Jak prawidłowo użytkować drabinę? :: Budownictwo dla każdego :: www.info-budownictwo.pl\nFot. KRAUSE Drabina anodowana\nPrzed rozpoczęciem prac na wysokości należy upewnić się, że drabina nadaje się do użytkowania.\nPrzede wszystkim warto sprawdzić stan i działanie wszystkich części, a także ocenić, czy podłużnice lub stopnie nie mają śladów uszkodzeń.\nW przypadku, gdy drabina jest narzędziem pracy, wymagane jest regularne przeprowadzanie kontroli i tworzenie dokumentacji z wynikami przeglądu.\nRównie ważna jest regularna dbałość o czystość drabin. Zacieki z farby, oleju, jak również zanieczyszczenia z błota, śniegu czy brudu mogą być przyczyną wypadków podczas pracy.\nDlatego tak ważne jest usuwanie wszelkich substancji z powierzchni stopni oraz podłużnic.\nCzynniki warunkujące bezpieczną pracę na drabinie\nFot. KRAUSE Drabina przystawna ze szczeblami\n„Aby korzystanie z drabiny było bezpieczne i gwarantowało dobre warunki pracy należy ocenić czy konkretna drabina nadaje się do wykonania danej czynności.\nRównie ważne jest upewnienie się, że stan zdrowia pracownika pozwala na pracę na wysokości.\nPrzy niektórych schorzeniach, przyjmowaniu leków oraz złym samopoczuciu lepiej unikać wchodzenia na drabinę.\nW przeciwnym wypadku może dojść do zagrożenia zdrowia lub życia osoby pracującej na wysokości.” – wyjaśnia przedstawiciel z firmy KRAUSE.\nJak ustawić drabinę do pracy?\nFot. KRAUSE Drabina wolnostojąca z dużą platformą\nNiezwykle ważnym elementem jest prawidłowe ustawienie i rozkładanie drabiny.\nNależy pamiętać, aby została ona postawiona w prawidłowej pozycji stojącej, np. w przypadku drabin przystawnych pod prawidłowym kątem ustawienia (kąt pochylenia około 1:4).\nCo ważne, drabina musi stać na płaskim, poziomym i nieruchomym podłożu.\nDrabina przystawna powinna zostać oparta o płaską, stałą płaszczyznę i przed użyciem należy ją zabezpieczyć przez przymocowanie albo zastosowanie odpowiedniego wyposażenia, które zapewni stateczność całej konstrukcji.\nFot. KRAUSE Drabina dwustronna z podłużnicami z tworzywa sztucznego\n„Podczas ustawiania drabiny należy zwrócić uwagę na ryzyko kolizji, np. z poruszającymi się w ciągu komunikacyjnym pieszymi.\nJeżeli to możliwe, okna oraz drzwi w obszarze wykonywania prac na wysokości powinny być zabezpieczone tak, aby zagwarantować ochronę przechodniom.\nRównie ważne jest zlokalizowanie wszelkich urządzeń elektrycznych czy przewodów wysokiego napięcia, które mogą zagrażać pracownikom.\nWarto pamiętać, że drabina nie może być ustawiona na śliskiej powierzchni, np. lodzie czy lśniącej posadzce.\nPrzestawianie drabiny czy rusztowania nie powinno odbywać się podczas przebywania na nich osób pracujących na wysokości.” - podkreśla przedstawiciel producenta drabin.\nFot. KRAUSE Drabina dla elektryków i monterów\nNie należy zapominać o tym, że każda drabina ma określone maksymalne obciążenie użytkowe. Przekroczenie tej wielkości może spowodować naruszenie konstrukcji i doprowadzić do upadku z wysokości.\nRównie ważne jest zachowanie odpowiedniej pozycji podczas przebywania na drabinie. Użytkownik powinien utrzymywać swoją klamrę pasową (pępek) pomiędzy podłużnicami drabiny i obiema stopami stać na tym samym szczeblu czy stopniu.\nWarto także unikać nadmiernych bocznych obciążeń, np. przy wierceniu konstrukcji murowych i betonowych.\n„Nie należy używać drabin wolnostojących do wchodzenia na inny poziom. Co więcej, najwyższe trzy szczeble drabiny przystawnej nie powinny służyć jako płaszczyzna do stania.\nZ kolei czterech najwyższych stopni drabiny wolnostojącej z nasadzoną drabiną przesuwną nie należy używać jako płaszczyzny do stania.” – dodaje przedstawiciel z firmy KRAUSE.\nDuże znaczenie ma także odpowiedni ubiór pracownika, a także warunki, w których pracuje. Drabin stojących na wolnym powietrzu nie należy używać przy niekorzystnych warunkach pogodowych, podczas obfitych opadów deszczu oraz silnego wiatru.\nFot. KRAUSE Praca na drabinie dielektrycznej\n„Podczas pracy na drabinie warto nosić odpowiednie obuwie i odzież, która nie będzie krępować ruchu.\nWchodząc na drabinę i z niej schodząc należy mieć twarz zwróconą ku niej.\nBardzo ważne jest mocne przytrzymywanie się oburącz podłużnic drabiny.\nCo więcej, praca na wysokości powinna być dobrze zaplanowana i może to być wyłącznie praca krótkotrwała.\nWarto zatem dokonywać regularnych przerw podczas wykonywania czynności.” – konkluduje przedstawiciel firmy KRAUSE .\nWykonywanie czynności na wysokości powinno zostać poprzedzone przygotowaniem bezpiecznego miejsca pracy.\nNie wystarczy postawić drabiny i wejść na jej stopnie. Należy pamiętać o elementach, które stanowić będą ochronę dla użytkownika, jak również osób znajdujących się w obszarze prac wysokościowych.\nWskazówki przedstawicieli z firmy KRAUSE powinny stać się kanonem bezpieczeństwa wszystkich użytkowników pracujących na wysokości.\nZagęszczanie mieszanki betonowej ma na celu szczelne wype... » ...więcej


Sandały NEW BALANCE - K2029GRP Grey/Pink - Buty360\nButy360 › Buty dziecięce › Sandały › Sandały NEW BALANCE - K2029GRP Grey/Pink\nPrezentowane Sandały NEW BALANCE - K2029GRP Grey/Pink kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. New Balance - buty niezbędne w garderobie Twojego dziecka, przede wszystkim podczas lata. Cechą reprezentatywną butów Sandały NEW BALANCE - K2029GRP Grey/Pink jest wspaniała przewiewność i wytrzymałość, wskutek czego obuwie to jest w stanie służyć na długie.. więcej »\nPrezentowane Sandały NEW BALANCE - K2029GRP Grey/Pink kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. New Balance - buty niezbędne w garderobie Twojego dziecka, przede wszystkim podczas lata. Cechą reprezentatywną butów Sandały NEW BALANCE - K2029GRP Grey/Pink jest wspaniała przewiewność i wytrzymałość, wskutek czego obuwie to jest w stanie służyć na długie miesiące. Trzeba zaznaczyć, że atrakcyjny jest także styl, wpasowujący się w styl dziecka. Niżej prezentujemy opis techniczny modelu.\nSandały NEW BALANCE - K2029GRP Grey/Pink - Sandały dziecięce\nProponowane tutaj sandały dziecięce odznaczają się wyjątkową wytrzymałością, którą uzyskano dzięki wykorzystaniu materiałów wysokiej klasy do ich wyprodukowania. Jeśli w dalszym ciągu nie posiadasz w swojej garderobie sandały dziecięce bądź buty Sandały NEW BALANCE - K2029GRP Grey/Pink nie spełniają Twoich oczekiwań - zerknij na nasze inne propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Sandały NEW BALANCE - K2029GRP Grey/Pink


» Żywica Draft V2 Formlabs - Kartridż 1L\nŻywica Draft V2 Formlabs - Kartridż 1L\nCena brutto: 826,56 zł 826.56\nŻywica Draft V2\nDzięki żywicy Draft V2 zbudujesz model 4 razy szybciej.\nFORMLABS DRAFT V2 CHARAKTERYSTYKA:\nMateriał opracowany dla szybkiego prototypowania. Żywica Draft cechuje się ok. 3-4 razy krótszym czasem budowania modelu w porównaniu do pozostałych żywic z oferty Formlabs. Polecana inżynierom, designerom i projektantom CAD do weryfikacji projektu oraz do wykonywania szybkich wydruków w ciągu jednego dnia.\nPolecana wysokość warstw 200 mikrometrów do szybkiego prototypowania lub 100 mikrometrów do druku detali.\nŻywica Draft jest idealna do tworzenia: modeli koncepcyjnych i prototypów, szybkich wydruków, weryfikacji poprawności kształtów.\nDrukarka 3D Formlabs Form 3+\nPierwsza na świecie drukarka 3D pracująca w technologii LFS\nFormlabs Resin Tank - Form 3\nKuweta na żywicę do drukarek 3D Form 3\nWymienna platforma (Build plate) do drukarki Formlabs Form 3\nPlatforma robocza do Formlabs Form 3L\nWymienna platforma (Build plate) do drukarki Formlabs Form 3L


Nowak posiedzi! Sąd nie zgodził się na zwolnienie go z aresztu - KODUJ24.PL\nnt 11 sierpnia 2020 2\nObrońcy Sławomira Nowaka złożyli do sądu wniosek o wypuszczenie go z aresztu. Zamiast tego chcieli, by sąd zastosował wobec niego inny środek zapobiegawczy, chociażby poręczenie majątkowe, czyli tzw. kaucję sądową.\nWraz z wnioskiem, adwokaci przedstawili sądowi poręczenie, które podpisało 17 ważnych osobistości ze świata polskiej kultury i sztuki.\nTrzęsą portkami, że pan Nowak zacznie ze śledczymi współpracować, widząc że to nie przelewki – tak mi się przynajmniej wydaje.\n— Piotr Mazur (@Hihistor) August 11, 2020\nSąd, pomimo wsparcia dla Nowaka ze strony wielu osób, postanowił pozostawić go w areszcie, o czym poinformował dzisiaj jego mecenas Antoni Kania-Sieniawski. Sławomir Nowak przebywa za kratkami już od drugiej połowy lipca br., kiedy sąd zgodził się z wnioskiem prokuratury i polecił aresztować go na trzy miesiące.\nNowak oskarżony jest o korupcję, kierowanie grupą przestępczą i pranie pieniędzy. Oprócz byłego polityka, zatrzymano też Dariusza Z, Jacka P. oraz Aleksandra D. – wszyscy mieli rzekomo współpracować ze Sławomirem Nowakiem.\nSam Nowak nie przyznaje się do zarzucanych mu przez prokuraturę czynów. Uważa, że zarzuty stanowią polityczną ustawkę w wykonaniu polityków rządzącej partii. Podobnego zdania jest zresztą spora część przedstawicieli liberalnej opozycji.\nNic na niego nie mają. To będzie słono podatników kosztować.\n— Ten (@Ten42302812) August 11, 2020\n11 sierpnia 2020 21:20\nTypowy areszt wydobywczy\n11 sierpnia 2020 22:43\nNiech czarnek nie martwi się o zwolenników PO. Niech zatroszczy się o siebie i pomyśli co zrobi jak jemu i pisowcom dobiorą się do dupy.\nPrevious Post: Kuszenie posła Sachajko\nNext Post: Prezes WOPR o wypadku Dudy na skuterze: „Mądrzy ludzie zakładają kask”


Chłopczyce z Kabulu - Biblioteka Punktu Kultury | Punkt Kultury\nBiblioteka PK przedstawia: Chłopczyce z Kabulu. Za kulisami buntu obyczajowego w Afganistanie. - Jenny Nordberg\nKiedy w 2009 roku Jenny Nordberg, amerykańska dziennikarka śledcza szwedzkiego pochodzenia i współlaureatka Nagrody Pulitzera, poznała w Kabulu sześcioletnią Mehran, nie wiedziała, z jakim tematem przyjdzie jej się zmierzyć. W 2010 roku na łamach „The New York Times” i „The International Herald Tribune” ukazały się jej reportaże o bacza pusz – dziewczynkach, które dorastają przebrane za chłopców w kraju, w którym segregacja płciowa jest jednym z podstawowych elementów porządku społecznego.\nTemat ten znalazł swoje rozwiniecie w obszernej, wydanej w 2014 roku, książce: The Underground Girls of Kabul: In search of hidden resistance in Afganistan, która została przetłumaczona na języki: niemiecki, francuski, włoski, portugalski, duński, fiński, niderlandzki, rosyjski, turecki i malajalam, a w Polsce ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarne pod tytułem Chłopczyce z Kabulu. Za kulisami buntu obyczajowego w Afganistanie.\nAutorka krok po kroku odkrywa szerzej nieznaną afgańską tradycję. Pisze w sposób wyważony, podpierając swoje obserwacje raportami, literaturą naukową oraz rozmowami z socjologami, antropologami i historykami specjalizującymi się w problematyce afgańskiej. Prowadzi czytelnika śladami swoich bohaterek – sześciu kobiet w różnym wieku, o różnym statusie społecznym. To, co je łączy, to właśnie doświadczenie bycia bacza pusz – każda z nich jest lub była chłopcem. Jak wiele innych decyzji również ta została podjęta za nie – przez ich matki lub przez oboje ich rodziców. Żadna z nich nie żałuje tego rozdziału w swoim życiu, choć po tym okresie muszą wyjść za mąż i rodzić dzieci. Niektóre z nich nie chcą być na powrót kobietami w kraju, który przez ONZ został uznany za najniebezpieczniejszy kraj dla kobiet.\nWiele jest powodów, dla których rodziny decydują się na ten transgresyjny gest. Trzeba pamiętać, że w Afganistanie status kobiety wyznacza pełniona przez nią rola matki, a szczególnie matki synów. Jeśli na świat nie przychodzi męski potomek, winą za ten stan rzeczy obarczana jest kobieta. Kolejne ciąże są rozpaczliwymi próbami wywiązania się z powierzonej jej roli, a także zapewnienia sobie i swojemu mężowi szacunku innych. Jeśli naturalne metody nie skutkują, pozostaje sięgnięcie po takie, które są skuteczne od setek lat. Według jeszcze przeislamskich wierzeń posiadanie syna zwiększa prawdopodobieństwo urodzenia się w danej rodzinie kolejnego. Bacza pusz to przejaw kulturowej innowacyjności. Rodzina wyznacza do tej roli jedną z córek i od tej pory staje się ona społecznym chłopcem – nosi krótkie włosy i chłopięce ubranie, przyjmuje chłopięce imię i pod takim bawi się i uczy z innymi chłopcami. Dzięki temu może również pomagać rodzinie, wykonując drobne prace – również zarobkowe, np. pomagając w sklepie – które nie przystoją córce. Wreszcie dzięki temu cieszy się przywilejami, które w patriarchalnej kulturze daje bycie mężczyzną.\nPrzebranie się za mężczyznę i nauka „męskiego” zachowania ma również „skutki uboczne”. Stopniowo pozwala na porzucenie poczucia niemocy, przeświadczenia o własnej słabości i bezsilności. Rodzi opór. Przyjmowanie ról i postaw tradycyjnie uznawanych za męskie to proces, w którym kobiety z różnych krajów uczestniczą w różnym stopniu i w różnym czasie. Jednym z pierwszych koniecznych kroków, które trzeba podjąć, jest przekroczenie progu domu, zdobycie swobody poruszania się, podejmowania pracy zarobkowej, decydowania o swoim losie i swoim ciele. Dysponowanie własnymi pieniędzmi oraz edukacja to pierwsze kroki do podważenia ekonomicznej i politycznej władzy mężczyzn i zarazem pierwszy krok na drodze do równości.\nNarracja Chłopczyc z Kabulu nie jest linearna, kluczymy między historiami, które naśladują chaotyczną strukturę afgańskich miast. Przecinają się, zapętlają i gęścieją. Wraz z nawarstwianiem się nowych elementów, które tworzą tę skomplikowaną układankę życia codziennego Afganek i Afgańczyków, narasta również bunt i coraz ostrzejsza ocena systemu – chorego, jak pisze autorka, pogłębiającego problematyczną kulturę honoru. Autorka wyraźnie staje po stronie zachodnich ideałów, według których pewne, wypływające z przekonań religijnych zasady (jak np. wielożeństwo czy segregacja płciowa), są po prostu złe. Afganistan to strefa wojny, w której zawieszone zostają obowiązujące poza nią normy. Prawa człowieka czy rozluźnianie reguł społecznych nie są dobrami pierwszej potrzeby, a prawa kobiet są postrzegane jako propagowany przez Zachód problem elit. W warunkach afgańskich problemem jest pokój, bieda i ogólna niepewność życia.\nAutorka podkreśla jak ważne jest zaangażowanie mężczyzn w projekty emancypacyjne kobiet. Zwraca uwagę na wszechobecną przemoc domową i na tle seksualnym oraz na brak praw kobiet do rozwodu czy prawnego udziału w opiece nad dziećmi. Nie obywa się tu również bez krytyki organizacji międzynarodowych – Afganistan to poligon doświadczalny organizacji pomocowych, które podejmują liczne źle zaprojektowane działania, nieuwzględniające rzeczywistych realiów oraz potrzeb miejsca i ludzi, do których są skierowane.\nTo nie jest książka o tym, czym jest płeć kulturowa. Ta książka to sieć argumentów za tym, że społeczne konstruowanie płci zdecydowanie nie idzie w parze ze świadomością samego zjawiska. To niezwykle oryginalna opowieść o tym, jak segregacja płciowa i narzucone przez nią opresyjne role społeczne sieją spustoszenie w życiu i w duszach Afgańskich kobiet, a ukryta praktyka bacza pusz wpływa na życie kolejnych pokoleń. Afgańskie kobiety stają się tym samym pars pro toto kobiet, których prawa, wolność, a czasem i życie zależy od mężczyzn tam, gdzie tylko mężczyzna ma prawa, przywileje oraz władzę.\nAutor: Karolina Rostkowska\nChłopczyce z Kabulu. Za kulisami buntu obyczajowego w Afganistanie.


