Odcinek 8 Wspomnienia ze starego domu – ILONA GOŁĘBIEWSKA – oficjalna strona autorska\nOdcinek 8 Wspomnienia ze starego domu\nby Ilona Gołębiewska 22 stycznia 2017 24 stycznia 2017 Leave a CommentOdcinek 8 Wspomnienia ze starego domuAktualności, Wspomnienia ze starego domu - PREQUEL\nWspomnienia ze starego domu\nO majowym sadzie i przeszłości,\nktórej nie da się zapomnieć,\nale można się nauczyć z nią żyć\nTęsknię za majem. To jest najpiękniejszy miesiąc w roku. I ta zieleń… wtedy aż chce się żyć. Już jako mała Alicja wiedziałam doskonale, że to czas, kiedy można śmiało mówić o prawdziwych czarach. Najbardziej w pamięci zapadł mi ostatni maj z dziadkiem Janem. Kolejnego już nie było. Dziadek odszedł. Może to właśnie dziadek nadawał magii tamtym zdarzeniom? Nie wiem. Ale nasz ostatni maj pamiętam doskonale…\nNasz sad wyglądał wtedy przepięknie. Jak baśniowa kraina. Tęcza kwiatów kusiła, by zostać w tym miejscu na zawsze. I te zapachy… uwielbiałam siedzieć z dziadkiem w sadzie i zachwycać się tym, że natura jest tak doskonała. Nie chcieliśmy tracić ani sekundy. Przecież majowe piękno trwa dosłownie chwilę. Miałam wrażenie, że dziadek jeszcze bardziej się nim zachwycał niż ja. Był wtedy bardzo szczęśliwy.\nNigdy nie zapomnę jak majowe słońce ogrzewało jego pokrytą zmarszczkami twarz, a on nucił piękną melodię. Kiedyś mówił, że nauczył się jej dawno temu, gdy był bardzo daleko od Pniewa. Ta melodia pomogła mu przetrwć trudne chwile i dawała pocieszenie. Nigdy nie poznałam jej słów. Za to kolejne nuty melodii były niezwykłe. Miało się wrażenie, jakby cały świat nagle się zatrzymał, by móc jej posłuchać. Miała w sobie coś, co naprawdę dawało nadzieję i pewność, za za chwilę znikną wszystkie problemy i gorsze dni. Niosła obietnicę.\n– Dziadziusiu, dzisiaj zostaniemy tutaj aż do nocy!\n– Bardzo chętnie, tylko musimy iść na obiad, inaczej babcia się będzie na nas złościć.\n– Dobrze, obiad może być. Uważaj na te małe roślinki. Jak je zdepczemy, to już nie urosną. A mama bardzo chce, by urosły, bo w lato będzie w tym miejscu klomb.\n– Pięknie tu mamy, prawda?\n– Czuję się jak prawdziwa Alicja w krainie czarów. Tylko brakuje mi tajnego przejścia.\n– Przecież masz. Zapomniałaś o waszej tajnej dziurze w płocie?\n– Dziadku! Przecież nikt miał o niej nie wiedzieć!\n– Przypadkiem zobaczyłem kiedyś jak tędy się przemykacie. Ale słowo żołnierza, że nie zdradzę waszej tajemnicy.\n– Całe szczęście! Dziadku, wiesz że dzisiaj znowu w nocy krzyczałeś?\n– Wiem o tym… bardzo cię przepraszam, że przez mnie nie mogłaś spać.\n– Nic się nie stało… ale dziadku, czy ciebie coś boli?\n– To tylko złe sny. Złe wspomnienia, które wracają w nocy. Tak to już jest, że o przeszłości czasami nie można zapomnieć.\n– Trzeba nauczyć się dobrze z nią obchodzić. Jednak to nie jest takie proste.\n– Pamiętasz jak ostatnio zdarłaś sobie kolano na rowerze?\n– Pamiętam! Tak bardzo mnie bolało! I krew się lała! Basia nie mogła na to patrzeć.\n– A teraz co jest z twoją nogą?\n– Nie mam już rany. Mama mówi, że może być mała blizna. Ale to nic, już prawie zapomniałam o tym wypadku.\n– To teraz posłuchaj… niedawno miałaś wypadek i bardzo mocno bolało cię kolano. Teraz jest inaczej. I starasz się o tym nie myśleć każdego dnia. Ale o wypadku będzie ci przypominać mała blizna. Będzie pamiątką po tym wydarzeniu. Jak na nią spojrzysz, wtedy przypomnisz sobie ten niedobry czas. Jednak nie będziesz ciągle się na niej skupiać. Tylko od czasu do czasu na nią spojrzysz. Ja robię tak samo. Nie myślę ciągle o przeszłości. Tylko w nocy czasami mam koszmary. Na to nie mam wpływu.\n– Kto by ciągle myślał o bliźnie? To bez sensu!\n– Trzeba myśleć tylko o tym, co dzieje się teraz. Cieszmy się pięknym dniem.\nNigdy dziadkowi o tym nie powiedziałam, ale jego krzyki w nocy sprawiały, że całą sobą tak bardzo się o niego bałam. Wiele razy szłam do jego pokoju i dotykałam jego ręki. Chciałam dodać mu otuchy na swój dziecięcy sposób. Przed nocą opowiadałam mu wesołe historie mając nadzieję, że przyniosą dobre sny. Każda kolejna noc bez jego koszmarów\ni krzyków była dla mnie zwycięstwem. Zwycięctwem nad złą przeszłością.\nTeraz wiem, że będąc małą dziewczynką musiałam zmierzyć się z naprawdę wielką sprawą. Dziadek był dla mnie wszystkim. A ja miałam w sobie przeczucie, że mamy mało czasu. Wiele razy w nocy, gdy dziadek krzyczał, ja się po swojemu modliłam, by jak najszybciej przyszedł poranek i uwolnił dziadka od koszmarów. Ale te noce bardzo się dłużyły, a ja z wielkim strachem w sercu wypatrywałam pierwszych promieni słońca. Nowy dzień przynosił nowe nadzieje i nasze rodzinne życie znów toczyło się pod znakiem szczęścia.\nDziadek miał jednak rację. Można oswoić przeszłość, przyzwyczaić się do niej, ale nigdy nie wymaże się jej z serca i pamięci. A co najgorsze… może się o nas upomnieć w najmniej spodziewanym momencie. Moja przeszłość czasami tak robi. Wtedy wracam do swojej przystani. Do starego domu, w którym przeszłość nabiera cieplejszych barw. Do mojego Pniewa, gdzie życie wraca na właściwe tory.\nKONIEC Odcinka 8\nOdcinek 9 ukaże się w sobotę, 28 stycznia 2017 r.\nZapraszam do czytania, komentowania,\npodzielenia się swoimi wspomnieniami! 🙂 🙂 🙂\nP.S. Dla tych, którzy jeszcze nie przeczytali odcinka 1,2,3, 4, 5,6 i 7\nznajdują się one pod tym linkiem:\nIlona Gołębiewska oficjalna strona autorska\nIlona Gołębiewska Wspomnienia ze starego domu\nWspomnienia ze starego domu - Odcinek 8\nWspomnienia ze starego domu - prequel\ngrażyna - „Po dolary i wolność”, Dariusz Terlecki\nJuliusz - Księga Gości\nIlona Gołębiewska - 22. Międzynarodowe Targi Książki w Krakowie\nAgnieszka - 22. Międzynarodowe Targi Książki w Krakowie\n„Czas na miłość” – premiera 27 października 2021 5 października 2021\n„Zmysły” – premiera 19 maja 2021 7 maja 2021\nPremierowy fragment powieści „Zaczekaj na miłość” 29 stycznia 2020\nZapraszam do świata powieści „Zaczekaj na miłość” 19 stycznia 2020\nPrzedpremierowy fragment powieści „Pozwól mi kochać” 12 października 2019\nArchiwum Wybierz miesiąc październik 2021 (1) maj 2021 (1) styczeń 2020 (2) październik 2019 (3) czerwiec 2019 (2) maj 2019 (3) kwiecień 2019 (2) marzec 2019 (1) luty 2019 (1) styczeń 2019 (2) Listopad 2018 (2) październik 2018 (4) wrzesień 2018 (4) sierpień 2018 (2) czerwiec 2018 (2) maj 2018 (6) kwiecień 2018 (1) marzec 2018 (5) luty 2018 (4) styczeń 2018 (4) grudzień 2017 (3) Listopad 2017 (2) październik 2017 (6) wrzesień 2017 (2) maj 2017 (1) kwiecień 2017 (3) marzec 2017 (3) luty 2017 (7) styczeń 2017 (9) grudzień 2016 (25) Listopad 2016 (6) październik 2016 (3)\n© 2021 ILONA GOŁĘBIEWSKA - oficjalna strona autorska. Metro Magazine By Rara Theme. Powered by WordPress


2017.12.13 Trzeci przetarg ustny ograniczony na sprzedaż nieruchomości w miejscowości Okopy - Kolonia\nJesteś tutaj: Start Archiwum 2017.12.13 Trzeci przetarg ustny ograniczony na sprzedaż nieruchomości w miejscowości Okopy - Kolonia\nOpublikowano: środa, 13, grudzień 2017 09:51\nogłasza III przetarg ustny ograniczony na dzień 10 stycznia 2018 roku na sprzedaż nieruchomości niezabudowanej stanowiącej własność Gminy Dorohusk położonej w miejscowości Okopy - Kolonia.\n1. Przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość gruntowa oznaczona nr działki 297 o pow. 0,56 ha położona w obrębie ewidencyjnym Okopy - Kolonia. Pierwszy przetarg odbył się dnia 11.08.2017 r. zakończony wynikiem negatywnym. Drugi przetarg odbył się dnia 30. 10. 2017 r. zakończony wynikiem negatywnym.\n4. Cena wywoławcza nieruchomości wynosi 15 000,00 zł brutto.\nWadium w wysokości - 1 500,00 zł.\nPostąpienie - o wysokości postąpienia decydują uczestnicy przetargu, z tym, że postąpienie nie może wynosić mniej,\nniż 1% ceny wywoławczej, z zaokrągleniem w górę do pełnych dziesiątek złotych.\n5. Przetarg odbędzie się w dniu 10. 01. 2018 r. o godz. 10.00 w sali konferencyjnej Urzędu Gminy Dorohusk.\nZgłoszenie uczestnictwa w przetargu do dnia 4. 01. 2018 r. w formie pisemnej załączając dokumenty wymienione w ustawie o kształtowaniu ustroju rolnego ( art.7).\n10. Lista osób zakwalifikowanych do uczestnictwa w przetargu po sprawdzeniu przez komisję przetargową zostanie wywieszona na tablicy ogłoszeń w siedzibie tut. Urzędu nie później niż w dniu 08. 01. 2018 r.\n11. W przetargu mogą brać udział podmioty, jeżeli wpłacą wadium na nieruchomość w gotówce w PLN na konto BS Leśniowice O/Dorohusk nr 38 8195 0009 2002 0030 0025 0023 najpóźniej do dnia 4. 01. 2018 r. włącznie. Za dzień wniesienia wpłaty wadium uważa się datę wpłaty. Wadium wpłacone przez uczestnika przetargu, który przetarg wygra zalicza się na poczet ceny nabycia nieruchomości, natomiast pozostałym uczestnikom przetargu wadium zostanie zwrócone nie później niż przed upływem 3 dni po jego zakończeniu. Wadium ulega przepadkowi na rzecz sprzedającego w razie uchylenia się od\npodpisania umowy notarialnej kupna - sprzedaży podmiotu lub osoby, która przetarg wygrała.\n14. Przetarg zostanie przeprowadzony zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 z późn. zm. oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1490 z p. zm.). Z uzasadnionej przyczyny przetarg może być odwołany.\nOgłoszenie o przetargu wywieszono w siedzibie UG. Dorohusk oraz opublikowano na stronie internetowej gminy i BIP Urzędu, a także w miejscowości Okopy - Kolonia Dodatkowe szczegółowe informacje można uzyskać w Urzędzie Gminy Dorohusk lub pod nr tel.: 082 566 - 10 - 89.\nDorohusk dnia 08. 12. 2017 r.


irlandia.com.pl - Usługi komercyjne\nStart Usługi komercyjne\nTłumaczenia z angielskiego / na angielski\nOferujemy tłumaczenia zwykłe, specjalistyczne, techniczne, przysięgłe, konsekutywne oraz symultaniczne.\nPrzy realizacji zlecenia tłumacze dobierani są indywidualnie w zależności od tematyki oraz specjalizacji tekstu. Projekty oraz tłumaczenia przyjmujemy oraz dostarczamy pocztą, firmą kurierską, osobiście, faksem, pocztą elektroniczną.\nJeśli potrzebują Państwo tłumaczenia z języka angielskiego lub na język angielski - prosimy o kontakt. Udzielimy wszelkich niezbędnych informacji. Współpracujemy z najlepszymi tłumaczami języka angielskiego w kraju.


7,02 (430 ocen\ti\t83 opinie) Zobacz oceny\nszaramysz | 2015-11-09\nNa półkach: Przeczytane, Książki z okieneczka\nUwielbiam "Smażone zielone pomidory" i bardzo, bardzo chciałam polubić także "Babską stację", ale nie mogę. Jak dla mnie za amerykańska. Polski wątek miał być chyba czymś egzotycznym, ale dlaczego autorka nie pokusiła się chociaż o minimum wysiłku żeby pogłębić swoją wiedzę i go rozwinąć?\nZupełnie zmarnowany, a fantastyczny temat WASP- amerykańskiego korpusu kobiet pilotek, płaskie postaci...nie tego spodziewałam się po Pani Flagg.\nSzkoda..bo mogło być pięknie...pomysł był fantastyczny, gorzej z wykonaniem.


