Leite: 2010 - Sindicato Labrego Galego\n"Estas marcas engánante e arruínan ao sector" Sinalización nun Carrefour en Vigo\n16 de Septembro do 2010 ·\nContinuando coa campaña de denuncia das industrias que máis baixo pagan o leite (Lactalis, Lácteos Lence, Celta), no día de hoxe as reivindicacións do sector leiteiro tiveron lugar en Vigo, onde se procedeu á sinalización das marcas comerciais propiedade das citadas industrias.\nNa Praza da Quintana, información da campaña de boicot a LÁCTEOS LENCE, LEITE CELTA e LACTALIS\n10 de Septembro do 2010 ·\nNa mañá de hoxe as accións informativas e de denuncia ao respeito das demandas e situación do sector leiteiro trasladáronse á compostelana Praza da Quintana, nas inmediacións da Catedral.\nMobilización diante de LÁCTEOS LENCE\nO xoves 9 a campaña de boicot do sector leiteiro trasladouse a Lácteos Lence, no polígo do Ceao (Lugo). Pola tarde, grupos de produtores e produtoras desplazáronse aos centros comerciais Carrefour (Lugo) e Alcampo (Ferrol) para levar a cabo a sinalización das marcas comerciais das empresas Lácteos Lence, Leite Celta e Lactalis.\nMobilización diante de LACTALIS\n8 de Septembro do 2010 ·\nNo día de hoxe o sector leiteiro iniciou a campaña de boicot ás empresas que arruínan o noso agro.\nBoicot ás industrias leiteiras a partir do vindeiro mércores 8 de setembro\n31 de Agosto do 2010 ·\nAs organizacións agrarias (SLG-UUAA-XXAA) e cooperativas (AGACA) apelamos ao apoio da sociedade galega para facer fronte, canda o sector leiteiro, a industrias coma Lactalis, Leite Celta e Lácteos Lence, que coas súas destrutivas prácticas comerciais están a afundir aos gandeiros e gandeiras da Galiza mediante a imposición de baixísimos prezos para o leite galego. Ao mesmo tempo, instamos á Administración a situarse ao noso carón apoiándonos nas nosas accións reivindicativas e demandas. O vindeiro mércores 8 de setembro iniciaremos as accións de boicot destas industrias e das súas marcas.\nRolda de Prensa [SLG-UUAA-XXAA-AGACA]: valoración da situación no sector leiteiro e presentación do almanaque de mobilizacións.\n30 de Agosto do 2010 ·\nMañá, martes 31, tera lugar unha reunión do Grupo de traballo do sector lácteo, logo do cal darase conta en rolda de prensa da valoración da actual situación, así coma do almanaque das vindeiras mobilizacións do sector.


Gustavo Freire na Galiza da Época Nós. Literatura e nación na articulación da música galega contemporánea (2008)\nO pérfido canto das sereas. O culto á matria no sistema literario galego. Enfrontamento xenérico, sexismo, renovación e asunción dos moldes tradicionais na escrita galega contemporánea (2008)\nOs cabaleiros petan nas portas da literatura: a figura do heroe cabaleiresco na literatura galega contemporánea (2006)\nLiteratura galega de vangarda: a iconoclastia rupturista dos primeiros manifestos galegos (2006)\nFigalguía e cultura palaciana na Galiza do último milenio: de casa e solar coñecido (2006)\nAs orixes da literatura infantil galega (2006)\nAproximación a la poesía. Consideraciones y metodología crítico-didáctica sobre comentario de textos (2005)\nEduardo Blanco-Amor na Escola. A imaxe poliédrica dun literato galego (2005)\nMartin de Padrozelos, o primeiro trobador da lírica galego-portuguesa? Unha aposta pola definición literaria galega do xénero de amigo. Situación, contexto, estabelecemento e cronoloxía das primeiras manifestacións líricas da Galiza medieval (2005)\nTres contos marabillosos de Vicente Risco (2004)\nReflexións sobe didáctica da literatura. A literatura galega na radio. Dez voces do lucensismo: Paradas literarias dun itinerario intelectual lucense polo século XX (2003)\nPoesía galega completa de Evaristo Correa Calderón (2003)\nÁnxel Fole: pazos e nacionalismo. A literatura palaciana como traducción do discurso nacionalista galego (2003)\nEvaristo Correa Calderón (2003)\nTradición e actualidade do heroe cabaleiresco masculino nas lendas familiares galegas. Mito e realidade histórica á vista dos documentos da literatura galega contemporánea (2003)\nO labor lírico do ilustrado cura de Fruíme. Textos galegos de Zernadas y Castro (2002)\nEvaristo Correa Calderón na literatura galega contemporánea. Vangardismo e galeguismo (2002)\nPresencia de Lugo na utopía republicana. Cinco anos de ilusións e liberdade a través do espello intelectual de Galicia (2001)\nLugo: cultura a república. As manifestacións intelectuais dunha cidade galega entre 1931-1936 (2001)\nHistoria do Concello de Baralla. Pazos e fortalezas de Neira de Xusá (1998)\nGustavo Freire: o grande esquecido (1988)


"Do not track": navegar por Internet coa máxima privacidade | Consumer\n“Do not track”: navegar por Internet coa máxima privacidade\nO método "do not tack" impide que as páxinas web envíen información a outros sitios sobre as persoas que as visitan\nAs pisadas dun usuario na Rede non se borranco vento dixital, senón que son rastrexadas por miles de programasque extraen delas innumerables conclusións sobre o seu sexo,idade, costumes ou poder adquisitivo. Estes datos circulan desde aspáxinas web que visita a outras que os utilizan para facerestudos de mercado, segmentar a publicidade ou mellorar a oferta de servizos.Non é unha práctica ilegal, e moitas veces nin sequera émaligna, posto que os datos persoais que identifican ao internautaquedan resgardados. Pero cada vez é maior o clamor moral para quecomo mínimo ofrézase ao navegante a posibilidade de elixirsistemas de bloqueo destes rastreadores. Devanditos sistemas coñécensecomo técnicas “do not track” (“non me graves”).\nUn rastreador recompila información sobre que ligazóns abrimos e con que frecuencia, para enviala a uns potentes computadores que a procesan\nCando se le que un estudo dunha\nconsultora asegura que “un 70% dos internautas han\nbuscado no que vai de ano polo menos unha noticia económica en\nGoogle” (un caso hipotético), un pregúntase se a\nconsultora realizaría un inxente número de chamadas ou\nenquisas en liña para obter tal dedución. En realidade non lle fai\nfalta, polo menos non sempre. É máis sinxelo chegar a un\nacordo en Google para colocar un rastreador no buscador e ver o\nnúmero de ligazóns diarias económicos que se consultan, ou mesmo deducir, doutro tipo de\nconceptos buscados, se o perfil é o dun home ou unha muller, ou\nten máis ou menos de 30 anos.\nO robot rastreador (un programa) se\nencarga de captar o número de ligazóns aos que se accede, a orde en que\nconsúltanse ou a frecuencia e enviar a información a potentes\ncomputadores centrais que a procesan xunto con millóns máis de\ndatos, o que se chama Big\nData. En principio, a non ser que se incumpra a legalidade ou se\nespecifique nas condicións de uso, ningunha destas referencias é\npersoal nin compromete información confidencial do internauta.\nAdemais, moitas veces o obxectivo de\nos rastreadores é mellorar a experiencia do usuario nos\ndistintos servizos desde onde se recolle a información; canto máis\nsábese das reaccións e costumes das persoas mellor pódese predicir\no que busca ou quere e máis rápido pódeo ofrecer.\nNoutras ocasións, a información do rastro do usuario vai destinada a fins\npublicitarios; non a ofrecer a dirección de correo ou o\nnúmero de teléfono (algo ilegal), senón a perfilar mellor os\ngustos do internauta a fin de afinar cos anuncios que se atopará en sitios\ncomo Google ou Facebook.\nPor moi impersonales que sexan os datos procesados, ninguén garante que vaian ser usados sempre para bos fins\nCon todo, por moi impersonales que\nsexan estes datos, ninguén garante que se procesen ben ou se\nutilicen para fins non tan inocuos. O procesado de grandes volumes\nde datos, o Big Data, entraña certos perigos se acceden a eles\ncorporacións sen control nin moral, mafias ou países ditatoriais,\nque poidan usalos no seu interese e en contra do xeneral. Deixar\ninformación a estes grupos pode non ser unha boa idea.\n“Do not track”, unha opción no navegador\nEn consecuencia, xa desde 2009 un grupo\nde expertos en seguridade informática\nreclama con reiteración a inclusión dunha opción nos\ndiferentes navegadores que bloquee aos rastreadores que haxa en\nas distintas páxinas web que se visitan. Trátase dun programa que\npermítanos navegar sen deixar rastro e que podamos activar ou non,\nsegundo a nosa elección. Dita opción foi bautizada como “do\nHai pouco, Firefox incorporou “do not track” na súa última versión como unha característica da configuración do navegador\nHai pouco, Firefox incorporou “do\nnot track” na súa última versión como unha característica da\nconfiguración do navegador e Twitter\nhao introduccido como opción para as ligazóns que se abren\ndesde o servizo con Firefox.\nDoutra banda, Microsoft anunciou\nque Internet Explorer 10 o\nincluirá como opción por defecto (é dicir, haberá que activar\na opción de deixarse rastrexar de forma voluntaria), algo que ha\nsido criticado por outros navegadores que cren que Microsoft quere\nreservarse a información de rastrexo para si. Microsoft pola súa banda, explicou as súas razóns.\nEn Chrome , o navegador de Google,\nunha longa lista de aplicacións na Chrome\nWeb Store que cumpren esta función con maior ou menor eficacia.\nEntre todas elas a máis popular é “Do not track plus”,\nque prevén contra todo tipo de rastreadores. Os mesmos pódense\nver nun marcador que se sitúa xunto á barra de direccións.\nTamén se pode ordenar á aplicación que non bloquee os\nrastreadores en determinadas páxinas. Outra aplicación popular con\no mesmo labor é Ghostery.\nAínda que “do not track” é unhaalternativa de navegación totalmente discreta, como todo sistema queilla da contorna presenta certos inconvenientes. Para empezar,a vertente social que supón poder twittear unha ligazón ou compartiloen Facebook queda bloqueada, xa que estas opcións tamén sonrastreadores. É dicir, se se utiliza esta opción pérdese capacidadesocial a menos que se ordene o desbloqueo. Ademais, plataformas comoGoogle e outras de recomendación social de produtos e servizosserán cada vez menos eficientes para o usuario se utiliza o “donot track”, xa que non poderán aprender dos seus movementospola Web e por tanto non poderán anticiparse aos seus desexos.\ndo not track Internet-gl privacidad-gl rastreadores


