O Concello de Allariz e Espina & Delfín poñen en marcha a campaña “Botar toalliñas ao WC pagámolo todos” - Espina & Delfin, S.L.\nPosted at 10:03h in Uncategorized @gl\tby\tcomunicacion\nAllariz gasta 59.500 euros ao ano en avarías producidas polo uso inadecuado das toalliñas\nOs usuarios de Espina & Delgín reciben nas súas casas información sobre o custo real de tirar lixo polo inodoro\nO Concello de Allariz e Espina & Delfín poñen en marcha unha nova campaña para conciencia á poboación do custo de tirar lixo polo inodoro. Allariz gasta 59.500 euros ao ano en avarías producidas polo uso inadecuado das toalliñas, en traballos de desatascos na rede de saneamento, en bombeos e en labores de limpeza das depuradoras.\nNon so as toalliñas son prexudiciais para a rede de saneamento de auga. Tamén o son os biocidas, fitosanitarios, aceites, graxas, fármacos, cosméticos, cueiros, tampóns, bastoncillos para os oídos e, en xeral, calquera residuos que se tire polo baño e non so contedor axeitado.\nBotar lixo ao inodoro provoca atascos na rede, rotura de colectores e deficiencia na depuración da auga, entre outros problemas. É necesaria unha conciencia ecolóxica e ter presente que as accións individuais tamén axudan. Non alimentar ao monstro das toalliñas suporía para o concello de Allariz un aforro de 59.500 euros que se poderían inverter na mellora de múltiples servizos.


90 anos do Matadoiro, hoxe 'Casa do Río' de O Rosal - Noticias O Rosal\nNov 26, 2019 Baixo Miño, Casa do Río, Feira de San Gregorio, Heraldo Guardés, Noticias O Rosal, noticiasorosal.es, O Rosal, Río Tamuxe, Tamuxe, Urgal\nPara complementar o capítulo “servizos municipais” da Historia da Vila e Concello do Rosal (inédito), xa que nela vimos ocupándonos dende fai anos, consultamos a prensa da zona, concretamente, o semanario Heraldo Guardés.\nNeste xornal atopamos crónica informativa do corresponsal na vila, dándonos precisamente, a noticia e data da inauguración do matadoiro municipal (1929). Esta é, pois, a súa breve información: “Rosal. Con asistencia de las autoridades, se inauguró el pasado sábado el matadero municipal construido en el Urgal, con arreglo a las disposiciones vigentes en el cual se sacrificó la primera res“. (Heraldo Guardés, nº 1306, 16 de febreiro de 1929)\nAsí, no correspondente pleno, a corporación municipal, que como alcalde presidiu José Mª Alonso Francisco*, por consideralo servizo necesario, acordou a súa creación. Edificaron dito matadoiro, como xa se dixo, no lugar do Urgal, xuradía de Ferreiros, á mesma beira do canal de auga (para servizo do mesmo) inmediato ao río Tamuxe, que dende antigo, movía o popular muíño do Campo.\nEdificio dunha soa planta, dividido en dous compartimentos, sendo a parte máis pequena, xa na entrada do recinto, adicada, tal vez, para oficina (recepción). As súas medidas, aproximadas, son, longo total: 10 m; anchura, 6’50 m; alto total, 7’50 m. Ten tres portas e tres ventás.\nAquela corporación, pois, xulgou necesaria tal mellora no servizo municipal, tanto por razón económica como por comodidade, e tamén, por suposto, para mellor hixiene (antes, segundo nos comentaron, normalmente, se sacrificaban as reses en casas particulares, tal como aínda perdura na memoria e tradición: “Adolfo da Cortadora“).\nBen seguro que tal mellora, foi posible por certo desenrolo da agricultura, do comercio e da gandería. Pois, non sen razón, xa existían en O Rosal diferentes asociacións agro-gandeiras, incluso granxas. (Aínda existiron no Concello varias cooperativas, sindicatos e granxas. Foi moi coñecida a “Granxa do Priorato” con touro semental, nomeado popularmente “Brillante”).\nOutra razón e proba positiva que xustifica tal necesidade e mellora son, por exemplo, as feiras de gando e o mercado dominical, na Praza do Calvario. As feiras, en principio, eran o 18 de cada mes; e a última, máis recente, o día 2 tamén de cada mes. Se celebraban naquela Praza; logo foron trasladadas arredor de 1957 ao lugar inmediato do “Cruceiro da Moreira”, hoxe diríamos, era ao final da avenida do escritor e poeta Julio Sesto. Neste último lugar contábase cunhas arcadas para acollerse das choivas; unha báscula para pesar o gando, etc.\n*José María Alonso Francisco (O Cuncho) de San Miguel de Tabagón, xunto con José Sánchez García, foron defensores da agricultura, da repoboación forestal, da Hermandad de Labradores y Ganaderos, etc. A súa biografía, no BIM (Boletín Informativo Municipal), n º 16, ano 1991. A de Sánchez García, tamén no BIM, nº 6, ano 1989\n(NOTA: No seguinte artigo, a propósito do Matadoiro e das Feiras, falaremos da antiga, popular e anual de San Gregorio de Pías).


O físico inglés Roger Penrose recollerá o Premio Fonseca o 23 de novembro - Noticias. Concello de Santiago de Compostela\nO físico inglés Roger Penrose recollerá o Premio Fonseca o 23 de novembro\nJuan Casares Long, Xerado Conde Roa e Jorge Mira.\n13/10/2011 Logo da visita en xuño do Premio Nobel de Medicina Richard Roberts, o Programa ConCiencia 2011 traerá a Santiago proximamente a dúas novas figuras científicas de primeira orde. O 10 de novembro visitará a cidade o Nobel de Química en 2005, Richard Schrock, e o 13 de decembro farao o de Física en 1979, Sheldon L. Glashow. Pola súa banda, Roger Penrose recollerá o Premio Fonseca o 23 de novembro.\nO programa destas visitas presentárono alcalde de Santiago e presidente do Consorcio, Xerardo Conde Roa; o reitor da USC, Juan Casares Long; e o profesor da USC e responsable de ConCiencia, Jorge Mira. Anunciaron que o primeiro dos ilustres visitantes será Richard Schrock (1945, EE.UU.) quen mereceu o Nobel polo desenvolvemento do método da metátese na síntese orgánica que permite cambiar átomos de lugares. Este achado abre a porta á construción de moléculas sen máis límite que a propia imaxinación, máis aló do que existe na natureza (a imaxe usual para ilustrar este mecanismo de intercambio atómico para compoñer novas moléculas é a dun baile no que as persoas poden cambiar de parella). O seu descubrimento tivo inmediata aplicación na industria farmacéutica e na do plástico.\nSchrock, que traballa no Instituto Tecnolóxico de Massachussets (MIT), pronunciará o 10 de novembro unha conferencia co título Todo sobre o Premio Nobel de Química 2005.\nO 13 de decembro participará en ConCiencia unha das lendas vivas da ciencia, Sheldon L. Glashow. Este físico estadounidense conseguiu un dos pasos máis importantes da física, como é unificar dúas interaccións fundamentais da natureza: o electromagnetismo e a forza nuclear feble responsable da radioactividade. A súa investigación valeulle en 1979 o Premio Nobel.\nA súa visita coincide co recente anuncio dun experimento no CERN que parece indicar que os neutrinos superan a velocidade da luz, algo que precisamente Glashow -un dos principais expertos no tema- refuta nun estudo que acaba de publicar.\nA conferencia deste profesor da Universidade de Boston –ás 20:00 horas no Auditorio Novacaixagalicia (Preguntoiro, 23)- levará por título ‘Unha breve historia da física de partículas’.\nNese mesmo auditorio, o físico matemático inglés Roger Penrose (Inglaterra, 1931) recollerá o 23 de novembro o IV Premio Fonseca nunha cerimonia na que pronunciará a conferencia Mirando a través do Big Bang cara a outro mundo. Penrose colle a estela de Stephen Hawking, James Lovelock e David Attenborough na consecución dun galardón co que o Programa ConCiencia recoñece a magnitude da repercusión social da acción divulgativa da ciencia.\nMembro da Royal Society de Londres, en 1990 gañou o Science Book Prize e dous anos antes compartiu con Stephen Hawking o Premio Wolf en Física, considerado a antesala dos Nobel. Precisamente en 1965, en Cambridge, probou con Hawking, con quen ten varias obras publicadas, que as singularidades poden formarse a partir do colapso de inmensas estrelas moribundas.\nMoito tempo antes, en 1965 como estudante, o novo Premio Fonseca reinventou a inversa xeneralizada, máis coñecida como a inversa Moore-Penrose. Outro descubrimento produto das súas investigacións nos anos sesenta sería a hipótese de censura cósmica, que propón que o universo nos protexe da impreditibilidade das singularidades como os buratos negros ocultándoos da vista. Resolver isto é un dos problemas máis importantes na teoría da relatividade.\nÉ importantísima tamén a "teselación de Penrose" (ou "chan de baldosas de Penrose"), unha xeometría non periódica que cobre o espazo e que é a base teórica sobre a que se asenta o descubrimento dos cuasicristais, recoñecido este mesmo ano co Premio Nobel de Química (a Academia Sueca recoñeceu explícita e claramente o papel clave de Penrose na apertura deste campo).\nO xurado considerou ademais a publicación en 2006 do seu libro O camiño á realidade: Unha guía completa ás leis do universo, que constitúe un dos mellores manuais de divulgación dos últimos tempos. Entre os premios recibidos por Penrose destacan as medallas Eddington en 1975, Dirac en 1989 e a Albert Einstein en 1990; o Premio Naylor en 1991 ou a importante Medalla Copley en 2008.