Cementownia Warta S.A. zaprasza na Dzień Otwartych Drzwi\nPo raz kolejny Cementownia Warta S.A. organizuje Dzień Otwartych Drzwi, podczas którego każdy zainteresowany może odwiedzić zakład, zobaczyć jak produkowany jest cement i spędzić miło czas w trakcie trwającego w tym dniu pikniku rodzinnego.\nChcemy w tym szczególnym dla nas dniu zaprezentować Cementownię Warta S.A. od wewnątrz, przedstawić kadrę, przybliżyć na czym polega nasza praca, zaprezentować inwestycje zrealizowane w ostatnim roku.\nWszystko co robimy, wykonujemy z zaangażowaniem i pasją, którą chcemy podzielić się z Wami pokazując jak wygląda codzienność w naszej firmie.\nZachęcamy i zapraszamy do wzięcia udziału w pikniku rodzinnym z okazji Dnia Otwartych Drzwi w Cementowni Warta S.A - podaje Cementownia.\nTagi: Cementownia Warta, cementownia, Dzień Otwartych Drzwi, piknik rodzinny


Napiszcie co z czym się Łończy żeby powstały zwią... - Zadane.pl\nPoprzednie pytanie Następne pytanie Napiszcie co z czym się Łończy żeby powstały związki frazeologiczne : Wziąć -.. z siebie rosnąć - .. w ślady kogoś wychodzić-.. w oczach uciąć - ... na laurach przystąpić- .. alarm spocząć - ... coś pod lupę wyciągnąć - ... do rzeczy wszcząć - ... sobie drzemkę iść - .. asa z rękawa POMOCY potrzebne na jutro ... 2\nprzez justynakawinska13 12.10.2009\nWziac cos pod lupe\nSory ale nie moge pisac polskich znakow :)\n1. Wziąć coś po lupe.\n2. Rosnąć w oczach.\n3. Wychodzić z siebie.\n4. Uciąć sobie drzemkę.\n5. Przystąpić do rzeczy.\n6. Spocząć na laurach.\n7. Wyciągnąć asa z rękawa.\n8. Wszcząć alarm.\n9. Iść w ślady kogoś.


Made in Poland 13.01.2015\nAutorski spektakl Przemysława Wojcieszka. Dokonana w 2005 roku rejestracja przedstawienia Teatru im. H. Modrzejewskiej w Legnicy. Była to pierwsza od lat bezpośrednia transmisja przedstawienia teatralnego, wystawionego przez Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy. Spektakl odbył się w nieczynnym magazynie na osiedlu Piekary. Transmisję zaprezentowała TVP Kultura.\n„Made in Poland” wrocławskiego filmowca Przemysława Wojcieszka, pełen goryczy i ironii portret współczesnej Polski, zrealizowany na Scenie na Piekarach legnickiego teatru, okazał się jednym z najgłośniejszych spektakli sezonu. Nagrodzono go m.in. Laurem Konrada na Festiwalu Interpretacje w Katowicach oraz I nagrodą Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Sztuka opowiada o młodym człowieku, w którym jest tyle samo złości na świat, ile wrażliwości na przejawy zła, które widzi wokół. Boguś (w tej roli niezwykle sugestywny Eryk Lubos, znany z serialu „Oficer”, na co dzień aktor wrocławskiego Teatru Współczesnego), 16-latek z ponurego blokowiska, przeżywa pierwszy w życiu bunt przeciw całemu światu. Wściekły na wszystko, przekonany, że „Bóg zdechł”, porzuca szkołę i ministranturę, i z metalową rurą w garści postanawia zrobić rewolucję, założyć organizację terrorystyczną. Nienawidzi siebie i innych. Frustrację i złość wyładowuje na zaparkowanych w okolicy samochodach. Justyna Pawlicka (fot. arch. TVP)\nPech chce, że jeden z nich, luksusowy lexus, właśnie przejęli za długi bezwzględni windykatorzy: Fazi i Grześ, którym towarzyszy stawiająca pierwsze kroki w tym fachu Karina, windykacyjna „aspirantka”. Dają oni skopanemu do krwi Bogusiowi dwie doby na zdobycie 20 tys. złotych potrzebnych na pokrycie strat. Boguś pieniędzy nie ma: jest na utrzymaniu matki, pracownicy gazowni, samotnie wychowującej syna. Bezradny i trochę wystraszony idzie zwierzyć się ze swoich dylematów swemu mistrzowi, Wiktorowi, nauczycielowi wyrzuconemu ze szkoły za pijaństwo. Ten nie do końca rozumie rozterki chłopaka, radzi mu poszukać sobie jakiejś roboty. Ale gdy windykatorzy znów dopadną Bogusia, bez namysłu stanie w jego obronie, podobnie jak miejscowy ksiądz Edmund, określany „na blokach” ksywką Archiwum X, bo jako misjonarz w Afryce, ciężko chory, na pół umierający, ujrzał Chrystusa. Do wiary w Niego chce znów przekonać Bogusia. I ci właśnie ludzie: cierpliwy, mądry nauczyciel, pełen dobrej woli ksiądz, kochająca matka, a także obdarzająca Bogusia młodzieńczym, nieśmiałym uczuciem Monika pomogą mu wyjść z opresji. Na jak długo? „Made in Poland” to historia 16-latka, który z dnia na dzień rezygnuje z bycia ministrantem i uzbrojony w ki\nO dramacie Przemysława Wojcieszka recenzent „Gazety Wyborczej” napisał: „To jedna z najciekawszych polskich sztuk o pokoleniu no future. Wojcieszek pokazuje pułapkę ślepej anarchii, w którą wpada główny bohater. Rozbijanie samochodów i budek telefonicznych nie rozwiązuje żadnego z problemów, przeciwnie, tworzy nowe”. Już pierwsza emisja spektaklu (w TVP Kultura) stała się okazją do zaprezentowania jakże aktualnej sztuki, próbującej nazwać i pokazać problemy, którymi żyje Polska zapyziałych osiedli, gdziekróluje przemoc, a bezrobocie i alkohol wyznaczają styl życia. Wystawienie „Made in Poland” to także pretekst do ukazania działalności teatru w Legnicy, który pod dyrekcją Jacka Głomba zyskał miano jednego z najciekawszych miejsc na teatralnej mapie kraju. Od początku ideą Teatru im. Heleny Modrzejewskiej jest wychodzenie w przestrzenie pozateatralne. Twórcy deklarują: „Chcemy mówić z wami o teatrze, którego sceną jest miasto w tym znaczeniu, że teatr podbija różne przestrzenie – starą halę fabryczną, zrujnowane kino, zniszczoną salę teatralną, kościół, zamkowy dziedziniec. (...) Tak teatr przekracza granicę sztuki i staje się rzeczą społeczną”. W przypadku „Made in Poland” nową przestrzenią stał się nieczynny magazyn na osiedlu Piekary – blokowisku typowym dla wielu polskich miast.Obsada: Eryk Lubos (Boguś rewolucjonista), Anita Poddębniak (Irena, matka Bogusia), Przemysław Bluszcz (Fazi, szef windykatorów), Paweł Wolak (Grześ, drugi windykator), Joanna Gonschorek (Karina, windykator aspirant), Tomasz Radawiec (Emil, ochroniarz), Justyna Pawlicka (Monika, siostra Emila), Janusz Chabior (Wiktor, nauczyciel), Małgorzata Urbańska (Marianna, żona Wiktora), Bogdan Grzeszczak (Edmund, ksiądz), Ewa Galusińska (Anka, eks-dziewczyna Bogusia; kelnerka), Tadeusz Ratuszniak (Witold, dłużnik; Andrzej, nowy chłopak Anki), Lech Wolczyk (Mężczyzna) Autor: Przemysław Wojcieszek Reżyseria: Przemysław Wojcieszek Współpraca reżyserska: Katarzyna Majewska Realizacja telewizyjna: Józef Kowalewski Scenografia: Małgorzata Bulanda Muzyka: Bartek Straburzyński PREMIERA - transmisja na żywo z Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy: 20 września 2005 UDOSTĘPNIJ Regulamin tvp.pl


Historia Rodu Ludzkiego widziana Inaczej cz.1 - blog zeszyt-w-kratke\nzeszyt-w-kratke, 13 października 2017 r.\nHistoria Rodu Ludzkiego widziana Inaczej cz.1\nWstęp mamy już za sobą.. jesteśmy zamknięci w bajtach i gigabajtach. Nasze życie, to nawet nie przypadek. Nasze życie, to program, w którym dzieje się wymyślona historia z pełnym zapisem akcji, które się zdarzą albo są dopuszczalne do zdarzenia się. Z pełnym zapisem ruchów jakie można wykonać. I mało tego.. ruchy należą do gracza, nie do nas. To on kieruje wszystkim, to on decyduje co zrobimy, to on wie kiedy nas wymazać z programu.\nCzy to takie niemożliwe?\nA czy w naszym świecie nie nazwalibyśmy tego przeznaczeniem?\nCzy nie mówimy w chwilach niegodnego zachowania: „Panie, takim mnie stworzyłeś – takim mnie masz”?\nMogłoby tak być i byłoby to jeszcze w miarę do zniesienia.\nAle jeśli jesteśmy tylko zabawką w rękach wielu graczy? Takich, którzy się nawet nie znają, ale mają przed sobą ten sam program i zaczynają prowadzić swoją grę? Ich celem jest doprowadzić do porażki przeciwnika. Ich celem jest zwycięstwo ponad naszym wyobrażeniem.\nJesteśmy pionkami na ich szachownicy, jesteśmy żołnierzami w grach wojennych, jesteśmy w ich świecie bajki lub mistyki. To gdzie trafimy jest czystym przypadkiem. To jak skończymy nasz byt też jest czystym przypadkiem. Nic nie dzieje się dzięki nam, wszystko dzieje się dzięki dobrej lub złej woli tego, kto nas wymyślił. Tego, kto nami gra. Tego kto chce nami ograć innych.\nA czy sami się nie zabawiamy takimi grami?\nWięc dlaczego ktoś miałby nie zabawiać się nami?\nCałe nasze życie jest otoczone symboliką.. symboliką praw rządzących Naturą, symboliką praw Kosmosu, symboliką praw ludzkich zachowań. Otoczeni jesteśmy szachami pokazującymi moc strategii, matrioszkami obrazującymi strukturę wszechświata, mandalami, które pod pięknymi kolorami efektu końcowego, kryją strukturę komputerowych procesorów. Otoczeni jesteśmy symbolami Wszechświata, których nigdy nie zobaczymy, bo za krótko żyjemy.. nie zobaczymy pentagramu planet Układu Słonecznego wyrysowanego na przestrzeni setek lat. Nie zobaczymy lotosu Wenus, wyrysowanego na orbicie wokół Słońca na przestrzeni tysięcy lat.\nAle wiemy, że to jest. Dostaliśmy tą wiedzę nie wiadomo od kogo. Jest wyryta w każdym kościele, w każdej synagodze, stupie, pagodzie czy mandirze. Te mury ociekają odpowiedziami, których nie rozumiemy albo nie chcemy rozumieć. Ale nosimy na szyi pentagram by nas chronił, medytujemy nad kwiatem lotosu w poszukiwaniu czegoś nieuchwytnego.\nPołączenia z programistą?\nSzukając nici łączącej nas z momentem stworzenia, byśmy widzieli jakiś sens w swojej egzystencji, którą nie do końca możemy pojąć, oprócz zaprogramowanych czynności nakazujących nam zrobić szkołę, hajtnąć się, zarabiać i przedłużyć życie, dając początek innemu życiu, które uformuje programista?\n"Panie moje życie należy do ciebie".\nBo nic po nas nie zostanie ani nic nas nie czeka?\nNa pewno tak, a nawet byłoby to nie do zniesienia.\nAle.. drogi czytelniku.. tak nie jest. Choćby matematyka dała naukowcom dowód, że jednak tak jest.\nA dlaczego tak nie jest, napiszę gdy mnie znowu najdzie fantazja ;)\nOpublikowano: 13.10.2017 18:55. Ostatnia aktualizacja: 13.10.2017 19:00.\njulian olech 55 1\nEine 8 0


Różnice między drukiem offsetowym a drukiem cyfrowym\nChcąc wykonać wydruk, musisz wybrać rodzaj druku. Spośród wszystkich, dostępnych metod największą popularnością cieszy się druk offsetowy i druk cyfrowy. Aby osiągnąć w pełni satysfakcjonujący efekt, warto wiedzieć, na czym polegają obie te techniki – dzięki temu podczas realizacji projektu można podjąć odpowiednią decyzję. Poniżej tłumaczymy, czym są druk offsetowy oraz druk cyfrowy.\nDruk offsetowy, potocznie nazywany offsetem, to metoda druku płaskiego. Można go podzielić na dwa rodzaje: arkuszowy, w którym podłożem jest materiał w postaci arkuszu oraz zwojowy, nazywany również rolowym, gdzie podłoże występuje w postaci zwoju. Technika polega na przenoszeniu obrazu z płaskiej matrycy za pomocą cylindra na podłoże drukowe. Tym, co sprawia, że druk offsetowy cieszy się tak dużą popularnością, jest wysoka, niemal fotograficzna jakość wydruku. Z uwagi na złożoną technologię i wysokie koszty przygotowania do druku offset polecany jest do realizacji dużych nakładów. W trakcie druku nie ma możliwości wprowadzania zmian, dlatego każda wydrukowana kopia jest identyczna (brak możliwości personalizacji).\nDruk cyfrowy to technika będąca absolutną podstawą działania niemal każdej drukarni.\nNadruk wykonywany jest na podstawie materiałów występujących w formie danych komputerowych dostarczonych bezpośrednio do drukarki.\nW przeciwieństwie do offsetu druk cyfrowy nie wymaga przygotowywania matryc, co bezpośrednio wpływa na niską cenę.\nWydruk może zostać zrealizowany w zaledwie kilka chwil, a projekt może być dowolnie modyfikowany (możliwość personalizacji).\nDruk cyfrowy polecany jest głównie do niskich (w tym również pojedynczych) nakładów.\nDzięki nowoczesnym drukarkom cyfrowym wielkoformatowym istnieje możliwość zastosowania tej metody również w przypadku druku wielkoformatowego.\nJakość wydruku wykonywanego metodą druku cyfrowego jest na wysokim poziomie, jednak nieco niższym niż w przypadku druku offsetowego.


