Розніца паміж версіямі "Венецыянская рэспубліка" — Вікіпедыя\nРозніца паміж версіямі "Венецыянская рэспубліка"\nВенецыянская рэспубліка (правіць)\nВерсія ад 10:13, 16 красавіка 2014\nВерсія ад 01:07, 9 сакавіка 2013 (правіць)\nдр (Bot: Migrating 61 interwiki links, now provided by Wikidata on d:q4948 (translate me))\nВерсія ад 10:13, 16 красавіка 2014 (правіць) (адкат)\n'''Венецыянская рэспубліка''' – сярэднявечнаясярэдневяковая дзяржава, якая размяшчалася на астравах і пабярэжжы паўночнай часткі [[Адрыятычнае мора|Адрыятычнага мора]], заселеных у 5 ст., у часы спусташальных набегаў [[варвары|варварскіх]] плямёнаў на [[Італія|Паўночную Італію]].\nПасля падзення [[Заходняя Рымская імперыя|Заходняй Рымскай імперыі]] Венецыянскія астравы разам з астатняй Італіяй падпалі пад уладу караля [[Адаакр]]а, потым [[остготы|остготаў]] і, нарэшце, [[Усходняя Рымская імперыя|Усходняй Рымскай імперыі]]; нават пасля ўварвання [[лангабарды|лангабардаў]] яны заставаліся яшчэ пад уладай Візантыі. У 697 насельніцтва гэтай астраўной групы ўпершыню абрала пажыццёвую вышэйшую службовую асобу, названую [[дож]]ам (ад лацінскага – ''dux''). Трэці венецыянскі дож па просьбе рымскага папы абвясціў вайну лангабардам, аблажыў іх у [[Равена|Равене]] і, завалодаўшы гэтым горадам, перадаў яго пад уладу візантыйскага імператара. Аднак неўзабаве, гэты дож быў забіты суграмадзянамі ў сваім палацы, і пасада дожа была скасаванаяскасавана на пяць гадоў, але затым ізноў адноўленаяадноўлена ў сувязі з неабходнасцю мець ваеннага кіраўніка для абароны горада. Аднак галоўным органам выканаўчай улады ў Венецыі засталася гарадская [[Рада сарака]]. У часы бурнага палітычнага жыцця рэспублікі, у [] была заснаваная Вялікая рада, якая складалася з выбарных натабляў, і з тых часоў зрабілася вышэйшаю ўладай і значна абмяжоўвала магутнасць дожаў і сіньёрыі (урадавай калегіі з шасці радных). Агульны народны сход стаў склікацца толькі ў выключных выпадках, а ў [] быў адменены.\nКрыжовыя паходы забяспечылі Венецыянскай рэспубліцы каласальны прырост багацця і магутнасці. Геаграфічнае становішча і палітычная беспрынцыповасць дазволілі венецыянцам атрымліваць выгаду з чужых войн і нажывацца за кошт пасрэдніцкага гандлю з варагуючымі адзін з другім бакамі. Венецыя стварыла моцны флот і яе гандлёвыя факторыі размяшчаліся па ўсім [[Міжземнамор'е|Міжземнамор'і]]. Венецыянскі дож [[Энрыка Дандала]] ў пач. 13 ст. з выгадай для Венецыі выкарыстаў крыжакоў Чацвёртага крыжовага паходу, накіраваўшы іх супраць ворагаў і гандлёвых супернікаў венецыянцаў, у абмен на правіянт і транспартныя паслугі. У выніку рыцары і венецыянскія маракі разграмілі важны венгерскі гандлёвы горад [[Задар]], а затым штурмам узялі [[Канстанцінопаль]], захапіўшы велізарную здабычу ў сталіцы [[Візантыя|Візантыі]]. Пры падзеле скоранай імперыі, венецыянцы атрымалі чвэрць яе тэрыторый і багаццяў, а таксама палову Канстанцінопаля. У валоданні венецыянцаў апынулася мноства грэчаскіх астравоў, правінцый і княстваў, якія распасціраліся ад Адрыятычнага да [[Чорнае мора|Чорнага мораў]], што дазволіла ім прыбраць да рук амаль увесь гандаль Еўропы з Азіяй. Тым не менш, Венецыя не змагла перашкодзіць падзенню [[Лацінская імперыя|Лацінскай імперыі]] ў [], пасля чаго візантыйскія імператары далі шырокія гандлёвыя прывілеі генуэзцам – асноўным супернікам Венецыі ў той перыяд.\nЗ [] Венецыянская рэспубліка вяла з [[Генуэзская рэспубліка|Генуэзскай рэспублікай]] працяглую вайну з пераменным поспехам, аднак пасля 130-летняга змагання Венецыя здолела дамагчыся перамогі ў []. Венецыянскія валоданні ў Еўропе працягвалі пашырацца. Да сяр. 15 ст., калі магутнасць Венецыянскай рэспублікі дасягнула сваёй вяршыні, яе тэрыторыя складалася з трох складовых частак: герцагства, якое ахоплівала горад Венецыю і найбліжэйшыя гарады ў Венецыянскай лагуне; кантынентальнай часткі, якая складалася з некалькіх абласцей Верхняй Італіі; марской часткі, якая ўключала [[Істрыя|Істрыю]], [[ДалмаціяДалмацыя|ДалмаціюДалмацыю]], часткова [[Албанія|Албанію]], [[Марэя|Марэю]] і [[Македонія, зямля|Македонію]], а таксама [[Кандыя|Кандыю]] (Крыт), [[Неграпонт]] (Эўбею) і іншыя астравы грэчаскага архіпелага. Нарэшце, удава апошняга кіпрскага караля [[Катарын Карнар|Катарына Карнара]] ў [] прадала Венецыянскай рэспубліцы востраў [[востраў Кіпр|Кіпр]]. З такой раздробненай тэрыторыяй і невялікім насельніцтвам, Венецыянская рэспубліка заставалася, тым не менш, першай марской і гандлёвай дзяржавай Міжземнамор'я да канца сярэднявечча.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/1776465"


Не шкадуйце грошай. Чаму вам патрэбен флагманскі смартфон\n| Дзяніс Маркаў | 11 май 2019 года - 16:06\n«Навошта плаціць больш, калі ёсць тое ж самае ў два разы танней?», - часта сустракаемая фраза. Смартфоны да 20 тысяч рублёў прывабныя вонкава і па характарыстыках. Брэнды, якія ставяць на такія мадэлі, абзавяліся фанатамі, паслухмяна наступнымі іх ідэалогіі.\nНа справе ж адрозненні сур'ёзныя. Смартфоны розных цэнавых сегментаў могуць пахадзіць адзін на аднаго знешне, але ў плане характарыстык яны моцна адрозніваюцца. Гэтыя чатыры асаблівасці вы знойдзеце толькі ў дарагіх смартфонах, і гэта важкія падставы не эканоміць на галоўным прыладзе ў нашым жыцці.\nАбарона ад вады і пылу\nТрапілі пад дождж. З бюджэтным смартфонам пажадана як мага хутчэй знайсці сховішча або пакласці яго на дно заплечніка, куды не патрапіць вада. Інакш прыйдзецца несці яго ў сэрвісны цэнтр і чакаць аднаўлення. З флагманскай прыладай перажываць прыйдзецца толькі за вопратку, са строю апарат не выйдзе.\nЗ 2016 года дарагія смартфоны як правіла абсталёўваюцца водозащитой. Так, iPhone 7 паспяхова апускаўся ў кантэйнер з «Кока-Колай», XS Max у колбу з півам на чатыры гадзіны.\nКаб здымаць смотрибельные ролікі, забудзьцеся аб бюджэтным апараце і глядзіце толькі на флагманскія. Каб кадр ня тузаўся, патрэбна аптычная стабілізацыя, а для аб'ёмнага гуку патрабуецца некалькі мікрафонаў. У смартфоне, дзе гэтага няма, якасць відэа будзе прыкметна горш.