Nowoczesne eklektyczne mieszkanie w zabytkowym budynku - Projekt - 2020\nNowoczesne eklektyczne mieszkanie w zabytkowym budynku\nPołożone w sercu Kijowa na Ukrainie mieszkanie o powierzchni 180 metrów kwadratowych w niezwykłym zabytku architektury zostało zaprojektowane dla młodego mężczyzny przez grupę 2B. Aby zachować dziedzictwo budynku gospodarza, postanowiono, że w ostatecznym wykończeniu zostaną ujawnione oryginalne cegły i belki sufitowe. Białe panele zostały zainstalowane na obwodzie pierwszego piętra, a surowe cegły pokrywały resztę wspinaczki na hojnie wysokie sufity. Bez przegród parter jest przestrzenią na otwartym planie, w której salon wpada do kuchni / jadalni. Na piętrze znajduje się główna sypialnia z dołączonym domowym biurem, łazienka i garderoba, a także pralnia, sypialnia dla gości i inna łazienka.\nW jadalni na otwartym planie naprzeciw kuchni znajduje się szara nowoczesna sofa z tłem w kolorze szarym. Białe panele ścienne rozciągają się nad nimi w eleganckim nowoczesnym stylu - zanim rustykalne oryginalne cegły zostaną ujawnione w górnej trzeciej.\nDuże dywany we wzory nadają kolorowi schemat.\nRośliny domowe wtapiają się w narożnik pokoju. Jeden z białych paneli ściennych działa jak ekran projektora zamiast telewizora.\nTradycyjnie ozdobny kominek zajmuje przeciwległy narożnik, wyposażony w parę klasycznych świeczników.\nOkna stoją w trzech łukach wzdłuż jednej ściany, z grzejnikiem umieszczonym w jednej płaszczyźnie i siedzeniem przy oknie wbudowanym w trzecie na przełomie schodów.\nInżynierowie i projektanci starali się ukończyć skomplikowany projekt schodów i balustrady jako geometrycznie dokładną konstrukcję.\nOświetlenie stołu wiszące, w stylu żarówki przemysłowej, świeci nad blatem i kieliszkami do wina.\nSztuka nowoczesna nadaje kolor jadalni z góry szarego wbudowanego kredensu.\nTrio łukowatych okien powtarza się w kuchni z jadalnią, która ma dodatkowy salon, kąpiąc miejsce towarzyskie w naturalnym świetle.\nOprócz formalnej jadalni do szaro-białej kuchni przylega bar śniadaniowy, który jest bardziej swobodnym miejscem na posiłek.\nJednostki ścienne i pręt wystają ponad krawędź ściany, tworząc efekt pływający. Dwa drewniane taborety kuchenne nadają kuchni nowy, cieplejszy odcień. Można by pomyśleć, że to prosta, jednościenna kuchnia z półwyspem…\n… Ale z tyłu jest trochę miejsca. Białe jednostki owijają się we wgłębieniu.\nPołączenie drewnianych podłóg i podłóg z surowego betonu tworzy wnętrze.\nNie jeden świetlik, ale dwa otwierają dach nad schodami. Nowoczesne kierunkowe lampy sufitowe oświetlają klatkę schodową w nocy.\nInspirujące dzieła sztuki dodają koloru inkrustowanemu schematowi dekoracyjnemu lądowania.\nPiętro mieszkania jest wbudowane w dach mansardowy, więc pochyłe ściany stanowiły okazję do stworzenia ukrytego magazynu za panelami, które biegną prostopadle do podłogi.\nPanele ścienne z jasnego drewna nad ścianą zagłówka rozjaśniają wygląd ciemnej sypialni. Nowoczesne łóżko platformowe rozciąga się od przestrzeni drewna. Ukryte wsporniki sprawiają, że podstawa łóżka wygląda tak, jakby sprzeciwiała się grawitacji. Zestaw globusowych lampek nocnych spoczywa na niskiej półce biegnącej pod wezgłowiem.\nRoślina pokojowa i abstrakcyjne dzieła sztuki zdobią główną sypialnię.\nBetonowa podłoga i betonowe ściany zachowują młody i nowoczesny wygląd.\nNowoczesne biuro domowe jest dołączone do głównej sypialni, co jest koniecznością dla każdego młodego profesjonalisty. Wspornik z drewnianego biurka wystaje z jednego z łuków okna. Ciemne szafki są zakamuflowane na ścianie tego samego koloru.\nCzarna lampa podłogowa z anglepoise oświetla łóżko w sypialni dla gości. Schludny drewniany stolik nocny, który tu widzisz, to stolik nocny, który tu widzisz, to stolik Muuto Around. Dywan wzorzysty rozjaśnia wnętrze dzięki żywym pomarańczowym wykończeniom.\nDruga łazienka w domu ma również betonowe ściany w stylu industrialnym, ale tym razem z drewnianą podłogą laminowaną.\nCzarna umywalka z pasującym kranem i lustrem w czarnej ramie kontrastuje z drewnianą toaletką. Czarne oprawy prysznicowe dopełniają kabinę prysznicową.\nNa planach możemy zobaczyć, jak biuro domowe znajduje się w tej samej przestrzeni co sypialnia, bez ściany działowej. W głównej sypialni możemy również zobaczyć obszerną garderobę za ścianą wezgłowia. Drugi rysunek w tym zestawie planów wyjaśnia niekonwencjonalne układy głównych przestrzeni życiowych, w tym układ kuchni „jednościennej”, który faktycznie owija się wokół dodatkowego zagłębionego rogu.\nSchody i balustrady to skomplikowany i niepowtarzalny design.\nPrzytulny salon i kuchnia z jadalnią (z dodatkową przestrzenią wypoczynkową) splatają się w jeden ciągły plan podłogi, bez żadnych solidnych ścian. Balkon rozciąga się na całą szerokość kuchennej jadalni z dwoma różnymi miejscami do siedzenia.\nDom z najprostszymi formami\nUnikalna nieruchomość na zboczu ze zintegrowanym owinięciem wokół drogi\nJedna przestrzeń Dwie opcje projektu\nCopyright 2020 \_ Pomysły na projektowanie wnętrz i wystroju domu \_ Nowoczesne eklektyczne mieszkanie w zabytkowym budynku


Pomiędzy żyrandolem a dywanem | Niepoprawni.pl\nJednym z ciekawych aspektów, który pragnę wspomnieć, jest fakt, iż w literaturze zagranicznej, dotyczącej polskiego systemu politycznego, nasz system jest klasyfikowany jako pół-prezydencki - na wzór piątej republiki francuskiej… Co sprawia, że rola prezydenta naszego kraju, to coś więcej niż niejednokrotnie wspominany żyrandol! A nasi specjaliści i eksperci chętnie milczą na ten temat. Także konstytucja stwierdzająca, iż władzę wykonawczą w Polsce sprawuje prezydent z rządem, co przecież odbiło się na wyroku TK, który nie mógł jednoznacznie zabronić “prawa do samolotu i krzesła”.\nNastępny aspekt, który pragnę poruszyć to sprawa, że w kraju niestabilnym (częste zmiany premierów - tylko Buzek był całą kadencję) to właśnie Prezydent wydaje się ważnym i stabilnym partnerem do rozmów dla naszych zagranicznych partnerów, który gwarantuje stosunkową przewidywalność jak i stabilność, poprzez swoje prerogatywy (akapit wcześniejszy). W związku z powyższym, urząd Prezydenta RP należy traktować jako realny ośrodek władzy i kreowania polityki, szczególnie zagranicznej. W takim układzie, nie jest to sam prestiż w sobie, czy czysta funkcja reprezentacyjna, jak z uporem próbowano (dość skutecznie) wmówić Polakom.\nTo co sprawia, że urząd posiada mocną legitymację jak i swoisty silny autorytet stanowi bezpośredni wybór przez suwerena - Naród. Kpić z prezydenta, to kpić z narodu. Oczywiście nie jest to automatyczne ze zgadzaniem się ze wszystkimi posunięciami, jednak istnieje różnica pomiędzy krytyką a wyśmiewaniem i obrażaniem. Wracając jeszcze do spraw wyborów, śp. Lech Kaczyński w drugiej turze, otrzymał więcej głosów niż Aleksander Kwaśniewski w 1995 (też druga tura):\nL. Kaczyński - 54,04%\nA. Kwaśniewski - 51,72%\nPrzy czym należy dodać, iż LK odrobił straty i stworzył wyjątek - w pierwszej turze miał mniej głosów a jednak wygrał.\nNiewątpliwie wybór na prezydenta RP to swoiste ukoronowanie kariery politycznej i wielki zaszczyt. Ale jak wykazałem wcześniej, także realna władza i odpowiedzialność. Należy podkreślić, iż łączą się zawsze z tym pewne ambicje i chęć urzeczywistnienia własnej wizji Polski. Widać to wyraźnie także na przykładzie innych prezydentów: w wypadku Wałęsy było to dość prosta i egocentryczna wizja prezydentury. W wypadku Kwaśniewskiego poczyniony został istotny krok: symboliczne odcięcie się od swojego ugrupowania, ale przede wszystkim wsparcie dla pomarańczowej rewolucji.\nTo był krok, który utorował Polsce rolę regionalnego przywódcy. I nie ma się co dziwić, że śp. Prezydent Kaczyński zrobił z tego użytek w wypadku polityki wschodniej. To było bardzo odpowiedzialne jak i pragmatyczne podejście do roli Polski w regionie. A Polska, jako szósta gospodarka Unii Europejskiej jako stosunkowo duży kraj ma prawo mieć takie cele. Szkoda, że tak rzadko się o tym wspomina. Ja na każdym kroku, staram się swoim kolegom pokazać i odczarować (entzaubern) wizerunek prezydenta. Gdy pokazuję propozycję systemu pierwiastkowego czy wspominam o roli w polityce wschodniej to wszyscy są zdziwieni. Oczywiście pozytywnie!\nDlatego potrzebujemy prezydenta, który nie da zamknąć się w złotą klatkę i dać sobie wmówić, że jest od żyrandolu i dywanu. Paradoksalnie, potrafię sobie przypomnieć prześmiewcze głosy ze strony PO czy SLD które wprost stwierdzały, że niech to Jarosław startuje. Chyba nikt nie sądził, że Bóg w swojej opatrzności da mu tą szansę?\nNa łamach swojego bloga, pragnę udzielić oficjalnego poparcia dla kandydatury Jarosława Kaczyńskiego na Prezydenta RP:\nNiestety, ale mam dziwne przeświadczenie, że w piątek 18. czerwca, tuż po 23. godzinie podane zostaną “ciekawe” informacje dotyczące katastrofy wskazujące, tak całkiem przypadkiem, że w jakiś sposób śp. Lech Kaczyński jest odpowiedzialny za katastrofę. Co ciekawe, nie będzie dość czasu, aby sprawę wyjaśnić czy zdementować. No cóż, wygrać w pierwszej turze to dopiero smak.