00173 004471 20651422 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Alejchem Szolem Liczba stron: 394\nISBN: 978-83-272-1227-6 Data wydania: 2010-08-05\nZ JARMARKU Szolem Alejchem\n1. PO CO POWIEŚĆ, KIEDY SAMO ŻYCIE JEST POWIEŚCIĄ?Dlaczego właśnie Z jarmarku? Rodzaj wstępu. Dlaczego autor wziął się do pisania autobiografii? Szotem Alejchem-pisarz opowiada o dziejach Szotem Ałejchema-człowieka „Z jarmarku” może również znaczyć „z życia”, bo życie jest podobne do jarmarku. Każdy jest skory do porównywania ludzkiego życia z czymkolwiek. Pewien stolarz na przykład powiedział kiedyś: – Człowiek jest jak stolarz. Stolarz żyje, żyje, a potem umiera. Tak też bywa z człowiekiem. – Od szewca słyszałem, że życie człowieka podobne jest do pary butów. Kiedy podeszwy są już zdarte, to znaczy koniec. Pora głowie do piachu. Zupełnie naturalne będzie, jeśli furman przyrówna człowieka, nie przymierzając, do konia. Dlatego nie dziw, że takiemu jak ja człowiekowi, który przetarabanił już pół setki lat, a teraz zabrał się do opisania swego życia, wpadło do głowy przyrównać własną przeszłość do jarmarku. Prawda jednak nie przedstawia się dokładnie tak; kiedy mówi się „z jarmarku”, to ma się na myśli drogę powrotną albo wrażenia wyniesione z wielkiego jarmarku. Człowiek, kiedy wybiera się na jarmark, jest pełen nadziei. Spodziewa się znaleźć tam jakieś nadzwyczajne towary. Leci więc na ten jarmark jak strzała z łuku. Mknie jak szalony. Nie zaczepiajcie go wtedy. On nie ma czasu! Gdy wraca z jarmarku, wie już, co kupił. Wtedy ma czas. Może już ochłonąć, może też zdać relację ze swoich osiągnięć. Może opowiadać powolutku, nie śpiesząc się, o wszystkim. Z kim się na jarmarku spotkał, co widział i co słyszał. Wiele razy moi przyjaciele nagabywali mnie i pytali, dlaczego nie zabrałem się do opisywania mego życia. Posłuchałem więc rad moich przyjaciół i nieraz chwytałem za pióro, ale zawsze je odkładałem, aż… nadeszła odpowiednia pora. Miałem zaszczyt, nim stuknęło mi pięćdziesiąt lat, spotkać się twarzą w twarz ze śmiercią w jej całym majestacie. Nie były to żarty. O mało co nie przeniosłem się tam, skąd listu nie napiszesz, paczki nie prześlesz, ba, nawet pozdrowienia nie można przekazać. Jednym słowem, było ze mną krucho, godziny moje były policzone. Wtedy powiedziałem sobie: – Teraz jest odpowiednia pora. Siądź i pisz, nikt nie zna bowiem dnia ni godziny. Umrzesz, to przyjdą ludzie, którzy będą uważali, że cię znali i poznali. Wymyślą o tobie różne cuda, o których filozofom się nie śniło. Na co ci to? Czyż nie lepiej, abyś sam to zrobił? Ty siebie znasz lepiej niż inni. Opowiedz o sobie. Napisz swoją biografię! Łatwo powiedzieć: „napisz autobiografię”. Napisz życiorys, historię prawdziwą, a nie wydumaną. Równa się to złożeniu czytelnikom sprawozdania z całego życia. Taka spowiedź przed całym światem. Wiecie, co wam powiem? Autobiografia i testament to jakby jedno i to samo. To po pierwsze. Po drugie zaś, jest to trudne zadanie dla człowieka, który ma mówić o sobie. Niełatwo jest wznieść się do poziomu wykluczającego subiektywizm, pozwalającego uniknąć pokusy odmalowania siebie w różowych barwach, przedstawiania siebie samego jako wspaniałego młodzieńca, którego tylko głaskać i chwalić. Z tego to powodu wybrałem szczególną formę autobiografii – mianowicie formę powieści biograficznej. Znaczy to, że będę mówił o sobie jakby o osobie trzeciej. Ja, Szołem Alejchem-pisarz, opowiem wam prawdziwe dzieje Szołema Alejchema-człowieka. Zrobię to bez ceregieli, bez zbędnych upiększeń i przyozdobień, którymi posługiwałby się zapewne człowiek postronny, obcy pisarz. Zrobię to jak człowiek, który z bohaterem był wszędzie. Razem z nim przeszedł przez wszystkie siedem kręgów piekła. A opowiem wam tę historię po troszeczku, kawałkami. Podzielę powieść na poszczególne epizody. Epizod za epizodem. A Ten, który daje człowiekowi siłę, aby zapamiętał wszystko, co z nim w życiu się wydarzyło, niech mnie wesprze, żebym nie uronił ani jednej sprawy, ani jednego wydarzenia godnego uwagi, żebym nie pominął ani jednej osoby spotkanej na tym wielkim jarmarku, w którym uczestniczyłem przez pięćdziesiąt lat mego życia.\n2. MIASTOMałe miasteczko Woronka – coś w rodzaju Kasrylewki. Legenda z czasów Mazepy, stara bóżnica, stary cmentarz, dwa jarmarki. Bohater naszej powieści biograficznej wyrósł i wychował się w Kasrylewce, mieście znanym już trochę na świecie. Leży ono, jeśli jesteście ciekawi, na Ukrainie, w guberni połtawskiej, niedaleko starego, historycznego miasta Perejasław. A nazywa się w istocie nie Kasrylewka, lecz Woronka. Proszę to sobie zanotować. Właściwie powinienem był wymienić nazwę miejscowości, w której się, urodził nasz bohater. Powinienem też podać datę jego urodzin. Tak postępują wszyscy autorzy powieści biograficznych. Wyznam wam jednak, że mnie te dane nie interesują. Mnie interesuje tylko malutka Kasrylewka, czyli Woronka. Żadne bowiem inne miasto na świecie tak głęboko nie wryło się w pamięć mojego bohatera jak ta błogosławiona Kasrylewka-Woronka. Żadne też miasto nie znalazło w jego oczach tyle uznania, nie miało tyle wdzięku. Nigdy jej nie zapomniał i nigdy nie zapomni. A prawdę powiedziawszy, które miasto na świecie, począwszy od Odessy, Paryża, Londynu a na Nowym Jorku skończywszy, może się poszczycić tak długim i szerokim rynkiem? Takim rynkiem pełnym sklepów i straganów żydowskich, pełnym stołków i stolików, kramów, na których piętrzą się całe góry świeżych, pachnących jabłek i gruszek, melonów i kawonów. Kozy i świnie mają na nie wciąż chrapkę. Przekupki toczą ze zwierzętami nieustanne boje. My zaś, chłopcy chederowi, dopiero mamy chrapkę na te wszystkie przysmaki! Chcielibyśmy je zdobyć, ale nie da rady. Jakie inne miasto posiada równie starą, pochyloną bóżnicę z tak piękną Arką o kunsztownej skrzynce? Zdobią ją dwa wyrzeźbione lwy. Wyglądałyby jak ptaki, gdyby nie te długie języki i rogi – szofary trzymane w paszczy. – W tej to bóżnicy – opowiadają starzy Żydzi – zamknęli się kiedyś nasi dziadowie w obawie przed Mazepą, oby imię jego sczezło. Trzy doby siedzieli tam w tałesach i tefilin i odmawiali psalmy. Dzięki temu uratowali się od niechybnej śmierci. – Ci sami Żydzi opowiadają, że stary rabin pobłogosławił tę bóżnicę, aby nigdy nie padła ofiarą płomieni. I nie pali się, nawet przy największym pożarze. A które miasto posiada łaźnię położoną na stoku góry, tuż nad brzegiem rzeki? Jakie inne miasto ma studnię, której woda nie ulega wyczerpaniu? A sama rzeka? Gdzie jeszcze na świecie macie taką rzekę, w której od pokoleń chłopcy z chederu i szejgece pluskają się, uczą się pływać, łowią ryby i wyczyniają różne godne podziwu kawały? O tej wiekowej łaźni, która stoi nie wiadomo jakim cudem, starzy Żydzi mają co niemiara do opowiadania. Pewnego razu znaleziono w niej powieszonego goja. Zapił i powiesił się. Wynikło jednak z tego oszczercze oskarżenie, że to Żydzi go powiesili. No i były kłopoty. Zamierzano wychłostać wszystkich szanowniejszych obywateli, a może być, że i wychłostano. Nie będę się grzebał w tej historii, albowiem nie znoszę smutnych opowieści, nawet gdyby dotyczyły one lat najdawniejszych… Jakie jeszcze miasto posiada tak wysoką górę, tę po tamtej stronie bóżnicy, której wierzchołek sięga chmur, a w jej wnętrzu jest schowany skarb z czasów Chmielnickiego? – Ilekroć – opowiadają starzy Żydzi – zabierano się do poszukiwania skarbu, tyle razy trzeba było szybko zaniechać dalszego kopania. Natrafiano bowiem na szkielety. Na ręce, nogi i głowy ludzi owiniętych w całuny. Może byli to Żydzi-męczennicy. Kto wie? A które inne miasto posiada takich znakomitych, nobliwych obywateli? Z pozoru niby tylko drobni handlarze, drobni kramarze, którzy żyją z gojów albo z tego, co jeden na drugim zarobi. Mimo to żyją po pańsku. Każdy ma swoje mieszkanie, swoją rodzinę i swoje stałe miejsce w bóżnicy. I to miejsce przy wschodniej ścianie albo inne równie honorowe. Zresztą, co za różnica. A jeśli któryś obywatel sam nie jest bogaczem lub nie zalicza się do ludzi poważnych, to ma krewnego bogacza lub notabla, którym bez przerwy gębę sobie wyciera, opowiadając o nim takie przesadzone i wyolbrzymione historie, że można dostać zawrotu głowy… A gdzie jest równie stary i rozległy cmentarz? Cmentarz rzeczywiście bardzo stary i bardzo okazały. Zarośnięty tak gęstą trawą, że nie wiadomo, czy faktycznie są tu jakieś mogiły. O tym cmentarzu jest też co opowiadać. A opowiadanie nie będzie należało do wesołych. Raczej do strasznych. Oczywiście dotyczy ono spraw sprzed wielu lat. Ale na noc nie warto mówić o cmentarzach. Małe miasteczko z tej Woronki, lecz piękne i pełne wdzięku. Jeśli was poniosą nogi, to możecie przemierzyć całe miasteczko wzdłuż i wszerz w ciągu jednej i pół godziny. Bez kolei i bez morza, i bez wrzawy. W ciągu roku wszystkiego dwa jarmarki, krasne targi i Pokrowa. Obydwa dla Żydów. Żeby Żydzi mogli zarobić, żeby mieli z czego żyć. Małe, bardzo małe miasteczko. Obfituje za to w różne piękne opowieści i legendy, z których można by ułożyć całą książkę. Wiem, że przepadacie za opowieściami i legendami. Cóż z tego? Nie mogę sobie na to pozwolić. Muszę trzymać się ściśle ram określonych przez powieść biograficzną. Przede wszystkim muszę was zapoznać, zgodnie ze zwyczajem, z rodzicami naszego bohatera, z jego ojcem i matką. Bądźcie zadowoleni, że zaczynam od razu od rodziców, a nie od dziadków i pradziadków, jak to czynią inni biografowie.\n3. RODZICEWoronkowski bogacz. Kupa dzieciaków. Służąca. Bohater figlarz i parodysta Wysoki, z wiecznie zatroskaną twarzą, szerokim, jasnym i pomarszczonym czołem, z rzadką, figlarną bródką, gospodarz w każdym calu, kantor bóżnicy, uczony w Piśmie, pobożny, znawca hebrajskiego, chasyd cadyka z Talna, zwolennik i miłośnik Mapu, Słonimskiego i Cederbauma, badacz, arbiter w sporach, doradca, szachista, ekspert od brylantów i pereł – oto sylwetka ojca naszego bohatera. Oto reb Nachum Wewik, uważany w mieście za największego bogacza. Ile właściwie posiadał ten bogacz, trudno powiedzieć. Interesów jednak miał co niemiara. Był właścicielem nieruchomości, dostarczał buraków do cukrowni, dzierżawił miejscową pocztę, handlował zbożem, przewoził ładunki berlinkami na Dnieprze, zajmował się wyrębem lasów, handlem wołami, ale dochody czerpał przede wszystkim ze sklepu z manufakturą. Mówi się: „sklep z manufakturą”. W istocie rzeczy były w tym sklepie towary kolonialne, spożywcze, siano i owies. Można było tam dostać także leki domowego przemysłu dla gojów i gojek. Artykuły żelazne też. Do sklepu z manufakturą ojciec nie wtrącał się. Tu rządziła wszystkim matka, kobieta-zuch, baba-kozak. Prędka w działaniu i niezwykle surowa dla swoich dzieci. A dzieci było sporo. Ponad tuzin. Rozmaitego wzrostu i wieku, rozmaitych odcieni, dzieci o czarnych, blond i rudych włosach. Z dziećmi nie certowano się specjalnie. Szczególnie za nimi nie tęskniono. Nie wypatrywano z tęsknotą ich przyjścia na świat. A gdyby tak, nie daj Bóg, nie przyszły na ten świat, to też nie byłoby nieszczęścia. Ale skoro już przyszły i są, to proszę bardzo. Komu przeszkadzają? Niech żyją długie lata. A jak chłopakowi udało się wywinąć od odry, ospy czy innych chorób i plag dziecięcych i osiągnąć odpowiedni wiek, to szedł do chederu. Z początku do belfra Nuty Lejba, mełameda od Pisma, a później do reb Zurechła, nauczyciela Gemary. Jeśli zaś nie wymknął się z rąk paskudnego anioła śmierci o tysiącu oczu, który czyha na małe dzieciątka, to zawczasu wracał tam, skąd przybył. Zawieszano wtedy zasłony na lustrach, a ojciec z matką siadali do siedmiodniowej pokuty. Zdejmowali buty i zanosili się wielkim płaczem. Tak długo płakali, aż przestali. Odmawiali werset „Bóg dał i Bóg zabrał”, po czym wycierali oczy, wstawali z podłogi i zapominali… Inaczej być nie mogło, bo na domowym jarmarku kłębiło się ponad tuzin dzieci, od wyrostka, któremu zaczęła się już sypać bródka, aż do niemowlęcia przy piersi. Wychowanie takiej gromady dzieci oraz przetrzymanie ich wszystkich chorób wymagało od matki niezwykłej zaradności. Nie obyło się przy tym bez bicia, lania i prania, czego dzieciom nie skąpiła. Wystarczyło jednak, aby któreś z dzieci zachorowało, a matka nie odstępowała od jego łóżeczka: – Obym ja chorowała zamiast ciebie! – Kiedy jednak wyzdrowiało i stanęło na nogi, już krzyczała: – Do chederu, łobuziaku, do chederu! W chederze uczyli się wszyscy od czwartego roku życia aż… prawie do ślubu. A z całej czeredy dzieciaków wyróżniał się jako wielki łobuz ten średni, bohater niniejszej powieści biograficznej. Nazywał się Szotem albo Szołem syn Nachuma, syna Wewika. Gwoli prawdy trzeba powiedzieć, że najgorszym chłopcem ten Szołem, syn Nachuma syna Wewika, nie był; co do nauki, to uczył się lepiej od wszystkich pozostałych dzieci, zaś co do razów, lania, prania i szturchańców, to zainkasował ich więcej niż wszyscy pozostali. Widocznie zasłużył. – Zobaczycie, Żydzi, że z tego malca nic dobrego nie będzie! Rośnie zero do kwadratu. Licho wie, kim zostanie. Zapewne wyrośnie z niego awanturnik, niezdyscyplinowany samowolnik, żarłok i pijus, istny Iwan Poperyło, wyrzutek, renegat, uosobienie wszelkiego zła. – Takie świadectwo wystawiała mu Fruma, służąca ślepa na jedno oko i dziobata, ale za to bardzo skąpa i wierna. Wierna i oddana, uczciwa służąca. Dzieci tłukła, ile wlezie. Skąpiła im jedzenia. Całą uwagę skupiała na tym, aby były pobożne, uczciwe i porządne wobec Boga i ludzi. A że matka – herod-baba – przeważnie przebywała w sklepie, pobożna służąca rządziła domem twardą ręką, zaś dzieci wychowywała niczym prawdziwa matka. Budziła je ze snu, myła, kąpała, odmawiała wraz z nimi błogosławieństwo poranne, biła, dawała im śniadanie, odprowadzała do chederu i odbierała z chederu; znowu biła, karmiła obiadem i kolacją, odmawiała wraz z nimi wieczorną modlitwę Kriat Szma, znów sprała i kładła spać. I bez żenady wszystkie razem w jednym łóżku. Dzieci w łóżku z jednej strony a ona z drugiej strony w nogach. Dała ta dziewoja Fruma poczuć dzieciom smak prawdziwej niewoli gołesowej. Dzień jej zamążpójścia, dzień jej wesela, stał się dla nich świętem. Oby długie lata żył Idełe Złodziej, z grzywą kręconych włosów wysmarowanych gęsim tłuszczem, z zasmarkanym nosem, którego nigdy nie mógł wyczyścić do końca. Choćby nawet stanął na głowie. Oby długo żył za to, że postanowił (co za wariat!) poślubić tę ślepą Frumę. A poślubił ją nie tak prosto, bo z miłości. Zakochał się w niej, można powiedzieć, na śmierć. I nie z tego, broń Boże, powodu, że miała tylko jedno oko i była dziobata. Ożenił się dlatego, iż chciał skumać się z Nachumem, synem Wewika. Toć nie żarty – taka koneksja! Sama Chaja Estera, matka Szołema, wyprawiła wesele. Grała na nim główną rolę. Upiekła ciasto, sprowadziła klezmerów z Brzezan, tańczyła, hulała do białego rana i całkowicie ochrypła. Śmiechu było co niemiara. Bractwo naśmiało się i natańczyło do woli. Nie chodziło o to, że gwiżdżący przez nos złodziej żeni się ze ślepą dziewuchą; ważne było, iż ślub służącej Frumy oznaczał dla dzieciaków całkowite – i to na zawsze – uwolnienie się od jej opieki. Przy sposobności uśmiano się też setnie z przedrzeźniania przez szejgeca szczęśliwej pary. Doskonale naśladował pana młodego, jak bez przerwy gwiżdże przez nos, i pannę młodą, jak jednym okiem spoziera na swego oblubieńca i oblizuje się niczym kot, który dorwał się do śmietany. Naśladować, parodiować, przedrzeźniać – w to tylko graj naszemu szejgecowi. W tej materii był mistrzem. Wystarczyło mu raz spojrzeć na kogoś i już znajdował w nim jakąś wadę albo śmiesznostkę. Natychmiast nadymał się jak balon i dawaj odgrywać przedstawienie. A bractwo pękało ze śmiechu. Rodzice poskarżyli się rebemu. Powiedzieli, że chłopak zgrywa się i naśladuje wszystkich niczym małpa, przeto należy go od tego odzwyczaić. I rebe, jego nauczyciel, zaczął go odzwyczajać. Niewiele to jednak pomogło. Jakiś diabeł wstąpił w to dziecko. Jakiś chochlik, który każe mu wszystkich naśladować i parodiować. Wszystkich bez wyjątku. Nawet samego rebego. Jak niucha tabakę, jak chodzi drobniutkimi kroczkami. I żonę rebego. Jak pyskuje, jak rumieni się, jak mruży oczko, gdy ma wziąć u rebego pieniądze na szabes i nie jest w stanie wypowiedzieć „szabes”, tylko wciąż mówi „sabes”. Więc lanie go nie omijało. Dostawał, oj dostawał! Jednym słowem, było życie.\n4. SZMULIK SIEROTAOpowieści, fantazje, marzenia. Kabała i czary Są twarze, które zostały przez Pana Boga stworzone specjalnie po to, aby was oczarować od pierwszego spojrzenia. – Kochaj mnie! – rozkazuje, wprost przemawia do was taka twarzyczka, a wy zakochujecie się w niej natychmiast. Taką właśnie wdzięczną twarzyczkę miał Szmulik, sierota. Chłopak bez ojca i matki, na utrzymaniu w domu rabina. Polubił go bohater naszej powieści Szołem, syn Nachuma, syna Wewika, od pierwszego spotkania. Odtąd dzielili się wszystkim. Dzielili się śniadaniami i obiadami. Stali się przyjaciółmi. Połączyła ich przyjaźń przez duże P. Stanowili jedną duszę i jedno ciało. A jak to się stało? Wszystko przez opowieści Szmulika. Nikt nie miał tyle do opowiadania co Szmulik. Same opowieści to nie wszystko. Ważny też jest sposób ich przekazywania. Opowiadać trzeba umieć. A Szmulik potrafił opowiadać jak nikt na świecie. Skąd znał ten chłopiec o czerwonych policzkach i marzących oczach takie opowieści? Tyle pięknych, obfitujących w niezwykłe obrazy fantastycznych bajek? Czy słyszał je od kogoś? A może je sam wymyślił? Może to wyłącznie płody jego fantazji? Do dziś nie mogę tego pojąć. Wiem tylko jedno: wypływały one niczym ze źródła, a źródło było niewyczerpane. Opowieści jego toczyły się gładko jak po maśle. Snuły się i ciągnęły jak długa nić jedwabna. I głos miał słodki, i jak cukier słodka była jego mowa. Kiedy mówił, policzki miał czerwone a oczy marzące i nieco wilgotne, jakby je przeciągnięto lekkim, cienkim dymkiem. W piątek po południu lub w sobotę po obiedzie albo wieczorem w święta przyjaciele zwykli byli wybierać się na wysoką górę w Woronce. Wspinali się na jej szczyt, na wierzchołek, który „sięgał niemal chmur”. Tam obaj kładli się na brzuchu albo na wznak, twarzą do nieba, i Szmulik zaczynał swoje opowieści. Ciągnął bajkę za bajką. Bajkę o królewiczu i królewnie. Opowieść o rabinie i rabinowej. Bajkę o księciu i psie. Bajkę o księżniczce i kryszłałowym pałacu. Opowieść o dwunastu rozbójnikach w lesie. Historię o okręcie, który zapuścił się na zastygłe morze. Opowieść o papieżu, który prowadził dyskusje z największymi rabinami, i bajki o zwierzętach, biesach, duchach i czortach, o czarownikach i diablikach, o smokach, o dziwnych człekokształtnych zwierzętach. Także historię o wiszącym lichtarzu w Pradze. A każda opowieść czy bajka miała swój niepowtarzalny smak, swój jedyny zapach i jakiś szczególny urok. Szołem, syn Nachuma, syna Wewika, miał oczy i uszy otwarte. Nie spuszczał wzroku z tego ładnego chłopca o czerwonych policzkach i marzących, pięknych oczach. – Skąd to wszystko, Szmuliku, wiesz? – Głuptasku, to jeszcze nic. Wiem nawet, jak się toczy wino ze ściany. Jak wytoczyć oliwę z sufitu. – A jak utoczyć wino ze ściany? I jak oliwę z sufitu? – Głuptasku, to wszystko betka. Wiem nawet, jak się robi z piasku złoto. Jak ze skorupek można zrobić diamenty i brylanty. – Jak to się robi? – Jak? Przy pomocy Kabały. Rebe przecież zajmuje się kabalistyką. Kto o tym nie wie? Przecież on nigdy nie śpi. – A co wtedy robi? – W nocy, kiedy wszyscy śpią, on czuwa. Siedzi sobie i zajmuje się Kabałą. – A ty wszystko, co on robi, widzisz? – A jak, głuptasku, mogę to widzieć, skoro śpię? – To skąd wiesz, że zajmuje się Kabałą? – A kto o tym nie wie? Każde dziecko wie o tym. Możesz zapytać kogo chcesz. To co rebe umie, tego nikt nie potrafi. Jeśli tylko zechce, to stoi przed nim otworem wszystkie dwanaście studni rtęci i wszystkie trzynaście ogrodów pełnych szafranu, złota, srebra, diamentów i brylantów. I tyle tego, ile piasku nad morzem. Tyle, że nawet się odechciewa. – Dlaczego więc stale jesteś głodny? I dlaczego rabin nie ma grosza na sobotę? – Dlatego, że nie chce. Na tym padole żyje byle jak, bo pragnie odbyć pokutę. Jest pokutnikiem. Gdyby chciał, byłby bogaty jak Krezus. Tysiąc Rotszyldów miałby w jednym palcu. Wie bowiem, jak dojść do bogactwa. Nie ma dla niego tajemnic. Zna nawet miejsce, gdzie jest ukryty skarb. – Gdzie jest ukryty skarb? – Mądralo! Skąd mogę wiedzieć. Gdybym wiedział, dawno bym ci wyjawił. W środku nocy przyszedłbym do ciebie. Obudziłbym cię ze snu i powiedziałbym: „Chodźmy, Szotem, tam gdzie skarb. Nabierzemy pełne ręce złota. Ponapychamy sobie kieszenie!” I jak tylko Szmulik zaczął mówić o skarbie, zapaliły się jego marzące oczy, a policzki okrył pąs. Owładnęła nim gorączka. Tak się rozpalił, rozpłomienił. Szmulik mówił, a jego przyjaciel Szołem, syn Nachuma, syna Wewika, nie odrywał wzroku od jego ust i pochłaniał każde słowo.\n5. SKARBLegenda z czasów Chmielnickiego. Cudowne kamienie Że w naszym miasteczku jest ukryty skarb, co do tego nie było żadnych wątpliwości. Skąd się wziął u nas skarb? Chmielnicki ukrył go tutaj przed laty. Przez tysiące lat ludzie gromadzili skarby i kosztowności, aż zjawił się Chmielnicki i zagarnął je. – Kto to był Chmielnicki? – Nie wiesz, kto to był Chmielnicki? Był to zły człowiek, grzesznik, Haman z dawnych czasów. O tym przecież każde dziecko wie. Ten to Chmielnicki, ten grzesznik, ten Haman, napadł i obrabował dziedziców i bogatych Żydów. Zabrał im mnóstwo złota i przywiózł je do nas, do Woronki. Tutaj też pewnej nocy przy świetle księżyca zakopał je w ziemi po drugiej stronie bóżnicy, na stoku góry. Zakopał je głęboko. To miejsce zarosło trawą i zostało zaklęte, aby nikt nie mógł odnaleźć skarbu. – I co? Przepadł skarb na zawsze? Na wieki wieków? – A kto ci powiedział, że przepadł na zawsze, na wieki wieków? A po co Pan Bóg stworzył Kabałę? Kabaliści, głuptasku, mają na to radę. – Jaką radę? – Już oni wiedzą lepiej. Mają takie zaklęcia. Znają taki werset z Psalmów, które należy odmówić czterdzieści razy czterdzieści… – Co to za werset? – Oj, głuptasku, gdybym ja to wiedział. A gdybym nawet znał go, to też nie koniec na tym. Trzeba odbyć czterdzieści postów, odmówić czterdzieści rozdziałów Psalmów, a czterdziestego pierwszego dnia, gdy słońce zajdzie, należy ukradkiem wymknąć się tak, aby nikogo nie spotkać po drodze. Nie daj Bóg, aby się ktoś nawinął. W przeciwnym razie trzeba wszystko zacząć od nowa. Znowu odbyć czterdzieści postów i wtedy dopiero, gdy wszystko ci się uda i nikt ciebie nie zauważy, powinieneś pójść ciemną nocą, na początku miesiąca, za bóżnicę, drogą w dół, i tam stać na jednej nodze przez czterdzieści minut, odliczając czterdzieści razy po czterdzieści, a jeśli nie pomylisz się w niczym, skarb natychmiast odsłoni się przed tobą… I Szmulik wyjaśnia w sposób arcypoważny swemu przyjacielowi Szołemowi tajemnicę zdobycia skarbu. Czyni to głosem cichym, stopniowo coraz bardziej przyciszonym. Jakby czytał z książki, nie zatrzymuje się nawet na chwilę. – A odsłoni się przed tobą skarb poprzez płomyk, poprzez mały ogieniek. A gdy płomyk ci się ukaże, masz natychmiast podejść do niego. Nie bój się, nie poparzysz się. Płomyk bowiem nie pali się, świeci tylko. Tobie pozostaje nachylić się i nabierać pełne garści – Szmulik pokazuje, jak nabiera obiema rękami – złota, srebra, diamentów, brylantów oraz kamieni, które nazywają się rubiny i jaspisy… – A jaka między nimi różnica? – Duża różnica, głuptasku. Rubin to taki kamień, który świeci w ciemności, zaś jaspis posiada w sobie siłę zdolną przekształcić czarne w białe, czerwone w żółte, zielone w niebieskie, mokre w suche, głodne w syte, stare w młode, martwe w żywe… Trzeba tylko potrzeć nim prawą klapę kapoty i powiedzieć: „Oby mi wyszło i wyszło dobre śniadanie”! I zaraz pojawia się srebrna taca, a na niej dwie pary pieczonych gołąbków, świeże, z najlepszej mąki, placuszki, prima sort. Albo inaczej: „Niech mi się pojawi, pojawi dobry obiad”. I ukazuje się złota taca, a na niej najrozmaitsze potrawy i dania z królewskiego jadłospisu. Pieczone ozory i farszem nadziewane szyjki, których zapach napełnia cię rozkoszą. A przed twoimi oczyma naraz wyrastają świeże, ciut przypieczone, plecione kołacze. A wina, ile dusza zapragnie, i to najlepszego gatunku. Orzechy, chleb świętojański i cukierki w wielkich ilościach. Jest tego tak dużo, że ochota na to odchodzi. I Szmulik odwraca głowę na bok i spluwa. A jego przyjaciel poznaje po wyschniętych wargach, po bladej twarzy i rozmarzonych oczach chłopca, że nie wzgardziłby kawałkiem pieczonego ozorka, nadziewaną szyjką albo pajdą kołacza… I ślubuje wtedy, że jutro, jeśli Bóg pozwoli, przyniesie dla niego z domu kilka orzechów, trochę chleba świętojańskiego i cukierków, które zwędził, za przeproszeniem, w sklepiku matki. A tymczasem prosi Szmulika, żeby opowiadał dalej. I Szmulik nie daje się długo prosić. Ociera wargi i ciągnie swą opowieść. – … A gdy najadłeś się już tych potraw do syta i zapiłeś to wszystko najlepszego gatunku winami, bierzesz kamyczek i pocierasz go sobie o klapę powiadając: „Niech się pojawi miękkie posłanie!” I pojawia się łóżeczko z kości słoniowej, złotem zdobione, z pierzynką miękką jak masło, z jedwabnymi poduszkami u wezgłowia i atłasową kołdrą. Wyciągasz się jak długi i zasypiasz. I śnią ci się aniołowie, cherubiny i serafiny. I śni ci się raj, ten najwyższy i ten niższy… Albo, jeśli chcesz, pocierasz kamyczek i unosisz się w górę aż do chmur, i ponad chmury, i lecisz niczym orzeł wysoko, wysoko, daleko, daleko! Czy bajki biednego sieroty Szmulika wpłynęły jakoś na twórczość jego przyjaciela Szołema, gdy ten stał się już Szołemem Alejchemem, trudno powiedzieć. Jedno jest pewne: Szmulik wzbogacił wyobraźnię chłopca, rozszerzył jego horyzonty, a marzenie o skarbach, cudownych kamieniach i innych rzeczach Szołem przechowuje do dnia dzisiejszego głęboko w sercu. Może w innej formie, zmienionym kształcie, ale z całą pewnością przechowuje je do dziś.