1. We wtorek rozpoczyna się nowy rok szkolny dla dzieci i młodzieży. Nie organizujemy specjalnych mszy św. dla szkół w tym roku. Zachęcamy jednak rodziców i dzieci by w tym tygodniu przystąpiły do spowiedzi i Komunii św. rozpoczynając w imię Boże naukę.\n2. W czwartek wspominamy w liturgii św. Grzegorza Wielkiego papieża i doktora Kościoła. Jest to zarazem I czwartek miesiąca dzień modlitwy za powołanych, naszych kleryków oraz o nowe powołania kapłańskie zakonne i misyjne zwłaszcza z naszej parafii.\n3. W tym tygodniu także I piątek miesiąca. Ks. Kamil pójdzie do chorych od 9.00. Spowiadać będziemy od 16.30, o 17.00 msza św. I piątkowa dla dzieci, o 18.00 msza św. wynagradzająca Najśw. Sercu Pana Jezusa wraz z Strażą Honorową.\n4. W I sobotę miesiąca od 16.45 Czuwanie Fatimskie prowadzone przez Rycerstwo Niepokalanej, o 18.00 msza św. wynagradzająca Niepokalanemu Sercu Najśw. Maryi Panny o 18.00. Kapłani do chorych udadzą się od 9.00.\n5. Zmiana tajemnic Żywego Różańca po mszy św. o 16.00 w przyszłą niedzielę.\n6. „Maraton modlitewny” i Suplikacje o zaprzestanie epidemii codziennie od poniedziałku do piątku o 17.40. Zapraszamy do wspólnej modlitwy.\n7. W przyszłą niedzielę grupa dzieci ze Szkoły nr.155 będzie przeżywać I Komunię św. na mszy św. o godz.11.00. Uprzejmie prosimy by skorzystać z innych mszy św. w tym dniu, i by zostawić miejsce dzieciom i ich rodzinom.\n8. W niedzielę 13 września I Komunia św. dzieci na mszach św. o 9.00, 11.00 i 13.00. Msza św. zamiast o 9.30 będzie o 9.00. Intencję przyjętą na tę mszę św. odprawimy o 9.00. także prosimy by w niedzielę korzystać z innych mszy św. Msza św. o 14.15 może się opóźnić.\n9. Nie będzie w tym roku także zbiorowej rocznicy I Komunii św. Zachęcamy by we wrześniu przeżyć w rodzinach tę rocznicę i w miarę możliwości przyjść z dziećmi w ciągu tygodnia do kościoła i skorzystać ze spowiedzi i Komunii św.\n10. Osobom korzystającym z Sakramentu Pokuty przypominamy o konieczności użycia po spowiedzi środka dezynfekującego folię na kratce. Środek dezynfekcyjny jest dostępny przy każdym konfesjonale a także przy wejściach. Nie ma konieczności naciskania pojemnika wystarczy podstawić dłonie, płyn dozuje się samoczynnie.\n11. XXVIII Pielgrzymka Rodzin do Kalwarii Zebrzydowskiej odbędzie się w niedzielę 13 września od 9.00-14.00. Ze względu na okoliczności i I Komunię w naszej parafii nie organizujemy autokarowej wspólnej pielgrzymki. Zachęcamy jednak rodziny do indywidualnego pielgrzymowania do Kalwarii w tym dniu.\n12. Nowopowstały Dom Pomocy Społecznej Caritas w Rabie Wyżnej informuje o wolnych miejscach dla osób somatycznie przewlekle chorych jak również podeszłych wiekiem i wymagających całodobowej opieki. Szczegółowe informacje na plakatach.\n13. Polećmy zmarłego parafianina: Józef Stanisław Światłoń 2 Pułku 13 Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie…


Co ma wspólnego "Jaszczur" Balzaca z Cegielnią? - www.cegielnia.fora.pl\nCo ma wspólnego "Jaszczur" Balzaca z Cegielnią?\nWysłany: Pią 19:40, 19 Lip 2013 Temat postu: Co ma wspólnego "Jaszczur" Balzaca z Cegielnią?\nWczoraj wieczorem postanowiłam powróżyć sobie z.............książki. Zadałam jej kilka pytań, szukając odpowiedzi w przypadkowo wybranym tekście z książki "Jaszczur" Honoriusza Balzacka. Oto zaskakujące efekty\n1. Kiedy wróci ruch na cegielni??\n- "XIV w."\nMój komentarz: po naszej erze\n2. Czy w niedalekiej przyszłości dołączy do nas ktoś nowy?\nMój komentarz: Hrabina Cegła II\n3. Dlaczego Oxana od jakiegoś czasu nie pisze?\n"- Ba - rzekła śmiejąc się - więc jestem taka zbrodniarka? [...]"\n4. Co się dzieje z Perełką?\n"[...] to płód wyobraźni, której oni nie rozumieją"\nMój komentarz: Czyżby Perełka uznała, że nie rozumiemy jej twórczości, obraziła się i dlatego się nie udziela?\n5. Co ze zdzisławem??\n"Cieszyłem się, że będę żył chlebem i mlekiem niczym pustelnik w Tebaidzie, w świecie książek i myśli, niemożliwym zgiełku Paryża, w sferze pracy i ciszy, gdzie jak poczwarka motyla budowałem sobie grób, aby się odrodzić świetnym i wspaniałym"\n5. Dlaczego Kropla tak rzadko umieszcza swoje obrazy?\n"[...] byłem (byłam) smutnym wesołkiem jak dworak, który chce ukryć ciężką zgryzotę"\nMój komentarz: Być może Kropla jest smutna z powodu jakiś zgryzot i dlatego nie ma chęci na malowanie i umieszczanie swoich obrazów.\n6. Ale Kropla już nie jest smutna, tak?\n"[...] nie wiadomo [...]"\n7. Kiedy cegła rozbłyśnie na nowo na cegielni?\n"[...] krzepka wytworność kształtów wróżyła palące rozkosze."\nMój komentarz: Jak namaluje erotyk i go opublikuje.\n8. Kiedy to będzie dokładnie?\n"[...] tedy [...] ale wzniesienie to było (będzie) podobne uroczemu działaniu Napoleona lub innej wielkości błyszczącej"\n9. A co z in_coqnito i figlarką????????????\n"Szczątki listów potoczyły się na popiół pozwalając mu (ceglakom) dojrzeć urywki na wpół spalonych zdań, słów i myśli, które machinalnie, jakby dla rozrywki, odczytywał (odczytywały) w płomieniu.\n<<Siedzę u twoich drzwi... (przed komputerem) Czekam... Kaprys... jestem posłuszna... Rywalki... ja, nie!...">>\nMój komentarz: Jak to z talentami było, żartobliwym sprzeczkom, waśniom i ploteczkom oraz zabawnym słownym rywalizacjom nie będzie końca. Trzeba się tylko uzbroić w cierpliwość.\n10. A co ze mną [będzie]?\n"- Ale - ciągnął opowiadający - obecne światło, które barwi te wypadki, daje im (Ci) nową fizjonomię. Porządek rzeczy, który uważałem (uważałaś) niegdyś za nieszczęście, wydawał (wyda) może owe przymioty, ktorymi chlubiłem się później (będziesz się chlubić później). Filozoficzna ciekawość, wytężona praca, zamiłowanie do lektury, które od siódmego roku życia aż do wejścia w świat wypełniały moje (Twoje) życie, czyż nie wyposażyły mnie (Cię) ową łatwośćą i siłą, z jaką jeśli mam ci wierzyć, umiem (umiesz) oddać swoje myśli i kroczyć naprzód w polu ludzkiego poznania? Samotność, na jaką byłem skazany (byłaś skazana), nawyk dławienia swych uczuć i swego życia we własnym sercu, czyż nie obdarzyły mnie (Cię) zdolnością porównywania, rozmyślania?"\n11. Ale co ze mną w kontekście cegielni??\n"[...] upiór, który zmrozi moją radość, zmusi mnie abym wstał od stołu i rozmawiał z nim; zabierze mi moją wesołość [...]"\nMój komentarz: Bliżej nieokreślony upiór zmusi mnie abym odeszła od cegielni i zabierze mi moją wenę i radość pisania na cegielni...\nUWAGA DO WSZYSTKICH: Powyższą wróżbę proszę traktować z przymrużeniem oka\nWysłany: Pią 20:39, 19 Lip 2013 Temat postu:\nAsiu dobre to hi hi hi hi hi hi\nWysłany: Pią 22:17, 19 Lip 2013 Temat postu:\nNie wiem, co na to powie Figlarka,\nmnie nadal niestraszna pogwarka.\nProblem w tym, ze brak adwersarzy,\na jak tu ze soba gwarzyc?\nBrak znakow diakrytycznych to wina klawiatury,\nwiec licze, ze nie bedzie bury\nWysłany: Sob 19:25, 20 Lip 2013 Temat postu:\nAsiu, pewnie to się już nudne staje, ale powtórzę :\nCóż ja mogę tu napisać!?\nInni hodują rybki\nInni to czytają\nJedni swe dzieło pędzlem kreślą\nInni to oglądają, podziwiają\nJeszcze inni się przekomarzają\nBywają i tacy co lenić się lubią\n/ale skrzętnie wszystko czytają i oglądają/\nInnych nieco wena opuściła\nNiektórzy nowe szlaki odkrywają\nI tam swe dzieła odsłaniają ......\ncierpliwie swej " szósteczki "\nby ktoś swe zdania w piękne słowa udekorował\nby inny ktoś z serca zmalowane swe dzieło wkleił\nby znów dawne talenty tu powróciły\nby swym uśmiechem małe cegiełki nas dorosłych zaraziły\nna nowe odkrycia talentów...\nCzeka i wrota swe otwiera dla wszystkich,\nktórzy potrafią się zatracić w pięknie słowa,\npięknie obrazu, pięknie fotografii.\nNa tych którzy chcą się dzielić swymi pasjami z innymi, itp, itd\nW dowód uznania składa hołd szacunku ceglaków przywiązania!\nPs. Asiu będę dziękowała temu upiorowi za pomysł jaki Ci podsunął ,odnośnie tego wpisu tutaj:D\nAle, niech nie odważy się sprowadzać Cie na manowce, tzn żadnych innych ścieżek, a wena - niech ja tylko pozytywnie doładowuje!\nOstatnio zmieniony przez zjawa dnia Sob 19:30, 20 Lip 2013, w całości zmieniany 2 razy\nLatający Holender to ja\nCiągle mnie gdzieś gna\nW marcu Rymanów\nMą głowa zawrócił\nSzczęśliwie złe zdrowie porzucił\nW maju przedszkole zamknięte u wnusi\nTo kto ją do serca przydusi?\nRzucamy wszystko i gnamy co sił\nDziadek i babcia….. spacerów prym\nW czerwcu do Polski z minką radosną\nZęby mu rosną\nWięc trochę cierpi mały nasz wnuczek\nW buzi swej trzyma jeden paluszek\nI znów pieszczoty\nBo my kochamy tego malucha\nI znów walizki swe pakujemy\nCzy takie życie się kiedyś zmieni?\nJeśli kochamy życie i ludzi\nTrzeba być z nimi\nI się nie nudzić\nJeśli zawiodłam swoja osobą\nLecz chce być sobą\nTworzyć gdy wena ostro wtóruje\nPłaczę gdy smutek w głowie się snuje\nCegielnia …….. dzieckiem każdego z nas\nKto z nas ma czas\nNie róbmy sobie wyrzutów wcale\nJak dziecku auto lub czasem lalę\nPo okolicy mojej i twej\nAkumulatorki w niej ładować chciej!


