04 сакавік 2019, 08:02\nІна Русак разам з мужам жыве на ўскрайку Нясьвіжа. Нарадзілася побач — у вёсцы Слаўкава. Гэта за тры кілямэтры на ўсход ад былой рэзыдэнцыі Радзівілаў. Бацька Іны і цяпер жыве ў Слаўкаве. Ён інвалід і патрабуе догляду. Старэйшы брат таксама мае вялікія праблемы са здароўем. Ён цяпер жыве ў Менску, і зь Інай яны бачацца нячаста. Быў яшчэ сярэдні брат — Сяргей. Але ў ноч з 29 на 30 лістапада 48-гадовага Сяргея Абрамовіча знайшлі мёртвым у міліцэйскай машыне. Тры апошнія месяцы Іна спрабуе даведацца, чаму і як памёр яе брат, але пакуль безвынікова.\nАдзіны фотаздымак брата, які застаўся ў Іны\n«Мне больш за ўсіх трэба»\nПра сьмерць жыхара Нясьвіскага раёну ў міліцэйскім аўтамабілі журналісты даведаліся ў сярэдзіне сьнежня — праз два тыдні пасьля здарэньня. На Іну выйшлі амаль адразу. Некалькі дзён запар званілі і прыяжджалі рэпарцёры розных СМІ. Але праз тыдзень усё суцішылася. Цяпер выцягваць камэнтары са сьледчых яна мусіць сама.\n«Званю ім, сама званю. Мне ж больш за ўсіх трэба. Яны самі мне ня звоняць, — расказвае сястра нябожчыка. — Вось сёньня акурат канец месяца, то я вырашыла зноў пазваніць. Яны сказалі, што ў канцы месяца нешта будзе вядома новае. Справу ж забралі ў Менск, новага сьледчага прызначылі. Сказаў мне, што будуць новыя экспэртызы. Першая — псыхоляга-псыхіятрычная па брату, пасьмяротная. А другая — экспэртыза почырку ўчастковага, які яго затрымліваў».\nНавошта ўсё гэта трэба, жанчыне не тлумачаць. Кажуць толькі, што сьледзтву, каб дадаткова ва ўсім разабрацца, трэба яшчэ 35 дзён. І раней за пачатак красавіка супрацоўнікаў СК па гэтай справе можна не турбаваць.\n«У моргу сказалі, што ўсё зробяць самі»\nНепаразуменьні паміж сястрой Сяргея Абрамовіча ды нясьвіскімі праваахоўнікамі ўзьніклі ўжо на наступны пасьля яго сьмерці дзень. Спачатку ў моргу адмовіліся выдаваць дакумэнты, каб аформіць даведку аб сьмерці. Потым увогуле папрасілі пакінуць пашпарт і ісьці дадому. У выніку пасьведчаньне аб сьмерці брата Іна Русак афармляла з даведкай, дзе было пазначана: «Прычына сьмерці высьвятляецца».\n«Каб быў суіцыд, то напісалі б — мэханічная асьфіксія. Яны, відаць, не здагадваліся, што я копію зраблю, — кажа Іна. — А так у выніку мне і пасьведчаньне пра сьмерць выдалі, дзе няма прычыны. „Прычына сьмерці высьвятляецца“, код Р99. Так пазначылі. У ніводным дакумэнце няма ні слова пра суіцыд. А больш у мяне і няма нічога па сёньняшні дзень. Ніводнага дакумэнта, які б тычыўся сьмерці брата, я больш не атрымала».\nРасказвае Іна і пра тое, што не змагла пахаваць брата так, як хацела. У моргу ёй сказалі, што рыхтаваць цела да пахаваньня, грыміраваць і апранаць яго будуць самі — замовіць такую паслугу ў прыватнай арганізацыі Іна ня зможа.\n«Я зьдзівілася, бо раней сутыкалася з арганізацыяй пахаваньняў. Катэгарычнае „не“ — такога не было раней, — працягвае Іна. — Ну ладна, я пагадзілася. Прывезла цела дадому ў Слаўкава ўжо падрыхтаванае. І дома мне кінулася ў вочы, што на шыі баразны ад шнурка няма. Не знайшла я яе. Хоць павінна быць нават ад тонкага матузка. Я ўжо сутыкалася з суіцыднікамі. Дзе тая баразна дзелася?»\nНеўзабаве пасьля пахаваньня Іна паспрабавала даведацца ў нясьвіскім СК, што ж насамрэч адбылося зь яе братам пасьля затрыманьня міліцыянтамі. Ёй сказалі, што прызначаная мэдычная экспэртыза і трэба пачакаць яе вынікаў. Прыкладна месяц.\nПасьведчаньне пар сьмерць брата\nВынікі экспэртызы прыйшлі зь Менску прыкладна празь месяц, на пачатку студзеня. Каб даведацца пра гэта, Іна некалькі разоў сама хадзіла да мясцовага патолягаанатама. Ён пра завяршэньне экспэртызы расказаць пагадзіўся, але яе вынікаў сястры нябожчыка не паказаў. Сказаў, што ўсе паперы накіроўваюцца да сьледчых.\n«Пайшла я да сьледчага, — працягвае расказваць пра свае прыгоды Іна. — Яны мне далі азнаёміцца з часткай папер, з заключэньнем патолягаанатама. На рукі не далі, толькі паказалі. І тое ня ўсё. Частку відэафіксацыі паказалі, але ня ўсё. Я ж даведалася, што ў іх у машыне камэра была і яна працавала. Знаёмыя падказалі. Але здымкі мне паказалі ня ўсе. Толькі тыя, відаць, якія ім трэба было мне паказаць».\nУ матэрыялах справы, якія Іне паказаў нясьвіскі сьледчы, жанчына знайшла несупадзеньне. Паводле іх, зь Сяргеем Абрамовічам міліцыянты выехалі зь вёскі Затур’я ў 17.05. Там яны правяралі паднагляднага. Да меркаванага месца сьмерці затрыманага адтуль 20 хвілін язды. Аднак, паводле паказаных Іне дакумэнтаў, яе брат загінуў у 18.31. Куды падзелася гадзіна часу — невядома.\n«І шнурок яшчэ, — працягвае Іна. — 46 сантымэтраў, напісана. Я мужу ланцужок на шыю набывала — 50 сантымэтраў. Гэта каб свабодна вісеў. А яшчэ ж зачапіцца трэба за нешта. А супрацоўнікі дзе былі вашыя? Белыя і пушыстыя. Ніхто не вінаваты, ён сам. За дарогай сачылі абодва, ніхто нічога ня бачыў».\nКарціна, якую брат падарыў Іне\nПасьля гэтага зноў стала ціха. Сястры нябожчыка тлумачылі, што праводзіцца ўнутраная праверка дзеяньняў супрацоўнікаў міліцыі. Займаецца ёю СК, расказаць падрабязнасьці сьледчыя ня могуць. Але Нясьвіж — горад невялікі. Празь некалькі тыдняў знаёмыя параілі набыць сьвежы нумар мясцовай раёнкі «Нясьвіскія навіны». З артыкула, прысьвечанага справаздачнай імпрэзе мясцовай міліцыі, Іна даведалася пра падвышэньне ў званьні аднаго зь міліцыянтаў, які забіраў яе брата.\n«Зь лейтэнанта стаў старшым лейтэнантам, — расказвае жанчына. — Я зноў пайшла да сьледчага. Якая можа быць праверка, кажу, калі ўзнагароджваюць супрацоўнікаў? Ён адказаў мне, што гэта за выслугу. Што так трэба. Ну ладна, трэба дык трэба. Я кажу сьледчаму — дайце мне заключэньне патолягаанатама, я напішу вашаму начальніку абласному Сініцыну. Копія мне трэба была. Не далі. Нават ад рукі не далі перапісаць. Сказалі, што калі ўсё скончыцца, я змагу паехаць у Менск і выпісаць тое, што мне трэба».\nПраз тыдзень Іна прыйшла да сьледчага, які вёў справу брата, яшчэ раз. Хацела напісаць заяву аб тым, што ня згодная з ходам расьсьледаваньня. Але ў нясьвіскім СК жанчыне сказалі, што заяву ня прымуць. І ўвогуле — справа перададзеная ў Менск і расьсьледаваньнем сьмерці Сяргея Абрамовіча займаюцца цяпер там. Неафіцыйна, на словах Іне патлумачылі, што існуюць падазрэньні аб службовай халатнасьці супрацоўнікаў міліцыі. У чым канкрэтна яны заключаюцца, жанчыне не сказалі.\n«Праз год будзем баяцца на вуліцу выйсьці»\n«Званіла вось сёньня, сказалі, што праверка прыпыненая на час экспэртызы, — кажа Іна Русак. — Зь Менскам зараз ваюю, назвоньваю. Навошта ім гэтыя экспэртызы, я не разумею. Час сьмерці не сыходзіцца, а псыхоляга-псыхіятрычную экспэртызу нежывога чалавека можна зрабіць. Сваімі дзеяньнямі яны паказваюць, што суіцыду, напэўна, не было. Каб брат быў сынам чыноўніка, то за месяц бы ўсіх знайшлі і пасадзілі без суду, бязь сьледзтва. А так у яго бацька інвалід з адной нагой, нікуды ня дойдзе. Толькі вось сястра трапілася, усё ніяк ня спыніцца».\n«Ваяваць» са сьледчымі органамі Іна працягвае адна. У брата Сяргея сям’і не было. Жанчына кажа, што займаецца гэтым ня столькі дзеля сябе, колькі дзеля справядлівасьці. Кажа, што калі настаўнікі і лекары павінны несьці адказнасьць за вучняў і пацыентаў, то і міліцыянты павінны адказваць за затрыманых.\n«Нават прабачэньня не папрасілі, — наракае жанчына. — Сказалі б, што, маўляў, нашая віна. Недагледзелі, прабачце. Дык жа нічога. Робяць выгляд, што нічога ня здарылася. Машына адна ехала, бязь іх».\nНіякіх падрабязнасьцяў пра сьмерць брата, нават чутак, Іна за тры месяцы так і не даведалася. Рапартаў міліцыянтаў, дзе тыя апісвалі сваю вэрсію здарэньня, ёй не паказалі. Узгадвае, што ніякіх падазрэньняў у той вечар міліцыянты ў яе ня выклікалі. На вуліцах Нясьвіжа яна іх больш не сустракала. Дамагацца нейкай інфармацыі пра прычыны сьмерці брата Сяргея Іне дапамагае муж. Другі брат, старэйшы, угаворвае спыніцца. Кажа, дабром гэта можа ня скончыцца.\n«Ніхто ня верыць, што гэта самагубства было, — расказвае сястра нябожчыка Сяргея Абрамовіча пра рэакцыю знаёмых і суседзяў. — Брата я не вярну, але ў мяне ж таксама ёсьць дзеці. Што будзе заўтра, калі папускаць вось гэта вось усё? Мы праз год будзем баяцца выйсьці на вуліцу. Калі нехта пайшоў у органы, ён жа павінен закон сам выконваць, а не патрабаваць з нас у першую чаргу».\nРаней за пачатак красавіка навінаў па справе аб расьсьледаваньні сьмерці брата Іна Русак не чакае. Як ёй патлумачыў сталічны сьледчы, тады павінна вырашыцца — узбудзяць па факце сьмерці затрыманага ў міліцэйскім аўтамабілі крымінальную справу ці прыйдуць да высновы, што вінаватых няма.\n«Зь Сяргеем мы ў добрых адносінах былі, — кажа жанчына. — Практычна кожны дзень сазвоньваліся. Па некалькі разоў. І раз, і два пазвоніць. З самага дзяцінства было так у нас. Цяпер ад брата ў мяне толькі карціна засталася. Падарыў мне на дзень народзінаў. Сам намаляваў».


24 лютага 2021, 14:28\n24 лютага, Брэст /Кар. БЕЛТА/. Брэсцкі абласны краязнаўчы музей у сакавіку пачынае праект "Узнагарода ў гісторыі, гісторыя ва ўзнагародзе", паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў музеі.\n"Праект прадугледжвае знаёмства шырокай грамадскасці з дзяржаўнымі ўзнагародамі. Будуць прадстаўлены ордэны, ордэнскія знакі розных еўрапейскіх дзяржаў і, па магчымасці, пацвярджальныя дакументы да іх. У зборы музея захоўваюцца вышэйшыя ўзнагароды, якія з'яўляюцца сапраўднымі рэліквіямі. Будуць паказаны таксама ордэны, звязаныя з важнейшымі гістарычнымі падзеямі і канкрэтнымі з'явамі развіцця грамадства", - расказалі ў музеі.\nДля прэзентацыі адабраны шэсць прадметаў. Гэтыя рэчы ўяўляюць вялікую гісторыка-культурную і мемарыяльную каштоўнасць, выкананы з каштоўных металаў і дэкарыраваны з выкарыстаннем розных тэхнік ювелірнага мастацтва.\nУбачыць новую рэліквію можна раз у два месяцы. Экспанавацца ўзнагароды будуць на працягу дзесяці дзён. Праект разлічаны да канца гэтага года. Першае мерапрыемства з цыкла намечана на 4 сакавіка. Публіцы пакажуць і раскажуць аб ордэне "Мацярынская слава" І, ІІ, ІІІ ступені.\nАдзначаецца таксама, што жадаючыя змогуць перадаць у абласны краязнаўчы музей нагрудныя знакі і значкі, медалі і знакі аб заканчэнні сярэдніх і вышэйшых навучальных устаноў, якія ў іх захоўваюцца.-0-


Апублікавана 02.04.2013 13:05\nНакірункі дзейнасці першаснай арганізацыі ГА «БРСМ» УА МДПУ імя І.П. Шамякіна:\nРабота першаснай арганізацыі ГА «БРСМ» УА МДПУ імя І.П. Шамякіна арганізуецца на аснове мэт і задач Статута ГА «БРСМ», рашэнняў Канферэнцыі і З'езда, іншых пастанаўляючых дакументаў Абласнога і Цэнтральнага камітэтаў ГА «БРСМ».\n1. Грамадзянска-патрыятычнае выхаванне. Уся дзейнасць нашай арганізацыі накіравана на выхаванне ў моладзі нацыянальнай і грамадзянскай самасвядомасці, павагі да гісторыі, культуры і традыцый свайго народа, гераічнага мінулага свайго горада і Радзімы, клопат аб ветэранах, захаванне пераемнасці пакаленняў. Мы праводзім акцыі: «Служым Беларусі!», «Разам за моцную і квітнеючую Беларусь», «Мы – грамадзяне Беларусі», «За Беларусь», «Квітней, Беларусь! », «Ветэран жыве побач» і многія іншыя.\n2. Фарміраванне студэнцкіх атрадаў. 16 красавіка 2012 года Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь падпісаў Указ № 181 «Аб арганізацыі дзейнасці студэнцкіх атрадаў на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь» і абазначыў працаўладкаванне моладзі ў вольны час прыярытэтным напрамкам у рабоце з моладдзю, і ў першую чаргу працаўладкаванне з заработнай платай. На аснове дадзенага Указа арганізуецца работа ПА ГА «БРСМ» па стварэнні і фарміраванні студэнцкіх атрадаў.\nНаша дзейнасць накіравана на садзейнічанне моладзі ў працаўладкаванні, арганізацыю работы студэнцкіх атрадаў, паляпшэнне матэрыяльнага дабрабыту моладзі, падрыхтоўку моладзі да самастойнага выхаду на рынак працы.\n3. Дзейнасць Маладзёжных атрадаў аховы правапарадку. У цяперашні час на базе ПА ГА «БРСМ» створана і функцыянуе Добраахвотная дружына «Моладзевы атрад аховы правапарадку ім. А.П. Царэнка », членамі якой з'яўляюцца актывісты ГА« БРСМ ». Байцы атрадаў ўдзельнічаюць у ахове правапарадку сумесна з супрацоўнікамі праваахоўных органаў, якія забяспечваюць грамадскі парадак падчас правядзення грамадска-масавых мерапрыемстваў.\n4. Культурна-масавая работа. Наша дзейнасць накіравана на раскрыццё творчага патэнцыялу моладзі, мы ствараем умовы для ўсебаковага развіцця моладзі, падтрымліваем ініцыятывы, накіраваныя на інтэлектуальнае, духоўнае, фізічнае развіццё моладзі.\n5. Правядзенне спартыўных мерапрыемстваў. Мы арганізоўваем вольны час моладзі шляхам правядзення мерапрыемстваў, накіраваных на фізічнае развіццё маладых людзей, прапаганду здаровага ладу жыцця.\n6. Валанцёрскі рух «Добрае сэрца!». Валанцёры, гэтыя людзі заўсёды побач і заўсёды непрыкметныя ў сваіх добрых, чыстых і шчырых учынках. Клапоцячыся пра тых, каму патрэбна падтрымка і дапамога, яны становяцца часткай адзінага «Добрага сэрца». У межах валанцёрскага руху ГА «БРСМ» «Добрае сэрца! ». Створаны агульнаўніверсітэцкі валанцёрскі атрад «Твары дабро». Члены атрада наведваюць дзіцячыя дамы, сацыяльныя прытулкі, адзінокіх пенсіянераў.\n7. Работа ў Інтэрнэт-прасторы. Жыццё сучаснай моладзі немагчыма ўявіць без Інтэрнэту. Сёння Інтэрнэт – гэта не толькі крыніца новай інфармацыі, але і магчымасць для зносін са сваімі сябрамі, спосаб перадачы інфармацыі. Ідучы ў нагу з часам, ПА ГА «БРСМ» створана група ў сацыяльнай сетцы «вКонтакте»: МДПУ-БРСМ, дзе адлюстроўваюцца навіны, падзеі і факты, якія цікавяць студэнцкую моладзь.\nВыбірай свой накірунак і далучайся да нас!