\nАптычнай стабілізацыяй і некалькімі мікрафонамі абсталёўваюцца смартфоны ад 40 тысяч рублёў. Выключэнне - Xiaomi Mi 9: за 34 тысячы смартфон прапануе адна з лепшых аптычнай стабілізацыі на рынку, але ён такі адзін. А калі хочаце быць упэўненыя ў якасці, глядзіце на прылады ад 50 тысяч, дзе ёсць і стабілізацыя відэа, і аптымізацыя. У Xiaomi Mi MIX 3 камера абсталявана стабілізацыяй, але гэта нічога не дае - кадр усё роўна тузаецца.\nУ прылад даражэй за 40 тысяч рублёў мультымедыя як правіла прайграваюцца з двух дынамікаў - верхняга і ніжняга. Выключэнне - Meizu 16th за 35 тысяч рублёў і Huawei P30 Pro, дзе верхні дынамік схаваны ў экран.\nТак, гук атрымліваецца аб'ёмным, і вяртацца на прыладу з адным дынамікам не захочацца. Пры прайграванні гуку без навушнікаў створыцца ўражанне, падобнае карыстанню гарнітурай, дзе адна затычка выйшла з ладу.\nБыццам бы сумніўную перавагу. Бесправадная зарадка на самай справе правадная, толькі шнур ўтыкаецца не ў раз'ём на тэлефоне, а ў блін.\nПраўда, прылады, якія пастаянна ў вас пад рукой, хутка надакучаюць. Яны купляюцца на тры-чатыры гады, за гэты час вы абвыкніце да асаблівасцяў апарата. Бесправадная зарадка - спосаб вярнуць цікавасць да апарата.\nБесправадныя зарадкі для аднаго прылады каштуюць 2-4 тысячы рублёў, з імі вы атрымаеце новы карыстацкі вопыт і наўрад ці захочаце вяртацца на провад. Выключэнне - карыстанне зарадкай ў паездках, тут провад больш практычным.\nЯк разумныя тэхналогіі накормяць планету\n+971 kardigan 11 мая 2019 у 16:13\nДзяніс, вы дигенират!\nАсабліва замілоўвае: «у кожным смартфоне павінны быць стэрэадынамікі» !!! Бля! Нафіга яны патрэбныя ў тэлефоне!\nЗрэшты і астатнія довады дурныя да непрыстойнасці!\n232 AleX_another ⇒ kardigan 11 мая 2019 у 17:23\nДегенерат. Так пішацца гэтае слова. Азначае псіхічнае або фізічная звод. Як гэта звязана з аўтарам артыкула, Вы знаёмыя асабіста?\n1101 Hermes ⇒ AleX_another 11 мая 2019 у 17:34\nНу з Дегенерат ён перабраў вядома, але розумам аўтар відавочна не вызначаецца. Кожны купляе смартфон за максімальную цану, якую можа сабе дазволіць. Вось і ўся арыфметыка.\n+971 kardigan ⇒ AleX_another 12 мая 2019 у 02:19\nЗгодны. Перабраў. Каюся.\n324 Carter_Mayers 11 мая 2019 у 16:26\nУся гэтая справа густу выключна, але калі браць самае актуальнае смартфон, то для сябе вырашыў што толькі флагман. Ніякіх паўмераў і кампрамісаў, нават калі будзе каштаваць больш за 150 тысяч, раз у пару-тройку гадоў не накладна\n260 Tigrolik 11 мая 2019 у 16:48\nНават на флагманы не дзейнічае гарантыя пры ўтапленне. Трошкі б перш чым пісаць.\n171 Hello! 11 мая 2019 у 17:58\nМаркетолагі нездарма свой хлеб ядуць. Артыкул у пацверджанне.\n232 AleX_another 11 мая 2019 у 18:04\n1. Абарона ад вады і пылу.\nКроплі дажджу, разлітыя напоі ці кароткачасовае апусканне ў рэзервуар з вадой, як у рэкламе, больш падобныя на старанна пратэставаныя ў лабараторыі сцэнары чым на рэальнае выкарыстанне умнофона. Я пад дажджом не размаўляю па тэлефоне і ня завісаю ў соцсетях. Губляць апарат у ранішнюю кашу або піўную кружку таксама малаверагодна. А вось самы лягічны, што прыходзіць на розум, гэта выпадковае падзенне ва ўнітаз або напоўненую ванну. Удар аб фаянс або кафлю, гарачая хлараваная вада выведуць апарат з ладу.\n2. З нагоды фота і відэа нічога не магу сказаць.\nТут маё карыстанне абмяжоўваецца здымкай якога-небудзь раскладу ці тэксту, напісанага ад рукі. Абсалютна любая камера выдасць чытэльным фота.\nЗноў на аматара. Тэлефон малы, каб атрымаць асалоду ад фільмам ці ролікам на Youtube, музыку аддаю перавагу праслухоўваць праз навушнікі. Имбецилы, якія надрываць рэпчинку на ўвесь аўтобус ці дабстэп праз блутузколонку на вулічных вячорках наогул выклікаюць пазывы да дзеянняў, старанна апісаным некаторымі артыкуламі КК РФ.\n4. Бесправадная зарадка.\nЧасткова згодны з аўтарам. І замест таго, каб зараджаць апарат па дроту і паралельна яго выкарыстоўваць прыйдзецца пакласці на кантактнае сподак і пакінуць у спакоі. Тым больш, што зарадка такім "бесправадным" спосабам зойме больш часу.\nЯк вынік, выкарыстоўваю недарагі тэлефонны апарат тысяч за сем-адзінаццаць і не раю ператвараць, увогуле-то, звычайны побытавы электрапрыбор ў фетыш.\n181 Law ⇒ AleX_another 11 мая 2019 у 22:56\nУ жонкі тэл паляцеў у кашэчую поитлку, котка прагнула зачапіла провад і ён праляцеў 1,5 метра і дакладна ў міску ... не выратавалі дысплей быў у плямах (leeco) так што абарона не пашкодзіць ў тэлефонах\n146 orange17 11 мая 2019 у 18:36\nШто я цяпер прачытаў? Чыйсьці доўгі і не вельмі пісьменны коммент пераблыталі з артыкулам і апублікавалі? Чэ за справы, lunapic.ru! Get your shit together guys!\n+59 фантомас 11 мая 2019 у 18:37\nаўтар, гэта хто ж ператварыў смартфон ў галоўнае прылада ў жыцці, калі гэта вы, то не кажыце гэтую лухту ад імя ўсіх\n391 John Doe 11 мая 2019 у 18:52\nА мне нататка спадабалася. Спадабалася тым, што яна дэманструе, наколькі лёгка людзі вядуцца на правакацыі, нават грубыя, іншымі словамі, як проста кіраваць натоўпам.\n1297 st00p1dm0nkey 11 мая 2019 у 18:57\nУ першую чаргу ўсё ўпіраецца ў грошы, ёсць грошы можаш сабе дазволіць флагман (пра крэдыты і растэрміноўкі не гаворым). Калі грошай хапае толькі на смартфон за 20 тысяч ₽, то сэнс глядзець на флагман, якія ад 50 тысяч ₽ і вышэй? Заўсёды бяры тое, што табе па кішэні, калі б не было зомбі!\n+55 askarko 11 мая 2019 у 19:36\nПераплачваць у 3 разы за флагман з сабекоштам 200-300 $, каб парады дырэктараў атрымлівалі свае мільярды ... чырвоны кошт ўсім флагманаў 500 $, астатняе прагнасць і тупасць спажыўцоў\n+9 culture 12 мая 2019 у 00:59\nКупіў у сакавіку Galaxy S10 +, і не шкадую. Усё ж такі ў карэйцаў атрымаўся клёвый апарат.\n-2 d53dv ⇒ culture 12 мая 2019 у 10:41\nна снапе? або эксинос?\n+9 Culture ⇒ d53dv 12 мая 2019 у 17:09\nЭксинос. Па предзаказу. Чакаць доўга Снэп не хацелася.\n+2 uzkesh 12 мая 2019 у 02:40\nА ці не пайсці б вам далей з такімі загалоўкамі ..!\n+10 vicpas 12 мая 2019 у 03:09\nАртыкул выклікае адно суцэльнае здзіўленне ... І так, Xiaomi MI 9. не "прапануе адна з лепшых аптычнай стабілізацыі на рынку" ... Ён наогул не можа прапанаваць аптычную стабілізацыю, так як яе там няма.\n+1 Іван Сяргееў 12 мая 2019 а 22:55\nСтэрэа дынамікі ёсць у Honor 8x max да прыкладу і варта нават РСТ версія 21.499, а аўтар піша больш за 40 да рублёў. Артыкул за вушы прыцягнутая ...


