Reflexión sobre globalización, mundialización, as súas amenazas e como a tecnoloxía pode agravalas ou mitigalas\n1. A TECNOLOXÍA NA GLOBALIZACIÓN DO CAPITAL E NA HOMOXENEIZACIÓN CULTURAL. Sergio Fernández Alonso http://acovadameiga.net/ https://twitter.com/sergioferal Xa hai tempo que vense oíndo falar da globalización e, sobre todo nos primeiros tempos, como algo positivo. Tense falado tamén moito de que o mundo estase a converter nunha Aldea Global, onde todos podemos acceder a informacións de tódolos recunchos do planeta nun tempo moi corto, así como ter contacto con culturas e habitantes de todo o Globo. Isto pretende ser unha reflexión sobre a complexidade deste tema, os posibles efectos negativos que pode ter (e está tendo) na diversidade cultural do Mundo (e como consecuencia disto tamén os efectos negativos sobre o equilibrio do planeta) e, como a tecnoloxía (unha das principais bandeiras da cultura “depredadora” que está invadindo ao resto), pode ser parte do problema ou da solución. Somos uns paranoicos? Non será para tanto facer chegar a televisión e outras novas tecnoloxías aos países que non as tiñan, ou si? A quen lle interesa que isto ocorra?¿É a tecnoloxía que lles chega axeitada (ou sexa, eficiente, asimilable pola súa cultura e necesaria), ou estanse a crear necesidades artificiais? A información que circula pola Aldea Global, é a real ou está contaminada por certos intereses ? GLOBALIZACIÓN, SÍ, PERO ... DE QUE? Nos últimos tempos obsérvase en tódolos niveis como o entorno económico e institucional é cada vez máis propicio para que se dea unha gran expansión nos procesos de globalización económica (do capital). Isto influíu decisivamente na re- configuración dos procesos produtivos, dos sistemas territoriais que os acompañan e tamén nas estruturas sociais nas que se asentan (xa que os crecementos económicos non son uniformes, contribuíndo á desigualdade social e xeográfica). Todo isto, tal e como funciona o sistema económico predominante, fará que se agudicen os impactos sobre o equilibrio de todo o planeta. Isto basicamente ocorre porque o sistema neoliberal promove a explotación dos recursos cunha perspectiva temporal moi reducida, que non está a dar cabida a conceptos como 1\n2. desenvolvemento sustentable (non crecemento sustentable) ou economía social (conceptos estes últimos que necesitan de tempo para o seu estabelecemento, o que non é “rendible” en termos neoliberais). Dunha maneira moi simplificada, o que se está a facer é aproveita-los recursos a un nivel cada vez maior sen ter en conta a súa reposición nin os custes dos residuos que se deixan (as chamadas externalidades negativas), que non teñen cabida no ecosistema natural. Ambas cousas están a rematar coa capacidade de acollida do planeta para a especie humana (en realidade, para moitas máis especies). Así pois, as claves dos problemas deste sistema económico veñen dadas pola insustentabilidade física do mesmo e pola desigualdade social que crea (con poboación vulnerable sen acceso aos servizos máis básicos sen distinción de fronteiras xa que, como veremos máis adiante, cando se fala de globalización non ten sentido falar de fronteiras). O que se comentou neste apartado foi a globalización económica por parte dun determinado tipo de modelo de desenvolvemento. Nestes tempos é esta globalización económica o motor do resto das globalizacións, como a cultural, a social, etc. Noutros tempos pódese falar de outros tipos de globalización (unha moi intensa e que tivo moitos efectos na historia da humanidade foi a relixiosa), pero hoxe todas vense mediatizadas pola Globalización Económica (do capital). QUÉ SON TODAS ESTAS SIGLAS? A QUEN BENEFICIAN AO FINAL? Unha das probas máis visibles do avance imparable da globalización económica é que son cada vez máis as grandes institucións supranacionais as que comezan a tomar as decisións máis importantes, pero non as toman pensando nas poboacións máis vulnerables, senón na minoría máis acaudalada e con máis capacidade de influencia (cartos chaman a cartos). Un exemplo disto foron as roldas da OMC (Organización Mundial de Comercio). A OMC busca basicamente a liberalización comercial mundial, de xeito que os estados non lle podan poñer condicionantes ás empresas que se instalen nos seus territorios (condicionantes por exemplo de tipo social, como que non podan despedir indiscriminadamente, ou fiscal como aranceis para a protección de pequenos produtores, se ben se que poden poñer outro tipo de condicionantes que en xeral favorecen aos países con máis capital e vantaxe tecnolóxica). Ademais, promoven a liberalización de tódolos 2\n3. sectores para que sexan regulados por un mercado global (incluídos os que teñen que ver con servizos básicos das persoas, como acceso a auga, alimentación, saúde, etc.). O aumento dos poderes do FMI (Fondo Monetario Internacional), que regula as condicións das inversións mundiais cada vez a temas máis aló dos estritamente económicos, e a coordinación cada vez máis estreita nas súas políticas entre o propio FMI, a OMC e o BM (Banco Mundial), creou un marco de xogo onde as capacidades de intervención autónoma dos chamados estados-nación (ou sexa, os países) quedou cada vez máis mermada. Mesmo as Nacións Unidas, onde os países eran protagonistas, sempre tenderon a adaptarse a nova orde mundial. As declaracións que fixera Kofi Annan (ex-secretario xeral das Nacións Unidas) a favor de involucrar ás empresas transnacionais (o que antes se chamaban multinacionais, empresas que operan en moitos países, agora chámase transnacionais, que transcenden aos propios países) na gobernabilidade mundial é una mostra clara do que xa está a ocorrer. Todo isto, a pesar dalgunhas recomendacións de diversos organismos dependentes da propia ONU desaconsellando incluír moitos dos servizos básicos aos que ás persoas teñen dereito (segundo a declaración dos dereitos humanos e moitas declaracións posteriores) nas negociacións da OMC. As transnacionais queren impoñer o AMI (Acordo Multilateral de Inversións) a través destas institucións mencionadas. O AMI permitiría a eliminación de calquera tipo de restrición estatal á compra de terras, recursos (tamén os básicos como xa se comentou, por exemplo cereais, cunha porcentaxe abrumadora en mans de 4 grandes empresas, as coñecidas como ABCD1 ) e servizos de toda índole (incluíndo culturais ou de abastecemento de auga), así como a supresión de calquera clase de condicionamento á inversión transnacional (como poñer como condición uso de mano de obra da zona, usos de tecnoloxías apropiadas, repatriación de beneficios, etc.). Os únicos sectores á marxe do AMI ían ser defensa e policía (pero indirectamente tamén están comezando a ser controlados polas grandes empresas de seguridade, que xa se subcontratan cada vez máis para diversos ámbitos e a tendencia parece crecente2 ). Ademais, o AMI concede ás empresas e inversores internacionais a potestade de levar ós gobernos ante un Xurado Arbitral da Cámara 1 http://www.oxfamblogs.org/fp2p/?p=11342 2 http://ccoopolicalocal.blogspot.com.es/2012/05/alemania-se-apunta-la-privatizacion-de.html 3\n4. de Comercio Internacional, que defende os mesmos intereses que as transnacionais, e que pode facer que os gobernos teñan que compensar economicamente ás empresas se considerase que a actuación estatal ten diminuído a súa capacidade de obter beneficios. De todo o que se falou até o de agora podemos dicir que o que se está dando é unha globalización económica, e quen se ve máis favorecido son as institucións que representan este poder económico: as transnacionais, coa conivencia de políticos que polo efecto das “portas xiratorias” pasan da política a ocupar cargos nesas transnacionais e viceversa con gran facilidade. Esta globalización do capital e da cultura homoxeneizadora hiperconsumista que lle fai o xogo, non leva aparellada unha globalización dunha conciencia ecolóxica integral do planeta, ou de xustiza social global para as persoas máis vulnerables (os muros crecen e crecen), nin por suposto da tecnoloxía, que en demasiadas ocasións serve tanto para manter o status quo (escalada en tecnoloxía militar ou, no caso do “optimismo tecnolóxico”, para escudarse en que a tecnoloxía salvará ao planeta a tempo e non fai falta cambiar o modelo de desenvolvemento), como para usala como fin último case a modo de “fetichismo”, a felicidade do consumo tecnolóxico como un “ter”, en vez de usar a tecnoloxía para vivir mellor. COMO AXUDAN A QUE A BOLA DE NEVE SIGA RODANDO. O proceso de globalización non só se da por actividades de aqueles que están máis interesados en que se dea, senón, ás veces, polos desexos de axudar sen coñecer a realidade dos lugares onde se desenvolven actividades de cooperación ao desenvolvemento que levan aparelladas procesos de transferencia tecnolóxica (que son case todos). Así, pódense dar situacións de introdución de novos materiais, servizos e tecnoloxías que poden desequilibrar o modelo de vida da zona, crear competencia desleal cos produtores locais ou, en resumo, que se non están ben planificados e non son sustentables poden crear necesidades, dependencias ou a inmersión acelerada no sistema occidental sen tempo a adaptarse, o que pode levar ó exterminio completo de culturas e graves impactos socio-económicos aumentando a fenda tecnolóxica e as desigualdades. Esta mesma situación pódese dar de forma interesada por representantes das grandes empresas, pero hai outras 4\n5. maneiras de axudar a expansión da globalización tecnolóxica vinculada ao modelo hiper-consumista, unhas máis sutís e outras máis directas. Un caso de maior sutilidade e a da manipulación da información e o bombardeo con ideas da cultura occidental ao resto do mundo (facilitado polo proceso de colonización histórico e as relacións asimétricas metrópole-colonia). Aquí pode aparecer o debate de que a liberdade de información e de informarse non se deben coartar. Así, nalgúns réximes integristas, por exemplo, a prohibición de sintonizar cadeas de radio ou televisión occidentais pode interpretarse máis como unha maneira de ter controlado o pobo, sen ideas revolucionarias, máis que como unha maneira de evitar un colonialismo cultural ou consumista (o que pretenden evitar os gobernantes de estes países é, en efecto, a caída do modelo que a eles lles interesa, alegando que é parte da súa propia cultura, pero que lles pregunten, por exemplo, ás mulleres de Irán, que opinan da súa cultura imposta unha vez que tiveron a ocasión de traballar e pasear pola rúa sen necesidade de ir cun home, como se conta no cómic, xa un clásico, Persépolis 3 ). Pero tamén é preocupante saber que, por exemplo, os nenos latinoamericanos pasen o duplo de horas fronte a TV que nas aulas ou facendo outras actividades (e os de aquí?). Así a ninguén lle estraña a desestruturación das culturas tradicionais, provocadas pola importación de valores de hiperconsumo iniciados no países máis exportadores e “industrializados”, valores que propoñen como modelo de felicidade xa non a posesión de bens e servizos e o seu consumo, senón o aumentar cada vez máis esta posesión e este consumo, sen ter en conta as condicións socioeconómicas que impiden a igualdade de acceso ós bens nin a limitada capacidade de carga e uso da Terra. O efecto bumerán estase a ver coa invasión de produtos que se fabrican en China ou Taiwán, encargados por moitas das empresas transnacionais inicialmente situadas en países de Europa ou EEUU, pero que non teñen problema en deslocalizar a súa produción en aras duns maiores beneficios para os seus donos (e non tanto para a baixada dos prezos), pero que agora xa son “imitadas” por empresas destes países chamados “emerxentes”. A outra parte desta invasión nos medios de comunicación ven dada pola concentración da información en unhas poucas mans. Por exemplo, en 1988 (antes da revolución de INTERNET), catro axencias de noticias controlaban o 90% da 3 http://es.wikipedia.org/wiki/Pers%C3%A9polis_%28historieta%29 5\n6. información producida no mundo: dúas dos USA, unha francesa e outra inglesa. Así, sen dúbida, esta concentración conduce cara unha redución do pluralismo na comunicación e na cultura (outro dato é, por exemplo, a redución desde o século XIX até hoxe en día desde 1000 idiomas nativos en Sudamérica a só 200). Trala revolución de internet a cousa non mellorou demasiado, pero si se abriu unha posibilidade que antes era máis complexa: así como a imprenta foi unha tecnoloxía que facilitaba que puideran acceder a escritos e polo tanto a moita información moitas máis persoas, a tecnoloxía dixital e posteriormente a internet fixo que calquera poida de xeito bastante sinxelo xerar información e difundila (a pesar da fenda dixital que aínda existe). Foron, pois, tecnoloxías que eran moi facilmente utilizables para unha mellora da capacidade das persoas de decidir sobre o seu modo de vida, a súa soberanía e a súa condición de “cidadáns” ou “cidadás”. Os debates sobre estas novas tecnoloxías e o seu impacto seguen dando que pensar, cos temas da privacidade, monopolio de uso de información e dos canais de internet (con iniciativas centradas en “Internet como ben público” ou a “neutralidade da rede”4 ). Pero ¿é posible ademais o control do pensamento a escala planetaria? Hai quen pensa que si, e ven nos medios de comunicación instrumentos eficaces para a dominación ideolóxica (e máis recentemente o propio google ou as redes sociais). Pero non ten por que ser sempre así. Por exemplo a Pinochet no lle valeu te-lo control dos medios para gaña-lo plebiscito e foi derrocado, ou mesmo Berlusconi, que non conseguiu manterse no poder de Italia a pesar de controlar a maioría dos medios de comunicación do seu país (se ben sempre amaga a súa volta). Pero non hai dúbida de que estes medios poden influír na imaxe que temos dos países empobrecidos. As veces, coma sempre, se empregan cun afán manipulador máis directo. Outras veces ten que ver máis coa cultura hiperconsumista que xa nos rodea, que tamén alimenta valores e activa marcos vinculados coa imposibilidade de acadar unha sociedade xusta, sen persoas que non contan coas mesmas oportunidades de desenvolvemento persoal polo simple feito de nacer onde naceron 5 . Con estas mensaxes, non é casualidade que para moitos de nos a fame de África sexa o vivo exemplo da incapacidade dos “negriños” para prosperar, 4 http://lasindias.org/la-neutralidad-de-la-red/ 5 Buscando marcos: nuevas formas de implicar a la ciudadanía del Reino Unido con la pobreza global https://docs.google.com/file/d/0B0IWq6o1NngLR0FsRUNySnJoekk/edit?pli=1 onde se pode ver unha figura moi ilustrativa sobre como estes modelos se perpetúan no tempo http://acovadameiga.net/files/2013/02/iceberg_mental.jpg 6\n7. unha catástrofe natural ou a corrupción endémica, sen relación cos procesos económicos e políticos inducidos polos países occidentais. As zonas máis empobrecidas do globo son só noticia cando hai algunha catástrofe natural, unha guerra, fame ou para dar unha nota de color co seu exotismo ou, como moito, para sacudir as consciencias dalgúns durante un momento e que as tranquilicen doando parte do que lles sobra (mensaxes en demasiadas ocasións tamén impulsadas por certo tipo de organizacións caritativas, que non empregan a razón de xustiza para eses apoios, xa que a xustiza non emociona, e a emoción é o que se traduce como doazón inmediata). - Un exemplo de invasión con impunidade é o que fan algunhas transnacionais en países que, ou ben están moi necesitados de inversións (aínda que a longo prazo pouco lles vai quedar a eles), ou teñen un goberno corrupto, mero monicreque dos países con intereses económicos nesa zona. Entre isto, e a desinformación interesada que practican nestes países, prodúcense casos como a comercialización de produtos de uso milenario en países empobrecidos, que patentan as grandes empresas farmacéuticas; ou os casos de substitución de variedades autóctonas de produtos agrícolas por sementes resistentes a herbicidas pero que producen froito estéril, co que obrigan a xente a ter que comprarlles sementes tódolos anos (e tamén herbicidas, que casualmente fabrican as mesmas casas que as sementes). Este tipo de invasión é frecuente, e ante isto a xente está moitas veces desamparada legalmente e ademais des-informada. OS EFECTOS, E OS EFECTOS DOS EFECTOS... Os efectos de esta globalización económica, e tamén cultural (como xa vimos en gran parte mediatizada pola económica) son, en xeral, unha perda de diversidade cultural e substitución de costumes, tecnoloxías e tradicións propias polas propostas da cultura occidental (diversidade que é moito máis desexable para calquera sistema que unha homoxeneización galopante de culturas e mentes6 ). Isto provoca que estas comunidades pasen a formar parte dun sistema económico que se cadra non é mellor que o que tiñan. E o peor moitas veces non é isto, senón que o cambio pode ser tan rápido e traumático que as comunidades non sexan capaces de asimilalo, e queden absolutamente extintas, ou pasen de ser en certa 6 http://acovadameiga.net/2012/06/22/opciones-kowalsky/ 7\n8. medida autosuficientes ou polo menos a decidir sobre os recursos básicos para vivir, a ter que vivir completamente supeditadas á axuda do goberno ou externas (con moitas persoas en situación de vulnerabilidade). Ao acabar cunha cultura que levaba ligada ás condicións propias do medio moito tempo, se está creando non só un desequilibrio cultural e económico, senón tamén ecolóxico, pois cambian nun corto período de tempo ás relacións dun compoñente do ecosistema (o home) co resto, sen dar tempo á adaptación (adaptación que se deu ó longo de moitos anos e tivo tempo de evolucionar). ¿Quen introduciu os cambios tecnolóxicos? ¿Foi un cooperante cheo de boa vontade, ou unha transnacional interesada? Os efectos serían os mesmos, pero no primeiro caso cunha boa preparación e coñecemento da cultura local e, sobre todo, cunha educación integral e baseada na xustiza global tanto nas persoas que vivían nese territorio, como das autoridades, como dos promotores desa transferencia tecnolóxica, podería terse evitado. Así pois chegamos a algo importante: as culturas non están aí porque si, senón que son un proceso de adaptación ao entorno que durou moito tempo. Isto fai que podamos ver unha relación profunda entre a globalización e invasión cultural- tecnolóxica (van indisolublemente unidos e cada vez a segunda ten máis importancia na primeira) e o deterioro do equilibrio ecolóxico. Pero isto prantexa un problema importante: cales dos compoñentes culturais podemos considerar como bos dunha forma absoluta? Cal é o límite entre o que podemos considerar satisfacción de necesidades reais que melloran significativamente o nivel de vida (que ademais son demandados polas persoas) e as meras necesidades creadas que crean ademais dependencias dun sistema que poden resultar fatais? Ás comunidades que por calquera medio teñen acceso a avances non se lles pode obrigar a non aceptalas, ou illalos para que non lles cheguen estes avances (que moitas veces son melloras só de fachada). Pero a capacidade de elección debe estar acompañada coa formación. Alguén que non ten información sobre os efectos da súa elección ou ten información sesgada por intereses, pode ser inducido a decisións con consecuencias catastróficas. A un nivel máis macro, é a mesma disxuntiva que se debate cos xa mencionados países emerxentes. Queren subir ao “tren do desenvolvemento”, para o que o crecemento é clave. Os que xa están no tren tras perpetrar desfeitas ao longo e 8\n9. ancho do planeta teñen algunha autoridade moral para poñer condicionantes (de tipo ambiental, de xustiza social ou laboral, etc.) a estes países emerxentes, que por riba están imitando o modelo que sempre lles “venderon” como ideal os organismos internacionais? Pode ser quizais a formación e a información una boa maneira de solucionar isto, para todas as persoas (coñecer o que pasa e por que pasa). Pero, que tipo de formación e información? Para quen? ¿HAY SOLUCIÓNS? As solucións existen. Pero neste caso se cadra son das máis complexas de acadar, xa que se trata de mellorar o mundo, o sono dos utópicos7 . Hai solucións que parten dende “arriba”, dende as máis altas institucións internacionais ou nacionais (top-down). Outras parten da “base” (bottom-up), da xente que máis sofre o problema, e dos que realmente queren axudar ao cambio. Ambas as dúas correntes deben atoparse (e non recorrer todo o camiño nun sentido, o que non sería posible). O que semella claro é que a solución non está en deixar ás comunidades illadas e evitar a evolución das culturas e a interacción entre elas. Pero. en moitas ocasións, fronte ós poderosos movementos de invasión cultural, numerosas culturas ofrecen unha resistencia moi forte e chegan a evolucionar deixando a súa pegada. Por exemplo, bastantes países asiáticos teñen desenvolvido o cine nacional (India é o máis coñecido). Para isto fai falla formación da cidadanía e certo tempo de re-equilibrio (elementos ambos que desgraciadamente non están de moda nunha sociedade onde se busca cada vez máis formar persoas homoxéneas8 e todo é para onte) . Parece clara a pertenza dos novos medios e tecnoloxías de comunicación ao conxunto dos elementos fundamentais para o desenvolvemento dos pobos. Aínda que os medios sexan “civilización” os contidos son “cultura”, e é neles onde debe centrarse a afirmación da identidade cultural dos pobos. Non hai que esquecer, ademais, que os mesmos medios de uniformidade cultural son portadores en ocasións de avances técnicos e importantes conquistas dos Dereitos Humanos. Desta forma o interese de preservar culturas autóctonas debe estar matizado pola aproximación de culturas e Estados a un ideal que as transcende, e non axudar a formar “ghettos” de resistencia contra el. O que ocorre é que non 7 http://acovadameiga.net/2013/03/25/gotas-de-friki-frescor-sandman-para-la-revolucion-que-falta-hace/ 8 http://www.youtube.com/watch?v=AZ3JmuaUrxs 9\n10. tódolos modelos culturais están igualmente próximos a este ideal civilizador. Pódense prever, polo tanto, conflitos por esta causa, pero conflitos que non se darán entre culturas, senón máis ben entre partidarios de primar ás culturas sobre o ideal civilizador (ou civilización) contra os que priman á civilización sobre as culturas. Polo tanto o que se busca coas solucións é acadar ese ideal civilizador (que dende organismos como a ONU se trata de impulsar, se ben moi lastrados pola súa propia incoherencia institucional, onde non valen o mesmo os votos duns países ou outros), baseado nunha serie de valores distintos aos actuais. A continuación coméntanse catro destes “chanzos” que se consideran básicos para acadar este ideal: - Acadar unha igualdade real, cun dereito internacional que defenda ós países máis desamparados das tropelías das transnacionais, e orientar ós grandes organismos internacionais cara outro xeito de actuar máis igualitario. - Estabelecemento de estados de dereito (aínda que a existencia de leis non é unha garantía de respecto dos dereitos individuais, un sistema xudicial que funcione de maneira equitativa é a pedra angular da democracia) que posibiliten menos corrupción e represións culturais, a pesares de que estes son procesos moi complexos, pois necesitan de moita vontade do pobo e son procesos caros (pódense promulgar leis, pero se non se asignan os fondos necesarios para aplicalas non serven de nada). - Información real e formación axeitada para que as persoas e as comunidades podan por elas mesmas valorar os efectos da tecnoloxía sobre as súas estruturas sociais e naturais, e podan facer chegar o mundo a súa propia visión da importancia da súa cultura. Isto a través de internet pode ser máis doado, aínda que este tipo de tecnoloxías poderían servir só para engadir outra liña divisoria de desigualdade coa fenda tecnolóxica. Isto estase vivindo sobre todo en África, onde moi poucas persoas teñen acceso a internet. Isto poda facer que se cree un novo elitismo da información que exclúa á maioría da poboación mundial, o que pode solucionarse intentando achegar estas tecnoloxías ós países máis deprimidos e tomando o acceso da información como dereito humano (a necesidade de expresión e defensa da cultura é un dereito básico, o que fai pensar que estas tecnoloxías poden ser útiles para isto). O derradeiro remedio para esta asimetría (entre países e entre persoas) nos intercambios de información reside na conquista dun verdadeiro 10\n11. poder de informar o coñecerse a si mesmos (que non se podan dar casos como a declaración do director dunha transnacional que dixo “Sabemos máis das riquezas que posúe Brasil que o propio goberno de Brasil”). - Axudas a adaptación o novo sistema, facéndoo un pouco máis xusto. Por exemplo usar e promover tecnoloxías apropiadas e a creación de capacidades nos procesos de transferencia tecnolóxica asociados tanto á cooperación ao desenvolvemento como a calquera intercambio comercial. Hai que fuxir do tópico de que ás tecnoloxías en si non son boas nin malas, senón neutrais. Non se pode considerar unha tecnoloxía de forma illada, senón que hai que integrar o seu impacto que varía segundo a zona onde se utilicen, esas externalidades das que falamos. Tamén hai que promover a información e formación das persoas e integralas a esas novas tecnoloxías, para que elas mesmas podan defender a súa cultura e identidade, e tamén crear mecanismos de integración no novo sistema, facéndoo un pouco máis xusto. Todo isto son elementos do enfoque de tecnoloxía para o desenvolvemento humano9 , que está en construción pola interacción dos conceptos de tecnoloxías con rostro humano, tecnoloxías intermedias ou apropiadas (mencionadas a finais dos anos 60 no libro O Pequeno é Fermoso)10 coa nova xeración da educación para o desenvolvemento: a educación para a cidadanía cosmopolita11 . Cando se fala tanto de globalización e mundialización, hai que esixir que estas non se fagan a costa do predominio de uns grupos ou culturas sobre outras, sen perder a variedade que nos fai distintos pero tamén tolerantes e respectuosos con outras culturas que, como vimos, teñen súa razón de ser. Sería lamentable que a situación se convertera nun imperialismo cultural occidental máis que nunha amalgama de culturas, e que se puxera as culturas por diante das persoas. Así, o mellor non é ser “antiglobalizadores”, senón “alterglobalizadores”... 9 http://www.slideshare.net/esfgalicia/concepto-de-tecnologa-para-el-desarrollo-humano 10 http://es.wikipedia.org/wiki/Lo_peque%C3%B1o_es_hermoso 11 http://www.construmatica.com/construpedia/La_ED_de_Quinta_Generaci%C3%B3n._Educaci %C3%B3n_para_la_Ciudadan%C3%ADa_Cosmopolita 11


