"Książę do wzięcia", czyli analiza "Rywalek": marca 2017\nNastępna analiza 2 kwietnia\nMusimy przełożyć analizy o jeden tydzień, więc do zobaczenia w kwietniu!\n„Gwardzista” - rozdziały V i VI\nWyliczyłem wszystko idealnie. Jeśli America zdąży w ciągu najbliższych pięciu minut, nikt nie zauważy żadnego z nas.\n„A jeśli jednak zaliczy obsuwę...to ja poproszę o tego kata o przepastnym spojrzeniu”.\nWiedziałem, ile ryzykuję, ale nie mogłem wytrzymać z dala od niej. Potrzebowałem jej.\n...Wiecie co? Ten cytat to chyba najlepsze podsumowanie postaci Aspena Legera, jakie kiedykolwiek widziałam. Mam tylko jedno pytanie: Cass, dlaczego wciąż upierasz się, że mam traktować autora owych przemyśleń jak bohatera pozytywnego?\nAmisia szczęśliwie dociera na czas do sypialni jednej z byłych kandydatek; Aspen opuszcza swoją kryjówkę za zasłoną.\nKiedy próbowała do mnie podejść, wpadła na kanapę i dwa niskie stoliki, a potem potknęła się o brzeg dywanu. Nie chciałem jej niepokoić, ale naprawdę musiała bardziej uważać.\nAch, tak, Modelowa Wada Każdej Mary Sue – niezdarność. Drogie autorki powieści YA, kiedy wreszcie do was dotrze, że potykanie się nie zastąpi faktycznych (zamierzonych) przywar?\n– Przepraszam. Nie możemy zapalić światła?\n– Nie. – Przesunąłem się tak, żeby było jej łatwiej podejść. – Jeśli ktoś zauważy blask pod drzwiami, możemy zostać przyłapani. W ten korytarz mało kto zagląda, ale wolę nie ryzykować.\nNaprawdę, wart pac pałaca.\nAmisia chce wiedzieć, skąd Leger wytrzasnął miejsce na potajemną schadzkę; ten tłumaczy, że będąc gwardzistą zna już pałac jak własną kieszeń i wie, czy w danej części królewskiego domostwa będą w konkretnym czasie odbywać się patrole.\nPociągnąłem ją lekko, a ona usiadła koło mnie, ledwie widoczna w wąskiej plamie księżycowego światła. Uśmiechnęła się, ale zaraz spoważniała.\n– Jesteś pewien, że tu jest bezpiecznie? – Domyślałem się, że ma przed oczami plecy Woodworka i dłonie Marlee, że myśli o hańbie i o tym, że stracimy wszystko, jeśli nas ktoś przyłapie. Ale byłem pewny swoich umiejętności.\n...Tak. Twoich niezwykłych umiejętności, polegających na CHOWANIU SIĘ ZA ZASŁONKĄ.\nKochani, naprawdę; spróbujcie to objąć rozumem. Genialny plan Legera zakłada siedzenie w kącie jednego z opuszczonych pokoi. To wszystko. Ani on, ani Amisia nie mają żadnego dobrego alibi ani też wymówki (bo i skąd?), która mogłaby usprawiedliwić ich spotkanie. Jeżeli ktoś ich przyłapie – a w świetle ostatnich wydarzeń byłoby jak najbardziej rozsądnym, gdyby król nakazał całonocny patrol po zakamarkach (skoro instytucja monitoringu najwyraźniej nadal jest nieznana w Illei) – nic ich nie uratuje. Ba - istnieje spora szansa, że sama kara śmierci okaże się być niewystarczająca z punktu widzenia pałacu; ostatecznie trzeba nie lada bezczelności, aby powtórzyć przestępstwo przeciw koronie chwilę po tym, jak za identyczną przewinę pokazowo skazano parę innych nastolatków. Clarkson, było nie było władca despotycznego królestwa, naprawdę nie miałby żadnego powodu, aby tym razem dla przykładu nie ukarać również obu familii zdrajców – ostatecznie tego rodzaju buta naprawdę wygląda na policzek celowo wymierzony władzy państwa.\nCzy tego rodzaju obawy choć przez chwilę pojawiają się w pustych główkach naszych protagonistów? Oczywiście, że nie; oboje ględzą dużo o tym, na jak wielkie niebezpieczeństwo narażają się swoim idiotycznym zachowaniem, ale w rzeczywistości zdają się w ogóle nie zdawać sobie sprawy z tego, jak śmiertelną grę prowadzą – i wszystko to w imię zaspokojenia młodzieńczej chuci.\nNotka: Publikując analizę, zupełnie zapomniałam o obrazku, niniejszym naprawiam więc swój błąd:\n– Zaufaj mi, Mer. Musiałoby się zdarzyć mnóstwo nieprzewidzianych rzeczy, żeby ktoś nas tutaj znalazł.\nMhm. Na przykład...och, czy ja wiem...CLARKSON MÓGŁBY UZNAĆ, ŻE LEPIEJ DMUCHAĆ NA ZIMNE I ZACZĄĆ SPRAWDZAĆ, CZY WIECZORAMI WSZYSCY GWARDZIŚCI ZNAJDUJĄ SIĘ NA PATROLACH/W ŁÓŻKACH – I CZY PRZYPADKIEM NIGDZIE NIE ODNOTOWANO PRZYPADKU, W KTÓRYM STATUS ZAGINIONYCH W AKCJI PRZYSŁUGIWAŁBY ZARÓWNO GWARDZIŚCIE, JAK I KTÓREŚ Z KANDYDATEK.\nJej wzrok nadal był pełen wątpliwości, ale kiedy objąłem ją ramieniem, przytuliła się do mnie, potrzebując tego tak samo, jak ja.\n- Chrzanić życie mojej rodziny, grunt, że znów mogę cię obmacać!\nJak się czujesz? – Cieszyłem się, że w końcu mogę o to zapytać.\nWestchnęła tak ciężko, że aż się poruszyłem.\n– Chyba w porządku. Jestem głównie smutna i zła. – Nie zauważyła chyba, że jej dłoń instynktownie przesunęła się na moją nogę tuż nad kolanem, w miejsce, gdzie zawsze bawiła się wystrzępioną dziurą w moich dżinsach.\nAmisiu, radzę ci ze szczerego serca: biorąc pod uwagę wasze obecne położenie, postaraj się jakoś zapanować nad swymi instynktami (w sumie i tak można się cieszyć, że obejmują one wyłącznie okolice kolan...).\n– Chciałabym cofnąć te dwa dni i odzyskać Marlee. Cartera też, chociaż go nawet nie znałam.\n– Ja go znałem. Jest świetnym facetem. – Pomyślałem o jego rodzinie i zastanawiałem się, jak sobie poradzą bez głównego żywiciela.\n...Cass, czy ty to robisz celowo? Czy naprawdę starasz się, abyśmy z każdym kolejnym rozdziałem postrzegali Marlee i Cartera jako jeszcze głupszych i bardziej samolubnych, niż odcinek wcześniej?\n– Słyszałem, że cały czas powtarzał Marlee, że ją kocha, i starał się jej pomóc to znieść – powiedziałem ze smutkiem w głosie.\n– Owszem. Przynajmniej na początku. Potem już nie wiem, zostałam siłą zawleczona do pałacu.\nUśmiechnąłem się i pocałowałem ją w czubek głowy.\n– Tak, o tym też słyszałem. – W tym momencie zastanowiłem się, dlaczego nie powiedziałem jej, że to widziałem.\nSzczerze mówiąc, też nie do końca to rozumiem. Przecież to nie tak, że Aspen podglądał owo wydarzenie chyłkiem zza płota; cała pałacowa służba przyglądała się temu przedstawieniu.\nLeger chwali hart ducha Amisi, ta wyznaje, że ojczulek także jest z niej dumny:\n– (…) Królowa powiedziała, że nie powinnam była tak się zachowywać, ale cieszy się, że to zrobiłam. Trudno mi to zrozumieć. Prawie dobry pomysł, ale jednak nie. Ostatecznie i tak niczego nie zmienił.\n… No dobra, kochani, mam dla Was quiz.\nJesteś mieszkańcem/mieszkanką dystopicznej krainy YA. Król – tyran postanowił skatować twoją przyjaciółkę za złamanie prawa. Rzucasz się jej na pomoc, kierowany/a odruchem serca, choć wiesz, że niczego tak naprawdę nie ugrasz. Po całym zdarzeniu:\na) żałujesz, że w ogóle wyrwałeś/wyrwałaś się przed szereg – przyjaciółce w niczym to nie pomogło, a Tobie i Twojej rodzinie może poważnie zaszkodzić\nb) nie żałujesz, że próbowałeś/próbowałaś – Twoja przyjaciółka wie, że ma w Tobie oparcie, ale mimo wszystko boisz się, czy nie zostaną wobec Ciebie wyciągnięte przykre konsekwencje\nc) w ogóle nie żałujesz – precz z tyranią, nie pozwolisz, by katowano Twoich przyjaciół w imię bzdurnych przepisów, choćbyś miał/miała słono zapłacić za swe przekonania\nd) nie potrafisz objąć rozumem, jak ktokolwiek może nie zachwycać się Twoim heroizmem i jakim cudem Twój szlachetny czyn z miejsca nie zagwarantował Twej BBF bezpieczeństwa i weseliska na koszt pałacu.\nOdpowiedzi a, b i c – jesteś istotą ludzką, targaną ludzkimi emocjami i wątpliwościami; niestety, w warunkach YA oznacza to, że wylądujesz w najlepszym przypadku w roli trzecioplanowego statysty. Odpowiedź d – gratulacje, jesteś prawdziwą Mary Sue; twój psychopatyczny tru loff czeka tuż za rogiem!\nAspen zapewnia Ami, że dla niego ów gest miał ogromne znaczenie:\n– Zastanawiałem się, czy Eliminacje cię zmieniły. Jesteś otaczana tak dobrą opieką i wszystko tu jest takie eleganckie, że zastanawiałem się, czy jeszcze jesteś tą samą Ami. To mi udowodniło, że tak, że nie udało im się na ciebie wpłynąć.\n– Udało im się na mnie wpłynąć, tylko nie w taki sposób – warknęła ostro. – To miejsce co chwila przypomina mi o tym, że nie urodziłam się do takich rzeczy.\nWiesz co, Amisiu? Masz rację. Mówię absolutnie poważnie. Epizod z chłostą wykazał wyraźnie (do czego zresztą przyznałaś się wprost Maxonowi w „Elicie”), że nie nadajesz się do roli członka rodziny panującej, zwłaszcza gdy głowa owej rodziny jest (rzekomym) tyranem i w pełni wykorzystuje możliwości, jakie daje mu bycie władcą dystopicznej monarchii absolutnej.\nWięc...po diabła nadal tu siedzisz?\nKochani, pomyślcie tylko. America nie ma pojęcia, co wydarzy się w „Jedynej” - nie wie, iż na tronie już za kilka miesięcy zasiądzie jej ukochany misio – tulisio. Bajdurzenia Maksia o tym, jak to tatuś odda mu koronę, gdy książę wejdzie w okres 20+ włóżmy między bajki (Clarkson jest doprawdy zbyt rozsądny na to, by abdykować bez powodu na rzecz tej nierozgarniętej lebiegi) – póki co wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że król Clarkson będzie sprawował władzę w Illei jeszcze dobrych kilkanaście lub nawet kilkadziesiąt lat. To zaś oznacza, że jeśli Amisia zgodzi się wyjść za Maxona i zostać księżniczką, przez długi czas będzie firmować swoją osobą wszelakie egzekucje i prześladowania, tak jak to teraz czyni Amberly.\nMało tego – nie ma żadnej gwarancji, że sytuacja nie będzie wyglądała równie źle, gdy do władzy dorwie się Maksio. Tak, chłopię niby brzydzi się przemocą, ale z drugiej strony – w tej serii jest naprawdę wiele znaków ostrzegawczych, które sugerują, że gdyby nie ingerencja zakochanej w swej pacynce autorki, to Maxon mógłby się okazać znacznie gorszy od swego papy. Jest kompletnie pozbawiony empatii (vide Ekspresowe Eliminacje), ma tendencję do ignorowania komentarzy, które są nie po jego myśli (vide błagania Clarksona, by wreszcie zaczął używać mózgu) i potrafi być bardzo, ale to bardzo mściwy (końcówka „Jedynej” i ślub z Kriss na złość Amisi). Oczywiście, Amisia jest zakochana i patrzy na niego przez różowiutkie okulary...a raczej patrzyła do momentu ukarania Marlee i Cartera, bowiem na obecnym etapie zakłada, że Maksio jest współwinny ich nieszczęścia – a to wskazuje na spore prawdopodobieństwo kontynuowania tatusiowych praktyk.\nNaprawdę, Amisiu, chuć czy nie chuć – jeżeli jesteś głęboko przekonana, że nie byłabyś w stanie spokojnie patrzeć, jak na twoich oczach i za twoim przyzwoleniem torturowani są Illeańczycy, to...no cóż, nie bardzo wiem, co jeszcze musiałoby się zdarzyć, by przekonać cię ostatecznie, że ubieganie się o obrączkę może nie być najszczęśliwszym z pomysłów.\nSmutna Amisia wtula się w Legera, ten natomiast stara się ją pocieszyć w dosyć okrężny sposób:\n– Posłuchaj, Mer – zacząłem, wiedząc, że trzeba przebrnąć przez to, co złe, żeby dojść do czegoś dobrego – musisz pamiętać, że Maxon jest dobrym aktorem. Zawsze zachowuje się nienagannie, jakby był ponad tym wszystkim, ale jest tylko człowiekiem i tak samo jak każdy ma swoje wady. Wiem, że ci na nim zależy, bo inaczej byś tu nie została, ale powinnaś pamiętać, że on nie jest prawdziwy.\nSkinęła głową, a ja odniosłem wrażenie, że nie było to dla niej całkowitym zaskoczeniem, zupełnie jakby jakaś część jej od początku się tego spodziewała.\n– Lepiej, żebyś się teraz przekonała. Co by było, gdybyś wyszła za niego i dowiedziała się o tym dopiero później?\nNo i teraz jestem w kropce: gratulować Aspenowi rzadkiego przejawu logicznego rozumowania (osoba publiczna, w dodatku biorąca udział w reality show, najprawdopodobniej nie odkrywa wszystkich kart przed uczestniczkami konkursu), czy też wzdychać ciężko, wiedząc, że na 99% doprowadził go do tych wniosków nie zdrowy rozsądek, a niechęć do konkurenta?\n– Wiem – westchnęła. – Sama się nad tym zastanawiałam.\nStarałem się nie myśleć o tym, że już się zastanawiała, jak wyglądałoby jej życie w małżeństwie z Maxonem. To było częścią Eliminacji, wcześniej czy później musiała zacząć o tym myśleć. Ale to już przeszłość.\nPoprawka: to byłaby przeszłość, gdyby Amisia wreszcie zdołała dodać dwa do dwóch.\n– Masz ogromne serce, Mer. Wiem, że trudno ci się pogodzić z różnymi rzeczami, ale naprawdę nie ma nic złego w tym, że tak się czujesz. To wszystko.\nZastanowiła się w milczeniu nad moimi słowami.\n– Czuję się okropnie głupia.\n– Nie jesteś głupia – sprzeciwiłem się.\nMusiałem jakoś poprawić jej nastrój.\n– Mer, czy uważasz, że ja jestem mądry?\nNo cóż, Aspen, muszę Ci oddać sprawiedliwość, rzeczywiście opowiadasz przednie dowcipy: z tego retorycznego pytania śmiałam się dobrą minutę.\n– Oczywiście – odparła pogodniej.