Luís Noya - Wikipedia, a enciclopedia libre\nimpresor e político galego\nLuís Noya Domínguez, nado na Guarda en outubro de 1932 e morto en Vigo o 16 de agosto de 2006, foi un impresor galego emigrante en Venezuela e vencellado á resistencia antifranquista.\n1.2 O Santa María\nEra fillo de Xoán Noya, tenente alcalde da Guarda cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, sindicalista, xornalista e activo integrante do Partido Galeguista. Ao pouco do remate da guerra, nun clima de represión, Xoán Noya marchou para Venezuela cos seus dous fillos, Luís e Óscar.\nEn Venezuela participou da vida do republicano e galeguista Lar Gallego que se fundara en 1945 pouco tempo despois da Eusko-Etxea de Caracas. Tamén participou na fundación da Irmandade Galega de Venezuela o 12 de outubro de 1960. Alí na emigración tivo contacto con diversos intelectuais galegos, como Pura Vázquez ou Celso Emilio Ferreiro, así coma co partido comunista.\nFutbolista de vocación, no país suramericano organizou e participou do fútbol entre as comunidades inmigrantes e chegou a xogar como profesional deste deporte, minoritario en Venezuela.\nO Santa MaríaEditar\nA volta definitiva de Luís Noya a Galiza produciuse en 1961, a bordo do barco portugués Santa María. Ao pouco de saír de Caracas o barco foi secuestrado por un comando formado por galegos e portugueses, o DRIL. Nese comando estaban dous coñecidos seus, Xosé Velo e o comandante Soutomaior. A Luís Noya débese a única filmación existente do secuestro, filmación que tomou coa súa pequena cámara e que agochou ao chegar a Canarias para que non fora confiscada polas autoridades franquistas.\nAo volver da emigración, Luís Noya púxose a traballar a carón do pai para sacar adiante a imprenta familiar Gráficas Numen, de Vigo. A empresa foi moi importante no tecido da resistencia antifranquista, producindo diversos materiais e folletos vencellados a grupos comunistas e galeguistas, así como diversos libros en galego. Nos locais da imprenta consérvase a minerva coa que se estampaba en Ourense o xornal agrarista La Zarpa. Polo seu labor editorial recibiu o premio Xerais de apoio á edición literaria.\nDurante as últimas décadas do franquismo militou activamente no PCE e en diversos movementos solidarios, e apoiou o Comité Galego Bolivariano de Solidariedade, de tendencia chavista.\nO 19 de agosto de 2006 espallaron as súas cinzas na súa vila da Guarda, ao son do himno galego.\nRecio García, Armando (2005). Universidade Complutense de Madrid, ed. "El secuestro del Santa María en la prensa del régimen franquista". Historia y Comunicación Social 10: 157–177. Consultado o 9 de marzo de 2014.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Luís_Noya&oldid=5258547"\nÚltima edición o 20 de setembro de 2019 ás 15:40\nA última edición desta páxina foi o 20 de setembro de 2019 ás 15:40.


Detido un empregado dunha axencia de viaxes de Sarria por estafar 300.000 euros a 154 personas | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 15/07/2020 23:53\nA Garda Civil detivo, no marco da operación Toursa, un veciño da localidade lucense de Sarria como suposto autor dos delitos de estafa, apropiación indebida, falsidade documental e publicidade fraudulenta, dado que é sospeitoso de estafar a 154 persoas de toda Galicia un total de 300.000 euros. "Os presuntos feitos delituosos viñan sucedendo desde finais do pasado ano, cando o detido traballaba como empregado nunha axencia situada na localidade de Sarria", explica a Benemérita nun comunicado.\nEsta persoa contactaba con veciños e amigos para ofertarlles diferentes produtos e logo eles dirixíanse directamente a el a través de programas de mensaxería instantánea para solicitarlle orzamentos de viaxes. Supostamente, nos momentos “en que se atopaba só na oficina ou mesmo fóra do seu lugar de traballo”, informaba as vítimas de que existía “unha inmellorable oferta”, pero para que se puidesen beneficiar dela debían realizar “canto antes o pagamento de gran parte do custo total da viaxe ou esa oferta desaparecería”.\nAcordada a reserva, o detido facilitáballes números de contas pertencentes a dúas entidades bancarias das cales el era o único titular. Tras recibir o ingreso do importe solicitado, informaba ás vítimas de que xa se realizara a reserva e mesmo chegaba en numerosas ocasións a emitir documentos e certificados falsos en que figuraban números de localizador de viaxes e hoteis.\nEn moitos deles chegou a estampar o selo das axencias de operadores turísticos para simular que eran documentos reais e darlles maior confianza ás vítimas. Na axencia déronse conta da presunta mala praxe levada a cabo polo seu empregado e comezaron os problemas coas supostas reservas que simulara realizar, porque os afectados presentábanse para solicitar información acerca do seu estado e esixían a devolución do importe pago ou a confirmación da viaxe solicitada.\n“No marco das investigacións e ante a situación vivida polo estado de alarma, tomouse declaración a 48 afectados a través de videochamada e formalizáronse as manifestacións en dependencias oficiais unha vez finalizou o devandito estado”, aclara a Garda Civil. O presunto autor dos feitos, que será posto a disposición xudicial nas próximas horas, devolveu unha parte do diñeiro estafado a varias das súas vítimas.


A raíz da planta é fasciculada e nela pódense identificar raíces primarias e secundarias. As raíces primarias fórmanse polo crecemento da radícula e desparecen na planta adulta, momento no que se desenvolven as raíces secundarias dende a base do talo, con diversas ramificacións. O talo da cebada é unha cana oca que presenta de sete a oito entrenós, separados por diafragmas nudosos. Os entrenós son máis longos segundo o talo medra dende a rexión basal. O número de talos en cada planta é variable, e cada un deles presenta unha espiga.\nA cebada cultivada (Hordeum vulgare) desciende da cebada silvestre (Hordeum spontaneum), que crece en Oriente Medio. Ambas as especies son diploides (2n=14 cromosomas). O seu cultivo aparece no antigo Exipto e foi un produto importante para o desenvolvemento desta civilización; no libro do Éxodo cítase en relación coas pragas de Exipto. Os gregos e os romanos empregaban a cebada para elaborar pan, e era a base de alimentación para os gladiadores romanos. En Suíza atopáronse restos calcinados de tortas elaboradas con grans de cebada toscamente moídos que datan da Idade da Pedra.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Cebada&oldid=5321776"\nA última edición desta páxina foi o 3 de decembro de 2019 ás 19:32.


Pregón do belén electrónico de Begonte 2019 · Otras firmas · Diócesis de Mondoñedo-Ferrol\nDiócesis de Mondoñedo-Ferrol NOTICIASBlogs de opinión Otras firmas Pregón do belén electrónico de Begonte 2019\nPronunciado polo coengo da Catedral de Mondoñedo, Félix Villares Mouteira\n"Que este gran facho de luz, que é o Belén electrónico, ilumine moitos, moitos, moitos anos a Galicia e a todo o mundo desde Begonte do Belén"\n“¡Deus baixa a visitarnos en Begonte!”\n(Uxío García Amor, no soneto “Belén na nosa terra”)\nO amigo Jesús Domínguez Guizán encargoume o cometido de pregoar este ano o comezo da 48 edición do Belén Electrónico de Begonte e, en bo lío me meteu pois, con só poñerme a pensar nos egrexios pregoeiros que me precederon, xa me fai treme-las pernas, xa me desacouga. Acontéceme un pouco o que di Rosalía de Castro nestes versos:\n¿Que pasa ó redor de min?\n¿Que me pasa que eu non sei?\nTeño medo dunha cousa\nQue vive e que non se ve.\nEu agardo que a benevolencia dos oíntes saiba desculpa-lo meu atrevemento, ó aceptar este cometido de pregoar as actividades do Belén máis importante de Galicia\nXa metido entre o eixo e a roda e coa auga ata o pescozo, o primeiro que se me ocurriu foi consulta-lo dicionario para ve-lo significado de pregoar. Atopeime con dúas acepcións. Segundo unha delas pregoar é un discurso de carácter literario pronunciado con ocasión dunha celebración. Axiña me decatei de que isto non ía comigo pois nin son orador nin son un literato e como ninguén dá o que non ten, tiven que deixar de lado esta acepción e seguir buscando. Anunciar publicamente algo de interese xeral é outra das acepcións da palabra pregoar. Xa me decatei axiña que isto era o que ía mellor coas miñas posibilidades: O Belén Electrónico de Begonte é de interese xeral ¿non si? Por algo foi declarado de Interese Turístico Galego. E este é un acto público ¿verdade?\nCorría o ano del Señor de 1972, cando o párroco, José Domínguez Guizán e o profesor, José Rodríguez Varela encenderon no Nadal unha luz moi pequerrechiña en Begonte, un pequeno pobo dun vello país; un país situado na Fisterra de Europa, nun país, como moi ben dixo Alvaro Cunqueiro, un dos seus fillos máis egrexios, “dos dez mil ríos”, “dos mil vales”, “un país fermoso e eternamente verde”, nun país chamado Galicia.\nEsta luz pequeniña, co paso dos anos, foi medrando, medrando, medrando... grazas ó esforzo desinteresado de moita xente, ata se converter nun gran facho que irradia a súa luz a toda Galicia e, hoxe en día, a todo o mundo a través da internet e das redes sociais. Este facho de luz é o Belén electrónico de Begonte que hoxe inaugura a 48 edición.\nEste Belén electrónico é un magnífico exemplo do diálogo fe-cultura xa que nel están reflectidos varios aspectos: o cultural que se manifesta a través de todas as actividades e de todos os concursos que se celebran ó redor do Belén Electrónico: Certame de Arte, de Poesía, de Xornalismo, de Debuxo infantil; o aspecto etnográfico pois no Belén están representados moitos oficios artesanais da nosa terra -algúns desaparecidos ou a piques de desaparecer- e están á vista varias construcións propias e características da Terra Chá; o aspecto da convivencia e encontro pois son máis de corenta mil as persoas de todas as clases sociais e idades que se achegan a Begonte cada decembro e alí conviven polo menos un tempo. Pero sobre todo, non podía ser doutro xeito, o aspecto relixioso xa que o que centra todo é a celebración do nacemento no tempo de Xesús de Nazaret. Nacemento que tivo lugar historicamente, pero Xesús vén agora ó noso encontro en cada home e en cada muller, en todo acontecemento para que o recibamos con fe e, polo amor, deamos testemuño da gozosa espera do seu reino.\nO que celebramos no Nadal está magnificamente descrito por San Lucas no seu Evanxeo cando di: “Tamén subiu Xosé desde Galilea, da cidade de Nazaret, ata Xudea, á cidade de David chamada Belén, por ser el da casa e da familia de David, para empadroarse con María, a súa prometida, que estaba embarazada.\nHabía naquela comarca uns pastores que pasaban a noite ó descuberto vixiando o seu rabaño. Presentóuselles un anxo do Señor, e a gloria do Señor rodeounos co seu resplandor e colleunos un gran temor. Pero o anxo díxolles:\n- Non teñades medo, que vos veño trae-la boa nova dunha grande alegría par todo o pobo: Hoxe, na cidade de David, naceuvos un Salvador, o Mesías, o Señor: Esta será o sinal para vós: Atoparedes un neno, envolto en capizos e deitado nunha manxadoira”.\nIsto é o que celebramos: o nacemento de Xesús en Belén, nacemento que foi posible porque unha humilde rapaza de Nazaret, María, deulle a Deus un SI incondicional: “Velaquí a escrava do Señor. Cúmprase en min o que dixeches”. Por este SI, no seo de María operouse o feito máis sorprendente da historia: o encontro persoal de Deus co home, tan persoal que a Palabra eterna, o Fillo do Pai, faise humano en María. Non é unha páxina máis da mitoloxía, senón un acontecemento asombroso, pero real. O que celebramos no Nadal é que Deus se viste da natureza humana coas súas limitacións: O Verbo, a Palabra eterna de Deus fíxose carne. Ou como di San Xoán no limiar do seu Evanxeo: “A Palabra fíxose carne e plantou entre nós a súa tenda”. Este nacemento de Xesús é o feito máis importante da historia da humanidade, un feito que marca un antes e un despois.\n“Naceuvos un Salvador”, dixo o anxo ós pastores que vivían ó raso pobremente e que non eran valorados socialmente. Anúncialles o Salvador e os seus sinais de identidade están alonxados de calquera signo de riqueza, de calquera signo de poder. Un home veu ó mundo no que antes non estaba ¿De onde vén? Vén da eternidade e chega nun momento concreto da historia, no tempo do emperador Augusto. Vén da inmensidade e aparece nun lugar con nome concreto: a cidade de David, Belén. Alí, naquel intre, todo acaba e todo comeza, anque os homes non se decaten porque aparentemente naquela noite de Nadal non pasou nada importante no mundo: simplemente unha parella xove, ela embarazada, que foron a unha cidade facer un trámite administrativo e, como nos di san Lucas: “mentres estaban alí, chegoulle o tempo do parto e deu a luz ó seu fillo primoxénito...”\n“Non había lugar para eles na pousada”, dinos san Lucas. Certamente que o primeiro Nadal non foi un idilio como nós o celebramos, como nós o representamos con máis idealismo e devoción que sentido da realidade: o lugar onde naceu Xesús non tiña nada de artístico e si, tiña moito de incómodo e frío. De feito, o berce do Neno Xesús foi a manxadoira, o presebe onde comían os animais. Cada ano celebramos o recordo desa noite e en moitas cidades do mundo, en moitas casas e quen sabe se no noso corazón tampouco hai lugar para El.\nNacer é unha experiencia humana e unha experiencia de Deus. Todo nacemento evoca desnudez, necesidade, fraxilidade, dependencia en todo dos pais. Deus naceu así. É un neno recén nacido e, coma todos os nenos recén nacidos, non fala nin fai nada. Pero este Fillo de Deus, aínda que sexa un Neno, aínda que non fala nin faga nada, só por estar presente no mundo é Boa Nova. Deus anonadouse tocando os baixos fondos humanos da incomprensión e dependencia, pero está apaixoado pola vida, que iso é todo nacemento, e polas experiencias humanas. Nada humano lle é extraño, nada humano lle é alleo.\n“Atoparedes un neno, envolto en capizos e deitado nunha manxadoira”. Contan, que hai moitos anos, un investigador agnóstico foi a un mosteiro para expoñerlle a un prior moi velliño a súa preocupación, a súa desilusión e o seu fracaso: - “por máis que consulto libros, non logo encontrar a Deus”. O vello prior respondeulle cun sorriso: “- Iso pásache porque aínda non te inclinaches bastante”. Esta resposta do prior pode ser un bo camiño para todos nós no Nadal: temos que inclinarnos moito, temos que abaixarnos para ver a Deus. A Deus non se soe atopar nos libros, nin na televisión, nin na internet... senón na frialdade dun presebe. E o método non consiste en estirarse oteando o horizonte senón en inclinarse ata tocar o chan: alí descansa El. Porque Deus compadece e comparte poñéndose a nivel dos máis necesitados, dos máis pobres, dos máis desvalidos.... Quen queira atopar a Deus debe inclinarse ata que o vexa identificado cos máis necesitados, cos máis pobres. Deus veu vivir a nosa mesma vida, para enchernos do seu amor e da súa paz e para ensinarnos a amar como El nos ama. ¡Ai, Dios, canto amor! / Nun berce de palla, / naceu El Señor, escribiu acertadamente o poeta Díaz Jácome.\nOs pastores, despois de ir correndo a Belén e atopar a María e mais a Xosé, e á criatura deitada na manxadoira, volveron glorificando o loando a Deus por canto viran e oíran, todo tal como lles fora anunciado.\nQue todos neste Nadal glorifiquemos tamén a Deus polo que fixo por nós e procuremos abrir de par en par a pousada do noso corazón para que haxa sitio para El.\nQue este gran facho de luz, que é o Belén electrónico, ilumine moitos, moitos, moitos anos a Galicia e a todo o mundo desde Begonte do Belén.\nRemato parafraseando ó poeta mindoniense Díaz Jácome:\n¡Ai, Dios, canto ben!\nNo Nadal todo é festa\nen Begonte do Belén\nBegonte, xoves 5 de decembro de 2019\nPublicado: 10/12/2019: 6254\nArtículos de opinión relacionados con la diócesis de Mondoñedo-Ferrol