Zestawienie wpisów w zagadnieniu naprawa nagrzewnic master w witrynie Technologia grzewcza\nnaprawa palników Telefon do elektryka Bardzo często zdarza się, że musimy pilnie wezwać pomoc elektryka. Usługi elektryczne są dostępne właściwie w większości całodobowo i wykonanie telefonu z pr dodatkowe informacje\nserwis palników olejowych Ogrzewnictwo i jego rozwój Ogrzewnictwo należy do jednej z tych dziedzin, w których ostatnio poczyniono olbrzymie postępy. Naukowcy od wielu lat pracują nad stworzenie czytaj\nnaprawa nagrzewnic powietrza Na czym polega praca przy elektryczności Większość osób mniej więcej posiada jakieś pojęcie o tym, czym zajmuje się w swojej pracy elektryk. Coraz częściej jednak jeg dowiedz się więcej\nserwis nagrzewnic olejowych Elektryka samochodowa Bardzo często możemy spotkać się z warsztatami samochodowymi, które oferują usługi elektryczne. Należą one do tak samo często wybieranych usług, pełen artykuł\nserwis palnikówWymienniki ciepłaPodział Wymienniki ciepła są bardzo szeroką grupą urządzeń, które, w zależności od przeznaczenia, mogą różnić się między sobą wielkością i rodzajem budowy. Wied pełen artykuł\nnaprawa nagrzewnicOgrzewanie domówOgrzewanie budynków mieszkalnych i gospodarczych odbywa się na różne sposoby. Oczywiście podstawowym sposobem takiego ogrzewania jest montaż w nich centralnego o można zobaczyć tutaj\nserwis nagrzewnic olejowychDobór kotła Jak wybrać odpowiedni do naszych potrzeb piec? W zależności od budowanego obiektu najlepsze może być zupełnie różne rozwiązanie. Warto więc skorzystać z por zobacz resztę\nnaprawa palników gazowychWszystko o ogrzewaniu w nowoczesny sposób Nowoczesne technologie w XXI wieku wkraczają na kolejne pola. Jeszcze kilka lat temu nikt nie mógł o tym pomyśleć, ale dziś ogr więcej\nnaprawa nagrzewnic olejowychGdzie wykorzystywane są nagrzewnice? Nagrzewnice to bardzo chętnie wykorzystywane w wielu branżach urządzenia. Ich zastosowanie jest naprawdę olbrzymie. Oczywiście, gł więcej informacji\nprzeglądy nagrzewnic Zastosowanie kotłów olejowych Kotły olejowe to coraz częściej wykorzystywany rodzaj ogrzewania. Dlaczego z roku na rok taki rodzaj pieca możemy znaleźć w coraz większej liczb zobacz stronę\nnaprawa nagrzewnicTypowo polskie techniki grzewcze Wydaje się, że typowo polską techniką grzewczą jest ogrzewanie węglowe. Dzieje się tak dlatego, że w Polsce dostęp do węgla jest bardzo prosty, czytaj pełen artykuł\nserwis nagrzewnic powietrzaOgrzewanie podczerwienią w Polsce Popularność ogrzewania podczerwienią w Polsce rośnie z dnia na dzień. Ta nowoczesna technolgia, jak wiele podobnych rozwiązań przyszł czytaj\nnaprawa nagrzewnic olejowych Korzystanie z usług elektrycznych Usługi elektryczne cieszą się niesłabnącą popularnością właściwie odkąd powstały. Wiele osób woli zapłacić dość niewielkie pieniądze doczytaj resztę\nprzeglądy nagrzewnicWymienniki kontaktoweW regeneratorach płyny naprzemiennie przepływają tą samą drogą. Wymiana ciepła jest możliwa dzięki magazynowaniu ciepła w złożu porowatym, przez które prz na tej stronie\nserwis nagrzewnic powietrzaDziałanie zaworu z głowicąDziałanie zaworu z głowicą: załączony/wyłączony ? odcina dopływ energii (np. ciepłej wody, prądu) w momencie wykrycia temperatury ?górn przeczytaj resztę\nnaprawa nagrzewnicDyskretne nagrzewnice samochodoweNagrzewnice samochodowe używane są w okresie jesienno-zimowym. Dzięki stosowaniu takich nagrzewnic we wnętrzu samochodu panuje przyjemna tempera więcej\nprzeglądy nagrzewnic gazowychCentralne ogrzewanie w blokachCentralne ogrzewanie w blokach montowane jest w czasie ich budowy, czasami jest ono zmieniane w czasie przeprowadzanego remontu. Nowocze czytaj dalej\nnaprawa nagrzewnic olejowych Zastosowanie nagrzewnic Obecnie nagrzewnice wykorzystywane są w wielu branżach. Większość osób zapytanych o nagrzewnice kojarzy je przede wszystkim z motoryzacją, jed kliknij strone\nnaprawa nagrzewnic mobilnychObsługiwanie nagrzewnic elektrycznych Nagrzewnice elektryczne są bardzo wygodnymi rodzajami nagrzewnic. Dzięki ich wykorzystywaniu można skutecznie dogrzewać różne po czytaj tutaj więcej\nserwis palnikówCytat z Wikipedii, hasło: Grzejnik Pomnik grzejnikaUrządzenie doczekało się pomnika. Z okazji 150 rocznicy zamontowania pierwszego grzejnika w Sankt Petersburgu, na początku sezonu całość\nprzeglądy nagrzewnic gazowychGrzejniki zasilane są prądem elektrycznym lubCzerpią energię z gazu. Stosowane są rzadko. Wady i zalety: Wady i zalety: Może to być piec kaflowy, wyposażony więcej informacji


Polowania i myśliwi - Niezatapialna Armada Kolonasa Waazona\nWysłany: Śro 0:28, 29 Lut 2012 Temat postu:\nNie, no ROTFL po prostu. Czy autor tego artykułu kojarzy, ile zieleniny trzeba, żeby wyhowować jedno zwierzę do zjedzenia?\nJeśli Nolofinwe miała na myśli [link widoczny dla zalogowanych], to wydaje mi się, że jego autor kojarzy całkiem sporo.\nSłowo kluczowe: zielenina. Nie każda zielenina nadaje się do zjedzenia, jeśli nie ma się czterech żołądków i baaaardzo długiego przewodu pokarmowego.\nZielenina czy nie, brak bydła to brak mięsa, mleka i skóry. Czyli ni ma mleka, ni ma żarcia dla niemowląt, ni ma kota, ni ma psa, ni ma porządnego buta. Bez świni człowiek wyżyje, bez krowy gorzej.\nWysłany: Śro 11:02, 21 Mar 2012 Temat postu:\nDzikie zwierzęta to nie dommowe pieski i kotki. Nikt nie chciałby zostać pogryziony przez liska z wścieklizną. Wasz piesek lub kotek raczej też.\nOjejciu jejciu. Piesek i kotek to powinien być zaszczepiony ponoć. A w ogóle to w życiu nie slyszałam o polowaniu nastawionym wyłącznie na likwidację chorego lisa (skąd zresztą lesniczy miałby wiedzieć, że takowy biega po jego terenie). Rozwojowi wścieklizny raczej się zaopbiega przez rozrzucanie szczepionek doustnych, znaczy, tego, dopyszcznych, z tego, co wiem.\nNadal nie odpowiedziałeś na zarzut odstrzeliwania najpiekniejszych (=z najlepszymi genami) i najzdrowszych sztuk.\nRozwojowi wścieklizny raczej się zaopbiega przez rozrzucanie szczepionek doustnych, znaczy, tego, dopyszcznych, z tego, co wiem.\nPrzypomniałaś mi, jak weterynarz kazał podawać leki chorej myszce dopyszczkowo...\nWysłany: Śro 13:21, 21 Mar 2012 Temat postu:\nAkurat podawanie leków dopyszcznie gryzoniom za się załatwić, nawet tym najmniejszym, są metody.\nLisów nie trzeba teraz bronić, szczepionki okazały się takim sukcesem że jest ich w tej chwili za dużo. Wystarczy spojrzeć na to co się dzieje na wsi - są lisy, nie ma ani zajęcy ani kuropatw.\nWysłany: Śro 14:08, 21 Mar 2012 Temat postu:\nAkurat ta konkretna mysz miała zwyczaj lizać moje palce, więc było to dziecinnie proste. Koniec offa.\nAch, jaki ładny artefakcik tutaj leży, choć, zaraz ładnie cię odkurzymy.\nTrochę się w temacie myślistwa zadziało w ostatnim czasie - szemrany odstrzał żubrów, dziki na rowerach, niefortunna [link widoczny dla zalogowanych], generalnie, opinia o polskich myśliwych leci z hukiem. Myślę, że warto w tych okolicznościach temat odkopać i porozmawiać na spokojnie.\nPo przeglądaniu postów na PZŁ stwierdzam, że trudno dowiedzieć się czegokolwiek - komentarze to ściany tekstu, w których jedni krzyczą, że myśliwi to nowobogaccy mordercy patrzący jak zwierzynę psy rozszarpują na krwawe strzępy, drudzy, że wy ekoterroryści to guzik wiecie, my wiemy, ale nie powiemy, idźcie żreć trawę a ja wracam do sarniny mniam mniam. Czy ktoś może wczuć się w myśliwych ze strony PZŁ i mi wyjaśnić, na czym polega szlachetność tego zajęcia? Jak w ogóle wygląda tak krok po kroku przygotowanie polowania? Ile zajmuje badanie, do czego można strzelać, bo się namnożyło nadmiernie? Jak się kontroluje, czy nie odstrzelono za dużo? Ile osób może maksymalnie wziąć udział w polowaniu? Czy obecnie - pomijając sytuację, w której się nie celnie i zwierzę jest postrzelone, ale nie pada - stosuje się metody, przez które zwierzak cierpi w oczekiwaniu na śmierć?\nSerio, proszę o łopatologiczne tłumaczenie, bo mój jedyny kontakt z myślistwem ograniczył się do szefowej umawiającej się na polowania przez telefon i chwaleniem nową bronią i słuchaniem na pogrzebie sąsiada, jak mu koledzy z koła grają na pożegnanie. Każde info przyjmę.\nOstatnio zmieniony przez Kazik dnia Wto 22:03, 10 Sty 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 22:58, 10 Sty 2017 Temat postu:\nJako niedoszla mysliwa, czuje sie wywolana do tablicy przy czym - stazu nie robilam, konkretnymi liczbami rzucic ot tak, z glowy, nie moge, bo ich nie pamietam szlachetnosc myslistwa - to czuje sie albo nie, wytlumaczyc tego sie, moim zdaniem, nie da Co do reszty - zwierzyna jest liczona i na tej podstawie ustalane sa liczbowe limity odstrzalu dla danego gatunku. I ustala sie te limity z gory, nie tak, ze indywidualnie okresla sie to przed kazdym polowaniem kontrola ilosci pozyskanej zwierzyny - cala buchalteria prowadzona jest w kole lowieckim. Przygotowanie polowania - to zalezy, o jakiego typu polowania jest mowa; jesli chodzi o polowanie indywidualne - rychtujemy bron, wskakujemy w gumofilce, wpisujemy sie u lowczego kola w zeszyt polowan - i wio, na lowisko polowania zbiorowe - tu juz bardziej rozbudowane i rozwine to, pozwolicie, jutro maksymalna ilosc ludzi na zbiorowce zalezna jest od wielkosci lowiska (mysliwi musza, ze wzgledow bezpieczenstwa, stac w okreslonej odleglosci od siebie, ile to metrow w tej chwili nie pomne). Jesli jest to polowanie szwedzkie - limituje to ilosc ambon co do cierpien zwierzecia przed smiercia - wnyki i tym podobne klimaty to narzedzia klusoli, mysliwemu zalezy na jak najcelniejszym strzale i jak najszybszej smierci zwierzyny. Mam nadzieje, ze bylo wystarczajaco lopatologicznie\nWysłany: Śro 0:17, 11 Sty 2017 Temat postu:\nHm... Ja trochę na zewnątrz i późno troszkę, więc na razie krótko Jeśli chodzi o przypadki takie jak administrator, mój tata, myśliwy i przez 10 lat sekretarz koła łowieckiego prywatnie zwykł twierdzić, że myśliwi to ludzie i jak to wśród ludzi, zawsze znajdą się jacyś debile i ci, niestety, są najgłośniejsi, Nie będę już go pytać, ilu, ale naoglądał się wielu różnych rzeczy na wielu różnych papierach, także ten...\nJa wiem, czy szlachetność? Nigdy go o to nie pytałam (raczej hejtowałam w dzieciństwie, bo, hurr durr, zwierzątka! ), ale z tego co widzę, to hobby jak chociażby wędkarstwo. Tylko bardziej angażujące, bo i paśniki się stawia, organizuje się i zawozi np. jabłka dla dzików, zakłada się na polach elektryczne pastuchy żeby dziczyzna w szkodę nie właziła, no i jeszcze zebrania i papierologia. Nawet jedzenia za dużo z tego nie ma\nMam wrażenie, że chodzi głównie o możliwość wyniesienia się z domu, posiedzenia sobie na ambonie w ciszy i w spokoju*, na zakończenie polowania obalenia flaszki z kolegami i koleżankami i - jeśli się poszczęściło - przywilej zabrania upolowanej zwierzyny do domu po uiszczeniu opłaty znacznie jednak mniejszej niż w sklepie. No i, oczywiście, dziczyzna jest lepsza niż kurczak za 5 złotych z Lidla i do czasu swej gwałtownej śmierci miała lepsze niż ten kurczak życie I z tego, co się orientuję, zawsze jest powiedziane, ile zwierzyny można odstrzelić, o sezonach polowań uwzględniających właśnie ochronę danego gatunku nie wspominając. I, serio, myślistwa z nowobogactwem nigdy nie kojarzyłam, raczej z ludźmi, którzy pasjonują się przyrodą i lubią mieć z nią bliski kontakt. Okrucieństwo wobec zwierząt to też domena statystycznie zdarzających się debili i psychopatów, których środowisko nie powinno tolerować. Lub pozbawionych moralności i empatii kłusowników, z którymi walka jest bardzo trudna...\n(a miało być krótko!)\n*jest tradycyjne polowanie organizowane w Wigilię rano - oj, już ja wiem, czemu tak naprawdę ma ono służyć\nWysłany: Śro 0:23, 11 Sty 2017 Temat postu:\nTeż poczekam na informacje i dodam, że myśliwych szanuję jako ludzi. Poznałam na przykład kobietę, która nie jadła żadnego mięsa, którego nie upolowała ona lub ktoś z jej znajomych - i to jest moim zdaniem dużo bardziej etyczne podejście, niż zażeranie się kotletami ze świń, które całe życie spędziły w boksie 2x3 i wycie, że ktoś śmie zadać szybką i bezbolesną śmierć uciekającej sarence.