\n6. RABIN W RAJUPrzyjaźń Dawida z Jonatanem. Lewiatan i Szor Habor. Jak wyglądają cadycy na tamtym świecie Piękna i cudowna opowieść Szmulika oczarowała jego młodego przyjaciela. W nocy śnili mu się książęta i księżniczki. Budzili go i ciągnęli za rękaw: – Wstań, Szołemie, ubierz się i chodź z nami! – I nie tylko we śnie, ale też na jawie znajdował się niemal zawsze wśród książąt i księżniczek, gdzieś w kryształowym pałacu, na zastygłym morzu lub na jakiejś wyspie, na której mieszkają dzicy ludzie. Albo przebywał w dziwnym raju, gdzie jest dwanaście studni z rtęcią i trzynaście ogrodów pełnych szafranu, a złota i srebra nie zliczysz. Wala się to niczym śmiecie. Innym razem przy pomocy jaspisowego kamyka wznosił się w górę, ponad chmury… Doszło do tego, że zaczął te wszystkie cudowności widywać nieomal na każdym kroku. Kilka belek złożonych do kupy na podwórku wystarczyło, by wlazł na nie wyobrażając sobie, że jest na wyspie. Że jest księciem. Zaś gęsi i kaczki przechadzające się po podwórku to dzicy ludożercy. Króluje nad nimi. Może ich popędzić dokąd zechce, może z nimi zrobić, co mu się żywnie podoba, są bowiem jego poddanymi… Zwykły kawałek szkła zamieniał się w oczach Szołema w drogocenny, cudowny kamień, coś w rodzaju rubinu. Mały kamyczek podniesiony z ziemi mógł być jaspisem. Kto wie? Nie leni się więc, bierze kamyczek, pociera go, gdy nikt nie widzi, o prawą klapę marynarki i powiada tak, jak uczył Szmulik: – Oby mi wyszło, wyszło… Najbardziej jednak zapamiętał Szołem opowieści Szmulika o skarbach. Był więcej niż pewny, że lada dzień, nie dziś, to jutro, odsłoni się przed nim skarb. Całe złoto odda ojcu i matce. Ojciec nie będzie musiał więcej troszczyć się o swoje interesy. Matka nie będzie musiała całymi dniami marznąć w sklepie. Dzięki mocy zaklętej w jaspisowym kamieniu Szołem zbuduje pałac z kryształu i otoczy go ogrodem z szafranu. A w samym środku ogrodu stanie studnia pełna rtęci. Pies będzie pilnował wejścia, zaś smoki i inne dziwne stwory wraz z dzikimi kotami będą siedzieć na drzewach. A on, książę, we własnej osobie będzie rozdzielał hojną dłonią datki wśród biedaków Woronki. Pokaźne datki i datki nieco mniejsze. Każdemu według zasług. Trudno było sobie wyobrazić, aby ci dwaj kochający się przyjaciele, Szołem, syn Nachuma, i sierota Szmulik, mieli kiedyś rozstać się na zawsze. Po pierwsze, dlaczego w ogóle mieliby się rozstać? Po drugie, przecież przysięgli sobie uroczyście, że jeden bez drugiego nigdzie i nigdy nie wyjedzie, i bez względu na to, co by się stało, dokąd by ich los nie rzucił, zawsze stanowić będą jedno ciało i jedną duszę. Była to taka miłość, jaka panowała między Dawidem i Jonatanem. Czy można było przewidzieć, że pewnego dnia rabin, który wprawdzie był w podeszłym wieku – boję się, czy aby nie przekroczył siedemdziesiątki – nagle ni z tego, ni z owego położy się i umrze, a sierota Szmulik pojedzie z wdową do jakiegoś małego miasteczka, położonego nie wiadomo gdzie w chersońskiej guberni? Nikt nie przeczuwał, że zniknie jak kamfora, tak jakby go nigdy nie było na świecie. Wyobraźcie sobie, że nic nie jest tak proste, jak się wydaje. Nie tak łatwo rabin kładzie się do łóżka i umiera. Rabin, który zawsze był słabeuszem, a zdrowie stracił wskutek ciągłych postów i niedojadania, położył się na stare lata do łóżka. Sparaliżowany przeleżał ponad rok, prawie wcale nie jedząc i nie pijąc. Nieprzerwanie tylko studiował księgi, modlił się i zmagał ze śmiercią. Szmulik opowiedział swojemu przyjacielowi, zaklinając się przy tym na wszystkie świętości, że co wieczór między Minchą i Maariw wlatuje przez szczelinę w oknie Baał Dower, czyli Śmierć. Staje u wezgłowia chorego i czeka. Niech tylko chory na chwilę przerwie modlitwę, zrobi z nim „chik” i koniec. Rabin jednakże mądrzejszy jest od śmierci. Nie przerywa modlitwy, nawet na chwilę. Wciąż coś tam powtarza. Albo się modli, albo studiuje. – Jak on wygląda? – Kto? – Ten Baał Dower? – A skąd miałbym wiedzieć? – Powiadasz, że on przychodzi. Musiałeś go widzieć. – Głuptasku! Kto raz go zobaczy, ten nie może już żyć. Jak więc mogłem go widzieć? – Skąd więc wiesz, że on przychodzi? – A co ma robić? Czekać na zaproszenie? A gdy rabin umarł, dwaj przyjaciele przeżyli prawdziwe święto. Rabin miał piękny pogrzeb, taki piękny, na jaki może sobie pozwolić tylko rabin w małym miasteczku. Sklepy były zamknięte. Dzieci z chederu zwolniono. Całe miasto odprowadzało go na cmentarz. Z pogrzebu rabina obaj serdeczni przyjaciele wracali na końcu. Wzięli się za ręce i szli powolutku, nie śpiesząc się, aby jak najdłużej pogadać ze sobą. A było o czym pogadać. O śmierci rabina i jego wędrówce, na tamten świat. O tym, jak go tam przyjmą i kto go powita. Szmulik wiedział wszystko. A opowiadał, jakby był przy tym. Wyszło na to, że rabin w ogóle nie umarł. Przeniósł się tylko na inny, lepszy świat. Tam już czekano na niego z Lewiatanem, z Szor Haborem, z winem przechowywanym, z wszystkimi innymi przysmakami raju. Tam dopiero użyje żywota. Nowego, szczęśliwego żywota we wspaniałym raju. Razem z takimi osobistościami, jak Abraham, Izaak i Jakub, cnotliwy Józef, Mojżesz i Aaron, król Dawid, król Salomon i prorok Eliasz, RaMBaM, Baał Szem Tow i rebe z Ryżyny. Szmulik przedstawił ich w sposób niesłychanie wyrazisty. Jak żywi jawili się przed oczyma Szołema. Widział ich twarze, widział ich postacie. Oto nasz praojciec Abraham, starzec z białą brodą, Izaak wysoki i chudy, Jakub chorowity, Józef krasawiec, Mojżesz niskiego wzrostu o szerokim czole, Aaron, dla odmiany wysoki o długim czole, król Dawid ze skrzypcami w ręku, król Salomon w złotej koronie, prorok Eliasz, biedny Żydek, RaMBaM Majmonides, elegancki, z okrągłą brodą, Baał Szem Tow, prosty Żyd ze zwykłym kijem w ręku, rebe z Ryżyny, postawny Żyd w jedwabnej kapocie… I człowieka ogarniała przemożna chęć spotkania się z nimi wszystkimi. Po prostu chciało się razem z nimi przebywać w raju. Razem z nimi zakosztować mięsa z Lewiatana i Szor Habora. Łyknąć choć kropelkę wina przechowywanego. Doprawdy, można było pozazdrościć rabinowi używania na tamtym świecie. Zupełnie zapomnieli, że dopiero co włożono go do ciemnego i ciasnego grobu, że go zasypano lepką czarną ziemią, którą ubito za pomocą drewnianych łopat. Nie pamiętali, że sam Szmulik odmówił po nim Kadisz. Rabin bowiem nie miał, aby nie było to waszym udziałem, własnych dzieci.\n7. SZMULIK ZNIKADawid rozstaje się z Jonatanem. Tajemniczy skarb. Utracony przyjaciel Przez cały tydzień, podczas gdy żona rabina odbywała pokutę po zmarłym, Szmulik błąkał się po mieście. Był samotny samotnością sieroty, który jeszcze bardziej został osierocony. Z utęsknieniem wypatrywał wieczoru, kiedy zwolnią chłopców z chederu. Wtedy mógł zobaczyć się ze swoim przyjacielem Szołemem, synem Nachuma, który po śmierci rabina jeszcze bardziej się do niego przywiązał. Wychodziło na to, że dwaj zakochani w sobie przyjaciele, „Dawid i Jonatan”, będą musieli się rozstać. Jak to się stanie, sami jeszcze nie wiedzieli. Zresztą nie chcieli wiedzieć. Dlatego też wykorzystywali każdy wieczór, aby przebywać razem. Ich szczęście, że było lato. Latem wieczory są wolne od nauki w chederze. Można więc pójść do sadu Nachuma, ojca Szołema, i tam pod gruszą spędzić na rozmowie godzinę, dwie lub nawet trzy. A jeśli nie w sadzie, to można wyjść z miasta i udać się spacerkiem hen, daleko, za młyny. Trzeba tylko uważać, aby szejgece nie napadli na nich, aby nie napuścili psów na „przeklętych Żydów”. Tam, za młynami, obydwaj przyjaciele, Szmulik sierota i Szołem, syn Nachuma mogli nagadać się do syta. A było o czym mówić. Jedno ich zajmowało: co będzie dalej? Co będzie, jeśli Szmulik wyjedzie? Słyszał bowiem Szmulik, że rabinowa ma zamiar przenieść się do miasteczka gdzieś w chersońskiej guberni. Ma tam siostrę, a ta jej pisze, żeby do niej przyjechała. A skoro rabinowa jedzie, więc Szmulik też jedzie. Co tu będzie robił sam? Przecież nawet nie ma gdzie głowy położyć. No jasne, na długo nie jedzie. W każdym razie nie na zawsze. Niech tylko przybędzie na miejsce, to zaraz weźmie się do Kabały i gdy tylko posiądzie jej tajemnicę, natychmiast wraca do Woronki i zabiera się do roboty. Odszuka skarb. Odbędzie czterdzieści postów. Codziennie odmówi czterdzieści rozdziałów Psalmów, a po czterdziestu dniach wymknie się potajemnie, by nikt nie widział, stojąc na jednej nodze odliczy do czterdziestu, dokładnie przez czterdzieści minut, z zegarkiem w ręku. – Gdzie masz zegarek? – Teraz nie mam, ale wtedy będę miał. – Skąd weźmiesz? – Skąd wezmę? Ukradnę! Co cię to obchodzi? Szołem patrzy w oczy Szmulikowi. Boi się, czy go jakimś słowem nie uraził. Gotów jeszcze, nie daj Bóg, pogniewać się. Szmulik jednak nie należy do tych, u których przez jedno słowo można wszystko stracić. I nie przestaje opowiadać. Mówi o tym, co nastąpi, gdy obaj przyjaciele dorosną. O tym, co będą razem wyprawiali w ich mieście Woronce i jak uszczęśliwią miejscowych Żydów. I płyną z jego ust słowa czyste jak oliwa. Snują się te opowieści i ciągną niczym pasemka miodu. I nie chce się w tę piękną, ciepłą, letnią noc wracać do domu. Ale trzeba iść spać. Inaczej można w domu oberwać. Więc chłopcy żegnają się: – Do jutra, do jutra! Minął dzień i następny, a po nim jeszcze jeden, a Szmulika nie ma. Gdzie jest Szmulik? Wyjechał. Zabrał się razem z wdową po rabinie i pojechał do guberni chersońskiej. Jak to? Kiedy? Nie pożegnał się nawet?… Przyjaciel Szmulika, Szołem, poczuł się nagle zagubiony. Był wytrącony z równowagi. Pozostał samotny jak kamień w polu. Jego najlepszy, najukochańszy, najdroższy druh wyjechał. Ciemności zakryły mu cały świat. Ale co tam świat, gdy nie ma Szmulika. I opuszczony samotny przyjaciel poczuł naraz, że robi mu się jakoś dziwnie ciasno w krtani. Poczuł swędzenie w nosie i ucisk na sercu. Ruszył przed siebie i w jakimś cichym zakątku długo, długo płakał. Jak sądzicie, czy Szmulik żyje jeszcze? Ten młodzieniec o oczach marzących, ten wygadany chłopak, który potrafił mówić pięknie i wdzięcznie, a jego słowa płynęły i ciągnęły się jak nitki złocistego miodu? Gdzie on jest? I kim jest? Może jest teraz magidem? Może rabinem? Nauczycielem? Kupcem? Kramarzem? Maklerem? A może biedakiem, ostatnim nędzarzem? A może zaniosło go do krainy złota, do Ameryki, i używa życia? A może leży tam, gdzie i my położymy się kiedyś, a robaki będą nas jadły. Jeżeli tak, to oby dopiero po stu dwudziestu latach. Kto by coś wiedział, kto by coś o nim słyszał, niech się odezwie.\n8. MEIR MEDWEDEWKERNowy kolega, który umie śpiewać. Chłopcy z chederu organizują teatr. Z bosego urwisa wyrasta sławny artysta Nie musiał długo żałować Szmulika jego wierny kolega i przyjaciel. Bóg go wysłuchał i zesłał mu nowego kolegę. A było to tak: Z chwilą, gdy stary rabin umarł, miasteczko pozostało bez duchowego przywódcy. Dlatego też Nachum, syn Wewika, zostawił wszystkie swoje interesy i pojechał do innego miasteczka, a mianowicie do Rokitna, skąd rozchodziły się wieści na cały świat, że mieszka tam rabin-znakomitość. Nazywa się Chaim Medwedewker. Tego to rabina Nachum, syn Wewika, sprowadził do Woronki. Miasto nie mogło się nim nacieszyć. Był bowiem nie tylko uczony w Piśmie, był nie tylko wzorem bogobojności i specem od śpiewu synagogalnego, ale też wielkim biedakiem. Przeto za jednym zamachem mógł dodatkowo uczyć dzieci zamożniejszych obywateli. Mimo to jednak nie zrezygnowano całkowicie z usług mełameda Zurechła. Nie można przecież, ot, tak sobie, pozbawić człowieka zarobku. Pozostał więc reb Zurechł mełamedem od Tanachu i sztuki pisania (po żydowsku, rosyjsku, niemiecku, francusku i łacinie, której zresztą nie rozumieli ani w ząb zarówno mełamed, jak i dzieci), zaś Gemary uczono się u nowego rabina. A chociaż Szołem, syn Nachuma, syna Wewika, nadal był łobuziakiem i nadal nie miał zamiaru podrosnąć choć trochę, skierowano go jednak do wyższej klasy. Stało się tak, bowiem nowy rabin przeegzaminował go z rozdziału Pięcioksięgu i z komentarzy Rasziego. Był widocznie zadowolony, bo uszczypnął Szołema w policzek i rzekł: – Fajny łobuziak. – Ojcu zaś powiedział, że byłoby grzechem pozostawić takiego szkoca na suchym Tanachu. Trzeba go wziąć do Gemary. To mu nic a nic nie zaszkodzi. Ojciec oczywiście był wniebowzięty. Sam szkoc nie był specjalnie z tej Gemary zadowolony. Rozpierała go za to duma, iż oto siedzi w jednej ławce ze starymi. Pysznił się, zadzierał nosa. Toć nie bagatela! Przybył reb Chaim, rabin z Rokitna, nie sam. Sprowadził dwóch synów. Jeden, już nieco podtatusiały, miał coś w rodzaju guzika na gardle. Nazywał się Abraham. Obdarzony dobrym głosem, mógł już z powodzeniem prowadzić mogły jako kantor. Drugi syn, Meir, miał tylko ładny głos do śpiewu i również guzik na gardle, ale do nauki brakowało mu zdolności. Kapuściany łeb. Może nie tyle łeb kapuściany, co urwis, szejgec. Z nim to Szołem, syn Nachuma, syna Wewika, szybko się zaprzyjaźnił. Chłopak z Rokitna i syn rabina to partner nie lada! Poza tym miał jeszcze inne zalety: śpiewał piosenki, i to jakie! Miał również wadę – typowy nawyk prawdziwego artysty – nie lubił śpiewać za darmo, dla samego śpiewu. Chcesz posłuchać śpiewu? Bardzo proszę, płać. Jedna piosenka – jedna kopiejka. Nie masz kopiejki? Może być jabłko. Od biedy pół jabłka, parę śliwek, kawałek curkierka. Za darmo nie ma nic! Za to śpiewał takie cudowne piosenki i tak słodkim głosem, z takim uczuciem, że dzisiejsi Sabinowie, Caruzowie, Szalapiny i Siroty oraz wszyscy pozostali wielcy śpiewacy świata mogli się przy nim schować. Wychodzę ci ja na ulicę Wileńską I słyszę głos, i słyszę krzyk – Owej!… To płacze ktoś!… Wszyscy chłopcy są zasłuchani, zapatrzeni, zafascynowani. Umierają z zachwytu, a on nic! Josełe Sołowiej! Cóż dopiero niektóre śpiewane przez niego fragmenty modlitwy. Pewnego razu, kiedy rabin, jego ojciec, reb Chaim, wyrwał się na chwilę z domu, Meir stanął twarzą do ściany, zarzucił obrus na siebie, nastawił gardło niczym chazen i zakrzyknął słowami z modlitwy Selichot: – Ejł mełech jojszew – szybko i głośno: – Wajikro beszejm. – I wtedy wszedł rabin. Co to jest? Będziesz mi tu odstawiał kantorskie kawały? Ano, heretyku, kładź się na ławeczkę, ot tak, no. I zaczyna się egzekucja. Nie tylko śpiewem wyróżniał się Meir Medwedewker. Posiadał jeszcze jedną słabość. Lubił grać, odstawiać kogoś, udawać kogoś lub coś. Przedstawiał „Sprzedanie Józefa”, „Wyjście z Egiptu”, „Dziesięć plag”, „Mojżesz z tablicami dekalogu” i wiele innych podobnych scen. Kiedyś na przykład przebrał się za rozbójnika. Wziął do ręki dużą lagę, tasak rabinowej wsadził za pas rabinackiej kapoty i boso paradował w podkasanych spodniach. A oczy, Boże jedyny, miał właśnie jak u zbója. Szołem, syn Nachuma, był za biedaka z grubym kijem w ręku. Na plecach miał poduszkę zamiast garbu. Czapkę przewrócił na drugą stronę i włożył ją na głowę. Chodził po prośbie. Zabłądził w lesie. Las udawali chłopcy. I Szołem, syn Nachuma, odstawiał biedaka. Krążył wśród drzew. Opierał się na swoim grubym kiju. Szukał drogi i raptem napotkał rozbójnika. Ten wyciąga zza pasa tasak i śpiewa piosenkę, i to po rosyjsku, którą kończy takimi słowami: Dawaj die-e-engi, dawaj die-e-engi! Błaga go biedak, nieborak Szołem, ze łzami w oczach. Prosi, aby zlitował się, jeśli nie nad nim, to przynajmniej nad jego żoną i dziećmi. Ona zostanie wdową a dzieci sierotami. Chwyta go rozbójnik Meir za gardło i rzuca na ziemię. Wtedy zjawia się akurat rabin i zaczyna się wesele: – Dość, że ten – wskazuje na swego syna – to jest szejgec, łobuz, odstępca, renegat, ale ty, chłopiec Nachuma, syna Wewika, gdzie tobie do niego? Skąd on do ciebie? Rabin Chaim był widocznie prorokiem. W wiele lat później jego Meir, który stał się tymczasem sławnym aktorem, zmienił, jak się to mówi, skórę, wychrzcił się. Trzeba jednak podkreślić, że jak najlepszy Żyd wypełnił uczciwie przykazanie o szacunku należnym ojcu. Zrobił to doprawdy wspaniale. Kupił mianowicie swemu staremu i biednemu ojcu mieszkanie w Rokitnie i obsypał go złotem. Przyjeżdżał do niego w odwiedziny każdego lata. Przywoził podarunki dla całej rodziny, a stary reb Chaim, który nie wiedział, jakiego to psikusa wykręcił mu syn, aby uzyskać tytuł aktora Teatrów Imperatorskich, miał szczęśliwą starość. My jednak musimy wrócić do czasów jego dzieciństwa, kiedy to Meirowi Medwedewkerowi jeszcze nie śniło się nawet, że kiedyś będzie się nazywał Michaił Jefimowicz Miedwiediew, że będzie o nim głośno, że wstrząśnie światem.\n9. JESZCZE JEDEN UTRACONY PRZYJACIELUczę się kraść. Dzień żałoby w sadzie popa. Kara Nie ma nic dziwnego w tym, że te dwa chłopaczyska, Meir Medwedewker i Szotem, syn Nachuma, związali się węzłami przyjaźni tak mocno, że stanowili jedno ciało i jedną duszę. Było coś pokrewnego w ich duszach. Obaj wierzyli, że kiedyś wyjdą na ludzi. I przeczucie ich nie omyliło. W jakieś dwadzieścia lat po tym, gdy doszło między nimi do spotkania, a działo to się w Białej Cerkwi, w kijowskiej guberni, jeden z nich był już sławnym aktorem Miedwiediewem, a drugi pisywał felietony w „Jidisze Fołksbłat” pod pseudonimem Szołem Alejchem. Wróćmy jednak do czasów ich dzieciństwa, gdy jeden nazywał się Meir Medwedewker, a drugi Szołem, syn Nachuma, syna Wewika, gdy razem, jak wszyscy chłopcy z Woronki, spacerowali na bosaka po jej ulicach. I trzeba wyjawić całą prawdę, że obaj przyjaciele nie przejawiali specjalnego entuzjazmu do nauki, którą ładował w nich reb Chaim Medwedewker. Nie okazywali też zbytniego zapału do pobożności, którą reb Chaim starał się w nich zaszczepić. Mieli ochotę na coś zupełnie innego. Na przykład na zrywanie jeszcze zielonego agrestu z krzaków, gruszek i śliwek z drzew własnego lub cudzego sadu. To dostarczało im znacznie więcej przyjemności niż ślęczenie nad Gemarą albo zatopienie się w modlitwach na serio lub odmawianie psalmów, jak tego żądał od swoich uczniów reb Chaim. – Gemara nie zając, nie ucieknie. Modlitwę Bóg wybaczy, a psalmy niech odmawiają starzy Żydzi!… – Meir Medwedewker tłumaczył Szołemowi. Wolał nauczyć go, jak jednym susem wleźć na najwyższe drzewo albo w podskoku uchwycić gałąź obsypaną czereśniami. Wtedy czereśnie same wpadały do ust. Nic to, że wargi robiły się czarne, a po śladach na palcach można wykryć, kto zrywał czereśnie. Nic strasznego. Najwyżej dostanie się lanie. Też mi kara! Dostać lanie w chederze to zwykła rzecz. Tak zwykła, że chłopcy nie czuli żadnego wstydu z tego powodu. Nie mówię już o bólu. Co w tym strasznego, że dostaje się od rabina parę razów. Do wesela się zagoi. Wstyd to był tylko dla młodzieńca już zaręczonego. A i on bał się tylko, aby nie dowiedziała się narzeczona. Może nie tyle narzeczona, co jej koleżanki. Mogły z niej wówczas podworować: – Narzeczony z obitym siedzeniem! Meir nie był jeszcze zaręczony, więc tego rodzaju obawy odpadały. Prowadził zatem swego kolegę Szołema po „drodze sprawiedliwej”. Uczył go, w jaki sposób skrócić odmawianie modlitw, jak pod nosem matki wynosić ze sklepu chleb świętojański, cukierki, ciasteczka dla gojów i wiele innych dobrych rzeczy. Nie znaczy to wcale, że uczył go kraść. Broń Boże! Uczył go tylko, jak „przyswoić”. Za to na tamtym świecie nie karze się. Wszystko to uszłoby im na sucho, gdyby Meirowi nie przydarzyło się nieszczęście. Traf chciał, że pewnego dnia przesadził płot, wlazł do sadu popa i narwał pełną bluzę gruszek. Zauważyła to córka popa. Wybiegł pop z psem i złapał go. Pies podarł mu, za przeproszeniem, spodnie, a pop zerwał Meirowi z głowy czapkę i kazał mu iść, gdzie oczy poniosą. Nie byłoby w tym większego nieszczęścia, gdyby to nie stało się dziewiątego dnia miesiąca Aw. No bo jak? Wszyscy Żydzi chodzą w pończochach, żalą się i płaczą z powodu zniszczenia Świątyni Pańskiej, a on – synalek reb Chaima – paraduje bez czapki na głowie i do tego w podartych spodniach! Egzekucji biednego młodzieńca nie da się opisać, zwłaszcza dziś, w okresie wielkiego postępu. Ale nie to jest istotne. Najważniejsze, że trzeba było zabrać Szołema z klasy rabina. W ślad za Nachumem, synem Wewika, inni rodzice również zabrali swoje dzieci. I biedny reb Chaim został bez uczniów. Kantorowanie i rabinowanie dawało mało dochodu. Zmuszony był przeto znowu przenieść się do Rokitna. Miasteczko pozostało bez rabina. Ale nie smućcie się. Nie na długo. Nachum, syn Wewika, sprowadził nowego rabina z Baryszpola. Nazywał się Szmuel Elijahu. Był to młody człowiek, bardzo wykształcony. Umiał uczyć i umiał śpiewać. Grał w dodatku w szachy, co świadczyło o jego zdolnościach. Miał tylko jedną wadę, ten Szmuel Elijahu. Był trochę intrygantem i wazeliniarzem. Lubił flirtować z młodymi kobietami, gdy nikt nie widział. I tak utracił nasz bohater drugiego przyjaciela.\n10. KOLEGA SIRKOPies mądry i grzeczny. Przyjaciele zwierząt. Metamorfoza. Wierny przyjaciel Sądzę, iż na podstawie imienia nietrudno domyślić się, że Sirko nie był człowiekiem; był psem – zwykłym, zwyczajnym psem o szarej sierści. Stąd jego imię – Sirko. Powiedziałem „zwyczajny pies”, ale muszę natychmiast sprostować. Nie, nie był to zwyczajny pies, jak się zaraz przekonacie. Ale najpierw garść danych z jego życiorysu. Skąd do Żydów pies? Oto historia: Kiedy Nachum, syn Wewika, przeniósł się do miasteczka i przejął pocztę, był tam na podwórzu pies Sirko. Bardzo jeszcze młody pies, ale rozumny – prawdziwy mędrzec. Tak dalece mądry, że szybko poznał nowych gospodarzy. To po pierwsze. Po drugie, okazywał szacunek Żydom. Nie zaczepiał ich pod żadnym pozorem, jak to czynią inne psy. Nie miał przyrodzonego nawyku psów, które jak tylko zobaczą długą kapotę, to zaraz wpadają w morderczy szał… Jasne, że z nowymi gospodarzami Sirko nie miał żadnych wspólnych interesów. Nie zaglądał nawet do ich mieszkania. Widocznie dano mu od razu na początku do zrozumienia za pomocą kija, że do żydowskiego mieszkania pies nie powinien włazić. Nie miał też prawa przestąpić progu kuchni. Fruma, dziewoja ze ślepym oczkiem, „odseparowała” go od kuchni garnkiem ukropu, który wylała nań pewnego razu w wigilię soboty. Oblała go celowo, choć bez złości, i śmiała się przy tym. Dość, że porządny kawał skóry na jego grzbiecie ugotował się. Ach, ta Fruma! Serce tatarskie miała ta dziewoja. Nie znosiła widoku psa ani kota. Ze łzami w oczach udało się kiedyś Szołemowi wyratować z jej rąk kota, którego przywiązała do nogi stołu i kijem od miotły okładała go tak bezlitośnie, że zwierzę darło się wniebogłosy. – Frumeczko, serdecznie kochana Frumeniu, co ty robisz? Miej litość nad stworzeniem. Bóg cię ukarze. Bij lepiej mnie. Wal we mnie. Oszczędź kota! – błagał ją Szołem i nadstawił plecy do bicia. Despotyczna dziewczyna sama wreszcie spostrzegła, iż zbyt okrutnie obeszła się z kotem. Oblała więc go zimną wodą i ledwo udało jej się półżywe stworzenie jako tako przywrócić do życia. A jak sądzicie, o co poszło? O głupstwo. Frumie zdawało się, że „łakomczuch” (tak nazywała kota) coś tam złapał. Albowiem oblizywał się. A czego to, ni z tego, ni z owego, kot się oblizuje? Fruma podejrzewała wszystkich i każdego z osobna. Jeśli kot, to z całą pewnością łakomczuch, jeśli pies, to bies, jeśli goj, to złodziej, a jeśli dziecko, to świnia. I tak po kolei wszystkich. Cały świat. Wracajmy jednak do psa Sirki.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Z_jarmarku-ebookRO/p02010481i020" target="_blank" title="Z jarmarku [Alejchem Szolem] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Z jarmarku [Alejchem Szolem] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Badanie USG jamy brzusznej i oznaczanie stężenia alfa-fetoproteiny (AFP) w surowicy w diagnostyce raka wątrobowokomórkowego | Cochrane\nBadanie USG jamy brzusznej i oznaczanie stężenia alfa-fetoproteiny (AFP) w surowicy w diagnostyce raka wątrobowokomórkowego\nDlaczego poprawa diagnostyki raka wątrobowokomórkowego jest tak ważna?\nRak wątrobowokomórkowy (HCC), tj. rak pojawiający się w wątrobie, zajmuje szóste miejsce pod względem globalnej liczby zachorowań na nowotwory i czwarte pod względem liczby zgonów z powodu nowotworów u mężczyzn. Nowotwór ten występuje najczęściej u osób z przewlekłymi chorobami wątroby, niezależnie od ich przyczyny. Badanie ultrasonograficzne (USG), które wykorzystuje fale ultradźwiękowe do uwidocznienia nieprawidłowości w wątrobie, może wykryć obecność zmian w wątrobie wśród pacjentów, u których podejrzewa się HCC. Alfa-fetoproteina (AFP) to glikoproteina produkowana przez wątrobę, a jej stężenie można oznaczyć we krwi. Uważa się ją za marker nowotworowy, ponieważ jej duże stężenie w surowicy może wiązać się z obecnością HCC. Te dwa badania (USG i stężenie AFP) stosuje się samodzielnie lub w połączeniu, w celu wykluczenia obecności HCC u osób obciążonych dużym ryzykiem rozwoju HCC. Osoby obciążone dużym ryzykiem to pacjenci z przewlekłą chorobą wątroby. W aktualnych wytycznych zaleca się prowadzenie nadzoru, polegające na powtarzaniu co 6 miesięcy USG jamy brzusznej z oznaczeniem stężenia AFP lub bez niego, w celu wykrycia wczesnego HCC nadającego się do resekcji chirurgicznej lub innego leczenia.\nChcieliśmy się dowiedzieć, jak dokładne jest oznaczanie stężenia AFP w surowicy, badanie USG oraz łączne wykonywanie tych badań w diagnostyce HCC u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby.\nStężenie AFP (markera nowotworowego), które można łatwo oznaczyć we krwi przy użyciu komercyjnego zestawu. W badaniach, w których oznaczano stężenie AFP wykorzystywano różne wartości progowe do określenia wyniku testu jako dodatniego lub ujemnego.\nUSG to urządzenie dostępne na całym świecie. Tworzy obraz wątroby i innych narządów jamy brzusznej. Pozwala wykryć obecność zmian chorobowych wątroby, jeśli istnieje podejrzenie HCC.\nŁączne wykonywanie oznaczenia stężenia AFP w surowicy i USG może wykryć lub zanegować obecność zmian w wątrobie przy podejrzeniu HCC.\nOdnaleźliśmy 373 badania przeprowadzone wśród dorosłych: Stężenie AFP analizowano w 326 badaniach obejmujących 144 570 uczestników, USG wykonywano w 39 badaniach obejmujących 18 792 uczestników, a obie metody łącznie stosowano w 8 badaniach obejmujących 5454 uczestników.\n– gdy za punkt odcięcia przyjmowano stężenie AFP wynoszące 20 ng/ml (147 badań): wynik był dodatni u 60 na 100 uczestników z HCC i u 16 na 100 uczestników bez HCC. Gdy za punkt odcięcia przyjmowano stężenie AFP wynoszące 200 ng/ml (56 badań): wynik był dodatni u 36 na 100 uczestników z HCC i tylko u 1 na 100 bez HCC.\n– Wykorzystanie USG (39 badań): wynik był dodatni u 72 na 100 uczestników z HCC i u 6 na 100 uczestników bez HCC.\n– Gdy za punkt odcięcia przyjęto stężenie AFP wynoszące 20 ng/ml i dodatkowo wykonano USG (6 badań): wyniki jednego lub obu testów były dodatnie u 96 na 100 uczestników z HCC i u 15 na 100 uczestników bez HCC.\nZatem połączenie tych dwóch testów jest lepsze w wykrywaniu HCC wśród uczestników badań. Biorąc pod uwagę, że u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby HCC występuje u 5 na 100, można założyć, że wśród 1000 pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby 50 będzie chorować na HCC, a stosując łącznie oznaczenie stężenia AFP w surowicy i USG jamy brzusznej można wykryć HCC u 48 osób, a 2 osoby pozostaną niezdiagnozowane i nie otrzymają odpowiedniego leczenia; 950 z 1000 osób nie będzie chorować na HCC, a 143 osoby spośród nich otrzymają błędne rozpoznanie HCC i zostaną poddane dalszym, niepotrzebnym badaniom, takim jak tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny czy biopsja.\nJak wiarygodne są wyniki badań niniejszego przeglądu?\nWszystkie badania z wyjątkiem jednego były obciążone ryzykiem błędu systematycznego, zwłaszcza w zakresie doboru uczestników i prawidłowej definicji rozpoznania HCC. Problemy te mogą wpływać na prawidłowe oszacowanie zdolności diagnostycznej tych trzech testów.\nDo kogo odnoszą się wyniki niniejszego przeglądu?\nWyniki zainteresują chorych z przewlekłą chorobą wątroby.\nJakie wnioski płyną z niniejszego przeglądu?\nUznając za punkt odcięcia dla stężenia AFP wartość 20 ng/ml można przeoczyć około 40% przypadków HCC, a stosując samo badanie USG – ponad jedną czwartą. Czułość była największa gdy oba testy stosowano łącznie, wtedy mniej niż 5% przypadków HCC zostałoby przeoczonych przy około 15% wyników fałszywie dodatnich.


