JEŻÓWKA - forum, dyskusje, rozmowy\nGazeta.pl Forum spis tematów jeżówka\njeżówka - najlepsze wpisy\nPosadziłam dzisiaj jeżówki - jedną tą "nowość" zieloną i dwie klasyczne malinowe. Sprzedawczyni powiedziała mi, że dobrze abym przykrywała je przez jakiś czas na noc plastikową doniczką z dziurkami Czytaj więcej...\nForum: Ogród i rośliny domowe - jeżówki\nMoże ktoś, coś wie na temat, co mogło mi dziwnie poskręcać liście niektórych Jeżówek. -- http://i59.tinypic.com/j7azw9.gif Czytaj więcej...\nForum: Ogród i rośliny domowe - Jeżówka\nRe: Za mała jeżówka\nŻółte to rudbekie, nie jeżówka Czytaj więcej...\nForum: Ogród i rośliny domowe - Re: Za mała jeżówka\nu 'somsiada' Jeżówka (Echinacea)\nForum: Ogrody - u 'somsiada' jeżówka - pozostałe wpisy\nRe: u 'somsiada' -Jeżówka (Echinacea)\n- u 'somsiada' Re: Za mała jeżówka\nAle odmian jeżówek jest w pierony, w tym dość niskie. Może masz właśnie taką odmianę?\nA w jakich warunkach rośnie?\n- Re: Za mała jeżówka\nZa mała jeżówka\nMam jeżówkę o prostych, ciemnoróżowych kwiatach. Rośnie drugi rok, ale wciąż jest niska, razem z kwiatami nie przekracza 30 cm. Co jej może być?\n- Za mała jeżówka\nPotwierdzam, co pisze Horpyna. Jeżówki są teraz intensywnie hodowane i przeróżne można spotkać kolory. Ostatnio u mojego ulubionego ogrodnika widziałam cudność dwukolorową, czerwony wierzch płatków i bielusieński spód. Efekt, zwłaszcza zanim kwiat się całkiem otworzy, prześliczny.\nNiekoniecznie. Kiedyś jeżówki były w zasadzie tylko w odcieniach różu i białe. Teraz wyhodowano mnóstwo odmian - również o kwiatach kremowych, żółtych, pomarańczowych i czerwonych; są też odmiany o nieco innych od typowych kształtach płatków i całych kwiatostanów. Śr, 03-08-2016\nfikuśniejsze jeżówki wykańczają zimowe deszcze. Ostają się tylko te klasyczne wysokie różowe. N, 14-08-2016\nTo moja jedyna jeżówka, wygląda mi zdrowo: liście ciemnozielone, kwiaty intensywnie wybarwione, jeżówkowej wielkości, gleba faktycznie ciężka, gliniasta. Przesadzałam na wiosnę bo w poprzednim miejscu sąsiednie rośliny tak się rozrosły przez jeden sezon, że nie miałaby miejsca.\nJeżeli w ogrodzie rosną również inne jeżówki, a ta jest wyjątkowo niska, to musi to być niska odmiana (są takie poniżej 40 cm). Jeżeli jednak odmiany teoretycznie wysokie nie chcą rosnąć, to prawdopodobnie jest zbyt gliniasta gleba. Ale wtedy też marniej kwitną i są ogólnie cherlawe.\nMoże wcześniej sąsiednie rośliny w poprzednim sezonie ją przyduszały, dodatkowo przesadzana, więc nie będzie wysoka.Dojdzie do siebie, w przyszłym sezonie powinna być wyższa.Ja przesadzałam jeżówki po kwitnieniu, obcinam tylko łodygę z przekwitłym kwiatem.Jestem zdziwiona, bo miejsce gdzie teraz\nMoże ktoś, coś wie na temat, co mogło mi dziwnie poskręcać liście niektórych Jeżówek. -- http://i59.tinypic.com/j7azw9.gif\nPosadziłam dzisiaj jeżówki - jedną tą "nowość" zieloną i dwie klasyczne malinowe. Sprzedawczyni powiedziała mi, że dobrze abym przykrywała je przez jakiś czas na noc plastikową doniczką z dziurkami. Jak długo należy je tak chronić?\nKiepska reklama po 2 latach :(\nzapraszam na forum Dla starających się N, 20-11-2016\nNa hodowanej w donicy Jeżówce na odrastających liściach na ich wierzchołkach następuje czernienie i przesuwa się to czernienie aż do ogonka liścia. Co to za choroba. -- http://i41.tinypic.com/2j19z4g.jpg Doktorze bolą mnie implanty, które pan wstawił.\nSalsa Red to wyhodowany kultywar i powinien mieć biały spód płatków. Jeśli nie ma, to nie jest Salsa Red tylko jakaś inna odmiana, którą ktoś nieuczciwy chce upchnąć jako SR. Wt, 16-08-2016\nZnalazłam na ebay'u, ale tych sombrer salsa jest kilka, nie wszystkie mają jasną podszewkę, więc się zastanawiam.\n-- Wiosna zaczyna się od wypłynięcia starych brudów.\nSombrero Salsa Red. Poniżej zdjęcie, które zrobiłam u ogrodnika.\nKocia nogo, gdy już ją znajdziesz i trochę pohodujesz, wróć i opisz doświadczenia, bo, jak już pisałam, nie znam tu nikogo, kto by ją miał w ogrodzie, co może oznaczać, że jest odmianą nietrwałą/kapryśną. Jestem ciekawa twoich doświadczeń.\nmoja wyrazstal w gore, w 3 roku,\nteraz przesadzalam zima i znow mam kurdupelki\nCzy któraś z mam stosowała preparaty z jeżówką purpurową u swojego dziecka? Czy okazały się skuteczne?\nMoje siedmioletnie dziecko ciągle łapie infekcje, mam już dość. Zaczęła się szkoła a tu już dwa tygodnie w domu. Za wszelkie informacje będę bardzo wdzięczna.\nU mnie maja kwiaty żółte i są od zawsze przy drodze dojazdowej Teraz mniejsze bo je bluszcz przytłumił. Mam też taką różowa ze trzy lata. Sam ją pikowałem Ale te na pół dzikie są najpiękniejsze. Mam też od strony samego chodnika za przed ogródkiem pierwszy raz Dziwaczki, Ja je nazywam Cudaczki. U są\nJeżówki źle znoszą przesadzanie, tym bardziej o tej porze roku.\nMyślę, że możesz śmiało przyciąć fragmenty , na których widoczne ą zmiany, bo nadziemna część jeżówki, jak przy każdej bylinie, przed zimą zamiera.\nŻyczę sukcesu w uprawie.\n- Re: Jeżówka\nto naprawdę sztandarowa roślina Ćapka: wychodzi tak późno, że można jej wsadzić w oko nawet więcej niż jedno, bo na przykład nasionko, o którym się zapomni i poprawi sadzonką;) Teraz jednak jest trudniej, bo, jakimś cudem okazało się, że jeżówka wybiła spod posadzonej wczesną wiosną róży pnącej\nRe: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Oczywiście, że kocham jeżówki! W tym roku chcę dodać do moich jeżówek jakieś lekkie trawki. Myślałam o turzycy "silver sceptre" (moje jeżówki są raczej niskie do 50cm). Podpowiedzcie proszę, czy to dobry pomysł?\nCzy lepiej wybrać jakieś inne?\nA i jeszcze mam pytanko, jak blisko jeżówki można sadzić\n- Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Mam zwykłe, pojedyncze, ale niedawno zobaczyłam przypadkiem jeżówki żurawinowe i się zakochałam. Wyglądają jak skrzyżowanie cynii, stokrotek i astrów :)\n- Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Re: jeżówki\nKłącze posadzić lepiej do doniczki i odrośniętą roślinę dopiero do ogrodu.Tak jest sporo ryzyko utraty rośliny.\n- Re: jeżówki\nPosadziłam same kłącze. Zaczyna wyrastać z niego jakiś mały 2 cm listek, który wystawiłam ponad ziemie. Za odpowiedź dziękuję, zawsze można na Was liczyć.\nNie, no bez przesady... one są przecież mrozoodporne, a temperatury mamy zdecydowanie dodatnie. Niewielkie przymrozki małe roślinki też wytrzymają. Bardziej obawiałabym się nieodpowiedniego stanowiska (np. zbyt zwięzłej gleby). Poza tym różne "nowości" nie zawsze mają odpowiedni zestaw genów, żeby\nMoje siane w ub. roku mam w tunelu, bo miały jesienią małe doniczki i nie zdążyłam dać im większych. Wczoraj kupiłam w szkółce dla nieswojego ogrodu 25 sztuk, których nikt nie okrywa i już wypuszczają, a właścicielka niczego nie przykrywa, bo jak twierdzi, jeżeli coś marznie to ona się w to nie baw\nCo prawda są mrozoodporne, ale moim w ogrodzie dopiero ledwo wystają noski.Jeżeli są podhodowane w szklarni i mają już liście, to niestety musisz się trochę pomęczyć i chronić gdyby był większy mróz np.ok-5.Koło zera nie powinno im zaszkodzić.\nReszta jak Pisze Horpyna, ważna przepuszczalna gleba.Ja So, 29-03-2014\njeżówka wyekspediowana w przerwie między deszczami- dziewiętnastym a dwudziestym;) Włożyłam łapę, mięciutko, bo mokro, dopełzłam pazurami do końca i po prostu ją wyjęłam, bez draśnięcia. Bezkrwawa operacja karaibskiego mistrza;)\nWydaje mi się, że jeżówkę można przesadzać wczesną wiosną, podobnie jak rudbekię. Tyle, że nie mam z nią wielkiego doświadczenia, bo ona zdecydowanie nie lubi mojej gliny. Rudbekie jakoś glinę znoszą.\nU mnie podobny problem z jaśminem,clematisem i młodą różą....liście poskręcane w trąbki.Rośliny rosną obok siebie...coś musi być z ziemią nie tak...Jaśmin na starych lisciach właśnie taki poskręcany (liscie na nowych łodygach są właściwe).Na clematisie poskręcane do spodu wzdłuż (jak naleśniki).\nNie ,nieee..zwójki to miałam na jagodach kamczackich więc wiem jak to wyglada.Na tych lisciach poza skrętem nie ma nic...moze to nadmiar wody,moze susza...już praktykowałam z wodą i wnioski żadne.Myślę ,ze w tym przypadku to zrobiłam coś nawozem z wapnem....albo zastanawiam się (rośliny rosną pod mu\nA ja kupiłam jeżówkę taka w woreczku,posadziłam i ani drgnie:(Kurcze,kiedy mi tak będzie wszystko rosło,kwitło jak Wam?Siedzę nad tymi moimi roślinkami,wypatruję oznak życia,a one wypinają się na mnie.Może jak ja się wypnę to wjadę im na ambicje i przestaną strzelać fochy;)\nDziękuję za odpowiedź. Moze jest ktoś, kto stosował na wzmocnienie odporności i napisze coś więcej?\nMojej najstarszej zaaplikowalam jak walczyliśmy z kurzajka. 14 dniowa kuracja wspomogla, kurzajka nie wróciła. Sprawdź czy dziecko nie uczulone.\nRe: Kocham jeżówki - też je lubicie ? bardzo lubię jeżówki. mam ich dużo, i wciąż za mało.\nale iglaki też bardzo lubię! i tuje, zwłaszcza szmaragdową, lubię, lubię, lubię. o! koniec, kropka.\nBrabant mniej lubię, z nim trzeba umieć się obchodzić, ale Smaragd rośnie zupełnie bezproblemowo i wszędzie.\ni kosodrzewiny, bardzo lubię. i\n- Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Kocham jeżówki - też je lubicie ? mnie jeżówki. Pierwsze wrażenie jakie nasuwa sie na widok tej rośliny "nadęta". Kwiat jeżówki nie należy do zbyt subtelnych. Budowa jest bardzo prosta. Kwiat malowany w przedszkolu, składa się z środka i płatków. Jeżówkę posadziłem przy południowej stronie tarasu. Uwielbiają słońce. Zapytacie dlaczego\n- Kocham jeżówki - też je lubicie ? Re: Jeżówka\nTak właśnie zrobiłem. Pytałem przez ciekawość i z braku wiedzy przy tej roślinie. Tak w ogóle to ciekawe czy mi urośnie.Z wysiewu do skrzynki wiosną zostało jakieś opóźnione ziarenko i niedawno wykiełkowało .Więc przeflancowałem w donicę. Dodałem dwie młode dżdżownice i niech rośnie.\nZnacie? stosujecie? polecacie?\nZimą podawałam tran na wzmocnienie odporności, teraz szukam czegoś innego - bo wiadomo tran w porze słonecznej nie jest wskazany. Zastanawiałam się nad jeżówką bo podobno skuteczna, jakie Wy macie zdanie?\n- jeżówka (echinacea)\nJeżówka purpurowa Witam.Byłbym bardzo wdzięczny za podanie domowego przepisu na nalewkę i napar\nz Jeżówki purpurowej(echinacea purpurea) -- KTO DOSIADŁ KONIA TEN DOSIADŁ WIATR\n- Jeżówka purpurowa Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Uwielbiam od czasu wystawy Zieleń to życie, gdzie zobaczyła połączenie traw z jeżówkami http://fotoforum.gazeta.pl/photo/9/rf/qe/nm0g/6ADfaJ3AYfxeaadvVB.jpg Tego lata kupiłam jeżówkę białą i różową, trawy rosną, aby do jesieni!\n- Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Tak jeżówki są śliczne- moja babcia ma ich pełno w ogrodzie. Ale nie do każdego ogrodu pasują. Np trudno je umieścić w jakiś ultranowoczesnych projektach. To są raczej rustykalne rośliny.\n- Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Re: Jeżówka echinacea w ciąży.dlaczeego nie?\nNie zaleca zażywania jeżówki u ciężarnych. Jeżówka może spowodować wytłumienie tolerancji immunologicznej dla płodu i tym samym wyzwolić niewskazane procesy agresji immunologicznej w stosunku do płodu.\n- Jeżówka echinacea w ciąży.dlaczeego nie?\nCzyli po polsku. Jeżówka tak bardzo wzmacnia Twoją odporność, że stajesz się odporna na własne dziecko?