Puding de castañas con prebe de chocolate (Paradores Nacionales)\nIr a receita en castelán Como vedes sigo ca teima das receitas de outono dos Paradores Nacionales. Neste caso trátase de unha sobremesa de castañas, máis de outono imposible, do Parador de Monforte de Lemos. Teño que dicir que foi tanto o meu enfado cando pelaba as castañas, que a piques estiben de deixalo. Alégrome de non facelo, pois é unha sobremesa, que si me permitides a licencia, levas un pedazo de sabores e cores do outono a boca. Imos a precisar: 250 grs de castañas peladas 250 ml de tona 250 ml de leite 1 sobre de te negro (eu non o usei) 2 ovos 100 grs de azucre 75 grs de cchocolate de cobertura 250 ml de leite (para o prebe de chocolate) Poñemos a cocer as castañas peladas ca nata e o leite (se ides a usar o te negro este é o momento de poñer a bolsiña). Unha vez cocidas, sacar a bolsa do te e triturar. Mesturar cos ovos e o azucre. Eu en lugar de facelo nun so molde, fíxeno en flaneras individuais (saíron cinco de boa ración cas medidas). Vertese a mes\nArroz cremoso con chipirós e verduriñas\nIr a receita en castelán Imos con outra receita de menú de outono dos Paradores Nacionales, do Parador de de Santo Estevo. Neste caso de arroz, xa sabedes a miña debilidade polo arroz, paréceme un dos mellores alimentos, amén da fame que quitou no mundo. Para este prato imos a procurar para 4 persoas: Aceite de oliva virxe extra 150 grs de cebola 1 dente de allo 150 grs de pemento vermello 200 grs de setas de tempada (eu usei "champis" 200 grs de chipirós 300 grs de arroz Caldo de verduras Queixo de Tetilla. Refogar en aceite a cebola picada, o allo e o pemento cortado finamente. Engadir as setas, refogar e engadir os chipirós e o arroz, saltear. Mollar co caldo de verduras, remover continuamente y terminar co queixo de tetilla que lle dará unha textura cremosa. Rectificar de sal. Un arroz para invitar.\nPiquillos recheos de brandada de bacallau (Paradores Nacionales)\nIr a receita en castelán Esta receita é do menú de outono do Parador de Verín. Penso que Paradores Nacionales teñen unha cociña fantástica, con un gran compromiso co tradicional do lugar onde están ubicados. Pero ben imos co que nos interesa e cos seus ingredientes. 5 pementos do piquillo para o prebe Piquillos necesarios para encher 200 ml de nata Sal e pementa 600 grs de bacallau 1 dente de allo 1/2 cebola 150 ml de nata 2 patacas cocidas Aceite de oliva. Nunha tixola poñemos os pementos picados, a nata, a sal e a pementa. Cando ferva retiramos e pasamos polo "turmix" e reservamos. Para a brandada de bacallau refogamos no aceite o allo e a cebola ben picados. Incorporamos o bacallau desmigado. Facemos uns minutos e incorporamos a nata e as patacas en anacos. Non o imos a triturar, chafámola cun garfo para notar bocado. Enchemos os pementos e acompañamos co prebe reservado. Podémolos presentar tamén en tostas. Probalo merece a pena.\nSoamente dúas liñas para comentar a xuntanza, que onte fixemos en Santiago, un pequeno grupo de amigos dos nosos fogóns e tamén da boa mesa. E digo o de amigos por que creo que realmente é así. Si xa había unha pequena complicidade ca xente de máis "roce virtual", agora que xa nos vimos as nosas caras penso que se reforza. Foi unha auténtica "cita a cegas". Despois de andar deambulando, a hora de cita pola máis bonita praza do mundo, a do Obradoiro, e de pensar "aqueles deben de ser da xuntanza, andan igual de perdidos ca min" e unha vez que nos fumos acercando uns os outros, a conversa tornouse coma a dos que se encontran despois de estar sen verse durante certo tempo. Quero agradecervos a todos a estupenda noite que pasei. Dádevos todos por citados, eu non vou a citarvos, porque seguro que me esquezo de algún e non quero. Quero facer tamén mención do GARUM BISTRO , sito onde ceamos realmente ben, lugar pequeno pero moi acolledor e un estupendo xefe d\nMilfollas de verduras e prebe de tomate\nIr a receita en castelán Hoxe imos a deixar de lado a carne e o peixe e imos con un prato vexetariano. Úsanse para este prato os seguintes ingredientes: 1 calabacín 1 berenxena 2 ceboletas Láminas de queixo Prebe de tomate Aceite e sal Maos a obra. Cortamos as verduras en rodelas de medio centímetro. Salgamos, enfariñamos e fritimos en abundante aceite. Pasamos as frituras a papel absorvente para escorregar o exceso de aceite. Utilizando moldes redondos montando o milfollas con capa de verdura, queixo e prebe de tomate, ata completar o molde. Finalizamos sempre con queixo. Gratinamos no forno ata que estea dourado. Retirar os molde e servir. Un delicioso prato para este outono que tarda en chegar, pero que xa está moi próximo.\nO día de Valencia\nHai un tempo que lle fíxemos unha encerrona a Lola (da nosa familia de Valencia da que xa vos teño falado), a que nos tiña que facer unha paella en Rivela para todos. Non houbo dúbida, aceptou o reto no mesmo momento. Eu non esperaba outra cousa, pois é unha gran cociñeira. É unha pena que non nos faga participes do seu bo facer nun blog, o meu estómago sabe ben do que falo. Pois o día chegou. O pasado sábado, día 8, foi o día escollido. por fin a data era a adecuada para todo o mundo. Púxose maos a obra e o que saíu da súas maos foi algo excepcional. Non é que a queira ben, pero era a mellor paella (nos facemos arroces) que levo tomado. Polo, "ferraura" (xudías verdes), "garrofo" (faba branca e plana),tomate, pementón, romeiro e arroz. A "tormenta" perfecta. Pero Lola non se conformou soamente ca paella, para completar un estupendo xantar preparounos de primeiro "esgarrat", pemento roxo, berenxena, allo, ovo cocido e bacallau. Unha delicia,\nDe Andaina por San Andrés de Teixido\nO pasado día 24 de setembro estivemos por San Andrés de Teixido, para chegar dende alí ata o Cabo de Ortegal. Non me resisto a non poñer aquí as fotos dos acantilados que están presentes durante case todo o recorrido. Estamos a falar de ir a unha zona onde veremos os acantilados máis altos da Europa continental. A vista do Cabo de Estaca de Bares con Cariño debaixo nosa é impagable. Soamente un defecto, é un auténtico rompe pernas. Estás durante os vinte pico quilómetros subindo e baixando. A baixada (andando) a San Andrés é de premio e a continuación a subida a cima dos acantilados é de primeira especial. Pero non vos asustedes faixe ben. Recomendo a visita a zona, eu é polo menos a cuarta ou quinta vez que vou, e cando se me presente outra ocasión, non deixarei de ir. Ademais xa sabedes, "vai de morto o que non foi de vivo".\nBrocheta de tomate e mozzarella\nAínda que resulte repetitivo segue un tempo anormal, polo tanto imos a seguir con cousas fáciles, rápidas e frescas. Coma sempre neste tipo de receitas, dou os ingredientes sen cantidades. Entón ei vai. Tomates Mini-Kumatos Queixo mozzarella Olivas recheas de pemento Alfábega (albahaca) Aceite, sal Madón e vinagre de Módena Moi sinxelo, escorregamos as bolas de queixo e cortamos o longo e en tiras para facer uns tacos. Lavamos e partimos os tomates pola metade. Nunha brocheta de madeira ensartamos unha metade de tomate, taco de queixo, outra metade, oliva e repetimos outra de tomate e queixo. Picamos a alfábega e facemos unha vinagreta, a miña proporción é de tres a un. Poñemos as brochetas nun prato de servizo, salgamos, botamos a alfábega picada e a vinagreta. Moi bo conxunto de sabores.\nEspárragos con queixo e xamón\nE veña queixo. Outra receita con queixo (grande alimento entre os alimentos) gústanme todos é o bo deste produto é que viaxes a onde viaxes, sempre hai un queixo da zona. É difícil dicir este mellor que este, son distintos (polo menos para min). Para este ¿petisco ou primeiro prato? imos a necesitar o seguinte: 1 bote de espárragos verdes (delgados) 1 bola de Mozzarella 4 lonchas de xamón Con estas medidas saen catro porcións. Os espárragos poden ser crus, pero entón hai que precociñalos antes. Escorregamos ben a bola de Mozzarella e partimos en catro lonchas. Estiramos as lonchas de xamón, poñemos un pedazo de queixo e tres espárragos por riba. Pechamos envolvendo co xamón. Dámoslle unha pasada pola tixola para que colla cor, tendo coidado que non se desfaga. Como vedes estou que o tiro can receitas complicadas. Conxunto de sabores moi interesante.\nRolo de xamón e queixo\nNestes días que andei de lecer, fixen algúns petiscos que tiña apartados e en espera, quecendo no forno. Son sinxelos e con ingredientes do máis común, ireinos a poñendo non seguintes días, coma relaxación de fin de lecer. Neste primeiro usaremos os seguintes ingredientes, que cada quen mesturará na medida do seu gusto: Xamón serrano Queixo azul Queixo Philadelphia Fariña Ovo Pan relado Aceite O xamón serrano deberá de estar en lonchas finas ven cortadas. Faremos a mestura dos queixos ata conseguir unha crema untuosa (os queixos elíxense os do nosos gusto). Agora imos co "difícil", ca loncha do xamón estirada poñemos unha porción de mestura de queixos. Enrolamos e pasamos por fariña, ovo e pan relado. Fritimos en aceite ata conseguir unha bonita cor. Un petisco con fundamento.\nHoxe quero comenzar un novo apartado por se pode servir de orientación para alguén que ande buscando onde xantar. Evidentemente a miña opinión é miña, e por sorte, e en aras da diversidade non coincidirá cas de outras persoas, pero está aí e direi o que penso. Comenzaremos este novo capítulo, con un restaurante de Portonovo, A Taberna do Varadoiro . Tal como falei co dono, non é o mesmo desfrutar del neste mes de setembro, que no mes de xullo ou agosto, a pesares de que a calidade mantense, hai máis presas. Para min é moi importante o primeiro contacto co persoal que te vai a atender, neste caso xa se vía que sería moi bo. Atención a empregada que atende as mesas, un luxo, coñecedora da carta, do produto, de como está feito. É unha gran vendedora e inda por riba agradable. Podemos falar de produto de primeira calidade, ven presentado e moi ben traballado na cociña. Cociña tradicional traballada con cariño, isto é algo que se transmite o prato. Completa o cadro unha ac\nPuding de castañas con prebe de chocolate (Parador...\nPiquillos recheos de brandada de bacallau (Parador...


