Mar, 16/01/2018 - 14:24 — Anónimo\nTEATRO EN INGLÉS FACE 2 FACE NA PICOTA 19-12-17\nMar, 16/01/2018 - 14:02 — Anónimo\nO martes día 19 de decembro pola mañá, asistimos na Aula de Cultura da Picota a unha obra de teatro do grupo FACE 2 FACE en inglés. Ademáis do teatro visionáronse 2 películas: "A volta ao mundo en 80 días" para infantil e 1º e 2º de primaria e "O Principiño" para o alumnado de 3º a 6º de primaria. Esta actividade levouse a cabo xunto cos alumnos do C.E.I.P. de Pino de Val. Mentres uns veían a película os outros estaban no teatro e viceversa. As obras do teatro en inglés foron, para os máis pequenos "Snowball" e para os maiores "Labyrinth". Podedes ver tódalas fotos AQUÍ.\nMar, 12/12/2017 - 11:58 — Anónimo\nPLAN PROXECTA 2017-2018: "Mirando polo camiño"\nMar, 05/12/2017 - 11:26 — Anónimo\nDentro do Programa de Educación Patrimonial do PLAN PROXECTA, concedéusenos un subprograma que leva por nome "MIRANDO POLO CAMIÑO". O noso centro foi un dos 9 seleccionados para participar neste proxecto, promovendo unhas pautas e un xeito común de traballar co patrimonio cultural da nosa zona. É este un proxecto estreitamente ligado ao noso proxecto interdisciplinar de centro que para este curso 17-18 tratará sobre o "TURISMO".\nPicando nas imaxes, poderedes ver a resolución definitiva dos proxectos admitidos para a participación no Plan Proxecta para este curso 2017-2018, ademáis de información sobre o noso proxecto.\nA BIBLIOTECA DO NOSO CENTRO, ESCOLLIDA PARA O PROXECTO "RADIO NA BIBLIO"\nVen, 24/11/2017 - 14:08 — Anónimo\nA Consellería de Educación vén de publicar a lista de 20 Bibliotecas escollidas de toda Galicia para desenvolver o proxecto piloto “Radio na Biblio”. Entre elas atópase o noso centro xunto con outros 5 centros da Costa da Morte.\nAs Bibliotecas da Costa da Morte son: a do CEIP Canosa-RUS (Coristanco), CPI Plurilingüe Cabo da Area (Laxe), o CEIP Milladoiro (Malpica), o CEIP Víctor Sáenz (Mazaricos), o CEIP Plurilingüe Ricardo Tobío (Muros) e o CEIP Plurilingüe Pepe de Xan Baña (Santa Comba) que recibirán un total de 2.000€ para desenvolver este Proxecto.\nEste é un Proxecto piloto, para a introducción da radio nas bibliotecas de centros públicos integrados no Plan de Mellora de Bibliotecas Escolares que matriculan alumnado de educación infantil, primaria e secundaria, para o curso 2017-2018. Se queredes máis información, picade nos enlaces. Tamén aparece esta noticia no Diario Dixital da Costa da Morte "Que pasa na Costa". Se queredes ver esta noticia picade na imaxe.\nEXPOSICIÓN DE SETAS DA ASOCIACIÓN MICOLÓXICA "SENDEIRIÑA" 21-11-17\nMar, 21/11/2017 - 12:04 — Anónimo\nO martes, día 21 de novembro, visitaron o noso centro Emilio e Mª Carmen, para facernos chegar unha fermosa EXPOSICIÓN DE SETAS. A través da súa ASOCIACIÓN MICOLÓXICA "SENDEIRIÑA" de Negreira, tivemos no centro en horario de 10 a 16:30 horas máis de 130 especies diferentes de setas, expostas ao público. A 2ª hora da mañá tivemos un video e unha charla para os alumnos de 3º, 4º, 5º e 6º, e na 3ª hora para os alumnos máis pequenos de infantil e 1º e 2º. A maioría destas setas foron recolectadas na zona de Negreira, ainda que tamén había setas de zonas como Santiago e A Baña. Tamén tiñamos á nosa disposición unha pequena pero moi interesante exposición de libros sobre setas, para que os alumnos poideran visualizalos. Moitísimas grazas aá Asociación e máis en concreto a Emilio e Mª Carmen.\n"A NENA QUE QUERÍA NAVEGAR" REDRUM TEATRO. 16-11-17 AULA CULTURA A PICOTA\nMar, 14/11/2017 - 13:46 — Anónimo\nO Xoves día 16 de novembro na Aula de Cultura de Mazaricos vimos o conto “A nena que quería navegar” da compañía Redrum teatro, sobre o acoso escolar. Picando no subraiado poderedes ver máis información sobre a compañía de teatro e sobre a obra.\nPicando na 1ª imaxe poderedes ver o conto, e picando na 2ª imaxe veredes a Unidade Didáctica.\nPara ver o resto das fotos de ese día pica AQUÍ.\nMar, 14/11/2017 - 11:20 — Anónimo\nMar, 14/11/2017 - 11:19 — Anónimo\nPACO PAKOLAS, DÍA DAS BIBLIOTECAS 24-10-17\nMar, 14/11/2017 - 10:58 — Anónimo\nCelebramos o DÍA DAS BIBLIOTECAS o día 24 de outubro ás 12 da mañá na Biblioteca do centro coa actuación de PACO PAKOLAS. É un músico cunha longa traxectoria. Entre outras cousas, formou parte do grupo Mamá Cabra, e na actualidade é un dos integrantes de A Gramola Gominola. Recibímilo na biblioteca, onde leu para todos nós o pregón escrito por Alejandro Palomas para a ocasión. E despois, música!!! "O Furafollas", o "Monstro Antón", "Baldomero o Mero", "A Quenlla Madrugadora", "Mac Pac" ou "Campión Internacional". Para ver as fotos de ese día, pica nas fotos.\nLun, 25/09/2017 - 12:45 — Anónimo\nLun, 25/09/2017 - 12:42 — Anónimo\nREVISTA "O SANCOSMEIRO" Nº 30 E GUÍA DE LECTURA PARA O VRAN\nLun, 25/09/2017 - 12:40 — Anónimo\nPicando nas imaxes poderedes ver o nº 30 da nosa Revista "O SANCOSMEIRO" e a guía de Lectura que preparou Susi para o verán. Boas vacacións a todos e ata a volta.