Presentan unha moción rexeitando a redución do servizo de transporte do 065 – SOCIALISTAS AMES\nPresentan unha moción rexeitando a redución do servizo de transporte do 065\nHome/Benestar Social/Presentan unha moción rexeitando a redución do servizo de transporte do 065\nOs Socialistas indican que en Ames existen varios usuarios deste servizo que se verán prexudicados polo recorte\nMiñones lembra, tamén, que o Servizo de Transporte Adaptado Municipal leva case tres anos sen resolver a súa adxudicación\nOs Socialistas de Ames veñen de presentar unha moción para debater no vindeiro pleno ordinario na que manifestan o seu rexeitamento contra o proxecto de Decreto polo que se regula o Servizo Galego de Apoio á Mobilidade Persoal para Persoas con Discapacidade e/ou Dependentes que presentou a a Consellería de Traballo e Benestar Social e que vai a significar a estocada definitiva ao transporte adaptado do 065.\nOs socialistas maniféstanse totalmente en contra deste proxecto da Xunta de Galicia porque é un ataque frontal a este servizo de mobilidade para as persoas dependentes e que só serve para demostrar o escaso interese do goberno autonómico do PP por situarse do lado dos máis necesitados e apoiar as políticas de benestar e especialmente de Dependencia. Lembran os representantes do PSdeG que o 065 era utilizado por máis de 7.000 persoas, e contaba cun total de 112 vehículos, e que con este recorte que lle quere dar o goberno de Núñez Feijóo reducirá a súa frota de vehículos a menos da metade: A Consellería de Benestar acaba de sacar a concurso o novo servizo no que lle require á nova adxudicataria un mínimo de 44 autobuses en días laborais, 15 os sábados e 12 os domingos e festivos.\nO documento, ademais, recolle unha serie de medidas máis restritivas e limitadoras do servizo: incrementa o grado de minusvalía para acceder do 65% o 75%; deixa a criterio da Xunta o fixar unha intensidade máxima de uso; computa un viaxe de ida e volta como dous servizos distintos; elimina a obrigatoriedade de contar no transporte coa asistencia de monitor-acompañante; o recoñecemento da condición de usuario do 065 non implica o dereito á prestación; non fixa un prazo para solicitar e anular os servizos (na actualidade é de 48 horas).\nAfectados en Ames\nIndican os socialistas que teñen coñecemento de que esta redución no servizo vai a afectar a varios usuarios e usuarias da localidade amesán, e “resulta inconcibible que se siga atacan ás persoas máis necesitadas, que xa lle poñen suficientes trabas para poder acceder á dependencia e agora aínda lle suprimen un servizo tan necesario para eles”, manifesta o portavoz do PSdeG-PSOE, José Miñones.\nFacilitar a mobilidade das persoas con discapacidade ou dependencia\nSegundo explican na moción, esta prestación facilitadora da mobilidade permitía aos beneficiarios acudir a consultas ou tratamentos sanitarios; trasladarse a residencias, centros de día e outros equipamentos públicos de aloxamento; a actividades educativas ou formativas; a centros de servizos sociais nos que se desenvolveran programas ou actividades do seu intres; e os necesarios para a realización de actividades básicas da vida diaria: xestións administrativas, actividades terapéuticas ou rehabilitadoras.\nA prestación do servizo efectuábase directamente con medios propios ou contratando o servizo a empresas do sector, establecéndose un custo para o beneficiario que oscilaba entre a gratuidade, para os que tiveran rendas menores ó 75% do IPREM, e o 16% do seu custe real, para as rendas superiores ó 250% do IPREM. Dende a chegada do Presidente Feijóo ao goberno da Xunta se ten producido un continuo degradamento na calidade do servizo, denunciado reiteradamente polos beneficiarios: non poder asistir a citas médicas por non comparecencia do transporte previamente confirmado; denegación do servizo por non existir vehículo dispoñible; servizos incompletos (facilitábase a viaxe de ida, pero non a de volta); falla de resposta ás solicitudes efectuadas; grandes atrasos (mais de dúas horas) nas recollidas; etc. A maiores quere establecerse un tope de dez viaxes ao mes e desentenderse do servizo delegando nas asociacións do sector a xestión do mesmo.\nOs socialistas solicitan a retirada do proxecto de Decreto e continuar co servizo 065 nas mesmas condicións nas que se vén prestando na actualidade.\nPor outra banda, o portavoz do Grupo Municipal Socialista, lembra que fai tres anos que o Servizo Municipal de Transporte Adaptado segue sen adxudicarse, a pesares de que xa caducou durante a pasada lexislatura e estaba pendente de ser resolta xa que só falta elixir a oferta máis beneficiosa entre as presentadas –presentáronse nove empresas-\nA inacción e desleixo do goberno, presidido por Santiago Amor, con adxudicación estalle a custar ás arcas municipais ao redor de 1000 € mensuais, posto que a proposta económica do concurso público constaba dese aforro, o que indica a nula xestión deste goberno, ademais da escasa preocupación por arranxar e solucionar temas pendentes. Resulta ademais chocante a rapidez do PP de Ames por licitar uns servizos sen esgotar as prórrogas (Escolas Deportivas) e por prorrogar outros durante anos. “Os socialistas e a cidadanía aínda estamos esperando as explicacións do goberno por non resolver este servizo”, di Miñones\nVer Moción Reforma Xunta Transporte 065\nBy PSdeG-PSOE de Ames|2014-02-17T17:59:29+00:00Febreiro 17th, 2014|Benestar Social|0 Comments


A CIG alerta do deterioro do Centro Radio Médico, que presta asistencia sanitaria aos mariñeiros - CIG: Confederación Intersindical Galega\n06 Decembro 2021 03:54\nA CIG alerta do deterioro do Centro Radio Médico, que presta asistencia sanitaria aos mariñeiros\nO Instituto Social da Mariña non cubre as baixas do persoal que atende a flota pesqueira e mercante\nCentro Radio Médico\nNacional - 20 Feb 2021\nA CIG-Mar vén de alertar sobre o deterioro do Centro Radio Médico, servizo dependente do Instituto Social da Mariña (ISM) que se encarga de prestar asistencia sanitaria aos mariñeiros da flota pesqueira e mercante. A central denuncia que non se cobren as baixas do persoal, derivándose as chamadas aos buques hospitais, o que ten provocado numerosas incidencias, polo que reclamará unha rectificación do ISM e a cobertura de todas as baixas dos profesionais médicos.\nSegundo explica o responsábel da CIG-Mar, Xavier Aboi, o deterioro progresivo deste servizo coincide no tempo coa pandemia da covid-19, “precisamente cando é mais necesario ca nunca polos problemas existentes no relevo das tripulacións pola prohibición de viaxar entre países, pola imposibilidade de acceder a porto para recibir asistencia sanitaria básica ou polo alongamento das campañas de permanencia a bordo, entre outras cuestións”.\nA central agarda que este proceso de deterioro non sexa o primeiro paso cara a privatización\nNeste contexto, o departamento de Acción Social do ISM comunicou o pasado 1 de decembro que non vai contratar persoal para cubrir as baixas do persoal por enfermidade, accidente ou contaxio por coronavirus. En consecuencia, dende mediados de decembro até mediados de xaneiro quedaron sen cubrir máis de 20 gardas de profesionais médicos, coa escusa de que desviarían as chamadas aos buques hospital Esperanza do Mar e Juan de la Cosa. “Dende aquela, a pesar do esforzo do persoal destes buques, o servizo foise deteriorando pola escasa formación e as complicacións na comunicación”.\nAboi cita como exemplo o acontecido o pasado 24 de decembro, cando estando o Centro Radio Médico Pechado un barco galego con feridos a bordo tivo problemas para conectar co buque hospital, o que obrigou a contactar por outras vías con profesionais sanitarios para que atendesen os afectados e os trasladasen a terra pasadas varias horas.\nO responsábel sindical asegura que non se trata dun caso illado, “xa que temos constancia que varios barcos tiveron dificultades parecidas; con esta situación, tanto o Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións pola súa acción, como a Xunta polo seu silencio, están a poñer en risco as vidas de centos de traballadores do mar”.\nPor todo isto, a CIG presentará unha reclamación na executiva do ISM que terá lugar en Madrid este martes 23 instando a rectificar esta decisión e demandando que se cubran todas as baixas dos profesionais médicos, que se habiliten os medios tecnolóxicos necesarios para poder realizar o traballo incluso en condicións de alerta meteorolóxica e que se habiliten canles de diálogo cos profesionais para mellorar o servizo, actualizando os procedementos necesarios para mellorar a asistencia sanitaria no mar”.\nCatro décadas de servizo\nO responsábel da CIG-Mar lembrou que o Centro Radio Médico púxose en funcionamento en 1979 para intentar paliar o baleiro asistencial que se producía tanto no sector da pesca como na mariña mercante, polo que leva máis de catro décadas prestando cobertura sanitaria aos mariñeiros. Neste tempo atendeu máis de 200.000 chamadas e xestionou máis de 42.000 historiais clínicos.\nEn 40 anos o servizo atendeu 200.000 chamadas e xestionou 42.000 historiais clínicas\nDende o seu nacemento contou sempre cun equipo médico permanente que atendía calquera consulta as 24 horas do día todos os días do ano, mantendo ademais contacto con outros centros da xeografía estatal e internacional para xestionar calquera intervención por accidente ou evacuación en calquera parte do mundo.\nAboi agarda que este proceso de deterioro que está a padecer o Centro Radio Médico na actualidade “non sexa o primeiro paso cara a privatización do servizo, como se fixo noutros departamentos da Administración” e pregúntase quen tomou a decisión de non cubrir as baixas e con que criterios se adoptou. “Sospeitamos que se fixo baixo parámetros de aforro económico e non base ao fundamental, que é garantir a asistencia médica?”.\nFinalmente, adianta que dependendo da decisión que se adopte tras a intervención da CIG na executiva do ISM a central sindical non descarta trasladar as súas reivindicacións ao respecto até o Congreso dos Deputados/as e até os Parlamentos galego e europeo a través do BNG xa que, segundo sinala, a propia lexislación europea obriga os países con flota marítima a contar cun centro médico de referencia.\nA CIG demándalle ao ISM que manteña a actividade do servizo administrativo da oficina de Corcubión\nO ISM comunica que só habilitará de maneira provisional o servizo médico de Corcubión\nConcentración no ISM de Corcubión para demandar atención médica e que non peche esta oficina\nA inactividade no centro de Corcubión deixa sen o recoñecemento médico obrigatorio os mariñeiros/as da Costa da Morte


Península de Kenai - Wikipedia, a enciclopedia libre\nA península de Kenai (en inglés, Kenai Peninsula) é unha gran península que sobresae da costa sur de Alasca, nos Estados Unidos, e penetra no golfo de Alaska. O nome de Kenai deriva probablemente de Kenayskaya, o nome en ruso da enseada de Cook (Cook Inlet), que bordea a península polo oeste.\nA península de Kenai, en Alaska.\nCosta da península de Kenai.\nO río Kenai.\nLago glaciar do Oso (Bear Glacier Lake) e o océano Pacífico.\nAdministrativamente, a maior parte da península pertence ao Borough de Península de Kenai e unha pequena parte, pola zona do istmo, á Área Censal de Valdez-Cordova.\nO explorador e navegante ruso Gerasim Izmailov foi o primeiro en explorar e cartografar a península en 1789.\n5 Recursos naturais e economía\nA península esténdese aproximadamente 240 km cara o suroeste partindo das montañas Chugach, ao sur da cidade de Anchorage. Está separada da masa continental, polo oeste, pola enseada de Cook e, polo leste, polo estreito de Príncipe William (Prince William Sound).\nAs montañas de Kenai (2 130 m), cubertas de glaciares, son unha cordilleira que se atopan no sueste da península, a carón da costa do golfo de Alaska. Gran parte da cadea montañosa encóntrase dentro do Parque Nacional dos Fiordes de Kenai (Kenai Fjords National Park). A costa noroeste, que limita a enseada de Cook, é máis plana e pantanosa, e está salpicada de numerosos e pequemos lagos, como o lago Bear (Bear Lake). Hai tamén grandes lagos no interior da península, como son o lago Skilak (Skilak Lake) e o lago Tustumena (Tustumena Lake). Os principais ríos que sucan a península son o río Kenai, famoso pola súa poboación de salmóns, o río Ruso (Russian Lake), o río Kasilof (Kasilof River) e o río Anchor (Anchor River). A baía de Kachemak (Kachemak Bay) encóntrase no extremo suroeste da península, e gran parte dela está protexida e incluída no Parque Estatal da Baía de Kachemak (Kachemak Bay State Park).\nNa península de Kenai tamén se encontran os campos de xeo Sargent (Sargent Icefield) e Harding (Harding Icefield), que xeran numerosos glaciares, na súa maioría na costa oriental .\nNa península áchanse algunhas das maiores localidades do sur de Alaska, como Seward, (localizada máis ou menos na metade da costa do golfo de Alaska, que contaba con 2.830 hab. no 2000); Soldotna (a capital do Borough da Península de Kenai, con 3.759 hab. no 2000) e Kenai (a maior cidade da península, con 7.686 hab. no 2007), localizadas ambas na costa da enseada de Cook; e Homer (na costa norte da baía de Kachemak, con 5.364 hab. no 2005). Cruzando as augas da baía de Kachemak desde Homer, pódese acceder ao extremo occidental da península, o máis empinado e remoto, onde se atopan as pequenas poboacións de Seldovia (286 hab. no 2000), Namwalek e Port Graham (177 hab. no 2000).\nHomer é unha localidade famosa por ser o final do sistema de estradas pavimentadas de Norteamérica e é un punto de destino popular dos automobilistas que conduciron até Alaska desde os Estados Unidos Continentais. Seward tamén é o punto final sur do ferrocarril de Alaska (Alaska Railroad).\nA península ten un suave clima costeiro, con abundantes choivas. É unha das poucas zonas de Alaska que permiten a agricultura.\nRecursos naturais e economíaEditar\nA península posúe gas natural, petróleo, depósitos de carbón, e abundantes piscifactorías de uso comercial e persoal. O turismo é unha industria importante, xunto coa caza e a pesca.\n↑ Entrada de Gerasim Izmailov no Dicionario biográfico do Afastado Oriente e a Rusia Americana, dispoñible en ruso na páxina da «Northern Pacific Fund»: \nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Península_de_Kenai&oldid=4176875"\nÚltima edición o 29 de xaneiro de 2017 ás 23:31\nA última edición desta páxina foi o 29 de xaneiro de 2017 ás 23:31.