Cales son os factores de risco das enfermidades crónicas?\nEn concreto, estes catro hábitos insáns poden producir hipertensión arterial, sobrepeso e obesidade, hiperglicemia (niveis elevados de glicosa no sangue) e hiperlipidemia (niveis altos de lípidos no sangue). A OMS denomínaos “cambios metabólicos ou fisiolóxicos”.\nEntre eles, a organización internacional destaca o aumento da presión arterial como o principal factor de risco metabólico de enfermidade crónica no mundo (atribúenselle o 18 % das defuncións), seguido do sobrepeso e da obesidade, e tamén do aumento da glicosa sanguínea.\nNeste sentido, os consumidores enquisados no Estudo ENPE salientan o colesterol alto e a tensión arterial alta como os seus problemas crónicos máis frecuentes. En función da idade, a alerxia e a enfermidade celíaca é o máis común entre os máis novos con trastornos crónicos, mentres que a partir da maioría de idade prevalecen o colesterol alto e a hipertensión. Entre os maiores de 65 anos, estes problemas afectan un 30 % e un 26 %, respectivamente, da poboación enquisada con esa idade.\nPola súa banda, o INE, na última Enquisa Nacional de Saúde de 2013, observou que as principais enfermidades crónicas e os factores de risco mostran unha tendencia ascendente entre a poboación española. En concreto, a hipertensión arterial aumentou do 11 % ao 18 % desde 1993 e o colesterol elevado subiu do 8 % ao 16 %.\nSen cambios na rutina alimentaria\nOs problemas de saúde crónicos están moi relacionados co patrón de alimentación, de modo que o habitual é pensar que as persoas que padecen un problema crónico de saúde modifican a súa dieta como parte do tratamento ou para previr problemas asociados.\nNada máis lonxe da realidade. Segundo o Estudo ENPE, só o 11 % dos enquisados afirma que cambiou a súa dieta habitual nos últimos 6 meses como consecuencia de problemas crónicos de saúde. As mulleres fano en maior medida ca os homes, aínda que non hai grandes diferenzas (o 12 % no caso das mulleres, fronte ao 10 % no caso dos homes). Por idade, destacan os maiores de 65 anos, xa que o 24 % cambia o seu patrón de alimentación.\nE que cambios son eses? Se se ten en conta que a variación de hábitos nutricionais vai en consonancia cos problemas de saúde máis prevalentes (tensión arterial alta e colesterol alto), a maior parte das persoas entrevistadas asegura que reduciu os alimentos ricos en graxas, así como a inxestión de sal. Tamén reducen os alimentos ricos en azucres e a cantidade de alimentos consumidos en xeral.\nPor idade, mentres os enquisados máis novos (de 3 a 18 anos) apenas realizan ningún cambio na súa dieta, os maiores de idade si a modifican dalgunha maneira. Principalmente, os que contan entre 19 e 64 anos reducen os alimentos con graxas, mentres que os que superan a barreira dos 65 anos reducen a inxestión de sal.\nO estilo de vida da poboación cambiou moito cos anos e estendéronse algúns hábitos non moi apropiados no coidado da saúde, como adoptar dietas insás, o sedentarismo, fumar e consumir alcol en exceso. A OMS achega unha serie de datos sobre as consecuencias de adoptar este tipo de rutinas que falan por si sós:\nO tabaco mata case 6 millóns de persoas cada ano no mundo (pola exposición ao fume alleo) e prevese que esa cifra creza ata os 8 millóns en 2030.\nAproximadamente 3,2 millóns de defuncións anuais poden atribuírse a unha actividade física insuficiente.\nMáis da metade dos 3,3 millóns de mortes anuais polo mal uso do alcol débense a enfermidades crónicas.\nEn 2010, 1,7 millóns de mortes debéronse a causas cardiovasculares relacionadas coa inxestión excesiva de sal ou sodio.\nEvolución dos factores de risco\nO Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade quixo valorar como evolucionaron este tipo de comportamentos tan pouco saudables entre a poboación española na última década e, para iso, en 2014, elaborou o informe “Tendencia dos principais factores de risco de enfermidades crónicas. España, 2001-2011/12”.\nEn primeiro lugar, o consumo de tabaco continúa a ser a principal causa evitable de morte e enfermidade. En España, algo máis de 50.000 persoas morren cada ano por afeccións relacionadas co tabaquismo. Con todo, a pesar destes datos, o consumo de tabaco diminuíu, xa que entre 2011 e 2012 fumaba en España o 27 % da poboación, fronte ao 34 % do 2001.\nEn segundo lugar, a inactividade física causa o 6 % das mortes en todo o mundo, segundo a investigación do Ministerio de Sanidade. O 45 % dos españois era inactiva entre 2011 e 2012, un 2 % por debaixo da proporción de 2001. Con todo, aínda que no conxunto da década diminuíse a porcentaxe, ao realizar unha análise ano por ano obsérvase que aumentou o número de persoas inactivas desde 2006.\nEn terceiro lugar, estimouse que a obesidade é a responsable do 80 % dos casos de diabetes nos adultos, do 55 % dos casos de hipertensión arterial e do 35 % dos casos de enfermidade coronaria. Segundo a análise realizada polo Ministerio de Sanidade, entre 2011 e 2012, a prevalencia da obesidade na poboación adulta española era do 17 %. Esta proporción foi crecendo ininterrompidamente desde 2001, ano no que un 13 % da poboación adulta española foi considerada obesa.\nEn cuarto lugar, a poboación consome froitas e verduras de forma insuficiente, cando está demostrado que este tipo de produtos reducen o risco de enfermidade cardiovascular. Concretamente, se se tomasen a diario 5 ou máis racións de froitas e verduras, reduciríase o risco de enfermidade coronaria nun 17 %. Neste sentido, mentres en 2001 un 30 % confesaba que consumía froitas e verduras cunha periodicidade inferior á diaria, entre 2011 e 2012 esta proporción apenas caeu a un 29 %.\nPor último, segundo a OMS, a rexión europea é unha das zonas do mundo con maiores niveis de consumo de alcol e tamén de danos relacionados con ese consumo. Ademais de que ao alcol se lle atribúen entre o 30 % e o 50 % dos accidentes de tráfico, tamén é o responsable da aparición de enfermidades crónicas, como doenzas do fígado (fundamentalmente, hepatite alcohólica e cirrose hepática), cardiomiopatía alcohólica e diversas localizacións de cancro no tracto respiratorio superior e no aparello dixestivo.\nPor fortuna, a proporción de bebedores de risco para a saúde (no caso dos homes, un consumo diario de máis de 40 gramos de alcol e, no caso das mulleres, un consumo diario de máis de 30 gramos) diminuíu en España. Mentres que en 2003 o 4 % da poboación consumía alcol en cantidade de risco para a saúde, esa porcentaxe en 2011 e 2012 era do 1,2 %. Segundo a Enquisa Domiciliara sobre Alcol e Drogas realizada periodicamente pola Delegación do Goberno para o Plan Nacional sobre Drogas, a porcentaxe de persoas de 15 a 64 anos que consome diariamente bebidas alcohólicas reduciuse do 16 % en 2001 ao 10 % entre 2011 e 2012.\nO custo sanitario\nCusto sanitario das enfermidades crónicas\nEn España, as enfermidades crónicas están detrás de oito de cada dez consultas de atención primaria e de seis de cada dez ingresos hospitalarios. E é que as enfermidades crónicas non só teñen un custo persoal, tamén supoñen un gasto económico considerable.\nSegundo o “Informe Cronos: cara ao cambio de paradigma na atención a enfermos crónicos”, elaborado por The Boston Consulting Group en 2014, os afectados por este tipo de doenzas consumiron durante o ano 2011 o 75 % dos recursos do Sistema Nacional de Saúde, fundamentalmente a través de hospitalizacións.\nPara afrontar as prestacións sanitarias públicas necesarias, en 2020 necesitaríanse en España arredor de 28.000 millóns de euros, para sumar aos 50.000 millóns de euros xa destinados en 2011 á xestión de pacientes crónicos.\nPorén, a pesar da amálgama de cifras astronómicas, os enfermos crónicos non teñen unha boa opinión do Sistema Nacional de Saúde. Consonte a segunda edición do Barómetro Escrónicos, elaborada por 19 federacións de enfermos crónicos (representan 350.000 pacientes), a atención sanitaria que reciben apenas logra un aprobado, unha nota media do 5,2. De feito, ao preguntarlles como ven o sistema sanitario, o 46 % dos pacientes crónicos opina que funciona ben, pero que necesita algúns cambios.\nAínda así, os profesionais sanitarios están moi ben valorados. O 80 % dos enfermos crónicos consultados está moi satisfeito co seu médico de familia e o 79 % co seu especialista.\nComo conclusión, o Barómetro Escrónicos realiza unha serie de recomendacións:\nReducir os tempos de espera.\nDar máis e mellor información sobre os tratamentos.\nMellorar a coordinación de servizos.\nReformar e optimizar as Urxencias.\nEliminar as barreiras administrativas, como protocolos e normas que dificultan o acceso aos tratamentos.\nEliminar diferenzas entre as comunidades autónomas.\nfracking é unha estafa"">


Ao noroeste do Noroeste...: A orquídea de cristal.\nA orquídea de cristal.\nPesia as linguas botadas á pasear, non son fotógrafo, nen escritor, nen ecoloxista, nen moito menos filósofo, nen tan siquera un simple pensador de sobremesa. Non me viña ben ser calquera cousa desas!! Pra nada diso teño condicións e talento. As fotos saen soas, unha entre cen, as palabras escritas corren case ceibes polos renglóns, de cotío conformando pensamentos febles, mal coordinados e peor explicados, axugándose entre si cunha sintaxe elemental e apoiándose nunha ortolexia que ten na memoria familiar, da casa e do rueiro, e nos dicionarios de Galego, os seus únicos fundamentos. E de ecoloxista... mellor calar. Tampouco son artista, etnógrafo, historiador ou poeta. De todo fun alcumado e ás veces alcumeime; e con todo vou apandando. Sáibase, non son nada, aparte unha vontade de non ter queixa de si, que sobrevive tranquila, acorazada dentro dun xubiloso xubilado que vive retirado e agradecido.\nNas cada vez máis raras ocasións en que abandoo o meu pequeno mundo e vou dar unha volta ao redor de min, non deixo de rebuscar coa ollada cousas vivas entre as herbas e as campeiras onde se me perden os ollos e se me escapa a alma ao recreo, gozando da natureza espida de adubíos, librada de chafulladas artificiais, de pestíferas presenzas da sociedade megaurbana que por terra mar e aire acosan, lixugan, entupen, adoenzan, aferrollan e matan á vida silvestre.\nCada vez que saio do meu pequeno mundo percibo que un ano con outro, aparecen novas trabadas na terra dando fe da continua destrucción de xentes, terras e paisaxes.\nRequiescat in pace, a inocencia moral da vida salvaxe.\nO último alento do paraíso, está a ser consumido sen compasión pola Grande Dragona, a bicha des almada, a Megaurbe Mutante.\nUnha desas raras saídas de excursión interparroquial aconteceu por cousa duns amigos, e amigas, moi simpáticos, boa xente, creativos, argalleiros e pra máis moi bos músicos. Son rapaces novos que están a vivir gozando a súa primeira xuventude pre-adulta e ordenaron de crear un grupo de música ao que lle puxeron o despistador nome de "P rayada" e crearon un logotipo que é unha P maiúscula, anchiña, ben feitiña e... chea de raias. Claro está, todo o mundo -eles os primeiros- din "perrallada". Xa dixen que eran moi argalleiros. Os seus concertos son seguidos por unha boa cantidade de amigos e amigas da súa idade e non poucos adultos de todas as idades. Nos momentos nos que a emoción reverte o corazón, os fans máis fanáticos, deliran e sen control das emocións nen sentido da vergoña, aturuxan diante do Universo un berro de risa galeguista... Perrallada Calidade!!.\n(Deberíades de escoitalos. Harmonía, gusto, ritmo, cadencia, swing e sentimento. Escoitalos é escoitar o futuro. Orellas adiante e ouvidos atentos que non sei se non andarán a gravar unha maqueta).\nEstes meus amigos, tamén eles abducidos pola superstición de que eu son fotógrafo e coa confianza que dá o ter pasados anos xuntos na escola pública, eles de escolinos eu de escolante, pedíronme o favor destemido de lles facer unha reportaxe gráfica que lles poidera servir de posible book publicitario. Nen dicir ten que aceptei ao pé, orgulloso, agradecido e feliz, pero sen deixar de advertirlles que contrataban a un mal fotógrafo de persoas, que eu era de bicherías e florerías, un desafeito aos humáns.\nPra segunda sesión de fotos eleximos a vella canteira de Purrido, que nun tempo foi o varredureiro de toda Cedeira, e hoxe aínda o usa algún incívico. Habería de ser ao remate da sesión, cando, sen querer, só polo vicio que teño de andar mirando sempre pra as herbas, descubrín erguéndose, firmes e ben dereitos, uns talos floreados de varios pés de Spiranthes spiralis, a pequerrecha orquídea de outono que ata ese intre eu nunca localizara dentro das lindes do concello de Cedeira. Albaricias!! Unha nova orquídea pra o meu catálogo de flora local.\nSpiranthes spiralis, a orquídea de outono, a última en alumbrar cada ano, posúe unha tímida beleza discreta, ordenada arredor dun talo elegante, estreito, lixeiro -máis firme- que ofrece unha densa escolanía de flores ordeadas con precisión xeométrica nunha helicoide perfecta. Sempre dá gusto dar con ela. Desta volta tamén os músicos poiderona degustar. Non só con lindas melodías se embalsaman os aires.\nAs orquídeas de outono non son raras pero non son abondosas. Son iso si pequeneiras e non moi boas de ver. Aínda sabendo que teñen que estar por aí porque as vin hai sete días convén non mover os pés e resbalar moi amodo o ollo pola toneira de herbas, pra poder dar con elas. No estío de setembro moitas herbas, resecas e pallizas, amarelando, crean o aire perfecto no que pasan desapercibidos o talo verdegris e a reviravolta de floricas da Spiranthes spiralis, a orquídea de outono, a orquídea de cristal.\nOrquídea de crital digo, pois se poideramos irmos achegando o ollo ás súas flores poderíamos ir vendo que aquilo que supoñíamos unha corolación exclusivamente branca posúe realmente unha transparencia cristalina.\nPoidera ser que esta límpida circunstancia non chame a atención de vosoutros por ser cousa corrente, sabida de todos menos dun servidor. Non sería de extrañar; nen sería a primeira vez que saberes populares, ben estendidos e espaleados, nunca entraran a formar parte dos meus entenderes. Por exemplo, as prerrogativas sumisas ao turismo.\nNon me preguntedes porques. Nada sei do porque as cousas son como son. Non sei porque se ven brancas. Porque se ven verdes. Porque se ven auga. Non me preguntedes porques. Só sei que nada sei, se algo sei.\nMais si sei que a min prestoume ollar por primeira vez nesta pequena flor de outono que mal retratei en Purrido, unha esencia de xeo e seixo que ata daquela non coñecía, unha seda de pedricas de cristal entrallando un manto de estreliñas de auga fría, frescas, xuvenís, venturadas, amigándose por lei de vida pra ser unha puntilla de luz na linde dunha flor futura.\nVaia, viñéronseme a cabeza os amigos da P rayada. Si, teñen algo desa candidez natural das nosas orquídeas salvaxes, discreción, elegancia, fermosura, alma, cadencia, swing... e si, teñen algo, algo propio do seu tempo e lugar, propio do noroeste do Noroeste: a ledicia nacente dun endemismo en flor. Son da nosa xente. Dos nosos montes. Son dos nosos. Unha especie a protexer.\nDos que se dan nesta terra de coma de quen, pero que levan detrás moitos montes rozados no lombo.\nQue sexan felices e biquen perdices.\nApertiñas miñas xentes. Sede boas que guapos xa sodes.\nPosted by Rafael en domingo, outubro 31, 2021\nÁlvaro F. Polo 15:04 do 5 de novembro de 2021\nPois non serás ningunha desas cousas que dis que non eres, pero ben que o pareces, ha, ha,... Unha aperta.\nRafael 21:30 do 6 de novembro de 2021\nQuen me dera!!! ...(calquera mañá destas do San Martiño falamos en Ortigueira). Apertas.\n▼ outubro 2021 (5)\nLembranzas da memoria perdida\nXentes do meu pequeno mundo\nImaxes con palabras