Aktualności - DPS na Bachusa\nDPS „Na Bachusa” informuje, że w dniu 01 sierpnia 2018 roku zorganizował dla kolejnej grupy pięciu mieszkańców wyjazd na spływ kajakowy rzeką Pilicą.\nTym razem wybraliśmy okolice Białobrzeg, spływ na trasie Góry – Brzeźce. Choć mogłoby się wydawać się to niemożliwe Pilca w tym rejonie sprawia wrażenie jeszcze bardziej malowniczej. Zachwyca spokojem, ciszą i pięknymi okolicznościami przyrody wzdłuż wybrzeży.\nCzytaj więcej: Spływ kajakowy rzeką Pilicą\nPiknik w DPS „Na Przedwiośniu”\nW dniu 07 czerwca 2018 mieszkańcy Domu wzięli udział w Pikniku „W kolorach Afryki”, który zorganizowany został przez DPS „Na Przedwiośniu. Tym razem Piknik nawiązywał do motywów afrykańskich tak jak wskazuje tytuł wydarzenia. Pracownicy i podopieczni placówki zaprezentowali występ artystyczny na swojej scenie. Mieszkańcy naszego Domu spędzili czas w miłej atmosferze i świetnie się bawili. Nie zabrakło jak zawsze pysznego poczęstunku dla zaproszonych gości i tańców, które trwały do późnych godzin popołudniowych. Podopieczni naszej placówki wrócili w znakomitych humorach i uśmiech jak zawsze gościł im na twarzy.\nDziękujemy bardzo za zaproszenie\nDom Pomocy Społecznej „Na Bachusa” informuje, że 21.06.2018 roku Mieszkańcy skorzystali z udziału w Pikniku „Powitanie Lata” zorganizowanego w DPS im. Św. F. Salezego mieszczącego się przy ul. Solec 36a. Podczas Pikniku Mieszkańcy chętnie korzystali z przygotowanych atrakcji. Na żywo śpiewali dla uczestników Pikniku uczniowie muzycznego liceum, wzruszając i bawiąc wspaniałym doborem repertuaru. Oprócz występów na żywo Mieszkańcy wzięli udział w profesjonalnym treningu gry w bule co sprawiło im mnóstwo frajdy. Po grach, występach i oczywiście nieodzownych podczas pikniku tańcach, podopieczni zjedli pyszne hamburgery z grilla. Posileni ale zajadając jeszcze lody, we wspaniałych nastrojach, Mieszkańcy całą drogę powrotna wymieniali się wrażeniami z pikniku.\nDPS „Na Bachusa” informuje, że w dniu 20 czerwca 2018 roku zorganizował dla pięciorga mieszkańców wyjazd na spływ kajakowy rzeką Pilicą.\nDo Nowego Miasta nad Pilicą wyruszyliśmy zaraz po śniadaniu. Podróż upłynęła szybko, po czym wyposażeni w świetne nastroje, wiosła i kamizelki asekuracyjne odbyliśmy krótkie szkolenie na lądzie z zasad bezpiecznego pływania kajakiem.\nKilkugodzinny spływ spokojną rzeką sprawił mieszkańcom wiele radości. Po drodze obserwowaliśmy zachwycające krajobrazy rozległych pól, lasów, czy pasące się tuż przy brzegu krowy. Chłodne wody Pilicy stanowiły ukojenie dla wysokich temperatur panujących tego dnia. Po dopłynięciu do miejsca zakończenia spływu był czas na wygrzewanie się na pomoście oraz pieczenie kiełbasek na ognisku.\nWyprawa na kajaki to wspaniały sposób na aktywne spędzenie dnia. Mamy nadzieję, że już wkrótce kolejna grupa mieszkańców „DPS na Bachusa” wybierze się nad Pilicę!\nWyjazd do TPD Helenów\nDPS „Na Bachusa” informuje, że w dniu 14 czerwca 2018 roku zorganizował dla grupy mieszkańców i pracowników wyjazd do TPD Helenów. W tym dniu mieliśmy okazję przedstawić na „Zielonej Estradzie” spektakl pt. „Wybory”.\nPrzedstawienie, które miało swoją premierę zaledwie dwa dni wcześniej podczas pikniku w naszym DPS stanowi barwną i zabawną, osadzoną w baśniowym klimacie historię o tym jak książę starał się znaleźć idealną kandydatkę na żonę. Wszystkie stroje i dekoracje do spektaklu przygotowane zostały przez pracowników i mieszkańców naszego DPS, a cotygodniowe próby okazały się lekcją determinacji, wspólnego dążenia do celu, ale i stanowiły świetną zabawę dla mieszkańców.\nCzytaj więcej: Wyjazd do TPD Helenów\n„Wianki 2018. Bramkowskie Spotkanie Integracyjne”.\nDPS „Na Bachusa” informuje, że w dniu 26 czerwca 2018 roku zorganizował dla grupy mieszkańców wyjazd na „Wianki 2018. Bramkowskie Spotkanie Integracyjne”. To bardzo duże, organizowane corocznie wydarzenie odbyło się w Domu Pomocy Społecznej w Bramkach, w gminie Błonie.\nGospodarze przyjęli nas z dużą gościnnością, a piękne otoczenie domu, folklorystyczne występy i ciekawe warsztaty sprawiły, że ten całodniowy wyjazd był dla naszych mieszkańców dużą przyjemnością. W spotkaniu brały udział osoby z niepełnosprawnością z aż 35 placówek pomocowych. Goście do Bramek przyjechali z pięciu województw – mazowieckiego, podlaskiego, warmińsko-mazurskiego, podkarpackiego oraz pomorskiego.\nCzytaj więcej: „Wianki 2018. Bramkowskie Spotkanie Integracyjne”.\nPiknik w DPS 2018\nJak co roku w czerwcu DPS „Na Bachusa” zorganizował „V Piknik Radości w Radości” dla naszych mieszkańców i zaproszonych gości. Dyrekcja Domu zaprosiła zaprzyjaźnione Domy Pomocy Społecznej oraz inne placówki, do uczestnictwa w wydarzeniu, które miało miejsce 12.06.2018.\nTym razem nasz DPS przygotował piknik nawiązując do motywów baśniowych zamków, księżniczek, rycerzy i groźnych smoków.\nAby wprowadzić, zaproszonych gości w klimat epoki, mieszkańcy oraz terapeuci wraz z kierownikami działów zaprezentowali wspólnie przygotowane przedstawienie. Jego akcja toczyła się w odległym królestwie a główny bohater, którym był dorastający książę, szukał przyszłej żony, wśród baśniowych księżniczek. Wybór damy serca i przewrotne zakończenie odgrywanej opowieści zaskoczyły i rozśmieszyły widzów. Po przedstawieniu teatralnym, mieszkańcy domu zaprezentowali swoje talenty wokalne i poetyckie.\nCzytaj więcej: Piknik w DPS 2018\nXVII Spartakiada Osób Niepełnosprawnych – Bemowo 2018\nDPS „Na Bachusa” informuje, iż Mieszkańcy domu uczestniczyli w XVII Spartakiadzie Osób Niepełnosprawnych – Bemowo 2018, zorganizowanej przez Ośrodek Wsparcia i Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, w dniu 08 czerwca 2018r,.\nCzytaj więcej: XVII Spartakiada Osób Niepełnosprawnych – Bemowo 2018\nNarodowa Strefa Kibica na Stadionie Narodowym\nDPS „Na Bachusa” informuje, że w dniu 19 czerwca 2018 roku zorganizował dla swoich mieszkańców wyjście do Narodowej Strefy Kibica na Stadionie Narodowym. Wspólnie z tysiącami fanów obejrzeliśmy na ogromnych telebimach mecz Polska-Senegal podczas Mistrzostw Świata w piłce nożnej rozgrywanych na rosyjskich boiskach. Narodowe barwy na strojach, wymalowane twarze i tłumy biało-czerwonych kibiców zachęciły mieszkańców DPS do włączenia się do głośnego, radosnego dopingu. I chociaż mecz zakończył się porażką naszej reprezentacji to warto było wybrać się na Stadion Narodowy i poczuć atmosferę wielkiego sportowego święta.\n„Czubin Art Festiwal”\nDnia 10 maja 2018, nasi Mieszkańcy uczestniczyli w pierwszym „Czubin Art Festiwalu”, odbywającym się w Domu Pomocy Społecznej w Czubinie.\nNaszych podopiecznych szczególnie ucieszył fakt spotkania się z poprzednim dyrektorem DPS „Na Bachusa” (a obecnym dyrektorem DPS w Czubinie) oraz z kilkoma starymi znajomymi, związanymi teraz z tą placówką.\nCzytaj więcej: „Czubin Art Festiwal”\nWyjazd nad rzekę Świder\nDzień sportu i zabaway\nWycieczka do Ogrodu Botanicznego PAN – CZRB w Powsinie\nBal karnawałowy u nas\nBal karnawałowy na Solcu\nBal karnawałowy „Grecja”\nGwiezdne Wojny - "ostatni Jedi"\nWigilia na Bachusa\nWyjazd do kina 29.11.2017r.\n„XXIII Sportową Olimpiadę Seniorów i Osób Niepełnosprawnych”.\nSportowe Pożegnanie Lata 2017\nWycieczka do Centrum Bezpieczeństwa M. St. Warszawa\nPrzejazd zabytkowym pociągiem parowym\nIX Piesza Pielgrzymka do Loretto\nZabawa folkowa "Kombatant"\nPanoramiczna wycieczka szlakiem atrakcji turystycznych Warszawy


Słuchawki bezprzewodowe, dobre, słabsze, polecane.. - strona 3 - Słuchawki ogólnie - Forum.MP3store.pl\nJa jednak uważam, że Sony trochę czarują. Nie są idealnie równe, mają podbity "punch", żeby brzmienie było dynamiczne no i ta przestrzeń jest trochę czarowana jednak. Tzn. czuć, że to algorytm obrabia. Ale jest to zestrojone w bardzo kulturalny i przyjemny sposób.\nWszystkie słuchawki bezprzewodowe BT, szczególnie te z ANC, czarują. Jeszcze takich nie słyszałem, żeby nie robiły po swojemu "hokus pokus". Generalnie nie jest to dziwne, zważywszy że, raz, kodek przesyłowy jest stratny, więc zawsze ingeruje jakoś tam w dźwięk, a dwa, ANC, które też ingeruje w dźwięk, bo inaczej fizycznie być nie może.\nA skoro jest w słuchawce procesor z intensywnym DSP, to trudno nie ulec pokusie korekcji właściwości samego przetwornika audio (słuchawki) i nie korygować tych i owych niedoskonałości tegoż przetwornika. Kwestią więc pozostaje tylko czy wizja korekcji DSP producenta, jest zgodna z naszymi oczekiwaniami.\nNo już dochodzi do tego,że producent zachęca nas do własnych pomiarów i dostosowania słuchawek pod siebie jak w Aventho Wireless (aplikacją na smarftona z zapisem ustawień w słuchawkach). Czyli taki Perul cyfrowy w naszych słuchawkach (pozdrawiam Sebastiana !)\n17 godzin temu, Starh napisał:\nPorządne przenośne po by?\nTylko Sony wh - najbardziej równe brzmienie, świetna aplikacja z Eq i najlepsze anc na rynku. Nie ustępują niczym słuchawka zamkniętym po kablu w kwocie 1500zl. Nie każdy jednak jest fanem takiego brzmienia - tutaj nic nie czaruje, żadne pasmo nie jest wspaniałe/najlepsze, wszystko jest równe, a przy tym czasami dziwnie napowietrzone.\nA porównywałeś je z WH-1000xm może?\n46 minut temu, neonlight napisał:\nMasz na myśli ich pierwsza wersje?\nNiestety słuchałem tylko dwójek i według mnie to najlepsze słuchawki bt jakich miałem przyjemność słuchać. Z tego co czytałem na head fi, to grają bardzo podobnie - maja z tego co pisali userzy poprawione anc i lekko czystrzy dźwięk. Dodatkowo poprawiono ten łamiący się pałąk, ale to i tak niepewne jest, bo słuchawki dopiero kilka miesięcy są obecne na rynku.\nA o którym modelu konkretnie pisałeś? WH900, czy 1000xm?\nCiagle o wh1000xm2, zapomniałem o 900.\nWH900 gra trochę inaczej, ale to ciagle bardzo fajne granie w przystępnej cenie.\nEdytowane 16 Marzec przez Starh\nPosłuchałem dziś w MM Quiet Comfort 35 II. Całkiem fajnie grały jak na takie warunki podłe, w miarę fajnie wyważone. A gdzieś pisali, że ich dźwięk to kaszana. No ale gdzie to legendarne ANC bose? Z szumem sklepu dosyć słabo sobie radziły.\nBose fajne, wygodne, ale dźwiękowo gorsze od Sony, anc tak jak piszesz nie umywa się do tego w serii wh.\nMoże ktoś słuchał KEF Space One?\nSą dzisiaj na IBOOD za 834,95 pln.\nJak wypadają w porównaniu z innymi BT?\nP.S. To jest chyba raczej wersja przewodowa - wired nie wireless. Czyli bez BT. Ale z ANC.\nEdytowane 27 Marzec przez Bernie\nJa słuchałem wersji przewodowej, czyli tej z iBood-a, dla mnie poziom WH-1000xm. Ogólnie ciężko się połapać, które są które .\nEdytowane 27 Marzec przez neonlight\nChodzę sobie po galerii i sprawdzam różne słuchawki bt. Beoplaye, Bose, Sony, Denony, Focale Listen. Wszystkie grają na swój sposób fajnie (poza Denonami ;f), ale żadne mnie jakoś nie przekonują. Odpaliłem z ciekawości tanie Panasonici HTX80B i się cholernie zdziwiłem\nFajna, szeroka scena, delikatna V-ka, ale bez uciekającego wokalu czy średnich, góra może trochę mniej rozdzielcza od droższych braci, ale strasznie mi pasuje charakterem. Za 3 stówy to jak rozbój. Brać choćby dla samego sprawdzenia\nJedynie pady mogłyby być trochę większe, no ale coś za coś\nA jak ktoś szuka trochę większych Focal Listen Wireless, to niech sprawdzi Pioneer Se-MS7Bt. Podobnie grają, a mają większe pady\nEdytowane 13 Kwiecień przez Play\nMP3store przecenił SM ES20 BT - takie hybrydowe douszno-dokowe.\nOd kilku dni, dzięki uprzejmości @Jaro54 (dziękuję!!!) mam Sony wh-1000xm2. W porównaniu do B&W Px są zdecydowanie lżejsze (czaszka odetchnęła z ulgą ), bardziej kompaktowe (składają się, to i zajmują mniej miejsca), ale też gorzej wykonane (chodzi głównie o plastiki, które nie wzbudzają mojego zaufania). Po pewnych problemach z apką na IOS udało mi się ją w końcu uruchomić (tzn. połączyć z nią słuchawki) - można poustawiać to i owo. Dźwiękowo jeszcze nie wiem, czy to zmiana na +, a może -, czy w ogóle w inną stronę. Mi się podobały Px, mimo delikatnego pogłosu, który nie objawiał się w każdej sytuacji. Co zauważyłem, to przy włączonym ANC nie słyszę nawet stukania w klawiaturę w czasie, gdy piszę te słowa. We wtorek pierwsza wycieczka Soniaczy do pracy - zobaczymy jak się sprawdzają w podróży.\n9 godzin temu, Gourney napisał:\n@Jaro54 nie chwalił się ich zakupem... . Jaki kolor ? Przy macaniu to "plastik-fantastik" czy ogólnie plastik dobry ?\nBo @Jaro54nie kupował\nJa wziąłem w końcu Aventho Wireless w promocji MP3store. Brązowe. Szkoda,że bez ANC ale PXy jakoś nie zgadzały sie ze mną, Sony WH1000-XM2 są dizajnersko nie dla mnie, B&W P7 Wireless nie mają AptX HD.\nJak dotąd, po weekendowych odsłuchach w domu z LG V30, jestem zadowolony.\nNie chce sie czepiać ale bałeś się plastików w sony a kupiłeś słuchawki które wiadomo że pękają?\n@Lord Rayden - zakup był dla mnie . Jeśli chodzi o jakość materiałów, to moim zdaniem Sony odstają nieco od Pxów, ale źle nie jest. Po prostu wyobrażam sobie, że mogą zacząć trzeszczeć za jakiś czas . Co do dizajnu - mi nie przeszkadza, nie są to w moim mniemaniu słuchawki wyglądające młodzieżowo, ale wiadomo - o gustach się nie dyskutuje. Mają fajny patent z wyciszaniem dźwięku przy zakryciu prawej muszli ręką. Nie tylko wyciszają, ale też (chyba) zbierają dźwięki z otoczenia - dobry patent na wrzeszczącą do Ciebie z drugiego pokoju żonę .\nPodziel się koniecznie wrażeniami z odsłuchów Aventho, bo też rozważałem ich zakup.\nAventho ? Nie słyszałem żeby pękały. Miałrm podobne konstrukcyjnie (nawet gorsze) BD T50p oraz BD DT1350 . Obie używki. Szczególnie intensywnie używałem T50p. Żadnych problemów.\nPoza tym dbam o słuchawki, poza czasem działania leżą w twardym etui, transportowane są odpowiednio zabezpieczone.\n@Lordzie słyszysz różnicę między aptX i aptX HD?\nTrochę już pisałem o tym w tym temacie i w klubie BD.\nJuż teraz mogę powiedzieć, że są to słuchawki raczej jasne (po BT), scena jest mniejsza niż w PX. Słychać "granie Tesli" ale znacznie mniej niż w T50. Nie czuje się plastikowego dźwięku, aczkolwiek czasem czuje się "suchość". Granie precyzyjne i detaliczne. Ostrzejsze niż H6 v.2. Jednak nie tak jak IEMy Fiio F9 bez pianek. To inne granie niż Oppo PM-3, nie tak analogowo-słodkie. No ale to Tesla. Co ciekawe wyszło to na słuchaniu teraz , na V30. Przedtem na Note było ciemniej. Może daje coś ustawienie w apce MIY\nRobiłem ten "audiologiczny" profil.\nI mnie to nawet nie kwestia słyszenia... wolę nowsze rozwiązania, mniej stratne. Ale na V30 z HD, grają mi lepiej Aventho niż na Note 4 tylko z aptX.\n3 osoby z headfi to mają, a nawet beyerdynamic sobie z tego zdaje sprawę: "I've been talking with the authorized repair guys here in the US and they say that Beyerdynamic has identified this as a known issue."\nEdytowane 16 Kwiecień przez Spawn\nPękną to mam gwarancję. Rękojmìę...\nJuż teraz mogę powiedzieć, że są to słuchawki raczej jasne (po BT), scena jest mniejsza niż w PX. Słychać "granie Tesli" ale znacznie mniej niż w T50. Nie czuje się plastikowego dźwięku, aczkolwiek czasem czuje się "suchość". Granie precyzyjne i detaliczne. Ostrzejsze niż H6 v.2. Jednak nie tak jak IEMy Fiio F9 bez pianek. To inne granie niż Oppo PM-3, nie tak analogowo-słodkie. No ale to Tesla.\nRozumiem. Tak pytałem, bo nie miałem możliwości sprawdzenia jeszcze czy słychać różnicę. Mój grajek nie posiada aptX HD.\nTe Aventho według Twojego opisu nie byłyby dla mnie.


