ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL: O exemplo do kibbutz israelí\nO exemplo do kibbutz israelí\nPor Pablo Veiga, socio de AGAI\nRecentemente visitei durante doce días Israel, ese descoñecido país que adoitamos asociar coa palabra conflito, principalmente. Propio deste territorio é o Kibbutz –Kibbutzin en plural-. Unha fórmula única de traballar a terra e que, considero eu, podería ser un modelo a estudar en profundidade, porque creo que as características e sobre todo, os resultados, avalan este método de produción agrícola. Pero que son realmente?.\nMoi resumido, o Kibbutz é unha agrupación de persoas e familias que traballan de forma colectiva. Baseada na axuda mútua e na propiedade conxunta dos bens, a igualdade e a cooperación, a traducción literal sería asentamento comunal, e a súa singularidade dedúcese da idea que “de cada cal conforme ás súas posibilidades, a cada cal conforme ás súas necesidades”. As decisións tómanse de xeito democrático e asemblear.\nCen anos levan funcionando no estado de Israel. Actualmente, en 273 Kibbutzim espallados ao longo deste país cun tamaño un pouco inferior a Galicia viven 120 mil persoas, un 16 por cento non superan os dezaoito anos de idade –nos nosos pobos, esa porcentaxe é moi inferior e en constante descenso-. A poboación dos Kibbutzim varía. Desde os trinta habitantes do máis pequeno ata os mil dous centos do máis poboado. O valor desta modalidade xa hai que buscalo nos seus inicios, cun entorno sumamente hostil, caracterizado pola xeral pobreza das terras a cultivar, condicións climáticas rigorosas, enfermidades, así como a permanente ameza bélica á que se veu sometido o Estado israelí desde a súa creación en 1.948. Tales adversidades só se podían afrontar cunha colonización de forma colectiva. As aventuras individuais estarían condenadas a un estrepitoso fracaso.\nA característica fundamental do Kibbutz versa en que o individuo queda supeditado ao interese xeral do grupo, da colectividade. Evidentemente, o éxito desta iniciativa radica na forte carga ideolóxica, así como uns valores e conviccións moi arraigados dos seus membros. Os Kibbutzim evolucionaron neste século de vida. Pasaron por fases críticas, de enriquecedores e polémicos debates e as inevitables adaptacións ós novos tempos. O lema renovarse ou morrer tivo que ser aplicado. Hoxe en día, o carácter agrario continúa, mais non somentes se dedican a cultivar produtos alimenticios e criar gando, senón que a súa economía diversificouse de forma espectacular. Novos sectores teñen un considerable peso específico, como o turismo ou a industria. Incluso algúns deles –pode sorprender desde a nosa perspectiva- acreditan notables éxitos nas novas tecnoloxías, no desenvolvemento de centros comerciais, na promoción inmobiliaria ou en actividades artísticas.\nA produtividade e satisfacción dos seus membros é unha realidade. Os salarios, polo xeral, segundo estudos, non son inferiores ós 1300 €uros mensuais nun país co custe da vida similar ó español (cal é a media de ingresos das familias do agro galego?). Non é de estranar a influencia na economía do Estado de Israel. O 5,2 por cento do produto interior bruto e o 9 por cento da produción industrial –sinálese que non chegan ó dous por cento da población total do país- apórtano os Kibbutzim. As exportacións ó estranxeiro alcanzaron os 3.400 millóns de €uros. Son propietarios de tres centenares de fábricas e empregan 41 mil traballadores. Un tercio da produción agrícola de Israel ven dos Kibbutzim. Normal que se fixera realidade o obxectivo dos pioneiros, chegados de moi diversas partes do mundo, de florecer o deserto. A día de hoxe, Israel case produce a totalidade de alimentos que consome.\nAs cifras son elocuentes. Por elo, considero este modelo válido como exemplo de traballo en comunidade, de solidariedade e de solvencia económica. As ideas socialistas desenvolvidas con éxito nunha sociedade capitalista. Os resultados acadados son destacados. Compárese co noso agro, en constante despoboamento, envellecemento galopante, abandono de explotacións e cuns beneficios desproporcionadamente escasos respecto ó esforzo e dedicación dos nosos labregos e gandeiros. Claro que aquí temos cooperativas, sociedades agrarias de transformación e outras iniciativas moi loables. Pero son unha excepción. Seguimos desconfiando das alianzas. Apostamos polo individualismo e por unha falsa competitividade que non conduce a nada positivo. E por suposto, unha falta de apoio real e efectivo das distintas administracións.\nTemos un modelo que funciona, con dificultades tamén, pero que evolucionou e se adaptou. Un exemplo de como desde a produción agraria e gandeira se diversifica cara outros sectores innovadores que acadan uns beneficios económicos evidentes. En cada parroquia galega podía existir un Kibbutz ou algo semellante. Outro galo cantaría; a paisaxe humana, socio-económica e a calidade de vida sería ben diferentes. Pero a liña seguida neste País foi por noutro sentido. E á vista dos resultados, non semellou ser a máis acertada.\nLugo, Setembro 2010\nPublicado por AGAI ás 17:15