Do cómic á novela gráfica. A banda deseñada en España no século XXI\nActualizado 19/06/2014 00:00\nEsta mostra, que se inaugura no Sexto edificio o 20 de xuño ás 20 h, propón unha mirada ó momento actual da creatividade en torno á chamada novena arte en España, a banda deseñada. Faise a través de exemplos do máis alto nivel tanto polo seu éxito editorial e repercusión nacional e internacional, coma polos numerosos premios que recibiron.\nA exposición trata de reflectir os diversos procesos da creación dun cómic, con mostras de bosquexos, páxinas orixinais e coloreado dixital. E finalmente achéganse para a consulta do visitante as obras editadas, as novelas gráficas das que se expoñen orixinais.\nAs obras expostas pertencen a dez artistas españois recoñecidos internacionalmente: os debuxantes Alfonso Zapico, Kim, Max, Paco Roca, Santiago Valenzuela, David Rubín, José Domingo e Miguelanxo Prado, os tres últimos galegos; e os guionistas Antonio Altarriba e Santiago García.\nO venres 27 ás 20 h, Octavio Beares comisario desta mostra realizará a primeira das visitas guiadas que se farán destinadas a todos os públicos.\nAs seguintes visitas guiadas realizaranse a partir do 2 de xullo todos os mércores ás 12 h.\nDescarga máis información en PDF


Temas: PEDRO PUY GONZALO CABALLERO PARLAMENTO RURAL FORCAREI FEIJóO CEE BNG PSDEG ZAS PPDEG MAIORES VIMIANZO ABANCA\nPor Europa Press / Redacción | Compostela | 13/09/2021 | Actualizada ás 14:52\nO secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, asegura que "cada semana que pecha unha oficina bancaria nun concello do rural é unha semana na que Feijóo apuñala os dereitos dos galegos que viven no rural, quítalles igualdade de oportunidades e xera unha exclusión financeira para todos eles".\nAsí se expresou este luns en rolda de prensa conxunta con alcaldes de municipios afectados pola clausura de oficinas de Abanca, nunha semana na que o PSdeG leva ao pleno do Parlamento unha iniciativa en contra destes peches.\nA este respecto, Caballero critica que "Feijóo di que aposta pola oficina do rural", polo que "non pode permitir o Goberno da Xunta de Galicia que estean a pechar ducias de oficinas bancarias en municipios pequenos de Galicia". "É un retroceso que non podemos permitir", avisa. De tal forma, pide ao Goberno galego "unha discriminación positiva" para o rural. Demanda unha carta de servizos básicos para os cidadáns con independencia de onde vivan.\nPreguntado pola súa opinión acerca de que a Xunta subvencione con preto de tres millóns de euros a Abanca para pór caixeiros mentres a entidade financeira pecha oficinas no rural, Gonzalo Caballero respondeu que "o que Feijóo ten que facer é garantir que non se pechen oficinas bancarias", de forma que "o sistema de caixeiros non pode ser unha escusa" para permitir a clausura de sucursais.\nA este respecto, sostén que "Feijóo abandonou o rural". "Nós non podemos ser cómplices dunha estratexia de pechar oficinas para substituílas por caixeiros, iso ten que ser algo que rectifique o Goberno da Xunta de Galicia".\nO líder dos socialistas arremete contra "a escalada de escapismo" de Feijóo, que "sempre bota balóns fóra". Apunta que a Xunta ten 1.100 millóns extraordinarios este ano, polo que "se tanto diñeiro ten, ten que ser quen de tomar medidas para evitar a desigualdade de oportunidade e a exclusión financeira de miles de galegos".\nOS ALCALDES EXPOÑEN A PROBLEMÁTICA\nNeste encontro, varios alcaldes socialistas relataron no Parlamento os problemas que carrexa para os seus veciños o peche de oficinas bancarias.\nO alcalde da Baña, José Antonio Pereira, tachou de "atentado" ao rural que Abanca deixe sen servizos bancarios aos seus veciños, o que afecta especialmente a un milleiro de maiores de 60 anos que non ten acceso a novas tecnoloxías, quen ven obrigados a incorrer en gastos para desprazarse co pago de taxis.\nA rexedora de Vimianzo, Mónica Rodríguez, queixouse do peche da sucursal da parroquia de Baíñas, o que tamén afecta a municipios limítrofes como Dumbría e Zas. A isto súmase que o despregamento de fibra "non está ao 100%", polo que non é posible poder empregar a banca electrónica, ademais que a única oficina que quedará en todo o municipio sofre gran "conxestión" e só atende ao público durante dúas horas.\nA continuación, o alcalde de Dumbría, Jóse Manuel Pequeño, narrou os prexuízos de que pechase hai máis dun ano o único banco que abrira, o que obriga a desprazarse a Cee e Vimianzo. Reprocha que Abanca "non ten escrúpulos".\nAdemais, Pequeño considera que "é o colmo" que despois de que Abanca pechase unha oficina nun edificio que é propiedade do banco, agora o Concello teña que ofrecer oficinas municipais para instalar un caixeiro e ser o encargado de facilitar a conexión e luz.\nAsí mesmo, a alcaldesa de Forcarei, Verónica Pichel, demandou que Abanca "debería reconsiderar a súa decisión", á vez que require á Xunta "intervir e frear estas perdas de servizos".\nPP: É UNHA "SOLUCIÓN PRÁCTICA"\nPola súa banda, ao ser preguntado respecto diso en rolda de prensa, o portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, recoñeceu que "ás veces é complicado de explicar" unha subvención a unha entidade privada, como é o caso dos case 3 millóns de euros que recibirá Abanca para instalar caixeiros no rural.\nNo entanto, xustificou que é unha "solución práctica" que leva a cabo "de acordo coa Fegamp" e que tamén fan "administracións de distintas cores políticas", entre as que mencionou a Generalitat. Ademais, apuntou que mesmo concellos do BNG e do PSOE "subscribiron o protocolo de colaboración" coa Xunta para manter estes servizos.\nTal e como subliñou Puy, existe o risco de que unhas 55.000 persoas no rural que "se non se fai algo, vanse a quedar sen ningún tipo de asistencia financeira, sen caixeiros, sen ningunha oficina". Por iso, considera que a Administración autonómica optou por unha "saída práctica" a este problema.\nPreguntado sobre se estes incentivos públicos non facilitan, precisamente, o peche das sucursais en zonas despobladas, o portavoz popular respondeu que "é ao revés". "Cando se pecha as oficinas é cando se expón isto", agregou.\nÉ máis, explicou que é unha cuestión "que pasa en toda Europa" por circunstancias como o avance da banca electrónica. Pero tamén se referiu ao propio sistema e como o Banco Central Europeo está "a axudar aos países a comprar débeda e a manter os tipos de xuro baixos".\nPONTÓN: "DEMOSTRA A SUBMISIÓN DE FEIJÓO AOS PODERES ECONÓMICOS"\nA preguntas da prensa, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, reprobou que é "unha auténtica burla á cidadanía que haxa entidades bancarias que foron rescatadas con máis de 9.000 millóns de euros, que están a pechar servizos no rural; e que a cambio o que faga o señor Feijóo é darlles tres millóns de euros para que abran caixeiros".\n"Isto demostra a submisión do señor Feijóo aos grandes poderes económicos e á defensa dos intereses dunha empresa no canto de estar a defender os intereses dos galegos", recrimina.\nEncontro no Parlamento de Gonzalo Caballero con alcaldes e cargos municipais do PSOE sobre o peche de oficinas bancarias no rural. PSDEG | Fonte: Europa Press


Margens de erro: Adeus Fraga\n"Logo dunha semana de incerteza o voto extranxeiro ratificou a maioría absoluta, 38 escanos, conseguida pola coalición do Partido Socialista de Galicia e o Bloque Nacionalista Galego, que lle permiten acceder ao goberno rexional, logo de catro mandatos sucesivos do veterán e ex ministro do ditador Francisco Franco, Manuel Fraga". Así interpreta os resultados o diario arxentino Página 12."Fraga perde o poder en Galiza, o bastión da dereita española", titula o xornal arxentino Clarín. O corresponsal do diario, Juan Carlos Algañaraz, conta que "os populares perderon o seu máis emblemático fortín político e tamén teñen que afrontar a derrota do seu líder histórico, que gobernou Galiza durante 16 anos". A analista Paula Lugones comenta ao respecto que "o PP temía o efecto dominó que se iniciou coa debacle conservadora nos comicios xerais de 2004" e opina que malia que "a derrota foi moito máis axustada do que agoiraban as sondaxes" o PP debería "pasar con urxencia a unha etapa de profunda autocrítica para analizar que falla na súa sintonía coa sociedade".\n"A derrota do PP ponlle fin ás esperanzas de Manuel Fraga Iribarne, 82 anos, antigo ministro de Franco, de efectuar un quinto mandato consecutivo á cabeza do Parlamento rexional", recolle Le Nouvel Observateur. A publicación francesa fai referencia á "debilidade do PP" e comenta o peso da emigración galega, afirmando que "estes emigrantes son resultado do éxodo de máis de dous millóns de persoas entre a fin do XIX e a primeira metade do S.XX, empurrados por unha fame nada, coma en Irlanda, da enfermidade da pataca e logo pola represión do rexime franquista".\nEn Portugal o Público destaca no titular que "Fraga Iribarne deixa poder após 16 anos consecutivos de maioria" e relata no interior que o líder do PP "fixo ouvidos xordos aos argumentos na súa contra, motivados pola idade e polas reservas de moitos sobre a súa saúde, e ignorou as acusacións da oposición de que converteu Galiza no seu feudo, e as observacións sobre o seu pasado franquista e as críticas aos seus excesos verbais, rematando cunha media derrota".\nPublicada por Unknown à(s) 1:10 da tarde\nAlemanha, 20-24 Junho\nTsukiji, seja aqui\nAlemanha, 21-23 Junho\nQuestões e opções de resposta em sondagens\n13 dias e a "vontade do povo"\nA teoria dos dominós\nMais "Minho Norte"\nEntretanto, no "Minho Norte"\nAinda vamos querendo, mas cada vez menos\nNão sabemos ainda bem o que queremos\nTambém não queremos, mas também queremos ser nós a...\nUma boa e irrelevante notícia para a Constituição ...\nArquivo: Eurosondagem, 31 Maio\nNão queremos, mas queremos ser nós a dizer\n2/3 dos suecos ainda querem votar (e quase metade ...\nConcurso de ideias III (actualizado)\nConcurso de ideias II\nConcurso de ideias I\nHolanda, resultados oficiais


Videovixilancia - MpDC\nWritten By Virgulino on 5/6/02 | 11:20\nO pasado mes de Marzo o Movimento polos Direitos Civís iniciou unha campaña contra a videovixiancia no Concello de Santiago. Esta campaña ten basicamente dous frentes que se reparte da sguinte maneira:\n· Solicitude da acceso e cancelación de imaxes gravados en lugares públicos.\nBasado nos artigo 23 e 24 do Regulamento de videovixiancia onde di que todas as persoas teñen dereito ao acceso e cancelación das imaxes gravadas en lugares públicos.\nA estas solicitudes a Concellalía de Seguridade Cidadá non respondeu no prazo de 10 día, polo que se entenden estimadas, e tampouco notificou cando se podía exercitar o dereito de acceso.\n· Acceso á Solicitude, Informe de Comisión de Garantías, Autorización e última renovación das autorizacións de instalacións fixas de videocámaras.\nSolicitamos, polo procedimento Administrativo Común (incluído fotocopia do DNI de un dos solicitantes) á Concellalía de Seguridade Cidadá e ao Goberno Civil que nos facilitara a documentación mencionada, ao que ningún dos dou respondeu.\nO silencio da Concellalía nos da a entender que non dispón dos permisos necesarios para a instalación das Cámaras, por este motivo pediremos unha reunión con Carlos Nieves para solicitarlle que responda aos noso requerimentos e recordalle que a Administración debe dar exemplo no que se refire ao cumprimento da lexislación vixente. No caso de non obter unha resposta afirmativa pediremos a intervención do Valedor do Pobo para salvaguardar un dereito básico como é a intimidade.\nPublicado por Virgulino en 11:20\nEtiquetas: Concello de Ares, Concello de Santiago de Compostela, Dereito ao honor intimidade e á imaxe, Dereito de Acceso, Dereito de reunión e manifestación