7 Pucharu Reksia | Ośrodek Narciarski Kotelnica Białczańska\n1 rok, 4 miesiące temuSerdecznie zapraszamy do uczestnictwa w edycji 7 Pucharu Reksia, największej imprezy narciarskiej w Polsce dla dzieci i młodzieży. W zawodach biorą udział dzieci i młodzież do 13 roku życia, zarówno amatorzy jak i trenujący narciarstwo. Jest to dla wszystkich uczestników świetna zabawa w towarzystwie sympatycznego psa Reksia.\nW ubiegłym roku obchodziliśmy hucznie 50. urodziny Reksia, maskotki imprezy. Obchodziliśmy je podwójnie, bo na dwóch stokach narciarskich – tradycyjnie na stoku Dębowiec w Bielsku-Białej i na stoku Bania w Białce Tatrzańskiej. Zawody na stoku Bania spotkały się z ciepłym przyjęcie przez zawodników i turystów, dlatego w 2018 roku zawody Pucharu Reksia odbędą się także i tutaj. Dzięki przychylności władz miasta Bielska-Białej, zmieniliśmy także termin rozgrywania zawodów na Stoku Dębowiec na styczniowy. Nisko położony stok rok rocznie przysparzał nam kłopotów pogodowych, a co za tym idzie zawody nie zawsze odbywały się w doskonałych warunkach śniegowych. Organizując Puchar Reksia w styczniu liczymy na świetną pogodę narciarską.\nZawody Pucharu Reksia odbywają się w 2018 roku 18 marca w Hotelu i Stoku Bania w Białce Tatrzańskiej, będącym świetnym miejscem dla osób początkujących jak i rodzin z dziećmi, dysponuje doskonałym zapleczem technicznym, a okoliczna infrastruktura hotelowo-gastronomiczna będzie dodatkową zachętą dla widzów do kibicowania młodym narciarzom. Ambasadorem zawodów jest pan Andrzej Bachleda-Curuś.