Фотасесія на беразе - Фотасесія 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Фотасесія 2017 ⇒ Фотасесія на беразе\nКалі вы першапачаткова настроены на атрыманне неардынарных здымкаў вашай вяселля, пазбягаючы банальных сюжэтаў і аднолькавых фатаграфій «пад капірку», раім адправіцца на бераг мора, ракі ці возера.\nВясельная фотасесія на беразе мора\nКалі ў вашым горадзе ёсць мора, вы значна спрашчае задачу атрымання эфектных вясельных фатаграфій. Ідэй для такой здымкі велізарнае мноства. Фатаграфавацца можна на пяску, вадзе, статычна і дынамічна. Калі вы лёгкія на ўздым і ці не баіцеся намачыць вашы ўборы, то адпусціце вашы эмоцыі і дайце волю пачуццям. Бегайце, скачыце, адчуйце сябе дзецьмі, упершыню ўбачылі мора. Паверце, такія здымкі будуць радаваць вас кожны раз, калі будзе адчыняцца альбом са вясельнымі фотаздымкамі.\nВясельная фотасесія на беразе ракі\nЗрабіўшы афіцыйныя здымкі ў ЗАГСе, адпраўляйцеся на прыроду, на рэчку. Здымайце туфлі, закочваюць штаны і атрымлівайце асалоду ад прыемнай прахалодай вады. Знайдзіце маляўнічае месца, адкуль адкрываецца цудоўны пейзаж, і проста пазіруе. Для тых, хто любіць неардынарныя фота, раім добра парыцца ў багажніку вашай машыны і знайсці рэквізіт, напрыклад, вуду. А чаму б і не? Такія фатаграфіі стануць выдатнай альтэрнатывай для звычайных здымкаў.\nФотасесія на беразе возера\nВозера - выдатнае месца для правядзення не толькі фотасесіі, але і самога імпрэзы. Абыграць гэта можна вельмі рамантычным стылі - усталяваць прыгожы белы столік, крэслы, накрыць святочны абрус і паставіць жывыя кветкі. Такі любоўнай атмасферы на беразе возера вам нават не трэба будзе вынаходзіць паставы для фотасесіі, проста дайце гэтым чароўным стане яднання адзін з адным і прыродай.\nНягледзячы на вашыя вясельныя фатаграфіі, ўспамінайце шчаслівыя моманты сумеснага жыцця і беражыце вашу любоў.\nПапярэдні Тэкст Паставы для фотасесіі на вуліцы


Закінуты басейн «Лазурный» у Гродне ніхто не хоча купляць нават са зніжкай 80% - 015.by\nЗакінуты басейн «Лазурный» у Гродне ніхто не хоча купляць нават са зніжкай 80%\nУжо год фонд «Гроднааблмаёмасць» спрабуе прадаць басейн «Лазурный», які афіцыйна не працуе з 2013 года. Сёлета цана спартыўнага аб’екта, які перайшоў ад «Белкарда» да «Аквацэнтра», была зніжана на 80% і цяпер складае 384 тысячы рублёў.\nБасейн дастаткова стары — яго пабудаваў завод карданных валаў у 1973 годзе для сваіх работнікаў. Першы крыты басейн горада стаў улюбёным месцам гродзенцаў і аж да закрыцця карыстаўся вялікім попытам, пиша hrodna.life\nЗакрылі басейн па прадпісанні санстанцыі, выдадзеным яшчэ ў 2010 годзе. Рамонт патрабаваў вялікіх выдаткаў, на якія ў завода карданных валаў не было грошай. У выніку басейн зачынілі, а праз пару гадоў выставілі на аўкцыён. У канцы лістапада 2016 года цану знізілі аж да 80% i зараз складае 384 тысячы рублёў.\nЗараз басейн у вельмi занядбаным стане, туды пры жаданні, праз разбітыя вокны, можа трапіць кожны, хоць дзверы ўсе і забітыя.\nЛюдзі, якія працавалі ў «Лазурным» да закрыцця, лічаць, што басейн выгадней знесці і пабудаваць цалкам новы. Маўляў, трубы і тэхніка там ужо вельмі даўно патрабавалi замены.\nНоваму ўладальніку, які купіць будынак, трэба будзе выканаць капітальны рамонт на плошчы каля 2000 квадратных метраў.\nУ Гродне па стане на канец 2016 года знаходзіцца 10 стандартных басейнаў (у Кастрычніцкім раёне — 7, у Ленінскім — 3) і 23 мiнiбасейна (3 і 20 адпаведна па раёнах). На тэрыторыі Ленінскага раёна ёсць яшчэ адзiн нестандартны басейн.\nГродно бассейн Лазурный продажа


Главная/Культура/Доўгі век пад цяністымі ліпамі\nНа падворку, згінаючыся пад павевамі ветру, разрасліся высокія магутныя ліпы. Яны перашэптваюцца аб нечым з гонкімі суседскімі бярозамі. Магчыма, расказваюць на сваёй, толькі ім зразумелай мове і пра доўгае нялёгкае жыццё сваёй гаспадыні, сведкамі якога былі на працягу многіх дзесяцігоддзяў. Драўляная хатка ўсё ніжэй апускаецца да зямлі, быццам нагадваючы пра ўзрост – свой і сям’і.\nЖыхарцы Бродніцы Саламоніі Сцяпанаўне Навіцкай – 94 гады. Яна – самая старэйшая не толькі ў сваёй вёсцы, але і ў навакольных. Невысокая, хударлявая жанчына са спрацаванымі жылістымі рукамі, жывым позіркам і прыязнай усмешкай. Апошнім часам пагоршыўся слых, ды і пытанні не заўсёды знаходзяць адказ сярод шматлікіх закутачкаў яе стомленай памяці. Але самае галоўнае, чым жыла, што не давала спакою і радавала, яна не забудзе ніколі.\nУ шэсць гадкоў дзяўчынка страціла матулю. Як страшна было тады ёй і дваім брацікам перажыць пахаванне самай ласкавай, самай мілай жанчыны на свеце. Тата з усіх сіл клапаціўся пра асірацелых малых, але без жаночых рук сялянская гаспадарка прыходзіла ў заняпад. Праз некаторы час у дом прыйшла новая гаспадыня, дзяўчына з суседняй вёскі. Мама Зіна не стала злоснай мачахай, як часта пішуць у казках. Яна змагла адагрэць маленькія спалоханыя дзіцячыя сэрцы. Самыя ўдзячныя словы ў памяць сваёй другой маме Саламонія Сцяпанаўна дасылае і цяпер. Тады сям’я яшчэ папоўнілася на малодшых браціка і сястрычку. Жыццё наладзілася, паціху ішлі гады. Але ўсё перакрэсліла вайна…\nСаламоню вывезлі ў Германію. Выратоўвалі ў далёкай варожай краіне толькі цярпенне і працавітасць. Жыла ў нямецкай сям’і, якая трымала жывёлу. Дзяўчыне даручалі самую брудную і цяжкую работу па гаспадарцы: даіла, карміла, прыбірала. Спала ў прыбудове, дзе вісела конская збруя, побач з каровамі і свіннямі. Ад холаду ўкрывалася старымі лахманамі, харчавалася крупамі і бульбай. Хлеб не давалі, бо яго не хапала для фронту. Баялася без дазволу выпіць гладыш надоенага малака ці з’есці курынае яйка. Аднойчы за стараннасць гаспадар даў плітку шакаладу. Дзяўчына ніколі такога не бачыла і падумала, што гэта мыла для падлогі.\nПасля вызвалення яе прасілі застацца, але сэрца юнай беларускі рвалася на Радзіму. Дабіралася дзе пешшу, дзе на цягніку. Дарога цягнулася месяцамі. Дома ж чакала страшная галеча і боль ад страты на фронце брата Фёдара. Другі брат Андрэй застаўся з пакалечанымі нагамі.\nЯе юнацтва забрала вайна.\nГэта ўжо ў старасці прыйдзе грашовая кампенсацыя, якая нічуць не аблегчыць боль за прыніжэнне і здзекі.\nАле жыццё працягвалася. Большасць равеснікаў засталіся навечна ляжаць у брацкіх магілах, таму сваю палавінку светлавалосая прыгажуня з кучаравымі валасамі сустрэла не адразу. Потым неяк зблізілася і пасябравала з аднавяскоўцам Іванам, малодшым на шэсць год. Юнак быў на фронце, але пасля цяжкага ранення ў 44-ым вярнуўся дамоў. Страшныя шрамы на спіне доўга не давалі спакою. У 1949-ым яны пажаніліся без вяселля і шумнага застолля. Няпроста было жыць каля свекрыві, але пасля Нямеччыны гэтыя цяжкасці здаваліся мізэрнымі. Потым пабудавалі сваю хату і пасадзілі маленькія ліпы…\nДрэўцы падрасталі разам з малышамі, якія нараджаліся ў сям’і Навіцкіх. На жаль, траіх страцілі немаўлятамі. Нехта параіў назваць дзяўчынку Евай, маўляў, гэта засцеражэ малечу ад бяды. Цяпер Ева, Васіль, Марыя і Вольга – галоўная радасць для доўгажыхаркі. Бачылі б вы, з якім замілаваннем даглядаюць дочкі сваю старэнькую матулю! Якая цеплыня сыходзіць ад іх сэрцаў! Магчыма, у гэтай дабрыні і любові і ёсць сакрэт даўгалецця? Ды і як яе не любіць, сваю адзіную, калі яна даўно ўжо засталася ўдавой. У навагоднюю ноч 1991 года пайшоў з жыцця Іван Міхайлавіч Навіцкі. Уся сям’я і дагэтуль адчувае горыч ад цяжкіх успамінаў на зімовае свята. А тады жаночае сэрца назаўсёды сціснулася ад непапраўнай страты.\n“Девчоночка “польска”, ты меня не бойся,\nЯ тебя не трону, ты не беспокойся…» – папулярныя радкі даўняй прыпеўкі, якую часта напяваў для яе нябожчык муж, бабка Саламоня і цяпер паўтарае з сумам у вачах. Тыя 40 год шлюбу з каханым чалавекам былі самымі шчаслівымі ў яе жыцці. Гадавалі дзяцей, працавалі, паважалі адно аднаго. Заўсёды і дзецям наказвае берагчы сваіх блізкіх, быць цярплівымі, уважлівымі і працавітымі. Усе чацвёра такімі і выраслі.\nПростая сялянская праца ў агародзе і на падворку заўсёды давала жанчыне сілы і натхненне. Трымала карову, калі аслабела, завіхалася толькі са свіннямі. Цяпер з усёй вялікай гаспадаркі засталіся дзве курачкі і певень. Іх зводзіць дзеці не спяшаюцца, бо яны – адзінае, што нагадвае пра бурлівае жыццё пад цяністымі ліпамі, а звонкае кукарэканне абуджае вечную цішыню пустога двара.\nЧасам хто з дзяцей забірае матулю да сябе. Але надоўга развітвацца з роднай сядзібай бабка Саламоня не хоча і просіць звазіць яе дадому. Цёплая зямелька, старэнькая хата і самыя розныя ўспаміны няпростага чалавечага лёсу дадаюць ёй кропельку радасці і дапамагаюць захаваць апошнюю прагу да жыцця. А ліпы, даўнія сведкі жаночага гора і радасці, імкнуцца да неба, ахоўваючы зямны спакой сваёй гаспадыні.\nУ скарбонцы – гады, ў кожным нешта і добрае, й злое,\nБо жыццё, як заўжды, не дае нам да скону спакою.\nЗ ліпы мёдам густым пояць сэрца руплівыя пчолы,\nНе бывае прастым доўгі век і бясконца вясёлым.\nЛёс сірочы спазнаць не дай Божа на свеце ніколі!\nДзетак родных хаваць, праклінаючы горкую долю…\nУдавой дажываць… Цішыня гаспадарыць у хаце.\nТолькі шчасця жадаць будзе родным бабуля і маці!