Komputronik miał 1,82 mln zł straty netto w III kw. 2009 r., wzrost o 51,2% r/r - Tech\nKomputronik miał 1,82 mln zł straty netto w III kw. 2009 r., wzrost o 51,2% r/r\nSpółka Komputronik miała 1,82 mln zł skonsolidowanej straty netto przypisanej akcjonariuszom jednostki dominującej w III kw. 2009 roku wobec 1,20 mln zł straty rok wcześniej.\nStrata operacyjna na poziomie grupy wyniosła 3,40 mln zł wobec 1,58 mln zł straty rok wcześniej.\nSkonsolidowane przychody wyniosły 187,10 mln zł wobec 167,24 mln zł rok wcześniej.\nNarastająco w I-III kw. 2009 roku spółka miała 2,46 mln zł skonsolidowanej straty netto wobec 1,53 mln zł zysku rok wcześniej, przy przychodach odpowiednio 544,82 mln zł wobec 477,24 mln zł.\nW ujęciu jednostkowym, w I-III kw. 2009 roku spółka miała 2,01 mln zł zysku netto wobec 2,95 mln zł zysku rok wcześniej.


Ubisoft i Bungie zbierają fundusze dla ofiar pożarów w Australii | Nowinki technologiczne , nowe technologie , gadżety , ciekawostki technologia , newsy technologia\nGłównaGryUbisoft i Bungie zbierają fundusze dla ofiar pożarów w Australii\nSty. 14, 2020 at 11:35 am\nUbisoft i Bungie zbierają fundusze dla ofiar pożarów w Australii\nIrek Zamojski 1 tydzień temu AustraliiBungiedlafunduszeofiarpożarówUbisoftzbierają\nSytuacją w Australii żyje obecnie cały świat, dzięki czemu lokalne władze mogą liczyć na pomoc różnych organizacji i inicjatyw, również prywatnych.\nPożary w Australii zbierają ogromne żniwo\nUbisoft Australia i Bungie dołączyli do stale rosnącej listy studiów wspierających walkę z niszczącymi Australię pożarami. Pierwszy z nich właśnie przekazał 30 tysięcy dolarów na rzecz Australijskiego Czerwonego Krzyża, który zajmuje się pomocą ofiarom takich katastrof. Jak podkreśla Ubisoft Australia w stosownym wpisie na Twitterze, fani prosili ich o udostępnienie jakiegoś systemu dotacji w grach, ale deweloper uznał, że bezpośrednie przekazanie funduszy znacznie przyspieszy cały proces.\nTen kryzys pożarowy zdewatsował społeczności na całym kontynencie, a poczucie straty jest łamiące serce. Słyszeliśmy głosy proszące o wprowadzenie dotacji w grach, ale biorąc pod uwagę, że rozwój takich narzędzi trwa, zdecydowaliśmy się na natychmiastową akcję.\nczytamy w oświadczeniu Ubisoft Australia\nBungie poinformowało z kolei, że otwiera swój własny charytatywny program pomocy organizacjom ratującym australijską przyrodą, tj. WIRES i NSW Rural Fire Service.\nW czasie od 16 stycznia do połowy lutego studio będzie sprzedawać specjalne koszulki, z których zysk trafi do tych dwóch organizacji: – Pracujemy nad limitowaną edycją koszulek, które będziemy sprzedawać, aby wspomóc australijskie wysiłki w gaszeniu pożarów i ratowania lokalnych zwierząt. Koszulka, która jest w komplecie z ekskluzywnym emblematem “Star Light, Star Bright’ do Destiny 2, będzie do nabycia w dniach 16 stycznia – 18 lutego. Obecnie ciężko pracujemy nad designem, którym podzielimy się na początku przyszłego tygodnia.\nPrzypominamy też, że w ubiegłym tygodniu Crytivo, czyli twórcy The Universim, zadeklarowali, że oddadzą dwumiesięczne zyski ze swojego sklepu online i 30% sprzedaży ze Steama, żeby wspomóc odbudowywanie domów, wysiłki strażaków i usuwanie szkód.\nMy w Crytivo, może i jesteśmy małą organizacją, ale zawsze ciężko walczymy, by zmienić coś na lepsze. Nasze serca są ze wszystkimi, którzy ucierpieli w katastrofie i bohaterami walczącymi, aby pomóc. Mamy nadzieję, że to zainspiruje innych do podobnych działań.\npisał założyciel Crytivo, Alex Koshelkov\nIrek Zamojski 11 minut temu\nOkazuje się, że Kaer Morhen to nie tylko wiedźmińskie, zrujnowane zamczysko z powieści Andrzeja Sapkowskiego, ale także... nazwa kuźni, którą...\nNowy trailer Marvel’s Avengers objaśnia tajniki gry\nOkulary do oglądania wideo\n4 miesiące temu 18 września 2019\nskoki narciarskie w goglach VR


FRYTKI Z KARPIA - Dolina Karpia\n15 stycznia 2018, 14:41:34\nkarp zatorski - 1 filet (około 1 kg)\nprzyprawy: sól, pieprz, papryka olej do smażenia,sok z cytryny\nRybę pokroić w paski o grubości 1 cm i o długości około 5-7 cm. Następnie posypać przyprawami i panierować w mące ziemniaczanej. Smażyć na głębokim tłuszczu na złoty kolor. Przed spożyciem frytki można skropić cytryną.\nPoleca: Franciszek Sałaciak


GPP Business Park I - Goppert-Mayer - ul. Konduktorska 33, Katowice - biuro do wynajęcia\nGPP Business Park I - Goppert-Mayer - informacje ogólne\nBudynek usytuowany jest przy ulicy Konduktorskiej, w niewielkiej odległości od Drogowej Trasy Średnicowej - głównej arterii komunikacyjnej Katowic. Lokalizacja umożliwia sprawny dojazd do innych rejonów miasta, zarówno komunikacją publiczną jak i własnym środkiem transportu. Obiekt oddalony jest od Międzynarodowego Portu Lotniczego Katowice o około 35 minut jazdy samochodem.\nGPP Business Park - Göppert-Mayer to nowoczesny 7-piętrowy budynek klasy A, który oferuje około 7 350 m2 powierzchni biurowej do wynajęcia. Metraż typowego piętra wynosi 1 081 m2. Obiekt wyposażony jest we wszelkie rozwiązania techniczne i udogodnienia, będące standardem dla budynków tej klasy. Budynek zapewnia także ponad 300 miejsc parkingowych, zarówno na parkingu podziemnym, jak i naziemnym.\nGPP Business Park I - Goppert-Mayer - informacje szczegółowe\nPowierzchnia biurowa brutto budynku 7 350 m2\nPowierzchnia typowego piętra 1 081 m2\nLiczba miejsc parkingowych podziemnych 107


ZEAL & ARDOR: STRANGER FRUIT (CD) - sklep RockMetalShop.pl\nKod produktu: CDX-5322\nTrzecie studyjne wydawnictwo niesamowiitego szwajcarskiego wizjonera Manuela Gagneux, nagrywającego pod szyldem Zeal & Ardor. "Stranger Fruit" to podobnie do poprzednich wydawnictw artysty mocno eklektyczna mieszanka. Manuel ponownie łączy w swoich piosenkach elementy bluesa, gospel, soulu oraz ostrzejszych metalowych dźwięków. Trzeci album Szwajcar stworzył w ciągu kilku miesięcy pracy, a w nadaniu brzmienia wspomogli go producent Zebo Adam oraz odpowiedzianly za miksy Kurt Ballou (Converge, Kvelertak, Nails). Tym razem eklektyczna mieszanka ma mocniejsze, głębsze i bardziej metalowy sound.\n4.Don't You Dare\n5.Fire Of Motion\n8.Ship On Fire\n10.You Ain't Coming Back\n12.We Can't Be Found\n16.Built On Ashes


Przegląd prasy rpkom.pl - wtorek 6 listopada - rp.pl\nPrzegląd prasy rpkom.pl - wtorek 6 listopada\n06-11-2018, ostatnia aktualizacja 06-11-2018 07:30\nDziś rząd zajmie się pakietem zmian w prawie 150 ustawach, który ma je dostosować do unijnego rozporządzenia o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.\nW start-up z Winograd zainwestowali Sebastian Kulczyk i Tomasz Domogała, najmłodszy polski miliarder. Spodobał im się pomysł elektronicznego stetoskopu, który już niedługo przyjdzie z pomocą całym rodzinom. (...) Wszystko zaczęło się ponad dekadę temu. Młody polski przedsiębiorca Wojciech Radomski, wspólnie z kolegami Pawłem Elbanowskim i Marcinem Szajkiem prowadził wtedy firmę IT Programa.pl o charakterze usługowym. (...) Trzy lata temu na Facebooku zamieścili ogłoszenie. Szukali merytorycznych partnerów do współpracy. Odpowiedzieli im naukowcy z Instytutu Akustyki UAM, dr Honorata Hafke-Dys oraz dr hab Jędrzej Kociński. Naukowcy mieli już konkretny pomysł.\nS. 4 Dodatku Mój Biznes\nDlaczego "Wiedźmin" Netfliksa nie powstaje w Polsce?\nBrakuje w naszym kraju systemu zachęt dla zagranicznych filmowców. W Sejmie jest projekt takiej ustawy, ale nie wiadomo kiedy wejdzie w życie. Jak wyliczyło PwC samo wprowadzenie ulg podatkowych zwiększyłoby polski rynek filmowy z 40 mln zł do 120 mln zł.\nhttp://wyborcza.pl/7,156282,24128897,dlaczego-wiedzmin-netfliksa-krecony-jest-na-wegrzech-a-nie.html (dostęp płatny)\nNaprawisz samochód, ugasisz pożar, obsiejesz pola. To wszystko w grach Krzysztofa Kostowskiego. Zatrudnia on teraz 40 zespołów deweloperskich, które wymyślają dla jego firmy proste gry komputerowe. (sylwetka założyciela PlayWay, kandydata do tytułu Przedsiębiorca Roku).\nBiznes kryptowalutowy szybko przestał się opłacać. Platforma Independent Enterprise zamroziła go i wstrzymała wypłaty tysiącom inwestorów. Ponad 4 tys. klientów zainwestowało w moc obliczeniową komputerów, tzw. koparek kryptowalut, za pośrednictwem platformy internetowej Independent Enterprise (IE), należącej do Independent Enterprise Global z siedzibą w Belize. Za sprzedaż koparek, umieszczenie ich w jednej z czterech serwerowni na terenie Polski, a także obsługę, konserwację i podłączenie do internetu odpowiada Independent Enterprise Polska z siedzibą w Pabianicach koło Łodzi.\nhttps://www.pb.pl/ethereum-podkopalo-kopalnie-944483 (dostęp płatny)


Ruszył tegoroczny monitoring szkodnika omacnicy prosowianki / Firmy rolnicze, produkujące sprzęt rolniczy, dla rolnictwa / Agropolska\n07-07-2015,16:40\tAktualizacja: 07-07-2015,21:49\nMonitoring STOP omacnicy jest dostępny na stronie www.stopomacnicy.pl\nW tym sezonie monitoring prowadzony jest od 2 do 15 lipca br. Pułapki świetlne wabiące motyle omacnicy umieszczone są w 13 lokalizacjach obejmując 9 województw: dolnośląskie, opolskie, śląskie, małopolskie, łódzkie, wielkopolskie, kujawsko-pomorskie, mazowieckie, podlaskie oraz lubelskie.\n"Dwa razy w tygodniu, w każdy wtorek i piątek będziemy aktualizować dane dotyczące monitoringu szkodnika oraz zamieszczać dane na wykresach" - zapewnia Syngenta.\nNa polach widać, kto nie zwalcza omacnicy prosowianki\nWłaśnie teraz doskonale widać na polach, którzy rolnicy nie przywiązują należytej wagi do zwalczania omacnicy prosowianki - najgroźniejszego szkodnika kukurydzy. Brak roztropności rolników widać po niezniszczeniu resztek pożniwnych i...\nKażdy z wykresów dotyczy pojedynczej pułapki i dzięki temu można odszukać pułapkę w najbliższej okolicy.\nOmacnica prosowianka występuje już w całej Polsce. Na południu kraju uszkadza 50-80 proc. roślin, a lokalnie nawet 100 proc. roślin. W minionym roku w Polsce centralnej owad ten spowodował lokalnie uszkodzenia ponad 40 proc. roślin, a w Polsce północnej 15-20 proc. roślin. Zasięg występowania omacnicy w Polsce powiększa się z roku na rok.\nMotyle omacnicy wylatują w okresie tuż przed wiechowaniem kukurydzy. Po wylocie i kopulacji składają jaja na liściach kukurydzy. W zależności od przebiegu pogody po ok. 7-10 dniach z jaj wylegają się larwy omacnicy (gąsienice).\nPoczątkowo larwy odżywiają się jedynie pyłkiem roślin. Wraz ze wzrostem gąsienice zaczynają wgryzać się w łodygi roślin powodując ogromne straty w uprawie.\nAby skutecznie ograniczyć żerowanie larw omacnicy należy zwalczyć je zanim wgryzą się w twarde części roślin kukurydzy. Dlatego tak ważne jest śledzenie faz rozwojowych kukurydzy i uchwycenie okresu rozwijania wiech przez roślinę (BBCH 55-59) oraz monitoring masowego wylotu motyli dzięki pułapkom świetlnym.\nPołączenie tych obserwacji pozwala ustalić najlepszy moment zabiegu oraz najwyższą skuteczność w zwalczaniu głównej fali uderzeniowej larw szkodnika.\nW zwalczaniu omacnicy prosowianki Syngenta zaleca preparat Karate Zeon. Jest to insektycyd spełniający oczekiwania najbardziej wymagających rolników. Termin stosowania: w fazie pełni wiechowania kukurydzy (BBCH 55-59), dawka: 0,2 l/ha.\nDzięki opatentowanej przez Syngenta formule mikrokapsuł zapewnia wyjątkową skuteczność:\nszybko i skutecznie zwalcza omacnicę prosowiankę oraz wiele innych szkodników w uprawie kukurydzy,\nmikrokapsuły o technologii "Zeon" sprawiają, że substancja aktywna jest bardzo stabilna w opakowaniu, a po naniesieniu cieczy użytkowej na roślinę, uwalniana jest w ciągu kilku sekund,\nstałą i wysoką skuteczność działania preparatu na roślinie zapewnia stabilizator UV, który chroni substancję aktywną przed fotorozpadem,\nma krótki okres prewencji dla pszczół (1 godzina), co zapewnia, że Karate Zeon jest produktem najmniej szkodliwym dla środowiska spośród dostępnych na rynku.\nsyngenta omacnica prosowianka pułapki świetlne ostrinia nubilalis motyl nocny karate zeon insektycyd kukurydza bbch 55-59