Pé do Galiñeiro: abril 2017\nNos debates entre xentes reflexivas acostúmanse escoitar, con frecuencia, dúas afirmacións contraditorias, ámbalas dúas tan útiles como manipulábeis. Unha, parafraseada, reitera que a historia non se repite máis que dúas veces, segundo Hegel, seica; ao que Marx lle engadiu: unha como traxedia e outra como farsa. A segunda, de paternidade discutida, estas frases son necesariamente patruciais, que os pobos que non coñecen a súa historia tenden a repetila, enténdase que o problema está cando as cousas se fan mal, isto é tenden a repetir os erros, ou, o que é peor, as barbaridades. Isto acontece con infortunada frecuencia.\nParéceme que poucas razóns temos para ser optimistas. O pánico polo cabreo do Oriente Medio (encirrado pola irresponsabilidade, como vimos onte, dos que desexan converter o que é unha disputa colonial polos recursos enerxéticos nunha atávica guerra de relixións que sempre gañaron os bos dende a reconquista española, as gloriosas cruzadas ou a recuada do imperio otomán) prendeu con éxito nos sectores máis conservadores das sociedades europeas, esténdese entre as clases medias deterioradas e limitadas no seu consumismo e irrita os que entenden os refuxiados e inmigrantes como competencia desleal por salarios de miseria e non como man de obra barata.\nA campaña das presidenciais galas andou onte por estas reviravoltas manipuladoras da historia. Mentres o desexado polo mundo financeiro e empresarial, os partidos tradicionais e as clases medias depauperadas, Macron, visitou a vila mártir de Oradour-sur-Glane onde as Waffen SS fixeron outra das súas miles de animaladas e na mesma non desaproveitou o tempo para marcar o fío que une a Sra. Le Pen coa OAS que argallara o asasinato do xeneral De Gaulle e que o público coñece a través de Chacal, a novela de Frederick Forsyth. Ese mesmo día o FN da Sra. Le Pen tivo que cesar o seu presidente interino que había tres días que asumira esa responsabilidade, polas duras e verosímiles acusacións de “negacionismo” aireadas polo diario católico La Croix.\nNon son tempos doados para o optimismo. Tampouco para confundirse de inimigo. Os soños de que os problemas se resolven se non hai inmigrantes, nin refuxiados, nin tendas dos chineses, que o final todo volverá a ser como nos tempo dos “ soares” e dos negocios, que as clases medias poderán saír cos carriños da compra ata os topes e regresar ás viaxes polo mundo, que os “yihadistas” vainos controlar a ira divina de Trump e que ben nos merecemos a tranquilidade na vella Europa... non son máis que ilusións, soños.\nJoseph Roth, do que xa falei hai uns días, escribiu, en 1937, un posfacio á segunda edición ao seu Judeus errantes (1927), que nunca chegou a publicarse. Copio: “Mas havia muitos judeus alemães (....) que não só imaginavam que sem a afluência dos judeus orientais correria tudo sobre rodas, como até instigavam os lacaios plebeus contra o estrangeiro desamparado, como quem instiga os cães contra os vagabundos. Mas quando o lacaio chegou ao poder, o porteiro ocupou a “casa senhorial” e todos os cães de guarda se soltaram, o judeu alemão reparou que perdera a pátria e ficara desprotegido...”\nAs urnas cargas o demo, sobre todo cando só nos dan a elixir entre a falsa vella realidade e esa mesma velleira tristeza cargada de bombo patrioteiro.\nSábado, 30 de abril de 2017\nLeo unha ampla recensión sobre a charla que deu un señor en Vigo , parece que a fin de presentar un libro. O autor preside unha entidade eclesiástica que realiza cada dous anos un informe sobre as liberdades relixiosas no mundo. A última entrega foi o pasado ano. Del seica se deduce que o cristianismo é non só a relixión maioritaria no mundo senón tamén a máis perseguida.\nSegundo os seus cálculos entre sete e dez mil cristiáns son asasinados ao ano, deles entre dous e tres mil en Nixeria polas tropas do Boko Haram, que seica se debería traducir como “o pretensioso é anatema” e non como aparece nalgúns lugares como “a educación occidental é pecado”.\nSegundo o relator seis de cada dez persoas viven en países onde non se respecta a liberdade relixiosa e apuntou como principal causa de persecución ao islam radical que identificou co Dáesh ou Daish, ao que dedicou gran parte do tempo da súa charla. Mais tamén puntualizou que contra o que puideramos pensar o comunismo non desapareceu senón que a persecución relixiosa segue a darse en China e en especial en Corea do Norte, e como terceiro foco de persecución apuntou o hinduísmo.\nA medida que ía lendo o resumo xornalístico da charla íame asustando. Non só polos terribles datos que daba sobre a persecución relixiosa senón porque me ía decatando de que o relator só entende como persecución a que padecen as persoas cristiáns por unha simple razón, a que dicía un veciño da miña aldea: “eu non creo en deus pero o noso é o verdadeiro”. É dicir que os que non pensan coma nós perséguennos por non pensar como debemos pensar.\nDa análise internacional camiñou cara ao particular e, segundo o informe, en España agrávanse tamén os incidentes intolerantes entre os que sinalou queima de portas de igrexas, as manifestacións de mulleres Femen, retirada de símbolos relixiosos en colexios e concellos, burlas cara a símbolos relixiosos, carteis e xornais contra as procesións de semana santa, burlas contra os bispos... Acusou desa intolerancia os partidos da esquerda, citou polo seu nome a PSOE, Bildu, Compromís, as Mareas galegas e as distintas marcas de Podemos. Rematou dicindo que isto pode empeorar co tempo e que só o poden evitar os xuíces.\nRematei esgotado de tanto heroísmo e preocupado por un relato que noutros tempos e noutros lugares provocou moita dor e sufrimento. Xogar a meterlle medo á xente é unha insensatez impropia de quen pode dirixirse ao publico dende calquera caste de tribuna.\nNun pequeno espazo da vila de Gondomar xuntáronse, por agregación, unha serie de pequenas faíscas de lembranza do veciño miñorán que o fan presente en moitos momentos da vida cotiá da veciñanza. Onte foi unha charamusca máis nesa acordanza.\nHai ben anos mantiveramos co escritor unha especie de “tertulia”, coa particularidade de emitirse pola, hai anos infelizmente desaparecida, radio municipal de Nigrán, na que ademais de literatura, de cultura ou de política falamos do que a el lle gustaba máis, a vida e as historias de vida.\nNese repaso reflexionou sobre aquelas persoas coma el, ou coma min, que non temos un territorio estable de vida. Nacera en Ourense, medrara en Xinzo con longas tempadas en Beiro ou Sabucedo, logo o seminario, Santiago de estudante, anos en Cangas e outros lugares, lembrounos que no sitio onde máis tempo viviu, daquela dicía 18 anos (debeu ser no verán do ano 2000), fora no Val e que elixira o sitio porque lle gustara. E entre Vilariño, Panxón, Baiona, A Ramallosa e Gondomar transcorreron moitas horas daquelas dúas décadas, en especial nos descansos do verán.\nEse recordo gondomarés encetou pouco despois da súa morte cando o pleno do concello acordou denominar o paseo que bordea o parque da Coelleira co seu nome. Así que senllas placas, unha no inicio, mesmo fronte á casa do concello, e outra no remate, pouco antes do vello matadoiro, inmerecidamente abandonado, lémbrannos que aquel paseo se chama Carlos Casares. As primeiras placas foron substituídas por outras de bronce deseñadas por Alfonso Soliño. Autor tamén da peza escultórica en madeira, aceiro cortén e pedra, inspirada na Galiña Azul casariana que se instalou no espazo central dun pequeno xardín á beira do paseo, moi pretiño da libraría de Aida, outro espazo que, sen ter relación directa con Casares,está absolutamente unido a quen non só foi escritor senón tamén, e durante moitos anos, editor.