Día: 7 2019 de setembro\nComezou o período de transporte público 24 horas, que é unha das actividades prometidas polo presidente de İBB, Ekrem İmamoğlu durante o período electoral. Como resultado dos estudos realizados, ofrécese un servizo de transporte ininterrompido tanto nas liñas de metro como de autobús con determinación sobre as moi transitadas liñas de Istambul. [Ler máis ...]\nAfyon TCDD 7. O director rexional Adem Sivri e a súa delegación visitaron o alcalde de Egirdir, o alcalde Veli Gok, fixeron observacións no distrito. O alcalde de Egirdir, Veli Gök, visitou a súa oficina, o director rexional Sivri, o alcalde Köstekli [Ler máis ...]\nContinúan as obras de asfaltado iniciadas pola Administración provincial especial de Karabük no camiño cara ao centro de esquí de Keltepe. O secretario xeral da Administración especial provincial de Karabük, Mehmet Long, comezou a traballar asfaltos en quente. Continuando camiño ata a estación de esquí de Keltepe [Ler máis ...]\nOutra desvantaxe dos maquinistas resolveuse coa iniciativa e a loita do Oficial de Transportes-Sen. Como é sabido, a entrada do tren para proporcionar trens durante moito tempo na İzmir Halkapınar rexión (Halkapınar Depot - Balıkesir, Uşak, Denizli) [Ler máis ...]\nDirección Xeral da Autoridade Estatal de Aeroportos (DHMİ), 2019 en agosto do ano e 8 mes do ano, anunciadas estatísticas de avións, pasaxeiros e mercancías. Datos, a nosa aviación "levando sectores", como el continuou a ser fluxo cara de Turquía [Ler máis ...]\nComezou a Cámara de Comercio e Industria de Bursa (BTSO) cos procesos de fabricación máis débiles co fin de aumentar a produtividade e a calidade. BTSO, Ministerio de Industria e Tecnoloxía Dirección Xeral de Produtividade [Ler máis ...]\nMunicipio metropolitano de Kahramanmaraş, 9 comezará o luns de setembro, no ámbito do novo período educativo do transporte público na cidade realizou un novo arranxo. Todos os autobuses públicos estarán no campo, faranse voos adicionais. Metropolitan Municipality nova educación e formación [Ler máis ...]\nAlcalde do Municipio Metropolitano de Ordu Mehmet Hilmi Güler continúa cos seus traballos para facer que as actividades marítimas cobren vida reconciliando Ordu co seu mar. O alcalde Güler afirmou que ofrecerán turismo de cruceiros a Ordu neste contexto: "O noso exército necesita un porto de cruceiros. exército [Ler máis ...]\nO municipio metropolitano de Ankara continúa traballando en novas estradas, asfaltos, pasos intermedios e interseccións en toda a capital para un transporte ininterrompido e seguro. Pasaxe no cruce 5 para aliviar o tráfico nos principais puntos da capital [Ler máis ...]\nO Departamento de Transporte do Municipio Metropolitano 9 anunciou os arranxos realizados no transporte público antes do novo período de educación que comezará o luns. Neste ámbito, os autobuses municipais que iniciaron a hora de saída do inverno son 1, 4, 19K, 21K, [Ler máis ...]\nUn dos afiliados ao municipio metropolitano de Kocaeli, TransportationPark A.Ş. Os autobuses e tranvías dirixidos por 9 setembro 2019 comeza o luns. Transporte Park dixo nun comunicado; Considerando a densidade que se pode experimentar coa apertura de colexios, o [Ler máis ...]\nTransporte do municipio metropolitano de KocaeliPark A.Ş. 800C, 800K 8 remata en setembro. O código de liña 800K, 800C os fins de semana O código 800CK permite aos cidadáns chegar ás costas da bandeira azul. [Ler máis ...]\nA feira internacional de Izmir, que se celebrou este ano co lema ız We are at the X fiela, abriu as súas portas cunha magnífica cerimonia. A cerimonia estivo acollida polo alcalde metropolitano de Izmir, Tunç Soyer, e o presidente do Partido Popular republicano Kemal Kılıçdaroğlu, o ministro de Comercio, Ruhsar Pekcan, Istanbul [Ler máis ...]\nLi Deng, embaixador da República Popular China en Ankara, visitou o alcalde do municipio metropolitano de Izmir, Tunç Soyer, na súa oficina durante a feira internacional de Izmir 88. Delegación encabezada polo embaixador da República Popular China en Ankara Li Deng [Ler máis ...]\nFord deu a coñecer o seu novo modelo Ford Puma Titanium X, que será presentado ao público por primeira vez no 2019 Frankfurt Motor Show, que abrirá as súas portas aos visitantes en Alemaña a próxima semana. Novo Puma Titanium X, o novo crossover inspirado en SUV de Puma [Ler máis ...]\nPago de tecnoloxías pioneiras MasterCard, MasterCard aplicacións sen contacto no transporte público lanzado en Turquía no ano tras cidades 2016 16 en Turquía Feira Internacional de Izmir está movendo a unha zona distinta. Mastercard, Karbil e Municipio Metropolitano de Esmirna en cooperación con Izmir International [Ler máis ...]\nCo fin das vacacións de verán nas escolas, o municipio metropolitano de Izmir tamén pasa o horario de voos do período de inverno no transporte público. De luns a setembro, os servizos de autobuses e ferrocarrís 9 operaranse segundo a nova regulación. Servizo de autobuses no metro durante horas punta [Ler máis ...]\n7 en Historia 1871 setembro 7 A compañía belga, que licitará a compra ferroviaria do ferrocarril Haydarpaşa-İzmir, será a locomotora e os vagóns da liña. 1939 setembro 7 reabriu o tráfico ferroviario europeo. 2011 setembro XNUMX Todos os anos en setembro [Ler máis ...]


Intérprete (informática) - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPara outras páxinas con títulos homónimos véxase: Intérprete.\nPara outras páxinas con títulos homónimos véxase: Interpretación.\nEn informática, un intérprete refírese a un programa informático que executa instrucións escritas nunha linguaxe de programación. Namentres que intérprete e compilador poden parecer termos excluíntes, isto non é de todo certo, xa que moitos intérpretes levan a cabo certo traballo de tradución, coma os compiladores. Un intérprete será, desta forma, un programa que:\nexecuta código fonte directamente\ntraduce código fonte a algunha forma eficiente de código intermedio (ex: bytecode) e execútao de seguido.\nexecuta código precompilado polo propio sistema intérprete.\nPerl, Python e Ruby son exemplos do segundo tipo, namentres que Java o é do terceiro: os programas compílanse coma bytecode e son enlazados en tempo de execución e executados por un intérprete (ou compilados a código máquina e logo executados no caso do JIT). Algunhas linguaxes, coma o Lisp e outros, poden combinar o segundo e o terceiro tipo.\nOs termos linguaxe interpretada ou linguaxe compilada significan nada máis que a implementación canónica desa linguaxe é un intérprete ou un compilador; idealmente, unha linguaxe de alto nivel é unha abstracción independente de calquera das súas implementacións.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Intérprete_(informática)&oldid=4380463"\nA última edición desta páxina foi o 29 de xuño de 2017 ás 21:36.


Choco – Lareiras\nO choco ( a Sepia officinalis L.) é un cefalópodo decápodo coma o calamar, pero máis gordecho.\nAdemáis de media ducia de parentes, ten oito brazos arrodeando a boca en pico, e dous tentáculos longos. Pode medir ata corenta centímetros de longo. Noutros tempos, cando había moitos chocos pequerrechos nas augas das praias, podíanse coller ó arrastre na baixamar cunha longa rede estreita, suxeita por uns cantos amigos, que despois escollían os animais ceibando os pequenos.\nCando son grandes soen vivir en augas máis profundas (chegando ós cento cincuenta metros) e se collen con nasas e trasmallos, ademáis de ó arrastre.\nTeñen a parte ventral branca irisada e a dorsal de coración variable porque son animais miméticos. Tamén posúen unha cuncha, non desenrolada inteiramente: o sepión ou oso calcáreo, cuberta polo manto ou saco visceral que é o corpo comestible, ademáis dos brazos. O manto dispón dun borde lateral dotado de movemento ondulatorio, que lles permite fuxiren a grande velocidade dos depredadores, botando tamén tinta para enturba-las augas e non seren vistos.\nA cuncha ten duas partes: unha delgada e apertada, e outra grosa e con poros. O apelido de “officinalis” lle ven ó choco pola cuncha que, feita pó usouse, entre outras cousas, para combati-la papeira e coma dentífrico. Tamén nas casas, con este pó, limpabase o ouro. O que o tiña.