\n-- Pozdrawiam, Tomasz\nMoje i nie tylko moje Artykuły o zdrowiu\nRe: Co to za roslina - jeżówka pełnokwiatowa\nhorpyna4 napisała: > Po prostu między "normalne" jeżówki zaplątała się odmiana pełnokwiatowa. Ostatn\n> io > pojawiają się w sprzedaży sadzonki takich udziwnionych odmian, widziałam gdzieś\n> > podobną różową.\nTam tylko kilka takich prawie białych było - dziekuje\nRe: czy trudno wyhodowac z nasion jeżówkę?\nNajbardziej typowa jeżówka jest różowa, bywa też biała. Oczywiście hodowcy otrzymują też inne kolory i odcienie, ale dla mnie żółta to i tak jest rudbekia, więc jeżówka nie musi.\n- Re: czy trudno wyhodowac z nasion jeżówkę?\nRe: Kocham jeżówki - też je lubicie ? kupiony w renomowanej szkółce okazał się zwykłym dachowcem.\nJeżówki muszą mieć odpowiednie tło, żeby ich kolor nie wyglądał jak brudny a one same na prostaczki.\n- Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Re: jeżówka (echinacea)\nja też uzywam jeżówki - ale nie dla Emilki. jest za mała na tak mocny wspomagacz.\nnatomiast reszta rodzinki wsuwa naprzemiennie z aloesem ;)\nw okresie wiosenym i letnim nie daję dzieciom nic. niech sobie same radzą. -- miłego dnia :)\nNie jest trudno, tylko jeżówka wymaga przepuszczalnej ziemi. U mnie dość szybko zmarniała. Natomiast podobne i spokrewnione z nią rudbekie rosną bez problemu.\nRe: Co to za roślina? - jeżówka purpurowa :-) Dziękuję bardzo Casefreely, Anurmo i Horpyno - te najpopularniejsze jeżówki to\ntakie mocno różowe az filetowe, no i tamte nie maja az tak dorodnego 'środka'\nktory mnie zmylił zupełnie, piekny jest :-)\nRe: jeżówka (echinacea)\nDaję Jankowi w sezonie grypowym na uodpornienie. Zaczęłam mu dawać jak był w wieku naszych lipczątek i byłam wtedy zadowolona z działania. Generalnie Janek nie choruje często i pierwszy antybiotyk dostał dopiero w tym roku :)\nNie wiem na ile to jeżówka na ile jego predyspozycje\nTę zwykłą, podstawową (chyba?) formę jeżówki - różową - wysiałam całkowicie niechcący w zeszłym roku jesienią. W tym roku mam pełno młodych sadzonek, które poprzesadzałam i rosną sobie wesoło. Zwyczajnie rozkruszyłam przekwitniętą jeżówkę nad rabatą. Nie licząc na cokolwiek.\nA tu proszę, mam młode\nRe: Jeżówka i rózowa rudbekia - to to samo?\nja mam rudbekie lśniącą. www.ogrodidom.eu/galeria/245,Jeżówka-i-rudbekia.html\n- Re: Jeżówka i rózowa rudbekia - to to samo?\nRe: Kocham jeżówki - też je lubicie ? sam się prosił :-P\n- Re: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Re: Jeżówka i rózowa rudbekia - to to samo?\nMoim zdaniem nie to samo.\nMam jeżówkę różową, taką najpopularniejszą i białą. Obydwie wysokie. Mam też rudbekię błyskotliwą, jest wysoka jak powyższe jeżówki.\n2 lata temu kupiłam sadzonki rudbekii o żółto-brązowych płatkach, były niskie w porównaniu z jeżówkami, bo do 30cm dochodziły, ale zimy\n- Kwiatki różowe\n- tulipany,bratki i inne kwiatki\nmysiulek08 napisała: Jezowka to echinacea :)\nJuż wiem, wcześniej nie skojarzyłam, że jeżówka = echinacea :) Sprawdzę jeszcze na stronach które podałaś, jak dawkować ten wywar, bo tabletki są fuj ... - dzięki :) wladziac napisała: z tymi lekami na uodpornienie to ostrożnie i z wielką\nRe: Kocham jeżówki - też je lubicie ? Piękne te żurawinowe i czegoś się dowiedziałam...U siebie mam te tradycyjne,ciemno rózowe,motyle też je uwielbiają.Ze swoich robię syropy ..;)\nJeżówka kwitnie na fioletowo i bialo , rudbekia za zółto. Rudbekia na ogól jest nizsza od jeżówki. Rudbekia kwitnie dłuzej niż jeżowka. Rudbekia jest po cześci zimizielona. Rudbekia jest niższa. Sa to bardzo ogóle stwierdzenia. Pozdrawiam Przemysław Jakubowski Cz, 14-10-2010\nNa to liczę, bo nie chciałabym ich ruszać, ona jest naprawdę w oku :)\nwiesz, Yoma, chyba możesz ją przesadzić, ja w tamtym roku robiłam czystkę i wywaliłam wielki krzaczor ruty na łąkę a on tam rośnie... Zresztą, mak po kwitnieniu i tak trochę zanika, może ona wtedy odżyje?\njeżówka, aloes, tran\nMam pytanie do Pani doktor i rodziców, jak stosować powyższe preparaty u 6 latka?\nMój syn od 1,5 miesiąca codziennie pije tran norweski, słyszałam, że wyciąg z jeżówki i aloesu b.dobrze wppływa na budowanie odporności, ale nie wiem czy można podać wszystko "na raz". Słyszałam ,że\n- jeżówka, aloes, tran\nRe: Znalazłem żółtą jeżówkę Akurat rudbekia naga ma bardzo wypukły środek, ale jaśniejszy i nie najeżony. Poza tym ma dużo szersze płatki i zupełnie inne liście. Prędzej można pomylić z jeżówką rudbekię lśniącą.\n- Re: Znalazłem żółtą jeżówkę Re: Znalazłem żółtą jeżówkę To napewno rudbekie zarosły spory kawał ogrodu, rudbekia lśniąca (rudbeckia\nnitida),albo rudbekia naga (rudbeckia laciniata), bo one tworzą rozłogi, są też\nznacznie wyższe od jeżówki i nie mają charakterystycznego wypukłego, jakby "\nnajeżonego " środka.\n- Re: Znalazłem żółtą jeżówkę Re: jeżówka\nIMHO jak dotąd nie puściły, to już nie puszczą. Kupta se tuberozę, ta to umie zrobić las! Z jednej bulwki cała donica zieleniny i nic a nic nie przesadzam.\n-- Bóg czuwa nad ogrodnikami, albowiem wszystkie drogi prowadzą do ogrodniczego.\nBez znieczulenia ? ;)\nAsta - kanny chyba już nie puszczą nic. W ub.roku, które miały pipki to ładnie urosły i się rozrosły. Jeśli wsadziłam mimo braku pipków, nic już nie puściły. Nie wszystkie kłącza w kannach odbijają, to już wiem.\n-- ,,Dzbanecznik może być młody, ale dzbanek stary. ,, ( by Yoma\nMnie się w tym roku okazało, że wsadziłam w zeszłym rutę prosto w oko maku, nie wiem jakiego, ale stuletniego, legenda rodzinna głosi, że jeszcze nieboszczyk dziad sadził. Myślałam, że dawno zszedł ze starości, mak, nie dziadek, ale widocznie ruta mu dobrze zrobiła...\nTeraz mam wielki mak i zdomino\nHesperio, z tymi w woreczku to zawsze jest tak, że na dwoje babka wróżyła, nie obciążaj się wyrzutami;) Jak już kupuję takie to zawsze patrzę, żeby już coś wyłaziło, nawet jak kupuję w lutym, zawsze się jakoś dokulamy do wiosny- większe perspektywy niż z trupem.\nAsta, ja też siałam na rozsadniku i pięknie się poprzesadzała ale ta może mieć i ze dwa lata. Było ich dużo, bo z nasion i powtykałam resztki pod różnymi ścianami itp a teraz skleroza boli... No, nic, dziś, jeśli znów się nie rozpada, przeprowadzę operację, trudno. Szkoda mi tylko, bo to chyba biała\nNiby zle znosi przesadzanie, ale ja w zeszłym roku posiałam na rozsadnik. Odpiła pięknie, przesadziłam ją na miejsce stałe i rośnie. Stoi sztywno na nogach. Ja mam tę jezówkę purpurową.\n60% to zupełnie niezły wynik. Ale co do cebulowych, kłączowych i tym podobnych, zwłaszcza tych bardziej egzotycznych, to mnie wychodzi, że lepiej szarpnąć się na podhodowaną roślinę, o ile to możliwe, a potem samemu przechowywać. Te kupne bulwy i kłącza, zwłaszcza ze sklepów wielkoformatowych, mog\nHersperio to pocieszę Ci, bo ja tak mam w tym roku z kanną. Kupiłam 10 sztuk. Podpędzałam w doniczkach. 6 sztuk pięknie wyrosło, a 4 siedzą i wielka cisza. Wczoraj wsadzałam na miejsce stałe, ale nie wiem czy z tych 4 sztuk coś będzie.\nI właśnie mam nauczkę. Też już nie będę kupowała żadnych kłączy,\nPozwolę sobie nie zgodzić się z Tobą przemoaj5. Mam w ogrodzie i jeżówki w trzech kolorach i rudbekie . Rudbekie są zdecydowanie wyższe.\njeżówka purpurowa +żonkile\npomiędzy żonkile,ktore już przekwitły wsadzilam jeżówkę, a teraz się\nzastanawiam czy ona ich nie "zagłuszy"?i pozwoli moim żonkilom się rozrastać w\n- jeżówka purpurowa +żonkile\nZakupiłam jeżówkę z myśla parzenia tego zioła w celu wypicia naparu ale na opakowaniu jest napisane tylko o tym jak przygotowac wywar do kapieli relaksująco-odprężających :) Czy mogę w takim razie pic wywar z tej jeżówki czy nie?\n- ziele jeżówki purpurowej\nRe: Echinacea(jeżówka) na odporność\nWszystkie preparaty z jeżówki są przeznaczone dla dzieci od 7 roku życia! Wniektórych syropach wieloskładnikowych małe dawki od 3 roku życia. Nawet homeopatyczna jeżówka jest od 6 roku życia, a wcześniej za zgodą lekarza. Także na własną rękę to nie polecam.\n- Echinacea(jeżówka) na odporność\nRe: posadziłam jeżówkę purpurową, był przymrozek\nJeżówka jest byliną, normalnie zimuje w gruncie. Nie rozumiem, dlaczego nie wsadziłaś jej przed zimą do gruntu - przechowywanie w temperaturze powyżej zera mogło ją rozhartować. Chociaż i tak niewielki przymrozek nie powinien jej teraz zaszkodzić.\n- Re: posadziłam jeżówkę purpurową, był przymrozek\nRe: czy jeżówka to to samo co rudbeckia i czy zwy\nmam rudbekia purpurea wiec to bedzie jeżówka skoro rudbekie są tylko zólte-dzięki :)\n- Re: czy jeżówka to to samo co rudbeckia i czy zwy\nTak jak wcześniej pisałam niektórzy botanicy jeżówkę zaliczają do gatunku rudbeckii. Sama rudbekia ma ok 30 gatunków, a ich wysokość waha się od 30 cm. do 2 m.\nDwa lata temu kupiłam dwie sadzonki rudbekii niskiej brązowo-brunatnej o kwiatach półpelnych strzępionych. Pierwszego roku kwitły pięknie\nŻeń - szen i jeżówka\n(kopia postu z usenetu)\nOdnośnie prac nad stronką dotyczącą boreliozy - w rozdziale dotyczącym naturalnych metod zwiększania odporności chciałbym poruszyć kwestię korzenia żen-szeń oraz jeżówki purpurowej. Jak zapewne wiadomo większości grupowiczów, jeżówka zwiększa niespecyficzną reakcję\n- Żeń - szen i jeżówka\nMotyle kochają jeżówkę\nZdjęcia - jeżówka\njeżówka - więcej zdjęć


Kawa ziarnista Arcaffe Alto Palomar FTO 500g\nMoja ulubiona kawa! Pełnia smaku i aromatu!\nPyszna kawunia pełna mocy. Piłem już w swoim życiu naprawdę wiele rodzajów kaw i wiem co dobre\nPolecam, kawa jest pyszna. Poranki w pracy od razu sa lepsze ;)\nPolecam, teraz poranki tylko z nią ;)\nsuper! bardzo polecam, teraz poranek tylko z tą kawą :)\nkawa na 5!\nKAWA DOSKONAŁA MOIM ZDANIEM\nznakomita kawa :)


Przepis na dobrą kiszonkę z kukurydzy - AgroNews - Wiadomości rolnicze - Ceny rolne\nUprawyZboża i rzepakZwierzętaŻywienie zwierząt\nKiszonka z kukurydzy jest podstawową paszą objętościową w gospodarstwach nastawionych na hodowlę bydła. Kiszonka będzie tym chętniej zjadana, im bardziej się przyłożymy do jej zrobienia. Na jakość dobrej kiszonki ma wpływ szereg czynników: dobór odpowiedniej odmiany, sposób uprawy, termin zbioru, rozdrobnienie zielonej masy, metoda zakiszania czy dodatki konserwantów.\nOdmiana. O wyborze odmiany w dużej mierze decyduje region kraju, w którym będzie ona uprawiana oraz fazę dojrzałości, w której będziemy zbierać kukurydzę. W naszym kraju zarejestrowanych jest około 150 mieszańców kukurydzy i co roku są dopisywane nowe. Parametrem określającym długość okresu wegetacji kukurydzy jest liczba FAO. W Polsce odmiany wczesne charakteryzują się FAO 190-230, średnio wczesne 240-250, średnio późne 260-280, późne 290 i więcej. Odmiany przeznaczone na kiszonkę powinny pochodzić z grup średnio wczesnych lub średnio późnych.\nTermin zbioru decyduje o ilości składników pokarmowych, które zawiera kukurydza oraz wzajemnych proporcjach między nimi. Zbiór kukurydzy na kiszonkę prowadzi się, gdy ziarno jest w fazie woskowej lub szklisto woskowej. Zawartość suchej masy w zielonce powinna wynosić ok. 30-35%.\nNa jakość kiszonki duży wpływ ma także wysokość cięcia podczas zbioru. Niskie cięcie roślin powoduje, że mamy więcej zielonej masy, ale o większej zawartości włókna, natomiast cięcie na wysokości ok. 35 cm nie wpływa znacznie na obniżenie plonu masy zielonej, a bardzo zmniejszy udział włókna.