\nO paso do tempo fixo que a cafetería que dá a ese xardín chegase a ser xestionada por César González quen recolleu a simboloxía da galiña para incorporala ao seu novo proxecto que denominou “A Galiña do Ardora”, popularmente denominada xa “A Galiña”.\nHoxe, pois, por iniciativa destes dous establecementos, a libraría e a cafetería, fomos de tapas con Casares. A cousa comezou cunha brillante e didáctica reflexión sobre a derradeira novela de Casares O sol do verán a cargo de Rocío Vieites que tivo lugar no local da libraría. Despois achegámonos á cafetería para, entre lecturas de Á Marxe, a popular tiriña de Casares na Voz, referidas ao Miñor, degustar a tapa “o sol do verán” que consistía nun ovo fritido sobre un molde, cunha cuberta e outras cousas ricas entremeadas. Unha xornada, estou seguro, que sería do agrado de Casares como o foi de moitas das súas amizades que alí nos reunimos.\nA iniciativa vaise prolongar durante todo o ano; será o último xoves de cada mes: un libro e dez textos de Á Marxe. O escritor entrou no cotián das xentes de Gondomar. O seu maior éxito.\nHai días que é mellor non ler os xornais. Os pasados pesadelos, as angustias doutros tempos, reverdecen. Pasoume coa defunción, deus o leve, dun tal Utrera Molina, falanxista e franquista, ministro con Carrero Blanco e Arias Navarro, conselleiro da Fundación Francisco Franco, reclamado pola xuíz arxentina María Servini, instrutora da causa penal contra o franquismo e que ditou orde de extradición contra este personaxe, desobedecida pola Audiencia Nacional, por validar coa súa sinatura a sentenza de morte do mozo Salvador Puig Antich.\nVexo no xornal os cánticos fascistas á saída do cadaleito do sogro de Alberto Ruíz Gallardón. No seu momento, ao pai deste último, home liberal, conservador, monárquico de “don Juan”, deputado de Alianza Popular, un xornalista preguntoulle sobre se non era moi de dereitas o partido ao que se afiliara tendo en conta a súa orixe na oposición “juanista” ao franquismo. Don José María, así se chamaba, respondeulle que se quería coñecer a alguén de dereitas falase co seu fillo. O que son as cousas, o fillo despois andou a xogar a “moderno” mentres mantivo o pulso coa agora dimisionaria portavoz do PP no concello de Madrid, pero en canto chegou ao Ministerio de Xustiza pretendeu revisar o paquete de leis aprobadas durante o primeiro mandato de Zapatero. Ata que dimitiu ao día seguinte de que Mariano Rajoy anunciase que o PP non apoiaría a súa proposta de lei do aborto. As elites son endogámicas tamén para reproducirse.\nEscoitar aquel canto reviroume o alento e trasladoume á miña escola, o “Grupo Escolar Calvo Sotelo”. Vinme alí, apoucado, cantándoo, marcialmente, tanto ao izar bandeira como ao arriala. Alí, fronte por fronte coa palmeira que lle daba verde ao patio interior e da que un mestre enfurruñado cortaba unha ramiña que con moito tino transmutaba en maleable vara que metía medo só co seu zunido antes de chegar as canelas descubertas da rapazada. Á sombra innecesaria da árbore tropical púñase a Sra. Carme para quentarnos unhas enormes potadas de leite que preparaba mesturando auga cuns pos amarelentos que viñan en enormes sacos que lucían un enorme gravado que dicía: USA. Eran os refugallos do Plan Marshall que chegaban a España do Franco admitido no club occidental.\nO outro non era tan agoniante pero retrotraeume tamén ao ano no que fusilaron a Puig Antich. Tarde morriñenta en Compostela. Alguén que pensa estudar Psicoloxía e de feito está matriculado nunha facultade acabada de nacer, a de Filosofía e Ciencias de Educación, mira o cartel anunciador, gardado dentro dunha caixa de madeira e protexido por un cristal colgado na columna central, das tres que separan a rúa do recibidor onde se tiran as entradas e se colocan os fotogramas das novas película que van pasar.\nNaquela columna, entre o A e o G da palabra Yago, na rúa do Vilar, facíase publicidade do filme desa tarde. Analía Gadé, Francisco Rabal, Espartaco Santoni; temática manicomio, enfermidade mental; director Rafael Moreno Alba. Decidímonos a entrar.\nA sala practicamente baleira. Comeza a proxección: século XIX, vixiante brután, ducias de enfermas de melancolía, monxas a castigar e psiquiatra comprensivo con certo ar freudiano e rebelde e de súpeto escenas de castigos con auga que deixaban os corpos femininos nús, de lesbianismo, de violacións... e un aire confuso percíbese no silencio profundo da sala. Ao remate da proxección os espectadores, moi escasos, saímos en silencio.\nPrimeiro intento racionalista. É un globo sonda do réxime para ver a rección do público e do búnker? Parece excesivo para un experimento? Ten que ter unha explicación? A nova espállase polas “tazas” do Franco, no Ourense e no 42. A xente tómao con rexouba e na sesión da noite o cine está cheo e nos días seguintes, poucos, dous ou tres, ata que se corrixiu o erro. A copia era para o mercado exterior. Soubemos así da “doble versión” que exemplificaba a dupla moral das elites.\nLembreime ao ler un recordatorio nun xornal dixital. Esaxeracións propias de todo recordatorio “epatante”: a “conservadora Compostela” era na realidade unha cidade cun evidente predominio universitario que pouco tiñan xa, maioritariamente, de conservadores (no senso de partidarios do réxime); que a copia fose para Santiago de Chile e non para a nosa capital estráñame moito en especial porque daquela a cidade austral estaba xa baixo o réxime de terror de Pinochet, o golpe de estado foi o 12 de setembro de 1973; que chegaban autobuses das cidades galegas, paréceme outra esaxeración, cando menos da que non tiven noticia; que o cine “petouse”, certo pero co estudantado compostelá chegáballe. O que máis transcendencia tivo foi a rexouba con iso de que o réxime comezaba a perder o control.\nUns meses despois demostrounos que non estaba disposto nin a perdelo, nin a ser “brando” como cando o proceso de Burgos. O dous de marzo de 1974, fusilaban a Puig Antich. Alí estaba a sinatura de Utrera Molina. Unha parte do estudantado compostelán interrompeu durante os días do proceso o desenvolvemento da cidade, con cortes de tráfico (“saltos”) e duros enfrontamentos coa policía.\nPor certo, para as persoas interesadas, o filme titulábase “Las melancólicas”.\nUn non pode deixar de a imaxinar como unha deusa rubia, transunto de Klaus Kinski no filme de Herzog, empoleirada na proa dunha carabela, ou mellor dun bergantín, navegando pola Gran Vía, axitándolle o cabelo un vento frío e seco, cun dedo estarricado, cal Colón, indicando a dirección do infinito e as masas populares seguíndoa e aclamándoa como a gran líder. “Lideresa” seica.\nLope de Aguirre andou polas terras americanas sementando o terror de Deus empurrado pola cobiza dos homes. Derrocou e matou o seu xefe Pedro de Ursúa porque seica só pensaba na súa amante Inés de Atienza, a que tamén, tendo xa o mando, matou para que os seus capitáns non pensasen nela. Matou o sucesor de Ursúa, Fernando de Guzmán. Declaroulle a guerra ao Emperador Filipe II e proclamouse Príncipe do Perú, Terra Firme e Chile; asolou illas e terras, matou gobernadores, membros do Cabido, soldados, colonos, indios e mesmo a súa propia filla porque a quería tanto e non soportaba que se deitase con xente ruín.