Dom Salazara zwariował...: Rozdział 67\nPrzychodzę do Was z nowym rozdziałem, ale na wstępie muszę się przyznać - nie jestem z niego zadowolona. Szczególnie scena, która otwiera tą część historii nie poszła po mojej myśli. Chyba dobra kreacja Ginny i Blaise'a jest ponad moje możliwości... Niemniej - starałam się.\nNie przedłużam i zapraszam do czytania (i komentowania)!\nRozdział 67 – Znów w domu.\nGinny Weasley, niosąc pod pachą grubą księgę, zmierzała w stronę biblioteki. Postanowiła podciągnąć swoje stopnie z transmutacji w przyszłym semestrze, ale żeby to osiągnąć czekało ją parę ciężkich wieczorów, spędzonych w bibliotece. Nie chciała marnować czasu. Zauważyła, że przez ostatnie wydarzenia, w dużej mierze związane z Blaisem, opuściła się w nauce. Nigdy nie była orłem, ale zazwyczaj zgarniała przyzwoite stopnie. Oprócz nauki zaniedbała również przyjaciół, nie potrafiła sobie przypomnieć, kiedy ostatnio rozmawiała z Nevillem, czy koleżankami ze swojego rocznika. Czuła, że zaniedbała ludzi, na których naprawdę jej zależało. Kiedy ostatnio rozmawiałam z Georgem? Była na siebie wściekła. Zapatrzona w Zabiniego, zostawiła za sobą wszystkich, których kochała i wiedziała, że to była tylko i wyłącznie jej wina. Ginny czuła się jak idiotka.\nPchnęła podwójne drzwi, wchodząc do biblioteki. Przywitała panią Pince i od razu skręciła w stronę działu ksiąg związanych z transmutacją. Ginny znała te regały aż zbyt dobrze, sama nie wiedziała, dlaczego przedmiot McGonagall sprawiał jej tyle trudności. Znalazła interesujący ją wolumin. Ostrożnie zdjęła go z półki i zajęła miejsce przy stoliczku.\n– Lumos – mruknęła, a lampka, stojąca na drewnianym blacie zaświeciła żółtym światłem. Usiadła na twardym krześle i pochyliła nad książką. Odszukała w spisie treści rozdział, omawiany na ostatnich lekcjach i zabrała się za robienie notatek. Po pół godziny odłożyła na chwilę pióro i wstała rozprostować nogi. Przeszła dwa razy wzdłuż regałów, przeskakując wzrokiem z jednego grzbietu książki na kolejny.\n– Szukałem cię. – Usłyszała czyjś głos za plecami. Nie wzdrygnęła się, bo nie tak łatwo było ją wystraszyć. Odwróciła się, krzyżując ręce na piersiach. Nie zdziwił ją widok Blaise’a. Chłopak od śniadania sprawiał wrażenie, jakby chciał z nią porozmawiać, wiedziała, że ten moment nadejdzie.\n– Znalazłeś – rzuciła obojętnie. Kącik jego ust uniósł się do góry.\n– Chciałem wiedzieć, jak bardzo mnie nienawidzisz, zanim powiem cokolwiek więcej.\n– Bardzo – niemal warknęła dziewczyna. To, co zrobił jej Ślizgon, było czymś więcej niż gwarantowanym pobytem w skrzydle szpitalnym. Miała po prostu złamane serce. Naprawdę się w nim zadurzyła, a on potraktował ją jak zwykłą szmatę. Oczywiście wiedziała, że jest równie winna, jak Blaise. Nikt nie kazał jej wskakiwać na kolana Michaela Cornera, ale, cholera, tak bardzo nie chciała, żeby ktoś dowiedział się o jej związku ze Ślizgonem. Gdyby postąpiła inaczej… gdyby… Ginevra wiedziała, że jest za późno na spekulację.\n– Na początku chciałem cię przeprosić, ale chyba zwykłymi przeprosinami niczego nie osiągnę…\n– Niezwykłymi też nie – wtrąciła Gryfonka, robiąc krok w stronę Blaise’a. W bibliotece nie wolno było rozmawiać, toteż dwójka uczniów musiała mówić naprawdę cicho.\n– Mam tylko nadzieję, że kiedyś spojrzysz na mnie bez tego strachu w oczach.\n– Nie boję się ciebie. – Głos dziewczyny, choć cichy, zabrzmiał pewnie, ale Zabini nie dał się oszukać. Uśmiechnął się i wyciągnął dłoń w stronę twarzy Gryfonki, a ta natychmiast się odsunęła.\n– Twoje czyny przeczą twoim słowom, Gin.\n– Jesteś żałosny, to wszystko jest żałosne. Skończmy tę szopkę. Co ty właściwie chcesz osiągnąć? – Ginny podniosła głos, więc zaraz rozległ się wrzask bibliotekarki, że w pomieszczeniu obowiązuje bezwzględna cisza. Chłopak nachylił się nad dziewczyną i ściszając głos do szeptu, kontynuował rozmowę:\n– Nie chciałem, żeby tak wyszło, ale doskonale wiesz, że nie jesteś bez winy.\n– Nawet nie wiesz, co tam się stało, nie masz prawa mnie oceniać! – Dziewczyna znów zaczęła podnosić głos.\n– Nie podniecaj się tak, bo nas stąd wyrzuci – upomniał ją Blaise, co spowodowało, że na policzkach Ginevry zakwitły czerwone rumieńce.\n– A teraz powiem ci, co tam się stało, a ty skoryguj, jeśli się mylę.\n– Pomyłką było zadawanie się z tobą – fuknęła, ale postanowiła wysłuchać Ślizgona. Ostatecznie nie miała niczego do stracenia.\n– Corner wiedział, że z kimś się spotykasz i postanowił dowiedzieć się z kim. Ty oczywiście spanikowałaś, bo przecież „nikt nie może się o nas dowiedzieć, Blaise” – parodiował jej głos. – Więc zgodziłaś się na wszystko, co ten idiota wymyślił. Mam rację? – Patrzył na nią z wyższością. Ginny westchnęła.\n– Żadnego „ale”, oboje zawiniliśmy, tyle.\n– Tyle? Tyle? Blaise, pobiłeś mnie do nieprzytomności, nie sądzę, że to „tyle”. – Chłopak słyszał, że głos jej się łamie. Wiedział, że wtedy przesadził, ale to był odruch. Nie kontrolował się. Chciał coś jeszcze powiedzieć, ale pani Pince wychyliła się zza rogu:\n– Minus dziesięć punktów dla Slytherinu i Gryffindoru. Jeśli chcecie hałasować, róbcie to poza biblioteką. – Irma Pince poprawiła swoje okulary i zniknęła za kolejnym regałem.\n– Chodźmy – powiedział Ślizgon i wyciągnął rękę w stronę dziewczyny. Ginny przecząco pokręciła głową.\n– Mam do odrobienia transmutację, przeszkadzasz mi. Jeśli tylko tyle masz do powiedzenia, to wracam do nauki. – Usiadła nad otwartą książką, ale wtedy Zabini zgasił lampkę i zamknął jej wolumin przed nosem.\n– Mam do powiedzenia o wiele więcej. – Chwycił ją za ramię i pociągnął do góry. Wyrwała się z jego uścisku, oburzona tym, jak ją potraktował.\n– Może mnie pobij, będę stawiała mniejszy opór!\n– Nie rób przedstawienia, tylko chodź – powiedział spokojnie i znów chciał ją złapać za ramię. Ginny prędko się odsunęła.\n– DOŚĆ TYCH WRZASKÓW! ODEJMUJĘ WASZYM DOMOM KOLEJNE DZIESIĘĆ PUNKTÓW! TO OSTATNIE OSTRZEŻENIE! – Żyłka na czole pani Pince pulsowała, a jej twarz była czerwona niczym dorodny pomidor. Ginny spojrzała na Zabiniego i skinęła mu głową. Potem pozbierała szybko swoje rzeczy.\n– Przepraszamy – rzuciła cicho do bibliotekarki i razem z chłopakiem pospiesznie opuściła pomieszczenie.\n– Przez ciebie nie zdam transmutacji – rzuciła cierpko. Kierowała się do wieży Gryffindoru, nie zwalniając ani na moment. W tym, co powiedział jej Blaise, było trochę prawdy, bała się przyznać, że spotyka się ze Ślizgonem i dlatego sprawa z Cornerem miała tak fatalny finał. Blaise pociągnął ją za sobą w stronę bardziej ustronnego miejsca, choć w czasie przerwy świątecznej, Hogwart i tak świecił pustkami. Gryfonka nawet nie zarejestrowała, że Zabini wciąż trzymał przegub jej nadgarstka. Chłopak przystanął przy wejściu na wieżę zegarową.\n– Panie przodem – mruknął i puścił rękę wściekłej jak osa dziewczyny.\n– Jeśli tam wejdę i zgodzę się z tobą porozmawiać, dasz mi spokój? – zapytała, mając nadzieję, że po tej rozmowie Ślizgon zostawi ją w spokoju.\n– Tak – powiedział pewnie, wyczekująco patrząc w jej oczy. Ginny westchnęła i zaczęła wspinać się po stromych stopniach. Nie rozumiała, dlaczego Zabini wciąż ją męczy, ale, choć trudno jej było to przyznać, cieszyły ją jego próby. Może nie jest za późno, żeby uratować… Co właściwie chcesz ratować, głupia. W końcu stanęła na szczycie wieży. Rozciągał się stąd widok na ośnieżone pola i lasy wokół zamku.\n– Pięknie, prawda? – zapytał Blaise, jak za każdym razem, gdy przyprowadzał tu jakąś dziewczynę. To było jego miejsce, zapomniane przez innych uczniów, niedoceniane. Zazwyczaj otrzymywał twierdzącą odpowiedź, więc mógł przejść do zapewnień, że z nikim wcześniej tu nie był. Już dawno doszedł do wniosku, że wszystkie dziewczyny działają podobnie, więc opracował niemalże niezawodną taktykę, która pozwalała podbić serca uczennic Hogwartu. Jednak zauważył, że z Ginny było trochę inaczej. Oczywiście nie z nią jedną, ale z jakiegoś powodu tym razem nie chciał odpuścić.\n– Ymm ładny, Blaise, chyba że mieszkasz na wsi i widzisz takie rzeczy codziennie, wtedy jest po prostu przeciętny. Jak kto woli. – Wiedział. Wiedział, że nie zachwyci się jak większość przyprowadzonych tu przez niego dziewczyn.\n– Może też powinienem zamieszkać na wsi – powiedział Ślizgon, łapiąc jej spojrzenie. Ginny oparła się plecami o barierkę i spojrzała na Blaise’a.\n– Pewnie masz ze cztery posiadłości na wsi, a jeśli nie, poproś matkę, na pewno ci kupi przy błahej okazji. Może nawet z całą wsią… – kpiąco powiedziała rudowłosa. Zabini spuścił wzrok, uśmiechając się pod nosem.\n– Raczej już nikt mi niczego nie kupi.\n– Co to niby znaczy? – Ginevra zmarszczyła nos, co uwydatniło piegi.\n– Zrzekłem się majątku, Gin. – Ślizgon obserwował, jak niebieskie oczy dziewczyny rozszerzają się, a ręce, które dotychczas trzymała skrzyżowane na piersi, opadają wzdłuż tułowia.\n– Co takiego? Dlaczego? Jak? Co ty w ogóle mówisz? – Gryfonka doskonale wiedziała, co dla arystokraty oznacza zrzeczenie się majątku. Blaisowi nie pozostało nic, oprócz nazwiska. W wypadku śmierci Zofii cały majątek przejmie bank, ciemnowłosy nastolatek nie dostanie złamanego kunta. Dziewczyna powoli wypuściła powietrze.\n– Zrobiłem to dla ciebie – powiedział Blaise, obserwując reakcję Gryfonki. Właściwie Ginny miała niewiele wspólnego z jego decyzją, zrobił to z zupełnie innych powodów, ale czego się nie robi, aby zdobyć serce dziewczyny? Chłopak czuł, że to najbardziej szatański z jego planów.\n– Nie rozumiem – przyznała w końcu nastolatka. W jej spojrzeniu coś się zmieniło, a Zabini zawył w duchu z radości. Znów jest moja. Pomyślał, ale opanował emocję, kontynuując niebezpieczną grę.\n– Moja matka jeszcze przed tym całym incydentem z Cornerem, chciała, abym w czasie przerwy świątecznej poznał ją z moją dziewczyną. Z tobą, Gin. – Gryfonka nie przerwała, choć nie zgadzała się z określeniem, które przypisał jej chłopak. – Napisałem jej o tobie. Wściekła się, zabronił mi się z tobą spotykać, odgrażała się. Mówiła, że jeszcze zobaczę. Miałem ją głęboko gdzieś, aż w końcu… powiedziała – Blaise zaczął się plątać. – Powiedziała, że sprawi, że znikniesz z mojego życia, bo nie pozwoli, żeby zdrajcy krwi położyli łapy na jej majątku. Ironia, co nie? Jakby czegokolwiek dorobiła się sama – Ślizgon parsknął. – Wiedziałem, do czego jest zdolna, ona… miała różne sposoby. W końcu jakoś sprzątła siedmiu mężów i nikt nie zadawał pytań. Cholernie się wtedy o ciebie bałem. Napisałem, że skoro pieniądze są dla niej takie ważne, to zrzekam się majątku. Myślała, że żartuję, że tylko tak mówię. Pojechałem do domu na święta i choć już wtedy mnie nienawidziłaś… Zrobiłem to. Oddałem swoje prawa do wszystkiego, co posiadałem. Do wszystkich posiadłości, skrytek bankowych, zabytkowych przedmiotów. Zostawiłem to wszystko dla ciebie, Gin. Chciałem, żebyś była częścią mojego dalszego życia, choć pewnie nie będzie proste. – Po tej serii kłamstw i ckliwości zapanowała cisza. Blaise nie mógł wyczytać nic z twarzy Gryfonki. Nie wiedział, czy mu wierzy. Z drugiej strony nie dał jej żadnych powodów, dla których miałby kłamać.\n– Czy to cokolwiek dla ciebie zmienia, Gin? Czy moje poświęcenie cokolwiek znaczy? – Powoli kiwnęła głową. Na twarzy Ślizgona pojawił się szeroki uśmiech, liczył, że Ginevra rzuci mu się w ramiona, obdarzy namiętnym pocałunkiem. Większość dziewczyn po takim wyznaniu skończyłaby z nim w łóżku, ale od Ginny usłyszał tylko:\n– Nie nienawidzę cię, Blaise. Uznaj to za sukces.\nRudowłosa nastolatka uciekła z wieży zegarowej. To, czego się dowiedziała, przygniotło ją, było jak kula u nogi. Nie mogła uwierzyć w słowa Ślizgona. Miała jeszcze tyle pytań, tyle wątpliwości! Choć to, co zrobił Zabini było, bezdyskusyjnie, dużym poświęceniem.\nDwójka nastolatków usiadła do kolacji. Tak mało osób pamiętało, że jeszcze nie są dorośli, wymagano od nich tak wiele, że i oni czasem zapominali, że wciąż są dziećmi. Hermiona nie pamiętała, kiedy ostatnio śmiała się do łez z przyjaciółmi, kiedy ostatnio pospała trochę dłużej. Nie chciała być dorosła, ale tego od niej wymagano, więc tak się zachowywała. Draco poprawił przekrzywiony widelec, aby wszystkie sztućce leżały równo obok białego talerza. Nie pamiętał, kiedy ostatnio jadł pizzę, leżąc z kartonowym pudełkiem w łóżku. Kiedy miał na sobie zwykły dres, zamiast spodni wyprasowanych w kant.\n– Smacznego – powiedziała cicho Gryfonka, nakładając sobie na talerz pieczeń z ziemniaczkami. Polała wszystko sosem i oblizała kciuk. Draco obserwował ją z drugiego końca stołu, ale po chwili sam zabrał się za jedzenie. Oboje grzebali widelcami w talerzach. Hermiona nie mogła nic przełknąć z obawy przed jutrzejszym procesem. Wszystko zależało od Lucjusza Malfoya. Czuła się bezsilna. Draco miał kilka pytań do dziewczyny, ale nie chciał, żeby myślała, że przejmuje się jej samopoczuciem, więc uparcie milczał.\n– Nie smakuje ci? – Dziewczyna pytająco uniosła brew. Od dłuższej chwili przyglądała się Malfoyowi, który bawił się jedzeniem. Sama niewiele zjadła, ale jej zachowanie miało swoje uzasadnienie. Ślizgon gwałtownie podniósł głowę, wlepiając wzrok w twarz Hermiony. Poczuła się odrobinę speszona, kiedy tak taksował ją spojrzeniem.\n– Denerwujesz się? – zapytał nagle, a panna Granger odwróciła wzrok. Malfoy mówił dalej, udając, że nie widział niechęci Gryfonki do kontynuowania tej rozmowy:\n– Nie musisz odpowiadać, wiem, że tak. W końcu twoje dalsze życie zależy od mojego ojca. Ironia, co nie? – Hermiona spojrzała na niego, mrużąc oczy. Już chciała zadać, cisnącej się na usta pytanie, ale Draco znów się odezwał:\n– Nie pytaj, ironiczne jest to, że jesteś na jego łasce, tak samo jak ja, na twojej. – Zapanowała cisza, podczas której Hermiona analizowała całą wypowiedź blondyna. Nie wierzyła, że porównał ją do Lucjusza. Czy jest mu ze mną tak źle? Zastanawiała się, ale po chwili Draco rozwiał wszystkie jej wątpliwości. – Chociaż nie, zupełnie nie… O Merlinie, mam cholerne szczęście, że trafiłem na ciebie. – Hermiona nie skomentowała jego wywodu. Wlepiła wzrok w talerz z rozgrzebaną kolacją, ale na jej ustach można było dostrzec nieśmiały uśmiech.\nSzatynka wzięła głęboki wdech, kiedy lewe skrzydło masywnych drzwi się uchyliło. W korytarzu pojawił się wysoki urzędnik. Czarna szata sięgała mu do kostek, a głowę miał nakrytą niewysoką, szpiczastą czapką. Kurczowo zaciskał dłoń na różdżce. Odchrząknął i przemówił do zgromadzonych w korytarzu.\n– Wielka Rada Wizengamotu jeszcze nie przybyła, opóźnienia tym spowodowane nie wynikają z winy Ministra Magii. Proszę uzbroić się w cierpliwość i zrobić przejście dla świadka, doprowadzonego z Azkabanu. – Hermiona czekała na każde kolejne słowa czarodzieja, ale ten zniknął za drzwiami. Jej niepokój rósł z każdą minutą zwłoki. Nieprzyjemne uczucie w brzuchu nie dało o sobie zapomnieć nawet na chwilę. Obok niej siedział Draco, co chwilę strzepywał niewidzialny pyłek ze swoich spodni, marszczących się wokół kolan. Czy on też się stresuje? Zastanawiała się panna Granger, ale szybko doszła do wniosku, że chłopak nie ma powodów do obaw. Potarła zmęczoną twarz i wtedy usłyszała kroki i dźwięk, jaki wydawały łańcuchy ciągnięte po podłodze. Z końca korytarza tam, gdzie mieściły się windy, w ich stronę zmierzał Lucjusz Malfoy, w asyście dwóch strażników. Nie uszło uwadze dziewczyny, że skute miał zarówno ręce, jak i nogi. Narcyza, która jeszcze przed momentem zajmowała miejsce obok Draco, wstała. Poprawiła długą do ziemi, prostą, butelkowozieloną suknię i spojrzała prosto w oczy męża. Nic nie powiedziała, ale Lucjusz niezauważalnie kiwną jej głową, a potem strażnicy pociągnęli go w stronę wejścia na salę rozpraw. Kiedy zamknęły się za nim drzwi, Narcyza znów zajęła swoje miejsce. Kiedy ojciec Malfoya przechodził obok Hermiony, dziewczyna dostała gęsiej skórki. Czuła się jeszcze gorzej niż wcześniej. Nagle nastało jakieś poruszenie, reszta świadków obecna w korytarzu, poderwała się i zaczęła wchodzić na salę. Hermiona nie rozumiała, co się dzieje, co przegapiła. Z windy nagle wyszła trójka pracowników ministerstwa, ubrana w czerwone szaty i czapki tego samego koloru. Spóźnieni członkowie Rady Wizengamotu. Za nimi szła McGonagall. Odszukała wzrokiem dwójkę nastolatków. Podeszła do nich żwawo, poprawiając okulary. Skinęła głową Narcyzie, a potem uformowała usta w coś na kształt pokrzepiającego uśmiechu. Położyła rękę na ramieniu panny Granger, jakby chciała dodać jej otuchy, a potem pospiesznie weszła na salę rozpraw za członkami Rady. Oddech Hermiony przyśpieszył, było już tak blisko, za chwilę miały paść decyzję, które zaważą na jej całym przyszłym życiu. Wielkie drzwi znów się otworzyły.\n– Oskarżona proszona na salę – powiedział ten sam wysoki czarodziej, który informował o opóźnieniu rozprawy. Hermiona miała wrażenie, że było to lata temu. Podniosła się szybko z twardej ławy i wtedy ktoś chwycił jej rękę. Odwróciła głowę, a jej wzrok skrzyżował się ze stalowym spojrzeniem Draco. Chłopak splótł jej palce ze swoimi i powoli wstał. Nachylił się do ucha Gryfonki i szepnął:\n– Cokolwiek tam się stanie, będę z tobą. Będę tuż obok. – Mocniej ścisnął jej dłoń, kiedy chciała go puścić i wejść na salę rozpraw. Rozplótł ich palce dopiero za wielkimi drzwiami.\n– Oczyszczona ze wszystkich zarzutów – powiedział wyraźnie Minister Magii - Kingsley Shacklebolt. Trzask drewnianego młotka dźwięczał w uszach Hermiony jeszcze długo po tym, gdy Rada Wizengamotu opuściła salę rozpraw. Myślała, że rozpłacze się ze szczęścia. Nie dane jej było usłyszeć zeznań Lucjusza, więc do samego końca nie wiedziała, jak potoczą się jej losy. Powoli podniosła się z ławy oskarżonych. Podeszło do niej kilku czarodziejów, w tym sam Minister, aby uścisnąć jej dłoń. Shacklebolt przepraszał za stres, jaki zafundowało jej Ministerstwo, ale tłumaczył, że takie były procedury. Panna Granger nie słuchała go zbyt uważnie, czuła się tak lekko, beztrosko. Była szczęśliwa. Po krótkiej chwili Minister Magii pożegnał się z nastolatką, gnając na kolejne spotkanie. Hermiona szukała białych włosów Malfoya w tłumie opuszczających salę czarodziejów, ale nie potrafiła go wypatrzeć.\n– Mówiłem, że będę tuż obok – usłyszała za sobą jego słowa. Odwróciła się z uśmiechem. Draco stał za nią z otwartymi rękami, widział jak się waha, więc nie czekając, objął dziewczynę, przyciągając jej smukłe ciało bliżej siebie. Hermiona wtuliła głowę w zagłębienie między jego obojczykiem a szyją. Stali tak dłuższą chwilę, podczas gdy kolejni świadkowie oraz członkowie rady tłoczyli się przy drzwiach.\n– Chyba nic mnie dzisiaj nie zaskoczyło tak, jak widok waszej dwójki teraz. – Panna Granger usłyszała za sobą głos McGonagall. Odsunęła się od Malfoya, choć miała wrażenie, że chłopak puścił ją niechętnie. Nadal czuła jego rękę na swoich plecach. Dyrektorka od razu dostrzegła rumieńce na policzkach swojej podopiecznej, ale nie skomentowała tego. Widok nienawidzącej się dwójki zbił ją z tropu. Odchrząknęła, a potem zwróciła się do szatynki:\n– Oficjalnie możesz wrócić do Hogwartu, Hermiono. Nawet od zaraz. – Oczy Gryfonki rozbłysły, a na jej ustach pojawił się uśmiech.\n– Bardzo pani dziękuję, pani dyrektor.\n– Nie będę wam już przeszkadzać. – McGonagall uśmiechnęła się sztywno i już zamierzała odejść, ale zatrzymało ją pytanie panny Granger:\n– Czy Malfoy również może już wrócić do zamku? – Dyrektorka odwróciła się, mrużąc oczy. Właściwie była przygotowana na powrót pana Malfoya dopiero po przerwie świątecznej, jednak po szybkich kalkulacjach doszła do wniosku, że te parę dni nie zrobi nikomu różnicy.\n– Nie widzę przeszkód, już wszystko jest gotowe. – Nastolatkowie popatrzeli po sobie, bo słowa dyrektorki wydały się dość zagadkowe.\n– Po obiedzie widzę was w moim gabinecie – dodała starsza kobieta i odeszła w stronę drzwi. Hermiona przez chwilę jeszcze wpatrywała się w postać McGonagall. Nie rozumiała, co miało być „gotowe”, ale dała temu spokój, wiedząc, że nie dowie się przed obiadem.\n– Znajdźmy twoich rodziców, chciałam zamienić z nimi parę słów. – Draco spojrzał na Gryfonkę, jakby dziewczyna oznajmiła, że adoptowała hipogryfa.\n– Czy się przesłyszałem? – zapytał ze śmiechem, biorąc to za żart, ale nastolatka pokręciła głową. Była całkowicie poważna. Chłopak westchnął.\n– Dobrze, pewnie czekają na korytarzu. – Ruszyli w stronę drzwi wyjściowych, opuszczając salę, jako jedni z ostatnich.\n– Emm… Malfoy? – Chłopak dostrzegł na policzkach dziewczyny rumieńce.\n– Wciąż mnie obejmujesz… – powiedziała cicho, a Draco uświadomił sobie, że Gryfonka ma rację. Nieśpiesznie zdjął rękę z jej tali.\n– Przeszkadzało ci to? – zapytał, przepuszczając ją w drzwiach. Hermiona odwróciła się do niego i już otwierała usta, żeby odpowiedzieć, ale ponad jej ramieniem Ślizgon dostrzegł Lucjusza i Narcyzę.\n– Dokończymy tę rozmowę innym razem – mruknął, spoglądając gdzieś ponad jej głowę. Hermiona podążyła za jego wzrokiem i zatrzymała się nagle przed państwem Malfoy. Lucjuszowi towarzyszył tylko jeden strażnik. Narcyza uśmiechnęła się do Hermiony, choć był to trochę wymuszony uśmiech. Panna Granger poczuła się dość niezręcznie, mimo że sama chciała porozmawiać z rodzicami Draco. Przełknęła ślinę i opanowała drżenie rąk.\n– Dziękuję, że wycofał pan oskarżenia – powiedziała dość cicho, na szczęście głos jej nie zadrżał. Lucjusz uśmiechnął się dość paskudnie.\n– Nawet najgorszym wrogom nie życzyłbym trafienia do Azkabanu. Nie życzę tego nawet tobie, choć jesteś zwykłą – Słowo „szlamą” zaczęło formować się w ustach mężczyzny, ale Narcyza posłała mu takie spojrzenie, że Lucjusz nie dokończył swojej wypowiedzi. Hermionę mało obeszły niewypowiedziane słowa, były niczym w porównaniu z obelgami, które usłyszała kilka dni temu w Malfoy Manor.\n– Dziękuję również pani, pani Malfoy. Za wszystko, co zrobiła pani w mojej sprawie. – Narcyza skinęła jej głową, nie odezwawszy się słowem.\n– Powinniśmy już iść, trzeba spakować bagaże – odezwał się Draco, ignorując całkowicie swoich rodziców. Gryfonka spojrzała na niego i skinęła głową.\n– Do widzenia – powiedziała, jak zawsze uprzejma i skierowała się w stronę wind.\n– Poczekam na ciebie na górze – mruknęła do Draco, chciała dać mu czas, żeby mógł pożegnać się z rodzicami.\n– Nie trzeba, pójdę z tobą – powiedział, siląc się na spokój. Obrzucił Lucjusza nienawistnym spojrzeniem. – Dziękuję – zwrócił się do Narcyzy – napiszę, gdy już będę w szkole. – Kobieta uśmiechnęła się szeroko na wieść o powrocie syna do Hogwartu, choć McGonagall poinformowała ją już wcześniej.\n– Kochamy cię – powiedziała kobieta, na co Draco cały się spiął. Sztywno skinął głową, nie zaszczyciwszy ojca spojrzeniem. Może i uściskałby Narcyzę, ale jeszcze nie był na to gotów. Zamiast tego uśmiechnął się do niej w dość wymuszony sposób i odwrócił się, powoli idąc wzdłuż korytarza. Mimo wszystko cieszył się, widząc rodziców razem. Wiedział, że Lucjusz nie poradziłby sobie bez Narcyzy. Choć nie rozumiał, dlaczego jego matka wciąż kocha takiego łotra.\nDogonił Gryfonkę, która stała przy windach.\n– Chodźmy Granger. Wracamy do domu – powiedział i już chciał objąć ją ramieniem, ale w porę się powstrzymał.\nRon razem z Harrym siedzieli w pokoju wspólnym Gryfonów, poranek mijał im bardzo leniwie, choć pora obiadu zbliżała się nieuchronnie. Czekali cierpliwie na jakiekolwiek wieści od Hermiony. Chociaż jedną z rzeczy, której nauczyli się w tym roku była cierpliwość. Natomiast Ginevra od rana biegała po zamku, wypatrując kogokolwiek zorientowanego w sprawie jej przyjaciółki. Niestety nie widziała się z McGonagall, toteż próbowała pociągnąć innych nauczycieli za język, jak na złość nikt nic nie wiedział, choć Gryfonka uparcie twierdziła, że specjalnie nie chcą jej nic powiedzieć. Rudowłosa nie mogła usiedzieć w miejscu. Ron po raz trzeci ograł Harry’ego w szachy. Na co okularnik skrzywił się nieznacznie.\n– Musisz się bardziej starać – parsknął śmiechem Ron, chowając grę. Nie od dziś było wiadomo, że Ronald prawie nie ma sobie równych, jeśli chodziło o szachy czarodziejów. Ginny wpadła do pokoju, przez dziurę pod portretem. W lewej ręce trzymała do połowy zjedzone jabłko. Przeszła energicznie przez pokój i usiadła w fotelu naprzeciw wylegujących się Rona i Harry’ego. Brunet wyprostował się, a coś w jego karku nieprzyjemnie strzeliło.\n– Oczywiście nikt nic nie wie, nadal – powiedziała Ginny, a potem dokończyła swoje jabłko.\n– Uspokój się, jeśli coś się wydarzy, będziesz wiedzieć pierwsza – powiedział Ron spokojnie. Położył nogi na dolną półkę w stoliku. Ginny tylko wywróciła oczami i wstała, żeby wyrzucić ogryzek. Kiedy stała nad koszem na śmieci do pokoju weszła Parvati. Kilka par oczu zwróciło się w jej stronę, choć pokój wspólny Gryfonów raczej świecił pustkami, lwia część uczniów spędzała święta w domu i tylko nieliczni zaszczyciła Hogwart swoją obecnością podczas przerwy. Dziewczyna rozejrzała się niepewnie, a potem podeszła prosto do Harry’ego i Rona.\n– Widziałam Hermionę w zamku. Wracałam właśnie z kuchni, kiedy ona i…\n– Cooo? Hermiona, tutaj? – Ginny z prędkością światła znalazła się przy Parvati.\n– Tak, miała w ręce bagaż i…\n– Gdzie ją widziałaś? – przerwała niegrzecznie rudowłosa Gryfonka. Parvati zmarszczyła ciemne brwi i przeniosła wzrok na podekscytowaną dziewczynę.\n– Szła w stronę skrzydła szpitalnego.\n– Dziękuję! – krzyknęła Ginevra, będąc już przy wyjściu. Kiedy dziewczyna zniknęła w przejściu, Harry zwrócił się do wyższej z sióstr Patil:\n– Rozmawiałaś z nią? – zapytał. Brunetka usiadła na fotelu, który wcześniej zajmowała Ginny. Poprawiła swoje ciemne, długie włosy, zanim odpowiedziała.\n– Chciałam, ale cały czas rozmawiała z tym Malfoyem. – Ron i Harry spojrzeli na siebie znacząco, nie komentując słów Parvati. Zapadła cisza, a dziewczyna zaczęła rozglądać się po pokoju.\n– A jak ona wyglądała? Była wesoła, smutna? – dopytywał Ronald. Wiedział, że jeśli Hermiona była w zamku oznaczało to, ni mniej, ni więcej, wycofanie zarzutów.\n– Śmiała się z czegoś, a potem mnie zauważyła i pomachała. Wiecie, jeśli chcecie, to na pewno ją złapiecie w drodze na obiad. – Dziewczyna zerknęła na zegarek, który miała na nadgarstku.\n– Muszę lecieć, bo umówiłam się z Padmą. – Uśmiechnęła się przepraszająco, wstając.\n– Jasne, nie będziemy cię zatrzymywać – powiedział Ron, również wstając. Rozprostował długie nogi po całym poranku spędzonym na kanapie. Podał rękę Harry’emu, dzięki czemu okularnik również się podniósł. Parvati zdążyła opuścić wieżę Gryffindoru, kiedy chłopcy zaczęli się zbierać na obiad.\n– Daj mi chwilę, zostawiłem różdżkę w sypialni – powiedział Ron, idąc w stronę dormitoriów chłopców. Harry kiwnął głową, mierzwiąc swoje, jak zawsze niepoczesane, włosy.\n– A po kiego ci różdżka? – krzyknął jeszcze za przyjacielem, orientując się, że idą tylko na obiad. Głowa Ronalda wychyliła się zza rogu.\n– Jak to po co? Nie wiadomo co ten niedobry Malfoy robi z naszą Hermioną. – Oboje parsknęli śmiechem, natomiast reszta Gryfonów popatrzyła po sobie dziwnie, a potem wrócili do codziennych spraw.