Galiza Sosego (GzS): ENTREVISTA. Carlo Maria Martini "É necesario un concilio sobre o divorcio"\nENTREVISTA. Carlo Maria Martini "É necesario un concilio sobre o divorcio"\nEugenio Scalfari / La Repubblica.\nA cara adelgazou, pero os ollos dun azul intenso ilumínana aínda máis. Mírame fixamente, como para recoñecerme. Fai moitos anos que non nos vimos, aínda que falamos a miúdo intercambiando a distancia sentimentos e pensamentos.\nPasaron 13 anos desde ese debate a dúas voces organizado por Vincenzo Paglia, entón asistente eclesiástico da comunidade de San Egidio, no gran salón do palacio da Cancillería en Roma. O tema dese debate era A paz é o nome de Deus, cun subtítulo: Que pode unir hoxe a católicos e laicos. Desde entón, a figura do arcebispo de Milán foi para min un punto de referencia, seguín a súa obra pastoral dirixida aos crentes e o seu diálogo constante cos non crentes, a súa relación co cardeal Silvestrini, con Pietro Scoppola, coa comunidade de San Egidio, coas varias almas da Compañía de Xesús. lin os seus libros, e en concreto, as Conversacións nocturnas en Xerusalén. E agora, o que acaba de saír, Estamos todos na mesma barca, un longo diálogo con Don Luigi Verzè, fundador do hospital de San Rafael en Milán e da universidade do mesmo nome.\nO binomio Martini-Verzè asombrou a moitos amigos do cardeal. O fundador do San Rafael é un personaxe de notable audacia que ten moi pouco en común con Martini. Por que lle elixiu precisamente a el como interlocutor? A explicación é clara: as diferenzas entre os dous xorden do libro, pero o obxectivo común é o de chamar a atención dos cristiáns católicos cara a problemas que xa non se poden aprazar.\nPregúntolle a Martini cales son eses problemas en orde de importancia: "Ante todo, a actitude da Igrexa cara aos divorciados, e logo, o nomeamento e a elección dos bispos, o celibato dos sacerdotes, o papel dos laicos católicos e a relación entre a xerarquía eclesiástica e a política. Parécenlle problemas de fácil solución? Poden interesar tamén a un laico non crente como vostede?".\nMírame riseiro e acomódase na cadeira, que renxe, e asáltame o temor de que sexa inestable, pero el tranquilízame: "É sólida, non se preocupe, é que eu me movo demasiado".\nAtopámonos nunha habitación moi sobria, cunha mesa longa e algunhas cadeiras, na residencia dos xesuítas en Gallarate. O cardeal, antes de recibirme, reuniuse cuns 50 sacerdotes procedentes dos arredores de Milán. Querían escoitar as súas palabras de fe e esperanza nunha sociedade cada vez menos cristiá e cada vez máis indiferente.\nPregunta. Indiferente cara a que?\nResposta. Xa non hai unha visión do ben común. O sentimento dominante é defender os intereses particulares e non os do grupo. Quizá pensan que son bos cristiáns porque de cando en vez van a misa e achegan aos seus fillos aos sacramentos. Pero o cristianismo non é iso, non é só iso. Os sacramentos son importantes se coroan unha vida cristiá. A fe é importante se avanza xunto á caridade. Sen a caridade, a fe está cega. Sen caridade non hai esperanza e non hai xustiza.\nP. Vostede, cardeal Martini, afirmou en moitas ocasións que a caridade é importante, pero quizá sexa necesario definir con exactitude que quere dicir vostede con esta palabra. Non creo que se limite a facer o ben ao próximo.\nR. Facer o ben, axudar ao próximo, son desde logo aspectos importantes, pero non son a esencia da caridade. Hai que escoitar aos demais, comprendelos, incluílos no noso afecto, recoñecelos, romper a súa soidade e ser os seus compañeiros. En resumo: amalos. A caridade predicada por Xesús é a participación plena na sorte dos demais. Comuñón dos espíritos, loita contra a inxustiza.\nP. No seu libro Conversacións nocturnas, vostede di que os pecados son numerosos e a Igrexa enumera moitos, pero na súa opinión o auténtico pecado do mundo -dio exactamente así, se mal non recordo- é a inxustiza e a desigualdade. Se entendín ben as súas palabras, a caridade consiste en loitar contra a inxustiza?\nR. Xesús dixo que o reino de Deus será dos pobres, dos débiles, dos excluídos. Dixo que a Igrexa tería como misión estar ao seu lado. Esta é a caridade do pobo de Deus predicada polo seu Fillo, que se fixo home para salvarnos.\nP. Cardeal, a que se refire con pobo de Deus? Son os laicos católicos pobo de Deus?\nR. Toda a Igrexa é pobo de Deus: a xerarquía, o clero, os fieis.\nP. Teñen os fieis un papel activo no goberno da Igrexa, na administración dos sacramentos, na elección dos seus pastores?\nR. Desde logo, teñen un papel, pero deberían desempeñalo moito máis plenamente. Demasiado a miúdo é un papel pasivo. Houbo épocas na historia da Igrexa nas que a participación activa das comunidades cristiás era moito máis intensa. Cando falaba antes dunha indiferenza estendida, pensaba precisamente neste aspecto da vida cristiá. Aquí hai unha lagoa, unha falta silenciosa, especialmente na sociedade europea e na italiana.\nP. Pensa na escasa frecuencia dos sacramentos, da misa, das vocacións?\nR. Estes son aspectos externos, non substanciais. A esencia é a caridade, a visión do ben común e da felicidade común. Felicidade non só para nós, senón para os demais, e non só no presente, aquí e agora, senón para os fillos e os netos, para as xeracións futuras.\nP. A Igrexa institucional fai o suficiente nesta dirección?\nR. Fai moito, pero debería facer moito máis.\nP. Cardeal Martini, gustaríame exporlle unha cuestión bastante delicada. Un coñecido escritor católico, Vittorio Messori, escribiu recentemente que a Igrexa institucional, é dicir, o Vaticano, coa súa Secretaría de Estado, os seus nuncios repartidos por todo o mundo, as súas estruturas de Curia, non pode sancionar os vicios privados dos poderosos. A súa misión é estipular acordos, concordatos, afrontar problemas concretos de poder a poder. Alcanzou acordos con Hitler, Mussolini, Pinochet, Franco, Craxi: se lles xulgou publicamente polo seu comportamento, pola súa moralidade, non podería actuar politicamente, como é o seu deber. O problema compete, se seica -segundo Messori-, ao confesor, admitindo que algún deses poderosos confésese. De calquera xeito, o tema da salvación é cousa do clero pastoral, dos párrocos e bispos que coidan das almas. Está vostede de acordo con esta distinción entre institucións vaticanas e clero con funcións pastorais?\nR. En verdade, non estou moi de acordo: a distinción que fai Messori remóntase a unha fase na que aínda existía o poder temporal e na que o Papa era case un soberano; pero, grazas a deus, ese poder terminou e non pode ser restaurado. É unha sorte que termine. Desde logo, existe unha estrutura diplomática na Santa Sé, pero á fin e ao cabo está formada por sacerdotes, cuxo fin último é dar testemuño da predicación evanxélica e do seu contido profético. A isto teño que engadir que a estrutura diplomática, na miña opinión, é demasiado redundante e require demasiada enerxía da Igrexa. Non sempre foi así. Na historia da Igrexa, durante séculos e séculos, esta estrutura nin sequera existía e no futuro podería reducirse en gran medida, ou ata chegar a ser desmantelada. O deber da Igrexa é dar testemuño da palabra de Deus, o Verbo Encarnado, o mundo dos xustos que virá. Todo o demais é secundario.\nP. As igrexas protestantes non teñen estruturas semellantes? Non son necesarias para tutelar a liberdade relixiosa e o espazo público que necesita a Igrexa para difundir os seus valores?\nR. As igrexas protestantes non teñen estruturas tan centralizadas e poderosas como a nosa. Desde este punto de vista, son máis débiles que a Igrexa católica, pero noutros aspectos teñen máis cohesión cos fieis.\nP. O problema que vostede expón existe, indubidablemente. Afecta aos bispos? Quizá a figura do Papa, que existe só na Igrexa católica, ten como consecuencia certo temporalismo que sobreviviu ao poder temporal propiamente devandito.\nR. O Papa é ante todo o bispo de Roma. Para nós, os católicos, é o vigairo de Cristo na terra e debémoslle amor, respecto e obediencia, pero sen esquecer que a Igrexa apostólica eríxese sobre dous alicerces: o Papa e a súa comuñón cos bispos. Recordo que no consistorio que precedeu ao último conclave houbo un debate preliminar para realizar unha especie de retrato robot do futuro pontífice. Cando me tocou falar a min, dixen que nós debiamos elixir ao bispo de Roma. Quería dicir con iso que sempre prevalece a capacidade e a vocación pastoral por encima da diplomática ou a teolóxica.\nP. Vostede dixo iso? Que vostedes, o conclave, debían elixir ao bispo de Roma?\nR. Parécelle unha herexía? E con todo, este é o mandamento constante segundo a doutrina e a tradición evanxélica.\nO tempo pasaba e aínda había moitos temas que me gustou discutir co cardeal Martini, pero temía cansarlle demasiado. Díxenllo, pero me respondeu que podiamos continuar.\nHabía un tema que me interesaba especialmente. Díxenlle que ao ler o seu último libro, o que escribira con Verzè, pareceume entender que se inclinaba cara a outro concilio, unha especie de Vaticano III. Debilitouse o impulso do Vaticano II? Non habería que retomar o discurso e levalo máis adiante? A resposta que me deu pareceume moi innovadora e tamén imprevista.\nR. Non penso nun Vaticano III. É certo que o Vaticano II perdeu parte do seu impulso. Quería que a Igrexa enfrontásese á sociedade moderna e á ciencia, pero este enfrontamento foi marxinal. Aínda estamos lonxe de afrontar este problema e case parece que diriximos a nosa mirada máis cara atrás que cara adiante. Habería que retomar o impulso, pero para facelo non é necesario un Vaticano III. Dito isto, eu son partidario doutro concilio, é máis, considéroo necesario, pero sobre temas específicos e concretos. Considero que habería que pór en marcha o que se suxeriu, ou mellor devandito, decretou, no Concilio de Constanza, é dicir, convocar un concilio cada 20 ou 30 anos, pero cun só argumento, dous como moito.\nP. Isto suporía unha revolución no goberno da Igrexa.\nR. A min non mo parece. A Igrexa de Roma non se chama apostólica por casualidade. Ten unha estrutura vertical, pero ao mesmo tempo tamén horizontal. A comuñón dos bispos co Papa é un órgano fundamental da Igrexa.\nP. E cal sería o tema do concilio que vostede desexa?\nR. A relación da Igrexa cos divorciados. Afecta a moitísimas persoas e familias, e desgraciadamente, o número de persoas implicadas aumentará, así que hai que afrontalo con sabedoría e visión de futuro. Pero hai outro argumento que debería afrontar un próximo concilio: o do curso penitencial da propia vida. Verá vostede, a confesión é un sacramento extremadamente importante, pero xa exsangüe. Cada vez son menos as persoas que o practican, pero, sobre todo, o seu exercicio converteuse en algo case mecánico: confésase algún pecado, obtense o perdón, recítase algunha oración e acabouse. Na nada ou pouco máis. Hai que devolver á confesión unha esencia autenticamente sacramental, un percorrido de arrepentimento e un programa de vida, unha confrontación constante co propio confesor; en resumo, unha dirección espiritual.\nLevantámonos. Díxome que lera o meu último libro, O home que non cría en Deus, e que atopara algunhas concordancias coa súa visión do ben común.\nDeille as grazas. Eu síntome moi próximo a vostede, díxenlle, pero non creo en Deus, e dígoo con total tranquilidade de espírito.\n"Seino, pero vostede non me preocupa. Ás veces, os non crentes están máis próximos a nós que moitos falsos devotos. Vostede non o sabe, pero o Señor, si".\nSentín a tentación de abrazalo, pero estamos os dous algo trementes e correriamos o risco de acabar no chan. Estreitámonos a man prometendo volver vernos pronto.\nPublicado por Galiza Sosego as 00:00


Calidade de vida na muller postmenopáusica | Consumer\nCalidade de vida na muller postmenopáusica\nA terapia hormonal sustitutiva consolidouse como unha solución aos síntomas do climaterio pero aínda non logra despexar as dúbidas sobre os seus efectos a longo prazo\nA menopausa non viaxa soa. Cando chega, ao redor dos 50 anos, faino acompañada de alteracións e trastornos que inflúen negativamente na calidade de vida da muller e que incrementan o risco de aparición de enfermidades osteoarticulares, cardiovasculares, neurodegenerativas e mesmo psíquicas. Para este grupo de mulleres, que en España roldan xa o oito millóns, os expertos están a valorar a oportunidade de empregar a terapia hormonal sustitutiva como mecanismo de prevención e mellora de calidade de vida. Polo que parece, o uso de hormonas, aínda que non está exento de riscos, podería contribuír a reducir a sintomatología climatérica e a previr a eventual aparición de enfermidades.\nSegundo datos do Instituto Nacional de Estatística (INE) correspondentes a 2005, en España hai algo máis de 14,5 millóns de mulleres. Delas, un oito millóns están a chegar á menopausa ou ben xa a superaron, algo que ocorre, de media, ao redor dos 50 anos de idade. Ben sexa na etapa previa, durante ou na postmenopausia, o corpo da muller vese sometido a cambios que van moito máis alá dos evidentes sofocos, sudoraciones, palpitaciones ou cambios de humor súbitos. Os expertos falan de transformacións «no físico e no psíquico» que non só comprometen a calidade de vida da muller postmenopáusica senón que incrementan o risco de aparición de diversas enfermidades. A todo iso debe asociarse, insisten, a perda de capacidade reprodutiva.\nAínda que o proceso non se dá igual en todas as mulleres e o risco ou molestias asociados poden variar en grao sumo, a prevalencia de enfermidade osteoarticular, cardiovascular, cancro xinecolóxico, patoloxía neurodegenerativa e trastornos psíquicos e emocionais, ten suficiente entidade neste grupo de idade como para que os expertos traten de atopar mecanismos -farmacolóxicos, dietéticos ou de estilo de vida- que palien os seus efectos.\nRecentemente, a Asociación Española para o Estudo da Menopausa (AEEM) presentou os resultados do maior estudo epidemiolóxico efectuado ata a data en España sobre os eventuais beneficios da terapia hormonal sustitutiva en mulleres postmenopaúsicas con sintomatología climatérica. De acordo cos resultados, «un 70% das mulleres que ao comezo do tratamento padecían unha deterioración importante da súa calidade de vida melloraron notablemente tras o seis meses». No estudo participaron 3.412 mulleres de 45 a 64 anos. Delas, o grupo de 45 a 49 anos, segundo o estudo, é o que experimenta unha «maior melloría».\nLuces a curto prazo\nO achegue de estrógenos axuda a manter unha vida sexual satisfactoria na muller e contribuiye a unha mellor relación de parella\nA terapia hormonal sustitutiva vén recomendándose a mulleres perimenopáusicas desde os primeiros anos noventa. O seu obxectivo principal é previr algúns dos síntomas máis molestos provocados pola retirada da menstruación e que se acompañan da perda de produción de hormonas sexuais. A administración de estrógenos ou da combinación de estrógenos e progestágenos, considérase, segundo unha ampla revisión publicada pola Fundación Cochrane, unha solución eficaz para reducir a severidade e a frecuencia de sofocos e sudoración nocturna, ademais da perda de masa ósea. Ese mesmo estudo advirte, con todo, que se carece aínda de evidencias científicas sobre os efectos da substitución hormonal a longo prazo.\nAs conclusións do traballo da prestixiosa fundación británica coinciden, polo menos na súa primeira parte, cos que achega o estudo español, aínda que este último vai un pouco máis lonxe. Nas súas conclusións sinala «unha melloría» respecto de condicións de calidade de vida, comportamento emocional, sexualidade e relación de parella. As melloras obsérvanse xa de forma notable ao seis meses de iniciado o tratamento e amplíanse ao ano.\nOnde maior é a melloría, segundo o estudo, é nos aspectos vasomotores e psicolóxicos, especialmente no período que abarca desde o inicio da retirada da menstruación ata case un ano despois. Entre as alteracións psicolóxicas máis frecuentes, e que mellor parecen responder á administración de estrógenos, destacan cambios de humor, irritabilidad, angustia ou depresión.\nDo mesmo xeito, o estudo sinala que o achegue de estrógenos facilita a posibilidade de manter unha vida sexual satisfactoria na muller e contribuír, dese modo, unha mellor relación de parella. A melloría obsérvase nun 26% das mulleres ao ano de iniciado o tratamento.\nSombras a longo prazo\nPero se algo preocupa de verdade aos expertos é determinar con tanta precisión como sexa posible que pode ocorrer cando o tratamento hormonal prolóngase máis aló do que cabería entender como razoable. E aí é onde non hai consenso. Aínda que se admite que a administración continuada de estrógenos e progestágenos ten un efecto protector fronte a cancro de colon e a fractura de cadeira e que non hai diferenzas significativas en canto ao risco de cancro endometrial ou enfermidade coronaria respecto das mulleres que optan por non seguir o tratamento, non ocorre o mesmo con outras patoloxías.\nSegundo un metanálisis publicado por The Lancet no que se consideran catro grandes estudos que inclúen a un total de 20.000 mulleres controladas durante máis de cinco anos, a administración de terapia hormonal sustitutiva pode asociarse a un «risco relativo maior» de cancro de mama, embolismo pulmonar e ictus cerebral. En mulleres sas maiores de 50 anos, reza o estudo, a substitución hormonal podería ser a causa dalgunha destas enfermidades en seis de cada mil mulleres.\nDada a controversia e a práctica inexistencia de estudos a longo prazo, os expertos inclínanse pola prudencia. Ou iso deberían. Desde a AEEM recoméndase a terapia hormonal a condición de que os síntomas do climaterio remitan ou melloren ostensiblemente ao pouco tempo de iniciado o tratamento. Do mesmo xeito, insístese en ter en conta riscos e beneficios antes de tomar unha decisión. A opinión xeneralizada é que a terapia hormonal reporta «máis beneficio que risco nun período menor a cinco anos».\nTERAPIA NA BALANZA\nUno dos principais problemas co que se enfrontan os médicos cando se fala de terapia hormonal é o delicado equilibrio entre os beneficios potenciais e os riscos a longo prazo. Dun lado, é coñecido que enfermidades cardiovasculares, osteoporoses, tumores xinecolóxicos e enfermidade de Alzheimer son patoloxías cuxo risco de aparición aumenta coa chegada da menopausa. E as estatísticas indican que no 85% das mulleres españolas a deterioración da súa calidade de vida está marcado pola aparición destas enfermidades. Pero non só a menopausa é o seu responsable. En sentido estrito, á retirada da menstruación hai que referirse como un factor de risco que pode verse potenciado por uns malos hábitos alimenticios ou un estilo de vida inadecuado.\nA patoloxía osteoarticular, en especial a osteoporose ou perda progresiva de calidade e densidade ósea, é, no entanto, caso aparte. A suplementación hormonal con estrógenos ou progestágenos, ademais de reducir os síntomas do climaterio, tamén axuda a manter o óso en parámetros razoables. A cambio, o risco de ictus ou de cancro de mama pode crecer se a terapia mantense máis aló do cinco anos.\nO equilibrio é difícil, posto que o risco de fractura ósea, especialmente de cadeira, increméntase notablemente cos anos. E a perda de mobilidade tras unha fractura é un factor que incrementa de forma clara os índices de mortalidade. Por iso é polo que se recomende personalizar tanto como sexa posible os tratamentos a administrar e valorar cada caso de acordo con factores de risco asociados. Por exemplo, tomando en consideración se existe ou non sobrepeso, hipertensión, diabetes, niveis de colesterol HDL, trastornos psíquicos ou perda de calidade ósea. Estes e outros factores deben condicionar, segundo apuntan os expertos, o tempo e as doses da terapia hormonal.\nanos calidade de vida hormonal-gl mujeres-gl terapia