“Нашы сэрцы — хворым дзецям” | Настаўніцкая газета\n“Нашы сэрцы — хворым дзецям”\n06.01.2017 23.02.2017 - 12:47Нашы дзеці\nНовы год, безумоўна, сямейнае свята. Але гэта яшчэ і свята дабра, цудаў і добрых спраў. Напэўна, кожнае дзіця марыць у Новы год хоць бы ненадоўга трапіць у казку і ўбачыць сапраўдны цуд. Асаблівую патрэбу ў гэтым маюць дзеці-інваліды, сіроты і хворыя.\nУ рамках навагодняй акцыі “Нашы сэрцы — хворым дзецям” супрацоўнікі Мяркулавіцкай сярэдняй школы і Мяркулавіцкага ясляў-сада Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці наведалі дзіцячае аддзяленне Чачэрскай цэнтральнай раённай бальніцы. Спачатку некаторыя дзеткі крыху баяліся Дзеда Мароза і Снягуркі і для большай упэўненасці прасіліся да матуль на рукі, але былі і смелыя, якія расказвалі незвычайным гасцям вершы. Маленькія пацыенты атрымалі не толькі цацкі і салодкія падарункі, але і вясёлы настрой.\nШчырая радасць дзяцей стала для нас найлепшай падзякай. А добры настрой, як кажуць дактары, спрыяе больш хуткаму вылечванню.\nІ няхай мы не вылечылі хваробы дзетак, але падарылі ім зарад добрага настрою і веру ў цуд.\nнамеснік дырэктара па асноўнай дзейнасці\nМяркулавіцкай сярэдняй школы Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці.\n“Чараўніцтва Новага года”\nПашчасціла нарадзіцца на Полацкай зямлі\nМарафон добрых спраў\nЗ цеплынёй і дабрынёй\nРадасць свята — кожнаму дзіцяці


08.10.2020 12:52 Навіны рэгіёнаў\nЗмалку дзеці бяруцца за алоўкі і фарбы, ствараючы непаслухмянымі ручкамі першыя малюнкі. Маляванне — не толькі карысны і захапляльны занятак, але і адзін са спосабаў самавыяўлення. Яно развівае ўяўленне, маўленне, мысленне, успрыманне свету, уседлівасць, акуратнасць, уважлівасць. Выяўленчае мастацтва дапамагае малышам сістэматызаваць веды пра навакольную рэчаіснасць, адлюстраваць на паперы, у колеры і форме свае пачуцці і ідэі. Гэтаму падпарадкаваны заняткі ў мастацкіх студыях, якія дазваляюць дзецям раскрыць творчы патэнцыял і зірнуць на свет іншымі вачыма. У ліку іх — узорная студыя выяўленчай і дэкаратыўна-прыкладной творчасці “Светлячок” з Цэнтра дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі Бярозы, заснавальнікам і кіраўніком якой з’яўляецца Наталля Міхайлаўна Шоўкавая.\n— Мне вельмі падабаецца працаваць з дзецьмі малодшага ўзросту з-за іх эмацыянальнасці і непасрэднасці, — расказвае педагог. — Нельга забыць вочы дзіцяці, калі ў яго ўсё атрымліваецца, калі яно “гарыць” ідэямі і цалкам захоплена працэсам малявання. У кожнага ёсць пэўныя здольнасці. Маляванне адкрывае цудоўныя перспектывы творчага росту, дазваляе радаваць сябе і блізкіх уласнымі мастацкімі творамі. Навыкі ў галіне малявання можна ўдасканальваць бясконца. Творчасць дапамагае ўбачыць сябе і свет па-іншаму. Часам гэта лепшы спосаб справіцца з перажываннямі і цяжкасцямі, адпачыць, зарадзіцца станоўчымі эмоцыямі, натхніцца і напоўніцца энергіяй для новых здзяйсненняў.\nН.М.Шоўкавая працавала спачатку ў гуртку “Малыши-карандаши”, які праз некаторы час быў пераўтвораны ў студыю “Светлячок”. Тры гады назад яна атрымала званне ўзорнага аматарскага калектыву.\nНа занятках у студыі хлопчыкі і дзяўчынкі ў захапляльнай форме даведваюцца пра ўласцівасці розных мастацкіх матэрыялаў, вучацца выкарыстоўваць іх у сваёй творчасці, асвойваюць тэхнікі і прыёмы выяўленчага мастацтва, знаёмяцца з мастацкімі творамі. Дзякуючы гэтаму, у дзяцей развіваюцца мастацка-творчыя здольнасці, асацыятыўнае мысленне і зрокава-вобразная памяць.\nНаталля Міхайлаўна працуе не толькі са школьнікамі, але і з дашкольнікамі ў гуртку “Каля-маля”. Педагог лічыць, што ў рабоце з малышамі зусім не важна наяўнасць мастацкага таленту. Урокі жывапісу для іх — абавязковая ўмова рознабаковага і гарманічнага развіцця.\n— Утрымаць аловак у руцэ — нялёгкая задача для маленькага дзіцяці, а намаляваць пэўны прадмет — амаль немагчымая, — гаворыць Н.М.Шоўкавая. — Малюючы, малышы развіваюць дробную маторыку рук. Чым лягчэй дзеці асвояць маляванне, тым хутчэй змогуць развіць маўленне. У дашкольным узросце жывапіс каштоўны не вынікам, а творчым працэсам. Заняткі робяць маленькіх творцаў шчаслівымі і свабоднымі, бо праз малюнкі яны выяўляюць на паперы свае пачуцці, якія пакуль не могуць паказаць словамі. Карцінкі, створаныя юнымі мастакамі, — прадмет гонару ўсіх бацькоў.\nСёння ў студыі займаюцца 54 навучэнцы ва ўзросце ад 6 да 13 гадоў. Большасць з іх прыйшлі да Наталлі Міхайлаўны дашкольнікамі. “Светлячкі” розныя: вясёлыя і шумныя, цікаўныя і задумлівыя… А галоўнае — таленавітыя!\n— Ганаруся ўсімі выхаванцамі! — адзначае педагог. — У кожным схаваны талент. Мая задача — знайсці і раскрыць яго. Стварэнне малюнка патрабуе ад дзяцей індывідуальнага бачання прадметаў, прадугледжвае нестандартны падыход да творчага працэсу. Бязмежная фантазія, уменне бачыць і дакладна перадаваць навакольную рэчаіснасць дапамагаюць “светлячкам” ствараць арыгінальныя творы. Гэта пацвярджаюць шматлікія ўзнагароды, атрыманыя па выніках Абласнога конкурсу выяўленчага мастацтва і дэкаратыўна-прыкладной творчасці “Вясёлкавы калейдаскоп”, абласнога этапу Рэспубліканскага агляду-конкурсу дзіцячай творчасці “Прывітанне, свет!”, конкурсу “Творчасць юных — любімаму гораду” з нагоды 1000-годдзя Брэста, абласных і рэспубліканскіх конкурсаў “Брэсцкая крэпасць — сімвал мужнасці і славы”, “Таленты зямлі Берасцейскай”, “Перамогу памятае Беларусь”, “Ад мінулага — да сучаснага”, “Казкі.by”, “Калядная зорка”, “Архнавацыя-2019” і “Як ты сэрцу майму міла, дарагая Беларусь!”, міжнародных конкурсаў і выстаў малюнкаў і жывапісу “На сваёй зямлі”, “Славянская крыніца”, “Святло душы маёй”, “Сябруюць дзеці ўсёй зямлі”, “Заўсёды блакітна, заўсёды зялёна”, “Анёлы міру”, “Свет запаведнай прыроды” і інш.\nАкрамя малявання, навучэнцы спасцігаюць азы дэкаратыўна-прыкладной творчасці, у прыватнасці, традыцыйнай беларускай тэхнікі работы з паперай — выцінанкі. “Светлячкі” — удзельнікі і прызёры Рэспубліканскага адкрытага конкурсу юных майстроў па выцінанцы, адкрытага абласнога фестывалю фальклорнага мастацтва “Радавод” і інш.\nНа працягу многіх гадоў студыйцы ўдзельнічаюць у рэспубліканскіх выставах-конкурсах дзіцячых мастацкіх праектаў сярод узорных калектываў. Так, у праекце “Казкі з паперы”, прадстаўленым на выставе-конкурсе “Спрадвечнае заўтра”, дзеці ўвасобілі праз выцінанку ўласнае бачанне герояў беларускіх народных казак, калыханак, загадак і песень. Для мінулагодняй выставы-конкурсу “Новае ўражанне”, прысвечанай творчасці мастакоў-імпрэсіяністаў, быў распрацаваны праект “Спыніся, імгненне, ты цудоўнае!”. Яго аўтар Ева Труш пастаралася фарбамі перадаць прыгажосць помнікаў архітэктуры і прыроды Бярозаўшчыны. Творчы праект “Сіеста ў кошак” удзельнічаў у выставе-конкурсе “Дзеці і авангард”.\nНаталля Міхайлаўна — надзвычай творчы педагог, які натхнёна працуе над сабой, фарміруе ў выхаванцаў эстэтычны густ, актыўнасць і самастойнасць. Н.М.Шоўкавая — лаўрэат прэміі Бярозаўскага райвыканкама, пераможца раённага конкурсу “Педагог года — 2016”. На яе рахунку шмат грамат і дыпломаў.\nБярозавыяўленчае мастацтвамаляваннеНаталля Міхайлаўна ШоўкаваясветлячокЦэнтр дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі


Опубликовано: 06.10.2018 08:01:42\nЯму паступае шмат прапаноў, але ён упарта і горда кажа: «Я сельскі настаўнік»\nУ ГЭТЫМ годзе на абласным фестывалі-конкурсе маладых настаўнікаў «Прызначэнне — педагог» Антона ЛАБАНОЎСКAГA далікатна папрасілі не ўдзельнічаць. Бо канкурыраваць з гэтым яркім і закаханым у сваю справу настаўнікам маладыя калегі проста не ў сілах. Да гэтага два гады запар Антон быў абсалютным пераможцам гэтага прафесійнага спаборніцтва. Цяпер маладому настаўніку Лaбаноўскаму прамая дарога на конкурс «Настаўнік года» — і творчы патэнцыял, і педагагічны талент іскрыць ідэямі.\nВЫБАР прафесіі для Антона быў запраграмаваны, можна сказаць, на генетычным узроўні — настаўніцкая дынастыя з некалькіх пакаленняў бліжэйшых сваякоў перш за ўсё вызначыла яго прафесійны лёс.\n— Настаўнічалi бабуля, мама, дзядзька і цётачкі. Таму доўга пра выбар прафесіі я не думаў. У 2009 годзе паступіў у Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Аркадзя Куляшова. А на выбар факультэта перш за ўсё паўплывала школьная настаўніца беларускай мовы і літаратуры Алена Аляксандраўна Селязнёва, якая прывіла сапраўдную любоў да беларускіх каранёў, нашай літаратуры і мовы.\nА калі зразумеў, што абраў прафесію сапраўды па прызначэнні, ён пачаў свядома фарміраваць свой шлях станаўлення. Бо, акрамя таго, ён у 20 гадоў стварыў сям’ю, праз два гады яшчэ ў студэнцкi час у іх з жонкай Кацярынай нарадзіўся сынок Іван. І па жыцці трэба было ісці ўжо па-даросламу.\nБудучы актыўным і паспяховым студэнтам, Антон атрымаў размеркаванне ў школу № 40 у Магілёве. Але, адпрацаваўшы два абавязковыя гады, адправіўся ў раённы аддзел адукацыі з просьбай знайсці яму працу ў вёсцы. Зараз ужо трэці навучальны год ён вучыць беларускай мове дзетак у Мяжысецкай сярэдняй школе Магілёўскага раёна, хоць жыве з сям’ёй у абласным цэнтры.\n— Беларуская мова каранямі сыходзіць у вёску, там вытокі і беларускай літаратуры. Таму сельскія дзеці на беларускія творы адклікаюцца больш шчыра і душэўна. Я сам — сельскі хлопец родам з вёскі Мішні, што на Мсціслаўшчыне, ведаю, што ёсць сялянская праца. Большасць беларускіх класікаў вяртаецца ў сваёй творчасці да спрадвечнага сельскага побыту, усе яркія прадстаўнікі творчай інтэлігенцыі тужаць пра малую радзіму і так ці інакш паўтараюць: «Трэба дома бываць часцей». І тэма малой радзімы мне таксама блізкая па духу. Як і мая мама Наталля Уладзіміраўна, настаўніца пачатковых класаў Расненскай сярэдняй школы, я з радасцю кожны дзень еду вучыць дзяцей. І цяпер мая дарога на працу не два прыпынкі на гарадскім аўтобусе, а 25 кіламетраў да вёскi. Можа, у будучыні напрацаванае прафесійнае майстэрства дапаможа мне і гарадскіх дзяцей закахаць у беларускую вёску, дзе крыецца галоўны выток нашага жыцця.\nАНТОНУ Лабаноўскаму ўжо цяпер паступаюць прапановы перайсці працаваць у магілёўскія школы, і нават ліцэй, — таленавіты педагог ярка «засвяціўся» на\nпрафесійнай ніве. Але ён упарта і горда кажа: «Я сельскі настаўнік». Ён уласным прыкладам не толькі вучыць, але і выхоўвае маленькіх вяскоўцаў.\n— Сельскі настаўнік павінен прыўносіць новыя магчымасці ў жыццё дзяцей на сяле, адкрываць ім дарогу ў свет. Але пры гэтым я маю маральнае права сказаць ім, наколькі важна дапамагаць бацькам на падворку і ганарыцца гэтым. Бо сам ведаю гэтую працу не па чутках. Але вясковае жыццё складаецца не толькі з працы. Мне радасна, калі хлопцы не сядзяць за камп’ютарам і гаджэтамі цэлымі днямі, а бягуць на стадыён. Ці калі мы ладзім у школе сапраўдны вечар беларускага кіно — і гэта выклікае іх жывую цікавасць.\nАкрамя аўтарскіх канспектаў урокаў, разлічаных на канкрэтных вучняў, у арсенале маладога педагога мноства ўласных знаходак — ад пявучай беларускай гаворкі не толькі на ўроку, але і ў штодзённым ужытку, да прынцыповай пазіцыі ніколі не павышаць на вучняў голас. Некаторыя нават адразу не маглі зразумець настаўніка, пакуль не ўбачылi, што да Антона Мікалаевіча на ўроку трэба прыслухоўвацца, а гэта канцэнтруе ўвагу і ўзмацняе ўспрыманне інфармацыі. А тое, што пявучая вобразная беларуская гаворка Антона Лабаноўскaгa льецца літаральна як песня, прыйшлося пераканацца і мне падчас гутаркі.\nЯшчэ Антон Лабаноўcкi піша вершы і байкі на беларускай мове — чытае іх вучням і публікуецца ў прэсе. Марыць выдаць зборнік сваіх твораў.\nА ўчора ён разам з дэлегацыяй лепшых магілёўскіх педагогаў прымаў віншаванні ў Вялікім тэатры оперы і балета Рэспублікі Беларусь на рэспубліканскім свяце, прысвечаным Дню настаўніка.\nP.S. Пасля гутаркі з Антонам у мяне не было выбару — упершыню за доўгія гады вырашыла напісаць матэрыял на беларускай мове. Калі мой суразмоўца даведаўся пра гэта, ён з радасцю ўсклікнуў: «Спрацавала!»\nФотa Алега ЛАРЧАНКI.


