Kokotek - Moskwa | Wyprawy rowerowe\n2015 – Maraton Podróżnika- 560km/28h, 7000m w pionie\n2014 – BB-Tour – 1008km non-stop\n2014 – V Śląski Maraton Rowerowy 24h – 1 miejsce!\nMaraton Podróżnika – 500km/24h – 2014\n2013 – MRDP\n2011 – Ironman Triathlon\n2012 – BB-Tour – 1008km w 60h\n2012 – III Śląski Maraton Rowerowy 24h – 1 miejsce!\n2011 – BB-Tour – 1008km w 48h\n2011 – II Śląski Maraton Rowerowy 24h – 2 miejsce!\n2015 – Bałkany po raz drugi\n2013 – Polska – Syberia\nSyberia – przygotowania\nKokotek – Moskwa\nMoskwa – Czelabińsk\n2012 – Bałkany\n2010 – Pustynia Gobi\n2009 – Lizbona – Barcelona\n2009 – Polska – Lizbona\n2007 – Polska – Wenecja – Marsylia – Praga\n2007 – Polska – Wiedeń – Praga\nNasz plan dnia wygląda prawie co dziennie tak samo. Pobudka o 5, o 6 wyjazd. 50km, w trakcie których nie robimy żadnych postojów, później 30min przerwy, zwykle pod jakimś sklepem. Później znowu 50 i tak dalej… jedna z przerw, obiadowa, trwa godzinę. Do tego w ciągu dnia mamy też zawsze Mszę Świętą.\nPlan minimum, to 150km dziennie, który udaje nam się z nawiązką realizować.\nKażda niedziela, to z założenia dzień wolny (od jazdy na rowerze ;)).\nPobudka o 5 rano. Trzeba się będzie do tego przyzwyczaić Msza Święta w pełnym, mimo wczesnej godziny Kościele.\nData naszego wyjazdu złożyła się ze zjazdem Niniwy. Zjechało się więc sporo ludzi, dzięki czemu mieliśmy naprawdę wielkie pożegnanie. Głównie młodzi ludzie. Łącznie koło 200, a może nawet więcej osób. Po rzewnych przemowach (m.in. bardzo sympatycznego na żywo Jerzego Buzka ;)) i uściskach, gdzie czasem obcy ludzie ze łzami w oczach życzyli mi dobrej drogi ruszyliśmy.\nPrzyczepka lata jak szalona. Nie mogę jechać, zostaje od razu w tyle. Co się dzieje? Poluzowana szybkozłączka. Poprawiam, i już muszę cisnąć żeby dogonić.\nOjciec wszędzie mnie chwalił. Że Gobi, że Ironman, że 1008 w 48h. A ja ledwo trzymam koło… O co chodzi? Szczególnie na podjazdach mocno ciśniemy. 18km/h na długawym, 3% podjeździe, z ~50kg w sakwach to za szybko. Może to przez wczorajszy deszcz? Może skumulowane zmęczenie ostatnich dni? Cóż, zobaczymy.\nPierwsze 50km szybko poszło. Średnia 24km/h. TVN, TVP Katowice, Trwam, ciągle nas mijają i nagrywają, kręcąc na postoju wywiady. Wóz TV Trwam pięknie zajechał drogę TVN’owi. Dobrze, tak trzymać chłopaki\nGórnik prezentuje swój sprzęt grający. Tym razem nie ma akumulatora samochodowego, tylko mały power bank i niewielkie głośniki, typu do laptopa. Niestety muzykę słychać tylko w odległości jednego-dwóch rowerów od niego. Szkoda. Myślałem, że będziemy mieli dzięki niemu ciągła dyskotekę w trakcie jazdy\nKolejne szybkie kilometry i postoje. Coś jest nie tak z moją korbą. Kilka razy w trakcie jazdy staję żeby ją dokręcić, a ta znowu się luzuje. Czyjś Tato częstuje nas sporą ilością kabanosów, którymi dzielimy się w trakcie jazdy.\nNa 15min łapie nas deszcz. Dobrze, że nie dłużej W trakcie postoju na stacji benzynowej pod Chęcinami wreszcie wychodzi słońce, więc można się trochę zagrzać. Podjeżdżają też rodzice Ojca z łazankami. Miła niespodzianka, jedzenia nigdy nie za wiele [; Chyba wszyscy trochę zmęczeni i niedospani, bo mimo krótkiej przerwy, i tak każdy korzysta z chwili wolnego i kładzie się szukając choćby kilku minutowej drzemki.\nKiepska końcówka – B. zostaje w tyle. Zresztą, ja też umęczony jestem nieźle Trochę to pewnie spowodowane rwanym tempem grupy. Trochę ciężko się czasem na kole siedzi, szczególnie biorąc pod uwagę jazdę z sakwami i utrudnione przyspieszanie. Robimy całą grupą postój 10km przed metą. Słabo trochę tak odpoczywać tuż przed końce ale cóż zrobić\nPodjazd na Św. Krzyż idzie przyzwoicie. Nie szarpię się za mocno z obawy przed uszkodzeniem kolan, ale i tak dojeżdżam te 4min po czołówce która się ścigała na całego Na mecie czekają już moi rodzice, z dodatkowymi zapasami jedzenia i blaszką szarlotki dla wszystkich. Dzięki!\nDo tego biorę od nich co nieco sprzętu którego nie wziąłem, i oddaje im kilka zbędnych rzeczy. Już po dzisiejszym dniu stwierdzam, że czasu na zdjęcia to na tym wyjeździe nie będzie. Zastępuje więc sporawą lustrzankę małym wodo i wstrząsoodpornym aparatem. Zdjęcia może i będą gorsze, ale przynajmniej nie będę się bał wyciągnąć aparatu w trakcie jazdy Tak czy inaczej, mamy na pokładzie 3 lustrzanki, 2 kamery Go Pro, i pełno kompaktowych aparatów. Jestem pewien, że zdjęć będzie aż nadto.\nOblaci na Św. Krzyżu podejmują nas bardzo gościnnie. Kolacja, ciepły prysznic, kawałek podłogi do spania. Nic więcej nam nie trzeba. Mocno styrany, ale szczęśliwy idę spać. Trochę jak na maratonie ta jazda…\nPrzeszło mi przez myśl po drodze, żeby zostawić przyczepkę żeby sobie ulżyć, ale pomysł porzuciłem. Próbuję jechać z nią dalej. Ponoć na poprzedniej wyprawie też był jeden gość który jechał z przyczepką. Pozbył się jej już pierwszego dnia…\nNa postojach porównywaliśmy wagę rowerów z bagażami. Mój ewidentnie zajął pierwsze miejsce w tym konkursie\nSpanie strasznie krótkie. Do tego strasznie chrapali ludzie, czego mimo wielu prób przyzwyczajenia się, naprawdę nie potrafię znieść. Chrapanie działa na mnie jak płachta na byka… Żeby zasnąć musiałem zaaplikować koreczki do uszu, i przenieść się na korytarz. W głowie grają mi lubiane przeze mnie chóry gregoriańskie. A nie, zaraz, śpimy w klasztorze. To realny, poranny śpiew zakonników. Aż miło było posłuchać. Może by się tak do tego zakonu…\nBudzę się pierwszy i lecę dalej do roweru ogarnąć bagażnik. Brakowało mi pałąka do bagażnika, którego moi rodzice poprzedniego dnia zapomnieli mi dowieźć. Napotkani z rana Rodzice dają mi też masę jedzenia i rękawiczki. Żarcia to mam na dobre kilka dni Sakwy przepełnione.\nUwijam się sprawnie i lecimy na śniadanie, a później mamy krótkie zwiedzanie kaplicy Św. Krzyża, o której opowiada nam rezydujący na miejscu Oblat, i już wsiadamy na rowery.\nRuszam z góry jako jeden z ostatnich, ale dzięki dużemu dociążeniu (mój rower z bagażami jest zdecydowanie najcięższy w grupie ;)) szybko się rozpędzam, i na dół dojeżdżam jako pierwszy. Dziś, mimo chrapania i tak wyspałem się dużo bardziej niż przez ostatnie kilka nocy, dzięki czemu od razu dużo lepiej się jedzie. Sporo prowadzę grupę, szczęśliwie nie pada w ogóle, ale i tak jedziemy w mokrych (w przypadku moim, B., i Cimana od 2 dni) ciuchach.\nPierwszy postój już po 10km. Dostaliśmy zjebkę od Ojca, za nierówną jazdę, zły szyk grupy itd. Cóż, miał zdecydowanie rację Trochę nieforemny ten nasz peleton. Ciągle ktoś wyrywa, wyprzedza niepotrzebnie, tempo też bardzo niestabilne.\nPrzed Ostrowcem Świętokrzyskim Cimanowi rozwala się pedał (wieziemy sporo części zapasowych, więc szybko wkręcamy zamiennik) a kawałek dalej spotykamy naszego (mojego, Cimana i B.) wspólnego kolegę Transatlantyka, z którym gadamy chwilę. Doganiając grupę chodnikiem, wpadam na serię obniżeń przy domach. Ku uciesze widzów spada mi sakwa a kawałek dalej, już w Ostrowcu, spada druga (był to pierwszy i ostatni taki przypadek na wyprawie w moim przypadku).\nW Ożarowie postój, gdzie dopada nas Transatlantyk w garniturze. A to nowość Krótka gadka (bo postój krótki), kabanosy z chlebem na zagrychę, i lecimy dalej. Dobrym tempem docieramy do Kraśnika, który jednak mijamy żeby zrobić w końcu postój przy restauracji przy Shellu. Wcinam kotlety i jajka z domu, zapijając zamówioną herbatą.\nRobimy małe zamieszanie. Ktoś chce odkupić od nas wyprawową koszulkę, kelnerka przegania gotujących na własnych kuchenkach przed restauracją chłopaków. Bez efektu\nZnów szybkie spanie. Jedna z umiejętności którą nabyło chyba sporo osób na tej wyprawie\nPod rowerem najbezpieczniej\nPo 1h postoju jedziemy dalej. Wreszcie sucha droga, więc zakładam suche skarpetki i do tego sandały. Miłe uczucie\nCoś się dłuży droga do mety dzisiejszego dnia. Ojciec Andrzej jadący z nami jedynie odcinek do Lublina gdzie rezyduje, zarządza ponad planowy krótki postój. Ponoć się to nie zdarza na wyprawach Nawet z rowerów zbytnio nie schodzimy. Postaliśmy chwilę i ruszamy na ostatnie kilometry.\nDogania nas jakiś gość na rowerze, obiecując że pojedzie z nami na wyprawę za rok. Ponoć z samego rana ruszył i zrobił ze ~150km żeby tylko z nami się zobaczyć. Ciekawe, czy rzeczywiście pojedzie za rok.\nPrzechodnie wytykają nas palcami (to ci! Ci z telewizji!), kierowcy pozdrawiają klaksonami. Medialna propaganda robi swoje Fajnie by było po takim rozreklamowaniu wyprawy jeździć tylko i wyłącznie po Polsce. Wszyscy by nas kojarzyli i może chętniej brali pod dach\nPo 10km wpadamy wreszcie do Lublina na zakupy w Lidlu. Śmieszny ochroniarz, który sprawdził ciśnienie w oponach, stwierdzając, że ‘to trzeba 28 calowe koła’. Znawca Dobrze, że wcześniej o tym nie wiedzieliśmy że takie trzeba.\nŚpimy w domu studenckim u O. Andrzeja. Dostało mi się nawet łóżko. Niespodziewany luksus. Kolejne regulacje rowerów – jak już wyjdziemy z Polski będzie dużo gorzej z dostępnością ew części zamiennych, więc lepiej sprawdzić wszystko tutaj. Naprawiam moją ledwo działającą tylną przerzutkę (zapchany pancerz). Po mojej naprawie (tj wymianie) śmiga jak nowe.\nMsze Św. mamy w malutkiej kaplicy, w której ledwo się mieścimy. Górnik przeprasza za ‘nie do końca przepisową jazdę’, tzn za jego wieczne zygzaki, wyprzedzania itp. Ponoć zwykle na tyle grupy jeździ, z racji na to że ciężko mu się dostosować.\nOjciec jechał z Górnikiem z przodu.\nG: Jaaa, Kazik!\nMuzyka, którą Górnik puszcza, czasem go chyba trochę ogłusza\nZimny, ale jednak prysznic. Dobranoc.\nOglądamy się w ‚Faktach’\nZnowu coś spać nie mogłem. Już którąś noc z rzędu. Nie pospałem za wiele, bo pobudka o 7:30. A niedziela, to ponoć dzień wolny :/ Trochę inaczej to sobie wyobrażałem.\nZapowiedziane TV Lublin karzę nam na siebie sporo czekać, ale w końcu się pojawia i udzielamy z B. wywiadu. W międzyczasie jest też jakieś radio. Media, media…\nOdwiedzamy na chwilę KUL, starówkę, jemy małe pizze w restauracji. Dostajemy kilka godzin czasu wolnego, który wykorzystujemy z Michałem K., który ma zniżki w McDonalds, zamawiając ~10 lodów na 1 rachunek Do tego chwila przyjemnego leżakowania z B. pod zamkiem. O pojechaniu na wyprawę myśleliśmy zanim się jeszcze poznaliśmy.\nTa wyprawa będzie niezłą próbą jak na początek (~4 miesiące się znamy) naszej znajomości (zdradzę od razu, że daliśmy radę ;))\nRozeszliśmy się trochę po mieście, spotykając się tak czy inaczej co jakiś czas. Ładne stare miasto, zamek, park. Zakupy i kolejne regulacje roweru. Wreszcie zakładam owijkę na kierownicę (do tej pory jechałem na samych łysych rurkach ;)). Swego czasu udało mi się przez tydzień jechać w podobny sposób i to przy większym dziennym kilometrażu. Nie było kiedy założyć\nO 18 spotkanie na którym każdy wylewa żale. Trochę narzekania na szyk, na medialność wyprawy, ale ogólnie wszyscy zadowoleni. Wkurzający czasem jest Marcel, który stara się uchwycić kamerą wszystko. Dosłownie wszystko. Nie dość, że jesteśmy non-stop w dużej grupie, gdzie i tak ciężko o jakąkolwiek prywatność, to jeszcze na dodatek ta kamera wszędzie…\nB. boli głowa i brzuch. W ruch idzie piołónówka (wyciąg z piołunu na spirytusie – nie ma nic lepszego na żołądek!). Oby pomogło… Przy intensywnym trybie wyprawy choroba może spowodować spore problemy. Czasu na regenerację za bardzo nima…\nUzupełniam wreszcie dziennik (w którym tradycją już jest, że mam zaległości). Sąsiadka Oblatów poczęstowała B. dużymi ilościami ciasta, pasztetu, kaszanki i ogórków. Rzuciliśmy się na dary, ale niestety okazało się, że wszystko, dobre kilka kilo żarła, było zepsute lub spleśniałe :/ Tacy twardziele, a jednak emerytka by nas wszystkich załatwiła\nByłem dzisiaj na Mszy Świętej. Mam wrażenie, jakbym był na takiej prawdziwej Mszy pierwszy raz w życiu. Trwała 1,5h, nie było na niej żadnych specjalnych ceremonii czy ‘jego ekscelencji’, a ja żałowałem, że już się skończyła. To było coś.\nProwadził ją O. Ryszard u Oblatów w Kodniu koło Terespola. Świetne przeżycie. Może głupio to zabrzmi, ale miałem wrażenie że ta msza miała sens. Po mszy odmawiamy dziesiątkę różańca przed obrazem w sanktuarium, ale jak powiedział Ojciec ‘nie po to, żeby się przypodobać ludziom bo o to nie dbamy, tylko Bogu. Bóg nie śpi, więc my możemy czasem odpocząć, a On będzie działał za nas. Poświęćmy godzinę dziennie dla Boga. Ludzką samotność wypełnia Bóg, a my powinniśmy strzec się trzeba przed osamotnieniem.’\nO Rysiek ma 60 lat, świetnie gra na gitarze piosenki np Feela ‘Jak anioła głos’, i chodzi po wsi gadając z ludźmi o ich sprawach. Nie, nie po kolędzie. Tak na co dzień.\nNiesamowity człowiek. Takich nam trzeba! Szkoda, że tak ich mało… Ale nie wszyscy mogą być wybitni. Wszak to tylko ludzie.\nTo teraz od rana. Tradycyjnie, źle mi się spało (w mini garderobie, z której wystawały mi nogi na korytarz ;)). Z rana tradycyjnie pakowanie, śniadanie – koniec kotletów z domu ): Po pożegnaniu z Ojcem Andrzejem ruszamy przez zakorkowany Lublin.\nMarcel po kolejnej sesji zdjęciowej, na które co jakiś czas ustawia się na trasie, zostaje z tyłu na długo. Najpierw Ciman, a później i ja czekamy na niego by już razem pod niemały wiatr w twarz dogonić grupę. Zawsze to na wspólnymi siłami sporo łatwiej.\nChwilę później, głośny huk. Joli pękła obręcz z przodu.\nJuż trzeciego dnia jazdy przydaje się przyczepka ExtraWheel Przerzucam sakwy z przyczepki na pusty przedni bagażnik, daje Joli koło z przyczepki, a na przyczepkę zakładam jej zniszczone. Pojedzie i na takim W trakcie jazdy prawie nie czuć że coś jest nie tak, choć rower z przednimi sakwami zamiast obciążenia na przyczepce zdecydowanie ciężej (gorzej!) się prowadzi. Jeśli mam wybór, to zdecydowanie wolę sakwy na przyczepce niż na przednim bagażniku. Po postoju przy sklepie dojeżdżamy do Włodawy. Moja mocno skrzypiąca korba na ostatnim odcinku, okazuje się być poluzowanym suportem… Suport wymieniałem jeszcze w Krakowie własnymi siłami, ale jak się okazało (robiłem to pierwszy raz) nie zrobiłem tego zbyt dobrze Po wskazówkach Cimana zrobiłem to jak trzeba, i okazało się, że suport jest za krótki. W lokalnych sklepach odpowiedniego suportu brak, koła dla Joli też się nie udaje kupić. Znaleźliśmy za to sztuczną szczękę w trawie. Niezła była impreza…\nZ pomocą Cimana rozkręcam suport, czyszczę i nasmarowany zakładam z powrotem. Obciera blat o ramę (korba trekingowa 26/36/48 z rama MTB nie są idealnym połączeniem).\nKuba Hepner przy próbie złapania się traktora pada niczym Goliat (Kuba jest dość pokaźnych rozmiarów). Ostra dyskusja z kierowcami kończy się bez rękoczynów, a my dojeżdżamy w końcu na spokojnie do Kodnia. Drogi przy granicy dość dziurawe, ale za to sporo mniej ruchliwe i przez to przyjemniejsze.\nOdwiedzamy klasztor karmelitanek, które będą się za nas modlić godzinę dziennie. Sióstr jest akurat tyle ile nas, więc każdy ma przypisaną sobie siostrę Karmelitanki, to taka modlitewna opoka Kościoła. Modlą się za ważne i znaczące sprawy, więc ich wsparcie jest sporym dla nas wyróżnieniem.\nPóźniej prysznic u Oblatów i wspomniana na początku Msza. Po obrządku, lokalna młodzież podjęła nas ciastkami i herbatą w salkach pod Kościołem. Wieczorem piwo i sporo śmiechu ze śląskiego ‘ja’.\n„Ty to robisz, ja?”\nCiman naszprycował się skondensowanym mleczkiem z tubki (zjadł 2 w 15min i zapił piwem), dzięki czemu był z deka nadpobudliwy\nWszyscy wokół chrapią. Czas jechać na PKP wraz z ojcem Ryśkiem po koło dla Joli i suport dla mnie, który kupiła w Warszawie Mama Cimana, i podała przesyłką konduktorską.\nJechało się dziś super, nie licząc epizodycznego ale ostrego bólu prawego kolana.\nPobudka z rana i od razu lecimy na mszę. Po mszy bierzemy się za wymianę suportu. Udało się, ale nie wchodzi mi blat… Ważne, że jedzie. Z blatu nie skorzystam już do końca wyprawy, przez co mocno utrudnione było gonienie grupy i niemożliwe dokręcanie na zjazdach. Powyżej 40-45km/h praktycznie już nie mogłem dokręcić. Może to i dobrze? Przynajmniej z większą kadencją jeździłem.\nKolano boli od samego rana. Nie wróży to dobrze… Mam już sporo doświadczeń z bolącymi kolanami, więc kombinuje na tyle ile się da, żeby mu ulżyć. Trochę inne ustawienie stopy na pedale, i mocniejsze dociskanie drugą nogą. Trochę to męczące, ale lepiej tak, niż zajechać sobie kolano. Do tego przestawiam kilkukrotnie siodełko.\nPo mocno dziurawej drodze docieramy do Terespola, który omijamy bokiem kierując się do granicy.\nPo zaleceniach gburowatego urzędnika wypełniamy jakieś śmieszne karteczki których i tak raczej nikt nie sprawdza. Jakieś dziwne, bardzo rutynowe kontrole. Odzwyczaiłem się już od normalnego przekraczania granic. Schengen wydaje się już niejako normą. Tak po prawdzie, to nie wierzę, że granice są na tyle dobrze strzeżone, że o 3 w nocy przez środek lasu nikt nie przemknie… Kontrole na bramkach są więc wg mnie dość iluzoryczne, celem zachowania pozorów.\nCelnik zagląda dwóm osobom w sakwy, i na tym kończy się jego kontrolowanie. Na paszportach skupiają się sporo dłużej, co też wydaje się bzdurą. Jeśli ktoś jest poszukiwany, i wie że granicy przekroczyć nie może, to raczej nie jest na tyle głupi, żeby pchać się w ręce kontroli. A może po to właśnie jest ta kontrola? Żeby takich skończonych idiotów wyłapywać?\nW kantorze po polskiej stronie nie udaje nam się kupić białoruskich rubli. Galopująca inflacja powoduje nieopłacalność interesu Udajemy się więc do banku gdzie za 100zł dostajemy około 260 000 rubli – niezły przelicznik, a ponoć kilka lat temu i tak skasowali kilka zer. Niezły przelicznik. Trochę jak nasze stare dobre ‘polskie złote’ Mam bardzo żywe wspomnienia tych dziesiątków tysięcy w portfelu, a moja ś.p. Babcia do końca życia mówiła o swoich milionach złotych emerytury\nBiałoruś. Nasz pierwszy obcy kraj. Wita nas o dziwo bardzo dobrą drogą. W Brześciu led’owe światła na skrzyżowaniach, sporo drogich, porządnych samochodów. Inaczej to sobie wyobrażałem.\nPierwszy białoruski postój robimy na stacji benzynowej. Jak już powyciągaliśmy nasze kuchenki, szybko nas przegoniono na jej obrzeża. Brzmi rozsądnie. Moja kuchenka coś szwankuje, więc zamiast gotowania makaronu, ugotowałem sobie wodę na zupkę chińską. Pożywne, ciepłe, i ponoć niezdrowe. Mimo to, zupki były istotną częścią mojego jadłospisu w pierwszym miesiącu wyprawy\nKunsztem kulinarnym popisał się tutaj za to Mateusz Majchrzak, który wyciągnął spore pudełko pełne przypraw i produktów, które pozwoliły mu przygotować ‘normalne’ jedzenie.\nCiśniemy drogą M1 w stronę Mińska. Bardzo dobra ekspresówka, niezbyt duży ruch, niestety wiatr w twarz, więc jedzie się dość ciężko. Ekspresówka płatna, ale udaje nam się nie płacić – na bramce podnoszą nam szlaban i puszczają bez słowa. U nas by to nie przeszło.\nZagadują mnie jacyś Białorusini, trochę ciężko idzie dogadanie się, nie przyzwyczajony jestem jeszcze do ruskiego, którego odrobinę poduczał mnie mój Tata jakieś hmmm 12 lat temu ;p Czytanie cyrylicy jeszcze jakoś tam mi wychodzi, ale żeby coś wydukać samemu…\nDroga strasznie nudna. Płasko, mało zakrętów, aż bierze na spanie i boli tyłek. Jak to na płaskim Do tego dość ciepło, i nie ma co pić. Krótki postój na stacji benzynowej. Jeść mi się nie chce, ale i tak trzeba choć trochę w siebie wmusić. Przerwa minęła strasznie szybko, i znów wsiadamy na rowery.\nNuuudy. O dziwo jedzie się sporo lepiej. Siedzę na końcu peletonu, i pomimo bardziej rwanego tempa, jedzie się przyjemniej, bo nie trzeba idealnie trzymać tempa i koła, co jest psychicznie nużące.\nDojeżdżamy do jakiejś wiochy, robimy zakupy, Filip robi salto na dętce od traktora po której skakali lokalni chłopcy, i zaczepia nas też jakiś żul. Górnik radośnie obwieszcza wszystkim ‘parówki!’ machając nimi w ręce. Żul odpowiada ‘da! Pa ruski!’\nPodbijamy do kościoła protestanckiego, gdzie zespół dziewczyn +2 chłopków daje nam mini koncert (też nie pozostajemy im dłużni śpiewając ‘taki duży taki mały’ i ‘barkę’). Przychodzi proboszcz i zgadza się na to, żebyśmy spali w kościele. Mała kolacja (po dwie kromki i ciastka), mycie. Hitem jest świetny kibel dwuosobowy, przy którym stoi się naprzeciwko siebie. Przodem.\nZnalazłem pianino, więc nauczyłem się grać ‘ona tańczy dla mnie’, które ciągle słychać na głośnikach Górnika. Do grania dołączył się Marcin M. Po krótkim graniu B. się obruszyła, że grałem bez niej… Sytuację naprawiła kolejna dawka mojego wątpliwego talentu pianisty. Wieczorem ‚łatanie dętki’, i spanie.\n170km i 150m przewyższenia. Tragedia…\nW prawo, bo w lewo to chyba nie’\n‘Kwas chlebowy, to taka coca-cola z magą’\nŚwietnie się spało. Piwo na sen wybitnie pomogło\nNa śniadanie dwie kromki, i chwilę po 6 ruszamy przed siebie. Szybko się ociepla, i jedziemy dalej nuuudną drogą. Nie ma się czym zająć,\nIdealna droga (autostrada), z niewielkim ruchem. Do tego bardzo płaska. Straszne nudy. Boję się, że cała reszta naszej drogi nad Bajkał będzie tak wyglądać… Piszę tutaj smsa Marcelowi, który ma do nas dołączyć ponownie w Moskwie, żeby kupił mi krzyżówki. Będzie się czym zająć w trakcie jazdy Gramy trochę w karty, w różne gry słowne, i tak mijają kolejne kilometry i kolejne postoje. Marcin miał dobry pomysł z Kindlem (czytnik e-booków).\nPrzed wjazdem do Mińska Górnik założył na rower swoją największą flagę. 2x3m. Niesamowity widok. Po prostu piękny. Sama przyjemność jechać za taką flagą.\nPo Marcelu kamerę (go pro) przejmuje Szymon Z, który już na pierwszy rzut oka widać, że inaczej podchodzi do tematu kamerowania. Ciekawsze ujęcia, brak permanentnej inwigilacji Trochę wykorzystuje tutaj też swój nadmiar sił do powyprzedzania grupy a później gonienia jej. Każdy sobie radzi jak może\nDocieramy w końcu do Mińska, gdzie Ojciec dzwoni do Ojca Jurka, u którego mamy nocować. Każda obwodnica, i większa droga (cywilizowanego) świata ma słupki kilometrowe. Chcąc się odnaleźć na takiej obwodnicy, podaje się nr słupka przy którym ktoś czeka i wtedy bardzo łatwo i bezproblemowo można się odnaleźć. Tymczasem Ojciec Jurek, mieszkający od kilku (nastu?) lat w Mińsku, powiedział, żebyśmy kierowali się na ‘jeziorka’.\nPodpytujemy na stacji benzynowej, i jedziemy we wskazanym kierunku, dzwoniąc co jakiś czas do O. Jurka, który upewnia nas za każdym razem, że jest kilka kilometrów przed nami. Tym sposobem przejeżdżamy 2/3 pełnej TIRów i spalin obwodnicy Mińska (~20-30km), nie spotykając naszego gospodarza. Zapada zmrok. Zrezygnowani czatujemy na przystanku czekając ponad godzinę na odsiecz. No nie powiem, wkurzony tu byłem niesamowicie… Zamiast zwiedzić kawałek Mińska, straciliśmy dobre kilka godzin na jego obwodnicy. Idiotyzm. Widząc bezsens podejmowanych decyzji chodziło mi tutaj po głowie odłączenie się od grupy i pojechanie dalej na własną rękę. To dopiero kilka dni, a mi już takie rzeczy po głowie chodzą…\nO. Jurek prowadzi naszą grupę ostrym tempem (od razu się mocno rozrywamy) jadąc na awaryjnych, przez co nigdy nie wiemy gdzie skręci. Bezsensu ciąg dalszy…\nDocieramy w końcu do małego domku, na którego podwórku mamy zostawić rowery. Eh…\nSakwy wrzucamy do samochodu, i idziemy ~2-3km do właściwego miejsca naszego noclegu, tj dużego mieszkania w nowym bloku. Szybkie zakupy (jutro święto, ponoć mają być zamknięte sklepy), i powciskani jak sardynki w puszce idziemy spać koło 2 w nocy.\nTo był bardzo trudny koniec dnia. Czułem się zupełnie jak w wojsku, gdzie nie mam wpływu na wydawane decyzje, nawet jeśli są one bezsensowne. Nie lubię być od kogoś zależnym, a w takiej sytuacji moje ‘nie lubienie’ sięgnęło zenitu.\nDobrze, że B. była na miejscu i ze mną sporo pogadała i mnie uspokoiła\nWsiadamy w kilka osób do windy, która zamyka się i rusza. Słyszymy głos O. Jurka z dołu komentujący odjazd windy „pojechali?” Mistrz\nW ramach odpoczynku, i nadrobienia straconych godzin snu, robimy dziś dodatkowy dzień wolny. Tego to się nie spodziewałem. Nie zdarza się raczej Niniwie robić wolne bez powodu (stolica to żaden powód). Wolne od rowerów oczywiście, bo o czasie wolnym raczej nie ma tu co rozmawiać. Mieliśmy pospać, ale od rana się ludzie kręcą, więc tradycyjnie się nie wyspałem. Na śniadanie chińszczyzna, tj zupka chińska i idziemy grupą na zwiedzanie miasta. Idziemy na wspólny spacer po mieście, w którym obchodzony jest Dzień Zwycięstwa, upamiętniający zwycięstwo nad Niemcami, które zakończyło II wojnę światową, święto wyzwolenia Białorusi. Górnik wrzuca swoje głośniki do plecaka, i idziemy grupą podśpiewując ‘ona tańczy dla mnie’. Do centrum dotarliśmy już po pochodzie, ale i tak spotykamy wielu odznaczonych ludzi, którzy zbierają kwiaty od przechodniów za swoje zasługi. Na transparentach stalin, lenin, wszędzie widać sierp i młot. Jest też jeden z wielu na Białorusi wielki pomnik stalina.\nNa prowizorycznej bramce kontrolnej policjanci zatrzymują kilku z nas (tych z lustrzankami). 5 min później zwijają bramkę, pozwalając na swobodny przepływ ludzi na i z placu…\nObiad w drogawej knajpie (najdroższa pizza 80zł), gdzie z Baranem dopiero za 3. Razem udaje się nam zamówić z menu coś aktualnie dostępnego. Próbowaliśmy wziąć coś lokalnego, ale z racji niedostępności, skończyło się na zestawie pizza + frytki. Zdrowo\nWracamy do domu po zakupach w sklepie, w którym było zabronione niemalże wszystko, m.in. siedzenie na podłodze. Zdobyczny banan i kwiatek dla B\nW domu każdy gotuje jedzenie, więc jest niezłe zamieszanie. Ja tradycyjnie pozostaje wierny makaronowi (pene + pesto). W wolnym czasie nawet się umyłem. Do czego to doszło… Prawie codzienne mycie na wyprawie. Częściej niż w domu\nPijemy piwo na sen i idę spać o 19-20 (wg zaleceń Ojca mieliśmy iść o 18, co niektórym się udało).\nSms od Wilka, wzywający do konkurencji nie wzbudza emocji, bo nikt go prawie nie zna\nMińsk się buduje\nPobudka o 2 rano, czyli 1 naszego, polskiego czasu. Masakra jakaś.\nJeszcze w śpiworze wciskam drugą połowę pene z pesto, szybko się ogarniam i idziemy z buta do sióstr u których zostawiliśmy rowery.\nMało powietrza w tylnym kole – jakaś mikro dziurka. Napompowałem dętkę i jest ok Zakładamy sakwy pod blokiem i o 4:20 ruszamy w trasę. Praiwe 2,5h nam zeszło na zorganizowanie się :/\nCharakterystyczne na wschodzie kolorowe domki\nJest zimno, dość mocny wiatr wiejący szczęśliwie w plecy dzięki czemu jedzie się super. Wokół głównie pustkowia, ew las, a że droga bardzo szeroka, to nawet las niespecjalnie chroniłby nas od ew przeciwnego wiatru.\nRobimy klika bardzo krótkich postojów, i tym sposobem mamy 160km w południe. Po ponad 200km na liczniku, zjeżdżamy na boczną drogę, na której jest pełno dziur. W tak dużej grupie jak nasza, pokazywanie sobie dziur jest bardzo ważne, ale niestety duża część osób tego nie robi, czego efektem jest częste zaliczanie dziur… Na jednej z dziur Górnik robi klasyczną ‘rybkę’ (czyli ominięcie dziury w ostatnim momencie przez szybki ruch w prawo i w lewo), która oczywiście kończy się wywrotką osoby jadącej za nim. B. po wywrotce szybko zeskakuje na pobocze (cenna umiejętność, szczególnie jeśli za nami jechałby samochód), gdzie okazuje się, że poza wielkim siniakiem na biodrze i lekkimi obtarciami (w tym roweru) nic się nie stało. Uf.\nZestaw grający Górnika\nDocieramy nad bardzo zimne jezioro, gdzie kilku facetów i B. jako jedyna dziewczyna się zanurzają (ja tylko do kolan ;)). Pod małym daszkiem wcinamy lokalny specjał, tj coś pomiędzy bezami a piankami. Strasznie mnie od tego zmuliło, do tego od dobrych kilku dni jestem coraz bardziej chory (jak się później okazało, wyleczyłem się dopiero po miesiącu jazdy…). Ledwo żyje. Do tego B. trochę zdycha (też chora…), więc dopycham ją na kilku podjazdach Jeśli ja jestem od niej zdecydowanie silniejszy, a jedzie mi się ciężko, to ona, będąc jeszcze bardziej chora ode mnie musi naprawdę cierpieć… Nie daje tego twardziel po sobie poznać i robi co może żeby utrzymać tempo. Szacun\nWreszcie docieramy do Szumilina, gdzie mamy świetną gościnę w byłym MDK’u, a aktualnie klasztorze oblatów.\nDostajemy duuużo ryżu, który jest ponoć dobry. Ja przez masakryczny katar w ogóle nie czuję smaku.\nPo obiedzie wcinam jakieś leki i padam trupem spać (koło 20). Mamy nie wykończone pokoiki, w których są łazienki bez zamknięcia, ew bez drzwi Piecu też chory, kaszle w stylu dławiącego się starego diesla…\n240km ze średnią >24km/h. Nieźle.\nSpałem niby 9h, ale ledwo się zwlekam. Koło mnie już czeka fanta i ciastka przywiezione przez B. Miło. Nie dość że sama chora, to jeszcze dba o mnie\nNa śniadanie parówki i pasztet od Ojców – pojedlimy. Ruszamy na trasę z wiatrem centralnie w twarz. Od samego początku B. zostaje w tyle, więc ją przez cały dzień co chwilę dopycham Pomimo kiepskiej dyspozycji, tzn jadę zasmarkany i z gorączką, do tego na postojach trochę zdycham, o dziwo jedzie mi się świetnie. Zaczynam żałować, że jednak zostawiłem lustrzankę w domu, kosztem małego aparaciku, bo wreszcie bez problemu mogę prześcignąć grupę i porobić jakieś zdjęcia.