Xa está dipoñible o calendario fin de curso 2019-2020 onde poderedes consultar datas de avaliacións, entrega de notas, entrega de libros, recollida de matrículas para o vindeiro curso, entrega de materiais cedidos e reclamacións ás notas.\nIMPORTANTE: Cando sexa necesario acudir ao Centro, por exemplo para recoller as notas ou entregar a matrícula, é necesario acudir con mascarilla e tocar o timbre na porta de entrada. Para recoller as notas, o alumnado entrará segundo sexa chamado, de un en un.\nPodedes consultar este calendario tamén en Novas → Calendario\nClica nos seguintes encabezados para ver os calendarios:\nAvaliación: luns 08 de xuño ás 10:30 horas.\nEntrega de notas: luns 08 de xuño ás 12:30 horas mediante Abalar.\nReclamacións (previa solicitude): martes 09 de xuño.\nRecollida impresos de matrícula ABAU e pago de taxas (presencial): do luns 08 de xuño ás 12:30 ata o martes 09 de xuño\nMatrícula ABAU (presencial): mércores 10 de xuño ás 10:00 horas\nESO, 1º Bach, FPB e SMIR\nAvaliacións finais: xoves 18 e venres 19 de xuño.\nEntrega de notas 2º SMIR e pago de taxas no banco (presencial): venres 19 de xuño\nEntrega de notas, entrega de libros, recollida de matrículas para o vindeiro curso e entrega de materiais cedidos (presencial):\n1º Bacharelato: luns 22 ás 9:00 horas.\n4º ESO e FPB: luns 22 ás 9:30 horas.\n3º ESO e 1º SMIR: luns 22 ás 10:00 horas. 2º ESO A: luns 22 ás 10:30 horas.\n2º ESO B: luns 22 ás 11:00 horas.\n1º ESO A: luns 22 ás 11:30 horas.\n1º ESO B: luns 22 ás 12:00 horas.\nSolicitude de reclamacións: luns 22 e martes 23.\nAtención de reclamacións (previa solicitude): martes 23 a partir das 10:00 horas. Sinatura de actas: xoves 25 e venres 26 de xuño.\nClaustro e Consello Escolar\nClaustro fin de curso: xoves 25 de xuño, ás 11.00 horas.\nConsello Escolar fin de curso: xoves 25 de xuño, ás 12:30 horas.


As mulleres galegas sofren unha brecha salarial superior ó 21%, deixando de percibir 2.721 millóns de euros ó ano | UGT Galicia\nO 42% das mulleres asalariadas teñen ingresos menores ou iguais ao SMI, fronte ao 28% dos homes\nUnha muller, para percibir unha cantidade superior aos 19.000 euros, ten que ter unha diplomatura universitaria, mentres que ós homes chégalles con estudos primarios\nSantiago, 18 de febreiro de 2021.- Un ano máis, este 22 de febreiro, conmemórase o Día da igualdade salarial e UGT-Galicia, co gallo desta data, fai público hoxe un informe, elaborado pola Secretaría de Igualdade, Xuventude e Movementos Sociais do Sindicato, no que se constata que a brecha salarial nesta Comunidade, por razón de xénero, persiste e, de feito, danse pasos cara atrás nunha situación que parecía ter mellorado dende o ano 2014. Para realizar este informe, analizáronse os datos oficiais desagregados por sexo publicados polo Instituto Nacional de Estatística (INE). No último ano publicouse a Enquisa Cuadrienal de Estrutura Salarial (ECES), que nos permite analizar maior número de variables que a Enquisa Anual de Estrutura Salarial (EAES).\nDestas estatísticas dedúcese que no ano 2018 (último dato dispoñible), as mulleres galegas percibiron un salario medio anual inferior nun 21,3% ao dos homes. A fenda así calculada ten en conta as retribucións medias anuais de mulleres e homes, o número de horas traballadas e a duración do contrato.\nAs mulleres galegas perciben ó ano 5.283 euros menos que os homes. O salario hoxe das traballadoras galegas é similar ao dos homes no 2007, 11 anos de atraso\nSe isto se traduce en termos absolutos quere dicir que as mulleres galegas perciben anualmente, de media, 5.283,74 euros menos que os homes. Así, as mulleres galegas perciben un salario medio similar hoxe ao dos homes galegos no 2007. As traballadoras galegas levan 11 anos de atraso nas contías dos seus salarios (hai que lembrar que se está a traballar con datos de 2018 que son os que están a día de hoxe pechados). Isto pon de manifesto as grandes diferenzas existentes e a lenta revalorización do salario feminino.\nA brecha salarial traducida en euros supón que as mulleres galegas deixaron de percibir 2.721 millóns de euros no ano 2018 e isto deixando á marxe o que supoñería o traballo non retribuído das mulleres que se desempeña dentro do ámbito familiar, coidando menores, persoas dependentes e realizando as tarefas do fogar, no que non entrarían só as mulleres ocupadas.\nSe a análise se fai en relación á retribución percibida por hora traballada, esta diferenza é dun 12,8%, ocupando as mulleres galegas o sexto posto de menor retribución por hora traballada de todo o Estado. Esta variable resulta moi significativa porque elimina os factores temporalidade e parcialidade á hora de facer a comparativa. E, aínda así, a diferenza segue a ser moi substancial.\nAs galegas perciben un 8,14% menos de salario por hora traballada que as mulleres do resto do Estado e un 7% menos de salario medio anual\nEn relación ó resto do Estado, as mulleres galegas perciben un 8,14% menos de salario por hora normal traballada que a media de mulleres do conxunto do Estado.\nSe a comparativa se fai co salario medio anual, as estatísticas indican que as mulleres galegas perciben un 7% menos de salario anual que a media das mulleres do conxunto do Estado, sendo Galicia a oitava comunidade autónoma onde o salario medio anual é máis baixo.\nDe aquí conclúese que os ingresos medios das mulleres galegas (19.534,17 euros) foron 1.468,72 euros inferiores á media dos salarios medios das mulleres do conxunto do Estado. O que supón un 7% menos. Porcentaxe que se pode elevar ata o 21,1% se a comparativa se fai, por exemplo, coas mulleres vascas.