\nPansy siedziała w pokoju wspólnym Ślizgonów, czytając opasły tom o roślinach pustynnych. Musiała napisać Owutemy z zielarstwa na Wybitny, aby móc ubiegać się o posadę magomedyka, a miała sporo zaległości. Każdą wolną chwilę, której nie poświęcała Harry’emu, poświęcała zielarstwu. Nogi miała przewieszone przez kolana Zabiniego, który razem z nią dzielił kanapę w lochach. Chłopak przeglądał Proroka, choć jego myśli wciąż krążyły wokół wczorajszego zajścia na wieży zegarowej. Nie nienawidzę cię, Blaise. Powtarzał w myślach. Co to w ogóle znaczy, do cholery. Zastanawiał się praktycznie od wczoraj. Nie wiedział, na co miał liczyć, ale robił dobrą minę do złej gry. Podciągnął stopy Pansy na swoje uda, bo zaczęły się zsuwać. Dziewczyna położyła sobie otwartą książkę na brzuch, robiąc przerwę od czytania.\n– Więc, jak poszło z Wealsey? Nie chwaliłeś się – zapytała dla rozluźnienia, ale spowodowała tylko, że Blaise się spiął. Strzelił palcami i odłożył gazetę na stół.\n– Nawet nie wiem, co mam ci powiedzieć. Chyba „nijak” będzie dobre. – Parkinson zabrała nogi, podciągając je pod brodę. Dokładnie przyjrzała się przyjacielowi i odłożyła książkę.\n– Nie mogło być tak źle, wziąłeś ją na wieżę, dziewczyny to uwielbiają, nawet ja byłam oczarowana w czwartej klasie, a wiesz, jak wtedy szalałam za Draco. – Ślizgonka wydęła usta, czekając na jakikolwiek przejaw optymizmu ze strony Zabiniego.\n– Taaa, ale nie ona. Mówiła, że ma to na co dzień, bo mieszka na wsi czy jakoś tak.\n– Ałć. Hmm, ale pewnie sprzedałeś jej kilka bajerów i ckliwą historię, co nie?\n– Nawet nie wiesz… To było chyba najlepsze kłamstwo w moim życiu, a ona… – przerwał, obserwując zamieszanie w przeciwległym kącie pomieszczenia.\n– A ona co? – dopytywała Pansy.\n– Zlała mnie, powiedziała tylko coś tam, że mnie nie nienawidzi. Co to w ogóle znaczy, Pans? – Ślizgonka parsknęła i pokręciła głową.\n– Nie mam zielonego pojęcia. – Bezradnie rozłożyła ręce. – Chyba pierwszy raz spotkałeś się z odmową, Blaise. Jakie to uczucie?\n– Powinnaś wiedzieć – mruknął złośliwe Zabini, na co Pansy udała oburzenie. Przez ten rok nabrała dystansu do żartów z jej zalotów do Malfoya.\n– No wiesz ty co… Tak mi wypominać… – Pokręciła głową, ale uśmiech nie schodził jej z ust. Ciemnowłosy chłopak zdawał się jej nie słuchać, tylko uważnie śledził tłumek przy wejściu do lochów.\n– Co tam się dzieje? – mruknął cicho, czym sprawił, że i Pansy zainteresowała się całym zajściem. Dziewczyna wstała, naciągając spódniczkę na uda i podeszła bliżej zbiorowiska. Pociągnęła za ramię jakąś rudowłosą dziewczynę i odeszła z nią kawałek, ciągnąc jej szczupłą rękę. Dziewczyna wyglądała na trzecio- może czwartoklasistkę.\n– Co to za zamieszanie? – zapytała Parkinson. Młodsza Ślizgonka popatrzyła na nią z obawą, ale zaraz odpowiedziała.\n– Delilah, idąc na obiad, widziała Draco Malfoya w Hogwarcie – mówiąc o blondynie, dziewczyna była tak podekscytowana, że Pansy przypomniała sobie, jak z podobnym zapałem śledziła poczynania Draco. Uśmiechnęła się pod nosem.\n– Gdzie go widziała?\n– Szedł w stronę skrzydła szpitalnego, Delilah mówi, że wnosił po schodach dwa bagaże.\n– Dwa? – Rudowłosa z zapałem pokiwała głową.\n– Tak, podobno – zrobiła dramatyczną pauzę – szedł w towarzystwie tej mugolaczki - Granger. – Pansy nawiązała nic porozumienia z Blaisem, który musiał słyszeć strzępki jej rozmowy z młodszą Ślizgonką.\n– Ah tak… No cóż, skoro Draco wrócił, nie będę cię odciągać od źródła najnowszych plotek. Jeszcze tylko, jak się nazywasz?\n– Annie Williams.\n– Dzięki, Annie. – Dziewczyna wróciła do grupki osób przepytujących Delilah, a Parkinson powoli podeszła do kanapy, na której siedział Zabini i powtórzyła mu wszystko.\n– Mam tylko jedno pytanie – skwitował na koniec Ślizgon. – Kim do cholery jest Delilah? – Pasny parsknęła śmiechem.\n– Chodźmy go znaleźć, skoro w końcu wrócił do domu.\nKiedy Pansy i Blaise, w końcu pojawili się w Wielkiej Sali, Draco zdążył już zjeść prawie cały obiad. Siedział wśród reszty uczniów, którzy zdecydowali się zostać na święta w domu. Wszyscy jedli razem przy stole, który zwyczajowo należał do Puchonów. Uwadze Pansy nie umknął fakt, że blondyn siedział naprzeciw złotej trójcy Hogwartu, natomiast Blaise natychmiast dostrzegł rudą czuprynę Ginny Wealsey.\n– Smacznego wszystkim – powiedziała Parkinson, wciskając się na miejsce obok Malfoya, zaraz za nią usiadł Blaise.\n– Szukaliśmy cię, stary – mruknął Zabini, nakładając na talerz kawałek pieczeni.\n– Cały czas byłem z… – machinalnie zaczął Draco, ale dokończyła za niego Hermiona:\n– Ze mną, McGonagall miała jakiś problem z naszymi dormitoriami.\n– Ale Draco już nie jest prefektem – zaczęła Pansy, nie rozumiejąc, o czym mówi Granger. Gryfonka rozłożyła bezradnie ręce.\n– Nie mam pojęcia, jak chcą to rozwiązać. – Wszyscy zajęli się obiadem, a kiedy Harry dolewał sobie i Pansy soku, do stołu podeszła McGonagall. Wyglądała śmiertelnie poważnie, kiedy służbowym tonem oświadczyła, że chce widzieć Hermionę, Draco i Rona w swoim gabinecie. Wywołana trójką powiodła po sobie wzrokiem, ale nic nie powiedziała. Dość sprawnie się zebrali i ruszyli za dyrektorką. Harry odprowadził sylwetki przyjaciół wzrokiem.\n– Myślicie, że chodzi o te dormitoria? – zapytała Pansy, nachylając się nad stołem do Pottera. Jak zwykle ciekawscy uczniowie innych domów nadstawiali uszu. Blaise już kręcił przecząco głową.\n– Jeśli tak by było, to po co im Ron? – powiedziała głośno Ginny to, co wszystkim chodziło po głowie.\n– McGonagall chcę wybadać ten trójkąt miłosny – zażartował Blaise, ale nikt się nie roześmiał. Ginevra jedynie wywróciła oczami.\n– Nie pozostaje nam nic innego, jak czekać. – Blaise westchnął, kończąc swój obiad.\nMcGonagall weszła do gabinetu pierwsza. Pomieszczenie było okrągłe i nie tak zagracone, jak za czasów poprzedniego dyrektora. Hermiona zastanawiała się, czy nauczycielka wyrzuciła przedmioty należące do Dumbledore’a, czy po prostu gdzieś je schowała. Przez wielkie okna wpadało dużo zimowego światła, co nadawało gabinetowi surowego wyglądu. Minerwa rozsiadła się za wielkim biurkiem, a potem przetransmutowała drewniane krzesło w ławę, aby trójka uczniów mogła usiąść.\n– To nie zajmie długo – powiedziała McGonagall. Hermiona miała wrażenie, że dyrektora jest zła, nie miała pojęcia dlaczego. Gryfonka usiadła między Draco i Ronem, a potem poprawiła swoją spódniczkę od mundurka. Nie mogła powiedzieć, że brakowało jej uwierającej koszuli i rajstop, gdy przebywała w domu. McGonagall poprawiła swoje okulary i przełożyła kilka teczek zalegających na biurku.\n– Po dzisiejszej rozprawie, zatrzymała mnie jedna z pracownic departamentu przestrzegania prawa i choć, jak pewnie wiecie, Ministerstwo ma znikomy wpływ na instytucję jaką jest Hogwart, zostały zasugerowane pewne zmiany. – Hermiona zmarszczyła brwi, nie rozumiała do czego dąży dyrektorka.\n– Możemy przejść do rzeczy? – zapytał sucho Malfoy, był pewien, że Ministerstwo cofnęło decyzję o jego ponownym przyjęciu do szkoły. Dyrektorka zgromiła go wzrokiem.\n– Ministerstwo uważa, że osoba po aresztowaniu nie powinna piastować urzędu prefekta naczelnego. To bardzo odpowiedzialna funkcja, a osoba na takim stanowisku powinna być wzorem…\n– Przecież Malfoy nie jest już prefektem – przerwał dyrektorce Ron, czym zwrócił na siebie uwagę wszystkich w pomieszczeniu.\n– Ron, chyba chodzi im o mnie – cicho powiedziała Hermiona ze wzrokiem utkwionym w podłogę. Zapadła cisza, aż w końcu Gryfonka spojrzała na McGonagall.\n– Chcą abym oddała odznakę, prawda? – zapytała czysto retorycznie. Minerwa kiwnęła głową, obserwując swoją podopieczną. Nie zgadzała się z decyzją Ministerstwa, jednak czasem nawet ona musiała się ugiąć przed instytucją państwową. Hermiona drżącymi rękami odpięła odznakę, którą przez cały pierwszy semestr z taką dumą nosiła przy mundurku. Położyła ją na blat biurka. Musiała przyznać, że było jej zwyczajnie smutno. Została aresztowana, zawieszona w prawach ucznia, a gdy to wszystko się skończyło - pozbawiona tytułu prefekta. Nie zależało jej na odznace, ale, gdy w sierpniu przysłano ją razem z listem była dumna. Czuła, że jest dobra w tym co robi, czuła, że zasłużyła na miano prefekta. Teraz wszystko jej odebrano, kilka nieprzemyślanych decyzji a całe siedem lat ciężkiej pracy i udowadniania wszystkim w koło, że mugolaczka może osiągnąć nie mniej niż czystkokrwisty czarodziej – na marne. McGonagall wpatrywała się w odznakę, podobnie jak Ron i Hermiona. Draco natomiast próbował nie myśleć o samopoczuciu panny Granger. Od razu wiedział co tak naprawdę trapi Gryfonkę, wiedział, że odznaka nie była ważna, ważne było to, co symbolizowała. Chciał coś powiedzieć, ale to nie był dobry moment. Stwierdził, że poczeka, aż będą sam na sam. Nie wątpił, że idealna okazja nadarzy się jeszcze dzisiaj.\n– Chwileczkę, jeśli Hermiona nie jest już prefektem, to kto dostanie odznakę? – Ron zadał kluczowe pytanie. Na dźwięk jego głosu panna Granger wyprostowała się jak struna. Minerwa dotąd wpatrzona w twarz Hermiony, przeniosła spojrzenie na Ronalada.\n– Właśnie dlatego pana wezwałam, panie Weasley. Decyzją rady pedagogicznej zostaje pan prefektem naczelnym. Gratulację. – Rudowłosy siedział jak zaklęty. Liczył, że się przesłyszał, że to żart, że… Już chciał się poderwać i protestować, ale Hermiona położyła dłoń na jego lodowatej ręce.\n– Cieszę się, że to ty, Ron. Bez wyrzutów, bez złości. Cieszę się, bo wiem, że będziesz świetny. – Zabrała odznakę z biurka dyrektorki i włożyła w dłoń swojego byłego chłopaka. – Weź ją, zasłużyłeś. – Panna Granger szczerze się uśmiechnęła, a Draco poczuł się naprawdę dziwnie. Oderwał wzrok od złączonych dłoni Granger i Weasleya. Odchrząknął.\n– A właściwie… Dlaczego mnie pani wezwała? Już dawno nie jestem prefektem, więc… – Minerwa przerwała mu gestem dłoni.\n– Dojdziemy do tego, panie Malfoy. A teraz… panie Weasley, zamieszka pan z drugim prefektem na czwartym piętrze. Żadnych współlokatorów, bo ostatnim razem źle się to skończyło. –Posłała Hermionie i Malfoyowi znaczące spojrzenie. – Jeszcze dziś wieczorem otrzyma pan swoją listę obowiązków, a w razie pytań proszę się zgłosić do Michaela Cornera lub panny Granger. – Zapadła cisza, w czasie której Ron skinął kilkukrotnie głową. Nadal był w niemałym szoku. – To wszystko, panie Weasley, może pan iść. – Ronald wstał, a zaraz za nim podnieśli się z ławy Draco i Hermiona.\n– Wasza dwójka zostaje – rzuciła dyrektorka niby od niechcenia. Ron pożegnał się i na miękkich nogach, wyszedł z gabinetu. Dopiero za drzwiami wziął porządny wdech. Odznaka ciążyła mu w dłoni i mimo zapewnień Hermiony, że wszystko było w porządku, czuł się źle. Zerknął przez ramię na zamknięte drzwi dyrektorskiego gabinetu, a potem zszedł po kręconych schodach, mając nadzieję, że znajdzie Harry’ego w wieży Gryffindoru.\nGdy Ronald opuścił gabinet, panna Granger nieznacznie odsunęła się od Malfoya, teraz ich ramiona się nie stykały, na ławie zrobiło się sporo wolnego miejsca. McGonagall splotła palce obu dłoni, kładąc ręce na biurko. Hermiona nigdy nie widywała gabinetu dyrektora tak często, jak podczas tego roku. Założyła część włosów za ucho, nerwowo wplątując palce w ich końcówki. Malfoy wyprostował nogi, żeby po chwili znów je zgiąć w kolanach. Nastolatkowie czekali, aż Minerwa w końcu coś powie. Kobieta poprawiła okulary i odchrząknęła.\n– Może przejdę od razu do rzeczy - chodzi o pana, panie Malfoy. – Chłopak wyprostował się, wyżej unosząc podbródek. Czuł, że zaraz usłyszy, że Ministerstwo nie wyraża zgody, żeby dalej uczył się w Hogwarcie. Myślał o tym od momentu, gdy McGonagall pojawiła się przy ich stoliku.\n– Grono pedagogiczne, jak i magomedycy są zgodni - stanowi pan pewne zagrożenie, na które nie chcielibyśmy narażać innych uczniów. – Hermiona uważnie słuchała wszystkiego, co mówi nauczycielka, a w głowie już układała listę argumentów, przemawiąjących za pozostaniem Draco w szkole. Nie była mu nic winna, ale mimo wszystko chciała pomóc. Już otwierała usta, ale McGonagall szybko kontynuowała:\n– Dlatego postanowiliśmy, że otrzyma pan pojedynczą sypialnie niedaleko skrzydła szpitalnego. Pani Pomfrey chciałaby mieć na pana oko.\n– I nie wyrzucacie mnie ze szkoły? – Jedna z brwi blondyna powędrowała do góry. Był autentycznie zdziwiony. Pomylił się. Kątem oka dostrzegł, że Granger się rozluźnia.\n– Nie, panie Malfoy. Nie wyrzucamy. Jednak uprzejmie prosimy, aby nie demoralizować wzorowych uczennic… – McGonagall zerknęła na Hermionę, która oblała się rumieńcem. Draco nic nie powiedział, nie wierząc własnym uszom - Minerva McGonagall chyba właśnie zażartowała.\n– Panno Granger, przy okazji pana Malfoya wypłynęła jeszcze jedna sprawa…– Hermiona nerwowo przełknęła ślinę. – Mianowicie, były pewne głosy, sugerujące, że jest pani dość dobrze zaznajomiona z przypadłością pana Malfoya. Zostałam poproszona, żeby mimo wszystko… Mimo wszystko trzymała się pani blisko niego. – Nastolatkowie wymienili zdziwione spojrzenia, a Draco dałby sobie różdżkę połamać, że Narcyza maczała w tym palce. Minerwa nachyliła się do nich nad biurkiem.\n– Wiem, że coś ukrywacie. Oboje. Nikt nie będzie was do niczego zmuszać, ale czasem lepiej powiedzieć prawdę. – Posłała Malfoyowi wyzywające spojrzenie. – Nawet tę najgorszą – dodała. Odczekała chwilę, podczas której nastolatkowie uparcie milczeli. Westchnęła.\n– Dobrze, to wasza decyzja. W każdym razie panno Granger, dostanie pani sypialnie naprzeciw dormitorium pana Malfoya. – Hermiona otworzyła buzię ze zdziwienia. Chciała coś powiedzieć, ale żaden dźwięk nie wydobył się z jej ust. Jest na mnie skazana. Pomyślał z ironią Draco, obserwując dziewczynę. Naprawdę się tym przejęła, ale nie był zdziwiony. Spędził z nią za dużo czasu, żeby nie zauważyć, że niemal wszystkim się przejmowała.\n– Nie sądzę, żeby to było konieczne, pani dyrektor – powiedział Draco, akcentując ostatnie słowa. Minerwa zacisnęła usta w wąską linię.\n– Mało mnie interesuje wasza opinia, uparcie milczycie, to i ja muszę zastosować środki ostrożność. Pani Pomfrey, magomedycy i cała kadra, nikt nie ma pojęcia co to za ataki, a jedyną osobą, z którą postanowiłeś się podzielić tajemnicą, jest panna Granger. Wmieszałeś ją w to, więc teraz oboje zmierzcie się z konsekwencjami. – Dyrektorka wyraźnie była na nich zła. Hermiona doskonale rozumiała tę złość, bo wiedziała, że Minerwa czuła się po prostu bezsilna tak, jak ona. Gryfonka wyprostowała się, kładąc złożone dłonie na udach.\n– W takim razie przeniesiemy się do wyznaczonych sypialni jeszcze dzisiaj – powiedziała spokojnie dziewczyna. McGonagall prychnęła gniewnie.\n– We wrześniu zrobiłabyś wszystko, żeby tylko nie musieć mieszkać w dormitorium na czwartym piętrze z panem Malfoyem. Dziś masz wybór, możesz zwyczajnie powiedzieć to, czego się dowiedziałaś i wrócić do wieży Gryffindoru. Do przyjaciół. – Hermiona wbiła paznokcie w wewnętrzną stronę dłoni.\n– Wiele się od września zmieniło – powiedziała jedynie, hardo patrząc w oczy dyrektorki.\n– Najwidoczniej – odparła po dłuższej chwili starsza kobieta. – Możecie iść. – Nastolatkowie zebrali się do wyjścia, kiedy Draco przepuszczał Gryfonkę w drzwiach, po raz ostatni odezwała się McGonagall:\n– Tylko żebyś tego nie żałowała, Hermiono.\n– Proszę się nie martwić, nie będę. – Malfoy zamknął za nimi drzwi, a Minerwa odchyliła się na krześle, zerkając na portret Albusa. Powtsrzymała się od zbędnych komentarzy, kiedy staruszek z obrazu zgromił ją wzrokiem.\n– Co to było, Granger? – sucho zapytał Draco, gdy zeszli ze schodów. Kierowali się w stronę wielkiej Sali, żeby stamtąd każde mogło się udać do własnego pokoju wspólnego.\n– O co ci chodzi? – mruknęła Hermiona, słowa dyrektorki wciąż dźwięczały w jej uszach. Była zła na nauczycielkę, że powiedziała te wszystkie rzeczy.\n– Dlaczego jej nie powiedziałaś? Mogłabyś wrócić do wieży.\n– To nie jest ważne teraz.\n– A co jest? – zapytał chłopak, ale nie otrzymał odpowiedzi. Gryfonka tylko wzruszyła ramionami. Blondyn zatrzymał się i pociągnął ją za ramię. Hermiona zatrzymała się nagle i zmrużyła gniewnie oczy.\n– O co ci chodzi? – powtórzyła pytanie dziewczyna, tym razem głośniej, patrząc w oczy Malfoya. Ślizgon odchrząknął.\n– Nie jesteś mi nic winna, więc dlaczego…\n– Bo mi zależy, okej? Bo się przejmuję? Bo cię polubiłam, do cholery! – Dziewczyna wrzasnęła, pozbywając się wszystkiego, co od tak dawna zaprzątało jej myśli. Nie panowała nad sobą, dopiero co wróciła z aresztu, odebrano jej odznakę prefekta. Te wszystkie sprawy ją przytłaczały i choć winę za całe to zamieszanie ponosił Malfoy, trzymała się blisko niego. Jak tonący brzytwy.\n– Nic nie mów, po prostu idź – warknęła. Uszanował jej decyzję i po prostu odszedł w stronę lochów.\nKiedy panna Granger, w końcu dotarła na wieżę Gryffindoru, już wszyscy wiedzieli, że odznaka prefekta zmieniła właściciela. Ron z nietęgą miną siedział na kanapie, bawiąc się frędzlami poduszki, która leżała na jego kolanach. Ginny i Harry rozmawiali o czymś cicho, zajmując miejsca naprzeciwko siebie. Panna Granger uśmiechnęła się, widząc przyjazne twarze.\n– Już wiecie? – zapytała, siadając obok Harry’ego na kanapie obitej czerwonym pluszem. Ginny skinęła głową.\n– Tak mi przykro, Herm. Ministerstwo zawsze był bezwzględne, ale tym razem…\n– W porządku, Harry. – Położyła mu rękę na ramieniu. Zauważyła, że odznaka leży na stole, niedaleko Rona. Rudzielec unikał jej wzroku, niezwykle zainteresowany poduszką.\n– Ron? – zwróciła się do chłopaka, a ten na dźwięk jej głosu cały się spiął i podniósł głowę. Kiedy odnalazła jego spojrzenie, zaczął się tłumaczyć, że wcale nie chciał zostać prefektem, że nie będzie tak dobry jak ona i że naprawdę oddałby odznakę, gdyby tylko mógł.\n– W porządku – przerwała mu dziewczyna, uśmiechając się szczerze. Zabrała plakietkę ze stolika i obejrzała ją dokładnie, obracając w dłoniach. Potem wstała z kanapy, podeszła do Ronalda i przypięła odznakę do jego mundurka.\n– Nie zdejmuj jej już – powiedziała Hermiona, a gdy chciała się cofnąć, Weasley objął ją szczelnie, wciskając nos w plątaninę brązowych loków. Nikt nic nie mówił, a Hermiona cieszyła się z bliskości rudzielca. W końcu Ron ją puścił i znów usiedli na swoich miejscach.\n– Więc teraz, zamieszkasz w wieży? Może uda mi się pomówić z Romildą i zamieni się z tobą sypialnią, żebyśmy mogły znów mieszkać razem – powiedziała pogodnie Ginny. Panna Granger spuściła głowę, przygryzając wewnętrzną część policzka.\n– O co chodzi? – zapytała rudowłosa, marszcząc nos.\n– McGonagall wyznaczyła mi sypialnie niedaleko skrzydła szpitalnego. – Harry i Ginevra zmarszczyli brwi.\n– Ale dlaczego? – zapytał okularnik. Zamiast Hermiony, odpowiedział Ron:\n– Żeby być blisko niego. – Znów zapanowała cisza, podczas której Hermiona chciała zapaść się pod ziemię. Smutek, który widziała w oczach rudzielca, dobijał ją.\n– Blisko kogo? – dopytywał Potter, który zawsze z trudem łączył wątki.\n– Malfoya – wypluł Ron.\n– Draco – bardzo cicho powiedziała Hermiona, przymykając oczy.\nAutor: ~Pani M. o 21:59\nUnknown 19 sierpnia 2017 22:52\nO MÓJ BOŻE ALE PIĘKNE!!!!!!!!!!! Z ZACHWYTU IDĘ SKOCZYĆ Z ŁÓZKA!! KIEDY KLEJNA CZĘŚĆ?! JUZ NIE MOGE SIĘ DOCZEKAĆ ♥♥♥♥ KOCHAM TOOOOO!!!!!!\nEla Bednarska 20 sierpnia 2017 08:32\nSuper rozdział. Cieszę się, że Hermiona została uniewinniona, ale smutno mi z powodu zabrania jej odznaki prefekta naczelnego. Pozdrawiam i życzę weny do pisania kolejnych takich cudów 😘\nSerpensortia 20 sierpnia 2017 09:41\nJeju uwielbiam twoje opowiadanie! Rozdział jak zwykle świetny! Mam nadzieję, że wena Cię nie opuści i już cały czas rozdziały będą na bieżąco. Pozdrawiam :)\nAnonimowy 20 sierpnia 2017 12:18\nKate Avicii 20 sierpnia 2017 14:07\nPodoba mi się ten rozdział. <3 Uwielbiam relację Draco i Hermiony. Jest taka specyficzna... Dlatego, że wiele słów zostało nie wypowiedzianych, choć oboje bardzo by tego chceli. Fajnie, że Herm zdecydowała się w końcu przyznać do jakichkolwiek uczuć żywionych do Malfoya. *-*\nBlinny to dość skomplikowana relacja, więc ciężko stwierdzić, co tak naprawdę łączy tą dwójkę. :/\nCzekam na 68 rozdział z niecierpliwością. Mam nadzieję, że umilisz nam jeszcze końcówę wakacji swoją twórczością. ;)\nKate Avicii <33\nKate Avicii 20 sierpnia 2017 14:09\nMaxvj 21 sierpnia 2017 00:50\nKocham to opowiadanie tak bardzo. Brakowało mi jedynie mojego ukochanego Hansy, ale całość była tak ciekawa, że jakoś nie zwróciłam uwagi. Ah, nie mogę się doczekać kolejnego! ❤\nWeronika 21 sierpnia 2017 02:00\nBoże!!! Juz teraz zaraz chce kolejną część 💖💖💖💖💖 Jest idealnie!!\nPozdrawiam i weny życzę! 💕 😘\nAnonimowy 21 sierpnia 2017 16:50\nTrafiłam na Twojego bloga jakiś tydzień temu, przeleciałam przez wszystkie rozdziały na jednym tchu.\nDo tej pory nic nie komentowałam, bo czytanie pochłonęło mnie w całości, za co strasznie przepraszam i obiecuję że każdy następny rozdział będzie z moim komentarzem pod spodem.\nNa początku miałam duży dystans to tej historii i Twojego stylu pisania. Wszystko wydawało się dość proste i schematyczne, trochę haotyczne, natomiast przyjemne w odbiorze. Potem historia zaczęła nabierać swojego charakteru, Dracon jest tajemniczy i mroczny, jak cień, Hermiona jest niezwykle wrażliwa i dobra, ale niebanalna, nie daje sobą pomiatać, idealna Gryfonka, Ginny jest po prostu Ruda, czyli pewna siebie, silna i wyszczekana. Itd. Każda z postaci jest inna, ma swój charakter. Bardzo podobają mi się postacie Rona i Astorii. Można złapać ich tok myślenia, spojrzeć na daną sytuację z ich perspektywy.\nNatomiast wyłapałam też kilka błędów. Jednym z nich jest sytuacja gdy Harry i Hermiona są gdzieś razem(chyba u Hagrida) i Harry zaczyna mówić o wyjeździe do Francji, a następnego dnia Hermiona pyta go właśnie o ten wyjazd tak, jakby nic nie wiedziała. A przecież poprzedniego dnia Harry przy niej opowiadał o wyjeździe.\nPiszesz w sposób naprawdę fantastyczny, relacja Hermiony i Draco jest bardzo bardzo bardzo wciągająca.\n~Pani M. 21 sierpnia 2017 17:36\nBardzo dziękuję za tak długi komentarz i cieszę się, że polubiłaś moje opowiadanie mimo kilu błędów logicznych i całe masy literówek.\nPrzesyłam internetowe uściski :D\nAnonimowy 22 sierpnia 2017 18:08\nA byłam pewna że to już pierwsze objawy starości i coś mi się plącze :D\nMarcelka 22 sierpnia 2017 20:43\nŻeby nie było, już dawno przeczytałam. Tylko teraz komentuję. xD Kocham wszystkie rozdziały, tylko teraz naprawdę nie wiem co się dzieje. Myślałam, że Zabini już chce być z Ginny, bo ją w końcu polubił, a tutaj tak nakłamał, aż oczy mi wyskoczyły.. A i jeszcze Pansy?! Sama przecież groziła, że powie Ginny.. Strasznie się cieszę z powrotu Malfoy'a i Hermiony do Hogwartu! A i Ron prefekt łuhuhu!! Czekam na jego momenty z Astorią! WENY! Super, że ten rozdział pojawił się tak szybko! :D\nDagie 24 sierpnia 2017 22:44\nJakiś miesiąc temu znalazłam Wasze opowiadanie. Prolog, a także pierwsze rozdziały tak mnie urzekły, że dodałam tą historię do zakładek. Nie chciałam czytać wszystkiego, żeby nie mieć takiej "pustki" jak dotrę do 65 rozdziału i nie będę wiedzieć co dalej. Cierpliwie czekałam na jakiś odzew z Waszej strony i kolejną część historii. W końcu się doczekałam! Teraz już jestem na bieżąco. Jesteście wspaniałe! Piszcie nadal bo świetnie Wam to wychodzi. Super historia, wykreowani bohaterowie urzekli mnie swoim charakterem. Życzę dużo, dużo weny!\nCzekam niecierpliwie na następny rozdział!\nSusannah Hermiona Malfoy 25 sierpnia 2017 00:42\nOkej, tak jak pisałam - jestem :)\nTrochę mi zajęło nadrobienie, ale to przez kaca (czytelniczego, oczywiście :D ). Jak tylko przeczytałam 1 rozdział zorientowałam się, że pamiętam więcej niż myślałam. Z przyjemnością po raz drugi czytałam z uwagą kolejne rozdziały. Aż doszłam do rozdziału 19, który ponownie powalił mnie na kolana. Tak bardzo się śmiałam, że aż się popłakałam :') Nie sądziłam, że znowu będę mogła to przeżyć, a jednak. Ale przejdźmy dalej... Kolejne rozdziały mijały i mijały, aż doszłam do rozdziału, którego nie czytałam - a to oznaczało tylko jedno - odświeżyłam sobie pamięć, a teraz nadrabiam zaległości ^^ Z każdym rozdziałem bohaterowie wydawali się być dojrzalsi, lepiej opisani (a to duży plus dla autorek). Czytałam wszystko z ogromną radością. Aż doszłam do rozdziału 63 - ja się pytam, co to było? Oplułam monitor. Ze śmiechu. Brawo ja. Genialne! I kiedy myślałam, że to chyba będzie mój ulubiony rozdział z II części, zaczęłam czytać kolejny - 64 - no to już było dla mnie za wiele. Żeby nikogo nie pobudzić dusiłam w sobie śmiech - przez co zaczęłam się dusić... Chciałyście mnie zabić, tak? :D O nie, nie, nie pani Susannah Hermiona Malfoy tak łatwo się nie da :P Co tu dużo mówić - rozdział był fenomenalny. Ogólnie mówiąc - cała historia jest fantastyczna, świetnie rozbudowana - cud, miód, malinka ;* (W mojej głowie komentarz był piękny, długi i wzruszający - a wyszło jak wyszło... Jestem kiepska w pisaniu komentarzy :( ech..) Bardzo podoba mi się relacja Hermiony i Draco - rewelka, jestem pod mega wrażeniem relacji Harry - Pansy - daję im 100/10 - a co do Bilnny - uwielbiam jak Dramione jest z nimi połączone - uwielbiam, gdy najlepszą przyjaciółką Hermiony jest Ginny, a przyjacielem Draco jest Blasie i oni wszyscy razem, achhh <3 Kocham. Ich relacja też mi się podoba - mimo mojej irytacji zachowaniem Ginny na początku :D O dziwo, lubię też Rona - co mi się często nie zdarza (a może lepiej byłoby gdybym napisała wcale?). A tutaj? Jego postać mi nie przeszkadza, ba! jestem ciekawa jego relacji z Astorią. No kochane chapeau bas!\nOczywiście, nie muszę wspominać, że skoro już wszystko przeczytałam to z niecierpliwością oczekuję kontynuacji, prawda? :D\nJeszcze na koniec dodam - bardzo proszę mi tu bez takich - rozdział jest kiepski, nie podoba mi się, nie jestem dobra w tym i tym- błagam nie mogę tego czytać! Rozdział jest cudny, nie ma się do czego przyczepić, a Ty jesteś w tym i w tym zajebista! :) Więc bardzo proszę się nie dołować i uwierzyć, że to co robisz jest świetne ;) Ale tak chyba przede wszystkim... błagam - nawet nie myśl, żeby zostawić mnie bez kontynuacji - walić terminy - bylebym nie musiała czekać roku :D Dlatego też przesyłam ogromniasty wór weny! Ściskam bardzo serdecznie i dziękuję za dotychczasowe rozdziały :)\nNapisałabym na koniec "buziaki", ale to już przekracza granice... i tak te pozytywne słowa, nie są w moim ślizgońskim stylu! Chociaż... Dom Salazara zwariował, więc...\nBuziaki i pozdrawiam serdecznie,\n~Pani M. 25 sierpnia 2017 14:34\nWOW! Po przeczytaniu tego komentarza moje ego sięgnęło księżyca i Ali$hia już w ogóle nie będzie mogła ze mną wytrzymać xD\nA całkowicie poważnie to niesamowicie się cieszę, że "Dom Salazara" wzbudza w Tobie tyle pozytywnych emocji! Bardzo się cieszę, że spasowała Ci kreacja bohaterów, bo to coś, co najłatwiej mi spieprzyć.\nWłaściwie pamiętam twój nick i twoje komentarze i to naprawdę cudowne uczucie, zdawać sobie sprawę, że są na bloggerze czytelnicy, którzy wytrwali z "Domem Salazara" tak długo!\nObiecuje, że absolutnie nie będziesz musiała czekać roku na kolejny rozdział, bo ten, jest już w drodze!\nJa również (w mało ślizgońskim stylu, ale mówi się trudno)przesyłam buziaki i jeszcze raz dziękuje za ten komentarz :D