\nOstatnie zakupy na Białorusi, gdzie wydajemy reszte pieniędzy. Obkupieni w dużą ilość Syroków, czyli małych, bardzo słodkich serków/deserów i skondensowanego mleka w tubkach siadamy pod sklepem i się obżeramy. Idzie zwymiotować od nadmiaru słodyczy…\n„Mogę zamiast 6 000 rubli dać ci baton?”\nAh ta inflacja\n50 rubli warte jest niecałe 2 grosze. 100 takich banknotów, 2 zł. Wychodzi niewiele drożej niż papier\nKoniec z tą stertą białoruskiej kasy. Białoruś była dla nas bardzo miła. Do tego zadbana, dobre drogi, oby tak dalej!\nPrzekraczamy niestrzeżona granicę z Rosją (takie ichnie Schengen) i stajemy na siku po 300m. Górnikowi te 300m wystarzyło, żeby stwierdzić, że straszny burdel w tej Rosji\nFakt faktem, od razu dużo więcej śmieci i większy nieład.\nSprawnie docieramy do Katynia.\nNiezbyt widoczne miejsce, flaga mniejsze od górnikowej…\nTablica napisane w duchu ruskiej propagandy. Na nielicznych tablicach jest bardzo mało konkretnych informacji, jakieś lanie wody o przymierzu polsko rosyjskim, i do tego maks połowa napisów przetłumaczona na język polski. Po krótkim spacerze odprawiamy mszę przy pomniku ofiar. Na koniec mszy minuta ciszy, którą przerywa okrzyk Miśka „cześć i chwała, bohaterom!”. Zaśpiewaliśmy też hymn.\nPoruszające miejsce. Każdy powinien je odwiedzić.\nCiśniemy kawałek dalej do Smoleńska, gdzie na ostrym podjeździe B. łapie ostry ból brzucha. Zostaje z Usią (która Smoleńsk odwiedzała niedawno), a my jedziemy do miejsca katastrofy.\nJadąc główną drogą nie ma żadnej tabliczki informacyjnej. Na miejsce katastrofy dojeżdża się po zakurzonych betonowych płytach. Jest sporo zniczy pod pamiątkową (nieściętą) brzozą i pamiątkowy kamień wysokości ~0,5m nad ziemią. Słabo. Strasznie słabo. Po wypadkach na drogach widuje się większe pomniki upamiętniające te katastrofy…\nPodjeżdżamy pod Franciszkanów, gdzie Wojtek wciska się pod bramą i znajduje ojca Ptolemeusza, który dostał ponoć przykaz, żeby przyjmować tylko duchownych , ale lituje się i bierze nas pod dach.\nW ciasnej sali konferencyjnej jest… ciasno. Ojciec zachowuje wobec nas spory dystans, zdecydowanie nie spoufala się. Siada z nami przy stole, i raczy nas historią zakonu, po czym udostępnia kuchnię i pralkę.\nNasz pierwszy wieczór w Rosji. Idziemy na poszukiwanie monopolu Wybieramy się w ~7, by po godzinnych poszukiwaniach wreszcie znaleźć otwarty sklep. Z suchością w gębie podchodzimy do odpowiedniego działu, przy którym wita nas odgradzający sznurek i kartka „w godzinach 23-8 alkoholu nie sprzedajemy”. W Rosji! Tego to się nie spodziewałem… Próbujemy jakoś przekonać ekspedientki żeby sprzedały nam na lewo, ale nic nam się nie udaje wskórać.\nZ podkulonymi ogonami wychodzimy ze sklepu. Kawałek dalej trafiamy na bar, w którym udaje się nam zaopatrzyć\nSmoleńsk ma około 300tys ludności, więc specjalnie duży nie jest. Duże są za to skrzyżowania, a drogi szerokie. Człowiek stoi na początku skrzyżowania, rozgląda się w lewo, prawo, nic nie jedzie, można iść. Jak się już przechodzi, to po pewnym czasie znowu się trzeba rozejrzeć, bo zanim się przejdzie przez drogę, to może coś nadjechać… W wielkiej Rosji, wszystko jest больши́е…\nRaczymy się naszymi zapasami w naszej noclegowni (po przeskoczeniu ~3m płotu po raz drugi), i kładę się spać na karimacie na dziedzińcu, bo nie chcę mi się ściskać niepotrzebnie wewnątrz. To już 8 dzień wyprawy, a to dopiero pierwsze spanie na zewnątrz. Szkoda, lubię spać na dziko, w namiocie, gdzie człowiek jest blisko natury i chłonie otoczenie wszystkimi zmysłami.\nNiedziela. Znaczy się teoretycznie wolne. W praktyce o 11 spotkanie, później wspólny obiad, spacer, o 18 msza, a o 21 apel. Czyli non-stop razem, i brak czasu na cokolwiek.\nIdziemy na bardzo szybkie zwiedzanie, tzn odwiedzamy bardzo ciekawy zarówno z zewnątrz jak i od wewnątrz Sobór Zaśnięcia Matki Bożej.\nOjciec wychodzi z założenia że ‘zabytki będziemy zwiedzać, jak sami będziemy zabytkami’, dzięki czemu zwiedzanie na wyprawie ograniczamy możliwie do minimum\nSam nie jestem fanem łażenia po muzeum w każdym odwiedzonym mieście, ale chciałbym czasem zobaczyć coś więcej, co udaje mi się tym razem dzięki Konsulowi. Wziął razem z nami udział w Mszy, po której trochę nam poopowiadał, a następnie wziął mnie, Pieca, Wojtka i Ojca na małą wycieczkę.\nWsiedliśmy do białego Volvo na czerwonych tablicach rejestracyjnych, z okien którego konsul pokazał nam swoją siedzibę: ‘a tu sobie malwy jeszcze posadzę’. Bezcenna informacja. Z naszych podatków. I malwy i wycieczka\nObjechaliśmy kawałek całkiem ładnego miasta – duże parki, rodziny spacerujące po historycznych placach. Z drugiej strony, jak wszystkie ruskie miasta, Smoleńsk jest dość mocno zaniedbany, brudny i po prostu dziadowy. Trochę jak u nas ~30 lat temu.\nSpanie znowu super, ale pobudka niestety jak zwykle bardzo wczesna. Jeszcze się do niej nie przyzwyczaiłem (do końca wyprawy mi się to do końca nie uda).\nZebrać się coś nie mogłem, pakowanie też mi kiepsko idzie, przez co do kółka, którym kończymy każdą przerwę dochodzę jako zdecydowanie ostatni, za co dostaje ‘żółtą kartkę’\nJedzie się fajnie. Jak już wyjechaliśmy ze Smoleńska, w którym czychało na nas sporo niebezpiecznych, dużych, czasem nie zakrytych studzienek, przywitała nas szeroka i porządna droga. Kolejny wschód słońca widziany z siodełka. Oj, naoglądałem się ja tych wschodów za całe życie\nMijamy stojący na poboczu radiowóz (DPS – taka nasza drogówka), obok którego stoi patrzący spode łba policjant. Po chwili radiowóz mija nas i zatrzymuje się kilkaset metrów dalej, i ten sam policjant tym razem już zdecydowanie nas zatrzymuje.\nPo rusku w naszej grupie poza 3 osobami praktycznie nikt nie gada. Przy czym tak naprawdę dobrze dogaduje się chyba jedynie Krzysiek Skok\nZ policjantami gadają we dwóch – Ojciec i Skok.\n‚Żdec adin czas, budiet eskorta’\nGodzina to przy naszym trybie spora strata, ale wyjścia nie mamy. Trzeba czekać. Godzina, akurat tyle, żeby zrobić mszę. Kilkanaście metrów od drogi, przytuleni do siebie, żeby przez hałas drogi nie umknęło żadne wypowiadane słowo.\nAdin czas minął (jedna godzina), policjant dalej stoi koło nas, i wyłapuje kolejnych piratów drogowych z przepaloną żarówką wlepiając kilkudziesięcio złotowy mandat. Głowy nami sobie nie zawraca. Dalej pojechać nie możemy, bo policjant nie wie, czy możemy legalnie jechać tą drogą. Eh…\nNa rozgrzanym poboczu drogi zalegamy na karimatach i leżakujemy. Wreszcie jest okazja wyciągnąć szachy które ze sobą wiozę Szybko okazuje się, że nie mam się co równać do ninowowych mistrzów – Pieca i Kuby K Trochę się z tymi szachami wygłupiłem. Piecu ranking na poziomie 2000, ja nawet nie wiem o istnieniu ogólnego rankingu\nEskorty ciągle brak. Maniura dzwoni do konsula (szczęście, że go wczoraj poznaliśmy, na pewno będzie inna gadka) i razem ze Skokiem jadą załatwiać pozwolenie na dalszą jazdę.\nSpędzamy dobre 4-5h na słońcu. Gdy już zaczęliśmy zamieniać się w skwarki, ktoś wpadł na pomysł, żeby schować się pod mostem. Świetny pomysł! W przyjemnym cieniu od razu w ruch idą kuchenki i po chwili unosi się zapach gotowanego… makaronu\nDrugie gotowanie na mojej kuchence – tak samo jak i pierwsze – zakończone fiaskiem. Zapchana, brudna, nie wiadomo. Korzystam z palnika B., która gotuje sobie razem z Jolą. Ja chciałem sobie gotować sam, bo naczynia mamy małe, a jem dużo… Dość powiedzieć, że z czasem jadłem pełną menażkę makaronu, i jeszcze po dziewczynach dojadałem\nNa obiad makaron z konentratem (jeszcze z Krakowa), i przyprawami. Pycha.\nW końcu przyjeżdża Maniura oraz konsul, który razem z policją eskortują nas do bocznej drogi ~700m wcześniej. Do malutkiej wioski, w której po dość szybkich wyjaśnieniach z odpowiednikiem naszego sołtysa – gołową (nie wiem czy to dobre słowo…), ruszamy dalej, za wieś, prowadzeni przez starą rozklekotaną (służbową?) ładę.\nPo kilku kilometrach jazdy asfaltem w głąb pól, odbijamy na polną dróżkę, by kilka set metrów dalej, na środku wielkiej łąki zatrzymać się.\n– Tu poczekacie na decyzje w sprawie eskorty\nUdało nam się przekonać gołowę, do zmiany miejsca. Osiedliśmy przy stawie, kawałek dalej. Pogadaliśmy chwilę z konsulem, i po 15 min zostaliśmy sami.\nCo tu robić? Woda się kończy, jedzenia zbyt wiele nie mamy…\nDo kąpieli w stawie zniechęcają pijawki. Rozbiliśmy namioty, przy czym mój minutę później potoczył się prosto do jeziora. Olać pijawki, trzeba ratować namiot! Tym samym byłem pierwszym, który trochę mimowolnie się wykąpał. Niektórym strach przed wodnymi stworami nie pozwolił się wykąpać przez cały nasz pobyt tam. Jak już mokry i tak byłem, to popływałem chwilę\n15min później podjechał do nas duży pickup. Z środka wysiadł uśmiechnięty Sasha i zaczął wyciągać podarki dla nas. Co dostaliśmy?\n– mięso z całego, świeżo zabitego barana\n– 30 litrów piwa\n– 10 litrów wódki\n– 40 litrów wody\n– 10kg ziemniaków\nBardzo szybko polubiliśmy nasz obóz nad jeziorkiem Kto za to wszystko zapłacił? Do dziś nie wiadomo. A przykaz o zadbaniu o nas ponoć wyszedł od kogoś ‚z góry’.\nKobiety wzięły się za skrobanie ziemniaków, faceci za szykowanie mięsa. Jak już się trochę rozochociliśmy a nasze zapasy trochę się skurczyły, wskoczyliśmy więc w kilka osób razem z Sashą do samochodu i pojechaliśmy do sklepu. Samochód zostawiliśmy 100m od głównej drogi, by na piechotę dojść do sklepu.\n– Na głównej nie można jeździć po pijaku, bo policja sprawdza. Na wsi można.\nW drodze powrotnej odwiedziliśmy gospodarstwo, gdzie Sasha chwalił się bydłem, oraz obwiózł nas po okolicy pokazując swoje niezliczone hektary łąk.\nPodjechaliśmy też na pamiątkową mogiłę ofiar wojny.\nPo powrocie impreza się rozkręcała coraz bardziej. Przyjechali kolejni Rosjanie. Na skuterze, na koniu. Konia niestety nie upilnowali, i zaczął łazić między namiotami niszcząc trochę dwa namioty, laptopa, i na do widzenia kopnął leżącego w namiocie Michała w głowę… Dobrze, że nic poważnego się nie stało. Mieliśmy niezłego stracha…\nRuscy Polakom nie sprostali i popadali jak muchy Jeden z nich, wracając do domu (jadąc skuterem oczywiście) złamał rękę… Się działo\nCiężki poranek. Jak to po imprezie.\nSiedzimy sobie na wyschniętych kępkach trawy, w kurzu i lekkim brudzie. W tych warunkach podjęliśmy delegację administracji rejonu w którym przebywamy. Laski na szpilkach w białych bluzkach łażące po błocie – świetny widok Wręczyli nam jakieś foldery reklamowe, i zdjęcie brzozy rosnącej przy mogile, upamiętniającej miejsce. Śmiać się czy płakać…\nPlan na dziś? Taki jak wczoraj, czyli czekamy na informację o eskorcie. Pierwszy raz na wyprawie mieliśmy prawdziwy czas wolny. A to spacer, a to pograliśmy w coś (jak Piec chciał w mafię grać, to go zabijaliśmy od razu ;)), a to sklep odwiedziliśmy… W sklepie ciekawostką było liczydło, na którym ekspedientka ku mojemu zdziwieniu bardzo szybko wszystko liczyła. Musiał dobrą chwilę pomyśleć żeby przypomnieć sobie jak ten wynalazek działa.\nZałożyliśmy małą polską wieś. Każdy przypisał sobie jakieś funkcje (był nawet człowiek odpowiedzialny za wifi – Filip ;)), i zrobiliśmy prymitywną tratwę, na której chyba tylko Górnik umiał pływać\nO 12 miała być informacja czy jedziemy. Później o 15. W końcu odwiedził nas konsul, zasiadając w swoim garniturze na rozklekotanych ławkach przy ledwo tlącym się ognisku. Trochę z nami pogadał dyplomatycznym, działającym na nerwy językiem – niby coś mówił, ale tak naprawdę nic nam nie powiedział :p Mamy czekać.\nWieczorem znowu zrobiliśmy ognisko, tym razem skupiając się na śpiewaniu wszystkich piosenek jakie znamy. Cel taki obrałem sobie głównie ja, Baran i Piecu. Fajnie było\nPieca przed wyprawą praktycznie nie znałem, i ze sporymi obawami zaproponowałem wspólne spanie w moim namiocie, ale okazało się że był to strzał w dziesiątkę (koedukacyjne namioty nie wchodzą w grę).\nSzczególnie jeśli chodzi o pobudki, które robiliśmy zwykle 30min później niż reszta, a i tak się wyrabialiśmy.\nInformacji dalej brak. Wiedziemy dalej nasze beztroskie życie\nMszę mieliśmy przy mogile na pagórku 500m od obozowiska, a później posłuchaliśmy audycji o Popiełuszcze, którego relikwie wieziemy do Wierszyny (porzuciliśmy obozowisko na dobre ~2h).\nNagle Maniura mówi, że jedziemy.\nZ jednej strony fajnie że ruszamy, a z drugiej, to wcale mi tu źle nie było…\nW godzinę jesteśmy spakowani, gotowi do drogi i dojadamy ugotowane ziemniaki (same, bez dodatków – pyszne!). Przyjeżdża konsul, i dalej ciągnie swoim dyplomatycznym bełkotem. Nic nie wiadomo. Mamy czekać.\n– Może dziś pojedziecie, ale nie mogę jeszcze nic powiedzieć, bo to za wcześnie.\nPodjechaliśmy do wsi, gdzie wdałem się z konsulem w małą dyskusję. Niestety człowiek nie do przekonania, za to bardzo działający mi na nerwy. Odpuściłem zanim doszło do rękoczynu\nKu niezadowoleniu współtowarzyszy wykupuje w dwóch sklepach ostatnie rulony, które stają się podstawą mojego jedzenia Szczególnie biorąc pod uwagę fakt że kuchenka nie będzie mi działać przez około miesiąc.\nRulony, to takie tanie rolady, takie małe ciasta. Kosztuje toto czasem nawet 1,5zł, jedząc dwie można się najeść, i do tego jedna taka ma ~800kcal… Stałem się na tej wyprawie razem z Piecem ekspertem od rulonów Często zamiast śniadania czy robienia kanapek wcinaliśmy rulony. Rulona można było zjeść w trakcie jazdy, a na przerwie po prostu poleżeć…\nW końcu eskortowani z przodu policją, a z tyłu konsulem ruszamy. Policja wybrała nam trasę, przez którą nadłożymy około 150km.\nProwadzi nas konsul, który mimo teoretycznej znajomości okolicy i GPS’a w samochodzie i tak się gubi Dobrze, że Ciman był czujny i że złapaliśmy kapcia, co pozwoliło na pogadanie z naszym przewodnikiem (na uwagę w trakcie jazdy, że jedziemy w złym kierunku nie zareagował ;)).\nDo tego mówił, że droga jest tylko trochę dziurawa, ale to niebezpieczne tylko dla samochodu a nie roweru. Żartowniś… Samochodem to po dziurach się przejedzie i nie poczuje się nawet nic, a rowerem można koło rozwalić, ew wywalić siebie i innych w ciasnym peletonie.\nPo 50km krótka przerwa (z racji na ogrom komarów), i o zachodzie słońca udało się dobić do prawie 100km. Policja pokazała nam niezbyt dobrą pod namioty (nierówna była, duże kępy traw) polankę, mówiąc że tu mamy spać. Ok. Atakują nas chmary, najniebezpieczniejszych zwierząt na Syberii – komarów.\nNasze pierwsze spanie całkiem na dziko (niestety przedostatnie na tej wyprawie). Wreszcie\nJa: Piecu, masz ciepły śpiwór?\nP: Za ciepły\nJa: To może nie zakładajmy tropika?\nObaj nieźle zmarzliśmy…\nBardzo dużo rosy, która osiadła na śpiworach i ciuchach. Spanie bez założenia tropika to zdecydowanie nie był dobry pomysł… Więcej tego nie robiliśmy.\nZ rana od razu wskakuje do mnie Baran, która ma lekki (czytaj: za zimny) śpiwór, w którym marznie prawie każdej nocy. Jak zresztą sporo innych uczestników wyprawy Razem się grzejemy i wcinamy śniadanie.\nZnowu masa komarów, które pomagają nam się szybko zebrać i uciec z powrotem na asfalt. Konsula brak, eskorty brak. 3 dni czekaliśmy na eskortę, która nas obstawiła przez 3 godziny. Takie rzeczy możliwe tylko w Rosji.\nPrzepis na szybką i pożywną kanapkę wg Pieca.\nSkładniki: 2 kromki chleba, serek topiony za 6 rubli (~60groszy)\nPrzygotowanie: włóż serek między kromki (nie, nie marnuj czasu na rozsmarowywanie!). Gotowe.\nJa coś kiepsko się czuję (brzuch), z grubsza ciągnę się z tyłu, gdzie jedzie mi się wyraźnie łatwiej z racji tego że nie muszę trzymać koła cały czas. Czasem wybijam się do przodu, i podopycham trochę nadal chorego Barana\nSkoro eskorty już nie ma, próbujemy odrobinę skrócić trasę do Moskwy, przez co ładujemy się w 25km odcinek kiepskiego szutru, na którym nasz peleton mocno się rozciąga. Niektórzy mają cieniutkie (1,2”) opony, na których przy obładowanym rowerze ciężko się przebić.\nRobimy postój w małym miasteczku. Ceny rosyjskie, czyli drogo. Mięso 2x droższe, warzywa 2-3x. Środek sezonu, zwykłe pomidory po 12-20zł/kg… Tylko chleb za te 2zł idzie kupić No i oczywiście rulona.\nPróbuję iść za potrzebą do lasu, ale zdecydowanie nie był to dobry pomysł. O ile w miasteczkach komarów brak, za to w przydrożnym lesie, gdy te bestie tylko wyczują człowieka (czyli po jakichś 5 sekundach), od razu zlatują się całe ich chmary gryząc wszędzie\nZasygnalizowałem towarzyszom, że coś jest nie tak z oponą, ale nie zdążyłem się zatrzymać i wybuchła dętka. Dziura w oponie :/ Wziąłem na wyprawę 3 zwijane opony Schwalbe Marathon XR, które mają miano legendarnych, i nie do zdarcia. Niestety swoje lata już mają (przebieg bardzo mały), i guma sparciała, przez co najzwyczajniej w świecie pęka.\nZakładam zniszczoną oponę na przyczepkę, gdzie mogę jechać na niskim ciśnieniu.\n300m dalej postój obiadowy przy małej altance w środku lasu. Sporo komarów :/ Jak się później okazało, odcinek przed Moskwą był pod względem komarów najgorszym na całej wyprawie.\nRuszając na trasę znowu łapię kapcia (a nawet dwa).\nDziś znów 200km ustukaliśmy. Mimo dość wczesnej godziny (tj sporo przed zachodem słońca), wbijamy się do przydrożnej szkoły na spanie. Szybko znajduję się ktoś, komu Skok i Baran udzielają wywiadu.\nPod prysznicem nawet ciepła woda, mniejsza z tym że żółta.\nUkładam się w miarę z boku grupy, żeby trochę mniej słyszeć chrapanie, którego (mimo walki z tym) nie potrafię znieść.\nZwykle mam problem z obudzeniem się, i ledwo swój budzik słyszę. Tym razem obudziło mnie 10 budzików. Ciman dokopał jeszcze leżącemu, żeby się upewnić że nie śpię. Dzięki\nPoczątek trasy tak jak wczoraj ledwo żyję. Problemy z żołądkiem, straszna słabość. Jak pojawia się na niebie słońce to trochę mi się poprawia. Znowu zaczynam działać jak elektrownia słoneczna – jest słońce – jadę, nie ma, umieram.\nIm bliżej Moskwy, tym droga robi się coraz bardziej ruchliwa. Dziś też wyjątkowo ciepło. Doczłapujemy się do mszy w lasku przy drodze, idziemy z Baranem na poszukiwanie studni we wsi.\nWreszcie udaje mi się odpalić swoją kuchenkę, dzięki czemu robię sobie makaron z sosem z torebki. Pychota\nNa około 50km od Moskwy zaczynamy mijać potężny korek. Moskwa jak się zakorkuje, to ponoć tydzień schodzi zanim korek się rozejdzie\nWiększość ludzi w korku pozdrawia nas, macha, trąbi, my śpiewamy. Taka mała korkowa impreza.\nRosjanie znani są w sieci z filmików na których jeżdżą jak wariaci. My już przywykliśmy do tego, że ciągle ktoś nas mija na trzeciego, czasem po poboczu. Tym razem Rosjanie i tak nas zadziwili. Ludzie mijali korek jadąc po przeciwległym pasie lub jego poboczu na wstecznym. Majstersztyk.\nNa spanie po raz kolejny udaje nam się wbić do ludzi, tj do hali sportowej, a dokładniej na kort tenisowy tuż przed nią. Mały problem mieli ci, którzy nie mieli samonośnych namiotów. Znowu trafił się nam gorący prysznic. Coś nam się za dobrze powodzi.\nChłopaki skorzystali z okazji, i trochę się poprężyli w siłowni. Inni w międzyczasie zagadywali lokalne dziewoje (Piecu robił to w samych majtkach – wyglądał jak typowy rusek). Każdy znajdzie coś dla siebie.\nZnowu sporo komarów, więc rozluźniamy mięśnie (tj pijemy piwo) we trzech w naszym namiocie.\nSprawna pobudka, choć na umycie zębów to już mi brakło czasu. Ciągle na coś brakuje czasu na tej wyprawie… Nie ma to jednak jak samotna jazda\nWychodzę na początku na prowadzenie w swojej grupce (jedziemy wg zaleceń policji 3 grupami po ~8 osób), i ciągnę na szpicu cały dystans do Moskwy.\nW międzyczasie wjeżdża we mnie Kuba K., a w Kubę Ojciec dla którego kończy się to pół saltem z roweru Kawałek dalej Górnikowi spada jedna z sakw które zwykle przypina ekspanderem (zapasowych naciągów ode mnie wziąć nie chciał – ekspander lepszy ;)), którą szczęśliwie udaje się wszystkim ominąć.\nRuch się wzmaga. Droga do moskwy bardzo monotonna, z obu stron drogi wycięty las na ~10m, a co 20m jakiś billboard. Widząc znak o McDonaldsie uciekam do przodu, ale niestety tylko poranne menu, więc się nie skusiłem i po chwili doganiam grupę z pustymi rękami, co niektórych bardzo rozczarowuje :p\nB. się trochę obraziła rano, że jej nie pomogłem się zebrać. Jak niby miałem pomóc, skoro sam się nie wyrobiłem? Nie zrozumiesz.\nWreszcie zaczynają się pierwsze moskiewskie zabudowania, droga poszerza się coraz bardziej o coraz to kolejne pasy.\nCzekamy pod znalezionym sklepem rowerowym godzinę. To dopiero 2tys kilometrów, a już sporo awarii za nami. Potrzebujemy kilku opon, kół…\nNie spodziewając się zbyt wiele po farmaceutce w aptece:\nBaran: Do you speak english?\nCo to zaskoczenie robi z człowiekiem. Normalnie problemów z porozumiewaniu się po angielsku raczej nie ma :p\nSklep rowerowy bardzo drogi, kół 28″ brak, szukamy następnego. Kupujemy w końcu opony (jakieś nieznane mi Maxxisy) i udajemy się na Plac Czerwony. Szybko doczepia się do nas jakiś policjant, który każe ściągnąć Górnikowi flagę. W sumie mu się nie dziwię. Gdybym zobaczył bandę rusków zdobywających warszawską starówkę z wielkimi flagami też by mi się to nie podobało\nTak czy inaczej, udaje nam się zrobić fajną fotkę na środku placu z wyciągnięta flagą. Robimy oczywiście spore zamieszanie, stając się celem wielu obiektywów.\nZjeżdżając z placu trafiamy na 7 pasmowe skrzyżowanie. Nijak nie idzie go przejechać. Po pewnym czasie zaczynamy nieśmiało wjeżdżać na nie tamując ruch. Policjant z drogówki (DPS) widząc co robimy chyba nie wiedział jak zareagować, i się po prostu odwrócił w drugą stronę\nW parafii w której śpimy jest akurat jakaś imprezka, więc kręci się sporo ludzi, a my tylko robimy dodatkowe zamieszanie.Tym większe podziękowanie dla przychylnych księży którzy nas przyjęli.\nMamy zrobić sobie w niedzielę wspólny obiad. Kupujemy więc 6kg makaronu, 12 puszek pomidorów, 4 kg piersi, do tego zakupy dla nas (duuużo rulonów). Ledwo dajemy radę we trzech toto donieść do domu.\nRobimy małą posiadówę z jednym z księży, który opowiada nam co nieco o działaniu rosyjskich służb. Podsłuchy czy przesłuchania nikogo tu nie dziwią.\nNocleg mamy w salkach przy katedrze. Ciasno, ale niektórzy nawet łóżka dla siebie dostali. Znalazła się pralka, jest prysznic. Oj, nie sądziłem że na wyprawie na syberię co dziennie będziemy mieć możliwość umycia się\nDzień 17 – niedziela\nPróbujemy wykorzystać chwilę wolnego, i z samego rana zbieramy się na małe zwiedzanie Moskwy. Robi na mnie spore wrażenie. To co widzieliśmy do tej pory w Rosji, to dziadostwo, brud, bieda. Moskwa jest całkowitym tego przeciwieństwem. Jest wielka, ładna, i dość zadbana. Ulice są bardzo szerokie (największą jaką widzieliśmy, była 9 pasmowa), skrzyżowania jeszcze większe Moskwa, to taki zupełnie inny świat w porównaniu do reszty dotychczasowej Rosji.\nJuż stacje metra były bardzo ciekawe i zaprojektowane ‘na bogato’. Ciekawostką była budka ze strażnikiem na początku/końcu każdych schodów ruchomych. Ot, taka mała, bezsensowna walka z bezrobociem. Obejrzeliśmy Sobór Chrystusa Zbawiciela, który jest największą cerkwią prawosławną na świecie. Później spacer wzdłuż rzeki Moskwa w stronę Kremla.\nNa Placu Czerwonym zastaliśmy jakieś uroczystości. Tłum dzieci powiewał flagami z wizerunkami Lenina, Stalina, z sierpem i młotem… Jak w jakimś koszmarze… Odwiedziliśmy też mauzoleum Lenina, do którego niestety nie da się przemycić komórki ani aparatu. I kontrolują to chyba lepiej niż na lotniskach. Grobowiec robi spore wrażenie (szczególnie to, jak jest strzeżony). Sam Lenin to na pierwszy rzut oka to wypchana kukła, z woskową twarzą. A to ponoć nadal jego mumia, którą 2x w tygodniu się konserwuje…\nWśród pamiątek zaskoczyły nas wyraźnie matrioszki z podobiznami Obamy, Micheala Jacksona, Harrego Pottera czy Putina Kto by chciał mieć ośmiu putinów w domu? Jakoś te tradycyjne bardziej mi się podobały.\nPomimo że się przy powrocie rozdzieliliśmy, to i tak spotykamy się przypadkiem w jednym z pociągów metra. Świat jest mały\nPo mszy w katedrze, przed którą dziewczyny zaczęły gotować makaron, wcinamy wspólny obiad (z gotującego się prawie 1,5h makaronu ;)). Pyszne było!\nTradycyjny co niedzielny serwis rowerów, zakupy (rulony, duużo rulonów). Została wolna chwila, więc idziemy z B. na piwo na okolicznym placu zabaw. Mało tych wspólnych chwil mamy na wyprawie.\nMamy okazję zostawić w Moskwie rzeczy których nie potrzebujemy, bo autobus którym będziemy wracać też się tutaj zatrzyma. Korzystam z możliwości, i porzucam co nieco kluczy do rowerów, które mamy zdublowane.\nWieczorem pomagamy jeszcze posprzątać po parafialnej imprezie. Zapakowanie krzeseł i stołów do tira, w 15 chłopa zajmuje nam godzinę. Szymon zajmujący się tym swego czasu zawodowo, mówi, że we pięciu by to w 30min zrobili. Ot efektywność pracy\nW podziemiach katedry w której śpimy, cały czas siedzi bardzo dziwny i tajemniczy jegomość. Nawet gdy idę o 3 w nocy za potrzebą, on siedzi na krześle i pilnuje 10” czarnobiałego telewizorka.\nDwa tygodnie wyprawy za nami. Trochę sobie to wszystko inaczej wyobrażałem, ale nie jest źle. Największym problemem są dla mnie dość krótkie postoje, na których czasem ledwo się wyrabiam. Wczesne pobudki (nawet w niedzielę), też nie są zbyt miłe Zastanawia mnie fakt naszego pędzenia w trakcie dnia, tylko po to, żeby wieczorem mieć np 4h wolnego. Wolałbym chyba bardziej zrównoważony tryb dnia, tj cały czas wszystko na luzie robić, a wieczorem nie mieć tych kilku godzin wolnego\nKolejna odsłona relacji pojawi się w drugiej połowie lutego\n9 myśli nt. „Kokotek – Moskwa”\nmaciej48, Grudzień 10, 2013 o 9:48 am :\nJak się wylicz ilość przewyższeń i co to znaczy?\nDobry materiał na następną książkę.\nwaxmund, Grudzień 10, 2013 o 9:55 am :\nIlość przewyższeń, czyli ile się podjechało pod górkę.\nDla przykładu wjeżdżając z poziomu morza na 100m, później zjeżdżając na 50, i wjeżdżając z powrotem na 100, będziemy mieć 150m przewyższenia Mam licznik VDO MC 2.0, który sam zlicza na trasie przewyższenia.\nPrzy przewyższeniach rzędu ~1000m/100km można mówić o górzystej trasie.\nyurek55, Grudzień 10, 2013 o 8:29 pm :\nBardzo ciekawa relacja, szczególnie po przeczytaniu kilku poprzednich. Jest inna od tamtych, ciekawsza, pozwala z różnych stron poznać klimat waszej wyprawy.\nGoralNizinny, Grudzień 11, 2013 o 4:44 pm :\nBardzo mi się podobało,chcę jeszcze.”Smaczków” to poskąpiłeś.Możesz nalać chochlą,a ograniczasz się do łyżki.\nNajlepsza fotka „modlitewne skupienie” -„przytuleni do siebie, żeby nie umknęło każde wypowiadane słowo”,jak dziewczyny się picują też fajne.Oczywiście hitem byłby dwuosobowy kibel w użyciu bomba\nTak szczerze: fajniej w grupie,czy jednak solo?\nPrzyjrzałem się też fotce roweru.Jesteś wysoki,tak myślę trochę ponad 180 ramka 19 sztyca wyciągnięta,taki udziwniony ten rower.Sprawdziło Ci się to ?\nwaxmund, Grudzień 11, 2013 o 8:30 pm :\nYurek, dzięki. O to w niej chodziło\nGoralNizinny, dzięki za konstruktywną krytykę. Postaram się poprawić w kolejnej części\nW grupie czy solo? Nie potrafię chyba na to pytanie odpowiedzieć. Ciężko jedno z drugim porównać. Myślę, że w Podsumowaniu się na ten temat mocniej rozpiszę.\nCo do roweru, to fakt, udziwniony jest mocno. Ale sprawdził się świetnie\n#:-) gps, Styczeń 1, 2014 o 9:12 pm :\nBardzo dobra relacja z bardzo niezwykłej mega wyprawy. Wyrażam wielki podziw i gratulację za zrealizowanie tej ekspedycji dla wszystkich uczestników. Zbiera mi się na wiele komentarzy, ale się powstrzymam, bo lepiej, żebym się uczył z Twoich opisów zamiast kłapał dziobem. Czekam z niecierpliwością na c.d.\nwaxmund, Luty 21, 2014 o 8:32 pm :\nDzięki Jeśli masz jakieś myśli/pytania, to pisz śmiało. Odpowiem\nPrzem, Styczeń 11, 2014 o 8:52 pm :\nDzięki ,że mogłem przeczytać Twoją relację po uprzednim przeczytaniu książki Polska Syberia 2013. Powiem ,że czytając Twoje opisy bardzo setnie się ubawiłem , impreza goście i koń biegający po polu namiotowym. Przyznam ,że nawet sam Michał Kandefer delikatnie odnotowuje ten fakt w swym dzienniku .\nTe kobiety w pełnej gali z folderami. Faktycznie jak wspominają autorzy Polska Syberia-,, Rosja to stan umysłu”. Ciekaw jestem Twego opisu wypadku Hani oraz odczuć uczestników. Dla mnie to w pewnym sensie fenomen ,że właściwie mało się znając dojechaliście chyba ,że faktycznie to działanie Boga przez sakramenty i modlitwę oraz waszą wspólną ciężką pracę.Pozdrawiam serdecznie Przem\nwaxmund, Luty 21, 2014 o 8:33 pm :\nFakt, książkowa relacja jest niestety mocno okrojona w niektórych kwestiach.\nRównież uważam, że sami, bez Boga i codziennej mszy, byśmy nie dotarli całą grupą Bywało trudno.\nWszystkie opisy się pojawią. Chcę przyspieszyć i do ~połowy kwietnia wrzucić relację już do końca wyprawy.\nOdpowiedz na „waxmund” Anuluj pisanie odpowiedzi