Ola! Hoxe comezo unha nova sección relacionada cunha outra das miñas paixóns: as propostas de moda das series de television! Os estilismos e as e os estilistas e deseñadores xogan un papel fundamental para nos facer crer as personaxes e, nalgúns casos, como o da serie da que vos falarei hoxe, diría que un papel central que reflicte á perfección o estilo de vida dos e das protagonistas e como se expresan a través da moda.\nEmpire é unha serie americana que se retransmite na Fox, no caso de España podédela ver en Fox Life. Centra a súa trama na compañía de música hip hop Empire Entertainment e todos os dramas da familia fundadora, as loitas de poder, as traizóns, o amor, a paixón, a música e.... a moda. Vai pola terceira tempada e Rita McGhee, a estilista, sempre dá no cravo cos outfits máis rompedores para esta "familia real" do imperio do hip hop.\nUnha das personaxes principais é Cookie Lyon, interpretada á perfección por Taraji P. Henson, e cuxos estilismos son tan impresionantes como excesivos, porque ela, a fundadora do imperio, é a máxima representante da opulencia e do estilo de vida dos Lyon. Por iso, hoxe non podería comezar doutro xeito, e déixovos algúns dos seus estilismos máis impresionantes, en vindeiras entregas repasarei o estilo de Lucious, Hakeem, Jamal, Tiana ou Becky!\nÉ unha pasada ou non o estilo de Cookie Lyon? Eu adóroa e se vos gusta a música coma a min tendes un outro motivo para ver esta serie! Recomendadísima!


