\nKsiążka Bukiety z krepiny\nKsiążka Postarzanie przedmiotów spękania, decoupage, patynowanie\nKsiążka. Kwiaty i bukiety z bibuły.\nKsiążka Najpiękniejsze pisanki. Wzory i techniki\nKsiążka Pisanki. Techniki zdobienia i wiosenne stroiki\nKsiążka Decoupage w stylu rustykalnym


Strona główna » Obrączki ślubne » Obrączki ślubne Złoty Skorpion – wzór A139\nCena poprzednia: 2 122 zł\nDelikatne klasyczne obrączki o profilu zaokrąglonym o powierzchni polerowanej. W profil obrączki wkomponowano grawerowane niesymetryczne kreski. W obrączce damskiej pomiędzy kreskami wkomponowano oprawę kamyczka. Forma oprawy tworzy bardzo ciekawy wzór.\nZakres wagowy:ok. 6.5-8.5 g\nObrączki ślubne z sercami i brylantami - Au-1030\nObrączki ślubne klasyczne z białego złota niklowego 5 mm z brylantami - 82


Jak kupować? - Premium Salon Spawalniczy\n1. Wybieramy interesujący nas przedmiot i wciskamy przycisk "do koszyka".\n2. Kolejnym krokiem jest wybraniem ilości zamawianych przedmiotów oraz wybrania formy płatności i dostawy, możemy również wybrać "kontynuuj zakupy" i poszukać kolejnego interesującego nas produktu.\n3. Następnie mamy okno w którym mamy kilka opcji wyboru zakupu:\n1. Nie mam jeszcze konta - w tym punkcie możemy kliknąć "zarejestruj się", możemy również proces rejestracji konta przyspieszyć klikając wyżej "zaloguj się przez facebook" lub "zaloguj się przez google" co pozwoli automatycznie uzupełnić większość danych.\n2. Zakup bez rejestracji - Klikamy w przycisk "złóż zamówienie" co spowoduje do przeniesienia do formularza z danymi, które trzeba wypełnić, aby zamówienie mogło być realizowane.\n3. Mam już konto w sklepie - Jeśli konto już istnieje można zalogować się i dokończyć składanie zamówienia.\n4. Po wybraniu opcji złożenia zamówienia bez rejestracji lub przy rejestracji wyświetli nam się okno w którym trzeba wypełnić swoje dane teleadresowe.\nJest również okno w którym można zapisać dodatkowe uwagi co do konta.\n5. Kolejnym krokiem jest podsumowanie produktów, które zamawiamy, adresu do wysyłki, adresu na fakturze oraz dodatkowych informacji takich jak czas dostawy, forma płatności czy forma odbioru produktów, które również w tej zakładce po wciśnięciu "zmień" będzie można dokonać ponownego wyboru.\n6. Ostatni krok po kliknięciu w "potwierdzam zakup" przenosi nas do okna płatności, gdzie system przeniesie nas do opcji płatniczej z przyciskiem "opłać zamówienie".\n7. GRATULACJE WŁAŚNIE ZAKUPIŁEŚ UPRAGNIONY TOWAR, TERAZ TYLKO OCZEKIWAĆ KURIERA!\n8. Wszelkie informacje o swoim zamówieniu będą państwo otrzymywać drogą mailową.\n1. Wchodzimy na stronę naszego sklepu\n2. Logujemy się do konta\n3. Klikamy w zakładkę Moje konto\n4. Pojawia się nam Panel klienta gdzie zobaczymy nasze zamówienia, status oraz ustawienia konta.