\nPersonaxe deste calibre sanguento tiña que converterse en recurso literario e artístico múltiple. Entre outros, Ramón J. Sender dedicoulle unha novela, La aventura equinoccial de Lope de Aguirre na que se inspirou Werner Herzog para a súa película Aguirre, a cólera de Deus (1972). Unha demencial travesía polo río Marañón na procura de El Dorado. Rodada “in situ” (isto é, sen chroma key e cousas desas), precedente da Apocalypse de Francis Ford Coppola. Anos despois o Herzog repetiría experiencia fluvial co “pirado” do Kinski en Fitzcarraldo. Pouco importan as dificultades pois o que nos move é a fe neurótica de Herzog-Kinski-Aguirre.\nÉ evidente que Aguirre, Esperanza, é tamén personaxe novelesca. Cando a alguén se lle ocorra un relato sobre a corrupción na cloaca capitalina nos anos de viño e rosas terá que construílo arredor desta muller movida pola fe no ultraliberalismo que un día quixo ficar cega e xorda a respecto do que pasaba no seu circulo de xiz. Despois virá alguén que o traduza en imaxes e procure unha actriz que se asemelle ao violento e endeusado Kinski.\nAguirre, a señora, elevou o listón da corrupción evidente no que pasou aos anais da inmundicia como “tamayazo”; conspirou contra o seu inimigo político Gallardón e rumiou a súa frustración durante un tempo; declaroulle a guerra (política) a Filipe II-Rajoy. Foi quen de saír sorrindo e sen despeitearse ante as cámaras dun accidente de helicóptero mentres o seu xefe tremaba como unha vara verde; fuxiu da policía para que non lle metesen unha multa por estar mal aparcada e resistiu heroicamente cando lle meteron no cárcere (alí segue) o seu “granado” primeiro capitán. A Gürtel, a Púnica, a Lezo andan a dar voltas na raia de xiz.\nFoi ministra, presidiu o Senado e a Comunidade de Madrid. Leva 35 anos en coche oficial pero é unha gran gabadora da iniciativa privada e de adelgazar o estado. Agora chora polo sucesor capitán encarcerado. O orgullo de clase manteraa viva, coa cabeza ergueita en grandilocuente delirio porque sempre coidará que fixo o que tiña que facer. Non terá dúbidas como aquel seu tío Gil de Biedma, burgués polo día e tunante pola noite, que como el mesmo dixo seica lle dera máis desgustos á súa familia por poeta que por maricón. A señora terá sempre o apoio da súa “familia”, esa que ela marcou cun trazo de xiz.\nAguirre, Lope, non atopou El Dorado. Aguirre, señora, non chegou a presidir o goberno de España. Ambos fracasaron, pero serán personaxes na literatura e no cinema.\nSóubeno o outro día por Alejandro Tobar; Hugin e Munin son, na mitoloxía nórdica, un par de corvos servidores de Odín. A xeito de drons, andaban polo mundo e recollían información para o deus-xefe. Saían coa alba e regresaban polo serán. O primeiro co papo cheo de novas sobre o pensamento, o segundo sobre a memoria. Pousaban nos ombreiros do deus e bisbábanlle as novidades no ouvido.\nPola contra, entre nós, o corvo, non é un paxaro ben visto, aínda que se recoñezan a súas habilidades. Na cultura popular o corvo é unha ave de mal agoiro ("Corvo agoireiro, vaite lixeiro...”) , pola negrura da plumaxe, por comer carne e polo irritante grallar que acostumamos imitar con desafecto, co mesmo co que lle chamamos “corvos” tanto a seminaristas inocentes como a curas revirados.\nMais o que quería era falarvos da iniciativa editorial Hugin e Munin que encabeza Tobar e sobrevive, no fundamental, coa subscrición anual a cambio de 8 dos libros. Todos eles traducións que nos permiten ler na nosa lingua a Zola, Conrad, Sartre, Henry James, Chinua Achebe, Pasolini... e a moitos autores dos países nórdicos, máis descoñecidos e de acceso non moi doado. Unha iniciativa social na que máis dun cento de persoas garanten coa súa achega un proxecto de tradución e edición imprescindible neste labor diario do facer normal o que nos é propio.\nO mesmo día en que Tobar nos falou de como se sostiña o seu proxecto, nos xornais a imaxe dun grupo de profesionais da medicina coas súas brancas batas erguía uns carteliños nos que nos daba as grazas, e dicían: “obrigada”, “marcamos a diferenza!!” “I+D”, “coñecemento”, “avance”, “vangarda”...\nEsta imaxe iluminaba unha nova que nos informaba de que o estudo da biopsia líquida por medio de dúas máquina de precisión sería posible cos 600.000 euros recadados nunha eficaz campaña de micromecenado que puxera en marcha o Grupo de Oncoloxía Médica Translacional do Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago (Oncomet).\nProbablemente detrás do éxito desta iniciativa estea que o cancro segue a ser unha das enfermidades que máis lle preocupa á sociedade pero non deixa de causar satisfacción que o que se denomina dun xeito estraño “sociedade civil” reaccione ante unha demanda, rompa coas dinámicas individualistas, diga que os gastos en I+D ou na promoción da nosa lingua non son gastos senón investimentos e, finalmente, o que máis ilusión me produciu, ver aqueles mozos e mozas cosa súas batas brancas erguendo os carteis de agradecemento e reivindicación na nosa lingua.\nHoubo un tempo no que un extravertido, accesíbel , “campechano” e sobre todo popular presidente deputacional empregaba un retrouso despectivo, insinuado no título deste post, con quen non fose do seu partido, acompañándoo do son “charanguero” dun trombón de varas. Sabía o que facía. Estaba a crear comunidade. Unha comunidade fundada no nacionalismo conservador español de esencia galaica con el como xefe da parroquia. Nesta súa acritude contra os opositores mesmo chegou a confundir algúns dos cofregueses da oposición.\nPara a supervivencia de calquera comunidade prepolítica ou preestatal, a conciencia de pertenza á mesma, o fortalecemento dos lazos do que Tönnies denomina “comunidade de sangue, lugar, pensamento, parentesco, veciñanza e amizade”, que o sociólogo alemán consideraba “a forma de comunidade verdadeiramente humana e suprema”, son cruciais. Cando esta, a comunidade, se sente ameazada recorre ao orgullo como catalizador da unidade comunal en risco de creba. É o que anda a facer nestes seus días tormentosos o presidente Rajoy. Non botou man do trombón, supoño que polo seu natural ánimo insulso.\nUn recurso similar, só que máis moderno, no senso banal do termo, isto é “ guai”, empregou a raíña consorte cando lle enviou, hai algún tempo, unha mensaxe de móbil a un colega, agora caído en desgraza definitiva, e que, supoño, que con tal motivo se fixo pública. Despois de expresarlle a súa confianza de amizade, veciñanza e fraternidade indícalle o recurso ao orgullo comunitario: “Lo demás, merde”, dille. E remata con “Un beso compi yogui (miss you)” que achega a nosa primeira dama ao trombón “charanguero” do ex presidente deputacional.\nQuixo a deusa fortuna que estas dúas novas, a de Rajoy e a raíña consorte (a do trombón tróuxena eu polos pelos), ocupasen a mesma folla dun xornal que outra referida ao xuramento de sangue que se tomou a si mesmo o goberno catalán.\nUnha por unha as persoas que integran o executivo asinaron con pompa e boato o manifesto no que se comprometen a “organizar, convocar e celebrar un referendo”. Son 190 as persoas asinantes do compromiso do seu futuro; supoño que non desexan un castigo tan personalizado como o de Mas, Homs, Rigau e Ortega. Tamén neste caso tratan de crear unha comunidade “humana e suprema” como diría Ferdinand Tönies.\nSó apuntar unha sutil diferenza nestes recursos á comunidade, ou se queren ao nacionalismo. O duns é o nacionalismo exercido dende a instancia política do estado e, desculpen a maledicencia, dende intereses particulares inconfesables. O outro dende alguén que pensa que unha nación pode e debe dotarse do seu propio estado para que o nacionalismo deixe de ser necesario.