Old surehand Tom 2 [Karol May] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00083 003615 18779830 na godz. na dobę w sumie\nOld surehand Tom 2 - ebook/epub\nAutor: Karol May Liczba stron: 491\nISBN: 978-83-272-0400-4 Data wydania: 2010-08-05\nOLD SUREHAND Tom II Karol May\nVI. SKARBY Były agent handlowy, znużony opowiadaniem, oparł się o poręcz krzesła i odpowiadał na pytania, które ten i ów jeszcze stawiał. Ale wreszcie zniecierpliwiony, poprosił ciekawych: – Zostawcie mnie już w spokoju, panowie! Nie na to opowiedziałem moją historię, żeby mnie teraz zasypywano pytaniami, lecz na dowód, że biali są często gorsi od czerwonoskórych. Jeśliście słuchali uważnie, to musicie mi przyznać, że łotrostwo, uplanowane przez czarnobrodego i jego ludzi, oraz napad na pociąg udaremniono tylko dzięki bystrości i męstwu Winnetou. Jest to mąż, z którym mało kto z Indian czy białych może się równać. Jeśli kiedyś zginie, jak cały jego pożałowania godny naród, to przecież imię jego pozostanie na zawsze w pamięci naszych synów, wnuków i prawnuków. – Well, macie słuszność, sir! – wtrącił jakiś jegomość, który siedział przy jednym z bocznych stołów i śledził opowiadanie z największym zaciekawieniem. – Jeśli jednak wolno obcemu wyjawić swoje zdanie, to zrobiłbym pewną uwagę. – Słucham was. – Wspomnieliście, że Apacze znani byli z tchórzostwa i dopiero gdy Winnetou został ich wodzem, stali się zręcznymi myśliwcami i walecznymi, a nawet zuchwałymi wojownikami. – Powiedziałem to istotnie. Czy się z tym nie zgadzacie? – Nie, bo znałem ich jeszcze w tym czasie, kiedy Winnetou był małym chłopcem. Jest kilka szczepów, które mają tak ciężkie warunki życia, że podupadły nie tylko pod względem fizycznym, lecz i duchowym. Ale winni są temu biali, którzy wyparli ich z dawnych, bogatych pastwisk i zasobnych terenów łowieckich. Tym białym zdaje się teraz, że mają prawo gardzić Indianami. Ale inne szczepy, a szczególnie Meskalerowie, były w szczęśliwszym położeniu. Pielęgnowały one od dawna te cnoty, które w całej pełni objawiły się u Winnetou. – Czy znacie ten szczep, sir? – Bardzo dobrze, a znałem go, jak się rzekło, jeszcze wtedy, gdy Winnetou był dzieckiem. Nie miałem nigdy ani pośród czerwonych, ani pośród białych tak wiernego i oddanego przyjaciela, jakim był Inczu-czuna. – Inczu-czuna? Czy to nie ojciec Winnetou? – Tak. Tego zacnego Indianina zamordowali biali, a razem z nim Nszo-czi, jego córkę, a siostrę Winnetou, najpiękniejszą, najlepszą i najczystszą dziewczynę Apaczów! – Czy byliście westmanem? – Właściwie nie. Przebywałem długo na Zachodzie w celach naukowych, choć nie uważam się za wielkiego uczonego, Moją ulubioną dziedziną była etnologia a studia te nie pozwalały mi siedzieć w domu. Ciekawość moją budziła szczególnie rasa czerwona, dlatego większą część roku spędzałem na wędrówkach od jednego szczepu do drugiego. Poznałem Indian i nauczyłem się ich cenić. Oni mnie także znali i poważali, bo wiedzieli, że przybywam do nich jako przyjaciel. Stałem się ich nauczycielem i doradcą, a oni nawzajem uczyli mnie, jak się używa broni, poluje i walczy, jakkolwiek byłem człowiekiem rozmiłowanym w pokoju. Musiałem polować, aby się wyżywić, a czasem musiałem się też bronić przed nieprzyjacielem, którym nigdy nie był czerwonoskóry, lecz zawsze biały. Twierdzenie wasze, że biali są gorsi od Indian, uważam za zupełnie słuszne. Mógłbym na to przytoczyć niejeden przekonywający dowód. – Uczyńcie to, sir! Opowiedzcie nam przynajmniej o jednym ze swoich doświadczeń! – Hm! Opowiedziałbym, gdyby i inni dżentelmeni tego sobie życzyli. – Prosimy o to! Wszyscy coś dzisiaj opowiadają, a to jest bardzo zajmujące. Nieprawdaż, pani Thick? Gospodyni, która przyniosła właśnie kilka pełnych szklanek, odpowiedziała: – Prawda, prawda! Nigdy jeszcze nie było u mnie tak spokojnie i cicho jak dziś. Sądzę, że opowiadać i słuchać opowiadań to o wiele lepsze zajęcie aniżeli kłócić się, bić i niszczyć stoły, krzesła, flaszki i szklanki, jak to nieraz dżentelmeni u mnie robią. A zatem opowiedzcie nam, sir, swoją historię! – Well! – zgodził się etnolog. – Jeśli wam to sprawia przyjemność, nie będę się ociągał. Postaram się opowiadać tak samo barwnie i płynnie jak tamci panowie. Był cudownie piękny poranek czerwcowy, prawdziwa… rzadkość w owym odległym kącie, gdzie północnozachodni róg terytorium indiańskiego wchodzi pomiędzy proste linie granic Kansasu, Kolorado i Nowego Meksyku. W nocy spadła dość obfita rosa i na źdźbłach i gałązkach iskrzyły się brylantowe krople, a szczególna woń trawy bawolej nabrała takiej ożywczej świeżości, że płuca wciągały ją z rozkoszą. Zwykle taki poranek dobroczynnie działa na usposobienie człowieka, ale ja w ten piękny dzień jechałem bardzo zmartwiony. Powód był prosty: koń mi okulał. Poprzedniego dnia zaczepił w cwale nogą o korzeń. A jazda po preriach na kulawym koniu nie tylko złości, ale może mieć nawet nieszczęśliwe następstwa. Wobec panujących tam stosunków życie i bezpieczeństwo myśliwca zależy często od sprawności jego konia. Polowałem z kilku ludźmi z Kolorado w pobliżu Spanish Peaks i przez Willow Springs przybyłem nad Nescuntunga Creek, aby na jego prawym brzegu spotkać się z Willem Saltersem, z którym przed kilku miesiącami łowiłem bobry w Nebrasce; przy rozstaniu tutaj wyznaczyliśmy sobie schadzkę. Chcieliśmy przejechać przez terytorium indiańskie aż do jego południowowschodniej granicy, a potem udać się prosto na zachód na Liano Estacado, aby poznać tę osławioną pustynię. Do tej podróży potrzebny był bezwarunkowo dobry koń, a tymczasem mój okulał. Nosił on mnie wiernie wśród wielu niebezpieczeństw, nie chciałem go zamienić na innego, musiałem więc dać mu wypocząć, dopóki jego noga nie wydobrzeje. Spodziewana strata czasu była mi wielce niemiła, toteż mój zły humor wydawał mi się zupełnie uzasadniony. Gdy mój mustang kuśtykał powoli przez prerie, ja rozglądałem się za oznakami, które by świadczyły o bliskości rzeki. Tam gdzie się znajdowałem, rosły tylko pojedyncze krzaki. Aleku północy ciągnęła się ciemna linia, w której domyślałem się większych skupisk drzew i zarośli. Zwróciłem się zatem w tym kierunku, przypuszczając, że gdzie jest więcej roślinności, tam musi być i woda. I miałem słuszność. Ciemną linię tworzyła gęstwina meskitu i dzikich czereśni, rosnąca po obu brzegach rzeki. Był to niezbyt szeroki potok, a w miejscu, w którym się na niego natknąłem, także niegłęboki. Jechałem z wolna wzdłuż brzegu, szukając z uwagą jakiegoś znaku od Saltersa, który mógł tu przybyć przede mną. Wkrótce zauważyłem w płytkiej wodzie, leżące tuż obok siebie, dwa wielkie kamienie; pomiędzy nimi tkwił dość duży konar wciśnięty w ten sposób, że mała gałąź, znajdująca się na jego końcu, wskazywała w dół rzeki. Był to umówiony znak. Jeszcze cztery takie same znalazłem w niewielkich odstępach. Dowodziły one, że Salters był tutaj i pojechał z biegiem rzeki. Z tego, że tropu nie mogłem już rozpoznać, a listki gałązek zwiędły, wywnioskowałem, że Salters był tutaj dnia poprzedniego. Po jakimś czasie potok skręcił na północ, zataczając łuk. W tym miejscu gałąź wetknięta w piasek nadbrzeżny wskazywała kierunek w głąb prerii. Salters nie pojechał więc dalej brzegiem, lecz po cięciwie łuku, jaki tu tworzyła rzeczka. Ja uczyniłem, oczywiście, to samo. Wtem zauważyłem przed sobą niezbyt wysoką, samotną górę, pociętą rozpadlinami. Dojechałem do niej… w dobre pół godziny. Szczyt jej był łysy, a podnóże porosłe z rzadka krzakami. Zdziwiłem się, gdy objechawszy ją, znalazłem na wschodniej stronie kilka grup starych jaworów. Uderzyło mnie także to, że ziemia była tu rozkopana na znacznej przestrzeni. Jamy o głębokości kilku metrów, wybrane motyką i łopatą, wyzierały z jednostajnej powierzchni gruntu. Czyżby tu byli ludzie w tych odległych stronach? Na co wykopano te dziury? Pojechałem dalej, lecz zatrzymałem się niebawem, zauważywszy na trawie ślady stóp. Zsiadłem z konia, by zbadać je dokładniej. Przekonałem się, że zostawiły je nogi kobiece albo chłopięce, obute w mokasyny bez napiętków. Czyżby tu byli Indianie? A może jakiś biały nosił takie obuwie? Odciski obydwu, stóp były równomierne; na tę okoliczność nie zwróciłem na razie uwagi, dopiero później miałem ją sobie przypomnieć. Właściwie powinien bym udać się za tymi śladami. Ponieważ jednak prowadziły na północ, ku rzece, a moja droga wiodła na wschód i ponieważ chciałem jak najrychlej spotkać się z Saltersem, dosiadłem konia i pojechałem dalej. Po jakimś czasie wywnioskowałem z pewnych oznak, że te strony nie były tak bezludne, jak sądziłem poprzednio. Połamane źdźbła traw, nadwerężone gałązki na drzewach, tu i ówdzie kamyczki starte przez ludzką stopę dowodziły, że przechodzono tędy dość często. Toteż nie zdziwiłem się wcale, kiedy później, dostawszy się znowu nad rzekę, zobaczyłem tuż nad jej brzegiem pole obsadzone tytoniem i kukurydzą. Po drugiej stronie wznosił się niski domek; wysoki, lecz bardzo zniszczony parkan otaczał dość obszerny dziedziniec. A zatem farma nad Nescuntunga Creek! Kto by się tego spodziewał! Za parkanem stary, jasnokościsty koń tarł głową o pusty żłób, a opodal młody chłopiec zajęty był naprawianiem uszkodzonego – płotu. Zdawało się, że przeraził go mój widok. „Dzień dobry! – pozdrowiłem go. – Czy mogę się dowiedzieć, jak się nazywa właściciel tego domu?” Odgarnął ręką gęste, jasne włosy, popatrzył na mnie badawczo niebieskimi oczyma i odparł: „Nazywa się Rollins, sir”. „Czy jesteś jego synem?” Powiedziałem do niego „ty”, ponieważ nie mógł mieć więcej jak szesnaście lat, chociaż był rosły i silnie zbudowany. „Jestem pasierbem gospodarza”. „Czy ojczym w domu?” „Oto on”. Wskazał mi wąskie i niskie drzwi, z których wyszedł jakiś mężczyzna. Musiał się nieco pochylić, aby głową nie uderzyć o futrynę. Był bardzo wysoki, chudy, o wąskich piersiach, a skóra na jego twarzy pokryta rzadkim zarostem wyglądała jak wygarbowana. Zasępił się na mój widok. W ręku trzymał starą strzelbę i motykę. Przystąpiwszy z wolna do mnie, przeszył mnie niechętnym wzrokiem i zapytał ochrypłym głosem: „Czego tu chcecie?” „Chcę was zapytać, Mr Rollins, czy nie był tu wczoraj albo onegdaj człowiek nazwiskiem Salters i czy nie zostawił wam jakiegoś polecenia”. Pasierb odpowiedział szybko: „Był tu wczoraj rano, sir. Ten Salters.” Nie zdołał skończyć. Ojczym pchnął go kolbą w bok, aż biedny chłopiec zatoczył się z jękiem na parkan. „Milcz, gadzino! – krzyknął stary. – Nie będziemy służyć byle włóczędze! – I zwracając się do mnie… dodał: – Zabierajcie się stąd! Ja nie mieszkam tu dla was ani dla waszego Saltersa!” To było zwykłe grubiaństwo. Wobec takich ludzi stosowałem zawsze zachodni sposób postępowania. Zsiadłem więc bez pośpiechu z konia, przywiązałem go do parkanu i powiedziałem: „Tym razem musicie zrobić wyjątek, Mr Rollins. Koń mi okulał. Zostanę u was, dopóki nie wyzdrowieje”.. Cofnął się o krok, zmierzył mnie groźnym spojrzeniem od stóp do głów i wrzasnął: „Czyście zwariowali? Mój dom to nie gospoda, a kto się chce tu panoszyć, temu pakuję ładunek śrutu w skórę. Do pioruna! Oto znowu ten nędzny Indianin! Czekaj no, czekaj, zaraz cię stąd wykurzę!” Poszedłem wzrokiem za jego spojrzeniem. Z pobliskich zarośli wysunął się młody Indianin. Rollins podniósł strzelbę, wymierzył i wypalił. Ale w tej samej chwili podbiłem lufę i ładunek poszedł w bok. „Psie, ty porywasz się na mnie?!…– ryknął stary. – Masz za to!” Odwrócił szybko strzelbę i zamierzył się, by mnie ugodzić kolbą. Ale ja palnąłem go pięścią i pchnąłem tak silnie na parkan, że deski zawaliły się pod nim. Strzelba wypadła mu z ręki, a ja pochwyciłem ją, zanim zdążył się podnieść. Wtedy wydobył nóż zza pasa i wykrztusił zdławionym głosem: „Mnie… na mojej ziemi! Za to się oddaje życie!” Szybko zwróciłem ku niemu rewolwer i odrzekłem: „Schowajcie natychmiast nóż! Moja kula jest szybsza od jego ostrza!” Opuścił podniesioną rękę i skierował wzrok ku drugiej stronie domu. Stał tam jeździec, który niepostrzeżenie nadjechał. „Już przy pracy, chłopie? – zawołał do mnie przybyły ze śmiechem. – Dobrze robisz! Wal tego draba, bo zasłużył na to. Ale nie strzelaj, bo niewart garści prochu! Był to Will Salters. Zbliżył się do nas, podał mi rękę i mówił dalej: „Witaj, towarzyszu! Gdyby wszystko poszło wedle życzenia tego draba, już byś mnie nie zobaczył. Przyjął mnie wczoraj tak samo jak dzisiaj ciebie. Dostał za to kilka szczutków w nos, ale posłał mi kulę, która na szczęście poszła bokiem. Chciałem zaczekać tu na ciebie, ale nie mogłem. Powiedziałem tylko jego synowi, że dzisiaj wrócę, aby zobaczyć, czy stary ma lepszy humor. Jeśli się na to zgodzisz, możemy go nauczyć, jak się postępuje z takimi ludźmi jak my”, Zsiadł z konia, ale w tejże chwili Rollins chwycił motykę i uciekł w las wielkimi susami. Spojrzeliśmy na siebie ze zdziwieniem – co… za szczególne zachowanie! Najpierw bezwzględność i grubiaństwo, a potem tchórzliwa ucieczka. Nie zdołaliśmy jeszcze zastanowić się nad tym, kiedy z drzwi domku wyszła kobieta. Widziała, jak Rollins zniknął za krzakami, i odezwała się wzdychając z ulgą: „Dzięki Bogu! Bo już myślałam, że dojdzie do rozlewu krwi. On jest pijany. Wypił dopiero co całą flaszkę wódki!”. „Jesteście jego żoną?” – spytałem. „Tak. Spodziewam się, że nie będę musiała za niego odpowiadać. Ja temu nie jestem winna”.. „Wierzymy wam. Przypuszczamy nawet, że wasz mąż jest chory umysłowo”. „Tak jest, niestety. O Boże, jaka ja jestem nieszczęśliwa! Jemu się zdaje, że w pobliżu zakopany jest skarb. Chce go sam wydobyć, w tajemnicy przed wszystkimi, dlatego nie znosi ludzi w pobliżu swego domu. Ten młody Indianin jest tu już od czterech dni. Nie mógł iść dalej, bo zwichnął nogę. Chciał zatrzymać się u nas, dopóki nie wydobrzeje, ale Rollins go wypędził. Teraz musi biedak nocować na dworze”. Wskazała na Indianina, który właśnie nadszedł. Mógł mieć około osiemnastu lat. Odzież jego uszyta była z jeleniej, garbowanej skóry. Frędzli na szwach nie zdobiły włosy ludzkie, co świadczyło, że chłopak nie zabił jeszcze żadnego wroga. Głowa jego była niczym nie okryta, a broń składała się z noża, łuku i kołczanu. Na szyi miął mosiężny łańcuszek, na którym wisiał cybuch, ale bez fajki. Był to znak, że młodzieniec znajdował się w drodze do świętych kamieniołomów, skąd Indianie przynoszą sobie glinę do wyrobu fajek. W tej podróży każdy jest nietykalny. Nawet najbardziej chciwy krwi przeciwnik musi zostawić swego wroga w spokoju, a w razie potrzeby nawet go bronić. Podobały mi się otwarte, inteligentne, niemal europejskie rysy twarzy tego młodzieńca. Aksamitne, czarne jego oczy patrzyły na mnie z wyrazem głębokiej wdzięczności. Wyciągnął do mnie rękę i rzekł: „Ty ochroniłeś Iszarshiutuhę. Jestem twoim przyjacielem”. Choć zapewnienie to zabrzmiało dość wyniośle, ton głosu młodzieńca podobał mi się tak jak i on sam. Zastanowiło mnie jego imię. Iszarshiutuha jest to wyraz wzięty z języka Apaczów i znaczy tyle, co „mały jeleń”. Dlatego zapytałem: „Czy jesteś Apaczem?”. „Iszarshiutuha jest synem wielkiego wojownika Meskalerów, najwaleczniejszych wśród czerwonych mężów”. „Meskalerowie są moimi przyjaciółmi, a Inczu-czuna, ich wódz, jest moim bratem”. Wzrok Indianina przesunął się szybko po mojej postaci. „Inczu-czuna jest najmężniejszym z bohaterów – podjął mój nowy znajomy. – Jak on ciebie nazywa?” „Yato-inta”. Młodzieniec odstąpił o kilka kroków, spuścił oczy i oświadczył: „Synowie Apaczów znają ciebie dobrze. Ja nie jestem jeszcze wojownikiem, dlatego nie wolno mi z tobą rozmawiać”. „Wolno ci mówić ze mną – odpowiedziałem – bo kiedyś będziesz, na pewno słynnym wojownikiem. Wkrótce też przestaniesz nazywać się Iszarshiutuha, Mały Jeleń, lecz zostaniesz Pehnulte, Wielkim Jeleniem. Noga cię boli?” „Tak”. „Wyszedłeś z wigwamu bez konia?” „Wybrałem się po świętą glinę. Idę pieszo”. „Ta ofiara spodoba się Wielkiemu Duchowi. Wejdźmy do domu!” „Wy jesteście wojownikami, a ja jeszcze nie. Pozwólcie mi pozostać z małym bratem!” Podszedł do jasnowłosego pasierba Rollinsa, z którym zamienił porozumiewawcze spojrzenie; zauważyłem to i pomyślałem, że musieli już nieraz ze sobą rozmawiać. Mały Jeleń nie był tu bez powodu. Kryła się w tym… jakaś tajemnica, niebezpieczna może dla mieszkańców domku. Zapragnąłem ją zbadać, lecz nie pokazałem tego po sobie. Chłopcy zostali na dworze, a ja wszedłem z Willem Saltersem i z kobietą do domu, a raczej do chaty o jednej izbie. Ubóstwo wyzierało tu z każdego kąta. Dach był dziurawy, a materiał, którym uszczelniono szpary w ścianach, zniknął od dawna. Nad paleniskiem nie było kotła, a cały zapas żywności stanowiła niewielka kupka kolb kukurydzy, leżąca w kącie. Odzież kobiety składała się z cienkiej perkalikowej spódnicy i kaftanika. Chodziła boso, a zdobiła ją tylko czystość, zadziwiająca przy tym ubóstwie. Ubranie jej syna było także bardzo ubogie i widać często naprawiane. Kiedy spojrzałem na barłóg, wysłany tylko liśćmi, a potem na bladą, wynędzniałą twarz tej biedaczki, mimo woli zapytałem: „Pewnie jesteście głodni?” Kobieta zarumieniła się po uszy. Łzy trysnęły z jej oczu i kładąc rękę na sercu, odrzekła: „Mój Boże! Nie skarżyłabym się na nic, gdyby tylko Józef mógł być syty! Pole nie przynosi plonów, bo mąż pozwala, żeby zarastało zielskiem, Zdani jesteśmy na to, co przyniesie polowanie, ale i to zawodzi, bo mąż oszalał zupełnie na punkcie owego skarbu”. Wybiegłem z chaty, dobyłem ze swoich juków zapas mięsa i dałem go kobiecie. Zacny Will Salters zrobił to samo. „O panowie! – zawołała. – Jacyście wy dobrzy! Żeby to Rollins był taki!” „Nie chciałbym was urazić – zauważył Salters – ale zdaje mi się, że widziałem go już kiedyś w moim życiu. I to w niezbyt zaszczytnych dla niego okolicznościach. Bardzo jest podobny do pewnego człowieka, którego znano tylko pod imieniem indiańskim. Nie wiem, co ono… znaczy. Brzmiało, jeśli się nie mylę, Indano albo Indanszo”. „Inta-nczo!” – odezwał się ktoś od drzwi. Stał tam młody Indianin. Nie słyszał naszej rozmowy prócz ostatnich słów i oczy zamigotały mu dziwnym blaskiem. Kiedy wzrok mój spoczął na nim badawczo, odwrócił się i zniknął. „To imię wzięte z języka Apaczów – oświadczyłem towarzyszowi. – Znaczy tyle, co »Złe Oko«”. „Złe Oko? – spytała kobieta. – Mąż mój często powtarza to słowo, ilekroć mówi przez sen albo siedzi pijany w kącie i sprzecza się z niewidzialnymi osobami. Czasem nie ma go przez cały tydzień. Potem przynosi z fortu Dodge wódkę, chociaż nie wiem, czym za nią płaci. Pije i pije, dopóki zmysłów nie straci, a mówi o krwi, o mordach, złocie, nuggecie i skarbach, które tutaj mają być zakopane. W takich razach boimy się wchodzić do izby, żeby nas nie pozabijał”. „Jakże mogliście się odważyć pójść z takim człowiekiem w tę puszczę?” „Z nim? Z nim nigdy bym tu nie przyszła. Przybyłam do Ameryki z moim pierwszym mężem i jego bratem. Kupiliśmy sobie kawał ziemi, ale „agent nas oszukał. Dokument kupna był sfałszowany i kiedy przyjechaliśmy na Zachód, od dawna uprawiał tę działkę prawy właściciel. Pieniądze nam wkrótce wyszły, nie pozostało więc nic innego jak żyć z polowania. Posuwaliśmy się przy tym coraz dalej na Zachód. Mój mąż chciał się udać do Kalifornii, usłyszawszy, że tam znajduje się złoto. Dotarliśmy tutaj, ale dalej już nie mogłam iść, bo zachorowałam z wyczerpania. Obozowaliśmy zwykle pod gołym niebem; na szczęście znaleźliśmy po pewnym czasie ten opuszczony domek. Do kogo należał, nie wiemy. Radziliśmy sobie jako tako, ale myśl o Kalifornii nie dawała mężowi spokoju. Chciał się tam dostać, a ja nie mogłam mu towarzyszyć. Po ciężkich walkach zgodziłam się na to, żeby sam poszedł do tego kraju złota i spróbował szczęścia. Szwagier miał zostać ze mną. Niestety, mąż już więcej nie wrócił. W pół roku po jego odejściu urodził się Józef; nigdy nie widział ojca. Gdy syn miał trzy lata, szwagier wyszedł raz na polowanie. Kiedy przez kilka dni nie wracał, zaczęłam go szukać i znalazłam martwego nad brzegiem rzeki z przestrzeloną głową. Musiał go zamordować jakiś Indianin”. „Czy szwagier wasz był oskalpowany?” „Nie”. „W takim razie mordercą był biały. Ale jak zdołaliście wyżyć z dzieckiem?” „Żyliśmy kukurydzą, którą uprawiałam na kawałku gruntu obok domu. Później przybył w te strony mój obecny mąż. Chciał tylko zapolować i pójść dalej, został jednak na dłuższy czas, a potem na zawsze. Zadowolona byłam z tego, bo bez niego umarłabym z głodu razem z dzieckiem. Potrzebowałam opiekuna, a dziecko ojca. Ale kiedyś Rollinsowi przyśnił się skarb, rzekomo tutaj zakopany. Ten sen powtarzał się tak często, że Rollins nie tylko wierzył w istnienie skarbu, lecz popadł po prostu w szał na tym tle. Nocami rozprawia o złocie, a za dnia go szuka”. „Zapewne tam, pod górą, gdzie stoją stare jawory?” „Tak. Mnie tam chodzić nie wolno ani synowi. Nie potrafię wypowiedzieć, jak jestem nieszczęśliwa. Dniami i nocami modlę się o wybawienie z tego strasznego położenia. O, gdyby Bóg nam dopomógł!” „Dopomoże, choćby nawet ta pomoc miała w pierwszej chwili ból sprawić. Wiele razy doświadczyłem, że…”, Przerwano mi, bo wszedł Józef prosząc, żebyśmy wyszli i przypatrzyli się niebu. Na dworze Mały Jeleń patrzył uważnie na niewielką chmurkę wiszącą prostopadle nad naszymi głowami. Poza tym niebo było zupełnie czyste. Józef powiedział, że Indianin uważa tę chmurkę za bardzo zły znak. Mały Jeleń mówił znośnie po angielsku, mógł więc porozumieć się z białym chłopcem. Will Salters wzruszył ramionami i rzekł:. „Ten dymek z cygara miałby być niebezpieczny?” Indianin zwrócił ku niemu głowę i powiedział tylko jedno słowo: -„Ilczi”. „Co to znaczy?” – zapytał mnie Will. „Wicher, burza!” „Głupstwo! Niebezpieczny wicher zrywa się wtedy, gdy całe niebo osłoni się chmurami, a w tej ciemnej oponie utworzy się okrągła, jasna dziura. Tu jest odwrotnie, Z wyjątkiem tej chmurki niebo jest całkiem czyste”. „Keeikhena ilczi” – wtrącił Indianin. Teraz zwróciłem baczniejszą uwagę na jego słowa. Znaczą one „głodny wiatr”. Apacze określają nimi burzę z wichrem, rodzaj trąby powietrznej. Dlaczego młody Indianin powziął takie przypuszczenie? Ja nie widziałem nic podejrzanego w tym obłoczku, zdawałem sobie jednak sprawę, że dzieci puszczy mają cudowny instynkt w rozpoznawaniu niektórych zjawisk przyrody. „Nonsens! – powtórzył Salters. – Wejdźmy do chaty, bo zdaje mi się, że zaczynasz się niepokoić”. Odszedł, a ja skorzystałem ze sposobności, by Małemu Jeleniowi pokazać, że nie wierzę w to, co mi powiedział poprzednio, i zapytałem: „Która noga boli mego młodego przyjaciela?” „Lewa” – odparł. „A dlaczego mój brat utykał na prawą, wychodząc z zarośli?” Uśmiechnął się zakłopotany, lecz odpowiedział swobodnie: „Mój waleczny brat się pomylił”. „Mam bystre oko. Czemu Mały Jeleń” utyka tylko wtedy, kiedy ktoś na niego patrzy, a chodzi dobrze, kiedy jest sam?” Spojrzał na mnie badawczo, ale milczał. Wobec tego mówiłem dalej: „Memu młodemu przyjacielowi wiadomo, że czytam dobrze z tropu i że nie zwiedzie mnie ani źdźbło trawy, ani ziarnko piasku. Mały Jeleń schodził dziś rano z góry i nie utykał. Widziałem jego ślady. Czy i teraz odważy się twierdzić, że się mylę?” Opuścił wzrok i znowu nic nie odpowiedział. „Czemu Mały Jeleń opowiada, że idzie na własnych nogach po świętą glinę? – mówiłem dalej. – Przyjechał tu konno ze swojego wigwamu”. „Uff! – zawołał chłopak zdziwiony. – Skąd wiesz o tym?” „Czyż wielki wódz Apaczów nie był moim nauczycielem? Czy sądzisz, że przyniosę mu wstyd i pozwolę się podejść młodemu Apaczowi, któremu nie wolno jeszcze nosić strzelby ognistej? Twój koń jest dereszem”. „Uff, uff!” – zawołał z najwyższym zdumieniem. „Chcesz okłamać brata Inczu-czuny?!” – zapytałem z wyrzutem. Położył rękę na sercu i odrzekł: „Rzeczywiście, mam konia i jest to deresz…” „Powinieneś był od razu się przyznać! Powiem ci nawet, że dziś rano przećwiczyłeś całą indiańską szkołę jazdy”. „Biały brat wie wszystko jak Manitou, Wielki Duch” – szepnął chłopak stropiony. „Nie. Jechałeś cwałem, wisząc jedną nogą na siodle, ręką trzymając się końskiej szyi i przyciskając ciało do jego boku. Tak robi wojownik w walce, aby się uchronić przed pociskami nieprzyjaciela, a w czasie pokoju wtedy, kiedy ćwiczy dla wprawy. Tylko podczas takiej jazdy może się włosie z końskiej grzywy zaczepić o rękojeść i pochwę noża; a taki włos może mieć tylko. deresz”. Indianin sięgnął do pasa, za którym tkwił w pochwie nóż. Wisiało na nim kilka końskich włosów. Dostrzegłem, mimo ciemnego zabarwienia jego twarzy, że chłopak poczerwieniał. „Oko Małego Jelenia jest bystre – mówiłem dalej – ale nie ma on dość wprawy, aby zważać na drobiazgi, od których jednak często życie zależy. Mój młody brat przybył tu, aby zetknąć się z właścicielem tego domu. Czy pragnie zemsty nad nim?” „Złożyłem przyrzeczenie, że będę milczał – odpowiedział – ale mój biały brat jest przyjacielem najsławniejszego z Apaczów. Pokażę mu więc coś, co odda mi jeszcze dziś wieczorem. Mogę o tym mówić, bo godzina moja już nadeszła”. Odchylił koszulę na piersiach i wyciągnął skórę, złożoną we czworo jak koperta. Wręczył mi ją i odszedł na pole kukurydzy, gdzie stał Józef. Widziałem, że wziął go za rękę i pociągnął za sobą. Rozłożyłem garbowaną skórę jelenią, a w niej znalazłem drugi kawałek skóry z cielęcia bizona, oskrobanej z sierści, wyprawionej za pomocą wapna i wygładzonej na pergamin. Zobaczyłem na niej szereg figur, nakreślonych czerwoną farbą, podobnych w rysunku do słynnego napisu na skale w Tsitsu-mo-wi w stanie Arizona. Miałem w ręku dokument indiański, niezwykłą rzadkość. Pospieszyłem do chaty, aby ten skarb pokazać Willowi Saltersowi. Ten potrząsnął głową na widok pisma i rzekł wielce zdziwiony: „I to można przeczytać?” „Oczywiście!” „To czytaj sam! Nawet jeśli chodzi o nasze zwykłe pismo, wolę mieć do czynienia z dwudziestu Indianami niż z trzema literami. Nie byłem nigdy specjalistą od… czytania, a listy wypisuję od razu adresatowi na plecach moją dwururką. To najprostsza droga. Pióro łamie mi się pod palcami, a widok atramentu mierzi mię. Cóż to za okropne figury! W tej ciemnej chałupie z dwoma lufcikami zamiast okien nie można ich nawet rozpoznać!” „Wyjdźmy przed dom!” „Wyjść mogę, ale odczytywaniem ty sam się zajmij!” Wyszliśmy, a kobieta rozpaliła tymczasem na kuchni niewielki ogień, aby upiec kilka kawałków mięsa, któreśmy jej dali. Na dworze utkwiłem natychmiast oczy w figurach, ale Will Salters popatrzył w niebo. „Hm! Szczególna chmura! – mruknął. – Nie widziałem nigdy podobnej. Cóż ty na to?”