Prezos, vendas de oxamniquina - compra provedores de oxamniquina en medicinerawmaterials.com\nDescrición Oxamniquina CAS 10310-32-4\nA oxamniquina utilízase para o tratamento da esquistosomose. Segundo unha revisión sistemática, o praziquantel é o tratamento estándar para as infeccións por S. mansoni e a oxamniquina tamén parece eficaz.\nA oxamniquina é un antihelmíntico con actividade esquistosomicida contra Schistosoma mansoni, pero non contra outros Schistosoma spp. A oxamniquina fai que os vermes cambien das veas mesentéricas ao fígado onde se conservan os vermes masculinos; as vermes femininas volven ao mesenterio, pero xa non poden liberar ovo.\npor favor en calquera momento se che interesa Oxamniquina.\nSe queres saber Oxamniquina prezo, chame ao noso servizo de atención ao cliente +86 592 5365887 ou envíe un correo electrónico a [protexido por correo electrónico].


Que rendibilidades ofrecen?\nDe entrada, o tipo de interese que ofrecen os depósitos de alta rendibilidade é o dato máis interesante e destacado destes produtos O tipo de interese que ofrecen os depósitos de alta rendibilidade é o dato máis interesante e destacado destes produtos Na actualidade, no mercado pódense atopar depósitos a un mes que remuneran o aforro a un interese do 6% ou do 10% TAE durante un mes.\nA primeira ollada, os tipos de interese que presentan eses “depósitos on-line” cegan. Con todo, hai que analizar o resto de conceptos que rodean ao produto. Uno dos datos máis interesantes que hai que ter en conta é que estes depósitos se comercializan por períodos de tempo moi pequenos, polo xeral dun mes. Pasado este prazo, as entidades non adoitan permitir renovar os depósitos, non polo menos a ese elevado interese.\nEn ocasións, o aforrador pódese sentir decepcionado co diñeiro que recibe ao investir nun destes depósitos. Isto é así porque ás veces tense una concepción confundida de como se calcula a rendibilidade ou as ganancias que se obteñen de verdade cun depósito destas características, a un mes.\nSe una entidade ofrece un 10% a un mes, isto non quere dicir que o usuario vaia recibir o 10% exacto do diñeiro que invista no depósito. En realidade, recibirá a parte dese interese TAE correspondente a un mes. É dicir, haberá que dividir ese 10% entre 12 paira obter a porcentaxe de rendibilidade real que obteremos. Isto é así xa que a TAE (taxa anual equivalente) é un tipo de interese que calcula a rendibilidade dun produto paira todo un ano. Por exemplo, un depósito a un 6% TAE, nun mes ofrece un interese do 0,5% (esta cifra resulta de dividir 6 entre 12).\n“A TAE é un dato que en forma de tanto por cento anual indica a rendibilidade efectiva dun depósito, o que facilita a comparación entre a remuneración ou rendemento efectivo de distintas ofertas de depósitos (conta corrente, de aforro e depósitos a prazo)”, comentan desde o Banco de España.\nNaqueles casos, como os depósitos a un mes, nos que o aforrador non mantén o seu investimento durante todo o ano, haberá que prorratear e calcular a porcentaxe real que obterá co seu diñeiro. Por exemplo, se investimos 600 euros nun depósito ao 10% a un mes, obteremos só 5 euros de ganancias (o 10% TAE equivale a un interese do 0,83% nun mes).\nPor tanto, as ganancias que se poden obter cun depósito deste tipo limítanse, en principio, a un só mes. “Cando se liquida o depósito, o aforrador pode gozar da rendibilidade da conta corrente”, afirma César González Bo, de ING Direct. É dicir, una vez que vence o depósito, os intereses liquídanse á conta corrente do cliente. Se este decide deixar alí o seu diñeiro e non movelo, a partir de entón o seu aforro comezará a remunerarse co tipo de interese pactado na conta (do 2,25% no caso da Conta Laranxa, de ING Direct).\nIr á páxina anterior: « Como funcionan?\nIr á páxina seguinte: Os elementos do depósito »


Ven acender a Navineda! : Blog | Marineda City\nVen acender a Navineda!\nO 1 de decembro acendemos a iluminación de Nadal cun espectáculo musical para toda a familia no que música, coreografías e xoguetes xigantes dan a benvida a unhas festas cheas de ilusión\nIlusión. Esa é a palabra que mellor define o Nadal: por iso, o 1 de decembro acendemos a “Navineda” cun espectáculo que nos convida a volver vela coa mirada dos nenos. Música, coreografías e xoguetes xigantes nunha atmosfera de luz e cor protagonizarán o show musical para toda a familia que organizamos con motivo do acendido da iluminación de Nadal. “Conto de Nadal. The show” é un espectáculo creado expresamente para a ocasión que terá lugar o vindeiro venres 1 de decembro nun evento aberto ao público no que 20 artistas darán vida a xoguetes que perderon a súa enerxía e necesitan recuperala grazas ás nosas luces de Nadal. Nenos e maiores poderán gozar de figuras espectaculares, como soldados de chumbo de 4 metros, e bonecos que cobran vida, como pingüíns, renos ou ratos. O evento celebrarase na praza exterior do complexo ás 19.30 horas e, continuará no interior, ás 20h, na Praza Elíptica. Será unha viaxe fantástica ao que estades todos invitados!\nCon este acto, damos o pistoletazo de saída a nosa programación de Nadal, cun protagonismo especial para o público infantil. Así, a partir do 24 de novembro entrará en funcionamento a xa tradicional pista de patinaxe sobre xeo e o 1 de decembro abrirá as súas portas o mercado de Nadal, todo iso na praza exterior, mentres que, desde o 4 decembro, a Praza Elíptica acollerá un ano máis un labirinto que fará as delicias dos máis pequenos.\nPapá Noel, o Cartero Real e os Reis Meigos\nE como cada Nadal, Papá Noel, o Cartero Real e os Reis Meigos visitarán o centro para recoller as peticións de pequenos. Santa acompañaranos do 16 ao 23 de decembro; trala súa partida, será a quenda do Cartero Real, que estará de 26 de decembro ao 2 de xaneiro e, xa para rematar, as súas Maxestades de Oriente chegarán a Marineda o 3 de xaneiro, onde estarán ata o día 5 para recoller todas as peticións dos nenos.\nEspazo Nintendo Switch\nDo 30 de novembro ao 3 de decembro os afeccionados aos videoxogos poderán probar a nova Nintendo Switch e vivir a última aventura de Super Mario, botar unha partida ao EA Sports FIFA 18 ou converterse no mellor adestrador de Pokémon co Pokkén Tournament DX. Será no espazo Nintendo Switch que estará situado na zona de moda e deporte.\nO Nadal máis solidario\nA ilusión tamén é compartir cos que menos teñen e por iso no Nadal de Marineda haberá espazo para a solidariedade: do 1 ao 24 de decembro, no noso espazo solidario, acompañarannos dúas entidades de acción social -Sorrisos de Bombai e Pai Rubinos- que estarán recaudando fondos para os seus proxectos.\nAs túas compras de Nadal, máis cómodas\nComo cada ano, queremos facilitarte ao máximo a compra dos teus agasallos de Nadal e por iso contaremos cun servizo de empaquetado. Desde o 11 de decembro ao 5 de xaneiro, pasa polo noso local de empaquetado na planta baixa e déixao nas nosas mans! Ademais, abrimos todos os domingos de decembro e o venres día 8, festivo.\nCos mellores servizos\nComo todo o ano contamos con servizo de préstamo de cadeiras de rodas, mochilas portabebés e cadeiras infantís, costureiro e botiquín portátil, zona de cargadores (planta 1, zona de moda e deporte); caixeiros, prazas de aparcamiento para familias, pulseras de seguridade infantil… E recorda que para que a túa visita sexa a mellor experiencia e estar ao tanto de todas as promocións e novidades, podes descargar nosa app móbil (dispoñible en Google Play e a APP Store)) e solicitar a Marineda City Card, coa que terás acceso a promociones especiais en máis de medio centenar de establecementos. E se nos visitas desde fóra da Coruña, pide a túa Marineda City Card Tourist: unha tarxeta temporal coas mesmas vantaxes!