Farinós – Bouzafría\nHoxendía o Celta esmorece na segunda división, vivindo a rentes da liña que separa a triste realidade de plata da morte segura da división de bronce. O pasado domingo, no minuto 95 do partido, Farinós tivo na bota dereita a posibilidade de marcar un penalti que colocaría ao Celta nunha situación malísima. Errou o disparo, que fixo tremer o poste. Aínda que non hai nada gañado, a equivocación matutina do bo xogador do Hércules, permite ao Celta respirar un pouco: o próximo sábado abóndalle a victoria, o empate, e mesmo podería valer – aínda que obriga a un inmenso esforzo final – a derrota se é por un só gol, e sempre que o Alavés non meta máis de dous- coido.\nReitero que non quero pensar en conspiracións circulares divinas: porque o ano pasado – ben o saben os racinguistas – o Alavés mantivo a categoría gañando en Balaídos a un apático e vergoñento Celta. Desexo que a penitencia non sexa agora cobrada.\nCategorized in: celta, fútbol\nPosted on 1st Xuño 2009 23rd Xaneiro 2015 by Carlos\n2 thoughts on “Farinós”\n2nd Xuño 2009 ás 8:55 a.m.\nSalvados, cagontodo. E para o ano arriba, que hai ganas de derbi.\n2nd Xuño 2009 ás 3:19 p.m.\nai, quen nolo dera\n← Deporte galego en galego\nLecturas pendentes →


Redacción | Venres, 11 de Agosto de 2017, 17:57\nARCHIVADO EN | mercado laboral salarios mozos emprego precariedade temporalidade\nO sindicato UXT alertou este venres de que tres de cada catro mozos galegos menores de 25 anos teñen un contrato temporal (o 75,1%) á vez que os seus salarios son un 42,9% máis baixos que os do resto de idades.\nAsí o recolle o informe 'A precariedade no emprego xuvenil', elaborado polo sindicato con motivo da conmemoración este sábado do Día Internacional da Mocidade e no que sinalan que este colectivo é "vítima" en Galicia do desemprego e da precariedade laboral.\nPara o sindicato, a situación do mercado laboral da mocidade en Galicia está marcada pola curta duración dos contratos, os elevados índices de temporalidade, a redución obrigada de xornada, a fenda xeracional e o exceso de horas extra.\nMÁIS TEMPORALIDADE E SOLDOS BAIXOS\nEn Galicia, apunta UXT, a "realidade é que diminúe a contratación indefinida e aumenta a temporal", cunha taxa de temporalidade que "creceu case seis puntos no último ano entre os máis novos". Así, o 38% dos mozos menores de 30 anos teñen un contrato con duración inferior a seis meses, o que pon de relevancia a "vulnerabilidade" do colectivo.\nO documento tamén constata, segundo informou en rolda de prensa a responsable de Xuventude de UXT Galicia, Mónica Rodríguez, que os mozos realizan un maior número de horas extras que o resto da poboación (unha 6,22% fronte ao 4,98%) e que o 26% das horas extras non pagas son a cargo de menores de 35 anos.\nDo mesmo xeito, apuntou Mónica Rodríguez, os mozos galegos menores de 35 anos perciben salarios uns 21,9% inferiores ao do resto de idades e os menores de 25 un 42,9% por baixo. Ademais, entre 2010 e 2014, os menores de 25 anos viron reducido o seu salario un 10,3%.\nEn relación a esta cuestión, o 21,7% dos galegos menores de 35 anos teñen contrato a tempo parcial, fronte ao 13,9% do conxunto de idades. A taxa de parcialidade, di UXT, "dispárase ao 37,5% entre os menores de 25 anos".\nBAIXA A POBOACIÓN ACTIVA\nFronte á diminución do desemprego entre os mozos na EPA do segundo trimestre deste ano, UXT apuntou cara á "perda alarmante de poboación activa" neste mesmo período e franxa de idade, de 14.600 persoas menos.\nIsto pon de relevancia, indica o sindicato, o "efecto desánimo" da mocidade galega, que, "vendo as poucas perspectivas de emprego", decide "continuar formándose" ou "optar pola emigración".\nDo mesmo xeito, UXT pide "non esquecer" o paro de longa duración, xa que en Galicia o 22,97% dos desempregados nesta situación son menores de 35 anos.\nSEN PRESENTE NIN FUTURO\nComisións Obreiras denuncia tamén, con motivo da celebración do Día Internacional da Mocidade este sábado, a precarización das condicións de vida e traballo dos mozos. A xuízo do secretario de mocidade de CCOO, Omar Ceveira, a esta xeración "estáselle negando o presente e o futuro".\nNeste sentido lamentou que en Galicia "só teñen emprego 322.500 mozos de entre 16 e 29 anos", o que supón o 38 por cento do total, mentres que a taxa de paro xuvenil se sitúa no 26,2 por cento, segundo os últimos datos recolleitos na Enquisa de Poboación Activa.\nA este dato, sumou os efectos das "fórmulas de precarización" que arrasan a este sector da sociedade como o "auxe" da contratación a xornada parcial ou a curta duración dos contratos.\nPor iso, CCOO alertou do "risco de pobreza da mocidade galega e española" e da "incapacidade para crear proxectos de vida e de futuro"; e é que, "segundo o Observatorio de Emancipación, só dúas de cada dez menores de 30 anos viven fóra do fogar familiar".\nAsí pois, os representantes sindicais reclaman "un cambio radical" nas políticas aplicadas nos últimos anos, "empezando polo incremento dos salarios, o reforzo dos servizos públicos e a aprobación dunha renda mínima".\nAdemais, promoven "perseguir a temporalidade inxustificada e a fraude no tempo parcial e no traballo autónomo", entre outras medidas.