Карная аперацыя «Bamberg» — Вікіпедыя\nКарная аперацыя «Bamberg»\nНе блытаць з Горад Бамберг.\n«Бамберг» (ням. Bamberg) — карная аперацыя нямецкіх акупацыйных улад супраць савецкіх партызанскіх атрадаў, што ўваходзілі ў г. зв «гарнізон Паўлоўскага», і грамадзянскага насельніцтва ў час Вялікай Айчыннай вайны. Праходзіла 20 сакавіка — 4 красавіка 1942 года ў Акцябрскім, Глускім, Любанскім, Капаткевіцкім, Бабруйскім раёнах Беларусі.\n2 Падрыхтоўка аперацыі\n3 Правядзенне аперацыі\n5 Вынікі тэрору ў час аперацыі па асобных населеных пунктах\n5.1 Акцябрскі раён (прыводзяцца дадзеныя паводле сучаснага адміністрацыйнага падзелу)\n5.2 Бабруйскі раён\n5.3 Глускі раён\n5.4 Любанскі раён\n5.5 Петрыкаўскі раён\nПартызанская барацьба супраць нямецкіх акупацыйных улад пачалася ў Акцябрскім раёне амаль адразу пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны. Ужо да канца верасня 1941 года многія населеныя пункты раёна былі вызваленыя ад акупантаў. У выніку гэтага восенню 1941 года пачала фарміравацца Акцябрская партызанская зона з цэнтрам у Рудабелцы, а да канца года раён быў цалкам ачышчаны ад немцаў і іх пасобнікаў.\nЗімой 1941—1942 гадоў партызаны Акцябрскай зоны і наваколля сталі праводзіць буйныя аперацыі супраць ворага: у студзені 1942 года быў знішчаны нямецкі гарнізон у райцэнтры Капаткевічы, у лютым быў вызвалены другі райцэнтр — Азарычы. У студзені гэтага ж года было створана Палескае партызанскае аб'яднанне ці г. зв. «гарнізон Паўлоўскага», што дазволіла партызанам у значнай ступені павысіць сваю баяздольнасць за кошт лепшай каардынацыі і канцэнтрацыі сіл і праводзіць больш маштабныя аперацыі. Так, у выніку працяглага і маштабнага рэйда партызанскіх атрадаў «гарнізона Паўлоўскага» ў пачатку 1942 года ад немцаў амаль цалкам былі ачышчаныя Акцябрскі, Капаткевіцкі, Глускі, Даманавіцкі, Жыткавіцкі раёны Палескай вобласці.\nУсё гэта, вядома, не магло не непакоіць нямецкае камандаванне, якое вырашыла шляхам правядзення буйной карнай аперацыі ліквідаваць партызан і партызанскую зону, а таксама папоўніць прыпасы. Асноўнай жа мэтай як гэтай, так і больш маштабнай аперацыі «Мюнхен», якая праводзілася ў раёне Ельні, была абарона камунікацый, па якіх адбывалася снабжэнне нямецкіх войскаў, што змагаліся на цэнтральным участку Ўсходняга фронта.\nАперацыя «Бамберг» стала пілотным праектам наступальнай «антыпартызанскай барацьбы», якая з гэтага часу пачала шырока выкарыстоўвацца нямецкімі войскамі для падаўлення супраціўлення на акупіраванай тэрыторыі. Адметнымі рысамі як гэтай, так і наступных такіх аперацый былі поўнае блакіраванне тэрыторыі правядзення аперацыі буйнымі як армейскімі, так і паліцэйскімі сіламі, паступовае сцягванне кальца акружэння, «зачыстка» тэрыторыі ў ходзе прасоўвання да цэнтра блакіраванай зоны, і затым паўторная зачыстка пры прасоўванні ад цэнтра зоны да яе межаў.\nПадрыхтоўка аперацыі[правіць | правіць зыходнік]\nПадрыхтоўка аперацыі пачалася з 26 лютага 1942 года ў генеральнай акрузе «Жытомір» дзеяннямі славацкага пехотнага палка разам з падначаленым яму 325-м нямецкім паліцэйскім батальёнам у раёне Мазыр-Жыткавічы, у ходзе якіх, магчыма, загінула больш за 1000 чалавек. З поўначы правядзенне аперацыі было даручана не 203-й ахоўнай дывізіі, адказнай за вобласць, а 707-й пяхотнай дывізіі, якая была перададзена спецыяльна з гэтай мэтай са складу генеральнай акругі Беларусь. Аператыўны план 203-й дывізіі складаўся з наступных пунктаў («задач»):\nзнішчэнне асноўных партызанскіх «банд»,\nзбор збожжа і быдла.\nНагледзячы на гэты падзел, які да таго ж прадугледжваў паветраныя бамбардзіроўкі чатырох вёсак, і рэкамендацыі праводзіць адрозненні паміж вінаватымі і невінаватымі, з патрабаваннем растрэлу толькі сапраўды вінаватых і чужародных для гэтай тэрыторыі элементаў, 707-я дывізія з самага пачатку планіравала не шырокае наступленне, г. зн. супраць партызан у лясных раёнах, што тлумачылася немагчымасцю прасоўвання з-за снега і ільда і пачаткам перыяду веснавога бездарожжа, а прасоўванне ўздоўж дарог і дзеянні галоўным чынам супраць вёсак у зоне аперацыі, у якіх партызаны за прайшоўшы час зарэкамендавалі сябе. Камандуючы аперацыяй фон Бехтальсхайм распарадзіўся, каб дзеянні супраць яўрэяў і «чужародных элементаў», якія паспяхова праводзіліся ў Беларусі, асабліва ў асеннія месяцы 1941 года, былі ўзятыя за прыклад. Адпаведныя бязлітасныя інструкцыі ў адносінах да мужчын, жанчын і дзяцей былі распаўсюджаныя на тэрыторыю новай аперацыі.\nУсяго для правядзення аперацыі былі выдзеленыя 3 пяхотныя і 1 артылерыйскі палкі, 2 асобныя паліцэйскія батальёны, кавалерыйскі эскадрон і авіяэскадрылля 51-й бамбардзіровачнай авіяэскадры «Эдэльвейс».\nПравядзенне аперацыі[правіць | правіць зыходнік]\n20 сакавіка карнікі выйшлі на зыходныя пазіцыі і пачалі суцэльнае блакіраванне Акцябрска-Любанскай партызанскай зоны, з 28 сакавіка пачалі сцягваць кальцо акружэння, а 31 сакавіка пачалі канцэнтраванае наступленне-прачэсванне ў напрамку Рудабелка-Карпілаўка. З боку Глуска на паўднёвы ўсход праз Зубарэвічы ў напрамку Воземлі рухаўся 420-ы ландверны батальён, які ў вёсках Растаў, Ратміраў і на чыгуначнай станцыі Ратміравічы расстраляў і павесіў 68 жыхароў. З паўднёвага захаду, на паўночны захад ад вёсак Савічы — Колкі — Лучыцы — Кашэвічы (Капаткевіцкі раён) 102-і славацкі полк пры падтрымцы 315-га паліцэйскага батальёна, пераадольваючы супраціўленне невялікіх атрадаў партызан (баі за 2 км на поўнач ад вёскі Бубнаўка, на паўднёвы ўсход ад вёскі Парэчча, у раёне Карпілаўкі), асядлаў дарогу Кашэвічы — Глуск і чыгуначны ўчастак Кашэвічы — Рабкор; у ходзе наступлення ім было знішчана 1350 чалавек толькі ў вёсцы Хвойня. З Любані з захаду на ўсход праз Ямінск, Сялец, Загалле (Любанскі раён) і Забалацце ў напрамку Карпілаўкі рухаўся 747-ы полк 707-й дывізіі, узмоцнены 102-м кавалерыйскім эскадронам. У першы ж дзень гітлераўцы расстралялі і павесілі каля 300 чалавек, у тым ліку жанчын, дзяцей і чырвонаармейцаў, якія не выйшлі з акружэння. З боку Парыч і вёскі Палессе (Парыцкі раён) у заходнім напрамку вёў прачэсванне і карныя аперацыі 727-ы пяхотны полк, які прайшоў праз вёскі Раманішчы, Заазершчына да Воземлі (у тым ліку праз некалькі вёсак Парыцкага раёна) і расстраляў больш за 730 грамадзян.\nУсяго ў ходзе аперацыі пацярпела каля 80 вёсак, значная частка з якіх была цалкам спаленая, у тым ліку разам з жыхарамі. Пераважная большасць загінуўшых былі мясцовыя сяляне і яўрэі. Адметнай рысай аперацыі была амаль поўная адсутнасць супраціўлення, так, у ходзе асноўнай фазы аперацыі страты карнікаў склалі толькі 7 загінуўшых і 8 параненых. Партызаны, колькасць якіх у гэтым раёне ацэньвалася ў 1200—2000 чалавек, пакінулі зону аперацыі, пераважна не ўступаючы ў сутыкненне з праціўнікам.\nУ цэлым аперацыя, улічваючы, што яе асноўная мэта — ліквідацыя партызан і партызанскай зоны — не была дасягнутая, пацярпела поўны крах. Ўжо праз некалькі тыдняў пасля сканчэння аперацыі ў партызанскай зоне аднавілі дзейнасць савецкія органы ўлады, а ў маі 1942 года тут была сфарміравана 123-я партызанская брыгада. Тым не менш доўгатэрміновыя вынікі тэрору, што праводзіўся ў час аперацыі, да гэтага часу яўна бачныя на дэмаграфічнай карце тэрыторыі.\nВынікі тэрору ў час аперацыі па асобных населеных пунктах[правіць | правіць зыходнік]\nАкцябрскі раён (прыводзяцца дадзеныя паводле сучаснага адміністрацыйнага падзелу)[правіць | правіць зыходнік]\nАльбінск (66 двароў, 300 жыхароў; тут і далей у дужках прыводзіцца даваенная колькасць двароў і жыхароў) — амаль цалкам спаленая (61 двор), знішчана 137 чалавек;\nАндрэеўка (27 двароў) — спалена 4 двары, знішчана 14 чалавек;\nБеркаў (24 двары) — спалена 5 двароў, знішчана 25 чалавек;\nБубнаўка — спалена 2 двары, знішчана 33 чалавекі;\nБуда (38 двароў) — цалкам спаленая, знішчана 19 чалавек;\nБулкаў (21 двор, 115 жыхароў) — знішчана 88 чалавек;\nВежын (30 двароў, 110 жыхароў; знаходзілася за 4 км на поўдзень ад вёскі Гаць) — цалкам спаленая, знішчана 70 чалавек; пасля вайны не адрадзілася, увекавечана ў мемарыяльным комплексе Хатынь;\nВоземля (130 двароў, 425 жыхароў) — спалена 114 двароў, знішчаны 61 чалавек;\nВоспін (63 двары, 324 жыхары) — спалена 12 двароў, знішчана 30 чалавек;\nГадуні (74 двары, 296 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 48 чалавек;\nГарохавішчы (120 двароў, 480 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 130 чалавек;\nГаць (48 двароў) — спалена 9 двароў, знішчана 9 чалавек;\nДзербін (75 двароў, 405 жыхароў) — спалена 47 двароў, знішчана 283 чалавекі;\nЖукавічы (42 двары, 150 жыхароў) — спалена 15 двароў, знішчана 15 чалавек;\nЗаазершчына (21 двор, 95 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчаны 21 чалавек;\nЗаазер'е (70 двароў) — спалены 1 двор, знішчана 19 чалавек;\nЗабалацце (242 двары, 1200 жыхароў) — спалена 142 двары, знішчана 192 чалавекі;\nЗалессе — спалена 9 двароў, знішчаны 21 чалавек;\nЗарыжжа (68 двароў, 289 жыхароў) — спалена 38 двароў, знішчана 63 чалавекі;\nЗацішша (52 двары, 220 жыхароў) — спалена 17 двароў, знішчана 64 чалавекі;\nЗуб-Буда (40 двароў, 96 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 16 чалавек;\nІванішчавічы (85 двароў) — цалкам спаленая, знішчана 83 чалавекі;\nІстопкі (25 двароў, 110 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 17 чалавек;\nКавалі (134 двары, 615 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 720 чалавек (у тым ліку з суседніх вёсак);\nКарма (49 двароў, 203 жыхары) — цалкам спаленая, знішчана 57 чалавек;\nКарпілаўка — амаль цалкам спаленая, знішчана больш за 600 чалавек (у тым ліку 2 красавіка — 700 жыхароў Карпілаўкі, Рудабелкі і іншых вёсак, 3 красавіка — 486 жыхароў Карпілаўкі);\nКурын (138 двароў, 700 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 506 чалавек;\nЛамавічы (160 двароў) — спалена 42 двары, знішчана 157 чалавек;\nЛаўстыкі (115 двароў, 496 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана больш за 800 чалавек (у тым ліку з суседніх вёсак);\nЛескі — спалена 6 двароў, знішчана 42 чалавекі;\nЛюбань (148 двароў, 582 жыхары) — спалена 5 двароў, знішчана 85 чалавек;\nЛяскавічы (133 двары, 904 жыхары) — спалена 52 двары, знішчаны 171 чалавек;\nМайсееўка (140 двароў, 517 жыхароў) — спалена 32 двары, знішчана 23 чалавекі;\nМалын (27 двароў, 137 жыхароў) — спалена 12 двароў, знішчана 50 чалавек;\nМёдухаў (45 двароў, 174 жыхары) — цалкам спаленая, знішчана 39 чалавек;\nМікуль-Гарадок (75 двароў, 302 жыхары) — цалкам спаленая, знішчана 67 чалавек;\nМошны (50 двароў, 240 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 7 чалавек;\nМушычы (113 двароў, 370 жыхароў) — амаль цалкам спаленая (105 двароў), знішчана 35 чалавек;\nНіўнае (29 двароў, 60 жыхароў) — знішчана 10 чалавек;\nНовая Дуброва — спалена 2 двары, знішчана 17 чалавек;\nНовікі (30 двароў) — амаль цалкам спаленая (29 двароў), знішчана 55 чалавек;\nНовыя Завалёны (19 двароў, 98 жыхароў) — спалена 2 двары, знішчана 6 чалавек;\nНястанавічы (82 двары, 309 жыхароў) — цалкам спаленая;\nПадветка (26 двароў, 97 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 23 чалавекі;\nПараслішча (70 двароў, 283 жыхары) — цалкам спаленая, знішчаны 21 чалавек;\nПарэчча (176 двароў, 810 жыхароў) — спалена 13 двароў, знішчана 169 чалавек;\nПеракалле (27 двароў, 115 жыхароў; знаходзілася за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі Залессе) — цалкам спаленая, знішчана 76 чалавек; пасля вайны не адрадзілася, увекавечана ў мемарыяльным комплексе Хатынь;\nПодгаць (38 двароў, 142 жыхары) — цалкам спаленая, знішчана 28 чалавек;\nПратасы (126 двароў, 470 жыхароў) — спалена 105 двароў, знішчана 64 чалавекі;\nПружынішчы (123 двары, 450 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 111 чалавек;\nРабкор (20 двароў, 103 жыхары) — цалкам спалены, знішчана 64 чалавекі;\nРадкоў (149 двароў, 750 жыхароў) — амаль цалкам спаленая (146 двароў), знішчана 120 чалавек;\nРажаноў — спалена 17 двароў, знішчаны 31 чалавек;\nРаманішчы (83 двары, 330 жыхароў) — спалена 30 двароў, знішчаны 21 чалавек;\nРассвет (95 двароў, 410 жыхароў) — спалена 5 двароў, знішчана 27 чалавек;\nРастаў (33 двары, 166 жыхароў) — спалена 9 двароў, знішчана 47 чалавек;\nРатміравічы (76 двароў, 250 жыхароў) — амаль цалкам спаленая (64 двары), знішчана 17 чалавек;\nРатміраў (20 двароў, 84 жыхары) — цалкам спалены, знішчана 4 чалавекі;\nРог (43 двары, 160 жыхароў) — спалена 25 двароў, знішчана 42 чалавекі;\nРудабелка — амаль цалкам спаленая, знішчана больш за 700 чалавек (каля 700 жыхароў Рудабелкі, Карпілаўкі і іншых вёсак расстраляна каля цяперашняй СШ № 1 гарадскога пасёлка Акцябрскі, 643 жыхары розных вёсак спаленыя жыўцом у памяшканні клуба спіртзавода);\nРудня (75 двароў, 361 жыхар) — цалкам спаленая, знішчана каля 800 чалавек (у тым ліку 341 жыхар Рудні); пасля вайны не адрадзілася, увекавечана ў мемарыяльным комплексе Хатынь;\nРэпін (47 двароў, 168 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 17 чалавек;\nСапейкаў (86 двароў, 340 жыхароў) — спалена 16 двароў, знішчана 15 чалавек;\nСасноўка (55 двароў, 245 жыхароў) — цалкам спаленая, знішчана 9 чалавек;\nСелішча (29 двароў, 107 жыхароў; знаходзілася за 1 км на поўдзень ад вёскі Курын) — цалкам спаленая, знішчана 95 чалавек; пасля вайны не адрадзілася, увекавечана ў мемарыяльным комплексе Хатынь;\nСлабодка (80 двароў, 350 жыхароў) — спалена 6 двароў, знішчана 34 чалавекі;\nСмалоўка (39 двароў, 174 жыхары) — спалена 6 двароў, знішчана 4 чалавекі;\nСмуга (30 двароў, 205 жыхароў; знаходзілася за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Курын) — цалкам спаленая, знішчана 175 чалавек; пасля вайны не адрадзілася, увекавечана ў мемарыяльным комплексе Хатынь;\nСмыковічы (56 двароў, 164 жыхары) — амаль цалкам спаленая (54 двары), знішчана 58 чалавек;\nСтарая Дуброва (85 двароў, 350 жыхароў) — спалена 24 двары, знішчана 100 чалавек;\nСтарыя Завалёны (17 двароў, 78 жыхароў) — спалена 11 двароў, знішчана 25 чалавек;\nХаромцы (226 двароў, 1035 жыхароў) — спалена 111 двароў, знішчана 233 чалавекі;\nЧарняўка (21 двор, 81 жыхар) — цалкам спаленая, знішчана 27 чалавек;\nЧорныя Брады (80 двароў, 330 жыхароў) — спалена 56 двароў, знішчана 28 чалавек;\nЧырвоная Слабада (228 двароў, 812 жыхароў) — спалена 10 двароў, знішчана 14 чалавек;\nШкава (180 двароў) — спалена 36 двароў, знішчана 69 чалавек;\nЮркі (34 двары, 131 жыхар) — цалкам спаленая, знішчана 37 чалавек.\nБабруйскі раён[правіць | правіць зыходнік]\nГлускі раён[правіць | правіць зыходнік]\nЛюбанскі раён[правіць | правіць зыходнік]\nПетрыкаўскі раён[правіць | правіць зыходнік]\nБеларусь у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945. Энцаклапедыя. — Мн., 1990. — С. 56—57.\nChristian Gerlach. Kalkulierte Morde : die deutsche Wirtschafts- und Vernichtungspolitik in Weißrußland 1941 bis 1944 (ням.). — Hamburg : Hamburger Ed., 1999, старонкі з 884 (частковы пераклад на англійскую мову тут).\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Карная_аперацыя_«Bamberg»&oldid=3665277"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:31, 10 ліпеня 2020.