Заблакаваная сацыяльная сетка “ВКонтакте”\nСтаронка перастала адкрывацца пасля 18-й гадзіны.\n“У сувязі з праблемамі на канале паміж РУП “Белтэлекам” і міжнароднымі правайдарамі могуць узнікаць цяжкасці пры доступе да замежных рэсурсаў. У РУП «Белтэлекам» быў накіраваны ліст з просьбаю патлумачыць сітуацыю. Перапрашаем за часовыя нязручнасці”, – такое паведамленне размешчанае на сайце кампаніі “Белінфанэт”.\n“З чым звязаныя “праблемы” “Белтэлекаму”, мяркую, усім зразумела – сёння ж серада. Але абыйсці забарону можна заўсёды. Зайсці на “ВКонтакте” магчыма праз ананімайзэр ці праз сістэму tor https://www.torproject.org/index.html.ru”, – параіў “Белсату” адзін са сталічных праграмістаў.


СПАМПАВАЦЬ POWEROFF НА РУСКАЙ МОВЕ - АГЛЯДЫ ПРАГРАМ - 2019\nГалоўная Агляды праграм\nУ сацыяльнай сетцы Вконтакте літаральна кожны карыстальнік можа загружаць розныя медыяфайлы, уключаючы gif малюнка, якія ўяўляюць сабой скарочаны відэашэраг розных напрамкаў.\nЯк дадаваць гифки ВК\nВы можаце запампаваць на сайт VK неабмежаваная колькасць аніміраваных малюнкаў у адпаведнасці з абмежаваннямі рэсурсу ў плане памераў аднаго файла (да 200 МБ) і наяўнасці аўтарскіх правоў.\nРэкамендуем азнаёміцца з іншымі нашымі артыкуламі, прысвечанымі запампоўцы і выдаленні гифок Укантакце.\nЯк спампаваць гифку з ВК\nЯк выдаляць gif малюнка ВК\nСпосаб 1: Даданне раней загружанай гифки\nДадзеная методыка з'яўляецца самай простай, аднак патрабуе наяўнасці раней загружанай на сайт гифки якім-небудзь карыстальнікам ВК. Для гэтых мэтаў выдатна падыдуць выявы, адпраўленыя вам праз сістэму абмену паведамленняў або карцінкі, размешчаныя ў тэматычных суполках.\nНа сайце ВК зайдзіце на старонку, дзе маецца gif малюнак.\nНавядзіце курсор мышы на патрэбную гифку і ў правым верхнім куце клікніце на значок плюсік са ўсплывальнай падказкай "Дадаць у Дакументы".\nПасля гэтага вы атрымаеце апавяшчэнне аб паспяховым даданні малюнка ў раздзел "Дакументы".\nСпосаб 2: Загрузка гифки ў якасці дакумента\nГэты метад з'яўляецца асноўным спосабам загрузкі анімаваных малюнкаў на сайт Вконтакте, пасля чаго малюнка распаўсюджваюцца пры дапамозе разнастайных сродкаў соц. сеткі.\nПраз галоўнае меню сайта перайдзіце ў раздзел "Дакументы".\nУверсе старонкі знайдзіце кнопку "Дадаць дакумент" і націсніце на яе.\nнацісніце кнопку "Выбраць файл" і з дапамогай правадыра Віндовс абярыце загружаную аніміраваны малюнак.\nТаксама вы можаце перацягнуць загружанае малюнак у вобласць акна "Загрузка дакумента".\nДачакайцеся заканчэння працэсу загрузкі гифки ў раздзел "Дакументы".\nЧас запампоўкі можа істотна адрознівацца ў залежнасці ад хуткасці вашага інтэрнэт злучэння і памеру загружанага файла.\nПакажыце найбольш прымальнае найменне для загружанага gif малюнка з дапамогай поля "Назва".\nУсталюеце вылучэнне для вызначэння карцінкі ў адну з чатырох даступных катэгорый.\nПры неабходнасці выставіце пазнакі ў адпаведнасці з прыкладаемай на сайце падказкай.\nнацісніце кнопку "Захаваць", Каб завяршыць працэс дадання малюнка.\nДалей гифка з'явіцца сярод іншых дакументаў, а таксама трапіць пад аўтаматычную сартаванне па тыпу.\nЗвярніце ўвагу, што ўвесь апісаны працэс цалкам выкарыстоўваецца і ў дачыненні не толькі да анімацыйным малюнках, але і любым іншым дакументам.\nСпосаб 3: Прымацаванне гифки да запісу\nУ адрозненне ад папярэдніх метадаў, дадзены спосаб з'яўляецца хутчэй дадатковым і ўяўляе сабой працэс выкарыстання раней запампаваных gif малюнкаў. Тут жа варта адзначыць, што па-за залежнасці ад поля, дзе вы жадаеце выкарыстоўваць аніміраваны малюнак, працэс яе дадання цалкам аднатыпных.\nПерайдзіце да поля для стварэння новай запісу.\nГэта можа быць як новы дыялог у раздзеле "Паведамленні", Так і звычайная запіс на сцяне ВК.\nЧытайце таксама: Як дадаваць запісы на сцяну ВК\nНавядзіце курсор мышы на подпіс "Яшчэ" і абярыце з спісу "Дакумент".\nЗаўважце, што ў выпадку з некаторымі іншымі палямі могуць адсутнічаць бачныя подпісы, але замест іх будуць адпаведныя значкі.\nУ якое адкрылася акне націсніце кнопку "Загрузіць новы файл" і дадайце новае gif малюнак, абапіраючыся на другі спосаб.\nКалі карціна была раней загружаная, выбярыце яе са прадстаўленага ніжэй спісу дакументаў, пры неабходнасці выкарыстоўваючы спецыяльнае пошукавае поле.\nДалей вам застаецца толькі апублікаваць запіс з gif выявай, націснуўшы кнопку "Адправіць".\nПасля выканання рэкамендацый запіс з малюначкам будзе паспяхова апублікаваная.\nСпадзяемся, мы дапамаглі вам разабрацца з пытаннем дадання гифки Укантакце. Усяго добрага!\nГлядзіце відэа: PowerOff build 0210 (Кастрычніка 2019).\nhttps://termotools.com termotools.com © Агляды праграм 2019


Страўнік і палітыка | Arche.by\nСведчаннем справядлівасці такой думкі з’яўляецца савецкае мінулае. Пасля 1917 года бальшавікі, якія ненавідзелі сялянства за «мелкобуржуазность», пастаянна займаліся экспрапрыяцыяй харчовых запасаў у вёсцы. Яны ўтрымаліся ва ўладзе не толькі пры дапамозе масавых расстрэлаў палітычных апанентаў, падаўлення народных паўстанняў, як гэта было на Тамбоўшчыне, у Паволжы, у нас на Случчыне, але і проста пазбаўляючы людзей ежы. Бальшавікі пастаянна выкарыстоўвалі «железную руку голода» як інструмент кіравання грамадствам і краінай.\nСтары метад спатрэбіўся І. Сталіну, калі праводзілася фарсіраваная калектывізацыя ў вёсцы. Заможныя сяляне не хацелі ўступаць у калгасы, развітвацца з маёмасцю. Каб «падварушыць» іх, узурпатар штучна стварыў паўгалоднае існаванне людзей у многіх рэгіёнах СССР, беспрэцэдэнтны галадамор 1932—33 гадоў ва Ўкраіне.\nЗбожжа было, бо 1932 год выдаўся ўраджайным. Але Сталін вымеў яго з сялянскіх засекаў гвалтоўнымі нарыхтоўкамі, а калі пачаўся голад, адхіліў дапамогу, якую прапанавалі жыхары Заходняй Украіны, многія народы свету. Пасля прызначэння П. Постышава сакратаром ЦК КП(б)У крывавы дыктатар, дэманструючы свой д’ябальскі гумар, хітра ўсміхаючыся, сказаў: «Ты, Паша, назначен нами туда в роли ГЛАВГОЛА (галоўнакамандуючага голадам. — С.З.), и этим оружием сделаешь больше, чем Семён (С. Будзённы. — С.З.) несколькими конными армиями».\nГенерал У. Андэрс, які займаўся арганізацыяй польскай арміі ў СССР, піша пра падзеі жніўня 1941 года : «У вочы кідалася велізарная, нідзе не бачаная дыспрапорцыя ва ўзроўні жыцця чыноўнікаў і афіцэраў, якія мелі ўсё, і астатняга насельніцтва, якое галадала.\nТолькі ідучы па вуліцах Масквы, можна было пераканацца, як мала апошнія дваццаць гадоў савецкі ўрад клапаціўся пра паўсядзённыя патрэбы насельніцтва. Амаль нічога нельга было купіць, а тое, што было, адрознівалася нечувана нізкай якасцю».