Sabero - Howling Pixel\nCoordenadas: 42°50′10″N 5°9′1″O / 42.83611, -5.15028 Sabero é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 1.407 habitantes (INE 2011).\nA asociación Esllabón Lleonesista (Elo Leonesista en galego) é unha asociación socio-cultural de ideoloxía leonesista fundanda no ano 1997 por persoas de distintas sensibilidades ligadas ao leonesismo social. Nela participan militantes e ex-militantes de partidos políticos leonesistas así como persoas independentes non ligadas a ningunha organización. O seu presidente actual é Amadeo Núñez e conta entre os seus membros militantes históricos do leonesismo como Felix Pérez Echevarría 'Cheva'.


Isabel Dobarro recolle o VI Premio Executivas 2021 polo seu compromiso coa muller no ámbito da música - Executivas\nby administrador | Mar 28, 2022 | Noticias-G, Premio Executivas | 0 comments\nExecutivas destaca a necesidade de dar visibilidade ás mulleres que desenvolven a súa carreira profesional no ámbito da cultura\nA presidenta de Executivas, Carla Reyes Uschinsky, a conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel María Vázquez Mourelle, e o Delegado do Goberno en Galicia, José Manuel Miñones Conde, entregaron o 25 de marzo o Premio Executivas 2021 a Isabel Dobarro, unha das pianistas con máis proxección internacional.\nNo evento, que tivo lugar no Edificio CINC da Cidade da Cultura, presentado por Diana Nogueira, participaron numerosos representantes políticos e da administración, ademais de máis de 140 persoas rexistradas, que quixeron acompañar na homenaxe a Isabel Dobarro.\nCon este galardón, as case 300 socias de Executivas de Galicia valoraron ademais da súa excelente traxectoria, o esforzo, profesionalidade e talento que a caracteriza. Significativo tamén o papel e o proxecto que puxo en marcha para rescatar do esquecemento obras de compositoras ás que non se lles recoñeceu no seu momento.\nIsabel Dobarro agradeceu o recoñecemento e encomiou o labor levado a cabo durante estes anos por Executivas de Galicia e a importancia de visibilizar ás mulleres do sector da cultura, un dos grandes esquecidos.\nNeste sentido, Carla Reyes Uschinsky explicou que “non resulta difícil atopar unha galega que reúna as condicións necesarias para facerlle este humilde recoñecemento, hai moitas mulleres brillantes, talentosas, con carreiras espectaculares, mesmo pioneiras”. A presidenta de Executivas de Galicia afirmou que a entidade está a experimentar un salto cualitativo, cunha masa crítica suficiente para trasladar propostas en todos os ámbitos que poidan achegar valor a Galicia”.\nO galardón, que quere destacar aquelas traxectorias persoais ou profesionais que poñen en valor o liderado feminino, consistiu nunha escultura do artista galego Miguel Couto, denominada Muller, onde reflexiona sobre o triunfo persoal da muller.\nDeste xeito, Isabel Dobarro súmase á crecente lista de galardoadas en anteriores edicións como son a bióloga Marisol Soengas, a CEO Adriana Dominguez, a comunicadora Silvia Jato e a científica África González.\nO acto finalizou coa actuación da galardoada, que interpretará, o Preludio de Mel Bonis, Nocturno de Szymanowska, Ave María de Viardot (arr. Piano) e Estudo nº111 de Montfgeroult, que dará paso a un cóctel networking.\nA pesar da súa mocidade, Isabel Dobarro, conta cunha ampla carreira profesional con numerosos proxectos e premios internaciones, está considerada unha das pianistas españolas con máis proxección internacional e recentemente foi nomeada “Muller a Seguir na Cultura do ano 2021” e visiting Professor na London Performing Academy of Music en Londres (UK). Este periplo levouna a desenvolver a súa carreira concertística nos Estados Unidos, España, Rusia, Bélxica, Arxentina, Italia e Portugal.\nPolo seu traballo na recuperación de obras de compositoras, foi convidada a falar e tocar o Concerto para Piano e Orquestra de Clara Schumann na Women Now Conference xunto á súa Maxestade a Raíña Letizia e Kathleen Kennedy. Ademais, foi nomeada para o Future Classic Woman Award en Londres. Así mesmo, no ano 2016, xunto á mezzo-soprano Anna Tonna, Isabel Dobarro gañou o premio New York Women Composers Seed Grant para a realización do Proxecto Women in Music, iniciativa que promove a música composta por mulleres tanto en Estados Unidos como en España, entre outros moitos proxectos.\nDurante estes anos, impartiu masterclass en diferentes festivais de música e universidades e escribiu diferentes artigos, entre os que destaca a súa recente investigación sobre o papel da música nas obras da escritora Emilia Pardo Bazán. Así mesmo, está a preparar un libro sobre mulleres compositoras españolas que se presentará o próximo ano.\nAdemais da súa faceta musical, Isabel Dobarro, é doutora pola New York University, na que empezou a impartir clases aos 19 anos como instrutora adxunta. Conta tamén con estudos previos inclúen Professional Studies Degree na Manhattan School of Music, Máster na New York Universityy Grao Superior de Pianoen o Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. Nesta liña, conta cun curriculum académico extraordinario xa que, ademais de completar o Grao de Dereito pola UNED, realizou cursos de dereito na New York University SPS e de sustentabilidade na SDG Academy. Ten un certificado de Relacións Internacionais pola Universidade de Harvard, onde tamén recibiu un Certificado en Business na Harvard Business School HBX.


O virus da lingua - AC Alexandre Bóveda\nDesde o mes de marzo acompáñanos un visitante que alterou e mudou –en grande medida– as nosas vidas. Tamén a nosa lingua.\nO chamado COVID–19 impuxo a súa lei con tanto rigor e éxito que dous meses despois –14 de maio de 2020– a Real Academia Galega xa admitía no seu Dicionario a palabra coronavirus. Popularizáronse palabras a nivel mundial coa mesma facilidade que se estendeu e propagou o visitante por todo o mundo.\nXa entendemos todos de virus, contaxios, asintomáticos, pandemias, corentenas, confinamentos, estados de alarma, teletraballo, EPIs –equipos de protección individual–, PCR e demais terminoloxía que está enchendo os medios de comunicación e as nosas vidas.\nHai anos, despois do ensino primario, un podía seguir estudos de bacharelato ou de formación profesional (FPI e FPII). Hoxe, somos expertos en FFP1 e FFP2, pero non son modos de ensino, senón tipos de máscaras. A estas últimas, xa as coñeciamos tamén, pero eran símbolo de festa e diversión. Pouco teñen que ver as dos cigarróns, peliqueiros ou boteiros coas que nos chegaron agora co virus. Iso si, a mesma dificultades para diferencialas.\nO coronavirus tamén alterou a lingua do Presidente da Xunta. Pasou do seu amado bilingüismo ideal habitual a un bilingüismo máis diglósico: un tema serio como o da pandemia requiría –ao entender do señor Feijóo– unha lingua seria como é o castelán. Desde entón, vemos e escoitamos o presidente das galegas e galegos falar un parágrafo en castelán e outro en galego. Non sabemos cando rematará a corentena á que somete o señor presidente da Xunta á lingua galega: igual esa é tamén “a nova normalidade”.\nVivimos tempos trepidantes, de incertezas e dúbidas, pero tamén de esperanza. Loitaremos polo futuro. Ningún virus acabará connosco nin coa nosa cultura.\nComo cantaban Fuxan os Ventos: temos futuro, temos mañá:


Os restos da Guerra Civil na Serra de Guadarrama | Casa da Eirexe\n29-5-2016 (Revisada 18-4-2021)\nDesde principios de Agosto de 1936 hasta finales da guerra (1 de Abril de 1939), as posiciós dos dous bandos na Serra de Guadarrama quedaron estancadas na zona chamada da Jarosa (Madrid).\nSepárannos xa 80 anos do comezo da Guerra Civil española. Con todo os restos da contenda seguen sendo aínda visibles en moitas zonas da Serra de Guadarrama (Madrid).\nO plan inicial do xeneral Mola era conquistar Madrid desde varios frontes, pero o fronte norte fracasou porque non puido pasar da serra de Guadarrama.\nEn efecto, ao pouco tempo de iniciarse a guerra no 18 de Xulio de 1936, o bando nacional dispúxose a conquistar a Serra de Guadarrama no seu camiño cara á conquista da capital. A pesar de que algúns puntos da serra xa foran ocupados por voluntarios republicanos, os nacionais logran pasala a principios de Agosto con tropas procedentes de Valladolid, Burgos e Pamplona, hasta chegar ás proximidades do pobo de Guadarrama.\nLoma de San Macario.- Niño de ametralladoras (foto do autor, 2016).\nEsta forza quedou detida na serra de Guadarrama grazas á forte resistencia das tropas republicanas, chegando a situación a un punto morto desde principios de agosto de 1936, ao limitarse os dous bandos a ocupar un amplo número de posicións en forma de arco Este-Oeste que ía desde Cabeza de Lijar (1.822 metros de altitud) ata a aldea da Jarosa (1.000 metros), nas cercanías do pobo de Guadarrama, situación na que permanecerían ata o final da guerra.\nLoma de San Macario.- Niño de ametralladoras (foto do autor, 2021).\nOs nacionais non logran rebasar estas posicións e a fronte se estanca ata o final da guerra. En fronte tiñan os nacionais un exército ben organizado, que ofrecía unha forte resistencia desde as súas posicións da Salamanca, Cerro dos Lobos, O Horcajo, Lomba San Macario e Costa da Ferrería (ver mapa).\nO meu fillo Félix Manuel e máis eu na nosa última visita aos restos do posto republicano San Macario, na serra de Guadarrama (17 ab. 2021).\nOs testemuños que aínda se conversan van desde restos de muros, parapetos, vivendas de diversos tipos (vivenda con muros de mampostería, pozo-vivenda, vivenda de catenaria, barracóns), postos de tirador, niños de metralladoras, niños de metralladoras blindados, postos blindados de artillería, etc.\nPara os interesados en profundar nesta etapa de nosa a Guerra Civil poden consultar o manual elaborado polo concello de Guadarrama: https://www.guadarrama.es


Baixar VLC 2.0.6 galego – Android – Vessoft\nPáxina oficial: VLC\nVLC – un doado de usar xogador para reproducir arquivos de audio e vídeo. O software soporta os formatos de moitos multimedia e reproducir os ficheiros grandes sen perda de calidade. VLC permite que vexa o vídeo streaming, traballar coas lendas e clasificar os arquivos no directorio por tamaño ou nome. VLC contén moitos filtros embutidos e un ecualizador de dez bandas para axustar a calidade de reprodución de ficheiros multimedia. Tamén VLC permite descargar arquivos de vídeo a través dunha rede Wi-Fi e traballar co almacenamento en nube Dropbox.\nCrea unha biblioteca multimedia\nTroco rápido dos subtítulos e pistas de audio\nUn gran número de filtros embutidos\nComentarios en VLC\nVLC software relacionado\nAIMP: un potente reprodutor que admite os populares formatos de audio. O software contén un ecualizador multibanda para personalizar a calidade de son dos ficheiros de audio.\nFerramenta para organizar os ficheiros multimedia no almacenamento na nube. O software permíteche sincronizar o acceso a ficheiros de varios dispositivos.\nGoogle Calendar: un software para crear e ver listas de tarefas, xunto cos diversos eventos. O software permítelle planificar eficazmente o calendario de asuntos con respecto ao teu propio emprego.