"W małym kinie nikt już nie gra na pianinie"\nWiadomości24 » Kultura » Kino i TV » "W małym kinie nikt już nie gra na pianinie"\n#1430 wg odsłon (miesięczny)\n#36520 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2007-02-22 21:55\nKiedyś oblegane, dziś powoli małe kina umierają. "W małym kinie" - śpiewał kiedyś Mieczysław Fogg - ten utwór powoli traci swój urok i mało kto go rozumie, bo takich magicznych miejsc jest już coraz mniej.\n"Obraz mi się nasuwa sprzed lat nieomal stu, małym kinie moja babunia, a przy niej dziadek mój. "\nProblem polskich kin, od kilku lat robi się coraz większy i przygnębiający. Jakby ktoś zapomniał - bo do kina w ostatnich latach raczej rzadko się chodzi - kino to w wielkim skrócie: białe prześcieradło plus maszynka do wyświetlania ruchomych obrazków.\nTak jest do dzisiaj i w tej kwestii nic się nie zmieniło, tyle że tych maszynek było kiedyś znacznie więcej. Po wojnie w samym tylko Wrocławiu co najmniej 40. Obecnie pozostało ich 6: "Warszawa", "Lwów", "Lalka", "Atom" oraz dwa multipleksy "Helios" i "Cinema City". W roku 2003 zamknięto "Ognisko" i "Pałacyk", a swą działalność bezterminowo wstrzymał "Oskar". W 2002 (to był straszny rok dla kin) z kinowej mapy Wrocławia zniknęły "Polonia", "Studio", "Mozaika" i " Śląsk". Średnio każdego roku kończą działalność przynajmniej dwa kina! O co zatem tyle hałasu?\nSprawa jest prosta: żyjemy w czasach, w których działają prawa rynku. Jeśli towar jest dobrze reklamowany i nie brakuje klientów gotowych go kupić to sam zdoła się wybronić. Kinom się ta sztuka nie udała. Trudno. Po prostu upadła kolejna firma. W czym więc problem? W tym, że wolny rynek opiera się także na wolności wyboru towaru i sprzedawcy. A jaki będziemy mieli wybór, gdy zostaną nam same multipleksy?\nOsobiście nie mam nic przeciwko multipleksom, pod warunkiem, że nie „wygryzają” zwykłych kin. Więc multipleksy tak i owszem, ale żyjące w zgodzie i symbiozie z innymi kinami. Niestety dzieje się inaczej, czego dowodem sam Wrocław.\nCo takiego oferują nam ogromne, kilku salowe kina? Po pierwsze: lepszy dźwięk, po drugie wygodniejsze fotele, po trzecie gigantyczne ekrany. W końcu lepszy repertuar. Mogą grać po kilkanaście filmów o tej samej godzinie i każdy w innej sali. Tego nie da się zrobić w kinach jednosalowych. Dystrybutorzy licząc na większe zyski chętniej pokazują premiery w multipleksach, gdzie na filmie można po prostu lepiej zarobić.\n"MegaKino - w studniach gardeł tony chipsów giną, miąższ parówek miesza się ze śliną, po łapczywych ustach ścieka sok"\nCzy ludzie widzą multikina w samych superlatywach? Nie! I do tych ludzi należą zwykle zwolennicy kin tradycyjnych, w tym także ja. Czego zatem nie mają multipleksy, a mają te małe, nieco już zapomniane kina? Po pierwsze brakuje im klimatu. Postaram się to wyjaśnić na przykładzie kina "Cinema City ". Z jednej strony znajduje się hipermarket, obok restauracja i klub muzyczny - kino w środku. W holu hałas, ludzie z zakupami, jedzeniem. Wejdźmy do jednej z dziewięciu sal. Wokół unosi się zapach popcornu. Znacznie gorzej jest, kiedy obok mnie zajmuje miejsce facet z całym kubłem prażonej kukurydzy, dwulitrową colą, i jeszcze kilkoma kanapkami z kinowego barku. Myślę sobie: czy ów jegomość przyszedł tu jeść, czy obejrzeć film? Po zgaszeniu świateł z sali dochodzą odgłosy niczym z zakładowej stołówki.\nNo i w końcu: do multipleksu trudno się wybrać zarówno do kina jak i na film. Nigdy nie zabrałbym w takie miejsce dziewczynę na randkę. Stare kina tworzą mimo wszystko bardziej odpowiedni nastrój do romantycznych spotkań.\n"MegaKino, tak kolejny gastroseans minął , do toalet tłumek już odpłynął , dojedzony gaśnie smutno film. "\nCeny. Nie do wiary jakie ceny biletów dyktują multipleksy! Bilet kosztuje prawie dwa razy więcej niż w małym kinie. To dziwne, bo wyświetlając blisko 40 seansów dziennie, kino powinno mieć tak duże zyski, że spokojnie mogłoby obniżyć cenę pojedynczych biletów. Co dopiero mają powiedzieć właściciele małych kin, którym z biletów (o połowę tańszych) nie starcza nawet na opał. Dochodzą do tego jeszcze rozliczenie z dystrybutorem, opłaty za czynsz, prąd itd.\nCo jeszcze poza niskimi cenami biletów i nastrojem oferują małe kina? Często proponują filmy, które do multipleksów raczej nigdy nie trafią. Organizują rozmaite przeglądy i festiwale. Kiedyś robiło się to dla widza, dzisiaj głównie dla pieniędzy.\nCzy to oznacza, że w zwykłych kinach repertuar ograniczy się do filmów erotycznych (jak w kinie "Dworcowe") lub kina niezależnego? Zamknięte 5 lat temu kino "Polonia" ratowało się organizując piątkowe "Maratony Konesera", gdzie można było obejrzeć dwa filmy, płacąc tylko 12 zł. Początkowo były tłumy do czasu, aż obok powstał multipleks "Cinema City". Frekwencja spadła i w końcu pewnego listopadowego wieczoru w 2002 roku w świetle zniczy odbył się pożegnalny seans.\n"W małym kinie nikt od dawna nie gra na pianinie, nie ma już seansów w małym kinie, gdzieś się rozwiał naszych dziadków świat. "\nWszystko to jest bardzo smutne. Wrocław, jedno z najjaśniejszych miejsc na kulturalnej mapie Polski, oddaje tereny pod budowę kolejnych hipermarketów. Z multikinami oczywiście W najbliższym czasie otwarte zostaną dwa następne.\nKażde z tych małych kin ma swoją historię. Teraz ich budynki stoją, niszczeją, bądź są adoptowane na inne cele. Często przejeżdżając koło nich zastanawiam się jak to było kiedyś? Kiedy ten pordzewiały neon na dachu lśnił swoim blaskiem? Kiedy przed wejściem stał "konik", bo w kasie od dawna brakowało biletów? Kiedy sala pękała w szwach, a ludzie wychodzili z domu i szli do kina średnio raz na tydzień?\nBoję się, że za kilka lat nikt już nie będzie pamiętał jak "smakował" film oglądany na dużym ekranie, gdzie seans rozpoczynał się charakterystycznym gongiem, gdzie czuło się atmosferę i klimat, a zza tylnej ściany dobiegał odgłos projektora.\n"Jakże żal mi tamtych małych kin... "\nW tekście wykorzystałem fragmenty utworów:\n"W małym kinie" - Mieczysław Fogg\n"W megakinie" - Grupa Rafała Kmity\nTagi: Wrocław Grupa Rafała Kmity Mieczysław Fogg małe kina multpileksy historia kultura "krzysztof jędrysiak" artykul w obronie malych kin grał na pianinie w dawnym kinie\nNo minęły czasy jak razem w podstawówce śmigaliśmy do kina Polonia co miesiąc. Bło fajnie. Dobrze, że Atom się trzyma.\nNiektóre małe kina sobie radzą, ale to rzadkość. Metody są różne i można je mieszać. Organizowanie festiwali kina niezależnego, świadome wykorzystanie romantycznego klimatu (a propos - ile takich kin wpadło na pomysł, żeby się zareklamować w tym świetle przed walentynkami?) i pokazywanie tego, co ze zwykłych kin znika szybko, albo wcale do nich nie trafia. Przy okazji - ostatnio przejeżdżałam niedaleko księgarni. Pustej. Dawniej człowiek jechał do księgarni, teraz kupuje książki w Empiku przy okazji wizyty w centrum handlowym... Świat się zmienia...\nChociaż oczywiście można małe kino utrzymać, tylko że teraz to już wymaga znacznie więcej pomysłowości niż dawniej.\nNo, i nie ma "Śląska".


Work and Travel USA - The West Choice - Wakacje USA\n- pracuj, zwiedzaj, poznawaj świat.\njeżeli studiujesz w trybie dziennym, zaocznym, wieczorowym to mamy coś dla Ciebie 🙂\npomagamy na każdym etapie procedury aplikacyjnej, a także oferujemy pomoc przy wypełnieniu wniosku wizowego\nnie martw się o bilet,\ngwarantujemy najtańszy bilet lotniczy na rynku\nJesteśmy zespołem ludzi doświadczonych i ambitnych, którzy dzięki swojemu zaangażowaniu gwarantują pełen profesjonalizm. Nasz priorytet to nasi KLIENCI. Staramy się aby nasza praca przynosiła satysfakcję obydwu stronom. Wieloletnie doświadczenie pozwala nam zagwarantować zadowolenie nawet najbardziej wymagającego klienta. Działamy według zasady: The West Choice – The Best Choice !!!\nzwiązani z work & travel\nskorzystało z programu Work And Travel\ndo przygody życia\nWork and Travel – deadline is comming!!!\nO naszych Targach\nZ PRACODAWCAMI Z USA\nHershey Park – ostatnie wolne miejsca\nBezpłatne konsultacje Work and Travel\nMarzysz o wyjeździe na Work and Travel do USA ale nie wiesz od czego zacząć?\nWork & Travel USA – wakacyjne wyjazdy dla studentów\nWork and Travel to program, w którym zawierają się atrakcyjne oferty pracy dla studentów. Każdy kto aktualnie posiada status studenta full-time może wziąć udział w programie. Oferty pracy Work & Travel obejmują zasięg wielu stanów w USA. Przykładowe miejsca zatrudnienia, w jakich można podjąć się zatrudnienia, to parki rozrywki, prywatne domy czy baseny.\nWork & Travel szansą dla studentów\nNasi pracownicy oferują pomoc w wypełnianiu formularzy, dokumentów i wniosków wizowych. Wniosek składany jest przez naszą agencję w ambasadzie. Pracownicy pomogą Ci przygotować się do rozmowy z konsulem. Będą oni z Tobą podczas wizyty w ambasadzie w dniu rozmowy z konsulem. Oprócz tego, pracownicy Work & Travel oferują dla studentów szkolenie przed wyjazdem.\nW trakcie rekrutacji, należy uiścić wszystkie wymagane opłaty w podanym terminie. Oprócz tego, trzeba spełniać wszystkie podane wymogi. Pierwszym z nich jest status studenta obejmujący okres zatrudnienia. Twój paszport musi być ważny co najmniej do 2021 roku. Musisz dostarczyć stosowne zaświadczenie potwierdzające Twój status studenta oraz zdjęcie wizowe/ paszportowe. Studenci zagraniczni muszą w ramach programu dostarczyć kopię wizy lub karty pobytu w Polsce.\nWork and Travel USA zapewnia możliwość zatrudnienia nawet na okres 4 miesięcy! Jest to doskonała okazja na podszkolenie języka, nawiązanie nowych znajomości oraz zdobycie doświadczenia. Studenci, dzięki programowi Work & Travel, mają możliwość poznania amerykańskiej kultury oraz zwiedzenia wielu ciekawych i znanych miejsc.\nNasze biuro gwarantuje najniższe ceny biletów lotniczych, jakie są dostępne na rynku. Work and Travel zapewnia legalną pracę sezonową dla studentów z całego świata. Oferta dotyczy również obcokrajowców, którzy studiują na terenie Polski.\nKażdy uczestnik programu Work & Travel ma zapewnioną opiekę i pomoc Greenheart Exchange w USA. Agencja udostępnia oferty amerykańskich pracodawców, ubezpieczenie medyczne oraz wizę, która pozwala na podjęcie legalnej pracy w USA. Ciekawa praca za granicą może być również przygodą dla każdego uczestnika programu.\nOferta nie dotyczy osób, które aktualnie przebywają na urlopie dziekańskim.


Głowa do góry: sufit w aranżacji wnętrz\nStrona główna » PS-BLOG » Głowa do góry: sufit w aranżacji wnętrz\nSufit to ciągle mocno niedoceniana przestrzeń. A szkoda, bo często decyduje on o spójności i sukcesie aranżacji wnętrza. W jaki sposób zagospodarować tę strefę? I czym konkretnie różni się sufit napinany od podwieszanego?\nSufity podwieszane i napinane doskonale sprawdzą się w wielu aranżacjach, zarówno nowoczesnych, jak i utrzymanych w klasycznej konwencji. Warto zaznaczyć, że znajdują one swoje zastosowanie zarówno przy aranżacji wnętrz domowych, jak i przemysłowych. Układ sufitu wpływa nie tylko na kreowanie estetyki wnętrza, ale także odpowiedniego układu oświetlenia. Do jego istotnych elementów dekoracyjnych należy bowiem system oświetleniowy, który nadaje wnętrzu niepowtarzalnego klimatu. W przypadku obu rozwiązań doskonale sprawdzą się taśmy z żarówkami LED lub punktowe oświetlenie sufitowe.\nAlternatywne rozwiązania znajdą zastosowanie przy obniżeniu pomieszczenia, maskowaniu nierówności, elementów konstrukcyjnych stropu czy widocznych elementów instalacji. Są montowane także w celu wyciszenia mieszkania i jego izolacji termicznej. Płyty dźwiękochłonne i izolacyjne wypełniają przestrzeń pomiędzy stropem a poziomem płyt gipsowo – kartonowych.\nSufit podwieszany może pokrywać całą powierzchnię stropu lub jedynie wybrany fragment. Do jego montażu stosuje się płyty gipsowo-kartonowe, mocowane do konstrukcji nośnych składających się z profili stalowych lub rusztu drewnianego. Dzięki zastosowaniu profilów CD, do których mocowane są płyty oraz profilów UD, utrzymujących zakończenia rusztu nośnego, możemy stworzyć powierzchnię sufitu w dowolnej formie, o dowolnej linii przebiegu, niekoniecznie równoległą do stropu. Zastosowanie tej metody wpływa na obniżenie pomieszczenia. Sufit podwieszany umożliwia umieszczenie konstrukcji o dowolnej wysokości, jednak jej najwęższa wersja oscyluje w granicach 4,5 – 5 cm.