Arquivos Ártabros: Valdoviño, ubicado ao final da punta dereita da praia da Frouxeira temos o entorno da Saiña, onde se está iniciando a construcción dunha urbanización\nValdoviño, ubicado ao final da punta dereita da praia da Frouxeira temos o entorno da Saiña, onde se está iniciando a construcción dunha urbanización\n500 m DE PROTECIÓN DA COSTA GALEGA VALDOVIÑO, FICA NA GALIZA?\nNo concello de Valdoviño, ubicado ao final da punta dereita da praia da Frouxeira temos o entorno da Saiña, onde se está iniciando a construcción dunha urbanización á beira do mar para un total de 69 vivendas unifamiliares e un hotel, promovido por CONSTRUCCIONES RIAS GALLEGAS, S.A. e asumido pola administración local e autonómica.\nA parcela obxecto do interese urbanístico ubícase lindando con zona Ramsar e zona Zepa, integrada na súa totalidade no LIC Costa Ártabra ES110002 e, xa que logo, incluída na Rede Natura 2000. A existencia de hábitats catalogados como prioritarios (recoñecido pola administración galega) implica que “só para fins relacionados coa saúde humana e a seguridade pública se podan executar alteracións do contorno, ou por imperioso interese público logo de consultar á Comisión Europea” (Directiva 92/43/CEE, relativa á protección dos hábitats naturais e das especies de flora e fauna silvestres e Real Decreto 1997/1995). Esta consulta á Comisión Europea non se executou. Demandamos, maís unha vez, que a Consellaría de M.A. exerza as súas responsabilidades e poña fin a este despropósito.\nPolo feito de lindar con zonas Zepa e Ramsar cómpre avaliar o impacto ambiental que tal concentración humana produciría. Esta necesidade foi recoñecida pola propia Consellaría de M.A. máis posteriormente anulouna cun suprendente informe no que asume consideracións como esta: “se puede observar su total inclusión en un ámbito de características urbanas; tanto por la edificación de la práctica totalidad de las parcelas próximas, como por su disposición rodeándola totalmente”. Unha simple ollada á parcela permite desbotar totalmente este argumento.\nExiten actualmente na parcela unhas enormes gabias (denunciadas por Adega xa en agosto do 2006) que non se poden corresponder co permiso dado desde o concello para obras de urbanización. Como non foran autorizadas, a Consellaría de Política Territorial ten que obrigar a repoñer a parcela ás súas anteriores características sen admitir que as pretendan facer pasar por un posterior estudo arqueolóxico de dimensións desproporcionadas (até 84 m). Asemade, a licencia para o proxecto de urbanización (U.A. 2 na Saiña – Valdoviño), ten un prazo de execución das obras por un periodo de 1 ano, como estabelece no seu apartado 5 o informe favorábel asinado polo arquitecto municipal o 01/08/2003. Xa que logo, cómpre tramitar novamente a documentación urbanística, o cal se podería facer através da presentación dun Plano Especial, a aprobar pola Xunta, en cumprimento da Lei 9/2002, de ordenación urbanística e de protección do meio rural de Galiza, se a parcela estivese catalogada como urbana consolidada, cuestión esta que non cumpre por ser urbana non consolidada. A Consellaría de Política Territorial ten que asumir as súas competencias e facer cumprir a lei.\nA mesma clasificación da parcela como urbana é contraria á Lei 9/2002, xa que no seu artigo 12 estabelece a necesidade de integración na malla urbana para esta clasificación. Calquera persoa pode corroborar por fotografía aerea ou visitando o entorno a total ausencia desta característica xa que era un entorno natural non degradado até a chegada de CONSTRUCCIONES RIAS GALLEGAS, S.A. Cómpre por tanto que a Consellaría de Política Territorial elimine a declaración como solo urbano das Normas Complementarias e Subsidiarias de Planeamento da provincia da Coruña por ser manifestamente ilegal.\nValdoviño, 8 de setembro do 2008\nPostado por Saúde e Liberdade ! às 01:19\nMarcadores: Denuncias, Valdoviño\nO gas natural licuado e as circunstancias actuais ...\nValdoviño, ubicado ao final da punta dereita da pr...\nArquivo de imaxens, fotos, logos, debuxos e figura...\nEscrito á Dirección Xeral de Urbanismo para denunc...


CONTOS COLECTIVOS CURSO 18/19\nXa temos, recén saídiños do forno, os contos colectivos deste curso. Como é habitual o argumento dos relatos está relacionado co PDI que traballamos durante o ano, A PINTURA. Seguro que vos encantarán!!! Se queredes velos en patalla completa, clic no cadradiño de abaixo, á dereita.\nO primeiro é a creación dos nenos e nenas de 1º e 2º de EP titulado "FANTASÍA OU REALIDADE?"\nA continuación, o conto de 5º e 6º de EP que se titula "ATRAPADOS NO MUSEO":\nComentarios (0) - Sección: Normalización Lingüística - Publicado o 12-06-2019 20:17\nXa podemos ler o primeiro conto colectivo deste curso: A GUERRA CONFUNDIDA, creado e ilustrado polo alumnado de primeiro e segundo de E. Primaria. Seguro que vos vai entantar!!!PARABÉNS aos fantásticos esccritores e ilustradores!!!\n(Para agrandar, preme no cadradiño branco de abaixo)\nTamén o podedes descargar en PDF NESTA LIGAZÓN\nComentarios (0) - Sección: Normalización Lingüística - Publicado o 16-04-2018 21:58\nMANUEL MARÍA NA VOZ DE SUSO BAHAMONDE\nComentarios (0) - Sección: Normalización Lingüística - Publicado o 25-09-2015 21:26\nDÍA INTERNACIONAL DA LINGUA MATERNA. RECURSOS\nHoxe, 21 de febreiro, celébrase en todo o mundo o Día Internacional da Lingua Materna, unha data significativa que estableceu a Conferencia Xeral da Unesco en 1999, co obxectivo de promover o pluralismo lingüístico e a diversidade cultural. Ademais, busca impulsar o recoñecemento e a práctica das linguas maternas de todo o mundo e, en especial, as das linguas con menos falantes.\nNa páxina da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia atoparás moita información e recursos.\nAquí tes outras páxinas de interese, con información, materiais e recursos para traballar nas aulas:\n(Páxina de Contidos da Xunta)\n¡FELIZ DÍA DA LINGUA MATERNA!\nComentarios (5) - Sección: Normalización Lingüística - Publicado o 21-02-2010 13:35


Renfe establece un plan de transbordos polas obras do AVE a Galicia en novembro\nTemas: RENFE TRáFICO ADIF ALVIA TREN ESTRADA PONTEVEDRA AVE\nO tráfico ferroviario na liña Zamora-Ourense verase interrompido e por iso realizaranse transbordos.\nFeijóo: "Pedro Sánchez prometeu cumprir co AVE a Galicia pero esqueceu un pequeno detalle, dicir cando"\nPor E.P. | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 29/10/2019 | Actualizada ás 14:46\nRenfe estableceu un plan alternativo por estrada con motivo das obras de construción da liña de alta velocidade entre Madrid e Galicia que levará a cabo Adif desde o 5 ata o 28 de novembro (ambos inclusive).\nO tráfico ferroviario na liña de ancho convencional Zamora-Ourense verase interrompido nestas datas. Por este motivo, realizaranse transbordos entre Ourense e Zamora en todos os servizos, e no caso dos trens con orixe/destino en Pontevedra e Vigo realizaranse entre Zamora e orixe/destino.\n"Se as novas condicións de viaxe non se axustan ás necesidades dos clientes", Renfe ofrece a posibilidade de anular os billetes sen custo. O cliente tamén poderá cambiar o seu billete sen custo, se é para idéntica clase.\nA operadora ferroviaria mantén o compromiso voluntario de puntualidade e os billetes integrados que inclúan estes servizos atópanse tamén afectados.\nOs servizos afectados son, en primeiro lugar, o tren Alvia con saída de Madrid-Chamartín ás 07,15 horas e chegada a Pontevedra ás 14,10 horas, para o que se habilitará un transbordo por estrada desde Zamora ata destino. Tamén estará afectado o Alvia con saída de Madrid-Chamartín ás 16,35 horas e chegada a Pontevedra ás 23,30 horas, para o cal haberá transbordo por estrada desde Zamora ata destino.\nPara o Alvia con saída de Pontevedra ás 8,15 horas e chegada a Madrid-Chamartín ás 15,06 horas, o transbordo por estrada realizarase desde orixe ata Zamora. Tamén o Alvia con saída de Pontevedra ás 15,35 horas e chegada a Madrid-Chamartín ás 23,22 horas terá transbordo por estrada desde orixe ata Zamora.\nO que sae de Pontevedra ás 8.15 horas e chega á estación de Alacante ás 19,00 horas ten previsto un transbordo por estrada desde orixe ata Zamora. Mentres, o Alvia con saída de Madrid-Chamartín ás 9,15 horas e chegada a Ferrol ás 16,43 horas contará cun transbordo por estrada entre Zamora e Ourense.\nIgualmente, o que sae de Madrid-Chamartín ás 14,57 horas e chega a Ferrol ás 23,00 horas disporá de transbordo por estrada entre Zamora e Ourense. Do mesmo xeito que o tren con saída de Alacante ás 10,20 horas e chegada a Pontevedra ás 23,00 horas, cuxos pasaxeiros poderán facer transbordo por estrada entre Zamora e Ourense.\nO Alvia con saída de Ferrol ás 5,55 horas e chegada a Madrid- Chamartín ás 13,48 horas disporá de transbordo por estrada entre Ourense e Zamora. O que sae de Ferrol ás 13,25 horas e chega a Madrid-Chamartín ás 21,47 horas terá transbordo por estrada entre Ourense e Zamora e o que sae de Madrid-Chamartín ás 13,00 horas con chegada a Lugo ás 20,15 horas, transbordo por estrada entre Zamora e Ourense.\nPola súa banda, para o tren con saída de Lugo ás 11,10 horas chegada a Madrid-Chamartín ás 18,37 horas, será habilitado transbordo por estrada entre Ourense e Zamora. O mesmo, pero entre Zamora e Ourense, para o tren Alvia con saída de Madrid-Chamartín ás 18,50 horas e chegada a Santiago de Compostela ás 00,35 horas.\nOs viaxeiros poderán facer transbordo por estrada entre Ourense e Zamora se usan o Alvia que sae de Santiago ás 5,48 horas e chega a Madrid-Chamartín ás 12,05 horas.\nNo tocante a trens rexionais, o que sae de Puebla de Sanabria ás 7,02 horas e chega a Valladolid Campo Grande ás 9,55 horas terá transbordo por estrada entre Puebla de Sanabria e Medina del Campo --do 5 ao 24 de novembro--.\nPola súa banda, o que ten saída de Valladolid Campo Grande ás 17,34 horas e chegada a Puebla de Sanabria ás 20,20 horas contará con transbordo por estrada entre Medina del Campo e Puebla de Sanabria --do 4 ao 23 de novembro--.\nAVE a Granada.. Álex Cámara - Europa Press - Arquivo\nOs españois gastan 150€ en promedio en cosméticos\nUn home mata a un neno de tres anos en Santiago\nDetectados oito novos gromos de COVID-19 na provincia de Ourense que suman 39 casos\nDous feridos nunha colisión entre tres vehículos en Lugo\nIllado parte do equipo decanal da Facultade de Humanidades en Ferrol por un positivo en Covid-19\nA Xunta apoia un modelo "uniforme" de rexistros de prohibidos nas actividades de xogo entre comunidades\nSer galego e anticeltista é coma ser...


24 de febreiro. Día de Rosalía – bibliolucus\n24 de febreiro. Día de Rosalía\n22 Febreiro, 2012 / bibliolucus / 0 Comments\nA proposta do Consello Asesor do Libro, órgano contemplado na Lei do Libro e da Lectura (2006), marcouse a data do vindeiro 24 de febreiro como o DÍA de ROSALÍA, por ser o 175 aniversario do nacemento da nosa poetisa máis importante. É unha data importante para promover o interese pola nosa literatura e pola nosa lingua, que falta fai. Así, múltiples e variadas agrupacións de todo tipo -concellos, asociacións de escritores, bibliotecas escolares e bibliotecas públicas etc.- organizan diferentes eventos por todo o país.\nDe todas estas, destaca a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG), que anima nesta data a conmemorala mediante o agasallos dun libro en galego e flores. Quen sabe, se cadra comeza a ter pulo e chega a ser unha cita tan relevante coma a do día de San Xurxo para os cataláns.\nTamén o noso Centro fará súa a conmemoración. Así, como se ve no cartel, haberá ás 10’30 unha lectura pública no noso Salón de Actos.\nCONCURSO DE PUBLICIDAD: EL ANUNCIO DE TU VIDA.\nConcurso de Publicidade-Gañadores