\nЗатым у генерала была самалётная вандроўка: «Палёт праходзіў дастаткова нізка, таму было добра бачна, што робіцца на палях. Больш паловы збажыны не было скошана. Коней і жывёлы практычна не бачна. Бульбу ніхто не капае. Няма стагоў сена, няма дроў на зіму, няма нават платоў каля халупаў».\nПраз 50 гадоў мне давялося назіраць такую ж занядбанасць, вандруючы па цэнтральных абласцях Расіі. Сталінская калектывізацыя, рэпрэсіі супраць сялян вынішчылі ініцыятыўнасць, самастойнасць, жаданне людзей самааддана, з любоўю працаваць на зямлі. Гэта тычыцца і беларускай вёскі.\nЖыхар мястэчка Лужкі М. Конан, які ў 1948 годзе быў асуджаны на 10 гадоў пазбаўлення волі за ўдзел у падпольнай антысталінскай арганізацыі «Саюз беларускіх патрыётаў», успамінае настроі ваеннага часу: « …У мястэчку гаварылі і такое, што радзіёнаўцы (войска Гіль-Радзіёнава, якое затым перайшло на бок партызан. — С.З.) ваююць не супраць Расеі, а супраць Сталіна. Хадзіла пагалоска, нібыта адзін падпіты радзіёнавец гразіўся, што Сталіну за калгасы, за здзекі са свайго народа мала морду набіць, яго разарваць на кавалкі трэба. А нехта з радзіёнаўцаў як быццам адкрываў душу, што не прызнае ані Гітлера, ані Сталіна, хоча сапраўднай волі свайму гаротнаму народу».\nНястача прысутнічала ў СССР да канца 50-х гадоў. Затым стала крыху лягчэй, але дэфіцыт прадуктаў, тавараў і чэргі засталіся. Толькі наменклатура высокага рангу жыла, як пры камунізме, аднак і ў яе ўсё было не сваё, а казённае. Сыходзіш з пасады — прывілеі страчваеш. Неблагі дабрабыт забяспечвалі сабе цэхавікі, іншыя прадстаўнікі ценевай эканомікі, злодзеі, валютчыкі, але яны жылі пад страхам турмы або расстрэлу. А звычайнаму чалавеку свабодна працаваць, мець уласнасць, абароненую законам, было немагчыма.\nПасля распаду СССР у Беларусі ўсталяваўся аўтарытарны рэжым, вырас гібрыд былога сацыялізму з чыноўніцкім капіталізмам. Пачварная сістэма зноў не дае магчымасці нармальна жыць усім самастойным, ініцыятыўным людзям.\nБеларускі правіцель, карыстаючыся метадамі Сталіна і іншых савецкіх «правадыроў», узяў на кручок кампрамату значных чыноўнікаў, сілавікоў, прыўладных бізнесменаў, даў ім сытныя пайкі або магчымасць урваць грошы, каб тыя пад страхам і за дабрабыт верна служылі галоўнаму босу, хоць сюды падыходзіць іншае слова — з зэкаўскага лексікону.\nДля астатняга насельніцтва створана сістэма ўраўняльнага мінімальнага забеспячэння. Прытым людзі баяцца, што з сыходам «незаменнага правіцеля» ў іх адбяруць нават жабрачыя зарплаты і пенсіі, якія ёсць.\nПа некалькі разоў мяняліся прэзідэнты, урады ў Польшчы, Літве, Латвіі, Эстоніі, Чэхіі, Славакіі, і катастрофы нідзе не здарылася. Краіны дынамічна развіваюцца, насельніцтва не галадае, дабрабыт лепшы, чым у Беларусі, і з кожным годам павышаецца.\nЧаму ж заціхлі мы? Трэба сказаць праўду: беларусы за сваю складаную гісторыю не толькі ў большай ступені, чым іншыя народы, прыдушаны беднасцю і страхам, маюць прымітыўнае разуменне сэнсу жыцця, масава хварэюць на вясковы і гарадскі ідыятызм, але і трапілі ў смяротную пастку.\nУ Беларусі, каб падавіць пратэст грамадзян, якія ў 2006 годзе выступілі супраць закрытых, сфальсіфікаваных выбараў, адмысловых метадаў не прыдумвалі, міліцыя або «людзі ў цывільным» хапалі ўсіх, хто ішоў з прадуктамі на Кастрычніцкую плошчу Мінска. Голад — не цётка, тым больш, калі цісне мароз, пасядзяць дзяўчаты і хлопцы з пустымі жыватамі ў заінелых намётах, памэнчацца, ды і разбягуцца. Праўда, мардавароты душылі моладзь галоднай аблогай нядоўга, атрымалі каманду, і ў ход пайшлі кулакі, ногі, дубінкі. Лагер пратэсту быў змецены.\nА ў Расіі для разгону мітынгу вынайшлі «геніяльную» падставу: аказваецца, яго ўдзельнікі парушылі закон, таму што займаліся «несанкционированным подвозом пищи». Абсурд зашкальвае: калі адзін чалавек вырашыў прывезці ежу для другога, то ён павінен прасіць дазволу. Да таго ж, хацеў бы я ўбачыць такога чыноўніка, які займаецца арганізацыяй харчавання сваіх палітычных «ворагаў»…\nВядомы літаратар Л. Разгон у пасляслоўі да кнігі А. і Г. Вайнераў «Петля и камень в зеленой траве» піша: «На наших глазах происходит упорная, часто становящаяся кровавой, борьба мафиозных кланов за власть, за привилегии, за то, чтобы быть господами «теневой экономики». Появление организованной преступности, сращивание с коррумпированными представителями власти — все это еще не преодолено. Борьба за свободу, за правовое государство идет с нарастающим накалом».\nСапраўды, каб не згніць зажыва ў аўтарытарным абсурдзе, нам патрэбны, як паветра, адкрытыя, сумленныя выбары, свабода, дэмакратыя, галоснасць, прававая дзяржава. Якраз па гэтай прычыне грамадзяне Беларусі павінны думаць не толькі пра страўнік, але і актыўна ўдзельнічаць у палітыцы.


Дабрачынная навагодняя ёлка прайшла ў Астраўцэ | Белорусский фонд мира\nУжо стала добрай традыцыяй кожны год арганізоўваць дабрачынную навагоднюю ёлку. 27 снежня кінаканцэртная зала “Астравец” сабрала ў сваіх сценах каля 100 дзетак з Астраўца і раёна, каб падарыць ім незабыўную казку.\nАрганізатарамі мерапрыемства выступілі раённая арганізацыя Беларускага фонду міра, астравецкі райвыканкам, астравецкая раённая арганізацыя рэспубліканскага грамадскага аб’яднання “Белая Русь” і раённы аддзел адукацыі,.\nАдкрылі дабрачынную ёлку для дзяцей-інвалідаў і рабят, якія засталіся без апекі бацькоў, старшыня раённай арганізацыі Беларускага фонду міра А.С. Сухадольская намеснік старшыні райвыканкама В.З. Свіла, старшыня раённай арганізацыі “Белая Русь” В.І. Дземеш, начальнік аддзела адукацыі В.В. Млечка, і загадчыца аддзялення дзённага знаходжання для інвалідаў І.І. Стэх. Усе госці павіншавалі дзяцей з надыходзячым Новым годам.\nА выхаванцы цэнтра пазашкольнай работы падрыхтавалі хлопчыкам і дзяўчынкам цудоўную праграму з песнямі, карагодамі і казкамі. Дзед Мароз са Снягурачкай, якія таксама завіталі на свята, запрасілі малышоў на парад навагодніх касцюмаў, вершаў і песняў. Лісы, ваўкі, дыназаўры, Бэтманы, сняжынкі – якіх касцюмаў толькі не было! Дзеці дэманстравалі свае ўборы і расказвалі навагоднія вершы.\nПасля ранішніка хлопчыкаў і дзяўчынак чакаў салодкі стол, падрыхтаваны раённай арганізацыяй “Белая Русь”. Акрамя таго, усе атрымалі сувеніры ад Беларускага фонду міра I салодкія падарункі, прадастаўленыя аддзелам адукацыі, і.\nСвята атрымалася! Гарэзлівыя хлопчыкі і дзяўчынкі вярталіся са свята з радасным настроем!