\nPrzygotowanie zakiszanego materiału. Bardzo ważne jest dokładne rozdrobnienie zakiszanego materiału (części wegetatywne i generatywne). Zasada jest taka, że im późniejszy zbiór, tym materiał powinien być pocięty drobniej. Rozdrobnienie ma wpływ na stopień ubicia masy, jakość procesów zakiszania oraz później na strawność samej paszy. Najbardziej optymalne rozdrobnienie części roślin powinno być wykonane na kawałki o długości ok. 1 cm.\nNowoczesne maszyny do zbioru kukurydzy na kiszonkę, to często ogromne samojezdne sieczkarnie o dużych mocach. Te maszyny posiadają często zespół tnący wspomagany dodatkowo elementami zgniatającymi. Rośliny są cięte na odpowiedniej długości kawałki, a dodatkowo następuje zgniatanie ziaren i osadek. Jest to bardzo ważne, gdyż dokładne rozdrobnienie ma duży wpływ na proces zakiszania.\nUbicie zakiszanego surowca w silosie lub na pryzmie powinno być bardzo dokładne, gdyż od tego zależy proces zakiszania. Ubijanie ma na celu wypchnięcie możliwie największej ilości powietrza z zakiszanego materiału. Najlepiej ubija się materiał o zawartości suchej masy 30 do 35%. W przypadku ubijania suchszego materiału zaleca się dodawanie innego materiału o wyższej zawartości wody. Ubitą masę należy bardzo dokładnie okryć ciemną folią i przycisnąć tak, aby nie było kontaktu fermentującej masy z powietrzem.\nKonserwanty. Na rynku dostępnych jest dużo produktów, które w różny sposób poprawiają warunki zakiszania. Mogą to być preparaty obniżające pH zielonki oraz szczepy bakterii odpowiedzialnych za prawidłowe zakiszanie. Dodawanie konserwantów zaleca się, gdy nie mamy pewności co do zakiszanego materiału, gdy materiał jest zbyt suchy, zanieczyszczony. Dodatki zabezpieczają też kiszonkę przed wtórną fermentacją, która powstaje w wyniku namnażania się bakterii kwasu masłowego.\nPodczas wybierania kiszonki, aby zminimalizować straty należy odkrywać pryzmę stopniowo, w miarę zużycia do spasania. W miarę możliwości proces wybierania powinien się tak odbywać, aby kiszonka miała jak najmniejszy kontakt z powietrzem.\nPoprzedni artykułProducenci chmielu zapowiadają protesty\nNastępny artykułUwaga! Zmiany w Minimalnej obsadzie


SDH054 Huśtawka ogrodowa 3-osobowa + 2 poduszki\nHuśtawka ogrodowa 3-osobowa + 2 Poduszki\nHuśtawka ogrodowa 3-osobowa z daszkiem + 2 Poduszki\nSymbol produktu: SDH054\nSolidna huśtawka ogrodowa bujana z daszkiem + 2x Poduszki\nHuśtawka jest idealna do odpoczynku w zaciszu domowego ogródka.\nKażdemu należy się wypoczynek, a co może być lepszego od wypoczynku w zaciszu domowego ogródka? Przemyślana konstrukcja pozwoli na komfortowy wypoczynek. Miękka ławka pozwoli wygodnie usiąść, a nawet się położyć. Opcja bujania potrafi uśpić nawet dziecko.\nZaprezentowana przez nas huśtawka idealnie wpasuje się w wystrój Państwa ogródka. Nowoczesny skandynawski design wraz z modnymi kolorami bez problemu wpasowują się w większość ogrodowych wystrojów. Huśtawka pomoże Państwu uzyskać modny i nowoczesny wygląd ogródka, który wprawi w oszołomienia znajomych i rodzinę.\nKonstrukcja huśtawki jest metalowa. Całość jest solidna i wytrzymała. Zapewni maksymalne bezpieczeństwo podczas użytkowania bez zamartwiania się o złamanie się lub urwanie jakiejkolwiek części. Ławka wykończona jest z miłego w dotyku i wytrzymałego materiału OXFORD 600D. Samo siedzisko wypełnione jest gąbką dla zapewnienia komfortowego wypoczynku.\nMiękka i wygodna ławka\nRegulowany daszek z falbaną chroniący przed słońcem\nPlastikowe osłony na nogi\nMateriał obicia OXFORD 600D\nSiedzisko z wypełnieniem gąbkowym (dwa materace!)\nJednymi z najważniejszych aspektów produktów Sternhoff jest łatwość w obsłudze oraz wytrzymałość. Prezentowana huśtawka posłuży Państwu przez długie lata. Został wyprodukowany z użyciem najwyższej jakości materiałów przy użyciu najnowszych procesów technologicznych.\nDo każdej huśtawki dodajemy dwie GRATIS!\nDo każdej huśtawki dodajemy dwie poduszki. Miękkie wykonane z poliestru poduszki pozwolą na maksymalny komfort podczas odpoczynku. Ponadto są one bardzo miłe w dotyku i nie będą przeszkadzać nawet podczas kontaktu ze skórą.\nKontrastowy kolor poduszek doda całej huśtawce odpowiedniego wyglądu oraz jest modowym hitem w tym sezonie. Wygląd huśtawki sprawia, że jest to pozycja obowiązkowa modnego i designerskiego ogrodu.\nHuśtawka wyposażona jest w daszek z falbaną. Posiada on regulację kąta nachylenia przez co będą mogli Państwo ochronić się przed prażącymi promieniami słonecznymi lub deszczem. Regulacja znajduje się po obydwu stronach huśtawki. Dodatkowo sam materiał daszka można zdjąć, pozwala to na jego wyczyszczenie.\nSam daszek posiada falbanę co dodaje całej huśtawce stylu!\nKonstrukcja huśtawki posiada metalową konstrukcję. Została ona pomalowana metodą proszkową. Całość jest solidnie wykonana i wyjątkowo stabilna. Nie będą Państwo musieli martwić się o przewrócenie huśtawki nawet podczas intensywnego bujania. Huśtawka została wykonana z dużą starannością przez co będzie służyła przez wiele lat.\n3. Bezkonkurencyjna wygoda\nŁawka huśtawki została wyposażona w aż dwa materace! Jeden został umiejscowiony w części siedzącej, a drugi na oparciu. Materace są wypełnione gąbką co pozwoli na komfortowy odpoczynek. Dodatkowo gąbka wykorzystana w materacach jest odporna na odkształcenia! Osoby siedzące na bokach huśtawki będę mogły położyć rękę na podłokietniku.\nSama ławka jest zawieszona na wytrzymałych sprężynach poprawiających komfort bujania się.\n4. Przystosowana dla aż 3 osób\nHuśtawka bez problemu pomieści 3 osoby. Bez problemu mogą rozsiąść się nawet 3 dorosłe osoby. Huśtawka jest bardzo wytrzymała i nie trzeba się martwić o jej jakiekolwiek usterki. Dzięki przemyślanej konstrukcji i doświadczeniu w projektowaniu huśtawek ogrodowych marka STERNHOFF posiada jedne z najbezpieczniejszych huśtawek ogrodowych na rynku.\nDodatkowo huśtawki wyposażona jest w 2 podłokietniki i osoby siedzące na bokach będą mogły położyć rękę na podłokietniku\n5. Wytrzymały i odporny materiał\nObicie huśtawki oraz daszek zostały wykonane z materiału OXFORD 600D. Jest on wytrzymały i pozwoli na użytkowanie huśtawki bez obaw o przetarcie materiału. Jest on również odporny na zabrudzenia. W przypadku zabrudzenia plamy można bez problemu usunąć. Dodatkowo daszek można zdjąć i wyprać.Materiał jest odporny na warunki atmosferyczne i nie straszne mu są ani deszcz lub słońce.\n6. Ochrona tarasu\nNa nóżkach zostały zamontowane specjalne plastikowe ochraniacze. Zapobiegnie to porysowaniu podłoża pod huśtawką. Huśtawkę można bez problemu przesunąć po ulubionych płytkach na tarasie bez narażenia ich na porysowanie.\nMateriał obicia: OXFORD 600D\nWysokość: 150 - 200cm\nDługość daszka: 120cm\nSzerokość daszka: 170cm\nSzerokość siedziska: 130cm\nGrubość materacy: 5cm\nMaksymalny udźwig: 250kg


Po 1945 r. żołnierze Armii Krajowej zostali uznani za wrogów systemu. Akowska karta w życiorysie oznaczała często problemy w zawodowej karierze. Nie zważając na szykany władz, wielu byłych akowców spotykało się co roku w rocznicę wybuchu powstania. Tradycją kompanii K1 pułku Baszta, w której służył Rajmund Kaczyński, stały się także „bigosówki” na działce u Heleny Wołłowicz każdego 27 września – w rocznicę poddania Mokotowa. Basztowcy wspominają, że Rajmund Kaczyński zaczął regularnie bywać na rocznicowych imprezach dopiero po przejściu na emeryturę: – Pewnie wcześniej nie miał czasu: dzieci, i to od razu dwoje, praca na kilku etatach – domyślają się. W ostatnich latach ojciec Braci zwierzał się im czasem, jak mu przykro, że wszyscy koledzy przychodzą na spotkania z żonami, dziećmi, wnukami, a on sam.\nJadwiga Kaczyńska przyznaje, że powstańcze wspomnienia po prostu ją nużyły: – Ile razy można słuchać, gdy ci sami ludzie powtarzają: a pamiętasz, jak uderzaliśmy tam…, a pamiętasz, jak skoczyliśmy tu…? Po spotkaniach z kolegami z powstania mąż przynosił zdjęcia – jacyś dziadkowie, stare babki i zachwycał się: zobacz, jak młodo wyglądają. Im był starszy, tym większą miał potrzebę kontaktu z nimi. To była chyba jakaś tęsknota za młodością. Ja miałam swoje życie, synów. To, co działo się tu i teraz.\nZ przynależności do AK wziął się strach przed władzą, wojną i ostrożność Rajmunda. Jarosław tak wspominał wydarzenia 1956 r.: „Pamiętam spotkanie u cioci i wuja Tomaszewskiego na Saskiej Kępie. W pewnym momencie ktoś przybiega z informacją, że w Warszawie, czyli po drugiej stronie rzeki – zaczyna się powstanie. I mój ojciec, i wuj Staszek wyjeżdżają natychmiast, żeby sprawdzić i jednocześnie uspokajać ludzi, żeby nie było powstania”.\nJadwiga Kaczyńska: – Jesteśmy kiedyś na przyjęciu, ja z mężem i siostra z mężem. I nagle Rajmund zauważa jakiegoś człowieka. Szwagier też go zauważa. Mówią jednocześnie: to jest ubek. I wychodzą z przyjęcia. Zadziwiła nas ich reakcja. Staszek Tomaszewski i Rajmund nigdy nie byli specjalnie zgodni. Nie przepadali za sobą.\nJadwiga Kaczyńska bohaterką powstania warszawskiego\nW uroczystych obchodach rocznicy powstania w 2004 r., organizowanych pod patronatem prezydenta stolicy Lecha Kaczyńskiego, to Jadwiga Kaczyńska pełniła rolę bohaterki powstańczych walk. W środkach komunikacji miejskiej rozlepiono wówczas plakaty z powstańczymi wierszami. Biuro prezydenta miasta informowało, że wyboru wierszy dokonali powstańcy warszawscy – między innymi Jadwiga Kaczyńska. Polska Agencja Prasowa, podając informację o tym, że „Życie Warszawy” przyznało Jadwidze Kaczyńskiej tytuł Człowieka Roku, szeroko opisywało jej zasługi. Donosiło, że matka Braci „walczyła w Powstaniu Warszawskim, była sanitariuszką Szarych Szeregów, ratowała rannych powstańców”. Tymczasem jeszcze przed wybuchem wojny rodzice Jadwigi wysłali ją wraz z siostrą do rodziny matki – do Starachowic. – Ojciec Jadwigi był chory na gruźlicę, obawiał się, że i ona może się zarazić – mówi Barbara Winklowa, wieloletnia przyjaciółka Kaczyńskiej.\nPo wybuchu wojny rodzice dołączyli do córek. W 1941 r. Jadwiga wstąpiła do konspiracyjnego harcerstwa. Nadano jej pseudonim Bratek. Dziewczyny z zastępu Zioła, do którego należała, przygotowywane były do roli łączniczek. Jednak żeby pełnić tę funkcję, musiały mieć ukończone 16 lat. Jadwiga miała 14. Po przyspieszonym kursie medycznym skierowano ją więc do pracy w starachowickim szpitalu. Trafiali tu żołnierze ranni w akcji Burza (Jarosław mówił niedawno dziennikarzom, że matka jako sanitariuszka brała udział w tej akcji). – Zajmowałyśmy się chorymi. Czasami musiałyśmy wynosić ciała zmarłych – wspomina Jadwiga Kaczyńska. To ona stanie się dla Braci rodzinnym bohaterem wojennym. Jak wspomina Jarosław, „jej opisy wojny, konspiracji, walk, w jakich uczestniczyli jej starsi koledzy, wreszcie jej własnego zaangażowania w konspirację” wywarły na nim ogromne wrażenie. Przyćmiły historię ojca – Bracia mówili o nim tak rzadko, że większość ludzi przekonana jest, iż osierocił ich w dzieciństwie. W rzeczywistości zmarł w kwietniu 2005 r.\nKaczyńscy z Saskiej Kępy\nStanisław Miedza-Tomaszewski, ów wuj (mąż Marii Jasiewiczówny, starszej siostry Jadwigi) z Saskiej Kępy, za którym nie przepadał ojciec Braci, i jego brat Jerzy Tomaszewski to także bohaterowie okupacyjni.\nBracia Kaczyńscy miewali problemy na podwórku\nW każdym razie w 1962 r., kiedy Bracia mieli kłopoty na podwórku, zawsze się wspierali. „Nigdy nie czuliśmy się samotni” – przyznają. Co do filmu: czterdzieści lat później Lech uznał, że to udział w nim sprawił, iż zajął się polityką.