Steve Nash - Wikipedia, a enciclopedia libre\n7 de febreiro de 1974 (48 anos)\nSt. Michaels (BC)\n1996 / Rolda: 1 / Elección: 15\nPhoenix Suns (2004–2012)\nPuntos 17 387 (14,3 pp)\nAsistencias 10 335 (8,5 pp)\nRebotes 3 642 (3,0 pp)\n2× MVP da NBA (2005, 2006)\n8× NBA All-Star (2002-03, 2005-08, 2012)\n3× 1º Equipo All-NBA (2005-2007)\n2× 2º Equipo All-NBA (2008, 2010)\n2× 3º Equipo All-NBA (2002-2003)\n5× Máximo asistente (2005-07, 2010-11)\nStephen Josh Nash, coñecido como Steve Nash, nado en Xohanesburgo (Suráfrica) o 7 de febreiro de 1974, é un ex xogador profesional de baloncesto canadense. Conseguiu o MVP da liga regular dous anos consecutivos, en 2005 e 2006. Foi encargado de acender o pebeteiro nos Xogos Olímpicos de inverno de 2010 celebrados en Vancouver. Anunciou a súa retirada en marzo de 2015.\nAntes de facer dous anos mudouse cos seus pais a Canadá, instalándose en Vitoria, Columbia Británica. A razón fundamental foi que os seus pais non querían que Steve crecese envolvido no apartheid. A súa familia está moi relacionada co mundo do deporte. O seu pai John foi un futbolista profesional que xogou en Suráfrica, mentres que a súa nai, Jean, era membro da selección inglesa de netball. O seu irmán Martin foi internacional 33 veces coa selección canadense de fútbol, mentres que a súa irmá Joann foi a capitá do equipo de fútbol da Universidade de Vitoria durante tres tempadas.\nPreparatoria[editar | editar a fonte]\nNash atendeu primeiro ao Mount Douglas Secondary School (onde xogou xunto ao seu irmán Martin) para despois pasar á escola privada de St. Michael's University School, en Vitoria, onde formou parte do equipo de baloncesto. Alí asinou como "sénior" 21,3 puntos, 9,1 rebotes e 11,2 asistencias, case un triplo dobre de media. Liderou ao equipo ao título provincial. Nash decidiu adicarse ao baloncesto a pesar de que tamén xogaba ao fútbol no instituto, onde foi nomeado Xogador do Ano en Columbia Británica, idéntico galardón ao que recibiu en baloncesto durante a súa tempada sénior.\nDebido á limitada oferta que ofrecía o baloncesto universitario no Canadá, Nash tivo que buscarse a vida en Estados Unidos para recalar na NCAA. Ian Hyde-Lay, o seu adestrador do instituto, enviou vídeos de Steve a 30 universidades, pero a ningunha lle chamou a atención. Con todo, nunha viaxe de traballo, o adestrador da Universidade de Santa Clara, deu con Nash, de quen pediu vídeos antes de concertar unha cita co xogador. Despois de verlle dominar un partido, Davey recalcou: "Estaba moi nervioso esperando que ninguén máis puidese fixarse nel". Nash matriculouse en Santa Clara na tempada 1992-93. Como freshman, axudou aos Broncos ao título da West Coast Conference e a un gran triunfo ante o nº2, Arizona Wildcats, na 1ª rolda do torneo NCAA de 1993, aínda que logo caerían ante Amorne Owls. Aquela tempada faría 821 puntos, 225 rebotes e 222 asistencias por partido.\nNo seu ano sophomore, Steve tomou as rendas do equipo facendo 14,6 puntos, 2,8 rebotes e 3,7 asistencias. O único punto negativo foi que o equipo non logrou clasificarse para o torneo NCAA. A súa verdadeira irrupción deuse nas súas dúas últimas tempadas, tanto na 1994-95 como na 1995-96 foi elixido Xogador do Ano na West Coast Conference, o primeiro Bronco en facelo desde Kurt Rambis. No seu ano júnior fixo 20,9 puntos, 4,2 rebotes e 6,4 asistencias, callando a súa mellor tempada na NCAA. No torneo final caeron en 1ª rolda ante Mississippi State.\nComo sénior asinou 17 puntos, 3.6 rebotes e 6 asistencias. Foi honorable mención All-America por The Associated Press e USBWA. Esta vez caerían en 2ª rolda ante Kansas Jayhawks. Nash finalizou a súa carreira en Santa Clara como líder histórico en asistencias (510), porcentaxe en tiros libres (86,2) triplos anotados e tentados (263-656). Acabou 3º en puntos (1.689) e ostenta o récord de mellor porcentaxe en tiros libres nunha tempada, con 89,4. En setembro de 2006, Santa Clara retirou o seu dorsal 11, converténdose no primeiro deportista da devandita universidade en ter tal honra. Mentres estivo na universidade, xogou coa selección canadense de baloncesto na Universiada de 1993, onde gañou a medalla de prata tras perder fronte a Estados Unidos, onde xogaban Michael Finley e Damon Stoudamire. Ese mesmo ano, Steve tamén xogou con Columbia Británica nos Xogos do Canadá, logrando a medalla de bronce nesta ocasión.\nTras a chegada de Nash, os Suns gañaron 33 partidos máis que a tempada anterior.\nFoi seleccionado por Phoenix Suns na posición número 15 do draft de 1996. Tras xogar dúas tempadas a un nivel correcto, foi traspasado a Dallas a cambio de Müürsepp, Bubba Wells, Pat Garrity e unha rolda de draft futura. Cos Mavericks disputou seis tempadas, dúas delas xogando tódolos partidos. Despois da tempada 2004 non renovou o seu contrato co equipo e quedou como axente libre. Os Phoenix Suns non dubidaron en volver contratalo.\nO seu tres últimas tempadas en Phoenix convertéronlle en toda unha estrela da NBA, coñecido a nivel mundial como un dos mellores xogadores do mundo. As súas grandes calidades valéronlle para ser o MVP da NBA dúas veces, en 2005 e 2006. Na tempada 2005-2006 facendo 10,5 asistencias, 18,8 puntos e 4,2 rebotes por partido. Tivo un tanto por cento de acerto excelente: o 51,2% en tiros de dous puntos, o 43,9% en triplos e o 92,1% desde a liña de tiros libres. Superar o 50%, o 40% e o 90% nos respectivos campos é algo que só conseguiron catro xogadores até o momento: Mark Price, Larry Bird, Reggie Miller e Steve Nash . Como curiosidade, dende Larry Bird ningún xogador branco conseguira o MVP.\nNash nun partido ante Washington Wizards.\nNash liderou aos Phoenix Suns durante dous anos consecutivos á final da conferencia oeste e na tempada 2005-2006 quedaron ás portas das finais, eliminados polo seu ex equipo, os Dallas Mavericks. Nash ten ademais grandes habilidades para o fútbol. Isto púidose comprobar nun concurso de mates do All-Star, cando lle deu un pase preciso e espectacular ao seu compañeiro de equipo Amar Stoudemire coa cabeza aínda que finalmente non se alzase co trofeo. Non é algo estraño, pois o seu pai foi futbolista profesional en Suráfrica e o seu irmán e irmá son profesionais deste deporte. As dúas virtudes máis importantes e características de Steve Nash son: a súa capacidade para asistir aos seus compañeiros de calquera xeito practicamente e sempre da forma máis adecuada (permitíndose en multitude de ocasións realizar movementos espectaculares) e a súa facilidade para converter anotacións de todos os tipos, sobre todo en canto o que a lanzamentos de tres puntos se refire.\nCurisidades[editar | editar a fonte]\nÉ fan dos equipos de fútbol Real Madrid de España, Tottenham Hotspur de Inglaterra e Olimpia de Paraguai, por influencia do seu pai e da súa esposa, respectivamente. O seu xogador de fútbol favorito é Zinedine Zidane.\nEstá casado coa paraguaia Alejandra Amarilla desde xuño de 2005, con quen ten dúas fillas xemelgas, Lola e Bella.\nEn 2001 fundou a súa propia Fundación Steve Nash.\nO escritor Jeff Rudd adicoulle un libro: Long Shot: Steve Nash's "Journey to the NBA\nFixo un cameo na popular serie Entourage na súa sexta tempada.\nSteve Nash en www.nba.com\nSports Reference: steve-nash-1\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Steve_Nash&oldid=5898109»\nXogadores de baloncesto olímpicos do Canadá\nA última edición desta páxina foi o 25 de outubro de 2021 ás 13:56.


Temas: FOLK BAIUCA MúSICA TRADICIóN GALICIA\nPor Raúl Novoa | Santiago de Compostela | 12/02/2020 | Actualizada ás 14:00\nHai puntos en común entre un aturuxo e un Djset de electrónica? Ese é o obxectivo que se propuxo Baiuca fai anos. Combinar dous estilos tan desfasados -temporalmente falando- foi o que fixo Alejandro Guillán. O de Catoira, comezou porque "a electrónica e a músca galega estiveron sempre na miña vida e quería probar a súa mestura".\nBaiuca durante un concerto. Recuperada de 'Megow'\nO nome de Baiuca "é polas raíces galegas do concepto", esencia que leva alá onde vai. Tras finalizar os seus estudos en educación musical foi a Madrid, onde a morriña que sentiu inspiroulle para crear música coa base das súas raíces. Agora, ten a súa primeira xira en México e está a piques de presentar o seu novo disco.\nAlejandro Guillán, quen capitanea o proxecto musical de Baiuca.\nGalicia Confidencial: Antes de adicarte exclusivamente á música estiveches traballando nunha tenda de roupa. Isto inflúe na túa música dalgún xeito?\nBaiuca: Sí, foi cando me mudei a Madrid e coincidiu coa época coa que comecei o proxecto de Baiuca como tal. Mudeime porque quería cambiar un pouco de aires despois de rematar os meus estudos. Non me podía permitir vivir da música e como tiña moitos amigos en Madrid fun para alí. En España non se pode vivir da música partindo de cero. Tiven que compaxinar o traballo coas composicións.\nG.C: Fai pouco tocaches en Milán e en Florencia, así como en París, Londres e por diversas cidades do vello continente. Como acollen fóra esta música?\nBaiuca: A verdade moi ben. A xente sempre busca esa conexión que pode existir coa cultura de seu. Xusto en Italia, foramos a Bari e dixérannos que vían moitas similitudes coa música tradicional italiana. Ademais, penso que cada vez a xente está con máis ganas de escoitar música nova. Que chegue alguén de Galicia a tocar a Milán, recibiuse con vontade de coñecer novos sons.\nG.C: É obxectivo teu divulgar a música galega nun ámbito internacional?\nBaiuca: Sí. Sempre digo que o meu discurso baséase en facer música para todo o mundo e para que a xente coñeza de onde son, de onde veño e que hai en Galicia. Mostrar o que é Galicia pasado polas miñas mans.\nG.C: Hai referentes de ‘folktrónica’?\nBaiuca: Sí. En España a verdade non moito. En Galicia o máis parecido pode ser o Proxecto Trépia, que é de Pontevedra, do que está detrás Xandre Outeiro. Eu cando vin que podía facer unha mestura da música galega foi ollando cara a Latinoamérica. Nicola Cruz, por exemplo. É certo que está o mar Atlántico de por medio e que hai outros instrumentos, pero ver como os instrumentos orgánicos e percusivos se combinan para mesturalos coa electrónica foi algo referencial para min no campo.\nG.C: Tes un concerto en Santiago en Marzo, vendo que a túa obra sempre ten ese compoñente de morriña, prefires tocar na túa terra ou fóra?\nBaiuca: Depende un pouco do día. Gústame moito tocar en lugares diferentes, é dicir, sexa un museo, unha sala, un festival ou nunha festa de pobo. Neste sentido, non quero atarme a ningún nicho concreto. Ir a Londres ou París sempre é algo estimulante, porque son primeiras veces, mais hai sitios moi especiais, coma Madrid, onde sempre que toco veñen moitos galegos e acaba sendo algo moi emocionante. Un lugar onde si que me encanta tocar e onde me sinto coma na casa é en Santiago. Vivín 5 anos en Compostela e tiña moitas ganas de facer un concerto na sala Capitol. Fai mes e medio colgamos o sold out, polo que ten pinta que será unha cita para rememorar.\nG.C: Como te pos 'mans a obra' para compor cada canción?\nBaiuca: Cada tema é distinto. Gústame partir de puntos diferentes. Hai días que me focalizo máis na melodía ou na letra, outros, no ritmo porque hai un pandeiro que me gusta. Non teño método determinado. Isto axuda a que non todas as cancións sexan cortadas polo mesmo patrón e que pareza que teño unha fábrica de churros. Busco unha personalidade diferente dentro de cada tema, para aportar unha diversidade xeral. Penso que se nota cando un artista traballa sempre da mesma maneira, xa que a súa obra queda moi similar.\nG.C: Tes falado de que as cancións son momentos da vida e que “buscas cores” nelas.\nBaiuca: Sí que é certo que intento compoñer sempre pensando en Galicia. Por exemplo, nunha viaxe que fixen -vivindo en Madrid- a Galicia fun ao Monte da Curota. Alí, con toda a ría de Arousa diante miña viume a inspiración para facer "Solpor". Doulle importancia a todos os sentidos e percepcións que pasan pola miña cabeza. Non é algo obxectivo.\nG.C: No modelo de música actual, esta parece ter que ir ligada a imaxe. Daslle un peso importante a ela nas cancións, pero sobre todo nos directos. Ademais, sempre dun xeito pouco convencional. Como traballades a imaxe en Baiuca?\nBaiuca: Adrián ten moitas ideas similares ás miñas, pero ligadas ao vídeo. Coñézoo desde hai moito e traballar con un amigo sempre é máis doado. Nos vídeos hai un compoñente máis experimental e gústanos presentar algo diferente. Non son vídeos nos que nós saiamos nalgunha historia concreta, é algo máis sensitivo. Desta maneira, podemos facer música "despersonalizada" no sentido de que o proxecto ten moito máis peso que o artista en si.\nG.C: Tes un público moi amplio, pero hai un claro compoñente millennial. Cres que se está a perder a tradición da música galega entre os máis novos?\nBaiuca: Sí. Decátome polas palabras que recibo. Estando en Galicia achegouseme xente nova dicindo que, de non ser por Baiuca, nunca se verían escoitando música tradicional. Está ben a nivel persoal, pero noto que se perde o interese pola nosa tradición.\nAínda así, a min persoalmente hai proxectos de música tradicional que non me gustan e seguro que sucede igual coa xuventude. Hai que levar máis a nosa tradición ao presente e conectala.\nHai que levar máis a nosa tradición ao presente e conectala.\nG.C: Que significaría perder a esencia ou a cultura galega?\nBaiuca: Temos moita forza como pobo. Cando saes de Galicia valoras a gran riqueza cultural que temos. Deberíamos deternos a pensar sobre as graves consecuencias que pode ter perder o noso.\nG.C: Ao irte a Madrid dis que sentiches a morriña. Cres que siguen en Galiza os 'autprexuízos' de inferioridade?\nBaiuca: Si que pasa iso. Os galegos estamos moi ben valorados fóra de Galicia, aínda que sempre estean os tópicos de "galleguiño". Eu sentinme sempre moi apreciado pola miña orixe. Sobre todo no ámbito do traballo, que ás veces semellamos unha especie superior ou algo así (risas).\nFáltanos crer máis nas cousas e dicir "hostia pois veña, o que temos aquí é algo moi grande". Sen medo a que ninguén nos pare os pés. Hai referentes en moitos ámbitos. Mesmamente, fai un par de semanas, os premios recibidos ao filme de Óliver Laxe outórganos forza.\nG.C: Non só misturas dous estilos, senón que tamén con outros artistas, coma Carlangas, Nita ou Blanco palamera. Buscas ligalos coas raíces galegas de Baiuca ou saír e adaptarte a eles?\nBaiuca: Ambas cousas. Coas colaboracións gústame que teñan un compoñente do que eu fago, pero con compoñentes do que tamén está aí. Con Carlangas foi moi sinxelo facer "Fisterra" porque era algo que el tiña moitas ganas de facer. Nita, que é cordobesa, atopara un poema de Rosalía en castelán e tivemos esa conexión. Logo cos remixes, coma o caso de "Aire" con Blanco Palamera, sérvenme para adentrarme noutras músicas un pouco máis alonxadas do que fago, pero que me valen coma punto de improvisación ou de como con novos sons, podo continuar facendo algo propio. É dicir, para evitar que se estanque o proxecto.\nG.C: Traballas dun xeito independente. Funciona co modelo do negocio do 'streaming'?\nBaiuca: Hai moito traballo detrás. Sobre todo atopar á xente adecuada na que apoiarse. En Galicia pasou moito co folk en canto ao estar demasiado protexido polas subvencións e as axudas. Evidentemente estou a favor de que se axuden aos proxectos, pero non se pode convertir no caso dun pai dándolle cartos todo día ao seu fillo. Cada un debe buscar as castañas e avanzar.\nAínda que sexa dun xeito máis precario; eu, Adrián (imaxe) e Alan (mánager) queremos avanzar co que temos, sen depender de ninguén. Logo está o tema das multinacionais, que che permiten ter máis visibilidade e alcanzar máis público pero perdes coma artista. As esixencias, cláusulas de contrato, porcentaxes inxustos... Por agora estou mellor cun equipo pequeno, pero de confianza, que tamén ten o seu valor emocional.\nG.C: Dixeches que lle ías a dar unha maior importancia a música instrumental que aos samples. Cal é a visión de futuro de Baiuca?\nBaiuca: Con Xosé Lois Romero e Alejandra e Andrea Monteiro de Aliboira potenciamos o formato de directo con con banda. Funciona moi ben e a min permíteme mostrar o proxecto dun xeito diferente, con máis instrumentos orgánicos. Cada vez está máis diferenciado o directo de Adrián e máis eu e o que ten a banda, tendo dúas vertentes distintas dependo do que demande a ocasión.\nEn canto aos proxectos de futuro, seguirá habendo concertos e teño material novo para sacar. Haberá sinxelos, remisturas de temas de Baiuca feitas por outros artistas, un single en portugués... Sobre todo temos novidades co respecto ao anterior. Efectivamente, reduciranse os samples -que viñan polo meu gusto polo Hip-Hop, a electrónica e do house- do primeiro disco e virá unha vertente máis acústica. Un punto máis intermedio en comparación co anterior.