Volve esta fin de semana a Feira do Campo ao barrio da Milagrosa - LUGOXA\nAxenda CaducadaDestacadas LUGOXADestacadas Otros LUGOXA\nVolve esta fin de semana a Feira do Campo ao barrio da Milagrosa\nPor galiciaxa13 Setembro, 2021Setembro 19th, 2021Sin comentarios\nO Concello de Lugo acolleu este luns a presentación da 24º edición da tradicional Feira do Campo e Artesanía de San Isidro da Milagrosa, que se celebrará durante a fin de semana próxima, os días 17, 18 e 19 de setembro, na praza da Milagrosa.\nSegundo explicaron os organizadores, “por mor da situación sanitaria a cita tivo que pospoñerse varios meses e, por segundo ano consecutivo, terá que reducir o número de stands, porén, pese a contar cun formato máis reducido, volverá a ser un evento dinamizador da economía local artesá e dos produtos rurais nun dos barrios máis senlleiros de Lugo”.\nDurante toda a fin de semana 40 vendedores de toda Galicia e de Oviedo achegarán os seus produtos de primeira calidade, nunha praza que xa é punto de encontro para pequenos e maiores e un dos principais lugares de reunión interxeracional da cidade.\nA programación da feira contará con actuacións culturais, degustación de produtos e exhibicións de artesanía, entre outras actividades, que se realizarán seguindo os protocolos covid-19.\nA deputada de Promoción do Territorio e Turismo, Pilar García será a pregoeira desta edición. Na presentación agradeceu á asociación “a honra que supón ser a pregoeira da Feira de San Isidro nesta edición do ano 2021”, destacando a súa relación “estreita” coa Milagrosa, “de colaboración profesional ao longo de moitos anos, pero tamén unha vivencia persoal ligada á miña infancia, con familiares que aínda hoxe residen neste barrio lucense tan senlleiro”.\nUnha loita pola accesibilidade\nO Caudal Fest, en imaxes


A oferta turística galega promocionarase en Río a través dun convenio de colaboración entre Xunta, Clúster do Turismo e empresarios do sector | Cluster Turismo de Galicia\nAsociación de Empresarios Galegos de Río de Janeiro\nO protocolo de colaboración asinado cos empresarios cariocas contempla o desenvolvemento de prácticas profesionais no tecido turístico galego de estudantes e profesionais do sector turístico brasileiro a través do CTG\nA viaxe do secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda a Brasil, rematou coa sinatura do protocolo de colaboración entre a Xunta de Galicia, o Clúster Turismo de Galicia e a Asociación de Empresarios Galegos de Río de Janeiro, para a promoción turística de Galicia nas principais cadeas hostaleiras da cidade con mais atractivo para os visitantes do Brasil. A sinatura do compromiso fíxose no marco dunha xuntanza de traballo desenvolvida entre Miranda e os empresarios e entidades asociativas do sector turístico, entre os que se contan moitos emprendedores galegos que realizan parte das súas actividades no país carioca como o propietario de la cadea hostaleira Windsor, José Oreiro; o presidente da Asociación de Empresarios Galegos en Río e director xeral da Organização Nacional da Indústria do Petróleo, Eloy Fernández; ou o vicepresidente da Asociación de Empresarios Galegos en Río, José Paredes; todos eles galegos. Ademais, tamén están presentes o conselleiro de Emprego e Seguridade Social da Embaixada de España, Pablo Figueroa; e mailo presidente da Associaçao Brasileira da Indústria de Hotéis – Río de Janeiro, Alfredo Lopes de Sousa Jr., cuxa presenza foi moi importante para estender a colaboración entre a Xunta de Galicia e os empresarios galegos asentados en Río a tódolos emprendedores do sector, tamén aos naturais do Brasil.\nO protocolo tamén contempla facilitar o intercambio de estudantes e profesionais do sector turístico entre Galicia e Río de Xaneiro, en especial alumnos de ciclos formativos profesionais medio e superior, así como estudantes de ensinanza superior en turismo. Igualmente, estipúlase o impulso ao desenvolvemento de prácticas profesionais no sector empresarial turístico galego, a través do Clúster Turismo de Galicia.\nCómpre sinalar que o peso específico dos empresarios galegos no sector hostaleiro carioca é moi relevante, calculándose que máis de metade das camas dispoñibles para pernocta turística en Río e a súa contorna pertencen a cadeas de propiedade galega total ou parcialmente, razón polo cal é posible a realización, e previsible éxito, desta promoción.\nCon esta xuntanza, Rodríguez Miranda finaliza esta nova viaxe ao Brasil, na que, ademais de achegarse á realidade e actualidade das comunidades galegas, levou a cabo diversos contactos institucionais coas autoridades locais, e tamén asinou outro acordo en materia asistencial, concretamente coa Asociación ‘Recreio dos Anciâos’, que celebraba o seu 75 aniversario.


Chega Mega Man 11 a Xbox One, PS4, Switch e PC - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nChega Mega Man 11 a Xbox One, PS4, Switch e PC\nCo gallo do 30º aniversario da saga de plataformas de Mega Man chega hoxe ao mercado o xogo Mega Man 11 en versións para Xbox One, PlayStation 4, Nintendo Switch e PC a un prezo de 29,99 euros. Este novo título é unha mestura do característico estilo de acción de desprazamento lateral propio desta saga con características única e unha nova aparencia, que convida aos usuarios a unirse a Mega Man nesta nova aventura xunto a vellos coñecidos como o Dr. Light e o cadelo robot Rush para derrotar ao malvado Dr. Wily.\nPoderemos saltar, deslizarnos, disparar... a través de desafiantes niveis, así como enfrontarnos a xefes finais que derrotar para absorber os seus poderes. O xogo conta con varios niveis de dificultade (facilitando así a chegada dos novos xogadores) e tamén estrea un sistema de dobre marcha que permite aumentar a velocidade e potencia de Mega Man para dar un novo xiro á gratificante mecánica do xogo pola que é famosa esta serie.\nCómpre salientar que en consolas o xogo conta con versións de demostración, de xeito que podemos probar o título para facilitarnos a decisión de compra.\nOs xefes suporán un grande desafío\nTráiler de Mega Man 11


Engade Edición no lugar a calquera sistema de xestión de contido | Martech Zone\nEngade Edición no lugar a calquera sistema de xestión de contido\nDomingo, novembro 25, 2012 Luns, novembro 26, 2012 Douglas Karr\nEn 2006 estaba a empurrar para que os desenvolvedores adoptaran edición no lugar tecnoloxías ... e non o fixeron. Seis anos despois e aínda estou arañándome a cabeza que ninguén desenvolveu un bo sistema de xestión de contidos utilizando edición no lugar tecnoloxías.\nAfigura-se que Barra de copia está resolvendo o edición no lugar enigma para todos construíndo un servizo universalmente integrado. Copybar utiliza as API ofrecidas por moitos sistemas de xestión de contido e ofrécelle un xeito sinxelo de editar o seu sitio no seu sitio, tanto se está a usar Shopify como WordPress. Tamén ofrecen os seus API para que outros provedores de sistemas de xestión de contidos poidan integrar facilmente o seu conxunto de ferramentas.\nPara instalar e configurar a barra de copia\nCopia o teu fragmento Copybar - Cada fragmento de Copybar presenta o nome da túa conta e un nome de elemento único. Escríbeo a man, o noso uso é incrible Xerador de fragmentos da barra de copia.\nPégao onde queiras - Podes colocar elementos da barra de copia case en calquera lugar onde podes introducir HTML. Un ficheiro HTML no seu servidor web. No seu editor de WordPress no ver. Na configuración do tema para Tumblr ou Shopify. Como de creativo serás cos teus elementos de Copybar?\nFai clic en "Engadir copia" - Cargue a súa páxina (ten que estar en directo cun servidor). Faga clic no novo botón "Engadir copia", faga o que faga e prema en "Gardar". O teu elemento Copybar parece unha parte nativa da túa páxina, pero podes seguir editándoo en directo. E podes engadir colaboradores para que tamén poidan editalo.\nA barra de copia non é só a barra de ferramentas real, hai unha interface administrativa completa dispoñible entre bastidores. Copybar ten ferramentas para xestionar todos os elementos da barra de copia desde unha aplicación web intuitiva. Podes rastrexar todos e cada un dos teus elementos de Copybar, onde aparecen e quen máis colabora neles.\nO prezo é bastante incrible, só 4.95 dólares ao mes por elementos ilimitados, colaboradores ilimitados e a posibilidade de activar ou desactivar a insignia de Copybar.\ntags: barra de copiaedición no lugarfacer a compraWordPress\nSlideDog: Presente ficheiros sen problemas\nVIRURL: contido patrocinado e compartición social de pago\n29 de novembro de 2012 ás 11:56\nMoitas grazas por compartir este. É unha gran axuda. Bo traballo!


A Feira do Cocido de Lalín busca en Madrid o recoñecemento Internacional. | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\nInicio » Programas » Episodio » A Feira do Cocido de Lalín busca en Madrid o recoñecemento Internacional.\nLalín celebra o domingo 23 de febreiro a 46a edición da "Feira do Cocido", unha das catro festas gastronómicas a nivel nacional que ostentan a distinción de "Festas de Interese Turístico Nacional" e a segunda festa en obtela.\nCunha ampla traxectoria na difusión internacional, esta Feira gastronómica galega optará no ano 2015 a ser a primeira española en optar ao recoñecemento internacional.\nLalín homenaxea na súa feira ao prato rei da gastronomía do interior galego, o cocido, no que se amalgaman os mellores produtos da cabana gandeira e da horta galega. Ao redor desta feira, que se presentará o 28 de xaneiro ás 12,30h na Casa de Galicia,\ncelébranse preto dunha trintena de actos (Pregón, Matanza Tradicional do Porco, Encomenda do Cocido, Premios de Gastronomía de Galicia, Concurso de tapas, etc) nos que a gastronomía, os produtos de primeira calidade do agro galego, a cultura, o deporte mestúranse nun compendio de tradición e modernidade que animan o inverno galego.\nO dia 29 celebrarase o acto de ropesentación dos cociñeiros lalinenses en Madrid Fusión, no Palacio Municipal de Congresos Campo das Nacións. Na caseta Turismo Rías Baixas, ás 14.00h.