. Spojrzałem w górę. Obłok nie powiększył się znacznie, lecz zmienił całkiem swój wygląd. Przedtem sinoszary, zrobił się teraz jasnoczerwony i przezroczysty.. Zdawało się, że wychodzą z niego miliony matowozłotych nitek pajęczych i rozsnuwają się po całym widnokręgu. Nitki te nie drgały, lecz były zupełnie nieruchome, jakby naprężone. „No?” – zapytał Will. „Ja także nie widziałem nic podobnego”. „Czyżby twierdzenie młodego Indianina o burzy miało okazać się słuszne, i to wbrew opinii takich starych bywalców prerii jak my?” „Wygląda to rzeczywiście niepokojąco. Apacz mówił o trąbie powietrznej. To byłoby fatalne”. „Niech będzie, co chce. Musimy w każdym razie zaczekać. Spodziewam się, że łatwiej zorientujesz się w tym piśmie indiańskim aniżeli w nitkach snujących się po niebie. Jakże ci idzie?” „Hm! Zobaczymy! Na przedzie widzę namalowane słońce z promieniami idącymi w górę, a więc wschodzące. Potem stoją czterej jeźdźcy w kapeluszach. To są prawdopodobnie biali. Pierwszy z nich ma u siodła coś jakby worki. Za tymi czterema jadą dwaj inni z piórami na głowach. To pewnie wodzowie indiańscy”. „No, to wszystko jest bardzo proste. I ty to nazywasz czytaniem?” „To dopiero początek. Muszę wpierw poznać litery, zanim zabiorę się do ułożenia ich w słowa. Są tu jeszcze inne, mniejsze figury, umieszczone nad większymi. Nad pierwszym Indianinem widzę bizona z otwartym pyskiem, z którego wychodzi kilka kresek. Z pyska tylko głos może wychodzić, więc jest to bizon ryczący. Nad głową drugiego Indianina tkwi fajka, a z niej wystrzelają również kreski. To oznacza dym, a więc fajka się pali”. „Słuchaj no, zaczynam rozumieć to pismo! – rzekł Will. – Przychodzą mi na myśl dwaj wodzowie Apaczów. Jeden nazywał się Ryczący Bizon, a drugi Fajka Płonąca, ponieważ był spokojnego usposobienia i chętnie palił z każdym fajkę pokoju. Podobno żyje jeszcze”. „Być może, że tu właśnie o nich chodzi. Patrzmy dalej! Nad drugim z białych umieszczone jest oko z przechodzącą przez nie kreską. Może jest jednooki? Ach, a może wchodzi tu w grę słowo, które przedtem wymieniłeś: «złe oko»? Nad trzecim znajduje się worek i ręka, która chce go pochwycić. Czyżby to oznaczało jakiś rabunek?” „Tak, tak, z pewnością! – rzekł Salters szybko. – Wiem już, wiem! Teraz przypominam sobie, gdzie widziałem tego Rollinsa! W Czarnych Górach. Nazywał się Haller; kradł konie i pułapki na bobry, nazywano go więc Kradnącą Ręką”. „Czy się nie mylisz?” „Nie, nie! Kradnąca Ręka i Złe Oko byli krewnymi, może nawet braćmi i trzymali się razem. To o nich mowa. Dalej, dalej!” „Wschodzące słońce jest na przodzie; stąd wniosek, że ci jeźdźcy jechali na wschód. W drugim wierszu występują te same figury, ale w innym ugrupowaniu. Pierwsza grupa: trzej biali strzelają do jadącego na przedzie. Druga grupa: jeden z białych leży martwy, a pozostali przywłaszczyli sobie jego worki. Trzecia grupa: Indianie strzelają do trzech białych. Czwarta grupa: dwaj biali i Indianin, Ryczący Bizon, nie żyją, a Kradnąca Ręka ucieka. Piąta grupa: Fajka Płonąca zakopuje worki. Szósta grupa: Fajka Płonąca trzyma Ryczącego Bizona na koniu i ściga Kradnącą Rękę. Siódma grupa: Fajka Płonąca zakopuje Ryczącego Bizona, a Kradnąca Ręka zniknęła. Teraz następują jeszcze dwa małe obrazki. Na jednym są trzy drzewa, a pod środkowym znajdują się worki. Potem widać jedno drzewo, a pod nim leżącego Ryczącego Bizona; to jego grób. Teraz da się już łatwo wyjaśnić te okropne wydarzenia”. „Zaczekaj no! – przerwał mi Salters. – Popatrz w górę! Przecież robi się zupełnie ciemno! Popatrz, popatrz, na miłość Boga, na niebo!” Podniosłem oczy i przeraziłem się. Złote nitki zniknęły z nieba, a ich miejsce zajęły ciemne pasy. Te pasy łączyły sczerniałą chmurę z północnym horyzontem. Reszta nieba była jasna i czysta. Pasy te zdawały się ciągnąć chmurę, jak na linach, ku północy. Odbywało się to z szybkością widoczną dla oka. Im bardziej zniżała się chmura, tym wyraźniej było widać podnoszącą się z ziemi, przezroczystą z początku, lecz ciemniejącą masę, u dołu szeroką, a zwężającą się ku górze w lej, która kręcąc się usiłowała dosięgnąć szczytem chmury. Ta zaś spadała coraz chyżej, rozszerzając się w górze, a ku dołowi wysuwając ze swej strony wąski lej. Oba leje szukały się wzajem. Gdy się zetknęły, wydawało się przez chwilę, że chmura zostanie ściągnięta na ziemię. Utrzymała się jednak w powietrzu i utworzyła razem z trąbą kręcący się z szaloną szybkością podwójny stożek, którego wierzchołki stykały się z sobą, a podstawy na ziemi i w powietrzu miały około pięćdziesięciu metrów średnicy. Ponieważ w pobliżu znajdowały się tylko niskie krzaki, przeto mogliśmy to zatrważające zjawisko oglądać w całej okazałości. Podwójny stożek zwijał się i wirował, posuwając się naprzód bardzo szybko, wprost na nas. Tymczasem powietrze nad nami stało nieruchomo; było tak parno, że pot wszystkimi porami wystąpił nam na skórę. „Mały Jeleń miał słuszność – powiedziałem. – Jesteśmy w poważnym niebezpieczeństwie. Prędzej, Will, ratujemy siebie i tę kobietę! Do koni i uciekajmy!” „Ależ nie wiemy, dokąd się zwrócić!” „Ruchy trąby powietrznej nie dadzą się wprawdzie obliczyć, ale zmienimy kierunek jazdy, jeśli ona zmieni swój. Może się zatrzyma nad rzeką i nie dostanie się na tę stronę. Wyprowadź konia Rollinsa z zagrody! Ja skoczę po jego żonę”. Zastałem ją przy ognisku; nie przeczuwała wcale grożącego niebezpieczeństwa. Pochwyciłem ją za rękę i wyciągnąłem z chaty. Will nadszedł właśnie z koniem. „Koń się narowi! – zawołał. – Ja sam na niego wsiądę. Nie jest osiodłany i po pierwszym kroku zrzuciłby kobietę. Ty weź mojego kasztana! Prędzej, prędzej!” Wskoczył na konia i puścił się cwałem. Dosiadłem kasztana, który mógł łatwiej unieść dwie osoby niżeli mój kulawy wierzchowiec, wziąłem drżącą kobietę przed siebie na siodło, ująłem mego gniadosza za cugle i podążyłem za Saltersem. Stało się to wszystko bardzo prędko; od chwili zauważenia trąby nie upłynęło z pewnością więcej jak pięć minut. Nie było mi zbyt wygodnie. Prawą ręką musiałem trzymać kobietę, a lewą prowadzić kasztana i mego gniadego. Lecz dałem sobie radę. Ujechawszy dość daleko, zawołałem na Willa, by się zatrzymał. Odwróciliśmy się, chcąc zobaczyć, co się za nami dzieje. Trąba dosięgła już prawie rzeki. Tworzyła jak gdyby potworną klepsydrę, w której wirowały wyrwane z ziemi krzaki, kamienie, kawały murawy i cała masa piasku. Wreszcie dotarła do brzegu. „Czy zatrzyma się po tamtej stronie i poleci w górę lub w dół rzeki, czy też się rozpadnie?!” – pytaliśmy się nawzajem. Człowiek, który by się dostał w jej wir, byłby niechybnie zgubiony. Porwany wysoko i wykręcany na wszystkie strony musiałby się udusić, jeśliby trąba nie grzmotnęła nim przedtem o ziemię i nie zmiażdżyła masami piasku. Nad brzegiem rzeki trąba zatrzymała się, jakby się namyślając. Górny lej szarpał dolnym tak, że zdawało się, iż się od niego oderwie. Nagle nastąpił straszliwy huk, zbite masy piasku, kamieni, krzaków i murawy zniknęły, podniósł się natomiast wysoki słup wody. Miał z początku kształt równego walca, lecz zwężając się w środku, przybrał wkrótce kształt dwu równych stożków, połączonych wierzchołkami. Z trąby powietrznej zrobiła się trąba wodna, która, jak gdyby rozgniewana postojem nad rzeką, posuwała się teraz z podwójną szybkością. Pochwyciła domek i leciała wprost na nas. „Na prawo!” – krzyknąłem. Konie, poczuwszy niebezpieczeństwo, gnały tak, że nie potrzebowaliśmy ich popędzać. Wkrótce, obejrzawszy się, zobaczyłem ku mej radości, że trąba oddala się w kierunku zachodnim. Teraz mogliśmy się zatrzymać i uważać za ocalonych. Trąba leciała dalej z nie mniejszą chyżością, nie przezroczysta już jak nad wodą, lecz znowu ciemna i mętna. Wszystko, co napotykała na drodze, podrywała z ziemi. Rosła i robiła się coraz groźniejsza. Odrzucając daleko to,. czego nie zdołała wchłonąć, dążyła ciągle naprzód. Naraz doleciał nas huk, od którego ziemia zadrżała, i trąba znikła. W tej samej chwili całe niebo zasnuło się czarną oponą chmur i grubymi kroplami lunął deszcz. „Nasz dom, nasze mieszkanie! Co się z nim stało?!” – lamentowała kobieta. Zamiast odpowiedzi, puściliśmy konie szybkim kłusem ku domowi. Lecz nie zastaliśmy go już na dawnym miejscu. Burza rozdarła go, rozszarpała jak wiecheć słomy. Ciężkie pnie, grubości człowieka, leżały rozrzucone wokoło. Z parkanu nie zostało śladu, nie było ani słupa, ani deski, ani tyczki; wszystko porwała trąba powietrzna. Postanowiliśmy udać się natychmiast na poszukiwanie Rollinsa, jego pasierba i młodego Indianina. Odkąd zapoznałem się z rysunkiem, wiedziałem, gdzie mogli się znajdować: tam na górze, do której dotarła trąba powietrzna, a potem legła jak olbrzymka, w walce ze śmiercią miażdżącą wszystko, co jej w ręce wpadło. Obawialiśmy się, że rozegrały się tam straszliwe sceny, i chcieliśmy oszczędzić nieszczęśliwej kobiecie okropnego widoku. Ale gdy tylko usłyszała, że idziemy szukać jej syna, nie chciała pozostać. Wsiadła na konia i pojechała z nami. Tak samo prędko jak przed chwilą lunął deszcz, teraz rozjaśniło się niebo. Chmury znikły, a słońce uśmiechało się, jak gdyby nic nadzwyczajnego nie zaszło. Ale droga, którą jechaliśmy, wyglądała strasznie. Pas ziemi, po którym szła trąba, miał przeszło sześćdziesiąt metrów szerokości, a na całej tej przestrzeni nie było ani źdźbła roślinności, jak gdyby ją ktoś ogolił. Trąba powyrywała jamy, w innych miejscach usypała kupy rumowisk, a po prawej i lewej stronie tej drogi zniszczenia leżały złomy skalne, kamienie, krzaki i mnóstwo innych rzeczy porzuconych przez rozpętany żywioł. Jeszcze gorzej przedstawiał się stok góry. Z daleka już spostrzegliśmy spustoszenia. Zarośla, wydarte z ziemi, porwane w górę, zbite w nie rozplątane kłęby, porozrzucał orkan na wszystkie strony. Trąba szukała przez pewien czas przejścia i rozwścieczona tym, że go znaleźć nie mogła, zniszczyła wszystko. Obnażone skały podobne były do głębokich kamieniołomów. Jaworów, którymi tak się zachwycałem jadąc w tę stronę, nie mogłem teraz poznać. Pnie grubości człowieka leżały wyrwane z korzeniami, a konary orkan poskręcał jak liny. Największe drzewo, ogołocone ze wszystkich gałęzi, rozdarte głębokimi szramami przedstawiało opłakany widok. Ale gdzie byli ludzie? Nagle zauważyłem nieco dalej okulbaczonego na sposób indiański deresza, który skubał łakomie liście z olbrzymiego, zmierzwionego kłębu zarośli. Był to wierzchowiec Małego Jelenia, a więc w pobliżu musiał się znajdować i jego pan. Gdyśmy podjechali bliżej, przedstawił się naszym oczom taki widok: potężny jawor został wyrwany z korzeniami. Pod ich splątaną gęstwiną i masą leżącej na nich ziemi ziała szeroka i głęboka jama, podobna do jaskini. Siedzieli w niej jasnowłosy Józef i młody Apacz. Roześmieli się wesoło, gdy nas spostrzegli. Matka zeszła pospiesznie w głąb jamy i przycisnęła do serca syna, Apacz zaś podbiegł do nas i zapytał: „Czy biali bracia wierzą mi teraz, że rozumiem znaki głodnego wichru?” „Wierzymy ci – odpowiedziałem. – Ale jak zdołaliście się ocalić?!” „Mały Jeleń ukrył swego konia w zaroślach, a potem wyprowadził go i dosiadł razem z niebieskookim chłopcem, aby uciec przed wiatrem. Kiedy wicher już się nasycił, Iszarshiutuha przyjechał tutaj i znalazł to, czego szukał razem z młodą bladą twarzą”. „Czy działałeś w porozumieniu z Józefem?” „Tak. On jest synem owego człowieka z workiem, którego tu zamordowano. Chodź i popatrz, gdzie Fajka Płonąca ukrył nugget!” Zaprowadził nas na drugą stronę skłębionej gęstwiny korzeni i tam ujrzeliśmy w pobliżu pnia dwa worki ze skóry poszarzałej już i nadgniłej. Okazało się, że zawierają złoty piasek i grudki tego kruszcu. Józef wiedział już o wszystkim, ale jego matka nie mogła uwierzyć, że skarb istniał rzeczywiście i że teraz do niej należy. Naglony jej pytaniami, Indianin zaczął opowiadać: „Ryczący Bizon był moim ojcem. Wyruszył raz z Fajką Płonącą w odwiedziny do wielkiego ojca bladych twarzy, aby mu przedłożyć życzenia Apaczów. Obaj wodzowie jechali ku wschodowi. Po drodze byli świadkami, jak trzej biali zabili czwartego, który wiózł z sobą worki pełne złota. Jeden z morderców nazywał się Złe Oko, drugi Kradnąca Ręka; trzeciego nie znali. Wodzowie ukarali morderstwo: położyli trupem Złe Oko i nieznajomego opryszka. Ale Kradnąca Ręka uciekł zabiwszy mego ojca. Fajka Płonąca zakopał złoto, wziął na konia zwłoki Ryczącego Bizona i puścił się w pogoń za Kradnącą Ręką; nie mógł go jednak doścignąć. Wobec tego pogrzebał mego ojca i pojechał sam do Waszyngtonu. Śmierć Ryczącego Bizona należało pomścić i ja musiałem to zrobić, jako jego syn. Ale w tym czasie byłem jeszcze małym dzieckiem i dopiero znacznie później wyruszyłem w drogę po skalp mordercy. Przy sposobności mogłem zostać wojownikiem i otrzymać rurę ognistą. Kradnąca Ręka zamieszkał w chacie zamordowanego, poślubiwszy jego skwaw. W ten sposób chata stała się jego własnością… i mógł bez przeszkód szukać zakopanego skarbu”. Usłyszawszy to nieszczęśliwa kobieta krzyknęła i zemdlała. Jej drugi mąż był mordercą pierwszego! „Chcecie teraz zobaczyć Kradnącą Rękę? – zapytał Apacz. – Pójdźcie za mną!” Józef został przy nieprzytomnej matce, a ja i Salters udaliśmy się z Indianinem pod wielki jawor. Rollins leżał tam na ziemi, przygnieciony konarem grubym na cztery stopy, który spadając zabił go na miejscu. „Chciałem wziąć sobie jego skalp – rzekł Apacz – ale Wielki Duch już go osądził; zginął na tym samym miejscu, na którym dopuścił się mordu. Rozumiesz teraz, co opowiadało pismo, które ci dałem do przeczytania?”. „W zupełności” – odpowiedziałem. „Fajka Płonąca nie umie pisać; dokument sporządził słynny Inczu-czuna, któremu wojownik wszystko opowiedział. Ty jesteś bratem wielkiego wodza, ofiarowuję ci więc to pismo”. Mały Jeleń wkrótce odjechał. Nie dał się zatrzymać, a kiedy kobieta chciała mu ofiarować część złota, rzekł dumnie: „Zachowaj sobie ten piasek. Apacz wie, gdzie można znaleźć wiele złota, lecz nie powie tego nikomu, a sam nim gardzi. Wielki Duch nie na to stworzył człowieka, żeby był bogaty, lecz żeby był dobry. Oby ci teraz dał tyle szczęścia, ile doznałaś cierpienia”-. Dosiadł konia i zniknął nam z oczu. Nazajutrz przed południem opuściliśmy i my owe strony, zabierając z sobą Józefa i jego matkę. Stary koń Rollinsa wiózł złoto, kasztan kobietę, a mój gniady chłopca, my zaś kroczyliśmy obok nich pieszo. Rozstaliśmy się w najbliższej osądzie, skąd matka i syn mieli ruszyć dalej na wschód. Jeszcze podczas opowiadania o napadzie na pociąg i o traperskim stowarzyszeniu Fireguna z sąsiedniej izby wyszedł jakiś pan w meksykańskim stroju i usiadł przy najbliższym stole. Zacząłem mu się przypatrywać, oczywiście tak, żeby tego nie spostrzegł. Wprawdzie twarz jego była osmalona wichrami i deszczem i silnie ogorzała od słońca, jak gdyby przebywał stale na wolnym powietrzu, lecz mimo wszystko nie mógł uchodzić za prawdziwego westmana. Skończywszy swe opowiadanie etnolog dorzucił jeszcze uwagę: – Przyznacie teraz, że już przed Winnetou znajdowali się wśród Apaczów inteligentni i odważni ludzie. Czyż zachowanie się tego czerwonego chłopca nie zasługuje na pochwałę? Zarazem moja historia dowodzi, że są biali o wiele gorsi od najgorszych Indian. Wśród tych białych bywają nieraz osoby, które ze względu na swoje stanowisko i wykształcenie powinny każdemu służyć za wzór, a tymczasem przodują w podłości i nikczemności. Słyszałem niedawno opowiadanie o pewnym człowieku pochodzącym z hiszpańskiej hrabiowskiej rodziny, który połączył się z Komanczami, aby napaść na swoją własną hacjendę i wymordować jej mieszkańców. Gdyby nie wódz Apaczów, Serce Niedźwiedzie, i wódz Mizteków Czoło Bawole, wszyscy tamtejsi biali gryźliby ziemię. – Znacie tę historię? – zapytano dokoła. – Niedokładnie. Występuje w niej także słynny biały myśliwy, zwany, jeśli się nie mylę, Grot Piorunowy. – A rolę łotra odegrał hrabia? Jak się ten drab nazywał? – Wyleciało mi z głowy to nazwisko i nie mogę go sobie przypomnieć. Wtem od stołu, przy którym usiadł nowo przybyły gość, padły słowa: – Hrabia Alonzo de Rodriganda. Czy jego macie na myśli? – Właśnie jego! A więc słyszeliście o tym wypadku? – Nie tylko słyszałem, lecz znam dobrze hrabiego i wszystkie osoby, które w tym dramacie wzięły udział. Znam także hacjendę, o której mówiliście. Mieszkam stale w Meksyku, jestem prawnikiem i plenipotentem seniora Arbelleza, dzierżawcy hacjendy, na którego dokonano owego napadu.. – W takim razie musicie znać doskonale tę ciekawą historię! A dlaczego opuściliście tamte strony? – Jestem w Stanach z powodu pewnego procesu, sir. – Well! Chciałbym bardzo, żeby obecni tu dżentelmeni usłyszeli ową historię. Opowiecie ją nam? – Owszem, ale nie jest ona tak krótka jak wasza. Czy dżentelmeni mają czas? – Czemuż by nie? U pani Thick każdy ma czas wypić tyle szklanek, ile chce, i zostać, jak długo mu się podoba. Siądźcie jednak przy naszym stole, żebyście nie musieli zbytnio natężać głosu. – Zrobię to chętnie. Słyszałem wasze opowiadania, które bardzo mi się podobały, i spróbuję odwdzięczyć się wam za nie. Moja historia dowiedzie wam również, że istnieją białe łotry, którym żaden czerwony nie dorówna w podłości. Prawnik zajął wskazane mu miejsce, zapalił papierosa i zaczął opowiadać: – Rzeką Rio Grande płynęło pewnego razu lekkie kanu, zbudowane z długich kawałków kory, spojonych smołą, a w nim siedzieli dwaj ludzie, Indianin i biały. Pierwszy sterował, a drugi siedział na dziobie, zajęty robieniem naboi. Sternik miał śmiałe, ostre rysy i przenikliwe oczy. Nosił skórzaną bluzę myśliwską, ozdobioną fantastycznymi frędzlami, legginy z włosami nieprzyjaciół na bocznych szwach i mokasyny o podwójnej podeszwie. Na jego obnażonej szyi wisiał sznur zębów szarego niedźwiedzia, a z włosów, zwiniętych w wysoki czub, sterczały trzy orle pióra, na znak, że jest wodzem. Obok niego, na dnie łodzi, leżała wygarbowana, miękka skóra bizona, a na niej długa dwururka z kolbą ozdobioną srebrnymi gwoździami; liczne nacięcia u nasady lufy wskazywały, ilu nieprzyjaciół zabił właściciel strzelby. Za pasem Indianina tkwił błyszczący tomahawk, obosieczny nóż skalpowy oraz worki z prochem i kulami. Do sznura z zębami niedźwiedzimi przytwierdzona była fajka pokoju. Z kieszeni bluzy wyzierały głownie dwu rewolwerów. Ta rzadka u Indian broń dowodziła, że jej właściciel wszedł w bliską styczność z cywilizacją. Trzymając ster w prawej ręce, przypatrywał się towarzyszowi nie troszcząc się pozornie o nic więcej, lecz bystry obserwator byłby zauważył, że spod opuszczonych powiek padały na brzegi zamaskowane spojrzenia, właściwe myśliwcom przygotowanym na to, że życiu ich może w każdej chwili grozić niebezpieczeństwo. Towarzysz jego był wysoki i smukły, ale nadzwyczaj silnie zbudowany; miał jasną brodę, która okalała jego piękną twarz. Ubrany był w skórzane spodnie, wsunięte w cholewy ciężkich butów, błękitną kamizelkę i taką sarną bluzę myśliwską. Szyję miał obnażoną, a na głowie kapelusz z szerokimi kresami używany zwykle na Dzikim Zachodzie. Obaj byli w równym wieku, mogli mieć około dwudziestu ośmiu lat. Ostrogi przy ich butach świadczyły, że jechali konno, zanim zbudowali sobie kanu, aby popłynąć z biegiem Rio Grande. Unoszeni szybko przez prąd, usłyszeli nagle rżenie konia. Zanim jeszcze przebrzmiało, leżeli już obydwaj na dnie łodzi tak, że z brzegu nie można ich było zobaczyć. „Tkli, koń! – szepnął Indianin w języku Apaczów. – Zwietrzył nas. Kim może być jeździec?” „Ani Indianinem, ani doświadczonym białym myśliwcem – odpowiedział jego towarzysz. – Żaden z nich nie pozwoliłby koniowi rżeć tak głośno. Co zrobimy?” „Skierujemy się ku brzegowi. Mój biały brat przypilnuje czółna, a ja zbadam okolicę!” Pchnęli łódź ku brzegowi, Indianin wysiadł, a biały… czekał na niego z bronią gotową do strzału. Po kilku minutach czerwonoskóry powrócił z wiadomością, że w zaroślach śpi samotny człowiek, uzbrojony tylko w nóż. Biały wyskoczył z łodzi, przywiązał ją, a potem wziął swoją rusznicę i poszedł za Indianinem. Niebawem dotarli do śpiącego, obok którego stał przywiązany koń, okulbaczony na sposób amerykański. Człowiek ten spał tak mocno, że nie usłyszał nadejścia obcych. „Hola, chłopcze, zbudź no się!” – zawołał biały potrząsając go za ramię.. „Do stu piorunów! Czego tu chcecie?!” – zawołał tamten z trwogą. „Nie obawiaj się nas. Jestem traperem, nazywam się Helmers, a mój towarzysz to Szosz-in-liet, wódz Apaczów Ikarilla”. Szosz-in-liet? Serce Niedźwiedzie? – powtórzył obcy. – W takim razie nie boję się: ten wielki wojownik jest przyjacielem białych. Ja jestem wakerem, służę w majątku hrabiego de Rodriganda. Powiedzcie mi, jak mógłbym się dostać z powrotem na hacjendę. Ścigają mnie Komancze”. „Gdzie ich spotkałeś?” „Na północy, niedaleko Rio Pecos. Było nas piętnastu mężczyzn i dwie kobiety, ich zaś – sześćdziesięciu. Napadli na nas niespodziewanie, większą część naszych ludzi zabili, a kobiety wzięli do niewoli. Nie wiem, kto jeszcze umknął oprócz mnie”. „Skąd jechaliście i dokąd?” „Pojechaliśmy do Forte del Guadalupe po panie, które były tam u krewnych. Napad nastąpił w powrotnej drodze”. „O jakich paniach mówisz? „O senioricie Arbellez, córce dzierżawcy hacjendy, i Indiance, Karii, która jest siostrą Tekalty, wodza Mizteków”. „To mój przyjaciel! – zawołał Niedźwiedzie Serce. – Wypaliliśmy fajkę pokoju. Siostra jego nie może zostać w niewoli. Czy moi biali bracia ruszą ze mną, by ją odbić?” „Przecież nie macie koni!” – zauważył wakero. Indianin rzucił mu pogardliwe spojrzenie i odpowiedział: „Serce Niedźwiedzie ma zawsze konia, kiedy go potrzebuje. Za godzinę weźmie sobie wierzchowca od psów Komanczów. Zjawią się tutaj niebawem”. „Jak to?” „Jesteś wakerem i nie znasz zwyczajów Indian? Jakie zamiary mogą żywić względem tamtych kobiet? Czy wzięli je do niewoli dla okupu?” „Nie, na pewno nie. Powloką je ze sobą, by z nich uczynić swoje skwaw, ponieważ obie są młode i piękne”. „Jeśli więc Komancze nie chcą wydać obu dziewcząt, muszą się starać o to, ab\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Old_surehand_Tom_2-ebookRO/p020361i020" target="_blank" title="Old surehand Tom 2 [Karol May] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Old surehand Tom 2 [Karol May] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Jak wybrać najlepszą baterię do łazienki lub kuchni? - Urbanation\nUrządzanie mieszkania lub domu to proces, w którym należy zadbać o zakup odpowiednich elementów wyposażenia do każdego pomieszczenia. W przypadku łazienek lub kuchni oprócz mebli czy umywalki lub zlewozmywaka bardzo ważne jest wybranie baterii. Takie produkty jak na przykład baterie Teka dostępne są dzisiaj w bardzo wielu sklepach, dlatego z powodzeniem można dokonać ich zakupu. Jednak sam wybór odpowiedniej baterii może stanowić duży problem dla wielu osób. Warto, więc zapoznać się z podpowiedziami, które pozwolą kupić najlepszy i dopasowany idealnie model.\nFunkcjonalne i nowoczesne baterie Teka\nZakup baterii wannowej, umywalkowej czy do zlewozmywaka wymaga przede wszystkim odpowiedniego przygotowania się. Otóż każdy powinien wiedzieć, że istnieją pewne zasady, które pozwalają dokonywać lepszych wyborów. Przede wszystkim nie można stawiać jedynie na cenę, gdyż zazwyczaj bardzo tanie krany są po prostu bardzo awaryjne. O wiele lepiej jest wydać nieco więcej na baterie Teka (https://www.lazienkawsieci.pl/category/baterie-baterie-teka), które są znakomite pod względem jakości i nie pozostawiają nic do życzenia. Oczywiście wybór konkretnego modelu baterii powinien być oparty także o model umywalki czy wanny, gdyż tutaj często pojawiają się względy estetyczne i techniczne. Na rynku dostępne są zarówno baterie ścienne jak też stojące, dlatego ich dopasowanie do rodzaju i wyglądu wanny oraz zlewozmywaka pozwoli uzyskać najlepszy efekt. Przyglądając się bateriom Teka można dojść do wniosku, że oferowane przez tego producenta modele są bardzo nowoczesne i posiadają atrakcyjny design. Takie rozwiązania są zatem znakomite dla osób, które szukają wysokiej jakości oraz standardu w przystępnej cenie. W przypadku baterii łazienkowych, ale nie tylko bardzo liczy się ich funkcjonalność oraz łatwość czyszczenia. Wygodne w codziennym użytkowaniu krany są o wiele bardziej lubiane przez ludzi, dlatego wybierając nową baterię warto o tym pamiętać. Oprócz tego można jeszcze sprawdzić czy materiał, z którego wykonany jest kran pozwoli na szybkie i łatwe czyszczenie, gdyż w przyszłości będzie to wielki plus.\nJak stworzyć ciekawy design dzięki bateriom Teka?\nAranżowanie łazienki czy też kuchni jest wymagające, ale jednocześnie bardzo przyjemne. Dzięki nowoczesnym elementom takim jak baterie teka, które dostępne są dzisiaj w wielu sklepach można uzyskać naprawdę ciekawe efekty i wysoki standard. Charakteryzują się one bowiem ciekawym wyglądem, a także są bardzo stylowe i funkcjonalne. To wszystko sprawia, że można za ich pomocą tworzyć atrakcyjny design.