Os Campos de Concentración Franquistas en Galicia por Sara Valenzuela Viz - De Vella a Bella\nby Sara | Abr 17, 2021 | Articulos | 0 comments\nOs campos de concentración franquistas en Galicia\nOs Mozos e mozas, e tamén adultos, teñen que coñecer o seu pasado É a nosa obriga\nEn primeiro lugar quero agradecer a Carlos Hernández de Miguel o seu excelente traballo, reflectido na publicación Os campos de concentración de Franco, e sobre todo a boa información con respecto a Galicia, xa que, non moitos dos Galeg@s, nin sequera os historiadores e profesores, coñéceno e creo que é unha obriga de todos nós saber o que pasou na España franquista\nO autor investiu tres anos nesta investigación, na que atopou varios “problemas”, xa que “houbo unha destrución masiva de documentación e a que hai está moi dispersa, xa que “ houbo unha verdadeira política arquivística seria do Estado español con recursos económicos e humanos “, relata. Malia todo, despois de visitar ducias de arquivos, lugares e falar con algúns dos poucos sobreviventes que quedan, identificou 296 campos de concentración oficiais, abertos noutras tantas cidades e vilas españolas.\nEsta “ignorancia” significa que, en opinión do autor, España está “menos preparada para afrontar o ascenso da extrema dereita”. “Hai unha ameaza moi grave que se está producindo en países de todo o mundo, pero hai unha gran diferenza na forma de tratar con ela: mentres en España non sabemos realmente o que pasou, noutros países como Alemaña os estudantes visitan a concentración dos campamentos nazis e o que pasou está nos libros de texto, na historia e nos medios de comunicación”\nOs seus nomes e apelidos aparecen na lista e tamén a data da súa morte en Mauthausen ou no subcampo de Gusen, unha minoría en Dachau. O centro austríaco foi o destino da maioría dos republicanos que saltaron a fronteira cara a Francia. Unha vez que o país galo caeu nas forzas de ocupación alemás, os españois foron capturados polos nazis. Nos campos identificáronse cun S de spaniers. Foron, segundo o BOE, 46 da provincia da Coruña, 20 de Pontevedra, outros 22 de Ourense e 21 de Lugo. En Galicia, grupos como a Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) dirixida por Carmen García-Rodeja levan tempo recollendo a vida destas vítimas esquecidas.\nCarlos Hernández de Miguel ten recollido testemuñas na que se reflexa esa crueldade:\nInxectáronnos contra non sei que, case todos caeron enfermos. En todo o campo había homes tendidos con febres moi altas. Aos enfermos máis graves ordenáronnos que os colocásemos preto da porta do patio. Como a porta non se deixou pechar, alí había moita corrente; o paciente colleu pneumonía e morreu ”.\nO testemuño de José Enrique Llera, preso no campo de Rianxo, dá unha idea da crueldade que se practicou nestes lugares ”-O feito de que Galicia caera en mans das tropas franquistas cando estalou a guerra tamén determina as características dos seus campos de concentración. Instálanse en moitas ocasións en edificios civís -fabricas de salgadura, fábricas de conservas- ou edificios relixiosos -como os mosteiros de Oia e Leiro-\nHernández de Miguel destaca outra peculiaridade do caso galego:\n“A enorme solidariedade, en xeral da poboación local, pero en particular das mulleres dos pobos próximos. Todos os testemuños falan de como se achegaron ao arame de espiño ou ás fiestras para darlles comida ”.\nTamén comenta que a figura da “madriña” tivo aquí unha incidencia especial, veciños que ían aos campos para facerse cargo da roupa dalgún interno para lavala e fervela, sacarlle os piollos . Porque as condicións eran como as descritas por Evaristo Olea:\n“Puxeron os pantalóns no chan e camiñaron sós, os piollos\nHoxe non queda nada en Galicia, nin en España, nin vagamente semellante ás instalacións nazis que se poden visitar en Alemaña ou Polonia . Creo que é unha obriga tanto por parte dos profesores e estudantes como da xente común que se coñeza isto\nNo mosteiro de Oia hai inscricións dos prisioneiros nas paredes, documentadas graficamente por Carlos Méixome.\nHabía campos de concentración en toda Galicia, nas catro provincias, once en total.\nAs 11 “portas do inferno”, o nome dado por Carlos Hernández, que Franco instalou en Galicia. Este xornalista documenta os campos de concentración en territorio galego, polos que pasaron polo menos 30.000 persoas entre 1936 e 1940\nEn Padrón, estaba situado na fábrica de azucre da parroquia de Santa María de Iria. Foi o último campo de concentración en Galicia en pechar. A súa recoñecida capacidade era de 1.700 prisioneiros.\nO aeroporto de Lavacolla, o Bispado de Ourense ou o pazo de Adai (Lugo) foron algunhas das obras encargadas por Franco aos presos políticos. Dos nove campos de concentración que o réxime instalou en Galicia despois do estalido da Guerra Civil, Lavacolla recibiu o maior número de represalias. Entre 2.000 e 3.000 homes participaron na construción dunha escola de aviación e do futuro aeroporto.\nDesde 1940, varios batallóns traballaron nas instalacións co obxectivo de converter Lavacolla nun aeroporto transoceánico. Así o recolle Víctor Santidrián Arias, doutor en Historia Contemporánea pola Universidade de Santiago en Diario do soldado republicano Casimiro Jabonero. Campo de concentración de Lavacolla. Prisión de Santiago de Compostela, 1939-1940\nHernández de Miguel incluíu só aos que aparecen con esa terminoloxía na documentación das autoridades do bando rebelde, que creou a Inspección Xeral dos Campos de Concentración. Por exemplo, a prisión de Figueirido en Pontevedra reflíctese como un campo na prensa franquista da época, pero non era oficial. Tampouco o sitio da Illa de San Simón, a pesar de que por estética e condicións se axusta á idea popular.\nOs campos de concentración clasificáronse segundo a súa función, segundo a duración, segundo a súa dependencia orgánica e segundo a súa data de creación.\nEn Galicia están clasificados pola duración:\nCampos provisionais. As que permaneceron abertas durante menos de dous meses, por exemplo o de Oleiros (Ourense).\nCampos estables. Os que estiveron operativos entre dous meses e dous anos, foron os de Muros, A Pobra do Caramiñal, Santiago de Compostela na provincia de Coruña e Oia en Pontevedra.\nCampos de longa duración. En Betanzos, Cedeira, Ferrol, Padrón, Rianxo na provincia de Coruña, e A Guardia na provincia de Pontevedra.\nBETANZOS Campo de longa duración. Situado na fábrica de curtidos Echeverría. Carlos Hernández asegura que un documento oficial indica que, polo menos durante unha etapa, tamén estivo no parque do Pasatempo. A Asociación de Amigos do Parque nega esta posibilidade. Tiña unha capacidade para 2.000 presos. Recibiu prisioneiros desde agosto de 1937 ata polo menos maio de 1939. O parque está relativamente ben conservado, mentres a fábrica permanece en ruínas.\nEstes son algúns dos campos de concentración mellor coñecidos.\nCEDEIRA Campo de longa duración. Situado nunha antiga fábrica de salgadura á beira da praia. Achegouse a mil prisioneiros cando a súa capacidade era de só 180 homes. As propias autoridades franquistas recolleron nun informe que “debido ás súas pésimas condicións hixiénicas debería desaparecer” Estivo en funcionamento dende máis ou menos outubro de 1937 ata polo menos novembro de 1938. O edificio foi destruído e hoxe o paseo atravesa o seu emprazamento antigo. Hai un monólito na memoria dos prisioneiros.\nFERROL Campo de longa duración. Complexo de concentración habilitado no arsenal da cidade. Situado nos Almacéns de La Escollera, os buques Contramaestre Casado, Plus Ultra e Genoveva Fierro tamén se empregaron en varios momentos para confinar aos prisioneiros. Permaneceu en funcionamento dende xullo de 1936 ata polo menos abril de 1939. O lugar segue a ser o arsenal e a base naval da Mariña.\nMUR0S Campo estable: había dous campos na localidade que funcionaban con certa autonomía entre si. Localizáronse na fábrica de salgadura, situada xunto á praia da Rocha, e nos Almacéns da empresa conserveira Vieta, moi preto do faro de Rebordiño. Funcionou polo menos desde outubro de 1937 ata polo menos febreiro de 1938. Hoxe en día a fábrica de salgadura é un restaurante e parte do edificio permanece en pé, aínda que nun estado ruinoso.\nPADRÓN. Campo de longa duración. Situado na fábrica de azucre da parroquia de Santa María de Iria. A súa capacidade recoñecida foi de 1.700 prisioneiros. Funcionou entre decembro de 1937 e abril de 1940, aínda que o seu peche oficial debería producirse en novembro de 1939. O edificio foi destruído e o seu emprazamento foi utilizado para uso residencial. Foi o último campo de concentración galego en pechar.\nA POBRA DO CARAMIÑAL Campo estable. Había dous campamentos que tiñan certa autonomía. A máis longa abriuse na Fábrica de conservas coñecida como El Pozo, xunto á desembocadura do río Pedras, na ría de Arousa. Tiña unha capacidade oficial de 1.000 presos e funcionou polo menos desde xaneiro de 1939 ata novembro dese mesmo ano. O segundo, situado nunha fábrica de conservas da zona do Areal, xa recibía prisioneiros en abril de 1939. Só quedan en pé as ruínas do Pozo.\nRIANXO Campo de longa duración. Situado nunha Fábrica de salgadura pertencente á familia Goday, situada xunto á ría de Arousa, o recinto tiña unha capacidade de 2.000 prisioneiros e funcionou desde polo menos outubro de 1937 ata polo menos decembro de 1939. O seu lugar está ocupado hoxe por unha urbanización. O Concello de Rianxo erixiu un monólito coa seguinte inscrición: “Neste lugar, para a maior ignominia e desprezo pola condición humana, existiu un campo de concentración entre 1937 e 1939. Este monumento é unha homenaxe aos presos republicanos que máis sufriron e sufriron “. Ou pobo de Rianxo. Outubro do 2003 ”\nSANTIAGO DE COMPOSTELA Campo estable. Nun campo e algúns antigos almacéns situados xunto ao aeroporto de Lavacolla. Tiña unha capacidade para 2.000 presos. Operou desde polo menos marzo de 1939 ata novembro dese mesmo ano, cando se converteu en sede dos batallóns de traballadores. Un dos edificios é agora albergue e restaurante.\nLEIRO . Campo, ao parecer, provisional. Situado no Mosteiro de San Clodio. Funcionou, polo menos, durante abril de 1939. Hoxe é un hotel de luxo.\nOIA Campo intermitente e estable. Situado no Mosteiro de Santa María. Chegou a congregar a 3.000 prisioneiros. Operou durante os últimos meses de 1937 e entre febreiro de 1939 e, polo menos, maio dese ano. O edificio atopábase, mentres funcionou como campo de concentración, en mal estado de conservación, na actualidade estase a converter hotel de luxo.\nCAMPOSANCOS Campo de longa duración. Situado no Convento e Colexio dos xesuítas. Aínda que a súa capacidade oficial era de 868 homes, superábanse sobradamente os 2.000 reclusos. Foi coñecida como “a porta do inferno”. O edificio utilizouse como lugar de confinamento desde xullo de 1936, aínda que a proba documental como campo de concentración comeza en outubro de 1937 e remata en novembro de 1939, cando estaba controlado por prisións. O monumental edificio está abandonado e en ruínas.\nE algún outro, non confirmado…\nNo libro, Os Campos de Concentración de Franco, o autor, inclúe información sobre algúns campos cuxa existencia non puido certificar por completo, pero sobre os que si existen referencias orais ou documentais. Tres deles son galegos\nA Coruña. Na documentación oficial aparecen citados en 1939 dous campos de concentración de nova creación na cidade da Coruña, que meses despois non figuran nos rexistros, aínda que si se menciona o traslado de presos a un campo da cidade. Tamén se cita en ocasións a Praza de Touros como “campo proposto”.\nNo campo de concentración de Camposancos celebráronse consellos de guerra, sábese que o 4 de xuño de 1938 celebráronse tres, nos que foron xulgados 20 homes en cada un deles, ditando un total de 28 sentenzas de morte das que 21 foron executadas.\nHai moitas testemuñas do medo que pasaron os presos, porque sabían que a garda civil pasaba pola noite, sacábaos, a calquera, pegaban catro tiros e tirábanos no cemiterio. Cando os sacaban durante o día era para cambiar de cárcere, se era de noite era para pegar catro disparos, dinos Carlos Iglesias.\nOs veciños das localidades próximas aos campamentos non eran alleos ao que estaba a suceder, os veciños de Rianxo, o son que máis os inquietaba era o dos camións que pasaban pola cidade pola noite, cargados de presos e dirixíndose cara a un destino incerto. Así o contou Berlamina Ordoñez, que tiña ao seu marido no interior do campo. Comentárono entre os cidadáns “pola noite non pasearon a ninguén, eu non oín nada. Pola noite si, dicía outro.” Estaban asustados e sobresaltados e con moito medo.\nEstaban baixo ameaza permanente de morte, o único xeito que levaba á liberdade, ou polo menos á supervivencia, era obter un papel que identificase ao prisioneiro como “apoio” ao Movemento, o obxectivo era buscar avais para que os sacaran de alí; políticos, sacerdotes, xente de dereitas … Garda Civil … Algúns conseguírono pero moi poucos foron apoiados, non tiñan xente que os apoiase. “Ás veces, as garantías chegaban despois de que o prisioneiro morrera”, segundo contaba o sancristán de Santa María de Oia, os rostros dos pais cando preguntaron polo seu fillo e obtiveron a resposta de que estaba morto, que chegaran demasiado tarde cos avais, non o esquecerá.\nAs condicións eran infrahumanas, fame, sede, isto causaba enfermidades, desnutrición, deshidratación, e moitos morrían . As relacións entre os presos, as necesidades, estaban marcadas polo egoísmo pero non sempre foi así, en moitos campos prevaleceu a solidariedade.\nSe houbo un campo de concentración franquista creado para cubrir as necesidades de traballo escravo, foi o aeródromo de Lavacolla en Santiago de Compostela no primeiro trimestre de 1939. A pesar de que o campo de Lavacolla pechouse en novembro de 1939, uns meses despois instaláronse no centro varios batallóns de traballadores. En xuño de 1935 abriuse un campo de aviación no lugar. O traballo espertou tanto interese que se solicitou ás autoridades franquistas a creación dunha academia de aviación. Santiago podería converterse no aeroporto galego, pero para iso era fundamental ampliar a capacidade das instalacións. Franco viu nos presos republicanos derrotados na Guerra Civil a solución aos futuros aeroportos galegos. Desde 1940, varios batallóns traballaron nas instalacións co obxectivo de converter Lavacolla nun aeroporto transoceánico\nHai moitos testemuños sobre o maltrato, a tortura, o medo e como algúns gardas que deixaron a súa pegada nos presos.\nNa Pobra do Caramiñal, M H, Que traballou para a empresa que subministraba electricidade ao campo de concentración, describe así: O sarxento que nos guiaba daban unhas patadas aos enfermos que estaban no chan.\nRaro é o prisioneiro que non fala en primeira persoa de torturas ou golpes; segundo informou Santos Vidal, un preso en Camposancos, cando recibiu unha monumental malleira por capricho “Golpéanche co que pillaran, cun pau….” Houbo gardas que deixaron a súa pegada, fixéronse famosos pola súa extrema crueldade, en Padrón tremeron cando souberon do Rabioso e do Manco, como deixou claro Marcos Agrasar, o veciño de Padrón, “ por calquera motivo nos golpeaban, cando saímos ao patio, os que estaban na porta, descargaban toda a súa furia contra nós”. Tamén houbo gardiáns franquistas que deixaron un bo recordo entre os cativos, como nos conta Enrique Llera. LLera foi enviado ao campo de concentración de Rianxo, onde coñeceu a un cabo que arriscou a vida para axudar a un preso que “os piollos estaban coméndoo “. Despois de curalo e lavar a súa roupa .\nChegada ao campo. En Rianxo por exemplo, as autoridades franquistas intentaron evitar que os habitantes contemplasen a chegada dos presos. Os traslados fixéronse pola noite, pero os veciños sabíano xa que había un apagón de luz na zona por onde pasaron os cativos, os presos, e o ruído das botas quedou gravado na memoria de moitos nenos.\nHai testemuños sobre relixiosos que acabaron sendo verdugos de palabras ou feitos, que se repite en toda a xeografía. Na escollera de Ferrol, os prisioneiros viron con horror como os sacerdotes que atendían aos que ían ser fusilados se enfurecían con eles se se negaban a aceptar a comuñón antes de ir ao paredón.\nEn San Simón os prisioneiros dicían do padre Nieto: Vén a insultarnos, é un tolo, Antonio Duran detalla o que dixo o relixioso “Anxeliños de Deus, fillos da Pasionaria Debemos queimarvos a todos como se queimaron aos xudeus …”\nTamén hai que dicir que na Pobra e Rianxo os prisioneiros recibían comida dos párrocos. Para mantemento do campo foron feitos en moitos casos pagos por parte dos concellos, pero non se rexistraron estes pagos aínda así en moitos arquivos locais, en Rianxo, conservaron como os veciños pagaban boa parte da comida, material de ferraxería, o cal para calear o edificio …\nPracticamente non había letrinas, Casimiro Jabonero descríbeo en Lavacolla / 1939) :\n“Para aliviarnos, prepararon unha cuneta no recuncho do campo que está a ser evacuado, somos 2000 homes e poucos días despois, o cheiro é imposible”\nEn Santa María de Oya dixeron, como lembra Francisco Miñarro:\n“se ías ao baño — non había baño era unha cuneta e, cando estabas alí, viña un soldado, dábate unha patada e botábache a cuneta con toda a merda “\nCentos de miles de homes e mulleres en España permaneceron presos nas localidades nas que residían. Despois da vitoria dos rebeldes, como sucedeu en todos e cada un dos campos de concentración, elimináronse os vestixios do seu pasado. É importante que se saiba, xa que só se sabe o que quería o réxime franquista, e queda moito que estudar, coñecer e transmitir. Os mozos teñen que coñecer o seu pasado. A historia é hoxe, onte e mañá. Para que non se repita, e este é un resumo moi pequeno, non podemos esquecer o que ocorreu. Todos temos dereito a saber, e tamén que se faga xustiza coas vítimas do ditador Franco.\nAs casas de madeira en Pontevedra