Госьць начнога эфіру – музыка Віталь Зыблюк\n16 жнівень 2007, 19:01\nРадыё Свабода Сярод тэмаў “Начной Свабоды” – адзначаны 16 дня кожнага месяца Дзень салідарнасьці зь сем’ямі зьніклых і палітычнымі зьняволенымі. Людзі на менскіх вуліцах скажуць пра сваё стаўленьне да ініцыяванага дэмакратычнымі сіламі краіны Дня беларускай салідарнасьці.\nМы раскажам таксама пра сёньняшняе паседжаньне камітэту для абароны абвінавачаных па крымінальных артыкулах моладзевых актывістаў апазыцыі.\nГосьцем нашага начнога эфіру будзе гітарыст гурту “Parason”, удзельнік “Беларускай музычнай альтэрнатывы”, журналіст і перакладчык Віталь Зыблюк. У нашым апытаньні жыхары Менску скажуць, каго зь беларускіх музыкаў яны хацелі б запрасіць да сябе на дзень нараджэньня.\nУ “Начных досьледах” мы пагутарым пра футбол і пэрспэктывы беларускіх камандаў на эўрапейскай арэне. Чаго не хапае беларускім клюбам, каб гуляць у групавым раўндзе Лігі чэмпіёнаў?\nПасьля 23-й гадзіны – “Падарожжа “Свабоды” ў вёску Залесьсе Глыбоцкага раёну, а 23.15 у перадачы “Беларуская Атлянтыда: без бар’ераў” размова Вячаслава Ракіцкага з гісторыкам і драматургам Алесем Петрашкевічам пра беларускія таленты ў Масковіі, а 23.33 у перадачы “Беларускае замежжа” аповед пра ініцыятывы беларусаў замежжа для ўшанаваньня памяці рэпрэсаваных за савецкім часам, а 23.45 агляд вашых лістоў на “Свабоду”.


Свая сярод сваіх | zviazda.by\nХатняя старонка » Газета » Свая сярод сваіх\nДаўно вядома: тыя, каго выбіраюць старастамі вёсак, працуюць не за грошы\nСтаршыня раённага Савета дэпутатаў Віктар Невяровіч і стараста Ніна Станевіч на пляцоўцы, дзе манціруюць станцыю абезжалезвання пітной вады.\nДзве траціны стараст вёсак Маладзечанскага раёна — людзі пенсійнага ўзросту. І гэта станоўчы фактар, як лічыць старшыня райсавета дэпутатаў Віктар Невяровіч. На яго погляд, з абавязкамі старасты больш паспяхова спраўляюцца людзі з вялікім жыццёвым досведам, значным працоўным стажам, працяглым удзелам у грамадскім жыцці і мясцовымі каранямі. Такім больш давяраюць, да іх больш прыслухоўваюцца, аўтарытэт гэтых стараст заснаваны на выдатным веданні «сваіх» людзей, іх традыцый, звычаяў. Ніна Аляксандраўна Станевіч цалкам адпавядае ўсім гэтым крытэрыям.\nПра чалавека можна меркаваць і па тым, дзе і як ён жыве. Нездарма кажуць: пакажы свой дом, і я скажу, хто ты. Дом старасты вёскі Груздава ўяўляе сабой у пэўным сэнсе «адкрытую кнігу». Яе дом — гэта лепшы спосаб агітацыі за годнае і культурнае жыццё на роднай зямлі.\nГісторыя яго з'яўлення ўражвае таксама. Калі сям'я Станевіч выкупіла будынак ва ўласнасць, гэта была «каробка»: голыя сцены пад дахам і ўсё.\n—У 54 гады я разам з дачкой і сынам, без мужа, які трагічна загінуў, распачала будоўлю. 6 гадоў мы крок за крокам даводзілі дом да ладу, адначасова ўзводзілі хлеў для жывёлы, лазню, гараж, добраўпарадкавалі тэрыторыю, — кажа Ніна Аляксандраўна. Дом атрымаўся прыгожым, утульным, камфортным, з гарадскімі выгодамі. У ім і прасторныя мэбляваныя пакоі, і камін, і газ, і гарачая вада, і каналізацыя. І ўсё гэта дасягнута ў асноўным высілкамі адной жанчыны з моцным характарам, якая ўмее правільна арганізаваць свой час і размеркаваць намаганні.\nДзякуючы гэтым вартасцям характару яна шмат чаго паспявае зрабіць для сябе і для іншых на грамадскай пасадзе старасты і дэпутата Палачанскага сельскага Савета, куды яе выбіраюць жыхары Груздава аж з 1961 года. Куды толькі яна ні вылучалася: член інфармацыйна-прапагандысцкай групы, грамадскай камісіі па жыллёвых пытаннях, камісіі па барацьбе з п'янствам і г. д. Як стараста і дэпутат, дабілася газіфікацыі вёскі, жыхары якой разумна выбралі Ніну Аляксандраўну старшынёй кааператыва «Груздава-газ». Па яе ініцыятыве на вясковых могілках усталявалі новую агароджу і кантэйнеры для смецця. Зроблена і шмат іншых карысных спраў для людзей.\nНіна Станевіч дапамагае жыхарцы вёскі Алене Мішчанцы запоўніць дакументы.\n«Танцаваць» ад печкі…\nУвогуле Ніна Аляксандраўна шчыры і адкрыты чалавек, «савецкі» ў лепшым сэнсе гэтага слова. У калгас яна пайшла пасля 7 класаў. Так распарадзілася маці, сказала: «Настаўніцай ты не станеш, а каб кароў даіць, гэтага хопіць».\nІ ўсё ж пазней яна скончыла вячэрнюю школу, потым, калі на руках былі ўжо двое малых дзяцей, завочна вучылася ў сельскагаспадарчым інстытуце. Так яна стала аграномам. Пэўны перыяд працавала намеснікам старшыні гаспадаркі. Агульны стаж работы — 57 гадоў. Цікавая дэталь — пасля выхаду на пенсію працавала яшчэ 17 гадоў. Ды і сёння стараста — энергічная і рухавая, спагадлівая да чужых клопатаў і болю.\n—Калі 40–50 гадоў таму ў вёсках было шмат вяселляў і хрэсьбінаў, то цяпер тут пенсійнае «царства» з вынікаючымі адсюль праблемамі. Усё больш людзей маюць патрэбу ў падтрымцы, у вырашэнні розных спраў — простых для маладых сем'яў, але складаных для сталых людзей, — кажа стараста. І прыводзіць прыклад. У хаце 82‑гадовай адзінокай жанчыны пачала моцна дыміць печка. Жанчына звярнулася да старасты па дапамогу, і Ніна Аляксандраўна знайшла ёй печніка (рэдкая ўжо на вёсцы прафесія). Дапамагае стараста з дастаўкай дроў і брыкету. Ці вось такое пытанне: «Недадалі пенсію. Што рабіць?». Або іншыя: «Ніна Аляксандраўна, чаму няма электрычнасці?» «Чаму не ідзе паштальёнка?» Вось і ў дзень нашага прыезду старэйшыне тэлефанавалі і пыталіся пра якасць вады. Яна адказвала: «У вёсцы будуецца станцыя па абезжалезванні вады, пацярпіце трохі, вада будзе больш якаснай».\nАсобнае пытанне — прыватызацыя жылля, якая для старых людзей з'яўляецца не зусім зразумелым працэсам. І вось тут Ніна Аляксандраўна — вельмі каштоўная дарадчыца. Падкажа, куды звярнуцца, як правільна запоўніць паперы і г. д. Яна, дарэчы, не зусім згодна з цэнамі на аўкцыёнах па продажы свабодных участкаў зямлі. Скажам, навошта за гнілую хібару з зарослымі хмызняком «соткамі» браць з пакупніка шмат грошай? Чалавеку і так прыйдзецца моцна ўкласціся ў навядзенне парадку на закінутай сядзібе.\nНіна Аляксандраўна — вялікая прыхільніца правядзення святаў вёсак. Падчас падрыхтоўкі да іх, па яе словах, адбываецца згуртаванне людзей на выкананне карыснай агульнай справы, з'яўляецца магчымасць праявіць беларускую гасціннасць. Ну і, безумоўна, сама вёска прыгажэе. Без перабольшвання, прыкладам для іншых стала святкаванне 570‑годдзя Груздава.\nЖыхарам Груздава ў пэўным сэнсе пашанцавала: у іх ёсць памяшканне для правядзення сустрэч. У гэтым будынку раней была бібліятэка, потым яе скарацілі. Цяжка сказаць, які лёс напаткаў бы будынак, каб не актыўныя дзеянні старасты. Яна звярнулася ў райсавет з просьбай знайсці рашэнне, якое дазваляла б вяскоўцам выкарыстоўваць дом для сваіх сходаў.\nЯк аптыміст па натуры, яна бачыць абнадзейлівыя прыкметы вясковага жыцця.\n—Я падлічыла — на навагодняй «ёлцы» прысутнічалі 22 дзіцяці і падлеткі. Для 98 двароў неблагая статыстыка. Прыемна бачыць маладых маці з каляскамі, — гаворыць стараста.\nСтарасце ёсць пра што пагаварыць з кожным у вёсцы. Ніна Станевіч з маладой мамай Вольгай Бажко.\nБез каровы двор пусты\nНепакоіць Ніну Аляксандраўну і тое, што сёння пераважная большасць маладых сем'яў вяскоўцаў не трымаюць кароў, не здаюць малако. «Клопаты ж невялікія», — жартуе яна, — падаіла ды за плот вядро вынесла». Хоць праз хвіліну-другую ўжо на поўным сур'ёзе гаворыць аб тым, як гэта складана і адказна — даглядаць жывёлу. З сумам адзначае, што летась у вёсцы было 24 каровы, цяпер ужо 17. Сама Станевіч, нягледзячы на ўзрост, не хоча пакуль развітвацца з карміцелькай. Усё жыццё трымала не адну, а нават дзве каровы. Цяпер засталася адна. Яе будзе трымаць, пакуль здароўе дазволіць, бо без каровы двор нібы пусты.\nНіну Аляксандраўну суцяшае, што на тэрыторыі сельсавета ёсць у яе аднадумцы. Напрыклад, Зоя Міхайлаўна Сакалоўская, якая разам з мужам, ветурачом па прафесіі, трымаюць то 4, то 5 кароў! За апошнія дзесяць дзён на здачы прыкладна 800 літраў малака яны зарабілі больш за 3 мільёны рублёў. За месяц пры такіх аб'ёмах заробак можа скласці каля 10 мільёнаў. Чым не ўзор для маладых, якія хочуць сучасны дом з усімі выгодамі пабудаваць ці новую машыну набыць? Праўда, усё ж застаюцца нізкімі закупачныя цэны на малако, якое здае насельніцтва. Калі яго адвезці на продаж у Маладзечна, то можна ўдвая даражэй прадаць. Таму вяскоўцаў трэба матэрыяльна заахвочваць, каб трымалі жывёлу.\nНядаўна ў Груздава прыйшла прыемная навіна: па выніках конкурсу, які праходзіў па ініцыятыве Мінскага абласнога Савета дэпутатаў сярод сельскіх, пасялковых, гарадскіх Саветаў дэпутатаў, органаў грамадскага тэрытарыяльнага самакіравання, стараста вёскі Груздава заняла 2‑е месца ў вобласці і ўзнагароджана дыпломам і грашовай прэміяй.\nСтаршыня раённага Савета дэпутатаў Віктар Невяровіч:\n—Са свайго боку, раённая ўлада імкнецца падтрымліваць стараст маральна і матэрыяльна. Не забываем пра іх пры падвядзенні вынікаў года сярод лепшых па прафесіі ў раёне (для іх ёсць спецыяльная намінацыя). Пераможца ўзнагароджваецца граматай і прэміяй — 10 базавых велічынь. Імёны лепшых заносяцца на раённую Дошку гонару. Там, дарэчы, змешчаны фотапартрэт лепшай старасты раёна 2013 года — Ніны Аляксандраўны Станевіч.\nСумесным рашэннем прэзідыума райсавета і райвыканкама прыняты захады па ўдасканаленні матэрыяльнага стымулявання працы стараст вёсак. Дакументам прадугледжваюцца выплаты за кожны квартал. Іх памер залежыць ад колькасці насельніцтва ў вёсцы. Калі ў ёй налічваецца да 50 двароў, то выплата складае 0,5 базавай велічыні. Да 100 двароў — 1 базавая велічыня. Звыш 150 двароў — 1,5 базавай велічыні. Невялікія грошы, але ж і яны не лішнія.