\nJak na braci Kaczyńskich wpływała ich mama\n„Mama wpływała na nasze decyzje, ale tak, że sądziliśmy, że inicjatywa należy do nas” – mówił Lech Kaczyński. Tak było np. z przekonaniem, że trzeba robić karierę naukową, pisać doktorat (samej Jadwidze nie udało się go zrobić). „Nam to wszczepiono, ale ja to uważałem za własny pomysł. Z wieloma innymi wyborami życiowymi też tak było”. Sprawa właściwej edukacji zawsze była dla Braci nadrzędna.\nLech Kaczyński podkreślał, że ich dom nie był surowy. „To był przede wszystkim dom starannego wychowania. W którym głośno się czyta ważne lektury, rozmawia z dziećmi o świecie”. Obaj zaczęli naukę w XLI Liceum im. Lelewela. Wówczas mieściło się ono na Żoliborzu. Wychowawczynią była Anna Radziwiłł. Do Lelewela chodził przez chwilę Lejb Fogelman, obecnie znany prawnik i czołowa postać Warszawy towarzyskiej: – Siedziałem w ławce z jednym z nich. Po latach Leszek mi powiedział, że to był on, więc pewnie tak było. Fogelman ze znajomości z nimi zapamiętał głównie rozmowy: – We wczesnej młodości chełpiłem się przynależnością do żydowskiego klubu młodzieży. Tam było w modzie „intelektualizować się”. I ja byłem taki snob intelektualny. Jarek i Leszek trochę mnie drażnili – bo mieli pojęcie o sprawach, o których ja nie miałem pojęcia. Moi rodzice nie byli wykształceni. Ja dużo czytałem, ale nie miał mnie kto formować. A oni byli z rodziny polskointeligenckiej. I mieli poglądy – polskie, patriotyczne. O patriotyzmie synów opowiadała żartem Jadwiga: „Oni nawet byli trochę zabawni. Codziennie po pacierzu śpiewali: »Jeszcze Polska nie zginęła«”.\nMarek Maldis, dziennikarz telewizyjny, to kolejny wspominany przez Braci kolega szkolny (przyjaciel dyżurny – żartuje Maldis): – Bracia często bili się w szkole. W wywiadach opowiadali, że szło o interpretację różnych wydarzeń historycznych. A to były zwykłe szkolne bójki. Chodziliśmy rok na treningi dżudo. Bardzo się do tych treningów przykładali. Bracia mylili się nauczycielom. Wykorzystywali to i odpowiadali za siebie nawzajem na lekcjach. Nauczyciele byli bezradni. Po roku się zbuntowali. – Zażądali, żeby Jarka i Leszka rozdzielić. Ja zostałem w klasie chyba z Leszkiem. Ale i tak traktowaliśmy ich jak jedność – wspomina Maldis.\nW X klasie Leszkowi groziła dwója z polskiego. Zdał, ale przeniesiono go do innej szkoły. Lech sugerował, że wyrzucono go, bo jego rodzice nie dawali łapówek. Marka Maldisa też wyrzucono: – Nigdy nie słyszałem o łapówkach w Lelewelu. Wyrzucono mnie, bo byłem łobuziakiem. Jeśli chodzi o Leszka, to była sprawa ambicjonalna między dwiema polonistkami – naszą nauczycielką a mamą Braci. Ona często przygotowywała do matury dzieci znajomych. A tu syn – dwója z polskiego.\nDrogi Maldisa i Braci rozejdą się po Lelewelu. Bracia skończą studia prawnicze (na roku z prof. Markiem Safjanem, byłym prezesem Trybunału Konstytucyjnego), będą świadkami wydarzeń marcowych na UW, zaangażują się w działalność KOR. Ich drogi przetną się znów w Gdańsku w 1981 r. Maldis jako dziennikarz pojedzie tam na strajk. Zobaczy Lecha, który przemawia do pielęgniarek. Będzie zdumiony jego umiejętnością panowania nad tłumem. Jego polityczną energią.\nJarosław Kaczyński i przyjaźń z Julią Piterą\nCofnijmy się do roku 1953 r. Jadwiga Kaczyńska i Barbara Winklowa trafiają do Instytutu Badań Literackich PAN, do pracowni dokumentalistycznej prowadzonej przez prof. Jadwigę Czachowską. O ile instytut został powołany, by tchnąć w literaturę polską marksistowskiego ducha, o tyle pracownia dokumentacji pozostaje w instytucie najmniej ideologiczną wyspą. Jadwiga pracuje tam przez trzy lata. Potem odchodzi, żeby uczyć w szkole. Barbara: – Bardzo lubiła tę pracę – prowadziła kółka literackie, teatralne. Problemy ze strunami głosowymi zmusiły ją jednak do powrotu do IBL. Kiedy wróciła, jej rówieśnicy z pracowni porobili doktoraty. Jadwiga miała stopień dokumentalisty, który musieli mieć wszyscy tam zatrudnieni. – Myślę, że miała zadrę z tego powodu.\nJeszcze w czasach PRL Jadwiga opracowała ponadtrzystustronicową monografię bibliograficzną Leona Kruczkowskiego, autora „Niemców”, „Kordiana i chama”. – Kruczkowski był nawet niezłym pisarzem. Niestety, również potwornym stalinowcem. Przypuszczam, że władze instytutu podjęły decyzję o opracowaniu jego monografii w okresie, kiedy IBL znalazł się na cenzurowanym. Być może ktoś wpadł na pomysł, że taka monografia mogłaby załagodzić sprawę. Nie mam pojęcia, dlaczego jej opracowanie powierzono pani Kaczyńskiej – mówi prof. Michał Głowiński, historyk literatury, wieloletni pracownik IBL. Według anegdoty, jeden z braci Kaczyńskich opowiedział kiedyś swojemu koledze, że jego matka opracowuje monografię Kruczkowskiego. „Tego Kruczkowskiego?” – zapytał z uśmiechem kolega. Kaczyński był na niego obrażony przez wiele lat.\nZatrudnieni w IBL naukowcy swoje prace badawcze prowadzili głównie w bibliotekach. Do instytutu przychodzili raczej w celach towarzyskich. Po południu całe towarzystwo przenosiło się do kawiarni przy Krakowskim Przedmieściu. Zaczynali od Dziekanki, kończyli u Fukiera. W życiu towarzyskim instytutu ojciec Braci nie uczestniczył. – Oni z Jadwigą bardzo się różnili, mieli zupełnie inne charaktery – mówi Barbara. – Widywałam go głównie na imieninach Jadwigi, nie znajdował z nami wspólnego języka, siedział z boku, zajęty rozmową z mężem jednej z koleżanek, który też był inżynierem.\nJulia Pitera, obecnie posłanka PO, do zespołu instytutu dołączyła na początku lat 80. Pamięta niekończące się rozmowy, spotkania domowe, konkursy na kryzysowe dania kulinarne. I Jadwigę, która darzyła ludzi niezasłużonym zaufaniem. – Kiedyś przyszła do instytutu bez dokumentów i bez portfela. Na ulicy dała się namówić na pogawędkę z Cygankami. Jest bardzo drobna i krucha, sprawiała wrażenie osoby, która bez pomocy nie da sobie rady. Trzeba przyznać, że zawsze dostawała ją od Jarka. Leszek wtedy był gdańskim doktorantem.\nKoniec lat 70. to początek przyjaźni Pitery i Jarosława Kaczyńskiego: – Lubiłam jego poczucie humoru i erudycję. Ufałam mu i poszłam z nim do Kancelarii prezydenta Wałęsy. W wywiadzie „Czas na zmiany” z 1995 r. Jarosław będzie chwalił Julię za profesjonalizm w przygotowywaniu raportów na podstawie tzw. białego wywiadu. Będzie jeszcze namawiał Julię, by kandydowała do parlamentu z list PiS w 2001 r. Julia odmówi, ale ich przyjaźń skończy się na dobre dopiero w 2002 r.\nDziwne związki z IBL\nJan Józef Lipski to kolejny ważny kolega Jadwigi – polonista, który pracował dla IBL. Działacz PPS, opozycjonista, założyciel KOR. Krytyk literacki, publicysta. Przychodził do pracowni, żeby palić papierosy. – Jego żona, która przez jakiś czas także pracowała w IBL, nie pozwalała mu palić. Ukrywał więc papierosy w moim biurku – wspomina Barbara Winkiel. To m.in. z powodu Lipskiego instytut był jedną z bardziej inwigilowanych przez SB instytucji. Jarosław znał więc Jana Józefa poprzez swoją matkę. Ale ukrywał przed nią początkowo, że działa już razem z nim w KOR. Jadwiga: – Później Janek wytłumaczył mu, że może się zdarzyć, iż nie wróci na noc do domu i ktoś w rodzinie powinien wiedzieć, co się z nim dzieje. Rajmund, który zawsze bardzo się o nich bał, nie wchodził w rachubę. Jarosław trafia więc w środek tego samego środowiska żoliborskiego, z którym trudno było mu się identyfikować w licealnych czasach. Lipski jest centralną postacią działalności opozycyjnej. Jarosław nie jest działaczem centralnym, ale obrotowym. Potrafi rozmawiać i z Adamem Michnikiem, i z Antonim Macierewiczem. Ci dwaj liderzy KOR, przyjaciele z czasów Marca ’68, już od lat nie mogą się porozumieć.\nAle im więcej czasu upływać będzie od powstania KOR, a zwłaszcza od sierpnia 1988 r., kiedy zacznie rosnąć znaczenie Jarosława, tym bardziej Bracia dystansować się będą od Jana Józefa. Był działaczem lewicowym, patronem lewicy laickiej, Kuronia i Michnika, z którymi w 1989 r. ostatecznie rozejdą się drogi Braci. Gdy 10 lat później Jarosław zacznie zagospodarowywać prawą polityczną stronę, będzie ich uważał za szkodników porównywalnych z komunistycznymi dygnitarzami.\nW latach 90., już po śmierci Lipskiego, Jadwiga Kaczyńska opracuje bibliografię wszystkich jego publikacji. Maria Lipska: – Jadwiga bardzo lubiła mojego męża. Można powiedzieć, że była jego fanką. Wiedziała, że nie ma chętnych do zrobienia tej bibliografii, więc mimo złego stanu zdrowia sama wzięła się za tę pracę.\nKilka lat później po Warszawie krążyć będzie jeszcze jedna anegdota. Otóż jeśli komuś marzy się wysoka urzędnicza posada, powinien najpierw postarać się o pracę w IBL i wkręcić się w krąg osób związanych z pracownią dokumentacji. Bracia, pełniąc funkcje państwowe, często rekrutowali najbliższych współpracowników właśnie z tego kręgu. W czasach, gdy obaj pracowali w Kancelarii prezydenta Lecha Wałęsy, ściągnęli do niej Julię Piterę. Później – gdy Lech był szefem Najwyższej Izby Kontroli – przyjął do pracy Bożenę Opiołę, psychologa, córkę Barbary Winklowej. Pani Barbara przyznaje: – To Jadwiga powiedziała Leszkowi, że Bożena od dłuższego czasu nie może znaleźć pracy. Ostatnio została dyrektorem Biura Inicjatyw Społecznych Kancelarii Prezydenta. Jej syn, 30-letni Marek Opioła, jest posłem PiS. Gdy bracia Kaczyńscy potrzebowali kogoś, kto podciągnąłby ich w angielskim, matka podpowiedziała im młodszą koleżankę z pracowni dokumentacji – Joannę Zawadzką. Dziś Zawadzka pracuje w Kancelarii Prezydenta.\nDziałalność Kaczyńskich w czasach PRL\nJarosław czasem zaprzecza, że związany jest z bratem węzłem nierozerwalnym. Tłumaczy na przykład w „Alfabecie...”, że nie zawsze jeździł z Lechem na wakacje. Ale kiedy komentuje: „Leszek pojechał beze mnie na wakacje już w latach 70.”, wyczuwa się u Jarosława słynne, autoironiczne, ledwo w życiu publicznym widoczne poczucie humoru. Na początku lat 70. Bracia mieli już przecież ponad 20 lat! W 1971 r. Lech, świeży magister, wyprowadza się do Gdańska. Tam powstaje właśnie uniwersytet, który ściąga młodych naukowców. Lech chce się doktoryzować w dziedzinie prawa pracy. W 1978 r. broni doktoratu. Jest on zatytułowany: „Zakres swobody stron w zakresie kształtowania treści stosunku pracy” i zawiera kilka cytatów z nauk Włodzimierza Iljicza Lenina. Na przykład: „Możliwość dążenia administracji zakładu pracy do realizacji postawionych zadań kosztem naruszenia uprawnień pracowników została dostrzeżona już przez Lenina. Odegrała ona pewną rolę w kształtowaniu leninowskiej koncepcji związków zawodowych” (s. 40). Po latach cytaty te będą krążyć po Sejmie, wywołując powszechną wesołość, bo z braku jakichkolwiek związków z komunizmem Bracia uczynili swoją niedościgłą cnotę. Na Uniwersytecie Gdańskim Lech pracuje do 1997 r. z przerwą na szefowanie NIK (1992–95). Plotkuje się o jego konfliktach z przełożonymi. W 1998 r. zostaje profesorem Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Do końca życia był oficjalnie jego pracownikiem.