Ile może zarobić farmaceuta szpitalny? Niewiele - FINANSE I ZARZĄDZANIE\nIle może zarobić farmaceuta szpitalny? Niewiele\nAutor: aptekaszpitalna.pl/ rynekaptek.pl 07-07-2016, 11:06\nProponowany współczynnik pracy dla pensji minimalnej\nResort zdrowia zaproponował nowelizację ustawy w sprawie minimalnego wynagrodzenia pracowników podmiotów leczniczych. Zgodnie z podanym współczynnikiem pracy, minimalne wynagrodzenie farmaceuty szpitalnego ma wynieść 2769 zł brutto.\nW załączniku do ustawy resort zdrowia podał proponowane współczynniki pracy. Największe dotyczą lekarzy ze specjalizacją: 1,23.\nDla innych zawodów o zastosowaniu w ochronie zdrowia, wymagających wyższego wykształcenia i specjalizacji, w tym farmaceutów szpitalnych, zaproponowano współczynnik pracy 0,82. Bez specjalizacji - 0,71.\nDla porównania - współczynnik dla pracowników z wykształceniem podstawowym to 0,51.\nMinimalne wynagrodzenie w podmiotach leczniczych dla powyższych grup zawodowych ma wynosić iloczyn kwoty 3900 zł brutto oraz współczynnika pracy.\n- To oznacza, że minimalne wynagrodzenie farmaceuty szpitalnego ma wynieść 2769 zł, natomiast dla pracownika z wykształceniem podstawowym 1989 zł (różnica - 780 zł/brutto) - zauważają farmaceuci szpitalni.