\n– Bo jestem. I jestem o wiele za mądry na to, żeby zakochać się w głupiej dziewczynie, więc możesz od razu to wykluczyć.\nCóż, biorąc pod uwagę, że intelektualnie jesteście z Amisią na podobnym poziomie...resztę dośpiewaj sobie sam.\nJej śmiech był niewiele głośniejszy od szeptu, ale wystarczył, żeby rozproszyć smutek. Miałem własne lęki związane z Eliminacjami i powinienem spróbować lepiej ją zrozumieć. Nie chciała wysyłać swojego zgłoszenia. Ja tego chciałem. To była moja wina.\nCóż...nie. Owszem, zachęcałeś ją do tego, ale decydującym czynnikiem okazała się być łapówka ze strony mamusi.\nSetki razy chciałem się wytłumaczyć, błagać o przebaczenie, które już od niej otrzymałem. Nie zasługiwałem na nie. Może teraz. Może to był odpowiedni czas i mogłem w końcu naprawdę ją przeprosić.\nWiecie, co jest tu najzabawniejsze? Aspen ma gorące pragnienie kajać się za coś, czego nie zrobił (zmuszenie Ami do udziału w Eliminacjach), natomiast ani mu w głowie przepraszać za coś, co faktycznie zrobił (awantura spowodowana faktem, że Amisia ośmieliła się nakarmić Samca Alfa).\n– Mam poczucie, że okropnie cię skrzywdziłam – oznajmiła ze wstydem w głosie. – Nie rozumiem, jak to możliwe, że dalej mnie kochasz.\nWestchnąłem. Zachowywała się, jakby to ona potrzebowała przebaczenia, chociaż z całą pewnością było na odwrót.\nCóż...tak i nie. Tak, jesteś jej winny przeprosiny za tę żenującą awanturę w „Rywalkach”, ale obiektywnie rzecz biorąc Amisia odwdzięcza ci się cokolwiek nieproporcjonalnie za ów pokaz bucery, nieustannie wodząc cię za nos i dając ci nadzieję.\nNie wiedziałem, jak jej to wyjaśnić. Nie było słów dostatecznie wielkich, by ogarnąć to, co do niej czułem. Nawet ja nie potrafiłem tego zrozumieć.\n– Tak po prostu jest. Niebo jest niebieskie, słońce jest jasne, a Aspen na zawsze kocha Americę. Tak już został urządzony ten świat.\n...To niesprawiedliwe, „Korona” już dawno za nami, a ja nadal nie mogę się odpędzić od ducha przydupasa.\nMówię szczerze, Mer, jesteś jedyną dziewczyną, na której mi kiedykolwiek zależało. Nie potrafię sobie wyobrazić siebie z inną. Starałem się na to przygotować, na wszelki wypadek, ale po prostu… nie potrafiłem.\n- No, ale nie ma co się martwić na zapas, ta twoja pokojówka wygląda całkiem-całkiem; jestem dziwnie przekonany, że zdoła jakoś zaradzić memu brakowi wyobraźni.\nKiedy słowa zawiodły, nasze ciała zareagowały. Nie było żadnych pocałunków, nic poza pospiesznymi uściskami, ale tylko tego było nam potrzeba. Czułem to samo, co dawniej w Karolinie, i byłem pewien, że uda nam się wrócić do tamtych czasów. Może nawet osiągnąć coś więcej.\nSłowo daję, gdyby nominowano was do Nagrody Darwina, nie tylko wygralibyście w cuglach, ale sam Karol zapewne powróciłby na chwilę do świata żywych tylko po to, by osobiście uścisnąć dłonie tak wybitnych laureatów.\n– Nie możemy tu dłużej zostawać – powiedziałem, żałując, że to musi być prawda. – Wierzę w moje możliwości, ale nie chciałbym kusić losu.\nWstała niechętnie, a ja przytuliłem ją jeszcze raz z nadzieją, że to będzie dodawać mi sił, dopóki znowu nie będę mógł się z nią zobaczyć. Przylgnęła do mnie mocno, jakby się bała mnie wypuścić.\nProszę, niech okaże się, że Clarkson akurat cierpi na bezsenność i niech przypomni sobie, że kiedyś w roztargnieniu zostawił tu Bardzo Ważne Dokumenty, proszę, niech okaże się, że Clarkson akurat cierpi na bezsenność...\n– Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale naprawdę mi przykro, że Maxon okazał się takim nieprzyjemnym facetem. Chciałem cię odzyskać, ale nie chciałem, żebyś została zraniona. Szczególnie w taki sposób.\nMasz rację: znając twoje przemyślenia, bardzo trudno w to uwierzyć.\nA swoją drogą...zwróćcie uwagę na to subtelne psychologiczne zagranie. Aspen już nie tyle sugeruje współwinę Maksia w całym tym bałaganie, co wprost wyraża „żal”, że książę okazał się szują – a wszystko to pod płaszczykiem sztucznej troski. Brawo, panie Leger, doprawdy urocze i niezwykle dojrzałe zagranie.\n– Ale to jeszcze nie koniec, przynajmniej dopóki tu jestem.\n– Wiem, przecież znam cię dobrze. Nie wycofujesz się, żeby twoja rodzina dalej dostawała pieniądze i żebyś mogła się ze mną widywać, ale on musiałby cofnąć czas, żeby to naprawić.\nAaa, czyli próbujecie usprawiedliwić pobyt Amisi w pałacu jej zapobiegliwością? Cóż, może i bym to kupiła, gdyby nie fakt, że czytałam „Elitę” i jak żywo z przemyśleń Amisi nie wynika, by sytuacja materialna jej rodziny była decydującym czynnikiem wewnętrznego konfliktu „zostać czy uciec”. Wszystko jak zwykle sprowadzało się tam do tru loffa i motyli w brzuchu naszej heroiny.\n...A swoją drogą, pogratulować rozmiaru ego, panie Leger.\n– Oparłem podbródek na jej głowie, trzymając ją przy sobie tak długo, jak tylko mogłem. – Nie martw się, Mer. Zaopiekuję się tobą.\nRozdział rozpoczyna się koszmarem Aspena:\nAmerica siedziała po drugiej stronie sali, przywiązana do tronu, a Maxon trzymał jej rękę na ramieniu, próbując zmusić do posłuszeństwa. Jej pełne lęku oczy spotkały się z moimi, walczyła, żeby do mnie wrócić. Ale w tym momencie zauważyłem, że Maxon także na mnie patrzy. Jego wzrok był złowrogi, w tym momencie bardzo przypominał swojego ojca.\nJa wiem, że człowiek nie jest w stanie kontrolować swoich snów, ale mimo wszystko rozczula mnie, że w podświadomości Legera Amisia mogłaby stanąć u boku Maksia wyłącznie z powodu przymusu, a nie własnego wyboru, podyktowanego zresztą głównie chucią.\nWiedziałem, że muszę biec do niej, rozwiązać ją, żebyśmy mogli uciec. Ale nie mogłem się poruszyć. Ja także byłem związany, tak jak przedtem Woodwork. Obezwładniający strach przemknął po mojej skórze. Niezależnie od tego, jak bardzo się staraliśmy, nie byliśmy w stanie ocalić się nawzajem.\nCóż, biorąc pod uwagę, że wasze starania składają się głównie z niepotrzebnego kuszenia losu...\nMaksiu wkłada na głowę Amisi koronę, ta jednak nie chce się trzymać:\nNiezrażony niepowodzeniem, Maxon sięgnął do kieszeni i wyjął coś, co wyglądało jak dwustronna szpilka. Zaczepił jeden koniec o koronę i docisnął, mocując ją na głowie Ameriki. Kiedy zaostrzona szpilka zagłębiła się w jej ciało, poczułem dwa potężne uderzenia w plecy i wrzasnąłem z nagłego bólu. Czekałem, aż poczuję spływającą krew, ale nic takiego nie nastąpiło. Zamiast tego patrzyłem, jak krew wypływa spod szpilek na głowie Ameriki, mieszając się z rudością jej włosów i klejąc się do jej skóry. Maxon z uśmiechem wbijał jedną szpilkę za drugą, a ja krzyczałem z bólu za każdym razem, kiedy przebijał skórę Ameriki. Patrzyłem z przerażeniem, jak zalewa ją spływająca spod korony krew.\nCass, jeżeli to miał być swego rodzaju symbolizm, to...bardzo cię proszę, nie idź tą drogą.\nAspen budzi się gwałtownie, roztrzęsiony.\nNatychmiast pomyślałem o Woodworku i Marlee. We śnie bez wahania zgodziłbym się na cierpienie, gdyby dzięki temu zostało ono oszczędzone Americe.\nSzkoda, że nie zdobyłeś się na podobny heroizm, GDY NA TWOICH OCZACH KATOWANO TWOJEGO DZIEWIĘCIOLETNIEGO BRACISZKA.\n...Z drugiej strony, kluczem w owym cytacie może być fragment „we śnie”.\nCzy Woodwork czuł się tak samo? Czy żałował, że nie może przyjąć podwójnej kary, żeby oszczędzić Marlee?\nCass, wiesz, dlaczego twoje usilne promowanie motywu Marlee i Cartera - Kochanków Przeklętych przez Gwiazdy absolutnie nie działa? Ponieważ Woodwork w ogóle nie musiałby patrzeć, jak chłoszczą jego damę serca (samemu także zbierając cięgi), gdyby w swoim czasie ruszył mózgiem.\nNaprawdę, autorko – dlaczego niby moje serce miałoby krwawić ze współczucia dla pary pozbawionych wyobraźni głupków, dla zaspokojenia swojej chuci gotowych zaryzykować życiem nie tylko swoim, ale i swojego kochania? Pamiętajmy, drodzy czytelnicy, że chłosta była wynikiem intensywnych apelacji Maksia, który robił, co mógł, aby przekonać ojca do złagodzenia kary – i udało mu się to. Gdyby Maxon wypiął się na nasze gołąbeczki, Marlee i Carter pokazowo zadyndaliby na stryczku. A skoro Woodwork uznał, że małe figo-fago warte jest ryzyka utraty życia przez ukochaną... Cóż, nie jestem pewna, czy jego miłość faktycznie była tak głęboka, jak lubi to przedstawiać Cass.\nNajwyraźniej Leger narobił trochę hałasu śniąc/budząc się, bowiem Avery pyta go, czy wszystko gra.\nPrzewróciłem się na bok, żeby leżeć twarzą do niego, chociaż nic nie widziałem. Tylko kwatery wyższych oficerów miały okna.\nWiecie co? To w sumie dosyć ironiczne, że gwardziści jako jedyni w pałacu najwyraźniej nie muszą obawiać się rzucanych przez Miecia i Henia cegieł.\n– Nie wiem. Nie będzie ci przeszkadzało, jeśli przez chwilę będę głośno myślał?\n– Nie ma sprawy. – Avery był świetnym przyjacielem, więc mogłem przynajmniej poświęcić dla niego kilka minut swojego snu.\nCóż, to bardzo miło z twojej strony, ale...co z pozostałymi gwardzistami w tym pokoju? Jak się za chwilę przekonamy, „przemyślenia” Avery'ego mogłyby ściągnąć na niego spore duże kłopoty – dodajmy do tego fakt, że młodzi gwardziści zapewne nadal są u króla na cenzurowanym i że byłoby najlogiczniejszym z logicznych ruchów, gdyby Clarkson na wszelki wypadek zainstalował wśród nich wtykę i otrzymujemy pewne wytłumaczenie fenomenu przyjaźni gwardzisty z Bronxu i Legera: ot, ciągnie swój do swego.\nNo, chyba że uznamy, iż Avery i Aspen mają dwuosobową kwaterę...co z kolei każe mi się zastanawiać, ileż to pomieszczeń w (wzorowanym, jak wiemy, na chałupie producenta filmowego) pałacu zajmuje tylko i li królewska służba. Dodajmy do tego kompletnie nieużywane i powoli obrastające w pajęczyny pokoje byłych kandydatek i wychodzi na to, że domostwo Maxona posiada magiczne właściwości namiotów z uniwersum Harry'ego Pottera.\n– Myślałem o Woodworku i Marlee. I o lady Americe.\n– Dlaczego o niej? – zapytałem, także siadając.\n- Ciebie też mam zacząć nienawidzić?!\n– Kiedy zobaczyłem, jak lady America biegnie do Marlee, w pierwszej chwili poczułem na nią złość. Czy nie powinna być mądrzejsza? Woodwork i Marlee popełnili błąd i musieli zostać ukarani. Król i książę Maxon musieli wyegzekwować obowiązujące prawo, prawda?\nAvery, lubię cię, nie spier*** tego.\n(…) Ale kiedy pokojówki i kamerdynerzy o tym rozmawiają, cały czas wychwalają lady Americę. Dla mnie to nie ma sensu, bo moim zdaniem postąpiła źle. Ale, no cóż, oni są tutaj o wiele dłużej niż ja. Może widzieli znacznie więcej. Może o czymś wiedzą. A jeśli tak jest i jeśli oni uważają, że lady America zrobiła słusznie… w takim razie czego ja nie wiem?\nAspen, to jest rzekomo twój najlepszy kumpel. Jak mogłeś mu nie wyjaśnić, że tkwi w opku, w którym rolę naczelnej Mary Sue odgrywa Amisia?! Nic dziwnego, że biedak jest kompletnie zagubiony; życie w Cassolandzie bez tego rodzaju wiedzy musi być niezwykle frustrujące.\nZnajdowaliśmy się na grząskim gruncie, ale Avery był moim przyjacielem, najlepszym, jakiego kiedykolwiek miałem. Powierzyłbym mu swoje życie, a w pałacu zawsze dobrze było móc liczyć na wiernego sprzymierzeńca.\nSłowo daję, nic nie ucieszyłoby mnie bardziej niż fabularny twist, w wyniku którego okazałoby się, że to AVERY jest ową wspomnianą przeze mnie wcześniej wtyką i sprytnie manipuluje Legerem, aby ten zdradził mu swoją nieprzychylną opinię na temat rodziny królewskiej (nie, żeby – jak mieliśmy już okazję zaobserwować – Aspen potrzebował specjalnej zachęty do dzielenia się antymonarchistycznymi przemyśleniami...).\n– To rzeczywiście dobre pytanie. Warto się zastanowić.\n– Właśnie. Na przykład czasem, kiedy stoję na straży w gabinecie króla, książę pracuje nad czymś, a potem wychodzi, żeby zająć się czymś innym. Król Clarkson bierze wtedy robotę księcia Maxona i wycofuje połowę zmian. Dlaczego? Nie mógłby przynajmniej porozmawiać z nim o tym? Myślałem, że stara się go wyszkolić.\nAvery, moja sympatia do ciebie właśnie jakby zmalała (no, chyba że rzeczywiście jesteś szpiegiem króla, w takim razie zwracam honor). Naprawdę nie potrafisz wykoncypować, dlaczego Clarkson musi przepisywać od nowa wszelakie dekrety tworzone przez tego półgłówka? Zapewniam, że wszelakie rozmowy na niewiele się tu zdadzą, jako że Maxon uparł się odbierać uwagi ojca jako złośliwe przytyki do własnej osoby i nigdy nawet nie zaświta mu w pustej łepetynie, że tatuś może mieć rację, krytykując jego bezsensowne pomysły.