Policja Gliwice: Kamera rejestrowała… własną destrukcję - GliwiceOnline\nPolicja Gliwice: Kamera rejestrowała… własną destrukcję\nWczoraj w Czechowicach trzech nastolatków wpadło na pomysł zdewastowania kamery systemu monitoringu w ośrodku wypoczynkowym. Młodzi ludzie uderzali i zerwali kamerę, która rejestrowała ich zachowanie. Wszyscy zostali ujęci przez pracowników ochrony i przekazani policji.\nW poniedziałek, 28 maja ok. godz. 19.00, na terenie ośrodka w Czechowicach, policjanci przejęli ujętych przez ochroniarzy 14-, 15- i 16-latka, którzy zniszczyli kamerę monitoringu. Suma strat w toku ustalania na szkodę MZUK w Gliwicach. Postępowanie prowadzi IV KP.\nO wybryku chłopców zostanie powiadomiony sąd rodzinny, który zadecyduje o środkach wychowawczych wobec sprawców. Z kolei rodzice mogą się spodziewać wydatków związanych z pokryciem szkód, jakie wyrządziły ich dzieci.\nKomenda Miejska Policji w Gliwicach, http://gliwice.slaska.policja.gov.pl/, http://gliwice.slaska.policja.gov.pl/ka9/informacje/wiadomosci/234081,Kamera-rejestrowala-wlasna-destrukcje.html


Cepkała rozmawiał w MSZ o polskiej pomocy dla Białorusi - 20.08.2020, Sputnik Polska\nByły kandydat na prezydenta Białorusi Waleryj Cepkała poinformował, że spotkał się z ministrem spraw zagranicznych Polski Jackiem Czaputowiczem i omówił plan... 20.08.2020, Sputnik Polska\npolska, sytuacja na białorusi, sierpień 2020\n11:25 20.08.2020 (Zaktualizowane: 11:28 20.08.2020)\n© AP Photo / Alexander ZemlianichenkoByły kandydat na prezydenta Białorusi, były szef Parku Wysokich Technologii Waleryj Cepkała\nByły kandydat na prezydenta Białorusi Waleryj Cepkała poinformował, że spotkał się z ministrem spraw zagranicznych Polski Jackiem Czaputowiczem i omówił plan pomocy Warszawy dla Białorusi.\nByły kandydat na prezydenta Waleryj Cepkała wraz z dwoma synami opuścił terytorium Białorusi jeszcze przed wyborami 9 sierpnia. Wcześniej,informował, że na Białorusi wszczęto przeciwko niemu sprawę karną - przypuszczalnie na podstawie artykułu o przyjęciu łapówki na szczególnie dużą skalę - i wysłano za nim list gończy. Tego samego dnia w bazie danych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Rosji pojawiła się informacja o międzypaństwowym poszukiwaniu polityka.\nPracowity pierwszy dzień w Warszawie. Odbyła się wizyta w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Polski. Szef polskiej dyplomacji Jacek Czaputowicz zaznaczył, że widok stolicy Białorusi i wielu innych miast, w których tysiące ludzi protestuje przeciwko fałszowaniu wyników wyborów, pokazuje, że nasz naród jest pełen determinacji i chce osiągnąć pokojowe zmiany - napisał Cepkała na swoim kanale w Telegramie.\nZaznaczył, że wraz z żoną Weroniką „wyrazili wdzięczność Polsce za wsparcie społeczeństwa obywatelskiego” na Białorusi.\n„Oprócz dotychczasowego wsparcia w tym zakresie, nowe ramy pomocy zostaną określone w «Planie Solidarności z Białorusią», o którym niedawno poinformował premier Mateusz Morawiecki” - oświadczył Cepkała.\nBiuro rzecznika prasowego MSZ poinformowało dziś, że Jacek Czaputowicz podaje się do dymisji.\nCepkała w Polsce\nWe wtorek wraz z żoną Weraniką, członkinią sztabu rywalki Łukaszenki Swiatłany Cichanouskiej, Cepkała przybył do Warszawy. Małżeństwo przyleciało do Warszawy z dwójką dzieci.