Alarmy pogodowe dla 7 województw. Zachowajcie ostrożność, niebezpieczne wyładowania uderzą w kraj | Społeczeństwo Pikio\nPikio Społeczeństwo Alarmy pogodowe dla 7 województw. Zachowajcie ostrożność, niebezpieczne wyładowania uderzą w kraj\nTVN alarmuje, w Polskę uderzy fala burz, które mogą nieść poważne zagrożenia dla zdrowia i życia mieszkańców. Ostrzeżenia potwierdziło IMGW, które prosi o niebagatelizowanie komunikatów.\nTVN podał informacje o fali burz, którym będzie towarzyszyć ulewny deszcz oraz opady gradu. Przebywanie na zewnątrz może zagrażać naszemu zdrowiu i życiu. Alarmem objęto aż 301 powiatów.\nTVN podał informacje IMGW o zbliżających się burzach\nPo godzinie 16:00 synoptyk TVN Meteo, Wojciech Raszyński poinformował, że w Polsce czekają nas burze o różnym stopniu natężenia. W krytycznych miejscach poziom opadów może sięgnąć do 10 litrów na metr kwadratowy, a wiatr w porywach osiągać prędkość do 70 km/h.\nPrognozy stacji potwierdziło IMGW. Okazuje się, że aż trzynaście województw jest zagrożonych natarciem burzowym, z czego w pięciu przewidywany jest grad. TVN podał, że na ten moment burza przetacza się przez siedem regionów, według synoptyków później przeniesie się w inne, zagrożone rejony. W tym momencie burze są w województwie: mazowieckim, lubelskim, wielkopolskim, dolnośląskim i śląskim, małopolskim oraz świętokrzyskim. To jednak niejedyne regiony zagrożone burzami.\nIMGW ostrzega o silnych burzach, oraz padach gradu. Są nawet zagrożenia drugiego stopnia\nJak podał Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, burze z gradem mogą wystąpić na terenie całego województwa lubuskiego, części dolnośląskiego, opolskiego, mazowieckiego oraz na znacznej części obszarów lubelskiego i podlaskiego. Ponadto ich część objęta jest alarmem drugiego stopnia.\nAlert o zagrożeniu burzowym drugiego stopnia obejmuje kilka powiatów w województwie lubuskim, wielkopolskim, dolnośląskim, oraz znacznej części łódzkiego. Całkowicie alarmem objęte są natomiast: Śląsk, Ziemia Świętokrzyska, Małopolska, Podkarpacie, oraz połowa Lubelszczyzny.\nWydano także ostrzeżenia burzowe pierwszego stopnia. Dotyczą one znacznej części Ziemi Lubuskiej, Wielkopolski, Dolnego Śląska, ziemi Opolskiej, Mazowsza, Podlasia oraz Warmii i Mazur. Zagrożenie pierwszego stopnia dotyczy także połowy województwa łódzkiego i lubelskiego.\nTVN burze pogoda imgw