As palabras dos Nobel 2016 | Allos con bugallos | Portal das Palabras\nAs palabras dos Nobel 2016\nIremos publicando unha nova palabra ao pouco de se saber cada un dos premios. Polo de agora, tendo en conta os galardóns que coñecemos, recollemos os seguintes termos:\nPor primeira vez na historia dos Nobel, unha muller, Sara Danius, Secretaria Permanente da Academia Sueca, foi a encargada de anunciar á unha en punto, hora local, o nome do galardoado nesta edición de 2016. O premio foi para Bob Dylan, por conseguir “crear unha nova expresión poética dentro da gran tradición americana da canción”.\nO nome real do estadounidense é Robert Allen Zimmerman e van setenta e cinco anos desde que nacera na cidade de Duluth, no estado de Minnesota. Na década dos sesenta, compuxo algúns dos seus traballos máis célebres, como Blowin’ in the Wind, e de feito foi en 1965 cando saíu o seu Highway 61 Revisited, considerado un dos álbums máis influíntes de todo o século XX, onde aparece Like a Rolling Stone, que foi elixida a mellor canción de todos os tempos.\nCanción é un substantivo que temos na lingua desde sempre, herdado directamente do latín cantio, cantionis, que era a acción de cantar ou de tocar un instrumento musical; temos ademais os sinónimos cantar, cántiga e cantiga, que se empregou especificamente referido ás de carácter popular e tamén ás composicións medievais, que na época se escribían para ser interpretadas musicalmente.\nA Academia Sueca nomea a persoa gañadora do Premio Nobel de Literatura. Catorce mulleres foron premiadas con esta distinción desde que comezaron a entregarse os premios, por exemplo, a austríaca Elfriede Jelinek (2004), a surafricana Nadine Gordimer (1991), a inglesa Doris Lessing (2007) ou a bielorrusa Svetlana Alexiévich (2015). Ademais delas outros nomes recoñecidos por todo o mundo foron Rabindranath Tagore (1913), William Faulkner (1897), Ernest Hemingway (1954), Gabriel García Márquez (1982), Pablo Neruda (1971) ou Seamus Heaney (1995).\nO Premio Nobel de Economía da presente edición vai ser compartido polos profesores Oliver Hart (británico) e Bengt R. Holmström (finés) e a razón dada polo Banco de Suecia para concedérllelo é a importante contribución de ambos os dous á teoría dos contratos, polo que é posible que as nosas condicións laborais estean influídas polas súas opinións, xa que analizan as consecuencias dos distintos modelos de contratacións e retribucións.\nA orixe do termo contrato lévanos ata o latín contractus ‘pacto’, substantivo xerado a partir do participio do verbo contrahere, e este derivado de trahere ‘arrastrar’, que, ao engadirlle o prefixo viría sendo algo como ‘traer conxuntamente’. A definición que dá o Dicionario dinos que é o ‘acordo legal entre dúas ou máis persoas polo que se obriga a cumprir certa cousa’, información que podemos ampliar coa que nos proporciona o Dicionario xurídico galego, onde se afirma que, nunha sociedade en que os seus membros non son autosuficientes, o contrato constitúe o mecanismo máis utilizado para o intercambio de bens e servizos.\nO Premio Nobel de Economía foi establecido en 1968 polo Banco Central de Suecia, sobre unha doazón feita á Fundación Nobel co motivo do 300 aniversario da entidade bancaria. Desde 1969, outorgáronse 47 premios nesta categoría, e só un deles a unha muller, a estadounidense Elinor Ostrom, en 2009. Entre as persoas galardoadas están John F. Nash Jr. (1994), Milton Friedman (1976) ou o máis lonxevo de todos os premiados ata agora, o ruso Leonid Hurwicz, que o conseguiu en 2007 á idade de noventa anos.\nO actual presidente de Colombia, Juan Manuel Santos, é a persoa premiada co Nobel da Paz 2016, por decisión da comisión elixida polo parlamento noruegués para esta función. O premio recíbeo en recoñecemento á súa intervención decisiva en representación do goberno colombiano no proceso de negociación coas Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC) para acadar a paz definitiva na rexión, logo de máis de cinco décadas de conflito entre o exército, os paramilitares e a guerrilla. O arelado acordo de paz ao que se chegou coa delegación das FARC na Habana foi sometido a sufraxio o pasado 2 de outubro de 2016, e o inesperado voto en negativo dunha axustada maioría da poboación colombiana (cun 60% de abstención) provocou o desconcerto no país e tamén na comunidade internacional. No medio de multitudinarias manifestacións en favor de continuar adiante co proceso, A marcha do silencio, Juan Manuel Santos non perdeu tempo en comezar a negociar posibles cambios cos sectores partidarios do non, co obxectivo de conseguir asinar por fin o acordo de paz.\nAcordo é un substantivo que parte do verbo acordar, na acepción de “resolución tomada entre varias persoas ou comunidades”. A orixe do verbo está no latín coloquial *accordare, que se desenvolveu a partir de concordare, con substitución do prefixo da forma clásica. Significativamente, este verbo construíuse sobre cor, cordis, a palabra que os romanos empregaban para chamarlle ao corazón, dado que dalgunha maneira chegar a un acordo entre partes enfrontadas podía entenderse como o resultado de xuntar os corazóns. Ademais, acordar conta con outro significado moi presente en toda a tradición literaria que ten que ver con “interromper o sono de quen está a durmir”, o cal metaforicamente tamén pode interpretarse como poñer fin a un período de inmobilidade ou de estancamento.\nRespecto a paz, e conforme a definición proposta no Dicionario, é posible concibila como a “ausencia de loita armada”, o mesmo que o latín pax, pacis aludía a un período sen guerra entre nacións, ou o que é o mesmo, de estabilidade asegurada, a idea contida na raíz indoeuropea *pak- (‘trabar’, ‘fixar’, ‘asegurar’).\nA diferenza do resto dos galardóns que se entregan en Estocolmo, a cerimonia do Premio Nobel da Paz celébrase en Oslo, capital de Noruega e un comité de cinco membros, escollidos polo parlamento noruegués, decide a quen se premia. Desde 1901, outorgáronse 96 galardóns, que en dúas ocasións foron compartidos entre tres persoas. Conseguírono nestes anos dezaseis mulleres, entre elas, a paquistaní Malala Yousafzai, quen en 2014, con dezasete anos, se converteu na premiada máis nova en toda a historia dos Nobel. Foi recoñecida en todo o mundo polo seu activismo a favor dos dereitos das mulleres, tras ser vítima en 2012 dun atentado talibán. por tres veces, o Premio Nobel da Paz foi para persoas que naquel momento se atopaban presas, o xornalista Carl von Ossietzky (1935), a líder política Aung San Suu Kyi (1991) e mais o activista chinés Liu Xiaobo (2010).\nO Premio Nobel de Medicina do ano 2016 outorgóuselle ao biólogo xaponés Yoshinori Ohsumi pola súa importante contribución ao descubrimento dos mecanismos da autofaxia celular, investigación que comezou nos anos 90 estudando algo tan corrente na nosa vida como é o fermento do pan, no que puido descubrir cales son os xenes que interveñen neste proceso.\nA etimoloxía do termo autofaxia, creado en 1963 polo bioquímico belga Christian de Duve (tamén premio nobel nesta especialidade no ano 1974), axuda a entender o seu significado, xa que se forma a partir dos elementos gregos auto ‘por si mesmo’ e fago ‘comer’ e designa o mecanismo polo que as células utilizan, en determinadas situacións, elementos non vitais que elas mesmas conteñen no seu interior para obteren enerxía ou novos materiais rapidamente. E isto, que en principio pode parecer un proceso destrutivo, serve tamén para eliminar o que resulta defectuoso ou deteriorado, así como bacterias ou virus que ninguén convidara a entrar, polo que se considera un xeito de reciclaxe. A súa importancia é tanta que cando non funciona correctamente pode ocasionar doenzas como párkinson, alzhéimer, diabetes ou cancro.\nO Premio Nobel en Fisioloxía ou Medicina entrégao o Instituto Karolinska de Suecia. Desde 1901, recibírono doce mulleres, o máis novo galardoado foi Frederick G. Banting, en 1923, con trinta e dous anos, en tanto que o máis vello dos premiados foi Peyton Rouse, quen o recolleu en 1966 á idade de 87 anos. Algúns dos premios nobel de medicina máis populares foron Sir Alexander Fleming (1945), James Watson (1962), Ivan Pavlov (1904) ou Youyou Tu (2015).\nEste premio, o de Química, outorgóuselle a un trío de investigadores de distintos países polo seu traballo na síntese de máquinas moleculares, que os científicos coinciden en cualificar como unha actividade investigadora “creativa” e mesmo “lúdica”. É o que chamamos nanotecnoloxía, debido a que se desempeña a unha escala nanométrica. Os tres galardoados son Bernard Feringa, da neerlandesa Universidade de Groningen, Jean-Pierre Sauvage, da francesa Universidade de Estrasburgo mais o escocés Sir Fraser Stoddart, da estadounidense Universidade Northwestern.\nO adxectivo nanométrico procede de combinar metro (‘medida, medir’) co sufixo –ico para crear o adxectivo e mais co prefixo nano– para indicar que é pequeno (exactamente a unha escala de 10−9 metros), tal como segue denotando o derivado que nos chegou a través do latín: anano. Sobre a nanotecnoloxía e o termo nanorrobot xa falamos no Portal neste Mira-que-din.\nO premio na categoría de Química decídeo a Academia das Ciencias de Suecia, que o concedeu en 175 ocasións desde 1901. Obtivérono catro mulleres neste tempo e o premiado de menor idade foi Frédéric Joliot (1935) con trinta e cinco anos. No outro extremo, sitúase John B. Fenn, quen en 2002 recibiu o premio con oitenta e cinco anos. O británico Frederick Sanger conseguiuno en dúas ocasións, no ano 1958 e tamén en 1980. O Nobel de Química foi entregado, entre outros, a Marie Curie (1911) e mais á súa filla Irène Joliot-Curie (1935).\nO Premio Nobel de Física 2016 foi para os científicos escoceses David J.Thouless e J. Michael Kosterlitz mais o inglés F. Duncan Haldane, polos “descubrimentos teóricos das transicións de fase topolóxica e fases topolóxicas da materia” polo “uso de conceptos topolóxicos en física dando pé a revelar os segredos da materia exótica”. Investigaron que, aplicando métodos matemáticos avanzados de topoloxía para estudar as transicións entre os estados da materia (ver Setestrelo sobre os estados da materia) sometida a condicións extremas, é posible a supercondutividade, superfluidez en capas magnéticas finas. Os superfluídos son os que perden a viscosidade case por completo, fluíndo moi rápido, e aplícanse por exemplo no acelerador de partículas de Large Hadron Collider.\nLingüisticamente estamos ante neoloxismos creados no momento do achado científico sobre substantivos cultos –condutor e fluído– que proceden do latín conductor, -oris ‘o que conduce’ e do termo do mesmo idioma fluidus, -a, -um ‘que ten a propiedade de fluír’ aos que se lles aplicou o prefixo super-, co valor de incrementar as súas características positivamente, e que procede do termo latino super.\nA encargada de conceder o Nobel de Física é a Academia das Ciencias de Suecia, que desde 1901 llo outorgou en 47 ocasións a unha única persoa, dúas delas mulleres, Marie Curie (1903) e Maria Goeppert-Mayer (1963). O estadounidense John Bardeen levouno por dúas veces, mentres que o australiano Lawrence Bragg conseguiuno con só vinte e cinco anos (1915). Alén do matrimonio Curie, algúns dos premiados máis célebres foron o propio Albert Einstein (1921), Erwin Schrödinger (1933) ou J.J. Thomson (1906).


Zona Franca realizará o Plan Estratéxico Económico para o Concello de Baiona - Comarcas na Rede\nHomeVal MiñorBaionaZona Franca realizará o Plan Estratéxico Económico para o Concello de Baiona\nCooperar na realización dun plan estratéxico que marque as liñas mestras das accións que se deben levar a cabo para o desenvolvemento de Baiona durante o próximos cinco anos foi o núcleo da reunión mantida entre o alcalde de Baiona, Carlos Gómez e o delegado, David Regades.\nDentro do marco xeral de estudo e planificación que o Concello quere poñer en marcha, Regades comprometeuse a que a Zona Franca encárguese especificamente da área que concierne a como potenciar o desenvolvemento económico do municipio para facilitar o nacemento de novos proxectos empresariais, a súa instalación en contornas adecuadas e sustentables, do acceso ao capital dos devanditos proxectos, da mellora da competitividade dos negocios existentes e do desenvolvemento da capacidade exportadora do tecido empresarial baionés. Todo iso desde a idea do beneficio social, buscando o maior grao posible de consenso para que nese ámbito territorial déanse as condicións para esta acción transformadora.\nRegades explicou que para levar a cabo este traballo de estratexia económica o Consorcio conta cun equipo de profesionais que se encargan de xestionar cada unha das áreas de promoción que poden, pola súa experiencia, dirixir a parte de dinamización económica do estudo con calidade e eficiencia. Zona Franca é unha institución recoñecida polo seu éxito na xestión de plataformas de comercio internacional, na promoción de chan e infraestruturas para a localización industrial, en programas destinados a facilitar o nacemento de novas empresas e en proporcionar información esencial sobre o tecido económico. A razón da colaboración de Zona Franca débese a que, en palabras de Regades “o único destinatario do noso traballo é a cidadanía á que os servizos públicos deben proporcionar, con perspectiva, as mellores cotas de benestar e desenvolvemento sustentable”


A empresa Iluminaciones Reinuvi en Arteixo pon a luz ó verán – Centro Comercial Aberto\nHome/CCA Arteixo, Servizos en Arteixo/A empresa Iluminaciones Reinuvi en Arteixo pon a luz ó verán\nAs rúas cheiran a verán, non vos parece? Cada día que pasa fai máis calor, os días son máis longos e falta menos para as verbenas, as festas e todo iso que tanto nos gusta do verán.\nComeza unha época de moito traballo para Iluminaciones Blanco Reinuvi. Esta empresa é a encargada de encher de luz e de cores moitas das ocasións especiáis que pasades ó aire nas noches de verán. Iluminaciones Blanco Reinuvi deseñan, instalan e recollen, dando a súa experiencia como proxectistas de iluminación ós concellos e a todolos profesionáis que lles chaman para iluminar os seus eventos e ocasións especiáis.\nA luz é a alma de todo evento. Cos elementos axeitados a decoración gaña forza, ledicia e armonía porque … que é un lugar a oscuras? En Iluminaciones Blanco Reinuvi están ó día das últimas tendencias de decoración de iluminación, ofrecendo tanto deseños orgánicos, como os que podedes ver nas películas americanas con luminarias percorrendo as árbores, como tamén formas de fantasía que poñen un sorriso na cara.\nIluminaciones Reinuvi en Arteixo, deseños de luz para toda Galicia\nA empresa de iluminaciones Blanco Reinuvi en Arteixo traballan para toda Galicia, dando luz áss noites de nadal, ó entroido de pobos e cidades e tamén ás verbenas da túa localidade. Nos vos encanta desfrutar desa primeira feira de verán, coas súas atraccións e todas esas bombillas cubrindo o ceo? É como festexar que fomos capaces de soportar outro duro inverno e que agora é momento de pasalo ben.\nE por iso que agora, cada vez que miredes o ceo nesas calurosas feiras de verán, e unha fermosa decoración luminosa vos faga lembrar que é momento de sorrir e recordedes que posiblemente veñen da man da empresa de Iluminaciones Blanco Reinuvi. Se sodes parte dun concello e queredes contar cos seus servizos profesionáis contactade con eles chamando ó 609 605 765, e… que se faga a luz!\nPor CCA-Arteixo|2017-04-24T17:31:28+02:0024-04-2017|CCA Arteixo, Servizos en Arteixo|0 Comments


O equipo galego GCode Robotics gaña dous galardóns no desafío ASTIChallenge - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nO equipo galego GCode Robotics gaña dous galardóns no desafío ASTIChallenge\nFinalmente, o equipo GCode Robotics da Universidade de Vigo (Escola de Enxeñaría Industrial) acadou dous recoñecementos no desafío de robótica móbil ASTIChallenge, unha competición de balde centrada en impulsar novos xeitos libres, argalleiros e participativos de traballar e desenvolver enxeños. A fase final celebrouse en Burgos, nunha proba na que o equipo galego mediuse con outros 14 finalistas de universidades e centros de FP superior.\nOs estudantes da EEI da UVigo (David Fernández, Fernando Flores, Miguel Salvatierra, Ánxel Fragueiro e Marcos Dalmeida) acadaron o premio ao mellor robot na loita de duelo e o premio ao equipo de maior social media con Bumblebee, un pequeno robot baseado en tecnoloxía open-source cuxo código e deseños 3D serán publicados na plataforma GitHub.\nBumblebee, que conta con catro sensores infravermellos de distancia e unha matriz de oito sensores de contraste, ademais de antenas de radiofrecuencia para as comunicacións coa contorna e un acelerómetro e xiroscopio, foi impreso en 3D e para o control empregaron unha placa Arduino Nano, cun microcontrolador ATMega328.\nOs integrantes do equipo da Universidade de Vigo fan unha valoración moi positiva da súa participación e dos galardóns acadados na competición, que ten como obxectivo desenvolver o talento STEM e empoderar a nova xeración de líderes no eido da robótica móbil colaborativa. “Na final había nivel. Había robots que levaban o seu propio chip, a súa placa controladora integrada sen fíos, de feito, o que gañou levaba un PCD perfectamente deseñado”, explica David Fernández, que tamén apunta que, fronte ao seu robot “con cables, outros conectábanse por bluetooth e xa cargaban os programas desde aí. Pero iso non nos impediu acertar coa clave para gañar”.\nNa fase final do ASTIChallenge 2019 participaron ademais dos 15 equipos na modalidade de universidade e FP superior, outras 51 formacións con integrantes de institutos e ciclos medios de FP de toda España.\nSegundo fixeron saber os integrantes do grupo nos días previos, a ASTIChallenge é unha competición na que se reta aos grupos de desenvolvedores a construír e programar un robot para que realice diversas probas, como moverse por unha mini-fábrica carrexando un palé de maneira autónoma e comunicándose sen fíos coa súa contorna. O equipo vigués engadiu que a través deste tipo de desafíos, as alumnas e alumnos participantes traballan competencias das áreas de tecnoloxía, programación e robótica, mellorando as súas habilidades na xestión de proxectos, o emprendemento, a innovación e a creatividade. A iniciativa vén da man da empresa ASTI Mobile Robotics.