Perimeter Mall (Atlanta, GA) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Perimeter Mall\nAtrakcje w pobliżu obiektu Perimeter Mall\nPerimeter Mall opinie, Atlanta\nNr 36 wśród 257 atrakcji w lokalizacji Atlanta\nTo centrum handlowe jest świetne!\nUwielbiam to centrum handlowe. Dostajesz wszystkie sklepy, o których możesz pomyśleć z dużo mniejszą liczbą ludności. Odwiedziłem w poniedziałek po południu i świetnie się bawiłem, oglądając wszystkie sklepy. Wszystko, o czym można pomyśleć, jest tutaj razem z bardzo przyzwoitym sądem ds. Żywności. Bardzo przyjazny dla...rodzin. Obsługa klienta była świetna w każdym sklepie.Więcej\nPodobała mi się wizyta w centrum handlowym, uwielbiałem, że mieli do wyboru różne sklepy. Jestem z Milwaukee i nie mamy mnóstwo sklepów.\nWygląda na to, że centrum handlowe na perymetrze zmieniło okoliczności\nPodczas wizyty w Atlancie niedawno wraz z przyjacielem udaliśmy się do centrum handlowego, aby zrobić prezent. Wydawało się, że niektóre z tych więcej sklepy high end opuściły to centrum handlowe, a mniej znane sklepy trafiły teraz do centrum handlowego. Nawet food court nie był tak...miły jak kiedyś. Moja znajoma znalazła prezent, który mogłaby kupić rodzinie w sklepie, o którym nie słyszałem, i była zadowolona z zakupu. Sklep Macy'ego nadal jest w centrum handlowym i miał klientów, w których wydawało mi się, że jest pozytywny, a sklep Dillards nadal istnieje jako sklep z kotwami, w którym pracuje policja. W sumie centrum handlowe nie wydawało się tak dobrze prosperować jak kiedyś. Zostaliśmy przez około godzinę i wyjechaliśmy. Okazało się również, że czystość nie była taka, jak to było kilka lat temu, kiedy odwiedzałem to centrum handlowe w oparciu o śmieci, których nie widziałem w pojemnikach i pustych opakowaniach po żywności na stole i nie oczyszczonych. Szkoda, że taki kluczowy obiekt handlowy ma smutną twarz.Więcej\nNaprawdę podobał mi się pobyt tutaj i obsługa była bardzo wspaniała i przyjazna. Była bardzo otwarta i widoczna, by pomagać w czymkolwiek i była tam, kiedy była potrzebna. Dała mi świetną obsługę i na pewno wrócę i polecam rodzinie i przyjaciołom, aby przyjechali tutaj z...powodu pracowników takich jak ona.Więcej\nMiły wybór sklepów\nOdwiedziłem tutaj jeden wieczór, robiąc zakupy. Niedawno odwiedziliśmy Cumberland Mall i szczerze mówiąc, są oni bardzo podobni do siebie w różnych sklepach, ale Perimeter jest nieco większy z większą liczbą połączonych restauracji. Jednak mieli Disney Store i Abercrombie & Fitch, które Cumberland Mall nie zrobił....Sąd żywnościowy był nieco większy. Świetny sposób na spędzenie kilku godzin na trochę terapii detalicznej.Więcej\nNie tak dobre jak 20 lat temu!\nJako były rezydent Dunwoody byłem rozczarowany podczas mojej ostatniej podróży do Perimeter Mall. Byłem zaskoczony, widząc tak wiele pustych frontów sklepowych i mniej opcji w food court. Wydawało się, że w centrum handlowym brakowało jego dawnej energii i witalności. Nie jestem pewien, czy jest to...efekt Amazona, czy zmniejszone bezpieczeństwo. Jako mężczyzna o wadze 6 '1' 200 funtów rzadko czuję się onieśmielony. Jednak podczas mojej ostatniej wizyty w centrum handlowym Perimeter, śledzono mnie i podchodzili do mnie mężczyźni, domagając się przysługi i próbując pozyskać pieniądze.Więcej\nOgólnie rzecz biorąc wszystkie świetne centrum handlowe, mnóstwo sklepów do odwiedzenia i kilka świetnych restauracji. Nie sądziłem, że to było 5-gwiazdkowe doświadczenie z powodu nachalnego sprzedawcy kiosku, który nie zostawiłby mnie samego i chciał, żebym zapłacił 22 dolary za małą torebkę czekoladowych migdałów. . .\nZazwyczaj wybieramy Mall of Georgia, ale tym razem zdecydowaliśmy się na coś mniej znanego. Perimeter Mall ma piękny wybór sklepów i oferuje przyjemne zakupy dla wszystkich. Chociaż nie ma tak wielu sklepów jak Mall of Georgia, nie poczujesz się oszukany. Z pewnością odwiedzimy ponownie.\nCentrum handlowe na cały dzień\nCentrum handlowe jest ładne i można znaleźć dobre ceny overthere. Jest to jedna z dwóch najlepszych opcji, na które warto zwrócić uwagę, to zakupy.\nTo centrum handlowe miało największy sklep Dillarda, jaki kiedykolwiek widziałem! Świetny selectin. Mall jest otoczony restauracjami Capital Grill and Seasons 52.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Perimeter Mall.