Repetimos! – Impresión 3D\nImos ver como cando xa temos un sólido feito, podemos repetilo varias veces.\nA ferramenta <<Linear pattern>>\nEsta opción é similar á de 2D, só que neste caso se multiplican sólidos en direccións elixidas e a un paso dado.\nNo caso do «Linear pattern» teremos que elixir unha dirección (dada cunha aresta da peza ou cunha recta), o número de elementos ou sólidos que queremos que se repitan, que elemento ou sólido ten que repetirse e o paso entre estes sólidos.\nNo caso do «Circular pattern» teremos que elixir un centro de rotación, un eixe (que será unha recta ou unha aresta), o número de entidades que queremos obter e o valor angular do desprazamento.\nAbre a peza da actividade anterior.\nImos facer unha matriz de 3×2, é dicir, imos a crear 6 pezas iguais.\nSelecciona a peza (part1 no menú lateral esquerdo) e fai clic na ferramenta <<Linear pattern>>\nFíxate que agora temos 6 sólidos no menú lateral esquerdo (Part1, Part2, …) Agora a cada sólido pódeselle modificar o que queiramos, xa que son independentes.\nSerás capaz de poñer un texto distinto en cada sólido?


A acometida pode ser aérea, subterránea ou mixta, pero sempre ha de estar protexida e cumprir unhas normas de seguridade\nPor azucena 16 de Xaneiro de 2009\nComo podemos saber se o edificio no que vivimos respecta as normas de seguridade eléctrica? Como ter a certeza de que cumpre a normativa e redúcese, por tanto, o risco de accidentes eléctricos? Moi sinxelo. Unha ollada á fachada e arredores pode aclarar dúbidas. Hai unha serie de requisitos que todo inmoble debe cumprir.\nA acometida é a parte da rede de distribución eléctrica que alimenta a caixa xeral de protección (CGP), isto é, o elemento crave para que a electricidade chegue aos fogares. Ademais de aprender a reparar ou modificar a instalación, hai que coñecer o seu funcionamento para detectar posibles fallos ou confirmar que cumpre as normas de seguridade. Hai varios tipos de acometidas segundo o trazado, o sistema de instalación e as características da rede. Poden ser aéreas (sobre a fachada), subterráneas (tensadas sobre poste, con entrada e saída, en derivación) ou mixtas (aerosubterráneas).\nCables na fachada\nAs acometidas sobre fachada requiren sempre un estudo previo para confirmar que o exterior do edificio véxase afectado o menos posible polo percorrido dos condutores. Estes han de quedar suficientemente “protexidos e resgardados” para que non resulten danados, pero deben conseguir á vez a protección do inmoble.\nOs cables instálanse distanciados da parede, aínda que se fixan a ela en condutos pechados ou canles con tapa desmontable\nNeste tipo de acometidas, os cables instálanse distanciados da parede, aínda que se fixan a ela, preferentemente, en condutos pechados ou canles con tapa desmontable. É importante que estean illados e que os tramos a menos de dous metros e medio do chan protéxanse con materiais ríxidos resistentes ao impacto, as temperaturas extremas, a penetración de obxectos sólidos, a corrosión, a propagación da chama e o almacenamento de auga.\nPola súa banda, a acometida tensada sobre postes esixe tamén que os cables estean illados. Estes poden instalarse suspendidos dun cable fiador, independente e debidamente tensado, ou mediante un condutor neutro. Neste caso, a fixación conséguese grazas a soportes de suspensión ou amarre. Hai que calcular a altura á que se colocan, a proximidade doutras redes, así como os cruzamientos e paralelismos. Cando os cables crucen vías públicas ou zonas de posible circulación rodada, a altura mínima non será nunca inferior a seis metros.\nNa acometida subterránea, hai que ter en conta as separacións nas cruces e paralelismos con outras canalizacións de auga, gas, telecomunicación ou condutores de enerxía eléctrica. Por último, as redes aerosubterráneas deben coidar especialmente as medidas de protección: no paso de acometidas subterráneas a aéreas, o cable debe protexerse ata unha altura mínima de 2,5 metros por encima do nivel do chan.\nEn xeral, as acometidas realízanse seguindo os trazados máis curtos. Para iso, recórrese a dispositivos adecuados de conexión e íllase convenientemente toda a rede ata os elementos de conexión da caixa xeral de protección. A acometida sempre discorre por terreos de dominio público, excepto cando se autorice o contrario, e evítase a súa instalación en patios interiores, garaxes ou xardíns privados.\nO habitual é que cada edificio teña unha única acometida, aínda que se poden realizar instalacións independentes para subministracións complementarias establecidos no Regulamento Electrotécnico para Baixa Tensión ou aqueles que, polas súas características especiais, así o aconsellen.\nPintura ao silicato para fachadas