José de la Santísima Trinidad Ar\nEn 1957 pasa a traballar na fábrica de ladrillos instalada na Armona (Camposancos), tendo que levar a comida, pero eran oito horas de traballo ó soldo un pouco mellor que antes no almacén é ademais non se traballaba os domingos. Nese ano de 1957 as empresas de José Riego xá tiñan a tódolos traballadores dentro da lei (Seguridade Social, horario fixo, etc.) é as horas extras… pero Pepe seguía fabricando ladrillos na Armona, pese a que José Riego lle seguía con promesas é Pepe contestaba …eu elí (na Armona) estou ben e non teño porque deixar aquel traballo que é moito mais leve que ó do almacén… que ó xefe se portaba ben é Pepe non tiña cara de dicirlle que marchaba outra vez para ó almacén…\nJosé Pepe de la Santísima Trinidad Armán dentro dunha nave do invernadoiro que tiñan en Marzán en 1992. Fotografía cedida por Pepe.\nCómo José Riego falou co xefe da fábrica da Armona é este lle dixo a Pepe que se pasaba algo volvía a recuperar o traballo, voltou ó traballo no almacén de construcción de Riego Lomba en 1958, despois de nove meses de haber saído.\nE veña a cargar sacos de cemento, rolos de ferro, bidons de cal, etc, cómo mozo de almacén. Tamén debía ir cobrar facturas, dar servicio no almacén as prensas- onde había catro homes facendo mosaicos-, cargar carros e camions, despachar no almacén cal, cemento, ladrillos é todo o que elí se vendía. Mais cargar camións de area en Camposancos, cargar mosaicos para Vigo…, outra prensa mais, con outros catros homes…, menos mal que entraron dous mozos mais para axudar.\nCando chega un camión grande pasa a traballar como cargador, facendo viaxes a Bilbao con material refractario da Fábrica El Progreso das Cachadas, de regreso traían cociñas para o almacen. Cargaban na fábrica de Cedolesa/Cedonosa en Catoira material para Madrid é na volta traían uralita de Getafe é así catro anos, logo Pepe pasaría a Cerámica Santa Trega a cargar e descargar camions de cemento, cal, ferro, tellas, ladrillos e azulexos de Alacante, de todolos cores e medidas. Consume outros catro anos e volve para ó almacén de construcción para o despacho principal, onde tanto podía vender cemento como un electrodoméstico.\nDiante da necesidade de ter unha vivenda para o matrimonio xa que a vivenda na que estaban non reunía condicions de habitabilidade para todos -ademais do mal estado da construcción- , resulta que un domingo de calquera mes de 1960 escoita no sermón do párroco don Francisco Sáa Aldir de que unha grande parte das vivendas da Marina non reunían as condicions axeitadas para poder vivir decentemente as familias numerosas que elí convivían, pais con fillos, caseque na mesma habitación, ademais das condicions hixiénico sanitarias que tampouco eran as mais axeitadas.\nAna María, Carmen e Pepe o 23 de setembro de 1993, festividade de Santa Trega. Fotografía cedida por Pepe\nCon ésa idea de cambio acude ao alcalde en funcions e Delegado Local de Sindicatos, Rafael Salcidos Sobrino que lle entrega un papel para cubrir a solicitude dunha vivenda social das cincoenta que se estaban a construir en Sucampo e Marouco de Pallas, pero tamén lle di que o sorteo das vivendas non comezara. Pepe aproveita que un día pasaba pola abadía é fala con don Francisco indicándolle que él quería seguir os consellos dados polo mesmo párroco pero que había problemas en Pontevedra para poñelas a funcionar.\nO párroco indicoulle que nesa semana tiña que ir a Pontevedra e que pasaría pola Obra Sindical del Hogar y Arquitectura de la Delegación de Sindicatos e viría que era o que se podía facer. Efectivamente, algo debeu de facer que aos oito días comezaba o sorteo.\nCando os solicitantes se presentan no local sindical para asistir ó sorteo, Rafael Salcidos le os requisitos que eran necesarios para obter a vivenda social, tales como adiantar o pago de 700 ptas (que serían devoltas) ademais de ter que pagar 200 ptas mes en concepto de amortización da vivenda que pasaría a ser propiedade aos 25 anos. As mais de cen persoas que optaban as vivendas non contaban con eses requisitos é ca cantidade da amortización, pois supuñan que serían 90 ptas mes como nas outras viviendas do Barrio de Santa Trega, polo que antes de comezar o sorteo mais da mitade se foron renunciando a vivenda.Como di Pepe quedamos sete solicitantes.\nJosé de la Santísima Trinidad Armán no ano 1978. Fotografía cedida polo mesmo\nUnha vez instalados nas vivendas de Sucampo, Carmen Cadilla segue axudando a familia facendo limpezas en casas de familias guardesas pudentes ata que a saude comezou a dala lata e enton deixou definitivamente a labor que nese momento era no almacen de materiais para a construcción de José Riego Lomba.\nCarmen era moi festexeira -me conta Pepe- gustaba de ir de viaxe a ver amigos, familiares e lugares os que nunca estivera. O matrimonio foi un dos primeiros en ser socios do Club da Terceira Idade de A Guarda. Carmen acodía diariamente a botar a partida con amigas do Club e Pepe ía para o invernadoiro de Marzán a coidar os caraveis ou prantar na horta calquera producto.\nCarmen Cadilla Baz nos anos setenta en Sucampo\nEn Marzán tiñan catro naves cubertas (invernadoiros) que producían caraveis e onde estaban súa nora Cristina e súa filla Ana María, mais duas xornaleiras, contando con Pepe despois das sete da tarde, que viña sendo a hora de rematar o traballo no almacén de Pepe Riego. Unha vez comezan a subir os precios dos productos e baixar os precios dos caraveis abandonan a producción, quedando Pepe con unha das naves onde seguía ó pe do canon, indo en bicicleta ata Marzán ou esperando a que o fosen buscar en coche.\nNa horta de Marzán prantou patacas, leitugas, pementos, tomates, allos e cebolas. Tamén tiña pexegueiros, maceiras etc.\nPepe de la Santísima Trinidad Armán xubílase en xuño de 1987 aos 64 anos de idade, saíndo pola porta grande, cunha cea de despedida nun bo restaurante éeunha praca de prata como lembranza aos anos de traballo arreo na empresa.\nJosé de la Santísima Trinidad Armán o 19 de novembro de 1987 xunto a súa esposa Carmen Cadilla Baz no momento de recibir a praca en lembranza dos anos de traballo na empresa de José Riego Lomba. Fotografía cedida por Pepe Trinidad.\nCando cheguei a visitalo no piso da súa filla, onde vive, na rúa Pacífico Rodríguez o atopei todo atarefado no ordenador, pasando ó galego o libro da escola prestado por Chela Iglesias e do que falei antes titulado Corazón, escoitando ademais toda unha longa historia da súa vida a que ademais ten plasmada por escrito en distintos tomos, uns mecanografiados e outros impresos. Este amigo non ten necesidade de ir a ningún cursillo de memoria para maiores, para min que ata lle sobra memoria e a exercita constantemente.\nOutra das facetas que tiña Pepe cando vivía en Sucampo era a de construir maquetas (figuras en madeira de pino), barcos, avions, carros de bois etc. Para elo tiña un pequeno taller no soto da vivenda onde se entretiña, soto que el mesmo cavou para gañar espacio de acordo ca viciña do piso superior Ubaldina. Tamén se dedicou a reproducir en pintura os chistes que saían en Faro de Vigo de Quesada.\nExemplos dos traballos de construcción de figuras de madeira en miniatura, sempre relacionadas co campo. Fotografía cedida por Pepe\nMaqueta exposta no Club de Xubilados dende xaneiro de 1995\nA súa terra de Marzán a ten sempre presente o que vivíu, xogou, tocou, traballou e disfrutou:\nAquelas fontes das Albarianas; de Tigán e de Marzán, augas para beber, lavar e regar ducias de leiras; a Patosa, Pedazo, Queimadelo, de Barreiro… fontes nas que recollían auga as viciñas/os do Xogo, Aldea da Baixo, Eirado e Casaldares…\nOs cruceiros e petos de ánimas, como Cruceiro Gordo no cruce de Martín, O Rosal e Fornelos; Cruceiro do Xogo en Pancenteo; Cruceiro de Lamas; Pousa e da Bogalla; Cruz de Peitoril e da Portela, camiño de San Xián; Cruceiro de Padrón e Queimadelo, de Onquián e Cardal…\nPinturas de Pepe con reproducions dos chistes de Quesada\nMagua polo Xogo de Bolos, deporte de máis sona nos tempos de seus avós. Marzán, Pancenteo, A Fecha, Os Carballos na Cachada, Amó en Novás, Martín e Fornelos, na Cunchada é en Caselas na Cruz de Ferro.\nCoñeceu bos xogadores de bolos, como O Saxaluios en Martín; Adelaido na Cruz de Ferro; Escribinte na Fecha e na Cachada; Gonzalo da Ferrancha… un fenómeno ¡¡; Joselito das Bernaldas é tío Agustín do Pinto en Marzán.\nXogaban nas tardes dos domingos acodindo xogadores doutros lugares. Os mellores dábanlle con forza ás bolas tirando os bolos ben lonxe, ben lonxe. Cada xogador tiraba dúas bolas, unha chamada Man é a outra Chanca. Os bolos eran 13, cada bolo que pasaba da raia fixada puntuaba 10, a bola sola puntuaba 3, ó bolo do meo puntuaba 23. O lugar onde se colocaban os 13 bolos lle dicían a Lancha.\nSe a bóla non pasaba da raia facían Gato e polo tanto non puntuaba. Cando facía moito vento pegaban os bolos no solo con bosta, co fin de quedar ergueitos. Mentres os homes e mozos xogaban, as mulleres, noivas e raparigas latricaban ou cosían, mentres os mais pequenos contemplaban o panorama, daban patadas a unha pelota ou simplemente xogaban entre eles. Como é sabido naqueles anos antes e despois da guerra soamente tiñan aparatos de radio os ricos, que non eran moitos.\nOutras maquetas expostas por Pepe Trinidad en 1996\nJosé de la Santísima Trinidad Armán diante do ordenador o 30 de abril de 2013. Fotografía de José A. Uris Guisantes.\nPara rematar se me vén a memoria que Pepe de la Santísima Trinidad Armán é unha persoa admiradora da traxectoria do autodidacta rosaleiro nado no lugar de Videira (Novás) en 1907 é a quen lle dedicou unhas letras no Libro Programa das Festas do Monte de 2003 (pequena entrevista con Marouco de Pallas). Manoel fixo as primeiras letras na escola da tía Mercedes da Mo (Mercedes Martínez) en Novás, mais tarde pasaría ó Colexio de San Luís Gonzaga que dirixía o crego don Serafín Álvarez Rodríguez de Fornelos, axudado polo coadxuctor don Rogelio Álvarez Sueiro.\nManuel Álvarez Riveiro co uniforme de falanxista\nManuel Álvarez Riveiro era seu nome pero escribía sempre co pseudónimo de Manuel da Ventosela, foi como Pepe Trinidad cabaqueiro e autodidacta, ademais de emigrante en Sevilla, funcionario no Concello do Rosal como Depositario, poeta, colaborador en varios xornais, ademais de ser un cargo político como xestor-concelleiro e falanxista na Xefatura de Educación e Descanso da Falanxe en Pontevedra.\nBatallón San Luís do Colegio San Luís Gonzaga (O Rosal). Fotografía tirada polo fotógrafo Mariano Jiménez Hueto en agosto de 1914 co motivo da Segunda Romaría no Trega. Se ve que en lugar de xogar ou facer outro tipo de distraccions o crego os intruía a base de formación militar con fusís mauser simulados.\nEn 1921 emigra a Sevilla con 14 anos, pasando a traballar no ramo de alimentación con Francisco Lorenzo Fernández. Nese mesmo ano debe incorporarse ó Servicio Militar, pasando a Coruña facendo instrucción como infante de Marina. Unha vez finalizada a Mili volve traballar a Sevilla onde publica o seu primeiro traballo literario Maniobra Militar de El Ferrol a Cartagena, colabora ca revista mensual Vida Gallega editada en Vigo, con El Pueblo Gallego, Heraldo Guardés, Nuevo Heraldo e ca revista de Falanxe de Sevilla FET. En 1932 publica Lágrimas del Corazón.\nEn 1938 debe incorporarse como soldado ca súa Quinta sendo enviado a Asturias. Unha vez desmovilizado en 1940 queda no Rosal é no ano seguinte pasa a ser concelleiro-depositario na Gestora municipal que presidía o mestre don José Sánchez García, estando como secretario da xestora don Eliseo Sastre del Blanco (que fora alférez provisional no bando franquista).\nO que non está ben explicado é o feito de que sendo Manuel da Ventosela un home con ideoloxía liberal pasa a ser un furibundo defensor do franquismo e moito mais da Falanxe, totalmente convencido en corpo e ialma ou, posiblemente - creo eu- obrigado polas circunstancias especiais que se vivían neses anos, con unha cruel represión sobre os vencidos.\nFoi, ademais, bibliotecario da Sociedad Liga de Amigos del Rosal, facendo doazón de unha serie de libros da súa propiedade.\nManuel da Ventosela falece o 7 de novembro de 1944 (autoenvenenándose segundo alguns familiares), oficialmente, …a consecuencia de perforación de estómago. Home intachabel na súa conducta, non podía asumir a vergoña de ser acusado por radio macuto inxustamente …de haber defraudado das arcas municipais 9.401,28 ptas.\nHoxe nestes últimos anos (anteriormente estaba todo oculto) se levan defraudando impunemente millons e millons de euros, son acusados/as formalmente, pero ninguén se suicida... é ninguén devolveu ou devolven os millons roubados…estafados… sisados… ou como se queira chamar.\nPepe Trinidad lembra de Ventosela\n[…] Cuantos ricos el dinero\na montones lo tirarán,\ny yo me meuro ¡me muero\npor un pedazo de pan!...\n¡trabajar!... ése es mi anhelo\nporque siempre trabajé;\nmás, decidme, Dios del Cielo,\n¿Dónde trabajo hallaré?...\n…disto xa pasaron moitos anos e Manuel da Ventosela se queixaba da vida, hoxe seguimos a queixarnos e o mundo seguirá dando voltas, seguirá xirando e xirará polos séculos dos séculos… (dicía Pepe Trinidad no 2003).\nManuel da Ventosela ou Manuel Álvarez Riveiro foi inxustamente acusado por outros que sí sabían perfectamente quen ou quenes levaran os cartos. Como di Juan Noya Gil no libro da súa autoria Fuxidos (Editorial Zazaus-Venezuela) […] el pueblo rosaleño tiene el convencimiento de que el autor de la sisa no fue el que se quitó la vida… A río revuelto…Manuel Rivero Ventosela…al camposanto…\ncual vieja embarcación\nbusca en la costa un remanso,\n¿en ti buscará descando\nun día mi corazón…!\nEn 1990 a Agrupación Cultural Guardesa dedicou o Día das Letras Galegas a Manuel Álvarez Riveiro Manuel da Ventosela, sendo o autor da biografía Xoán Martínez Tamuxe.\nO Concello do Rosal adicou unha rúa en Novás co nome de rúa Manuel da Ventosela, ademais co gallo do Cen Aniversario de nacemento editou un selo conmemorativo que foi feito público co motivo da XIV Exposición Filatélica XV Feira do Viño do Rosal o 13 de xullo de 2007.\nOutro refrán de José de la Santísima Trinidad Armán, …así é a vida, para iso nacemos, traballar neste mundo, e descansar no Eterno…\nFontes: Libros Programas das Festas do Monte 2001 e 2003.\nBoletin da Agrupación Cultural Guardesa de 1990 sobre Manuel da Ventosela escrito por Xoán Martínez Tamuxe.\nConversas persoais con José de la Santísima Trinidad Armán, con Ignacio Fajar Álvarez Quintado e Elpidio Sobrino Álvarez\nArquivo de José A. Uris