Desde Alianza polo Autoconsumo presentamos alegacións para un autoconsumo compartido e de proximidade real e efectivo - Amigos da Terra\nHome/Novas de Clima e Enerxía, Sen categorizar/Desde Alianza polo Autoconsumo presentamos alegacións para un autoconsumo compartido e de proximidade real e efectivo\nAs alegacións afundan na necesidade de evitar as barreiras que supoñan un freo ao desenvolvemento do autoconsumo no noso país e inciden en cambios no texto que propicien que a súa modalidade compartida e de proximidade deséñese de forma realmente efectiva.\nO Real Decreto que finalmente se aprobe debe desenvolver cantas medidas sexan necesarias para que se garanta o exercicio do dereito de todos e todas a producir, consumir, compartir, xestionar ou vender a súa propia enerxía.\nDesde a Alianza polo Autoconsumo, formada por máis de 40 organizacións sociais, ambientais, empresariais e sindicais, entre elas Amigos da Terra, presentamos ao Ministerio para a Transición Ecolóxica (MITECO) nosas alegacións á “Proposta de Real Decreto polo que se regulan as condicións administrativas, técnicas e económicas do autoconsumo”.\nRecoñecemos que a proposta de Real Decreto presentada polo Ministerio para a Transición Ecolóxica é un paso adiante para lograr un marco regulatorio óptimo e estable para o autoconsumo con enerxías renovables. Con todo, identificamos unha serie de melloras, entre elas, as que se refiren ao autoconsumo compartido e de proximidade, fundamentais para que o autoconsumo desenvólvase a gran escala e convértase nunha ferramenta válida para a democratización da enerxía, a protección das persoas vulnerables, a competitividade e lóitaa fronte ao cambio climático.\nAs organizacións insistimos en eliminar os obstáculos e barreiras burocráticas que se detectaron no borrador de Real Decreto sometido a exposición pública. Entre elas, alégase que resulta fundamental simplificar a tramitación coa compañía distribuidora de electricidade nas instalacións con excedentes.\nNo texto presentado ao MITECO, identificamos dúas condicións que se consideran excesivamente restritivas e que impedirían unha implantación ampla e socialmente xusta do autoconsumo. Por unha banda, limitar a un máximo de 500 metros a distancia entre as instalacións de produción aos puntos de consumo asociados; e por outro, restrinxir o autoconsumo a instalacións na rede de baixa tensión, deixando fose un número importante de edificios conectados á rede de media tensión. Estas dúas restricións, ademais de arbitrarias e de difícil comprobación práctica, impiden ou restrinxen de feito dúas aplicacións moi relevantes: 1) o autoconsumo compartido en polígonos empresariais e industriais, pois ben puidese suceder que houbese naves situadas a máis de 500 metros da nave onde se sitúa a instalación de produción; e 2) o autoconsumo en edificios públicos próximos. Este último é especialmente importante na loita contra a pobreza enerxética, pois permitiría que os concellos utilizasen as propias cubertas municipais para compensar a enerxía consumida polas persoas en situación de vulnerabilidade.\nAsí mesmo, reclamamos unha definición da “compensación simplificada” que garanta sen dúbida que os particulares e pequenos negocios poidan compensar os seus excedentes de enerxía na súa factura da luz sen que se considere unha actividade económica suxeita a obrigacións fiscais.\nRespecto dos criterios de repartición do autoconsumo compartido, pedimos que se modifique o texto para permitir unha verdadeira compartición de enerxía e non só de instalacións, como se propón. Insistimos na necesidade de repartir a enerxía mediante coeficientes variables, hora a hora, para asegurar o obxectivo de que se maximice o autoconsumo compartido, e evitar así unha gran demanda na rede mentres haxa poucos excedentes.\nPor outra banda, xorde a necesidade de regular a integración dos participantes de autoconsumo compartido, nunha comunidade enerxética, de forma que os axentes implicados na xestión, especialmente a distribuidora, conten cunha figura de referencia para a interlocución.\nPor último, desde a Alianza polo Autoconsumo consideramos que no borrador do Real Decreto non queda suficientemente claro como será o proceso completo de tramitación das instalacións, que deberá estar perfectamente aliñado co que se aprobe no Real Decreto de Acceso e Conexión.\nAs organizacións da Alianza instamos o Goberno a introducir os cambios propostos, aprobar o Real Decreto nas próximas semanas e pór en marcha unha campaña publicitaria para difundir os beneficios do autoconsumo como un elemento crave na democratización e descentralización do modelo enerxético, así como na loita fronte á pobreza enerxética e o cambio climático.


Noticias Sanidade Pública Mesas Sectoriais RESUMO MESA SECTORIAL DO 22/12/2011\nProxecto de Orde pola que se regula a notificación do recibo mensual de haberes por medios electrónicos no ámbito da Administración Autonómica de Galicia.\nUnha vez revisado o Proxecto, infórmase de que é de aplicación en Función Pública pero non no Sergas. O Sergas ten o seu propio sistema de notificación (FIDES) que xa minimiza a existencia de recibos da nómina en papel.\nDende CIG solicitamos que se regule o procedemento de xustificación das IT (xa que algunhas xerencias non admiten os xustificantes médicos e esixen parte de baixa dende o 1º día), quedaron en que o valorarán para poder incluilo na seguinte Mesa Sectorial.\nLembrámos o compromiso de que a instrucción do pago fraccionado do CPV pasara por Mesa antes de fin de 2011, e contestan que aínda non teñen a normativa elaborada, polo que queda para máis adiante.\nExpoñemos un caso en Monforte onde a un traballador temporal, cun contrato de 3 días (29,30 e 31) non lle abonaron o día 31 do mes de outubro porque segundo a Xerencia os días 31 non se abonan. Quedaron en revisar o caso concreto.\nPreguntouse se sería posible que unha persoa en comisión de servizos poida incluirse nas listas de promoción interna do centro onde está en comisión. Nun principio consideran que non, pero van a revisalo.