\n– Nie wiem. Zależy mu na zachowaniu kontroli? – Kiedy to powiedziałem, uświadomiłem sobie, że to musi być przynajmniej częściowo prawda. Czasem podejrzewałem, że Maxon nie wie o wszystkim, co się dzieje.\nChłopie, Maksiu udowodnił wielokrotnie, że nie radzi sobie nawet w kałuży – po gwizdek wrzucać go do oceanu?\nMoże Maxon nie jest tak kompetentny, jak zdaniem króla powinien być na tym etapie.\nWyrzuć to „może” i otrzymamy najmądrzejsze zdanie, jako wyszło z twoich ust w całej serii.\n– A jeśli książę jest bardziej kompetentny, a królowi się to nie podoba?\n– Trudno w to uwierzyć. Maxon strasznie łatwo traci koncentrację.\n...Aspen, przestań, ja nie chcę ci kibicować.\n– Hmmm. – Avery poruszył się w ciemności. – Może masz rację. Po prostu wydaje mi się, że ludzie odbierają go inaczej niż króla. I mówią o lady Americe w taki sposób, że gdyby to od nich zależało, zostałaby księżniczką. Skoro ona potrafi się w ten sposób sprzeciwiać, czy to znaczy, że Maxon także?\nAvery, zauważyłeś może, co zdziałał sprzeciw Ameriki? Podpowiem ci: zupełnie nic. Masz zatem odpowiedź na pytanie, ile dla króla (i słusznie) znaczą protesty jego syna.\n...A raczej, znaczą zawsze poza tym jednym, jedynym przypadkiem. Dlaczego nikt z tłumu klakierów Amisi nadal nie zauważył, że jej pokazowy bieg przez przeszkody był wyłącznie pustym (choć szczerym) gestem – podczas gdy prawdziwym bohaterem jest tu Maxon, który zdołał przekonać ojca, by zastąpił karę śmierci chłostą?\nJego pytanie dotknęło kwestii, nad którymi nie chciałem się zastanawiać. Czy to możliwe, żeby Maxon w rzeczywistości sprzeciwiał się ojcu?\nOwszem, i to całkiem często; jego protesty dotyczą głównie konieczności ciężkiej pracy na rzecz narodu.\nA jeśli tak, to czy sprzeciwiał się także koronie i temu, co się z nią wiązało? Nigdy nie byłem szczególnym zwolennikiem monarchii, nie potrafiłbym chyba nienawidzić nikogo, kto by z nią walczył.\nW takim razie możesz odetchnąć z ulgą i nadal wygodnie mościć się w swym kokonie pogardy dla konkurenta, bowiem protesty Maksia dotyczą tylko i wyłącznie konieczności nauki rządzenia krajem; troska o los zwykłych obywateli zasadniczo nie spędza mu snu z powiek.\nAle moja miłość do Ameriki była silniejsza od wszystkiego innego, a ponieważ Maxon stał między mną a moją miłością, nie przypuszczałem, by mógł powiedzieć lub zrobić cokolwiek, co sprawiłoby, że uznałbym go za przyzwoitego człowieka.\nCass? To nie jest romantyczne. Naprawdę. Motyw tru loffa – pitekantropusa, uznającego kobietę za swoją własność i traktującego skrajnie nieobiektywnie (także w kwestiach nie związanych ze światem uczuć) potencjalnego rywala nie jest romantyczny. Jacob Black nie był romantyczny. Jared Howe nie był romantyczny. Aspen Leger także nie jest romantyczny. Szczerze mówiąc, obecnie zaczyna mi się jawić jak rasowy psychol – stalker, któremu obiekt obsesji przesłania świat do tego stopnia, iż nie jest w stanie myśleć narządem innym niż penis.\n– Naprawdę nie wiem – odparłem szczerze. – Nie zapobiegł wykonaniu kary na Woodworku.\nNaprawdę, Cass – co tu się wyrabia?\n„Karą za taką zbrodnię jest śmierć! Jednak litościwy książę Maxon postanowił oszczędzić życie tych zdrajców. Niech żyje książę Maxon!”\n„Elita”, rozdział 9\nSerio, chyba po raz pierwszy w tej serii autentycznie żal mi Maxona – to bodaj jedyna naprawdę heroiczna i niesamolubna rzecz, jaką zrobił na przestrzeni całej serii, a i tak wszyscy wolą skupiać się na Amisi i jej dramatycznych wrzaskach.\n– To prawda, ale to nie znaczy, że mu się to podobało.\nChodzi mi tylko o to, że uczono nas obserwowania każdej osoby wchodzącej do pałacu i poszukiwania ukrytych intencji. Może powinniśmy robić to samo w przypadku osób, które już tu są.\nJa tam radziłabym póki co skupić się jednak na punkcie pierwszym, z którym – jak niejednokrotnie mieliśmy okazję zaobserwować – nadal macie niejakie problemy.\n– Możesz mieć sporo racji – przyznałem.\n– To jasne. To ja tu jestem mózgiem. – Avery poprawił kołdrę, kładąc się z powrotem.\n– No to śpij już, geniuszu. Jutro przyda nam się twój intelekt – zażartowałem.\n– Pracuję nad tym. – Leżał nieruchomo jakąś minutę, a potem znowu się odezwał: – Stary, dzięki, że mnie wysłuchałeś.\n– Nie ma za co. Od czego ma się przyjaciół?\n– Wiem. – Znowu ziewnął. – Brakuje mi Woodworka.\n– Wiem. Mnie też.\nI to już wszystko na dziś. A w następnym odcinku: rozmowy z Amisią i tajemniczym stajennym.\n„Gwardzista” - Rozdziały III i IV\nOśrodek stara się uspokoić, biorąc prysznic i szykując mundur. Następnie nasz dzielny bezmózg udaje się do gabinetu króla.\n– Zakażemy ekipom telewizyjnym wstępu do pałacu aż do odwołania – powiedział król Clarkson, a jego doradca notował pospiesznie każde słowo. – Jestem pewien, że dziewczęta zapamiętają dzisiejszą lekcję, ale powiedz też Silvii, żeby popracowała nad ich zachowaniem. – Potrząsnął głową. – Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, co wstąpiło w tę dziewczynę, że zrobiła coś tak głupiego.\nJestem z tobą, Clarkson, jak zwykle zresztą, bo też nie ogarniam, jak można być tak bezmyślnym jak Marlee i Carter.\n- Była faworytką.\nMoże twoją faworytką – pomyślałem, przechodząc przez pokój. Biurko króla było szerokie i ciemne, a ja bez słowa sięgnąłem do tacy, na której leżały listy do wysłania.\nI co w tym złego, że była faworytką króla? To była całkiem niezła dziewczyna, pomijając pomroczność jasną, która ją dopadła z miłoździ. Ale żadna do pięt nie dorasta Amisi, więc o czym my tu w ogóle mówimy.\nClarkson każe doradcy pilnować też panny Singer. Przydupas uspokaja, że nikt właściwie nie widział wyskoku Amisi, więc nie ma czym się przejmować, a jakby co zawsze można jej idiotyzm zwalić na silne emocje. Clarkson jest bardzo niezadowolony z tego, że tak durna i nieokrzesana Piątka zaszła w rywalizacji bardzo daleko.\n– Dlaczego wasza wysokość nie odeśle jej po prostu do domu? Nie wymyśli jakiegoś powodu, żeby ją wyeliminować? Na pewno dałoby się coś zorganizować.\n– Maxon by się domyślił. Nie spuszcza oka z tych dziewcząt. Nieważne – stwierdził król, przysuwając się z powrotem do biurka. – To jasne, że ona nie ma odpowiednich kwalifikacji i prędzej czy później to się stanie wyraźnie widoczne.\nI tu się niestety, stary, mocno mylisz. Skoro Maksio nie odesłał jeszcze tej bucowatej kretynki po jej licznych wybrykach, to już jej nie odeśle.\n- W razie potrzeby podejmiemy bardziej stanowcze kroki.\nPowiedział Clarkson, obracając w dłoniach wizytówkę firmy The Rebels Henio&Miecio Ltd.\nZabrałem listy i chociaż nikt nie zwrócił na to uwagi, szybko skłoniłem się, wychodząc z gabinetu. Nie byłem pewien, co o tym myślę. Chciałem, żeby America znalazła się jak najdalej poza zasięgiem Maxona. Ale sposób, w jaki król Clarkson mówił o Eliminacjach, kazał mi podejrzewać, że kryje się w tym coś więcej, może coś mrocznego. Czy America mogła paść ofiarą jednego z jego kaprysów? A jeśli była „przypadkowym wyborem”, czy to znaczyło, że znalazła się tu celowo? Została sprowadzona tylko po to, żeby można ją było odrzucić? Skoro tak, czy znajdowała się tu jakaś dziewczyna, która od początku miała zostać wybrana? Czy nadal brała udział w rywalizacji?\nPrzynajmniej miałem o czym myśleć, kiedy będę stał przez całą noc pod drzwiami Ameriki. Przekartkowałem listy, odczytując po drodze adresy. W małym biurze pocztowym trzech starszych mężczyzn sortowało przychodzące i wysyłane listy. Z koszyka podpisanego KANDYDATKI dosłownie wysypywały się listy od fanów. Nie byłem pewien, ile z nich w ogóle pokazywano adresatkom.\n– Cześć, Leger. Jak leci? – zapytał Charlie.\n– Tak sobie – przyznałem, oddając mu listy do ręki, żeby nie ryzykować, że zginą w stosie korespondencji.\n– Każdy z nas miewał lepsze dni, nie? Przynajmniej żyją.\n– Słyszałeś o tej dziewczynie, która do nich pobiegła? – zapytał Mertin, obracając się razem z krzesłem. – To było coś, prawda?\nNie ma to jak kawał dobrego show.\nCole także się odwrócił. Był wyjątkowo małomównym mężczyzną, idealnie pasującym do pracy przy korespondencji, ale nawet on wydawał się zainteresowany tą sprawą. Skinąłem głową i splotłem ramiona.\n– I co o tym myślisz? – spytał Charlie.\nWzruszyłem ramionami. Wydawało się, że zdaniem większości osób America postąpiła bohatersko, ale wiedziałem, że gdyby ktokolwiek powiedział to przy kimś, kto był głęboko oddany królowi Clarksonowi, mógłby wpakować się w poważne kłopoty. Na razie obojętność wydawała się najlepszym podejściem.\nTrzeba było wykazać się podobną ostrożnością w rozmowie ze stajennym, ty ciołku. Ośrodek dyplomatycznie stwierdza, że było to szaleństwo, ale nie wdaje się w dyskusję, czy uważa to za bohaterstwo czy głupotę. Następnie zmywa się na obchód.\nPoszedłem do magazynu, żeby zabrać laskę, chociaż nie widziałem sensu w jej noszeniu. Wolałem broń palną. Kiedy wszedłem po schodach i znalazłem się na pierwszym piętrze, zobaczyłem idącą w moją stronę Celeste. Kiedy tylko mnie rozpoznała, jej zachowanie natychmiast się zmieniło. Wydawało się, że w odróżnieniu od swojej matki, ta dziewczyna jest przynajmniej zdolna do odczuwania wstydu. Podeszła do mnie niepewnie i zatrzymała się.\n– Panie gwardzisto.\n– Panienko – skłoniłem się przed nią.\nJej rysy sprawiały wrażenie wyostrzonych, kiedy stała i zastanawiała się nad doborem słów.\n– Chciałam tylko mieć pewność, że wie pan, że nasza rozmowa wczoraj dotyczyła tylko płaszczyzny profesjonalnej.\nOmal nie roześmiałem się jej w twarz. Mogła sobie trzymać ręce przyzwoicie na plecach, ale nie dało się nie zauważyć, że próbowała ze mną flirtować. Sama była bliska złamania zasad. Kiedy powiedziałem jej, że zanim zostałem gwardzistą, byłem Szóstką, zasugerowała, że zamiast zostawać w armii, powinienem zainteresować się modelingiem. Dokładniej rzecz biorąc, powiedziała: „Jeśli mi się tu nie uda, będziemy w tej samej klasie. Poszukaj mnie, kiedy stąd wyjdziesz”.\nCeleste nie była dziewczyną, która by na kogoś czekała, więc nie przypuszczałem, żeby choć odrobinę zależało jej na mnie. Podejrzewałem też, że mogła tego wieczoru powiedzieć więcej, niż chciała, ponieważ wypiła odrobinę za dużo. Ale po tej rozmowie jedna rzecz stała się całkowicie jasna: nie kochała Maxona. Ani trochę.\nNo i? Co cię to w sumie obchodzi? Uczucia Celeste do Maksia to nie twój problem. Jeżeli Maksio wybierze ją, a co za tym idzie nie Amisię, to co to za różnica, jakie były motywy Celeste? Jeśli jej się uda, to masz Maksia z głowy, a Amisia z rozpaczy pewnie rzuci ci się w ramiona. Everybody wins.\n– Oczywiście – odparłem, chociaż wiedziałem swoje.\n– Chciałam panu dać tylko dobrą radę, dotyczącą dalszej kariery. Trudno jest się przystosować do tak poważnego awansu społecznego. Życzę panu szczęścia, ale chciałabym jasno podkreślić, że żywię uczucia tylko i wyłącznie do księcia Maxona.\nCeleste zapaliło się pod dupą, gdy zobaczyła, co stało się z Marlee i Woodworkiem. A jako że nie jest mimo wszystko kompletną kretynką, jak niektórzy w tym cyrku, postanowiła na wszelki wypadek pozamiatać po tej wpadce.\nOmal nie zarzuciłem jej kłamstwa. Niewiele brakowało. Ale zobaczyłem w jej oczach desperację połączoną z obezwładniającym strachem. Ostatecznie gdybym ją oskarżał, oskarżałbym także siebie. Wiedziałem, że nie zależy jej na Maxonie i nie wiedziałem, czy jemu zależy na którejkolwiek z dziewcząt – w każdym razie tak, jak powinno zależeć – ale co by któremukolwiek z nas dało, gdybym ją potępiał czy podjął jakąś grę?\nPoraził mnie przebłysk pomyślunku Legera. Boru, jak to się rzadko tutaj zdarza… Muszę się teraz pozbierać z podłogi.\n– A ja jestem całkowicie oddany mojemu zadaniu chronienia go. Do widzenia, panienko.\nWidziałem w jej oczach niezadane pytanie i wiedziałem, że nie jest całkowicie usatysfakcjonowana moją odpowiedzią. Ale takiej dziewczynie wyjątkowo dobrze mogło zrobić, gdyby chociaż raz najadła się trochę strachu.\nWszystkim w tej beznadziejnej książeczynie przydałoby się sporo strachu, może taki kop w neurony nauczyłby co poniektórych logicznego myślenia.\nOdetchnąłem głębiej i skręciłem za róg do pokoju Ameriki, pragnąc wejść do środka. Chciałem ją przytulić, porozmawiać z nią. Zatrzymałem się pod drzwiami i przystawiłem do nich ucho. Słyszałem jej pokojówki, więc wiedziałem, że nie jest sama. Ale usłyszałem też jej nierówny oddech, zdradzający szloch. Nie potrafiłem znieść myśli o tym, że płakała przez cały dzień.