Uliczne protesty przeciwko firmie Monsanto — 2 lutego 2012 | GMO - Wiadomości\nUliczne protesty przeciwko firmie Monsanto — 2 lutego 2012\nJeżeli byliście dziś rano w okolicach Dolnego Manhattanu, prawdopodobnie słyszeliście śpiewy i hasła przeciwko firmie Monsanto dochodzące z Foley Square. To trzy społeczne ruchy protestu: Occupy Wall Street, Occupy Big Food i Food Democracy Now! połączyły swe siły, by wesprzeć osoby prowadzące rodzinne gospodarstwa rolne na pierwszym etapie założonej przez nich w sądzie federalnym sprawy przeciwko gigantowi przemysłu spożywczego, firmie Monsanto. W proteście uczestniczyło około 200 osób, w tym rolnicy z tak odległych stanów, jak Maine, a także kulinarni celebryci i lokalni aktywiści żywieniowi.\nW powyższej sprawie (Związek Handlowy Hodowców Nasion Organicznych i in. przeciwko Monsanto) chodzi przede wszystkim o ochronę rolników przed agresywnymi procesami sądowymi oraz przed zanieczyszczaniem ich upraw przez modyfikowane genetycznie nasiona. Wprowadzanie tych nasion do środowiska może poważnie zagrażać uprawom ekologicznym i wolnym od GMO. Z kolei rolnicy, do których zbiorów przeniknęły nasiona GMO, są narażeni na procesy sądowe wszczynane przez firmę Monsanto będącą w posiadaniu ogromnej większości patentów na rośliny przemysłowe, takich jak kukurydza, soja i bawełna.\nObawy rolników przed procesami sądowymi wszczynanymi przez wielkiego światowego giganta są uzasadnione. Jak twierdzi sama firma Monsanto, od 1997 roku założyła rolnikom 145 spraw sądowych a 700 innych rozstrzygnęła polubownie poza nim.\nDziś w sądzie federalnym na Manhattanie sędzia Naomi Buchenwald zapozna się ze stanowiskiem rolników i ustali, czy można nadać sprawie przeciwko Monsanto dalszy bieg. Jeden z protestujących i rolnik ekologiczny, Deb Taft z gospodarstwa Mobius Fields (hrabstwo Winchester, stan Nowy Jork) mówi, iż zachowuje “ostrożny optymizm” co do rezultatów porannych przesłuchań.\nWielu protestujących uważa za sukces samo to, że sprawa w ogóle trafiła przed sąd. Anonimowy protestujący, szef kuchni w lokalnej szkole, mówi, że chciał stanąć ramię w ramię w ulicznym proteście z rolnikami, którzy w końcu mają swój dzień w sądzie.Jego obawy co do działalności Monsanto zrodziły się już w połowie lat osiemdziesiątych, gdy problem GMO był bardziej teoretyczny, niż praktyczny.\nChoć wszystkich protestujących zjednoczył brak zaufania i bezradność wobec poczynań firmy Monsanto, to indywidualne motywy działania były różne. Niektórzy wyrażali troskę o brak wyboru nasion spowodowany wyeliminowaniem przez Monsanto wielu lokalnych dostawców. Innych razi globalna skala działalności (przeciwko Monsanto toczy się obecnie postępowanie o biopiractwo przed sądem w Indiach).\nAby podkreślić fakt nieustannego naruszania prawa przez Monsanto protestujący utworzyli łańcuch osób trzymających tablice z poszczególnymi datami z jej historii. Choć pierwszą roślinę Monsanto zmodyfikowała dopiero w 1982 roku, to jej historia sięga początków 20 wieku. Firmę założył w 1901 roku John Francis Queeny, weteran przemysłu farmaceutycznego. Już rok później Monsanto sprzedało swój pierwszy produkt Coca-Coli. Była to sacharyna, sztuczna substancja słodząca mogąca wywoływać raka. Protestujący przypomnieli także rolę Monsanto jako firmy, która przyczyniła się do wyprodukowania mieszanki pomarańczowej, herbicydu stosowanego przez armię amerykańską podczas wojny w Wietnamie, wywołującego poważne choroby i wady wrodzone.\nJednak głównym tematem dzisiejszych protestów był wpływ GMO na bioróżnorodność i warunki życia rolników. Andrew Faust, wykładowca permakultury i założyciel Centrum na rzecz Bioregionalizmu w Nowym Jorku nawoływał konsumentów, aby przy użyciu swojej siły nabywczej bojkotowali produkty Monsanto. Grupy poparcia działające pod hasłem “Prawo do Wiedzy” lobbują obecnie na rzecz odrębnego znakowania produktów GMO — wymogu, który już teraz obowiązuje w Unii Europejskiej i Chinach, a który wszelkimi siłami próbuje zwalczać Monsanto.\nJak informuje za pośrednictwem Twittera jedna z osób będących na sali sądowej, sędzia ogłosi swoją decyzję z dzisiejszych przesłuchań, zakończonych około 11.30 rano, najpóźniej do 31 marca. Wszyscy zainteresowani wsparciem protestu mogą podpisać przygotowaną przez Food Democracy Now! deklarację poparcia dla amerykańskich rolników oraz wpłacić darowiznę na rzecz kampanii “Prawo do Wiedzy”.\nźródło: www.agronews.com.pl, Greenpeace\nPodziękowania dla redakcji AgroNews.com.pl za udostępnienie tekstu i pozwolenie na jego publikację\nzobacz także: 270 tysięcy amerykańskich rolników ekologicznych wnosi pozew zbiorowy przeciwko firmie Monsanto\nAutor RedakcjaOpublikowano 06/02/2012 25/10/2016 Kategorie AktualnościTagi bioróżnorodność, ekologia, gmo, monsanto, polityka rolna, prawa człowieka, rolnictwo ekologiczne\nPoprzedni Poprzedni wpis: ACTA i GMO mają wspólny mianownik?\nNastępny Następny wpis: Debata u Prezydenta pokazała słabość zwolenników GMO