\nKrzysztof i Mirka Żukowscy, bliscy przyjaciele Lecha, poznają go w 1971 r. Ze zmierzwioną czupryną, nieśmiałego. Trafiają na jeden wydział: Lech zajmie się prawem pracy, Krzysztof prawem administracyjnym, Mirka prawem międzynarodowym. (– Wbrew jego zachowawczym ocenom koleżanki sympatycznie go przyjęły). Mirka przyjaźni się z Marią Mackiewicz. Maria, dla bliskich Marylka, jest nawet świadkiem na ślubie Żukowskich. Kiedy okaże się, że Lech i Maria są ze sobą, małżeństwa Kaczyńskich i Żukowskich będą spędzać razem nawet święta.\nKrzysztof Żukowski, wówczas działacz Stronnictwa Demokratycznego. Te różnice nie przeszkadzały Lechowi w wielkiej zażyłości. – Dyskutowaliśmy godzinami i mam wrażenie, że Leszek mógł w dyskusjach ze mną konfrontować swoje poglądy. Ja zresztą też.\nNa zdjęciach w rodzinnym albumie Żukowskich można zobaczyć przyszłego prezydenta roześmianego, w rozrywkowych pozach, duszę towarzystwa. Kiedy Lech żyje egzystencją częściowo podziemną, Żukowscy stanowią dla rodziny oparcie w codziennych pracach. Gdy Maria jest w ciąży, wożą ją do szpitala, bo Leszek wykonuje związkowe zadania. Gdy Leszek zostanie internowany, jeżdżą z nią do Strzebielinka.\nBo do działalności podziemnej Lech, w tajemnicy przed bratem, dołącza już latem 1976 r. Zaczyna zbierać pieniądze dla represjonowanych robotników z Radomia i Ursusa. Rok później przyłącza się do KOR. Podobnie jak Jarosław, rozpoczyna współpracę z Biurem Interwencyjnym. Z Warszawy przywozi korowski „Biuletyn Informacyjny” i „Robotnika”. W sierpniu 1980 r. zostaje doradcą Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, jest autorem części porozumienia gdańskiego, dotyczącej prawa pracy. Jesienią 1981 r. wchodzi w skład Komisji Programowej „S” i przewodniczy zespołowi do spraw stosunków z PZPR. W grudniu zostaje internowany i osadzony w Strzebielinku. Jacek Merkel jest nim wtedy zachwycony: – Leszek daje osadzonym wykłady z prawa pracy. Mówi świetnie, z kapelusza. Ma w głowie porażającą bazę danych, dysponuje absolutną pamięcią, podobnie jak jego matka. Z „internatu” Jacek Merkel zapamiętał jeszcze: – Lech ciągle powtarzał, że lepszy i mądrzejszy jest jego brat Jarek.\nW grudniu 1981 r. Jarosław nie zostaje internowany. Kiedy w 2006 r. rozda dziennikarzom kopię swojej ubeckiej teczki, będzie można w niej przeczytać, jak wezwany w 1982 r. na SB obrusza się niezmiernie, gdy przesłuchujący zaznacza, że to jego brat znajduje się wyżej w opozycyjnej hierarchii. Na początku lat 80. Jarosław pracuje w białostockiej filii UW. „Uczy tam ludzi naszego resortu – notuje ubek w notatce. – Jest o nich, jako o uczniach, bardzo dobrego zdania”.\nLech Kaczyński poznaję Marię\nGdy Lech mieszkał samotnie w Warszawie w czasie pełnienia funkcji szefa NIK, o butach, które zakładał nie do pary, krążyły legendy. Merkel, człowiek z Torunia, kiedyś publicznie opowiadał o granicy cywilizacyjnej, jaka dzieli Pomorze i dawną Kongresówkę: na Pomorzu nie do pomyślenia jest niepełna klawiatura w uzębieniu, brak garnituru czy czystych butów. Jednak o Lechu Merkel mówi: urocze niechlujstwo. Jest zdania, że Lech niechybnie poległby na froncie najzwyklejszych czynności higienicznych czy organizacyjnych, gdyby nie Maryla. Latami woziła go na uniwersytet, bo nie lubił prowadzić, organizowała mu stroje, do których też nie miał głowy.\nMaria Mackiewicz do Trójmiasta przyjechała na studia. Liceum kończyła w rodzinnym mieście – Rabce. Podczas wakacji zakochała się w Sopocie. Po studiach trafia do pracowni badań koniunkturalnych Instytutu Morskiego w Gdańsku – bada perspektywy rozwoju rynków frachtowych na Dalekim Wschodzie. Mieszka w wynajętym pokoju w przedwojennej willi. Gdy Mirka Żukowska pyta ją, czy nie wie o jakimś wolnym lokum dla bardzo sympatycznego kolegi z wydziału, Maria podpowie, że właściciele willi, w której mieszka, chcą wynająć jeszcze jeden pokój. Wkrótce potem Maria i Lech zostają parą. Według Barbary Winklowej, matka Lecha – Jadwiga nie od razu zaakceptowała wybór dokonany przez syna. Początkowo przeszkadzało jej, że 27-latek związał się ze starszą o 6 lat kobietą. Być może dlatego, gdy wiele lat później Lech zostanie prezydentem, Maria nie przyzna się do swego wieku – na oficjalnej stronie internetowej w kampanii prezydenckiej Lecha Kaczyńskiego ukaże się informacja, że Maria jest o rok młodsza od męża.\nBiorą ślub, dwa lata później rodzi im się córka – Marta – oczko w głowie taty. W licznych wywiadach Maria przyznaje, że jej mąż zawsze z cierpliwością znosił wybryki Marty z czasów licealnych – choćby glany, agrafki przypinane do ubrań i kolczyki w uszach. Akceptował jej decyzje, choć czasami, tak jak wówczas, gdy w wieku 21 lat zdecydowała się wyjść za mąż, obawiał się, co z nich wyniknie. Według przyjaciół rodziny, uspokoił się, gdy Marta skończyła prawo. Po studiach zrobiła aplikację adwokacką w kancelarii, której współudziałowcem jest bliski znajomy ojca – Adam Jedliński (razem tworzyli w Polsce system Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych, Lech był przewodniczącym rady fundacji, która zakładała SKOK, a Jedliński do dziś jest szefem rady nadzorczej Krajowej SKOK, czapy nad wszystkimi Kasami). Marta została pracownikiem tej kancelarii. Jej ówczesny, mąż Piotr Smuniewski pracował przez chwilę w Krajowej SKOK.\nLech i Jarosław, co ich różniło?\nJarosław polityczny, jakiego znamy, twardy strateg, i Lech – perfekcyjny wykonawca zadań zleconych, rodzą się w 1988 r., w czasie strajków. Strajk majowy przygotował grunt pod znacznie ważniejszy strajk sierpniowy. Wtedy pada pomysł Okrągłego Stołu. Wojciech Giełżyński, znany reporter, rok później redaktor w „Tygodniku Solidarność”, zapamięta Jarosława – charyzmatycznego już przywódcę, z wianuszkiem słuchaczy dokoła. Jarosław mówi o potrzebie całkowitej niepodległości, o nadziei na zwycięstwo nad komuną. Młodzi z NZS, młodopolacy, zarażeni opozycją studenci Lecha Kaczyńskiego, zakochują się wtedy w Jarosławie. Ci, którzy kręcili do tej pory korbą powielacza, spotykają człowieka z Warszawy, który tłumaczy im zależności polityczne, strategie wygranych wojen. Młodzi ze stoczni są radykalni, nie chcą rozmów z Kiszczakiem, ale Jarosław przekonuje ich do Okrągłego Stołu. Ostateczna bitwa z komuną ma być manewrowa, a Stół jedynie etapem.\nPo strajkach sierpniowych i Jarosław, i Lech należą już do ścisłych doradców Lecha Wałęsy. Lech prowadzi rozmowy w Magdalence, rok później zostanie wiceprzewodniczącym Solidarności. Obaj Bracia uczestniczą w okrągłostołowych obradach. Pięć lat później Jarosław mówi dziennikarce Teresie Torańskiej, że już w 1980 r. wiedział, iż w istocie Solidarność jest sztucznym, nieprzystającym do demokracji tworem. Żartuje: „Gdybym nawet nie był namiestnikiem Moskwy, a musiałbym rządzić w Polsce, to bym się z Solidarnością rozprawił”. I z Lechem Wałęsą też.\nW 1994 r. Jarosław dziwi się, że nie przyszło to do głowy jego kolegom, zwłaszcza tym z lewicy solidarnościowej. Zastanawia się, czy są zakłamani, mają nieczyste intencje czy po prostu nie mają zielonego pojęcia o polityce.\nProblem Kaczyńskich: Wałęsa\nJuż w 1989 r. Jarosław dociera do najbliższego kręgu przyjaciół Wodza. Lech Wałęsa nie wie jeszcze, że jest problemem dla Braci i że oni już szukają właściwego rozwiązania tego problemu. Zdaniem członków OKP oraz w oczach opinii publicznej Bracia stanowią ścisłe zaplecze Wałęsy. (Z którym zaraz wejdą w morderczy konflikt. Nikt nie rozumiał wielkiego manewru Braci. Mało kto zauważał, że stali się oni już wielkimi taktykami, którzy politykę rozumieją jako grę, a wiedzę teoretyczną o jej arkanach właśnie wprowadzają w życie według własnych założeń).\nWyznaczony przez Lecha Wałęsę nowy premier Tadeusz Mazowiecki nie ma dla Braci znaczących stanowisk. Chociaż wyznaczony przez Wałęsę, chce niezależności. Proponuje Jarosławowi stanowisko w urzędzie cenzury, który będzie niedługo likwidowany. – To było dla Jarka upokarzające – uważa Józef Orzeł. – Siedział u nas na kanapie i zastanawiał się, co dalej. To ja mu mówię: jedź do Wałęsy. Naczelny „Tygodnika Solidarność” odchodzi, bo zostaje premierem. Niech Wałęsa odda tobie tygodnik – opowiada Wojciech Giełżyński, który zaprzyjaźnił się z Jarosławem w stoczni. – Tak się stało.\nJesienią 1989 r. Lech Wałęsa tłumaczy swój wybór politycznie: „Można mi powiedzieć, że prasa powinna być niezależna. Jest jeszcze za wcześnie, tak nie może być”. Jarosław uważa, że wolność mediów można uzyskać tylko przez ich upartyjnienie.\nKiedy zespół „Tygodnika Solidarność” odmówi współpracy z Jarosławem Kaczyńskim, Wałęsa powie zespołowi: „Możecie go odwołać, ale odwołajcie także mnie”. Od tej nominacji zaczęła się wojna na górze. A także walka między ludźmi na nowo skompletowanego „Tygodnika” a szefami rosnącej w siłę „Gazety Wyborczej”. Józef Orzeł pamięta, że kiedy jesienią przeszedł do „Tygodnika”, przestali z nim rozmawiać wszyscy znajomi z dawnego KOR.\n„Zostaliśmy przez »Gazetę« obcharkani” – mówił wtedy Jarosław, który w „Tygodniku” realizował po prostu plan rozmontowania jedności w środowiskach postsolidarnościowych. „To był mit. Bardzo piękny, ale jednak mit” – powiadał o Solidarności. Józef Orzeł twierdzi, że w czasie wojny „Tygodnika” z siłami „gazetowymi” Jarosław stracił wiarę w możliwości pokojowej komunikacji z politycznymi konkurentami z obozu Solidarności. – Przestał być taki naiwny – uważa Jadwiga Kaczyńska. W 1990 r. zostaje zrealizowany pierwszy plan Jarosława: Wałęsa wygrywa wybory prezydenckie. Jest szansa, że jego nieudolność odczaruje go w oczach Polaków. Jarosław zostaje szefem Kancelarii Prezydenta.\nPlan rozmontowania środowiska solidarnościowego też ma się dobrze. W pokoju zebrań „Tygodnika” powstaje pierwsza partia Jarosława: Porozumienie Centrum, która zagospodarować ma część nie pogodzonego z „grubą kreską” elektoratu, wyeliminować Unię Wolności, odsunąć skręcającego w lewo Wałęsę i wszystkich ubeków z podniesionymi wciąż głowami. Ponieważ Jarosław potrzebuje większego niż partyjne zaplecza – namawia brata, by kandydował na zwolnione przez Wałęsę stanowisko szefa Solidarności, hołubionego w świecie związku. Brat przegrywa z Marianem Krzaklewskim, ale droga do wielkiej polityki jest już dla Braci otwarta. Do Porozumienia Centrum przystępuje jeszcze Julia Pitera. Kiedy PC ponosi ostateczną klęskę, odchodzi od Jarosława: – Myślę, że traktuje on politykę jak plastelinę. Całymi dniami siedzi w politycznej kuchni. Uważa, że ludzi i fronty można dowolnie lepić. Dowolnie naciągać rzeczywistość, by uzyskać swój szlachetny cel. Z czego to wynika? Z izolacji. Z przeteoretyzowania, z braku prawdziwych przyjaźni, z zasklepienia w swojej politycznej pasji. Z braku potrzeby konfrontowania swoich idei z kimkolwiek, oprócz brata, którego myślenie jest identyczne. Myśląca samodzielnie – nie byłam Braciom potrzebna.\nJózef Orzeł pamięta, jak na początku lat 90. wracał z Jarosławem pociągiem z Gdańska do Warszawy. W przedziale siedziała bardzo piękna pani, która już w Warszawie miała kłopot ze zdjęciem walizki. Wtedy, niby zajęty rozmową, Jarosław poderwał się, zdjął damie walizkę i uśmiechnął porozumiewawczo. „Czy wiesz, kto to był?” – zapytał Jarosław. Orzeł nie wiedział. „No jak to – obruszył się Jarosław – to Miss Polonia, przecież”. – Zaskoczyła mnie ta znajomość tematu, bo wtedy prawie nie wychodziliśmy z redakcji „Tygodnika”. Jarek zauważał urodę pań, jednak pasjonowało go wyłącznie robienie polityki. Uczciwie stawiał tę sprawę. Nie miał czasu na życie osobiste.