Джорджу Энеску / George Enescu\nGeorge Enescu / Джорджу Энеску (1881-1955)\nУ нашым стагоддзі і на зыходзе мінулага амаль зусім не было музыкаў-універсалаў, такіх, якія бывалі ў XVIII стагоддзі: скрыпач, выдатна гулец на клавесіне, сочиняющий музыку, умелы пры гэтым кіраваць палаца і інструментальным ансамблем, займацца педагогікай, чытаць лекцыі і гуляць на органе... З сярэдзіны XIX стагоддзі, у параўнанні з стагоддзем папярэднім, на змяншэнне пайшлі і вундэркінды. Вырасла культура. Досвед паказаў, што не кожная камбінацыя з бегласці дзіцячых пальцаў, валасоў, аксаміту і карункавых каўнерыкаў у суме дае Моцарта. Да канца XIX стагоддзі патрабавання да кожнай спецыяльнасці ў музыцы так выраслі, а працэс прафесіяналізацыі запатрабаваў ад кожнага музыкі гэтак напружанай аддачы духоўных і фізічных сіл, што тут ужо не да многогранностей, асляпляльна сверкавших у былыя часы.\nАле аглядаючыся на апошнія дзесяцігоддзі мінулага стагоддзі, гартаючы пропыленные спецыфічным бібліятэчным пылам газетныя лісты, неаднаразова сустракаеш настораживающее: "румынскі Моцарт". Сустракаюцца і партрэты дзевяцігадовага хлопчыка ў стандартным "вундеркиндском" абмундзіраванні, з маленькай скрыпкай у руках, а вакол партрэтаў - гірлянды, гірлянды прыметнікаў у выдатных ступенях, слагающиеся ў хвалебны гімн цуду, якім з'яўляецца "маленькі румынскі Моцарт Джорджу Энеску". Міма гэтых рэкламных хітрыкаў лёгка мінуць. На самай справе, ці каштуюць яны ўвагі?!\nАле вось газеты пазнейшага часу. І ізноў партрэт таго жа, толькі повзрослевшего хлопчыка, погляд якога інакш чым дапытлівым не назавеш. Побач - ніякіх выдатных ступеняў, а проста сухая інфармацыя аб тым, што румынскі скрыпач Джорджу Энеску, дванаццаці гадоў ад роду, скончыў Венскую кансерваторыю з медалем. Тут ужо варта задумацца. Венская кансерваторыя - сама рэспектабельнасць, адно з самых самавітых, строга акадэмічных устаноў музычнага міру. Венская кансерваторыя і сенсацыя - з'явы несумяшчальныя. І тут ужо трэба чытаць сур'езна, учытвацца, зачытвацца, гартаючы газету за газетай. Год ад года ўзмацняецца каскад нататак, рэцэнзій, артыкулаў; затым - даследаванняў, нотных сшыткаў, партытур, манаграфій, пазначаных двума гэтымі, ужо так хвалюючымі словамі: "Джорджу Энеску". Так, гэтая з'ява дзіўнае. Скрыпач, кампазітар, дырыжор, піяніст, педагог, блішчалы лектар, арганіст, музычны пісьменнік, і ўсё - на ўзроўні высокага прафесіяналізму. Так і здаецца, што талент бурным струменем накіраваўся з гор і выклікаў да жыцця і красаванню вялікую сілу музычнага мастацтва. Усхваляваная цікаўнасць павядзе нас уверх па плыні да вытокаў, да таго, можа быць, непрыкметнай крыніцы, адкуль пачаткаў свой бег імклівы струмень.\nІ вось мы ў вытока. Перад намі села Ливени, Дорохойского павета. Тут 19 жніўня 1881 гады нарадзіўся вялікі сын Румыніі. Адзін з яго біёграфаў, Андрэй Тудор, піша: "У 1881 году, калі нарадзіўся Энеску, сучасная румынская музыка знаходзілася яшчэ ў зачаткавым стане: ёй ледзь выканалася паўстагоддзя". Вядома, тут гаворка ідзе аб музыцы прафесійнай. А народная музыка здаўна гучала на бясконцых раўнінных прасторах, дзе лэутары, вандроўныя музыкі румынскага і цыганскага паходжання, збіраліся ў невялікія групы, "тараф", і на адной або двух скрыпках, цымбалах, басэтлі, часам і кларнете, не ведаючы нот, летуценна прыжмурыўшы вочы, цягнулі доўгую мелодыю "дойны", у якую раптам урываўся ашалелы, "як наперченный", рытм скокаў.\nГэта тая музыка, якую тры першых года жыцця толькі і слухаў Энеску. А праз год яго сталі вучыць музыцы, таму што не вучыць яго было бы злачынствам, да таго несумнеўна ў дзіцяці расквітаў талент.\nВучыў яго - і гэтым упісаў сваё імя ў гісторыю - лэутар Мікалаю Киору. За ім - інжынер, добра які гуляў на скрыпцы,- Мишу Золлер. Ён і падрыхтаваў Джорджу да паступлення на падрыхтоўчы курс Венскай кансерваторыі. Хлопчыку было тады сем гадоў. У наступным годзе ён упершыню выступіў у вялікім публічным канцэрце на курорце Слэник-Малдова. У 1890 году Джорджу Энеску залічылі на старэйшы курс Венскай кансерваторыі: па скрыпцы - да Гельмесбергеру, па тэарэтычных дысцыплінах - да Роберта Фуксу.\nДжорджу гуляў у консерваторском аркестры. Радасная ўсхваляванасць авалодвала ім у тыя дні, калі ў рэпетыцыйную залу ўваходзіў і ўсаджваўся бліжэй да аркестра сівы, барадаты чалавек з светлымі вачамі, Иоганнес Брамс. Калі гулялі сімфоніі Бетховена або Шуберта, на пультах ляжалі рукапісныя партыі, спісаныя з рукапісных партытур яшчэ пры жыцці геніяльных музыкаў. На хлопчыка з рамантычным уяўленнем гэта вырабляла вялікае ўражанне.\nМожна прадставіць сабе, як пасля Баха, Гайдна, Моцарта, Бетховена, одиннадцатилетнего хлопчыка-музыкі патрос Вагнер. Тут, у Вене, ён слухае "Лоэнгрина", "Лятучага галандца", "Тангейзера", нарэшце, усю тэтралогію "Кольца нибелунга". Працэс фармавання Энеску-музыкі дзіўны па інтэнсіўнасці і тэмпу.\nУ ліпені 1893 гады яму ўручаныя дыплом і медаль, якія сведчаць аб канчатку Венскай кансерваторыі з адрозненнем. Неўзабаве ён "адчытваецца" перад румынскай сталіцай, выступаючы з канцэртам, праграма якога і выкананне заваявалі самых патрабавальных знатакоў.\nНа пераломе дзяцінства і юнацкасці, у 1895 году, ён піша сімфонію. Яна ўвайшла ў спіс яго складанняў пад кранальным назовам Школьнай сімфоніі. У тым жа году чатырнаццацігадовы музыка пераязджае ў Парыж і паступае ў кансерваторыю. Ён становіцца вучнем знакамітага педагога скрыпача Мартена Марсика, образованнейшего музыкі, аўтара трох скрипичных канцэртаў. Кампазіцыі ён вучыўся ў Жуля Массне і Андрэ Жедальжа, настаўнікі Равеля. Аб сваім вучне Массне захоплена кажа: "Яму 12 гадоў (Массне памыліўся, Энеску было тады 14 гадоў ), і ён оркеструет як майстар".\nХоць Марсик шмат даў маладому скрыпачу і Энеску займаўся з захапленнем, усё жа даволі хутка стала адбівацца, па выразе самога Энеску, суперніцтва паміж скрыпкай і нотнай паперай.\nУ гэтым суперніцтве, як ні дзіўна, перамагалі абодва: скрыпач, чыё майстэрства расло з кожным днём, і кампазітар, у семнаццаць гадоў які выйшаў па еўрапейскую эстраду. У 1898 году які карыстаўся вялікай папулярнасцю ў Парыжы дырыжор Эдуард Калон упершыню выканаў "Румынскую паэму" Энеску, сюіту для сімфанічнага аркестра.\nГод 1898-й быў вельмі ўдалым і насычаным падзеямі ў жыцці маладога музыкі. Пасля парыжскай прэм'еры, у сакавіку таго жа года рушыла ўслед выкананне "Румынскай паэмы" у Бухарэсце, трыўмфальна прынятай грамадскасцю, якая ацаніла "Паэму" як пачатак новага этапу румынскай музычнай культуры.\nТворчасць Джорджу Энеску паўстала на глебе, падрыхтаванай яго папярэднікамі. Гаўрыіл Музыческу (1847-1903), выхаванец прыдворнай Пеўчай капэлы ў Пецярбургу; найбуйны збіральнік фальклорных матэрыялаў Чаприан Порумбеску (1853-1883, яго імем названая Бухарэсцкая кансерваторыя); майстар харавога ліста Георгу Дзіма (1847- 1925); Думитру Кириак (1866-1928), які праславіўся апрацоўкай румынскіх балад, песень і дойн, згулялі гістарычную ролю на ранніх этапах развіцця нацыянальнай музычнай культуры Румыніі. "Хто будзе заснавальнікам нашай нацыянальнай музыкі? Калі з'явіцца і ў нас свой Глінка?" - запытвала румынская газета ў 1895 году. Даследнік творчасці Энеску Е. Мейлих піша: "Румынскім Глінкай, прызнаным раздзелам румынскай нацыянальнай композиторской школы і з'явіўся Джорджу Энеску. Геніяльны музыка, впитавший разам з паветрам родных палёў румынскія дойны і найгрышы лэутаров, у той жа час глыбока вывучыў і творча ўспрыняў лепшыя дасягненні сусветнай музычнай культуры".