\nMontaż sufitów podwieszanych wymaga stosowania kompletu materiałów od jednego producenta – dostawcy systemu. Rodzaj wieszaków, rusztów, elementów mocujących i płyt powinien być dostosowany do rodzaju podłoża, warunków technicznych pomieszczenia oraz jego oczekiwanej wysokości. W zależności od specyfiki wnętrza, stosuje się pojedyncze oraz krzyżowe konstrukcje z profilów (jedno- lub dwupoziomowych). Profil dwuwarstwowy pozwala na ograniczenie liczby punktów mocowania do stropu, gwarantując zarazem większy stopień sztywności.\nPrzymierzasz się do aranżacji wnętrza o dużej wilgotności powietrza (powyżej 70%)? Musisz zatem uważać, bo niektóre płyty sufitowe odkształcają się przy zawilgoceniu. Na szczęście producenci wychodzą naprzeciw potrzebom konsumentów, oferując dedykowane płyty, które nie absorbują wilgoci. Nowoczesne modele gwarantują również wysoki stopień bezpieczeństwa przeciwpożarowego.\nSufit napinany w aranżacji wnętrz\nW ostatnim czasie rosnącą popularnością cieszą się sufity napinane, które stanowią ciekawą alternatywę dla tradycyjnych metod. Są wykonywane z termokurczliwej tkaniny PCV o unikalnej geometrii, kolorze i fakturze, przygotowywanej na zamówienie po uprzednim dokonaniu pomiarów wnętrza. Pozwalają na dostosowanie produktu do indywidualnych preferencji klienta. W szerokiej ofercie dostępnej na rynku znajdziemy różne warianty kolorystyczne materiałów.\nZaletą sufitu napinanego jest łatwość montażu. Materiał jest mocowany na stelażu składającym się z aluminiowych listw. Podczas instalacji materiał nabiera odpowiedniej objętości pod wpływem temperatury oscylującej w granicach 60-70 °C, osiąganej przy zastosowaniu nagrzewnic gazowych. Podlega on następnie obwodowemu obszyciu zaczepami gumowymi.\nTym co wyróżnia sufit napinany, jest jego odporność na wysoką wilgotność powietrza i odkształcenia oraz łatwość w konserwacji. To nowoczesne rozwiązanie gwarantuje także dbałość o środowisko – ten sam materiał może być kilkukrotnie napinany, a ponadto w 100% podlega recyklingowi.\nOpublikowano piątek, 09 wrzesień 2016 przez Maciej Balcerek\nOdpowiedzi: 13 do wpisu “Głowa do góry: sufit w aranżacji wnętrz”\n10 wrzesień 2016 o godz. 16:41\nZainteresował mnie ten sufit napinany.W związku z tym mam pytanie: czy najpierw trzeba wyrównać sufit aby nałożyć na niego taką tkaninę PCV żeby ewentualnie nierówności nie były widoczne? Czy automatycznie przy kładzeniu ten materiał wyrównuje sufit?No i w jaki sposób się go konserwuje?\n12 wrzesień 2016 o godz. 06:33\nJa w sypialni szarpnęłam się na sufit, który po skosie idzie falą. Zrobiony jest z płyt gipsowych i jedna część jest po prostu niżej od drugiej. Do tego zamontowane są na niej lampki ledowe – jak się wieczorem położę i je załączę wygląda jak gwiaździste niebo :)\n14 wrzesień 2016 o godz. 11:36\nKiedys sufity po prostu malowało sie na biało i było wszystko w porządku.Dzisiejsze czasy pokazują jak wszystko się zmienia nawet tak prosta rzecz :) Ja widziałam nawet sufit pomalowany na różne kolory co powiem szczerze jakos mi nie przypadło do gustu.Fakt też mam teraz sufity obnizone z płyt gipsowych ale nie ma to jak zwykły prosty i biały sufit.\n16 wrzesień 2016 o godz. 09:22\nCo do tego sufitu napinanego czy można na nim wieszać żyrandole? Czy jedynie takie oczka w nim się sprawdzą? Do sufitów z płyt gipsowych już za bardzo nie polecają żyrandoli to co dopiero przy takim napinanym?\n21 wrzesień 2016 o godz. 11:16\nDo Daria: Jeśli żyrandol nie jest masywny to spokojnie można powiesić taki przy suficie z płyt gipsowych. Z tym napinanym sufitem pierwszy raz się spotykam dlatego wole się nie odzywać w jego temacie ;)\n22 wrzesień 2016 o godz. 07:50\nSufit napinany wygląda jak termokurczliwa tkanina przypominająca w dotyku grubą folię budowlaną. Może być matowy lub z połyskiem, o dowolnej kolorystyce, a nawet zadrukowany zdjęciami lub grafiką. Ciekawy efekt rozjaśnienia sufitu osiąga się, stosując oświetlenie LED. Paski ledowe przykleja się do stropu co 15 cm. Dają one równomierne, bezcieniowe światło. To tak w skrócie odnośnie sufitów napinanych ;)\n28 wrzesień 2016 o godz. 13:35\nJa dużo o tym czytałam i wiem że jak się zamontuje byle co to można nawet\nsię pochorować. To jak z jedzeniem można tanio jeść ale wpływ na zdrowie nieodwracalny. Barrisol – tak nazywają się te sufity napinane – ma wszystkie atesty i mnie przekonali do siebie na targach wnętrz. Zrobiłam sobie taki sufit w kuchni, pięknie wygląda i jestem bardzo zadowolona. Bardzo super polecam wszystkim co lubią ładnie mieszkać!\n28 wrzesień 2016 o godz. 18:47\n28 wrzesień 2016 o godz. 19:26\n29 wrzesień 2016 o godz. 13:13\nDopiero co zrobiłem sufity podwieszane. Aż żałuję, że nie wiedziałem o takich napinanych bo wydają się bardzo ciekawą sprawą.\n1 październik 2016 o godz. 07:50\nSufit podwieszany maskuje nierówności, ukrywa instalacje, obniża pomieszczenia. Najłatwiej zrobić go z płyt gipsowo-kartonowych mocowanych do konstrukcji z profili stalowych. Między sufitem z płyt g-k a stropem możesz też ukryć nieestetyczne rury (c.o., wodne lub kanalizacyjne), przewody wentylacyjne albo rurę od okapu. Sufit podwieszany może się też przydać, gdy nad głową mieszka hałaśliwy sąsiad i chcesz mieszkanie wyciszyć. Zamiast zwykłych płyt g-k stosuje się wówczas płyty dźwiękochłonne lub między rusztem a stropem układamy warstwę izolacji akustycznej. Jak dla mnie jest o wiele lepszy niż sufit napinany.\n1 październik 2016 o godz. 11:49\nTu się zgodzę z przedmówcą. Jeśli chcemy pomniejszyć trochę pomieszczenie poprzez obniżenie sufitu jest to najprostszy i najlepszy sposób.\n11 styczeń 2018 o godz. 15:14


Strony związane z hasłem: tworzenie stron - strona 1 - Katalog SEO grupy Saczel. Moderowany, darmowy katalog firm\nKraków NCTI tworzenie i pozycjonowanie »\nStudio NCTI. Trudnimy się projektowaniem, tworzeniem, a dodatkowo pozycjonowanie stron internetowych. Produkujemy sklepy internetowe, a oprócz tego wszelkiego stylu portale. Oferujemy stałą radę przez Internet, a również optymalizację SEO zaprojektow\nSzukasz agencji interaktywnej, która pochwalić się może znaczącym doświadczeniem i rozlicznymi realizacjami dla znanych przedsiębiorstw? Jeżeli tak, nie mogłeś lepiej trafić. Oferta naszej agencji winna mocno Cię zainteresować. Co jesteśmy w stanie d\nWszyscy dobrze wiemy, że tworzenie stron to propozycja dla wielu firm, które zamierzają promować swoje usługi poprzez strony internetowe. Promocja odgrywa spore znaczenie wybijania się się na rynku, a oprócz tego uporania się z konkurencją, która bez\nJak często szukasz wiadomości w necie? Ile razy wpisałeś w wyszukiwarkę wyrażenie np. "ceniony hydraulik Warszawa", wielokrotnie prawda? Zapewne nawet nie uświadamiasz sobie tego, jak duża rolę odgrywa net w naszym życiu. Na pewno już wielo\nWychodzimy naprzeciwko potrzebom przedsiębiorców umożliwiając uzyskanie najwyższej jakości usług przy zachowaniu atrakcyjnych warunków cenowych. Wytwarzamy responsywne strony www Kielce zgodnie z aktualną koncepcją zakładającą elestyczne dostosowywan


Transfery. Inter może wzmocnić się kosztem Lazio\nSerieA.pl › Transfery › Inter może wzmocnić się kosztem Lazio\nInter może wzmocnić się kosztem Lazio\nŹródło: Football Italia 18:58, 8. sierpnia 2021 Luka Pawlik 0\nInter Mediolan według Radio Radio uzgodnił warunki transferu Joaquina Correi z Lazio. Tym samym wszystko wskazuje na to, że zawodnik wkrótce znów trafi pod skrzydła trenera Simone Inzaghiego.\nInter Mediolan jest w trakcie poszukiwania wzmocnień w ofensywie\nWłoskie media sugerują, że blisko dołączenia do mistrzów Serie A jest Joaquin Correa\nArgentyńczyk może kosztować Nerazzurrich mniej więcej 30 milionów euro\nInter celuje w napastnika Orłów?\nInter Mediolan prawdopodobnie wkrótce może pożegnać się z Romelu Lukaku i Lautaro Martinezem. Tym samym decydenci mistrzów Serie A rozglądają się za zawodnikami, mogącymi wypełnić luki w ofensywie.\nNajnowsze doniesienia medialne sugerują, że Nerazzurri mogą się niebawem wzmocnić kosztem Orłów. Correa ma niebawem zasilić szeregi Interu, który wygląda na to, że wygrał wyścig po zawodnika z: Aston Villą, Leicester City, czy Paris Saint-Germain.\nRzymska stacja radiowa Radio Radio podaje, że porozumienie pomiędzy Lazio i Interem w sprawie transakcji dotyczącej argentyńskiego piłkarza zostało osiągnięte. W związku z tym Correa wkrótce ma zostać ogłoszony nowym zawodnikiem mediolańczyków.\nSześciokrotny reprezentant Argentyny, który w przyszłym tygodniu skończy 27 lat, ma wpisaną w swoim kontrakcie klauzulę odstępnego, wynoszącą 70 milionów euro. Włoscy dziennikarze podają natomiast, że transakcja z udziałem zawodnika powinna zamknąć się w kwocie 30 milionów euro.\nCorrea w poprzedniej kampanii wystąpił w 38 meczach, notując w nich 11 trafień i sześć asyst.\nCzytaj więcej: Martinez opuści Inter? Agent gracza zabrał głos


Suweren ma specyficzne rozumienie "swojskości".\nNo własnei taki swojski chłop: pociumka, jogurcik na kolanach, masaż uzdrawiajacy pod majtkami. Czego tu drodzy parafianie nie rozumiecie ? Przecież wielu z was posyłało swoje pociechy na wieczorne ubogacania na plebanię. A i po kolędzie się zdarzyło że jasnie pleban łaskawie zamknął sie w oddzielnym pokoju z waszym dzieckiem. Celem sparwqdzeni apostępów w katechizacji oczywiście.\nPrzecież to wasza tradycja ludowa. Nei rozumiem waszego zdziwienia.,\nTO TAKI SWOJSKI CHŁOP !!!!!! oczywiście,musi udawać,żeby przyciągać ofiary.Jeszcze róbcie więcej religii w szkole,będzie więcej pedofilów.A po co chłopak idzie do seminarium,bo już ma zalążki zboczenia.\nLodzik się nie liczy.\nPiS = pedofile i sympatycy\nMlot na kieckowe czarownice wrocil do Watyklanu bez zadnych decyzji. Kase przeliczyl czy sie zgadza i machnal reka na ten mafijny burdel nad Wisla.\nCiekawe czy pislamski katolik ziobro w tej sprawie sie wypowie i bedzie wymuszał na sądzie maksymalnego wymiaru kary.\nTak jak w przypadku zabojstwa tej 10-latki\nCo o tym myslicie forumowe pisowskie przyglupy?\n"W oficjalnym komunikacie czytamy, że Kuria przyjęła informacje o podejrzeniach w stosunku do duchownego z Pawonkowa "z ubolewaniem i zaskoczeniem"."\nWierzę! Z "ubolewaniem" dla klechy i z "zaskoczeniem" że się sprawa rypła...\nI co, sóweren nie chciał plebanii podpalić? I nie rzucał kamieniami tak jak w tego co zabił 10-latkę?\nTen z Watykanu już wyjechał ?! Może jeszcze by co nieco wytłumaczył kurii.


Miecz Gideona [Douglas Preston, Lincoln Child] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00070 005658 20005937 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-7778-547-8 Data wydania: 2017-09-19\nTytuł oryginału: Gideon’s Sword Copyright © 2011 by Splendide Mendax, Inc. and Lincoln Child This edition published by arrangement with Grand Central Publishing, New York, New York, USA. All rights reserved. Copyright for the Polish Edition © 2012 G + J Gruner + Jahr Polska Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa 02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15 Dział handlowy: tel. 22 360 38 41-42 faks 22 360 38 49 Sprzedaż wysyłkowa: Dział Obsługi Klienta, tel. 22 360 37 77 Redakcja: Klara Szarkowska Korekta: Marta Szczęsna Projekt okładki: Wioletta Wiśniewska Zdjęcie na okładce: Carl Ballou / Shutterstock Redakcja techniczna: Mariusz Teler Redaktor prowadząca: Agnieszka Koszałka ISBN: 978-83-7778-334-4 Skład i łamanie: KATKA, Warszawa Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich. Skład wersji elektronicznej: Virtualo Sp. z o.o.\nSpis treści Dedykacja MELVIN CREW 1 2 3 4 5 6 7 Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nPowieść tę dedykujemy naszemu znakomitemu agentowi literackiemu, Ericowi Simonoffowi.