\nAo final, lembra Beramendi, ou polo menos así o puxeron, no mesmo xornal: “Nesta península bendita, o nacionalismo que máis mortes produciu na historia, con moita diferenza, foi o nacionalismo español”. Estou seguro de que ao profesor Beramendi non gusta nada destas malfadadas contas; pero ás veces cómpre lembralas.\nVenres,21 de abril de 2017\nCando Arvid Stajärnblom recibiu a nota da súa amante, casada coma el, na que lle comunicaba: “… entregueime a outro home na túa ausencia …”, respondeulle: “Porén, hai algo que debo dicirche, miña Lydia, para que o lembres ben. No que atinxe ao número de amantes dunha muller, é preciso aplicarlle a aritmética dos aborixes austrais: como moito, que sexan tres. Máis son multitude”.\nDescoñezo con exactitude a que nativos do sur se refire Hjalmar Söderberg na súa novela. Seguro que a algunha das tribos que os nor-europeos estudaban con fruición, ás veces imperial e malsá, no enceto do século pasado que é cando se desenvolve a acción narrada polo escritor sueco, contemporáneo do relato. Marta Dahlgren, da nación do autor e galega por vontade, vén de verter ao galego O xogo serio, para a editorial Hugin e Munin.\nDa mesma opinión que o tal Arvid era o meu tío-avó Nilo, e non só por machismo, que tamén. O meu tío-avó era solteiro, sempre o foi. Algúns poñían bico de rato, risa de coello e insinuacións mal intencionadas cando lle preguntaban se non pensaba casar. Gustábanlle as mulleres. De feito moitos anos máis tarde souben que de cando en vez ía a capital e cursaba visita, discreta iso si, a unha das rúas innomeábeis para a xente que se consideraba decente.\nPara el o asunto era máis complexo. Era filosófico. Explicaba, a quen lle quixese atender, que un ten moitas dificultades para entenderse consigo mesmo, que non é doado levarse ben coa mesma mesmedade. Así que con outro, ou outra, a cousa empeza a complicarse e, mesmo, ás veces tornábase moi dificultosa. A diferenza do protagonista da novela que citamos, o meu tío-avó establecía o inicio da multitude en tres. A partir de aí, imposible. Como síntese desta profunda reflexión decidiu ficar como estaba, non por falta de posibilidades, e converterse no tío solteiro da casa de Estrela.\nNa verdade non lle debe faltar razón, nin a Arvid, nin a Nilo. Dígoo porque intentar poñer de acordo a catro en vez de a un só debe precisar anos de proxectos e paciencia, aínda máis cando tes que convencer a miles de persoas de que os catro son quen de poñerse de acordo. É unha cuestión filosófica, clave para calibrar as posibilidades dun entendemento. O razoamento previo é, e como o van facer?.\nPois nesta lea está a oposición. Aínda que aquí estou máis de acordo co meu tío-avó que co mozo sueco protagonista da novela de Söderberg; tres son multitude. A tres anos vista, con europeas e municipais polo medio que poden mudar as cousas, non se olla alternativa. Non porque non sexa posible, senón por non resultar crible. Por dous motivos, na miña opinión. Primeiro porque non se albisca posibilidade de acordo ante a división a tres, a non ser que as pulsións centrífugas detectadas nalgunhas das forzas opositoras aclaren o panorama definitivamente e renuncien a concorrer nas eleccións de 2020. Segundo porque non se aprecia unha forza, ou un liderado, que sexa quen de catalizar o encontro das outras dúas. A día de hoxe, pois, para o PP e o seu goberno o panorama aparece despexado: relevo de Feixoo e a asentar un novo ciclo de dúas ou tres lexislaturas.\nBen sei que as situacións políticas son volubles en exceso. Quen lle ía dicir á dereita portuguesa que cando, despois de tantos anos, conseguiu xuntarse, non ía gañar. Gañar gañou, pero de pouco lle serviu. Xa que o que aínda parecía máis difícil, moito máis de que a dereita se unise, que o fixese a esquerda, sorprendentemente aconteceu. E en multitude, a tres. Agora dan leccións e fan posible outra política.\nNon sei eu se chegado o caso as direccións políticas e os liderados respectivos estarían á altura das circunstancias. Mais sobre todo desconfío de que unha promesa de entenderse entre quen só escenifica desencontros fose crible pola cidadanía.\nFalando en prata. Non me parece posible unha alternativa ao goberno actual con tres patas. Podería ser con dúas. Pero para iso, outras dúas terían que poñerse de acordo antes das eleccións.\nBen sei que para moitas persoas que lean estas liñas isto vaille parecer “un conto chinés”, ou como dicía Voltaire para referirse ás relixións, “un conto asiático”.\nPero o outro, que non é conto, xa o coñecemos.\n*Publicado en A Nova Peneira, abril 2017\nSão João do Souto e Capela dos Coimbras, en Braga\nSempre me chamaron a atención as leas, ás veces mesmo ferintes, nas que se ensarillan eruditos e próceres locais polo lugar de nacemento de tal ou cal grande, ou non tanto, personaxe histórico. Quizais o caso máis coñecido sexa o de Colón que derramou litros de tinta e estragou centos de folios nun permanente debate de difícil solución. Fronte á tese, semi-oficial, da súa orixe xenovesa (aínda que non soubese escribir nin falar italiano), apóñense moitas outras: catalán, sefardí, mallorquino, portugués, mesmo que se tratase dun criptoxudeu ibicenco, ata chegar á teoría da orixe pontevedresa de Celso García de la Riega. Esta volveu tomar forza, nos últimos anos, ao demostrarse a inxustiza cometida co polígrafo pontevedrés acusado de manipular os documentos e á mesma engadiuse unha variante documentalmente exotérica que identifica o Almirante das Indias co alporizado Pedro “Madruga”, Conde de Caminha e señor de Soutomaior; causa na que xa non milita só Alfonso Phillippot.\nOutro caso, menos intenso en documentos, resolto a base de estatuas, é o de Viriato a quen lle erguen monumentos, por se acaso, en Zamora, Viseu e Guijo de Santa Bárbara (Cáceres) e que mesmo Baiona podería reclamar unha para sí. José de Santiago no seu Bayona. Antigua e Moderna, descríbenos con todo detalle a valorosa acción do caudillo lusitano, isto non está moi claro xa que de cando en vez é español (?), para salvar a Erizana das gadoupas inmisericordes do romano invasor. Ata don Pelayo, astur para uns, cántabro para outros, e, segundo o autor referido, con moita posibilidade de ser natural de Baiona (daquela sería Paio) mesmo antes de esta existir como tal. Tamén en Gondomar temos unha certa disputa xa que a dona Joana Dacuña seica se lle ocorreu parir en Astorga, polo que o noso don Diego xa non tería tanto pedriguee en orixe.\nViñéronme esta cousas ao maxín andando de ruada bracarense. Baixando pola rúa Afonso Enriquez, batín coa capela renacentista dos Coimbras que fai medianeira coa igrexa barroca de São João do Souto. Nun lateral da fachada desta, en placa marmórea, sobre o azul azulexo que recobre a cachotería en contraste co granito orlado, brilla a lenda: “25 de julho de 1551. Nesta igreja foi baptizado Francisco Sanches”. A lapidaria frase xustíficase en base a unha certificación de bautismo que di que na referida data “... baptisei Francisco filho de Antonio Sanches fisico e de sua molher Filipa de Sousa padrinho o Comendador Antonio del Castilho e madrinha Maria Gonçalves molher do Licenciado Manoel Aranha moradores na rua do Souto”. Como “bracarense” será alcumado en ocasións.\nMais o mesmo Francisco Sanches deixou escrito na documentación que se conserva na Universidade de Montpellier: “natus in civitate tudensi”. Xa que logo outros engádenlle o alcuño de “tudense”. E transportando a cuestión ás grandezas nacionais para uns é “portugués”, mentres que para outros é “español”, poñendo a diferenza nun “s” ou nun “z”. De seguro que a quen non lle preocupaba moito o asunto era ao propio personaxe, pois o alcume co que se lle coñece na historia da filosofía é o de “escéptico” e por iso formulador da “dúbida metódica” que engrandeceu a Descartes.