\nNatomiast lobby myśliwskie - o, to zupełnie inna sprawa. Gardzę.\nWysłany: Czw 17:36, 12 Sty 2017 Temat postu:\nMiało być wczoraj, jest dzisiaj – za co przepraszam, ale choroba mnie tak zmogła, że cały dzień praktycznie przespałam A zatem, trochę o polowaniu zbiorowym Terminy polowań zbiorowych w danym kole ustalane są z wyprzedzeniem na cały sezon takich polowań (czyli od 1 października do końca stycznia). Polowanie nie powinno zaczynać się przed wschodem, i kończy po zachodzie słońca. W dniu polowania, na samym początku (odprawie) prowadzący polowanie sporządza listę myśliwych i osób, które biorą udział w nagance, informuje, jaką zwierzynę się strzela (z uwzględnieniem okresów ochronnych), ile będzie pędzeń, u kogo jest apteczka, jakich sygnałów będzie używać się w trakcie polowania (najważniejsze to „ruszenie naganki”, „zakaz strzału w miot” i „koniec pędzenia, obowiązek rozładowania broni”; z tego, co się orientuję, nie ma obowiązku obecności sygnalisty na polowaniu, ale jeśli jest, to ułatwia to życie), ewentualnie przekazać jeszcze inne, ważne informacje. Po odprawie myśliwi losują numery stanowisk, które będą zajmować, zajmują te stanowiska, naganka rusza – no i jeśli jest zwierzyna, to myśliwi strzelają Po zakończeniu miotu pozyskaną zwierzynę grubą się od razu patroszy, wytrzebia, studzi tuszę, a patrochy (niejadalne części wnętrzności) należy zakopać. W ramach ciekawostki – prawdziwy myśliwy do patroszenia nie podwija rękawów Po skończonym polowaniu (czyli wszystkich przewidzianych pędzeniach) pozyskaną zwierzynę zwozi się na miejsce pokotu; tradycyjnie, układa się ją na karawanie i wiezie tak, aby łby skierowane były w stronę łowiska – symboliczne pożegnanie zwierząt z lasem/polem (ogólnie, z ich miejscem życia). No i sam pokot – zwierzyna układana jest na gałęziach iglastych, gatunkami w ściśle określonym porządku (dla zwierząt, na które obecnie można polować, to będzie: jeleń europejski, jeleń sika, daniel, muflon, dzik, sarna, borsuk, lis, kuna, tchórz, zając, królik i na końcu pióro; w przypadku zwierzyny grubej w obrębie gatunku jest jeszcze kolejność samiec – samica – młody). U zwierzyny grubej, na ranie postrzałowej układa się złom, u samców odłamaną częścią w stronę łba („na trofeum”) a u samic w stronę ogona („na płodność”). Pokot zawsze powinien oświetlać ogień, nawet jak jest widno. Po ułożeniu pokotu, jest zbiórka, ogłasza się króla polowania i króla pudlarzy. Jeśli jest sygnalista – gra dla każdego pozyskanego gatunku odpowiedni sygnał, następnie sygnał „król polowania” i na końcu „król pudlarzy” (celowo sfałszowany „król polowania”); jeśli nie ma sygnalisty, zwierzynę uczciwa się chwilą ciszy. Po pokocie – jest pora na podziękowania (dla mysliwych, naganki, lasowi za dobre łowy), rozdzielenie zwierzyny, zdanie kart stanowiskowych, odegranie „Darz bór” i ogłasza się koniec polowania. Z reguły po polowaniu przewidziana jest biesiada Z zasad bezpieczeństwa – naganka obowiązkowo musi być ubrana w oczojebne kamizelki ochronne, dobrze, kiedy i myśliwi mają na sobie coś jaskrawego. Naganki ponadto trzeba zwyczajnie pilnować – czy nikt się nie zgubił, czy nic się mu nie stało, nie zasłabł, czy też zwyczajnie nie urwał się z polowania przed jego końcem. Co do broni – generalnie przed i po polowaniu musi być rozładowana, pomiędzy pędzeniami muszą być usunięte naboje z komór nabojowych, broń musi (poza strzałem, oczywiście) być trzymana pionowo lufą w górę lub w dół. Nie można oczywiście strzelać do zwierzyny, kiedy ktoś/coś jest na linii strzału, kiedy naganka jest zbyt blisko, no i oczywiście kiedy nie jest się pewnym, do czego się tak właściwie strzela. O obowiązku byciu trzeźwym w trakcie polowania nawet nie ma co mówić, bo to oczywiste Jak wygląda polowanie na ten moment tyle, chyba, że coś mi się jeszcze przypomni\nCo do etyki i oszołomów... Cały czas oczywiście zakładam, że myśliwy jest człowiekiem bez zapędów sadystyczno-psychopatycznych, no i nie jest zwyczajnym idiotą. No ale niestety, tak jak zauważyła Satoru i jej tata – debile i psychopaci się zdarzają wszędzie i najbardziej właśnie ich widać, czysta statystyka, niestety... Tak samo kretyni są w każdej dowolnie określonej grupie ludzi i moim zdaniem, nie powinno się na podstawie jednostek określać całej tej grupy Rozumiem, że komuś może nie podobać się myślistwo samo w sobie, przez to, że polega ono na zabijaniu zwierząt – ale serio, cholernie przykre jest słuchanie, jak to jest się mordercą, zwyrolem, psychopatą itd. Rozumiem wybory ludzi, którzy są wegetarianami/weganami – ale już nie bardzo rozumiem obrażanie tych, którzy mięso jednak jedzą Przy czym, myślistwo jest najbardziej etycznym i najbardziej naturalnym i „pierwotnym” sposobem pozyskiwania tegoż mięsa – zwierzę całe życie spędza w naturalnym środowisku, stresy, jakich doznaje, też są naturalne (w sensie, że np. zając stresuje się, bo spierdziela przed lisem, swoim naturalnym wrogiem – a nie męczy się całe życie w klatce metr na metr z 10 innym zającami), nie cierpi w dodatkowy sposób przed śmiercią, a sama śmierć z reguły jest szybka. Fakt, postrzałki stanowią problem – ale, zgodnie z etyką łowiecką, myśliwy ma obowiązek strzelać tak, żeby zwierzę zabić jak najszybciej, ograniczając jej cierpienie – i nikt nie strzela celowo tak, żeby tylko ranić (o pieprzonych kłusolach nawet mi się nie chce pisać, bo na samą myśl coś mnie trafia, wybaczcie).\nI tak zupełnie prywatnie... Są sprawy, które nawet w legalnym, etycznym i zgodnym z prawem myślistwie i tak mi nie leżą – i kiedy już będę myśliwą, to nie będę tego praktykować – np. cholernie nie podoba mi się to, że dozwolony jest odstrzał psów i kotów wałęsających się w obrębie łowisk (OK, zgadzam się, że - szczególnie bezpańskie psy – są szkodnikami w łowiskach, ale uważam, że ten problem można i należałoby rozwiązać inaczej, niż odstrzałami), plus nie leży mi etycznie całoroczny dozwolony odstrzał drapieżników na terenach występowania głuszca i cietrzewia... I jeszcze – wydaje mi się, że powinny zostać zweryfikowane i ustalone na nowo okresy ochronne dla poszczególnych gatunków. Zmienia się klimat, zmienia się funkcjonowanie przyrody, to, co działało jakiś czas temu obecnie przestaje działać – i niestety zaczynają zdarzać się historie typu strzelenie ciężarnej samicy w dozwolonym okresie polowań – bo niestety zmienia się roczny cykl funkcjonowania danego gatunku i np. okres godowy zaczyna się wcześniej, niż powinien...\nI to na tą chwilę na tyle, bo mi paluchy odpadły\nEdyta: Jeszcze przypomniało mi się odnośnie postrzałków, bo może dla osób totalnie spoza środowiska myśliwskiego to nie jest wcale takie oczywiste - myśliwy ma obowiązek takiego postrzałka dojść i dobić (oczywiście może być tak, że zanim zdąży się go znaleźć, to już i tak padnie) - to nie jest tak, że jak ranne zwierzę spierdzieliło, to machamy na nie ręką i szukamy sobie następnego celu...\nOstatnio zmieniony przez Tuga dnia Czw 19:13, 12 Sty 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 20:13, 12 Sty 2017 Temat postu:\nPrzepraszam, nie chcę naprawdę być niegrzeczna... Mój ojciec jest myśliwym, należał do trzech kół, czy jest teraz w nowym- nie wiem, nie rozmawiamy na ten temat. Z mojej obserwacji wynika, że większość tych ładnych reguł, które są przytoczone powyżej to teoria.\nStrzela się do wszystkiego, co się rusza, alkoholu po i PRZED polowaniem jest sporo, bajki o odstrzeliwaniu słabszych osobników można wsadzić między bajki. Znajomy w nocy siedział na ambonie czekając na dziki. Miał strzelać, ale dzik na szczęście wstał i zarzucił plecak kradzionych ziemniaków.\nDzieci na polowaniach? W ilościach hurtowych. Konające, niedobite zwierzaki, bo nikomu nie chce się za nimi lecieć? Nie chce mi się wierzyć, że w trzech kolejnych koła łowieckich są inne zwyczaje, sądzę, że to twoje jest chlubnym wyjątkiem.\nJest coś takiego jak strzelnica, jak ktoś się chce wykazać. Popić też sobie można, nawet w lesie, w towarzystwie smalców wciśniętych w morowe kufaje.\nPewnie przykro jest słyszeć, jak cię obrażają. Mnie było przykro stać przy konającej sarnie i czekać aż przyjedzie leśniczy i ją dobije.\nWysłany: Czw 20:35, 12 Sty 2017 Temat postu:\nBez zarzutu - powiem tak: mnóstwo ludzi jeździ samochodem po pijanemu, mnóstwo rodziców tłucze do nieprzytomności swoje dzieci, mnóstwo lekarzy bierze łapówki... I czy to znaczy, że wszyscy kierowcy to pijacy, rodzice - sadystyczne potwory, a cała służba zdrowia łapownicy?... Ano właśnie. Może po prostu miałam szczęście w życiu co do myśliwych, możliwe. I współczuję ci głęboko przeżycia z sarną - z własnego doświadczenia wiem, że to nic fajnego (co prawda w moim przypadku to było zwierzę potrącone przez samochód, nie postrzałek). Ale serio - nie życzę sobie, żeby ktoś bluzgał na mnie - konkretnego człowieka - i wyzywał od najgorszych dlatego, że to pan Kowalski urżnął się na polowaniu, panu Kwiatkowskiemu nie chciało się dojść postrzałka, a pan Nowak ma w dupie książkę polowań, limity i okresy ochronne...\nWysłany: Czw 22:23, 12 Sty 2017 Temat postu:\nAle serio - nie życzę sobie, żeby ktoś bluzgał na mnie - konkretnego człowieka - i wyzywał od najgorszych dlatego, że to pan Kowalski urżnął się na polowaniu, panu Kwiatkowskiemu nie chciało się dojść postrzałka, a pan Nowak ma w dupie książkę polowań, limity i okresy ochronne...\nTak się wtrącę, ale nikt przecież nikomu tutaj nie bluzga. Bez zarzutu przedstawiła jak to wygląda z jej strony... Czy może mnie na oczy padło i nie wiem, co czytam?\nZnam osobę, która jest myśliwym (?). Jeździ na polowania, to na pewno. Z jej wypowiedzi wynika, że niestety ma mały szacunek do życia zwierząt (np. chwalenie się co i jak zabił, jak to się wykrwawiało i to wszystko opowiadane z błyskiem prawdziwej pasji w oku... podziękuję). No ale to tylko mikro cząstka całego myśliwskiego świata, więc nie uogólniam. Chciałabym, żeby wszędzie było tak, jak piszesz i mam nadzieję (może nieco głupią), że w większości kół tak to właśnie wygląda.\nPoznałam na przykład kobietę, która nie jadła żadnego mięsa, którego nie upolowała ona lub ktoś z jej znajomych - i to jest moim zdaniem dużo bardziej etyczne podejście, niż zażeranie się kotletami ze świń, które całe życie spędziły w boksie 2x3 i wycie, że ktoś śmie zadać szybką i bezbolesną śmierć uciekającej sarence.\nA to podejście mi się bardzo podoba. Sama wprawdzie jem mięso "z marketu" ale w bardzo małych ilościach (raz na tydzień/dwa a czasami rzadziej). Gdybym miała jeść tylko to, co osobiście zabiję, byłabym wegetarianką. Może to hipokryzja z mojej strony, trudno. Staram się szanować życie ograniczając mięso i nie marnując tego, które już kupiłam, myślę, że nawet takie drobne rzeczy mają znaczenie.\nnp. cholernie nie podoba mi się to, że dozwolony jest odstrzał psów i kotów wałęsających się w obrębie łowisk (OK, zgadzam się, że - szczególnie bezpańskie psy – są szkodnikami w łowiskach, ale uważam, że ten problem można i należałoby rozwiązać inaczej, niż odstrzałami)\nŻeby sprawa dotyczyła tylko bezpańskich psów... nie wiem, co zrobiłabym myśliwemu, który strzeliłby mi do psa, bo ten sobie biega po polanie... Żeby nie było – w samym lesie go nie spuszczam, ale mam swoje względnie "bezdrzewne" miejsca, w których biega luzem bawimy się i ćwiczymy. Czasami znika mi z oczu na krótki moment – czy to w trawie, czy po prostu za moimi plecami. Mamy też przerwy pomiędzy ćwiczeniami i zabawą, kiedy pozwalam mu swobodnie węszyć i eksplorować teren. Wtedy czasami się ode mnie oddali, ale mam go na oku. Zawsze towarzyszy mi przy tym jednak paranoja, czy może gdzieś ktoś do niego nie strzeli, bo się np. pies stoi ode mnie w odległości 50 metrów, a ja trafię na jakiegoś oszołoma. Może gdyby łowiska były jakoś szczególnie oznaczone? Albo myśliwy w jakiś sposób oznajmiał swoją obecność w lesie to byłabym spokojniejsza (np. kartka na drzewie typu "uwaga, poluję"). Nie wiem... ponosi mnie fantazja, ale, no, dla mnie to realny problem. Widziałam kilka filmików, na których postrzelono psa będącego może z 10 metrów od właścicielki – nawet, jeżeli w tym momencie biegał między drzewami, to to nie jest w porządku (pies był w szelkach).