\n1 Sierpień 1988 Nic w dotychczasowym życiu nie przygotowało dwunastoletniego Gideona Crew na wydarzenia tamtego dnia. Wszystkie, nawet nieznaczące szczegóły, wszystkie najbanalniejsze gesty, wszystkie dźwięki i zapachy zostały zatrzymane w czasie – zastygły niby zatopione w szklanej bryle, niezmienne i nieprzemijające, gotowe do prześledzenia na nowo w dowolnej chwili. Gideon skończył lekcję tenisa i matka wiozła go do domu rodzinnym plymouthem kombi. Dzień był upalny, z rodzaju tych, gdy ubranie klei się do skóry, a rozżarzone od słońca powietrze przypomina lep na muchy. Gideon skierował dysze klimatyzatora na twarz, więc chłód przyjemnie owiewał mu policzki. Właśnie mijali długi betonowy mur okalający cmentarz Arlington, kiedy przechwyciły ich dwa policyjne motocykle na sygnale, migające czerwononiebieskimi światłami. Jeden trzymał się z tyłu, drugi wysforował się przed maskę, a jadący na nim policjant nakazał ruchem ręki w czarnej rękawicy skręt ze stanowej Dwudziestej Siódmej w stronę Columbia Pike. Gdy tylko znaleźli się na zjeździe, ten sam policjant zasygnalizował matce Gideona, że ma stanąć na poboczu. To zatrzymanie nie miało w sobie nic z rozważnej dostojności rutynowej kontroli drogowej; gliniarze zeskoczyli z motorów i nerwowo podbiegli do samochodu. – Proszę jechać za nami! – wykrzyknął pierwszy z nich, nachylając się w stronę okna. – Natychmiast! – Co się dzieje? O co chodzi? – zaniepokoiła się matka Gideona. – Zagrożenie bezpieczeństwa narodowego. Proszę ruszać i trzymać się blisko nas, będziemy jechać szybko, zapewnimy wolny przejazd. – Ależ ja nie rozumiem, co… Policjanci już jednak biegli z powrotem do swoich pojazdów. Przy wtórze ogłuszającego sygnału eskortowali plymoutha na Columbia Pike, zmuszając inne auta do zjechania na boki. Przy George Mason Drive dołączyło do nich jeszcze więcej policyjnych motocykli, a do tego radiowozy i karetka pogotowia, po czym cała ta rycząca syrenami kolumna pomknęła przez zatłoczone ulice. Gideon nie wiedział, czy uznać tę przygodę za pasjonującą, czy raczej przerażającą. Kiedy skręcili w Arlington Boulevard, domyślił się, że zmierzają do Arlington Hall, gdzie jego tata pracował dla INSCOM-u – Dowództwa Wywiadu i Bezpieczeństwa Sił Lądowych. Przed wjazdem na teren obiektu stały barykady, ale zostały szybko rozsunięte, więc kawalkada ruszyła Ceremonial Drive i zatrzymała się dopiero przy kolejnych zaporach, pośród natłoku wozów strażackich, furgonetek SWAT-u i policyjnych aut. Zza drzew wyłaniał się budynek, w którym ojciec Gideona spędzał większość czasu: ceglana fasada i białe majestatyczne kolumny odcinały się wyraźnie od soczyście zielonych trawników i wypielęgnowanych dębów. Dawno temu mieściła się tutaj prywatna szkoła dla dziewcząt i nadal było to widać. Rozległa przestrzeń przed budynkiem została opróżniona z samochodów i ludzi. Gideon dostrzegł dwóch strzelców wyborowych: leżeli tuż za niewielkim wzniesieniem z karabinami na dwójnogach. Matka odwróciła się w stronę Gideona i nakazała srogim tonem: – Zostań w aucie. Masz się stąd nie ruszać, bez względu na to, co się będzie działo. Jej twarz była poszarzała, a rysy ściągnięte, i teraz już chłopaka nie na żarty ogarnął strach. Wysiadła. Wchłonęła ją falanga policjantów, którzy przedarli się przez stojący z przodu tłum, i po chwili cała grupa zniknęła Gideonowi z oczu. Matka zapomniała wyłączyć silnik. Klimatyzacja wciąż działała. Mimo to Gideon uchylił okno i do samochodu wtargnęło wycie odległych syren, pogłos rozmów prowadzonych przez walkie-talkie, jakieś okrzyki. Obok plymoutha przebiegło dwóch facetów w granatowych garniturach. Jeden z gliniarzy wrzeszczał coś do mikrofonu policyjnego radia. Z oddali przez cały czas dochodził ryk sygnałów; zdawał się napierać z każdej możliwej strony. Nagle z megafonu popłynął męski głos, zniekształcony drętwy: – Wyjdź z uniesionymi rękami. Tłum natychmiast przycichł. – Jesteś otoczony. To już koniec. Uwolnij zakładnika i wyjdź. Teraz cisza jeszcze bardziej zgęstniała. Gideon rozejrzał się wokół. Wszyscy wpatrywali się z napięciem we frontowe drzwi budynku. To tam zapewne miała się rozegrać główna akcja. – Jest tutaj twoja żona. Chciałaby ci coś powiedzieć. W megafonie rozległy się trzaski, a po nich zwielokrotniony przez głośnik szloch, dziwaczny i groteskowy. – Melvin? – Kolejne zdławione łaknie. – Melvin? Gideon zamarł. To był głos jego matki. Ogarnęło go wrażenie, że znalazł się nagle we śnie pozbawionym jakiejkolwiek logiki. To wszystko nie mogło dziać się naprawdę. Gideon chwycił za klamkę i wysiadł z samochodu, czując od razu obezwładniający upał. – Melvin… – Szloch. – Błagam cię, wyjdź. Przysięgam, że nikt nie zrobi ci krzywdy. I proszę, wypuść tego człowieka. Głos wydobywający się z megafonu był chropawy i obcy a jednak bez wątpienia należał do matki. Gideon ruszył przed siebie, przepychając się przez grupy policjantów i żołnierzy. Nikt nie zwracał na niego uwagi. Bez przeszkód dotarł do kolejnej zapory i oparł dłoń na szorstkim, pomalowanym na niebiesko drewnie. Wbił wzrok w Arlington Hall, ale połyskujący w słońcu budynek zdawał się martwy. Nic nie mąciło majestatycznego spokoju fasady. Liście dębów zwisały z gałęzi w omdlewającym bezruchu, a pozbawione chmur niebo było płaskie jak talerz i tak wyblakłe, że niemal białe. – Melvin, jeżeli tylko wypuścisz zakładnika, wszyscy cię wysłuchają. Znowu zapadła pełna napięcia cisza. A potem przy frontowych drzwiach dał się zauważyć gwałtowny ruch i na zewnątrz wytoczył się pulchny, nieznany Gideonowi mężczyzna, który przez chwilę rozglądał się wokół zdezorientowany, a potem potruchtał w stronę barykady, przebierając pracowicie grubymi nogami. Czterech policjantów w hełmach wybiegło przed zaporę z bronią gotową do strzału. Pochwycili tłuściocha i wepchnęli za jedną z furgonetek. Gideon zanurkował pod barykadą i przeciskał się dalej pomiędzy gliniarzami, mężczyznami z radiotelefonami i umundurowanymi żołnierzami. Nadal nikt nie zwracał na niego uwagi, wszyscy wpatrywali się w fasadę budynku. Chwilę później zza uchylonych drzwi dobiegło: – Trzeba przeprowadzić drobiazgowe śledztwo! Gideon przystanął. Serce podjechało mu do gardła. To był jego ojciec. – Żądam wszczęcia dochodzenia! Dwudziestu sześciu ludzi straciło życie! Rozległy się kolejne elektrostatyczne trzaski megafonu, a potem męski, tubalny głos powiedział: – Doktorze Crew, wszystkie pańskie zastrzeżenia i uwagi zostaną wnikliwie rozpatrzone, ale najpierw proszę wyjść z uniesionymi rękami. Teraz musi pan się poddać. Czy wyrażam się dość jasno? – Nie chcieliście mnie słuchać! – Ojciec wykrzyczał te słowa drżącym głosem wystraszonego chłopca. – Poginęli ludzie i nikt niczego nie zrobił w tej sprawie! Żądam gwarancji. Oficjalnego przyrzeczenia, że teraz to się zmieni. – Ma pan moje słowo. Gideon dotarł do ostatniej zapory. Przed budynkiem nadal panował bezruch, ale teraz chłopak widział wyraźnie na wpół otwarte drzwi. To z pewnością był sen, koszmarny sen, z którego za chwilę się obudzi. W głowie kręciło mu się od upału, w ustach czuł dziwny, metaliczny posmak. To wszystko przypominało senny majak, tyle że działo się naprawdę. Nagle skrzydło drzwi uchyliło się do wewnątrz i w mrocznym prostokącie wyznaczanym przez framugę pojawił się ojciec Gideona. Wydawał się bardzo mały na tle monumentalnej kolumnady. Z uniesionymi rękami postąpił krok do przodu. Proste włosy opadły mu na czoło, miał przekrzywiony krawat, a jego granatowy garnitur był wymięty. – Wystarczy. Proszę się zatrzymać – nakazał głos z megafonu. Melvin Crew przystanął, mrużąc oczy w ostrym blasku słońca. Strzały oddano niemal równocześnie, więc zabrzmiały jak wybuch fajerwerków, a ojciec Gideona wpadł tyłem do mrocznego wnętrza budynku niczym znokautowany ciosem niewidzialnej pięści. – Tato! – wrzasnął Gideon. Przeskoczył zaporę i pognał w stronę Arlington Hall przez rozmiękczony od skwaru asfalt parkingu. – Tato! Za jego plecami rozległy się krzyki: „Kim jest ten dzieciak?” oraz „Wstrzymać ogień!”. Jednym susem pokonał krawężnik i na ukos przez trawnik popędził do wejścia. Za nim goniły jakieś postaci. Chciały koniecznie go pochwycić. – Chryste, zatrzymajcie chłopca! Pośliznął się na trawie, opadł na czworaki, ale zaraz znowu poderwał się do biegu. Widział tylko stopy ojca wystające zza drzwi, oświetlone promieniami słońca, czubki butów skierowane ku niebu, znoszone zelówki wystawione na widok publiczny, a w jednej z nich dziurę, którą teraz każdy mógł zobaczyć. To był sen, tylko sen. Zanim Gideon został powalony na ziemię, zdążył zauważyć, że stopy ojca się poruszyły, gwałtownie zadrgały raz, a potem drugi. – Tatoooo! – krzyknął z twarzą zawieszoną tuż nad trawą, próbując na nowo poderwać się na nogi, podczas gdy cały świat zwalił mu się na ramiona i przytłaczał swoim ciężarem. Najważniejsze, że zauważył poruszenie tych stóp, bo to oznaczało, że tata wciąż żyje, Gideon za chwilę się obudzi i wszystko znowu będzie jak dawniej.\n2 Październik 1996 Gideon Crew dotarł z Kalifornii do Waszyngtonu nocnym lotem. Podróż była wyjątkowo męcząca: samolot sterczał dwie godziny na płycie Laksu, zanim wzbił się w powietrze i skierował na lotnisko Dullesa. Tam Gideon złapał autobus, a potem wsiadł do metra i jechał nim najdłużej, jak się dało. Dopiero gdy już nie mógł liczyć na żaden inny środek transportu, złapał taksówkę: nieoczekiwany wydatek w postaci opłaty za bilet lotniczy był bolesnym ciosem dla jego finansów Gotówka topniała w zastraszającym tempie, cnota oszczędności była mu obca, a jego ostatnia robota została bardziej nagłośniona od poprzednich, więc paserzy nie chcieli tknąć towaru. Gdy odebrał telefon, miał z początku nadzieję, że to kolejny fałszywy alarm, jeszcze jeden atak histerii czy zawoalowane błaganie alkoholiczki o chwilę zainteresowania. Jednak kiedy dotarł do szpitala, lekarz z chłodną bezpośredniością rozwiał wszelkie złudzenia. – Wątroba praktycznie przestała funkcjonować, a ze względu na wcześniejszy tryb życia pacjentka nie kwalifikuje się do przeszczepu. To może być pańska ostatnia wizyta. Leżała na OIOM-ie. Miała sinożółtą cerę, niczym powleczoną ochrą, a w tlenionych włosach rozrzuconych na poduszce widać było kilkucentymetrowe czarne odrosty. Przed przyjściem Gideona podjęła smutną, desperacką próbę nałożenia cienia na powieki. Wyglądało to tak, jakby ktoś niezdarnie pomazał świeżą farbą okiennice opustoszałego, nawiedzonego domu. Pomimo tlenu doprowadzanego plastikową kaniulą do nosa jej oddech był rzężący. W pokoju panował półmrok, dyskretnie pikała aparatura monitorująca funkcje życiowe. Gideona zalała fala litości i poczucia winy. Był zajęty własnym życiem, a tymczasem powinien się nią zaopiekować. Problem w tym, że ilekroć w przeszłości starał się jej pomóc, i tak wracała do picia, więc w końcu dochodziło do karczemnej awantury i znikał. To było nie fair, że umierała w taki sposób. Po prostu nie fair. Ujął ją za rękę, zastanawiając się gorączkowo, co powiedzieć. W końcu wydusił słabym głosem: – Jak się miewasz, mamo? Jeszcze zanim wymówił do końca te słowa, znienawidził samego siebie za idiotyzm podobnego pytania. W odpowiedzi spojrzała na niego znacząco. Białka jej oczu były barwy przejrzałych bananów. Drżącą, kościstą dłonią lekko ścisnęła jego palce. Poruszyła się nieznacznie. – Cóż, to już koniec – wyszeptała. – Mamo, proszę, nie opowiadaj takich rzeczy. Machnęła lekceważąco ręką. – Przecież rozmawiałeś z lekarzem, znasz stan faktyczny. Mam marskość wątroby i wszystkie z tym związane rozkoszne efekty uboczne, a do tego zastoinową niewydolność krążenia i rozedmę płuc wywołane latami palenia. Jestem wrakiem człowieka i tylko siebie mogę za to winić. Gideon nie wiedział, co odpowiedzieć. Matka oczywiście miała rację i przedstawiła sprawę z bezpardonową szczerością. Nigdy niczego nie owijała w bawełnę. Jak to możliwe, że silna kobieta stawała się przerażająco bezbronna, gdy w grę wchodziły nałogi? Chociaż nie. W zasadzie nie należało się temu dziwić. Odznaczała się typem osobowości podatnym na uzależnienia. Podobnie jak on. – Prawda cię wyzwoli – odezwała się ponownie – ale wcześniej unieszczęśliwi. To była jej ulubiona sentencja, którą wygłaszała, ilekroć miała zamiar powiedzieć coś przykrego. – Najwyższy czas, żebyś poznał prawdziwy przebieg wydarzeń… – Chciwie wciągnęła ustami powietrze. – A to będzie bolesne. Odetchnęła chrapliwie parę razy. – Chodzi o twojego ojca. – Ruchem oczu wskazała drzwi. – Zamknij. Ogarnięty jak najgorszymi przeczuciami, Gideon wykonał polecenie i znów usiadł przy łóżku matki. Ponownie chwyciła go za rękę. – Gołubcy – wyszeptała. – Słucham? – Gołubcy. Rosyjskie zawijańce z kapusty. Urwała, żeby po raz kolejny zaczerpnąć powietrza. – To także kryptonim, który Sowieci nadali pewnej operacji. W jedną noc zwinęli naszych dwudziestu sześciu głęboko zakonspirowanych agentów. Wszyscy zniknęli. Wyparowali. – Dlaczego mi o tym mówisz? – Thresher. – Zamknęła oczy, z trudem łapiąc ustami powietrze. Sprawiało to takie wrażenie, jakby teraz, gdy w końcu zdecydowała się na wyznania, nie mogła się doczekać, by wyrzucić z siebie wszystkie słowa naraz. – To kolejna ważna nazwa. Projekt, nad którym twój ojciec pracował dla INSCOM-u. Nowy standard szyfrowania danych… ściśle tajny. – Czy jesteś pewna, że wolno ci o tym mówić? – To twój ojciec nie powinien mi o tym opowiadać. Ale opowiedział. – Miała przez cały czas zamknięte oczy, a jej ciało zdawało się bezwładnie zapadać w materac. – Thresher wymagał przetestowania. Trzeba było sprawdzić jego niezawodność. W tym celu INSCOM zatrudnił Melvina i musieliśmy się przenieść do Waszyngtonu. Gideon skinął głową. Dla siódmoklasisty przeprowadzka z Claremont w Kalifornii do