Дзень здароўя ў цэнтральнай аптэцы — Івацэвіцкі веснік - газета Івацэвіцкага раёна || Ивацевичский район\nГлавная → Грамадства → Здароўе → Дзень здароўя ў цэнтральнай аптэцы\nДзень здароўя ў цэнтральнай аптэцы\n25 сентября 2017 - Дарья Вдовина\nНапярэдадні сусветнага дня фармацэўтаў мы сустрэліся з загадчыцай Івацэвіцкай цэнтральнай раённай аптэкі №9 Наталляй Азарка, каб даведацца, што ўяўляе сабой сёння раённая аптэчная сетка і якія яе перспектывы развіцця.\nУ нашым раёне зараз функцыянуе 19 аптэк, з іх 12 – у Івацэвічах. Яны размешчаны ў розных кутках горада, што вельмі зручна для пакупнікоў.\n– Усе нашы аптэкі актыўна наведваюцца, у кожным мікрараёне свой спажывец, і мясцовыя фармацэўты добра ведаюць патрабаванні і просьбы пакупнікоў. У апошні час некалькі аптэк было адчынена ў памяшканнях гандлёвых цэнтраў. Так бы мовіць, актыўна ідзём у народ. Аптэкі павінны знаходзіцца ў крокавай даступнасці, мы намагаемся, каб людзям было камфортна. Амаль у кожнай аптэцы ёсць невялічкае фае з канапай і столікам, дзе наведвальнікі могуць трошкі адпачыць. Пільную ўвагу надаем афармленню, кожная аптэка мае свой “твар”. У бліжэйшых планах – касметычны рамонт у аптэцы №149 па вул. Дэпутацкай, а таксама адкрыццё новай аптэкі, – расказала Наталля Азарка.\nУ аптэках устаноўлена сучаснае функцыянальнае абсталяванне, якое дазваляе больш хутка і якасна абслугоўваць пакупнікоў. Працоўныя месцы фармацэўтаў аснашчаны камп'ютарнай-касавай сістэмай і плацежным тэрміналам. Але, як адзначыла загадчыца Івацэвіцкай цэнтральнай раённай аптэкі, галоўнае ўпрыгожванне аптэк – гэта іх работнікі. Спецыялісты заўсёды гатовы прадаставіць вам інфармацыю аб наяўнасці лекавых сродкаў у дзяржаўных аптэках горада, пракансультаваць аб правілах прыёму лекаў, умовах захоўвання і іншых пытаннях. Кадры аптэчнай сеткі кожны год папаўняюцца маладымі спецыялістамі. Што паказальна, большасць не з'язджае, а застаецца працаваць у Івацэвічах.\nУ аптэках Брэсцкага РУП “Фармацыя” дзейнічае гнуткая сістэма скідак. Пенсіянерам, шматдзетным сем'ям, дзецям ва ўзросце да 3 гадоў, інвалідам усіх катэгорый прадастаўляецца скідка ў памеры 5% ад рознічнай цаны на лекі беларускай вытворчасці. Уладальнікі індывідуальнай электроннай “Карты для медыцынскага абслугоўвання” і банкаўскіх картак “Моцная картка” таксама атрымліваюць 5-працэнтную скідку на айчынныя лекавыя сродкі, 2-працэнтную – на лекі замежнай вытворчасці. Дзейнічаюць і сезонныя скідкі: на сонцаахоўныя сродкі, падгузнікі, ахоўныя сродкі ад насякомых і іншыя. Зараз праходзіць сумесная акцыя аптэк Брэсцкага РУП “Фармацыя” з аквапаркам “Лебяжий”, які знаходзіцца ў Мінску. Пры куплі ў аптэцы на 20 і больш беларускіх рублёў у чэку прадастаўляецца 50-працэнтная скідка на наведванне аквапарку. Акцыя будзе доўжыцца да 31 снежня.\nУ рамках сусветнага дня фармацэўта ў аптэках Брэсцкага РУП “Фармацыя” будзе праходзіць акцыя: з 25 па 29 верасня кожны пакупнік атрымае скідку 7% на лекавыя сродкі айчыннай вытворчасці.\nУ гэтыя дні ў аптэках прадстаўнікі айчыннай фармакалагічнай прамысловасці будуць праводзіць кансультацыі па ўжыванні лекавых сродкаў, якія яны вырабляюць. У цэнтральнай аптэцы 29 верасня з 12 да 14 гадзін будзе сустракацца з пакупнікамі прадстаўнік ААТ “Рубікон”. Таксама на сустрэчу будуць запрошаны медыцынскія работнікі цэнтральнай раённай бальніцы. Кожны жадаючы зможа вымераць артэрыяльны ціск, вагу і даведацца свой індэкс масы цела. А спецыялісты раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі раскажуць аб пытаннях правільнага харчавання і фарміравання здаровага ладу жыцця.


Вы для нас – жанчыны Перамогі! Паглядзіце, як сёння віншавалі ўдзельніц вайны з надыходзячым сакавіцкім святам | Щучинская районная газета Дзяннiца\nГлавная » Вы для нас – жанчыны Перамогі! Паглядзіце, як сёння віншавалі ўдзельніц вайны з надыходзячым сакавіцкім святам\nСоздано Татьяна Ступакевич 06.03.2020 в 14:19\n– Як цудоўна, што вы сёння завіталі да нас і паднялі настрой! Нечакана, але вельмі прыемна! – не хавае эмоцый ветэран Вялікай Айчыннай вайны Таццяна Сяргееўна Осіпава, сустракаючы начальніка ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама Андрэя Іванавіча Навіцкага, дырэктара ТЦСАН, старшыню раённай арганізацыі Беларускага саюза жанчын Святлану Уладзіміраўну Шанчук і старшыню раённага савета ветэранаў Эдмунда Станіслававіча Дзікевіча.\nЦёплыя словы віншаванняў і пажаданні “трымацца, не здавацца і перамагаць!” сапраўды кранаюць да глыбіні душы і віноўніцу ўрачыстасці, і гасцей. Таццяна Сяргееўна, як заўжды, уражвае сваім аптымізмам, жаданнем быць у гушчыні падзей. Усе разам абмяркоўваюць нядаўняе свята – 80-годдзе Шчучынскага раёна, тым больш, што сярод іншых падарункаў ветэрану ўручаюць новы фотаальбом “Шчучын і ваколіцы”. Шчырая гутарка, добрыя ўспаміны, запрашэнне і далей наведвацца ў дом, дзе заўсёды рады добрым знаёмцам…\nІ вось ужо прадстаўнікі раённай улады і грамадскасці ў чарговага адрасата. Вера Рыгораўна Маслава толькі што вярнулася з Мінска, дзе папраўляла здароўе ў “ветэранскім шпіталі”.\n– Цяпер я, як новенькая, – жартуе ветэран, а потым міжволі ўзгадвае цяжкае ваеннае ліхалецце, калі мужчыны ваявалі на франтах, а яны, жанчыны, у пермскім краі працавалі на Перамогу ў тыле.\nАлена Парфёнаўна Сямёнава, якая гэтай вясной сустрэне сваё 99-годдзе, таксама рада нашай дэлегацыі, расчулена прымае цюльпаны і падарункі. На пытанне пра свой самы памятны дзень 8 Сакавіка, адказвае, маўляў, заўжды так была аддана рабоце, што і святаў іншы раз не заўважала. Затое цяпер яе і іншых ветэранаў ушаноўваюць і ў святы, і ў будні, за што вялікі дзякуй палітыцы нашага Прэзідэнта краіны.\nУ доме былой блакадніцы Ленінграда Веры Мікалаеўны Кузьміной першай нас сустрэла яе ўнучка Аксана, з цеплынёй расказала пра бабулю, пра тое, як з паездкі ў Піцер прывезла бабулі пано з відамі горада на Няве і нават сама не чакала, наколькі расхвалюецца бабуля гэтаму сувеніру. Была ўзрушана Вера Мікалаеўна і падарункам гасцей. Вельмі спадзяемся, што ўсё гэта прыемныя хваляванні. З надыходзячым святам 8 Сакавіка, дарагія жанчыны! Вы для нас не проста ўдзельніцы вайны, вы – музы Перамогі.


Жыхарка Маладзечна паведаміла аб ілжывым разбоі, каб атрымаць бальнічны | zviazda.by\nЖыхарка Маладзечна паведаміла аб ілжывым разбоі, каб атрымаць бальнічны\nНа лінію “102” у аператыўна-дзяжурную службу Маладзечанскага РАУС 25-гадовая гараджанка паведаміла аб тым, што невядомы мужчына выкраў сумку з кашальком, у якім знаходзіліся 50 рублёў, і парэзаў ёй рукі. Па словах заяўніцы, інцыдэнт адбыўся каля ўвечары ў парку культуры і адпачынку імя Перамогі. Аднак у міліцыю дзяўчына звярнулася праз гадзіну, вярнуўшыся дадому.\nДа грамадзянкі неадкладна выехалі супрацоўнікі праваахоўных органаў. Аднаўляючы карціну таго, што адбылося, у расповедзе пацярпелай яны выяўлялі ўсё больш непаразуменняў. У выніку аператыўнікі выкрылі дзяўчыну ў хлусні. Заяўніца прызналася, што паведамленне аб разбоі ілжывае, патлумачыўшы, што такім чынам спрабавала патрапіць у бальніцу.\nСупрацоўнікі крымінальнага вышуку ўстанавілі, што парэзы на руках дзяўчына нанесла сабе сама. Для гэтага яна ўзяла кухонны нож у суседа, таму што свой быў тупым. Брыгада хуткай дапамогі даставіла грамадзянку ў прыёмнае аддзяленне, але пасля агляду спецыяліста пацыентку адпусцілі дадому. Тады ёй і прыйшла ў галаву думка паведаміць у міліцыю аб разбойным нападзе.\nПа дадзеным факце праводзіцца праверка. Як паведамляе УУС Мінскага аблвыканкама, за загадзя ілжывы данос заяўніцы пагражае да пяці гадоў пазбаўлення волі.


Бабуля падтрымлівае: хто той студэнт, які ідзе супраць "закона аб адтэрміноўках" | euroradio.fm\nГалоўная / Бабуля падтрымлівае: хто той студэнт, які ідзе супраць "закона аб адтэрміноўках"\n16/08/2019 - 18:10\nЧаму Аляксей М. не баіцца выйсці на адзіночны пікет, хоць супраць яго ў горадзе ўсе, акрамя роднай бабулі. ...\nАляксей М. з Магілёва (мы не публікуем прозвішча, каб не падстаўляць хлопца) падаў у мясцовы выканкам заяўку на правядзенне адзіночнага пікета супраць "закона аб адтэрміноўках". Еўрарадыё знайшло студэнта і распытала пра жаданне пайсці ў палітыку, нежаданне пайсці ў войска, падтрымку родных, пафігізм сяброў і пра тое, якой ён бачыць сваю акцыю.\n“Структуры з рознымі абрэвіятурамі”\nПраз некалькі дзён пасля таго, як заяўка на пікет была пададзеная, на вушы ўсталі ўсе гарадскія ўлады. А ў Аляксея — навучэнца Магілёўскага дзяржаўнага эканамічнага прафесійна-тэхнічнага каледжа — зазваніў тэлефон.\n"Патэлефанавала куратар і спытала пра пікет. Кажа, куды я ўлез? Чаму ў каледж тэлефануюць "структуры з рознымі абрэвіятурамі", якія пытаюцца маю характарыстыку? Кажуць, ты хочаш, каб пра цябе ўвесь горад даведаўся? Карацей кажучы, у каледжы спрабавалі неяк паўплываць на мяне, каб я адмовіўся праводзіць пікет".\nАле малады магілёвец не збіраецца мяняць планы.\nЕўрарадыё: Чаму ты наогул вырашыў правесці пікет супраць "закона аб адтэрміноўках"?\nАляксей М.: Гэтая праблема пакуль што мяне не асабліва датычыцца: мне яшчэ паўтара года вучыцца ў каледжы. Але ў будучыні, калі я захачу паступіць [у ВНУ], то мне спачатку прыйдзецца адслужыць у войску. А гэта не тое, чаго б я хацеў.\nЕўрарадыё: Ці не было страшна падаваць заяўку? Не думаў, што пасля гэтага могуць пачацца праблемы?\nАляксей М.: Страх пэўны ўзнік, калі пачалі тэлефанаваць з гарвыканкама і пытацца, навошта вам гэты пікет? Але што пачнуць тэлефанаваць з адміністрацыі каледжа, я такога не моцна чакаў.\n"Бабуля сказала, што я правільна ўсё раблю"\nЕўрарадыё: Як адрэагавалі бацькі?\nАляксей М.: Я жыву толькі з бабуляй. Яна мяне падтрымлівае — сказала, што я правільна ўсё раблю. Вядома, яна таксама за мяне турбуецца. Але ў асноўным яна мяне падтрымлівае. Яе меркаванне аб войску таксама адмоўнае.\nЕўрарадыё: Што кажуць пра тваю ініцыятыву аднагрупнікі? Ці падтрымліваюць цябе?\nАляксей М.: З большага ім гэта абыякава. Яны ці не прыгодныя для службы, ці ўжо змірыліся з тым, што пойдуць служыць. Некаторыя проста баяцца.\nЕўрарадыё: "Закон аб адтэрміноўках" — адзінае, што цябе не задавальняе ў беларускай палітыцы?\nАляксей М.: Да гэтага моманту я не моцна цікавіўся беларускай палітыкай, таму што ў нас у краіне больш гавораць пра расійскую палітыку. Але пасля гэтай сітуацыі спрабую больш паглыбіцца ў нашы справы. Я стараюся і законы чытаць — напрыклад, Канстытуцыю, — і сайты навінавыя таксама, каб даведацца, што адбываецца ў нас у Беларусі.\nЕўрарадыё: Якой бачыш сваю адзіночную акцыю, калі яе дазволяць?\nАляксей М.: Калі пікет дазволяць, то выйду з плакатам. Магчыма, напішу хэштэг #учебаважнее.\nНа цяперашні момант пададзена 17 заявак на адзіночныя пікеты\nІх ініцыятары патрабуюць адмяніць або змяніць "закон аб адтэрміноўках". Пра гэта Еўрарадыё расказаў Дзяніс Ціханенка, стваральнік телеграм-канала ProtestBY. Пікеты плануецца правесці ў Мінску, Оршы і Магілёве. Па датах — другая палова жніўня і пачатак верасня.\nАктывісты плануюць менавіта адзіночныя пікеты, таму што па-іншаму пратэставаць дорага. У Беларусі арганізатар акцыі павінен аплаціць паслугі сацыяльных службаў па падтрыманні парадку і прыборцы на месцы мітынгу. А гэта можа абысціся ў кругленькую суму. Зрэшты, не выключана, што ўлады запатрабуюць грошай і ад арганізатараў 15-хвілінных адзіночных пікетаў. У гэтым выпадку на кожны з іх трэба будзе каля 200 рублёў.\nЗакон "Аб змяненні законаў па пытаннях эфектыўнага функцыянавання ваеннай арганізацыі дзяржавы", які таксама называюць "законам аб адтэрміноўках", пачаў дзейнічаць з 10 жніўня. Незадоўга да гэтага ў Міністэрстве абароны растлумачылі, што маладыя людзі, залічаныя ў гэтым годзе ў ВНУ і магістратуру, усё ж атрымаюць права на другую адтэрміноўку для працягу адукацыі. Аднак гэта не закране аспірантаў, чыё залічэнне афіцыйна адбываецца 1 лістапада, калі восеньскі прызыў ужо будзе заканчвацца.\nЯк і іншыя непапулярныя рашэнні ўрада, "закон аб адтэрміноўках" многія беларусы сустрэлі з крытыкай. У сацсетках з'яўляюцца групы праціўнікаў закона, аднак з актыўнымі пратэставымі дзеяннямі яны пакуль што не спяшаюцца — абмяжоўваюцца падачай заявак на правядзенне пікетаў.\n"Падатак на дармаедства", будаўніцтва акумулятарнага ў Брэсце — усё гэта ў свой час прывяло да з'яўлення новых грамадскіх актывістаў, якія раней не былі заўважаныя ў "апазіцыйным варушняку". Ці стане маштабным пратэставы рух з учарашніх "ухілістаў", сказаць пакуль складана, аднак новыя актывісты ўжо з'яўляюцца. І адзін з іх — 19-гадовы Аляксей М.\nБеларускія вайскоўцы / Еўрарадыё