\nA brecha dos complementos salariais achégase ós 28 puntos. Actuando sobre estes podería reducirse moito a desigualdade\nUGT-Galicia sempre insiste en que un factor que explica por si mesmo a brecha salarial é a existencia ou non de complementos salariais e o seu peso sobre o total de salario bruto. O peso que teñen os complementos salariais no caso do salario bruto anual dos homes é moi superior (701,66 euros máis) ao das mulleres, o que supón unha brecha do 27,9%. Actuando sobre estes poderíase reducir en boa medida a desigualdade nos salarios entre homes e mulleres, e máis tendo en conta que moitas veces estes complementos non se basean en cuestións obxectivas nin cuantificables, polo que esconden tras de si discriminacións directas.\nA maior temporalidade diminúe a brecha salarial, sendo nos contratos de duración indefinida nos que se amosa un maior diferencial entre homes e mulleres. No ano 2018 en Galicia houbo 324.300 homes con contratos indefinidos (cuxo salario é superior nun 22,42% ao feminino), fronte a 309.100 mulleres. Houbo 111.600 homes con contrato de duración determinada, fronte a 117.400 mulleres (cunha brecha dun 13,33%).\nA brecha salarial nos contratos a tempo completo é do 11,4%, mentres que nos contratos a tempo parcial sitúase no 16,5%, polo que, independentemente da variable que analicemos, as mulleres sempre perciben salarios inferiores ás dos homes.\nA brecha no público é do 6,6%, fronte ó 30,4% no sector privado\nTendo en conta a Enquisa cuadrienal de Estrutura Salarial 2018 do INE, a brecha salarial en empresas de control público é do 6,6%, fronte ao 30,4% nas empresas de control privado. Hai que ter en conta os continuados recortes salariais aplicados polo Goberno ao persoal ao servizo das administracións públicas, que contan cun total de 149.157 persoas, 59% son mulleres (87.791).\nA fenda está presente en todos os tramos de idade\nAs mulleres sofren a brecha salarial en calquera tramo de idade. Mentres que as mulleres entre 25 e 34 anos sofren unha brecha salarial do 16,8%; as de 35 anos a 44 anos sofren unha brecha do 18,7%. No seguinte tramo de idade, de 45 a 54 anos, volve incrementarse a brecha substancialmente, ó 25,1%; e no de 55 e máis anos, do 23,6%.\nA formación tampouco é un factor igualitario nas percepcións salariais. A igual formación, as mulleres perciben sempre salarios inferiores aos dos homes. Unha muller para percibir unha cantidade superior aos 19.519,97 euros, que os homes ingresan tendo estudos primarios, necesita ter unha diplomatura universitaria ou similar.\nA igual nivel de estudos as mulleres perciben menos salario que os homes con independencia da categoría analizada. A brecha salarial supera o 25% en todos os niveis analizados excepto no caso de ter unha diplomatura universitaria e similar (17,5%), aínda que neste caso a diferenza elévase aos 5.451,06 euros. A brecha dispárase aínda máis no caso dos estudos primarios, alcanzando unha diferenza do 36,3%.\nEn todas as ramas de actividade existe desigualdade\nPor ramas de actividade a fenda tamén se perpetúa. Entidades Financeiras e Aseguradoras,cun 27,6% ,e Servizos ás empresas, co 27,6%, son as que presentan as brechas máis elevadas. Na rama de “Comercio, reparacións e transporte”, onde están ocupadas máis da quinta parte das mulleres, estas soportan unha brecha salarial do 26.6%. Tamén na industria, onde hai 41.271 mulleres asalariadas e teñen un peso sobre o total do 31%, teñen unha brecha salarial do 26%.\nAs menores diferenzas danse na “Construción e actividades inmobiliarias” e “Servizos sociais”, cun 11.2% e un 16,8% de brecha salarial, respectivamente.\nSe se sitúa o SMI como punto de comparación, constátase que o 42% das mulleres asalariadas teñen ingresos salariais menores ou iguais ao SMI, fronte ao 28% dos homes, pero a situación invértese nos salarios máis altos. Se pola contra, facemos unha análise dos salarios máis elevados, 15.809 homes tiveron salarios cinco veces superiores ao SMI, fronte ao 7.144 mulleres. É moi significativo que das 2.157 persoas que en Galicia cobran máis de 10 veces o SMI, só 393 son mulleres.\nAs beneficiarias de prestación por desemprego perciben contías un 11,4% inferiores ás dos homes\nTodas estas diferenzas que as mulleres sofren no eido laboral, evidentemente, acaban trasladándose ó momento no que perden o seu emprego e pasan a percibir prestacións ou no momento en que acceden a unha xubilación. Así, as beneficiarias de prestación por desemprego perciben contías un 11,4% inferiores ás dos homes. En Galicia, mentres que un home perciben unha prestación media anual de 3.316 euros, a das mulleres sitúase en 2.937 euros.\nE nesta análise non podemos esquecer ás 24.639 (dato xaneiro 2021) traballadoras do Réxime Especial de persoas empregadas do fogar da Seguridade Social (tan só hai 558 homes neste réxime) que non teñen dereito a desemprego.\nA brecha nas pensións de xubilación elévase ó 36%\nMáis do mesmo en materia de pensións. Mentres que no ano 2002 a diferenza entre a pensión de xubilación dun homes e dunha muller en Galicia era de 188,48 euros, no ano 2020 elévase a 414,23 euros. A brecha salarial nas pensións de xubilación elévase para as mulleres galegas ata o 36%.