\nPero tamén Francia reclama a súa cota por criarse dende novo, formarse e desenvolver a súa obra docente, filosófica e a práctica médica (Bordeus, Montpellier e Toulouse) e por figurar na súa partida de defunción como François Chance e mesmo porque na súa obra máis difundida Quod nihil scitur (Que nada se sabe, 1580) considérase francés. Por suposto que tamén o reclama para si Israel, por ser el de familia xudía, o que non impediu que o bautizasen como dixemos. Estes ires e vires de Francisco Sanches terían máis que ver co seu carácter marrano que co carácter apátrida que non lle debía preocupar moito con tal de fuxir da persecución que no seu tempo era grande en Portugal, e que dicir da Castela que os expulsara. Na altura moitos xudeus portugueses establecéranse ben nos Países Baixos (a familia de Spinoza) ou na área de Bordeus como a de Sanches quen, no seu momento, terá que marchar de Montpellier, onde se formaba e exercía, para Toulousse.\nSeguramente as diatribas sobre as orixes colombinas teñan moito que ver coas do filósofo Sanches, Sánchez ou Chance e con que “E em toda a desgraça milenar en que vivem os judeus, tiveram até agora um único consolo que foi não possuir uma tal pátria. Se alguma vez houver uma História justa, então será reconhecido o mérito aos judeus por terem tido o bom senso de não possuir uma “pátria” numa época em que todo o mundo se entregava à loucura patriótica.” (Joseph Roth, Judeus errantes, p. 45)\nJoseph Roth (traxe escuro) con Stefan Zweig\n“Este livro prescinde dos leitores “objectivos”, que com a benevolência barata e azeda, a partir das vacilantes torres da civilização ocidental, lançam olhares de soslaio para o Próximo Oriente e os seus habitantes; que, por pura humanidade, lamentam a deficiente canalização e, por medo de contágio, encerram em barracas emigrantes pobres, onde a solução de um problema social é deixado ao critério da morte em massa.”\nEstas palabras escribiunas Joseph Roth no prefacio ao seu ensaio Judeus errantes, publicado en 1927. Non escribía sobre os eternos refuxiados da Siria ou da Palestina, do Irak ou do Kurdistán, senón, na altura, xa, dos “piolhos romenos, percevejos galicianos e pulgas russas”. El era un dese “percevejos galicianos”. Escribiu nunha ocasión: “Quanto mais ocidental for a origem do judeu, mais judeus há para os quais ele olha com desdém. O judeu de Frankfurt olha com desdém para o judeu de Berlim; o judeu de Berlim olha com desdém para o judeu de Viena; o judeu de Viena olha com desdém para o judeu de Varsóvia. Depois, vêm ainda os judeus da longínqua Galicia, que são desdenhados por todos eles, e eu sou de lá, o último de todos os judeus”.\nRoth era un xudeu da Galicia occidental cando toda ela estaba integrada no Imperio Austro-húngaro ao que sempre botará de menos. Un dos “grandes” da literatura alemá; mesmo, se imaxinamos un xenérico ámbito literario universal, sería un dos “grandes”. Hai milleiros deles que nunca daremos coñecido. A creación literaria é inabarcábel non só para o individuo senón para calquera institución por moitos recursos cos que conte. Cantas grandes obras da literatura ficarán para sempre descoñecidas, comestas polo tempo, a couza ou a desesperación dos seus autores?. E que dicir das autoras, primeiras ignoradas. Non falamos só do malditismo como actitude persoal senón da maldición de vivir tempos convulsos como é o caso de Roth e moitos dos seus amigos.\nNon descubro nada novo a respecto do autor de “A lenda do Santo Bebedor”, quen como o protagonista da novela, Andreas Kartak, enchoupado en alcol, era un lúcido premonitor, para a súa desgraza e a dos seres humanos que merezan ser considerados como tales, de futuros inmediatos e evidentes. “Já se apercebeu certamente que nos esperam grandes catástrofes. Independentemente das privadas -pois a nossa existência literária e material está destruída-, tudo aponta para uma nova guerra. A vida pouco ou nada me diz. A barbárie conseguiu impor-se. Não tenha ilusões. É o reino do inferno.” Escribiu en 1933.\nRoth non agardou a ollar como se desencadeou o horror absoluto, como diría o seu admirado Joseph Conrad; faleceu, o 30 de maio de 1939, aos 45 anos, preso con correa nun hospital para indixentes.\nO seu derradeiro escrito titúlase “O Carvalho de Goethe en Buchenwald” e remata así: “... que eu saiba, até agora, ainda nenhum dos ocupantes do campo de concentração foi amarrado ao carvalho, á sombra do qual se sentou Goethe con Frau von Stein e que, graças à lei de protecção da natureza, ainda cresce; pelo contrário, foram-no a outros carvalhos de que esta floresta não carece”.\nDomingo,16 de abril de 2017\nO domingo 23 saberemos algo máis sobre o futuro de Europa. Seguramente teremos que agardar ata o sete de maio para confirmar a perspectiva que en calquera caso indica que a Europa posterior ás presidenciais francesas pode mudar en sustancia e que a creba entre a Europa Mediterránea e a Central se converta, ou non, nun cavorco insalvábel.\nO Mediterráneo foi o escenario e o centro do mitin pola paz que pronunciou Jean-Luc Mélenchon no ateigado porto de Marsella portando unha rama de oliveira “L´arbre de la Méditerranée. L´olivier de la paix” e que reflectiu a concentración do voto da esquerda arredor da súa candidatura en prexuízo do cada vez máis debilitado candidato do PS (Hamon 9%) que nin os seus apoian ao optar abertamente polo socio-liberal, candidato de Bruxelas, Macron (24%), o preferido para enfrontarse a Marine Le Pen (24%) na segunda volta. Co incombustíbel Fillon (17%) case descartado por méritos propios e cambadelas alleas xorde con forza a alternativa da esquerda agrupada baixo o rótulo de “La France insoumise” e o liderado de Mélenchon (18%).\n“Nous voici, nous voici!” comezou Mélenchon e afirmou “A nous de dire que l’émigration est toujours un exil forcé”.\nSituado dende moi novo no esquerdismo estudantil desenvolveu despois unha intensa carreira como xornalista, profesor e político na esquerda do PS refundado por Mitterrand ata chegar a viceministro con Jack Lang no goberno de cohabitación presidido por Lionel Jospin, con Chirac na presidencia. En febreiro de 2009, funda o “Parti de gauche” que é o xermolo do movemento actual en dialogo co PCF, os verdes, socialistas de esquerda, trotskistas e outros grupos.\nO devir vital das persoas, nalgunha ocasións, vai creando un pouso nas súas posicións ideolóxicas, sociais e políticas. Claro, cando non se trata dunha fraude. Por iso me chamou a atención non tanto o personaxe, do que demos uns trazos máis arriba, senón a persoa. Mélenchon naceu en 1951 en Tánxer (Marrocos), na zona internacional, daquela, onde os seus pais traballaban, el como empregado de correos , ela como institutriz, ambos naceran, franceses, en Alxeria. O seu avó era de Murcia, Antonio Melenchón, que a comezos do século pasado estableceuse en Orán, na Alxeria, daquela francesa, e casou con Aimée Canicio tamén de orixe española. O seu avó materno, François Bayonna, naceu preto de Valencia e casou cunha italiana de Sicilia. Non é estraño pois que o candidato se referise o outro día a ese fío vermello que atravesa o Mediterráneo dende unha costa a outra.\nTeño a impresión que Mélenchon ten máis posibilidades de coutar a Le Pen, nunha segunda volta, que o representante dos interese de Bruxelas, como no seu momento tiven a impresión de que Bernie Sanders podería gañarlle unhas presidenciais a un Trump gañador ante a representante das dinastías imperiais.\nMáis a impresión non é a realidade, só un móbil reflexo en augas axitadas.