Alfar: увесь метал зьбіты да агіднасьці / Інтэрв'ю / BelMetal.org\nАпублікавана 21 ліпеня 2015, 15:36 у Інтэрв'ю\nBelMetal працягвае сачыць за маладым беларускім viking death metal праектам – one-man гуртом Alfar, які надоечы выпусьціў другі альбом “Twilight of the Gods”. Пра тое, як Alfar пракладвае сабе шлях і якую сустракае крытыку, мы і пагутарылі са стваральнікам праекту, Зьміцерам Пінчуком.\nПачнем крыху здалёк. Як ты прыйшоў да думкі стварыць one-man project?\nКалі я сышоў з апошняга гурта [Wartha], зразумеў, што шукаць нешта лепшае з існуючых праектаў бессэнсоўна. Не хацелася нікога ўцягваць, тым больш, што быў уласны матэрыял, і ў галаву прыйшла думка: “А чаму б ня ўзяць ды не запісаць?” Я паглядзеў, што матэрыялу хапае на паўнавартасны альбом, і панеслася… Пасьля выхаду першага альбому фактычна адразу пачаў пісаць другі.\nІ што ў гэтым альбоме адметнага ў параўнаньні з папярэднім?\nПа-першае, лірыка. У гэтым альбоме яна цалкам прысьвечана скандынаўскай міфалогіі, а ня проста ўяўляе сабой шэраг ваенных гісторый, не аб’яднаных вузкай тэматыкай. Я імкнуўся зрабіць канцэптуальны альбом. Мяркую, гэтая мэта была дасягнута.\nПа-другое, я адмовіўся ад занадта перагружаных клавішных аранжыровак, засяродзіўшыся на шчыльным гітарным гуку. Паскорыўся тэмп. Хацелася зрабіць альбом у духу старой школы, таму выкарыстоўваліся класічныя рыфы.\nНу і па-трэцяе, адразу вырашыў пастарацца і другі альбом выпусьціць на лэйбле. Пасьля дастаткова доўгіх перамоваў альбом выйшаў на знакамітым расейскім лэйбле SoundAge.\nЯк ішла праца над “Twilight of the Gods”?\nНасамрэч, вельмі аператыўна. Літаральна праз паўгады пасьля выхаду першага альбому я напісаў больш за палову песень для “Twilight of the Gods”, а ў лютым матэрыял быў цалкам гатовы. У сакавіку пачаўся запіс на BR Studio.\nНа гэты раз я з максімальнай адказнасьцю падышоў да падрыхтоўкі матэрыялу. Сур’ёзна паставіўся да якасьці гучаньня, таму выкарыстоўваліся дарагія фірмовыя інструменты. Таксама, каб узрасьціць цікавасьць, былі падрыхтаваныя два студыйныя відэадзёньнікі з працэсам запісу гітар.\nНазва альбому – “Twilight of the Gods”. Узгадваюцца прынамсі Bathory, цяпер Blind Guardian. Яшчэ й Галівуд прыпадобіўся здымаць фэнтэзі з Торам. І як называецца новая частка? Правільна! Знарок ішоў напралом, не баючыся ярлыка зьбітасьці і другаснасьці?\nМенавіта так. Гэтая назва дакладна акрэсьлівае тэматыку ўсяго альбому, яго атмасферу, канцэпт. Ці не было б бязглузда адмаўляцца ад яе толькі з-за асьцярогі падацца неарыгінальным? Другаснасьць? Зьбітасьць? Ды ўвесь метал другасны і зьбіты да агіднасьці. Нельга ж з-за гэтага адмаўляцца ад уласных ідэй. У пагоні за арыгінальнасьцю можна надта далёка зьбегчы ад галоўнай мэты. Для сябе я ніколі ня ставіў задачы зрабіць нешта незвычайнае. Асноўнай умовай было зрабіць якасны тэматычны альбом. Я заўсёды імкнуўся да класікі стылю. Як кажуць, класіка ніколі не выходзіць з моды. Дакладна ведаю, што ёсьць шмат гэткіх жа, як я, прыхільнікаў старой школы. Мяркую, ім павінен спадабацца гэты матэрыял. Да таго ж, у нас мала хто грае ў накірунку viking death. Як правіла, робяць нешта моднае-мадэрновае, альбо змарнаваны пэган, які яшчэ дзесяць год таму гралі ўсе, каму толькі хацелася. Таму думаю, што канкрэтна для нашай краіны гэты накірунак у навізну.\nЦі сочыш ты за рэакцыяй слухачоў “Twilight of the Gods”? Існуе нейкая зваротная сувязь?\nНасамрэч, мне вельмі складана ацаніць ступень аддачы, наколькі добра матэрыял ідзе “ў масы”. Незразумела, па якіх крытэрыях трэба меркаваць аб гэтым: па колькасьці рэпостаў ці наяўнасьці каментароў. Бачна, што альбом разыходзіцца, яго рэпосьцяць, слухаюць. Яшчэ зьвярнуў увагу на тое, што мала хто дае непасрэдна ацэнку працы, недзе 80 адсоткаў водгукаў – гэта тупа параўнаньні і нават абвінавачваньні ў плагіяце. Як прынята, у каго быў зьняты стыль, назва, уступ… Мала каментароў, якія маюць прычыннасьць да справы.\nУ папярэднім інтэрв’ю ты казаў, што тваёй асноўнай задачай зьяўляецца набор мэтавай аўдыторыі. Наколькі ты наблізіўся да гэтага дасягненьня цяпер, падчас выхаду другога альбому? Ці, можа, зьмяніліся прыярытэты?\nГэтая задача захоўваецца. Натуральна, другі альбом хацелася болей расьпіярыць. Калі раней карыстаўся толькі сацсецівам “Укантакце”, то цяпер пачаў рабіць запісы і на Facebook. Зноў жа, была мэта запісацца на лэйбле, каб былі дыскі і пэўны піяр, які дапамог бы знайсьці аўдыторыю, што захоча паслухаць гэтую музыку. Зразумела, што дыскі сёньня мала хто купляе, таму асноўны ўпор быў усё ж зроблены на сацсеткі, каб прывабіць большую колькасьць людзей.\nЯкія далейшыя перспектывы ў Alfar?\nГалоўная падзея – гэта тое, што хутка Alfar перастане быць толькі студыйным праектам. У прамежку між выхадам першага і другога альбому быў сфармаваны склад гурта, і ўжо ладзяцца рэпетыцыі. Так што Alfar у бліжэйшай будучыні можна будзе ўбачыць на сцэне. Падпісвайцеся на нашыя старонкі і сачыце за навінамі.\nСлухаць альбом тут.\nТэкст: Паліна Трохаўцава, Ян Мачульскі\nФота: Марыя Пінчук\n21 ліпеня 2015, 17:29\nВот и успех)\n21 ліпеня 2015, 21:36\nМне вельмi спадабаецца апошнi альбом. Выдатна, сакавiта i нiяк не надаесць, а гэта, як па мне, адзiн з галоуных крытэрыяу добрай музыкi.\nЗьмiцер, руш далей! Малайчына!=)\n22 ліпеня 2015, 10:13\nПерадайце Пінчуку найлепшыя пажаданні.\nАле папрасіце яго прыбраць слова «death» з характарыстыкі ягонага стылю. Да чаго тут death metal? Ён грае збольшага heavy/speed. Часам увогуле нейкі хард-рок. Ад таго, што тут дадаецца скрым, трэмела, падвойная бочка ды бластбіты, гэта яшчэ не становіцца дэтам. ))) Максімум — металкорам. У цэлым вымалёўваецца нейкі гібрыд гібрыдаў — Dimmu Borgir і позняга Lamb of God.\nНезразумела, на якую «старую школу» аўтар арыентуецца. Магчыма, на трэнд камерцыйнага mellow-deaf (a.k.a. melo-death) канца 2000-ых? Гэта і ёсць хэві, звонку прыпраўлены скрымам і бластбітамі, але ў сваёй ісце нязменны.\nКалі цікава, што ж такое death metal, раю пакруціць, напрыклад, такія альбомы:\nBlood Urn — ...Of Gory Sorcery and Death\nImmolation — Close to a World Below


Культура - Сімвалы яднання нацыі\nСімвалы яднання нацыі\nСвяточная праграма да Дня Незалежнасці не можа не быць у цэнтры грамадскай увагі. Паводле традыцыі, канцэрт ладзіцца каля стэлы “Мінск — горад-герой”. Пачаўшыся а 21-ай гадзіне, ён скончыцца позна ўночы, а палове на 3-юю. Кульмінацыяй яго стане сумеснае выкананне гімна ўсёй краінай.\nПра асаблівасці святочнай дзеі распавёў рэжысёр Вячаслаў ПАНІН:\n— Сумеснае выкананне гімна — гэта сімвал яднання нацыі, усяго народа. Таму ўся драматургія канцэртнай дзеі накіравана на тое, каб падрыхтаваць кульмінацыйны момант, закцэнтаваць на ім увагу. Гучанне гімна павінна быць магутным не толькі па сваёй масавасці, але і па значнасці гэтага моманту. Пачынаецца канцэрт пралогам “Красуй, Беларусь!”. Тут будзе і шэсце сцяганосцаў, і парад удзельнікаў, і разнастайныя спартыўныя нумары. Ну, а назву пралогу дала аднайменная песня Васіля Раінчыка, якую выканае зводны хор і духавы аркестр.\nНаступны канцэртны блок прысвечаны дзецям — нашай будучыні. Яго назва пайшла ад песні, з якой Алёша Жыгалковіч перамог на дзіцячым “Еўрабачанні”, — “З сябрамі”. Алёша праспявае яе разам з “Верасятамі”. Удзельнічаюць у гэтым блоку і іншыя юныя зоркі — Ксеня Сітнік, Вольга Сацюк, ансамбль “Хвілінка”, які, дарэчы, выступіць разам з ансамблем ветэранаў “Памяць сэрца”.\nЧарговы блок, які вядзе да кульмінацыі — выканання гімна, — названы, як і грамадска-культурная акцыя, у межах якой ладзіцца ўвесь канцэрт, — “Мы — беларусы!”. Пачынаецца ён з дэфіле ўзорнага аркестра ўнутраных войск Міністэрства ўнутраных спраў. У ім выступаюць арт-гурт “Беларусы”, Пётр Ялфімаў, Ірына Дарафеева, ансамблі “Сябры”, “Верасы”, Ядвіга Паплаўская і Аляксандр Ціхановіч, Якаў Навуменка, Дзяржаўны ансамбль танца Беларусі з новай “Лявоніхай”.\n— А як зрэжысіравана само выкананне гімна?\n— Пераходам да яго становіцца нумар “Сцягі”, падрыхтаваны студыяй эстраднага танца Беларускага дзяржаўнага універсітэта культуры і мастацтваў. А далей — уявіце: у выкананні зводнага хору вакальным фонам пачынае гучаць мелодыя песні “Красуй, Беларусь!” без слоў.\nНа гэтым фоне вядучыя чытаюць словы гэтай песні. А па прыступках ад абеліска спускаюцца 150 навучэнцаў ПТВ, якія нясуць палотнішча сцяга.\nЦі ж не сімвалічна, што палотнішча сцяга будуць несці навучэнцы? Гэтыя маладыя хлопцы — будучыня нашай краіны. Дык хай яны ўжо сёння адчуюць, што гэта такое — трымаць у руках Дзяржаўны сцяг. Бо ім і надалей трэба будзе ўтрымліваць на сваіх руках усю рэспубліку.І, можа, менавіта ў гэты момант у іх замацуецца тое пачуццё гонару за родную Беларусь і адказнасці за яе лёс, якое яны пранясуць праз усё сваё жыццё.\n— І якраз у гэты момант пачне гучаць гімн?\n— Так. Вялізны сцяг накрые сабой усю лесвіцу: ад абеліска да сцэны. Знізу ён будзе падсвечвацца пражэктарамі, і тут пачынае гучаць гімн. Яго выконвае зводны хор прафесійных і самадзейных калектываў у народных строях. Гэта Дзяржаўная акадэмічная харавая капэла імя Рыгора Шырмы, Нацыянальны акадэмічны народны хор імя Генадзя Цітовіча, Дзяржаўны камерны хор Беларусі, хор музычнай капэлы “Санорус”, а таксама шматлікія хоры мінскіх дзіцячых музычных школ і школ мастацтваў.\n— Але ж як працягваць канцэрт пасля гімна? Тут далёка не ўся музыка падыдзе.\n— Гэтая частка святочнай праграмы завяршаецца салютам. А ўжо пасля яго канцэрт працягваецца далей — маладзёжнымі эстраднымі песнямі. Акрамя сталічных калектываў, мы запрасілі Школу сучаснага танца “Белка” з Віцебска. Што ж да знакамітых спевакоў з Расіі і Украіны, дык выступіць Леў Лешчанка — тым больш, што ў яго ёсць сумесная песня з Анатолем Ярмоленкам і ансамблем “Сябры”. Прыязджаюць таксама Алег Газманаў, Таісія Павалій. А побач з імі выступаюць нашы гурты “Пяты сезон”, “DALI”, “Da Vinci”, “Цягні-Штурхай”, “Топлес”, “Лепрыконсы”, “Харлі”, “Каты”, “Атлантыка”, “Палац”, Аляксандра і Канстанцін, Гюнеш Абасава, Мікалай Скорыкаў, Іна Афанасьева, Ларыса Грыбалёва, Алена Грышанава, Паліна Смолава, Вольга Сяднёва, Жанет, Улада, Георгій Калдун, Аляксей Хлястоў — усіх не пералічыць...\n— Па якім прынцыпе адбіраліся ўдзельнікі?\n— Улічваліся і мастацкія якасці выканаўцаў, і іх рэпертуар. Выбудоўвалася паслядоўнасць нумароў, бо гасцей, якія ўнеслі дадатковыя фарбы, хацелася ўключыць не асобным блокам, а змясціць сярод нашых выканаўцаў. А завершыцца дыскатэчная частка канцэрта выступленнем расійскай группы “Чайф”. І будзе гэта ўжо бліжэй да трэцяй гадзіны ночы.\n— Вы ўпершыню ладзіце такую працяглую масавую кампазіцыю?\n— Самым працяглым на сённяшні дзень быў леташні канцэрт грамадска-культурнай акцыі “За Беларусь!” у аэрапорце: ён доўжыўся ажно восем гадзін. Але гэта была звычайная гала-канцэртная праграма, складзеная з асобных выступленняў. А тут будзе штосьці накшталт скразнога дзеяння. Хочацца, каб гэта не было шараговай з’явай, а каб засталося ў памяці.\nКаб цяперашнія дзеці з гонарам расказвалі сваім унукам пра тое, як спявалі гімн разам з усёй Беларуссю.