Joaquín Fernández Santomé - Wikipedia, a enciclopedia libre\nJoaquín Fernández Santomé "Quinocho", nado en Vigo o 17 de maio de 1932 e finado na mesma cidade o 20 de outubro de 1988, foi un xogador de fútbol galego, que desempeñaba o seu labor na demarcación de defensa. Foi asasinado por uns ladróns nas instalacións de Balaídos e o Real Club Celta creou un torneo na súa memoria.\nIniciou a súa carreira deportiva no equipo do seu barrio, Casablanca, como extremo. Aos 19 anos o adestrador do Celta de Vigo fíchao e convérteo en defensa, aínda que nun principio é cedido ao Racing de Ferrol aos tres meses e reclamado polo Celta outra vez, de onde xa non se movería durante 9 tempadas.\nEn 1962 remata o seu contrato co Celta e ficha polo Castellón, onde permanecería primeiro como xogador e despois como secretario técnico, ata que en 1974 o por entón presidente do Celta de Vigo, Antonio Vázquez Gómez, propúxolle facerse cargo da xerencia do club.\nO xoves 20 de outubro de 1988 ás 18:30 da tarde dous encapuchados entraron na sede do Celta no estadio de Balaídos, cando Quinocho se atopaba preparando o desprazamento do equipo olívico a Donostia. Os ladróns marcharon cun botín de 100.000 pesetas, deixando atrás a Joaquín Fernández Santomé ferido de morte coa arteria pulmonar e a aorta seccionadas tras encararse cos dous agresores, chegando xa morto á clínica Povisa.\nQuinocho foi sepultado no Cemiterio de Pereiró nun enterro multitudinario suspendéndose o partido contra a Real Sociedad en sinal de duelo. En 1995 creouse o Trofeo Memorial Quinocho en homenaxe ao histórico xogador.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Joaquín_Fernández_Santomé&oldid=6023508»\nA última edición desta páxina foi o 22 de marzo de 2022 ás 22:37.


Carreteras sobre xeo | Rama HAPPENS\n« Mägo de Oz no Coliseum\nCarreteras sobre xeo\nPublished 22 Abril, 2007\tCiencia e tecnoloxía , Enxeñería Leave a Comment\nAs carreteras sobre xeo, ou “Ice Roads“, son vías abertas durante a tempada de inverno e que facilitan o transporte con áreas illadas, sen carreteiras permanentes, especialmente en Canadá, Alaska, Siberia, e Escandinavia.\nUnha das máis famosas, e máis empregada, é a “Denison’s road“, nos “Northern Territories” en Canadá.\nConsiderada a ruta máis perigosa do mundo, percorre máis de 500 quilómetros ata as minas de diamantes de Diavik e Ekati. O 85% do percorrido trascorre sobre lagos xeados, co risco de que o xeo fenda en calquera momento, tragándose aos camións que transportan todo o necesario para o normal funcionamento das minas (sobre 300.000 toneladas de combustible, explosivos, aceiro e formigón ao ano). Obviamente, a ruta só é transitábel nos meses máis duros do inverno, cando as illas nas que se sitúan as minas quedan conectadas con terra. Cada ano, a compañía “Nuna Logistics” reconstrúe a carretera.\nA física básica das carreteras de xeo coñécese dende hai décadas. Cando un camión cargado se move sobre o xeo, crea unha depresión ao seu redor duns centímetros de profundidade, e varios metros de diámetro. A maior velocidade, máis profunda será a depresión. Se un vehículo sobrepasa certa velocidade crítica, variable segundo as condicións locais, o seguinte en pasar atravesará o xeo.\nBaseándose nesto, os conservadores da Denison’s Road limitaron a velocidade a 35 km/h. Nalgúns tramos, como o lago Waite, a velocidade máxima será ainda menor.\nXa que a concavidade se traslada co camión, a auga desprazada crea ondas de presión baixo a superficie. Cando esas ondas acadan a costa do lago, rebotan, e as interferencias resultantes do seu choque cos seguintes frentes de onda poden levantar o xeo. Para prever isto, sempre que seña posible os enxeñeiros constrúen as carreteras de xeo cun ángulo determinado respecto ás liñas de costa máis cercanas.\n0 Responses to “Carreteras sobre xeo”


O Goberno descarta pagar os 200 millóns que lle corresponden a Galicia polo IVE | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 21/01/2020 20:20\nO Consello de Ministros aprobou este martes o acordo para pagarlles ás comunidades autónomas as entregas á conta de 2020: o anticipo dos cartos que lles corresponden para todo o ano polo sistema de financiamento autonómico. Son en total 103.000 millóns de euros, dos que a Galicia lle corresponden 7.372. O Executivo di que os empezará a pagar esta mesma semana.\nMaría Jesús Montero, voceira do Goberno, "esta comunicación era urxente e obrigada, porque as comunidades teñen que saber cales son as cantidades que se van ir librando nos próximos meses"\nUnha de cal e outra de area. O Goberno confirma tamén que non lles vai pagar ás comunidades o que lles debe do IVE de 2017, porque di que xa pasou o prazo. No caso de Galicia son 200 millóns de euros que deixará de ingresar.\nMaría Jesús Montero, "o sistema de financiamento permíteche corrixir aos dous anos, non despois. Tocaba no ano 2019 e por parte do PP non se quixo facer, así que agora é mposible".\nDesde o PP galego reclaman o pagamento da débeda do IVE, e doutros 170 millóns prometidos a Galicia en compensacións por cumprir os obxectivos de déficil.\nPedro Puy, voceiro parlamentario do PP, "o importante é recordar que se nos deben 370 millóns de euros do ano pasado".\nO Goberno di que o presidente da Xunta poderá falar das demandas de Galicia na próxima reunión con Pedro Sánchez, para a que polo momento non hai data fixada.


24 de xullo de 2013\nO capitán laranxa, Juanma, formaliza a súa continuidade\nO capitán laranxa, Juanma Marrube, vén de formalizar a súa continuidade no CD Burela FS Pescados Rubén para 2013-14. O pivote mariñán abre o apartado de renovacións do cadro de Juanlu, sumándose a Matamoros, Mimi e Iago Míguez, con contrato en vigor, e ás novidades do ala Hugo e o meta Álex, procedentes do Santiago Futsal, e o ala Antoñito, dende o Caja Segovia.\nXunto ao presidente, Manuel Blanco, e o directivo José Ángel Dovale, o Mariskal confesaba a súa ilusión pola segunda tempada en Primeira con expectativas de dar un salto de calidade: “Despois de superar moitos obstáculos o ano pasado, tanto pola situación do equipo coma pola cirurxía á que me sometín, a meta deste ano pasa por consolidar o proxecto, non pasar apuros na clasificación e se se pode subir un chanzo mellor”. “É a continuidade dun proxecto que mantén a ilusión para todos, xogadores, directiva e afección, por seguir mellorando. Asumimos 2013-14 con cautela e cos pés no chan, pero tamén sabendo que as cousas se están facendo ben e que estamos creando un proxecto con posibilidades e ganas” dicía con optimismo o pivote.\nA punto de internarse na súa oitava tempada consecutiva nas filas mariñás, o capitán laranxa, de 33 anos, foxe con humildade do cartel de ser un referente no vestiario e recoñécese con sorte de pertencer ao proxecto: “Síntome afortunado neste club. Fomos medrando da man, fun aprendendo e adaptándome aos cambios de categoría e de vestiario. Para min é un orgullo ser un máis deste cadro e dende esa experiencia axudarei aos compañeiros” explicaba o dorsal 8 burelista.\nBlanco e Dovale destacaron a comuñón que existe entre o alfocego e a entidade laranxa e destacaron as súas aptitudes: “Ao longo de todos estes anos, o compromiso e o traballo de Juanma conseguiron gañar a confianza do club e a admiración da afección. É un xogador da terra no que se pode reflectir a estrutura de base, un deportista que demostrou que con esforzo e dedicación se pode medrar e alcanzar a elite”.