\nWysłany: Pią 8:38, 13 Sty 2017 Temat postu:\nTak, moge potwierdzic zabieranie dzieci na polowania, bo mam to we wlasnej rodzinie. Mam tez wrazenie, ze kwestia spozywania alkoholu przed polowaniem to niestety nie wyjatek a norma. Tugo, uczestniczylas w polowaniach swojego kola, czy poki co przeszlas tylko kurs teoretyczny? W kazdym razie podoba mi sie to, co piszesz I chcialabym, zeby kazde kolo faktycznie stosowalo sie do tych zasad.\nCo do znajomej Nef, jestem sceptyczna. Wyjeta z kontekstu taka postawa brzmi dobrze. Ale kontekst mamy taki, ze niezaleznie od tego, czy znajoma pojdzie na polowanie czy nie, te swinie I woly w rzezni I tak zostana zabite. Natomiast gdyby na polowanie nie szla, to sarna mialaby szanse zyc. Wiec jest wiecej niz jeden sposob spojrzenia na etyke takiego podejscia\nMajac w rodzinie mysliwych, pozarlam w swoim zyciu spore ilosci dzikow, saren I kaczek, wiec nie mam podstaw zeby rzucac w kogokolwiek kamieniem, ale sama nie zamierzam isc w tym kierunku\nWysłany: Pią 10:27, 13 Sty 2017 Temat postu:\nMirzo, z psem mam podobnie, na spacerach raczej nie spuszczam go ze smyczy, nie wiadomo na jakiego oszołoma się trafi (vide historia z zabitym rowerzystą i kobietą postrzeloną na własnym terenie). Brr.\nI może ze mnie człek bez uczuć, ale nigdy nie zrozumiem, jak ktoś może to traktować jako wyraz miłości do przyrody a nie przykry obowiązek (jak z tym rzekomym odstrzeliwaniem słabych sztuk). I, jak napisała Mirza, to opowiadanie z pasją w oczach co się ustrzeliło - mnie przy kimś takim ciarki przechodzą.\nOstatnio zmieniony przez Duslawa dnia Pią 10:29, 13 Sty 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 11:37, 13 Sty 2017 Temat postu:\nOjciec byłego jest myśliwym, faktycznie on sam i kilku jego znajomych z tych "normalnych", przestrzegających regulaminów, dobrze traktujących zwierzęta własne. Ale wiele też niedobrego mogę powiedzieć - picie i to dużo to norma,\nhistorii podobnej to tej przytoczonej przez Mirzę, sporo ("wicie, ja tego lisa se zastrzeliłem i on, hehehe, huhuhu, buraka w pysku niósł"), "miłość" do zwierząt też ciekawie pojmują - pies przy domu ma być na łańcuchu, żmiję przywiezioną w sianie należy zatłuc widłami, następnie okazać dziecięciu mocno nieletniemu, aby zobaczył, jak rzeczona wygląda. Znajomym zastrzelili psa - mieszkają na wsi, pod lasem, psy sobie biegają po posesji, małe pieseły, przyjazne, do sąsiadów daleko, żadnego zagrożenia nie stanowią. Pies był u siebie. Drugiej znajomej wleźli na posesję, na bażanty w jej aronii czy innych krzaczorach polowali, pogoniła, ale i bluzgów się nasłuchała, bo jak to IM nie wolno?\nOstatnio zmieniony przez Tini dnia Pią 15:00, 13 Sty 2017, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Pią 12:00, 13 Sty 2017 Temat postu:\nNie znam żadnych myśliwych i nigdy nie miałam z tematem nic wspólnego, ale wasza dyskusja (a szczególnie post Tinweriny) nasunęła mi myśl z myślistwem związaną tylko częściowo. (Nie zakładam nowego tematu bo w sumie nie wiem, czy się rozwinie jakaś dyskusja, czy nie, ale jakby faktycznie popłynęło, to się poprosi moderatorstwo o wydzielinkę.) Mianowicie:\nNie macie wrażenia, że to możliwość swobodnego posiadania i używania broni palnej (a nawet pewien jej fetyszyzm) rodzi wspomnianą tutaj wielokrotnie roszczeniowość i "schamienie" (wybaczcie mocne słowo, ale w tym momencie jakieś bardziej dyplomatyczne nie przychodzi mi do głowy, w razie co proszę mi podrzucić)? Nie odnoszę się już tylko do naszego podwórka, ale również, np. do amerykańskich miłośników broni czy samej NRA. Nie znam środowiska myśliwych polskich, ale swego czasu czytałam na temat broni palnej w Stanach i moim zdaniem widać tutaj sporo zbieżności, szczególnie w warstwie podejścia typu "jak to NAM NIE WOLNO?!" i wiecznego łaknienia przywilejów. Zastanawia mnie więc, czy wspólnym mianownikiem nie jest tu właśnie możliwość posiadania i używania broni? Oczywiście na polskim podwórku nie ten fetyszyzm i powoływanie się na "święte prawo" nie jest tak wielkie, jak w USA, więc siłą rzeczy i skala tego typu postaw jest mniejsza, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że związek na linii "dostęp do broni - większa agresja i roszczeniowość" istnieje.\nJeśli ktoś zna jakieś badania na ten temat to ofc przyjmę chętnie.\nWysłany: Pią 14:17, 13 Sty 2017 Temat postu:\nPociągnę offtop O myślistwie się nie wypowiem (acz myślę, że w Polsce, gdzie dostęp do broni jest ograniczany, pewnie wygląda to inaczej albo przynajmniej skala jest mniejsza. W takiej Finlandii, gdzie w niemal każdym domu znajduje się broń myśliwska - z tego, co kojarzę - strzelaniny odbywają się właśnie z jej udziałem).\nPrzypomniał mi się jedynie eksperyment, o którym dawno temu czytałam, przeciwstawiający się tezie, że "guns don't kill - people do!". W jakichś kontrolowanych warunkach ofia... khem, badani byli w jakiś sposób prowokowani do wybuchu. Jeśli w zasięgu wzroku badanych położono pistolet zamiast, na przykład, parasolki, samo to sprawiało, że reagowali agresywniej - to nawet nie była ich broń, nawet jej nie dotykali, wystarczyło, że ją widzieli.\nWysłany: Pią 14:34, 13 Sty 2017 Temat postu:\nGdybyś przypomniała sobie jakieś szczegóły dotyczące tego eksperymentu, to napisz PW, pogóglam sobie.\nWysłany: Pią 23:50, 13 Sty 2017 Temat postu:\nA czy faktycznie jest tak, że zwierzęcia dzikiego nie można po prostu odstrzelić tylko trzeba to robić drogą formalnego polowania? Znajomy mieszkający pod Białowieżą opowiadał mi historię jak z kronik Wędrowycza jak to przygarnęli małego dziczka odtrąconego przez lochę, ale gdy podrósł zaczął się robić agresywny, postanowili więc zrobić dzikobicie. No i okazało się że ponieważ formalnie jest to zwierzę dzikie i z gatunku łownych a on nie prowadził oficjalnej hodowli, to trzeba zorganizować polowanie aby w papierach się wszystko zgadzało. Więc zorganizowano polowanie... w zagrodzie.\nWysłany: Nie 12:28, 15 Sty 2017 Temat postu:\nOdnosząc się do kogoś wyżej kto napisał że myślistwo może być hobby.\nNigdy, przenigdy, przenigdy nie zrozumiem jak pozbawianie czującej istoty życia może być uważane za hobby, albo za cokolwiek innego niż ewentualną przykrą konieczność.\nA z innej beczki : [link widoczny dla zalogowanych]\nTo co w takim razie sądzisz o wędkarstwie?\nWysłany: Nie 14:00, 15 Sty 2017 Temat postu:\nNie do mnie pytanie, ale odpowiem - jak patrzę po stronach wędkarskich, to większość wędkarzy... wypuszcza ogromną część złowionych ryb, i zabija tylko te, które zamierza zjeść. Nadal jest to pewna forma znęcania się nad zwierzętami, ale nie bezpośredniego zabijania.\nWysłany: Nie 20:19, 15 Sty 2017 Temat postu:\nTo, że większość ryb wypuszczają, może wiązać się z normami pozwalającymi na łowienie ryb tylko od określonej długości (lub może wagi, ale to chyba trudniej zmierzyć na oko). I może nie każdego zadowoli płotka albo karaś i czeka na szczupaka albo sandacza... Ale o tym, co konkretnie złowili, przekonują się po fakcie. A na polowaniu, jeśli czegoś nie zaniedbają, upolują tylko to, co zamierzali i również jest to obwarowane zasadami i ograniczeniami.\nWysłany: Nie 20:22, 15 Sty 2017 Temat postu:\nJestem prawie pewna, że płotki i karasie łowi się inaczej niż szczupaki czy sandacze. A z wypowiedzi, którą widziałam, wynikało, że typ złowił X ryb takich, jakich chciał, i wypuścił wszystkie poza jedną czy dwoma, które sobie wieczorem usmażył.\nJa się na tym w ogóle nie znam, ale faktycznie, coś może w tym być - bo jak inaczej mój tata wybierałby się na ryby z odgórnym założeniem, że dzisiaj to będą płotki / karasie / szczupaki (pomijając, oczywiście, wyprawę na staw zawierający określony gatunek ryby, np. karpia). Z twojego przykładu wynika, że albo ktoś jest bardzo wybredny, albo rzeczywiście lubi tylko łowić, a niekoniecznie coś złowić. Tak samo myśliwy może po prostu lubi siedzieć nocą na ambonie albo tropić zwierzynę w lesie i jak wróci z polowania z niczym, nie ma poczucia życiowej klęski.\nWysłany: Nie 22:06, 15 Sty 2017 Temat postu:\nNieno, złowić jak najbardziej - bo walka z rybą, bo satysfakcja, bo świadomość że dobrze się coś przygotowało etc. Jeno nie ubić. Dlatego moim zdaniem to nadal niepotrzebne znęcanie się nad zwierzakiem, chociaż na pewno bardziej akceptowalne niż zabijanie zwierząt, których się potem nie zjada. Porównałabym go bardziej do myśliwego polującego, ja wiem, z bronią ze środkiem nasennym. Bo ten myśliwy z Twojego przykładu to bardziej miłośnik fotosafari.\nJa mam takie pytanie jako kompletny laik - czy samo złowienie ryby na wędkę nie robi jej krzywdy? W sensie - nie rani jakoś pyszczka czy coś?\nWysłany: Nie 22:26, 15 Sty 2017 Temat postu:\nNieee, po prostu samo siedzenie sobie z wędką w ciszy z daleka od innych ludzi może być przyjemne, niezależnie od tego, czy się coś złowi, czy nie. No i nie wiem, jak inni myśliwi, ale mojemu tacie rzadko udaje się coś ustrzelić (może poza lisami, bo ich właśnie dużo). Pewnie to m. in. dlatego nie wypuszcza żadnych wymiarowych ryb, tylko robi z nich konserwy, sznycle i nie wiem co jeszcze poza zwykłym smażeniem Chyba jedyna kupowana u mnie ryba to karp na święta.\nGalneo, z tego co się orientuję, rzeczne ryby i tak mają niewystarczająco rozwinięty układ nerwowy żeby odczuwać ból. Nie wiem, jak to jest z normalnym łowieniem i wypuszczaniem - w sumie może na zasadzie dziurki po piercingu, która zarasta? Ostatnio w domu słyszałam historię, ale nie wiem, czy jej nie przekręcę - o starych i chytrych rybach, które przy próbach złowienia od razu płyną w chaszcze, żeby wędkarz odciął żyłkę i odżałował, po czym odpływają i... Pozbywają się tych haczyków z odciętą żyłką? I jeszcze robią to wielokrotnie? Jakoś połączone z wyrażeniem "Bo dzisiaj ryba nie weźmie byle czego", więc nie wiem... Uczyniły z tego sposób na życie?\nMożliwe, że brnę już za bardzo w nadinterpretacje. Ale ostatnio, a propos niewielkich sukcesów na polowaniach, wysnułam teorię: "A może te zwierzęta już się po prostu nauczyły, kiedy jest na nie sezon i wtedy się chowają?" i odpowiedź taty: "NA PEWNO się nauczyły". Czyli przyroda nie jest taka bezbronna\nWysłany: Nie 22:42, 15 Sty 2017 Temat postu:\nJeśli ta historia o odpływaniu była prawdziwa, to by znaczyło, że ryby nie tylko czują ból, to jeszcze potrafią uczyć się, jak go unikać i walczyć o życie, a to już są bardziej zaawansowane operacje mózgowe. Ja właśnie czytałam artykuł, że jako kręgowce ryby właśnie są zdolne do cierpienia. A o ile zabijanie dla pożywienia nie budzi we mnie sprzeciwu, tak łapanie i wypuszczanie zranionych zwierząt dla zabawy wydaje się już mętne.\nNatomiast nie jestem jakąś specjalistką w dziedzinie ichtiologii, więc to tylko moje rozważania.\nOstatnio zmieniony przez Galnea dnia Nie 22:43, 15 Sty 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 22:58, 15 Sty 2017 Temat postu:\nNie wiem, czy chodzi o ból... Może to jak z myszami, które uczą się podbierać jedzenie z pułapki i ujść z życiem - tak samo ryby kombinują, jak by tu podjeść przynęty, a nie zostać złapane. I jakoś wydaje mi się, że mogące żyć wiele lat ryby mogą być mądrzejsze od myszy, ale specjalistą biologiem również nie jestem w żadnym wypadku\nWysłany: Pon 0:37, 16 Sty 2017 Temat postu:\nPrzeczytałam raz jeszcze mój post i nie widzę tych bluzgów i ad person. Specjalnie nawet napisałam, że Twoje koło łowieckie jest chlubnym wyjątkiem, bo takiego przestrzegania niegłupich przecież zasad nie widziałam do tej pory nigdzie. Jeżeli czujesz się urażona- to mogę tylko przeprosić i zapewnić, że żadnych bluzgów słać pod twój adres nie chciałam. Zdanie o przeciętnym Januszu z flintą podtrzymuję.