О. Генры Праз дваццаць гадоў\nСпампаваць 45.49 Kb.\nПамер 45.49 Kb.\n(After Twenty Years)\nПаліцыянт, які патруляваў праспект, вылучаўся імпазантнасцю. Імпазантнасць была ў яго натуры, а не робленая на публіку, да таго ж і гледачоў было вобмаль. Не было яшчэ і 10 гадзін вечара, а сцюдзёныя парывы ветру з водарам дажджу паразганялі з вуліц амаль усіх людзей.\nПраходзячы міма будынкаў, ён торгаў за дзверы, мудрагеліста і па-майстэрску пакручваў дручком і час ад часу азіраўся, каб абвесці пільным позіркам ціхую дарогу, — дужы і злёгку франтаваты, гэты афіцэр ствараў цудоўны вобраз ахоўніка спакою. У наваколлі спаць клаліся рана. Сям-там гарэла святло ў вокнах цыгарнай крамы або кругласутачнай сталоўкі, але большасць дзвярэй належалі да ўстановаў, якія ўжо даўно зачыніліся.\nПрайшоўшы толькі палову аднаго з кварталаў, паліцыянт раптам запаволіў хаду. Да дзвярэй неасветленай гаспадарчай крамы прыхіліўся мужчына з незапаленай цыгарай у роце. Варта было паліцыянту да яго падысці, як ён шпарка загаварыў.\n— Усё ў парадку, афіцэр, — добразычліва сказаў ён. — Проста сябра чакаю. Мы дамовіліся тут сустрэцца дваццаць гадоў таму. Нечакана гучыць, праўда? Каб вы не сумняваліся, што ўсё ў парадку, магу растлумачыць. Прыкладна ў той час на месцы гэтай крамы быў рэстаран — “У “Вялікага Джо” Брэйдзі”.\n— Яго знеслі пяць гадоў таму,— адказаў паліцыянт.\nЧалавек ля дзвярэй чыркнуў запалкай і прыкурыў цыгару. Полымя асвятліла бледны твар з квадратнай сківіцай і пранізлівымі вачыма, а таксама маленькі шнар каля правага брыва. Шалік быў на дзіўны манер заколаты шпількай з вялікім дыяментам.\n— У гэтую ноч спаўняецца роўна дваццаць гадоў, — пачаў расказваць чалавек, — як я абедаў тут, у “Вялікага Джо” Брэйдзі, з Джымі Ўэлзам, маім найлепшым прыяцелем і самым файным хлопцам у цэлым свеце. Мы выраслі тут, у Нью-Ёрку, разам, як два браты. Мне было васямнаццаць, а Джымі — дваццаць. Наступнай раніцай я мусіў выправіцца на Захад, каб скалаціць сабе капітал. А Джымі было не выцягнуць з Нью-Ёрка, ён думаў, ва ўсім белым свеце больш і няма нічога. Дык мы тым вечарам і дамовіліся, што зноў сустрэнемся тут роўна праз дваццаць гадоў ад таго дня і той гадзіны, якімі б ні былі абставіны і з якой бы далечыні нам ні давялося прыехаць. Мы разлічвалі, што праз дваццаць гадоў кожны з нас ужо знойдзе свой лёс і заробіць той капітал, які наканаваны.\n— Гучыць даволі цікава, — адказаў паліцыянт. — Але ж, здаецца, занадта вялікі інтэрвал паміж сустрэчамі. Няўжо вы так нічога і не чулі пра сябра пасля ад’езду?\n— Дык так, нейкі час мы ліставаліся, — прамовіў той.— Але праз год-два згубілі след адзін аднаго. Разумееце, Захад — гэта даволі заманлівая прапанова, і я даволі жвава ўзяўся за працу. Але я ведаю, што Джымі прыйдзе сюды сустрэцца, калі толькі ён жывы, бо ён заўсёды быў самы верны, самы адданы стары сябар у свеце. Ён не забудзецца. Я праехаў тысячу міляў, каб сёння ўвечары стаяць каля гэтых дзвярэй, і калі мой стары таварыш з’явіцца, то яно таго вартае.\nТой, хто чакаў сябра, выцягнуў прыгожы гадзіннік з вечкам, упрыгожаным дыяментамі.\n— Без трох хвілін дзесяць, — аб’явіў ён. — Было роўна дзесяць, калі мы рассталіся на гэтым месцы каля дзвярэй рэстарана.\n— Паспяхова папрацавалі на Захадзе, як я бачу, — заўважыў паліцыянт.\n— Анягож! Спадзяюся, Джымі зарабіў хаця палову ад таго. Хоць і добры быў хлапчына, але было ў ім штось ад валацугі. Я мусіў спаборнічаць з найсвятлейшымі галовамі, каб яны мяне не абставілі. А ў Нью-Ёрку чалавек трапляе ў каляіну. Каб загартаваць чалавека, патрэбны Захад.\nПаліцыянт крутануў дручком і зрабіў крок-другі.\n— Трэба ўжо ісці. Спадзяюся, ваш сябар прыйдзе ў час. Калі зараз не з’явіцца, адразу пойдзеце?\n— Ні ў якім разе! — адказаў другі. — Дам яму не менш за паўгадзіны. Калі Джымі яшчэ на гэтым свеце, гэтага часу яму хопіць. Бывайце, афіцэр.\n— Добрай вам ночы, сэр, — адказаў паліцыянт і вярнуўся на свой маршрут, торгаючы па дарозе дзверы.\nБыла цудоўная халодная імжа, і пасля няпэўных парываў вецер пачаў дзьмуць няспынна. Рэдкія пешаходы, што рухаліся па квартале, у панурай і бязгучнай спешцы праходзілі міма з высока паднятымі каўнярамі палітонаў, засунуўшы рукі ў кішэні. А ля дзвярэй гаспадарчай крамы чалавек, які праехаў тысячу міль на няпэўную амаль да абсурду сустрэчу з сябрам юнацтва, чакаў і курыў цыгару.\nЁн прачакаў хвілін дваццаць, калі з супрацьлеглага боку вуліцы спешна пачаў набліжацца высокі чалавек у доўгім палітоне з паднятым да вушэй каўняром. Ён ішоў проста на таго, хто чакаў.\n— Гэта ты, Боб? — няпэўна спытаў ён.\n— Гэта ты, Джымі Ўэлз? — закрычаў чалавек ля дзвярэй.\n— Блаславі цябе Бог! — гукнуў прыбыш і схапіў сябра за абедзве рукі. — Гэта Боб, немінучы, як лёс. Не сумняваўся, што знайду цябе тут, калі ты яшчэ на гэтым свеце. Вось дык так! Дваццаць гадоў — доўгі тэрмін. Старога рэстарана ўжо няма, Боб, а хацеў бы я, каб ён нас дачакаўся і мы яшчэ раз у ім павячэралі. Ці добра абыходзіўся з табой Захад, стары?\n— Па галоўцы не гладзіў. Але ж даў мне ўсё, пра што я прасіў. А ты моцна змяніўся, Джымі. Мне заўсёды здавалася, што ты меншы цалі на дзве-тры.\n— О, я трохі рос яшчэ і пасля дваццаці гадоў.\n— Як твае поспехі ў Нью-Ёрку, Джымі?\n— Нішто сабе. Займаю пасаду ў адной установе. Боб, я ведаю адно месца, давай пройдземся туды і добра пагутарым пра старое.\nДвое рушылі па вуліцы рука ў руку. Чалавек з Захаду, чыя ганарлівасць стала празмернай праз поспех, пачаў расказваць гісторыю сваёй кар’еры. Другі занурыўся ў палітон і з цікавасцю слухаў.\nНа рагу ззяла ў электрычных агнях, як брыльянт, аптэка. Калі яны выйшлі на святло, то абодва адначасова павярнуліся, каб зірнуць адзін аднаму ў твар.\nЧалавек з Захаду раптам спыніўся і вызваліў руку.\n— Ты не Джымі Ўэлз! — выкрыкнуў ён. — Дваццаць гадоў — вялікі тэрмін, але і за гэты час рымскі нос не ператворыцца ў бульбіну.\n— Бывае, што за гэты час добры чалавек робіцца благім, — адказаў высокі. — Ты ўжо дзесяць хвілін як арыштаваны, “Шаўковы” Боб. У Чыкага падумалі, што ты на нашай тэрыторыі, і даслалі нам тэлеграму, што хацелі б з табой пагутарыць. Ну і ціха ж ты перасоўваешся, праўда? Відавочна, што так і ёсць. Дык вось, перш чым мы адправімся да ўчастка, мяне тут папрасілі перадаць табе цыдулку. Можаш тут, каля вітрыны, і прачытаць. Яна ад патрульнага Ўэлза.\nЧалавек з Захаду разгарнуў аркушык паперы, які яму далі. Ён трымаў руку роўна, калі пачаў чытаць, а калі дачытаў, яна ужо злёгку дрыжала. Цыдулка была даволі кароткай.\n“Боб, я прыйшоў на месца, як і дамаўляліся. Калі ты чыркнуў запалкай, каб прыкурыць цыгару, я ўбачыў аблічча чалавека, аб’яўленага ў вышук у Чыкага. Чамусь я не змог зрабіць гэтага сам, таму вярнуўся і паслаў на заданне чалавека ў цывільным.\nУпершыню пераклад надрукаваны ў газеце “Наша Ніва”: http://nn.by/?c=ar&i=118550.\n© Павел Донаў, пераклад, 2013


Навіны за 29 кастрычніка 2009\n29.10.2009 З'езд БХД дазволены\nДырэкцыя Палаца культуры Менскага трактарнага завода пагадзілася прыняць устаноўчы з’езд Беларускай хрысціянскай дэмакратыі. Падпісанне дамовы адбудзецца сёння а 15-й, а сам партыйны форум распачнецца у суботу а 10-й гадзіне раніцы.\n29.10.2009 «Советская Белоруссия»: Курапаты — могілкі агульнанацыянальнага маштабу\nГазета Адміністрацыі прэзідэнта «Советская Белоруссия — Беларусь сегодня» ў чацвер выйшла з вялікім артыкулам пра Курапаты на першай паласе. Аўтар матэрыялу — галоўны рэдактар выдання Павел Якубовіч. Газета заклікае пакончыць са «шматгадовым змрочным спектаклем» адмаўлення праўды.\n29.10.2009 Маланакладная газета «Брама» атрымала папярэджанне з пракуратуры\nРэдактар незарэгістраванай маланакладнай нясвіжскай газеты «Брама» Алесь Язвінскі атрымаў папярэджанне пракуратуры аб недапушчальнасці парушэння артыкула 23 закона «Аб сродках масавай інфармацыі».


Вызвалены IT-прадпрымальнік Віктар Пракапеня - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nВызвалены IT-прадпрымальнік Віктар Пракапеня\nФота з сайта NEWS.TUT.BY\nУвечары 22 снежня вызвалены бізнэсовец Віктар Пракапеня.\nПра гэта паведамляюць інтэрнэт-сайты са спасылкай на сяброў прадпрымальніка, піша "Наша ніва".\nЛетам, каментуючы справу ITшнікаў, Следчы камітэт паведамляў, што Пракапеня не прызнае сваю віну і адмаўляецца кампенсаваць дзяржаве шкоду.\nУласнік Viaden Media Віктар Пракапеня быў затрыманы 18 сакавіка супрацоўнікамі «Управы К» МУС. Паводле інфармацыі следства, у перыяд з 2005 да 2008 Пракапеня разам з Аляксеем Камком, сваім партнёрам з бізнэсу, выконваў незаконную прадпрымальніцкую дзейнасць. Такі следства разгледзела размяшчэнне ў інтэрнэце сайтаў і рэкламы без дзяржаўнай рэгістрацыі. Следчы камітэт меркаваў, што тым самым дзяржаве была прычыненая шкода сумай больш за $650 тысяч.\nУ дачыненні да бізнэсоўца былі распачатыя яшчэ дзве крымінальныя справы - паводле арт.243 КК Беларусі (ухіленне ад выплаты падаткаў).\nУ следчым ізалятары Віктар Пракапеня правёў больш за дзесяць месяцаў.\nКалегі называлі Пракапеню інтэлігентным чалавекам і таленавітым бізнэсоўцам.\nМногія ўплывовыя людзі з сферы IT заяўлялі, што арышт Пракапені страшыць патэнцыйных інвестараў у сферу высокіх тэхналогій.\nКалі дзірку ў заканадаўстве інтэрпрэтуюць як парушэнне закона, то аналагічнае пагражае і іншым кампаніям, сцвярджалі яны.\n«Патэнцыйны негатыўны інфармацыйны эфект, выкліканы затрыманнем вядомага IT-бізнэсоўцы, у значнай меры здольны нівеляваць прынятыя дзяржавай намаганні для фармаванні ўстойлівага станоўчага інвестыцыйнага клімату», - заяўляў СЕО фінансавага стартапа ХР (Capital) Раман Громаў.\nАляксея Камка, партнёра Пракапені, у ліпені 2015-га прысудзілі да шасці гадоў узмоцненага рэжыму з канфіскацыяй маёмасці.\nУ 2006 годзе Пракапеня заснаваў кампанію Viaden Media, якая займалася распрацоўкай мабільных дадаткаў. За некалькі гадоў кампанія паспела дасягнуць высокіх вынікаў.\nТак, дадатак All-in Fitness, распрацаваны Viaden Media, у ліпені 2010 года стаў лідарам катэгорыі Healthcare & Fitness версіі Apple больш як у 40 краінах. У ЗША і больш чым 29 іншых краінах прадукты кампаніі ўвайшлі ў топ-50 усіх дадаткаў і гульняў для мабільных прылад.\nУ 2011 годзе Пракапеня прадаў Viaden Media ізраільскаму мільярдэру Тэдзі Сагі. На атрыманыя грошы ў 2012 годзе бізнэсовец зарэгістраваў кіроўную кампанію інвестыцыйнага фонду EXP (Capital). Акрамя таго, Пракапеня ўклаў сродкі ў дэвэлапаўскі бізнэс, набыўшы аб'екты камерцыйнай нерухомасці ў цэнтры Менска.


Пасля дадатковага набору ў беларускіх ВНУ засталося 18 бюджэтных месцаў - 10.08.2016, Sputnik Беларусь\nПасля дадатковага набору ў беларускіх ВНУ засталося 18 бюджэтных месцаў\nУсяго на бюджэтную форму навучання ўжо залічана больш за 27 тысяч чалавек, гэтая лічба яшчэ павялічыцца за кошт завочнікаў, якія паступаюць на спецыяльнасці... 10.08.2016, Sputnik Беларусь\nу беларусі, навіны , цiкавосткi, грамадства, галоўнае, беларусь\n14:35 10.08.2016 (абноўлена: 14:47 10.08.2016)\n© Sputnik / Илья Питалев / Перайсці ў фотабанкСтудэнткі\nУсяго на бюджэтную форму навучання ўжо залічана больш за 27 тысяч чалавек, гэтая лічба яшчэ павялічыцца за кошт завочнікаў, якія паступаюць на спецыяльнасці, звязаныя з сельскай гаспадаркай.\nМІНСК, 10 жні — Sputnik. Свабоднымі пасля дадатковага набору ў ВНУ засталіся ўсяго 18 месцаў, паведаміў у аўторак на прэс-канферэнцыі ў МПЦ Sputnik першы намеснік міністра адукацыі Вадзім Богуш.\n"Па выніках асноўнага набору засталося 112 месцаў на дзённай і вячэрняй і 32 месцы — на завочнай форме навучання. Завочныя месцы былі зачыненыя ў дадатковы набор, а на бюджэтнай форме засталіся вольнымі 18 месцаў", — сказаў Богуш. Між тым, летась вакантнымі па выніках дадатковага набора заставаліся больш за 100 бюджэтных месцаў.\nПаводле ацэнкі намесніка міністра, гэта даволі высокі вынік з улікам агульнага аб'ёму набору ў ВНУ.\nБогуш таксама паведаміў, што па выніках сёлетняй уступнай кампаніі на бюджэтныя месцы ў дзяржаўныя ВНУ былі залічаны каля 27 тысяч чалавек. Але гэтая лічба яшчэ будзе скарэкціравана, таму што ў сельскагаспадарчых ВНУ будзе яшчэ праводзіцца прыём на завочнае аддзяленне.\nУ цэлым намеснік міністра ацаніў цяперашнюю кампанію станоўча і адзначыў высокі ўзровень і мэтанакіраванасць цяперашніх абітурыентаў.\n"Сёлета было выдадзена 330 стобальных сертыфікатаў. Прычым 15 чалавек атрымалі сто балаў па двух вучэбных прадметах, і тры абітурыента — па трох", — заўважыў Богуш.\nСамыя высокія прахадныя балы па традыцыі былі на спецыяльнасцях "Міжнародныя адносіны" ў БДУ, IT-спецыяльнасці ў БДУІР і шэрагу медыцынскіх спецыяльнасцяў.


Гарадзенскі журналіст раіць абскарджваць незаконныя прысуды | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nГарадзенскі журналіст раіць абскарджваць незаконныя прысуды\n“Кожны незаконны прысуд трэба абскарджваць”, – такога меркавання прытрымліваецца гарадзенскі журналіст-фрылансер Андрэй Мялешка.\nЯго ўжо тройчы судзілі па абвінавачанні ў “незаконным вырабе і распаўсюдзе інфармацыйнай прадукцыі”, а раней беспадстаўна выклікалі ў пракуратуру Гарадзенскай вобласці, а таксама ў КДБ. Журналіста вінавацілі, між іншым, у працы на нашае Беларускае Радыё Рацыя без акрэдытацыі ў Міністэрстве замежных спраў Беларусі.\n– Абскарджванне прысудаў я разглядаю як маральнае ўздзеянне на дзяржаву. Не ідзе пра тое, каб бачыць сэнс у гэтым абскарджванні і спадзявацца на задавальненне скаргаў, а каб аказваць маральны ціск на тых суддяў, якія нас судзілі, суддзяў раённых і абласных судоў, якія ажыццяўлялі над намі вось такія ўчынкі.\nАндрэй Мялешка рыхтуе скаргу ў Камітэт па правах чалавека ААН, паколькі ўсе суды, у якіх ён аспрэчваў рашэнне судоў першай інстанцыі, адмовілі журналісту ў задавальненні скаргаў. “Такім чынам, склалася замкнёнае кола і існуе фактычная забарона для журналіста на прафесію, а магчымасці дамагчыся забеспячэння сваіх правоў на нацыянальным узроўні вычарпаныя”, – адзначае сайт праваабарончага цэнтру “Вясна”.\nПаводле ж Беларускай Асацыяцыі Журналістаў, сёлета незалежных журналістаў судзілі 22 разы па арт. 22.9 ч.2 КаАП (“незаконны выраб і распаўсюд прадукцыі СМІ”). Агульная сума штрафаў на сёння ўжо перавышае 117 мільёнаў рублёў. Яшчэ два суды чакаюцца 9 і 10 ліпеня.


Расейцы баяцца выяжджаць за мяжу\n03 верасень 2013, 15:55\nПерасьлед расейскіх алігархаў у Беларусі супаў з выхадам «Паведамленьня для СМІ», якое распаўсюдзіла МЗС Расеі.\nАпошнім часам пачасьціліся выпадкі затрыманьняў расейскіх грамадзян у розных краінах сьвету на запыты амэрыканскіх праваахоўных органаў з мэтай іх экстрадыцыі і судовага перасьледу ў ЗША, гаворыцца ў паведамленьні. Сярод апошніх выпадкаў МЗС Расеі называе арышты Дзьмітрыя Усьцінава ў Літве, Дзьмітрыя Беларосава ў Гішпаніі, Максіма Чухарава ў Коста-Рыцы, Аляксандра Паніна ў Дамініканскай Рэспубліцы.\n«Практыка паказвае, што судовыя працэсы над тымі, хто быў фактычна выкрадзены і вывезены ў ЗША, носяць прадузяты характар, грунтуючыся на хісткай доказнай базе і маючы ярка выражаны абвінаваўчы ўхіл. Як правіла, яны сканчаюцца вынясеньнем неправамерных прысудаў з працяглымі тэрмінамі зьняволеньня, што, у прыватнасьці , здарылася з В.Бутам і К.Ярашэнкам, асуджанымі, адпаведна, на 25 і 20 гадоў турмы», папярэджвае міністэрства.\nМЗС Расіі рэкамэндуе расейскім грамадзянам устрымацца ад замежных паездак, асабліва ў краіны, якія заключылі з ЗША дамовы аб узаемнай выдачы, калі ёсьць абгрунтаваныя падазрэньні ў тым, што амэрыканскія праваахоўныя органы маюць да іх якія-небудзь прэтэнзіі.