Dodane: 26-03-2021 02:11\nSzukam 8 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak iść do sąduAle jak iść do sądu?W jakim celu znaleźć odpowiedniego prawnika?Prawnik do pomocy - odszkodowanieCzy są nowe przepisy jak znaleźć dobrego prawnika?Mity i fakty o adwokatachJak fajnie znaleźć prawnika?Porady prawne- i te darmowe i te płatne. Które lepsze?Doradztwo prawne w praktyceZamówienia publiczne, sprawy karne i inne obszary działań prawnikaSkrótowo o prawnikachZatrudnić adwokata? Dobrze albo wcale!Czy można przygotować się na wizytę u prawnika we własnym domu?Kancelarie prawnicze od wszystkiego. Czy warto?Sprawy dla prawnikaZobacz czy potrzebujesz znaleźć dobrego prawnika?Jak szukamy prawnikówW 2020 można dobrze korzystać z porad prawnika w Gliwicach ale czy za za 10 lat też?Problemy godne dobrego prawnikaJak fajnie znaleźć dobrego prawnika?Adwokat KatowiceKrótko na temat zastępstwa procesowego i nie tylkoŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę prowadzić sprawy prawne. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...7 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak znaleźć dobrego prawnikaJak znaleźć dobrą kancelarięCzy w 2020 będziesz mógł zatrudnić adwokata?Czy można znaleźć dobrego prawnika po pracy?Z wizytą u prawnikaTe porady jak rozwieść się zaskoczą nawet profesjonalistę!Jak znaleźć odpowiedniego prawnika - odkrycie 2020!