\nA Unión Xeral de Traballadores lembra que, a partir do 14 de abril de 2021, entrará en vigor o Regulamento de Igualdade Retributiva, aprobado o 13 outubro de 2020 en Consello de Ministros, froito do Diálogo Social. Este Regulamento expón directrices de como levar a cabo as dúas ferramentas: o rexistro salarial e a auditoría salarial, aprobadas en marzo de 2019. Iso conleva a revisión de todos os convenios colectivos para introducir os rexistros salariais e a elaboración e revisión dos Plans de Igualdade nas empresas de máis de 100 persoas traballadoras a partir de marzo de 2021 e das empresas de máis de 50 persoas a partir de marzo de 2022.\nUGT esixe con carácter prioritario:\n• Ao Goberno os recursos económicos e humanos suficientes, para afrontar esta tarefa inmensa que sen dúbida contribuirá a reducir e eliminar a discriminación salarial que sofren as traballadoras.\n• O Goberno debería gravar as cotizacións á Seguridade Social nos contratos a tempo parcial, co fin de reducir o abuso desa modalidade de contratación con mulleres, como xa o sinalaron hai dous anos o Tribunal de Xustiza Europeo e o Tribunal Constitucional español, que consideran discriminatoria cara ás mulleres esa modalidade contractual.\n• Ás empresas compromiso e implicación na posta en marcha, que se realizará a través da negociación colectiva, das dúas ferramentas que van permitir coñecer de maneira máis precisa onde se produce a infravaloración do traballo das mulleres.\n• Á Comisión Europea a aprobación da Directiva de Transparencia Salarial que prometeu a presidenta da Comisión Europea nos seus primeiros cen días de mandato e pasou máis de ano e medio e non temos noticias que se vaia a adoptar en breve. Así llo fixemos saber á representación española na Comisión Europea e á Oficina en España da Comisión Europea, con escasos resultados. O motivo de que aínda non se aprobara unha Directiva Comunitaria sobre Transparencia Salarial é debido ao tempo que se están tomando para acordar e redactar un documento excelente.\nA Directiva Comunitaria debería conter sancións disuasorias para as empresas que incumpren sistematicamente o artigo 28 do Estatuto dos Traballadores no referido a igual salario por traballo de igual valor.\nUGT insiste con respecto aos coidados e ao emprego:\n• En demandar do Goberno, de maneira complementaria a creación de escolas Infantís de 0 a 3 anos, de carácter público e gratuíto e de calidade. Así como centros de día públicos que aseguren os coidados das persoas dependentes.\n• Implementar e reforzar un sistema de coidados de calidade, atendido por persoas profesionais que atendan ás persoas en situación de dependencia e discapacidade para evitar o abandono do emprego das mulleres para dedicarse ao coidado das persoas dependentes.\n• Crear Comités de Brecha Salarial de Xénero a imaxe dos Comités de Seguridade e Saúde no Traballo e a figura da Delegada de Brecha Salarial.\n• Incentivar medidas dirixidas á promoción de mulleres en todos os sectores de actividade.\nINFORME BRECHA SALARIAL GALICIA 2021


Luís Cayón: escritor, guionista, actor e case director - Bo uso\nLuis Cayón Fernández naceu en Santiago de Compostela o 8 de novembro de 1907. A súa familia tiña casa na Cidade da Paula e foi no Pazón de Cayón, situado no barrio de San Lázaro, onde pasou a maior parte da súa mocidade. De feito estivo empadronado en Mondoñedo deste os 15 aos 22 anos. Exercía de escritor e xornalista, pero tamén tivo algunha participación como actor no mundo do celuloide. Estivo emigrado en Arxentina durante a “Guerra Civil”. Pasado o ano 1939, instálase en Madrid onde mantería o contacto co seu amigo da mocidade Victoriano López García co que colaborou como publicista na revista “Cine Experimental”. Cayón era un dos habituais nas parolas do café “La Elipa” nas que un nutrido grupo de personalidades chegadas desde diferentes campos profesionais falaban de cine e tamén de saudade mindoniense, pois na “peña” ademais de Serrano de Osma, García Basabe, Fernández Armayor, Pepe Fernández, Antonio Aguirre e José Mateo, estaban os mindonienses López García, Cunqueiro Mora e o propio Cayón Fernández.\nEn 1945 traballou xunto con Pío Ballesteros no guión dun documental sobre A Costa da Morte que dirixiría Royán Marugán. Ese mesmo ano, escribíu o guión literario para unha curtametraxe titulada “Celos” que ía ser dirixida por Francisco Ortiz e producida por Solanja Films, pero atopouse co atranco da censura que a desestimou alegando que “No interesa”.\nParticipou como actor xunto a Valeriano Andrés, Lola Barrera ou Amparo Reyes na película dirixida por Pio Ballesteros, “Consultaré a Míster Brown” estreada no “Cine Colón” de Madrid o 26 de marzo de 1947. Na elaboración dos diálogos desta película colaborou Camilo José Cela na que foi unha das súas primeiras incursións no mundo do celuloide.\nLuis Cayón tiña previsto dirixir en 1949 a película “Nido de Hampa”, pero unha vez máis foi prohibida pola censura porque nunha secuencia a Policía deixaba escapar un malfeitor e os censores entendían que o corpo armado sempre debía aparecer como “una institución eficiente y de conducta intachable”.\nEn mayo de 1979, aos 70 anos de idade, Luis Cayón Fernández foi alcanzado pola onda expansiva do artefacto explosivo que a banda terrorista ETA fixo explotar na cafetería “California 74” de Madrid. Por este motivo tivo que ser hospitalizado aparecendo no parte de lesións: “Una herida estrellal en la región fronto parietal derecha”. O mindoniense recuperouse das feridas e seguiu a desenvolver unha activa vida social en Madrid e numerosas visitas a Mondoñedo, principalmente na época estival ata que morreu -sen descendencia- nos primeiros días do ano 1999 con 91 anos.