Беларускія народныя строі - Sonca.org - Związek Młodzieży Białoruskiej\nАльбом "Беларускія народныя строі" — справа майго жыцьця. Яго аснову складаюць малюнкі з выявамі беларускіх сялян і мяшчан, апранутых у сьвяточнае, традыцыйна-абрадавае адзеньне 19 — сярэдзіны 20 ст. Кожны малюнак — не фантазія аўтара. За ім — велізарная інфармацыйна-зьбіральніцкая і дасьледчая праца. Перад Вамі\tнавуковыя, мастацка-графічныя рэканструкцыі народных строяў Беларусі ўсіх этнаграфічных рэгіёнаў. Матэрыял для рэканструкцыяў зьбіраўся аўтарам больш за чвэрць стагодзьдзя ў аддаленых вёсках краіны, дзе захаваліся традыцыйны ўклад жыцьця і рукатворнае народнае адзеньне непаўторнай красы, дзе беларуская сялянка магла гадзінамі апавядаць, як строіліся да сьвята яе бабуля і маці, што яны бераглі да рытуалу радзінаў і да адыходу на вечны спачын.\nАпроч палявога збору, праца вялася ў музэях, архівах і бібліятэках Менску, Пінску, Варшавы, Вільні, Львова, Масквы, Санкт-Пецярбургу, Уроцлава і іншых гарадоў. Замалёўкі, фотаздымкі, гравюры, вопісы вядомых этнографаў і краязнаўцаў — усё апрацоўвалася і сыстэматызавалася. У пераважнай болынасьці выпадкаў пры стварэньні мастацка-графічнай рэканструкцыі давялося карыстацца старадаўняй фатаграфіяй або фотаздымкамі зь сямейных рамак, якіх і цяпер шмат у вясковых хатах.\nТрадыцыйны народны строй беларусаў мае доўгую гісторыю разьвіцьця. Спэцыфічныя беларускія рысы ён набыў у 14-16 ст., у пэрыяд фармаваньня беларускай народнасьці. Строй нараджаўся ва ўзаемаўплывах зь літоўскай, польскай, расейскай і ўкраінскай традыцыямі. Апроч гэтага, ён узбагачаўся ўплывамі інтэрнацыянальнага гарадзкога касьцюму і такім чынам упісваўся ў агульнаэўрапейскі кантэкст.\nСфармаванае ў выніку доўгага і складанага працэсу разьвіцьця, традыцыйнае адзеньне ў болыпай, чым іншыя формы быту, ступені адлюстроўвае нацыянальную спэцыфіку беларусаў. Лічыцца, што пасьля мовы народнае адзеньне — найболып важная этнічная прыкмета. Строй беларускіх сялян цалкам адпавядаў таму эстэтычнаму ідэалу прыгажосьці, што выяўляўся ў мэлёдыі народнай песьні, гуках народных інструмэнтаў, плястыцы традыцыйнага танцу.\nАсаблівая роля ў калярыстыцы адзеньня адводзілася срабрыста-беламу колеру натуральнага ільну або воўны, які ўвасабляў сьвята і радасьць. Таму, відаць, невыпадкова ўзьнікла гіпотэза, што назва "беларус" паходзіць ад таго, што спакон веку ўлюбёным колерам адзеньня нашых продкаў быў белы. Акрамя белага, важнае месца займаў чырвоны колер, які сымбалізаваў жыцьцё, а, аб'яднаны ў складаную сыстэму знакаў — арнамэнтаў, нанесеных на адзеньне ў часе вышыўкі або тканьня, — служыў засьцерагальным знакам.\nІльняное белае адзеньне, кроенае з прастакутнае саматканкі, суправаджала селяніна ад нараджэньня да самай сьмерці. У бліскуча-белы мятлік (накладное тунікападобнае адзеньне без рукавоў) апранаў беларус навародка, а ў па-майстэрску вышытай чырвоным арнамэнтам кашулі — апускаў у магілу нябожчыка. Даўнімі традыцыямі было вызначана, якое адзеньне насіць у будзень, якое на вясельле, а якое ў часе жалобы. Напрыклад, у пост хадзілі ў "посным" строі, у якім цалкам адсутнічаў чырвоны колер. У самае прыгожае адзеньне ўбіраліся падчас сьвятаў, калі першы раз выганялі на пашу жывёлу, узворвалі першую баразну або пракладвалі першы пракос на лузе. Паводле звычаю, на першы пакос або жніво жанчыны і мужчыны павінны былі апрануць асаблівы, нештодзённы строй. Строгім і вытанчаным быў сьвяточны строй маладух да нараджэньня першага дзіцяці. Накшталт гатычных мадон, павітыя ў белыя і тонкія, як вэлюм, доўгія покрывы — наміткі, апранутыя ў яркія, як вітражы храмаў, спадніцы-андаракі, велічна і грацыёзна хадзілі яны па роднай зямлі, і, як і ўсе жанчыны сьвету, адчувалі сябе ў сьвяточных уборах высакароднымі і прыгожымі. Надзвычай яскрава ўпрыгожваўся вясельны строй маладой. Залацістыя, блакітныя, зялёныя гарсэты гарманічна спалучаліся з чырвона-малінавым арнамэнтам белых сарочак і дапаўняліся вясёлкавымі фарбамі андаракоў. Галоўнай прыкметаю быў вяпок — галаўны ўбор, выраблены з кветак, лісьця, бісэру і дапоўнены рознакаляровымі стужкамі.\nЖаночая кашуля кроілася з прастакутных кавалкаў ільняной тканіны. Аздаблялі кашулю чырвона-чорным колерам і строгім геамэтрычным або расьлінным арнамэнтам, карункамі ці белым рэльефным шыцьцём. Найболыная ўвага зьвярталася на ўпрыгожаньне рукавоў, што зьвязана зь верай у магічную сілу чырвонага рамбічнага арнамэнту, які нібыта засьцерагаў рукі ад злых духаў і надаваў ім моц у працы. Разнастайным было паясное адзеньне жанчыны: многія віды спадніц (андарак, саян, палатнянік, летнік, бурка), а таксама панёвы, фартухі. Малюнак спадніцы і панёвы — клетка, падоўжныя або папярочныя палосы ў чырвоным, сіне-зялёным ці срабрыста-белым калярыце. Кампазыцыйна-арнамэнтальнае вырашэньне фартуха адпавядала кашулі і гарманізавала зь ёю; апрача таго, фартух упрыгожваўся карункамі і быў прыкметнай часткай строю. У жаночае, асабліва сьвяточнае ўбраньне ўваходзіў і гарсэт (кабат) у выглядзе безрукаўкі, якая шчыльна аблягала стан і рабіла паставу зграбнай. Пояс быў рознакаляровым (найчасьцей чырвона-зялёна-белым) з абавязковымі кутасамі ці махрамі на канцах. Дапаўняўся жаночы строй вялікай колькасьцю караляў з бурштыну, шкла, каменю, а таксама мэталічнымі крыжыкамі і абразкамі.\nУ стварэньні мастацкага ансамблю і завяршэньні строю вялікую ролю гралі галаўны ўбор і прычоска. Яны строга адпавядалі ўзросту і сямейнаму становішчу жанчыны. Дзяўчаты хадзілі зь непакрытаю галавой. Расчасаныя на прабор валасы запляталі ў адну ці дзьве касы, упрыгожаныя каляровымі тасёмкамі ці стужкамі. Зьверху надзяваўся вянок, абручык з налобнікам ці перавязка-ручнік у форме маленькага ручнічка з аздобленымі вышыўкай канцамі і чалом. У адрозьненьне ад дзяўчат, замужнія жанчыны старанна хавалі валасы пад самы распаўсюджаны і традыцыйны галаўны ўбор — намітку (белы льняны ручнік даўжынёю каля чатырох мэтраў). Таксама пашыраныя былі каптур, галовачка і падвічка. Жаночыя галаўныя ўборы ня мелі рэзкага падзелу на летнія і зімовыя, у холад на іх дадаткова накідвалі хустку. Будзённым абуткам жанчын служылі лапці, а сьвяточным — скураныя пасталы ці чорныя хромавыя чаравічкі.\nГалаўнымі ўборамі найчасьцей былі магеркі зь белага лямцу і картузы. Шырока бытавалі і валяныя ці саламяныя капелюшы (брылі), якія насілі болып улетку. Узімку насілі аўчыныя шапкі — аблавухі ці "кучмы", падбітыя футрам.\nВерхняе мужчынскае і жаночае зімовае адзеньне мала чым адрозьнівалася паміж сабою. Шылі яго зь белага, шэрага і, радзей, з чорнага сукна, а таксама зь недублёнай белай ці дублёнай вохрыста-чырвонай аўчыны. Палатнянае верхняе адзеньне сустракаецца ў паўночна-заходніх раёнах. 3 сукна шылі сьвіткі, сярмягі, бурносы, курткі, нагавіцы і іншыя традыцыйныя віды вопраткі. 3 аўчыны выраблялі кажухі і кажушкі. Упрыгожвалі зімовы (верхні) строй больш сьціпла, чым летні. Вышыўка шарсьцянымі ніткамі дапаўнялася аплікацыяй з каляровай тканіны, скуры, шнура і тасьмы.