Somos Paisaxe | Concepto de paisaxe no Catálogo das Paisaxes de Galicia\n15 Feb Concepto de paisaxe no Catálogo das Paisaxes de Galicia\nPosted at 12:31h in Paisaxe - Xunta de Galicia\tby\tSomos Paisaxe\nO concepto de paisaxe é un dos máis polisémicos e poliédricos que exis- ten no ámbito da ordenación e xestión territorial. O seu signi cado de- pende do contexto espacial, social e temporal, así como da disciplina que o utilice ou da cultura onde se aplique.\nPode considerarse que a acepción cientí ca da paisaxe foi introduci- da polo xeógrafo-explorador Humboldt no ano 1849 (Cushman et al., 2009), ao que se lle atribúe a de nición da paisaxe como “o carácter dunha área”, unha de nición breve e concisa pero que implica a con- cepción da paisaxe como un fenómeno holístico que é percibido polos humanos (Antrop, 2013). Esta de nición é acorde con termos como o francés “paysage”, asociado á aparencia especí ca dunha rexión (“país de …”) ou ao termo alemán “landschap”, que fai referencia simultanea- mente á escena paisaxística e a áreas baixo un réxime de administra- ción (Antrop, 2005).\nPosteriormente, outros xeógrafos como A. Oppel e S. Passarge introduci- ron o concepto de “ciencia da paisaxe” (“Landschaftskunde” ou “landscape science”). Pronto comezaron a desenvolverse métodos para a descrición e clasi cación da paisaxe a partir da información obtida mediante carto- grafía, fotografía, traballo de campo, bibliografía, etc. A aparición da foto- grafía aérea despois da I Guerra Mundial proporcionou unha nova visión da paisaxe, acorde co seu carácter holístico, como o resultado de patróns complexos cunha xerarquía de escalas e unidades espaciais. Nas décadas dos sesenta e os setenta introducíronse métodos e técnicas máis cuan- titativas baseadas na análise espacial e a xeoestatística. Nos anos 80 ad- quire forza a ecoloxía da paisaxe, cun enfoque integrado e transdiscipli- nar de investigación básica e aplicada, e a nais do século XX e principios do XXI retómase con forza a consideración da paisaxe como patrimonio cultural (Antrop, 2005). Paralelamente desenvolvéronse outros enfoques de investigación paisaxística dende as perspectivas da xeografía históri- ca, a arqueoloxía ou a losofía.\nComo resultado dos diferentes enfoques e desenvolvementos teóricos apareceron diversas disciplinas ou sub-disciplinas que abordan o estu- do da paisaxe: a ecoloxía da paisaxe, centrada na relación entre os pa- tróns espaciais de uso do solo e os procesos ecolóxicos; a arquitectura da paisaxe, dedicada ao deseño e plani cación dos espazos públicos e urbanos; a plani cación da paisaxe, vinculada á ordenación territorial; a arqueoloxía da paisaxe, centrada na análise da relación entre o home e a paisaxe ao longo do tempo, etc. Á súa vez, cada unha destas discipli- nas manexa conceptos diversos como: paisaxe cultural, paisaxe histórica, paisaxe pintoresca, paisaxe sostible, paisaxe multifuncional, avaliación do carácter paisaxístico, economía da paisaxe, etc.\nO Convenio Europeo da Paisaxe, asinado no ano 2000, supuxo un to na evolución da investigación paisaxística, proporcionando unha de nición amplamente recoñecida e que recolle a diversidade de enfoques ante- riormente descrita ao considerar a paisaxe como “un territorio, tal e como é percibido pola poboación, cuxo carácter é o resultado da acción e inte- racción dos factores naturais e humanos”, a rmando así a importancia da paisaxe como percepción. Esta de nición amplía as de nicións previas que xa existían, como, por exemplo, a de nición de paisaxe cultural da UNESCO (Fowler, 2003) ou a do Comité de Cultura, Patrimonio e Paisaxe do Consello de Europa.\nSen embargo, a translación da de nición do CEP a medidas concretas de xestión e protección da paisaxe non é sempre doada. Con frecuencia a investigación e os estudos paisaxísticos van por detrás da innovación política que representou o propio convenio, polo que non existen meto- doloxías claras que permitan afrontar os obxectivos marcados no mesmo (Conrad et al., 2011).\nGran parte destas di cultades proveñen da complexidade de atopar unha perspectiva da paisaxe na que as diferentes disciplinas académicas concorden e coincidan, xa que cada unha delas aborda o estudio e xes- tión da paisaxe dende unha aproximación epistemolóxica moi diferente. As aproximacións ao concepto de paisaxe son moi amplas e diversas, e non sempre claramente de nidas. Neste sentido, as ciencias naturais e da enxeñería entenden sobre todo a paisaxe a través dos seus aspectos fun- cionais, mentres que as disciplinas do ámbito das ciencias sociais teñen unha visión sobre a paisaxe máis simbólica (Tress et al., 2001), incluso é habitual que dentro de cada disciplina non exista un consenso evidente entre aqueles que entenden a paisaxe como un fenómeno obxectivo e aqueles que a estudan como un fenómeno subxectivo (Price, 1976). Sen embargo, é crecente o recoñecemento da necesidade dun enfoque inte- grado, interdisciplinar e transdisciplinar (Antrop, 2013).\nA ecoloxía da paisaxe é unha disciplina relativamente recente que trata de integrar a visión funcional e estrutural da paisaxe. O concepto de pai- saxe no que se asenta de ne a paisaxe como unha área que é espacial- mente heteroxénea en ao menos un factor de interese (Turner, 2005). O obxectivo desta disciplina é a comprensión das interaccións entre a hete- roxeneidade ou patrón espacial e os procesos ecolóxicos, consistindo es- tes patróns na repetición regular dunha serie de elementos paisaxísticos que teñen unhas relacións funcionais, bióticas ou antrópicas entre eles. Deste xeito, o concepto de paisaxe deriva no “patch mosaic paradigm” (Cushman et al., 2009), que permite identi car as paisaxes con patróns de elementos paisaxísticos que se repiten. Este foi o concepto empregado para a de nición das unidades de paisaxe deste catálogo.\nPara a de nición das unidades de paisaxe considerouse a paisaxe como unha estrutura xerárquica que contén os seguintes planos: (i) elementos da paisaxe (por exemplo; unha praia, un souto ou un parque industrial), (ii) unidades de paisaxe, que posúen funcións e (iii) rexións paisaxísticas. As unidades de paisaxe realizan certas funcións que os elementos pai- saxísticos por si mesmos non proporcionan. Con isto incídese no feito de que as paisaxes superan amplamente a dimensión dun elemento pai- saxístico, sendo o patrón que se con gura entre os diferentes elementos o único que crea funcións de carácter antrópico ou biótico.\nBastián (2006) e Meyer et al. (2000) proporcionan unha serie de carac- terísticas espaciais e criterios para a diferenciación de ata tres niveis de unidades de paisaxe: elementos da paisaxe, constituídos por un uso do solo; unidades de paisaxe de primeiro nivel, formadas por un mosaico de usos do solo claramente delimitado e dominado por un dos usos; uni- dades de paisaxe de segundo nivel, formadas por mosaicos de usos do solo heteroxéneos e con bordes menos de nidos; e unidades de paisaxe de terceiro nivel ou rexións paisaxísticas. No Catálogo das Paisaxes de\nGalicia recóllense unidades de primeiro, segundo e terceiro nivel, corres- pondendo respectivamente ás denominadas “unidades de paisaxe”, “co- marcas paisaxísticas” e “grandes áreas paisaxísticas”.\nUn dos primeiros efectos do CEP, derivado do artigo 6, que fai referencia á identi cación e valoración dos tipos de paisaxe, foi a elaboración de in- ventarios e caracterizacións da paisaxe, resultando en Atlas ou Catálogos de Paisaxe.\nUn dos países europeos con maior experiencia na xestión paisaxística é Reino Unido, onde The Countryside Agency desenvolveu nos anos no- venta o método Landscape Character Assessment (LCA) ou método de avaliación do carácter da paisaxe (Scott, 2002), o cal sentou as bases da iniciativa europea European Landscape Character Assessment Initiative (ELCAI), levada a cabo en catorce países europeos. Esta iniciativa analizou as diferentes interpretacións e aplicacións do LCA nos diversos países, así como o enfoque empregado no seu desenvolvemento. En calquera caso, esta metodoloxía utilizouse tanto para o deseño de áreas protexidas (por exemplo, en Dinamarca, Flandes e República Checa), como para o planeamento e xestión paisaxística (por exemplo, en Inglaterra, Escocia, Gales, Alemaña e Países Baixos) e o monitorio e avaliación de elementos paisaxísticos (por exemplo, en Austria). Segundo Wascher (2005) o LCA aplícase fundamentalmente para a caracterización da paisaxe máis que para a súa valoración ou cuali cación.\nUn exemplo innovador de aplicación do LCA para a clasi cación dos ti- pos de paisaxe é os sistema LANDMAP (Scott, 2002), utilizado en Gales para a identi cación de áreas paisaxísticas representativas en función de cinco factores correspondentes a información xeolóxica e xeomor- folóxica, visual, sensorial, espiritual, histórica, cultural e ecolóxica, em- pregando información de contexto sobre asentamentos de poboación e uso do solo, e ademais, complementando esta información coa pro- cedente da participación pública. Outros exemplos de aplicación do LCA atópanse en Dinamarca, onde se empregaron criterios biofísicos, culturais e estéticos para de nir unidades de paisaxe a nivel nacional, rexional ou local, combinando métodos automáticos de clasi cación de tipos de paisaxe con consultas a axentes locais; ou en Inglaterra, onde se estableceron tipoloxías paisaxísticas nacionais, constituídas por tipos de paisaxe xerais e individuais, mediante a combinación de información siográ ca, de cuberta do solo e de patróns culturais nun sistema de información xeográ ca.\nEntre outras experiencias dos países europeos pode citarse unha moi especí ca, a do Atlas de Paisaxe belga, máis centrado en aspectos cul- turais que nos xeofísicos e bióticos. Neste atlas utilizáronse mapas his- tóricos, imaxes de satélite actuais e información sobre o uso do solo e o seu desenvolvemento histórico para delimitar elementos de paisaxes tradicionais e lugares de referencia coa n de de nir zonas vestixiais. En España publicouse no ano 2003 o “Atlas de los Paisajes de España” (Mata Olmo e Sanz Herraiz, 2003), que representou a primeira caracteri- zación das paisaxes españolas a nivel rexional. Este atlas realiza unha de- limitación de unidades a diferentes escalas distinguindo entre unidades de paisaxe, tipos de paisaxe e asociacións de tipos de paisaxe.\nA nivel nacional faise referencia con frecuencia aos Catálogos de Paisaxe de Cataluña, inspirados en diversas experiencias europeas e no método de avaliación do carácter da paisaxe, aínda que tamén se pode mencio- nar o anteproxecto de “Catálogo Abierto de Paisajes Singulares y Sobresa- lientes de la Comunidad Autónoma del País Vasco” ou o “Estudio y Cartogra- fía del Paisaje de Comunidad Autónoma de La Rioja”.\ncatalogo das paisaxes, concepto, paisaxe


O Plan DigiTalent suma ao seu catálogo de actuacións a edición especial de Campus Dual | EmpleoGalicia.com\nO Plan DigiTalent suma ao seu catálogo de actuacións a edición especial de Campus Dual\nAnte a situación creada polo COVID-19, Campus Dual ofrece formación gratuíta e online, sobre programación para o desenvolvemento de aplicacións dirixido a estudantes de FP e de Universidade que están a acabar os seus estudos e non contan cunha empresa onde realizar as prácticas; e, doutra banda, a persoas con experiencia profesional en situación de desemprego por mor da crise sanitaria. En ambos os casos, as prazas son limitadas e efectuarase un proceso de selección. O prazo de inscrición termina este xoves e o curso comezará o luns, 27 de abril.\nOs cursos terán unha duración de 12 semanas e organizaranse en grupos de 9 alumnos e equipos de 3. Trátase dunha formación empírica 100% similar á que poida atopar un usuario nun posto de traballo, combinando sesións en grupo, aprendizaxe individual e traballo en equipo. Todo o traballo realizarase en remoto, aplicando metodoloxías áxiles e apoiándose nas plataformas de colaboración dixital e de formación online máis utilizadas nas empresas. Máis información en https://www.campusdual.com/curso-full-stack/.\nCampus Dual é unha iniciativa innovadora para a capacitación, empregabilidade e inserción laboral que puxeron en marcha o Clúster TIC Galicia, Universidade de Vigo e Imatia Innovation, para contribuir a consolidar unha canteira de talento TIC na Comunidade.\nDesde o pasado mes de setembro as tres entidades promotoras estiveron colaborando nun Posgrao de Desenvolvemento de Software e Negocio Dixital, impartido na Escola de Estudos Empresariais da Universidade de Vigo, no cal titulados de ADE, Dereito e outras carreiras, sen coñecementos previo en programación, están a formarse en empresas TIC de maneira remunerada e desenvolvendo proxectos reais.\nO Plan de Promoción do Talento Dixital de Galicia 2020, DigiTalent, impulsado pola Amtega en colaboración cos axentes do ecosistema dixital, ofrece actividades, formación e especialización no ámbito dixital ao longo de todo o ciclo vital de persoa co fin de impulsar as vocacións científico-tecnolóxicas, os novos perfís dixitais e maximizar as oportunidades do desenvolvemento profesional na economía dixital.