O BNG defende a creación de colexios públicos no centro de Vigo e a eliminación das barreiras arquitectónicas | Noticias Vigo\nO BNG defende a creación de colexios públicos no centro de Vigo e a eliminación das barreiras arquitectónicas\n– Os candidatos Serafín Otero e Xosé Manuel Atanes e a candidata Vitoria Iglesias mantiveron un encontro con Foanpas no que falaron das principais propostas do BNG – Asembleas Abertas para defender a educación pública fronte aos ataques do PP.\n“Potenciar ao máximo o ensino público fronte á prioridade que está mostrando a administración galega polo concertado” é o obxectivo prioritario do BNG – Asembleas Abertas en materia educativa, segundo destacou Serafín Otero tras a xuntanza que mantivo coa directiva de Foanpas. Crear centros públicos no centro de Vigo e eliminar as barreiras arquitectónicas nos que xa existen son dúas das principais medidas subliñadas polo candidato nacionalista.\n“Defendemos buscar espazo no centro da cidade para que se poda abrir algún centro público, porque hai escaseza total”, destacou Otero, quen en resposta aos medios sinalou que as instalacións do antigo colexio Cluny “serían as máis idóneas”. Segundo lembrou esta é “unha vella reivindicación das organizacións sindicais e do BNG”.\nO candidato do Bloque tamén considerou imprescindible a eliminación das barreiras arquitectónicas nos centros educativos públicos da cidade. Destacou que estas barreiras, presentes nos aseos e nas escadas da meirande parte dos centros da cidade supoñen “un auténtico problema para os nenos e nenas con discapacidade”.\nOtero subliñou asemade que cómpre facer unha distribución máis equilibrada do alumnado con necesidades educativas especiais, pero tamén unha forte aposta pola conservación e actualización dos equipamentos e as instalacións educativas actuais. Para o BNG este é un aspecto totalmente esquecido polo actual goberno municipal, e cheo de promesas incumpridas durante estes catro últimos anos.\nA realización dun estudo detallado das rutas de autobuses, co obxectivo de evitar tanto as duplicidades nos percorridos como as zonas baleiras, “pero garantindo o servizo a todas as crianzas que o precisen”, foi outra das iniciativas comentadas por Serafín Otero no encontro.\nO candidato nacionalista considerou prioritario o aumento das partidas referidas as bolsas de comedores e libros e a respecto da súa xestión salientou que “non pode quedar exclusivamente nas mans de Foanpas”. Defendeu que sexa a administración quen a asuma, pero contando coa aportación que poidan facer as Anpa de cada colexio.\n“As administracións teñen a obriga de facilitar o ensino público a toda a poboación, de calidade e con servizos suficientes para completar non só o proceso educativo senón tamén os servizos de comedor e de transporte”, afirmou Vitoria Iglesias.\nA candidata 2 do BNG salientou o papel fundamental das Anpa no proceso educativo, pero denunciou que “nestes momentos están comidas pola xestións dos comedores, que terían que ser servizos públicos ofrecidos polas institucións” e negou que sexan “en absoluto” responsabilidade das Anpas”.\n“Pensamos que unha cousa é a responsabilidade de colaborar e ofrecer opinión pero en ningún momento é responsabilidade das Anpas a xestión deses servizos”, subliñou, ao tempo que criticou que a administración tente o envío dos nenos e nenas aos centros concertados. Ao seu xuizó esta situación “non é casual”, senón unha “aposta na defensa do ensino privado”, polo que defendeu que “xa é hora de que se pense que a educación é un servizo para toda a cidadanía”.\nBNG, bng vigo, colexios publicos\nEl Ayuntamiento concede 30.000 euros para eliminar…


Vigo acolle a última xornada da Liga Galega de Boccia - Federación Aspace Galicia\nFederación Aspace Galicia > Infórmate > informate > noticias ASPACE > Vigo acolle a última xornada da Liga Galega de Boccia\nVigo acolle a última xornada da Liga Galega de Boccia\nDeportistas de toda Galicia disputarán a final mañá no Pavillón deportivo de Navia. Os gañadores clasificaranse para o Campionato de España\nA cidade de Vigo acollerá mañá sábado, 28 de maio, a última xornada da Liga Galega de Boccia organizada polo club vigués TAMIAR-APAMP.\nLiga galega de Boccia\nUn total de 30 deportistas dos clubs ADM (Ferrol), ASPACE-Coruña, TAMIAR-APAMP (Vigo) e AIXIÑA (Ourense) daranse cita no Pavillón deportivo de Navia Pahino (Urbanización Navia, r/Lamelas, s/n, Vigo) para disputar a gran final do campionato autonómico.\nA xornada desenvolverase de 10.00 a 14.00 horas e de 16.00 a 19.00 horas, realizando unha pausa para a comida. Ao finalizar a actividade deportiva realizarase a entrega de trofeos aos primeiros clasificados.\nEsta última xornada é decisiva para os deportistas, porque xogan o acceso ao Campionato de España, por iso a organización anima a todos os interesados a asistir a esta derradeira xornada para que os deportistas se sintan arroupados e poidan gozar da calor do público vigués.