\nWysłany: Pon 1:09, 16 Sty 2017 Temat postu:\nMój tata też lubi chodzić na ryby i potwierdzam, że wypuszcza, co złowi, w zasadzie to prawie zawsze. Ze dwa razy przyniósł i przyrządził, coś tam też kiedyś wziął dla kota - ale ogólnie to się bardzo rzadko zdarza, bo chodzi na ryby po prostu dla przyjemności, nie dla samych zdobyczy. W mojej opinii coś takiego jest lepsze niż zabicie ryby - tzn. wiadomo, lepiej nie robić zwierzęciu krzywdy, jeśli nie trzeba, nie widzę w tym nic fajnego - ale chyba z dwojga złego już lepiej je zranić (poboli i przestanie, da się z tym żyć) niż zabić.\nCo zaś do samego polowania, to trudno mi w hobby polegającym na zabijaniu dostrzec coś "szlachetnego".\nWysłany: Pon 1:18, 16 Sty 2017 Temat postu:\nDla mnie to jest jakaś taka... specyficzna mentalność. Nie zapomnę rozmowy z osobą, która właśnie na polowania jeździ, a która na to, że pies nie chce wracać do mnie z aportem, poradziła... Obrożę elektryczną.\nI opowiadała przy tym z entuzjazmem, że "no zobaczysz, jak psa trzepnie to od razu puści" oraz "bo pies musi wiedzieć, gdzie jest jego miejsce, musi poczuć, że źle robi".\nNie neguję OE jako narzędzia treningowego, ale na pewno nie jest to rzecz dla psa do noszenia na co dzień, a już na pewno nie w takich banalnych przypadkach jak nie przynoszenie rzuconej zabawki. Koniec końców problem rozwiązałam bez rażenia psa prądem. Edit: Wymagało to ode mnie nieco pomysłowości i zagłębienia się w przyczynę problemu, ale teraz mam stwora, który po prostu UWIELBIA aportowanie.\nOstatnio zmieniony przez Mirza dnia Pon 1:19, 16 Sty 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 8:57, 16 Sty 2017 Temat postu:\nCo do ryb, to owszem, czuja bol. Prawidlowo zlowiona ryba ma przedziurawiony haczykiem pyszczek. Haczyk jest skonstruowany tak, zeby latwo wchodzil, ale zeby trudno sie wyciagal. Wiekszosc wedkarzy oswabadza ryby z uwaga I staraja sie go wyjac jak najdelikatniej, ale przerwania tkanki nie da sie uniknac, wiec u sporej czesci odrzuconych ryb rozwija sie w tym miejscu infekcja - jeziora nie sa sterylnymi habitatami. Pomniejsza czesc ryb umiera niedlugo po wrzuceniu do wody ze stresu.\nDo tego nie zawsze ryba lapie sie idealnie, jesli wedkarz jest niecierpliwy I poderwie wedke przy pierwszym drgnieciu splawika, czyli zanim ryba polknie przynete, moze ja zaczepic za pletwy, ogon, poharatac, a to sie goi bardzo kiepsko.\nJak cos, to ugryzienia ryb na czlowieku tez sie goja bardzo kiepsko, strasznie paprza, wiec jesli macie zebate rybie lby, to nie pakujcie w nie paluchow.\n"W Szwajcarii i Niemczech wędkarstwo Catch & release uważane jest za niehumanitarne i jest obecnie zakazane .\nSkuteczne techniki połowu i uwolnienia pozwalają uniknąć nadmiernego czasu walki z rybą na haczyku. Należy pamiętać aby nie uszkodzić rybiej skóry, łusek i śluzu oraz unikać suchych rąk i powierzchni gdyż może to prowadzić do infekcji grzybiczych. Ważne jest również , aby używać sieci i podbieraków , które nie są ścierne dla ryb np. wygumowane sieci." Nie znam wedkarza, ktory przejmowalby sie az tak, a tych bezadziorowych haczykow sie w Polscce chyba nei stosuje zbyt czesto.\n"Podczas badania „Oklahoma Department of Wildlife Conservation”, wykazano iż nawet do 43 procent ryb wypuszczonych po złowieniu zdechło w ciągu sześciu dni w wyniku nieodpowiedniego obchodzenia się z rybami (przetrzymywanie oraz ważenie) podczas turniejów.\nPodczas gdy ryby złowione w płytkich wodach mają duży współczynnik przeżywalności ( 70-97 % w zależności od przynęty, gatunku, haczyka), to w przypadku wędkarstwa morskiego nie zdaje to zbyt dobrze egzaminu. Większość gatunków ryb morskich cierpi w powodu nagłych zmian ciśnienia, gdy są wyciągane z dużych głębokości na powierzchnię."\n(Ze dwadziescia lat temu mialam akwarium I strasznie chcialam zostac ichtiologiem. Do liceum mi przeszlo Wedkowalam okazjonalnie rowniez, bez wypuszczania, tylko na obiad. To, co zlowilam w calym swoim zyciu to ze trzy uklejki I moze z piec baczkow, wszystko zostalo zjedzone)\nAch, no I jasne, ze na szczupaka zasadza sie inaczej niz na trocie I inaczej niz na wegorza czy plotki, bo kazda z tych ryb je inne rzeczy, zeruje o innej porze dnia, wystepuje na innej glebokosci. Osobiscie, poniewaz nie chcialam robic krzywdy robaczkom, lowilam na kukurydze, najczesciej konczylo sie tak, ze sama zjadalam wiekszosc puszki az robilo mi sie niedobrze I szlam na powrot do domu\nOstatnio zmieniony przez gayaruthiel dnia Pon 9:01, 16 Sty 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 16:53, 16 Sty 2017 Temat postu:\nZe dwa razy przyniósł i przyrządził, coś tam też kiedyś wziął dla kota - ale ogólnie to się bardzo rzadko zdarza, bo chodzi na ryby po prostu dla przyjemności, nie dla samych zdobyczy. W mojej opinii coś takiego jest lepsze niż zabicie ryby - tzn. wiadomo, lepiej nie robić zwierzęciu krzywdy, jeśli nie trzeba, nie widzę w tym nic fajnego - ale chyba z dwojga złego już lepiej je zranić (poboli i przestanie, da się z tym żyć) niż zabić.\nPrzyznam, że nie rozumiem. Czyli rozrywka, której konsekwencją jest zadawanie bólu (w końcu przebite podniebienie poboli i przestanie) i ewentualnie śmierć od zakażonej rany (jak pisze Gaya) bez jakiegoś większego sensu jest dla ciebie bardziej do przyjęcia, niż zabicie zwierzęcia dla pożywienia (czyli z pożytkiem dla zabijającego)? Czy gdyby ktoś chodził dla przyjemności np. łapać zające, kaleczać je czymś ostrym, a następnie wypuszczał (poboli i przestanie), to czy byłoby to równoważne wypuszczaniu złowionych ryb? Przyznaję się do swoich deficytów w empatii wobec zwierząt, więc możliwe, że coś mi unika, ale chciałabym zrozumieć twój tok rozumowania.\nKwestię zabijania dla samego zabicia (czyli bez jakichś wyższych celów) w tym momencie pomijam, ponieważ tu się chyba wszyscy zgadzamy, że to złe.\nDzięki Gayu za wyjaśnienia.\nUm... Rzeczywiście, Gaya wyjaśniła wszystko, co się tylko da Teraz tym bardziej nie rozumiem polowania i łowienia "dla sportu". To tak, jakbym ja poszła do lasu na jagody, nazbierała ilebądź i na koniec wywaliła je w trawę, bo lubię je tylko zbierać, a jak będę chciała, to kupię sobie borówki amerykańskie w sklepie. Przecież to jest absurdalne Ale może niektórym zbyt dobrze się wiedzie, że im porządne jedzenie niepotrzebne...\nJa po prostu nigdy nie uważałam, żeby nasze korzyści w jakiś sposób usprawiedliwiały zabijanie, więc tok rozumowania "zabiłam, ale przynajmniej z tego skorzystam" jest mi obcy. Pozostaje kwestia, co jest większym złem, zranienie zwierzęcia, czy pozbawienie go życia. Zawsze uważałam, że jednak to drugie - choć w świetle obecnych informacji, jeśli faktycznie często takie ryby długo cierpią, a potem umierają z powodu tych ran, to już nie jest to takie oczywiste - chyba lepiej jednak umrzeć szybko. Ogólnie więc najlepiej chyba byłoby po prostu nie łowić ryb...\nWysłany: Pon 21:09, 16 Sty 2017 Temat postu:\nA, to już rozumiem. Nie zgadzam się, ale rozumiem i szanuję twój pogląd.\nOk, to miło, że się zrozumiałyśmy\nWysłany: Wto 11:49, 17 Sty 2017 Temat postu:\nOch, nie spodziewalam sie takiego odzewu, myslalam, ze ryby nikogo nie interesuja To jeszcze z takich informacji ogolnych, lepiej jest kupowac ryby z profesjonalnych hodowli (norweskiego lososia np znam osobiscie I wiem ze nie da mu sie wiele zarzucic, polskich hodowli nie znam ani kontroli jakie musza przechodzic, ale jestem pewna ze tez jest mnostwo godnych polecenia, bo polska zywnosc ogolem stoi na wysokim poziomie), niz jesc te zlowione dzikie. Nie ma podstaw zeby uwazac je za zdrowsze, wrecz przeciwnie. Hodowlane sa badane I nie ma opcji wpuszczenia na rynek chorego osobnika, natomiast dzikie ryby, tak jak dzikie myszy, dzikie dziki, w sumie chyba wszystko poza roslinozercami, maja swoj wachlarz pasozytow I chorob, z ktorych czesc (niestety nie wiem jak duza) moze sie przeniesc tez na czlowieka.\nPierwszy z brzegu przyklad to tasiemiec, wrazliwi na tasiemce niech nie patrza [link widoczny dla zalogowanych]\nNie wiem jak rybi tasiemiec ma sie do inkubacji w ciele czlowieka I na ile mozliwym jest nie zauwazenie go podczas patroszenia, ale jestem dziwnie pewna, ze 99% wedkarzy nie biega z tym co zlowia do weterynarza na testy tak, jak to robia mysliwi.\nNie chce siac paniki, ale to jest jedna z tych rzeczy o ktorych warto pomyslec/warto byc swiadomym zanim sie zarzuci splawik czy wezmie ryby od sasiada-hobbysty. Nie zebym sama nie miala trzech dorszy wielkosci meskiego przedramienia w zamrazarce, od sasiada wlasnie.\nPost pod postem, bo zupelnie inny temat. Trigger warning: link prowadzi do waznego tekstu, pod ktorym sa niestety zdjecia cierpiacego dzika. [link widoczny dla zalogowanych]\nNo i właśnie pytanie, jak to wszystko się w tych kołach łowieckich odbywa pod względem formalnym. Wiadomo, że myśliwy strzela tak, żeby trafić, bo wiadomo, nawet, jeżeli nie kieruje nim empatia, to jednak nabój swoje kosztuje i sztuka dziurawa jak sito średnio się do czegoś nadaje. Pytanie: ile zwierząt uśmiercanych jest czystym strzałem? Ile tak naprawdę zbiega z poważnymi ranami?\nCo do zastrzelonych cudzych psów: to jest odnotowywane? Czy koło ma obowiązek jakoś zadośćuczynić właścicielowi?\nRozumiem, że zanim zostanie się w kole myśliwym-myśliwym, trzeba odbyć jakiś staż, w którym się nie strzela, a uzupełnia paśniki i inne takie. Ile ten staż trwa? Czy przed wypuszczeniem w teren robi się jakieś testy, żeby sprawdzić, jak umiejętnie się ktoś z bronią obchodzi i na tej podstawie przepuszcza albo nie?\nWłos mi staje dęba, jak czytam o dzieciach czy kombinacji alkohol + broń. I teraz znowu: czy to faktycznie tylko wyjątki jak wszędzie, czy powoli staje się to normą? Ostatnio przypadkiem wpadły mi statystyki przedstawiające, jak wzrosła ilość członków kół łowieckich w ostatnich latach - ładnie poszybowało w górę, a to rodzi niebezpieczeństwo związane z tym, że jak grupa jest duża, to trudniej ją kontrolować (choć znowu pytanie: ile tych osób już strzela, a ile zaopatruje karmniki - na fejsie ZKŁ widziałam parę skarg, że ludzie ciągle czekają z przyłączeniem i nic, bo jest za dużo ludzi). Jak nic przydałyby się badania w tym temacie, idę szukać.\nA czy faktycznie jest tak, że zwierzęcia dzikiego nie można po prostu odstrzelić tylko trzeba to robić drogą formalnego polowania?\nNie znam się na tym w ogóle, ale mam taką hipotezę, że znajomym mogły kierować obawy związane z ewentualnymi nieprzyjemnościami u weterynarza. Cholera wie, jakie paskudztwa w dziku siedzą, więc mięso zawsze trzeba zbadać - a żeby je zbadać, trzeba udowodnić, że złapaliśmy tego dzika na legalnym polowaniu (ponoć dlatego też kłusownicy nie pomagają w "regulowaniu" dziczej populacji, bo ryzyko złapania choroby jest zbyt duże).\nNa obronę wędkarstwa można jeszcze powiedzieć, że wiele osób nie idzie tam w ogóle z nadzieją ułowienia czegokolwiek, wkładając zero wysiłku w to, żeby się złapało, bo przecież chodzi o to, żeby pogapić się w ciszy w wodę. No, ale na ile to jest wędkarstwo, a na ile leżenie ze sznurkiem na kijku Tymczasem w myślistwie chyba rzadkością są ludzie, którzy nie planują do niczego strzelać, tylko tak pochodzić po lesie z bronią i nawdychać się świeżego powietrza.\nNie wiedziałam, że rybom wędkowanie dla sportu aż tak daje w ość. Brrrrr. Dobrze coś takiego przeczytać.\nWysłany: Czw 9:34, 19 Sty 2017 Temat postu:\nWysłany: Czw 12:08, 19 Sty 2017 Temat postu:\nNo kto to widział, żeby w XXI wieku jakieś dzikie zwierzę śmiało się kręcić po lasach, które wszak należą do łowców. I jeszcze, podłe, atakują, bo wleziono na ich teren. Tylko psów szkoda.\nSwoją szosą, ciekawe zdanie:\nNagle miłe myśliwskiemu uchu psów granie przemienia się w odgłosy walki.\nOstatnio zmieniony przez Tini dnia Czw 12:37, 19 Sty 2017, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 13:22, 19 Sty 2017 Temat postu:\nMićkiewicza się ktoś naczytał.\nWysłany: Śro 0:58, 01 Mar 2017 Temat postu:\nPodbijam temat z wiadomego powodu. Podtrzymuję moje zdanie o dużej części polskich myśliwych oraz dostępie do broni w naszym kraju.