GALICIA SOLIDARIA: LA CALLE: prensa obreira en Galicia\nOs historiadores Dionisio Pereira e Manuel González Probados en Informe sobor da prensa obreira en Galiza: 1930-1936, afirman que La Calle se diferenciaba doutras cabeceiras en que estaba “concibido dende uns inequívocos referentes esquerdistas”.\nAberto a todas as tendencias de esquerda, La Calle era a palestra de “sinalados homes do partido sindicalista coruñés ou de persoas achegadas ás súas filas”, recolle ese informe. Nel destacaron as plumas de personalidades integradas na CNT pero críticas coa radicalidade do seu discurso como José Villaverde -que asinaba como Juan José-, Víctor Cremer Alonso, Carlos Pereira -Karper-, Manuel Fernández ou Gonzalo Pantín. Este “semanario popular”saíu á rúa por vez primeira o 2 de marzo de 1936 e rematou a súa andaina o 13 de abril dese mesmo ano. Cada exemplar constaba de seis páxinas e vendíase por 15 céntimos.\nAínda que próximo ao partido liderado por Ángel Pestaña, este medio ía dirixido a todas a correntes da esquerda local, tal e como reflicten os seus primeiros números, que salientan que a principal finalidade é a procura da xustiza “que es por entero de todos y tiene que estar por encima de las miserias de partido o secta para que ella sea la base incomovible del régimen futuro” (nº 2, 9 de marzo de 1936). Seguindo esta premisa, polas súas páxinas transitaron prestixiosos republicanos e galeguistas como o Doutor Hervada, o profesor Plácido R. Castro ou o antigo anarquista e, xa naquel tempo, alicerce do movemento veciñal coruñés, Manuel Martínez Pérez.\nA cidade da Coruña ocupaba un lugar destacado dentro deste semanario, como é lóxico. As cuestións municipais, os problemas laborais na bisbarra, as actividades políticas, os eventos deportivos e as peculiaridades dos barrios eran temas recorrentes. E é que, a pesar de tratarse dun periódico obreirista, “apréciase nel unha temática máis ampla e interdisciplinar enfocada ao conxunto da cidadanía, procurando que os seus posibles lectores non fosen tan só traballadores afiliados aos diferentes sindicatos”, aseguran Pereira e Probados.\nEste periódico forma parte do fondo xornalístico documental que a familia Villaverde Otero cedeu ao proxecto de investigación Nomes e Voces. Os sete exemplares existentes consérvanse grazas ao interese desa familia, que salvou este valioso legado cultural da destrución á que estaban abocados este tipo de bens tras o golpe de Estado de 1936. Esta e outra documentación procedente dese mesmo fondo, como os xornais Solidaridad Obrera e Solidaridad, foi dixitalizada polo equipo de Nomes e Voces. Os orixinais foron depositados o 28 de xuño de 2011 no arquivo da Real Academia Galega.\nEtiquetas: Galicia, Historia, Sindicatos, Trabajo


O Partido Popular oficializa a candidatura de Manuel Prado para revalidar a maioría absoluta en Maio\nInicio > O Partido Popular oficializa a candidatura de Manuel Prado para revalidar a maioría absoluta en Maio\n26, Xaneiro 2019 Cope Carballiño    \nManuel Prado López (Boborás, 1958) optará a un novo mandato como alcalde de Beariz liderando a lista que o Partido Popular presentará neste concello, “pensando como o fixen sempre en ofrecer á miña xente os mellores servizos e proxectos”. Un candidato do que o presidente provincial, Manuel Baltar, destacou a súa capacidade para estar sempre ao carón dos seus vecinos “e ter a Beariz como máxima reivindicación”.\nPrado López preside a corporación municipal desde 1983, ano no que decidiu dar un paso á fronte para traballar por un futuro mellor do seu concello. “En Beariz foi onde decidín facer a miña vida e daquela estimei oportuno que participar na vida política local era o mellor xeito de loitar polo meu concello”, explicou o candidato.\nEn todos estes anos foron moitos os obxectivos conseguidos, pero Manuel Prado xa está a pensar en novos retos cara un próximo mandato. O principal, afirma, “é sentar as bases que nos permitan fixar poboación, sen dúbida unha das prioridades que ten calquera concello do rural”. Con esa finalidade loitarán por poner en marcha o parque empresarial, como xeito de xerar riqueza e emprego no municipio, “aínda que tamén hai outros proxectos, como rematar o novo cemiterio municipal”.\nTrala súa decisión de liderar de novo a lista popular en Beariz, López afirma que non se parou a pensar o sentir dos seus veciños, “que xa se demostra co apoio que nos outorgan nas eleccións, unha confianza que hai que gañar non cada catro anos, senón desenvolvendo un proxecto continuo, ao longo do tempo, que mellore a calidade de vida da xente”.\n“Falar de Manuel Prado é falar dun grandísimo alcalde con vocación de servizo público”, subliñou entre tanto o presidente provincial, Manuel Baltar, para quen o seu traballo “se reflicte nas ocasións nas que conseguíu o pleno dos concelleiros da corporación”.\nNinguén pode dubidar, declarou Baltar, que o candidato “voltará a facer unha lista que contará co apoio maioritario da veciñanza, respaldando unha traxectoria marcada pola entrega, o compromiso e sobre todo a identificación con Beariz”. Lembrou Manuel Baltar que o candidato tamén preside a xunta local do Partido Popular, “o que fala da súa visión política”.\nSource URL: http://copecarballino.es/novas/o-partido-popular-oficializa-candidatura-de-manuel-prado-para-revalidar-maioria-absoluta-en\n whatsapp://send?text=O Partido Popular oficializa a candidatura de Manuel Prado para revalidar a maioría absoluta en Maio http://copecarballino.es/novas/o-partido-popular-oficializa-candidatura-de-manuel-prado-para-revalidar-maioria-absoluta-en


Xinetes de toda a comarca reúnense en Panxón polo Nadal - ValmiñorTV\nInicioGALEGOXinetes de toda a comarca reúnense en Panxón polo Nadal\nFOTO: MIRIAM RODRÍGUEZ // Os xinetes na Praia de Panxón.\nCentos de xinetes, moitos deles disfrazados de Papá Noel ou co característico gorro vermello, reuníronse este luns para celebrar o Nadal e despedir o ano que termina. O que comezou como unha saída de amigos converteuse en toda unha tradición que congrega cada 24 de decembro a máis participantes. Chegados desde todos os puntos da comarca, finalizan a ruta cabalar en Praia América e Panxón, este ano divididas pola marea alta. A presenza no areal dos centos de cabalos, as carretas e os xinetes chama a atención dos centos de veciños, visitantes e turistas que pasean ou se toman un refrixerio nos locais da zona antes de volver a casa para celebrar a Noiteboa en familia. Ademais, a Rondalla Santiago de Parada ofreceu un pasarrúas pola zona, partindo desde o porto pesqueiro e percorrendo o paseo marítimo.


Antonio Reigosa indaga na orixe e nas tradicións destas celebracións no noso país | culturagalega\nCo subtítulo Libro das marabillas do Nadal, a obra de Reigosa con ilustracións de Noemí López, fai un repaso de cuestións básicas arredor da celebración. E é que nestas festas non todo é, nin moito menos, o que semella a primeira vista. Segundo explica o autor no libro O Nadal supón a cristianización dun vello rito de paso ou de renovación cíclia, do transo morte-resurrección que se produce no solsticio de inverno. A pegada das celebracións previas ao cristianismo nestas festas percorre boa parte da obra. No libro trato de ver o que celebramos realmente e responder a cuestión elementais arredor deste ciclo. Analízase por quê se di que Cristo naceu o 24 de decembro, antecedentes como o culto a Mitra ou a Festa do Sol Invicto en Roma O título do libro, segundo lembra o autor, fai referencia ao número de noites que transcorren no tempo de Nadal, entre o 24 de decembro e mais o 5 de xaneiro, canda ao feito de que as festas se desenvolven no transcurso da décimoterceira e última lúa do ano.\nUnha cuestión complicada á que se tivo que enfrontar Reigosa nas súas investigacións para elaborar esta obra foi o baile de datas ao que se viron sometidas estas celebracións. É dicir, se o solsticio de inverno é astronomicamente o día 21 ou 22 (segundo anos bisestos e axustes semellantes), ¿como é entón que se celebra simbolicamente no 25? Aínda máis, ¿como se explica o dito de Por Santa Lucía mingua a noite e medra o día cando a santa se celebra o 13 de decembro e os días non comezan a medrar ata logo do solsticio? As modificacións de calendarios que se deron ao longo da historia e as diferentes solucións que lle deu a Igrexa á cristianización e celebración das súas festas provocaron que feitos que, no seu momento coincidiron nun mesmo día se fosen espallando en toda unha área do calendario. Así, segundo sinala o autor cos desfases que se foran acumulando no calendario, Santa Lucía cadraba aproximadamente no solsticio, e no século XVI mesmo era dou días despois. Entón tiráronselle dez días ao calendario alá no mes de outubro para axustalo e a data da Santa, que non se moveu, quedou no día trece. Con estes axustes o dito, que semellaba absurdo, colle sentido. Descóbrese entón que orixinalmente esta celebración estaba tamén vencellada ao Nadal. Realmente é unha santa apócrifa, que substitúe unha divindade anterior relacionada coa luz. Celébranse aínda na súa honra no país tradicións como a Noite da Luz de Sedes, Narón. Nesta data os veciños soben desde a capela da Santa ata o Monte Esperón levando luces, e alí prenden trece grandes fachos. Noutros lugares do país, e alén das nosas fronteiras, atopamos celebracións semellantes en datas diferentes.\nUnha das que se celebran en diferentes momentos segundo o lugar é a do lume novo, que ten múltiples variantes en todo o país e atopar reflexos por toda Europa. O lume simboliza o sol, e por iso era habitual prender un tizón ou un lume novo na lareira da casa, abrindo un novo período no ciclo agrícola, explica Reigosa. O costume ten múltiples variantes, desde deixar prendido un mesmos tronco ao longo de todas as festas, ata o prender e gardar despois a borralla con fins medicinais ou para favorecer a colleita. Noutros lugares, co nome de Lume Novo prendíanse grandes fogueiras comunais que se saltaban como en San Xoán.\nReigosa sinala no seu libro, fronte ás voces que reclaman os Reis Magos como unha tradición máis propia do que Santa Claus, que en Europa en xeral foi á inversa, e que esta foi anterior. Semella que levamos cos reis desde sempre, pero na realidade comezaron a se popularizar no século XIX, por un esforzo da Igrexa. Anteriormente estaba San Nicolao. Aínda que o autor recoñece que a iconografía actual desta figura débeselle á Coca-Cola, que é quen o lanza á fama, sinala que previamente a esta encarnación, era o que traía agasallos en toda Europa, aínda que non estamos certos de ta que punto estaba implantado en Galicia. En todo o xeito era unha tentativa de cristianizar as figuras, xa prerromanas e romanas, do personaxes que traían agasallos no final do ano. A ese respecto, e como xa ten manifestado en anteriores ocasións, o autor recoñece a importancia de reivindicar figuras como a do Apalpador ou Pandigueiro. Non hai moita documentación, pero si abonda para certificar que existía ese personaxe que baixa do bosque e lle dá comida a nenos. Agora non ten ese sentido de axudar a nenos con problemas de alimentación, e agardamos que non o teña que ter nunca. Entón convertelo en personaxe que fai o mesmo que os Reis ou Santa Claus é complicado, porque estes teñen detrás toda a forma uniformizadora das multinacionais e as campañas publicitarias, pero é bo no sentido de dar a coñecer a súa existencia, a súa función e contribuír a representar un Nadal menos uniforme.\nPara alén de Noiteboa, na sociedade tradicional galega o Aninovo tiña unha significación especial. Malia a que de novo atopamos variacións nas datas exactas duns e doutros ritos, era común en moitos lugares que se fixese nesta noite unha previsión do tempo dos vindeiros doce meses. Isto aínda é algo que se mantivo ata tempos relativamente recentes. Facíase pondo cascas de cebolas na ventá ou areas de sal no calendario. En moitos lugares, como é o caso de Becerreá, facíase o rito de coutar o ano, que mo descubriu Helena Villar. O patriarca da casa, desde a porta, recitaba unha fórmula coa familia para espantar os males que puidese traer o ano novo. E é que esta noite, a de San Silvestre, era coñecida como especialmente sensible en canto á presenza de defuntos na casa e á saída das meigas. Hoxe todo o que facemos é comer as uvas e ver a televisión.\nUnhas das máis curiosas tradicións que recolle a obra é a solta do Rei Charlo en Lourenzá. Por estas datas os abades, que eran os amos daquilo, soltaban un paxaro pequeno que tiña o papo rubio, non se sabe ben cal era. Os veciños ían á súa caza, e quen se facía con el podía participar na elección dos alcaldes, que eran escolleitos polos abades. Isto é semellante ás eleccións de reis de cultura célticas ou atlánticas, e explica por qué os de Lourenzá se lles coñece como os da Terra do Paxaro.\nAínda que semellan tempos contrapostos, na sociedade tradicional atópanse as conexións entre o Nadal e o Entroido. Deste xeito, é o 1 de xaneiro cando saen por vez primeira os peliqueiros en Laza. Ademais, está documentado que a Misa do Galo era unha festa chea de bromas e de bulras, e que se levaban paxaros ou se lles botaba polvos pica-pica aos asistentes, explica o autor. E están documentadas prohibicións da igrexa de empregar máscaras durante este período, amosando o arraigado do costume no pobo. Do mesmo xeito, as bromas propias da festa dos Santos Inocentes semellan unha pegada de celebracións semellantes e vencelladas ao Entroido.\nOutros afectados neste proceso é a gastronomía, xa que semella que o prato máis habitual en Galicia para estas datas, o bacallau con verduras, está a se ver substituído por outras propostas culinarias. A igrexa impuxo unha vixilia durante advento e non permitía comer carne ata despois da misa do galo. Isto durou ata 1918 e condicionou esa suposta tradición de comer peixe nesta época, sobre todo bacallau e outras especies que se podían conservar mellor. De xeito paralelo a isto, as normas relixiosas explican tamén outra tradición como é o comer aves e unha das tradicións máis galegas destas datas, a Feira do Capón de Vilalba. No século IX a Igrexa aceptou como excepción para esa vixilia o galo capado. E de aí xurdiu a tradición de comer capón. Houbo moitas feiras, tamén en Cataluña ou no sur de Francia. En realidade o de comer aves por estas datas ven xa dos exipcios e dos romanos, xa que o solsticio coincide co comezo da migración de aves do sur cara a Europa. Xa entón se consideraba que anunciaban o bo tempo e celebrábase coméndoas.\nReigosa advirte, en xeral, da crecente uniformización á que se están a ver sometidas as nosas celebracións de Nadal, e que se amosa no feito de que a maior parte dos galegos descoñezan moitos dos ritos recollidos no libro. En canto ás posibilidades que algunhas destes vellos costumes cobre nova vida, Reigosa non é moi optimista. Non sei ata que punto son recuperables a nivel popular. Outra cousa é que haxa colectivos e institucións que fagan un esforzo por recuperar formas tradicionais, apunta. Desde logo, os interesados en recuperar unhas festas máis galegas, teñen abondo onde escoller. E é que, para alén das mentadas, aínda hai costumes como os cantos de reis, as sortes, o boneco de Noitevella...\nFicha de Trece noites, trece luas no web de Xerais Críticas e comentarios ao libro no blog de Xerais Reportaxe sobre a recuperación do Apalpador O inicio da recuperación do Samaín nesta reportaxe Trece noites, trece lúas en Lg3