\nZapewniłem jej rodziców, że jest ulubienicą Maxona i że na pewno zostanie pocieszona. Jeśli nadal płakała, to znaczyło, że on nic dla niej nie zrobił. Jeśli to nie ja miałem ją dostać, to niechby on przynajmniej traktował ją jak prawdziwą księżniczkę. Na razie kompletnie zawiódł. Wiedziałem – wiedziałem – ona powinna należeć do mnie. Zastukałem do drzwi, nie przejmując się ani odrobinę konsekwencjami. Otworzyła Lucy, która uśmiechnęła się do mnie z nadzieją. Samo to sprawiło, że pomyślałem, że mogę się przydać.\n– Przepraszam, że paniom przeszkadzam, ale usłyszałem płacz i chciałem sprawdzić, czy coś się nie stało. – Ostrożnie wyminąłem Lucy i podszedłem tak blisko do łóżka Ameriki, jak tylko się ośmieliłem. Nasze spojrzenia się spotkały, a ona wyglądała tak bezradnie, że całym wysiłkiem woli musiałem się powstrzymywać przed zabraniem jej z tego miejsca.\nNie sądzę, żeby każdy gwardzista tak się zachował. Dziwne, że pokojówkom Amisi jeszcze nie zagrało, że pan Ośrodek wyjątkowo często kręci się koło tylko jednej kandydatki i w dodatku jest bardzo opiekuńczy. Może trochę za bardzo. Inny gwardzista pewnie by nawet nie usłyszał szlochu Amisi zza grubych drzwi, gdyby nie przykleił do nich ucha. No ale zdaniem Kiery konspira Legera jest niezawodna, nikt niczego nie rozkmini.\n– Lady Americo, jest mi niezwykle przykro z powodu pani przyjaciółki. Słyszałem, że była z nią pani bardzo blisko. Gdyby pani czegokolwiek potrzebowała, proszę mi powiedzieć.\nOśrodek, błagam, bądź trochę bardziej subtelny. W końcu komuś podpadnie, że zachowujesz się tak tylko w stosunku do Amisi.\nMilczała, ale widziałem w jej oczach, że przypomina sobie każde najmniejsze wspomnienie z naszych ostatnich dwóch lat i układa je razem z przyszłością, na jaką mieliśmy nadzieję.\n– Dziękuję panu – w jej głosie brzmiały jednocześnie wahanie i nadzieja. – Te słowa bardzo wiele dla mnie znaczą.\nUśmiechnąłem się do niej ledwie dostrzegalnie, chociaż w moim sercu szalała burza. Widywałem jej twarz w tysiącu rodzajach światła, w tysiącu wykradzionych chwil. Dzięki jej słowom wiedziałem bez cienia wątpliwości, że mnie kocha.\nNie bardzo rozumiem, jak on sobie wykoncypował z tego komunału, że Amisia pała do niego nieustającą miłoździą? Przecież ten wyświechtany tekst to żadna wskazówka. Stary, ogarnij się trochę, wiem, że musk ci zżerają hormony, ale chyba odrobinę przesadzasz.\nAmerica mnie kocha. America mnie kocha. America mnie kocha.\nMusiałem z nią porozmawiać sam na sam, naprawdę bez świadków. To wymagało sporo przygotowań, ale wiedziałem, że mogę to zrobić. Następnego dnia, na kilka godzin przed zaczęciem porannej zmiany, byłem gotów. Przejrzałem schemat rozmieszczenia gwardzistów, harmonogram sprzątania, pory posiłków dla członków rodziny królewskiej, gwardzistów i reszty personelu. Wpatrywałem się w nie tak długo, aż wszystko zaczynało się nakładać w mojej głowie i zacząłem dostrzegać luki w zabezpieczeniach.\nNaprawdę masz zamiar udać się na schadzkę z Amisią tak rychło po spektaklu, jaki urządzono ostatniej niewiernej kandydatce? Naprawdę? To już jest hardkorowe kuszenie losu.\nCzasem zastanawiałem się, czy inni gwardziści też to robią, czy tylko ja przyglądam się wszystkiemu wystarczająco uważnie. Tak czy inaczej, miałem plan. Musiałem tylko przekazać jej wiadomość. Po południu stałem na warcie w gabinecie króla, gdzie miałem wyjątkowo nudne zadanie pilnowania drzwi. Lubiłem się poruszać po pałacu albo przynajmniej stać w miejscu, gdzie było więcej przestrzeni. Szczerze mówiąc, każde miejsce z dala od zimnego spojrzenia króla Clarksona było dobre.\nPatrzyłem, jak Maxon próbuje pracować.\nEhehehehehe. Próbuje jest tu oczywiście słowem kluczowym.\nSprawiał dzisiaj wrażenie zdekoncentrowanego, siedział przy mniejszym biurku, które wyglądało, jakby dostawiono je tutaj w ostatniej chwili. Nie potrafiłem nie myśleć o tym, jakim jest idiotą, obchodząc się tak bezdusznie z Americą.\nWiesz, ptysiu, on jest idiotą z bardzo wielu powodów, ale może nie akurat z tego.\nJeszcze przed południem Smith, jeden z gwardzistów służących od lat w pałacu, wbiegł do gabinetu. Szybko podszedł do króla i skłonił się przed nim.\n– Wasza wysokość, dwie kandydatki z Elity, lady Newsome i lady Singer, miały małe nieporozumienie.\nWszyscy w gabinecie znieruchomieli, patrząc na króla. Westchnął.\n– Znowu wrzeszczały na siebie jak dzikie kocice?\n- Jakieś walki w kisielu czy coś? Mam nadzieję, że kamery tam były.\n– Nie, sir. Są w skrzydle szpitalnym. Polało się trochę krwi.\n- Ueee, jestem rozczarowany.\nKról Clarkson spojrzał na Maxona.\n– Nie ma wątpliwości, że to ta Piątka za to odpowiada. Nie możesz myśleć o niej serio.\n– Ojcze, wszystkie kandydatki są wytrącone z równowagi po tym, co się wczoraj stało. Jestem pewien, że trudno im zapomnieć, widok, który musiały oglądać.\nKról wyciągnął jeden palec.\n– Jeśli to ona zaczęła, musi stąd zniknąć. Wiesz o tym.\n– A jeśli to była Celeste? – odparł Maxon.\n– Wątpię, czy tak dobrze urodzona dziewczyna posunęłaby się do czegoś takiego niesprowokowana.\n– Rozumiem, ale czy kazałbyś ją odesłać? – nie ustępował Maxon.\n– To nie była jej wina.\nMaxon skierował się do drzwi.\n– Dowiem się, o co chodziło. Jestem pewien, że to nic poważnego.\nClarkson jest jak ten tonący, co brzytwy się chwyta, żeby tylko mieć tę rudą małpę z głowy, ale Maksio nie daje za wygraną. Niestety, jak dobrze wiemy, szczęście pożegnania Amisi nie będzie nam dane.\nPlotki w pałacu rozchodziły się szybko. Błyskawicznie dowiedziałem się, że Celeste zaczęła kłótnię, ale to Mer uderzyła pierwsza. Słowo daję, chętnie przypiąłbym jej za to order. Obie miały zostać w pałacu – najwyraźniej ich działania równoważyły się wzajemnie – chociaż wydawało się, że America przyjęła to z niechęcią. Te słowa sprawiły, że w głębi serca nabrałem jeszcze większej pewności, że chcę ją odzyskać.\nAle jakie słowa? Bo przylała jakiejś lasce? Bo przyjęła fakt pozostania z niechęcią? Nie rozumiem tej cokolwiek mętnej wypowiedzi Ośrodka.\nOczywiście Leger postanawia natychmiast przekazać Amisi wskazówki odnośnie spotkania. Konspira Ośrodka polega na przeczekaniu, aż pokojówki dziewczyny wyjdą, żeby coś zjeść, wpadnięciu w biały dzień do jej pokoju i pozostawienie liściku w sławnym słoiku przeznaczenia.\nKiedy wróciłem na główny korytarz, los się do mnie uśmiechnął. America nie wyglądała, jakby była pokaleczona, więc to ona musiała zostawić ślady na ciele Celeste. Kiedy się zbliżyła, zauważyłem niewielką, lekką opuchliznę, niemal całkowicie ukrytą pod włosami. Ale poza tym zobaczyłem radość w jej oczach w momencie, kiedy mnie spostrzegła. Boże, jak bardzo pragnąłem po prostu z nią posiedzieć. Odetchnąłem głębiej. Zachowanie teraz powściągliwości oznaczało, że później naprawdę znajdziemy się sam na sam. Kiedy znaleźliśmy się bliżej, zatrzymałem się i skłoniłem.\nBardzo dopracowany plan, brawo, panie strategu. Chwilę zajmuje pannie Singer rozkmina, ale wreszcie zaskakuje i pędzi do pokoju, przeczytać wiadomość.\n– Nie żyje? – zapytał król. – Kto za to odpowiada?\n– Nie jesteśmy pewni, wasza wysokość. Ale tego się należało spodziewać po zdegradowanych sympatykach rebeliantów.\nWszedłem cicho, żeby zabrać listy, i natychmiast zorientowałem się, że mówią o mieszkańcach Bonity. Ponad trzysta rodzin zostało niedawno zdegradowanych co najmniej o jedną klasę za domniemane udzielanie wsparcia rebeliantom. Najwyraźniej nie zamierzali się poddać bez walki. Król Clarkson potrząsnął głową, a potem nagle uderzył pięścią w blat. Podskoczyłem, podobnie jak wszyscy obecni.\n– Czy ci ludzie nie widzą, co robią? Niszczą wszystko to, nad czym pracujemy, i to po co? Żeby dążyć do czegoś, co nie może się udać? Ofiarowałem im bezpieczeństwo. Ofiarowałem im porządek. A oni się buntują.\nClarkie, stary, uwielbiam cię i wiem, że się starasz, ale musisz sam przyznać głęboko w serduchu, że ten kretyński ustrój to raczej rozstrój. To się musiało posypać, ptysiu…\nOczywiście ktoś, kto miał wszystko, czego tylko chciał i potrzebował, nie potrafił zrozumieć, dlaczego przeciętny człowiek miałby pragnąć takiej samej szansy. Kiedy otrzymałem wezwanie poborowe, czułem się jednocześnie przerażony i podekscytowany. Wiedziałem, że niektórzy uważają to za wyrok śmierci, ale przynajmniej czekało mnie życie ciekawsze niż porządkowanie dokumentów i prace domowe, którymi musiałbym się zajmować, gdybym został w Karolinie.\nNo i hajs, nie mów mi, że lepszy hajs się nie liczy.\nPoza tym i tak niezbyt zależało mi na życiu, odkąd America wyjechała.\nJa pierdzielę, ty dramatyczna durnoto, zaczynasz przypominać mi niejaką pannę Swan, która po przeżyciu nastoletniego zawodu miłosnego przez kilka miesięcy zachowywała się jak żywy trup.\n– Trzeba powstrzymać tych ludzi. Kto teraz rządzi Bonitą?\n– Lamay. Na pewien czas odesłał swoją rodzinę z miasta i zaczął przygotowania do ceremonii pogrzebowej gubernatora Sharpe’a. Mimo wszystkich problemów wydaje się dumny ze swojej nowej roli.\nKról wyciągnął rękę.\n– Proszę. Oto mężczyzna, który akceptuje to, co przyniosło mu życie, wypełniając obowiązki dla dobra ogółu. Dlaczego wszyscy nie mogą tacy być?\nClarkson nie może przeżyć nie tylko niewdzięczności ludu, ale też zapewne nieudolności własnej progenitury. Nie ma chłop lekko.\nZabrałem listy. Znajdowałem się obok króla, kiedy powiedział:\n– Niech Lamay natychmiast zajmie się eliminacją wszystkich podejrzewanych o udział w tym zamachu, nawet jeśli nie złapie faktycznych sprawców. To będzie jasne ostrzeżenie. I znajdźcie jakiś sposób, żeby wynagradzać tych, którzy przynoszą informacje. Potrzebujemy na Południu ludzi przez nas opłacanych.\nBrutalne, ale efektywne. Kiera, mogłabyś częściej pamiętać, że piszesz o dystopii i monarchii absolutnej. Tak jakby.\nOśrodek jest zbulwersowany, więc jak najszybciej stara się ulotnić. Jednak król woła Legera i każe mu zanieść list do Lamaya do biura pocztowego razem z resztą korespondencji. Ośrodek stara się przekonać sam siebie, że nie warto mieszać się w takie brudne sprawy.\nTo nie twoja sprawa, Aspenie. Jesteś tutaj, żeby chronić monarchię. To wszystko. Skoncentruj się na Americe i niech cały świat idzie do diabła, dopóki ty możesz z nią porozmawiać.\nWyprostowałem się i zrobiłem to, co musiałem.\n– Cześć, Charlie.\nZagwizdał, patrząc na stos listów.\n– Mieli dzisiaj pracowity dzień.\n– Na to wygląda. Słuchaj, ten list tutaj… król nie miał pod ręką adresu, ale powiedział, że ty go znajdziesz. –Wskazałem leżący na wierzchu list do Lamaya.\nCharlie rozłożył go, żeby zobaczyć, dokąd powinien zostać wysłany, i szybko przeczytał.\nSerio, stary? Tak sobie po prostu przeglądasz tajne zapewne listy króla? I to przy ludziach? Skąd wiesz, że Leger nie doniesie na ciebie za coś takiego? Boru, czy ci wszyscy ludzie nie ogarniają bycia dyskretnym i przebiegłym? Że już o ostrożności nie wspomnę…\nKiedy skończył, wyglądał na zatroskanego. Obejrzał się, a potem popatrzył na mnie.\n– Czytałeś to? – zapytał cicho.\nPotrząsnąłem głową i przełknąłem ślinę. Czułem się winny, że nie przyznałem się do znajomości treści listu. Może mógłbym go zatrzymać, ale tylko wykonywałem moje obowiązki.\nA co tam, mów otwarcie, co ci szkodzi? To nie tak, że mogą was za to powiesić.\n– Hmmm – mruknął Charlie, szybko obracając się na krześle i przewracając stos posortowanych listów.\n– No wiesz co, Charles! – zaprotestował Mertin. – Sortowanie zajęło mi trzy godziny!\n– Przepraszam, zaraz z tym zrobię porządek. Leger, jeszcze dwie sprawy. – Charlie podniósł pojedynczą kopertę. – To przyszło do ciebie.\nNatychmiast rozpoznałem pismo mamy.\n– Dziękuję. – Ścisnąłem w ręku list, nie mogąc się doczekać nowin z domu.\n– Nie ma sprawy – odparł spokojnie, podnosząc druciany koszyk. – Czy mógłbyś mi oddać przysługę i zanieść tę makulaturę do spalenia? Najlepiej od razu.\nCharlie skinął głową, a ja schowałem swój list, żeby pewniej przytrzymać koszyk. Piec znajdował się w pobliżu kwater gwardzistów. Postawiłem koszyk na podłodze, a potem ostrożnie otwarłem drzwiczki. Węgle ledwie się żarzyły, więc powoli wsypałem papiery, tak żeby miały dostęp powietrza. Gdybym nie musiał być tak ostrożny, prawdopodobnie nie zauważyłbym listu do Lamaya, wepchniętego między puste koperty i kartki z błędnie zapisanymi adresami.\nCharlie, co ty sobie myślisz?