O vicerreitorado do Campus de Lugo foi o escenario onde se deu a coñecer o gañador desta edición do Premio Aresa de Desenvolvemento Rural, que convocan a Universidade de Santiago de Compostela e Aresa. Trátase do Craega polo desenvolvemento dun proxecto multisectorial e o seu destacado papel para a expansión da agricultura ecolóxica.\nO xurado, integrado polo reitor da USC, Antonio López Díaz; a vicerreitora de Coordinación do Campus de Lugo, Montserrat Valcárcel Armesto; o exdirector xeral de Agricultura da Comisión Europea, José Manuel Silva Rodríguez; o director xeral de Capsa Food, José Armando Tellado Nogueira –a través de videoconferencia-, e o presidente de Aresa, Álvaro Rodríguez Eiras, reuniuse esta mañá para avaliar as dez candidaturas presentadas e deu a coñecer o nome do galardoado nunha conferencia de prensa celebrada no vicerreitorado do Campus lucense. Finalmente a vencedora desta décimo novena edición do Premio Aresa foi o Consello Regulador da Agricultura Ecolóxica de Galicia, Craega.\nSeguindo as bases do concurso, os membros do xurado prestaron especial atención a aquelas candidaturas que xerasen postos de traballo de calidade no rural, que puxesen en valor os produtos da terra, que recuperasen subsectores agrícolas e gandeiros tradicionais con potencial para desenvolverse e que buscasen innovar en produtos e métodos produtivos. Neste senso, Montserrat Valcárcel afirmou que “a candidatura foi elixida por unanimidade por cumprir con todos os requisitos do Premio”.\nPola súa banda, José Manuel Silva destacou as tres razóns principais polas que se decantaron por este galardoado: “Facer que a agricultura ecolóxica sexa un dos motores do desenvolvemento rural, cunha especial resposta á demanda de consumo en Galicia; defender un proxecto de control e regulación da produción de maneira multisectorial, e lograr que a agricultura ecolóxica sexa unha das causas principais para a maior implantación de mozos no mundo rural e agrario”.\nAdemais, o reitor da Universidade recoñeceu a calidade do resto de propostas presentadas: Asoporcel, Galo Celta, Atelier Bisqato, a Asociación de Desenvolvemento Rural Mariñas-Betanzos, o Consello Regulador da Denominación de Orixe Protexida DOP Cebreiro, Miceltia, o Sistema de deshidratación alimentado por enerxía solar para produtos agroalimentarios, a Cátedra do pan e do cereal e o Proxecto H2GZ Raising Water Para e Por Galicia.


A pouco máis de dúas semanas do Correndo por Ourense\nO 23 de abril darase o pistoletazo desta edición no barrio do Vinteún.\nXa está aquí a sétima edición do circuíto de carreiras populares “Correndo por Ourense”. Como cada ano, seis carreiras por distintos barrios da cidade das Burgas, que darán comezo como sempre coa proba do Vinteún.\nTodas as probas serán en horario de mañá (a partir das 12:00h nas categorías de menores de idade e as 12,30 horas coa proba de adultos) e en domingo, agás a do Couto, que será nocturna (desde as 22:00h, con saída ás 22:30h na proba de adultos) e en sábado. Entrarán en competición os que participen en, alomenos, cinco das seis carreiras.\nPara a categoría absoluta será un total de 35,5 quilómetros repartidos nas seis probas. A distancia das carreiras oscilarán entre os 5,6 km da carreira do centro, e os 6.400 metros dos da Universidade.\n– Domingo, 23 de abril: Carreira do Vinteún\n– Sábado, 27 de maio: Carreira do Couto, que será nocturna\n– Domingo, 25 de xuño: Carreira do Corpus, polo centro da cidade\n– Domingo, 3 de setembro: Carreira da zona universitaria\n– Domingo, 24 de setembro: Carreira da Ponte\n– Domingo, 22 de outubro: Carreira da Carballeira\nAs persoas interesadas poden inscribirse a través da páxina web do Consello Municipal de Deportes www.deportesourense.com. O prazo remata o mércores anterior a cada carreira, e vólvese abrir ao luns seguinte. Xa hai preto de 400 inscritos máis de dúas semanas para que de lugar esta edición.\nAtletismo, Correndo por Ourense, portada


Oleiros, 20 de setembro de 2018.- A Consellería de Economía, Emprego e Industria da Xunta de Galicia acaba de comunicar ao Concello de Oleiros a Concesión do Obradoiro Dual de Emprego denominado “Acondicionamento edificio principal Finca Tenreiro”.\nA Consellería de Economía, Emprego e Industria da Xunta de Galicia acaba de comunicar ao Concello de Oleiros a Concesión do Obradoiro Dual de Emprego denominado “Acondicionamento edificio principal Finca Tenreiro”. Este proxecto está dirixido a persoas desempregadas maiores de 18 anos. As especialidades que se impartirán son as seguintes:\n- Fábricas de Albanelaría\n- Traballos de carpintería e moble\nO obxectivo deste Obradoiro de emprego é rematar todas as obras de restauración da casa principal da finca Tenreiro, sita en San Pedro de Nós. Unha vez finalizada a restauración o Concello pretende situar na mesma un albergue xuvenil.\nA duración é de 9 meses e iniciarase no mes de outubro.