BIBLIOTECA PINO MANSO: Suxerencias para o verán\nXa temos preparadas as guías de lecturas para este verán de primeiro ciclo e segundo ciclo da ESO, de maneira que mañá, xunto cos boletíns das notas, vos sexan entregadas pol@s titores e titoras. Esperamos que sírvan de orientación se vos apetece mergullarvos nunha boa historia. Tede en conta, que aínda que o verán parece corto, sempre pódese atopar tempo para os bos libros.\nE falando do tempo.., como hoxe non acompaña en O Porriño, querémosvos deixar esta imaxe do solpor non dunha praia de California, senón da cercana Vigo: a praia de Samil, coas Illas Cíes ao fondo. Bonita, verdade?\nFELICES VACACIÓNS A TOD@S E VÉMONOS Á VOLTA!!


A primeira farmacia en Bajo Andarax que ten desfibrilador\nNovas de proxectos de salvavidas\nNovas e actividade sobre a cardioprotección\nProxecto de salvavidas\tnoticia\t Xaneiro 27 2020\t Visitas: 575\nOs profesionais recibiron o curso esencial do soporte vital básico e o uso do DEA\nCardioprotectamos a primeira farmacia en Bajo Andarax instalando un desfibrilador nas súas instalacións. Esta acción está destinada a axudar aos veciños da comarca en situacións de parada cardíaca e evitar grazas a este dispositivo situacións que poden levar á morte.\nA farmacia Viator Plaza foi a primeira en instalar o dispositivo DESA (desfibrilador semiautomático) e recibiu o Curso SVB (Basic Life Support) e uso do DEA. O modelo desfibrilador elixido para protexer esta farmacia foi o modelo Zoll AED Plus. É un dos modelos máis avanzados do mercado, que conta con Real CPR Help, unha ferramenta exclusiva de feedback de CPR que pode supervisar a calidade da CPR e proporcionar comentarios en tempo real sobre a profundidade e frecuencia da compresións no peito.\nA morte súbita ou a parada cardíaca é un problema que se produce inesperadamente e con relativa frecuencia en España. No noso país rexístrase 1 morte cada 20 minutos. Máis de 30.000 anuais. En moitos casos isto ocorre porque o corazón se detén como consecuencia dunha arritmia letal. O rápido recoñecemento da situación e o uso precoz do desfibrilador é fundamental para reverter esta situación. O tempo é vital para unha persoa que sofre unha parada cardíaca, xa que cada minuto que pasa sen iniciar manobras de RCP e usar o desfibrilador reduce as posibilidades de supervivencia nun 10%. Por este motivo, tanto o Consello Español de Reanimación Cardiopulmonar como a Sociedade Española de Cardioloxía defenden a instalación destes dispositivos nas farmacias.\nDado que o 80% dos casos prodúcense en casas ou en vías públicas, só é posible axudar inmediatamente a estas persoas mediante o uso de DESA por parte das testemuñas ou das primeiras partes intervidas.\nA velocidade é un factor esencial para aumentar a taxa de supervivencia antes dun paro cardíaco. O atraso no inicio de manobras de RCP ou no uso do desfibrilador causa danos neurolóxicos e as consecuencias poden ser irreversibles. A maioría das detencións cardíacas fóra do hospital, por desgraza, non sobreviven antes de chegar ao hospital\nPor iso, o coñecemento sobre a reanimación cardiopulmonar básica é esencial, ademais do uso destes dispositivos.\nSe o uso deste tipo de desfibrilador se produce aos 3 minutos da parada cardíaca, a supervivencia aumenta máis do 70% e se se usa en menos de 5 minutos, as posibilidades aumentan ata o 50%.


Alimentación infantil: O primeiro ano de vida, clave para un crecemento e un desenvolvemento axeitado | Revista | EROSKI CONSUMER\nAlimentación infantil: O primeiro ano de vida, clave para un crecemento e un desenvolvemento axeitado\nO primeiro ano é o período de crecemento e desenvolvemento máis rápido na vida do neno e cando este é máis inmaduro e vulnerable.\nPor esto, é especialmente importante asegurarlle unha alimentación suficiente e axeitada, co triple obxectivo de satisface-las súas necesidades nutritivas, previr e/ou tratar diversas situacións patolóxicas e crear uns bos hábitos alimentarios. As pautas nutricionais veñen marcadas polas recomendacións e informes técnicos da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO), o Comité de Nutrición da Academia Europea de Pediatría e o Comité de Nutrición da Sociedade Europea de Nutrición e Gastroenteroloxía Pediátrica (ESPGAN), e adáptanse a tres etapas ben diferenciadas:\nPeríodo lácteo. O leite é o seu único alimento, sexa leite humano ou artificial. Desde o nacemento ata os 4-6 meses aproximadamente. Durante este período, o lactante é capaz de succionar e deglutir, pero aínda non desenvolveu a capacidade de dixerir certas proteínas e os seus riles non son capaces de soportar cargas osmolares excesivas (líquidos moi concentrados en partículas: sales minerais, glicosa...). O recén nado non nace sabendo mamar pero desenvolve esa capacidade nas primeiras 48 horas de vida. O reflexo de succión ten a máxima resposta ós 20-30 minutos despois do parto e debería ser aproveitado.\nPeríodo de transición, destete ou BEIKOST. A partir do cuarto mes de vida. Neste período vanse introducindo con prudencia alimentos non lácteos, preparados de forma axeitada en consistencia e cantidade, para non altera-lo ritmo de maduración dixestiva e renal, así como o progresivo desenvolvemento neuromuscular. Esta etapa debe favorece-lo desenvolvemento dos sentidos de modo que se pode pasar da succión á culler, o que permitirá saborear mellor, e cambia-la textura, de líquido a triturado, e cando xa teña dentes a torado.\nPeríodo de maduración dixestiva. A alimentación debe adaptarse á capacidade dixestiva e ó estado de desenvolvemento fisiolóxico e neuromotor, facendo paulatina a introducción de alimentos. A capacidade gástrica do recén nado é de 10 a 20 mililitros (mL) e aumenta durante o transcurso do seu primeiro ano ata os 200 mL, o que vai permitir que o neno faga comidas máis abundantes e menos frecuentes.\nLactación materna. A lactación é, ou debe ser, a principal fonte de alimento a esta idade, exclusiva nos primeiros meses, xa que o leite de muller se adapta perfectamente ás necesidades nutricionais e ás características dixestivas dos lactantes ata a introdución da alimentación complementaria.