\nCholernie mnie wkurza nazwanie tego "nieszczęśliwym wypadkiem". Nieszczęśliwy wypadek to byłby, jakby się jeden potknął o korzeń i nieszczęście! postrzelił sobie stopę. Jeżeli faktycznie jak przeczytałam- poszli 100 metrów od domów postrzelać do PSÓW, to kurde, mam nadzieję, że bekną solidnie. Tak, żeby się te prymitywy w kołach zaczęły bać.\nUsprawiedliwieniem dla mordercy ma być to, że ofiara biegała na czworakach. No super, okaże się może, że babę grzybiarkę co kucnęła w krzakach ustrzelą, w końcu zwierze czworonożne.\nNieszczęśliwy wypadek to byłby, jakby się jeden potknął o korzeń i nieszczęście! postrzelił sobie stopę.\nJuż takie bywały - myśliwy polujący na kuropatwy wpadł nogą w kretowisko, upadł i postrzelił kolegę. Zrobiłem kiedyś zestawienie takich wypadków:\nWysłany: Pią 1:25, 09 Cze 2017 Temat postu:\nDobra, to będzie post długi jak żmija, ale mam nadzieję, że odpowie na wiele zagwozdek poruszonych w tym temacie.\nZupełnie przypadkiem mi się trafiło na książkę "[link widoczny dla zalogowanych]" Zenona Kruczyńskiego - ex-myśliwy, co to jeździł już jako chłopiec na polowania ze swoim ojcem, niejedno w życiu zwierzę ustrzelił i znienacka uświadomił sobie, jak bardzo jego hobby nie ma sensu. I powiem wam, że wow. Znaczy, bardziej byłoby mi w smak zmniejszenie liczby przemyśleń filozoficznoetycznych (sporo tu rozmów z psychologami czy "Boże, czemu człowiek jest tak okrutny?", ale nie wynika to z próby manipulowania emocjami czytelnika, a bardziej z tego, że facet jest typem wrażliwca, co to zachwyca się przez akapit zapachem pola czy kolorem saren) na rzecz twardych argumentów, ale i tych drugich nie brakuje. No to się z wami nimi podzielę.\nIle zwierząt ginie i jak ustala się, ile może paść?\n„Jelenie, daniele i muflony, sarny i dziki prawie nigdy nie giną naturalną śmiercią. (…) Wszystkie te zwierzęta czeka podobny los – zostały sklasyfikowane stworzonym przez ludzi słowem <łowne> i powinny zostać zastrzelone zgodne z corocznymi <planami pozyskania zwierzyny>. Rokrocznie pozostawia się stado podstawowe do rozrodu. Liczbę zwierząt przeznaczonych do zabicia określa się z tego stado procentowo, biorąc pod uwagę przewidywany roczny przyrost naturalny. Mniej więcej wygląda to tak: <Ile się urodzi = tyle zabijemy, aby zachować wielkość stada podstawowego, z którego w następnym roku powinien być co najmniej taki sam przychówek...>"\n(fragment wywiadu z prof. Kowalczykiem, dyrektorem Instytutu Biologii Ssaków PAN w Białowieży):\n„Łowieckie inwentaryzacje zwierzyny oparte są przede wszystkim na całorocznych obserwacjach. A z różnorodnych badań naukowych wiemy, że jest to metoda obarczona ogromnym błędem. Ten system nie zawalił się tylko dlatego, że obserwacje przeprowadzone w taki sposób zaniżają stany zwierzyny. Tak funkcjonuje polskie łowiectwo, choć na wielu obszarach obwodów łowieckich solidnie podchodzi się do szacowania liczebności zwierzyny organizując pędzenia czy stosując bardziej wiarygodne metody. Zdarzają się myśliwi o szerszej wiedzy przyrodniczej, lecz większość ma wiedzę niewiele większą od ogółu społeczeństwa, z którego wyrastają, a ten poziom, jak już wspomniałem, jest wyjątkowo niski.”\n„Problem jest złożony. W Polsce mamy bardzo niewielu biologów łowieckich, którzy są w stanie analizować metadane służące zarządzaniu populacjami zwierząt. Obecne zarządzane oparte jest raczej na subiektywnych opiniach i na praktyce, która sprawdzała się w przeszłości, czyli na osądach i opiniach, a nie na ewidencji naukowej.”\nCzy myśliwi muszą zajmować rolę drapieżników w celu zachowania równowagi w przyrodzie, której to zagraża nadmierny rozwój gatunku X?\n„Myśliwi nie twierdzą, że przywracają naturalną równowagę – odnoszę wrażenie, że nie jest problem, który ich obchodzi. Poza tym chyba przeczuwają, że nie są w stanie tego dokonać. Nigdy, w czasach gdy polowałem, nie spotkałem się z myśliwym, który twierdziłby, że poluje po to, by utrzymywać harmonię i równowagę w przyrodzie. Ten slogan zarezerwowany jest dla oficjalnej argumentacji kierowanej z myśliwskiego środowiska na zewnątrz, mającej utrzymać w społeczeństwie świadomość konieczności istnienia współczesnego myślistwa.”\n„Koronne argumenty próbują przekonać ludzi, że zabijanie zwierząt przez myśliwych wynika wyłącznie z konieczności. Że najważniejsza jest hodowla, dokarmianie, regulacja, że to z powodu braku drapieżników i że konieczna jest selekcja (…) Myśliwi nie są w stanie zrobić nic efektywnego dla ochrony gatunków, które zagrożone są wyginięciem. Na te gatunki się nie poluje, a to dla myśliwych oznacza, że są one poza ich zainteresowaniem. Najwyżej mogą nie zabijać jakichś zwierząt.\n(…) Z drugiej strony łatwo dowieść, jak żyją ludzie, zwierzęta i cała przyroda tam, gdzie w ogóle się nie poluje – w największych parkach narodowych na wszystkich kontynentach. Na Ziemi istnieją naprawdę duże obszary, w tym trzy całe kraje, w których nie zabija się zwierząt. Żaden z <koronnych argumentów> myśliwskich tam nie działa.”\n„Czy człowiek jest w stanie zastąpić drapieżnika? (…) Rola selekcyjna w przypadku drapieżników jest o wiele większa niż w przypadku człowieka. Wilki gonią swoje potencjalne ofiary i to słabsze osobniki częściej są przez nie zabijane. W Puszczy robiliśmy badania, które wykazały, że ofiary wilków miały niski poziom tłuszczu w szpiku kostnym, czyli były w słabszej kondycji. (…) Drapieżniki tworzą tak zwany krajobraz strachu, co w dużym stopniu oddziałuje na zachowanie populacji ofiar, a to z kolei ma wpływ na środowisko. Zdrowy jeleń <wie>, że wilki go nie dogonią. I wilki też o tym <wiedzą>. Oddziaływanie człowieka jest nieefektywne. (…) W naszych badaniach pokazaliśmy, że ssaki kopytne na obszarach, gdzie występują drapieżniki, mają o wiele niższy poziom stresu niż na obszarach, gdzie tych drapieżników nie ma, ale pojawia się presja łowiecka. Potwierdza to, że drapieżnik stanowi czynnik naturalny, jego rola została wpisana w bytowanie ssaków kopytnych. W stanie naturalnym jest czynnikiem obecnym zawsze i wszędzie, przez co jest odbierany jako przewidywalny. Zwierzęta <wiedzą>, czego oczekiwać ze strony drapieżnika i kiedy muszą być czujne. Tam gdzie nie ma drapieżników, zwierzęta są bardziej zestresowane, co wiąże się z tym, że oddziaływanie człowieka jest czynnikiem zmiennym, przejawiającym się okresowo, a nie przez cały rok, i z różnym natężeniem.”\n[Na marginesie a w temacie tych strasznych, krwiożerczych wilków przywołanych pośrednio przez Tinwerinę, co to rzucają się na wracające ze szkoły dziatki: autor przetacza zapiski Farleya Mowata, przyrodnika badającego wilki arktyczne. Mnie się zdawało, że wilki to bezlitosne mordercy, co rzucają się z pianą na pysku na jelonki i ubrane na czerwono dziewczynki w dzikim pościgu, taki gepard style. Gdy tymczasem wilcza metoda polega na podchodzeniu do stada kopytnych, truchcikiem gonienia kilku i sprawdzania, czy zwierzę jest osłabione, a jak nie, to nie warto, bo się i tak nie dogoni, więc wilk żywi się niedorozwiniętymi młodymi, staruszkami albo chorymi. Na tyle te polowania są spokojne, że nierzadkie są sceny, w których stado wilków natyka się na stado karibu, patrzy „e, zdrowe” i niespieszne odchodzi, a karibu odprowadzają je wzrokiem nie przerywając przeżuwania.]\n„Natura bez żadnego wysiłku wykarmi swoimi zasobami wszystkie zwierzęta. (…) Masowe dokarmiania dzikich zwierząt zaczęło się kilkadziesiąt lat temu. Wtedy to powstała, i rośnie do dzisiaj, nadprodukcja żwyności – nie jesteśmy w stanie tu, w Europie, zjeść tego wszystkiego, co nam rodzi ziemia. Część plonów myśliwi wwożą do lasu w ramach dokarmiania wolno żyjących zwierząt. (…) Marnotrawimy w ten sposób dobrą żywność, gdy tymczasem codziennie na świecie wiele ludzi jest głodnych, a nawet umiera z głodu. Bażantom i kuropatwom podsypuje się ziarno. Innych zabijanych ptaków – gęsi, kaczek, słonek, bekasów, łysek, dzikich gołębi – nie sposób dokarmić.”\n„Dokarmiają wszyscy – ile się da i ile starczy pieniędzy. Dlaczego? Ponieważ aby utrzymać duży stan zwierzyny w łowisku, trzeba dokarmiać co najmniej równie obficie jak sąsiednie koło łowieckie. Jeżeli będziemy karmili gorzej, to jelenie i dziki po prostu przywędrują tam, gdzie jest więcej karmy, i „u nas” będzie mniej zwierząt do zabijania – łowisko przestanie być atrakcyjne. Obwód łowiecki, w którym polowałem, sąsiadował z bogatym, bo rządowym terenem polowań, teraz nazwanym Ośrodek Hodowli Zwierzyny Lasów Państwowych. Kiedy tam zaczynali bardziej dokarmiać, na przykład przed rykowiskiem jeleni, u nas w lesie robiło się cicho – zwierzyna szła pod lufy rządowych i dewizowych myśliwych.”\nFragment artykuły "Badania nad dzikami" Pielowskiego z 2003:\n„Skoro nawet Niemcom, z ich liczbą myśliwych prawie czterokrotnie wyższą niż w Polsce, (…) z większym niż u nas zdyscyplinowaniem myśliwych, z lepszym obecnie niż w Polsce zapleczem naukowym i bardzo sprawnym systemem przekazywania i wdrażania wyników badań naukowych do praktyki łowieckiej, zdarzyło się utracić kontrolę nad dynamiką liczebności jednego z podstawowych gatunków zwierząt łownych, jakim jest dzik – to tylko patrzeć, jak i nam w Polsce się to przydarzy. (…)\nMyśliwi niemieccy przyznają też, że wiele nęcisk [taki paśnik, tylko służący jako przynęta] pod ambonami stało się karmowiskami, przez cały rok obficie zaopatrzonymi w ziarno kukurydzy. Prof. Pohlmeyer, dyrektor Instytutu Badań nad Zwierzętami Łownymi Wyższej Szkoły Weterynaryjnej w Hanowerze, który wraz ze swoim zespołem przeprowadził pięcioletnie badana nad dzikami, […] stwierdził m.in., że tuczenie dzików kukurydzą powoduje, iż na każdy jajnik lochy przypada 6-7 komórek jajowych, zamiast normalnej liczby 4-5. Sprawia, że potencjał rozrodczy takich loch jest znacznie większy. […] Z grubsza wielkości te odpowiadają danym uzyskanym w Polsce, m.in. przez prof. Fruzińskiego. […] Wiele się zmieniło w rozrodczości dzików. Według cytowanych badań niemieckich, obecnie jest już 60% loszek w wieku poniżej roku zostaje pokrytych i nosi w sobie średnio 4,3 zarodka. Więcej też loch niż kiedyś po utracie całego miotu grzeje się ponownie i w środku lata wydaje na świat kolejne młode.”\n„Myśliwi dokarmiają przez okrągły rok, ponieważ mają cel – utrzymać zwierzynę w łowisku, by móc ją zabijać. (…) Populacje dzików, jeleni i saren wymknęły się spod kontroli i cały czas rosną, bo po prostu są tuczone.”\nO zabijaniu zwierząt z młodymi:\n„Gdyby myśliwi wzięli to poważnie pod uwagę, a właśnie tego nie są w stanie zrobić, polowanie na dziki zostałby prawie sparaliżowane. Praktycznie przekłada się to na sytuację, w której legalne zabicie przelatka – loszki w wysoko zaawansowanej ciąży, nawet na dzień przed rozwiązaniem. Pęcherz płodowy z kilkoma martwymi pasiastymi warchlaczkami odciąga się w krzaki. Chyba każdy myśliwy to widział. Prawie cała żeńska część fauny jest w ciągu całego roku w bardziej lub mniej zaawansowanej ciąży, prowadzi i karmi swoje młode. Albo jest jednocześnie w ciąży i karmi, jak w przypadku jeleni. I zabija się je wszystkie poza niedługimi okresami ochronnymi na wysoką ciążę, połóg i pierwszy okres karmienia. W tej sprawie w środowisku myśliwych panuje wymowna, głucha cisza. Chyba żaden myśliwy w warunkach zazwyczaj towarzyszących polowaniu na dziki nie jest w stanie ocenić, czy ten przylatek, do którego się właśnie składa, jest w zaawansowanej ciąży czy nie.”\nO szkodnikach wyżerających ziemniaki:\n„A pola? Można je chronić stosując różne ogrodzenia, elektryczne pastuchy, odstraszające środki zapachowe, dźwięki płoszące i z pewnością wiele innych sposobów. Jeżeli będziemy musieli ochraniać pola przed dzikami i jeleniami, na pewno wymyślimy dobre dla wszystkich, inteligentne i bezkrwawe rozwiązanie. Obecnie zainteresowanie ochroną upraw przed zwierzyną jest właściwie niewielkie, ponieważ rolnicy otrzymują odszkodowania, żywą gotówkę za każdego przysłowiowego kartofla zjedzonego przez dziki czy jelenie.”\n(Mamy jakieś przysłowia o kartoflach?)