Polbo á grella con puré de batata - Os Fogóns de Tona & Anxo\nPolbo á grella con puré de batata\nEscrito por Anxo Fole en 04/01/2022 en Principais\n2 raxos de polbo cocidos\n1 pataca pequena (150 g)\n1 batata mediana (450 g)\npemento moído picante\nComezamos lavando e pelando a batata e a pataca. Cortámolas en anacos do mesmo tamaño e metémolos nun cazo cubertos con auga fria e un pouco de sal. Poñemos a lume medio e despois de que ferva deixamos uns 20 minutos, dependendo do tamaño dos anacos.\nPodemos picar cun garfo para ver se están cocidas. Escorremos ben e nun cunco á parte pisamos todo cun garfo xunto á manteiga e un chisco de pemento moído, sal e pimenta moída ao gusto. Pisamos até obter unha textura e cor uniformes.\nPor outro lado, facemos os raxos de polbo xa cocidos á grella cun chisco de aceite e até que collan algo de cor. Servímolos sobre unha cama de puré. Finalmente botámoslles un chorriño de aceite, sal e pemento moído por enriba. Podemos decorar cunha ramiña de romeu.\nBiscoito de laranxa confeitada\nBanana Bread ou Biscoito de Plátano


Zoo, Steve ‘n’ Seagulls e Banda Xangai, primeiras confirmacións do Revenidas | Revenidas 2018\nZoo, Steve ‘n’ Seagulls e Banda Xangai, primeiras confirmacións do Revenidas\nTras esgotar as dúas promocións iniciais, os abonos xa se atopan á venda na web do festival por un prezo de 26 € máis gastos de xestión.\nO Revenidas convertirá un ano máis o porto mariñeiro de Vilaxoán en Vilagarcía de Arousa no epicentro cultural os días 17, 18 e 19 de agosto.\nO festival Revenidas que celebrará a súa 15º edición do 17 ao 19 de agosto, anuncia as tres primeiras bandas que formarán parte da súa proposta final: a mestura de electrónica, rap, metais e toques mediterráneos de Zoo; as personalísimas versións de música metal dos finlandeses Steve ‘n’ Seagulls; e unha formación que agrupa a varios dos nomes máis importantes da música galega: a Banda Xangai.\nZoo é unha banda de Gandía que ten no seu directo o seu punto forte, ofrecéndolle sempre ao público unha descarga de enerxía non-stop. Música electrónica que mestura rap con sons de trombóns e guitarras rockeiras, toques mediterráneos e ritmos festivos. Todo acompañado dunhas letras reivindicativas que seguen rompendo barreiras lingüísticas ao ter éxito en calquera recuncho do estado español cantando en valencià, e das líricas e a voz persoal de Panxo, o seu cantante.\nSteve ‘n’ Seagulls son unha banda finlandesa á que lle gusta facer versións en bluegrass de bandas de metal e hard rock de ampla traxectoria, pero disfrazados de granxeiros. O grupo deuse a coñecer no verán de 2014 coa publicación dos seus vídeos en Youtube, sendo especialmente popular a versión da banda de “Thunderstruck” por AC/DC que recibiu máis de 44 millóns de reproducións en Youtube. Dende entón, xa levan dous discos ás súas costas, centos de concertos por Europa e unhas peculiares e potentísimas versións de cancións Metallica, Nightwish o Megadeth.\nA banda Xangai é moito máis que un grupo: colle prestado o alcume do tren que durante décadas uniu Galicia e Catalunya. Ese intercambio humano, social, cultural e artístico entre o Atlántico e o Mediterráneo é o fío condutor dunha iniciativa única da que xa agromaron festivais poéticos ou formacións musicais e que viviu un dos seus puntos culminantes na celebración do 40º aniversario do Ateneu Nou Barris de Barcelona, o centro social máis antigo do Estado e que sempre contou cunha forte presenza da emigración galega. Xúntanse nomes importantes da música galega, de bandas xermolo do movemento Bravú e posteriores como Os Diplomáticos de Montealto (Xurxo Souto e Pulpiño Viascón), Os Papaqueixos (Xan Xove e Antón Díaz), Gharbanzo Neghro (Nacho), Dios Ke Te Crew (García), As Garotas de Ribeira (Sofía), A Magnifique Bande dos Home Sen Medo (Martiño Mato e Olivier Cano), etc.\nO modelo de combinar actividades de balde para público familar con concertos de pago seguirá sendo a base desta festa galega, que continúará na súa liña de explorar novos espazos con actividades vencelladas á vila e ao entorno no que se celebra. Os interesados e interesadas en asistir ao Revenidas 2018 poden mercar xa os seus abonos de tres días -con acampada incluída- por un prezo de 26 € a través da páxina web www.revenidas.com.\nAs seis sesións de concertos a bordo a cargo de Voodoo, Roberto Sobrado, Arremecaghona Monobanda, Xurxo Souto, Ugía Pedreira…\nRevenidas e Nipocar-Toyota alíanse para esta nova edición do festival. A rede de concesionarios da marca xaponesa une as súas…\nA 15º edición do festival Revenidas, que se celebrará os próximos 17, 18 e 19 de agosto en Vilaxoán, presentouse esta mañá no…


Fálase de O BOE publica a ... - Praza Pública\nluns 7, xuño 2021 ás 9:18 David Lombao @davidlombao\nO produtor Álvaro Pérez Becerra, novo presidente da Academia Galega do Audiovisual. Nado en 1989, convértese no presidente máis mozo das oito academias do audiovisual existentes na Península Ibérica. Traballa dende hai máis dunha década en proxectos audiovisuais e de artes escénicas a través de Ainé Producións e Undodez xunto ao actor Xosé A. Touriñán. As vicepresidencias da entidade corresponden a ao produtor Pepe Coira e á actriz e directora Sonia Méndez.\nluns 7, xuño 2021 ás 8:53 David Lombao @davidlombao\nDende a pasada medianoite están en vigor as últimas mudanzas nas restricións da Xunta pola COVID-19. Ningún concello está xa en nivel máximo, tras o paso ao alto da Pobra do Caramiñal e Mos, onde xa non está vixente o peche perimetral, volven estar permitidos os encontros de persoas non conviventes e a hostalería pode retomar parcialmente a actividade.\nMAPA INTERACTIVO | Restricións da Xunta pola COVID-19 dende o 7 de xuño


Blowing in the wind by Nuria M Núñez Eli... 447 views\n2º coresma b 2012 by Nuria M Núñez Eli... 465 views\nCorazón de xesús festa do by Nuria M Núñez Eli... 418 views\nA vida by Nuria M Núñez Eli... 653 views\n1. A Rutina...\n2. Estou cansa de traballar e ver todos os días as mesmas persoas no meu camiño; pasar horas traballando. Chego á casa e o meu marido sempre do mesmo modo, coa mesma actitude, a mesma comida para a cea. Entro no ba ñ o e deseguida el comeza a reclamar. Quero descansar e ver a miña novela, pero os meus fillos non me deixan, porque queren xogar comigo e conversar. Non entenden que estou cansa.\n3. Meus pais tamén me irritan algunhas veces. E entre o traballo, marido, fillos, pais e o coidado da casa, vólvenme tola. “ Quero Paz ”. A única cousa boa é durmir. Ao pechar os meus ollos sinto un grande alivio, esquézome de todo e de todos.\n4.

Ao durmir ...

“ Ola, vinte axudar”.

Quen es? Como entraches?

\n5.

“ Son un Servo de Deus. El di que escoitou as túas queixas e que tes raz ó n”.

Iso non é posible, para iso eu deber í a estar ...

\n6.

“ Correcto, estás. Xa non te preocupar á m ái s o ver sempre as mesmas persoas, nin aguantar o marido cos seus reclamos e a súa actitude, nin os teus fillos que te irritan, nin ter á s que escoitar os consellos de teus pais e non ter á s máis unha casa que coidar.”

Pero ... Que acontecerá con todos? Co meu traballo? A miña casa ?

\n7.