Podkategoria: Kulturystyka - strona 2 - SEOkatalog.PL - katalog stron SEO - linki bezpośrednie, pozycjonowanie, katalog seo\nKlub Fitness i siłownia FABRYKA to idealne miejsce do rozpoczęcia pracy nas swoją sylwetką. Na stronie klubu można zapoznać się z grafikiem zajęć fitness np. zumba, tabata, brzuch uda pośladki, sztangi, pupomania step, turbo spalanie. Siłownia jest wyposażona w profesjonalny sprzęt a klientami opiekują się trenerzy z dorobkiem sportowym a zajęcia fitness cieszą się bardzo dużym zainteresowaniem.\nNasz klub oferuje szeroką gamę zajęć, takich jak: nauka pływania, basen, aqua fitness, szkoła rodzenia, siłownia, fitness, a do Państwa dyspozycji oddajemy nowoczesny i profesjonalny sprzęt. Klub Balance Fitness zlokalizowany jest w centrum Krakowa, gdzie jest łatwy i prosty dostęp samochodem jak i komunikacją miejską.


„To wyraz naszej wdzięczności dla polskich harcerzy za to, że wypełniliście tak wspaniale wolę i testament żołnierzy 2. Korpusu Polskiego” - Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych\n„To wyraz naszej wdzięczności dla polskich harcerzy za to, że wypełniliście tak wspaniale wolę i testament żołnierzy 2. Korpusu Polskiego”\nDziś w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk spotkał się z harcerzami, by podsumować majowe obchody 75. rocznicy bitwy o Monte Cassino i uhonorować medalem „Pro Patria” tych spośród nich, którzy wyróżnili się szczególnym zaangażowaniem w przygotowaniu obchodów.\nPodczas poniedziałkowej ceremonii odznaczeni zostali hm. Karol Gzyl, hm. Michał Markowicz, hm. Dorota Kołakowska, hm. Tomasz Kujaczyński, hm. Tomasz Fliszkiewicz oraz phm. Katarzyna Roguszewska.\n- Medale, które miałem zaszczyt wręczyć, to wyraz naszej wdzięczności dla młodego pokolenia, które Państwo reprezentują. To wyraz naszej wdzięczności dla polskich harcerzy ze wszystkich organizacji harcerskich za to, że wypełniliście tak wspaniale wolę i testament żołnierzy 2. Korpusu Polskiego. Bo każdy z nas pamięta o tym przesłaniu, tym testamencie i tym w zasadzie rozkazie, jaki w 1969 r. wypowiedział gen. Władysław Anders, przekazując opiekę nad tą wspaniałą nekropolią, symbolem chwały i dumy polskiego oręża, jaką jest Monte Cassino i cmentarz tam się znajdujący pod opiekę polskich harcerzy – powiedział Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk.\nJak zaznaczył minister Kasprzyk, harcerze ten testament wypełniają każdego roku, ale w tym roku wypełnili go w sposób szczególny: - Tegoroczne obchody na Monte Cassino nie miały chyba sobie równych w dotychczasowych dziejach. Miały wymiar międzynarodowy z uwagi na obecność prezydenta RP i po raz pierwszy prezydenta Republiki Włoskiej. Miały także wymiar międzypokoleniowy i jest to Wasza zasługa. Zaciągnęliście warty przy grobach żołnierzy 2. Korpusu, którzy do Polski nie doszli, zginęli na Monte Cassino. Staliście ramię w ramię pomagając kombatantom, weteranom 2. Korpusu Polskiego, którzy z całego świata przybyli, by oddać hołd poległym kolegom. Za to bardzo Wam dziękujemy. Ale też prosimy, aby w kolejnych latach można było na Was liczyć i wiem, że będzie można na Was liczyć. Dziękuję Wam, że mogliśmy wspólnie i tak bardzo godnie uczcić tych, którzy nie wahali się ponieść najwyższej ofiary, aby Polska była wolna i niepodległa.\nW imieniu wyróżnionych harcerzy z ZHP głos zabrał hm. Karol Gzyl, zastępca naczelniczki organizacji. Podkreślił on, że są takie daty i miejsca, gdzie po prostu trzeba być: - Taką datą była 75. rocznica bitwy o Monte Cassino, a miejscem Wzgórze Cassino. Wszystkich nas tam ciągnęło to pragnienie, by podjąć służbę w miejscu i w czasie, który już się nie powtórzy. By raz jeszcze spotkać się z Wami drodzy weterani, kombatanci, by raz jeszcze bezpośrednio od Was odebrać tę lekcję najważniejszą – czym jest służba i jak tę służbę pełnić. Dla tych najmłodszych to było uzmysłowienie, że są częścią tej wielkiej opowieści o Polsce, o naszej historii, ale też o naszym jutrze. Monte Cassino dało nam lekcję służby i braterstwa. Panie Ministrze, będziemy dalej wierni przesłaniu żołnierzy Armii gen. Andersa.\n18 maja 2019 roku, w 75. rocznicę zakończenia zwycięskiej bitwy, niemal 2000 polskich harcerzy i harcerek wsparło Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przygotowaniu uroczystości na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino i zaciągnęło wartę przy grobach wszystkich spoczywających tam żołnierzy 2. Korpusu Polskiego.\nDSC_0004-13407.jpg DSC_0022-13408.jpg DSC_0038-13409.jpg DSC_0052-13410.jpg DSC_0065-13411.jpg DSC_0079-13412.jpg DSC_0089-13413.jpg DSC_0112-13414.jpg DSC_0170-13416.jpg DSC_0173-13417.jpg DSC_0176-13418.jpg DSC_0180-13419.jpg DSC_0184-13420.jpg DSC_0196-13421.jpg DSC_0208-13422.jpg DSC_0220-13423.jpg DSC_0035-13424.jpg DSC_0044-13425.jpg DSC_0251-13426.jpg DSC_0368-13427.jpg


Odp: Puchar Polski - 29/09/2016 10:01\nDlaczego? przeczytaj parę postów wyżej, półfinały są losowane.\nSwoją drogą przy ewentualnym finale Pogoń - Lech organizatorzy i policja mieliby niezły sajgon logistyczno-organizacyjny. Ta sama trasa pociągu i około 20tys osób na niej\nOdp: Puchar Polski - 29/09/2016 10:06\nDrabinka już jest gotowa.\nNo właśnie nie jest gotowa. Zobaczcie, że na wykresie nie ma połączeń między parami z ćwierćfinału i półfinału, jak we wcześniejszych rundach.\nPrzed półfinałami będzie losowanie.\nOdp: Puchar Polski - 29/09/2016 11:21\nTrafić na Wigry w półfinale i final z Lechem/Arką to by było coś !\nOdp: Puchar Polski - 29/09/2016 11:48\nPanowie ja wiem , że każdy marzy o trofeum Pucharu Polski, ale zejdźmy na ziemię , bo jak nie daj Boże podwinie się noga z Puszczą Niepołomice to fala hejtu osiągnie apogeum. Step by step jak to mówił Leo Benhaker - pomalutku bez napinania a może a nuż się uda\nOdp: Puchar Polski - 29/09/2016 12:11\nDlatego stawiam, że jeśli Lech to na pewno w półfinale.\nOdp: Puchar Polski - 29/09/2016 12:42\nNiby racja, ale na tym etapie rozgrywek jest dwumecz, zatem nawet jak noga się powinie - jest szansa rehabilitacji. Innego rozwiązania niż nasz AWANS nie wyobrażam sobie. Inaczej powinni zdać klucze i wypier***ć doić krowy.\nOdp: Puchar Polski - 29/09/2016 13:38\nTu jesteśmy faworytem..ale juz dalsze przewidywania nie maja sensu bo kolejne mecze na wiosnę.Nie wiadomo jaka będziemy mieli kadre,jak skończymy lige na przerwę zimowa etc.Skupmy sie na awansie do półfinału i odrabianiu strat w lidze by potem nie trzeba było w pucharze grac rezerwami bo nam sie w lidze dupsko pali.\nOdp: Puchar Polski - 29/09/2016 16:03\nKurwa nie spodziewałem się, że z Jagą pójdzie w miare łatwo i z takim wynikiem ale tez nie zdziwie się jak odpadniemy z Puszczą hehe takie śmieszne rozgrywki.Ale dobrze bądzmy dobrej myśli, i nawet opcja grania w finale wydaje sie lepsza niz awans do pierwszej ósemki dla mnie.Do fianłu mamy prostą drogę ,skład też jest do utrzymania.\nPrzy awansie do finału PP już mamy darmową propagandę zeby przyciągnąć ludzi na stadion , taka ze zaden łeb od marketingu nigdy nie wymysli.\nOstatnio edytowany przez: Frenzy48, 29 września 2016, 16:19 [1 raz(y)]\nOdp: Puchar Polski - 29/09/2016 16:25\nLech to jeszcze musi pokonać Wisłę a różnie może z tym być Fakt jest taki, że w dwumeczu z Puszczą poprostu odpaść nie mozemy. Arka gra z Bytovią i gdyby jakimś cudem odpadła zostaną tylko dwie ekstraklasowe drużyny z kibicami. My i Wisła lub Lech. Fakt jest taki, że ktoś w półfinale trafi na Jastrzębie bądź Wigry i liczę, że szczęście uśmiechnie się do Nas\nOdp: Puchar Polski - 29/09/2016 17:47\nNo Panowie jak pyknęliśmy lidera e-klapy bez lidera obrony i lini pomocy to nie możemy polec z II czy I ligowcem.Musi być dobrze.\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 08:43\nTa słabiutka drużyna z którą "musimy" wygrać pokonała Lechię i Koronę. Ma szansę na historyczny sukces i na pewno się przed nami nie położy. A zlekceaażenie tej drużyny to sprawdzony przepis na odpadnięcie.\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 09:42\nMecz oglądnięty po przez aplikacje Ipla Plus - wykupiłem transmisję za 4,90. Polecam - zero zacięć, relacja idealna.\nPs Ten puchar musi być Nasz! Nawet kosztem wyniku w lidze.\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 10:23\nTyle, że to był jeden mecz. A u nas będzie dwumecz. Więc nawet jakby dali dupy na wyjeździe to jest zawsze szansa do poprawy.\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 11:21\nWierze w tą drużyne ale uwierzę mocniej jak zrobią to drugi raz teraz :-) Wierze, że to był ten mecz na przełamanie i odpalili. Chociaż po Niecieczy też tak myślałem... IMO powinni powalczyć w eklasie nad pierwszą ósemką i skupić się na PP. Jesteśmy głodni sukcesu i jak patrze na drużyny w PP to nam się należy ten puchar.\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 11:40\nNależy? Nic się nie należy.\nNależy się temu, kto o niego najbardziej zawalczy.\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 12:11\nOdnośnie finału jeżeli kuchenkorz ogra Wisłę (czuje że Wdowczyk zrobi im psikusa) i arka wygra z Bytowem to już Centrala postara się o "uczciwe" losowanie. Rudy powie że nie chce podczas finału zadymy i dadzą mecz przyjaźni. Media otrąbią wielki sukces komercyjny i wszyscy będą szczęśliwi.\nDlatego kibicujmy Bytovii a sami liczmy na to że nasi grajkowie wyjdą z Puszczy bez problemu\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 14:05\nDanie dupy równa się 4:0. Najważniejsze żeby na wyjeździe nie stracić gola.\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 14:34\nNajważniejsze jest to żeby samemu strzelić\nLepszy jest np 1:1 niż 0:0\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 15:04\nPanowie co to za kalkulacje? Przewidywanie remisu z Puszczą Niepołomice lub byle nie przegrać na wyjeździe? Daleko mi do lekceważenia ich, ale to nadal tylko Puszcza, znajmy swoją wartość. Że pokonali Koronę i Lechię, no i co z tego? My pokonaliśmy Jagę, więc?\nOdp: Puchar Polski - 30/09/2016 15:08\nNo k.mać. Zlaliśmy lidera u siebie. Jak zagramy tak jak z Jagiellonią to niech Puszcza robi w gacie jak do niej zawitamy.