\nIntroducción da alimentación complementaria:\nO leite como alimento único a partir dos seis meses non proporciona a enerxía e nutrientes que precisa o lactante a partir desta idade, e ademais, como as súas funcións dixestivas maduraron, deben incluírse novos alimentos na súa dieta, seguindo unhas normas regradas. Non está xustificado introducir novos alimentos antes dos tres meses, aínda que tampouco é aconsellable facelo máis tarde dos seis, porque a falta de diversificación é motivo frecuente de perda de apetito, á vez que se desaproveita unha época moi válida para a educación do gusto e o coñecemento dos alimentos básicos que lle permitirán ó bebé adaptarse a unha alimentación equilibrada, variada e suficiente. Debe irse substituíndo, dunha en unha, as tomas de leite que recibe o lactante polos distintos compoñentes dunha alimentación complementaria (papa de cereais, froita, puré de verdura...), de forma paulatina, con intervalo suficiente para que o neno vaia aceptando os novos alimentos, probando a súa tolerancia antes de introducir un novo e dándolle tempo á adaptación do seu organismo. Neste período é moi importante permitir que a cantidade de alimento poida variar dun día a outro e dunha semana a outra, segundo o apetito.\nIntroducción de novos alimentos un por un\nOs cereais. Introdúcense ós 4-6 meses. Nunca antes dos catro. Primeiro será sen glute para evita-las sensibilizacións e intolerancias a esta proteína (o trigo, avea, centeo e orxo conteñen glute; o arroz e o millo, non) e a partir dos 7-8 meses poden mesturarse. Os cereais contribúen á achega enerxética, son fonte de proteínas, minerais, vitaminas (tiamina especialmente), ácidos graxos esenciais e hidratos de carbono de absorción lenta, polo que permiten un maior espaciamento das tomas. Non obstante, ó tratarse dun alimento calórico, existe risco de sobrealimentación se se abusa do seu consumo. Para preparar papas debe empregarse o leite habitual e engadi-lo cereal necesario, mantendo así a achega mínima de 500 centímetros cúbicos de leite diarios. Son menos recomendables os preparados que conteñen de orixe cereais e leite e se preparan con auga, xa que é máis difícil calcula-la cantidade de leite usado.\nAs froitas.Empezarase a partir dos 4-6 meses cunha papa de froitas pola súa achega vitamínica, nunca substituíndo unha toma de leite, senón complementándoa. Deben empregarse froitas variadas (laranxa, mazá, pera, uva, ameixa...), para educa-lo gusto, e é preferible evita-las máis alerxénicas como o amorodo ou o melocotón. Adoitan introducirse despois de conseguida a aceptación dos cereais, aínda que pode facerse ó revés, primeiro a froita e despois os cereais. Non deben adozarse con azucre e non se incorporarán galletas ata despois dos sete meses, xa que estas conteñen glute.\nAs verduras e patacas. Irán introducíndose a partir dos seis meses buscando a súa achega de sales minerais. Primeiro pode darse o caldo engadido ó biberón do mediodía, despois verduras soas en puré, complementadas con leite. Deben evitarse ó principio as verduras con alto contido en nitritos como remolacha, espinacas, acelgas e nabos, e decantarse por patacas, feixóns verdes, cabaza pequena, etc. para máis tarde introduci-las demais. Pode engadirse unha culleriña de aceite de oliva ó puré, pero nunca sal. Deben cocerse con pouca auga e aproveita-lo caldo da cocción, no que quedan disoltos parte dos sales minerais. Ó inicio, recoméndase evita-las verduras flatulentas (col, coliflor, nabo) ou moi aromáticas (allo, espárragos). Déronse casos en nenos pequenos que consumiron vexetais requentes, nos que a súa pel se volve azulada, debido a que se ve afectado o transporte de osíxeno, un cadro aparatoso pero que non reviste gravidade co tratamento axeitado. Tamén hai risco de que se produza esta situación se se conservan as verduras cocidas na neveira máis de 48 horas.\nCarnes.Preferiblemente as menos graxas, empezando polo polo e nunca antes dos seis meses, nunha cantidade de 10-15 gramos por día e aumentando 10-15 gramos por mes, máximo de 40 a 50 gramos, mesturada e batida a carne coas verduras. Posteriormente introdúcese a tenreira e o año. Achegan proteínas de alto valor biolóxico, lípidos, ferro, zinc e certas vitaminas. As vísceras (fígado, miolos, etc.) non teñen vantaxes sobre a carne magra e achegan exceso de colesterol e graxa saturada.\nPescados. Nunca antes dos nove meses debido á súa maior canpacidade de provocar alerxia, e se o bebé ten antecedentes familiares de alerxia alimentaria, mesmo ata pasado o ano de vida. A partir desta idade, o pescado pode substituír algunhas tomas da carne. É conveniente empezar por pescados brancos.\nOvos. Nunca crus. Introducirase primeiro a xema cocida sobre o noveno mes; inicialmente un cuarto, á semana seguinte media e ó mes enteria, engadida ó puré do mediodía, para toma-lo ovo enteiro (coa clara) cara ós doce meses. Pode substituí-la carne, tomando 2-3 unidades por semana. A xema é boa fonte de graxas, ácidos graxos esenciais, vitamina A, D e ferro. A clara proporciona principalmente proteínas de alto valor biolóxico, pero entre elas atópase a ovoalbumina, con gran capacidade de provocar alerxias.\nLegumes. Engadidas ó puré de verduras a partir dos 18 meses. Se se mesturan con arroz ou outros cereais, substitúen a carne, e pódense tomar así ata dúas veces por semana.\nIogures. A partir do oitavo mes; natural sen azucrar, como complemento ou mesturado coa papa de froitas da merenda.\nAzucres refinados, mel e outros doces. Non é recomendable o consumo de azucre, pois a dieta do bebé ten unha achega axeitada de hidratos de carbono. É moi importante non alimenta-los lactantes con mel nin xarope de millo debido a que estes alimentos se identificaron coma as únicas fontes dietéticas das esporas do Clostridium botulinum e, a esta idade, non teñen a inmunidade para resisti-lo desenvolvemento destas esporas causantes do botulismo.\nAuga. Mentres o lactante recibe só leite materno ou fórmula adaptada, non adoita requirir líquidos adicionais, salvo en situacións extremas de calor ou perdas aumentadas (febre, diarrea). Pola contra, cando se introduce unha alimentación complementaria ó supoñer esta unha maior carga renal de solutos (substancias disoltas en líquido: sales minerais, glicosa...) non basta cos líquidos achegados polo leite e outros alimentos e debe ofrecérselle ó neno auga con frecuencia.\nLeite de vaca. Nunca se introducirá antes do ano, e cando se inclúa na dieta deberá ser enteiro, pola súa achega de vitaminas liposolubles e graxas, salvo que haxa recomendación médica que especifique outra cousa.\nRitmo de crecemento e desenvolvemento\nAlgúns parámetros antropométricos orientan e serven para comprender por qué as necesidades nutritivas nesta etapa son proporcionalmente tan superiores ás da persoa adulta.\nPeso: Durante o primeiro ano de vida triplícase o peso do nacemento.\nTalle: Pasa de 45-50 centímetros (cm) ó nacemento a 75-80 cm ó ano de vida, mentres que o segundo ano só aumenta uns 20-25 cm, e despois 7-10 cm por ano.\nIdade de introducción dos distintos alimentos na dieta do lactante\nLeite de inicio\nCereais sen glute\nCereais con glute\nZumes de froita\nFroita en papas\nIogur natural sen azucrar\nXX: a introducción dos alimentos é opcional neste mes, pode aprazarse ata o mes marcado coa cor X.\nX: Neste mes é recomendable a introducción dos alimentos.