Alergia na owoce: kiwi, jabłko - Alergiczne.info\nProfil owoce to test alergiczny, który składa się 10 alergenów. Służy do diagnostyki z krwi alergii pokarmowych. W jego skład wchodzi 10 powszechnych owoców. Umożliwia diagnostykę alergii na:\nProfil owoce dedykowany jest osobom, które podejrzewają u siebie alergię pokarmową na owoce.\nMix cytrusów (grejpfrut, cytryna,


Eksplozja innowacyjności w Krakowie. IMPACT’17 (RELACJA) - BiznesAlert.pl\nInnowacje 1 czerwca, 2017 godz. 7:30\nEksplozja innowacyjności w Krakowie. IMPACT’17 (RELACJA)\nimpact'17, fot. BiznesAlert.pl\n– Stawiamy na rozwój gospodarczy, a dziś nie ma rozwoju bez innowacji i inwestowania w potencjał drzemiący w polskich młodych przedsiębiorcach – przekonywała Beata Szydło, Premier RP 31 maja, pierwszego dnia impact’17 – największego wydarzenia w Europie Środkowo-Wschodniej dotyczącego industry 4.0 i digitalizacji. Ponad 300 speakerów kreowało rozwiązania dla obszarów energy&resources, fintech, mobility i industry 4.0, etc.\nW Krakowie pojawili się m.in. Bertrand Piccard, przedsiębiorca, propagator czystej technologii, Carlos Moedas członek Komisji Europejskiej, Kathleen D. Kennedy, Dyrektor i Wiceprezes MIT, Carlos Menendez z Mastercard. Otwierając impact’17 Jarosław Gowin, Wicepremier, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego zapowiedział nowy etap w drodze Polski do sukcesu w rewolucji Industry 4.0 oraz eksplozję w biało-czerwonych innowacjach.\nW jego opinii polska gospodarka jest na kursie 3.0 do 4.0, o czym świadczą liczby i fakty m.in. 10 mld zł przekazanych na innowacje, 1,5 tys. umów z przedsiębiorcami i naukowcami oraz ulgi podatkowe dla firm inwestujących w badania i rozwój. Te ostatnie w przyszłym roku mają być już 100-procentowe.\nO innowacjach – a szczególnie o wszystkich wyzwaniach, jakie niesie ze sobą Industry 4.0 rozmawiało w dniu otwarcia impact’17 kilkaset osób, reprezentujących różne środowiska – twórcy najbardziej zaawansowanych technologii, prezesi światowych koncernów z obszaru new-tech, twórcy startupów, naukowcy, a także administracja rządowa. Dyskusje toczyły się na trzech scenach jednocześnie w kilku ścieżkach m.in. science to business, fintech&ecommerce, energy&resources, mobility, entrepreneurship. Energy&Resources To, jak trudno jest przebić się z innowacją przez ścianę schematów, najlepiej wie Bertrand Piccard, twórca projektu Solar Impulse oraz gość impact’17 w ścieżce energy&resources.\nPiccard – jako pierwszy wykonał lot dookoła ziemi w samolocie napędzanym jedynie energią słoneczną – teraz przekonuje, że czysta energia to nie tylko ideologia, ale przede wszystkim nowa gałąź gospodarki obiecująca miliardowe zyski. – Warto pytać, mieć wątpliwości, wątpić. Tylko tak znajdujemy nowe rozwiązania, dajemy impuls do łamania raz ustalonych prawd, które nas ograniczają. Gdy szukałem wykonawcy samolotu, branża lotnicza mnie wyśmiała, twierdząc, że to nie może się udać. Koniec końców samolot zbudowała…stocznia. Dlatego mam dla was dobrą radę – nigdy nie podążajcie za ludźmi, którzy powtarzają „to niemożliwe”. Wkrótce pokażemy 1000 zyskownych rozwiązań z zakresu czystej energii – podkreślał Szwajcar.\nFintech&E-commerce Innowacje wpływają na każdy aspekt naszego życia, ale szczególnie duży wpływ mają na rynek bankowy, gdzie na przestrzeni kilku ostatnich lat nastąpił ogromny skok technologiczny. Carlos Menendez, jeden z kluczowych menedżerów Mastercard na świecie, podkreślał, że rewolucja czeka wciąż rynek płatności bezgotówkowych. W Polsce cel jest jasny – za kilka lat 80 proc. płatności odbywać ma się bezgotówkowo.\nMarta Krupińska założycielka Azimo (fintech) przyklasnęła temu ostatniemu pomysłowi. Im więcej otwartych danych będzie łączyć się z bankowością, tym lepiej dla nowoczesnego społeczeństwa. – Taki profil musi się wydarzyć, bo jest bardzo potrzebny. Z takim profilem będę pewna, że w każdym kraju mam taki sam scoring kredytowy i natychmiastowy dostęp do lokalnych usług finansowych, bez znajomości procedur z innych krajów i wypełniania formularzy. Teraz taki proces jest skomplikowany i złożony – mówiła Marta Krupińska. Czy taki pomysł zrealizują Polacy? – Musimy zmienić sposób myślenia. Mamy talent, ale ograniczamy swoje plany do Polski. Róbmy od razu z myślą „go global” – zachęcała Krupińska.\nYobie Benjamin z Tokena, inwestor internetowy, postawił sprawę jasno: – Obecnie w fintechu nie ma mowy, żeby zakładać spółkę celującą w mniej niż 1 mld dolarów przychodów. Na rynku nie ma pieniędzy dla startupów widzących siebie jako lokalnego gracza z 50 mln dolarów przychodów. Na takie projekty inwestorom szkoda czasu – twierdzi Yobie Benjamin.\nStartup4export Na koniec pierwszego dnia impact’17 odbyła się dyskusja dotyczącą start-upów, którą rozpoczęła Beata Szydło, Premier RP. Podkreślała, że startupy prezentujące się na impact’17 mają szansę rozwoju i ekspansji na rynki zagraniczne oraz zapewniała, że mogą liczyć na wsparcie polskiego rządu. Premier podkreślała, że światowe gospodarki stawiają na gospodarkę cyfrową, Polska podąża podobną drogą, a innowacyjność to jeden z decydujących czynników wzrostu. Przy czym działania w obszarze przedsiębiorczości mają służyć poprawie jakości życia całego polskiego społeczeństwa.\nW opinii szefowej rządu, talenty startupowców oznaczają, że są najlepszymi ambasadorami Polski i zapewniała, że wierzy w potencjał przedsiębiorców młodego pokolenia, którzy nie wstydzą się swoich wartości i pochodzenia. – Wasza wiedza, kreatywność i pasja to kluczowe elementy naszego wzrostu. Będziemy wspierać Polaków, was, w tym startupowym szaleństwie, w tej wizji, którą niesiecie w świat. Dzięki wam Polska będzie pokazywana jako przykład. Szacujemy, że w 2020 r. już 10 proc. eksportu stanowić będą wyroby wysokotechnologiczne, w 2030 r. ma to być już 15 proc. wobec 8 proc. w 2015 r. – zaznaczała Premier polskiego rządu. Życzyła również wszystkim, by wkrótce mogli powiedzieć, iż „moja wielka firma, mój wielki projekt zaczął się na impact”.\nPrzez dwa dni w Krakowie spotykają się przedstawiciele setek firm i organizacji, wśród nich m.in. MasterCard, RoboSavvy, TMobile, Ministerstwa Cyfryzacji, University of Chicago, Samsung, IBM, SAP, 500 Startups, AstraZeneca, Microsoft, Siemens AG, Monetary Authority of Singapore, Uber, TechCrunch, PayU, Harvard Medical School, Ministerstwa Rozwoju. Eksperci, wizjonerzy i twórcy najbardziej zaawansowanych technologii, prezesi światowych koncernów z obszaru new-tech, twórcy startupów, naukowcy, a także administracja rządowa – łącznie ponad 300 speakerów, z ponad 30 krajów, wspólnie zastanowią się nad szansami i zagrożeniami economy 4.0. Uczestnicy impact’17 mogą również obejrzeć technologie stworzone przez polskich młodych naukowców, które zaprezentowane były w strefie SciTech w czasie największych na świecie targów przemysłowych Hannover Messe 2017.\nEuropa impact innowacje Polska\n1 czerwca, 2017 godz. 7:30\nJednym z wydarzeń szczególnie przywołujących uwagę uczestników inicjujących konferencję IMPACT’17 pod patronatem BiznesAlert.pl było […]\n29 maja, 2017 godz. 15:30\nFala innowacji zaleje Kraków. Wkrótce rusza Impact’17\nJuż za 2 dni do Krakowa przyjedzie 300 speakerów z całego świata, aby na impact’17 rozmawiać o wyzwaniach i zagrożeniach, jakie niesie ze […]