autofirma_linux [E-commerce - Sinatura dixital - Odoo]\nTraza: • autofirma_linux\nSegundo a súa web, o programa autofirma é unha aplicación de sinatura electrónica desenvolvida polo Ministerio de Facenda e Administracións Públicas. Este programa pode ser executado dende o navegador e permite a firma e identificación en páxinas da Administración Electrónica cando se require a sinatura nun procedemento administrativo.\nEste programa, por mor das últimas actualizacións da máquina de java, pode non funcionar directamente en GNU/Linux, polo que deberemos empregar unha versión que de java compatible.\nOs seguintes pasos farán funcionar autofirma 1.6.2 en GNU/Linux Mint 19 Cinnamon.\nTer un certificado válido da FNMT ou o DNI electrónico cos certificados en vigor.\nNo caso de certificado da FNMT, telo instalado no navegador Mozilla Firefox.\nNo caso de DNI electrónico, deberemos ter as librarías correspondentes para empregalo instaladas e configuradas.\nO primeiro paso será baixar autofirma da páxina web (consultar abaixo a ligazón), pechar o navegador e facer dobre click no arquivo para instalalo, pediranos o contrasinal de administrador.\nAgora debemos abrir unha terminal (por exemplo presionando ctrl+alt+t ou indo ao menú de inicio ou actividades e buscar “terminal”).\nNa terminal cambiaremos a máquina de java por defecto á 11. Para iso tecleamos:\nNo noso exemplo, a opción a elexir (lembremos, versión: 11) será a 0.\nAgora probaremos o programa tecleando na terminal: AutoFirma\n(ollo, debe teclearse coas letras maiúsculas correspondentes)\nAgora, de ter protexidos os certificados da FNMT no noso navegador Mozilla Firefox con contrasinal (opción moi recomendable) debemos teclear a mesma para que AutoFirma poida ler os certificados.\nActo seguido, aparecerá a pantalla principal do programa\nDebemos arrastrar un arquivo enriba do programa para firmalo ou ben darlle ao botón “Seleccionar fichero a firmar”, unha vez temos un arquivo seleccionado, aparecerá a pantalla principal co arquivo seleccionado:\nAgora debemos elexir o certificado con que queremos efectuar a firma, normalmente só nos aparecerá o certificado da FNMT, neste caso, hai dous certificados de comodo máis, que permiten a firma cun certificado NON recoñecido polas administracións públicas. No caso que queiramos firmar cun certificado válido, o exemplo máis sinxelo é o da FNMT, aínda que para varios colexios profesionais ou colectivos, hai outras entidades certificadoras de confianza que poderían ser aceptadas pola Administración.\nTras seleccionar o certificado, debemos especificar onde queremos gardar o arquivo asinado.\nUnha vez seleccionado o arquivo destino, se todo foi correcto, AutoFirma devolveranos unha mensaxe de éxito.\nPechamos autofirma e xa estamos listos para empregalo nas webs da Administración.\nO seguinte paso será abrir o navegador e ir a algunha páxina para probar autofirma: (consultar abaixo a ligazón “Probar o certificado”).\nProbar o certificado\nPáxina do DNI electrónico\nautofirma_linux.txt · Última modificación: 2019/02/02 22:43 por jfsanchez


Kosrae, a máis oriental das illas Carolinas, ten unha poboación de 6.616 (censo 2010). Atópase aproximadamente 600 km (370 mi) ao norte do ecuador, entre Guam e as illas de Hawai. Ten unha superficie de aproximadamente 110 square kilometres (42 sq mi) Algunhas partes da illa experimentan erosión costeira.[Cómpre referencia]\nO Aeroporto Internacional de Kosrae (Código IATA KSA) atópase nunha illa artificial no arrecife a uns 150 metros da costa e está conectada á illa principal por unha ponte nova que se abríu para o público en xaneiro de 2016. Está servido por United Air Lines (anteriormente Micronesia Continental) voos "Island Hopper" 737-800 (dúas veces por semana en cada sentido) entre Hawai e Guam, con escala noutros destinos da FSM (Pohnpei e Chuuk) e as illas Marshall no camiño. Nauru Airlines tamén a conectan semanalmente coa súa frota de avións 737-300 con Brisbane, en Australia e Nadi en Fidxi.\nO primeiro avistamento rexistrado polos occidentais foi polo navegante español Álvaro de Saavedra o 14 de setembro de 1529 ao intentar volver de Tidore a Nova España. A illa estaba baixo a soberanía española desde 1668, pero non foi ocupada de xeito efectivo ata 1885. No momento do primeiro contacto da illa cos viaxeiros europeos en 1824, Kosrae tiña unha sociedade moi estratificada, típica das illas dos alrededores da época. As súas características culturais inclúen as liñaxes matrilineais e clans, cunha estrutura feudal de "nobres" que controlaban a terra traballada polos "comúns" e os asentamentos que consistían en pequenos grupos de parentes próximos que compartían unha soa cociña.\nA primeira misión establecerona os congregacionalistas en 1852, e prácticamente toda a illa converteuse ao cristianismo pola década de 1870. Hoxe en día, moitas seitas do cristianismo están representadas en Kosrae, e a relixión segue desempeñando un papel integral na cultura.\nDesde a década de 1960, o goberno Kosraeano converteuse na principal fonte de emprego na illa, onde a pesca e a agricultura tradicional seguen sendo a principal fonte de subsistencia dos isleños. As importacións substituíron case todas as demais manufacturas nativas. O US dólar é a moeda oficial utilizada en Kosrae e en toda a Micronesia.\nHoxe en día a alimentación da maioría das familias consiste en arroz importado, carnes en conserva e peixe, combinando o peixe con tubérculos frescos da zona. Ata hoxe en día, a fahfah e o porco considéranse alimentos principalmente de festa. Pénsase que os xaponeses introduciron limoneiros na illa, que agora dan froitos durante case todo o ano e considéranse de alta calidade. Tamén abunda unha variedade de mandarinas, que son de cor verde cando están maduras, e son famosas e buscadas en todas as illas dos alrededores. As mazás de montaña, unha froita tropical da árbore sen relación coas mazás (Malus), cultívanse en moitas partes de Kosrae así como deliciosas fresas, papaias e ananás. Hai moitas variedades de plátanos que son algúns dos de mellor sabor que se poden atopar en calquera lugar, algúns deben ser cociñados antes de comer e outros se poden comer crus. Algúns agricultores locais cultivan e exportan ás Illas Marshall gran variedade de verduras como cogombros, col chinesa, leituga, berenxena, cabaza, melón e sandía.\n↑ 5,05,15,2 Brief history of Kosrae\n↑ 12,012,1 The economy of Kosrae\n↑ 14,014,114,2 Kosrae State Census Report, 2000 FSM Census of Population and Housing:Kosrae State is made up of four municipalities known as Lelu, Malem, Utwe and Tafunsak\n↑ 15,015,1 Trust Territory Pacific Islands 1980 Number of Inhabitants\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kosrae&oldid=4983241"\nA última edición desta páxina foi o 9 de novembro de 2018 ás 19:04.


Lupe Gómez, gañadora da II edición dos Premios SELIC con "Os caracois de Belvís"\nLupe Gómez foi a gañadora dos II Premios SELIC de creación literaria na modalidade de poesía, pola súa obra Os caracois de Belvís. As categorías de teatro e narrativa quedaron desertas.\nTodo listo para o fin de ano no Obradoiro, coa música de Colectivo Panamera e David Van Bylen\nXa está todo listo para despedir o ano 2019 e dar a benvida ao 2020 dende a praza do Obradoiro. Alí, Colectivo Panamera e David Van Bylen amenizarán musicalmente unha velada na que non faltarán as badaladas, as uvas, o cotillón e os fogos artificiais. Antes, a San Silvestre despedirá deportivamente o ano.\nAprobadas novas axudas para as ARI de Vite, Vista Alegre e Pontepedriña\nA Xunta de Goberno Local celebrada este luns aprobou inicialmente novas axudas correspondentes a diversas fases das áreas de rehabilitación integral (ARI) dos barrios de Vite, Vista Alegre e Pontepedriña. Tamén se deu o visto bo aos prezos públicos das actividades regulares de xaneiro a xuño de 2020 da rede de centros socioculturais.\nA Real Filharmonía de Galicia celebra o seu tradicional concerto da noite de Reis, baixo a batuta do director Geoffrey Styles\nA Real Filharmonía de Galicia celebra, como cada ano, o seu tradicional concerto da noite de Reis. A cita será o vindeiro domingo, 5 de xaneiro, ás 21:30 horas, no Auditorio de Galicia. A batuta levaraa o mestre Geoffrey Styles, quen xa estivo á fronte da orquestra en ocasións anteriores.\nO alcalde, Xosé Sánchez Bugallo, e boa parte da Corporación asistiron aos actos con motivo da Ofrenda de Translación dos restos do Apóstolo Santiago, na que este ano oficiou como delegado rexio o presidente do Parlamento de Galicia, Miguel Santalices.\nA Policía Local de Santiago desenvolveu neste mes de decembro o programa "Maiores máis seguros"\nO Departamento de Educación Viaria da Policía Local, en colaboración coa Casa das Asociación de Cornes, desenvolveu ao longo deste mes de decembro o programa "Maiores máis seguros", dirixido nesta ocasión ás persoas de máis de 65 anos que residen no rural.\nO Auditorio de Galicia acolle mañá a Festa do Apego\nMañá, 28 de decembro, o Auditorio de Galicia acolle a terceira edición da Festa do Apego. Especialmente dirixida a menores de 0 a 6 anos, inclúe actividades continuadas e simultáneas e propostas relacionadas co xogo, a creatividade manual, a danza e o movemento, a literatura, a música, as artes escénicas e o audiovisual. A entrada é libre e de balde ata completar a capacidade en cada espazo.