Klocki Farma z młynem | Sklep online ToysFun.pl\nFarma z młynem\nWspaniały zestaw klocków do zbudowania ogromnej farmy i pięknego młyna. Dzięki dużej ilości elementów - klocków, figurek i zwierząt maluch może stworzyć profesjonalną farmerską zagrodę. Maluszek wcieli się w prawdziwego farmera, który musi zająć się całym gospodarstwem - oporządzić zwierzęta i plony - doskonała zabawa gwarantowana!\nUkładanie klocków rozwija wyobraźnię przestrzenną oraz uczy logicznego myślenia, a także wpływa pozytywnie na zdolności manualne malucha. W zestawie 569 elementów.\nfigurki farmerów (2 sztuki) i zwierzątka\nwóz z konikiem\nWymiary opakowania: 52 cm x 34 cm x 6 cm


Recenzja: Przeklęty - tom 1 - Przed powodzią - KZ - MAGAZYN MIŁOŚNIKÓW KOMIKSU\nRecenzja: Przeklęty – tom 1 – Przed powodzią\nWysłany przez Michał Ostrowski | kw. 5, 2018 | RECENZJE | 0\nPODRÓŻ PO PIEKLE NA ZIEMI.\nŻYCIE ZBYT DŁUGIE\nNieśmiertelność wydaje się marzeniem milionów, wszak długie życie to cała masa możliwości. Tak myślałem przed przeczytaniem „Przeklętego”, nowego komiksu Jasona Aarona i R.M. Guéry, autorów najlepszej serii komiksowej od wielu lat – „Skalpu”. Po lekturze modlę się raczej o to, żeby życie nie trwało za długo, bo widząc beznadzieję istnienia głównego bohatera, Kaina (tak, tego biblijnego Kaina, który zabił brata, tworząc w ten sposób morderstwo), wiem już, jakim przekleństwem może być długie życie. Przekleństwem strasznym, beznadziejnym, mrocznym i bezsensownym. Napiszę tylko tyle, że głównym celem życia tytułowego bohatera jest znalezienie śmierci. Celem niełatwym do osiągnięcia, bo karą Kaina za grzech jest nieśmiertelność.\nSUROWO NICZYM U WIKINGÓW\nAkcja „Przeklętego” dzieje się 1600 lat od powstania ludzkości. Ziemia jest jałową pustynią, miejscem, gdzie ludzie są bardziej dzicy niż zwierzęta, a mord i przemoc to codzienność tych, którzy zmuszeni są do egzystencji w tym piekle. Jest coś w klimacie tego świata, co przywodzi mi na myśl żywot wikingów – surowość, brutalność, proste zasady. Muszę przyznać, że styl rysowania Guéry idealnie pasuje do oddania nastroju beznadziei i apatii istnienia. Ten rysownik chyba terminował u samego diabła, bo doskonale wie, jak przedstawić piekło na Ziemi. Wszystkie kadry są dokładnie wykończone, każdy włosek na twarzy bohaterów jest dopracowany, kadrowanie i narracja są na bardzo wysokim poziomie. Czasami miałem wrażenie nadmiernej prostoty w tłach, ale równie dobrze mógłby to być zamierzony efekt.\nKATOLICY, DO BRONI!\nFabuła „Przeklętego” jest swobodną wariacją na temat historii Starego Testamentu, na tyle swobodną, że środowiska religijne mogłyby się poczuć oburzone. Oto świat przed potopem, tu Noe jest najsprytniejszym handlarzem niewolników, ludzkość, stworzona na podobieństwo Boga, to potwory mordujące dla kropli wody, a sama Ziemia… no rajem to ona zdecydowanie nie jest. Połączenie Biblii i fantasy mieliśmy już w komiksie „Noe”, w „Przeklętym” liczba wątków zaczerpniętych ze Starego Testamentu jest jednak większa, a sama historia dużo straszniejsza i mroczniejsza. Za to bardzo ciekawa. A propos fabuły – Aaron opowiada historię inaczej niż w „Skalpie”, skromniej, surowiej i prościej, ale o dziwo nie mniej wciągająco. Przez pół komiksu towarzyszyło mi pytanie: „o czym to właściwe jest?”, ale pod koniec nie miałem już pytań, efekt opowieści o niczym jest zdecydowanie zamierzony i ma swój cel :)\nParę słów o polskim wydaniu. Twarda oprawa jest solidna, format został trochę powiększony, co bywa irytujące ze względu na ustawianie na półce, ale rozumiem, że pewnie takie były wymogi techniczne. Niestety jest to bardzo denerwujące przy magazynowaniu komiksów – ten format nie pasuje ani do półki z amerykanami, ani do tej z komiksem europejskim, ani z mangą.\nPrzy okazji zwrócę Państwa uwagę na jedno z nazwisk z naszego świata komiksowego – Pan Tomasz Sidorkiewicz, tłumacz. Od 10 lat czytam komiksy z jego tłumaczeniem i za każdym razem czyta się je świetnie, w „Przeklętym” tłumaczenie jest doskonale wyważone. Tak jak w oryginale słowa są surowe i padają oszczędnie. Świetna robota. Polskie wydanie oceniam na 5/5.\n1600 lat czekania na kolejny tom?\nPodsumowując – „Przeklęty” to świetny komiks dla dorosłego czytelnika, co prawda na początku zaskakuje brakiem celu, ale jak już się rozkręci, to wciąga jak bagno. Starannie przygotowany fabularnie, dokładnie narysowany i choć prosty, to z doskonałymi, nietuzinkowymi bohaterami. Jedyne, co mnie w nim drażniło, to… świadomość, że autorzy są zawaleni innymi zleceniami i pewnie nie szybko ujrzymy dalsze losy Przeklętego Kaina. A szkoda, bo ja już nie mogę się doczekać.\nTytuł oryginalny: Goddamned: Before The Flood\nPoprzedniNon Stop Comics – kwiecień 2018\nNastępnyTank Girl: Tom 2 – Recenzja