“ Non te preocupes. No teu traballo xa contrataron outra persoa para o teu lugar e ela certamente está moi feliz porque estaba sen traballo”.

E o meu marido e os meus fillos?

\n8.

“ A teu marido xa se lle deu unha boa muller que o quere ben. Respéctao e admírao polas súas calidades. Acepta as súas virtudes e os seus defectos e todos os seus reclamos. Ademais diso, ela preocúpase dos teus fillos como se fosen dela. De verdade, ten unha dedicación moi grande xa que é estéril. Por máis cansa que chega do traballo, dedica tempo para xogar con eles e para facer feliz a seu marido. Todos están moi contentos”.

\n9.

Pero eu non quero iso!

“ Síntoo moito... a decisi ó n xa foi tomada”.

Pero iso significa que xam ái s volverei bicar o rostro dos meus fillos , nin dicirlle “ámote” a meu marido e amosarlles o importantes que son na miña vida. Nin dar uha aperta a meus pais.

Non, non quero morrer... quero vivir! Envellecer xunto a meu marido, facer esa viaxe que hai moito planeamos, vestirme con aquela roupa que merquei hai máis de 1 ano, levar a meus fillos ao paseo que sempre lles promet ín .

Non quero morrer aínda...

\n10.

“ Pero era o que ti querías... Descansar.

- “Agora xa tes o teu descanso eterno, durme para sempre”.

- Non, non quero, por favor, Deus!

\n11.

..... “ Que pasou amor? Tiveches un pesadelo?” Di meu marido ao espertarme con paciencia e moi agarimosamente.

- Si, un pesadelo horri .... Parei a frase na metade, mirei o seu rostro, o seu semblante preocupado comigo, alí a meu carón, e daquela, sorrindo, díxenlle:

Non, meu amor.... non tiven un pesadelo, tiven un encontro con Deus, que nos adora, e que acaba de darme una nova oportunidade.

\n12. .Encamiña esta mensaxe a todos os teus amigos, para que reflexionen un pouco sobre a rutina. Recorda que Deus sempre recompensará os teus sacrificios.\n13.

Facer un amigo é una graza

Ter un amigo é un don

Conservar un amigo é unha virtude

Ser o teu amigo é un honor

\n14. Amar e ser amado por alguén .... É o que nos aproxima ao CREADOR.


O Concello de Ortigueira encarga a Pingota o gabinete de prensa\nInicioO Concello de Ortigueira encarga a Pingota o gabinete de prensa\nO Concello de Ortigueira vén de confiar a Pingota Comunicación a xestión do gabinete de prensa municipal, un labor do que a empresa se ocupará durante o vindeiro ano. A axencia comezou xa este ilusionante traballo, co que queremos cumprir co obxectivo de facer chegar toda a información que se xenera neste concello da comarca de Ortegal tanto aos seus residentes como aos do resto da zona.\nOrtigueira ten 6.000 habitantes, é o municipio máis poboado da comarca do Ortegal e un referente turístico e económico de primeiro orde. Nesta vila inzada de edificios señoriais celébrase cada ano o Festival Celta, un evento internacional que desde hai 40 anos convirte a Ortigueira no epicentro da música de raíces celtas. Os seus acantilados -e o xa famosísimo banco-, a súa riqueza arqueolóxica, a ría e unhas paisaxes de mar e montaña únicos, xunto á bagaxe cultural e política da vila fan de Ortigueira un municipio cunha traxectoria histórica envexable e un futuro sen dúbida brillante, no que tamén xoga un importante papel a aposta empresarial do Concello.\nAchegar o Concello de Ortigueira aos medios\nPingota Comunicación ten por diante a tarefa de trasladar todo este traballo que se desenvolve no día a día da institución municipal aos medios de comunicación para que teñan toda a información ao seu alcance e poidan transmitila ao seu público. Contamos coa súa colaboración para que esta chegue aos veciños e veciñas así como ao resto das comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal, de xeito que un municipio que xa é recoñecido como un referente túristico poida selo tamén polo resto da inxente actividade que nel se leva a cabo.\nAgradecemos ao Concello de Ortigueira que contase con Pingota Comunicación para levar a cabo este importante labor, ao que adicaremos, como sempre, todo o noso esforzo.


Queremos a verdade sobre o convenio do Centro Integral de Saúde - Lugonovo\nLugonovo solicitará que a alcaldesa explique pormenorizamente en Comisión a qué compromete o convenio asinado o pasado venres co conselleiro de Sanidade para o Centro Integral de Saúde da Residencia.\n“Hai moita opacidade nese documento, en tanto non quedan ben definidos nin os prazos, nin as cantidades, nin tampouco os conceptos da futura aministía fiscal coa que a rexedora vén de agasallar á Xunta”, advirte Cristina Pérez Herráiz.\nA portavoz do Grupo Municipal abonda: “Lara Méndez minte. Minte ou non sabe o que firma. Porque non pode trasladar que o executivo galego quedará exento do IBI do coñecido como Materno, cando no cuarto punto do acordo que rubricou figura ben claro que esa bonificación afecta a todos os centros sanitarios de titularidade da Comunidade Autónoma ou do Sergas”.\n“¿Canto nos vai costar iso, señora Méndez? – inquire a voceira de Lugonovo – se nin vostede mesma é capaz de concretar a cántos edificios inclúe, nin por cánto tempo!! ¿Ou será que non quere revelalo para que a cidadanía lucense non descubra o tipo de pactos que está disposta a formalizar co PP?”.\nEn alusión á aplicación da rebaixa das taxas prevista, Pérez Herráiz pregúntase tamén por qué o goberno “se empeña en maquillar a realidade se tan orgulloso está da súa xestión”.\n“Que aínda non se pode estimar a contía destas exencións, porque só se efecturarán cando entre en funcionamento o Centro Integral é outra das posverdades referidas pola alcaldesa. O punto sétimo do texto di claramente que o protocolo entrou en vigor o mesmo día da súa sinatura, pero é que ademais recolle que tódalas prebendas que contempla poderarán prorrogarse outros catro anos a maiores dos previstos. Unha auténtica hipoteca para o Concello á que, dende Lugonovo cremos, o executivo socialista sucumbiu, como xa fixo co equipamento do novo Auditorio, priorizaron os seus intereses partidistas”, conclúe Cristina Pérez.\nPrevious Post:A candidatura de Cristina Pérez Herraiz someterase a referendo entre as persoas inscritas en Lugonovo\nSeguinte entrada:¿Por que o goberno non aclara se o CD Lugo legalizou a grada Fondo Sur do Anxo Carro?


07/06/2019 20:00 - 21:30\nDescripción V CARREIRA POPULAR “ABANCA SEMANA VERDE DE GALICIA”\nPoderán participar atletas federados e non federados. Realizarase unha clasificación conxunta. Esta proba está incluída no calendario oficial de probas en ruta da Federación Galega de Atletismo.\nLUGAR DE SAIDA E PERCORRIDO\na.\tPercorrido Pitufos (linea roxa)\nb.\tPercorrido Benxamín – Alevín (2 voltas, 1.200 m aprox.)\nc.\tPercorrido Infantil – Cadete (5 voltas, 2.300 m)\nd.\tPercorrido absoluta 7k (95% asfalto e 5% terra)\nDende o 6 de maio de 2019 todos os atletas poderán inscribirse no formulario habilitado para tal efecto na páxina web www.carreirasgalegas.com. O custe da inscrición será de 5€ para as categoría absoluta e gratuíta para as categorías escolares.\nO prazo de inscrición rematará o día 5 de xuño as 20:00 horas non admitíndose baixo ningún concepto, inscricións fora do prazo establecido no presente reglamento.\nRECOLLIDA DE DORSAIS E CHIPS.\nA retirada de dorsais e chips realizarase o día 7 de xuño unha hora antes da proba nas inmediacións da liña de saída.\n• Os tres primeiros clasificad@s do resto das categorías BEN-ALE-INF-CAD-XUV recibirán trofeo.\n• Os tres primeir@s clasificad@s do resto das categorías JUN-PRO-SEN-VET recibirán un trofeo.\n• Trofeo o atleta local mellor clasificado.\n• Ademais establécense os seguintes premios en metálico na categoría absoluta:\n• Para os Clubs masculinos e femeninos haberá por clasificación os seguintes premios en metálico:\n• Os premios non serán acumulativos\n• Na proba absoluta coa retirada do dorsal entregarase unha camiseta .\nTodo corredor/a que non entre na liña de meta co dorsal ben visible colocado naa parte anterior do corpo, en toda a súa extensión ou que incumpra as normas establecidas no regulamento da Federación Galega de Atletismo e da RFEA referente a probas en ruta, será descalificado a criterio do xuiz árbitro competición.\nAs reclamacións ós resultados oficiais, deberán formularse verbalmente ó Xuíz Árbitro da Competición non máis tarde de 30 minutos despois da publicación dos mesmos.\nNon está permitido o acompañamento na proba de ningún vehículo alleo a organización ou persoas non inscritas na proba que poidan acompañar, avituallar ou marcar ritmos ós participantes. Non se permite a participación con mascotas. A organización recomenda ós participantes, pola súa seguridade, que non participen con dispositivos reprodutores de música con auriculares.\nTodo o non previsto no presente regulamento resolverase de acordo co regulamento da FGA e RFEA en vigor para probas en ruta.


IES A Basella (Vilanova de Arousa, Pontevedra) » ¡O home lobo era unha muller!\n« Lise Meitner, o machismo e o racism …\nComo nos moveremos no futuro? »\n¡O home lobo era unha muller!\nUn novo descubrimento alarma aos científicos. Fernando Serrulla propuxo unha nova teoría médica que podería barrer para sempre o mito do lobishome galego, Manuel Blanco Romasanta: O asasino múltiple nacido nunha aldea de Esgos que en 1853 salvouse do garrote vil tras un proceso xudicial sin precedentes, seguido con interés en toda España e financiado por Isabel II, sería na realidad unha femia, unha lobismullernacida con un extraño síndrome de intersexualidade.\nXa se sabía que Blanco Romasanta foi inscrito na partida de nacemento, en 1809, como Manuela, aínda que un rexistro parroquial, oito anos máis tarde, o confirmaba como Manuel. O antropólogo Xosé Ramón Mariño Ferro xa apuntou fai tres anos a posibilidad de que Romasanta fose unha muller. Agora Serrulla corrobórao, suxire unha enfermidade concreta e aporta novos datos. Aínda que di que a seguridade absoluta non a poderá ter se non realiza unha proba xenética a cal habería que conseguir sacando unha mostra de algún dos familiares do asasino que supostamente siguen vivindo na provincia de Ourense.\nFernando Serrulla fala de pseudohermafroditismo feminino, unha forma de estado intersexual que viaxa nos xenes de pais a fillos. Blanco Romasanta era Manuela. Tiña sexo de muller pero, a causa deste pseudohermafroditismo, segregaba unha cantidade desmesurada de hormonas masculinas e sufriu un proceso de virilización. “Estas persoas, debido aos andróxenos, poden presentar episodios de forte agresividade.\nTags: descubrimento, Lobo, Romasanta\nUnha resposta a “¡O home lobo era unha muller!”\nMartes 8 de Xaneiro do 2013 ás 5:00 pm\nO comentario esta ben, xa que nos conta algo moi interesnte.Todos pensamos que o primeiro lobishome era un home como o seu propio nombre indica -.-! Pero agora xa temos duas teorias que respaldan que foi unha muller.\nTamen nos fala do garrote vil, que era un método de execución que terminaba coas vidas dos condenados a “pena capital”.\nUnha cousa interesante é a do pseudohermafroditismo que nos di que unhas gónodas nos organos sexuais provocan un “transtorno” e con isto tenden a diferenciarse os do sexo contrario.\nAnxo Villanueva e Lorenzo Bemposta.