\nŚwietne, kurna, pytanie. Myślicie, panowie, że Clarkie nie dowie się prędzej czy później, że jego list wcięło? I nie zacznie się dochodzenie?\nStałem tam i zastanawiałem się. Gdybym odniósł ten list, Charlie wiedziałby, że go przyłapałem. Czy chciałem, żeby o tym wiedział? Czy w ogóle chciałem, żeby został na tym przyłapany? Wrzuciłem list do pieca i obserwowałem go, żeby mieć pewność, że się spalił. Wykonałem swoje obowiązki. Reszta listów zostanie doręczona do adresatów. Nie było na kogo zwalić winy, a kto wie, ilu osobom uratowało to życie? Było i tak wystarczająco dużo śmierci, wystarczająco dużo cierpienia. Odszedłem stamtąd, umywając ręce od tej sprawy. Prawdziwa sprawiedliwość musiała kiedyś zatriumfować i wtedy okaże się, kto w tej sytuacji postępował dobrze, a kto źle. W tej chwili trudno było to stwierdzić.\nW Bonicie nie mają telefonów? Wystarczy, że Clarkson zadzwoni do Lamaya z pytaniem, jak mu poszło. A wtedy dopiero będzie chryja. Król nie ma problemu z wymordowaniem wszystkich choćby tylko podejrzanych o jakiś buntowniczy czyn. Co to dla niego za problem skazać na śmierć tych, którzy w jakiś sposób mogli być odpowiedzialni za zagubienie tak ważnego listu. Poczynając od osoby, która miała go dostarczyć urzędnikom pocztowym, jak również tychże urzędników.\nPoza tym spalenie jednego listu nie załatwia żadnej sprawy. To jak zaklejanie metrowej wyrwy w murze taśmą klejącą. Odwet Clarksona na rzekomych pomocnikach rebeliantów może być jeszcze gorszy, gdy dowie się, że ktoś go chciał zrobić w balona.\nWróciłem do pokoju i otworzyłem mój list, ciekawy jego treści. Nie podobało mi się, że mama musi sobie radzić beze mnie. Niewielką pociechą było to, że mogłem wysyłać jej pieniądze, ale cały czas martwiłem się o bezpieczeństwo mojej rodziny. Najwyraźniej to uczucie towarzyszyło nie tylko mnie.\nWiem, że ją kochasz. Ale nie bądź głupi.\nTo jasne, że była dwa kroki przede mną, zgadując różne rzeczy z wyprzedzeniem. Wiedziała o Americe, zanim jej powiedziałem, wiedziała, jak bardzo jestem wściekły o różne sprawy, chociaż nigdy nie pisnąłem ani słowa. A teraz, oddalona ode mnie o setki kilometrów, ostrzegała mnie, żebym nie robił tego, co – jak wiedziała – na pewno zrobię. Popatrzyłem na kartkę. Król szukał kolejnych ofiar, ale ja byłem pewien, że moje działania zdołają ujść jego uwadze.\nPride goeth before a fall. Nie bądź taki arogancki i pewny siebie, bo noga łatwo może ci się powinąć. Niedocenianie króla to kiepski pomysł.\nMatka zawsze kierowała mnie we właściwą stronę, ale nie wiedziała, jak dobry się stałem w tym, co robię. Podarłem list i wrzuciłem go do pieca, idąc na spotkanie z Americą.\nŻaden z ciebie superszpieg, panie Ośrodek. Jesteś lekkomyślnym, zuchwałym idiotą. On naprawdę myśli, że taki z niego debeściak, że nic go nie powstrzyma. Nikt nie połączy faktów, nikt niczego nie zauważy, a pan Leger będzie się rozbijał po pałacu i robił, co mu się tylko podoba. Pod nosem króla, Maksia i innych gwardzistów w samym środku reality show w kraju na skraju powstania. Idealny plan.\nZa tydzień spotkanie z Amisią, ponure sny Ośrodka i głębokie rozmowy z Averym.\n„Gwardzista” - Rozdziały I i II


Kreml w sprawie zbrodni idzie w zaparte | Gazeta Polska\nWywiad numeru [SMOLEŃSK, OPOZYCJA, NOWE PLANY RZĄDU]\n* Pan premier Mateusz Morawiecki jest niezwykle skutecznym politykiem, potrafi przekonująco prowadzić rozmowy na najwyższym szczeblu. Należą mu się szczere gratulacje. * Nasi polityczni przeciwnicy nie mają nic do zaproponowania, nie mają programu, nawet ostatnio sami i zupełnie wprost mówią o tym, że żadnego programu realizować nie będą, że chodzi im tylko o przejęcie władzy i obsadzenie stanowisk. Starają się przestraszyć opinię publiczną a to działaniami Unii Europejskiej, a to jakimiś kompletnie absurdalnymi teoriami jakiegoś Polexitu albo tym, że będziemy ingerować w sprawy prywatne obywateli – to przy okazji sprawy aborcji. Bzdury, bzdury i jeszcze raz bzdury. Ale powtarzają je jak nakręceni w nadziei na nabranie kogoś – z Jarosławem Kaczyńskim, prezesem PiS, rozmawiają Katarzyna Gójska, Tomasz Sakiewicz i Piotr Lisiewicz.Czy upamiętnienie wszystkich ofiar tragedii smoleńskiej – oraz śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego – monumentami w Warszawie oznacza


Arycanda Deluxe Opinie o hotelu w Turcji, Riwiera Turecka - Wakacje.pl\nWakacje.pl Opinie Hotele Turcja Riwiera Turecka Okurcalar Arycanda Deluxe\n107 opinii | 100% poleceń\nŚwietna, uśmiechnięta bardzo pomocna obsługa na każdym szczeblu,od sprzątaczy do managmentu. Dbają o każdy szczegół. Świetni Kelnerzy, Kucharze, Animatorzy. Piękny zadbany ogród, plaża szeroka , pomocne zadaszenia. Doskonałe jedzenie serwowane od 7 do 2 w nocy. W restauracji jest po prostu wszystko. Zwiedziłem bardzo dużo ale takich śniadań nie widziałem . W ciągu dnia również posiłki są mega, dobre drinki, soki wyciskane, owoce, lody, piwo Tuborg . Eleganckie szkło. Wszędzie dostępna woda z lodówek. Mimo , iż hotel miał 100% obłożenia , nie było kolejek niczego nie brakowało. Hotel bardziej europejski, obsługa doskonała . Czystość - nie ma much, komarów, mrówek .Pobyt 23-29.05.2019. Mimo , iż byłem w dziesiątkach hoteli ( Turcja 4) pierwszy raz dzielę się z opinią . Za rok wracam. Polecam !\nW hotelu byliśmy w 6 osobowej grupie, termin 24.04-01.05.19. pobyt oceniam na 10, nie zauważyłam niedociągnięć. Pokoje piękne, sprzątane codziennie, z balkonu widok na morze, na balkonie miejsce do odpoczynku. Obsługa na medal, każdy miły i pomocny. Słabo mówią po angielsku, ale zawsze jakoś się dogadaliśmy. Jedzenie pyszne, od wyboru do koloru, praktycznie w każdej chwili można coś zjeść. Basen duży i czysty,woda niezbyt ciepła - weszłam tylko raz na chwilę, plaża czysta piaszczysta , wejście do wody kamieniste,leżaki, ręczniki i parasole za darmo - niczym nie trzeba się martwić :) Pogoda piękna, w dniu wyjazdu w dzień 36 stopni, noce ciepłe - około 20 stopni. Do bazarów bardzo blisko, wystarczy przejść przez ulicę. Jedyne co mnie trochę przytłaczało to podejście sprzedawców do turystów - bardzo narzucający się, co chwila trzeba odmawiać i dziękować, no ale to nie wpływa oczywiście na całokształt oceny wycieczki :) Dużo animacji w dzień dla dzieci i dorosłych, od samego rana do 24 coś się dzieje, po 24 oczywiście jest gdzie posiedzieć i co wypić. Droga z lotniska do hotelu około 2 h, następnym razem wolałabym mieć lot powrotny w innych godzinach - nocne i poranne są bardzo męczące z powodu braku snu. Z basenu krytego oraz sauny nie zdążyliśmy skorzystać. Z przyjemnością odwiedzę ponownie ten hotel.\nBajkowy wypoczynek w rajskim ogrodzie Alanya hotelu Arykanda de Lux. Stolowka dla najwybredniejszych smakoszy.Kazdy znajdzie cos dla siebie.Ponadto Spa,kilka basenow,pokoje gier i inne rozrywki.\njolanta frankowicz, 05.11.2018\nPobyt druga połowa maja 2018 , grupa przyjaciół z rodzicami. Hotel o bardzo wysokim standardzie obsługi. Pomocna obsługa , rozwiązuje problemy nawet z uszkodzonymi zamkami w walizach . Pokoje są odnowione i nowoczesne, zdjęcia na portalu są stare, sprzątane codziennie, dobre kosmetyki na wyposażeniu. Hotel bezpośrednio przy plaży, przejście obok basenów przez piękny zadbany ogród . Plaża zagospodarowana, czyściutka obsługa donosi napoje , lody, w ogrodzie pieką placki i kebaby. Plaża piaskowo- żwirkowa, dość duży spad do wody, przydadzą się specjalne buty, woda czysta, jest gdzie pospacerować. Posiłki bardzo bogate i podawane nawet w nocy. Kelner czekał na nas o 1,30 w nocy z posiłkiem ! Bogactwo owoców, warzyw mięs, ryb i owoców morza, kolacje tematyczne. Uczty jak u króla na dworze. W hotelu są organizowane wieczorki oraz działa dyskoteka, kręgielnia, bilard i inne atrakcje. Bardzo dobre SPA, profesjonalni masażyści, świetne masaże lecznicze. Sporty w ogrodzie i na plaży , siatkówka, zumba, joga i inne. Warto dopłacić do pokoju z widokiem na morze. W odległości około 300 m znajduje się takie średniej wielkości centrum handlowe z ofertą tureckich sklepów , dobre miejsce na zakupy " oryginałów" światowych marek ;) Jest tam jeden sklepik spożywczy , brak kawiarni i gastronomi, dużo torebek, butów i odzieży. Buty tureckich firm obuwniczych bardzo dobre jakościowo. Jeśli ktoś szuka życia nocnego to tylko Alanya i dyskoteki w porcie , tutaj tylko rozrywki wewnątrz hotelu.\nMarlena , 27.08.2018\nHotel przy samej plaży. Bardzo dużo animacji, szczególnie dla lubiących aktywny wypoczynek. Sporo Rosjan, ale bardzo fajnie się bawili. Jedzenie ok, drinki też. Bardzo blisko Bazar, na którym można zrobić porządne zakupy :)\nZobacz galerię (34 zdjęć)\n1 548 zł za osobę\nKod hotelu HOT7249\nNazwa Arycanda Deluxe\nMiejsce Turcja / Riwiera Turecka / Okurcalar\nUdogodnienia basen odkryty, basen kryty, udogodnienia dla rodzin z dziećmi, rozrywka i życie nocne\nWiele możliwości spędzania czasu wolnego, m.in. animacje sportowe, dyskoteka, muzyka na żywo.\nDla najmłodszych: plac zabaw, brodzik, miniklub, menu w restauracji.\nBezpośrednio przy plaży wyróżnionej certyfikatem Błekitnej Flagi.\nWyśmienita kuchnia serwowana w 5 restauracjach.\n107 opinii dodanych przez\nPołożenie, pokoje, ogród, plaża, animacje,muzyka na żywo,dyskoteka, jedzenie, alko, serwis, baseny, czystość, spa, siłownia.Europejski wysoki standard .\njolanta frankowicz Klient wakacje.pl\nPiekny duzy hotel polozony bezposrednio przy plazy.Cicho,pieknie,czysto.Przepyszna kuchnia.Wspaniala obsluga.\nMarlena Klient wakacje.pl\nDobrze zorganizowany hotel o wysokim standardzie obsługi . W hotelu jest wszystko czego dusza i ciało zapragnie. Polecam !\nTrudno się doszukać wad , może małym minusem była okolica. To czysto kurortowe miejsce , są tylko hotele i apartamenty, brak jakiegoś śródmieścia, brak połączeń autobusowych albo rezydentka ( TUI) nie potrafiła pomóc.\nPobyt - Maj 2017\nOgólne wrażenie bardzo dobre. Super animacje, imprezy.\nSpędziłam w Arycandzie ostatni tydzień lipca 2015. Zalety opisałam powyżej i z czystym sumieniem gorąco polecam ten hotel. WYCIECZKI: Warto przejść się na pobliski bazar (350 sklepów) i w lokalnym biurze podróży kupić wybraną wycieczkę. Byłam w Kapadocji na 2-dniowej wycieczce, z lotem balonem za 110 ? (w moim biurze 180 ? bez balonu) oraz na raftingu w kanionie Koprucay za 15 ? (w moim biurze 49 ?). Można się targować :) Obie wycieczki wspaniałe, wrażenia z porannego lotu balonem nad Kapadocją i szalonego spływu rwącą rzeką - niezapomniane!! :) HOTEL: Zarówno standard hotelu, jak i obsługa są bez zarzutu. Nie jest to supernowoczesny i luksusowy resort, ale jest schludnie, czysto i ładnie. Budynek położony nad samym morzem, z dala od ruchliwej dwupasmówki. Obsłucha uśmiechnięta, pomocna, szybka i sprawna. Pokoje przestronne (płaski tv), duża łazienka (wanna+prysznic) z suszarką, sejf dodatkowo płatny (2 euro/dzień), codzienne sprzątanie, codziennie uzupełniany barek (woda, napoje gazowane), duży balkon z krzesełkami i stolikiem, bezpłatne wifi w pokoju, klima. Teren hotelu czysty, z pięknym rajskim ogrodem. Duży, urozmaicony basen (różne głębokości, wysepki, 3 zjeżdżalnie), bardzo dużo leżaków - najlepsze miejsca trzeba rano "zarezerwować" kładąc na nich ręcznik kąpielowy ;). Ręczniki kąpielowe w cenie. Na terenie bary z przekąskami, non-stop drinki, woda, napoje gazowane. Plaża żwirowo-piaskowa (drobny żwirek, większe kamyki tylko tuż nad samą wodą). Na plaży bardzo dużo leżaków (tu też trzeba z rana "zaklepać" najlepsze miejscówki). Toalety publiczne czyste (jedna przy basenie, druga przy plaży). Bardzo smaczne jedzenie, w ilościach nie do przejedzenia :) W sezonie dużo Niemców i Rosjan i większość atrakcji jest przygotowana pod nich (np. garden party okazało się techno-dyskoteką). Sporo animacji dla dorosłych i dzieci. Wieczory tematyczne. Na terenie SPA z łaźnią turecką, masażami. W sezonie można wybrać się na nocne disco-tour do oddalonej o ok. 30 km Alanyi.\npołożenie przy samej plaży, cicha okolica (z dala od głównej drogi), czysto, ładnie, codzienne sprzątanie, codziennie uzupełniany barek (woda, napoje gazowane), wifi i klima w pokoju, piękny i duży basen, dużo leżaków (na plaży i przy basenie), smaczne jedzenie i w ogromnych ilościach, przemiła obsługa (w recepcji, restauracji, barach), piękny ogród oddzielający część hotelową basen i otwarte bary od plaży, SPA (masaże, łaźnia turecka), przepiękny widok (po lewej skalista zatoczka, po prawej wyspa), atrakcje wodne (rowerki, motorówki, banany, parasail, skutery wodne itd.), w pobliżu ogromny bazar (350 sklepów, knajpki) czynny 24/h\nanimacje przygotowane pod niemieckich i rosyjskich turystów (ale to już kwestia gustu), skrzydła budynku wychodzące na sąsiadujące hotele