Bawiliśmy się świetnie, humory nam dopisywały.\nNawet panie chętnie uczestniczyły w grze.\nWracając do Kargowej, zatrzymaliśmy się na Linach, aby odpocząć.Wokoło cisza, spokój i pływający łabędź. Powrót ścieżką rowerową był bardzo męczący. Dotarliśmy do Kargowej zmęczeni, ale bardzo zadowoleni, że wycieczka się udała.\nDominika Karacz klasa VI b


Gościmy obecnie 8317 osób, w tym 1200 rejestrowych bojowników walki z powagą.\nOstatnio dołączył do nas bojownik Kruczek1973\n„nie umie się bawić” by mAs5 621 „Niestety zdarza się... Ja na szczęście jeszcze nie miałem takiej sytuacji ale to dlatego że nie skacze.” by laluna13 572 „To jest dramat i wstyd co oni robią w tej chwili. Mi się to kojarzy z takim obrazkiem, jak w amerykańskich filmach jest koniec świata, wszyscy umrą, a murzyni kradną AGD ze sklepów. Sory ale mamy taki rząd bo większość Polaków jest po prostu tępa i głupia. Nie chodzi o to że kogoś chcę obrazić, chodzi mi po prostu o naukowy fakt, fizjologię. Głupkami jest łatwo manipulować i tyle w temacie.” by chrisanger 513 „Zaufać państwu jak wszyscy normalni ludzie ... https://i.gifer.com/53PU.gif” by Lesio5 483 „...wszystko fajnie o ile nie mieszka tam nikt, kto pracuje w Ochronie Zdrowia i nie próbuje właśnie zasnąć po dyżurze lub zdrzemnąć się przed.” by nygus_85 406