Мясцовыя выбары пройдуць сёння ва Украіне | zviazda.by\nМясцовыя выбары пройдуць сёння ва Украіне\nВа Украіне 25 кастрычніка пройдуць мясцовыя выбары, на якіх будуць абіраць дэпутатаў некалькіх узроўняў, паведамляе БЕЛТА.\nАбіраюцца абласныя і раённыя саветы, а таксама старшыні і cаветы тэрытарыяльных грамад. Nэрытарыяльныя выбарчыя камісіі падвядуць вынікі галасавання да 3 лістапада.\nАрыентыровачная колькасць выбаршчыкаў ва Украіне складае 27,2 млн чалавек, колькасць выбарчых участкаў — больш за 29 тыс.\nАдначасова з выбарамі будзе праведзены апытанне, ініцыяванае прэзідэнтам Уладзімірам Зяленскім. Трэба будзе адказаць на пяць пытанняў:\n«Ці трэба ўвесці пажыццёвае зняволенне за карупцыю ў асабліва буйных маштабах?»;\n«Ці падтрымліваеш ты стварэнне на Данбасе свабоднай эканамічнай зоны?»;\n«Ці трэба скараціць колькасць дэпутатаў у Вярхоўнай Радзе да 300?»;\n«Ці падтрымліваеш ты легалізацыю ва Украіне медыцынскага канабісу для памяншэння болю ў цяжкіх хворых?»;\n«Ці трэба Украіне на міжнародным узроўні паставіць пытанне аб выкарыстанні гарантый бяспекі, вызначаных Будапешцкім мемарандумам?».\nУ офісе прэзідэнта ўдакладнілі, што апытанне, у адрозненне ад рэферэндуму, не будзе мець прамых юрыдычных наступстваў, не з’яўляецца часткай выбарчай працэдуры і не будзе фінансавацца са сродкаў выбарчых камісій.\n4888 «Амбарная кніга» ад Мальдзіса, пратаколы ад «Маладняка»... Якія таямніцы гатовы адкрыць архіў у найбліжэйшы час?\n4483 Канфуцый «прапісаўся» ў Мінску. Гутарым з дырэктарам Рэспубліканскага інстытута кітаязнаўства імя Канфуцыя БДУ, былым паслом Беларусі ў Кітаі Анатолем Тозікам\n4475 Круглы стол. Відавочная, дзейсная форма выказвання адносін нашага народа да свайго права на самастойнае гістарычнае існаванне і развіццё\n3605 Чаму ў старасці псуецца характар, з'яўляюцца бяссонніца і трывожнасць\n2463 Эканомім на касметыцы. Як мінімізаваць выдаткі на прыгажосць і маладосць\n2447 «Беларусь у маіх вачах». Блогер Паліна Амяльянчык адкрывае цікавыя факты з гісторыі роднага краю\n2318 Замяшчальныя бацькі сямейнага дзіцячага дома: Прэмія «За духоўнае адраджэнне» — гэта найвышэйшая адзнака нашай работы\n1534 Як дзейнічалі партызаны ва Усакінскім лесе на Клічаўшчыне\n1431 Дзермант: Ціханоўскаму трэба пісаць лісты не журналістам, а Прэзідэнту — з раскаяннем і просьбай аб памілаванні\n1391 Алена Богдан: Любы рух павінен быць паступальным, а не разбуральным


Спектакль «Цень думкі нашай»\nМесца: Тэатр імя Якуба Коласа, Віцебск\nда 03 лютага\n…Бацька сямейства Сцяпан меў раней надзвычай узвышаныя парыванні і прагу да творчасці, але з часам яны пераўтвараліся ў выключна эгаістычныя памкненні. У юнацтве ён спрычыніўся да заўчаснай гібелі былой каханай, якая нечакана «ўваскрэсла» ў вобразе маладой кватаранткі Матыльды. У яго спапялелай душы, здаецца, адраджаюцца былыя пачуцці. Тая ж дзяўчына запальвае жарсць і ў сэрцы 18-гадовага паэта і летуценніка Міхася, сына Сцяпана і Марыі. Адносіны ўсё больш пераблытваюцца…\nФранцішак Аляхновіч — аўтар п’есы «Цені», па матывах якой створаны спектакль, вядомы беларускі драматург 1-й паловы XX стагоддзя, акцёр, рэжысёр, адзін са стваральнікаў прафесійнага тэатра на Беларусі. У далёкім 1926 годзе ён быў першым загадчыкам літаратурнай часткі Беларускага дзяржаўнага тэатра другога (цяперашняга Коласаўскага тэатра), пазней быў беспадстаўна рэпрэсаваны органамі ГПУ, адбываў пакаранне на Салавецкіх астравах, пазней быў абменены на беларускага палітвязня Браніслава Тарашкевіча. Загінуў ад рук невядомых забойцаў у 1944 годзе. У драматургічнай спадчыны Аляхновіча каля двух дзясяткаў сатырычных і бытавых камедый, вадэвіляў, фарсаў, меладрам… Апрача таго, ён з’яўляецца аўтарам кнігі ўспамінаў «У капцюрох ГПУ». Знакавым з’яўляецца тое, што тэатр звяртаецца да твораў Францішка Аляхновіча ў свой юбілейны год.


Сядзіба «Центр Европы» - фота, кошты, водгукі, адрас, сайт - Сядзіба «Центр Европы», Івесь, Глыбоцкі раён, Віцебская вобласць, Беларусь - БелКрай\nСядзіба «Центр Европы»\nАграсядзіба “Центр Европы” знаходзіцца ў вёсцы Івесь, Глыбоцкі раён, у 136 км. ад Віцебска.\nДа паслуг гасцей на тэрыторыі сядзібы – катэдж на 15 чалавек, абсталяваны ўсёй неабходнай мэбляй і тэхнікай, зона барбекю, альтанкі, паркоўка, лазня. У доме – 5 пакояў на 2, 3, 4 чалавекі, кухня, санвузлы з гарачай вадой.\nГаспадары сядзібы прыгатуюць для Вас смачныя стравы з экалагічна-чыстых прадуктаў. Госці могуць гатаваць самастойна – у доме маецца ўсё для гэтага патрэбнае. Магчыма правядзенне ўрачыстасцяў, карпаратываў, банкетаў у сядзібе.\nНавакольныя лясы багатыя на грыбы ды ягады. У некалькіх метрах ад сядзібы – азёры Івесь і Моліна, на якіх можна зладзіць выдатную рыбалку. У азёрах водзяцца: плоткі, ляшчы, шчупакі. Таму аграсядзіба выдатна пасуе аматарам рыбалкі. Магчыма таксама арганізацыя экскурсій па ваколіцах, катанне на конях і роварах.\nГорад Глыбокае – ў 43 км., касцёл Святой Ганны ў вёсцы Мосар – у 61 км., возера Шо – ў 11 км., возера Доўгае – ў 14 км. ад сядзібы.\nАграсядзіба “Центр Европы” – выдатны варыянт для карпаратыўнага ды сямейнага адпачынку з дзецьмі. На тэрыторыі ёсць дзіцячая пляцоўка.\nВіцебская вобласць, Глыбоцкі раён, Івесь (~200 км. ад Мінска)\nGPS каардынаты: 55.18469, 28.2608\nАграсядзіба «Заповедный остров»\nАграсядзіба Белорусский Байкал"\nАграсядзіба "Медвежий угол"\nЗаповедный остров from 15 $\nАграсядзіба Белорусский Байкал" from 15 $\nАграсядзіба "Медвежий угол" from 15 $\nАпельсин from 17 $\nБяседа from 7 $\nУ Гавриловича from 10 $\nАграсядзіба "Родниковый край" from 10 $\nІрына from 10 $\nСнеги парк from 10 $\nМацейкава сяліба from 5 $\nДобромысль from 10 $\nСядзіба "Маленькая Страна" from 7 $\nСпокойствие from 10 $\nГущино from 10 $\nАбузерье from 33 $\n"Домик Охотника" (Роўнае) from 13 $\nАграсядзіба "Колесники" from 10 $\nЧудный Берег from 10 $\nХутар Мустанг from 15 $


Акцыя «Нашы дзеці» працягваецца У Першамайскім раёне :: Бобруйск - Культура, отдых, развлечения\nГлавная НовостиКультура, отдых, развлеченияАкцыя «Нашы дзеці» працягваецца У Першамайскім...\nАкцыя «Нашы дзеці» працягваецца У Першамайскім раёне\nПершамайская раённая арганізацыя рэспубліканскага грамадскага аб'яднання «Белая Русь» г.Бабруйска ў межах рэспубліканскай акцыі «Нашы дзеці», паводле добрай традыцыі, якая ўсталявалася ў нашым раёне ўжо даўно, наведала дзіцячыя дамы сямейнага тыпу і мнагадзетныя сем’і Першамайскага раёна.\nЗ падарункамі прадстаўнікі «Белай Русі» на чале са старшынёй раённай арганізацыі – Пухавым Аляксандрам Яўгеньевічам, старшынёй Першамайскай арганізацыі па тэрытарыяльным прынцыпе аддзела па адукацыі – Топалевай Наталляй Міхайлаўнай, начальнікам аддзела па адукацыі адміністрацыі Першамайскага раёна г.Бабруйска, наведалі мнагадзетныя сем’і, дзіцячыя дамы сямейнага тыпу раёна, каб уручыць падарункі: канцылярскія прылады, цацкі і цукеркі для дзяцей. Стварыць радасны настрой і адчуванне цуду дапамаглі Дзед Мароз і Снягурка, якія таксама віншавалі сем’і.\nУ ліку шаноўных гасцей прысутнічаў дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Віталь Эдуардавіч Власевіч.\nМнагадзетная сям’я Аўраменка стала першым пунктам візіту. Бацькі Іван і Алена выхоўваюць чацвярых дзяцей. Самай малодшай Насці адзін год, старэйшай Арыне чатырнаццаць, Аляксандра пайшла ў першы клас, а Аляксей дашкольнік. У мнагадзетнай сям’і створаны спрыяльныя ўмовы для ўсебаковага развіцця дзяцей.\nВіталь Уласевіч, Наталля Топалева, Аляксандар Пухаў шчыра павіншавалі сям’ю Аўраменка з Новым годам і надыходзячымі каляднымі святамі, пажадалі ім моцнага здароўя, шчасця, каб кожны з дзяцей стаў годным грамадзянінам сваёй краіны.\nУдзельнікі акцыі наведалі ў гэты дзень і дзіцячы дом сямейнага тыпу Салодкіх, у якім жывуць і выхоўваюцца 11 дзяцей-сірот. Дзеці не хавалі сваёй радасці ад нечаканай увагі з боку прадстаўнікоў улады. Іх вочы свяціліся шчасцем і ўдзячнасцю. 2018 год для гэтай сям’і адзначыўся шэрагам грамат і медалеў, якімі былі ўзнагароджаны дзеці за дасягненні ў спорце і выстаўках. Бацькі-выхавальнікі Ігар і Наталля Салодкія са шчырымі словамі падзякі сустрэлі гасцей.


Як адаб’ецца крызыс ва Ўкраіне на яе эканамічных дачыненьнях зь Беларусьсю?\n01 сьнежань 2004, 10:50\nМіхал Стэльмак, Менск Палітычны крызыс ва Украіне, паводле мясцовых палітыкаў, эканамістаў і гаспадарнікаў, пагражае эканамічнаму разьвіцьцю краіны. Як заявіў днямі ўкраінскі міністар фінансаў Мікола Азараў, з прычыны крызысу бюджэт гэтай дзяржавы ўжо страціў каля 600 мільёнаў грывен, альбо 113 мільёнаў даляраў. Між тым Украіна, як вядома – адзін з галоўных эканамічных партнэраў Беларусі. Ці існуе небясьпека для іх эканамічных стасункаў?\nДля Беларусі і Ўкраіны гандлёва-эканамічнае супрацоўніцтва, паводле лідэраў дзьвюх краінаў, ёсьць прыярытэтам двухбаковых адносінаў. Сёлета, напрыклад, таваразварот між імі склаў за першае паўгодзьдзе 472 мільёны даляраў. Беларусь экспартуе ва Ўкраіну такую прадукцыю як трактары, сельскагаспадарчую тэхніку, грузавыя аўтамабілі, хімічныя вырабы, тэлевізары, лядоўні. А імпартуе з Украіны мэталічныя вырабы, найперш трубы; таксама кукурузу, алей.\nАляксандр Лукашэнка і Леанід Кучма падчас сваіх сёлетніх сустрэчаў дамовіліся пра павелічэньне двухбаковага гандлю. Адным з выканаўцаў гэтай ініцыятывы зь беларускага боку ёсьць амбасада Беларусі ў Кіеве. Таму прадстаўнікі беларускай дыпмісіі, як вынікае зь іх тлумачэньня, уважліва сочаць за разьвіцьцём палітычнай сытуацыі ва Украіне. Ці адбіваецца яна на беларуска-ўкраінскіх эканамічных стасунках? Вось што ў гутарцы са мной зазначыў на гэты конт кіраўнік групы ў гандлёва-эканамічных пытаньнях Валянцін Філіпчык:\n(Філіпчык: ) “Яшчэ не было зваротаў наконт нейкіх цяжкасьцяў альбо зьяўленьня праблемных пытаньняў. Банкі працуюць, усё працуе нармалёва. Ніякіх збояў няма, ва ўсялякім разе, у мяне няма такіх фактаў. Што ёсьць збоі ў пералічэньні, альбо неатрыманьні, альбо затрымцы грузаў на мяжы – такіх фактаў няма. Але калі гэта будзе працягвацца, то, вядома, што любы палітычны крызыс адбіваецца на эканоміцы”.\nНа ўзроўні беларускай амбасады, як вынікае з выказваньняў яе прадстаўніка, пакуль што няма прыкметаў эканамічнай дэстабілізацыі. А што кажуць на гэты конт непасрэдныя ўдзельнікі беларуска-ўкраінскага супрацоўніцтва?\nШто тычыцца беларускіх суб’ектаў гаспадараньня, то, паводле тлумачэньня іх работнікаў, яны пакуль дрэнна арыентуюцца ва ўкраінскіх падзеях, і эканамічных наступстваў крызысу пакуль ня адчуваюць. Паводле іх зьвестак, украінскія гаспадарнікі ў тэлефонных размовах раяць ім не хвалявацца і абнадзейваюць, што колькі б ня доўжылася няпэўнасьць з новым прэзыдэнтам Украіны, яны свае партнэрскія абавязацельствы будуць выконваць. Беларусы такім запэўніваньням пакуль што даюць веры, аднак не выключаюць пераарыентацыі на партнэраў у іншых краінах. Падставай для такой пераарыентацыі, паводле іх тлумачэньняў, могуць стаць фінансавыя збоі ва ўзаемадачыненьнях.\nКуды больш трывогі наконт эканамічных наступстваў – у непасрэдных відавочцаў украінскіх палітычных падзеяў. Як заявіў днямі кіраўнік Дзяржаўнай мытнай службы Ўкраіны Мікалай Каленскі, зьнешнеэканамічная актыўнасьць украінскіх суб’ектаў гаспадараньня зараз істотна зьнізілася. Выглядае, што для такой тэндэнцыі ёсьць падставы. Напрыклад, у Данецку ягоным жыхарам добра вядома акцыянэрнае таварыства “Мэбля”, якое належыць бізнэсоўцу, этнічнаму беларусу Анатолю Акушку. Гэтая фірма актыўна супрацоўнічае зь Беларусьсю. Зараз спадар Акушка хварэе, і таму ўражаньнямі пра падзеі ва Украіне й іх эканамічныя наступствы падзялілася са мной адміністратар фірмы “Мэбля” Вольга Волкава:\n(Волкава: ) “Вядома, гэта на нас адаб’ецца. Паколькі мы праз банк разьлічваемся зь Беларусьсю, з Расеяй. Мы гандлюем мэбляй зь Пінску, з Бабруйску, з Маладэчна. І потым: у нас жа падае выручка з прычыны гэтай дэстабілізацыі. Людзі зараз баяцца ўкладваць грошы ў нешта. Усе лічаць за лепшае трымаць грошы дома. Мы – гандлёвае прадпрыемства. Цалкам залежым ад пакупніцкай здольнасьці насельніцтва. Калі насельніцтва да нас ня прыйдзе плаціць грошы, то, натуральна, гэта адаб’ецца і на нашым прадпрыемстве, паколькі заробак мы атрымліваем з выручкі”.