Onde podes doar xoguetes en Nadal | Consumer\nOnde podes doar xoguetes en Nadal\nCruz Vermella Mocidade pon en marcha unha campaña de doazón de xoguetes para nenos de familias con escasos recursos\nImaxe: 메르헨 Marchen\nMáis de 2.700 puntos de recollida en 49 provincias. Este é o dispositivo habilitado por Cruz Vermella Mocidade en todo o país para lograr que mais de 80.000 nenos en situación de dificultade social non queden sen agasallos este Nadal. O obxectivo é recoller máis de 120.000 xogos e xoguetes que han de ser “novos, non bélicos, non sexistas e, preferiblemente, educativos”. Máis de 2.750 persoas voluntarias xa se puxeron ao choio para recibir todos os artigos. O último día de entrega é o próximo 22 de decembro.\nImaxe: ??? Marchen\nSitios onde doar xoguetes\nCruz Vermella Mocidade puxo de novo en marcha a campaña de recollida de xoguetes para nenos e mozos que, doutro xeito, non recibirán agasallos este Nadal. Coa lema “Non é polos Xoguetes: A túa solidariedade, os seus dereitos”, esta iniciativa exponse recoller xogos e xoguetes para repartir entre miles de pequenos e adolescentes. A todos eles quéreselles garantir o xogo, considerado un dereito dos menores que non todos poden cumprir. Para axudarlles a conseguilo, habilitáronse dúas posibilidades de doazón.\nAs oficinas locais de Cruz Vermella manteñen abertas as súas portas para facer provisión dos bonecos e xogos que se entreguen do 4 ao 22 de decembro nas súas instalacións. Os puntos de recollida consúltanse nesta ligazón, de modo que as persoas interesadas en colaborar confirmen o lugar exacto onde deixar os artigos.\nAs oficinas de Correos colaboran coa campaña por segundo ano consecutivo e recollerán xoguetes do 8 ao 19 de decembro, en todo o territorio nacional. As oficinas consúltanse neste localizador para saber con exactitude onde deixar os xoguetes.\nDesta forma, disporase de máis de 2.700 puntos de recollida onde depositar os artigos que Cruz Vermella distribuirá este ano.\nQue xoguetes pódense doar\nÉ habitual que, cando se pensa en doazón, máis de xoguetes, veña á mente case de maneira automática a entrega de xoguetes usados, é dicir, aqueles que temos en casa e xa non se utilizan. Eses que se quedaron obsoletos ou ben teñen algún dano motivado polo paso do tempo.\nNon se aceptan xogos nin xoguetes usados, senón que han de ser novos e adecuados para cada idade\nCon todo, non son estes os xoguetes que se espera recibir nesta campaña. Do mesmo xeito que o ano pasado, os xogos e xoguetes que se doen han de ser “novos, non bélicos, non sexistas e, preferiblemente, educativos para promover entre os máis pequenos principios e valores educativos que fomenten a aprendizaxe e a convivencia”. Así o precisa Cruz Vermella Mocidade.\nEn primeiro lugar, quérese que todos os nenos reciban un xoguete digno, que cumpra coa normativa europea en materia de seguridade, non favoreza as actitudes violentas das que se protexe aos pequenos, fomente valores como o compañeirismo e non faga distincións de sexo. O que menos importa é o custo económico do agasallo. Valóranse os xoguetes que favorezan un consumo responsable ao estar fabricados, entre outros, con materiais reciclados e respectuosos co medio ambiente.\nPara adquirir os xoguetes adecuados, tanto para doar como para regalar a familiares e amigos, Cruz Vermella Mocidade lanzou o espazo web www.eljugueteeducativo.com, un site con información e consellos prácticos para comprar os xoguetes “realmente seguros para cada etapa do desenvolvemento”, ademais de acceder a toda a información da campaña.\nA que nenos entregaranse os xoguetes\nOs nenos e mozos que recibirán os artigos recolleitos por Cruz Vermella serán aqueles cuxas familias resultaron máis afectadas pola crise ou cuxa situación se agravou neste contexto. Sen intención de victimizar, quérese chegar a máis de 80.000 nenos, nenas e adolescentes entre 0 e 17 anos que viven nunha situación de “privación material severa”. Isto é:\nNon poden pór a calefacción no inverno.\nNon poden comer alimentos con proteínas, polo menos, tres veces por semana.\nNon poden facer fronte a gastos imprevistos.\nNon poden acceder a un xoguete adecuado á súa idade, nin ás súas características de desenvolvemento.\nUn 35,5% das persoas atendidas por Cruz Vermella enmárcase nestas circunstancias. “As familias ven obrigadas a cubrir outras necesidades básicas antes que a adquisición dun xogo ou un xoguete”, sinala a organización, empeñada en cubrir tamén esta carencia porque, explica, “a infancia é un dos colectivos que máis están a sufrir os efectos da crise socioeconómica no noso país”.\nCo fin de prestar unha mellor atención, en setembro identificouse ás familias cuxos fillos e fillas recibirán os agasallos. Seleccionáronse entre aquelas con as que traballa Cruz Vermella ou derivaron as Administracións Públicas. Unha vez que se recollan os xoguetes, persoas voluntarias clasificaranos por idade e tipoloxía para entregalos despois ás familias.


o ollo da vaca: traballo de fin de semana (capítulo 1)\nestava por dizer-lhe que se a pilícula é de cinema podiamos combinar porque aborreço cá, e já vê, o ridículo pode fazer-se a qualquer idade :-)\neu pensaba en pilícula de sofá pero ben, pode ser. pero non teño nin idea do que se pode ver hoxe en humidtown.\nfaga unha oferta por correo-e, por favor.\noia. i.a. estáballe botando unha ollada á carteleira e non parece dar para moito (quitadas as que xa vin...\nvostede que opina?\npor certo, para contactar por correo-e busque, busque na portada do blog e atopará.\n:-D Quero esa lista JÁ!!!\nja ja... ja...\ndivertiríame máis alto se non estivese tan canso... ;-)\nlevo xa dez horiñas sentado aquí e xa me está chegando.\no máis triste é que mañá teño que seguir porque vacas e touros foden sen condón. xa que logo, mañá tocará ocuparse de partos, lactacións... esas cousas...\nE a lista esa pon o nome da vaca, a raza e todo iso? Non sabía eu que fose vaca vacóloga... :-p Teño eu un compañeiro que se dedica a estimular a fodenda dos cervos, usa vaxinas artificiais para capturarlles o seme e cousas así, son ben paveros os humanos, non?\npon, mr. pito, pon. pon o nome, a raza, a data de nacemento... pero non están todas as que son. só as que participan nun programa da xunta... e son case todas da mesma raza.\nprometo para máis tarde algunha relación de nomes curiosos ou populares.\nDebe ser un traballo laborioso e agotador non si? Ten que gustarlle\nPor certo gústame moito a foto da vaca.\nben, chegados a esta altura do traballo, sobre todo é un exercicio de paciencia.\ntrátase de lanzar un proceso, agardar a que remate, revisar os resultados e lanzar o seguinte.\nmusiquiña, unha novela e o fascinante blogmillo.\nhai traballos ben peores, abofé.\na foto está collida desta web e, se a información oculta non minte foi feita por pepa losada na feira de gando de vilaronte, en foz.\nSinto decirlle que non hai feira de gando en Vilaronte a información oculta parece que "minte". A feira de gando é na Espiñeira.\npode ser, en todo caso, púxenme en contacto cos administradores do sitio ese do que quitei a foto e eles tamén a colleran de sabediós onde.\nque veña o mostro do canon e nos bote unha bronca.\nNon mente a bicha, que se andaron a pedir 500 dos antigos billetes-herba ás festas parroquiais polos dereitos de autor das cancións interpretadas polas orquestras, vexo ben capaz a Teddy Batista de serrarlle os cornos polo da foto...