stolicy nie była radosnym doświadczeniem. – W osiemdziesiątym siódmym roku INSCOM przekazał Threshera Agencji Bezpieczeństwa Narodowego do ostatecznej autoryzacji. Standard zyskał aprobatę i został wdrożony. – Nic o tym nie wiedziałem. – Dowiadujesz się teraz. – Z trudem złapała kolejny oddech. – Sowietom wystarczyło zaledwie parę miesięcy, żeby złamać nowy szyfr. Piątego lipca osiemdziesiątego ósmego roku, dzień po Święcie Niepodległości, zgarnęli tych wszystkich amerykańskich agentów. Urwała i westchnęła głęboko. Ciche pikanie aparatury mieszało się z szumem podajnika tlenu i wytłumionymi odgłosami szpitalnego życia. – Winą za tę katastrofę obarczono twojego ojca. – Mamo. – Gideon ścisnął delikatnie jej dłoń. – To wszystko należy do zamierzchłej przeszłości. Stanowczo pokręciła głową. – Oni zniszczyli Melvina. Dlatego tak postąpił, wziął zakładnika. – Jakie to ma teraz znaczenie? Już dawno przyjąłem do wiadomości, że tato popełnił błąd. Gwałtownie otworzyła oczy. – Nie ma mowy o żadnym błędzie! Zrobili z niego kozła ofiarnego. Ostatnie słowa wypowiedziała szybko i chrapliwie, jakby chciała usunąć z gardła coś kanciastego i nieprzyjemnego. – Jak mam to rozumieć? – spytał Gideon. – Zanim doszło do operacji Gołubcy, twój ojciec sporządził notatkę służbową. Napisał w niej, że Threshera oparto na błędnych założeniach teoretycznych, co pozwala na obejście systemu. Zignorowano jego zastrzeżenia. Tymczasem to on miał rację. Dwadzieścia sześć osób straciło życie. – Ze świstem wciągnęła ustami powietrze i z wysiłkiem zacisnęła palce na kołdrze, miętosząc poszwę. – Thresher należał do projektów o klauzuli najwyższej tajności. Mogli na ten temat pleść, co im ślina na język przyniosła. Nikt nie był w stanie zweryfikować ich słów. Wykazać kłamstwa. Twój ojciec był człowiekiem z zewnątrz, profesorem uniwersyteckim, cywilem. Swego czasu leczył się na depresję, co zdołali sprytnie wykorzystać. Gideon zmartwiał. – Chcesz mi powiedzieć, że tato za nic nie ponosił winy? – Oczywiście, że nie ponosił. Wręcz przeciwnie. Ostrzegał. Oni jednak zniszczyli jego notatkę i obarczyli odpowiedzialnością za całe to tragiczne fiasko. Za operację Gołubcy. Dlatego wziął zakładnika. I dlatego został zastrzelony, chociaż wyszedł z uniesionymi rękami, zupełnie bezbronny. Chcieli go uciszyć. Popełnili morderstwo z zimną krwią. Gideona ogarnęło przedziwne uczucie nieważkości. Chociaż opowieść matki była straszna w swojej wymowie, odniósł wrażenie, że ktoś zdjął mu z ramion potworny ciężar. A więc ojciec, którego nazwisko publicznie szargano od czasu, gdy Gideon skończył dwanaście lat, nie był jednak niezrównoważonym, oszalałym matematykiem, a do tego partaczem i zdrajcą. Wszystkie upokorzenia, które musiał znosić od dzieciństwa, szepty za plecami i kpiny, nagle przestały mieć nieznaczenie. Jednocześnie zaczął do Gideona docierać ogrom perfidii, z jaką dokonano zbrodni na ojcu. Pamiętał tamten dzień niezwykle wyraziście, pamiętał składane przyrzeczenia. Pamiętał też, jak podstępnie ojciec został wywabiony z budynku, a następnie bez pardonu rozstrzelany. – Ale kto…? – Urwał. – Generał porucznik Chamblee Tucker. Zastępca dyrektora INSCOM-u. Szef projektu Thresher. Zrobił z twojego ojca kozła ofiarnego, żeby chronić własną skórę. To on kazał otworzyć ogień. Zapamiętaj dobrze to nazwisko: Chamblee Tucker. Matka zamilkła. Miała twarz pokrytą potem i dyszała ciężko, jakby właśnie przebiegła maraton. – Dziękuję, że mi to powiedziałaś. – Nie skończyłam. Kilka kolejnych zaczerpniętych z trudem oddechów Gideon zerknął na monitor kardiologiczny: ciśnienie matki niebezpiecznie poszybowało w górę. – Już nic więcej nie mów – poprosił. – Musisz teraz odpocząć. – Nie – sprzeciwiła się z niezwykłą stanowczością. – Zdążę się naodpoczywać w grobie, jak już… nadejdzie koniec. Gideon zmilczał te słowa. – Wiesz, co się później działo – ciągnęła z wysiłkiem. – To było dla ciebie ciężkie doświadczenie. Nieustanne przeprowadzki. Bieda. Różni… mężczyźni. Zupełnie nie mogłam się pozbierać. Moje życie skończyło się tamtego sierpniowego dnia. Potem już zawsze czułam się martwa, wypalona w środku. Byłam okropną matką. Zostałeś tak bardzo… tak bardzo skrzywdzony. – Nie musisz się martwić, przetrwałem. Dobrze sobie radzę. – Jesteś pewien? – Jasne – odparł zdecydowanie, jednak w tej samej chwili coś w nim gwałtownie drgnęło. Matka uderzyła w czułą strunę. Oddychała coraz wolniej, uścisk jej ręki zelżał. Widząc, że matka odpływa w sen, wysunął dłoń z jej dłoni. Ale kiedy się nachylił, żeby ją pocałować w policzek, ręka matki wystrzeliła gwałtownie w górę, a palce zacisnęły się na kołnierzyku koszuli Gideona niczym szpony. Spojrzała synowi prosto w oczy i rzuciła z niemal maniakalną żarliwością: – Wyrównaj rachunki. – Co takiego? – Odpłać Tuckerowi pięknym za nadobne. Potraktuj go tak, jak on potraktował twojego ojca. Zniszcz go i zrób wszystko, żeby wiedział, kto go pogrążył i dlaczego. – Wielkie nieba, o co ty mnie prosisz? – Gideon rozejrzał się dokoła, zdjęty nagłą paniką. – Mamo, chyba sama nie wiesz, co mówisz – wyszeptał. Ona także zniżyła głos do szeptu. – Nie spiesz się. Ukończ studia. Ucz się. Obserwuj. Czekaj. Gdy nadejdzie odpowiedni moment, wymyślisz, jak pomścić ojca. Rozluźniła palce, dłoń opadła. Matka znowu zamknęła oczy. Wydawało się, że uchodzi z niej powietrze, że wydaje już ostatnie tchnienie. W pewnym sensie tak właśnie było: chwilę później zapadła w śpiączkę i po dwóch dniach zmarła, nie odzyskawszy przytomności. Ale jej ostatnie słowa bez końca rozbrzmiewały w umyśle Gideona. Wymyślisz, jak pomścić ojca.\n3 Współcześnie Gideon Crew wynurzył się spośród wysokich sosen i wkroczył na dużą polanę. Niósł aluminiową tubę, a w niej wędzisko muchowe, przez ramię zaś przerzucił sakwę wyłożoną wilgotną trawą, na której spoczywały dwa świeżo złowione i oprawione pstrągi. Był początek maja, na dworze panowała piękna pogoda. Łagodne promienie słońca mile łechtały Gideona w szyję, nad łąką unosiły się motyle i pszczoły. Jego chata stała na przeciwległym skraju polany. Została zbudowana z ręcznie ciosanych bali uszczelnionych gliną. Miała dwa okna i rdzewiejący cynowy dach. Poza jego krawędź dyskretnie wysuwały się panele słoneczne umieszczone tuż obok dużej anteny satelitarnej. Za chatą, poniżej zbocza, rozciągał się rozległy płaskowyż Piedra Lumbre, a jeszcze dalej, na obrzeżach horyzontu, majaczyły szczyty gór południa Kolorado, przywodzące na myśl błękitne zębiska. Gideon pracował w Narodowym Laboratorium Los Alamos i w ciągu tygodnia spędzał wieczory w kiczowatym, pseudoluksusowym mieszkaniu służbowym u zbiegu ulic Trinity i Oppenheimera. Ale dla niego prawdziwe życie toczyło się w weekendy – właśnie w tej chacie w górach Jemez. Pchnięciem otworzył drzwi i wszedł do aneksu kuchennego. Zrzucił z ramienia sakwę, wyjął wypatroszone pstrągi, opłukał je i osuszył. Wysunął iPoda ze stacji dokującej i po chwili zastanowienia wybrał Theloniusa Monka. Z głośników popłynęły rytmiczne dźwięki Green Chimneys. Ubił oliwę z sokiem z cytryny, dodał sól oraz świeżo zmielony pieprz i taką marynatą suto posmarował ryby. W myślach przebiegł listę pozostałych składników potrzebnych do przyrządzenia truite à la provençale: cebula, pomidory, czosnek, wermut, mąka, oregano, tymianek. Gideon zazwyczaj jadał jeden posiłek dziennie – jakieś danie najwyższej jakości przygotowane własnoręcznie. Gotowanie i rozkoszowanie się smakiem tych potraw było niemal buddyjskim doświadczeniem. Jeżeli w ciągu dnia czuł głód, w biegu zjadał batona lub czipsy i zapijał kawą. Umył ręce i przeszedł do części mieszkalnej. Umieścił aluminiową tubę z wędziskiem w starym stojaku na parasole, a potem rzucił się na antyczną skórzaną sofę i zrelaksowany oparł nogi o drewnianą ławę. W wielkim kamiennym kominku trzaskał ogień, rozpalony nie tyle dla ogrzania domu, ile dla przydania wnętrzu przytulności i radosnego nastroju. Nad kominkiem, oświetlone wieczornymi promieniami słońca, wisiały rogi łosia, na podłodze leżała skóra z niedźwiedzia, a ściany zdobiły stare szachownice i równie zabytkowe plansze do tryktraka. Wszędzie wokół leżało mnóstwo książek; były na bocznych stolikach i na podłodze, poutykane na wszelkie możliwe sposoby wypełniały olbrzymi regał zajmujący całą przeciwległą ścianę. Gideon zerknął w stronę drugiej wnęki, oddzielonej od reszty domu zasłoną, a właściwie pełniącym funkcję zasłony zabytkowym kocem – takim samym, jakimi biali handlarze płacili swego czasu Indianom za skóry dzikich zwierząt. Gideon przez długą chwilę siedział w bezruchu. Od ubiegłego tygodnia nie sprawdzał systemu i wcale nie miał ochoty tego robić. Był zmęczony, z przyjemnością myślał o czekającej go kolacji. Niemniej od tak dawna wypełniał ten narzucony sobie samemu obowiązek, że weszło mu to w nawyk. Wstał więc z sofy, odgarnął do tyłu długie, kruczoczarne włosy i powlókł się w stronę koca, zza którego nieustannie dobiegał cichy szmer Niechętnie odsunął białą, wełnianą tkaninę. W ciemnej niszy unosił się specyficzny, ledwo wyczuwalny zapach, typowy dla pracującej bez przerwy elektroniki i rozgrzanego plastiku. Gideon obrzucił przelotnym spojrzeniem drewniane biurko i metalową szafkę ze sprzętem migającym diodami LED Znajdowały się tutaj cztery komputery, same składaki, nic firmowego. Żaden z nich nie miał mniej niż pięć lat: serwer Apache i trzy Linuksy. Do tego szczególnego zadania Gideon nie potrzebował szybkich maszyn, ale sprawdzonych i niezawodnych. Jedynym nowym i stosunkowo drogim sprzętem był router do szerokopasmowego połączenia satelitarnego. Nad półką wisiał wyjątkowej urody szkic ołówkiem Winslowa Homera, przedstawiający skały u wybrzeży Maine. Była to pozostałość po uprzedniej profesji Gideona – cacko, którego po prostu nie miał serca sprzedać. Usiadł na zniszczonym biurowym krześle, którego noga przypominała ośmiornicę na kółkach, oparł stopy o drewniany blat biurka, położył sobie klawiaturę na kolanach i zaczął przebierać po niej palcami. Na ekranie wyświetliło się podsumowanie poszukiwań z minionego tygodnia wraz z informacją, że Gideon nie logował się do systemu od sześciu dni. Przebiegł szybko wzrokiem wyniki i od razu zauważył, że ma trafienie. Zapatrzył się w ekran. Przez lata udoskonalił swoją wyszukiwarkę i minął niemal rok od ostatniego fałszywie pozytywnego wyniku. Spuścił gwałtownie nogi na podłogę, nachylił się nad biurkiem i zaczął w zawrotnym tempie walić w klawisze. Obecne trafienie okazało się listą materiałów źródłowych przesłanych do NSA – Narodowego Archiwum Bezpieczeństwa – niezależnej od rządu jednostki przy Uniwersytecie George’a Washingtona. Same materiały pozostały tajne, ale spis udostępniono w ramach postępującego procesu zdejmowania klauzuli tajności z dokumentów zimnowojennych na mocy dekretu prezydenckiego numer 12958. Na odtajnionej liście widniało nazwisko ojca Gideona – L. Melvin Crew – oraz tytuł nadal tajnego dokumentu: Ocena Standardu Szyfrowania EVP-4 Thresher, opartego na teorii logarytmów dyskretnych. Teoria strategii ataku kryptologicznego, wykorzystującego grupy punktów 0-torsyjnych krzywej eliptycznej nad ciałem o charakterystyce 0. – Wielkie nieba! – mruknął Gideon, nie odrywając oczu od ekranu. Tym razem nie było fałszywie pozytywnego wyniku. Od lat miał nadzieję, że trafi na jakiś strzęp użytecznej informacji, tymczasem wpadł na coś znacznie poważniejszego. Może nawet na żyłę złota. Niewyobrażalne. Niesamowite. Czy doprawdy mogło chodzić o notatkę służbową, w której ojciec krytykował Threshera? Tę notatkę, którą ponoć miał zniszczyć generał Tucker? Był tylko jeden sposób, żeby się o tym przekonać.