Un Dream Team. Iso mesmo podería ser o elenco de ilustres que este sábado 22 se darán cita na SAPG de O Seixo desde as 20:00 horas. Unha colección de xente deste municipio con cousas moi interesantes para contar e ser escoitadas.\nEn "Mugardos: 10 potencias" resúmense as capacidades non sempre (re)coñecidas de quen temos ao noso carón. Convídovos a facer a seguinte proba: convidade a un café a algunha das persoas relatoras, ou calquera outra a quen recoñezades un mérito especial (estamos rodeados delas). Preguntádelle con interese, escoitade e, sen vos decatar, abrollarán as ideas. Algo así será o que aconteza o sábado.\nCada un dos 10 relatorios disporá de 6 minutos e 40 segundos para presentar un tema no que destaca especialmente. Sen tempo a divagacións, indo ao concreto, ás ideas forza, cun denominador común en todos eles: a paixón polo que fan. Pode que polo nome coñezades alguén. Pode que de vista alguén máis. E moi probablemente moitas destas mugardesas e mugardeses ilustres sorprenderanvos co que non sabiades deles.\nO proxecto é fermoso e ten percorrido. A lista de mugardesas e mugardeses ilustres non fica en 10. Hai moita xente máis ao noso arredor que pagaría a pena escoitar: Belén Toimil, Teresa Cameselle, Damián Alonso, Elisa Vázquez, Bernardo Máiz, Xoán Rubia... Facede a vosa propia lista e veredes como podería dar para moitas máis edicións.\nA iniciativa recollérona xa Radio Fene e Praza Pública, e nos vindeiros días faranse eco dela algúns medios máis. Eu desde esta bitácora anímovos a asistir, escoitar e finalmente entablar conversas e intercambiar opinións e ideas entre todas e todos no post-relatorios.\nActualización: Tamén deron conta do evento en Ferrol 360 e Diario de Ferrol.\nPublicado por Artritris ás 22:15\nEtiquetas: Cultura, Eventos, Ilustres, Iniciativas, Música


A CIG detecta erros no cálculo das pensións na provincia de Pontevedra que reducen as cantidades a recibir - CIG: Confederación Intersindical Galega\n24 Setembro 2021 07:37\nA CIG detecta erros no cálculo das pensións na provincia de Pontevedra que reducen as cantidades a recibir\nA central xa llo comunicou ao INSS na comisión executiva provincial e farao tamén a nivel estatal no organismo correspondente\nPontevedra - 01 Dec 2017\nA CIG detectou a existencia de erros no cálculo das pensións na provincia de Pontevedra que provocan unha redución dos ingresos que por este concepto perciben as persoas afectadas, xa que as bases de cotización da Tesourería Xeral da Seguridade Social non coinciden coas bases reguladoras do cálculo das pensións que fai o Instituto Nacional da Seguridade Social (INSS). A central xa comunicou esta problemática na comisión executiva provincial do INSS e proximamente farao tamén a nivel estatal a través do organismo correspondente “porque as deficiencias continúan”.\nPolo tanto, na CIG agardan que non sexa un novo mecanismo do Goberno español para reducir de xeito fraudulento aínda máis as xa de por si depauperadas pensións públicas galegas, que ano tras ano se sitúan entre as máis baixas do Estado e que continuarán a caer como consecuencia tanto da reforma imposta polo Partido Popular en 2013 como da que está a tramitar na actualidade.\nNa central agardan que non sexa un xeito fraudulento de reducir aínda máis as prestacións\nSegundo explica o secretario comarcal da CIG de Vigo, Alberto Gonçalves, os erros no cálculo das pensións detectáronse por primeira vez hai xa tres anos, cando os servizos xurídicos da Unión Local do Porriño atoparon durante a revisión dun expediente diferenzas importantes entre as cantidades que figuraban no informe da Tesourería e as recollidas na resolución final do INSS. A partir de entón todos os casos que se analizan presentan deficiencias similares, o que supón un prexuízo para as persoas afectadas “xa que, curiosamente, sempre se equivocan á baixa”.\nErros en cada revisión\nPor iso cada vez que se detecta que as cantidades non coinciden a central presenta un escrito reclamando, “e nun prazo de entre 15 días e un mes chega o expediente corrixido”. Con todo, o problema continúa sen solucionarse, “porque cada vez que se revisa algún caso detéctanse erros”. En principio as cantidades que deixan de ingresar as persoas afectadas son pequenas, “mais se sumamos todos os casos seguramente esteamos a falar dun volume importante”.\nA CIG xa puxo esta situación en coñecemento do INSS na comisión executiva provincial de Pontevedra, “sen que até o de agora tivesen arranxado nada, xa que cada vez que nós analizamos un expediente aparecen diferenzas entre as cantidades”. Diante disto, a central vese na obriga de facer pública esta problemática e de trasladala a nivel estatal a través do organismo correspondente.\nConcentración no INSS de Lugo para esixir xustiza e recoñecemento para as persoas afectadas por enfermidades ambientais\nEx-responsábeis do INSS na Coruña serán xulgados no Penal por un posíbel delito de prevaricación administrativa\nO TSXG recoñécelle a un canteiro afectado por sarcoidose a incapacidade permanente total\nA CIG demanda a derrogación da reforma das pensións para non perder o dereito á xubilación parcial aos 61 anos


O peche de Tegestacín: crónica dunha morte anunciada ante a inacción da Consellaría do Medio Rural - Sindicato Labrego Galego\nO Sindicato Labrego Galego – Comisións Labregas leva denunciando dende o ano 2019 os impagos de Tegestacín ás granxas lácteas. A última vez que o fixemos foi o pasado mes de xullo, cando a empresa acumulaba débedas que ían dende os 3.000 aos 80.000 € -correspondentes a entre os dous e os catro meses de produción-, comprometendo xa daquela a viabilidade das granxas.\nÉ absolutamente indignante que malia as reiteradas denuncias ao longo de anos, a Consellaría do Medio Rural non teña actuado de ningún xeito. Non é de recibo o caso de empresarios como a familia Sangiao, que tras varias sentenzas condenatorias, disolveu Lácteos Tambre e seguíu operando no mercado con Logística Alimentaria e, ate fai uns días, con TeGestacín SL. A Consellaría debería denegar a licenza para mercar leite a aquelas empresas ou persoas que teñan sido condenadas por impagos.\nDende o SLG queremos expresar o noso absoluto desagrado ante a deixadez e completa inacción da Consellaría do Medio Rural, que elude a súa responsabilidade de actuar fronte a unha práctica industrial abusiva que está empuxando ao peche de centos de granxas familiares.\nReiteramos unha vez máis as reivindicacións que vimos trasladando á Consellaría dende fai máis de dez anos: regulación da actividade dos primeiros compradores. En concreto, que a Administración lles esixa o depósito de avais ou outro tipo de garantías que cubran posibles impagos, e que exista unha vía de reclamación rápida e efectiva para que as granxas que sufran a morosidade poidan ingresar o antes posible os cartos que lles deben.


Liña Levante - Adif - AV - Adif\nLiña Madrid - Castela A Mancha - Comunidade Valenciana - Rexión de Murcia\nPercorre catro Comunidades Autónomas:Madrid, Castela A Mancha, Comunidade Valenciana e Rexión de Murcia. Constitúe o eixe principal sobre o que se vertebrarán as conexións de alta velocidade do sueste peninsular coa meseta central. Fai posible que todas as capitais castelán-manchegas teñan acceso a trens de alta velocidade, ademais do achegamento de toda a Comunidade Valenciana e a Rexión de Murcia á capital de España. Nestas rexións vive, aproximadamente, o 26% da poboación española.\nEsta Liña é un dos tres eixos para os que Adif Alta Velocidade solicitou ofertas para a asignación de capacidade en proceso de Liberalización do Sector Ferroviario que se levou a cabo recentemente e que permitirá a entrada en breve de novos operadores, o que ampliará a oferta e, polo tanto, a capacidade de elección dos usuarios. Estas ofertas materializáronse nos acordos marco onde se establece o número de sucos ou circulacións por día, e que teñen unha duración de dez anos.\nVantaxes da liña\nA construción desta liña de alta velocidade, cunha lonxitude de 955 quilómetros, representa un reto construtivo e un gran esforzo económico. Grazas ao investimento total previsto de 12.410 millóns de euros, toda a actividade previa e posterior á súa posta en servizo supón un motor para a dinamización económica e a vertebración territorial do noso país\nTodas as cidades do seu percorrido verán reducidos sensiblemente os seus tempos de viaxe por ferrocarril, ademais de mellorar notablemente as condicións de calidade e seguridade da viaxe por ferrocarril. Como exemplo significativo destacan os tempos de viaxe entre Madrid e Valencia, que pasou a ser de 1 hora 35 minutos, case dúas horas menos que os anteriores.\nAdemais de facilitar a vertebración das diferentes Comunidades Autónomas, impulsa o desenvolvemento socioeconómico e a competitividade empresarial.\nTamén supón a creación de novas estacións funcionais e modernas, adaptadas ao século XXI, en Cuenca, Requena - Utiel, Albacete, Valencia, Alacante, Murcia, Villena e Elche.\nAdif Alta Velocidade ten encomendada a execución da totalidade das obras desta liña. Sobre un investimento total previsto de 12.410 millóns de euros, 6.600 M€ corresponden aos tramos inaugurados en 2010, Madrid - Albacete e Madrid - Valencia; 1.920 M€ corresponden ao tramo Albacete - Alacante, inaugurado en 2013.\nA posta en servizo dos primeiros 438 quilómetros da liña, ata Valencia e Albacete, realizada o 19 de decembro de 2010, contribuíu a que España sexa o país de Europa con máis quilómetros de liñas de Alta Velocidade.\nO 17 de xuño de 2013 realizouse a posta en servizo de 165 quilómetros correspondentes ao tramo Albacete - Alacante. Dos 955 quilómetros de lonxitude total previstos, xa están en servizo 603 quilómetros.\nA liña de alta velocidade permitirá a redución de aproximadamente 80.000 toneladas de CO2 anuais e un aforro de consumo enerxético de case 30.000 toneladas equivalentes de petróleo, sobre unha estimación de 3 millóns de viaxeiros.\nEntrada en servizo. Inauguracións\nInauguración do tramo Madrid - Valencia o 18 de decembro de 2010\nO traxecto Madrid-Valencia, de 391 quilómetros de lonxitude, percorre as provincias de Madrid, Toledo, Cuenca e Valencia. Forma parte da Liña de Alta Velocidade Madrid-Castela A Mancha-Comunidade Valenciana-Rexión de Murcia, de 955 km de dobre vía en calibre UIC, electrificada e adaptada aos máis esixentes parámetros de alta velocidade.\nAvanza ao longo de 27 km pola Comunidade de Madrid, pola liña de alta velocidade que une Madrid e Andalucía. Posteriormente, a ruta bifúrcase a través do enlace de Torrejón de Velasco, atravesando as provincias de Toledo, Cuenca e Valencia, ata a estación de Valencia Joaquín Sorolla.\nO tramo Madrid - Cuenca - Albacete foi inaugurado o 15 de decembro de 2010.\nEste enlace, xunto ao que comunica a provincia de Cuenca ata Valencia, representa a ampliación en 438 novos quilómetros da rede española de alta velocidade que, deste xeito, disporá de 2.665 km de liñas de alta velocidade, o que representa que España se converterá no segundo país do mundo, despois de China, e o primeiro de Europa, en número de quilómetros de altas prestacións en servizo.\nO tramo Albacete-Alacante inaugurouse o 17 de xuño de 2013.\nde lonxitude prevista\nEn servizo 603 quilómetros\nLonxitude total de 3400 metros\nLonxitude total de 53,2 km\nde viaxeiros: Madrid-Porta de Atocha, Cuenca Fernando Zóbel, Vialia Albacete los Llanos, Requena-Utiel, Valencia Joaquín Sorolla, Villena Alta Velocidade, Alacante Terminal\nPERCORRIDO DA LIÑA


Entrega dos Acios e Potes das Catas de Galicia 2020 | Experiencias de calidade\nEntrega dos Acios e Potes das Catas de Galicia 2020\nActo de entrega dos Acios de Ouro correspondentes co mellor viño branco e mellor viño tinto de Galicia deste 2020. Tamén se outorgarán os Potes desta edición ás mellores augardentes e licores tradicionais de Galicia. O evento poderá seguirse en rigoroso directo vía streaming.\nAnte a imposibilidade de celebrar as Catas de Galicia coa tradicional gala de entrega de Acios e Potes, a Xunta de Galicia deseñou unha forma segura e contida para premiar e promocionar aos gañadores da XXXII Cata de Viños, XXII Cata de Augardentes e IX Cata de Licores Tradicionais de Galicia. Neste caso, os propios representantes da Consellería do Medio Rural serían os que se desprazarían ás sedes das denominacións de orixe vitivinícolas para facer entrega das cobizadas distincións.\nEntre os días 12 e 16 de novembro tiveron lugar os actos de entrega dos Acios correspondentes ás denominacións de orixe Monterrei, Ribeiro, Valdeorras, Ribeira Sacra e Rías Baixas nas sedes dos seus respectivos consellos reguladores, mantendo as medidas sanitarias e as limitacións de aforo impostas por mor da covid-19.\nO xoves 19 de novembro, na Cidade da Cultura entregaranse as distincións das augardentes e licores tradicionais canda os galardóns aos mellores viños tinto e branco, cumprindo estritamente as medidas sanitarias pola covid-19. O acto de entrega será retransmitido en directo e poderá seguirse en streaming.