Cidadán Camilo - Suso De Toro\nA Xunta de Galicia decidiu que Camilo Nogueira Román merecía o galardón “Medalla Castelao”. Non son moitas as veces nas que concordamos coas decisións dos gobernos da Xunta, esta é unha delas. Precisamente porque a cidadanía galega no seu conxunto debe ter referencias que fagan ver que o pensamento político de Daniel Castelao é o que fundamenta un país de persoas desacomplexadas, libres e donas de si.\nPrecisamos mestres, e Camilo foino e mais éo en cousas esenciais. Porque toda a súa vida viviuna con naturalidade como un home libre e como un cidadán que reclamou respecto para a súa identidade e a súa dignidade persoal. Exerceu de cidadán axudando a reconstruír a cultura galega no asociacionismo cultural, axudando a nacer o sindicalismo galego, a esquerda democrática galeguista, o nacionalismo galego contemporáneo...E fíxoo nas rúas, na profesión, no calabozo, nos parlamentos galego e europeo...\nE sempre con esa peculiar autoconfianza de quen se sufinca nunhas conviccións claras e goza da confianza na forza da vontade. Nunca dubidei en recoñecer que Camilo é un paisano cuns trazos de carácter que me parecen envidiabeis. É un verdadeiro espectáculo ver en acción iso que moitas persoas que o trataron chama optimismo de carácter e optimismo histórico e que el insiste en que é simplemente unha avaliación obxectiva das nosas posiblidades.\nE Camilo sempre foi un referente social porque encarnou públicamente un modo de facer política republicano de xeito natural, un proceder dialogante, reflexivo, falto de sectarismo e ao tempo desde unha posición clara. Unha elegancia na conducta que mereceu respecto duns e doutras.\nPara min é, adaptado ao tempo de hoxe, a mellor encarnación da cultura e das posicións políticas do galeguismo republicano, do Partido Galeguista de Castelao e Bóveda. Unha afirmación radical e profunda do noso país como nación, a irrenunciábel autoorganización política e a reivindicación da soberanía necesaria fronte a un estado centralista e unha corte espoliadora e un modo de estar no mundo sen medo e aberto ao noso tempo. Non sei de ninguén mellor para gastar unha medalla coa figura de Castelao. A Daniel non lle había desgustar nadiña.\nCamilo Nogueira Suso de Toro


O BNG reclama máxima transparencia e participación na elaboración do novo PXOM de Vigo - Goberno Local - Bloque Nacionalista Galego de Vigo - BNG - Bloque Nacionalista Galego\n_A fronte nacionalista propón a creación dunha Mesa Local de Urbanismo coa participación do movemento veciñal, comunidades de montes, partidos políticos, sindicatos, comerciantes e outros sectores.\nbngvigo.opennemas.com 30 xuño 2018 - 12:39\ntransparencia participación urbanismo pxom\nO Bloque Nacionalista Galego vén de reclamarlle ao Goberno municipal de Vigo que poña fin á “total opacidade” coa que se está a xestionar a elaboración e tramitación do novo Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) para a cidade. Neste sentido, a fronte nacionalista demanda que os traballos se realicen coa “máxima transparencia” e contado coa participación da veciñanza.\n“É indefendíbel que a veciñanza de Vigo non teña nin a máis mínima información sobre un documento, o PXOM, que vai definir como se ten que desenvolver a cidade nos próximos anos”, denuncia Serafín Otero, responsábel local do Bloque. A este respeito o dirixente nacionalista advirte que “non se pode gobernar de costas á cidadanía, aos barrios e as parroquias, e menos cando falamos do deseño urbano, da edificabilidade, pero tamén dos servizos e dotacións”.\nDesde a fronte nacionalista propoñen a creación dunha Mesa Local de Urbanismo que, coa participación do movemento veciñal, comunidades de montes, partidos políticos, sindicatos, comerciantes e outros sectores, evite perder “a oportunidade que para a cidade supón a elaboración do novo PXOM”. “Facer cidade, no presente e no futuro, é unha tarefa de todos e de todas, hai que contar con todas as voces, con todas as opinións”, sinalan, lamentando que o Consello sectorial da Xerencia de Urbanismo estea “absolutamente morto”.\nO BNG defende que o novo PXOM que aposte no deseño dunha cidade policéntrica e vertebrada desde os barrios e parroquias, ambientalmente sustentábel, con disciplina urbanística, coa máxima seguridade xurídica e que inclúa mecanismos de control máis abertos e participativos\nDesde o BNG defenden que é urxente que Vigo dispoña dun novo Plan Xeral, que aposte no deseño dunha cidade policéntrica e vertebrada desde os barrios e parroquias, ambientalmente sustentábel, con disciplina urbanística, coa máxima seguridade xurídica e que inclúa mecanismos de control máis abertos e participativos.\n“O novo plan debe partir dun novo proceso de ampla participación social e veciñal, no que se recollan a opinión e propostas da veciñanza e das organizacións sociais. É preciso rachar o binomio urbanismo-especulación. Acreditamos en colocar as políticas urbanísticas e o seu planeamento ao servizo da satisfacción das necesidades sociais e da cidade no seu conxunto” sosteñen as nacionalistas.\nDe aí, que conciban a elaboración do novo PXOM como unha verdadeira oportunidade para sentar as bases dun Vigo de futuro, mellor vertebrado, comunicado e dotado. “Ademais, o PXOM debe permitirnos avanzar cara a un Vigo sostíbel e verde, que se reconcilie co seu vizoso medio natural, cos montes, co río Lagares e co litoral”, acrecenta Otero.\nO Bloque propón a creación dunha Mesa do Porto de Vigo para facilitar a cooperación institucional


Apatía na anciáns | Consumer\nUn 20% das persoas de máis de 80 anos sofren apatía, segundo o último estudo realizado pola Sociedade Española de Medicamento de Familia e Comunitaria\nData de publicación: Domingo, 19deAgostode2012\nO síntoma depresivo máis frecuente entre as persoas maiores de 80 anos é a apatía, que se caracteriza pola perda de interese polos demais, polo propio coidado persoal, por actividades que antes eran pracenteiras… Ademais, trátase dun síntoma moi común entre as persoas que sofren algún tipo de enfermidade neurodegenerativa, como o Alzheimer ou o Parkinson. Neste artigo puntualízase os factores de risco de sufrir apatía, a súa relación coas enfermidades neurodegenerativas e como axudar ao ancián afectado.\nA apatía é un estado de completa indeferencia no que a persoa que a sofre sente que non ten ganas de realizar actividades cotiás ou actividades que antes lle producían satisfacción. E sente, ademais, que é incapaz de realizalas. Unha persoa apática non pode exporse metas, manifesta indiferenza afectiva, ten problemas de rendemento cognitivo e perde a motivación, o interese e a iniciativa. É dicir, diminúen a cognición, a conduta e a emoción.\nSegundo un estudo realizado pola Sociedade Española de Medicamento de Familia e Comunitaria, semFYC, ata un 20% das persoas de máis de 80 anos sofre apatía. É o síntoma depresivo máis frecuente. É importante sinalar que a apatía pode producirse no contexto dunha depresión, pero tamén hai moitas persoas que sofren esta patoloxía sen apatía; nestes casos, o síntoma con máis peso é a tristeza ou a ansiedade.\nA apatía nas enfermidades neurodegenerativas\nPara que o ancián recupérese, é importante a presenza dunha persoa que o estimule e anímeo a realizar actividades\nA apatía é moi frecuente en persoas con outros trastornos e que non padecen, necesariamente, depresión. É moi habitual en quen sufriron traumatismos cranioencefálicos, infeccións cerebrais ou que padecen enfermidades neurodegenerativas, como Parkinson, a enfermidade de Alzheimer e outras demencias. Nestes casos, a apatía está producida por lesións cerebrais que alteran certos circuítos cerebrais nos que intervén fundamentalmente o lóbulo frontal.\nSegundo algúns estudos, a apatía dáse no 72% dos pacientes con Alzheimer (é o síntoma máis común, seguido da axitación, cun 60%). Doutra banda, estímase que a metade dos pacientes de Parkinson nos seus estadios iniciais sofren apatía.\nApatía asociada a unha enfermidade neurodegenerativa\nEn España, calcúlase que unhas 600.000 persoas sofren Alzheimer e, unhas 150.000, Parkinson. A maior parte delas son maiores de 65 anos. Ademais, estas enfermidades están ligadas á idade: canta máis idade tense, máis risco hai de padecelas. Por este motivo, a apatía é tan frecuente nas persoas maiores de 80 anos. E, a medida que a enfermidade se agrava tamén é máis grave este estado de indiferenza.\nComo se sinalou con anterioridade, este síntoma pode darse nunha depresión ou no contexto dunha enfermidade neurodegenerativa. Por exemplo, na depresión, a apatía a miúdo acompáñase de tristeza ou dificultade para gozar. No Alzheimer, sobre todo, adóitaa provocar a perda de memoria. Aínda que é habitual que as persoas anciás que sofren unha enfermidade deste tipo tamén estean deprimidas, con ou sen apatía.\nComo estimular ao ancián apático\nComo sinala Román Alberca, neurólogo membro da Sociedade Española de Neurología, SEN, “o enfermo apático perde iniciativa e interese e ten embotamiento emocional. Non hai actividade espontánea ou está moi diminuída, de maneira que, se se lle deixa, pode permanecer sentado de forma indefinida, sen falar”… O ancián apático é o ancián que se abandona: non fai os labores da casa ou non se preocupa polas súas ocupacións habituais, nin tampouco ten interese na vida social.\n“En formas graves pode mesmo abandonar a hixiene persoal. No entanto, se se lle estimula conséguese, polo xeral, que desenvolva a actividade solicitada”. Por iso, os expertos sinalan que é fundamental animarlle de forma continua a que realice actividades pracenteiras. É frecuente que familiares e coidadores se estresen e frustren coa conduta dun ancián apático. Pero, para a súa recuperación, é importante que o ancián conte coa presenza dunha persoa que lle estimule e anímelle a realizar actividades.\nA apatía: aviso doutras enfermidades\nComo explica Román Alberca no seu libro Manifestacións psicolóxicas e conductuales da enfermidade de Alzheimer, “convén lembrar que xa no ancián normal a apatía asóciase a unha afectación cognitiva maior e a un peor rendemento funcional, o que suxire que é un signo precoz de declinar cognitivo. Cando existe apatía aumenta a probabilidade de que a deterioración cognitiva leve convértase en demencia”. Por tanto, a apatía pode ser un síntoma sentinela, é dicir, un síntoma que avisa de que se está producindo outra enfermidade que aínda non está diagnosticada.\nalzheimer depresión parkinson-gl


O desfile de Entroido aprázase ao sábado de Piñata ante a alta probabilidade de choiva\nA celebración do desfile concurso de disfraces de Vilagarcía trasládase ao vindeiro sábado, 17 de febreiro, debido a alta probabilidade de choiva existente para a tarde de mañá, Martes de Entroido. O programa e o percorrido do multitudinario evento manterase igual e o prazo de inscrición para os concursantes amplíase ata o venres a mediodía.\n12.02.2018.- A previsión meteorolóxica para a tarde de mañá, martes de Entroido, apunta altas probabilidades de choiva. Ante este panorama, e para non estragar o desfile de carrozas e disfraces que tradicionalmente se celebra o martes de Entroido, a Concellería de Cultura decidiu suspender o acto de mañá e trasladado ao sábado de Piñata.\nCo único cambio de día, o resto do programa mantense como estaba previsto. O desfile comezará ás cinco da tarde e realizará o novo percorrido a estrear este ano: partirá dende a Rúa Alexandre Bóveda (zona da Praza de Abastos) e dirixirase por Alejandro Cerecedo cara Doutor Tourón, Praza de España, Edelmiro Trillo, Padre Feijoo e Praza da Independencia. Aquí desviarase por Gumersindo Nartallo e enlazará con Juan Carlos I para continuar pola Praza da Constitución, xirar na Rúa Colón e incorporarse á Avenida da Mariña para continuar por Conde Vallellano e Arcebispo Lago , rematando de novo na Rúa Alexandre Bóveda.\nO desfile rematará na Praza da Peixería cun baile amenizado pola Duendeneta. Aproximadamente, ás 20:30 horas farase público o fallo do xurado para conceder os premios aos mellores disfraces nas diferentes categorías.\nA Concellería de Cultura manterá a inscrición aberta ata o venres a mediodía. Dende o departamento pregan ás persoas e colectivos xa inscritos que si debido ao cambio de data, non vaian a acudir ao desfile de Vilagarcía, que tamén o comuniquen, a efectos dunha mellor organización do evento.


Rescate canino en Punta Herminia\nUn can cae polos cantiis de Punta Herminia\nPolicía Local solicita a nosa colaboración para localizar e rescatar a un can que caeu na zona da caracola de Punta Herminia.\nÁ nosa chegada, non vemos á cadela por ningún lado, pero a súa dona dinos por onde se caeu. Tras valorar a accesibilidade (por terra ou por mar), accédese por terra ao ser máis seguro para os rescatadores. Pertrechados co material de escalada, descéndese polas paredes do cantil ata ver e rescatar a unha cadela de raza pastor alemán. Finalmente enviouse para o lugar unha autoescala para facilitar o ascenso e rescate da cadela e as súas rescatadores.