Nordwind Airlines reinicia o voo directo de San Petersburgo a Stuttgart\ncasa » Últimas noticias » Compañías aéreas » Nordwind Airlines reinicia o voo directo de San Petersburgo a Stuttgart\nCompañías aéreas • Aeroporto • Últimas noticias europeas • Noticias internacionais de última hora • Noticias de viaxes de última hora • Viaxes de negocios • Noticias de última hora en Alemaña • noticia • Reconstrución • Responsable • Noticias de última hora de Rusia • Turismo • transporte • Novas de Viaxes • Noticias varias\nO servizo aéreo entre San Petersburgo e Stuttgart abrirase a partir do 22 de agosto os domingos.\nNordwind Airlines tamén lanzará un voo a Hannover a partir do 18 de agosto.\nNordwind Airlines lanzará un voo a Frankfurt am Main a partir do 19 de agosto.\nOs voos a Hannover faranse semanalmente os mércores e a Frankfurt do Main os xoves.\nNorthern Capital Gateway, a empresa xestora de Aeroporto de Pulkovo en San Petersburgo, Rusia anunciou que o transportista de ocio ruso Nordwind Airlines lanzará voos directos desde o aeroporto de Pulkovo a Stuttgart, en Alemaña, a partir do 22 de agosto de 2021.\n“O servizo aéreo entre San Petersburgo e Stuttgart abrirase a partir do 22 de agosto os domingos. O tempo de voo será dunhas tres horas ", dixo a compañía.\nEste é un novo destino para o aeroporto desde o momento en que se introduciron as restricións relacionadas co coronavirus, dixo o servizo de prensa de Northern Capital Gateway.\nNordwind Airlines tamén lanzará outros dous voos regulares a Alemaña, a Hannover a partir do 18 de agosto e a Frankfurt am Main a partir do 19 de agosto.\nOs voos a Hannover operaranse semanalmente os mércores e a Frankfurt am Main os xoves.


NOTAS DE MIGUEL FIDALGO: Nota réplica ataques Baltar Jr\nNota réplica ataques Baltar Jr\nMIGUEL FIDALGO REPLICA A BALTAR\nAfirma que é o colmo do cinismo e un desprezo os cidadáns que Baltar fale de enchufismo ,quén é o que é por ser fillo de quén é,grazas a unha rede de enchufismo\nFidalgo dí que Baltar adícase a inxuriar porque é incompetente para explicar o que fai na deputación e as decisións dos Gobernos do PP que están machacando ós cidadáns e á provincia,e desmíntelle as tres inxurias que lanzou\nO senador socialista Miguel Fidalgo non entende que o presidente da Deputación de Ourense se dedique tódalas semana a difundir inxurias sobre a súa persoa,en lugar de dedicarse a explicar as accións do Goberno do PP no Estado e na Xunta, que están machacando a nosa provincia.\n“Baltar é o máximo responsable na provincia, de que a Alta Velocidade teña xa quince meses de retraso e vaia ser mínimo de tres anos, de que se queira facer pasar polo centro da cidade de Ourense por intereses inexplicados,de que non se teña acordado a Estación Intermodal. Baltar é o máximo responsable de que nos quiten os trens que quedan,que nos pechen Estacións.É responsable da privatización das Autovías ,que non se inicie a A 76 nin se mellore a N120 con Valdeorras, de que se pare a Autovía a Lugo e non se faga a Variante Norte. Baltar é o responsable de que os Regadíos da Limia se paren, de que se pechen Paradores.\nBaltar como máximo responsable do PP é responsable de que se time os que tiñan os aforros en Preferentes e se lles queira aplicar unha Quita cambiándolle o diñeiro por Estampiñas”.\nMiguel Fidalgo cree que“Baltar debería adicar o seu tempo a evitar que o mundo rural e os que viven nel sexan os que sofren os recortes máis severos dos Gobernos do PP,porque aquí parece que lle importamos menos e o custe político é menor, ou a que os das pensións mínimas sexan os máis maltratados nos Presupostos”.\nRespecto a Deputación,o senador socialista considera que J.M.Baltar é “o beneficiario da rede clientelar de contratación ilegal de persoal, que é a esa rede a quén lle debe ser presidente da Deputación e do Partido Popular. Él é o que é por ser fillo de quén é, grazas a unha rede de poder tecida sobre a utilización indecente das debilidades humanas e sostida co diñeiro público.Por certo non só da Deputación, no que esa rede ten proporcións que escandalizou a toda España, senón noutros moitos organismos como foi o Hospital ou Caixa Ourense”. Fidalgo considera que o problema de Baltar é que coñece a súa ilexitimidade, non nace de procesos democráticos,senón como herdeiro da “cosa nostra” ourensá.\nMiguel Fidalgo considera que “J.M. Baltar nunca debeu ser o herdeiro na Deputación e no Partido Popular, porque o proceso foi demasiado escandaloso, e elo ten perxudicado gravemente a provincia de Ourense,que de novo volve ser escándalo. Ademais ó herdeiro sóbralle prepotencia e matonismo e fáltalle competencia para os cargos “.\nEn relación coas acusacións de Baltar,Miguel Fidalgo reitera que o único que fixo foi facer un Recurso Administrativo contra dous acordos da deputación,como fan diariamente moitos cidadáns,e polo tanto non hai nin haberá nunca ningunha solicitude “de ser fixo”,é un recurso contra un acordo de aprobar a RPT como fan sindicatos e traballadores cada vez que se aproba un documento deste tipo.\nA Fidalgo parécelle curioso que despois de perder case trinta demandas xudiciais,entre elas un ERE que afectaba a 24 traballadores, non comparecera antes como presidente da Deputación para explicar os asuntos e consecuencias desas demandas que interpuxo J.M. Baltar e que perdeu nos Tribunais.Que o presidente da deputación e do PP se aplique a responsabilidade de perder nos Xulgados nesas 30 demandas e no ERE.\nFidalgo considera o récord do cinismo que Baltar fale de enchufismo e favoritismo, quén dirixe unha institución manchada polo acceso ilegal e prevaricador de centos de axentes electorais, que ten sido obxecto de escándalo nacional, e ten danado tanto a Ourense. De récord que fale aínda teña cara para falar desto quén el mesmo ten boa parte da familia enchufada na institución que preside, na que teñen colocado os cargos e ex-cargos nos mellores postos facendo coincidir o organigrama e pedigree dos cargos no PP cos enchufes na Deputación.Quén foi e é o principal reclamo para obter tránsfugas. Quén ata se permite estar pagando nesa institución a persoa que está exercendo con dedicación exclusiva como portavoz do PP no concello de Ourense e outros.\nNese senso, Fidalgo desminte a inxuria de Baltar dicindo que no concello de Ribadavia non traballan “ocho o nueve” familiares.Traballan dúas persoas con relación familiar de terceiro grau e que accederon as dúas con alcaldes do PP e a través de procesos de selección.\nAsimesmo desminte que accedera a alcaldía cunha moción de censura con tránsfugas.Fai 22 anos accedín a Alcaldía,despois de haber sido o máis votado nas eleccións, e deixando o cargo de deputado no Parlamento Galego,co apoio da candidatura independente que encabezaba José Sotelo, e polo tanto non lle permito que manche a memoria de persoas que non están. J.M. Baltar debería preguntarlle o seu pai, cómo quixo facer cambiar de idea a algún,nun triste episodio coñecido como o caso “das camisetas”. E cómo consegíu que os dous que continuaron coa candidatura de Independentes,unha vez elixidos, lle entregaron a Alcaldía o PP enganando a electores e cidadáns nun dos grandes casos de transfuguismo que ten realizado o seu antecesor José Luis Baltar.\nE debería ter mellores ocupacions que reescribir a hestoria de hai 22 anos.\nBaltar debería saber que esa é a razón máis importante pola que o Partido Popular en Ribadavia non levanta cabeza, por eses erros e porque os Baltar meteron a man alí intentando o control con enchufados fieis a “famiglia” e prescindindo da xente máis decente e traballadora.\nPublicado por Miguel Fidalgo en 17:14\nPregunta PREFERENTES: lo que los medios no dirán