O Samsung Gear S2 á venda o venres 23 – Mallando no Android\nXa non queda nada. Este venres 23 de Outono póñense á venda tanto nas tendas físicas como en liña os novos reloxos intelixentes de Samsung. Referímonos ao Samsung Gear S2 e á súa versión Classic, cuxos prezos de venda recomendados fican nos 349 e 379 euros, respectivamente.\nOnte tivemos ocasión de realizar un primeiro achegamento a estes dous novos trebellos, de idéntico funcionamento, que destacan – coas súas diferenzas – por ter un deseño que racha coa liña dos wearables previos da compañía surcoreana e apostan por un deseño circular e o minimalismo.\nArredor da esfera temos un bisel xiratorio, un elemento que xunto aos botóns ‘Inicio’ e ‘Atrás’ permite xestionar axilmente as aplicacións e as notificacións que nos cheguen ao reloxo desde o teléfono.\nO Gear S2 (nas fotos, con correa branca) ten apenas 11,4 mm de grosor e integra unha pantalla circular de 1,2 polgadas, cuxa resolución é de 360 x 360 píxeles (302 ppp). Do seu hardware destacan os 4 GB de memoria interna que nos poden servir para almacenar a nosa música (ollo, tamén poderemos controlar a que teñamos no móbil co reloxo) ou a presenza do NFC, co que poderemos realizar pagamentos móbiles a través de sistemas como Samsung Pay, recentemente anunciado e que en breve estará dispoñíbel no noso país.\nVén preparado para resistir somerxementos leves na auga. Isto quere dicir que poderemos ducharnos con el ou facer deporte sen medo a que a suór poida estragar o trebello, pero non debemos empregalo para nadar na piscina (e moito menos no mar, pola corrosión). O sistema de carga de batería é sen fíos, por inducción magnética, a través dunha base que se conecta por microUSB á toma de corrente.\nSobre a batería, Samsung promete unha autonomía duns dous días de carga. Isto é posíbel en parte grazas ao uso dunha pantalla AMOLED, cuxo consumo nos píxeles en negro é hiperreducido. Ademais implementaron un sistema de aforro de enerxía, semellante ao que inclúen os últimos teléfonos da compañía, que permite aumentar as horas de vida se imos xustos de enerxía.\nComo diciamos ao comezo, o Gear S2 está dispoñíbel en dous acabados. O ‘estándar’ podémolo mercar con corpo gris escuro e correa gris escura ou corpo prateado e correa branca. Por outra banda existe a versión Classic, cun deseño menos futurista e máis semellante aos reloxos tradicionais, que está dispoñíbel co corpo negro e a correa en coiro.\nO sistema operativo que emprega é Tizen, e dispomos dunha ampla serie de aplicacións específicas para este reloxo na tenda de Samsung. Así mesmo, as opcións de personalización destes trebellos son moi elevadas, pois ademais de podermos mudar as esferas por software poderemos intercambiar as correas facilmente para adaptalas aos nosos gustos ou necesidades, sobre todo na versión Classic, que emprega correas estándar.\nOs Gear S2 son o resultado de ter escoitado as demandas das usuarias en canto a gustos e necesidades, algo que tamén se reflexa na liberación da obriga de dispór dun terminal Samsung para os empregar, pasando a ser compatíbeis con todos os Android. Supoñen tamén unha mostra máis da madurez que atravesa Samsung en todos os seus produtos, sobre todo logo dos Galaxy S6 e a nova saga Galaxy A.\nEn breve teremos unha completa review sobre estes reloxos no blog. Mentres tanto, que vos parecen?\nAqueles que nos seguides dende hai máis tempo lembraredes como …


Temas: FONDOS EUROPEOS SANTIAGO DE COMPOSTELA EIXO ATLáNTICO ALTA VELOCIDADE VIGO XUNTA LISBOA LUGO GALICIA FERROL TERRITORIO BUGALLO DATOS TEMPO GRECIA TRANSPORTE EUROPA FOMENTO EMPREGO\nPor Galicia Confidencial | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 06/07/2021 | Actualizada ás 14:23\nO Eixo Atlántico do Norte Peninsular aposta polas liñas Vigo-Monforte-Ourense e Lugo-Ourense para a modernización da rede ferroviaria galega, consolidar o eixo atántico ferroviario e defender a posición xeográfica e xeomarítima de Galicia. Así o recolle nun informe sobre o Mapa Ferroviario de Galicia presentado esta mañá do 6 de xullo.\nO presuposto para as actuacións propostas sería de 3.000 millóns de euros en 10 anos, dos cales o 50% proviría de fondos europeos, sen contar IVA nin o custo de expropiacións. Traduciríase en 150 millóns anuais por parte do estado, "unha cifra máis que asumible e necesaria, pois aínda que somos a periferia de Europa, non podemos quedar illados", apuntou a vicepresidenta do Eixo Atlántico, Lara Méndez.\nTrátase dun informe elaborado polo profesor da Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Miguel Rodrígez Bugarín, a quen o alcalde de Santiago de Compostela, Sánchez Bugallo, calificou como o "principal profesor en materia ferroviaria de Galicia".\nPRIORIZAR AS MERCADORÍAS\nEntre as diferentes propostas para todo o territorio galego, o Mapa Ferroviario de Galicia aposta pola consolidación da liña Vigo-Ourense-Monforte, eixo principal para a comunicación coa Meseta e Europa. Bugallo destacou a mellora da liña Lugo-Ourense en canto á súa electrificación para adaptala á alta velocidade e á que se destinarán 891 millóns de euros, e a saída Sur de Vigo cara Lisboa, cun presuposto estimado de 404 millóns de euros.\nO Mapa Ferroviario Galego pon o seu foco de acción no transporte de mercadorías e busca a dinamización económica a través do emprego. O secretario xeral do Eixo Atlántico, Xoán Vázquez Mao, considerou este documento como a alternativa "máis viable, sensata e pragmática non só para os desplazamentos de longa distancia, senón tamén para os desplazamentos medios".\nPola súa banda, o secretario xeral do Consello Económico e social de Galicia, Manuel Martínez Varela sinalou que só o 4,9% do transporte de mercadorías se realiza por ferrocarril en España, un dos datos máis baixos de Europa, superado só por Chire, Malta e Grecia. "O ferrocarril é un transporte que en España non é utilizado e iso é máis grave na zona Atlántica", sinalou Martínez Varela, ao mesmo tempo que recordou que as políticas europeas apostan por este tipo de transporte por ser máis sostible.\nCon respecto á alternativa para os viaxeiros, o plan céntrase na mellora da comunicación en alta velocidade coa Meseta, "a través da cal virá a conexión co resto de puntos de España", como indicou Martínez Varela. Tamén sinalou a velocidade alta entre Ferrol e Lisboa, un eixe que dispón dunha parada "impresinsible" cada 60 quilómetros.\nO documento será presentado ao Presidente da Xunta e aos Conselleiro de Fomento, así como aos homólogos portugueses e diferentes asociación veciñais.\nNa presentación do documento estiveron presentes a vicepresedenta do Eixo Atlántico e alcaldesa de Lugo, Lara Méndez, o secretario xeral do Eixo Atlántico, Xoan Vázquez Mao, o alcalde de Santiago, Xosé Antonio Sánchez Bugallo, e o director do Consello Económico e Social de Galicia, Agustín Fernández.


China Máquina de máscara de vendaxe Fábrica de fabricantes e fabricantes | Sanying\nCada enlace do equipo está equipado cun dispositivo de detección indutiva. Se hai un fallo no proceso de operación, o sensor detectará, alarmará e parará automaticamente a máquina. Ao mesmo tempo, a ligazón de fallos amosarase na pantalla de visualización do control do equipo, o que mellora moito a eficiencia de produción.\nA máquina de máscara tipo vendaxe adopta o método de soldadura por ultrasóns e establécese un dispositivo de transporte na plataforma da máquina. Os produtos semi-acabados de máscara importanse desde o dispositivo de transporte e, a continuación, córtase a venda despois de ser presionada pola roda de flores de ultrasóns para producir os produtos acabados. Só se precisa unha persoa para poñer as máscaras semi-acabadas na cinta transportadora da máquina e o resto do traballo de seguimento complétase automaticamente.\nAlimentación de traballo 220 V\nPotencia do equipo 3000W\nEficiencia de traballo 25-30 comprimidos / min\nTamaño da máquina 1920 (L) x 900 (W) x 1200 (H) mm\n1. O cadro está feito de aliaxe de aluminio e aceiro inoxidable, lixeiro e fermoso sen ferruxe.\n2. O reconto automático pode controlar eficazmente a eficiencia e o progreso da produción.\n3. Control de conversión de frecuencia, que pode axustar a velocidade de funcionamento do equipo segundo as necesidades reais.\n4. A alimentación do barril, un posicionamento máis preciso, pode controlar o ancho das materias primas ao mínimo e aforrar custos.\n5. A lonxitude e o tamaño dos produtos acabados deben controlarse de xeito uniforme, cunha desviación de ± 1 mm, que poida controlar efectivamente a lonxitude dos produtos acabados.\n6. O equipo está altamente automatizado e require poucos requisitos para os operadores, polo que só é necesario liberar materiais e clasificar os produtos acabados.\n7. Rendemento estable e operación conveniente.\n8. A roda de soldadura por ultrasóns automática está feita de aceiro importado de alta calidade, cunha longa vida útil e resistencia ao desgaste.\nAnterior: Protección ambiental da tarxeta de humidade de 6 puntos personalizada polo fabricante da tarxeta indicadora de humidade\nSeguinte: Tipo de vaso, máquina de máscara semiautomática tipo vaso, máquina de máscara semiautomática tipo vaso\nMáquina Máscara One Drag One, Pano burbulla antiestático, Bolsa de burbullas de envases, Pano de burbulla vermella, Fabricante de máscaras, Máscara facial,