Inwestycje w ekologiczne rozwiązania na terenie Lublina\nOpublikowane w 30 września 2018 29 września 2018 przez Maria Skoczek\nCoraz większe zapotrzebowanie na energię elektryczną nieustannie wymusza rozwój istniejących technologii oraz ścieżek poszukiwania alternatywnych metod. Obecnie jednostki wytwórcze krajów rozwijających się pracują na granicy swoich osiągów. W związku z tym często istnieje potrzeba importu energii elektrycznej z innych krajów. Nie inaczej ma się sprawa w przypadku miast. Dobrym przykładem może być tutaj chociażby Lublin, który ostatnimi czasy spore środki inwestuje w alternatywne źródła energii takie jak chociażby fotowoltaika.\nEkologia warunkuje rozwój generacji rozproszonej\nBez tych inwestycji w Lublinie czasami dochodziło do sytuacji, w których lokalne zapotrzebowanie na energię elektryczną mogło być pokryte jedynie dzięki uruchomieniu dodatkowych jednostek wytwórczych w pobliskich miastach. W przypadkach, gdy zapotrzebowanie w znacznym stopniu przekracza ilość mocy dostępnej w sieci energetycznej najczęściej uruchamiane są dodatkowe elektrownie czy ich bloki. Najpopularniejszym typem takich instalacji są elektrownie szczytowo-pompowe, które dostarczają dodatkowej mocy mieszkańcom Lublina w okresie jej większego zapotrzebowania. W celu uniezależnienia się od scentralizowanego sposobu dystrybucji i wytwarzania energii jakim są elektrownie, w Lublinie coraz częściej instalowane są źródła alternatywne. Warto wspomnieć, że ekologiczne instalacje fotowoltaiczne – lublin zwiększają niezależność tego miasta od scentralizowanej sieci wytwórczej. Dzięki rozpowszechnianiu się instalacji fotowoltaicznych możliwym staje się generacja w modelu rozproszonym. Sytuacja ta jest korzystna szczególnie w przypadku odbiorców indywidualnych, którzy nie mają zbyt dużego zapotrzebowania na moc. W takim przypadku często wystarczy kilka paneli fotowoltaicznych ułożonych na dachu domu w Lublinie żeby być niezależnym od dostaw energii z sieci. W przypadku dużych zakładów przemysłowych sytuacja się komplikuje. Przedsiębiorstwa te bardzo często potrzebują dużych ilości energii do swojego prawidłowego funkcjonowania. Instalacje odnawialnych źródeł energii bazujące na pompach ciepła czy panelach fotowoltaicznych nie są w tym przypadku wystarczające.\nInstalacje hybrydowe, które mogą połączyć kilka źródeł generacji rozproszonej mogą jednak w znacznym stopniu pokryć zapotrzebowanie chwilowe na energię co sprawia, że w przypadku awarii zakład taki może funkcjonować jeszcze przez pewien okres lub zmniejszyć moce przerobowe co zapewni jego ciągłe funkcjonowanie. Warto dodać, że ekologia na terenie Lublina jest wyjątkowo ceniona. Właśnie dlatego władze miasta podjęły decyzję o uruchomieniu kilku programów operacyjnych, które mają zapewnić dodatkowe środki na zakup in montaż paneli fotowoltaicznych. Wszystko to sprawia, że w przyszłości fotowoltaika może stać się jednym z głównych źródeł zaopatrujących mieszkańców Lublina w energię elektryczną.\nPoprzedni wpisPoprzedni Polecany okulista w Krakowie\nNastępny wpisNastępny Najlepszy sposób leczenia z alkoholizmu