O budismo na vida cotiá - a natureza do budismo Chan (Zen).\nO BUDDISMO NA VIDA TODA\nTEMPLE SHAOLIN no Reino Unido\nÉ coñecemento, é mestra!\nHai máis de 30 anos, fun ao famoso templo de Shaolin en China, convivín cos monxes durante moito tempo, fixéronme amigos, aprendín a Kung Fu e entrei en contacto co ensino de Buda. Cando o abade me encargou de atopar o templo de Shaolin en Alemaña, o espírito do gran mestre achegouse cada vez máis a min.\nO libro "Shaolin Rainer" foi creado pola persistencia do autor Karl Kronmüller. Seguía preguntando se non quería darlle "material", atopou a miña historia de vida tan interesante. Seguín dicindo "non", seguiu preguntando, nalgún momento entrei. Hoxe o libro está dispoñible e estou orgulloso del.\nEste blogue, conferencias e lecturas saíron do libro.\nA miña formación, os meus pensamentos\nAo meu ver, o budismo non é unha relixión, é unha filosofía e visión do mundo. Buda nunca se sentiu como Deus, e non hai ningunha na miña visión do mundo. Pero hai forzas no universo e estas poden achegarnos aos grandes mestres, transmitilos vivamente. E o mundo viu moitos, xa sexan Xesús, Mahoma ou Buda, Gandhi ou Bodhidharma. Estas persoas tiñan unha conexión co universo, o cal entendeu por entonces relacionado con calidades divinas. Todos os grandes mestres tiñan aproximadamente as mesmas crenzas, con enfoques diferentes, pero comparables.\n"Non deberías" é un termo cristián. No budismo, estes principios son tamén o núcleo do ensino. Os grandes mestres puxeron estas frases nun primeiro plano. Foi máis tarde que foron regadas por "falsos profetas", ás veces incluso invertidos.\nO budismo na vida cotiá\nO budismo na vida cotiá significa ser consciente na vida cotiá.\nEu, Rainer Deyhle, son o primeiro Shaolin alemán recoñecido e fundador do templo en Alemaña.\nExplico a natureza do budismo de Chan (Zen) dun xeito sinxelo e comprensible; os diferentes xeitos de práctica diaria son exemplares e fáciles de entender.\nTodo o mundo pode experimentar o "beneficio" do budismo de Chan na súa vida cotiá e atopar claridade, resaltos pola vida e paz interior.\nO meu novo libro está agora nas tendas.\nQuero dar as grazas a todos os meus amigos e coñecidos que me acompañaron durante a miña vida e seguíronme ata hoxe. Estes son: Os meus pais e a miña filla, o meu mestre Shi Yan Zi, o abade Shi Yong Xin, Taema, Ta, Tian Tian & FHY, Georg, Rolf Liem, Carsten Ernst, Shi Heng Zong, Melena, Carsten Römer, Jan R., Bin, Heinz, Yannis, Lufti, Michail, Peter, Sven, Ümi, Tien Sy, Stefan Hammer, Andre Mewis, Billy, Traudi, Rainer Hackl, Hurz, Romano, Martin, Ashley, Dr. Cousa. Agradecemento especial para o meu amigo Karl Kronmüller. Sempre me recordou que os tempos de hoxe tamén necesitan unha historia positiva.\nTemplo Abade Shaolin en China\nTemplo Maior Shaolin Temple, Reino Unido\nAbad Shaolin Temple Kaiserslautern\nMestre xefe do templo Shaolin Kaiserslautern\nO meu mestre Shi Yan Zi\nO monxe de ferro\nO encontro con Yan Zi cambiou moito a miña vida. Cando falaba con el no mosteiro nese momento, non sabía que cambios inmensos tería para min este breve momento. Hoxe Shi Yan Zi dirixe o templo de Shaolin en Inglaterra en nome do venerable abade Shi Yong Xin. Shifu (mestre) Shi Yan Zi, é un dos estudantes de bacharelato do abade e un mestre GongFu líder entre os monxes Shaolin da 34 xeración. Shi Yan Zi formouse no Colexio de Artes Marciais de Shaolin en 1983 e converteuse en estudante directo do abade Shi Yong Xin en 1987.\nAo templo do Reino Unido\nEvitar todo o mal, crear todo o ben, purificar os sentidos. Este é o traxe constante de Buda.\nAsí que o budismo ensínanos a responsabilidade, móstranos que somos totalmente responsables do que facemos e do que non facemos e que non podemos culpar a ninguén por iso; que temos que conseguir as cousas coa nosa propia forza e esforzo. Buda móstranos un camiño, pero temos que percorrelo nós mesmos.\nÚLTIMAS HISTORIAS DO BLOG\nPosesión no budismo\nadministrador2020-04-04T08:17:14+02:00Abril 4th, 2020|0 Comentarios\nO karma é moi individual\nadministrador2020-04-04T08:17:46+02:00Abril 4th, 2020|0 Comentarios\nMestre Shi Yan Yi:\nNon podo xulgar se a miña historia é interesante para ti.\nVivín e existín, aceptaba os desafíos, desesperado, pero sempre loitaba ata os pés. Non é posible unha repetición. Non quero ocultar o feito de que un certo orgullo se apodere de min. Quizais tamén poida sentir cousas positivas aquí e levalas contigo nos teus pensamentos.\nCopyright © 2019 Shaolin Rainer - Deseñado con ❤ por moita xente. cuño | Política de Privacidade | contacto\nEste sitio web usa cookies para mellorar a súa experiencia. Asumimos que está de acordo, pero pode darse de baixa se o desexa. Configuración de cookiesACEPTAR\nnecesario sempre activo


Coronavirus: Ao despacho do director! | UNICEF\n13/05/2020 - Nacho Guadix\nNestes días nos que debatemos sobre a reapertura dos centros educativos deberiamos ir visualizando como se vai a producir, ao menos como exercicio intelectual que nos permita ir conectando coa realidade que pouco se parecerá á que deixamos nos primeiros días de marzo.\nUn dos piares básicos no funcionamento dun centro educativo é a calidade das interaccións entre os distintos membros da comunidade educativa, o que redunda nun clima escolar de convivencia e cooperación. Así considerámolo desde o enfoque de dereitos de infancia. Unha gran parte do éxito neste obxectivo recae na capacidade de liderado do equipo directivo do centro. Neste momento, gustaríame que nos centrásemos no papel que van a xogar. Sen considerar as cuestións persoais desta pandemia que lles puideran afectar ou o esgotados que cheguen polo convulso do camiño percorrido, sendo isto tremendamente inxusto, vanse atopar na necesidade de manexarse na incerteza e o conflito.\nO equipo directivo (dirección, xefatura de estudos e secretaría) exerce de correa de transmisión da enerxía entre, por un lado, a administración educativa e, por outro, o persoal do centro (docente e de administración e servizos), o alumnado e as súas familias. Da súa capacidade de interpretar o momento e canalizar esa enerxía dependerá, en gran medida, o bo regreso ás aulas. É moita responsabilidade e non é tarefa sinxela, vaia por diante.\nRecibirán unha serie de instrucións que o máis normal é que lles xeren dúbidas, como nos vén a ocorrer a todos coas instrucións da desescalada, que nunca virán con todos os recursos necesarios, como adoita ser habitual, e cunha gran carga de esixencia pola talla da misión, velar polo dereito á educación e facer unha xestión exemplar.\nAo levantar a mirada encontraranse un claustro expectante, cun anecdotario cheo de dificultades tras dous meses de ensinanza non presencial sobrevida e preocupados pola súa saúde e a dos alumnos. Tamén coas familias, que se ven presionadas pola necesidade de acudir aos seus traballos e por buscar o mellor para o benestar dos seus fillos. E finalmente, cos alumnos e alumnas que se debaterán entre a excitación do reencontro cos seus compañeiros e as novas rutinas e, por outro lado, a desmotivación de parte do alumnado, que transita polo sistema educativo sen ver as bondades que debería ter.\nDa capacidade do equipo directivo de sumar vontades á hora de protexer o dereito á saúde para garantir o dereito á educación dependerá o lonxe que podamos chegar nesta cuestión. O centro deberá calibrar as súas posibilidades de asumir presencialidade, na medida que poida garantir a saúde de todos os seus membros. Para iso deberá recorrer a un liderado participativo no que a comunidade xogará un papel relevante. Deberá ser capaz de reclamar o que sexa oportuno ante a administración se considera que non dispón do necesario para este labor. Tamén deberá encontrar recursos na comunidade educativa que anteriormente poderiamos non considerar. Canalizar o sentimento de solidariedade que se abriu camiño estes días é un tesouro que debemos ser capaces de avivar.\nNesta labor queremos facer especial fincapé nuns aliados fundamentais: os alumnos. A participación infantil é un dereito da infancia que non adoitamos atender como se merece nos centros educativos. Non so é necesario que realicemos unha profunda formación en hábitos hixiénicos, que precisan da súa parte teórica e da súa parte práctica. Deberemos desenvolver unha campaña dirixida especificamente á infancia e adolescencia durante a emerxencia do COVID-19 que promova a participación infantil dentro e fora do centro educativo. O desenvolvemento de pautas de auto-protección sólidas faranos gañar tempo que necesitamos para o resto de tarefas.\nNesta pandemia queremos frear o virus, non a educación. Desde UNICEF España fixemos chegar ás autoridades educativas unha serie de propostas ante a emerxencia educativa que provoca o COVID-19. Os centros educativos deben estar sempre abertos, sexa presencial ou virtualmente, para atender ao dereito á educación que teñen nenos e nenas. Esa razón pola que quixemos ser educadores. Esa razón que rapidamente nos fai sacar forzas de fraqueza, atopar compañeiros e aliados no camiño e enfrontar as adversidades, nesta ocasión en forma de coronavirus. É un inimigo o suficientemente poderoso para que non baste con envialo ao despacho do director ou a directora para que se amedrente. Non os deixaremos sós.\nResponsable de Educación en Dereitos e Campañas en UNICEF España\nO documento "Protexer a saúde nas aulas" analiza catro aspectos clave para a reapertura dos centros educativos: o funci…


Sobre nós – Grupo Coreander\nUn estudante medio da facultade de filoloxía da UDC pasa 4 horas ao día na facultade. Iso son 20 horas por semana, 88 ao mes, 792 por curso. Vamos, que cada ano pasa nese edificio 33 días enteiros, sen contarmos horas na cafetería, na biblioteca ou o tempo que pasas na casa traballando para a facultade. A pregunta que se nos presenta é: 33 días enteiros nun sitio e en serio o único que vas facer alí é asistir á clase?\nNós, o Grupo Coreander, queremos máis. Pensamos que a experiencia universitaria vai moito máis alá das clases, que ademais de profesionais estámonos formando coma persoas, e canto máis interesados esteamos en todo o que ferve na nosa sociedade seremos máis críticos, máis conscientes do noso redor e máis maduros. Quizais nunha carreira como filoloxía isto sexa máis importante que en ningunha outra, xa que como filólogos é o noso traballo non só saber de lingua, senón comprender sistemas culturais e sociais, sempre complexos e multidisciplinais.\nSomos unha Asociación asentada na Universidade e interesada en practicamente en toda manifestación cultural. Sinxelamente xente nova que se alía para falar de música, cine, pintura, teatro, literatura, política… e que pretende chegar aos demais facendo un traballo conxunto. Por iso temos como un obxectivo principal organizar todas as actividades que poidamos na facultade e intentar publicar os resultados do que fagamos xa sexa en papel coma nunha páxina web.\nNon somos un grupo político, mais tampouco queremos finxir con hipocrisía que somos apolíticos ou de centro. Cada persoa ten as súas opinións, cada un é do seu pai e da súa nai, e unha asociación desa xente non vai ser inocentemente apolítica. O que si podemos pretender é que sexa aberta, tolerante, incluínte, interesada na opinión dos seus membros e que sexa do debate interno do que saia a opinión común, sendo conscientes de que cada un pode ter as súas discrepancias. Non temos un programa, nin un decálogo, pero si estamos interesados no político.\nPodemos pensar na Asociación tamén coma nun simulacro dun futuro traballo. Aquí hai que aprender a organizarse, mandar emails pedindo cousas ao profesorado, chamar a un local no que pretendes organizar algo, quizais ata cumplimentar o formulario dunha subvención… Desde dinámica de grupos ata quizais dereito administrativo, hai moitos ámbitos prácticos e tremendamente enriquecedores asociados ao traballo que tentamos facer.\nPor isto chamamos a todos os estudantes interesados en compartir esta experiencia connosco. Todo o capital co que conta a nosa Asociación é a forza dos seus membros, e todo novo interese de fora non é so benvido senón que profundamente apreciado. Queremos ser máis, facer máis cousas, organizar charlas, ciclos, concursos, concertos, recitais, facer unha revista ou mellorar como se fan as cousas na facultade. E para todo isto temos que facer as cousas o mellor que saibamos. Úneste?