Duże zmiany w składkach na ZUS | EY Polska\n2 min. czytania 27 sie 2019\nZUS od zleceń jak na etacie Obie zmiany zostały ujęte w Wieloletnim Planie Finansowym Państwa na lata 2019-2022. I o ile zniesienie limitu 30-krotności zostało wprost wpisane do dokumentu, to drugą zmianę ujęto pod ogólnym hasłem „uszczelnienie systemu poboru składek na ubezpieczenia społeczne od umów śmieciowych”. O tym, że kryje się pod nim opodatkowanie wszystkich umów cywilnoprawnych pisał niedawno jeden z portali informacyjnych.\nW opublikowanej informacji czytamy, że resort pracy chce, aby składki ZUS były płacone od wszystkich umów cywilnoprawnych, choć najprawdopodobniej w pierwszej kolejności dotyczyć będą umów zlecenia. Jeśli te informacje się potwierdzą, to projekt nowelizacji przepisów ma być przedstawiony jeszcze w trakcie trwania obecnej kadencji Sejmu, tak aby zmiany mogłyby wejść w życie już w 2020 r.\nDziś obowiązek odprowadzania składek ZUS od umów cywilnoprawnych zależy od wielu czynników. W przypadku umów zleceń istnieje obowiązek naliczania i odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne do ZUS. Takiego obowiązku nie ma jednak w momencie, kiedy zleceniobiorca posiada inne tytuły do ubezpieczenia, których kwota jest równa lub wyższa niż minimalna krajowa. Składki ZUS są także odprowadzane od umów zleceń zawieranych ze studentami do 26 roku życia.\nNatomiast w przypadku umów o dzieło wygląda to tak, że gdy taka umowa jest zawierana z osobą, która nie jest nigdzie zatrudniona, to takiej osoby zlecający dzieło nie zgłasza do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego. Od takiej umowy nie odprowadza się wówczas składek ZUS, a jedynie podatek dochodowy.\nZniesienie limitu to za mało\nA co się zmieni w limicie 30-krotności składek na ZUS? Otóż kilka tygodni temu powrócił pomysł zniesienia tego limitu. Po zmianach składki emerytalna i rentowa będą należne od wynagrodzenia pracownika przez cały rok, niezależnie od jego wysokości. Dziś, gdy roczne zarobki pracownika przekraczają 30-krotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce (czyli w 2019 r. kwotę 142.950 zł brutto rocznie, czyli 11.900 zł brutto miesięcznie), pracodawca od kolejnego miesiąca zaprzestaje naliczania i przekazywania na konto ZUS składek emerytalnej i rentowej. Zmiana wpłynie zarówno na wysokość pensji netto, jak i koszty spółki.\nTrzeba przyznać, że planowane zmiany to dość odważne deklaracje w momencie, kiedy wyzwaniem wielu firm są braki kadrowe. Jak wynika z raportu EY „Efektywny pracodawca. Największe wyzwania stojące przed działami HR” aż 88 proc. firm przyznaje, że rekrutacja i narastająca presja płacowa to tylko część wyzwań działów HR. Kolejnym jest rotacja kadr.\nDodatkowo, znaczący wzrost kosztów, a w efekcie spadek konkurencyjności odczują branże, w których spora zmienność relacji z kontrahentami wymaga angażowania personelu głównie w oparciu o umowy zlecenia.