Czerwona Wilczyca • Marklund Liza • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl\nStrona głównaKatalogKsiążka: Marklund Liza Czerwona Wilczyca\nKsiążka: Czerwona Wilczyca\nTytuł oryginalny: Den röda vargen\nKryminały często ukazują się całymi seriami poświęconymi jednemu bohaterowi, jak na przykład Herkules Poirot u Agathy Christie czy – bardziej współcześnie – Erlendur Sveinsson w powieściach Arnaldura Indriðasona. Omawiana książka to już piąta opowieść, której główną bohaterką jest Annika Bengtzon. Na ogół protagonista to detektyw albo ktoś związany z policją, Annika jest jednak dziennikarką śledczą. Przez swą ciekawość i upór w docieraniu do faktów często wpada w poważne tarapaty, co w przeszłoś...\n"Czerwona Wilczyca" Północy\nDodany: 2011-09-01 | Autor: Scorpionica\nPrzed sekundą zamknęłam „Czerwoną Wilczycę” Lizy Marklund. Kolejny świetny kryminał tej autorki. Po przeżyciach związanych z „Zamachowcem” Annika Bengtzon podejmuje nowe wyzwanie. Chce rozpracować grupę terrorystów, którzy dokonali zamachu na bazę wojskową na północy Szwecji w 1969 roku. Dziennikarka „Kvällspressen” wyrusza więc do Luleå tropem Ragnwalda – byłego przywódcy ruchu maoistycznego. Ale, jakby mało miała kłopotów, nie układa jej się i w pracy, i w życiu prywatnym. Po raz kolej...\nTajemnica „Czerwonej Wilczycy” nęci w mroku\nDodany: 2011-07-28 | Autor: MartaGru\nPiąta chronologicznie z serii książek o reporterce Annice Bengtzon. Jak zwykle u Marklund, wątki kryminalne splatają się z wątkami politycznymi, choć opinia, iż w tym tomie polityki jest najwięcej, uważam za przesadzoną. Uwaga: recenzja pisana wyłącznie na podstawie znajomości „Studia Sex” i „Czerwonej Wilczycy”! Co mamy tym razem? Na początek – śmierć Eklanda, dziennikarza, gwiazdy lokalnej prasy na mroźnej, dalekiej północy Szwecji. I pewnie wszystko byłoby w porządku, wszyscy pogodzili...\nDodany: 2012-10-13 | Autor: edyta123\nPewnej ciemnej zimowej nocy w wypadku samochodowym w Luleå, na północy Szwecji, ginie dziennikarz miejscowej gazety. Jego śmierć budzi zainteresowanie Anniki Bengtzon, która ostatnio współpracowała z dziennikarzem w związku ze sprawą pewnego ataku na bazę lotniczą w latach 60 ubiegłego wieku. Szybko okazuje się, że wypadek był upozorowany, a dziennikarz został zamordowany. Annika zostaje wciągnięta w sieć intryg. Podejrzewa, że zabójstwo ma coś wspólnego ze sprawą, którą razem się zajmowali, ale nikt nie chce jej wierzyć. Kiedy jej szef wręcz zakazuje jej zajmowania się sprawą, Annika postanawia działać na własną rękę. Ślady prowadzą do działającej wówczas grupy maoistycznej. Sprawa nabiera przyspieszenia, gdy odkrywa, że jedna z ówczesnych członków grupy, tytułowa Czerwona Wilczyca, jest ministrem w obecnym rządzie. Annika walczy teraz nie tylko z terrorystami sprzed lat, ale i z obecnym politycznym establishmentem.\nAutor: Fiona54 Data dodania: 2013-11-11 17:45\nKolejna powieść Lizy Marklund, której bohaterką jest dziennikarka śledcza Annika Bengzton nie zrobiła na mnie dużego wrażenia. "Czerwona Wilczyca" to historia z terroryzmem w tle. Kiedy w 30. rocznicę wysadzenia w powietrze samolotu F21 w jego szwedzkiej bazie ginie dziennikarz, sytuacja zdaje się komplikować. Annika odkrywa, że historia sprzed trzydziestu lat wcale nie jest zakończona. Dochodzi do tego kontrowersyjna decyzja rządu o zakazie działalności dla nowej telewizji z kapitałem amery...