Home Manuale (1) Polecenia Standardowe [man 1] join - połącz linie dwóch plików według wspólnych pól\n[-a 1|2] [-v 1|2] [-e łańcuch] [-i] [--ignore-case]\n[-o lista-pól...] [-t znak] [-j[1|2] pole]\n[-1 pole] [-2 pole] plik1 plik2\nTa strona podręcznika opisuje polecenie join w wersji GNU.\njoin wypisuje na standardowe wyjście linię dla każdej pary linii wejściowych o identycznych polach połączeniowych. Domyślnym polem połączeniowym jest pierwsze, separowane pustym znakiem. Każdą z nazw plików (ale nie obydwoma) może być '-', oznaczający standardowe wejście. plik1 oraz plik2 powinny zostać uprzednio posortowane w porządku rosnącym (nie numerycznie) według pól połączeniowych, z zastosowaniem porządku znaków określonego ustawieniem narodowym LC_COLLATE. Sortowanie winno być wykonane z pominięciem znaków pustych na początku pola połączeniowego, tak jak działa sort z podaną opcją -b, chyba że podano opcję -t, zmieniającą znak rozdzielający pola. Jeżeli podano opcję --ignore-case, linie powinny być posortowane bez rozróżniania wielkości znaków w polu połączeniowym, jak w sort -f.\nPola numerowane są od 1. Wartości domyślne to: pola połączeniowe są pierwszymi polami w każdej linii; pola w wejściu rozdzielone są jednym lub więcej znakami pustymi; znaki puste zaczynające linię są ignorowane (chyba że jawnie podano separator pól); pola w wyjściu rozdzielone są spacją; każda linia wyjścia składa się z pola połączeniowego, pozostałych pól z plik1, a potem pozostałych pól z plik2.\nOprócz normalnego wyjścia, wypisuje też niesparowane linie z pliku numer-pliku (1 albo 2).\nZastępuje puste pola wynikowe (te, których brakuje na wejściu) łańcuchem.\nIgnoruje różnice między małymi i dużymi literami przy porównywaniu pól. Pola wejściowe muszą być wówczas uporządkowane według tej samej reguły.\n-1, -j1 pole\nŁączy według pola pole (dodatnia liczba całkowita) pliku 1\n-2, -j2 pole\nŁączy według pola pole (dodatnia liczba całkowita) pliku 2\nRównoważne -1 pole -2 pole.\nKonstruuje każdą linię wyjścia według formatu zawartego w liście-pól. Każdy element listy jest albo pojedynczym znakiem '0' albo ma postać M.N, gdzie M to numeru pliku (1 albo 2), zaś N - numer pola (liczba naturalna). Element '0' odpowiada polu połączeniowemu.\nW większości przypadków funkcjonalność specyfikacji '0' można zastąpić użyciem bezpośredniego zapisu M.N, odpowiedniego dla pola połączeniowego. Jednak przy wydruku linii niesparowanych (użycie opcji -a lub -v) nie można w żaden sposób określić takiego pola przez użycie M.N w liście pól jeżeli linie niesparowane występują w obu plikach. Dla uzyskania takiej funkcjonalności join POSIX wynalazł notację '0'.\nElementy listy pól oddzielone są przecinkami lub znakami pustymi. Można podawać wielokrotne argumenty lista-pól po jednej opcji -o; wartości wszystkich list podanych po -o są łączone razem. Zadana lista pól jest stosowana do wszystkich linii wyjściowych - także tworzonych wskutek działania opcji -a czy -v.\nUżywa znaku znak jako separatora pól wejścia i wyjścia.\nWypisuje tylko niesparowane linie z pliku numer-pliku (1 albo 2), zamiast normalnego wyjścia. Jak opcja -a, ale eliminuje wspólne, połączone linie wynikowe.\nDodatkowo, kiedy GNU join wywoływane jest z dokładnie jednym argumentem, rozpoznawane są następujące opcje:\ncut(1), paste(1), textutils(1).


2020-03-31 09:32:41 informacje\nGrupa o nazwie „Wspieramy częstochowską gastronomię” powstała na Facebooku, aby zachęcać do korzystania z oferty lokalnych restauracji, barów czy pizzerii także w czasie pandemii – gdy nie można ich osobiście odwiedzić. Aby przetrwać kryzys, lokale gastronomiczne przestawiają się na nowy tryb pracy – dowóz jedzenia do klientów bądź odbiór osobisty - informuje Marcin Breczko z Biura Prasowego Urzędu Miasta.\nGrupę założył Jan Sętowski – artysta i animator kultury. Jest ona platformą wsparcia dla lokali gastronomicznych, które – podobnie jak cała przedsiębiorczość, zwłaszcza drobna – zmagają się ze spowodowanym pandemią zastojem. Obecna sytuacja uderza nie tylko we właścicieli lokali, ale we wszystkich, którzy w nich pracują, a także w partnerów biznesowych barów i restauracji – hurtownie czy dostawców.\nZdaniem inicjatora grupy, tylko same częstochowianki i częstochowianie – działając wspólnie – są w stanie zapewnić teraz przetrwanie knajpkom, restauracjom, barom, kawiarniom. Oczywiście w obecnych warunkach przywrócenie wcześniejszej wysokości utargów będzie raczej niemożliwe, ale uda się przynajmniej ocalić wiele lubianych miejsc spotkań, mających często swój oryginalny charakter i nadających różnym zakątkom Częstochowy kolorytu. Można się do tego przyczynić, zamawiając w restauracjach, pizzeriach czy kawiarniach większe lub mniejsze porcje jedzenia, które teraz jest dowożone do klientek i klientów bądź przygotowywane na wynos. Niektóre restauracje dostarczają też dania poza Częstochowę.\nOsoby, które dołączają do grupy „Wspieramy częstochowską gastronomię”, publikują zdjęcia zamówionych do domu dań, dzielą się swoimi wrażeniami i preferencjami. Nade wszystko pokazują jednak, że w obecnych, uniemożliwiających gromadzenie się w miejscach publicznych warunkach, również można korzystać z oferty gastronomicznej miasta. A publikowane posty są najlepszym dowodem, jak ta oferta jest różnorodna. Na stronie można też znaleźć m.in. prezentacje sylwetek częstochowskich restauratorów, osobiście promujących swoją markę, czy uaktualniane ciągle menu rozmaitych lokali. Do grupy można dołączyć pod linkiem https://www.facebook.com/groups/590782361477263/\nWarto przypomnieć, że z propozycją systemowego wsparcia dla lokalnych restauratorów, którzy najczęściej także mają w ofercie napoje alkoholowe, wystąpił prezydent Częstochowy Krzysztof Matyjaszczyk. Zwrócił się do Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Ministerstwa Zdrowia o przygotowanie aktów prawnych umożliwiających zwrot opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.


bielsko.gosc.pl → Wiadomości z diecezji bielsko-żywieckiej → Tajemnice Głębowic odkryte\nTajemnice Głębowic odkryte\tprzejdź do galerii\nKs. Szymon Tracz ujawnia tajemnice kościoła w Głębowicach\tks. Jacek Pędziwiatr /Fot Gość\nNa południowej ścianie odkryto głowę mężczyzny w turbanie, a po przeciwnej stronie rąbek długiej szaty i łydki stojącej postaci. W zabytkowym kościele zakończył się pierwszy etap prac konserwatorskich.\nMieszkańcy Głębowic porwali się na ogromne, długofalowe przedsięwzięcie: ocalenie od zapomnienia i zniszczenia dorobku religijnego i kulturalnego małej ojczyzny. Sami napisali projekt, nieco tajemniczo zatytułowany: „Odkrywamy malowane tajemnice zapisane na ścianach kościoła w Głębowicach wraz z cyklem imprez promujących pielęgnowanie tradycji rybactwa i produktu lokalnego”. Program, po niewielkich perturbacjach, został pozytywnie przyjęty przez małopolskie władze samorządowe, co oznaczało wsparcie finansowe w wysokości ponad 260 tysięcy złotych.\nCo łączy głębowicki kościół z karpiem?\nNa szczycie nadstawy głównego ołtarza umieszczono figurę św. Krzysztofa. Odkąd legenda mówi o nim jako o osiłku, przenoszącym w bród podróżnych, w tym Dzieciątko Jezus, za patrona obrali go sobie także ci, którzy podobnie jak Krzysztof na co dzień do czynienia mają z pracą w wodzie - hodowcy karpia. To, prócz zachowanych zapisów archiwalnych, które łączą dochody z hodowli karpia z daninami na rzecz utrzymania świątyni, niezbity dowód na ścisły związek pracowitości i pobożności tutejszych mieszkańców.\nDofinansowanie pozwoliło na podjęcie prac konserwatorskich w zabytkowym, pochodzącym z XVII wieku kościele. Pod liczącą czterdzieści lat polichromią odkryto resztki znacznie starszych, datowanych na początek istnienia świątyni, malowideł. To zaledwie bardzo skromne fragmenty większych malowideł, których treści można się jedynie domyślać. Osiołek na chórze być może jest częścią wjazdu Jezusa do Jerozolimy. Głowa w turbanie może należeć do jednego z Trzech Mędrców, oddających pokłon Dzieciątku Jezus. A rąbek długiej szaty i męskie łydki?\n- Ja stawiałbym na scenę namaszczenia nóg Jezusa przez Marię Magdalenę, której pierwotnie był dedykowany kościół - mówi ks. prof. Szymon Tracz z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, który podczas konferencji wieńczącej pierwszy etap prac konserwatorskich przedstawił uczestniczącym w niej parafianom historię i tematykę poszczególnych elementów wystroju kościoła. Wskazał też na dobrze zachowane „Zacheuszki” - malunki krzyży wpisanych w okrąg, którymi oznaczano miejsca namaszczenia ścian kościoła podczas jego konsekracji.\nIle tajemnic kryje zbudowany w XVI wieku kościół w Głębowicach koło Oświęcimia? Prace konserwatorskie ujawniły resztki malowideł z czasów, gdy powstawała świątynia. Odkrycia zaprezentowano podczas specjalnej konferencji. Kosztowne prace były możliwe dzięki uzyskaniu dofinansowania projektu, którego celem jest promocja rodzimych tradycji, związanych przede wszystkim z hodowlą karpia. To właśnie zyski z niej płynące w dawnych czasach służyły uposażeniu świątyni i miejscowej parafii. Zdjęcia: ks. Jacek Pędziwiatr /Foto Gość\ndodane 04.12.2014 12:36\n3 Szczyrk, Simoradz i Rzyki zapraszają\n7 Krótsza droga Mędrców\n8 Z kolędą ku nadziei\n9 Ocalona „czarna wieś”\n13 Odszedł do Pana ks. prał. Adam Drożdż, proboszcz i dziekan w Goleszowie


Ekspert o Polsce bez węgla Roberta Biedronia: garść haseł, bez konkretów - Gospodarka - polskieradio24.pl\nEkspert o Polsce bez węgla Roberta Biedronia: garść haseł, bez konkretów\nOstatnia aktualizacja: 05.02.2019 13:06\nJednym z programów wyborczych ogłoszonych przez partię "Wiosna" Roberta Biedronia jest odejście od gospodarki opartej na węglu. To, jak ogłoszono podczas konwencji partii, oznacza zamknięcie do 2035 r. wszystkich kopalń i stworzenie do tego czasu sektora odnawialnych źródeł energii, gdzie znajdzie prace 200 tys. osób, w tym tracący pracę w kopalniach i energetyce górnicy.\nWojciech Jakóbik, Radaktor Naczelny portalu Biznesalert.pl w rozmowie z Naczelną Redakcja Gospodarczą Polskiego Radia zauważa, że jak na razie nie dowiedzieliśmy się wielu konkretów dotyczących odchodzenia polskiego sektora wydobywczego oraz energetyki od podstawowego surowca, jakim wciąż jest węgiel.\n− Należy przyjrzeć się doświadczeniom Niemiec, które wygaszały ten sektor nie w jedną dekadę, i w dodatku przeznaczały na to 40 mld euro – mówi ekspert.\n- Od wielu lat trwa dyskusja oraz badania dotyczące gazyfikacji polskiego węgla czy odzyskiwania i używania metanu w energetyce, ale jak na razie wciąż nie są to rozwiązania, o których można by powiedzieć, że są opłacalne rynkowo – mówi Jakóbik.\n− W tę politykę wpisuje się coraz większa dywersyfikacja dostaw gazu do Polski – w tym budowa Baltic Pipe czy otwarcie wrót północnych- czyli dostaw gazu LNG do gazoportu – mówi ekspert.\nZobacz więcej na temat: energetyka węgiel energia elektryczna GOSPODARKA