Rancho – Stary McDonald rancho miał – Okiem PowerMilka\n8 listopada 20137 sierpnia 2015 powermilk\nRecenzja\tTa gra została wyróżniona znakiem „PowerMilk poleca!”\nZapraszam na ranczo\nOkładka w zabawny sposób ukazuje królika, owcę, krowę i konia na huśtawce, a w tle widać łąkę i farmę. Sposób rysowania sugeruje, że jest to pozycja raczej dla młodszych osób. W środku znajdziemy małą, ale za to dobrze napisaną instrukcję, planszę, żetony zwierząt, dwa rodzaje figurek psów, dwie kości dwunastościenne i jedną sześcienna. Elementy są wykonane bardzo trwałe, kości są wyżłobione, a oprawa graficzna utrzymana w tonie z tej okładki.\nKażdy na początku wybiera kolor, dostaje okrągłe znaczniki w wybranym kolorze, a także owcę oraz królika. Zwierzęta są umieszczane w zagrodzie, czyli na kolorowych polach na brzegach planszy. W zależności od liczby graczy jest używana inna liczba zwierząt, którą trzeba dobrać zgodnie z tabelą zawartą w spisie zasad. Osoba, która ostatnio widziała krowę zostaje pierwszym graczem. Gdy nie można wyłonić zaczynającego, zostaje najmłodszy uczestnik zabawy. Wredne lisy, szalone króliki\nCelem gry jest posiadać na rancho złożone z co najmniej jednego królika, owcy, krowy lub konia. W swojej turze gracz wykonuje dwie akcje. Pierwszą z nich jest rozbudowa rancha. Ta czynność dzieli się na dwie podczynności. W ramach tej akcji możemy wymienić zwierzęta zgodnie z tabelą wymian (zaznaczone wokół planszy). Wymiany działają drugą stronę (jedna owca na sześć królików, a także 6 królików na jedną owcę), a także zrobić nieco skomplikowany podział (np. jedna owca na 3 króliki i małego psa). W każdej chwili możemy dowolnie przesuwać zwierzęta. Drugą akcją jest kupno pastwisk. Na planszy są pola oznaczone kosztem 1, 2 lub 4, to liczba królików jaką trzeba zapłacić, by posiadać to pole. Zakupione pole zawsze musi się łączyć z zagrodą. Gdy jesteśmy w posiadaniu któregoś pola, to zaznaczamy to okrągłym żetonem Kupione pole nie można sprzedać i nie zmieni właściciela. Rozbudowa rancha nie jest obowiązkowa, jak ktoś nie chce jej wykonywać, może przejść do następnej akcji.\nA jest to rozmnażanie zwierząt. Rzucamy dwoma dwunastościennymi kośćmi i rozszerzamy swoje stado o wyrzucone zwierzęta. Dodatkowo gracz otrzymuje dodatkowe zwierzę za każdą pełną parę. Gdy uczestnik zabawy nie ma pastwiska, aby pomieścić te zwierzęta, to one przepadają. Gdy w „banku” nie ma odpowiedniej liczby zwierząt, by dostarczyć graczowi, również one przepadają. Warto wiedzieć, że na jednym polu może być sześć królików lub jedna owca, krowa zajmuje dwa pola, a koń aż trzy. Na kości rozmnażania zwierząt jest symbol lisa i wilka. Gdy na jednej z kostek wypadnie lis lub wilki, a na drugiej zwierze hodowlane najpierw rozpatrujemy działanie drapieżnika. W momencie gdy na obu kostkach pojawi się wilk i lis, to gracz decyduje o kolejności rozpatrywania. W sytuacji, gdzie na obu kostkach mamy jeden symbol drapieżnika, rozpatrujemy jego działanie tylko raz. Aby wiedzieć, które pole wilk lub lis atakuje rzucamy sześcienną kością, wypadnie na niej koszt pastwiska. Jeżeli jest to lis, to ze wszystkich pastwisk o wyrzuconym polu znikają wszystkie króliki. Jeżeli atakuje wilk, to z tych pastwisk znikają wszystkie nie-króliki (również gdy tylko część tych zwierząt znajduje się na polu). Wilk lub lis nie może zaatakować zwierząt, które są całkowicie schowane w zagrodzie. Jeżeli mamy małego psa, a lis chce nas pozbawić królików, to możemy go odrzucić by je uratować. Analogicznie możemy postąpić z dużym psem i atakiem wilka. Przypominam: wygrywa ten gracz, który jako pierwszy utworzył rancho składające się z co najmniej jednego królika, owcy, krowy i konia. Zwycięstwo jest natychmiastowe, więc nie czeka na koniec tury. Pan na ranczu\nJak wspomniałem, Rancho jest pozycją skierowaną przede wszystkim do dzieci. Kolorowa plansza i humorystyczne przedstawienie zwierząt (chociaż jak patrzę na tego konia połamanego w dwóch miejscach to jest mi go żal) powinny zachęcić dzieciaki do zabawy. Dodatkowo wszystko jest wykonane bardzo trwale, przez co nieokiełznana dziecięca moc nie zniszczy łatwo elementów. Wszystko jest wykonane na dobrym poziomie. Każdy młokos, który brał udział w zabawie musiał koniecznie pobawić się psiakami, nie wiem przez ile par rąk one się przewinęły, ale jak widać psom nic nie jest. Instrukcja jest napisana bardzo dobrze, tak aby każdy czytający ją zrozumiał. Dodatkowo zawiera liczne przykłady. Jedna lektura i gramy. Nie ma jakiś niedomówień czy zbędnych zdań. Co prawda jak na tak prostą grę wydaje się nieco długa, ale jak wspomniałem jest to koszt bardzo przejrzystego spisu zasad. Gdy znajomy dowiedział się, że będę recenzował Rancho powiedział, że w mniej niż 4 osoby nie warto siadać. Cóż, trzeba przyznać, że ma trochę racji. Jednak ja go sprostuje: dorosły nie będzie miał zabawy z mniejszej liczby graczy. Dzieci, nawet jak grali same w trójkę czy dwójkę bardzo się radowały (chociaż rzeczywiście więcej frajdy miały przy większej liczbie graczy). Starsi gracze na pewno znajdą sobie lepsze tytuły, przy których mogą się bawić. Jednak ta pozycja uczy dużo kombinowania, przeliczania, dodawania, nawet nieco dzielenia. Co drażniło mnie to losowość. Rzucam tymi kości i nie mogę dostać tego konia ;) I to już trzecią kolejkę! A jakby tego było mało, to gracz po mnie wyrzucił lisa (na szczęście nie atakował moich pastwisk). A właśnie. Nikt nie chce by wypadł drapieżnik, ponieważ atakuje on z reguły wszystkich graczy. Jest to dobre rozwiązanie, bo cierpią wtedy wszyscy, a nie tylko rzucający. Dzieci bawiła ta losowość, nie wiem dlaczego, mnie mocno drażniła. Skład graczy złożonych z samych dzieci lub samych dorosłych ma pewne braki, czuć, że coś tutaj jest nie tak. Dlatego zaobserwowałem, że najlepszy jest skład mieszany. Tak! To gra familijna, co prawda nie udało mi się wypróbować na moich rodzicach (niestety rzadko kiedy udaje mi się zaciągnąć do gry). Również sposób, w który oznaczamy zdobyte pola jest fajny, wiadomo, że nigdy go nie stracimy (nawet jak z niego jakiś drapieżnik porwał zwierzę). Na pudełku nie zauważyłem, by był określony czas gry. Zatem myślałem, że partia szybko się skończy, no bo po jednym zwierzęciu się zdobywa i koniec. Jednak nie jest to takie łatwe jak myślałem, dlatego czas gry jest zmienny, czasem może nie potrzebnie się przedłużać. Innym minusem jest powtarzalność rozgrywek, po pewnym czasie wymyślimy pewną strategię i nawet jeżeli kości będą nam nie sprzyjać, to i tak zawsze dopniemy swego. Wracaj wilku do lasu. Rancho jest to ciekawa gra familijna z dużą dawką losowości. Świetne i kolorowe wykonanie gry zachęci do rozgrywek. Niestety, po paru partiach gra może zacząć nudzić ze względu na powtarzalność. No, ale prawdziwy planszówkowiec ma na stanie nie jedną grę familijną, którą może męczyć, a potem wrócić do Rancha. Prawda? :)\nświetna jakość wydania. Te kostki, te pieski.\nprzyciągająca oprawa graficzna przejrzysta instrukcja\nciekawy sposób zaznaczania zdobytych pól\nnieco edukacyjna dla maluchów.\ndobra gra familijna\nGranna Karol Borsuk Michał Stajszczak Piotr Socha Rancho Nawigacja postu\nRelic Runners – Indiana Jones do odstawki?Porządek musi być! #5: Alternatywy 4 Jestem na...