Zapraszamy do wzięcia udziału w XII edycji Olimpiady Policyjnej\nOgólnopolska „Olimpiada Policyjna” organizowana jest przez Wyższą Szkołę Policji w Szczytnie od 2009 roku, do tej pory odbyło się już jedenaście edycji. Serdecznie zapraszamy szkoły średnie do zgłaszania udziału w XII edycji Olimpiady Policyjnej w terminie do 30 października 2020 r.\nPomysł zorganizowania i przeprowadzenia Olimpiady Policyjnej narodził się na wzór organizowanych przez inne wyższe uczelnie olimpiad np. matematycznych, chemicznych czy polonistycznych - WSPol postanowiła zorganizować podobne przedsięwzięcie. Corocznie olimpiada objęta jest honorowym patronatem Ministra Spraw Wewnętrznych.\nOrganizacja tego projektu, ma na celu przede wszystkim zachęcenie młodzieży szkół ponadpodstawowych do pogłębiania wiedzy o bezpieczeństwie oraz roli i zadaniach Policji jako organu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo.\nAdresatami olimpiady są uczniowie klas maturalnych wszystkich szkół ponadpodstawowych w kraju, którzy interesują się szeroko rozumianym bezpieczeństwem i wiążą swoją przyszłość ze studiami w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie.\nCorocznie w olimpiadzie bierze udział kilkadziesiąt szkół z całej Polski. Uczniowie rywalizują ze sobą od października do kwietnia w trzech etapach. Ostatnim jest finał organizowany z Wyższej Szkole Policji w Szczytnie, który składa się z egzaminu ustnego oraz testu sprawności fizycznej. Piętnastu najlepszych, spośród trzydziestu uczestników zakwalifikowanych do finału, otrzymuje indeksy uprawniające do przyjęcia na wybrany kierunek studiów pierwszego stopnia prowadzonych w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie, bez konieczności udziału w dalszym postępowaniu rekrutacyjnym.\nStrona poświęcona olimpiadzie - https://wspol.edu.pl/g/olimpiada-policyjna


Home » Producenci » Huawei » Nieznany smartfon Honor uchwycony na zdjęciach\n22:36, 27-03-2015 @KacperZarski\nHuawei w ubiegłym roku zaczął produkować urządzenia pod osobną marką – Honor. Dziś do sieci dostały się zdjęcia kolejnego modelu tej marki. Jak Wam się podoba?\nWedług przecieków (i po części domysłów) nowy smartfon Honor zostanie wyposażony w 5-calowy wyświetlacz, 13-megapikselowy aparat główny oraz 5-megapikselową kamerkę frontową. Za płynność będzie odpowiadał 64-bitowy, a przy tym ośmiordzeniowy autorski procesor Kirin. Całość dopełnią dwa sloty na karty SIM, moduł 4G LTE oraz bateria, która podobno ma zapewnić bardzo długi czas pracy po jednym ładowaniu.\nCo do obudowy smartfona to przyznam szczerze, że wygląda ona bardzo ciekawie. Na tyle znajdziemy lekko teksturowane tworzywo, a na przodzie taflę szkła i ekran o dość wąskich ramkach. Pod wyświetlaczem znajdziemy trzy klawisze dotykowe, a na tyle swoje miejsce znalazła soczewka aparatu. Jest ona wyglądem trochę podobna do tej, którą znamy z Honor 6 Plus, z tym, że zamiast drugiej soczewki aparatu znajdziemy diodę LED.\nJak donoszą źródła nieznany smartfon od Huawei będzie kosztował między 221 a 261 dolarów. Nieznana jest niestety jednak jego data debiutu na półkach sklepowych.\nSyberia 2 - kultowa przygodówka w wersji na Androida


Radio Białystok | Wiadomości | Wakacyjne propozycje kulturalne na piątek\nPremierowy pokaz spektaklu "Szekspirowskie kobiety"\nTo widowisko teatralno-muzyczne z elementami tańca. Na scenie Teatru Wierszalin w piątek (30.07) premierowy pokaz spektaklu "Szekspirowskie kobiety" w opracowaniu Magdaleny Dąbrowskiej.\nCzy ze sceny przemawiają do nas dusze postaci z dawnych czasów, czy współcześni artyści, którzy za wszelką cenę próbują zrozumieć życie i sytuację kobiet z dramatów Szekspira?\nWszystko pod batutą Hekate, która wprowadza widzów w społeczno-historyczny kontekst każdej sceny. Sprawując opiekę nad bohaterkami – bawi się konwencjami i atmosferami. W rezultacie odbywa się coś na kształt rytualnego koncertu. Członkowie trupy pod wpływem rytmu, dźwięku, ruchu wcielają się w konkretne postaci i przeżywają ich emocje. Muzyka, scenografia i kostiumy oscylują między czasami szekspirowskimi a współczesnymi.\nPokaz premierowy gościnnie odbędzie się w Teatrze Wierszalin w Supraślu dziś (30.07), o 19:00.\nObowiązują rezerwacje miejsc pod adresem: szekspirowskiekobiety@gmail.com\n"Don Kichot Józefa Wilkonia" to tytuł nowej wystawy w Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego w Białymstoku.\nJózefa Wilkonia i Alfonsa Karnego różnią pokolenia ale obaj cenili humanistyczny wymiar sztuki. Troska o prawdę, piękno, szacunek do otaczającego świata to cechy, które łączą tych twórców.\nForma inspirowana istotą tematu, zredukowana, pozbawiona zbędnej dekoracyjności, zrealizowana w materiale, który doskonale znali, sprawia, że ich artystyczny dorobek jest czytelny niezależnie od miejsca, gdzie jest eksponowany. Trudno przecenić twórczość tych artystów, która mimo różnorodności kulturowej widza pokonuje bariery ludzkich uprzedzeń, wzbudza radość i odsłania piękno natury.\nWernisaż wystawy "Don Kichot Józefa Wilkonia" dziś o 17:00 w Muzeum Rzeźby Alfonsa Karnego w Białymstoku.\nPiątek to czas katedralnych koncertów organowych. Już dziś wieczorem wystąpi niemiecki instrumentalista Matthias Böhlert, który muzyki kościelnej uczył się w protestanckiej szkole w Halle (Saale).\nJego twórczość obejmuje utwory na organy i fortepian oraz kompozycje chóralne. Występował w wielu krajach Europy, obu Amerykach, Japonii, Australii i Afryce. Jako dyrektor Kantorei Salzwedel wykonuje utwory muzyki barokowej, klasycystycznej, romantycznej i współczesnej.\nPoczątek koncertu w białostockiej katedrze o 19:15.\nDziś też możemy posłuchać koncertu operowego w wykonaniu Patrycji Gabrel. To w ramach cyklu "Śpiew nocy letniej". O oprawę muzyczną zadba Galina Markowa.\nKoncert rozpocznie się o 18.00 w siedzibie Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów i Animatorów KLANZA przy Witosa.\nWieczór filmowy w Michałowie\nW Michałowie dziś optymistyczne i pozytywne spotkanie z Międzynarodowym Festiwalem Filmów Krótkometrażowych ŻubrOFFka.\nNa pokazie plenerowym przy Pracowni Filmu, Dźwięku i Fotografii przy ul. Fabrycznej 33 - zobaczymy zestaw 6 filmów.\nPoczątek o 21:30. Wstęp wolny, darmowy popcorn i zimne napoje. Przyda się własny spray na komary!\nCzas na Międzynarodowy Festiwal Teatralny Wertep\nRozpoczyna się Międzynarodowy Festiwal Teatralny Wertep! Pierwszy przystanek to Narewka, Stary Dwór nad Zalewem Siemianówka.\nJuż od 14:00 zobaczymy Teatr Barnaby i "Baśń o Piecuchu najwspanialszym na świecie". Później Teatr w Lesie pokaże "Dziadka do orzechów - historię niezwykłą". O 15:30 Magdalena Kwaśna i jej "Gęsiareczka, czyli o trudnej sztuce mówienia NIE". A od 16:00 wystąpią: Teatr Malowany Piosenkami "Opowieści z szafy", Teatr Przedmieście z "Kronikami podwórkowymi". Będzie też "Recital Samanty" i Fundacja Sztukmistrze z widowiskiem "Zgubowisko".\nNa zakończenie teatralnego piątku o 20:00 Teatr Pantomimy Mimo pokaże spektakl "Pan i Pani O!", a o 21:00 Teatr AKT "In Blue".\nCafe Kultura w Łomży\nW Łomży rozpoczyna dziś (30.07) działalność Cafe Kultura i czynna będzie przez najbliższe dwa weekendy.\nCafe Kultura to cykl weekendowych imprez, które łączy miejsce – prowadzona przez Miejski Dom Kultury – Dom Środowisk Twórczych - Galeria Pod Arkadami przy Starym Rynku i jej sąsiedztwo.\nDziś zainauguruje swoją działalność w samej galerii wystawą malarstwa tuszowego Agaty Jóźwiak p.t. "Góra i Rzeka". To o godz. 18:00, a zaraz potem (o 18:30) na scenie przed budynkiem w koncercie "Muzyczne kolory lat 80." wystąpi AQuartet.\nW sobotę (31.07.) zespół The Fruitcakes zaprezentuje jak wygląda (a właściwie brzmi) "Progresywny big-bit w natarciu", a w niedzielę (1.08) będzie można tam posłuchać Doroty Lanton, która interpretuje francuskie piosenki podczas koncertu zatytułowanego "Miłość w Paryżu". Oba występy – i sobotni i niedzielny - zaczynają się o godz. 18:00.\nCafe Kultura powróci z muzyką w następny piątek (6.08), ale nie możemy zapomnieć o swoistym dodatku, jakim jest Cafe Teatr dla najmłodszych.\nW niedzielę 1. sierpnia Teatr Chrząszcz w Trzcinie o godz.11:00 zaprezentuje w nim spektakl „PUK! PUK!”.


Fakty i mity w leczeniu ran i oparzeń - Farmacja Praktyczna\nFakty i mity w leczeniu ran i oparzeń11 czerwca 2019\nW temacie postępowania z ranami i oparzeniami funkcjonuje sporo mitów i półprawd powtarzanych z pokolenia na pokolenie. Niektóre z nich mogą być niebezpieczne i stanowić zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia pacjenta. Poniżej weryfikujemy te, które najczęściej pokutują w powszechnej opinii. Rzetelną wiedzę na temat leczenia ran i oparzeń warto przekazać później pacjentom szukającym porady w aptece.\n1. Organizm sam powinien radzić sobie z zarazkami\nUkład odpornościowy każdego zdrowego człowieka potrafi radzić sobie z większością bakterii i wirusów, jeżeli nie została przerwana naturalna bariera obronna organizmu, jaką stanowi skóra. W sytuacji, gdy powstaje rana, bariera obronna zostaje przerwana i powstają wrota do rozwoju infekcji. Dlatego jednym z podstawowych działań w postępowaniu z raną jest jej dezynfekcja, czyli przemycie środkiem antyseptycznym w celu odkażenia jej powierzchni i eliminacji ryzyka rozwoju zakażenia.\n2. Powierzchnia rany powinna być sucha\nPrzekonanie, że rana powinna być sucha, jest bardzo powszechne. Niestety nic bardziej mylnego. Odpowiednie nawilżenie rany ma podstawowe znaczenie dla przyspieszenia procesu gojenia. Wilgotne środowisko opóźnia tworzenie się na powierzchni rany strupa i przyspiesza powstawanie nowego naskórka.[1-4]\nNa powierzchnię rany nie należy stosować preparatów zawierających w składzie jodynę lub alkohol z uwagi na ich działanie drażniące i wysuszające. Sucha rana goi się dłużej i gorzej niż rana nawilżona.[1-4] Do przemywania stosuje się specjalnie przeznaczone do tego preparaty.\nNie wolno przekłuwać pęcherzy powstałych po oparzeniu. Pęcherze powstają w ciągu pierwszej doby od oparzenia i stanowią naturalny opatrunek, który chroni przed powstawaniem blizn. Ponadto pęcherz zabezpiecza miejsce oparzenia przed rozwojem zakażenia skóry.[1-4]\n5. Każda, nawet najmniejsza rana wymaga odkażenia\nOdkażone rany szybciej się goją. Ponadto odkażając ranę zapobiegamy rozwojowi zakażenia. Tak więc nawet w przypadku niewielkich skaleczeń takie działanie przynosi wymierne efekty.[1-4]\nZbyt częsta zmiana opatrunków działa drażniąco na nowe, delikatne tkanki i niszczy procesy naprawcze. Takie działania spowalniają proces gojenia się ran. W przypadku ran błahych, w których nie obserwujemy dużo wysięku, opatrunki możemy zmieniać rzadko – nawet co 3-4 dni. W ranach z obfitym wysiękiem opatrunki zmieniamy częściej – co 1-2 dni. W sytuacjach, które budzą nasze wątpliwości, wskazany jest kontakt z lekarzem w celu dostosowania odpowiedniego schematu leczenia.\nOparzeń nie wolno smarować żadnymi domowymi środkami. Oparzenie to przerwanie ciągłości skóry i jej uszkodzenie – tak powinniśmy je traktować. Stosowanie na powierzchnię oparzenia masła i innych tłuszczów utrudnia gojenie i zwiększa ryzyko powstania blizn[1, 3-4] i rozwoju zakażenia.\n8. Na oparzenie najlepiej jest zastosować dekspantenol\nDekspantenol to substancja lecznicza, która służy do leczenia oparzeń słonecznych, których główne objawy to pieczenie i zaczerwienienie skóry. W przypadkach poważniejszych oparzeń nie powinien być stosowany. Preparat może powodować uczulenie.[1-4]


Segregator NewBinder zamykany 50mm transparentny czarny 1815981 - moxom - Sklep internetowy z artykułami biurowymi - Pasazbiurowy.pl\nSegregator NewBinder zamykany 50mm transparentny czarny 1815981\nKup teraz Segregator NewBinder zamykany 50mm transparentny czarny 1815981\nNewBinder sprawi, że Twoje dokumenty będą niezwykle bezpieczne. Zabezpieczysz je dodatkowo plombą dzięki czemu będziesz mieć pewność, że nikt nie zagląda do twoich danych. Produkt posiada klasyczny mechanizm dźwigowy prosty w obsłudze, wysokiej jakości i bezawaryjny. Do produkcji segregatora użyto super wytrzymały kopolimer - specjalnie wzmacniane tworzywo, odmiana polipropylenu. Jest on 100% bezpieczny, nie zawiera BPA - nie jest toksyczny.\nSegregator Leitz WOW A4/40 pomarańczowy 42410044\nSegregator Leitz WOW pomarańczowy...\nSegregator ofertowy Leitz Panorama standard A4+/50 biały 42850001\nSegregator Leitz A4/82 180° Solid biały 11120001\nSegregator Solid A4/82 biały Segregator z...