Maciej G – Strona 18 – Transport drogowy i nie tylko – Bezpieczne Ładunki\nOpłaty za korzystanie z dróg federalnych. E-myto w Niemczech.\nMaciej G / Newsy, Przepisy / drogi federalne, e-myto, Niemcy, opłaty /\nOd 1 sierpnia 2012 roku na niektórych czterojezdniowych drogach federalnych (o łącznej długości 1135 kilometrów) będzie pobierane myto. Drogi te są rozbudowane w sposób podobny do autostrad i połączone z autostradą federalną. Opłaty będą dotyczyć samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12-stu ton. Federalny Urząd ds. Transportu Towarowego (BAG) udostępnia tymczasowy wykaz dróg federalnych […]\n„Dobra reputacja” zarządzającego transportem, czyli managera transportu\nMaciej G / Newsy, Przepisy / manager transportu. reputacja /\nRozporządzenie (WE) nr 1071/2009 z grudnia 2011r. wymusiło na firmach transportowych zatrudnienie „zarządzającego transportem”, który cechować się będzie „dobrą reputacją”. Oto lista naruszeń przepisów, które mogą pozbawić managera transportu owej „dobrej reputacji”: I. a) Przekroczenie maksymalnych sześcio- lub czternastodniowych okresów prowadzenia pojazdu o co najmniej 25 %. b) Przekroczenie, w rozliczeniu dziennym, o co najmniej […]\nChorwacja – tranzyt\nMaciej G / Newsy / Chorwacja, tranzyt /\nFaktem stało się rozszerzenie Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej. Chorwacja dołączyła do grona krajów objętych nowym, skomputeryzowanym systemem tranzytowym (NCTS). Dostosowanie struktur niezbędnych do zarządzania procedurą tranzytową i przepisów krajowego prawa celnego zajęło trochę czasu, aczkolwiek jest już to za nami. Od 01 lipca 2012 r. firmy będą mogły realizować do/z tego kraju operacje tranzytowe T1 […]\nMaciej G / Newsy / fotoradary, Inspekcję Transportu Drogoweg /\nMaciej G / Newsy, Przepisy / Euro, zakaz ruchu /\nMaciej G / Newsy, Przepisy / bezpieczeństwo, zielona strzałka /


Hodowcy będą mieli udane Święta. Coraz lepiej na rynku mleka - Bydło i mleko\nCeny mleka rosną już od kilku miesięcy fot. pixabay.com\nDodano: 07-12-2016, 11:30\nSektor mleka przeżył w tym roku jeden z największych kryzysów od wielu lat. Sytuacja jednak się poprawia, a ceny skupu rosną. To dobry moment, by wyciągnąć wnioski i zastanowić się nad poprawą ekonomii gospodarstw bydła mlecznego, którą można znacząco usprawnić.\nZ danych GUS wynika, że we wrześniu za 1 hektolitr mleka rolnicy otrzymywali średnio 111,81 zł – o 6,6 proc. więcej niż w sierpniu br. Miesiąc później za hektolitr mleka płacono już około 120,29 zł, czyli o 7,6 proc. więcej niż przed miesiącem i o 7,4 proc. w porównaniu z zeszłym rokiem. Poprawa jest niewielka, ale widać, że rynek się stabilizuje.\nDobra koniunktura to jednak nie wszystko. O zyskach producentów mleka decyduje także wydajność stada. Bez świadomego podejścia do hodowli trudno osiągnąć poprawę wskaźników ekonomicznych. Na zysk z hodowli składa się wiele czynników. Część z nich jest niezależna od hodowców, na przykład uwarunkowania polityczne, czy wahania ceny mleka. Mogą jednak oni decydować o wydajności stada, na które wpływa odpowiednie zbilansowanie dawki, parametry mleka i tak istotna zdrowotność zwierząt. Tylko od hodowców zależy, jak dobre wyniki osiągną.\n- W swojej pracy na rzecz hodowców wykorzystujemy programy do monitorowania zysku z produkcji mleka (MMM), co pozwala naszym klientom efektywniej zarządzać stadem oraz przygotować się i przetrwać trudne czasy. Świadomość zysków czerpanych z produkcji mleka oraz kosztów ponoszonych na jej produkcję jest podstawową wiedzą każdego świadomego gospodarstwa. Jest również gwarancją konkurencyjności rynkowej – mówi Wiesław Płecki, kierownik produktu ds. bydła De Heus.\nPolscy hodowcy powinni zwrócić szczególną uwagę na aspekt ekonomiczny produkcji mleka. Wielu z nich pod wpływem kryzysu obniżało koszty produkcji poprzez ograniczanie zakupu paszy. Mniejsza ilość paszy skutkowała spadkiem produkcji – na przykład o 5l na sztukę dziennie. W skali miesiąca oznaczało to aż 15 000 litrów mniej sprzedanego mleka z gospodarstwa osiadającego 100 krów. Tym sposobem dużo gospodarstw notowało mniejsze przychody, generując straty na poziomie kilku-, kilkunastu tysięcy złotych miesięcznie.\n- Najwyższe zyski osiągają fermy o najwyższej wydajności mlecznej, a najwyższe wydajności uzyskują gospodarstwa skarmiające dobrej jakości pasze objętościowe. Oszczędność na paszy zmniejsza produkcję mleka obniżając status zdrowotny zwierząt, dlatego do ograniczania kosztów trzeba podchodzić rozsądnie. Dobra zdrowotność stada to również zadbanie o prawidłową korekcję racic. Zaniedbanie racic i dopuszczenie do zmian chorobowych u zwierząt przy stadzie liczącym 100 sztuk powoduje straty w wysokości 84 tys. zł. A koszt rocznej inwestycji w prawidłowo wykonaną korekcję to zaledwie 10 tys. zł. Wybór jest prosty – inwestycja zwraca się w skali 1:8 – przekonuje Wiesław Płecki.\nmany 2016-12-08 14:25:21\nTrzeba było oszczędniej żyć nie szpanować kasą za mleko i z dopłat, teraz płacz jeden z drugim, na pocieszenie dodam że, podobno w oborze za 1.5 miliona płacze się lepiej a i lina się nie urwie, bank się cieszy, już idzie\nPiotr 2016-12-08 09:30:25\nTylko teraz żeby wyjść na plus potrzeba kilku lat.\nWojtas 2016-12-07 18:42:14\nSuper święta bulwo. 1,5 roku gehenny, zaliczki dopłat i onw wydane na spłatę starych faktur. Zero nawozów na nowy sezon, wyprzedaję stare maszyny żeby dociągnąć prowy, no ale święta dojębię jak nigdy ;)\nkzo 2016-12-07 15:13:54\n@ oko kakaowe. To zamiast leżeć na kanapie przed komputerem całą zimę to zabierz się za hodowle krów.tez cie będą wtedy dotować. No ale ty pewnie z tych co nic nie chce się robić ale wszystko chce sie mieć. A krzywda największa się wam dzieje\noko 2016-12-07 15:01:28\nOni każde święta mają udane, tak samo jak firmy paszowe które ich obsługują na biednych nie trafiło, najbardziej dotowana grupa rolników to mleczarze u nich każdy dzień to święto


organizowania wszelkiego rodzaju imprez. Podczas tym wydarzeń przedsiębiorcy potrzebują skorzystać z pomocy firm takich jak wypożyczalnia mebli. Wypożyczalnie zajmują się dowozem, wniesieniem i odpowiednim\nDodane: 21-06-2021 00:47\nMeble eventowe cieszą się w ostatnim czasie ogromnym powodzeniem. Ze względu na to, że profil działalności przedsiębiorców powoduje konieczność organizowania wszelkiego rodzaju imprez. Podczas tym wydarzeń przedsiębiorcy potrzebują skorzystać z pomocy firm takich jak wypożyczalnia mebli. Wypożyczalnie zajmują się dowozem, wniesieniem i odpowiednim\nCzy wiesz na czym robi się badania?W 2020 można dobrze kupić klimatyzację ale czy za za 10 lat też?Ścieżki i dróżki w ogrodzieSymulator dachowaniaO prawnikach i radcach prawnychSEO a internetowe biznesy - jak inwestowaćGdzie kupić Oprogramowanie dla firm?O klimatyzacjiDlaczego wakacje życia warto spędzić w HiszpaniiO zespole Devica, krótko i na tematObsługa bhp WarszawaPo co komu prawnik? Czyli krótko o usługach prawniczych w PolsceKrótko o kartkach okolicznościowychJak efektywnie sprzątać?4 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby naprawić klimatyzacjęProtezy zębów stałychDeszczówka to skarbBiura projektów i architektówO pompach ciepła i technikach grzewczychWitaminy i minerały- treningOgólnie o stomatologiiTanie pozycjonowanieCzy warto zobaczyć pokaz tańca Warszawa? Koszty i ceny4 Największych Kłamstw O Tym Jak Remontować Przewody KominoweO renowacjach skórzanej odzieży, skór i tapicerekRośliny ozdobne w ogrodachKilka ważnych informacji na temat silnikówPoznaj bliżej... swojego psaLubisz podziwiać widoki z góry?Otwieranie wjazdu na pilota. Czyli o bramach automatycznych


Styropian w konstrukcjach drogowych, artykuł - budownictwo.org\nWiększość z nas wie, że styropian jest bardzo dobrym materiałem izolacyjnym, wykorzystywanym przede wszystkim do ocieplenia domów. Jednak poza tym zastosowaniem, płyt styropianowych używa się też w innych celach, z których wiele osób nie zdaje sobie sprawy - na przykład w budownictwie drogowym. To materiał, który sprawdza się jako lekka izolacja chroniąca przed zbyt dużym obciążeniem konstrukcji. Czy istnieją specjalne styropiany, dedykowane konstrukcjom drogowym, a może używany jest dokładnie ten sam materiał, którym możemy ocieplić np. nasz dach?\nGłównym zadaniem styropianu w budownictwie drogowym jest zmniejszenie nacisku na podłoże, a dodatkowy, bardzo istotny atut to ochrona dróg przed przemarzaniem. Płyty styropianowe wykorzystywane w tego typu miejscach są oczywiście odpowiednio dostosowane do takich zadań. Na przykład te z serii DP CS PRO 200 marki Styropmin charakteryzuje wytrzymałość na obciążenia użytkowe do 6,0 t/m2, co ma bardzo duże znaczenie w budownictwie drogowym.\nMożliwości zastosowania styropianu w konstrukcjach drogowych jest jednak znacznie więcej. Sprawdza się on bardzo dobrze w każdej sytuacji, kiedy podłoże i fundamenty nie mogą być już bardziej obciążone – materiał ten jest około sto razy lżejszy od gruntu, dlatego jest idealny do tego celu. Konieczność odciążenia może występować kiedy mamy do czynienia z bliskim sąsiedztwem istniejących wcześniej obiektów, z bardzo słabym podłożem, takim jak muły czy torfy lub w przypadku nasypów przemieszczających się, np. osuwisk. Styropian często wykorzystywany jest także przy budowie mostów, między innymi do zapełniania przestrzeni nad sklepieniem mostów łukowych. Stosowany jest również do izolacji termicznej konstrukcji drogowych lub przy wytwarzaniu specjalnych warstw mrozochronnych, np. w połączeniu z betonem lub w mieszankach żywicowo gruntowo-styropianowych. To nieoceniony materiał, który w wielu sytuacjach pozwala ograniczyć awarie… czyli zaoszczędzić czas i pieniądze! Co więcej, styropian nie powoduje zanieczyszczenia wód gruntowych czy innych elementów środowiska naturalnego. Jest materiałem samogasnącym, a więc nawet przy kontakcie z ogniem nie jest w stanie podtrzymywać płomienia. Styropian charakteryzuje także stosunkowo duża odporność na działanie większości związków chemicznych. Ulega uszkodzeniu przede wszystkim w przypadku kontaktu z rozpuszczalnikami, dlatego stosuje się specjalne osłony (najczęściej z folii), mające chronić go przed niepożądanym wpływem takich substancji.\n„Poza swoją bardzo niewielką wagą, styropian ma też inne zalety, które decydują o tak szerokich możliwościach wykorzystania go przy konstrukcji dróg. Jest to materiał niezwykle trwały – nie zmienia kształtu i objętości. Styropian jest także odporny na działanie pleśni i grzybów nawet przy długotrwałym przebywaniu w środowisku wilgotnym. Warto pamiętać, że musi być on jednak odpowiednio dobrany, aby spełnić wysokie wymagania szczególnie w tak wymagających budowach jak drogi czy mosty - na przykład płyty DP CS PRO 200 z oferty Styropmin są dedykowane właśnie takim konstrukcjom.” – mówi Dariusz Pruszkowski, ekspert techniczny w firmie Styropmin.\nstyropian płyta styropianowa STYROPMIN budownictwo drogowe konstrukcje drogowe obciążenie konstrukcji DP CS PRO 200\nBalkon i dach płaski - ochrona przed wilgocią Ocieplenie starego domu Jak uniknąć mostków termicznych? Ciszej w domu z akustycznym styropianem Styropian biały czy grafitowy? Wybór materiałów w nowej rzeczywistości Najczęściej popełniane błędy podczas ocieplania styropianem\nJak przygotować się do termomodernizacji domu? Przewodnik po termomodernizacji starego domu Izolacje do zadań specjalnych Izolacja termiczna. Płaski dach – prosta robota Innowacyjne odkrycie, które zmieniło rynek budowlany Czy jesień to dobry czas na termomodernizację?


Co nowego w programie Excel 2016? (cz. 3) – tabele przestawne i fragmentatory – SkuteczneRaporty.pl\nCo nowego w programie Excel 2016? (cz. 3)…\nDlaczego tabele przestawne są wg mnie tak kluczowe?\nSą one z jednej strony najbardziej wszechstronnym narzędziem do analizy danych w Excelu, ale z drugiej – głównym punktem wyjścia z dodatków Power Query i Power Pivot. Szczególnie Pivot i składnia języka DAX dają na poziomie kalkulacji nieograniczone możliwości. Niestety nie idzie za tym jakość na poziomie funkcjonalności dla końcowego użytkownika tabeli przestawnej, możliwości wizualizacji i interakcji.\nWe wcześniejszych wersjach Excela aby otrzymać grupowanie pola z wymiarem czasowym, należało ręcznie na polu z wymiarem daty wybrać prawym przyciskiem myszy menu podręczne > Grupuj, następnie jak na poniższym obrazku wybrać, według jakich wymiarów dokonuję grupowania (miesiąc, kwartał, lata itp.)\nW najnowszej wersji 2016 wykorzystując te same dane w polu tabeli przestawnej, otrzymujemy grupowanie jak poniżej, chociaż nadal mamy dostęp do opcji Grupuj w menu podręcznym.\nAby dane zobaczyć w podstawowym widoku (bez jakiegokolwiek grupowania), należy wybrać menu podręczne > Rozgrupuj.\nOpcja ta jest również powiązana z wykresami przestawnymi ( pod tym linkiem znajdziesz informację jak stworzyć wykres przestawny) . Tu również wdrożono automatyczne grupowanie. Przy pomocy dolnego przycisku na wykresie przestawnym (+/-) mogę grupować dane w większe agregaty (+) czy też coraz bardziej je rozdrabniać (-).\nPoniżej efekt wciśnięcia znaku (-) na wykresie przestawnym.\nWyszukiwarka pól tabeli przestawnej\nOsobiście uważam to za świetne rozwiązanie, szczególnie gdy mamy wiele kolumn w tabeli źródłowej, o podobnych nazwach. O wiele łatwiej jest skorzystać z wyszukiwarki, niż przeszukiwać całą listę pól w znalezieniu tego właściwego.\nOpóźnienie aktualizacji tabeli przestawnej\nFunkcja dostępna jest w dolnej części listy pól (spójrz na rysunek powyżej) . Przy zaznaczonej opcji mogę sam wybrać moment, w którym tabela przestawna zostanie zaktualizowana poprzez przycisk aktualizuj. Opcja ta może być przydatna, gdy źródłem tabeli jest duża ilość danych. Działanie tej funkcjonalności można opisać następująco: włączam „opóźnij aktualizację układu”, wówczas przeciągam pola tabeli przestawnej pomiędzy obszarami filtr/kolumny/wiersze/wartości do otrzymania oczekiwanej konfiguracji, następnie wciskam „aktualizuj” wówczas układ zostaje odwzorowany w raporcie tabeli przestawnej – przy przesuwaniu pól raport nie jest na bieżąco aktualizowany.\nW wersji 2013 mogłem wybrać kilka pól we fragmentatorze ale przy przytrzymywaniu klawisza Ctrl. W edycji 2016 pojawia się dodatkowe pole „wybór wielokrotny” . Przy wybraniu tej opcji, mogę wybierać poszczególne pola we fragmentatorze bez przytrzymywania klawisza Ctrl, wyłącznie przy pomocy myszki.\nKategorie: Excel, Tabele 4 listopada 2016 Zostaw komentarz\nTagi: excel 2013Excel 2016fragmentator w tabeli przestawnej ExcelTabela przestawnatabela przestawna Excel\nPoprzedniPoprzedni wpis:Prognoza demograficzna przy pomocy pasków danychNastępnyNastępny wpis:Zacienione tło wykresu punktowego w Excelu