Wszystko o: na fali 2018 | Disco-Polo.info\nWyniki wyszukiwania: "na fali 2018"\nGwiazdor disco polo na fali! Ojcostwo dodało mu skrzydeł do działania!\nNarodziny dziecka dodały mu skrzydeł? Z nowym rokiem wokalista disco polo zaskakuje internautów\nJeden z bardziej znanych i lubianych duetów disco polo wyleciał do Nowego Jorku! Fani Long & Junior mogą być dumni z muzyków.\nMaciej Smoliński - Na fali\nMam skryty plan, księżyc świeci tylko nam. Przy mnie Ty, tak jest najlepiej. Spójrzmy w dal, mamy czas. Bądźmy tylko dla siebie. W naszym niebie! Zabieram nas w podróż wokół gwiazd W ko...


Wakacje w niskiej cenie, czyli o najciekawszych propozycjach last minute - Extreme Time\nHome » web_category » Kursy wspinaczkowe » Wakacje w niskiej cenie, czyli o najciekawszych propozycjach last minute\nLato 2014 trwa już od wielu dni. Jeśli nie postawiłeś jeszcze na żaden wczasowy wyjazd, nic straconego! Sporo biur turystycznych oferuje wczasowiczom wakacje last minute – najczęściej o wiele tańsze od tych tradycyjnych.\nWyłączną wadą takiej możliwości jest to, że start podróży ma miejsce w przeciągu zaledwie kilku dni od wykupienia wczasów. Spakuj dlatego wcześniej walizki i poszukaj niedrogich wycieczek last minut. Wakacje w Tunezji i innych egzotycznych krajach są na wyciągnięcie ręki! Tanie oferty podróży zobaczysz, jeśli będziesz regularnie patrzył, co dane biuro turystyczne ma w ofercie. Rozsądnie jest co dzień wchodzić na witryny WWW takich biur podróżniczych, by żadna gratka nie minęła niezauważona. Mądrze jest również wchodzić na strony przedsiębiorstw lotniczych, które czasem tworzą ciekawe zniżki na bilety samolotowe.\nJeżeli chcesz mieć cudowne wakacje na uroczym wybrzeżu Morza Adriatyckiego, najlepszym wyborem okazuje się last minute do Chorwacji. To popularny kraj wśród naszych rodaków – nic dziwnego, krajobrazy są nieziemskie, a ceny niskie. A najbardziej, jeśli dopisze ci fortuna i natrafisz na tanie last minute do Chorwacji.\nInteresującą możliwością na urlop mogą być też wycieczki do Grecji w przystępnych cenach, takich jak na serwisie . W tym gorącym państwie, który sławi się starożytną tradywakacje – okazyjne chorwacja autokaremeccoholiday.com -est teraz ciężki kryzys ekonomiczny. Dlatego ceny hotelowe mogą być dużo niższe niż gdziekolwiek indziej. Każdy jest zobowiązany zobaczyć chociaż raz majestatyczny Akropol, obejść całe Ateny oraz pochodzić drogami, którymi wieki temu spacerowali greccy filozofowie, którzy uformowali naszą cywilizację. wakacje (łącze)\nMożna również udać się na wspaniałą przejażdżkę promem rejsowym, który pływa po ciepłym Morzu Egejskim. Warto pojechać na krótką eskapadę do Turcji – koniecznie trzeba obejrzeć pozostałości Troi, starożytnego miasta przedstawionego w homeryckiej Iliadzie.


Listwa przyokienna zewnętrzna LE -27 elewacyjna\nListwa wokółokienna LE-27\nListwa wokółokienna LE - 27 przeznaczona do zastosowania na elewacji budynku, swoim stylem nawiązuje do klasycznych obramowań okiennych wykonywanych z piaskowca. Taki wzór znajdzie swoje zastosowanie zarówno w klasycznych budynkach, jak i w nowoczesnym budownictwie. W dzisiejszych czasach takie formy zdobienia są wytwarzane z użyciem nowoczesnych technologii. Do produkcji naszych elementów używamy, wysokogatunkowego styropianu EPS 200 pokrytego strukturą złożoną z mieszanki żywicy i kruszywa kwarcowego. Przekłada się to na jego właściwości techniczne takie jak odporność na czynniki atmosferyczne i dużą wytrzymałość na uszkodzenia mechaniczne.\nListwa wokółokienna LE - 27 nowoczesne rozwiązanie w klasycznej formie\nJako producent dokładamy wszelkich starań, by profile, które wykonujemy spełniały oczekiwania naszych klientów i pozwalały na długotrwałe użytkowanie. Listwa wokółokienna LE - 27 stanowi ciekawą propozycję dla ludzi, ceniących nowoczesne rozwiązania, które świetnie łączą się z klasycznymi motywami.\nJeżeli zależy Ci na oryginalnych rozwiązaniach i żadne z zaproponowanych wzorów nie spełnia Twoich wymagań, możemy zrealizować zamówienie dedykowane dla Ciebie. W takim wypadku zapraszamy do kontaktu z naszymi handlowcami, którzy pomogą spełnić Twoje oczekiwania.\nFaseta pod podbitkę LP-4\nCena: 194.05 zł Do koszyka


Szczepienia przeciwko covid-19 dla nastolatków w OSiR - Włocławek Portal Informacyjny\nWedług harmonogramu na sierpień w środy i piątki w godzinach od 15.00 do 18.00, w Punkcie Szczepień Powszechnych w hali OSiR przy są prowadzone szczepienia przeciwko covid-19 adresowane do osób w wieku 12-15 lat.\nPunkt informacyjny dla Ukraińców przeniesiony do urzędu\nDziecko w wieku 12 - 15 lat można zarejestrować na szczepienie między innymi: przez bezpłatną infolinię Narodowego Programu Szczepień: 989, wysyłając SMS na numer 664 908 556 lub 880 333 333 o treści: SzczepimySie lub poprzez e-rejestrację dostępną na stronie głównej pacjent.gov.pl. Należy wybrać szybką ścieżkę e-rejestracji, wpisać numer PESEL dziecka i jego nazwisko, podać numer telefonu, na który będziemy odbierać potwierdzenia i wybrać termin.\nOczywiście, można skontaktować się również z wybranym punktem szczepień. My podajemy Państwu kontakt tel. do Punktu Szczepień Powszechnych w Hali Ośrodka Sportu i Rekreacji we Włocławku – zapisy odbywają się w dni powszednie w godzinach 8:00-16:00 pod numerami tel. 512 423 991 oraz 507 479 534.\nZ nastolatkiem musi przyjść na szczepienie rodzic lub opiekun. Przed szczepieniem trzeba wypełnić za dziecko kwestionariusz wstępnego wywiadu przesiewowego. Kwestionariusz będzie dla pracownika medycznego podstawą decyzji, czy nastolatek może być zaszczepiony.\n20:30, 18 sierpnia 2021\nTagi: szczepienia covid-19 punkt OSiR dzieci