\nA subvención concedida por parte da Xunta é de 288.807,00 € e a achega municipal é de 27.800 €. Deste proxecto beneficiaranse 20 alumnos/as en situación de desemprego que van a estar contratados dende o primeiro día nun total de 9 meses. O contrato que se lles fará é de formación xa que van alternar a formación co traballo na restauración do edificio. O salario que van a percibir cada un/unha destes/as alumnos/as é de 735,90 € máis as correspondentes pagas extras as que teñan dereito.\nAdemais para levar adiante este proxecto contrataranse os seguintes profesionais:\n- 2 Mestres (1 para cada unha das especialidades)\n- 1 Titor/a-coordinador/a de formación\nTanto para a selección de alumnado coma do persoal directivo, docente e de apoio que van participar, aprobaranse unha bases que posteriormente se publicarán no taboleiro de anuncios do Centro de Formación e nas oficinas de emprego da Coruña. O equipo responsable da selección está constituído por persoal técnico da Xunta e do Concello de Oleiros.\nTodas as persoas interesadas teñen que estar inscritas no servizo público de emprego como demandantes de emprego, como demandantes de Formación nos Obradoiros de emprego ou demandando formación nunha das especialidades que se ofertan (madeira e/ou construción). O alumnado beneficiario será a veciñanza de Oleiros.\nUnha das novidades deste proxecto é que aqueles alumnos que obteñan o Certificado de profesionalidade na ocupación, terán un contrato nunha empresa do sector de polo menos 3 meses de duración, unha vez que rematen. As empresas terán un incentivo económico para a contratación dos mesmos.\nCalquera persoa interesada que se poña en contacto co Centro Municipal de Formación “Isaac Díaz Pardo” sito no nº 24 da Urbanización dos Regos ou chamando por teléfono ao número 981610319 ou 981631706.


Radio Rexurdimento.gal: 05.2010\nCarallo, que bo que a Sarkozy lle dá por reflexionar sobre as alternativas ao capitalismo. (A UE rescata o proxecto neoliberal)\nHai tres semanas, a Unión Europea decidiu rescatar a Grecia, que estaba a afogarse no mar da débeda. Autorizouse un paquete por 110 mil millóns de euros (80 da UE e o resto do Fondo Monetario Internacional) para enfrontar os vencementos máis urxentes da súa débeda soberana. O prezo para o pobo grego será unha recesión profunda e longa por caer na trampa dunha prosperidade que nunca existiu.\nCon tanto barullo, o barco da Unión Europea ladeouse e comezou a facer auga. Os tripulantes viron o perigo do efecto fervenza que podería arrastrar a Portugal e España. Os arrecifes non estaban lonxe: o derrubamento do euro convertérase nunha posibilidade real. Había que tomar medidas para evitar o afundimento.\nO 9 de maio os dezaseis países da eurozona comprometéronse a protexer ao euro cun paquete de máis de 500 mil millóns de euros (mmde). Xunto con outros 220 mmde provenientes do FMI, a blindaxe alcanza a portentosa suma de 720 mmde. Por suposto, isto significa que a condicionalidade dos paquetes do Fondo será o prezo a pagar para os países rescatados.\nOs medios bautizaron a medida como un exemplo do shock e espanto da doutrina Powell ao arrancar a triste guerra de Iraq. A idea desa doutrina era, recordarán os lectores, atordar cun despregamento militar ao inimigo para aniquilar rapidamente os seus defensas e desmantelar os seus centros de poder.\nA metáfora é máis que desafortunada. A guerra en Iraq é un desastre, así que hai que preguntarse a quen está a rescatar esta iniciativa. Para responder, hai que facer un pouco de historia.\nO proxecto orixinal dunha Europa unida foi concibido como herdeiro do pacto social da posguerra. Era o momento da reconstrución e a reconciliación, pero tamén o da distribución mediante unha política de ingresos que permitiu unha demanda agregada robusta. Ese era, a grandes trazos, o proxecto orixinal de Jean Monnet para o Tratado de Roma de 1957.\nQuince anos máis tarde, a derruba do sistema de Bretton Woods cambiou as regras de xogo e ao final, a Unión Europea alcanzou a súa plenitude no medio do frenesí neoliberal dos anos noventa. A súa creación máis espectacular, a unión monetaria, naceu ao abeiro da teoloxía macroeconómica neoliberal cristalizada no Tratado de Maastricht (1992): política monetaria obsesionada pola loita contra a inflación, política fiscal comprometida co dogma do presuposto equilibrado e unha política de contención salarial que levaría a serios desequilibrios estruturais en toda Europa.\nAínda que o esquema de Maastricht e do Pacto de estabilidade e crecemento se descompuxo antes de que estalase a crise, os políticos e financeiros xogaron a non se decatar. E hoxe que a crise financeira e económica rompeu o paradigma da economía neoliberal, os centros de poder político e financeiro resístense a abandonalo.\nSegundo Christine Lagarde, ministra de economía francesa, é sumamente útil ter ao FMI participando nesta iniciativa da UE debido á súa experiencia en aplicar programas de estabilización e axuste. Para Lagarde, a análise do Fondo nos casos de Lituania, Hungría e Grecia foron moi preciosas. Carallo, que bo que a Sarkozy lle dá por reflexionar sobre as alternativas ao capitalismo.