\n4 Północ. Gideon Crew, z rękami w kieszeniach, w baseballówce wciśniętej na głowę tyłem do przodu, wlókł się niedbale opustoszałą ulicą. Miał na sobie wytłuszczony trencz, a pod nim zesztywniałą od brudu koszulę, wypuszczoną na workowate portki opadające do połowy tyłka. Idąc, Gideon cieszył się w duchu, że akurat na dziś przypada dzień wywozu śmieci w Brookland, spokojnej dzielnicy Waszyngtonu. Skręcił za róg Kearny Street i przeszedł obok domu, który go interesował – zaniedbanego bungalowu z zarośniętym trawnikiem, otoczonego płotkiem z drewnianych sztachet, jedynie do połowy pomalowanym na biało. Zgodnie z oczekiwaniami Gideona na końcu podjazdu dumnie sterczał pojemnik na śmieci, wypchany po brzegi odpadkami i roztaczający wokół odrażający fetor gnijących krewetek. Gideon przystanął przy pojemniku, rozejrzał się ukradkiem na boki, a potem głęboko zatopił rękę w smrodliwych śmieciach. Natrafił dłonią na coś, co zdawało się frytkami. Zacisnął palce i wyciągnął garść tłustej mazi – to rzeczywiście były frytki. W tej samej chwili kątem oka pochwycił jakiś ruch. Zza żywopłotu wychynął ukradkiem wychudzony, jednooki kot. – Zgłodniałeś, przyjacielu? W odpowiedzi zwierzak zamiauczał cicho i podkradł się bliżej, wywijając niepewnie koniuszkiem ogona. Gideon podsunął mu frytkę. Kot obwąchał ją podejrzliwie, a potem szybko połknął i znów zamiauczał, tym razem dużo głośniej. Gideon rzucił mu garść wyłowionych ze śmietnika frytek. – To wszystko, mały. I dobrze. Masz pojęcie, jak szkodliwe mogą być dla ciebie tłuszcze trans? Kot, nic sobie nie robiąc z przestrogi, zabrał się do jedzenia. Gideon ponownie zanurzył rękę w odpadkach i tym razem natrafił na plik papierów. Okazało się, że to prace domowe z matematyki małego chłopca, wszystkie ocenione na szóstki. Gideon pokiwał z aprobatą głową. Czemu jednak wylądowały na śmietniku? Powinny zostać oprawione w ramki. Wepchnął dziecięce zadania z powrotem do kubła, wyciągnął kawałek pieczonego udka kurczaka i odłożył na bok dla kota. Teraz zatopił w pojemniku obie ręce, przedzierał się coraz niżej przez oślizłą materię, aż ponownie natrafił na papiery. Zacisnął na nich palce i wydobył na powierzchnię. Były tym, co miał nadzieję znaleźć – rachunkami. A na samym wierzchu leżał ten najcenniejszy: telefoniczny z dołączonym bilingiem. Bingo. – Ej! Gideon odwrócił się na odgłos krzyku i ujrzał właściciela domu we własnej osobie, niejakiego Lamoine’a Hopkinsa, niskiego, chudego Murzyna ze złością wyciągającego ku niemu palec. – Ej! Spieprzaj stąd, i to natychmiast! Gideon bez najmniejszego pośpiechu wetknął rachunki do kieszeni trencza. Był bardzo zadowolony. Oto niespodziewanie trafiła mu się okazja bezpośredniego kontaktu z jednym z ludzi, których zamierzał wykorzystać do własnych celów. – Czy człowiek nie może się już spokojnie posilić? – odparł, unosząc udko kurczaka. – Idź posilać się gdzie indziej! – Hopkins wrzasnął histerycznie. – To porządna dzielnica! A ten pojemnik należy do mnie! – Daj spokój, człowieku, nie bądź taki. Hopkins wyjął z kieszeni telefon. – Widzisz, co tu mam? Dzwonię po gliny! – Ej, przecież nic złego się nie stało. – Halo?! – teatralnie wykrzyknął w słuchawkę Hopkins. – Na moją posesję wtargnął intruz i grzebie w moich śmieciach! Kearny Street Northeast trzydzieści pięć siedemnaście! – Spoko. Sorry – mruknął Gideon i zaczął się oddalać z udkiem kurczaka w dłoni. – Natychmiast przyślijcie radiowóz! – wrzasnął Murzyn. – On ucieka! Gideon rzucił resztki kurczaka w stronę kota, poczłapał za róg, po czym energicznie przyspieszył kroku. Wytarł ręce w baseballówkę, odrzucił ją daleko za siebie, wywrócił płaszcz z Armii Zbawienia na drugą stronę, zmieniając go tym samym w przyzwoity granatowy trencz. Wetknął koszulę w spodnie, po czym starannie zaczesał włosy grzebieniem. Gdy dotarł do wynajętego samochodu zaparkowanego parę przecznic dalej, ulicą przejechał policyjny radiowóz. Siedzący w nim policjanci posłali Gideonowi zaledwie przelotne spojrzenie. On tymczasem wsiadł do auta i odpalił silnik. Był bardzo zadowolony. Nie tylko zdobył to, po co przyszedł, ale na dodatek spotkał Lamoine’a Hopkinsa i uciął sobie z nim uroczą pogawędkę. Ten kontakt bardzo się wkrótce przyda. Nazajutrz rano, siedząc w pokoju motelowym, Gideon zaczął wydzwaniać pod numery widniejące na bilingu Hopkinsa. Za każdym razem podawał się za przedstawiciela handlowego. Cztery pierwsze telefony odebrali różni przyjaciele Lamoine’a, którzy jednak na nic nie mogli się Gideonowi przydać, za to piąty numer okazał się strzałem w dziesiątkę. – Heart of Virginia Mall, wsparcie informatyczne – odezwał się męski głos. – Kenny Roman. Wsparcie informatyczne! Gideon szybko uruchomił cyfrowy dyktafon podłączony do splittera. – Pan Roman? – Taaaak…? – Mówi Eric. Dzwonię w imieniu Sutherland Finance Company. – Aha. Czego chcesz? – Chodzi o pożyczkę na zakup dodge’a dakoty z roku dwa tysiące siódmego. – Jakiego dodge’a? – Od trzech miesięcy zalega pan ze spłatą rat i obawiam się, że Sutherland Finance. – Co ty mi tu nawijasz?! Ja nie mam żadnego dodge’a. – Panie Roman, rozumiem, czasy są ciężkie, wszyscy mają obecnie problemy finansowe, ale jeżeli w najbliższych dniach nie otrzymamy należnej nam sumy. – Ej, koleś, przeczyść sobie uszy, dobra? Dzwonisz nie do tego człowieka, co trzeba. Nie mam żadnej dakoty. To, czym jeżdżę, nawet nie przypomina pikapa. Tak więc. Pocałuj. Mnie. W. Dupę! Rozległ się trzask i połączenie zostało przerwane. Gideon odłożył słuchawkę, odłączył dyktafon i trzykrotnie uważnie przesłuchał nagranie, a następnie zaczął powtarzać jego treść, imitując głos Romana: – Co ty mi tu nawijasz?! Ja nie mam żadnego dodge’a. Ej, koleś, przeczyść sobie uszy, dobra? Dzwonisz nie do tego człowieka, co trzeba. Nie mam żadnej dakoty. To, czym jeżdżę, nawet nie przypomina pikapa. Powtórzył te zdania kilkakrotnie, w różnych kombinacjach, aż nabrał pewności, że dobrze uchwycił akcent i styl Romana. Wówczas chwycił za telefon i wybrał kolejny numer – tym razem Działu Informatycznego w Fort Belvoir. – IT. – W słuchawce rozległ się głos Hopkinsa. – Lamoine? – Gideon wyszeptał cicho. – Tu Kenny. – Kenny? – Hopkins stał się nagle podejrzliwy – Jasna cholera! Co ci odbiło z tym szeptaniem? – Pieprzone przeziębienie. Poza tym… sprawa, w której dzwonię, może grozić wtopą. – Wtopą? Jaką wtopą? – Lamoine, masz kłopoty, chłopie. – Ja? Kłopoty? Co ty wygadujesz? Gideon zerknął na kartkę zapełnioną nagryzmolonymi notatkami. – Dzwonił do mnie Roger Winters. – Winters? Dzwonił do ciebie Winters?! – Uhm. Powiedział, że ma pewien problem. Pytał, ile razy telefonowałeś do mnie z roboty. – Wielki Boże! – Właśnie. – Chciał wiedzieć… – ciągnął Gideon podszywający się pod Kennyego – … czy do rozmów ze mną wykorzystywałeś biurowego kompa, no wiesz, czy gadałeś przez Skype’a lub VoIP-a. – Chryste, to byłoby złamanie procedur bezpieczeństwa! Nigdy czegoś takiego nie robiłem! – Ten koleś mówił co innego. Gideon usłyszał w słuchawce nerwowe sapanie Hopkinsa. – To nieprawda! – Tak też mu powiedziałem. Słuchaj, Lamoine, daję głowę, że prowadzą u was jakiś wewnętrzny audyt, a ty znalazłeś się na celowniku. – I co ja mam teraz począć?! – zajęczał histerycznie Hopkins. – Nie zrobiłem niczego złego! Słuchaj, nawet jak bym chciał, nie mógłbym zadzwonić przez Skype’a! – Czemu nie? – Z powodu firewalla. – Firewalla zawsze można obejść. – Jaja sobie robisz? Jesteśmy tajną jednostką o najwyższym stopniu zabezpieczeń! – Na wszystko da się znaleźć sposób. – Chryste, Kenny, ja wiem najlepiej, że to absolutnie wykluczone. Tak jak ty jestem informatykiem, już zapomniałeś? Cała sieć ma tylko jeden port wyjściowy, przez który można przesyłać pakiety danych zaledwie z kilku specjalnie zabezpieczonych węzłów, i to dopiero po wprowadzeniu tajnego kodu dostępu. I tylko pod kilka ściśle określonych adresów IP Wszyscy tutaj mają paranoję na punkcie tajności i zabezpieczeń. Użycie Skype’a w żadnym razie nie wchodzi w grę! Od siebie nie jestem w stanie wysłać nawet zwykłego maila! Gideon zakasłał, udał, że wydmuchuje nos, po czym rzucił od niechcenia: – Nie znasz numeru portu? – Jasne, że znam, ale nie znam zmienianego co tydzień kodu dostępu. – A twój szef, Winters, go zna? – Nie. Kod otrzymuje tylko święta trójca – dyrektor, jego zastępca oraz szef ochrony. I nic dziwnego. Ten, kto dysponuje kodem, może wysłać stąd praktycznie każdy tajny dokument. – Ale to chyba wy, dział IT, generujecie te kody, no nie? – Oszalałeś? Przynoszą je tajniacy w zalakowanej kopercie. Przynoszą! Przyłażą osobiście. Kod nie jest generowany ani przesyłany przez żaden system elektroniczny – jest zapisany odręcznie na pieprzonej kartce papieru. – Problemem jest numer portu – zdecydował Gideon. – Też przynoszą go w kopercie? – Przechowują w sejfie, ale numer zna wiele osób. – Hmm – mruknął znacząco Gideon. – Tak na moje oko ktoś próbuje cię wrobić. Pewnie jakiś ważniak z góry coś spieprzył, a teraz szuka chłopca do bicia. I pomyślał sobie: Lamoine w sam raz się nada! – Niemożliwe. – Słuchaj, takie historie zdarzają się na okrągło. Każdą wpadkę zawsze zwala się na płotki. Musisz się bronić, chłopie. – Ale jak? Gideon milczał przez dłuższą chwilę dla zwiększenia dramatycznego efektu. – Słuchaj… – podjął w końcu -. mam pewien pomysł. Chyba niezły, więc może się udać. Przypomnij mi raz jeszcze, jaki jest ten numer portu? – Sześć jeden pięć jeden. Ale co to ma do rzeczy? – Sprawdzę to i owo i wieczorem zadzwonię do ciebie do domu. Tymczasem trzymaj gębę na kłódkę, siedź cicho, nie mów nikomu o naszej rozmowie. Zajmuj się swoją robotą i pod żadnym pozorem się nie wychylaj. I nie dzwoń do mnie – z pewnością rejestrują wszystkie twoje wychodzące połączenia. Pogadamy, jak już będziesz w chacie. – Nie wierzę, że to się dzieje naprawdę. Dzięki, Kenny. Naprawdę wielkie dzięki. Gideon zakaszlał ponownie, po czym powiedział: – Daj spokój. Ostatecznie od czego ma się przyjaciół?\n5 Tuż po rozmowie z Hopkinsem Gideon wyciągnął z szafy pokrowiec ubraniowy i ułożył go starannie na łóżku. Szybko zrzucił z siebie ciuchy, rozsunął zamek błyskawiczny pokrowca i wyjął ze środka pachnącą, szytą na miarę koszulę od Turnbulla i Assera, a także szyty na zamówienie granatowy garnitur od Thomasa Mahona. Włożył koszulę i spodnie, wsunął w szlufki elegancki pasek, a potem wykonał windsorski węzeł na kwiecistym krawacie Spitalfield (skąd Anglicy biorą takie nazwy?) i wciągnął marynarkę. Roztarł odrobinę żelu w dłoniach, po czym pedantycznie przygładził włosy, zgarniając je do tyłu. Na koniec posiwił skronie specjalnym specyfikiem, dodając sobie w ten sposób co najmniej pięć lat do metryki. Odwrócił się i przejrzał w lustrze. Nowy wizerunek kosztował go trzy tysiące dwieście dolców – tyle pochłonęły buty, garnitur, koszula, pasek, krawat i eleganckie strzyżenie. Dodatkowe dwa dziewięćset wydał na podróż, motel i wynajęcie samochodu z kierowcą. Mógł sobie na to pozwolić dzięki czterem nowiutkim kartom kredytowym, które zadłużył do maksymalnej wysokości bez żadnych widoków na możliwość spłaty. Witamy w Ameryce. Pod motelem już czekał na niego czarny lincoln navigator. Gideon wsunął się na tylne siedzenie i podał kierowcy kartkę z adresem. Gdy auto ruszyło z miejsca, rozsiadł się wygodnie na kanapie powleczonej miękką skórą. Wczuwając się w rolę, ułożył twarz w odpowiedni wyraz i jednocześnie starał się nie myśleć o trzystu dolcach za godzinę pracy kierowcy. A także o znacznie wyższej cenie, jaką przyszłoby mu zapłacić, jeżeli zostałby przyłapany na przekręcie, który właśnie zamierzał zrobić. Na ulicach był mały ruch, stąd już pół godziny później znaleźli się przy wjeździe do Fort Belvoir, gdzie mieścił się Zarząd Informacji INSCOM-u. Dokładnie rzecz biorąc, znajdował się on w niskim modernistycznym budynku z lat sześćdziesiątych, wyjątkowo paskudnym dla oka, otoczonym glediczjami i olbrzymim parkingiem. Gdzieś w środku tej budowli siedział teraz Lamoine Hopkins i bez wątpienia pocił się ze strachu. W czeluściach tego gmachu spoczywała również tajna notatka sporządzona przez ojca Gideona. – Proszę zatrzymać przed wejściem i poczekać – polecił kierowcy Gideon. Zdał sobie przy tym sprawę, że jego głos zdradza zdenerwowanie i zaczął szybko przełykać ślinę, żeby rozluźnić mięśnie szyi. – Przykro mi, proszę pana, ale w tym miejscu obowiązuje zakaz parkowania. – Gdyby ktoś zgłaszał pretensje, powiedz, że czekasz na kongresmana Wilcyzeka, który udał się na spotkanie z generałem Mooreheadem. – Tym razem głos Gideona był niski, płynny, znamionujący pewność siebie. – Gdyby jednak nadal były problemy, nie protestuj, po prostu odjedź kawałek dalej. To nie powinno potrwać dłużej niż dziesięć minut. – Tak jest, proszę pana. Gideon wysiadł z samochodu, pchnął oszklone drzwi i skierował się do recepcji. W obszernym holu roiło się od wojskowych i nadętych cywili, przekonanych o własnej ważności. Chryste, jak on nienawidził Waszyngtonu. Z zimnym uśmiechem na ustach podszedł do kobiety siedzącej za biurkiem w recepcji. Siwe włosy miała zaczesane w błyszczący hełm, ani jeden włosek nie odstawał od głowy ewidentnie wyglądała na osobę przestrzegającą pilnie wszelkich procedur, traktującą pracę ze śmiertelną powagą. Gideon nie mógłby sobie wymarzyć nikogo lepszego. Ci, którzy trzymają się sztywno regulaminów, są zawsze najbardziej przewidywalni. Wciąż uśmiechając się chłodno i kierując wzrok kilka centymetrów ponad jej głowę, Gideon oznajmił: – Kongresman Wilcyzek. Jestem umówiony z generałem Mooreheadem. Przybyłem… – zerknął