Todos os métodos eficaces para loitar contra a rata-toupa en pradeiras e cultivos - Campo Galego\nInicio / Carne / Todos os métodos eficaces para loitar contra a rata-toupa en pradeiras e cultivos\nA colocación de postes verticais nas fincas para fomentar a presenza de aves rapaces, o uso de cans detectores ou a eliminación dos roedores mediante a introdución de pastillas de fósforo de aluminio nas toupeiras son algunhas das alternativas ante a 'Arvícola terrestris'\nCampo Galego 12/11/2019 10:54 a.m.\nDanos provocados pola rata-toupa nunha gandeiría de carne en extensivo en Triacastela\nA praga da rata-toupa avanza por concellos da montaña de Lugo sen que a Xunta de Galicia adoptara até o momento medida algunha para freala. Polo de agora, afecta principalmente a pradeiras pero poderían verse afectados tamén outro tipo de cultivos, como patacas e plantacións de horta, froiteiras ou mesmo repoboacións forestais, como acontece xa noutros lugares de Europa que conviven con este roedor.\nOs danos provocados na agricultura e a gandería pola Arvícola terrestris levaron ao Ministerio de Agricultura a aprobar fai unha década o Real Decreto 409/2008, de 28 de marzo, polo que se establece o programa nacional de control das pragas da toupiña de campo (Microtus arvalis) e outros microtinos. Sen embargo, a súa aplicación corresponde ás comunidades autónomas, previa declaración da praga no seu territorio, como fixo por exemplo o Goberno do Principado de Asturias fai dous anos.\nÉ dicir, calquera programa de actuación contra a rata-toupa nos concellos afectados, máis alá das medidas que poidan levar a cabo os propios gandeiros cos seus propios medios, pasaría pola declaración da praga por parte da Xunta de Galicia.\nFalamos con técnicos sobre os métodos dispoñibles para loitar contra a Arvícola terrestris, das experiencias levadas a cabo noutras comunidades españolas e noutros países europeos e dos resultados acadados.\nFósforo de aluminio: un método efectivo cun custo de 200 euros por hectárea\nPablo Menéndez Bada é técnico agrícola na cooperativa asturiana Campoastur. Levan varios meses aplicando un método efectivo para loitar contra a rata-toupa, que na comunidade veciña afecta tanto a pradeiras como a plantacións de mazá de sidra.\nEmpregan fósforo de aluminio con moi bos resultados. “Aplicado nunha zona e mediante unha única aplicación logra matar entre o 96 e o 98% dos individuos. Os animais que quedan son logo eliminados mediante outros métodos, como o trampeo”, explica Pablo.\nO fósforo de aluminio non deixa residuos e actúa en dous días, logrando eliminar entre un 96 e un 98% das ratas\nO custo deste tratamento é duns 200 euros por hectárea. O tratamento debe ser efectuado por persoal cualificado co título de fumigador. “Dúas persoas poden tratar unha hectárea nun día”, indica. O problema, di, é que “non se pode garantir canto tempo vai tardar en volver a haber ratas nesa parcela” debido, entre outros factores, a contaxios desde outras zonas próximas afectadas. Así aconteceu nalgunha das fincas que trataron nestes meses. E o feito de tratar, mediante fósforo de aluminio toda a zona infestada neste momento na montaña de Lugo, unhas 2.000 hectáreas, sería “inabarcable”, recoñece.\nO fósforo de aluminio, que comezou a ser empregado como arma química polo exército americano na Segunda Guerra Mundial contra os alemáns, vén en pastillas que en contacto coa humidade da terra descomponse, formando un gas chamado fosfina. Este gas ataca á rata a través da súa inhalación mediante a respiración, polo que o modo de emprego consiste en meter as pastillas nas galerías taponando logo as bocas e deixando actuar o produto durante dous días.\nA lexislación europea non permite o uso de velenos anticoagulantes ao aire libre\nOs primeiros ensaios con fósforo de aluminio foron levados a cabo fai un ano polo servizo de Sanidad Vegetal do Principado e varias empresas en Asturias dedícanse a aplicar xa este tratamento, explica Pablo, que conta que na comunidade veciña levan xa máis de 10 anos pelexando contra a praga. “Ao principio empregábase veleno convencional, pero o problema do uso dos biocidas é a segunda inxección, porque as ratas saen á superficie e son comidas por aves rapaces que tamén se envelenan”, di.\nA utilización de velenos anticoagulantes ao aire libre en explotacións agrícolas está prohibida pola lexislación europea e por esta razón produtos a base de anticoagulantes como a bromadiolona e o difenacum non están incluídos no Rexistro de Produtos Fitosanitarios do Ministerio de Agricultura\nPor iso, trala prohibición decretada aos cebos raticidas para uso exterior, quedando estes permitidos exclusivamente para uso en interior, os métodos químicos de control efectivo en pradeiras quedan practicamente reducidos ao emprego de fósforo de aluminio, que non deixa residuos.\nPeches con medio metro enterrado e un metro en superficie\nPablo Menéndez aporta tamén outra solución para evitar a entrada da rata-toupa ás fincas de cultivo e pradeiras: o peche perimetral. “Nós estámolo recomendando para fincas de mazá de sidra, fabas, patacas e outros cultivos de horta, para terras de millo e mesmo para plantacións de piñeiro, que tamén se están vendo afectadas”, explica.\nO valado tería que cumprir ademais unha serie de condicións. “Habería que enterralo medio metro baixo terra e ter un metro en superficie e estar formado por unha dobre malla cinexética máis coelleira”, explica. O custo destas actuacións é elevado, polo que sería factible só en fincas concretas, pero ten un dobre uso: “para o xabarín tamén vale”, razoa.\nA auga é outro dos inimigos da rata-toupa, que morre tamén por inundación das pradeiras\nO peche evita que a rata entre en fincas non afectadas e as colonice, pero tamén serve para a súa erradicación en parcelas xa infectadas. “Colócanse caldeiros de auga e cando os individuos tratan de saír da parcela para irse a outra póñense moi nerviosos e acaban caendo neses baldes onde afogan”, explica.\nA auga é outro dos inimigos da rata-toupa, que morre tamén por inundación das pradeiras.Pero a rata-toupa non se limita só a pacer os pastizais baixo terra , senón que en Asturias está a provocar danos tamén en cultivos de horta como patacas ou fabas e afeccións graves en árbores como maceiras ou piñeiros, aos que roe a raíz en repoboacións novas. “Cando esas árbores medran xa non as ataca porque non quere zonas de sombra”, indica Pablo.\nColocación de postes con niños para aves rapaces en fincas da comarca de Tierra de Campos. Foto: GREFA\nManuel Calvo, ten unha empresa de control de fauna e de pragas especializada no rural, Spartana Control Service, e coñeceu de primeira man a experiencia levada a cabo na comarca de Tierra de Campos, en Castela e León, para o control da praga da toupiña de campo por medio da loita biolóxica con depredadores naturais.\nA nivel europeo a toupiña campesina (Microtus arvalis) está considerada como a praga máis agresiva que existe para a agricultura, provocando importantes perdas económicas durante as súas explosións demográficas cíclicas. Eventos de explosións demográficas desta especie xurdiron nas últimas décadas nas zonas agrícolas de Castela e León, por mor dunha rápida colonización da chaira agrícola do val do Douro desde as zonas montañosas periféricas, que constituían a área de distribución orixinal desta especie na década dos 70.