umowa dzierżawy gruntu rolnego - portal tygodnik-rolniczy.pl\nUmowa dzierżawy nieruchomości może być zawarta tylko na kilka lat? Czy to prawda, że umowa dotycząca dzierżawy nieruchomości rolnych może być zawarta tylko na 30 lat?\nCzy umowa dzierżawy musi być sporządzona u notariusza?\nZamierzam wydzierżawić od sąsiada grunty wchodzące w skład jego gospodarstwa. Czy umowa musi być sporządzona u notariusza?\nDzierżawię ziemię rolną od rolnika indywidualnego oraz od KOWR (wcześniej ANR). Chciałbym dowiedzieć się, jakie są zasady przedłużania dzierżawy.\nOd 9 lat dzierżawię ziemię. Jej właściciel poinformował mnie, że zamierza sprzedać te grunty, pytając czy jestem zainteresowany ich nabyciem. Podobno już podpisał przedwstępną umowę kupna-sprzedaży z innym rolnikiem. Czy mam prawo pierwokupu oraz prawo do zwrotu za naprawy i ulepszenia przedmiotu dzierżawy, gdy ziemię kupi ktoś inny?


W związku z powołaniem przez Dziekanów Pełnomocników ds. Zarządzania Projektami, uprzejmie informujemy, iż spotkanie Dyrektora Centrum Zarządzania Projektami oraz Kierowników Biur Obsługi Projektów, wchodzących w skład Centrum Zarządzania Projektami, z Pełnomocnikami Dziekanów ds. Zarządzania Projektami, odbędzie się w dniu 26 stycznia 2011 roku, o godzinie 13, w sali numer 6, mieszczącej się w budynku Rektoratu, przy ulicy Akademickiej 2a.\nPrzedmiotem spotkania będzie szczegółowe omówienie zagadnień związanych z Systemem Zarządzania Projektami w Politechnice Śląskiej.\nInformacje dla pełnomocników dziekanów ds. zarządzania projektami pdf\nWiadomość utworzona: 21 stycznia 2011 13:28, autor: Agnieszka Wyżgolik\nOstatnia modyfikacja: 14 marca 2011 14:28, wykonana przez: Agnieszka Wyżgolik