Jakie atrakcje poza najwyższą górą świata oczekują na wszystkich odwiedzających w takowym państwie jakim jest Nepal? - Turystyka i rekreacja\nCzy wiesz, w jakim kraju mieści się największa góra na świecie? To mały kraj, w którym żyje ok. 30 milionów osób. Część z nich zawodowo zajmuje się niesieniem pomocy ludziom, którzy na własne oczy pragną zobaczyć to, co mogą zobaczyć wyłącznie wybrańcy.\nTak, niniejszym państwem jest położony w Azji Nepal wycieczka. Niezwykle interesujące jest to, iż ponad 80% obszaru tego kraju pokrywają tereny górzyste. I to bardzo duże, takie, których przeciętna wielkość wynosi 6000m. Najwyższe szczyty na świecie mieszczą się w płn części kraju, w tak zwanych Himalajach Wysokich. Cały obręb jest bez przerwy odwiedzany poprzez osoby, które chcą chociażby tylko zobaczyć na własne oczy największe góry świata. To co robią przed wyjazdem, to to, co niemało osób, dla których wręcz zimowa zaspa jest zbyt wysoka, aby się na nią wspiąć. Więc na bez pośpiechu, np. wieczorami, na stole w swym pokoiku kładą szklankę kawki oraz uruchamiają własny notebook oraz w przeszukiwarce online piszą wyrazy: Nepal wycieczka. Pragną zobaczyć, gdzie można by odnaleźć w tamtym miejscu właściwy nocleg oraz jak wygląda kwestia wyżywienia.\nA oto, czego dowiedzą się, gdy już szukają tego typu postaci rozrywki jak Nepal wycieczka: więc ten obręb, jakiego początki sięgają trzeciego wieku przed naszą erą to nie wyłącznie Czomolungma, to także, co idzie za wspomnianym, wyśmienite zabytki architektury mieszczące się w miastach doliny Katmandu.\nBędąc w Nepalu nie można wszakże ominąć tego typu stanowiska jak punkt widokowy Nagarkot z roztaczającą się z niego wspaniałą panoramą Himalajów.\nWszystkie najważniejsze fakty zawiera nasza witryna (http://statkiempotrawie.com/galeria). Sprawdź, czy będzie dla Ciebie przydatna, a szukając odmiennych danych na pewno trafisz ponadto na coś interesującego.\nTaka Nepal wycieczka jest bezdyskusyjnie lepsza niżeli codzienne siedzenie przed telewizorem.\nTagi: rozrywki, tereny, zabytki


Wycena małej firmy - część I: problemy i wyzwania - Wyceny i Ekspertyzy\nWycena małej firmy - część I: problemy i wyzwania\nJak wycenić małą firmę: działalność gospodarczą, spółkę cywilną czy jawną? W pierwszym odcinku cyklu porozmawiajmy o tym, co utrudnia ich rzetelną wycenę.\nJak wycenić małą firmę: działalność gospodarczą, spółkę cywilną czy jawną? Wycena małej firmy to wbrew pozorom wcale nie banalne zadanie. Często nawet znacznie trudniejsze niż wycena dużej spółki. Aby wycenić, ile jest warte 10% akcji PKN Orlen, wystarczy sięgnąć po kurs giełdowy, chwila rachunków i już. Wycena przedszkola, małego sklepu, internetowego startup z ambicjami, nie jest już taka prosta.\nPotrzeba wyceny małej firmy pojawia się bardzo często. Między innymi w przypadku podziału majątku, wniesienia firmy jako aportu, sprzedaży, zmiany formy prawnej prowadzenia działalności czy np. ustalenia wartości spadku lub udziału w nim.\nWycena małej firmy to w praktyce duży kłopot. Przyjrzyjmy się zatem w czym tkwi problem i jak sobie z nim radzić.\nMikro, mała, średnia, duża firma\nAby uporządkować nieco temat wyceny małej firmy odnotujmy, że firmy są klasyfikowane (zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców [zobacz]) na mikro, małe, średnie i duże. W niniejszym artykule zajmujemy się wyceną podmiotów z grupy tzw. mikro przedsiębiorstw, które nie są zobowiązane do prowadzenia pełnej rachunkowości a jedynie podatkowej książki przychodów i rozchodów, czyli osiągają obroty mniejsze niż 2 mln euro (8.746.800 zł). I je będziemy tu nazywać, zgodnie z potocznym rozumieniem, małą firmą.\nMała firma – duży problem\nCo składa się na małą firmę?\nPierwszym wyzwaniem, z jakim stykamy się przygotowując wycenę małej firmy, jest określenie, co faktycznie wyceniamy – co składa się na majątek małej firmy, a co stanowi jego zadłużenie. Małe firmy nie mają obowiązku prowadzenia pełnej księgowości i rzadko czynią to z własnej woli. Większość prowadzi jedynie tzw. podatkową księgę przychodów i rozchodów, w skrócie KPiR. Ewidencjonują w niej jedynie przychody i koszty ich uzyskania na potrzeby ustalenia dochodu jako podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.\nJedynie w szczątkowym zarysie ewidencjonują one swój majątek. Prowadzą bowiem tzw. ewidencje pomocnicze do KPiR: ewidencję środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych (pomijamy tu pewne przypadki szczególne takie, jak lombardy czy kantory). Od początku 2020 roku prowadzenie ewidencji wyposażenia przestało być obowiązkowe.\nW rezultacie informacje o majątku małej firmy są, co tu kryć, mocno wybiórcze. Mała firma nie ma też obowiązku prowadzenia oddzielnej ewidencji zobowiązań. Stan ten powoduje, że brak jest informacji o stanie większości pozycji aktywów i pasywów. Ich wartość księgową w przypadku większych firm łatwo można odczytać z bilansu. Z powodu braku odpowiednich ewidencji dla małych firm trudno jest określić stan:\nzapasów materiałów i towarów – ich stan co do zasady nie jest znany, chyba, że firma prowadzi w tym zakresie ewidencję przy okazji prowadzenia magazynu lub sklepu, stan zapasów jest ustalany raz do roku w drodze remanentu;\nnależności od kontrahentów;\nstanu środków pieniężnych;\nwszelkich zobowiązań, w tym tych najbardziej sformalizowanych, jak zobowiązania z tytułu kredytów bankowych czy pożyczek, ale także zwykłych zobowiązań z tytułu obcych faktur za usługi, materiały, czy zobowiązań wobec pracowników, zobowiązań podatkowych i innych.\nW tym zakresie źródłem informacji pozostaje sam przedsiębiorca, którego w razie takiej potrzeby trzeba szczegółowo zaindagować. Znacznie trudniej sytuacja taka wygląda w procesie sądowym. Informacje w aktach są najczęściej mocno wybiórcze. Uzyskanie ich od stron nie zawsze dopuszczalne. A nawet jeśli do niego dojdzie informacje te najczęściej będą mało precyzyjne. W ten sposób ocieramy się o kolejne dwa problemy z wyceną małych firm. Mianowicie chodzi o wyodrębnienie majątku firmy z majątku osobistego właściciela oraz zniekształceń danych finansowych.\nMajątek osobisty a majątek firmy?\nWyodrębnienie małej firmy z majątku jej właściciela lub udziałowców bywa istotnym wyzwaniem. W małej firmie bardzo trudne do uniknięcia jest wykorzystywanie majątku własnego na potrzeby firmy i odwrotnie. Granica je rozdzielająca jest płynna, zwłaszcza w rodzinnych spółkach czy działalności gospodarczej. Sprzęt, narzędzia, urządzenia, czy np. część budynku stanowiące majątek prywatny są często wykorzystywane na potrzeby firmy. Nie rzadko majątek firmy (np. samochód) obok działalności gospodarczej jest używany do celów prywatnych.\nPowyższa sytuacja jest właściwie nie do uniknięcia a precyzyjnego rozgraniczenia mienia własnego i firmy często nie da się faktycznie przeprowadzić.\nA zatem precyzyjne ustalenie majątku małej firmy to wyzwanie. Łatwo tu o niezawiniony przez eksperta błąd czy nieścisłość. W konsekwencji wycena małych firm na podstawie wartości ich majątku jest najczęściej trudna do przeprowadzenia i wymaga dobrej współpracy ze strony przedsiębiorcy. Jednak w wielu sytuacjach. W niektórych sytuacjach stanowi jednak jedyną możliwość.\nZniekształcone dane w KPiR\nZ założenia przychody i koszty powinny być rejestrowane w KPiR odpowiednio rzetelnie i skrupulatnie. Jednak w praktyce do danych tych należy podchodzić z dużą ostrożnością, gdyż często są zniekształcone. Typowe zniekształcenia faktycznej dochodowości firmy polegają na:\nrejestrowaniu jako kosztów prowadzenia firmy wydatków nie związanych z prowadzoną działalnością;\npomijaniu ustalenia i wliczenia w koszty działalności kosztu korzystania z mienia prywatnego, np. korzystania z prywatnego budynku, lokalu, sprzętu, pojazdu etc.;\nnieuwzględnianie kosztu / wartości pracy właściciela lub wspólników;\nzaniżeniu faktycznych wynagrodzeń.\nPowyższa lista z pewnością nie jest kompletna, niemniej zawiera przypadki najczęściej spotykane. Zilustrujmy je nieco historiami z życia wziętymi.\nKoszty, które nie są kosztami\nJednym ze sposobów czerpania nieopodatkowanego dochodu z firmy jest nabywanie w jej koszty różnego typu majątku czy usług, z których faktycznie korzysta prywatnie właściciel firmy. Jest to sytuacja nagminna.\nProwadząc małą firmę trudno jest też rozróżnić wydatki prywatne od firmowych, o czym już była mowa. Wyobraźcie sobie, że prowadzicie firmę we własnym domu czy mieszkaniu. Kupujecie czajnik czy ekspres do kawy, z których korzystacie w domu. Raczej trudno kupić oddzielny ekspres czy czajnik dla działalności a inny na potrzeb własne. Trudno wtedy zarówno jednoznacznie zakwalifikować takie wydatki do kosztów działalności przedsiębiorstwa, jak też je z nich wykluczyć.\nWyceniając małą firmę trzeba więc przefiltrować jej wydatki pod kątem zasadności. Tam, gdzie to możliwe zwracamy się w tej kwestii prosto do właścicieli. Chętnie dzielą się tego typu informacjami, jeśli zależy im na uzyskaniu w wycenie większej wartości firmy.\nZniekształcenie danych kosztowych bardzo często dotyczy działalności gospodarczych lub rodzinnych spółek cywilnych. W mniejszym stopniu dotyczy to spółek cywilnych i jawnych, w których uczestniczą obce sobie osoby, posiadające własny majątek. Tu musiałyby się najpierw umówić co do tego typu sposobu pobierania zysku z firmy, co znacznie rzadziej ma miejsce.\nKorzystanie z własnego majątku też kosztuje!\nPowszechnym problemem jest nie zaliczanie do koszów działalności kosztów korzystania z własnego majątku na potrzeby firmy. Dotyczy to nie tylko małych firm, ale także wielu spółek kapitałowych. Koszty korzystania z mienia prywatnego musiałyby być ponoszone w przypadku zmiany właściciela firmy. Koszty te trzeba oszacować i uwzględnić w wycenie małej firmy.\nPraca właściciela też kosztuje!\nPominięcie kosztu pracy wykonywanej przez właściciela lub wspólnika to standardowy błąd wielu wycen małych firm. [O błędach w wycenach przedsiębiorstw] Dotyczy to także małych firm prowadzonych w formie spółek kapitałowych. Praca ta może mieć różny zakres i formę, ale wycena zakłada, że firma może funkcjonować bez jej dotychczasowych właścicieli. Musimy więc uwzględnić wynagrodzenie kogoś, kto w ich roli wystąpi. Nabywca firmy osiągnie niższy zysk niż „na papierze”, gdyż będzie musiał albo sam wstąpić w rolę właściciela, albo wynająć odpowiednią osobę(y) na jego miejsce.\nW wycenie małej firmy korekta zysku ustalanego bez uwzględniania kosztu pracy właściciela jest więc niezbędna!\nZaniżony koszt wynagrodzeń\nZ ciekawym przypadkiem miałem do czynienia onegdaj, gdy opiniowałem wycenę firmy budowlanej prowadzonej w formie działalności gospodarczej. Po krótkiej analizie okazało się, że wykonywanie robót budowlanych pozwala uzyskać marżę zysku (tzw. marża brutto) na poziomie ponad 20%. Był to wynik bardzo ciekawy, w sytuacji, gdy zysk wykonawcy w koszcie wykonania obiektu budowlanego nie przekracza zwykle 10% a nie rzadko jest bliski 5%.\nPo krótkiej analizie okazało się, że koszt wynagrodzeń przeliczony na jednego pracownika oscylował w okolicy pensji minimalnej. A działo się to jeszcze w czasach, gdy nie przekraczała ona 1300 zł brutto! Branża budowlana, zwłaszcza w zakresie pracy fizycznej, nie należy do najlepiej opłacanych, ale aż tak źle to na pewno nie jest. W tym momencie wszystko stało się jasne. Aby zapewnić ludziom wyższe w sensie kwoty „do ręki” wynagrodzenia kwotę a uniknąć ZUS i podatków dostawali oni gotówkowe dopłaty do wynagrodzenia. Oczywiście nie były one oficjalnie rejestrowane. Przyjęte koszty wynagrodzeń należało odpowiednio skorygować.\nOsobisty nie przenośny wkład wspólników / właściciela\nNie dość opisanych wyżej problemów! Często okazuje się, że osiągane przez małą firmę przychody są uzyskiwane w znacznej części dzięki relacjom biznesowym właściciela firmy lub dzięki jego szczególnym umiejętnościom. W takim przypadku klienci są gotowi odejść z właścicielem firmy, lub po jego odejściu nie będą się czuli zobowiązani do korzystania z jej usług czy kupowania jej produktów. Konieczne jest wtedy rozważenie, jaki poziom przychodów jest osiągalny po sprzedaży firmy przez jej właściciela.\nZ sytuacją taką mamy do czynienia w wielu sytuacjach, np.:\nczęsto zdarza się to w przypadku firm wytwarzających dobra lub sprzedających usługi o dużym udziale czynnika twórczego. Przykładem są tu pracownie architektoniczne, zespoły muzyczne, kancelarie prawne, ale także zakłady fryzjerskie czy kosmetyczne – odchodzący wspólnik może zabrać ze sobą znaczną część klientów firmy;\nskrajny przypadek to działalności gospodarcze stanowiące tzw. samozatrudnienie. Kiedyś zapytano mnie ile jest warta działalność gospodarcza męża, który jest handlowcem w jakiejś firmie i osiąga ok. 250 tys. zł zysku rocznie. Na moje pytanie czy pracę Pani męża mógłby w tej firmie wykonywać ktoś inny – odpowiedź brzmiała: nie. Faktycznie więc zysku tego nie można przypisać firmie, tylko pracy osoby prowadzącej działalność. Wartość samego przedsiębiorstwa jest w tym przypadku zerowa.\nW ten sposób udało się nam podsumować rozliczne przeszkody, na które można natrafić wyceniając małą firmę. Wiedza na ten temat przyda się nie tylko ekspertom i biegłym wyceniającym małe firmy, ale także prawnikom i osobom, których wyceny te dotyczą.\nW odcinku nr 2 spróbujemy przełożyć opisane ograniczenia na praktykę – zajmiemy się w nim metodami wyceny małych przedsiębiorstw.\nOfertę firmy w zakresie wyceny przedsiębiorstw znajdziesz tu [ZAJRZYJ].