liczba: 1 087 644\nWiosna ! Wiosna! Wiosna ! Ach to Ty !\nMarzec to miesiąc, kiedy chyba najbardziej zaczyna nam doskwierać tęsknota za wiosną, za ciepłem wiosennego słońca, za wybuchającą wokół zielenią, za budzącą się do życia, po przymusowej hibernacji, przyrodą. I mimo, że po raz kolejny zima była dla nas łaskawa, to i tak, jak co roku o tej porze, większość nas dopada nostalgiczny nastrój niecierpliwego oczekiwania na wiosnę. A ta, przynajmniej kalendarzowa, zbliża się coraz szybszymi krokami. Wracają bociany. Dni staja się coraz dłuższe. Pora roku, będącą przedsmakiem lata, z każdym dniem, coraz odważniej puka do naszych drzwi, które aż chce się otworzyć i zakrzyknąć radośnie za Markiem Grechutą- Wiosna ! Wiosna! Wiosna ! Ach to Ty ! Jej nadejście cieszy z pewnością tych, którzy raczej nie przepadają za uciążliwościami, które rodzi zimowa aura. Trochę inny punkt widzenia mogą mieć amatorzy białego szaleństwa, ale ponoć w naszych górach leży jeszcze trochę białego puchu, a że do gór mamy przecież niedaleko, wciąż jeszcze jest szansa na aktywne zakończenie sezonu narciarskiego.\nA potem… wiosna, lato, jesień stwarzają inne, nowe możliwości uprawiania sportu. Są też dyscypliny, które można uprawiać przez cały rok, więc każdy, jeśli tylko będzie chciał, znajdzie coś dla siebie. Osobiście gorąco do tego zachęcam, będąc przekonany o mądrości przysłowia „ w zdrowym ciele zdrowy duch”. Dlatego w naszej gminie tak wiele robimy, aby ułatwić aktywny wypoczynek tym, którzy chcą i zachęcić do niego jeszcze nie zdecydowanych. Dostępne przez cały rok sale sportowe, Orliki, ścieżki rowerowe, wspieranie klubów sportowych to dowody, że zdecydowanie stawiamy na zdrowy tryb życia. Organizujemy też liczne turnieje w wielu dyscyplinach, gdzie element rywalizacji działa dodatkowo mobilizująco na uczestników, a przy okazji pozwala sprawdzić swoje możliwości i umiejętności. Nie dzielimy przy tym dyscyplin na lepsze i gorsze. W ostatnim okresie na przykład zaprosiliśmy do stanięcia w szranki współzawodnictwa piłkarzy oraz szachistów. Obserwowałem obydwa turnieje kibicując, zgodnie z zasadą niech wygra najlepszy, wszystkim biorącym w nich udział. Ucieszyła mnie duża liczba uczestników. Na pewno sporą zasługę w tym mają nauczyciele, trenerzy pracujący na co dzień z dziećmi i młodzieżą, propagując sport i korzyści płynące z jego uprawiania. A są one bezcenne. Dotyczą zarówno sfery fizycznej, zmniejszając ryzyko wad postawy, czy otyłości, a co za tym idzie szeregu innych poważnych zaburzeń zdrowotnych, zwiększając wydolność organizmu, jak i sfery psychicznej, zakorzeniając w świadomości młodych ludzi prozdrowotne nawyki, ucząc zasad współpracy, uczciwej rywalizacji.\nPrzedwiośnie to również czas wytężonej pracy administracyjnej w urzędzie. To właśnie w tym okresie przygotowujemy specyfikacje przetargowe. Wynika to z czysto pragmatycznych przesłanek. Wcześniej przygotowane postępowania przetargowe to szansa na uzyskanie korzystniejszych warunków finansowych, czyli po prostu na oszczędności. Takie podejście prezentowaliśmy już w przeszłości i zawsze dobrze na tym wychodziliśmy, więc mamy solidne podstawy, aby wierzyć, że tym razem będzie podobnie, z korzyścią dla całej gminy. Przetargi, do których się przymierzamy, to poważne przedsięwzięcia, jak budowa dróg, chodników, czy kanalizacji. To prace, które poprawią bezpieczeństwo oraz jakość życia. Wśród naszych istotnych planów na zbliżające się miesiące znajdują się projekty rewitalizacji Skrzyszowa i Szynwałdu oraz dalszego zagospodarowania przestrzeni publicznej w Pogórskiej Woli, Łękawicy i Ładnej. To interesujące i potrzebne inwestycje. Mam nadzieję, że uda nam się je zrealizować w stu procentach.\nNa zakończenie pozwolę sobie jeszcze wrócić do naszego VI Koncertu Charytatywnego. Po podliczeniu czysty zysk z niego wyniósł 53 140 złotych. To wielka radość dla beneficjentów tego wydarzenia. Ale to również dla mnie powód do wielkiej radości, satysfakcji i dumy z postawy wszystkich uczestników koncertu. DRODZY PAŃSTWO JESTEŚCIE WSPANIALI I NIEZAWODNI ! Jeszcze raz z głębi serca dziękuję Wam, w imieniu organizatorów i osób, do których kierujemy naszą pomoc, za prawdziwy dar Waszego serca !\n„Człowiek człowiekowi …człowiekiem ”\nCzłowiek jest wielki nie przez to, co ma, nie przez to, kim jest, lecz przez to, czym dzieli się z innymi. Te słowa świętego Jana Pawła II doskonale wpisują się w wydarzenie, które miało miejsce w Skrzyszowie 31.01.12016 r. Chodzi oczywiście o VI już edycję naszego Koncertu Charytatywnego. Tym razem gwiazdą wieczoru była znana polska wokalistka Ania Wyszkoni. Artystka zaczynała karierę w zespole „Łzy”, któremu ogólnopolski sukces przyniósł album, zawierający m.in. tak znane piosenki, jak „ Agnieszka już dawno...” czy „Narcyz się nazywam”. W 2010r. rozpoczęła pracę sceniczną na własny rachunek. Talent i pracowitość pozwoliły osiągnąć jej sukces również indywidualnie. Jej płyty „Pan i Pani” oraz „Życie jest w porządku” uzyskały status podwójnej platynowej płyty. Podczas koncertu potwierdziła swoje wielkie umiejętności wokalne. Pokazała również, że jest żywiołową artystką, nawiązującą błyskawicznie znakomity kontakt z publicznością. Efektem były wielokrotne bisy. Za wspaniały, niezapomniany występ w Skrzyszowie i wsparcie naszej idei serdecznie pani Aniu dziękujemy ! Dziękuję również młodym muzykom z zespołu smallCAFE, którzy wystąpili w pierwszej części koncertu, jednocześnie życząc im dalszego rozwoju i wielu sukcesów. Chciałbym podziękować także wszystkim, którzy przybyli na koncert, wspierając nasz cel przez wykupienie biletów, datki do puszek, czy udział w licytacji. Bardzo cieszy mnie fakt, że liczba osób uczestniczących w naszych koncertach systematycznie rośnie. Słowa podziękowania kieruję do naszych sponsorów oraz wszystkich biorących udział w organizacji koncertu. Dziękuję za Wasze zaangażowanie, profesjonalizm i poświęcony czas. Kontynuując myśl z początku wpisu, jeśli o wielkości człowieka świadczy to, czym się dzieli, to w ostatnią niedzielę stycznia halę sportową w Skrzyszowie wypełniał tłum Wielkich Ludzi,! To dowód, że człowiek innemu człowiekowi potrafi bezinteresownie okazać wspaniałe oblicze człowieczeństwa. To bardzo budujące przeżycie !\nTak już jest, że los nie dla wszystkich bywa łaskawy, a cierpienie jest wpisane w naszą egzystencję. Szczególny krzyż niosą osoby skazane na ciężkie, przewlekłe schorzenia, czy trwałą niepełnosprawność. Aktywnymi uczestnikami ich dramatu stają się również ich najbliżsi. Niestety takie doświadczenia nie omijają najmłodszych, którzy zamiast cieszyć się beztroską dzieciństwa muszą zmagać się z bardzo poważnymi problemami zdrowotnymi. W kontaktach z tymi chorymi i ich rodzinami często uderzające są optymizm, pogoda ducha, wiara w sens cierpienia, a także wola walki i pokonywania naprawdę wielu przeciwności losu. Mam wielki szacunek dla tych wszystkich ludzi. Dla chorych za hart ducha, dla ich opiekunów za troskę, serdeczność i życzliwość, jaką obdarzają podopiecznych, z którymi dzielą się sercem, poświęcając aktywność zawodową, o towarzyskiej nie wspominając. Ale czasem to nie wystarcza i potrzebna jest pomoc z zewnątrz. Tak zrodziła się idea naszych koncertów.\nRadością napawa mnie fakt, że podobnie jak w poprzednich latach nie zabrakło chętnych, którzy z dużym zaangażowaniem włączyli się w organizację VI Koncertu Charytatywnego. To wsparcie na różnych poziomach serdeczności, od pomocy natury techniczno – organizacyjnej po merytoryczno – finansową. To jak system naczyń połączonych. Bez takiego współdziałania ciężko o dojrzałość dokonań. Współpraca oznacza dwie litery MY. I to chciałbym dobitnie zaznaczyć, że wszystko co związane jest z koncertem to zasługa NAS wszystkich i to też nasze wspólne święto, a zarazem powód do wielkiej satysfakcji. Dzięki niej dobroć naszego serca zyska nową siłę. Pamiętajmy, że każdy życzliwy gest, nawet najdrobniejszy… zmienia świat na lepsze … czyjś świat…\nPisząc o życzliwości i wsparciu warto również wspomnieć o spotkaniach opłatkowych dla seniorów, które w ostatnim czasie odbyły się na terenie naszej gminy. Dla mnie uczestnictwo w nich jest zawsze wielkim zaszczytem, olbrzymią przyjemnością, a przy tym niezwykle cenna lekcją. Rozmowa z ludźmi, którzy wiele przeżyli, dobrego i złego, jedząc chleb z niejednego pieca, emanujących mądrością i życiowym doświadczeniem, to wielki dar, który ubogaca nasze wnętrze. To zawsze także wspaniała okazja poznania historii naszej małej Ojczyzny, w którą wpisane są nierozłącznie losy wielu naszych seniorów.\nOstatnio pisałem w tym miejscu o planach budżetowych naszej gminy na rok 2016, o związanych z nimi dylematach i o zasadach, których trzymamy się pracując nad każdą kolejną uchwałą budżetową. Ale koniec roku to również dobry moment, aby spojrzeć za siebie, dokonać oceny tego, co zostało zrobione i wyciągnąć ewentualne wnioski na przyszłość.\nJednak zanim spojrzymy w przeszłość pozwolę sobie na małą dygresję na tematy, stanowiące bazę dla właściwego zrozumienia przez rządzących, na wszystkich szczeblach, istoty swojej misji, a co za tym idzie dla należytego wypełniania swoich obowiązków. Sprawowanie władzy to służba społeczeństwu. Rozsądek, odpowiedzialność i umiar to cechy, które powinny cechować sprawujących funkcje publiczne, pochodzące z mandatu społecznego. Powinni oni pamiętać, że zostali obdarzeni kredytem zaufania przez obywateli na drodze demokratycznych wyborów, a obejmując swoje stanowiska automatycznie zobowiązali się do szanowania woli wyborców i podejmowania działań wyłącznie w ich interesie. Zasady te dotyczą każdego przedstawiciela administracji samorządowej, rządowej czy też władzy parlamentarnej. Trzeba zawsze pamiętać, że szeroko pojęte dobro publiczne, zarówno materialne, jak i niematerialne, to nie zabawki dla polityków, czy nic nieznaczące wirtualne pojęcia, ale że to realna własność całego społeczeństwa, która jemu powinna służyć i która dla jego dobra powinna być przez rządzących pomnażana.\nW ostatnich latach przy pomocy i zaangażowaniu wielu ludzi związanych ze skrzyszowskim samorządem i urzędem gminy zrealizowaliśmy sporo przedsięwzięć w naszej małej ojczyźnie. Udowodniliśmy, że pojawiające się często przy powstawaniu nowych dróg, chodników, centrów wsi, czy innych inwestycji hasło „ Gmina Skrzyszów w budowie” nie było reklamowym, czy wizerunkowym zagraniem. Oddawało zarówno faktyczny stan rzeczy, jak i wyrażało oczekiwania i, co najważniejsze, możliwości, którymi dysponowaliśmy. A dzięki dostępności środków zewnętrznych były one niemałe. Świadczą o tym liczby. W latach 2012-14 pod względem inwestycji w infrastrukturę techniczną zajęliśmy drugie miejsce w powiecie tarnowskim. W tym okresie na różne cele inwestycyjne potrafiliśmy zdobyć dziesięć milionów złotych ze środków PROW. Dało nam to 3 miejsce w powiecie, na 16 gmin, pod względem zdobytych środków, jak i pod kątem realizowanych inwestycji, z wynikiem 45 projektów. Każda wydana złotówka z tych dotacji wpłynęła na poprawę bezpieczeństwa, komfortu życia, na zmianę, niejednokrotnie nie do poznania, budynków stanowiących mienie gminy, czy placów, przekształconych np. w piękne centra wsi, wspaniałe wizytówki naszych miejscowości . Nie wszystkie z wykonanych prac są widoczne gołym okiem. Na przykład te poprawiające stan gminnej infrastruktury sanitarnej. Są jednak faktem, zwiększając przy tym atrakcyjność i wartość naszych terenów. A warto zwrócić uwagę, że udało nam się to wszystko zrobić przy naprawdę niskich kosztach funkcjonowania urzędu (np. w 2014 roku w rankingu najniższych wydatków na administrację, w przeliczeniu na 1 mieszkańca zajęliśmy 4 miejsce w powiecie).\nZdaję sobie sprawę, że przez ostatnie lata wysoko zawiesiliśmy poprzeczkę w kwestii inwestycji gminnych, a co za tym idzie, oczekiwania mieszkańców, co do dalszych prac i rozmachu inwestycyjnego rosną z każdym rokiem. Oczywiście można byłoby wychodząc im wszystkim naprzeciw rozpocząć festiwal obietnic. Według mnie jednak w pełnieniu służby publicznej nie o to chodzi. Niejednokrotnie w tym miejscu pisałem, że praca na rzecz danego społeczeństwa, to nie gonitwa za chęcią przypodobania się za wszelka cenę, ale świadoma, oparta na uczciwości, służba, właśnie w imię dobra wspólnego. Mogą w niej czasami pojawiać się fajerwerki, ale nadrzędne miejsce musi zajmować odpowiedzialność za stan gminnej kasy.\nNie twierdzę oczywiście, że wraz z moim współpracownikami, nie będziemy snuć planów kolejnych ambitnych projektów. Nie pozwolę jednak na to, żeby odbywały się one kosztem mieszkańców. Nie zamierzam zadłużać gminy do niebezpiecznych granic. Nie w głowie mi zabawa w kreatywną księgowość, która może bardzo źle się skończyć, na co dowodów, nawet na naszym rodzimym powiatowym podwórku nie brakuje. Chcę żebyśmy spokojnie przygotowali się do realizacji zrównoważonego budżetu, Oznacza to, że rzetelnie będziemy mówić, na co możemy sobie pozwolić, a na co nas w obecnej chwili najzwyczajniej nie stać. Powtórzę, nie oznacza to, że zamierzamy siedzieć z założonymi rękami. Nasza praca w każdym dniu ukierunkowana jest na rozwój gminy Skrzyszów. Zamierzamy zrealizować wiele interesujących projektów, dbać najlepiej jak potrafimy o naszą wspólną pomyślność, w poczuciu odpowiedzialności za gminną wspólnotę, której jednym z najistotniejszych elementów jest dyscyplina finansowa.