\nAo igual que a Reserva Federal, a Unión Europea sacou o seu maquinita de imprimir billetes. Agora poderá comprar débeda soberana, pero a hipocrisía do poder é ilimitada: esas operacións só se levarán a cabo nos mercados secundarios. Pero os países rescatados recibirán o trato que acostuma outorgar o FMI. Agora queda claro non só a quen van rescatar, senón tamén a quen van destruír: esta maquinaria quere desmantelar os últimos vestixios do proxecto orixinal da Europa solidaria e próspera no espírito do Tratado de Roma.\nA dous anos de ter explotado a crise neoliberal non se prohibiu nin unha das transaccións financeiras que serven para especular, incrementar riscos e intensificar a volatilidade. En cambio, iníciase a última ofensiva na guerra para desmantelar o que queda dunha etapa na vida do capitalismo na que a solidariedade social e unha norma salarial que permitía facer fronte á deficiencia de demanda agregada importaban un pouco. Arriba a flexibilidade laboral!\nHoxe o pobo grego retórcese nun asador no que os sonos dunha xeración morrerán. É a mesma sorte da xeración que foi sacrificada en México dende 1982 para poder pagar unha débeda interminable. Vinte e cinco anos de non investir en saúde, educación, vivenda ou medio. Ten razón o pobo grego en rebelarse.\nNon hai que ser inxenuos. A crise non é unha patoloxía que esporadicamente afecta ao capitalismo. No capital, a crise non é un episodio do que un se recupera para regresar á norma. A crise é o estado normal do capitalismo. O capital goza, vive e nútrese na crise.\nAlejandro Nadal - SinPermiso.\nPublicado por Lóis Uxío Taboada Arribe en 19:25\nPublicado por Lóis Uxío Taboada Arribe en 9:32\nNin respecto, nin acato, nin obedezo a suspensión do xuíz Garzón. Declárome en rebeldía en algo que non se parece á xustiza.\nAo igual que Gaspar Llamazares, Grândola, Ricardo Royo, Inés Sabanés, Tania Sánchez, Luis de Cairo, Àngels Martínez, Ceronegativo, Vete a saber por qué, Kábila, Moscas en la sopa,\nPublicado por Lóis Uxío Taboada Arribe en 15:37\nPublicado por Lóis Uxío Taboada Arribe en 17:42\nAntonio Baylos, es catedrático de Derecho del Trabajo y la Seguridad Social de la Universidad de Castilla La Mancha.\nPublicado por Lóis Uxío Taboada Arribe en 17:57\nA esquerda madrileña e a necesidade dun proxecto de cambio real.\nAs últimas mobilizacións en Madrid, demóstrannos que subxacer un impulso de cambio; que hai moita xente que está farta da prepotencia, dos silencios, da política xestionada de costas á cidadanía e de actitudes resignadas ante o avance da dereita.\nAs enquisas lévannos sempre ao eterno debate sobre se Madrid é irremediablemente de dereitas e por que non é posible un cambio. Pero máis que interrogarnos sobre que lle pasa aos demais, deberiamos preguntarnos que facer para cambiar o signo dunha Comunidade na que se instalou a dereita e as súas políticas. Unha Comunidade na que teceron unha rede potente de intereses e onde pretenden conseguir que a crise do seu propio partido e as sospeitas de corrupción, se convertan nun cuestionamento da política e dos espazos públicos. A dereita inverteu a carga de responsabilidade pretendendo sacar beneficios e réditos electorais dunha situación na que tiñan e teñen a máxima responsabilidade.\nE neste contexto, o drama da esquerda en Madrid é tamén o drama duns partidos que foron incapaces de cambiar, de someterse a unha nova forma de entender e facer política en mestizaxe, coa xente; uns partidos ensimesmados e remisos a construír con outros unha alternativa clara. Unha alternativa e un discurso potente cultural, política e intelectualmente, capaz de arreporlle á dereita.\nOs madrileños e madrileñas asisten con impotencia á degradación das súas institucións, e -cecáis- por iso están a xurdir novos movementos que chaman ao activismo, que puxeron en cuestión o politicamente correcto, o politicamente pactado, abriron debates a raíz do xuíz Garzón e as victimas do franquismo, e ignoraron dende as mensaxes dos medios de comunicación, ás receitas dos tertulianos, pasando polas consignas dos partidos políticos.\nDespois de Gürtel, os espionajes, a persecución ao doutor Montes e o seu equipo no Severo Ochoa, os ataques á Complutense, os medios de comunicación ao servizo do PP, os recortes en xustiza gratuíta, as proclamas para reformas restritivas do mercado laboral ao ditado das esixencias dos poderosos.\nDespois dun proceso implacable de privatizacións, do desmantelamento dos servizos públicos, da ocupación e especulación sobre o territorio poñendo en risco a sostibilidade do futuro.\nDespois de todo isto: Hai miles de razóns para reaccionar.\nÉ urxente lanzar unha convocatoria ampla e plural á esquerda política e social e á cidadanía no seu conxunto para construír un proxecto de cambio real. É necesario traballar dende a esquerda para esixir unha alternativa limpa e potente. E lanzar tamén aos partidos de esquerdas unha advertencia para que esquezan a súa inercia e pequenos intereses á hora de xestionar os seus espazos de representación.\nÉ tempo de cambios e é a hora de conquistar os cambios que queremos\nSaúdamos aos prezados amigos e compañeiros de "Confluencias", compartindo realidade e argumentos. Non sen certa envexa, eso sí, nembargantes algo se move...\nPublicado por Lóis Uxío Taboada Arribe en 11:35