uważnie na zegarek – …trzy minuty przed czasem. Kobieta wyprężyła się jak struna. – Naturalnie, panie kongresmanie. Proszę o chwilę cierpliwości. – Podniosła słuchawkę telefonu, nacisnęła jeden z guzików, rozmawiała przez moment, po czym spojrzała na Gideona. – Przepraszam, kongresmanie, czy byłby pan uprzejmy przeliterować swoje nazwisko? Gideon westchnął z irytacją, po czym przychylił się do prośby, jednak całą swoją postawą dawał przy tym do zrozumienia, że kobieta doskonale powinna znać pisownię jego nazwiska – w ogóle od początku zachowywał się jak człowiek, który oczekuje, że każdy i wszędzie powinien wiedzieć, z kim ma do czynienia, a ignoranci tego nieświadomi zasługują jedynie na pogardę. Recepcjonistka znowu zaczęła coś mówić do słuchawki. Po krótkiej wymianie zdań zakończyła rozmowę i ponownie zwróciła się do Gideona: – Panie kongresmanie, niezmiernie mi przykro, ale generał jest dzisiaj poza Waszyngtonem, a jego sekretarka nie ma w kalendarzu spotkań pańskiego nazwiska. Czy jest pan pewien…? – Głos jej się załamał, gdy Gidon przygwoździł ją lodowatym spojrzeniem. – Czy jestem pewien? – Uniósł sarkastycznie brew. Mocno zacisnęła wargi, a srebrzysty hełm na głowie zadrgał nieznacznie, zdradzając z trudem skrywaną urazę. Gideon ponownie spojrzał na zegarek, po czym przeniósł wzrok na recepcjonistkę. – Pani…? – Wilson. Wyjął z kieszeni złożoną we czworo kartkę papieru i podał kobiecie. – Może pani osobiście sprawdzić. Był to mail sprokurowany przez samego Gideona, ale wysłany z adresu będącego klonem adresu sekretarki Mooreheada, potwierdzający spotkanie z generałem. Oczywiście Gideon wcześniej się upewnił, że tego dnia Moorehead będzie poza miastem. Recepcjonistka przeczytała maila, po czym zwróciła Gideonowi kartkę. – Bardzo mi przykro, ale jak już wspomniałam, generał jest nieobecny. Czy mam ponownie zadzwonić do jego sekretarki? Gideon wciąż piorunował kobietę surowym wzrokiem. – Owszem, ale teraz to ja z nią porozmawiam. Po krótkiej chwili wahania kobieta podniosła słuchawkę i podała ją Gideonowi, wcześniej jednak wybrała numer. – Przepraszam, pani Wilson, ale to sprawa objęta klauzulą tajności. Zechce mi pani zapewnić odrobinę prywatności? Kobieta zaczerwieniła się gwałtownie, wstała i bez słowa odeszła na kilka kroków od biurka. Gideon przycisnął słuchawkę do ucha. Zasłaniając sobą aparat, szybko przerwał połączenie i zręcznie niczym prestidigitator wybrał inny numer wewnętrzny – tym razem sekretariatu generała Shorthouse’a, samego dyrektora Zarządu Informacji. Kod otrzymuje tylko święta trójca – dyrektor, jego zastępca oraz szef ochrony… – Gabinet dyrektora – odezwała się sekretarka. – Tu Lamoine Hopkins z IT – powiedział Gideon ściszonym głosem, łudząco przypominającym głos człowieka, z którym minionego wieczoru stanął twarzą w twarz przy śmietniku. – Oddzwaniam na prośbę generała. Sprawa niecierpiąca zwłoki. Zagrożenie bezpieczeństwa. – Chwileczkę. Po minucie zgłosił się generał Shorthouse. – Tak? O co chodzi? Ja do was nie dzwoniłem. – Przepraszam, panie generale – Gideon vel Hopkins przybrał obłudnie współczujący ton. – To musi być dla pana paskudny dzień. – Co wy mi tu wygadujecie, Hopkins? – Mam na myśli zablokowanie systemu i problemy z backupem. – U mnie nic się nie zablokowało. – Jest pan pewien, generale? Według naszych wskazań padł pański system. Należy domniemywać, że doszło do wyłomu w barierze zabezpieczeń… sam pan rozumie, co to oznacza. – Bzdura. Mój komputer jest w tej chwili włączony i działa bez zarzutu. I w ogóle dlaczego dzwonicie do mnie z recepcji? – W tym właśnie problem, generale. Telefony są podpięte pod tę samą sieć co komputery, stąd fałszywe odczyty. Proszę się wylogować i zalogować ponownie, ja prześledzę, co wówczas będzie się działo. Gideon zerknął na recepcjonistkę, która ostentacyjnie manifestowała swój brak zainteresowania rozmową. Tymczasem ze słuchawki dobiegał odgłos stukania w klawisze. – Gotowe – oznajmił Shorthouse. – To dziwne, panie generale, nie odnotowuję żadnej aktywności w pana adresie IP Proszę raz jeszcze się wylogować. Ponownie stukanie w klawisze. – Zero odczytu, panie generale. Pana hasło mogło zostać przechwycone. Fatalna sprawa, będę musiał sporządzić odpowiedni raport, zostanie wdrożone śledztwo. Ewidentnie jakieś nieprawidłowości pojawiły się w pańskim systemie. Bardzo mi przykro, sir. – Nie wyrywajmy się niepotrzebnie przed szereg, Hopkins. Jestem pewien, że możemy usunąć problem we własnym zakresie. – Cóż… możemy spróbować, ale w tym celu będę musiał zresetować cały system i wejść do pańskiego konta z mojego komputera. Do tego potrzebne mi pana hasło i kod dostępu. Chwila milczenia. – Nie jestem pewien, czy wolno mi je podać. – Być może pan o tym nie wie, generale, ale w przypadku resetu całego systemu kod jest automatycznie zmieniany więc wolno go udostępnić działowi IT. Jeżeli nie jest pan do tego przekonany, to rozumiem, jednak w takiej sytuacji będę zmuszony zwrócić się do Agencji Bezpieczeństwa Narodowego, jest mi doprawdy bardzo przykro. – W porządku, Hopkins. Nie ma takiej potrzeby. Przyznaję, że nie znałem tego zarządzenia. Ale to załatwia sprawę. Podał swoje hasło i kod. Gideon szybko je zanotował. Po chwili z dużą ulgą w głosie oznajmił: – Uff. Reset załatwił sprawę, panie generale. Najwyraźniej doszło jedynie do zawieszenia monitora. Nie ma więc mowy o jakimkolwiek zagrożeniu bezpieczeństwa. Może pan działać dalej. – Doskonale. Gideon szybko przerwał połączenie, po czym zwrócił się do recepcjonistki: – Przepraszam za kłopot. – Oddał jej słuchawkę. – Wszystko się wyjaśniło. Raźnym krokiem wyszedł z budynku i wsiadł do czekającego lincolna. Trzydzieści minut później leżał na łóżku w swoim motelowym pokoju. Miał przed sobą laptop połączony z niezabezpieczonym komputerem w GSA – Generalnym Urzędzie do spraw Usług i Administracji – biurokratycznym molochu odpowiedzialnym za zaopatrzenie różnych agencji rządowych w sprzęt i materiały. Gideon wybrał tę jednostkę, ponieważ wiedział, że to łatwy cel dla hakerskich działań, a jednocześnie znajdujący się w obszarze urzędów chronionych federalnie. Hopkins wyjaśnił mu – oczywiście nieświadomie – że INSCOM może przesyłać archiwalne dokumenty jedynie pod kilka ściśle określonych adresów, z których większość należy niestety do tajnych agend… z jednym wyjątkiem: NSA, Narodowego Archiwum Bezpieczeństwa na Uniwersytecie Georgea Washingtona. To niezależne od rządowej administracji archiwum, największe na świecie, o ile nie liczyć Biblioteki Kongresu, gromadziło wszelkie dokumenty rutynowo odtajniane na mocy. Ustawy o wolnym dostępie do informacji publicznej oraz kilku innych regulacji obligujących agencje federalne do takiego działania. Stąd dzień w dzień do NSA spływała potężna fala nowych informacji. Wykorzystując komputer GSA, Gideon wydał tajnemu archiwum INSCOMU-u polecenie autoryzowane hasłem generała Shorthouse’a i kodem, by przez port sześć jeden pięć jeden przesłano plik PDF zawierający pewną notatkę, w ramach codziennego zrzutu odtajnionych zimnowojennych dokumentów do Narodowego Archiwum Bezpieczeństwa. Plik natychmiast sumiennie przesłano; firewall go przepuścił, wyszedł bowiem przez autoryzowany port po sprawdzeniu autentyczności kodu i został skierowany na Uniwersytet Georgea Washingtona, gdzie wraz z milionami innych spoczął w jednej z wielu archiwalnych baz danych. W taki oto sposób Gideon z powodzeniem przeprowadził nielegalne odtajnienie tajnego dokumentu, który następnie ukrył w morzu danych wypływających każdego dnia z agend rządowych. Teraz pozostało mu tylko wydostanie odpowiedniego dokumentu. Nazajutrz rano, około jedenastej, na Uniwersytecie George’a Washingtona, w Bibliotece Gelmana, pojawił się pewien roztargniony, ale bezsprzecznie uroczy profesor wizytujący Irwin Beauchamp. Miał na sobie tweedową marynarkę, niedopasowane do niej kolorystycznie sztruksy oraz dziergany na drutach krawat (za trzydzieści dwa dolary z zasobów Armii Zbawienia). Profesorowi bardzo zależało na przejrzeniu kilku dokumentów. Jego nazwisko nie zostało jeszcze wprowadzone do systemu, a na dodatek zgubił swoją tymczasową kartę biblioteczną, jednak uprzejma sekretarka zlitowała się nad roztrzepanym naukowcem i umożliwiła mu dostęp do danych. Pół godziny później Beauchamp opuścił bibliotekę, niosąc pod pachą cienką teczkę na dokumenty. Po powrocie do motelu Gideon drżącą ręką wyjął papiery z teczki. Oto nadszedł moment prawdy – prawdy, która albo go wyzwoli, albo jeszcze bardziej unieszczęśliwi.\n6 Ocena Standardu Szyfrowania EVP-4 Thresher, opartego na teorii logarytmów dyskretnych. Teoria strategii ataku kryptologicznego, wykorzystującego grupy punktów ϕ-torsyjnych krzywej eliptycznej nad ciałem o charakterystyce ϕ. Gideon miał dużo zaawansowanej matematyki w college'u, a potem także na MIT, lecz tekst, który właśnie czytał, przerastał go merytorycznie. Zrozumiał jednak na tyle dużo, by zdawać sobie sprawę, że ma w rękach dymiący pistolet, czyli notatkę służbową ojca dyskwalifikującą Threshera. Notatkę, która wedle słów matki została zniszczona. Cóż, matka nie miała racji. Najprawdopodobniej odpowiedzialny za całe fiasko skurwysyn – obawiając się, że zniszczenie dokumentu byłoby za trudne lub zbyt ryzykowne – umieścił go w archiwum w przekonaniu, że wojskowe akta nigdy nie zostaną odtajnione i udostępnione szerokiej opinii publicznej. Ostatecznie który amerykański generał w epoce muru berlińskiego uwierzyłby że kiedykolwiek dojdzie do zakończenia zimnej wojny? Gideon z mocno bijącym sercem wczytywał się w notatkę, aż doszedł do końcowych wniosków. Zostały napisane suchym, naukowym językiem, jednak ich wymowa miała siłę rażenia dynamitu. Konkludując, w opinii autora Standard Szyfrowania EVP-4 Thresher, w którym algorytm szyfrujący bazuje na teorii logarytmów dyskretnych, nie jest wolny od błędów. Autor zdołał wykazać, że potencjalnie istnieje klasa algorytmów – opartych na teorii krzywych eliptycznych w dziedzinie liczb zespolonych – które pozwalają na rozwiązanie problemu logarytmu dyskretnego w rzeczywistym czasie szyfrowania. Chociaż autor dotychczas nie był w stanie opracować wzmiankowanych algorytmów, udowodnił, że jest to możliwe. Stąd należy przyjąć, że proponowany standard jest podatny na skuteczny atak kryptologiczny. Autor wyraża przekonanie, że jeżeli przedmiotowy standard zostanie wdrożony to – zważywszy na stopień zaawansowania sowieckich badań matematycznych – szyfr generowany przez Threshera może zostać względnie szybko złamany. Wobec powyższego autor stanowczo zaleca, by nie wdrażać Standardu Szyfrowania EVP-4 Thresher w jego obecnej postaci. To była prawdziwa bomba. Niezaprzeczalny dowód, że ojciec został wrobiony. A potem zamordowany. Gideon wiedział już wszystko o człowieku, który był za to odpowiedzialny: generał porucznik (w stanie spoczynku) Chamblee S Tucker, obecnie dyrektor Tucker & Associates, jednej z prominentnych firm lobbingowych z siedzibą przy K Street, działających na rzecz przemysłu zbrojeniowego. Tucker re prezentował wielu z największych graczy w tej branży, ale już na początku zadłużył się po uszy, żeby zbudować firmę. Teraz co prawda grabił ciężki szmal, jednak większość zysków błyskawicznie trwonił, był bowiem rozrzutny i miał słabość do wystawnego stylu życia. Notatka sama w sobie niewiele znaczyła. Gideon wiedział, że każdy dokument można sfałszować bądź utrzymywać, że został sfałszowany. Notatka nie była jednak celem ostatecznym, a jedynie środkiem prowadzącym do celu – fundamentem pozwalającym Gideonowi skonstruować drobną niespodziankę dla generała Chamblee S. Tuckera. Wykorzystując komputer GSA, do którego uprzednio się włamał, Gideon usunął z notatki gryfy tajności, a następnie umieścił ją w kilku potężnych bazach danych w różnych miejscach na świecie. Zabezpieczył w ten sposób dokument przed zniszczeniem, a z własnego laptopa wysłał maila wraz ze specjalnym załącznikiem pod adresem: chamblee.tucker@tuckerandassociates.com. W tekście przewodnim napisał: Generale Tucker! Wiem, co pan zrobił. Wiem jak i dlaczego. W poniedziałek roześlę załączony plik do komentatorów politycznych najważniejszych tytułów prasowych oraz do Associated Press, a także do kilku telewizyjnych kanałów informacyjnych – wraz z obszernym wyjaśnieniem. Życzę miłego weekendu. Gideon Crew\n7 Chamblee S. Tucker siedział za olbrzymim biurkiem w wyłożonym dębowym drewnem gabinecie, we własnym domu w McLean w stanie Wirginia, i w zamyśleniu podrzucał w dłoni dwukilogramowy przycisk do papierów ze szkła z Murano. Generał miał już