Znajdź najlepszy kurs wymiany dla Rupia nepalska - TransferWise\nZnajdź najlepszy kurs dla Rupia nepalska\nSzukasz najlepszego kursu dla Rupia nepalska w dniu dzisiejszym? My porównujemy kursy na żywo dla różnych usługodawców w Polsce - tak, abyś otrzymał(a) najlepszą ofertę.\n1 EUR = 134.511 NPRRzeczywisty kurs wymiany waluty (z Reuters)\nKurs wymiany walut(1 EUR → NPR)\n134.511Uśredniony kurs wymiany [?] 10.17 EURTransparentna opłata [?] 133143.02 NPR\nOtrzymywanie najlepszego kursu wymiany dla Rupia nepalska\nPobieramy opłaty i kursy od najbardziej popularnych usługodawców - nie musisz więc nic robić. Następnie je przeliczamy. Wyliczamy pełną cenę, którą zapłacisz za wysyłanie EUR do NPR za pomocą każdego usługodawcy - włącznie z ukrytą marżą za przewalutowanie.\nDlaczego dobry kurs wymiany dla Rupia nepalska ma znaczenie?\nTo proste. Im niższy kurs przewalutowania do NPR, tym więcej oszczedzasz. Dlatego też ważne jest, aby zobaczyć pełen koszt przelewu międzynarodowego zanim go wyślesz.\n1. Banki przewalutowywują po prawdziwym kursie. Podczas przewalutowania Rupia nepalska, banki i inni usługodawcy stosują średni kurs rynkowy (zwany również kursem międzybankowym). To najsprawiedliwszy możliwy kurs. Rzeczywisty kurs wymiany walut.\nCzy tracisz pieniądze na kursie wymiany Rupia nepalska?\nTransferWise zawsze oferuje Ci prawdziwy kurs wymiany, taki jak ten w Google i Reuters. Kiedy wykonujesz więc płatność międzynarodową, będziesz wiedzieć dokładnie co otrzymujesz. Bez przykrych niespodzianek - tylko najlepszy kurs Rupia nepalska, ze sprawiedliwą i przejrzystą opłatą, podaną z góry.\nKupujesz Rupia nepalska przed podróżą?\nPodczas podróży za granicę w celach biznesowych lub rekreacyjnych, możesz potrzebować Rupia nepalska , aby wydawać w restauracjach, sklepach i barach. Może wydawać się rozsądne, aby kupić Rupia nepalska od tradycyjnego banku w gotówce lub wymienić w lokalnym kantorze lub poprzez dostawę do domu, ale te metody mogą Cię więcej kosztować. Zamiast tego zaoszczędź pieniądze na kursie wymiany walut za pomocą wielowalutowej karty debetowej TransferWise.\nZnajdź odpowiedni czas na płatność Rupia nepalska\nDecyzja, kiedy wysłać NPR, może być trudna . Kursy walut są często zmienne, ponieważ reagują na wydarzenia gospodarcze i polityczne. A stawki zmieniają się tak szybko - jak znaleźć odpowiedni czas, jak go zablokować?


Słoma - Wytwarzam produkty konopne - lista tematów\nPoniżej znajdziesz opisy produktów, które wytwarzam w moim gospodarstwie. Pamiętaj te produkty nie stoją u mnie na półce. Możesz być pewien, że dostajesz produkty najwyższej jakości ponieważ ja wytwarzam je na zamówienie,\ntak aby odbiorca otrzymał maksymalnie świeży produkt. Jeśli jesteś zainteresowany dowolną ilością produktu, napisz do mnie. Wysyłki realizujemy trzy razy w tygodniu.\nNasze produkty nie zawierają szkodliwych substancji!\nWnętrze pestki bez łuski o właściwościach orzechów. Zawiera proteiny, wszystkie 20 aminokwasów, tłuszcze Omega 3 i Omega 6 w idealnych proporcjach (3:1), witaminy: A, B1, B2, B3, B6, B9, C, E, PP, F.\nSprzedaż detaliczna: 100g, 200g, 500g, 1kg\nSprzedaż hurtowa: (min. 5 kg)\nZ niewielką zawartością łuski, powstaje podczas wyciskania oleju z pestek otwartych. Zalecana jako uzupełnienie jadłospisu dla osób powracających do zdrowia, budujących masę mięśniową, trenujących na siłowniach.\nBłonnik konopny z proteiną od Słomy Czipsy konopne od Słomy\nŁuska zmiażdżona w trakcie otwierania pestki (70%), z dodatkiem wnętrza pestki (30%). Błonnik nierozpuszczalny odpowiada za prawidłowy transport pożywienia z jelita cienkiego do grubego. Zawiera minerały i witaminy.\nSprzedaż detaliczna: 100g, 200g,\nSprzedaż hurtowa: (min. 3 kg)\nWytłoczyny z zamkniętych pestek konopnych powstałe w procesie pozyskiwania oleju. Stosowane jako dodatek do: sałatek, musli, owsianki, domowych wypieków. W niewielkich ilościach służyć może jako smakowita przekąska.\nSprzedaż detaliczna: 100g, 150g, 300g\nHerbata konopna CBD od Słomy Świeżo tłoczony gęsty olej z pestek konopi od Słomy\nSuszone i zmielone kwiaty oraz liście certyfikowanej konopi siewnej przemysłowej. W znikomych ilościach, dopuszczalnych obowiązującym w Polsce prawem zawierają substancje CBD oraz THC.\nSprzedaż detaliczna w paczkach: 12g\nSprzedaż hurtowa: (min. 1 kg)\nGęsty dlatego, że wytłaczany z pestek otwartych, ze znikomą ilością łuski. Sprzedaję w słoikach, bo dużo gęstego dobra osadza się na dnie, z butelki trudno takie masełko wydobyć, a warto!\nSprzedaż hurtowa lub detaliczna w słoikach: 330ml\nWytwarzam produkty konopne - lista tematów


XV Niedziela zwykła (B) – Zgromadzenie Sióstr św. Dominika\nXIV Niedziela zwykła (B)\nJezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi i przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie. «Ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien». I mówił do nich: «Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie. Jeśli w jakimś miejscu was nie przyjmą i nie będą was słuchać, wychodząc stamtąd, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich». Oni więc wyszli i wzywali do nawracania się. Wyrzucali też wiele złych duchów, a wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali. (Mk 6, 7-13)\nDlaczego święty Paweł nie wygrał pierwszego „castingu” na Apostoła? Dlaczego ci, którzy mają najlepsze kwalifikacje do głoszenia Ewangelii odpadają w przedbiegach? Jak to możliwe, że ci, których Pan Bóg wybiera, są kompletnie niezorientowani, że tak, to oni mają teraz prorokować (I odpowiedział Amos Amazjaszowi: Nie jestem ja prorokiem ani nie jestem synem proroków, gdyż jestem pasterzem i tym, który nacina sykomory)? Może jest tak właśnie dlatego, żeby ci, którzy głoszą Słowo Boże czynili to z pokorą wiedząc, że są najmniejsi, najsłabsi – i dlatego wybrani.\nProrokowanie, dawanie świadectwa o Jezusie, życie na co dzień przykazaniem miłości jest zadaniem dla każdego z nas. Tak jak świętość. Zwraca na to uwagę Papież Franciszek w adhortacji Gaudete et exsultate: Wszyscy jesteśmy powołani, by być świętymi, żyjąc z miłością i dając swe świadectwo w codziennych zajęciach, tam, gdzie każdy się znajduje. Jesteś osobą konsekrowaną? Bądź świętym, żyjąc radośnie swoim darem. Jesteś żonaty albo jesteś mężatką? Bądź świętym, kochając i troszcząc się o męża lub żonę, jak Chrystus o Kościół. Jesteś pracownikiem? Bądź świętym wypełniając uczciwie i kompetentnie twoją pracę w służbie braciom. Jesteś rodzicem, babcią lub dziadkiem? Bądź świętym, cierpliwie ucząc dzieci naśladowania Jezusa. Sprawujesz władzę? Bądź świętym, walcząc o dobro wspólne i wyrzekając się swoich interesów osobistych (14).\nTo jest właśnie wspaniały pomysł Boga na nas: On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich – w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów poprzez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym (Ef 1, 4-6).\nJednakże ani proroctwo, ani świętość nie dokonują się w samotności. Jesteśmy w drodze, jak Apostołowie, których Jezus wysyła „po dwóch”. To ich uchroni przed niezdrową rywalizacją, egoizmem, wywyższaniem się. Wspólnota ma być wsparciem, szkołą miłości, otwartości i miejscem, w którym wzajemnie się umacniamy.\nCzy jesteś gotowy/a, żeby wziąć udział w tej przygodzie? Jeśli nie, może się okazać, że jest ona właśnie dla Ciebie.


Komisarz ds. Rozwoju Regionalnego Corina Cretu inauguruje inicjatywę Lagging Regions w Województwie Świętokrzyskim – Dom Polski Wschodniej w Brukseli\nPodczas wizyty podpisany został list intencyjny w ramach inicjatywy Lagging Regions, która ma pomóc czterem europejskim regionom w zwiększeniu dynamiki rozwojowej. Komisarz rozmawiała z władzami województwa świętokrzyskiego również na tematy dostępności komunikacyjnej w regionie oraz kontynuacji po 2020 roku wsparcia w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia. Komisarz złoży wizytę także w Województwie Podkarpackim, który jest drugim polskim regionem objętym projektem Komisji Europejskiej.\nPierwsza część wizyty Komisarz Coriny Creţu miała miejsce w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Świętokrzyskiego, w którym spotkała się ona z przedstawicielami Samorządu Województwa: wiceprzewodniczącym Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego Grigorem Szaginianem, marszałkiem Adamem Jarubasem, członkiem Zarządu Województwa Markiem Szczepanikiem oraz dyrektorem Departamentu Polityki Regionalnej, Grzegorzem Orawcem. Pani Komisarz towarzyszyli m.in. członek Gabinetu Komisarza Jan-Mikołaj Dzięciołowski, dyrektor Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce Marek Prawda, dyrektor Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej Patrick Amblard i Karolina Tilman z Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej i Miejskiej. Rozmowa dotyczyła priorytetowego charakteru dostępności komunikacyjnej Regionu oraz kontynuacji po roku 2020 wsparcia w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia. W późniejszym spotkaniu i konferencji prasowej uczestniczyli również Wojewoda Świętokrzyski Agata Wojtyszek oraz Prezydent Kielc, Wojciech Lubawski.\n– Jest mi niezwykle miło, że możemy dziś gościć tak znakomitych gości na czele z panią Coriną Creţu, Komisarz ds. Polityki Regionalnej – jest to dla nas ogromny zaszczyt. Wizyta Pani Komisarz związana jest z nową inicjatywą Unii Europejskiej, Lagging Regions. Jej celem jest zinwentaryzowanie największych przeszkód w rozwoju regionu i wspólne wypracowanie rozwiązań, mających pomóc regionom przezwyciężyć problemy rozwojowe. Jest to dla nas bardzo ciekawe doświadczenie i czujemy się wyróżnieni, że właśnie w Świętokrzyskim będziemy mogli rozpoczynać tę inicjatywę. W naszym przypadku będzie ona odnosić się do trzech barier rozwojowych – braku wystarczających powiązań pomiędzy kształceniem zawodowym a rynkiem pracy, wsparciem przedsiębiorstw sektora energetycznego oraz ułatwienia dostępu do zakładania nowych przedsiębiorstw i skrócenia czasu potrzebnego na dokonanie tego – mówił marszałek Adam Jarubas.\n– Chcę gorąco podziękować za zaproszenie, które daje mi okazję zobaczenia tego pięknego regionu i otwarcia inicjatywy Lagging Regions. Jestem dumna, że prowadzona w państwa województwie polityka spójności miała duży wpływ na rozwój ekonomiczny tego regionu. Według naszych obliczeń, wysokość PKB na mieszkańca województwa świętokrzyskiego w ostatnich kilkunastu latach podwoiła się, a inwestycje nad badaniami i rozwojem doprowadziły do najszybszego wśród polskich województw tempa rozwoju. Region ten ma również wielu wykształconych pracowników, co dobrze świadczy o jego przyszłości. Mimo tak spektakularnego wzrostu, PKB nadal nie przekracza połowy średniej w Unii Europejskiej, a wielu wykształconych ludzi pozostaje bez pracy i mamy nadzieję, że wspólnie będziemy mogli sprostać wyzwaniom stojącym przed tym regionem – mówiła Komisarz Corina Creţu.\nPrzedstawiciele trzech stron: Komisji Europejskiej, Ministerstwa Rozwoju oraz Województwa Świętokrzyskiego, podpisali list intencyjny w ramach inicjatywy Lagging Regions. Zakłada ona zidentyfikowanie najważniejszych barier, które hamują rozwój gospodarczy regionów, a następnie opracowanie odpowiedniego planu działań, mających za zadanie przyspieszenie procesu wyrównywania różnic w poziomie rozwoju między regionami słabiej rozwiniętymi, a resztą Unii Europejskiej.\n– Chcemy korzystać z dobrych praktyk europejskich w tych obszarach, ale przede wszystkim zależy nam na jak najbardziej efektywnym wykorzystaniu funduszy europejskich. Wiele udało się dotychczas zrobić, ale jeszcze sporo przed nami. Zależy nam na budowaniu powiązań między sektorem nauki a przedsiębiorczością ale również na ważnych projektach w zakresie infrastruktury, których nasze województwo potrzebuje – powiedział marszałek Adam Jarubas już po podpisaniu umowy.\nZaplanowane w ramach tej inicjatywy przedsięwzięcia mają przede wszystkim charakter doradczy i ukierunkowane są na wzmocnienie efektywności działań realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014-2020.\n– Musimy mieć pewność że kształcone będą osoby, których umiejętności będą dostosowane do potrzeb rynku. Nad tym chcemy przede wszystkim pracować. Kolejnym wyzwaniem stojącym przed województwem jest ułatwienie startu przedsiębiorcom. Chcemy wspólnie przeanalizować, dlaczego założenie firmy w Kielcach zajmuje więcej niż w jakimkolwiek innym polskim mieście. Wczoraj i dziś rozmawialiśmy z marszałkiem o inteligentnych specjalizacjach tego regionu, które również są niezwykle ważne. Jako UE będziemy wdrażać dobre i sprawdzone praktyki w tym regionie, który ma bardzo wiele do zaoferowania w wielu branżach, a Kielce są ważnym i dobrze położonym miastem. Chcę podziękować wszystkim za zaangażowanie w moją wizytę i jestem optymistką, że uda nam się rozwiązać wspomniane problemy. Jestem pewna, że ten region będzie mógł być przykładem dla innych regionów Unii Europejskiej. To dobry znak, że nasz pierwszy dokument podpisujemy właśnie w świętokrzyskim – dodała Corina Creţu, Komisarz ds. Polityki Regionalnej Komisji Europejskiej.\nŚwiętokrzyskie jest pierwszym z czterech regionów Unii Europejskiej, które przystąpiło do inicjatywy. Oprócz naszego województwa, w najbliższych dniach list intencyjny podpiszą jeszcze województwo podkarpackie oraz dwa regiony północnej Rumunii. Długość projektu to jeden rok. Już za 10 dni do Kielc przyjadą przedstawiciele Komisji Europejskiej by wspólnie pracować nad tą inicjatywą.\n– Dziękujemy pani komisarz za to że przyjechała do Polski i do Kielc. Świętokrzyskie nadal należy do grupy biedniejszych regionów Unii Europejskiej, ale należy przyznać, że wśród 5 regionów Polski Wschodniej, radzi sobie najlepiej. Inicjatywy takie jak Lagging Regions są niezwykle ważne i doceniam fakt, że komisja nie tylko dokonuje diagnozy wyzwań i barier w poszczególnych regionach, ale stara się również na konkretnych przykładach pokazywać, jak można poszczególne problemy rozwiązywać. Cieszymy się, że przykład realizowany w województwie świętokrzyskim, może nam posłużyć jako dobra praktyka dla innych regionów. Na pewno będziemy czerpać z jego wyników i stosować je do poprawiania polityki spójności w całym kraju – powiedział Jerzy Kwieciński, Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rozwoju.\nfoto: sejmik.kielce.pl oraz ec.europa.eu\n← Miłoszewski i Lankosz w Brukseli\nSpotkanie z pisarką z Podlasia w Brukseli →