O Concello de Tomiño organiza un concurso de postais entre os maiores do municipio. - Concello de Tomiño\n24 Dec 2015 O Concello de Tomiño organiza un concurso de postais entre os maiores do municipio.\nNo programa de postais participaron os usuarios do Centro de Día, do Residencial de Tomiño e do Programa de Maiores do Concello de Tomiño.\nMáis de cincuenta maiores participaron na actividade que facilitou a interacción entre grupos de terceira idade de diferentes centros de benestar do municipio.\nO Concello de Tomiño organizou un concurso de postais entre os maiores do municipio. Na actividade participaron usuarios do Centro de Día, do Residencial de Tomiño e do Programa de Maiores do Concello.\nMáis de cincuenta maiores participaron na actividade facendo gala das súas destrezas en manualidades. Este proxecto permitiu aos diferentes centros de benestar do municipio traballar nun programa común e que os usuarios e usuarios dos tres poideran interactuar.\nNa mañán de hoxe, fíxose entrega dos diplomas dos finalistas e das medallas dos gañadores. Os partipantes acudiron ao Concello onde a Alcaldesa organizou unha recepción e unha pequena merenda conmemorativa.\nAdemáis, o encontro serviu para celebrar estas festas e brindar polo novo ano. Os centros que participaron son tres. Por un lado o Centro de Día, situado na Rocha- Tomiño, atende a máis de cincuenta usuarios do municipio e da contorna. É un centro de atención a terceira idade diurno que ademáis conta co servizo de comedor.\nOutro dos centros que participou foi o Residencial de Tomiño situado en Vilachán. É unha residencia privada na que residen maiores do concello e da contorna dando servizo a máis de setenta maiores.\nE finalmente, o Programa de Maiores organizado polo Concello de Tomiño. Este programa de benestar social impártese no Centro de Recursos para Persoas con Discapacidade Vontade, situado no Barrio da Rocha, en Tomiño. As actividades celébranse dous días a semana e abranguen tres áreas de traballo.\nPor un lado, desenvólvense actividades manipulativas, sociais, …a cargo dunha educadora social. Por outro lado, actividades de estimulación cognitiva das que se encarga unha psicopedagoga. E finalmente, un fisioterapeuta encárgase das clases de ximnasia, pilatas e movilización adaptadas.\nA Alcaldesa de Tomiño, Sandra González, mostrou a súa ledicia pola boa acollida da iniciativa que ten fomentado en positivo as capacidades de comunicación e interactuación entre diferentes centros. Segundo González, “dende o departamento de benestar social temos traballado intensivamente na mellora da calidade dos nosos maiores desenvolvendo programacións inclusivas que favorezan o benestar dos veciños e veciñas como o Programa de Maiores ou este concurso de postais que os visibilizan”


A Federación Galega de Montañismo conta con máis de 6.000 licencias, o 40% delas femininas\nLete Lasa presenta ao Equipo Galego de Novos Alpinistas / SECRETARÍA XERAL PARA O DEPORTE\nO secretario xeral para o Deporte, José Ramón Lete Lasa, presentou este mércores ao Equipo Galego de Novos Alpinistas (ENAG) da Federación Galega de Montañismo composto por catro deportistas -tres homes e unha muller.\nNas palabras do secretario, estes deportistas representan “a excelencia da escalada galega, os deportistas máis completos deste deporte que contan con grandes capacidades para escalar sobre rocha, xeo, neve, así como esquiar e ter unha gran capacidade de análise do entorno para manter uns marxes de seguridade amplos”.\nOs obxectivos do Equipo Galego de Novos Alpinistas\nO Equipo Galego de Novos Alpinistas ten como obxectivos mellorar as técnicas individuais e de equipo de progresión de escalada en rocha, neve e xeo, sempre en ambiente alpino; aprender a adaptar as estratexias e as tácticas de escalada as condicións da montaña; traballar aspectos psicolóxicos da renuncia as ascensións; difundir os valores do alpinismo, esforzo, templanza, constancia, sensatez, seguridade e espíritu de aventura; participar nas concentracións estatais convocadas pola federación española en diferentes macizos montañosos en España ou outros países europeos así como motivar a novos galegos e galegas á práctica do montañismo coa difusión entre os clubs galegos de actividades.\nLete Lasa fixo fincapé neste último punto porque o montañismo galego conta cun total de 6.218 licencias federativas sendo o 60% correspondentes a homes (3.803) e o 40% (2.415) a mulleres. Un reparto, dixo, que é aínda máis equitativo no caso das licencias 6-16 anos, a través do Xogade, que se contabilizan por 681, sendo o 55% nenos (374) e o 45% nenas (307).\n“Son a eles a quen queremos motivar a que sigan practicando montañismo e deportes en contacto coa natureza, máxime nestes tempos de pandemia porque como xa saben e como demostran os estudios, facer deporte e, sobre todo, deporte federado, afasta as posibilidades de contraer enfermidades respiratorias como a COVID-19”, apuntou.\nO rocódromo de Lugo como instalación de referencia\nNa súa intervención, o secretario xeral incidiu na importancia dunha instalación deportiva como o rocódromo de Lugo que contou cun investimento de máis de 387.000 euros, dos que a extinta Consellería de Economía, Emprego e Industria e a Secretaría Xeral para o Deporte achegaron un 45% (ata 170.000 euros), mentres que a Deputación asumiu un 35% e o Concello de Lugo o restante 20%.\nUn rocódromo que xa é un dos mellores do país e que permite incrementar a oferta dos equipamentos deportivos da cidade, beneficiando tanto a actividade federada como o deporte base, e contribuíndo tamén á promoción de prácticas saudables entre a sociedade.\nAo fío desta idea lembrou que o rocódromo de Lugo acollerá dúas probas de importancia como son o Campionato de España Infantil e Cadete de Escalada Deportiva (entre o 23 e o 25 de xullo) e a terceira e definitiva proba da Copa de España Absoluta de Escalada en Bloque (27 de novembro). Eventos, dixo, de gran importancia xa que cómpre lembrar que a escalada deportiva será olímpica en Toquio 2020.\nNo seu relatorio, Lete Lasa agaradeceu tamén o patrocinio da empresa lucense Torre de Núñez ao Equipo Galego de Novos Alpinistas que fixo entrega dun lote de roupa deportiva técnica. “É un orgullo ver que empresas da casa, empresas galegas, apostan polo deporte. O patrocinio deportivo ten un retorno importantísimo que axuda a calquera empresa a medrar económica e socialmente”, sentenciou.\nEtiquetas AlpinismoEquipo Galego de Novos AlpinistasFederación Galega de MontañismoJosé Ramón Lete LasaLete LasaMontañismo


Catalogouno Oscar Franco o Set 22, 2016 • 10:53 a.m. • Non hai comentarios\nCapela feita a base de cachotería granítica, con planta rectangular dunha soa nave e cuberta a dúas augas. Na fachada principal pódese ver a porta de aceso protexida cun enreixado metálico de recente factura. Aos lados da mesma aparecen dúas pequenas fiestras cadradas con derrame interno, hoxe tapiadas.\nPor riba da porta unha fiestra cadrada con derrame interno.\nO conxunto remata cunha espadana dun só oco con cruz de ferro no cume.\nNo interior destacan dúas imaxes: a de santa Lucía e a de San Bieito.\nEsta capela, da que xa se ten noticia da súa existencia dende o século XVI, estivo vinculada ata o ano 1836 ao señorío do mosteiro bieito de San Martiño Pinario, razón polo que aínda na actualidade se conserva unha imaxe do patriarca San Bieito.\nAnterior Ben CulturalCoto de Pena de Arriba Seguinte Ben CulturalCruz de Magán