Obrabowani z finału. Część IV - Europa Środkowa - Eurowizja.org - najwięcej o Eurowizji %\nTo już czwarty odcinek cyklu, w którym przypominamy artystów, utwory i występy, które zdaniem wielu fanów Eurowizji powinny znaleźć się w finale Konkursy, a przepadły w półfinale. Dziś przyjrzymy się krajom Europy Środkowej.\nPod uwagę w naszym zestawieniu braliśmy prezentacje z 5 państw położonych geograficznie w samym centrum Starego Kontynentu: Austrii, Czech, Polski, Słowacji i Węgier. Poza lokalizacją łączy je inna cecha wspólna. Ich droga w Konkursie Piosenki Eurowizji od czasu wprowadzenia półfinału jest kręta i wyboista, a każde z nich ma za sobą doświadczenie związane z rezygnacją z udziału w tym największym wydarzeniu muzycznym na świecie. Najdłuższą przerwę odnotowuje Słowacja, która ostatni raz wystąpiła na eurowizyjnej scenie w 2012 roku. Najkrócej pauzowała Polska, którą ominęły jedynie edycje w Baku i Malmö.\nGdy myślimy o piosence z Europy Środkowej, która niezasłużenie przepadła w półfinale Eurowizji, często pierwszym skojarzeniem jest Horehronie. Wykonująca ją Kristína Peláková przebojem wygrała wszystkie etapy słowackich selekcji, a sam utwór w ciągu kilku tygodni podbił krajowe listy przebojów. Występ z finału eliminacji, umieszczony na oficjalnym kanale Konkursu w serwisie YouTube, równie szybko zdobył uznanie fanów z całej Europy. Do dziś wyświetlono go ponad 17 milionów razy, co czyni materiał jednym z najpopularniejszych na profilu Eurowizji i najchętniej oglądanym spośród wszystkich prezentacji, które nie awansowały do finału (kolejnym jest półfinałowy występ Julii Samojłowej z tego roku – 4,9 miliona odtworzeń).\nSympatycy widowiska wymieniali Słowację na liście potencjalnych zwycięzców, bardziej powściągliwi byli bukmacherzy, którzy oceniali szansę Słowaków na 10-12. miejsce w finale. Nikt jednak nie spodziewał się takiego rozmiaru klęski. Występująca jako czwarta Kristina zajęła przedostatnią, 16. pozycję i marzenia o historycznym sukcesie w Konkursie zniknęły za Horehroní. Co mogło przesądzić o porażce? Wspomagający wokal w tzw. bridge’u, daleki od wersji studyjnej i niespójny z całą kompozycją oraz zdenerwowanie artystki. Tak czy inaczej, Horehronie można uznać za jedną z najbardziej niedocenionych kompozycji w historii Eurowizji.\nJeśli spojrzymy na historię startów Polski w Eurowizji od czasu wprowadzenia półfinału do wycofania się z Konkursu (lata 2004-2011), można powiedzieć, że prawie za każdym razem byliśmy obrabowani z finału, niezależnie od tego, czy wysyłaliśmy utwory z domieszką folku, nastrojowe ballady, czy uznanych artystów lub wschodzące gwiazdy krajowej sceny. Efekt prawie zawsze był identyczny – brak awansu do finału. Kolejny rok i kolejne selekcje z formatem, który nie sprawdzał się, za to z piosenkarzami nieznanymi szerokiej publiczności. Promieniem nadziei miała być Magdalena Tul, której umiejętności wokalne, obycie sceniczne i przebojowy numer dawały wiarę w to, że Jestem powalczy o byt w finale.\nReakcje przed Konkursem w Düsseldorfie były pozytywne – Polskę w gronie faworytów wskazywały krajowe oddziały OGAE (10. miejsce w corocznej ankiecie Stowarzyszenia Miłośników Konkursu Piosenki Eurowizji) oraz bukmacherzy, za każdym razem plasując ją w finale stawki. Co nie zagrało w pierwszym półfinale? Absolutnie wszystko: numer startowy, spóźniona praca kamer, wokal wspierający, kłopoty techniczne z odsłuchami i w zasadzie brak ciekawego konceptu na występ.\n19-letnia w chwili Konkursu w Malmö Natália Kelly również była kandydatką do awansu do finału. Kraj powrócił do muzycznej rywalizacji zaledwie dwa lata wcześniej, zajmując najpierw 18. pozycję w finale i następnie, po nieco wulgarnej prezentacji formacji Trackshittaz, 18. miejsce w półfinale. Utrzymany w średnim tempie utwór Shine miał być receptą na powrót państwa do ścisłej czołówki, głównie dzięki prostocie formy i umiejętnościom wokalnym młodej Austriaczki. Z tym ostatnim trudno się nie zgodzić, co ostatecznie doceniło jury, w głosowaniu którego zajęła szóstą lokatę. Prawdopodobnie pierwszy numer startowy i nieco nudny występ spowodowały, że telewidzowie z całej Europy nie oddawali głosów na Austrię i ta w zestawieniu publiczności uplasowała się na przedostatnim miejscu, co łącznie przełożyło się na 14. pozycję i zaledwie 27 punktów.\nHope never dies – być może właśnie tytułem konkursowej piosenki żyła delegacja czeskiego nadawcy, przystępując do rywalizacji w Eurowizji po pięciu latach przerwy. Wewnętrznie wybrani zostali Marta Jandová i Václav Noid Bárta, czyli duet doświadczonych wokalistów, od kilkunastu lat odnoszących umiarkowane sukcesy na lokalnym rynku muzycznym. Trzeba przyznać, że emocjonalna czeska kompozycja nie była w gronie faworytów do awansu, jednak nieco dramaturgiczny występ na żywo zrobił pozytywne wrażenie, które przełożyło się na miejsce w TOP 10 telewidzów głosujących podczas drugiego półfinału. Do finału zabrakło jednak aż 20 punktów, co było rezultatem niższej, 12. lokaty w zestawieniu jurorów.\nW tym roku również mogliśmy się czuć obrabowani z finału. Ulubieńcy telewidzów z Krajowych Eliminacji, Gromee i Lukas Meijer, wygrywają je i po raz pierwszy od trzech lat Polska wysyła na Eurowizję dynamiczny utwór. Light me up tuż po selekcjach błyskawicznie podbiło wszystkie polskie stacje radiowe, a utwór dj-a i producenta muzycznego z Krakowa zaczęły grać także rozgłośnie zagraniczne. Coraz większy sukces komercyjny piosenki nakręcał oczekiwania, że podtrzymamy szczęśliwą passę i piąty rok z rzędu awansujemy do finału. Katastrofy nie zapowiadały ani notowania bukmacherów, które do samego końca umieszczały nas w dziesiątce najlepszych krajów drugiego półfinału, ani typowania dziennikarzy, zgodnie będący pewni sukcesu polsko-szwedzkiego zespołu. Nie pomogły fajerwerki, nie pomogła promocja, przede wszystkim nie pomogło jury, które łącznie przyznało nam zaledwie 21 punktów, co przy 10. rezultacie u telewidzów pozwoliło zapomnieć o wielkim finale z udziałem Polski.\nA Wam, jakich piosenek z państw Europy Środkowej zabrakło w finale w ostatnich 15 latach? Czekamy na Wasze komentarze!\nŹródła: esctoday.com, eurovision.tv, eurovisionworld.com, wiwibloggs.com, youtube.com, opracowania własne.\nTags: "Jestem"55. Eurovision Song Contest56. Eurovision Song Contest58. Eurovision Song Contest60. Eurovision Song Contest63. Eurovision Song ContestAustriaCzechyGromeeHope Never DiesHorehronieKristínaLight me upLizbonaLukas MeijerMagdalena TulMalmöMarta JandováNatalia KellyOsloPolskaShineSłowacjaVáclav Noid BártaWęgryWiedeń


Review - Koszula - Czarne koszule męskie Review, l, bez wzorów, z bawełny, casualowe, bez kołnierzyka, bez ramiączek. W wyprzedaży za 69.90 zł. - Koszule męskie - Odzież męska - Odzież - Sklep Radio ZET\nKoszula z kolekcji Review. Model wykonany z wzorzystej tkaniny. – Prosty fason. – Kieszonka na piersi. – Miękki kołnierzyk klasyczny, typu kent. – Zapięcie na guziki. – Długość: 76 cm. – Szerokość pod pachami: 51 cm. – Obwód kołnierzyka: 40 cm. – Wymiary podane dla rozmiaru: M. Wzór: wzorzyste Fason: slim Materiał: bawełna Kołnierzyk: klasyczny […]\nkoszule męskie ze sklepu answear.com koszule męskie review koszule męskie bez rękawów koszule męskie bez kołnierzyka czarne koszule męskie odzież answear.com odzież review koszule męskie bez ramiączek koszule męskie z klasycznym kołnierzykiem koszule męskie z krótkim rękawem


Temat dnia: Rusza pierwsza w historii Holandii sprawa dotycząca lekarza, który dokonał eutanazji!\nRozpoczyna się proces w sprawie lekarza, który przeprowadził eutanazję na kobiecie cierpiącej na ciężką postać demencji. To pierwszy tego rodzaju przypadek od czasu wprowadzenia w Holandii prawda do legalnej eutanazji. Mężczyzna dziś stanie przed sądem w Hadze.\nW drugiej połowie 2017 roku prokuratura wszczęła postępowanie karne w sprawie lekarza, który wykonał eutanazję u 74-letniej pacjentki cierpiącej na demencję od 5 lat. Krótko po diagnozie kobieta przekazała, że nie chce wracać do domu i że chciałaby umrzeć, gdy uzna że nadeszła właściwa pora. Gdy jej stan uległ pogorszeniu, została umieszczona w domu opieki, gdzie pogłębiły się jej lęki oraz napady złości. Nocami wędrowała po korytarzach ośrodka. Lekarz placówki ponownie rozpatrzył jej sprawę i uznał, że cierpienie pacjentki jest na tyle duże, że uzasadnia jej wcześniejsze życzenie śmierci. Poza tym, że wspomniana przez nią „właściwa pora” była nieprecyzyjna, kobieta dawała również sprzeczne sygnały już podczas pobytu w ośrodku. Pomimo tego lekarz włożył jej do kawy tabletkę nasenną, zrobił to jednak w ścisłej konsultacji z rodziną pacjentki. Następnie podłączono kobietę do kroplówki – wbrew jej protestom – oraz poproszono jej rodzinę o zjawienie się i towarzyszenie jej w ostatnich chwilach.\nWarto dodać, że w 2016 roku Ministerstwo Zdrowia i Ministerstwo Sprawiedliwości złagodziło wytyczne dotyczące przeprowadzenia eutanazji u osób cierpiących na ciężką postać demencji – zdecydowano, że wolno dopomóc pacjentom w godnej śmierci nawet wówczas, jeśli nie są do końca świadomi. Niemniej jednak, osoby te musiały wcześniej, jeszcze przed postępem choroby, podpisać deklarację dotyczącą eutanazji ze swoim lekarzem rodzinnym. Jeśli tak się nie stało, przeprowadzenie procedury powinno być niemożliwe. We wspomnianej sprawie miało to miejsce, jednakże późniejsze zachowania pacjentki miały świadczyć o jej „wątpliwościach”. To zresztą główna wada zaktualizowanych przepisów, bowiem w przypadku pacjentów z chorobami psychicznymi i demencją niekiedy nie sposób ustalić, jakie są faktyczne intencje chorych.\nZ tego powodu eutanazja u pacjentów cierpiących na ciężką postać demencji jest niezwykle rzadka. W zeszłym roku miała miejsce jedynie dwa razy. Dla porównania, jeśli chodzi o pacjentów chorych na raka, odnotowano ponad 4 tys. przypadków eutanazji. We wspomnianej sprawie, prokuratura nie ma watpliwości, że lekarz działał z myślą o dobru pacjenta, uznano jednakże, że powinien „przeprowadzić bardziej szczegółowy wywiad” z seniorką.\nJednym z powodów, dla których sprawa trafiła do sądu, jest również fakt niejasności prawa w tym zakresie – w rozmowie ze stacją NOS, przekazał rzecznik prasowy prokuratury. „Tej jasności potrzebują lekarze: muszą wiedzieć, jak daleki jest zakres ich odpowiedzialności”. Finał sprawy będzie niezwykle ważny dla holenderskiego ustawodawstwa. Również Jaap Sijmons, profesor z Uniwersytetu w Utrechcie, uważa sprawę za niezwykle istotną zwłaszcza z uwagi na wydłużającą się długość życia oraz starzejące się społeczeństwo. „Prawo tak naprawdę nie umożliwia eutanazji w przypadku cierpiących na demencję. Warunkiem eutanazji jest bowiem przemyślana i dobrowolna decyzja. Jeśli masz demencję, faktycznie tracisz prawo do świadomej decyzji”. Sijmons uważa, że prokurator nie będzie wnosił o karę dla lekarza. „Jest to coś w rodzaju procesu testowego i władze potrzebują do tego celu podejrzanego”.\nJuż wcześniej badacz i lekarz, Matthijas van Wijmen, mówił o fakcie, że ogromna liczba podpisanych w Holandii deklaracji dotyczących eutanazji, okazuje się bezużyteczna, z powodu braku aktualizacji. Van Wijmen prześledził sytuację tysięcy osób, które postanowiły zakończyć swoje życie - jeśli staną niedołężni, niezdolni do pracy lub nieuleczalnie chorzy - poprzez eutanazję. Okazało się jednak, że lekarze nie mogą przeprowadzać eutanazji na podstawie starej deklaracji, zaś aktualizuje ją jedynie połowa osób. Co gorsza, nie ma żadnych konkretnych wytycznych określających, jak często taka aktualizacja jest konieczna.\nW ostatnim czasie było bardzo głośno o sprawie holenderskiego seniora, Alberta Heringa, który został skazany na 6 miesięcy więzienia w zawieszeniu za pomoc matce w przeprowadzeniu „domowej” eutanazji. Heringa podał cierpiącej kobiecie deser zmiksowany ze 130 pigułkami. Kobieta zjadła posiłek, popiła martini i odeszła w spokoju. Wszystko zostało zaaranżowane na prośbę matki. Mężczyzna sfilmował jej śmierć, zaś nagranie znalazło się następnie w filmie dokumentalnym pt. "De laatste wens van Moek" ("Ostatnie życzenie mamy"), który został wyemitowany w 2010 roku. Heringa cały czas podkreślał, że zdecydował się pomóc matce w przeprowadzeniu eutanazji, ponieważ lekarze odmówili podania jej śmiertelnej dawki leku.\nEutanazja jest legalna w Holandii, konieczne jest jednak spełnienie kilku warunków. Pacjent musi odczuwać nieznośny ból, zaś lekarz powinien mieć pewność, że decyzja chorego jest w pełni świadoma (w momencie podpisywania deklaracji o eutanazji). Wymagana jest również opinia drugiego lekarza.\n+3 #1 Barbara 2019-08-26 11:07\nKto niemial kontaktu z osoba chora na Alzheimera niewie co to za choroba-:((