siedemdziesiątkę na karku, ale nadal był w doskonałej formie fizycznej, czym bardzo się szczycił. Przełożył przycisk do drugiej ręki i kilkakrotnie zacisnął na nim palce. Rozległo się pukanie do drzwi. – Wejść! – zarządził władczo i z wyjątkową troskliwością odłożył szklane cacko na blat biurka. Do gabinetu wszedł Charles Dajkovic. Miał na sobie cywilne ubranie, ale już na pierwszy rzut oka było widać, że to wojskowy: idealnie wyprostowana sylwetka, masywna szyja, szerokie bary, do tego wygolone po bokach włosy i stalowe spojrzenie. Jedynym ustępstwem na rzecz cywilnego życia były krótko przycięte, lekko posiwiałe wąsy. – Dzień dobry, generale – powiedział od progu. – Witaj, Charlie. Siadaj i napij się ze mną kawy. – Dziękuję. Dajkovic usiadł we wskazanym fotelu. Tucker skinął głową w stronę bocznego stolika, na którym stała srebrna taca z dzbankiem, cukiernicą, śmietanką i filiżankami. Dajkovic szybko się obsłużył. – Zastanówmy się… – zagaił generał i zawiesił głos. – Jesteś w firmie Tucker and Associates od ilu to już… od dziesięciu lat? – Coś koło tego, generale. – Ale znamy się o wiele dłużej. – Rzeczywiście. – Łączą nas wspólne doświadczenia wojenne. Operacja Urgent Fury. To dlatego cię zatrudniłem. Zaufanie zrodzone na polu bitwy jest najdoskonalszym fundamentem relacji międzyludzkich na tym zwariowanym świecie. Mężczyźni, którzy nie walczyli ramię w ramię, nie mają pojęcia, co w istocie oznaczają słowa takie jak „zaufanie” czy „lojalność”. – Bardzo trafne spostrzeżenie, generale. – Również z tejże przyczyny zaprosiłem cię dzisiaj do swojego domu. Ponieważ wiem, że tobie bez wątpienia mogę zaufać. – Generał przerwał na krótką chwilę, po czym podjął: – Pozwól, że opowiem ci pewną historię. Jest to powiastka z morałem, ale z jakim, sam będziesz musiał odgadnąć. Nie mogę wyjawić wszystkich szczegółów, za chwilę zrozumiesz dlaczego. Dajkovic skinął energicznie głową. – Czy kiedykolwiek słyszałeś o człowieku nazwiskiem John Walker Lindh? – O „amerykańskim talibie”? – Właśnie. A o Adamie Gadahnie? – Czy to nie ten, który został członkiem Al-Kaidy i kręci filmy propagandowe dla Osamy bin Ladena? – Ten sam. Ja natomiast wszedłem w posiadanie ściśle tajnych informacji na temat trzeciego amerykańskiego konwertyty – tyle że ten jest o wiele groźniejszy od dwóch pozostałych. – Tucker ponownie zawiesił głos. – Ojciec człowieka, o którym mówię, pracował dla INSCOM-u wtedy, gdy ja byłem tam jednym z dowódców Okazał się zdrajcą, przekazywał informacje Sowietom. Być może pamiętasz, jak to się skończyło: wziął zakładnika w dawnej kwaterze głównej i nasz snajper musiał go zdjąć. Jego syn był tego świadkiem. – Przypominam sobie ten incydent. – Nie wiesz natomiast, ponieważ to nadal tajne, że zdrajca, o którym mowa, wydał wrogowi dwudziestu sześciu naszych agentów. Wszyscy zostali zgarnięci jednocześnie i zamęczeni w sowieckich gułagach. Przeszli niewyobrażalne tortury. Dajkovic bez słowa odstawił na bok pustą już filiżankę. – Mówię ci o tym jedynie po to, by nakreślić ogólne tło sytuacji. Możesz sobie wyobrazić, co oznaczało dorastanie w tego typu środowisku. Tak czy inaczej, podobnie jak Lindh i Gadahn, syn tego zdrajcy przeszedł na islam. Tyle że nie zrobił czegoś tak idiotycznego jak wyjazd do obozu treningowego talibów w Afganistanie. Ukończył studia na MIT, a obecnie pracuje w Los Alamos. Nazywa się Gideon Crew C-R-E-W. – Jakim cudem przeszedł weryfikację i dostał certyfikat dostępu do tajnych informacji?\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Miecz_Gideona-ebookRO/p02038945i020" target="_blank" title="Miecz Gideona [Douglas Preston, Lincoln Child] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Miecz Gideona [Douglas Preston, Lincoln Child] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dlaczego należy kupować ubrania używane? Czy ich jakość jest dobra? Co warte wiedzieć? | establishment-clothing - moda\nBranża modowa to nie tylko najnowsza kolekcja odzieży ze sklepów z bardziej znaczącej półki – to także odzież drugiego obiegu. Rozpowszechnianie tego typu odzieży w dzisiejszych czasach staje się coraz bardziej popularne.\nImport odzieży używanej z reguły tworzony jest przez firmy na ogromną skalę, a do tego nie są to ubrania rozpoznawane jeszcze nam sprzed kilku lat.\nKliknij bez obaw ten link i użyj serwisu, aby przeczytać więcej informacji na omawiany tu temat – one również Cię zainteresują.\nWówczas odzież była marnej jakości i niezwykle ciężko było odnajdować odpowiednie dla siebie ubrania. Te czasy już na szczęście minęły. Obecnie importer odzieży używanej może starać się za wszelką cenę przyciągnąć do siebie nabywców, więc nie może sobie pozwalać na sprowadzanie ubrań wątpliwej jakości. Niezwykle często przedsiębiorstwa nie patyczkują się i mogą decydować się na sprowadzenie ubrań w bardzo dużej ilości – towar przeliczany jest na ciężarówki.\nImporter ubrań używanej aktualnie może zdecydować się na sprowadzanie ubrań w najwyższej jakości (zobacz dodatkowe informacje). Nie są to już starsze i używane elementy odzieży. Niezwykle często kupcy posiadają możliwość wyboru odzieży markowych, a jednakowo nowych i jeszcze z metkami. Miejsca z odzieżą używaną wreszcie przestały odstraszać potencjalnych kupców. Znacznie częściej posiadają one ogromny ruch i obroty, które są możliwe dzięki odpowiednim ubraniom, które udało im się przywieźć. Importer odzieży używanej doskonale zdaje sobie sprawę, z tego, że odpowiedniej jakości ubrania mogą przyciągać do jego sklepów klientów poszukujących odzieży używanej.\nHurt używaną odzieżą staje się w aktualnych czasach dość rozpoznawany. Obecnie ubieranie się w sklepach z tzw. używaną odzieżą nie jest już czymś dziwnym. Można bowiem odnaleźć tam ubrania z najważniejszej półki od najbardziej rozpoznawanych producentów i kupić je w dość niskiej i promocyjnej cenie. Wiadomym jest, że sklepy mogą oceniać swoje produkty i nie wszystko da się dostać na wagę lub na sztuki. Jednakże przed posegregowaniem ubrań należy wybierać się na dostawę towaru, gdzie można odnajdować ubrania jeszcze nie do końca wycenione. Odzież używana hurt jest coraz popularniejsza w obecnych czasach.\nPosted in Bez kategoriiTagged ciuchy, moda, odzież, towar, trendy, ubrania


Drabinka Deluxe Sprinter Deep Black - Fiamma - GoMarket.com.pl - Sklep Kempingowy Turystyczny Caravaningowy - Sprzedaż detaliczna, hurtowa. Hurtownia Polska, Warszawa\nKod produktu FI02426A19A\nDrabinka Deluxe Sprinter Deep Black marki Fiamma\nSolidna i lekka drabina do montażu na tylnych drzwiach samochodów dostawczych Mercedes Sprinter i VW Crafter od 06/2006 roku.\nPasuje tylko do lewych tylnych drzwi samochodów dostawczych H2.\nSolidna i lekka drabina Deluxe Sprinter jest wykonana z aluminiowych rur o średnicy 30 mm i grubości 2 mm.\nMożna zamontować na lewych tylnych drzwiach, a ten element jest kompatybilny z instalacją na prawych tylnych drzwiach bagażnika na rowery Carry-Bike 200 DJ Sprinter / Crafter (02093-93-).\nKonstrukcja może zostać złożona dla maksymalnej łatwości użytkowania.\nNadaje się do instalacji na identycznym VW Crafter H2


A co tam w Różanym Dworze... Przekroczyć Rubikon czyli nowy Zarząd ZLP na Dolnym Śląsku | Moja Brama\nA co tam w Różanym Dworze... Przekroczyć Rubikon czyli nowy Zarząd ZLP na Dolnym Śląsku\nA w Różanym Dworze idzie nowe. Otwierają się okna do tej pory szczelnie zamknięte. No i cóż dziwnego... Przed-wiośnie tuż, tuż. Bo życie nasze, to ciągłość... zmian. Tak bym to określiła jako ciągłość zmian. Panta rhei – wszystko płynie. Mądra to sentencja Heraklita. Parafrazując to powiedzenie – nigdy nie można wejść do tej samej wody, ponieważ ona płynie. Jest w ciągłym, nieprzerwanym ruchu generującym zmiany. Czasem ludzie myląc pojęcia mawiają, że nie można wejść do tej samej rzeki – i tu, uśmiechając się protestuję. Bowiem do tej samej rzeki i wejść można, i stać tam jak przysłowiowy kołek w płocie.\nI niczego to nie zmieni. Tylko to co płynie wokół, generuje zmiany nas jako ludzi i zmiany rzeczywistości, która nas otacza.\nZ radością pragnę przekazać Państwu wiadomość o nowych władzach Związku Literatów Polskich na Dolnym Śląsku. W dniu 8 lutego 2019 r. w Pałacu Schaffgotschów we Wrocławiu, przy ulicy Kościuszki 34 odbyły się wybory władz Związku Literatów Polskich na kolejną 4-letnią kadencję. Prezesem DO ZLP wybrany został Kazimierz Burnat. Do Zarządu Związku Literatów Polskich na Dolnym Śląsku weszli pisarze – Leszek Antoni Nowak, Monika Maciejczyk, Zbigniew Niedźwiedzki-Ravicz i Szymon Koprowski. Na kolejnym spotkaniu w dniu 15 lutego 2019 r. podczas obrad Zarząd wyznaczył zadania oraz ich podział pomiędzy członków władz DO ZLP. Moim zadaniem jako członka Zarządu Związku Literatów Polskich na Dolnym Śląsku będzie PROMOCJA. To zakres prac dobrze mi znany i wpisujący się mocno w moją dotychczasową działalność na rzecz środowiska. Ogromny i jakże ważny dział dla dobrego funkcjonowania organizacji. To zakres działania szeroki i nie poddający się sztywnym definicjom. Określając w sposób lapidarny, polega na pracy promującej działania ZLP nie tylko na Dolnym Śląsku ale też szeroko wychodząc i otwierając się na prezentację w kraju i za granicą. Myślę, że to idealne rozwiązanie wpisujące się w moją dotychczasową pracę realizowaną od wielu już lat w Saloniku Literackim Różany Dwór. A ja chciałam Państwu powiedzieć rzecz niezmiernie ważną... to, że nic co wartościowe nie dzieje się w życiu naszym z dnia na dzień. Wszystko ma swój początek i lata budowy. Lata trudne, gdy nie widzimy efektów naszej pracy i nic nie wyłania się z pozornego chaosu. Pragnę powiedzieć, zwłaszcza ludziom młodym, że praca się opłaca. Jest to kolokwializm, jednak cenny o tyle, o ile zawiera w sobie wielką mądrość i przesłanie. Nie szukajmy szybkich, spektakularnych sukcesów, bowiem one równie nagle przeminą.\nA później nikt już o tym nie będzie pamiętał. Nie szukajmy poklasku i mów pochwalnych, bo one też kiedyś gdzieś znikną w eterze. Budujmy pracą, dzień po dniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku, bez względu na pogody i niepogody. W Biblii napisano...Kto zważa na wiatr nigdy nie będzie siał... /Stary Testament; Kazn.11:4/ Droga czasem jest długa i bardzo wyboista. A wiatry przeciwne. Wiele, wiele zła i przeciwności nie tylko losu. A jednak... nie zatrzymujmy się w pracy swej, jeśli wypełnia nas pewność dobra wartości rzeczy wielkich, które niesiemy innym. Nieśmy te światełka prometeizmu bez względu na to jak ciężka jest ta nasza Podróż przez życie. Czasem trafi się na skałę. Czasem … ale to kropla wody drąży skałę. Nie przerywajmy budowy naszych Marzeń. A gdy stanie już ten nasz Dom, to cieszmy się i radujmy wraz z innymi. Bo radość człowieka nie może być samotna. Radość jest jak dobra, kochająca się rodzina. To wspólnota i dzielenie się nią jak chlebem. I tylko wspólnie z innymi żywi i raduje. Łączy...\nA smak takiego chleba sięga … Nieba.\nSalonik Literacki Różany Dwór założyłam w 1993 r. Nazwa przyszła później. Spłynęła i wiadome było, że inna być nie może, czy to przez ogród różany wokół, czy przez ten mistyczny symbolizm. Minęło od tego czasu 25 lat i we wrześniu 2018 r. obchodziliśmy srebrne wesele. W miesiącu tej wielkiej uroczystości odbyła się we Wrocławiu w Klubie Muzyki i Literatury promocja Antologii Pokoju. Księgi napisanej w Różanym Dworze pod moją redakcją. Księgi trzech poetek, trzech narodów, wydanej w trzech językach – polskim, niemieckim i czeskim. To był prezent na 25 urodziny Saloniku Literackiego Różany Dwór – owoc pracy wielu lat. Nie piszę tego, aby Państwu przypomnieć wydarzenia, które już przeminęły. Piszę to dlatego, aby ukazać wyraźny związek i zależność pomiędzy pracą dla ludzi i późniejszym odbiorem oraz szacunkiem dla tej pracy. Szarej, codziennej, zwykłej, nieustającej, nie bojącej się przeciwności pracy. Czasem tak trudnej i pełnej barier, eskalacji nienawiści, prób wyrzucenia działań na margines życia publicznego, pokrywanej milczeniem, ośmieszanej. Takiej, że Duch gaśnie.\nW dniu 8 lutego 2019 roku na zebraniu wyborczym Związku Literatów Polskich, pośród ludzi którzy znają mnie i współpracują ze mną od kilkunastu już lat – głosowało na mnie i zaufało mi prawie całe obecne zgromadzone gremium Członków Związku Literatów Polskich na Dolnym Śląsku.\nA ja mam przesłanie dla młodzieży, rozpoczynającej życie... Spełniajcie swoje marzenia pracą, bo praca się opłaca. Ducha nie gaście.\nI nigdy nie słuchajcie, gdy mówią Wam... mierzcie siły na zamiary. Mierzcie siły na Marzenia.\nMarzenia do spełnienia. I tego życzę Wam.