\nColocar un poste cada 100 metros facilita o traballo das aves rapaces\nComa no caso da rata-toupa, o problema derívase da súa dinámica poboacional, suxeita a fenómenos demográficos recorrentes, nos cales expresa o seu enorme potencial reprodutivo, podendo alcanzar en relativo pouco tempo densidades poboacionais moi altas. A toupiña de campo afecta a case calquera cultivo, desde cereais, leguminosas, xirasol, cultivos plurianuais como a alfalfa, ou leñosos como froiteiras ou vide.\nComo en moitos outros países afectados por este problema, a xestión dos brotes de toupiña no caso español baseouse en gran medida na utilización de rodenticidas anticoagulantes, moitos dos cales xa foron prohibidos debido aos riscos ambientais derivados da súa afección a especies non diana, tanto por consumo directo como por consumo secundario ao pasar a través da cadea trófica ata os depredadores. A prohibición da queima de rastrollos, outro dos métodos tradicionais para a loita contra a praga, limitou máis aínda as ferramentas dispoñibles.\nNeste contexto, o proxecto Control Biolóxico de Pragas de Toupiña Campesina en Castela e León, impulsado polo Grupo de Rehabilitación da Fauna Salvaxe Autóctona e o seu Hábitat (Grefa), explorou o uso de alternativas non químicas para tratar de previr as explosións demográficas da toupiña. Por exemplo, a incorporación dunha xestión agrícola consecuente coma o arado de terreos con altas densidades de colonias, a instalación de pousadeiras en colonias activas para facilitar lugares de caza a depredadores ou mesmo a inundación de parcelas.\nUn dos exemplares de aves rapaces reintroducidos polo Goberno navarro para combater a rata-toupa\nComo medida imprescindible integrada neste conxunto de boas prácticas agroambientais está o control biolóxico, facilitando a nidificación a depredadores como o lagarteiro (Falco tinnunculus) ou a curuxa común (Tyto alba), mediante a instalación de caixas niño.\nNesta experiencia, desenvolta experimentalmente desde o ano 2009, demostrouse a súa eficacia como ferramenta de xestión en Castela e León. Todas as zonas de traballo deste proxecto atópanse asociadas á macrocomarca coñecida como Tierra de Campos, que cobre parte das provincias de Palencia, Valladolid e Zamora.\nManuel Calvo explica que “as aves rapaces necesitan un punto no que apoiarse para cazar, polo que a colocación de postes verticais no centro das parcelas facilita a súa actuación”. Indica que no caso galego, especies como a curuxa avelaiona (Strix aluco) ou o miñato (Buteo buteo) son capaces de cubrir desde un punto de apoio arredor de 60-70 metros, polo que propón colocar un poste cada 100 metros nas fincas afectadas e colocar caixas niño para facer reintrodución destas especies nestas zonas. “Habería que artellar un plan neste sentido co beneplácito da Xunta”, indica. Nun proxecto similar está a traballar o Goberno autonómico navarro desde o ano 2015.\nEn Inglaterra empregan cans detectores\nManuel explica que en Inglaterra, onde tamén está extendida a praga da rata-toupa, empregan cans detectores para loitar contra esta especie. “Os terrier ou os bodegueiros andaluces dan moi bo resultado porque cazan as ratas e mátanas”, explica.\nOutro método efectivo son as xaulas de captura, monitorizadas cun sistema de vixiancia por se caese outro animal diferente. Neste caso, propón colocar unha xaula con cebo cada 1.000 metros cadrados de superficie.\nEn todo caso, Manuel indica que “calquera destas opcións son fórmulas lentas”. No caso das aves rapaces, explica, “nun periodo de 8 meses ou un ano veríanse xa os resultados”. “Son dos poucos métodos que temos dispoñibles neste momento”, di, mentres a Xunta non declare a praga e se poidan empregar outros sistemas, como o fósforo de aluminio.\nO laboreo pode ser eficaz, pero non é viable en pradeiras permanentes en costa que serían moi erosionadas pola chuvia\nOutra das alternativas pasaría polo laboreo e renovación das parcelas, que eliminaría unha parte dos individuos asentados nelas. Pero o problema en moitas das fincas afectadas nos concellos da montaña lucense é que se trata de pradeiras permanentes ao seren fincas costentas difíciles de traballar e onde os arrastres pola chuvia son importantes no caso de facer traballos agrícolas.\nPortal específico en Francia e uso xustificado da bromadiolona\nMapa da distribucion da praga da rata-toupa (en cor verde) en Europa\nO problema da Arvícola terrestris é novo en Galicia, pero ao igual que en Asturias, Castela e León e outras zonas da cornixa cantábrica, esta especie é unha vella coñecida dos agricultores e gandeiros noutros países europeos polos danos e perdas que provoca.\nEn Francia, onde cada ano 10.000 hectáreas son devastadas pola rata-toupa, sobre todo nas rexións de Auvergne e Franche-Comté, dispoñen dun portal específico con información e recursos para a loita contra ela. Os organismos públicos que se coordinan a través desta ferramenta calculan que o rendimento forraxeiro mingua nun 50% nas pradeiras afectadas pola praga.\nDada a gravidade do problema, o Goberno francés emitiu a Orde interministerial do 14 de maio de 2014 sobre o control destas poboacións de animais nocivos para os cultivos e as condicións de uso de produtos fitofarmacéuticos que conteñen bromadiolona. No caso francés, o seu uso está permitido de forma “razoada” por parte dos organismos rexionais encargados do control de pragas e cunha serie de limitacións, como por exemplo a súa utilización perto dos cauces fluviais, para evitar o envelenamento dun parente da rata-toupa, a Arvícola sapidus, un pequeno mamífero anfibio que está protexido.\nComo distinguir a Arvícola terrestris da toupa ibérica?\nA Arvícola terrestris cantabriae comparte territorio coa Talpa occidentalis. Gráfico: SERIDA\nA rata-toupa colonizou xa boa parte de Europa e no caso do Estado español exténdese a través da cornixa cantábrica. “Vén de Francia, é invasora e atopa aquí un clima e un chan que lle son propicios. Está xa por toda Asturias, o problema é que a xente confúndea coa toupa común e non a identifica até que hai moita e o problema xa é enorme”, asegura Pablo Menéndez.\nOs montículos de terra da toupa seguen unha liña máis ou menos recta, mentres que os da rata-toupa teñen unha distribución moito máis anárquica\nNa península ibérica conviven dúas especies de toupas, a toupa europea ou común (Talpa europea) e a toupa ibérica (Talpa occidentalis), máis pequena. Da rata-toupa, a Arvícola terrestris (tamén coñecida como Arvícola scherman), tamén existen dúas especies, a Arvícola terrestris cantabriae no noroeste peninsular e a Arvícola terrestris monticola na zona dos Pirineos.\nA distribución xeográfica da Arvícola terrestris cantabriae solápase coa Talpa occidentalis en lugares como Asturias ou Galicia, do mesmo xeito que a Arvícola terrestris monticola, de maior tamaño, tamén coincide coa zona de influencia da Talpa europaea.