Os portugueses elixen as súas 15 praias galegas favoritas. Concordas cos seus...\nMalia que a cidadanía do outro lado da 'raia' acostuma elixir os baños en Vigo, medios de viaxes fanlles recomendacións para animarse a coñecer o país máis polo miúdo. Queres saber se consideras os mesmos espazos os mellores da Galiza? Aquí tes as propostas.\nSolpor na praia das Catedrais. (Foto: Turismo de Ribadeo)\nS.D. 23:55 do 28 de xullo de 2021\nAs e os portugueses son habituais das praias do sur da Galiza, especialmente das de Vigo, como xa reivindicaron a banda galega Os Vacalouras e o coñecido artista portugués Quin Barreiros hai uns días. Pero iso non significa que non gocen doutros espazos naturais para tomar o sol e bañarse en augas ben frescas no país.\nNun contexto no que as e os galegos fan máis turismo en Portugal é lóxico pensar que os veciños do outro lado da raia poderían facer o propio pero achegándose até Galiza.\nSe queren cambiar de aires teñen amplas recomendacións publicadas sobre os puntos que hai que visitar. Sen ir máis lonxe, existe unha listaxe coas 15 mellores praias deste lado do río Miño a ollos das expertas e expertos portugueses en turismo. Continúa a ler e contámosche cales son as que non se podería perder unha cidadá portuguesa?\nNeste caso confían nas publicacións de The Guardian, que en 2006 a recomendaron como a máis fermosa do mundo. Neste caso trátase dun espazo que forma parte das Illas Cíes e para atraer á poboación lusa fálase das súas augas cristalinas e da area fina na que poder estar ao sol.\nPraia de Muxieiro e Praia da Areíña\nComparten arquipélago coa de Rodas pero son máis pequenas e fornecen, din as expertas, maior tranquilidade.\nUn lugar onde descansar con augas calmas e as localidades de Sanxenxo e Portonovo perto a través dunha pasarela de madeira.\nNovamente vólvese apostar en ficar en Sanxenxo, pois xa se sabe que para a xente da rexión de Porto e Norte é un dos destinos favoritos. Como praia urbana que é, fornece a posibilidade de acudir a unha terraza ou de compras sen coller o coche.\nDela din que é case salvaxe e moi tranquila. Aliás, este lugar do concello de Sanxenxo ofrece unhas bonitas vistas da ría de Pontevedra.\nA illa olívica do mesmo nome é privada, mais está permitido o acceso á praia, que é pública. Iso si, haberá que chegar camiñando.\nNovamente recomendase ir ás Cíes. Porén, neste caso para acudir a illa sur é preciso contar cun barco privado e unha autorización de acceso. No caso de ter esa dispoñibilidade de transporte, poderá accederse a unha enseada de 300 metros con augas turquesa.\nAdvírtese de que é unha zona próxima á Lanzada con ondas máis ben fortes. Tamén destacan as dunas para ter unha maior relaxación.\nNunha ruta especialmente centrada nas Rías Baixas, o que permite ir e regresar á casa no día a moito do público obxectivo, aconséllase esta localización para xornadas en familia ou grupo, pois conta con espazo para comer ao aire libre.\nTamén é aconsellábel para as e os fanáticos de deportes coma o surf e o bodyboard.\nAs e os portugueses son bos coñecedores das propostas de baño do concello de Sanxenxo, pero por se aínda non as percorreron todas tamén se lles propón como unha das mellores praias da Galiza a de Magor, azoutada polo vento pero con mar calmo e unha vista privilexiada das Ons.\nPraia de Fontaíña\nDin desta praia de Vigo que é o “um dos segredos mais bem guardados” dos veciños, que prefiren reservar este lugar con menos brisa e moita limpeza para eles.\nPara as e os que poñan o GPS ao vir ao país, é unha boa opción de carácter familiar e accesíbel para persoas con certas diversidades funcionais.\nUn espazo natural semi-urbano escondido entre as dunas e a vexetación. Malia o seu nome, a area é “branca e fina”.\nNeste caso, as recomendacións lusas de localidades para bañarse no norte da península saen da zona de confort que fornecen as Rías Baixas. Malia ter que reservar quenda e soportar largas colas algunhas veces, invitan a visitala.\n“A praia das Catedrais está para a Galiza como a fotogénica praia de Benagil está para o Algarve”, sinalan.\nEste punto da xeografía galega situado en Valdoviño é de sobras coñecido polas persoas amantes do surf e, en consecuencia, a visita non é tanto para familias como para persoas que queiran pasar o tempo de lecer sobre as ondas.\n“A pequena localidade de Carnota não é um destino óbvio para quem visita a Galiza”, din expertas en viaxes de Portugal- No entanto, a súa extensión e a beleza da zona merecen a pena o paseo.\nConcordas? Crees que a selección de recomendacións para a veciñanza lusa é a axeitada? Engadirías algunha praia máis ou quitarías algunha daquelas polas que apostan en Portugal? É preciso apostar máis nas Rías Altas?\ngaliza portugal verán praias turismo


Embaixada eTwinning Galicia: Junho 2017\neTwinning no IES Álvaro Cunqueiro de Vigo\npor Patricia Conde Pardo\nNo curso 2016-2017, dentro do Plan de Formación en Centros do IES Álvaro Cunqueiro celebráronse unhas xornadas eTwinning nas que participaron profesores de distintas disciplinas tales como bioloxía, inglés, música e lingua española.\nTiven o privilexio de impartir a formación en eTwinning en dito centro a un grupo de profesores moi entusiastas e participativos.\nA coordinación do seminario correu a cargo de Begoña Davila Rodríguez, profesora titular do IES Álvaro Cunqueiro, e contou coa aprobación e supervisión de Concepción Pazos Oya desde o CFR de Vigo.\nPara a maioría do profesorado participante era o primeiro contacto con eTwinning pero todos amosaron grande interese polas posibilidades ofrecidas pola plataforma.\nA formación tivo lugar no centro nas datas 25 de xaneiro, 8 de febrero e 8 de marzo de 2017 e despóis da última sesión o profesorado deseñou unha proposta de proxecto multidisciplinar sobre a “Celebración da Primavera” que finalmente desenvolveron con éxito xunto cun socio en Italia. Podedes visitar o seu TwinSpace: https://twinspace.etwinning.net/40624\nA sua andaina en eTwinning non puido empezar con mellor pé. Só cabe desexarlles moitos éxitos máis.\nPublicada por Embaixada eTwinning Galicia à(s) 13:15\neTwinning no CFR de Ferrol\nO martes 30 de maio tivo lugar no Centro de Formación e Recursos de Ferrol unha sesión de tres horas de formación sobre eTwinning.\nO CFR de Ferrol está a desenvolver a Asociación escolar KA2 Raising achievement together a vision for European schools que van traballar tamén na plataforma eTwinning.\nDirectores e profesores de centros de ensino de Ferrol xuntamente cos asesores do CFR, o representante de eTwinning en Galicia Ángel Sebastián e unha das embaixadoras na comunidade fixeron un repaso das oportunidades que eTwinning ofrece para o traballo en proxectos Erasmus+.\nPublicada por Embaixada eTwinning Galicia à(s) 20:20


Temas: MANIFESTACIóN EDUCACIóN UNIVERSIDADE DE SANTIAGO ESTUDANTE XUNTA OBRA PROTESTA FARMACIA CARREIRA\nUnhas obras de reparación provocaron o traslado do alumnado a outros centros da USC. Se ben esta situación se ía manter durante un só curso, o conflito perdura case tres anos despois. Estudantes e profesores concentraranse este xoves 28 de febreiro ás portas do edificio para reclamar unha solución\nPor Galicia Confidencial | Santiago de Compostela | 25/02/2019 | Actualizada ás 20:45\nO alumnado de Farmacia leva preto de tres anos esparexido por outros centros da USC. O que no seu momento se anunciou como un paro lectivo nese edificio por obras de mellora "durante un ano", rematou por prolongarse e por converterse nun conflito real para estudantes e profesores. É por iso polo que os alumnos deste grao universitario convocan unha concentración para este xoves 28 en sinal de protesta pola falta de solucións.\nFacultade de Farmacia da USC | Fonte: USC\nA noticia de que a facultade ía pechar temporalmente e de que os estudantes ían ser trasladados comezou "como un rumor", lembra Marta Alén, alumna de 4º curso. Segundo conta, íanse sucedendo os comentarios que apuntaban a eses cambios, sen que houbese un comunicado oficial que o confirmase. Finalmente houbo un aviso mediante unha plataforma virtual, pero os estudantes quéixanse de que en ningún caso estiveron ben informados do que pasaba verdadeiramente.\n"Fómonos enterando grazas ás reunións que se celebraban na facultade e ás que acudían os representantes dos alumnos", explica Marta. Grazas á información que puideron ir recabando nesas xuntanzas e ao diálogo que consideran avivado co cambio de goberno da USC, a día de hoxe cónstalles que as complicacións que se atoparon na infraestrutura son dúas, principalmente.\nPor unha banda, o que motivou as obras iniciais foi unha problemática nos cimentos do edificio, algo ao que agardaban ter que dedicarlle un ano como máximo. Aínda que iso xa está solucionado, segundo ten informado o Decanato, no transcurso desas reformas descubriuse que a facultade se vía afectada por un problema de contaminación do solo.\n"Algúns profes negáronse a seguir traballando alí" e alegaron, por exemplo, afeccións cutáneas derivadas das condicións de "inhabitabilidade" do lugar, tal como explica Marta Alén. De feito, os laboratorios da zona máis exposta ao problema deixaron de usarse. No canto diso agora empréganse os vellos laboratorios, máis afastados desa área, pero "máis antigos e menos preparados". Son as únicas instalacións do edificio que seguen utilizando os alumnos. O resto das clases sonlles impartidas noutras facultades, como Dereito, Ciencias Políticas ou Psicoloxía.\nA de Marta é, pois, a última xeración que fixo vida académica normal na súa Facultade. Para os alumnos que ingresaron na carreira con posterioridade, "esta é a única situación que coñecen": "Non saben o que é ter unha facultade propia, nunca estudaron alí, non saben como é o edificio", sinala. Ademais, a falta dun lugar común provoca que se "perda o contacto" e a relación entre alumnos de distintos cursos.\nMarta Alén, en representación dos alumnos, critica que durante todo este período de tempo, as explicacións que se lles remitiron aos estudantes brillaron pola súa ausencia. "É unha falta de respecto que teñamos que ir pedindo información por contagotas", lamenta. Con todo, recoñece que a conversa flúe mellor co cambio no equipo de goberno da Universidade. Mostra diso é a reunión que teñen fixada para mañá, martes 26 de febreiro, co decano e co xerente da obra. Nela abordarán a traxectoria da reforma e tentarán saber realmente "que é verdade e que é mentira".\nAseguran que "o problema é que falta diñeiro" para retomar as obras, actualmente paralizadas. Fan un chamamento á Xunta para que se percate do conflito existente e para que dea unha resposta activa. Lembran que a súa é unha das poucas facultades de Farmacia do norte de España e, como tal, recibe alumnos de distintas comunidades autónomas. "Queremos que se nos teña en conta", sosteñen.\nPrecisamente para facerse oír, teñen prevista unha concentración ás portas do centro universitario para o vindeiro xoves 28, ás 12.00 horas. Convidan a participar a profesores e alumnado, non só desa carreira, senón de toda a USC. "A quen máis nos afecta é a nós, pero tamén lles estamos quitando recursos e servizos ás outras facultades", que acaban tendo problemas de horarios debido ás modificacións que se realizaron para integrar as materias de Farmacia nesoutras aulas.


As mulleres impulsaron o 66 por cento dos proxectos no segundo coworking de Barro\nM.A.C. 30 octubre 2018 15:20 h.\nCarmela Silva coworking Barro polígono Barro-Meis Xosé Manuel Fernández Abraldes\nActo de clausura do segundo coworking, celebrado este luns no polígono empresarial de Barro. GONZALO GARCÍA\nAs presidentas da Deputación e da EOI, así como o alcalde da localidade, poñen en valor o talento emprendedor da provincia\nA presidenta da Deputación, Carmela Silva, xunto ao alcalde de Barro, Xosé Manuel Fernández Abraldes, e a directora xeral da Escola de Organización Industrial (EOI), Nieves Olivera, clausuraron este luns a segunda edición do coworking de Barro, na que participaron 17 proxectos emprendedores.\nSilva destacou que "das iniciativas que se puxeron en marcha, once foron lideradas por mulleres, o que pon de manifesto que estamos decididas a ocupar o espazo que nos corresponde", dixo.\nA mandataria engadiu que "esta provincia ten moito talento e, polo tanto, moito futuro", e aseguroulle aos participantes no coworking que están "a facer moi ben as cousas". Neste eido, enxalzou o papel das persoas emprendedoras e a súa aposta por lanzar iniciativas empresariais e pola formación continua. "Neste mundo do século XXI, onde as tecnoloxías e a innovación cambian diariamente, debemos formarnos, traballar de forma colaborativa e sumar sinerxías para poder evolucionar, e vós tédelo acadado durante estes meses de traballo", subliñou. Ademais, Silva tamén fixo fincapé na necesidade de promover a cultura emprendedora a través das administracións.\nPola súa banda, o alcalde de Barro amosou o seu orgullo de "ter no noso Concello este espazo de formación, con tantas iniciativas que estiveron aquí madurando". Fernández Abraldes incidiu no papel das instuticións públicas, para as que ten que ser unha "obriga apoiar iniciativas coma estas, lideradas por persoas valentes que están a crear riqueza e a impulsar ideas innovadoras, que son as que fan mover o mundo".\nEOI. A directora da EOI amosou a súa satisfacción por ser o "meu primeiro Demoday desde que estou no cargo da dirección da Escola". Desde este punto de vista, Olivera puxo en valor o traballo que desenvolve a EOI para impulsar unha industria conectada, empoderar ás mulleres e apostar pola transformación dixital e a economía circular. "E vós levades desde maio traballando nestes aspectos e ademais dando resposta ás demandas do territorio, centrándovos na formación, o turismo, as TIC e a fotografía", asegurou referíndose aos proxectos que participaron no coworking froito da colaboración entre a Deputación e a EOI, que lles ofreceu aos emprendedores non só un espazo gratuíto no viveiro de Barro, senón tamén acompañamento individualizado e accións formativas.\nPrecisamente, a xornada Demoday. Compartindo talento emprendedor tivo como obxectivo principal dalos a coñecer. No grupo houbo iniciativas relacionadas coa psicoloxía, a publicidade online, a arqueoloxía, a nutrición, o turismo, as telecomunicacións, a hostalería, a tecnoloxía dixital ou a fotografía e os seus impulsores foron Cristina Angulo, David López, Estrella Moreira, Filipa Marques, Inés Fernández, Isabel García, Iván Rodríguez, Jorge Rodríguez, Miguel Padín e José Antonio Touriño, Omar Río, Noelia Quintana, Sabela Muñiz, Ana Belén Prado, Ana María Pesqueira, Belén Romero e Carmela Pereira.\nO coworking de Barro conta cun orzamento de 800.000 euros para accións de apoio e impulso ao emprendemento.\nAs mulleres impulsaron o 66 por cento dos proxectos no segundo...