\nRzetelność, gospodarność, celowość, legalizm – takie m.in. przymioty powinny cechować politykę finansową państwa, województwa, powiatu, czy gminy. Rzecz jasna, na co dzień, stara się nimi też kierować każdy zarządzający gospodarstwem domowym, kto chce jak najlepiej dla najbliższych. Ale pomyślność naszych rodzin nie leży tylko w naszych rękach. Zależy również od polityki ekonomicznej i kierunków działania w tym obszarze w skali makro, czyli państwa i skali mniejszej, czyli jednostek samorządu terytorialnego. Dlatego niezwykle istotne jest ustalenie priorytetów rozwojowych samorządu i osadzenie ich we właściwych ramach finansowych. Wymaga to podjęcia najpierw próby oszacowania możliwych wpływów do kasy gminy, na podstawie wielu danych z przeszłości, przyszłości ale też wielu niewiadomych. Dopiero na podstawie takich obliczeń możemy rozpocząć planowanie wydatków. Wszystkie te działania razem nazywają się tworzeniem planu budżetowego gminy. Z oczywistych względów koniec roku to czas, kiedy prace nad budżetem na rok następny powinny zostać zakończone i zatwierdzone uchwałą rady gminy.\nOd lat sporym dylematem dla samorządów jest ustalenie wielkości środków z Unii Europejskiej, o które zdecydują się ubiegać. Wynika to z konieczności posiadania wkładu własnego w przypadku inwestycji współfinansowanych przez Unię Europejską, a mało którą gminę stać na podjęcie takich zobowiązań finansowych wyłącznie z własnych dochodów. W tym momencie władze gmin muszą rozstrzygnąć czy wziąć kredyt, zwiększając zadłużenie gminy i realizować kolejne inwestycje, czy nie zwiększać długu, ale co za tym idzie nie podejmować nowych przedsięwzięć inwestycyjnych. Problem zresztą dotyczy też inwestycji bez udziału środków europejskich. Chodzi o to, że konsekwencją wzięcia kredytu jest nieodzowność spłaty odsetek. Te z kolei dodatkowo obciążają budżet i zmniejszają zdolności kredytowe na przyszłość. Tak więc konieczne jest umiejętne balansowanie, aby z jednej strony rozwijać gminy dzięki inwestycjom, a z drugiej nie wpaść w spiralę zadłużenia. Moim zdaniem na dzień dzisiejszy odsetki są na tyle niskie, że warto decydować się na inwestycje, na które można pozyskać dofinansowanie, a poza tym należy mieć na uwadze, że po wykorzystaniu pieniędzy z perspektywy finansowej 2014-2020 Polska tak ogromnego wsparcia z Unii Europejskiej już nie otrzyma.\nTrzeba też pamiętać jak istotne dla możliwości zadłużania się gmin są niedawne zmianach w Ustawie o Finansach Publicznych, definiujące na nowo zależności między dopuszczalną wysokością maksymalnego zadłużenia gmin, a ich dochodami. Obecnie nie ma już jednych wspólnych kryteriów dla wszystkich. Artykuł 243 tejże ustawy wprowadził indywidualny wskaźnik zadłużenia, który powiązany jest z sytuacją ekonomiczną danej jednostki samorządowej. Z jednej strony jego zadaniem jest zniesienie ograniczeń, które wiązały samorządy o znacznym potencjale gospodarczym, dla których zaciąganie zobowiązań jest instrumentem rozwoju, z drugiej dyscyplinowanie tych, których wysokie obciążenia dochodów spłatami zobowiązań nakazują ostrożność przy zaciąganiu nowego długu. Oznacza to, że jedne gminy mając 15% zadłużenia nie będą mogły zaciągać nowych kredytów, a inne, mając nawet 100% długu, będą mogły spokojnie inwestować, zachowując zdolność kredytową, bowiem czynnikiem decydującym jest zamożność danej jednostki. Jak więc widać tworzenie optymalnego w danych warunkach budżetu gminy i zarządzanie jej finansami to sprawy wymagające wiedzy, doświadczenia i poświęcenia mnóstwa czasu. Warto przy tym trzymać się kilu zasad.\nBudżet powinien być zaplanowany w sposób przemyślany i realistyczny. Powinien uwzględniać z jednej strony możliwości finansowe samorządu, z drugiej cele wynikające z zadań obowiązkowych gminy, bieżących potrzeb i oczekiwań mieszkańców. Takimi zasadami staram się kierować co roku wraz z moim współpracownikami. Nigdy przy opracowywaniu najważniejszego planu finansowego naszej gminy nie przyświecała mi chęć przypodobania jakiejś określonej grupie społecznej, ponieważ władze gminy muszą wszystkich równo traktować i mieć na względzie dobro możliwie jak najszerszych kręgów obywateli. Nie próbowałem też nigdy zaklinać rzeczywistości. Zawsze otwarcie informowałem jakie są nasze możliwości, czym dysponujemy i w jakim kierunku zmierzymy. Mieszkańcom w tym zakresie należy się pełna i wyczerpująca informacja. To przecież z ich ciężko zarobionych pieniędzy budujemy, tworzymy, inwestujemy, starając się poprawiać ich byt i pomnażać wspólny majątek. Tworząc obecny budżet, chcemy przygotować gminę, by móc sięgać po środki zewnętrzne, które stwarza nowa perspektywa unijna. Mam nadzieję, że dzięki tym działaniom będziemy kontynuowali dynamiczny rozwój naszej gminy, sprawiając że będzie jeszcze piękniejsza, jeszcze bezpieczniejsza i jeszcze bardziej przyjazna mieszkańcom.\nNarodowe Święto Niepodległości....\nTymi, znanymi chyba każdemu Polakowi, słowami Ignacego Krasickiego witam wszystkich na obchodach gminnego Święta Niepodległości. Cieszę się bardzo, że ponownie, tak licznie, spotykamy się w dniu, w którym przepełnia nas duma i radość. Duma z bycia obywatelem kraju o tak wspaniałej historii, pełnej chwały i heroizmu, Ojczyzny wielu znamienitych ludzi, którzy odcisnęli swoje piętno nie tylko na losach Polski, ale też wielu innych państw i narodów, zajmując na stałe poczesne miejsce w ich historiografiach. Radosny nastrój zaś towarzyszy świętowaniu pamięci dnia, w którym zrzucając kajdany niewoli, Najjaśniejsza Rzeczpospolita wróciła na należne miejsce na mapie świata.\nSpotykamy się dziś zatem w kolejną rocznicę wydarzeń, które otworzyły nowy rozdział naszych dziejów, poprzedzonych tragiczną historią pokoleń, walczących w kolejnych powstańczych zrywach. Bez wiary, nadziei i patriotyzmu tych pokoleń nie świętowalibyśmy dziś 11 listopada. Symbolicznym ziszczeniem się marzeń Polaków o własnej Ojczyźnie stało przekazanie Józefowi Piłsudskiemu przez Radę Regencyjną władzy wojskowej i naczelnego dowództwa wojsk polskich. W bólach odradzała się Polska, stając od razu przed potężnymi wyzwaniami. Trzeba było jak najszybciej połączyć w jeden organizm ziemie leżące pod trzema zaborami, stworzyć od podstaw struktury państwa. A przecież wciąż granice nie były bezpieczne, wciąż groziło niebezpieczeństwo utraty dopiero co odzyskanej niepodległości. Jednak dzięki mobilizacji wszystkich sił witalnych narodu, dzięki odpowiedzialności i jedności w najtrudniejszych chwilach niemożliwe stało się możliwym.\nNaszym przodkom należą się słowa najwyższego uznania za dzieło tamtych dni. Ich pokłosiem było wychowanie patriotycznego pokolenia, które po 20 latach znów musiało stanąć do walki za Tę która nigdy nie umarła, zdając celująco egzamin ze świętej miłości do kochanej Ojczyzny.\nNarodowe Święto Niepodległości, które dziś tak dumnie obchodzimy, to dzień, który wpisuje się w naszą tożsamość i losy. A były one piękne, jak piękna potrafi być nasza ziemia, ale zarazem bywały dramatyczne i smutne. To święto z początku nie miało szczęścia. Po wielu dyskusjach urzędowo zostało ustanowione w kwietniu 1937, czyli oficjalnie obchodzone było w wolnej Polsce dwukrotnie. W PRL-u, obce tradycji i rodowodowi powojennych władz, nie było obchodzone wcale. Aby wrócić do panteonu wielkich świąt narodowych musiało czekać do roku 1989. Wyrwana z kalendarza państwowego na wiele lata rocznica odzyskania niepodległości, obecna była jednak wciąż w pamięci Polaków, będąc jednym z elementów kształtujących serca gorące, żarliwe, gotowe do wielu poświęceń dla Ojczyzny, którym nie żal było dla niej i umierać.\nDziś możemy cieszyć się tym dniem i wielkim darem jakim jest niepodległość. Niech w naszych sercach rozpali się ponownie ogień, który towarzyszył tamtym jesiennym, ale jakże ciepłym i radosnym dniom odzyskiwania niepodległości, które tak opisywał Jędrzej Moraczewski: "Niepodobna oddać tego upojenia, tego szału radości, jaki ludność polską w tym momencie ogarnął. Po 120 latach prysły kordony. Nie ma ich. Wolność! Niepodległość! Zjednoczenie! Własne państwo! Na zawsze! Chaos? To nic. Będzie dobrze. Wszystko będzie, bo jesteśmy wolni od pijawek, złodziei, rabusiów, od czapki z bączkiem, będziemy sami sobą rządzili. (...) Kto tych krótkich dni nie przeżył, kto nie szalał z radości w tym czasie wraz z całym narodem, ten nie dozna w swym życiu najwyższej radości".\nOby ten duch towarzyszył nam nie tylko dziś, kiedy świętujemy, ale żeby przypominał nam również, na co dzień, że Ojczyzna to wielki zbiorowy obowiązek, a niepodległość nie jest dana żadnemu narodowi raz na zawsze. Trzeba stale się o nią troszczyć, w sprawach państwa wznosić ponad podziałami, mówiąc jednym głosem. Nie wolno nam zapomnieć tej bolesnej lekcji historii, jak łatwo jest niepodległość stracić i ile krwi trzeba przelać w walce o jej odzyskanie. Wolność i niepodległość to dla narodów wartości najwyższe. Niech żyje wolna i niepodległa Rzeczpospolita Polska!\nDożynki Anno Domini 2015\nDwa oblicza wakacji


Ryszard Rynkowski - 25-lecie - 2015-03-14 19:00 - Filharmonia Częstochowska im. Bronisława Hubermana\nRepertuar na marzec 2015\n14 III 2015 sobota\n14 III 2015 sobota, godzina 19:00, sala koncertowa\nRyszard Rynkowski - 25-lecie\nWyjątkowy koncert na 25-lecie\nJeden z najpopularniejszych polskich wykonawców. Znakomity głos. Wykonawca takich przebojów jak: Dziewczyny lubią brąz i Dary losu. Piosenkarz, kompozytor, pianista. Od 1987 roku występuje jako solista. Jest laureatem I nagrody na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole w 1990 roku, I nagrody w konkursie kompozytorskim zorganizowanym przez Hiszpański Czerwony Krzyż w 1991 roku, Grand Prix na festiwalu w Cesme (Turcja) w 1992 roku za wykonanie własnej piosenki Szczęśliwej drogi, już czas, Grand Prix i I nagrody na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej OPOLE w 1994 roku za Mrok.\nW 2001 roku Ryszard Rynkowski odebrał na XXXVIII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Grand Prix za całokształt działalności artystycznej. Na festiwalu otrzymał również platynową płytę za album Dary losu oraz nagrodę dla najlepszego wokalisty w plebiscycie SUPERJEDYNKI.\nW czerwcu 2002 roku Ryszard Rynkowski został honorowym obywatelem rodzinnego miasta Elbląga. 7 lipca 2002 roku Ryszard Rynkowski zagrał kolejny wspólny koncert z Joe Cockerem na stadionie Pogoni w Szczecinie. 18 listopada 2002 roku wydana została płyta z kolędami śpiewanymi przez Ryszarda Rynkowskiego. W maju 2003 roku, podczas czterdziestego Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu,\nRyszard Rynkowski odebrał platynową płytę za album "Intymnie". W tym samym czasie płyty "Złota Kolekcja - Inny nie będę" oraz "Dary losu" osiągnęły status PODWÓJNEJ PLATYNOWEJ PŁYTY. 13 marca 2009 ukazała się kolejna płyta, zatytułowana "Zachwyt".


25-lecie Szkoły Tenisa – Baduchowski Tenis\n24 lutego 2017 przez Karolina Wróbel\nMiło mi zakomunikować, że na 2017 rok przypada Jubileusz 25 lecia Szkoły Tenisa-jako,że okoliczność to wyjątkowa, ruszamy z impetem do działania! Przedstawiamy okolicznościowe logo, które będzie nam towarzyszyć na wszystkich medalach i pucharach, a także na jednorocznej serii jubileuszowych dyplomów, których mamy nadzieję rozdać jak najwięcej w trwającym sezonie zimowym i szybko zbliżającym się letnim. Szykujemy wiele imprez dla maluchów, młodzieży i dorosłych- tych tradycyjnych jak również niespodzianek w tenisowym kalendarzu. Wszystkie przeprowadzone będą w ramach obchodów tego wyjątkowego dla nas wydarzenia.\nNa zakończenie sezonu planujemy uroczystą Galę z prezentacją historii i dokonań Szkoły, a wcześniej Dni Otwarte. O wszystkim na bieżąco informować będziemy na naszej stronie i tenisowym Facebook’u. Jednocześnie zapraszamy do współpracy wszystkich, którzy chcieliby wesprzeć nasze tegoroczne ambitne przedsięwzięcia, za okazaną pomoc będziemy wdzięczni. Jako pierwsza do turniejowej jubileuszowej zabawy ruszyła młodzież ze szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych rozgrywając Halowe Noworoczne Turnieje 2017, a zaraz po nich do rywalizacji w Halowym Mastersie Draft przystąpiło dwunastu uczestników tej bardzo aktywnej tenisowo kategorii….i tak do końca roku! Wszystkim życzymy spełnienia sportowych aspiracji, zadowolenia z siebie i dobrej zabawy.