\nAínda que o tamaño das toupeiras é similar entre as toupas e a rata-toupa, existen tres características que permiten diferenciar cando se trata dun ou doutro animal o responsable. No caso das toupas, a galería de saída á superficie é perpendicular ao chan mentres que no caso da rata-toupa é oblicua. Ademais, os montículos de terra das toupas adoitan distribuirse seguindo unha liña máis ou menos recta mentres que os da rata-toupa presentan unha distribución máis anárquica. As toupas adoitan ademais sacar terróns á superficie, mentres que nos montículos de rata-toupa a terra é máis lisa e sen terróns. Outro signo distintivo das toupas son os carreiros continuos de terra en forma de galería superficial, algo que non fai a rata-toupa.\nO Servicio Regional de Investigación y Desarrollo Agroalimentario (Serida) de Asturias leva anos analizando o comportamento da rata-toupa, así como aportando recomendacións para loitar contra ela. O instituto asturiano alerta nun dos seus estudos do “grande potencial reprodutivo da especie“, o que favorece o seu rápido avance na colonización de novas zonas.\nA rata-toupa alcanza a madurez sexual aos dous meses de vida e reprodúcese de maneira continuada en calquera época do ano\n“Unha recomendación habitual para o manexo da rata-toupa en Asturias era aumentar os esforzos de control poboacional durante o inverno co fin de iniciar a primavera, considerada ata o de agora a principal época de cría, co menor número posible de exemplares reprodutores. Os resultados obtidos indican, con todo, que é necesario desestacionalizar o control, posto que a rata toupeira reprodúcese de maneira continuada durante todo o ano. Isto implica un crecemento poboacional regular a través da incorporación constante de novos exemplares nados nunha mesma parcela ou ben chegados dalgunha outra próxima”, recomendan os investigadores Aitor Somoano, Marcos Miñarro e Jacint Ventura.\nA Arvícola terrestris alcanza a madurez sexual aos dous meses de vida e o seu periodo de xestación é de 21 días, tendo 5 ou 6 partos no ano e entre 2 e 8 crias por parto, o que dá idea da explosiva capacidade de reprodución desta especie. O pico poboacional é cíclico, repetíndose cada 5-6 anos.\nNon lle gustan as zonas de sombra\nA rata toupa é unha especie cavadora que se alimenta fundamentalmente das raíces das prantas. Aínda que a maior parte da súa vida pásaa debaixo da terra, sae á superficie para dispersarse e colonizar novos territorios. É neste momento cando está máis exposta aos seus depredadores naturais, como as aves rapaces, ás que identifica pola sombra que proxectan no chan.\nPasa á maior parte do tempo baixo terra pero sae á superficie para colonizar novos territorios\nPor iso, a rata-toupa prefire zonas abertas onde dea o sol e foxe de zonas de sombra onde non sería quen de identificar deste xeito aos seus predadores. É por iso que as zonas de máis afección están en moitas ocasións no medio das pradeiras e que a existencia de árbores ou peches vexetais nos lindes das fincas actúa como un elemento disuasorio para a súa presenza.\n“Sae á superficie cando hai superpoboación para explorar e colonizar novos territorios. Por iso cando alzanzan o seu pico máximo no número de individuos, de xeito espontáneo a súa presenza redúcese de maneira natural porque abandonan ese lugar para irse a outro”, explica Pablo Menéndez.


As Pléiades son realmente irmás - Ceos Galegos\nCréditos da imaxe: www.aristarco.org\nPoucas veces mitoloxía, tradición e ciencia coinciden. Así é no caso do cúmulo das Pléiades. Na astronomía grega as súas estrelas eran integrantes da mesma familia, pai, nai e fillas. No noso ceo seguen a estar xuntas no mesmo espazo; aí ben altas no ceo de inverno, á dereita e/ou por riba do Touro. Pero resulta que ademais son estrelas que se formaron na mesma nube orixinal. Así aparece ao analizar o seu movemento e a luz que emiten.\nA técnica de analizar a luz emitida por unha estrela chámase espectroscopía. Consiste en dividir a luz emitida nas súas compoñentes de cor. É o mesmo que se pode facer cun prisma de cristal e a luz solar, o que de forma natural acontece cando a luz que atravesa as pingas de chuvia crea un arco da vella. Neste caso empregouse unha reixa de difracción, un filtro especial formado por liñas moi pretas para conseguir descompoñer a luz.\nDesde o patio traseiro da casa deste astrónomo amador nun arrabalde de Ourense obtemos estas gráficas para as estrelas máis brillantes do cúmulo. Son moi parecidos, verdade? Porque son estrelas irmáns. Tecnicamente clasifícanse como estrelas de tipo B, nun esquema definido no século XIX pola astrónoma estadounidense Annie Jump Cannon. As estrelas deste tipo son moi luminosas e azuladas e están rotando rapidamente. No espectro individual hai diferenzas, claro, como en Pleione e Alcione que amosan sendos picos á dereita que non teñen as demais. Pero cualitativamente son moi parecidas.\nCada gráfica tirouse cunha cámara réflex acoplada a un telescopio de tipo Schmidt-Cassegrain e unha reixa de difracción modelo Star Analizer (100 liñas/mm). Para a parte informática empregouse o software libre Visual Spec. Por motivos didácticos se presentan os espectros individuais xuntos e con cores diferentes, ademais dun esquema abaixo coa posición das estrelas no cúmulo.


Ensalada 'Horta Oroza' con trío de conservas gourmet Pescamar - Pontevedra Viva\nPreparación da ensalada coas tres conservas gourmet Pescamar\nIngredientes da ensalada coas tres conservas gourmet Pescamar\n"A cociña gourmet en conserva" regresa ás aulas do Centro Integrado de Formación Profesional Carlos Oroza. Alumnos e profesores preséntannos unha ensalada chea de cor, na que combinan ingredientes collidos na propia horta do centro con tres produtos gourmet de Conservas Pescamar.\nO resultado é unha ensalada espectacular "moi primaveral, refrescante e vistosa", como nos indican desde a cociña do centro. Herbas aromáticas, leitugas e flores comestibles acompañan tres produtos da gama gourmet de Conservas Pescamar: mexillóns en escabeche, zamburiñas e ventrechas de bonito do norte.\nPara preparar esta deliciosa Ensalada "Horta Oroza" con trío de conservas gourmet Pescamar, necesitamos os seguintes ingredientes:\n- Leituga variada (1 cogollo)\n- Aceda (4 follas)\n- Taxete (4 follas)\n- 4 espárragos trigueiros\n- Brizos (2 - 4 cogollos)\n- 1 tomate cereixa\n- Rúcola de folla fina\n- Acelga amarela e acelga rosa\n- 2 raviños\n- 2 brotes de mostaza\n- 2 flores de romeu\n- 2 capuchinas\n- 1 prímula rosa e unha prímula laranxa\n- Ventrecha de bonito do norte gourmet de Conservas Pescamar (4 pezas da lata)\n- Mexillóns en escabeche gourmet Pescamar (4 pezas da lata)\n- Zamburiñas gourmet Pescamar (4 pezas da lata)\nLavamos e desinfectamos as verduras.\nCortamos a cebola vermella en xuliana, os tomates cereixa en cuarteiróns e os raviños en rodas.\nCocemos os espárragos trigueiros un minuto.\nColocamos de xeito harmonioso os ingredientes da ensalada.\nAliñamos cunha cullerada de aceite da ventrecha de bonito do norte gourmet de Conservas Pescamar, unha cullerada do escabeche dos mexillóns gourmet Pescamar e unas pingas da salsa das zamburiñas gourmet Pescamar que acompañan a cada produto na lata correspondente.\nFaise unha ensalada partindo do centro do prato, en circunferencias cara ao exterior, dando volume no centro da ensalada e decorando ao gusto.