7 sierpnia 2018 | CHIP\nArchiwa dzienne:7 sierpnia 2018\nHeroes Orchestra zbiera pieniądze na koncert w studiu im. Lutosławskiego\nProfesjonalny koncert dzięki zbiórce w serwisie crowdfundingowym.\nAndroid Pie ze sztuczną inteligencją\nNowy system operacyjny Google jest inteligentniejszy. Nie od swojego użytkownika, ale od swojej starszej wersji z pewnością. Android Pie sam np. przewidzi, których aplikacji za chwilę będziemy chcieli użyć, zadba o lepsze wykorzystanie procesora i innych podzespołów wydłużając tym samym długość pracy na baterii.\nPolak kierowcą Mercedesa w Formule 1\n7 sierpnia 2018 3\nI nie chodzi o Roberta Kubicę.\n7 sierpnia 2018 15\nFlagowe modele smartfonów wzbudzają największe emocje, ale też najwięcej kosztują. A przecież nie wszyscy potrzebują drogich flagowców, stąd oferta dla mniej wymagających i nie ma się co oszukiwać, również mniej zamożnych klientów. Jednym z tańszych modeli jest Neffos Y5S. Marka należy do TP-Linka. Przyjrzeliśmy mu się uważnie, ciekawi jesteśmy bowiem, co oferuje telefon kosztujący ok.…\nCzystki w Play Store\n7 sierpnia 2018 7\nUsunięte aplikacje infekowały... komputery z systemem Windows.\nAndroid 9.0 to Pie\nNowa nazwa, nowe możliwości, przede wszystkim więcej SI.\n7 sierpnia 2018 1\nProjekt Hukatomba – nowy dodatek do Hearthstone\nAktualizacja gry pojawi się na serwerach o 19:00. Dodatek wprowadza 135 nowe karty, nowe sposoby użycia kart i legendarne zaklęcia. Przyjrzeliśmy się, czego po tym DLC mogą spodziewać się fani karcianej rozgrywki od Blizzard Entertainment.


MojaWyspa.co.uk: Polak na Wyspie - Brytyjskie miasto broni Polaków - strona 1\nBrytyjskie miasto broni Polaków\nWładze Peterborough krytykują brytyjskie media za artykuły o rzekomej pladze dzikich obozowisk imigrantów, nazywając to „szukaniem sensacji i wprowadzeniem w błąd”.\nNa łamach m.in. „Daily Express” można było przeczytać stwierdzenia, że Peterborough zostało wręcz „zalane” bezdomnymi imigrantami, którzy zdążyli już na terenie miasta założyć piętnaście dzikich obozowisk. Tych faktów nie potwierdzają raporty oficerów UK Border Agency. Co więcej, “Daily Express” zaatakował miejscowych imigrantów, twierdząc, że nadwerężają lokalną służbę zdrowia, szkolnictwo, system opieki socjalnej a nawet policję – czytamy w peterboroughtoday.co.uk.\nWładze Peterborough są mocno zirytowane podobnymi publikacjami w brytyjskiej prasie. Na tyle, że przewodniczący rady miasta publicznie zaprosił redaktora naczelnego „Daily Express” do odwiedzenia miasta. – Przekonałby się jak Peterborough wygląda naprawdę i że tego rodzaju artykuły są niepotrzebną sensacją i mijaniem się z prawdą – mówi Marco Cereste. – Piszą, że w mieście jest 21 bezdomnych imigrantów, którzy założyli już 15 dzikich obozowisk. Już samo to nie trzyma się kupy – dodaje.\nLokalni politycy argumentują, że media jakoś nie wspominają o tym, że w mieście powstało niedawno 3,8 tys. nowych miejsc pracy. – Robią z na oazę dla bezdomnych z Europy Wschodniej. Nikt nie pisze o tym, że to przyjazne miasto, gdzie można znaleźć dobrą pracę.\nOwszem, w lutym na terenie Peterborough faktycznie powstało dzikie obozowisko bezdomnych Polaków. Miesiąc później inna grupka próbowała osiedlić się w czyimś ogrodzie. – I to tyle, a teraz, po tylu miesiącach, media robią z tego aferę – dodają przedstawiciele władz miasta.\nW Peterborough mieszka obecnie około 173 tys. osób. Wśród nich jest około 20 tys. imigrantów. - Większość z nich znakomicie zaadoptowała się do nowych warunków. Ludzie mają pracę, ich dzieci chodzą do szkół. Opisywanie pojedynczych przypadków psuję renomę naszego miasta, stąd nasza ostra reakcja na publikacje tabloidów – wyjaśnia rzecznik prasowy lokalnych władz.\nTagi: imigracja, bezdomny, bezrobocie\nMoim zdaniem to propaganda (jak zwykle zreszta)...\nWidzialem w wiadomosciach....goscia, ktorego pokazali to siny jak nieszczescie. Przykre ale co poradzisz? Lepiej im pozebrac tutaj na jakiegos sajdera dziennie niz siedziec w Polsce i nie miec zadnej szansy sie napic!


Koleje Mazowieckie i Stadler z trzecią umową na pojazdy FLIRT | Kurier Kolejowy\nStrona główna Biznes Koleje Mazowieckie i Stadler z trzecią umową na pojazdy FLIRT\n17 września 2020 | Źródło: Koleje Mazowieckie\nW siedzibie Spółki KM przedstawiciele Kolei Mazowieckich oraz firmy Stadler Polska podpisali kolejną umowę wykonawczą na dostawę pojazdów FLIRT trzeciej generacji. Wartość zamówienia na 12 ezt to blisko 398 mln zł (brutto). Pojazdy będą obsługiwać połączenia na trasie Skierniewice – Warszawa – Mińsk Mazowiecki.\n- Dzięki umowie zawartej z firmą Stadler mamy już kontrakty na łącznie 30 nowoczesnych pojazdów FLIRT. Zakup tego taboru zdecydowanie poprawia ofertę przewozową Kolei Mazowieckich, 12 pojazdów obsługuje już połączenia na liniach z Celestynowa, Łowicza oraz Działdowa. Po zakończeniu wszystkich dostaw komfort podróżowania koleją na Mazowszu będzie jeszcze wyższy, a oferta połączeń bogatsza – powiedział Robert Stępień, prezes zarządu KM, dyrektor generalny.\nSzacunkowa wartość umowy wykonawczej na 12 ezt wynosi blisko 398 mln zł brutto. W cenie zawiera się nie tylko zakup samych pojazdów, ale także przeszkolenie pracowników. Na podstawie umowy Stadler będzie również świadczył usługi serwisowe. Koleje Mazowieckie, w ramach przewidzianego prawa opcji, będą miały również możliwość zlecenia wykonania do dwóch napraw w poziomie utrzymania P4 każdego z dostarczonych pojazdów.\n- Produkcja nowych pociągów dla Kolei Mazowieckich trwa. Wszystkie sześć pojazdów z pierwszego zamówienia, a także sześć z drugiego zostało już przekazanych przewoźnikowi. Dzięki temu pasażerowie na Mazowszu mogą cieszyć się komfortem podróżowania nowoczesnymi i bezpiecznymi składami. Z przyjemnością podejmujemy się realizacji kolejnego, bardzo ważnego dla nas zamówienia i cieszymy się że pociągi dla regionu powstają w naszym siedleckim zakładzie – powiedział Tomasz Prejs, prezes zarządu Stadler Polska.\n- Trzeba też dodać, że w ostatnim czasie Koleje Mazowieckie systematycznie wycofują z eksploatacji stare ezt serii EN57, a w ich miejsce włączają do ruchu na Mazowszu nowoczesne pociągi. Zatem kolejna umowa wykonawcza na dostawę 12 pięcioczłonowych ezt, to efekt konsekwentnie realizowanej polityki taborowej Spółki – powiedział Czesław Sulima, członek zarządu, dyrektor eksploatacyjny KM.\nbiznes Koleje Mazowieckie Stadler transport pasażerski\nPoprzedni artykuł Wyjątkowa okazja odwiedzić cztery wystawy w ramach jednego wydarzenia!!! Trans Expo Odessa 2020\nNastępny artykuł Produkcja pierwszego Flirta dla PKP Intercity coraz bardziej zaawansowana


Jaka ucieszona - wiocha.pl absurd 476657\nczorny10 12-02-22, 09:27 Zgłoś\nDodano: 2012-02-22, 09:27:11 przez: czorny10\nNo a co, miała płakać czy co :P\nto jest screen z wideo Party Hardcore :P\nCoś MU chyba widać ;]\nnajwarzniejsze ze ona jest szczesliwa :D\nPewnie nie dawno ogoliła wiec sie cieszy ze jeszcze nie wyciągnął xD\nzazdrosna mała RUDA\nwidać, że to jakaś zwiejszczona imprezka, bo po nich wszystkich widać, że prawie słoma im z butów wystaje...\nfota z pornocha " Drunk sex" - tam jest wszystko walone bez względu na kolor włosów, tusze,wyznanie religijne czy tez zdziwienie zaistniała sytuacja. Kolesie wala po głowach pymokami wszystko to co co jest w zasięgu reki lub pymoka.\nTa ruda z tyłu ..."kuuurwa też tak chce!" hahaha\njuż się czai do trójkąciku :D\nno włacha, widać że lubi ten sport, jak dziczyzna śrut.\nfacet juz gotowy, rozporek otwarty, fiut stoi..\ntu powinno wpadac wiecej dziewczyn, po waszych komentarzach powinny sporzadniec....chyba, ze kieruja nimi inne "wartosci" (coz za nieadekwatne slowo!) :)\nruda wcale nie patrzy w ich strone, nie ten kat patrzenia, on soba tez zaslania....a dziewczyna sie cieszy, bo sie w koncu "traflo", a tu post!:) dystansu ludzie, dystansu\nruda chyba zazdrości:)\nBaleron sie cieszy bo ktoś zechciał jej wkoncu.xd\nPani w rudych włosach - mina bezcenna :D\nmistrzyni 2 planu w kilcie dopiero wymiata XD\nAle zamieszał :D A ruda jaka wpatrzona.\nta z tyłu chyba zazdrości ;]\nW końcu ktoś podrapie, bo samej nie wypada\nposłużę się cytatem: "Młody kojot woli odgryźć sobie uwięzioną łapę, niż dać się złapać wąsatemu meksykaninowi"\nNie wiem co jest większą wiochą wasze komentarze czy wstawiający to zdjęcie. Jest to kadr z pornosa PARTY HARDKORE. Zresztą jeden zauważył hooja a reszta tępa jak przecinak :| W skrócie chodzi o to że "biba" jest szykowana w rosji lub czechach gdzie kilkunastu modeli rucha laski na "dysce"\na tamta z krzyzykiem jak z nienawiscia patrzy\nwidac po minie ze chłopak ma sprawne palce\na jemu co widać?:D\nNoooo pokarz Kotku co masz tam w środku...??? :-)\nRuda Pani też by tak chciała xD ten wzrok...\nsprzedam smalec na allegro.pl\nMina pani rudej bezcenna\ncieszy sie bo w koncu ja ktos tam zlapal..\nNa Wodstoocku to jest na porządku dziennym:):)\nNa taką imprezę to bym poszedł..... :)\nchcica ja wziela\nPani z rudymi włosami z tyłu chyba nie wie za bardzo o co chodzi.. ;P\nBuzi Buzi i cap za majtki:)\nTa ruda chyba zazdrości :D\nMistrz drugiego planu...:) zazdrości...\njaka uhahana xD\nCoś mu ze spodni wystaje :>\nPalec Grzebalec:D ; )\nA co, ma być smutna? Ja byłabym szczęśliwa :)\nA kolo ma pałe na wierzchu xD ha ha\nA ta ruda z tyłu to jej trochę chyba zazdrości... A może to jego dziewczyna...\n"najgorsze sa grzechy z ktorych nie ma uciechy"....\na teraz wiocha jest ta parka czy ta ruda w tej ''spodnicy'' ? ;3\nTa ruda ma okropną spódnicę.\nale patrzcie na mine tej rudej :D bezcenna :D\nI LUBISZ TO SUKO !!!!\nMoże jej się dobrze zrobiło,a tamta tez by chciała.\nTa Broonka na 2 planie taka smutna - też by pewnie chciała\nno dobre dobre ale to scena z drunkparty, kto widzial to kojazy goscia a takich samic tam jest pelno.\nRuda też by tak chciała :) Szkoda że na wioche trafili bo ja w tym nic takiego nie widze, tyle że w miejscu publicznym i obecności tylu osób ;P\nP.S Prawiczki i dziewice minusujcie mnie :)\non jej robił idzie raczek nieboraczek :D\nw czym tu wiocha? no chyba że dla małolatów co jeszcze nie próbowali\nhihih mina pani w sandałach -bezcenna....\nteż by tak chciała a wokoło SAME BABY!!! Zauważyliście że to jedyny na tej fotce facet ?!\nRuda koleżanka chyba chciałaby tak samo\nnie wiem czy zauważyliście ale jemu coś ze spodni wystaje ;P\nSzuka pieniedzy na nastepnego browara :P\nsprawdzanie terenu :)\nruda pewnie kombinuje jak się przyłączyć;p\nI z czego ta radosc?? ;p A ta spódnica świetna xD\nJako kobieta nie powinnaś się pytać z czego ta radość :D\nNo co cieszy się dziewcze...:D wiochą jest laska w spódni w kratę...\nPrzesadziła z tą kratką. Nie piszesz a ja tęsknie....\nA która by nie była ucieszona.?