ŁÓŻKO CATLIN - Meble jakich szukasz - internetowy sklep meblowy Italiastyle.pl\nStrona główna Meble Łóżka ŁÓŻKO CATLIN\nTAPICEROWANE ŁÓŻKO Z PODUCHAMI DO SYPIALNI\n4882 4 882.00\nŁÓŻKO CATLIN 99 wariant Dodaj do koszyka Wybierz opcje produktu\n8 303.00 PLN\nOpis produktu: ŁÓŻKO CATLIN\nŁóżko CATLIN to wyjątkowe, pełne klasy i wdzięku łóżko do każdej sypialni, zarówno nowoczensej jak i klasycznej. Na zagłówku posiada dwie, lub jedną w przypadku pojedynczego łóżka, poduchy. Wyglądają one niczym dopełnienie mebla. Wśród wielu tkanin do wyboru są welur, bawełna, i wiele innych w różnych kolorach. To właśnie sprawia, że można je dopasować do zaaranżowanych wnętrz, biorąc pod uwagę zaplanowane tekstylia, dodatki, dywany czy inne meble. Łóżko CATLIN występuje w wielu rozmiarach, z różnorodnymi nóżkami do wyboru w OPCJACH PRODUKTU. Należy pamiętać, ze wybór nóżek o danej ilości centymetrów wysokości podności łóżko i jego wysokość.\nDla ułatwienia podzieliliśmy tkaniny na 3 kategorie cenowe, B, C, D. Zoabcz ceny kategorii i rodzaje tkanin w OPCJACH PRODUKTÓW.\nCena podstawowa dotyczy łóżka bez pojemnika na nóżkach BRICK lub CONO oraz o rozmiarach 90x190 cm lub 90x200 cm. Pozostałe ceny dopasowane do rozmiarów znajdziesz poniżej. Wybierz w OPCJACH PRODUKTÓW swój kolor i tkanine, nóżki, a w uwagach zamówienia poinformuj który rozmiar Cię interesuje.\n4882 4882 cena od PLN


238231 - 238320 of 2536950 results\nLEX nr 2647140 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nLEX nr 2647105 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nIII SAB/Wr 199/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu\nLEX nr 2631558 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nIII SAB/Wr 220/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu\nLEX nr 2630238 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nIII SAB/Wr 254/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu\nLEX nr 2630186 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nLEX nr 2723307 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII K 1210/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie\nLEX nr 2635063 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nLEX nr 2724231 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII K 261/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Zambrowie\nLEX nr 2669796 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII K 391/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Puławach\nLEX nr 2634928 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII K 419/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim\nLEX nr 2668347 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII K 818/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Prudniku\nLEX nr 2635711 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII K 858/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie\nLEX nr 2635058 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nLEX nr 2667467 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII K 869/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Kaliszu\nLEX nr 2673453 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII K 964/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim\nLEX nr 2639007 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII Ka 353/18 - Wyrok Sądu Okręgowego w Koninie\nLEX nr 2667420 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII Ka 521/17 - Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach\nLEX nr 2635709 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII Kow 237/19 - Postanowienie Sądu Okręgowego w Sieradzu\nLEX nr 3036231 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII Kow 45/19 - Postanowienie Sądu Okręgowego w Sieradzu\nLEX nr 3036327 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 1947/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683231 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 2771/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2625789 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 331/19 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2779337 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 3787/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2625751 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 802/17, Opuszczenie miejsca stałego pobytu jako przesłanka wymeldowania. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2637477 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 844/17, Ustalenie warunków zabudowy. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683229 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 846/17, Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683278 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 848/17, Obszar oddziaływania obiektu a przymiot strony postępowania. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2641295 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 851/17, Prawo ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie wymierzenia kary. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2648515 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 857/17, Odmowa stwierdzenia nieważności postanowienia. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683245 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 859/17, Przytoczenie podstaw kasacyjnych. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2630929 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 860/17, Legalizacja samowolnie zrealizowanych robót budowlanych. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2630917 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 861/17, Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2648432 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 866/17, Zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683266 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 867/17, Ustalenie warunków zabudowy. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683261 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 876/17, Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683262 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 878/17, Odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w postępowaniu naprawczym. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2637480 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 882/17, Przesłanki wznowienia postępowania. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683284 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 885/17, Odmowa wszczęcia postępowania. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683206 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OSK 893/17, Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sprawie rozbiórki. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2683243 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OZ 119/19 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2625795 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OZ 121/19 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2625856 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OZ 124/19 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 2717179 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII OZ 125/19 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego\nLEX nr 3133905 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII PK 279/17, Wady zawiadomienia o terminie rozprawy jako podstawa nieważności postępowania. Niewiążący charakter zarzutów apelacji. - Wyrok Sądu Najwyższego\nLEX nr 2623764 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII PK 37/18 - Postanowienie Sądu Najwyższego\nLEX nr 2622332 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII PK 40/18 - Postanowienie Sądu Najwyższego\nLEX nr 2622335 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII PK 41/18 - Postanowienie Sądu Najwyższego\nLEX nr 2622323 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII S 429/18 - Postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie\nLEX nr 2769852 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII S 7/19 - Postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu\nLEX nr 2638463 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bd 760/18, Istotność nowych okoliczności faktycznych i dowodów. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy\nLEX nr 2641490 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bd 798/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy\nLEX nr 2651011 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bk 24/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku\nLEX nr 2624628 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bk 30/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku\nLEX nr 3131473 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bk 716/18, Weryfikacja zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku\nLEX nr 2630216 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bk 742/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku\nLEX nr 3134621 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bk 753/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku\nLEX nr 3136938 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bk 763/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku\nLEX nr 3136900 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bk 774/18, Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego siostry zobowiązanej alimentacyjnie. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku\nLEX nr 2632105 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bk 786/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku\nLEX nr 3136946 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Bk 827/18, Ustalenie opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku\nLEX nr 2626751 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nLEX nr 2623634 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Go 27/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim\nLEX nr 3132386 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Go 55/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim\nLEX nr 2622774 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Go 68/19, Charakter katalogu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim\nLEX nr 2622742 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nLEX nr 2622826 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Go 886/18, Sytuacja dochodowa dłużnika w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności. Ocena zachowania dłużnika w trakcie postępowania egzekucyjnego a podstawy do umorzenia należności. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim\nLEX nr 2628785 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Go 900/18, Moc obowiązująca miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przez dniem 1 stycznia 1995 r. w kontekście treści art. 87 ust. 3 u.p.z.p. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim\nLEX nr 2625844 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Go 909/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim\nLEX nr 3131057 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Go 953/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim\nLEX nr 3135255 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Ke 31/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach\nLEX nr 2624606 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Ke 55/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach\nLEX nr 3137414 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Ke 56/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach\nLEX nr 3134945 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Ke 67/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach\nLEX nr 2627323 - postanowienie z dnia 21 lutego 2019 r.\nII SA/Ke 68/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach\nLEX nr 3131697 - wyrok z dnia 21 lutego 2019 r.


Liga Mistrzów: problemy głównego rywala Orlenu Wisły Płock - Sport WP SportoweFakty\nAdemar Leon, obok Orlenu Wisły Płock uznawany za faworyta grupy D Ligi Mistrzów, niespodziewanie stracił punkt w Finlandii. Wicemistrzowie Hiszpanii zremisowali na inaugurację z absolutnym debiutantem, Riihimaeki Cocks (19:19).\nMarcin Górczyński 12 Września 2018, 19:18\nNowicjusze zaskoczyli Abanca Ademar Leon. Postawili na twardą obronę, zamykali drogę przez środek i właściwie nie dopuszczali do czystej pozycji rzutowej. Sami zyskiwali więcej swobody w ataku, zresztą ich liderowi Nico Roennbergowi niewiele było trzeba. Lewy rozgrywający odpalał z dystansu i nabijał sobie statystyki. Fin nie tylko odpowiadał za zdobywanie bramek, ale też harował na własnej połowie. Jak tak dalej pójdzie, to nie zagrzeje długo miejsca w Riihimaeki Cocks.\nDebiutanci prowadzili przez całe spotkanie, w czym olbrzymia zasługa bramkarza Giedreiusa Morkunasa. Na odpowiedź golkiperów Ademar trzeba było długo czekać, dopiero wejście rezerwowego Dino Slavicia pozwoliło wicemistrzom Hiszpanii nadrabiać straty. Obudził się też nowy snajper Ivan Mosić, który po długiej pogoni doprowadził do remisu 19:19.\nNie było to wielkie widowisko, o czym świadczy rezultat, ale emocji nie brakło. Zespoły zostawiły sporo zdrowia i nie dawały za wygraną - w ostatnich ośmiu minutach nie padła ani jedna bramka.\nSkończyło się podziałem punktów. Dla Ademar to bardziej strata jednego oczka, chyba że w tym sezonie ich możliwości zostały przecenione.\nW kadrze Cocks znalazł się znany z Superligi Ołeksandr Kyrylenko.\nW rumuńskim kotle nie poradziło sobie norweskie Elverum. Dinamo, jeden z najbardziej międzynarodowych zespołów w stawce, wygrało 26:24. Po pierwszej kolejce można wyciągnąć na razie jeden wniosek - w grupie D zapowiada się na bardzo wyrównaną rywalizację, każdy może wygrać z każdym.\nRiihimaeki Cocks - Abanca Ademar Leon 19:19 (13:11)\nNajwięcej bramek: dla Cocks - Nico Roennberg 8, Jurij Łukjanczuk 4; dla Ademar - Ivan Mosić 5, David Fernandez Alonso 4\nDinamo Bukareszt - Elverum Handball 26:24 (12:11) Najwięcej bramek: dla Dinama - Amine Bannour 5, Ante Kuduz, Witalij Komogorow - po 4; dla Elverum - Lukas Sandell 7, Magnus Frederiksen 4\nCzy Orlen Wisła to lepszy zespół niż Ademar Leon?\nPiłka ręczna w Hiszpanii Leon Hiszpania Piłka ręczna w Europie Finlandia Piłka ręczna Abanca Ademar Leon Riihimaeki Cocks