\n„Według GUS skala roślinnej produkcji rolnej to około 47 miliardów złotych roczne. Szkody łowieckie to 0,14 procent tej produkcji, czyli 1,77 złotego na osobę rocznie. [Tutaj fragment o tym, że dla małych gospodarstw stołówkujące na ich polach zwierzęta to jest problem i drzewiej faktycznie było tak, że zwierzak wyjadający ziemnioki z pola to była kwestia umrzeć z głodu albo nie umrzeć] Nikt nie mógł pozwolić na to, aby dzielić się swoim jedzeniem ze zwierzyną. Lecz współcześnie jedna osoba zatrudniona w rolnictwie ma wydajność dwa tysiące razy większą niż rolnik pracujący ręcznymi narzędziami. Na Ziemi mamy nadprodukcję żywności. Nawet jeżeli zwierzyna okazjonalnie się pożywi płodami rolnymi, nikomu nie grozi niedostatek. (…) Gdyby skutecznie ograniczyć dostęp zwierzynie do pól w okresach późnej wegetacji, problem byłby jeszcze bardziej marginalny.”\nO truciu środowiska:\n„Za przykład niech posłuży ołów, który jest skrajne toksycznym metalem ciężkim. (…) W warunkach naturalnych ten nie ulega rozkładowi, wchodzi w łańcuchy troficzne i krąży po środowisku. (…) Jak podają źródła naukowe, każdego roku w Polsce wstrzeliwuje się w glebę, wodę i mokradła od pięciuset do sześciuset czterdziestu ton ołowiu [w to mi się akurat nie chce za bardzo wierzyć - autor podaje za artykułem Thomasa i Guitarta "Limitations od European Union Policy and Law for Regulating Use of Lead Shot and Sinkers"](…) Spośród zwierząt najbardziej narażone na akumulację ołowiu, poza rybami, są ptaki wodne, które mogą mylić zalegające w osadach dennych śruciny z kamyczkami, połykające je jako gastrolity. (…) W kompleksach stawów, gdzie polowania na ptaki są praktykowane od dziesięcioleci, liczba zalegających śrucin może być bardzo duża. (…) Pain (1992) stwierdził, że niemal 9% kaczek pływających i 20% grażyc zabitych w czasie polowań posiadało w żołądku śrut ołowiany.”\n„Raporty Komisji Europejskiej nie pozostawiają wątpliwości: w miejscach polowań występuje olbrzymie stężenie ołowiu. Stwierdzono występowanie do dwóch milionów śrucin ołowianych na hektar oraz do czterystu śrucin ołowianych na metr kwadratowy.”\nO tym, jak to trafione zwierzę ginie szybko a bezboleśnie, a nietrafione jest dobijane:\n„Gdy ojciec strzelał, ja patrzyłem, gdzie spada kaczka, i biegłem po nią. (…) Żyjące trzeba było dobić. Można było chwycić za łepek i naderwać, ale tylko naderwać, a nie urwać! Czasami głowa zostawała w dłoni, a z tułowia kaczki sterczał goły kikut skrwawionej szyi, bo skóra z piórami obsuwała się natychmiast w dół. Skuteczne było ściśnięcie kaczki z całej siły tak, jakby ścisnął ją paszczą wyżeł. Psom to dobrze wychodzi, ale tu trzeba było ściskać rękoma dłuższy czas, a kaczka żyła, i żyła, dopóki jej szyja z głową bezwładnie nie opadła i nie zwisała swobodnie, gdy się ją bujnęło.”\n„Ranienie zwierzęcia przez myśliwego jest częstym zjawiskiem, tak częstym, że stanowi oddzielny przedmiot szkolenia dla przyszłych myśliwych.”\n[Z tym częstym zjawiskiem autor tu się powoduje na "wydaje mi się" [link widoczny dla zalogowanych]. Nie ma to zbytniej wartości naukowej, ale notka daje wyobrażenie, jak możliwości znajdowania niedobitków w polskiej rzeczywistości wyglądają.]\n„[Autor przetacza artykuł z „Łowcy Polskiego” o testowaniu psów tropiących postrzeloną zwierzynę]. Przyjrzyjmy się teraz faktom: <W ciągu dwóch dni pracy posokowce odnalazły 11 jeleni i dzików>. Tyle rannych zwierząt odnaleziono. Sprawozdawca nie pisze, ilu nie odnaleziono – a z całą pewnością były takie. I to pomimo że było tam zgrupowanie psów wyjątkowo wyspecjalizowanych w poszukiwaniu rannych zwierząt. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ odnalezienie zwierzęca ranionego w mniej newralgiczne części ciała jest niesłychanie trudne! Ptak, jeleń czy też dzik, sarna, muflon albo daniel, kiedy zostaną zranione zrobią wszystko, by uratować życie. Gdy ścigający ludzie z bronią i psami zorientują się, że jest to pościg za lżej rannym zwierzęciem, ważą szansę, a jako że z doświadczenia wiedzą, iż są niewielkie… rezygnują. Często po prostu brakuje czasu, zimowy czy jesienny dzień jest krótki, <koledzy polują dalej, a ja biegam za niepewnym dzikiem>. Tak dobrze wyszkolone psy nieczęsto pojawiają się w myśliwskiej szarej codzienności – a bez psa po prostu nie da się skutecznie tropić. Poza tym polowanie to okazjonalne hobby, jest się na nim dzień-dwa, trzeba wracać do obowiązków, a las, z tym wszystkim, co się w nim narobiło – zostawić. Pomaga myśl o rannym zwierzaku: <Wyliże się>. Ale nie wyliże się! Nawet lekka rana spowoduje śmierć. Myśliwski pocisk jest tak skonstruowany, by <rozkwitać> i powodować możliwie rozległe obrażenia kawałkami ołowiu i falą uderzeniową. (…) Osoby, które na skutek wypadku na polowaniu zostały postrzelone kulą lub śrutem, dobrze wiedzą, jak wielkimi środkami medycznymi i jak długą rekonwalescencją okupione jest względne wyzdrowienie, bo prawie nigdy się nie zdarza wyleczenie całkowite.”\n„Dochodzenie poranionych kulami zwierząt to ostre polowanie – z psami pomocnikami, czasami zdarza się bezładna strzelanina. Jest to działanie nieprzewidywalne. Może ciągnąć się kilometrami. (…) Cierpienie poranionego zwierzęcia powiększone jest do rozmiarów grozy poprzez ściganie z psami i strzelaninę.”\n„Bardzo często myśliwi strzelają ze zbyt dużej odległości, ponieważ gęś to spory ptak i przez to strzelcowi wydaje się, że jest bliżej niż w rzeczywistości. Najczęstszym skutkiem zbyt dalekich strzałów jest zranienie ptaka. Zdarza się, że mniej wprawny myśliwy wystrzeli połowę zapasu amunicji, zanim skutecznie trafi odpowiednią liczbą śrucin i zwierzę śmiertelnie złamie się w locie tuż po strzale. Stąd popularne wśród myśliwych powiedzonko: <jedna paczka – jedna kaczka>. Słowo <paczka> określa amunicję – dwadzieścia pięć sztuk śrutowych nabojów. Bywa też, że śrucina trafi na kość skrzydła – wtedy żywy ptak ze strzaskanym skrzydłem spada na ziemię lub na wodę.”\n„Badania szwajcarskie, przetoczone przez <Łowcę Polskiego>, mówią, że 70% ptaków <spudłowanych> zostało trafionych jedną śruciną lub kilkoma. Śrucina przeszywa tkanki i zatrzymuje się w mięśniach lub jelitach. Ten ranny ptak znika z oczu strzelca. Nie doleci na zimowisko, dla niego jest to śmierć w męczarniach.”\nO polowaniu na swoje potrzeby (wywiad z łowczym wojewódzkim):\n„Mam takich kolegów, którzy wprost chwalą się swoimi ilościowymi sukcesami: <W tym sezonie mam na koncie osiemdziesiąt dzików, dwadzieścia dziewięć rogaczy i siedem byków>. (…) Trudno mi zrozumieć zagranicznego myśliwego, który przyjeżdża do naszego Ośrodka Hodowli Zwierzyny i na dziesięciodniowy pobyt kontraktuje czterdzieści rogaczy – dla mnie to jatka, nie mająca nic wspólnego z myślistwem. [tutaj opis minimagnetofonu z odgłosami dzikich gęsi, który zwabia klucze ptaków tuż nad głowę myśliwego] I potem jest sukces: czterdzieści siedem gęsi strzelonych w pół godziny. Pytam się, po co.”\nWierzę, że myśliwi to nie są potwory, które z szatańskim chichotem mordują mamę Bambiego, bo lubią krew na rękach. Wierzę, że pewnie im przykro, gdy muszą zwierzę dobić. Wierzę, że są pasjonaci, którzy przez kilka dni tropią jednego zwierza, bardziej bawią ich te podchody na bosaka i jak wracają z czymś do domu, to jest to jedna sztuka na użytek rodziny. Ale w ostatecznym rozrachunku brzydzi mnie współczesne myślistwo i jeżeli to hobby chce przetrwać w obecnych czasach, to duuuuuuuużo musi się na polskiej ziemi zmienić.\nPrywata nr 1: nie jestem na pokojowej stopie z sarnami. Uważam, że są durne i bezczelne, zżerają mojej matce bratki, drzewka golą z kory, jedna oferma podczas ucieczki tak się zaplątała w siatkę, że cały płot rozwaliła. Złorzeczymy tym cholerom (my - rodzina), ale nigdy nam przez głowę nie przemknęło, że rozwiązaniem jest zasadzić takiej kulkę w łeb, to je nauczy. Nie rozumiem ludzi, dla których rozwiązaniem dla znikających plonów jest zabicie - przeta przyjdą po nich nowe zwierzaki skubnąć.\nW kwestii dobijania, zdarzyło się, że w naszym ogródku padła sarna, nie wiadomo, dlaczego - po prostu leżała, nie mogła wstać. Wszystkie negatywne odczucia zostały zawieszone, choć szkodnik, nikt jakoś nie chciał jej dobić za zżeranie naszych warzyw. Próbowaliśmy się skontaktować z weterynarzem, zrobiliśmy cień, co by nie leżała na pełnym słońcu. Takie z nas niepragmatyczne, miękkie hippisy.\nPrywata nr 2: mój ojciec ma domek głęboko w lesie. Niby to z daleka od cywilizacji, wertepy chaszcze błota, ale ludzie tam mieszkają po rozrzuconych po górze chałupach, mają małe pola na własny użytek, hodują kozy, robią sery, dla mnie zupełnie inny świat. I nikt tam nie lubi myśliwych, którzy polują w okolicy, choć technicznie rzecz biorąc są tam w pobliżu domostwa. Po pierwsze, po myśliwskiej wizycie drogi są kompletnie rozwalone. Po drugie, są najprawdopodobniej odpowiedzialni za ubicie dwóch lisków, ulubieńców okolicy. Liseły zaprzyjaźniły się z sąsiadami ojca zza płotu i chodziły im po chałupie jak koty (i z ich kotami się bawiły), aż nagle zniknęły po myśliwskich wizycie.\nTeraz wiem, gdzie jest tam ambona i po mojemu jest to zdecydowanie zbyt blisko kręcenia się w okolicy ludzi - nietrudno wyobrazić mi sobie scenariusz, w którym podczas biegania po lesie zarabiam kulkę. Ojciec ostatnio powiedział w irytacji, że najchętniej by tę ambonę podpalił, więc pewnie gdzieś (gdzie?) to wkrótce zgłosimy.\nWysłany: Pią 10:10, 09 Cze 2017 Temat postu:\nPrzeczytałam fragmenty tego tekstu Koledze zza Biurka Naprzeciwko. Właśnie mi od pół godziny tłumaczy, jak działa przyroda... *wzdech* *wywraca oczami*


Wielkie oddalenie ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Wielkie oddalenie\n15 marca 1994\nW Teatrze Dramatycznym odbyła się polska prapremiera "Szóstego stopnia oddalenia" - sztuki, która przed kilku laty zyskała ogromne powodzenie w Nowym Jorku.\nJest to historia młodego, bezdomnego Murzyna, który wykorzystuje swój homoseksualny romans z chłopcem z majętnej rodziny, by wedrzeć się w życie amerykańskich wyższych sfer. Jego podstęp zostaje szybko odkryty, a on sam - aresztowany. Niemniej jednak inteligencja, urok osobisty i ogłada czarnoskórego geja sprawiają, że jego świeżo pozyskani, bogaci znajomi nie potrafią przejść do porządku nad całym incydentem. Uzmysławia on im, że ta "mało warta" egzystencja, którą prowadzą, może być przedmiotem zazdrości i tęsknoty. Uzmysławia zarazem, jak kruche i umowne są bariery dzielące uprzywilejowanych ludzi sukcesu od ubogich wyrzutków.\nSztukę Guare'a trudno nazwać literackim arcydziełem. Należy ona raczej do nurtu "dramaturgii użytkowej" czy też - jak się to niekiedy potocznie określa - teatralnej konfekcji. Jest sprawnie napisana, chwilami dowcipna, okraszona kilkoma spostrzeżeniami, które zmuszają do namysłu, ale nie przeciążają intelektu. Być może główna ich wartość tkwi w tym, że uświadamiają pewien bolesny paradoks w życiu amerykańskiego społeczeństwa, które pomimo oddania ideałom demokratycznym coraz bezwzględniej utrwala społeczne podziały, usztywnia hierarchie, przypisuje człowieka do określonej warstwy bądź grupy etnicznej, skazuje na obcość w innym środowisku. Jeden z najżywotniejszych mitów amerykańskich - o karierze czyścibuta - nieuchronnie traci wiarygodność.\nNo tak, ale dla polskiej publiczności są to problemy raczej odległe, tutaj mamy do czynienia z fenomenem zgoła odmiennym - czyścibut właśnie zyskał pole do popisu. Hierarchiom daleko do stabilności, szczeble łatwo przeskoczyć, tak naprawdę trzeba raczej uważać, by nie zlecieć po nich w dół na łeb, na szyję albo - nie dostać zawrotu głowy skutkiem gwałtownego wyniesienia w górę. Rozmaite grupy i środowiska nie tyle izolują się od siebie, co bezładnie mieszają - uczona romanistka ląduje na posadzie sekretarki w firmie, której szef do niedawna był ulicznym handlarzem. Fakt, że jakiś oberwaniec bryluje erudycją albo demonstruje nienaganne maniery nikogo nie zadziwi w kraju, gdzie kelnerki ekskluzywnych restauracji bywają lepiej wykształcone i wychowane niż ich klienci.