Everdell (edycja polska) - porównaj zanim kupisz\nRozwijaj swoją osadę w przeuroczej krainie EverdellW urokliwej dolinie Everdell, pod gałęziami wysokich drzew, wśród omszałych głazów, rozwija się cywilizacja leśnych zwierząt. Niemało lat minęło od jej początków i wreszcie nadszedł czas, by odkryć świeże tereny i zakładać zupełnie nowe miasta.\nGdy zasiądziesz do gry, wcielisz się w lidera grupy stworzeń, które wyruszą na podbój nieznanego. Trzeba będzie zbudować mnóstwo budynków, poznać świeże stworzenia i dać się ponieść nadchodzącym wydarzeniom.\nTo będzie pracowity rok!Everdell to dynamiczna gra oparta o mechanikę przydzielania pracowników. Uwodzi efektownym wykonaniem i oferuje dużo dróg do zwycięstwa, dzięki czemu jej odkrywanie jest prawdziwą przyjemnością.Na czym to polega?W swojej turze gracz może wykonać jedną z trzech akcji:- Przydzielenie pracownika.\nKażdy z graczy posiada własną pulę pracowników, których może umieszczać na planszach, wydarzeniach i kartach celów. Stosownie przydzieleni pracownicy podejmują zróżnicowane czynności, które wspierają rozwój naszej strategii jak na przykład pozyskiwanie zasobów czy umożliwienie dobierania kart.- Zagranie karty.\nKażdy z graczy kreuje i rozwija własne miasto. Zagrywanie kart formuje najróżniejszego rodzaju zasoby, otwiera przed nami świeże możliwości, a ostatecznie pozwala w dodatku na zdobywanie punktów. Dzięki wzajemnemu wpływowi kart na siebie, każdy z graczy ma szansę wprowadzić w życie oryginalną i indywidualną strategię.- Przygotowanie do kolejnego sezonu.\nW ramach tej akcji pracownicy wracają do zasobów gracza, możliwe jest również przypasowanie kolejnego pomocnika.Dlaczego pokochasz tę grę?- Everdell to gra wyjątkowo wielu możliwości, która zmienia się z każdą rozgrywką: do pojedynczej partii wykorzystujemy tylko niewielką część części, a zmienne układy na planszy gwarantują stopniowe odkrywanie różnych strategii.- W grze wyjątkowo ważna jest sfera wizualna.\nPole gry przypominające pień drzewa, pieczołowicie zaprojektowane żetony bezkompromisowców, a do tego grafiki pełne urokliwych zwierzątek w najróżniejszych konfiguracjach i pomysłowych ujęciach. Kto nie lubi przeuroczych zwierzątek?:)- Jednak niech nikogo nie zwiedzie słodka tematyka – przy Everdell mamy naprawdę sporo kombinowania, a sama gra skierowana jest raczej do dorosłych i starszych dzieci niż do maluchów.\nTo wielowymiarowa gra, w której trzeba scalić najróżniejsze czynniki posiadające wpływ na ostateczny wynik.Zawartość pudełka:- plansza- 4 żetony wydarzeń podstawowych- żetony punktów (10 x "3 punkty", 20 x "1 punkt")- 20 żetonów wykorzystania- 8-ścienna kość (do gry solo)- 128 kart stworzeń i budowli- 11 kart lasu- 16 kart wydarzeń specjalnych- 30 jagód- 30 gałązek- 25 bryłek żywicy- 20 kamyków- Wieczne Drzewo- instrukcjaIlość graczy: 1 - 4Średni czas gry: ok.\n40 - 80 minutWiek: 13+\n209,99zł Gra planszowa REBEL Everdell\nGra planszowa REBEL Moje skarby 2005715


Kameralne 3 sąsiadujące lokale na III piętrze w samym centrum i w przystępnej cenie. Budynek przyjazny osobom niepełnosprawnym. Bezpieczeństwo i komfort, domofon i monitoring. Dogodny dojazd trasą WZ-przystanek przesiadkowo. Szybki internet... szczegóły


Nie daj się oszukać! Policjanci apelują o ostrożność – Promocja Mielec\nStrona główna / Najnowsze wiadomości / Nie daj się oszukać! Policjanci apelują o ostrożność\n20 maja 2020\tMożliwość komentowania Nie daj się oszukać! Policjanci apelują o ostrożność została wyłączona 528 Wyświetlenia\n19.05.2020. Policjanci przestrzegają przed kolejną metodą oszustw internetowych. Mieszkańcy Mielca zgłaszają utratę pieniędzy za pośrednictwem linku zawartego w wiadomości SMS od Poczty Polskiej lub firm doręczających przesyłki. Zastanów się zanim klikniesz w jakikolwiek link, przez chwilę nieuwagi możesz stracić pieniądze!\nW ostatnich dniach, funkcjonariusze przyjęli kilka zgłoszeń dotyczących oszustw lub ich usiłowań. Na Policję zgłaszają się osoby, które otrzymały niepokojące wiadomości SMS. Z ich treści wynika, że ze względu na przekroczenie zadeklarowanej wagi paczki, należy dopłacić 0,49 zł. lub inną niską kwotę. Żeby dokonać tej opłaty nadawca wiadomości poleca skorzystać z załączonego do wiadomości linku. Po kliknięciu w link wyświetla się informacja, że należy się zalogować w swoim banku i zapłacić kwotę około 50 groszy. Z konta znikają jednak sumy kilkuset bądź kilkudziesięciu tysięcy złotych.\nW tym szczególnym czasie pandemii, kiedy wielu z nas korzysta z usług internetowych, apelujemy o szczególną ostrożność w trakcie płatności. Przestępcy usiłują na różne sposoby uzyskać od pokrzywdzonych dane dotyczące logowania (m.in. do banków, czy też na portali społecznościowych). Otrzymane SMS-em lub e-mailami informacje o przelewie dowolnej sumy umotywowanej nawet bardzo realnym scenariuszem, często usypiają czujność odbiorcy, który loguje się za pośrednictwem zamieszczonego w wiadomości fałszywego linku do strony wyłudzającej dane, pozwalające następnie okraść konto.\nPolicjanci apelują o ostrożność. O oszustwach rozmawiajmy z najbliższymi, szczególnie osobami starszymi.\nPoświęć trochę czasu, zweryfikuj wiadomość zanim stracisz swoje pieniądze!\nPoprzedni Policjanci intensyfikują działania wobec niechronionych uczestników ruchu drogowego\nNastępny Dwa miesiące spędzi w areszcie dwoje młodych mieszkańców Mielca


Farma urody - Darmowy katalog firm - DRON.pl\nNasza Farma Urody to nowoczesne miejsce znajdujące się w Krakowie. Jesteśmy obecni tu od 2012 roku. Zajmujemy się usługami fryzjerskimi, jak i również kosmetycznymi. W naszej ofercie znajduje się między innymi pielęgnacja ciała. Gwarantujemy ze swej strony odpowiedni masaż, focus RF, karboksyterapię, depilację, jak i również endermologię LPG. Warto zatem już teraz bliżej zapoznać się z naszą ofertą na stronie internetowej.\nPełna nazwa firmy: Farma urody\nUlica i nr budynku: Piłsudskiego 6/21\nTel. komórkowy: 519 635 752\nTagi wpisu: zabiegi oczyszczające kraków, endermologia kraków\nSpa Hikari funkcjonuje w branży już od paru dobrych lat. Obszarem realizowania moich usług obejmuję piękne miasto jakim jest Lublin. Zajmuję się wykonywaniem specjalistycznych usług w zakresie zupełnej odnowy biologicznej. W mojej ofercie znaleźć mogą także Państwo różne zabiegi kosmetyczne (m.in.: stylizacja paznokci oraz pielęgnowanie dłoni i stóp, makijaż, przedłużanie rzęs, piercing). Ciągle śledzimy światowe nowinki kosmetyczne i fryzjerskie, a najefektowniejsze z nich dodajemy do naszej oferty. W mojej firmie wszelkie usługi wykonywane są sumiennie i uczciwie. Do pracy zatrudniam wyłączn...


Olejek do Ust BLOOSOM Avon - AvonOkazje.pl - katalog Avon gratis!\n» Olejek do Ust BLOOSOM Avon\nOlejek do Ust BLOOSOM Avon\nKod produktu: 47720\nZatrzymaj do 3x więcej nawilżenia* dzięki odżywczemu olejkowi do ust. Zobacz, jak piękne potrafią być Twoje usta.\nKolor: BLOSSOM. Pojemność: 7 ml.\n• odżywczy olejek do ust\n• nadaje subtelny kolor i blask\n• błyskawicznie nawilża i chroni skórę przed wysuszeniem\n• nie pozostawia uczucia lepkości ani tłustości\n• bogata formuła z olejkami i witaminą E.\nOdżywczy olejek doda Twoim ustom blasku i zatroszczy się o delikatną skórę Twoich warg. Jego bogata formuła z olejkami i witaminą E intensywnie ją odżywi i błyskawicznie zwiększy poziom nawilżenia nawet 3-krotnie, chroniąc usta przed wysuszeniem. Zadbaliśmy o to, aby kosmetyk nie pozostawiał uczucia lepkości ani tłustej warstwy. Będziesz mile zaskoczona wyjątkowym komfortem już chwilę po jego użyciu.\nKosmetyki Avon zawierają w swoich formułach składniki, które wzmacniają ich działanie lub zapewniają dodatkowy efekt. Ten produkt wzbogacono trzema olejkami i witaminą E.\nOlejek awokado to bogactwo jednonienasyconych kwasów tłuszczowych MUFA, a także witamin (w tym silny przeciwutleniacz - wit. E) i minerałów. Wzmacnia strukturę włosów, redukuje ich wypadanie i nadaje im wyjątkową gładkość.\n* nawet 3-krotnie zwiększa poziom nawilżenia chwilę po użyciu.


Spalona Artystka - biżuteria handmade: Kolczyki z cloisonne\nMiał być dzisiaj post z inspiracjami, ale internet mi dzisiaj chodzi jakby miał umrzeć. -.-\nNie polubiłam się z tymi koralikami. Fajne są, czemu nie. Ale one mnie i ja je nie lubię. Pokazuję wam te "kolczyki", ponieważ sumienie by mnie zjadło. Nie potrafię wam nie pokazać czegoś. Wiadomo, są zwycięstwa i porażki. Ja porażek nie ukrywam i dzisiaj widzicie jedną z nich.\nMacie jakieś sposoby na przywrócenie energii? Tej pozytywnej, zmuszającej do działania. Bo ostatnio coraz częściej siedzę bez sensu przed telewizorem, oglądając reklamy albo gapię się po prostu w ścianę z nudów. :<\nAnonimowy 18 sierpnia 2013 13:25\nKlaudia Krzyżowska 18 sierpnia 2013 13:36\nA powiem Ci szczerze, że mi się podoba ta Twoja "porażka" :)\nA słuchanie muzyki Ci nie przywróci energii? Albo spacer, taki długi? Ja mam raczej takie sposoby :)\nxwelcome-to-my-circusx.blogspot.co.uk / zapraszam w wolnej chwili :)\nJustyna Adrian 18 sierpnia 2013 13:42\nChociaż kolczyki nie są w moim stylu to na prawdę nie wyglądają tak źle :) Po prostu muszę komuś pasować i tyle...\nPolecam rozłożyć na stole lub podłodze wszystkie półprodukty jakie tylko masz i patrzeć na nie aż przyjdzie wena :D Może to wydać się śmieszne, ale u mnie często owocuje to nadmiarem pomysłów i energii do działania.\nAda 18 sierpnia 2013 14:00\nAle co właściwie jest nie tak z tymi kolczykami? Według mnie bardzo fajne ;)\nIamSuzzie 18 sierpnia 2013 14:01\nŁadne, jednakże nie dla mnie :D Mojej babci by się spodobały ;3\nNo niestety, ja ostatnio mogę godzinami czytać piekielnych ;C\nmysterious girl 18 sierpnia 2013 14:01\nnie w moim guście, ale wyglądają fajnie ;)\nUUuuu... ładne :3\nDarcia 18 sierpnia 2013 14:56\nNie są takie zły głupoty gadasz c: Mnie siedzenie rzed TV chyba czeka przez najbliższe dwa tygodnie i nie mam sposobu niestety :c\nBukowina 18 sierpnia 2013 15:21\nTak, polecam babci sprezentować :) Albo moja chrzestna bardzo lubi taki styl, dużo złota i żywe kolorki. W sumie to ja bym tez ubrała, ale gdybym grała Królową w Hamlecie :) czego mi życzcie, bo lubię ta postać.\nDalia Klaudia 18 sierpnia 2013 16:42\nFjjne :> Ale nie w moim guście:>\nLuśka 18 sierpnia 2013 17:16\nMoja babcia by je do kościoła do niedzielę nosiła ;)\nAnia W 18 sierpnia 2013 20:30\nBardzo ładne, kolorowe i pozytywne :-)\nWerax3 19 sierpnia 2013 09:16\nLeazlly 19 sierpnia 2013 10:28\nDla mnie to nie porażka :) Gdybym ja coś takiego zrobiła to byłby cud >.< Jeśli chodzi o motywację do działania to zrób jak moja koleżka - włóż głowę do zimnej wody. Przyjaciółka twierdzi że to rozbudza umysł :D\nSpalona Artystka 19 sierpnia 2013 11:44\nHah, taki trochę szok termiczny, ale może skuteczny. :D Idę spróbować... :P\nOlka 19 sierpnia 2013 11:24


Budżet domowy można z łatwością poprawić, zaciągając kredyt pod zastaw z małym oprocentowaniem. Kredyty to potrzebne wsparcie finansowe, które ma sens wówczas, gdy w naszym życiu dzieje się coś nieprzewidzianego, co znienacka nadwyręża finanse.\nChoroba paraliżuje wykonywanie obecnych zajęć i wymaga od nas wyłożenia dużych kwot na leczenie. Niestety, rzadko kiedy znajdzie się obok nas ktoś, kto wyciągnie rękę w kłopotach finansowych. Korzystanie ze świadczeń lekarskich w gabinetach prywatnych nie zwalnia nawet osób z ubezpieczeniem zdrowotnym.Jest to efekt tego, że lista osób oczekujących na skorzystanie z danego świadczenia jest bardzo długa, a dolegliwości wynikające z niedomagania są coraz bardziej uciążliwe i wstrzymują życie zawodowe i prywatne. W tym przypadku, pożyczka może być dla nas jedyną okazją, która pomoże nam ratować zdrowie. Pożyczki lombardowe bez zdolności kredytowej przeważnie są wtedy ostatnią deską ratunku. Przy zaciąganiu pierwszego kredytu warto przeprowadzaić reaserch, który pomoże nam wyłonić propozycję banku z najlepszą dla nas ofertą. W przypadku niedomagania, należy więc rozważyć opcję wzięcia kredytu i nie czekać wielu miesięcy na wizytę lekarską.\nPożyczki na wyposażenie domu Wyposażenie mieszkania to nie lada wysiłek. Gdy ma przyjść na świat nasza latorośl, wyposażenie domu to bezdyskusyjna podstawa. Wysokiej jakości meble i sprzęt RTV/AGD to podstawa dobrze funkcjonującego domu. Ocieplenie mieszkania i jego odpowiednie oświetlenie to rzeczy, które musimy również wziąć pod uwagę.Wtedy dochodzą jeszcze kwestie związane z remontem, który w znaczny sposób uszczupla nasze oszczędności. W takich momentach z pomocą przychodzą pożyczki, które pomogą szybko uzupełnić brak wyposażenia.\nNagłe wydatki mogą być natychmiastowo zrealizowane za pomocą kredytu bez komornika. Zanim jednak przystąpimy do procedur, w wyniku których nabędziemy pieniądze, musimy zanurkować w naszej historii kredytowej.Historia kredytowa to sprawa, którą należy zbadać przed próbą zaciągnięcia kredytu. Możemy zrobić to przez Sieć, logując się na stronie Biura Informacji Kredytowej.To w istocie na tej podstawie, pożyczkodawcy udzielają nam kredyty. Przed finalną decyzją o zaciągnięciu pożyczki, trzeba przemyśleć, czy faktycznie jesteśmy w stanie go spłacić. Punktualność zobowiązania ma tutaj szczególe znaczenie. Decyzja, w rezultacie której zaciągamy kredyty, musi być dobrze rozplanowana i racjonalnie uwarunkowana. Przed wypełnieniem wniosku o pożyczkę warto wykonać szczegółowy research i odnaleźć najbardziej atrakcyjną dla nas propozycję.\nODSZUKAJ NASZĄ PLACÓWKĘ W Zwierzyniec lubelskie\nPrevious Previous post: Pożyczki dla zadłużonych Cieszanów\nNext Next post: Pożyczki dla zadłużonych Lipiany\nPożyczka bez baz Bielsk Podlaski\nPożyczki pod zastaw Żychlin