O goberno do PP expulsa de Ames unha iniciativa solidaria con relevancia na promoción do comercio - Praza de Ames\nHome > Acción cívica > O goberno do PP expulsa de Ames unha iniciativa solidaria con relevancia na promoción do comercio\nBy Admin on septiembre 20, 2013\n(19.09.2013) O goberno de Ames non permitiu a celebración no noso concello dunha festa solidaria de Star Wars organizada pola Asociación Xuvenil de Ames. A incapacidade e as estreitas miras do goberno do PP expulsan o activismo xuvenil e as actividades de dinamización do comercio cara os centros comerciais de Santiago. Nin fan nin deixan facer.\nEn xuño de 2013 a Asociación Xuvenil de Ames (AXA) solicitaba a colaboración do Concello de Ames para a realización dun acto solidario e cultural de gran dimensión no municipio, o acto estaba programado para o 20 de xullo e o goberno Popular negoulle a colaboración. Logo desta negativa a AXA, unha das poucas asociacións xuvenís de Ames, procedeu simplemente a solicitar un recinto público para realizar o evento -mesmo algún aparcadoiro-, no que ao Concello só lle correspondería a autorización do acto e a seguridade pública, e nin sequera demandaban axuda económica municipal. O goberno de Santiago Amor non deu resposta o que provocou que esta Asociación de Ames se vise obrigada a organizar o acto nunha área comercial de Santiago, que tivo lugar a fin de semana pasada.\nO acto consistía nunha gran festa solidaria en Bertamiráns das tropas Korriban, de xeito que a xente de toda Galicia estaría caracterizada ao modo da Guerra das galaxias desenvolvendo actividades lúdicas, desfiles, xogos, sesións fotográficas, etc, a festa tiña un obxectivo solidario que incluía a recollida de alimentos para entidades sociais. O valor deste evento atende tanto ao seu carácter social e solidario, como a súa importancia social, cultural e de dinamización da xente nova, pero ademais tratábase dun evento que lle daba vida á localidade de grande proxección para promover o comercio, en especial da hostalaría, xa que no acto participaría xente de toda Galicia e moitos visitantes da zona. É dicir, trataríase dun evento atractor de xente da contorna e un dinamizador da vida local con alta repercusión económica como ben comprendeu o centro comercial que vai albergar o evento. Todo isto sen solicitar apoio económico por parte do organizadores.\nA xuízo de Ames Novo esta actuación do goberno do PP mostra de forma clara a maneira de gobernar. Primeiro, unha completa desconsideración a unha das poucas asociacións xuvenís de Ames, e con ela un desprezo á xuventude e a sociedade civil. Segundo, unha concepción do goberno como administrador do espazo público segundo o seu interese, sen comprender que a vida de rúas e prazas é un dereito de toda a cidadanía. Terceiro, nun momento de tanta necesidade as entidades sociais están demandando axuda actos como este significan cubrir necesidades e crean conciencia. Cuarto, nunha época tan escasa de actividade social e cultural municipal rexeita esta interesante iniciativa de lecer familiar e xuvenil con proxección exterior. Quinto, este tipo de eventos son dinamizadores da actividade económica local, en especial do comercio e da hostalaría, tanto polo movemento económico inmediato da propia xornada -que podería consolidarse como evento anual-, que podería conectarse con accións de promoción do comercio de cara á fidelización de visitantes.\nO Goberno do PP despreza a iniciativa da sociedade porque non é capaz que comprendela. O goberno de Ames non só carece de pulso para dinamizar a vida social e económica local senón que frustra os intentos da xente que está achegando máis vida a Ames. Coa crise que vivimos é unha non podemos deixar escapar iniciativas como esta, relevantes no campo da solidariedade, da implicación sociocultural e de dinamización económica. Isto xa vai máis alá da falta de miras, é un continuo darlle para atrás ou expulsar á unha sociedade que entrega o seu tempo, as súas ideas e o seu esforzo por Ames. Porque o PP desincentiva e acaba coa moral das asociacións, a actitude do goberno quítalle a ilusión a esta valiosa xente voluntaria forzando que marchen para casa ou procedan ao exilio civil cara outros lugares onde aprecian a oportunidade desta potencia social. Xa denunciamos a falta de axuda ás asociacións culturais, ás comisións de festas, aos clubs deportivos, agora tócalle aos eventos xuvenís de transcendencia máis alá de Ames. Xa sabiamos que o PP vai moito por tras da sociedade de Ames, pero agora nin sequera permiten que a sociedade avance, son un tapón, un elemento de bloqueo da sociedade amesá.\nEste goberno é unha auténtica desgracia para as/os cidadás/ns, para as súas asociacións, así como para o comercio e o emprego local. Parafraseando a Star Wars: a forza non nos acompaña en Ames porque temos un goberno inútil que ademais impide que se desenvolvan as iniciativas propias da sociedade civil. Non fan nin deixan facer. Obrigan a emigrar a unha iniciativa con potencialidade social e económica para Ames por incapaces.


A culpa foi de Stalin\n06:40 Mércores, 15 de Xullo de 2020\nA voracidade e a cobiza dos comerciantes emprega as máis sucias argucias para impoñer unha visión da historia e da sociedade que favoreza as súas inclinacións\nDías atrás, unha das noticias á que a prensa británica lle prestou máis cobertura foi, por estraño que pareza, a protagonizada por un peculiar caso de crítica literaria. Talvez pola simultaneidade coas eleccións daquel país, non transcendeu fóra das súas fronteiras. Non embargantes, merece ser coñecida, ademais de pola rareza de que a crítica cultural chegue ás páxinas de información xeral dos xornais, polo que pode dicirnos sobre a sociedade actual.\nO lance iniciouse cando un deses comentaristas anónimos que pululan pola Internet comezou a publicar, na páxina web da libraría virtual Amazon, críticas sobre estudos relacionados coa historia rusa. A natureza das reseñas indicaba que a persoa que as escribira posuía unha certa formación académica nese campo. Mais o rechamante era que case todas eran brutalmente rudas e hostís aos libros comentados. Existía unha excepción: as dedicadas ás publicacións do historiador Orlando Figes eran xenerosas até a adulación. Algúns habituais da páxina chegaron á conclusión de que o crítico en cuestión era o propio Figes, aínda que custaba crer que un estudoso atacase aos seus colegas escudándose no anonimato.\nPara situarnos na discusión, cómpre explicar que Orlando Figes é un profesor da Universidade de Londres cuxos libros lograron traspasar a fronteira dos especialistas para se converter en bestsellers. Aínda a risco de simplificar, podemos dicir que o propósito fundamental das súas indagacións consiste en demostrar que Lenin iniciou a Revolución de Outubro coa intención de implantar un réxime dictatorial mesturando o terrorismo de Estado, a propaganda mentireira e a creación dunha clase política máis opresora que a tsarista. Algúns historiadores -que sosteñen unha visión, digamos, máis comedida sobre o nacemento da Unión Soviética- manteñen que Figes, nos seus populares estudos, utiliza dun xeito un tanto creativo as fontes que manexa, o que deu lugar a algunhas polémicas entre eles. Un dos introductores da obra de Figes no Estado Español é César Vidal, célebre polo período en que exerceu como locutor da emisora radiofónica Cope.\nO caso é que o pasado mes de abril, o Times Literary Supplement fíxose eco dos rumores que lle atribuían a Figes as devastadoras críticas contra os seus compañeiros. Vinte e catro horas despois, os xornalistas culturais das principais publicacións inglesas recibían unha carta do seu avogado ameazándoos con querelarse contra eles se difundían aquelas murmuracións. Ningún outro medio publicou nada sobre o caso, exceptuando a London Review of Books, que reproduciu a información do TLS no seu blog. Pero velaí que Rachel Polonsky -outra estudosa que se ocupa da historia rusa e unha das damnificadas polas críticas anónimas en Amazon- non se conformou coa sospeita e contratou un enxeñeiro informático para que pescudase a orixe dos demoledores comentarios. O experto estabeleceu que o autor, polo menos, vivía baixo o mesmo teito que Figes: de xeito inequívoco, foran transferidos á Rede dende o seu domicilio.\nAnte o acoso -agora si- da prensa, a defensa de Figes amosou o erratismo dos atrapados in fraganti. Primeiro -en contra da opinión do experto- asegurou que as críticas puideran ser publicadas por calquera. A seguir, a súa muller autoinculpouse e confesou que as redactara ela. Finalmente, o propio Figes tivo que admitir que era o autor dos escritos.\nQuizais o máis inquietante de todo o asunto resida no feito de que unha simple nota sen asinar provoque un debate de tal magnitude, pero non está de máis observar que responde á lóxica aniquiladora propalada pola cultura de masas do noso tempo. A sociedade de consumo xa non precisa de cultura porque a cultura é o mercado. A Cultura, con maiúsculas, caracterízase por non ter prezo e, obviamente, o que non ten prezo non ten cabida dentro dun sistema no que todo se mide polo seu rendemento económico e no que se coloca o beneficio por enriba de calquera outra estimación.\nSorprendentemente, persiste un pensamento crítico que, desafiando as dificultades, teima en establecer valores, en atribuír méritos diferentes dos puramente mercantís, en delinear distincións entre o auténtico e o espurio. A irritación dos mercadores ante esta obstinación dos críticos adopta a forma dunha falsa democracia conforme á cal todas as opinións merecen o mesmo crédito. Segundo esta glorificación perversamente igualitaria do analfabetismo, a crítica anónima en Internet ten tanta validez coma calquera outra. Que poida agochar intereses fraudulentos non afecta ao hipotético dereito do descoñecido a expresarse libremente.\nA ruptura das xerarquías -ou máis exactamente a substitución das xerarquías baseadas na ponderación reflexiva por outras xustificadas unicamente na aceptación popular- constitúe unha prioridade do mercado, dado que o pensamento plural e crítico constitúe un excelente remedio contra a mediocridade e, en consecuencia, contra a manipulación da que son vítimas os cidadáns -transformados agora en meros consumidores- por parte dese mesmo mercado. Non pode abraiar, daquela, que a voracidade e a cobiza dos comerciantes empreguen as máis sucias argucias para impoñer unha visión da historia e da sociedade que favoreza as súas inclinacións, incluso a costa de perverter a veracidade e o concepto mesmo de cultura.\nO último episodio do caso Figes, salienta aínda máis a impudicia desta ditadura do maioritario. O historiador fixo unhas declaracións nas que xustificaba os seus actos: polo visto, eran "un claro síntoma da profunda depresión que o afectou despois de investigar sobre as vítimas do stalinismo". Unha lección interesante: resulta que a culpa foi de Stalin.\n2 comentarios | 9601 lecturas\n[01-06-2010 02:27] manuel comentou:\nA Revolución de Outubro implantou un réxime dictatorial mesturando o terrorismo de Estado, a propaganda mentireira e a creación dunha clase política máis opresora que a tsarista. Isto non deixa de ser certo ainda que o diga o tal Figes. ¿E qué ten pensado o autor para parar esta anarquía expresiva? Isto, desde logo na CCCP, non pasaba.\n[29-05-2010 10:18] Eu comentou:\nInteresante artigo, e preocupante ver que o revisionismo histórico de pseudohistoriadores como os que a dereita española está a encumbrar se pode repetir tamén noutros lugares...


DESCUBRIR! Intelixencia artificial que consegue predicir a morte\niniciación/Intelixencia Artificial/A intelixencia artificial pode predicir cando unha persoa pode morrer\n0 3.199 1 minuto de lectura\nA IA que predice a morte de persoas despois de analizar os exames de electrocardiograma.\nun intelixencia artificial conseguiu predicir con suficiente precisión a próxima morte dunha persoa dentro dun ano. Esta IA baséase unicamente nos resultados das probas cardíacas realizadas á persoa en cuestión. Este sistema de intelixencia tiña a capacidade de igualar predicir a morte de pacientes a través de valores que para os médicos habituais estaban totalmente normalizados.\nO estudo foi descuberto polo doutor Brandon Fornwalt, do Geisinger Medical Center, no estado de Pensilvania, Estados Unidos. O doutor Fornwalt, en colaboración con varios colegas, alimentou a IA cunha enorme cantidade de información de datos remotos. Preto de 1.77 millóns de exames de aproximadamente catrocentas mil persoas; tamén se lle pediu á IA que dixese quen era maior posibilidades de morrer nos próximos 12 meses.\nPredecir a morte, verdadeira ou falsa?\nO equipo de investigación adestrou dúas versións diferentes de intelixencia artificial. Nun deles, só se introduciron os datos do exame (electrocardiogramas)Na segunda, foi alimentada con electrocardiogramas ademais da idade e o sexo de cada un dos pacientes.\nA capacidade de batería da máquina púxose a proba usando unha métrica coñecida como AUC. Este medidor ten moi ben en conta a capacidade dunha IA para diferenciar entre dous grupos de persoas, un composto por persoas que morreron un ano despois da predición e outro que logrou manterse vivo. Obtendo un resultado de 0.85, sendo a puntuación máis alta 1.\nA capacidade desta IA para predicir a morte é algo que aínda non se explica para os investigadores.\nDeepfakes a proba de intelixencia artificial\ncando pode morrer unha persoa IA IA predicindo a morte Intelixencia Artificial morte dunha persoa predicións predice a morte\nNon se poden parar os "Deepfakes", nin sequera coa Intelixencia Artificial