\nTranspozycja sztuki Guare'a na grunt polski wydaje się więc zadaniem trudnym, co nie znaczy - beznadziejnym. Być może udałoby się ją przeprowadzić wydobywając egzystencjalne aspekty tytułowego "oddalenia", a zacierając - społeczne. Takie przedsięwzięcie wymagałoby jednak samodzielnej interpretacji tekstu i - nie da się ukryć - jego rozumnej adaptacji. Tymczasem Dramatyczny odtwarza "Szósty stopień..." z pieczołowitością, na jaką w naszych teatrach sam Szekspir nie może liczyć - nieomal słowo po słowie. Didaskaliów przestrzega się nawet wtedy, gdy proponują rozwiązania ewidentnie chybione.\nW rezultacie o scenicznej interpretacji w ogóle nie sposób mówić, bo spektakl każe podejrzewać, że próby odbywały się pod nieobecność reżysera. Poszczególne sytuacje aranżowane są albo schematycznie i nieudolnie, albo, co gorsza, budzą niesmak. Scenę, podczas której młodzi homoseksualiści zostają przyłapani in flagranti, pokazano bez cienia estetycznego wyrafinowania, za to z łopatologiczną dosłownością. Jeden z aktorów obnosi swoje męskie wdzięki po całej scenie poświęcając na to tyle czasu, ile na pokazie mody wystarczyłoby na zaprezentowanie całej kolekcji.\nTa scena ma rozmiary wręcz gigantyczne, bo powiększono ją o dodatkowy podest. Po co - nie sposób zrozumieć, bo aktorzy przeważnie wykorzystują tylko niewielki fragment tej przestrzeni. Resztę zagospodarowano rozstawiając jakieś dziwaczne elementy scenograficzne, których funkcjonalność jest równie wątpliwa, jak uroda. Osobną atrakcję stanowią kolorowe neony, które od czasu do czasu radośnie migocą. Jeśli ślady pracy reżysera w tym przedstawieniu trudno odkryć, to rezultaty wysiłków scenografa są tak imponujące, że w ich cieniu nikną zarówno wydarzenia sceniczne, jak i aktorzy.\nGdy idzie o aktorów... lepiej się na ten temat nie rozwodzić. Spektakl zyskał tzw. doborową obsadę: Elżbieta Czyżewska, która po latach pobytu za granicą wróciła na polską scenę, Władysław Kowalski, Marek Walczewski, Jadwiga Jankowska-Cieślak, Maciej Damięcki, by wymienić najświetniejsze nazwiska. Podejrzewam jednak, że spośród siedemnastu odtwórców tego przedstawienia co najwyżej Omar Sangare, który wystąpił w roli czarnoskórego Paula, w przyszłości zapisze "Szósty stopień oddalenia" w poczet znaczących faktów swojej artystycznej biografii.\nSzósty stopień oddalenia reż. Cieślak Piotr


Preparat odtłuszczający bez zawartości rozpuszczalników. Przeznaczony dla przetwórstwa żywności i przemysłu spożywczego. Do stosowania również w przemyśle maszynowym i warsztatach. Neutralny – bezpieczny dla wszystkich powierzchni. Nie pieni się i jest łatwy w użyciu.\nanti-oil z inhibitorami korozji\nPreparat odtłuszczający bez zawartości rozpuszczalników. Przeznczony dla przetwórstwa żywności i przemysłu spożywczego. Do stosowania również w przemyśle maszynowym i warsztatach. Neutralny – bezpieczny dla wszystkich powierzchni. Nie pieni się, dzięki czemu jest łatwy w użyciu. Dostępny w wersji z inhibitorami korozji.\nSkoncentrowany, niskopieniący, nie zawierający rozpuszczalników preparat odtłuszczający. Polecany do czyszczenia podłóg, ścian, narzędzi, części maszyn. Posiada unikalne zdolności emulgowania tłuszczów zwierzęcych i roślinnych. Nie uszkadza powłok lakierniczych. Do czyszczenia ręcznego i maszynowego.\nStosować do czyszczenia wszystkich powierzchni zmywalnych / odpornych na działanie wody w tym do podłóg, schodów, blatów, narzędzi i urządzeń, ścian, powierzchni lakierowanych, armatury, itp. Szczególnie polecany do stosowania w przetwórstwie żywności m. in. w kuchniach, kantynach, rzeźniach, itp.\nLekkie zabrudzenia: 200 – 1 000 ml na 10 L wody (2 - 10%).\nSilne zabrudzenia: zmieszać z wodą w stosunku 1:10 (np. 1 L anti-oil na 10 L wody) do 1:1 w zależności od zabrudzenia.\nLekkie zabrudzenia: aplikować roztwór roboczy (patrz: Dozowanie) na powierzchnię, szorować a następnie usunąć resztki roztworu roboczego wraz z zabrudzeniami (wypłukanym mopem lub odpowiednim odkurzaczem).\nSilne zabrudzenia: aplikować roztwór roboczy (patrz: Dozowanie) na powierzchnię, pozostawić na powierzchni na 15 do 30 minut, szorować (najlepiej maszynowo) a następnie usunąć resztki roztworu roboczego wraz z zabrudzeniami (odpowiednim odkurzaczem). Spłukać powierzchnię, jeśli to możliwe.\nNarzędzia, części maszyn: Dokładnie wyczyścić odpowiednim roztworem roboczym (patrz: Dozowanie), spłukać a następnie wytrzeć do sucha.\n10 L roztworu na 30 – 100 m2\nZastosowanie ciepłej wody do sporządzenia roztworu roboczego podnosi skuteczność czyszczenia.\nUsunięty olej i tłuszcz utylizować zgodnie z przepisami.\nWartość pH (koncentrat): 9\nWartość pH (roztwór 1%): 7,5\nSkładniki: związki powierzchniowo czynne, fosforany, substancje zapachowe, substancje konserwujące, woda


Politycy PO boją się go, jak ognia vs. to nie dziennikarz, a działacz PiS | naTemat.pl\n"Politycy PO boją się go, jak ognia" vs. "to nie dziennikarz, a działacz PiS". Nowa twarz "dobrej zmiany" w TVP •\n"Politycy PO boją się go, jak ognia" vs. "to nie dziennikarz, a działacz PiS". Nowa twarz "dobrej zmiany" w TVP\nLucjan Ołtarzewski (po prawej) i Filip Styczyński (po lewej) -\nreporterzy TVP Info.\t•\tFot. Twitter.com/o_lucjan\nTo coraz bardziej popularny reporter Telewizji Polskiej, który niestrudzenie gania po Sejmie polityków opozycji. "Gimbaza dostała się do mediów"; "Myślą o sobie: młodzi-gniewni i posłusznie wypełniają zadania..."; "ten młody jest świetny", "skuteczny" – tak skrajnie różne opinie mają internauci i politycy na temat Filipa Styczyńskiego. Przedstawiciele opozycji nie traktują go jednak poważnie i nie chcą z nim rozmawiać.\nMłody reporter TVP Info Filip Styczyński zasłynął z sejmowego pościgu za niejedynym już posłem Platformy Obywatelskiej. Najczęściej wygląda to podobnie: biegnie za politykiem, zadając mu pytania, aż do momentu, gdy ten nie trzaśnie mu przed nosem drzwiami albo nie poirytuje się wyraźnie.\nReporter TVP Info zaszedł za skórę już wielu politykom, którzy nie chcą z nim rozmawiać, tłumacząc, że stawia im pytania z tezą i łapie w biegu. Naraził się Grzegorzowi Schetynie. Lider PO w pośpiechu powiedział reporterowi, że jest "za przyjmowaniem uchodźców do Polski", z czego później musiał się tłumaczyć, mówiąc, że miał na myśli nielegalnych imigrantów. Oberwało się i Schetynie, i Styczyńskiemu. Pierwszemu za "butę", bo nie przystanął, by porozmawiać z dziennikarzem. Drugiemu za "nachalność".\nFilip Styczyński pyta Tomasza Siemoniaka•Fot. Screen ze strony Tvp.info.pl\nAle Styczyński kilka razy doprowadził polityków do szewskiej pasji. Ostatnio kamery zarejestrowały gonitwę reportera TVP za posłem Sławomirem Nitrasem, którego poprosił o jedną "setkę". Ale poseł PO odmówił: "Najpierw pan musi pewien poziom reprezentować". Na co reporter odparł: "A dlaczego Pan mnie popchnął?". "Ja po prostu proszę, żeby pan dał mi spokój" – odpowiedział Nitras. "Jakie jest w tej chwili stanowisko Platformy w sprawie przyjmowania uchodźców?" – kontynuował pracownik TVP. "Proszę pana, czy może się pan zachowywać normalnie?" – zapytał poirytowany Nitras. "Ja tylko zadaję pytania" – bronił się. "Proszę za mną nie iść. Zachowuje się pan, jak ostatni gówniarz. Nie powinien pan mieć przepustki sejmowej. Bezczelny. Szarpie, lata. Poziom mediów publicznych" – dorzucił mocno oburzony poseł. Ale reporter nie dawał za wygraną: "Panie pośle, proszę odpowiedzieć na jedno pytanie, dlaczego spotykał się Pan z oficerami WSI szkolonymi przez KGB?". Nitras zamknął drzwi.\nPolitycy "uciekają" i nie rozmawiają\nTakich sytuacji z udziałem Styczyńskiego i polityków opozycji wymienić można jeszcze kilka. Ostatnio młody reporter dociekał, kiedy Ewa Kopacz zrzeknie się mandatu poselskiego. Zapytał o to na sejmowym korytarzu Tomasza Siemoniaka i Jana Grabca.\ndo dziennikarza TVP Info\nPowtórzę panu uprzejmie, jest pan działaczem PiS-u i w takim trybie nie będę z panem rozmawiał. Już raz rozmawiałem z panem w zeszłym tygodniu i to był mój błąd, bo uważałem, że jest pan dziennikarzem, a pan jest działaczem PiS i realizuje pan zamówienia ściśle partyjne. Nie widzę więc powodu do rozmowy z panem.\nUszczypliwy był także komentarz rzecznika PO: "Kiedy pan opłaci składki (w PiS – red.)" – stwierdził Jan Grabiec. "Panie pośle, nieładnie jest odpowiadać pytaniem na pytanie" – dodał pracownik telewizji. I znów zamknięto mu przed nosem drzwi. "Posłowie przede mną uciekają, ale i tak będzie dobrze! #Minela20" – żalił się na Twitterze kilka dni temu. A na Facebooku stwierdził, że "chłopaki z PO umówili się, żeby nazywać mnie działaczem PiSu, bo zadaję im wcześniej nieuzgadniane pytania".\n#LOL Zwykle nie piszę o swoich zawodowych sprawach na fb, ale czasem warto. Chłopaki z PO umówili się, żeby nazywać...\nOpublikowany przez Filip Styczyński na 30 maja 2017\nNagranie, na którym uwieczniono, jak reporter próbuje rozmawiać z politykami PO, pokazano w programie "Minęła 20" (TVP Info) i zaraz posypały się skrajnie różne komentarze. Zarzucano mu stronniczość, nazywano go "PiS-owskim szczawiem", "partyjnym działaczem". Inni oceniali, że "młody jest świetny" i zaznaczali, że "politycy PO boją się go, jak ognia", a on sam "zwraca uwagę swoimi zapytaniami".\nWczoraj kolega Styczyńskiego z TVP opublikował na Twitterze ich wspólne zdjęcie. Na fotografii widzimy dwóch młodych mężczyzn, ubranych w jasne koszule. Jeden z nich – Lucjan Ołtarzewski – dumnie trzyma w dłoni mikrofon z kostką TVP Info. Tuż za nim stoi Filip Styczyński. Za plecami mają baner Platformy Obywatelskiej. "They hate us, cause they ain't us" (W wolnym tłumaczeniu: "Nienawidzą nas, bo nie są nami") – tak Ołtarzewski tłumaczy, dlaczego politycy innych partii niż PiS nie chcą z nim rozmawiać. Ten tweet sprowokował wiele negatywnych komentarzy: "Gimbaza dostała się do mediów…. Dramat. Piwo mogą chociaż kupić?"; "Myślą o sobie młodzi-gniewni... i posłusznie wypełniają partyjne zlecenia"; "Dziecko, jesteś narzędziem swojego szefa, twarz ma się jedną".\nDziecko, jesteś narzędziem swojego szefa (taki spin doktor pisu, kojarzysz?) Twarz ma się jedną.\n— Lucjan Kaźmierczak (@kazmierczak_l) 30 maja 2017\n@FilipStyczynski zbyt zdolny zwraca uwagę społeczną swoimi zapytaniami dlatego opozycja postanowiła go zniszczyć np :@SlawomirNitras\n— POLKA (@niewygodna) 25 maja 2017\nO komentarz pokusił się także poseł PO Borys Budka: "Dzieciaki Kurskiego biegają po Sejmie udając, że są dziennikarzami. Bawią się za Wasze pieniądze. TVPiS w kolejnej odsłonie". Na co Michał Rachoń z TVP Info odparł: "Panie Pośle, to właśnie red. Lucjan Ołtarzewski znalazł w Waszym wniosku o votum nieufności dla rządu całe rozdziały pisane metodą kopiuj wklej".\nChcieliśmy porozmawiać ze wschodzącą gwiazdą TVP, ale Filip Styczyński w sposób uprzejmy odesłał nas do rzecznika telewizji. TVP nie odpowiedziała nam, jak długo Styczyński pracuje w telewizji i jakie ma doświadczenie zawodowe. – Do programu w TVP Info wkręcił go Michał Rachoń (prowadzący w "Minęła dwudziesta" – red.). Był wcześniej researcherem w "Teleexpressie" – mówi nasz informator. Publikował także na łamach prawicowej "Frondy". Na stornie internetowej pisma znaleźć można jedno opowiadanie jego autorstwa – "Trzy powroty od Julii".\nW TVP wsławił się pewnym nagraniem. Na jednej z miesięcznic smoleńskich rozmawiał z osobą podającą się za działacza "Obywateli RP", która rzuciła: "Najciekawszy jest Lech Kaczyński w tym wszystkim. Rozciapany w błocie smoleńskim. To coś fantastycznego, takie rzeczy się nie zdarzają". Te słowa (prostowane przez "Obywateli RP" w oficjalnym liście do Jacka Kurskiego) szybko obiegły nie tylko prawicowe media, a "skutecznemu reporterowi" przysporzyły rozgłosu. Na Twitterze Styczyńskiego docenił także Michał Rachoń: "Tego nie dostarczą Wam #AłtorytetyMediów3RP".\nTak było. #Minela20 https://t.co/shCWaW8BHX\n— Filip Styczyński (@FilipStyczynski) 11 maja 2017\nO młodym reporterze w gmachu TVP można usłyszeć: "znowu ten szurnięty"; "ciekawe co teraz wymyśli"; "odwala czarną robotę".