\nБеларускае народнае адзеньне аднатыпнае на ўсёй тэрыторыі краіны, але ў ім вылучаюць чатыры асноўныя комплексы, залежна ад таго, з чым насілі кашулю ў жаночым строі: са спадніцай і фартухом; са спадніцай, фартухом і гарсэтам; са спадніцай, да якой прышыты ліф-гарсэт, і фартухом; з панёвай, фартухом, гарсэтам. Першыя два вядомыя ўсюды, два другія — ва ўсходніх і паўднёва-ўсходніх раёнах. Кожны зь іх па-свойму адлюстроўвае эвалюцыю строю. У кожным адбіліся і асаблівасьці такіх этнаграфічных рэгіёнаў, як Заходняе і ўсходняе Палесьсе, Падняпроўе, Цэнтральная Беларусь, Панямоньне, Віленшчына, Паазер'е.\nTekst i rysunki pochodzą z książki: „Belaruskija Narodnyja Stroi”,\nMichaś Romaniuk, wydawca: Dzianis Ramaniuk, Mińsk 2003.\n1 Дамачаўскі строй\n2 Кобрынскі строй\n3 Мотальскі строй\n4 Маларыцкі строй\n5 Пінска-Івацэвіцкі строй\n6 Дзвыд-Гарадоцка-Тураўскі строй\n7 Калінкавіцкі строй\n8 Турава-Мазырскі строй\n9 Быхаўскі строй\n10 Магілёўскі строй\n11 Мсьціслаўска-Клімавіцкі строй\n12 Неглюбскі строй\n13 Капыльска-Клецкі строй\n14 Ляхавіцкі строй\n15 Пухавіцкі строй\n16 Слуцкі строй\n17 Баўкавыска-Камянецкі строй\n18 Ні'ваградзкі строй\n19 Вілейскі строй\nПадзьвіньне і Паазер'е\n20 Дзісенскі строй\n21 Лепельскі строй\n22 Расонскі строй\n23 Смаленскі строй


Іх гістарычны след. Васіль Быкаў - Народная Воля\n(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–100 за 2021 год, №№1–47.)\nВасіль Уладзіміравіч Быкаў (19 чэрвеня 1924 г. – 22 чэрвеня 2003 г.)\nВасіль Быкаў – пісьменнік, народны пісьменнік Беларусі (1980), Герой Сацыялістычнай Працы (1984), лаўрэат Ленінскай прэміі (1986).\nАдна з самых буйных постацяў у беларускай літаратуры другой паловы ХХ стагоддзя. Строгі, нават жорсткі рэаліст-трагік. Схіляўся і да мадэрнізму. Майстар ваеннай аповесці, у якой на лакальным матэрыяле глыбока раскрываў сутнасць чалавека. Пачынальнік гэтак званай акопнай праўды пра Вялікую Айчынную вайну. Аднак заставаўся непахісным у сваіх гуманістычных і дэмакратычных прынцыпах. Прайшоў усю сваю творчую дарогу мужна, не паддаючыся ідэалагічнаму ціску савецкай сістэмы, вырасшы ў сімвал сумлення нацыі, яе найвышэйшы аўтарытэт.\nДарога жыцця В.Быкава пачыналася ў вёсцы Бычкі Ушацкага раёна Віцебскай вобласці ў беднай сялянскай сям’і. У 1939 годзе паступіў у Віцебскае мастацкае вучылішча, але быў вымушаны пакінуць гэтую навучальную ўстанову і стаў вучыцца ў школе будаўнікоў. Затым – вайна, праца на абарончых земляных аб’ектах, адступленне, прызыў у войска, вучоба ў Саратаўскім ваенным вучылішчы (1942–1943). Пасля – фронт. Ваяваў у пяхоце, артылерыі, пераважна на перадавой. Двойчы быў паранены. Зведаў у поўнай меры цану чалавечага жыцця ва ўмовах тагачаснай франтавой рэчаіснасці.\nЖывучы ў Гродне, пісьменнік шмат ездзіў па СССР, краінах Захаду. Пашыралася кола яго аднадумцаў і прыхільнікаў сярод калег і чытачоў. У Гродне Быкаў узначаліў абласное аддзяленне Саюза пісьменнікаў Беларусі. У 1978 годзе пераехаў у Мінск, дзе выйшлі аповесці «Знак бяды» (1984) «Кар’ер» (1986), «У тумане» (1987), «Аблава» (1989), у 1990-я гады – «Сцюжа», «Воўчая яма», «Балота», «Пакахай мяне, салдацік», якія замацавалі сусветны аўтарытэт мастака-гуманіста.\nКнігі апошняга перыяду жыцця пісьменніка: зборнік «Сьцяна» (1997), «Пахаджэньне. Прыпавесьці» (1999) – вызначаюцца глыбокім трагізмам успрымання жыцця. Апошняя прыжыццёвая кніга В.Быкава «Доўгая дарога дадому» (2002) – мемуары. Яны цікавыя не толькі фактамі, але і іх асэнсаваннем, ацэнкамі, зробленымі з вышыні пражытых гадоў. Перад намі – эпапея чалавечага лёсу на крутых паваротах ХХ стагоддзя. В.Быкаў даў сваімі ўспамінамі вельмі важныя ўрокі жыцця. У канцы кнігі – нават своеасаблівы маральна-патрыятычны запавет, звернуты да сучаснікаў і нашчадкаў. Гэта нібы завяршэнне яго багатай публіцыстыкі.\nСпадчына выдатнага беларускага пісьменніка выдадзена ў 1980–1982 гадах у 4 тамах, і ў 1992–1994 гадах – у 6 тамах. Яго творы перакладзены на 35 моў свету.\nПублікацыя з № 48 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.


Мікалай Супрановіч: «Пабачыць паляванне на мамантаў...» | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Літаратура » Мікалай Супрановіч: «Пабачыць паляванне на мамантаў...»\nВыдавецтва «Адукацыя і выхаванне» сёння выпускае сотні кніг і падручнікаў прыкладна па 10 напрамках (грамадзянска-патрыятычныя выданні, вучэбна-метадычная літаратура і іншыя), працуе з дапоўненай рэальнасцю, распрацоўвае электронныя праграмы. Кнігі яго ледзь не штогод становяцца лаўрэатамі конкурсаў друкаваных выданняў, да таго ж прадпрыемства пастаянна выйграе тэндары. Дырэктар выдавецтва Мікалай Супрановіч падзяліўся сакрэтамі і расказаў карэспандэнту «ЛіМа» пра тое, на што арыентуецца ўстанова.\n— На цяперашні час «Адукацыя і выхаванне» самае буйное выдавецтва Беларусі. Без перабольшання можна сказаць, што яно ў пэўным сэнсе стала кнігавыдавецкай з’явай нашай краіны. Памяшканні выдавецтва размясціліся на сямі пляцоўках сталіцы. Больш за дзве тысячы аўтараў публікуюць у вас свае творы, аб’ёмы рэалізаванай прадукцыі лічацца ў мільёнах беларускіх рублёў. Выдавецтва выпускае больш за трыццаць часопісаў і выдае штогод звыш сотні кніг. Калі ж згадаць гісторыю стварэння выдавецтва, то яно фактычна вырасла з навукова-тэарэтычнага часопіса «Адукацыя і выхаванне»...\n— Так, выдавецтва было заснавана 17 мая 1993 года як «Рэдакцыя часопіса “Адукацыя і выхаванне”» са статусам юрыдычнай асобы. Калі атрымалі ліцэнзію на выдавецкую дзейнасць, то адной з першых кніг стаў падручнік «Беларуская мова. Дапаможнік для вайскоўцаў».\nУ 1995 годзе галоўны рэдактар, доктар педагагічных навук Уладзімір Пархоменка зарэгістраваў серыю часопісаў «У дапамогу педагогу». Былы школьны настаўнік фізікі і матэматыкі, ён добра разумеў: наша краіна набыла незалежнасць, Міністэрства адукацыі працуе па новых планах і праграмах — значыць, кожнаму настаўніку патрэбна сваё прадметнае навукова-метадычнае выданне. Спачатку выходзіла 16 часопісаў серыі, затым дадаліся яшчэ 5.\nУ хуткім часе Міністэрства адукацыі пачало перавод сярэднеадукацыйнай школы на 12-гадовае навучанне. Узнікла патрэба ў стварэнні новых падручнікаў, навукова-метадычных дапаможнікаў для настаўнікаў. Было выбрана некалькі эксперыментальных школ з рускай і з беларускай мовамі навучання, і для іх выдавецтва пачало выпускаць падручнікі практычна па ўсіх прадметах. Пазней пачалі шукаць аўтараў кніг, якія мы выпускаем для свабоднага продажу, адначасова працягвалі выданне падручнікаў, што ўжо ішлі на ўсю рэспубліку. Сёння мы выдаём падручнікі і для вышэйшай школы — па юрыспрудэнцыі, медыцыне, аўтамабілебудаванні іншых галінах ведаў.\n— Летась, у жніўні, адбылася рэарганізацыя ўстановы. Да выдавецтва далучыліся РУП «Пачатковая школа», рэдакцыі часопісаў «Пралеска» і «Роднае слова». Што выклікала неабходнасць аб’яднання і як яно паўплывала на дзейнасць выдавецтва і названых выданняў?\n— Крок да аб’яднання, мяркую, — патрабаванне часу. Тым не менш працэс далучэння не быў просты. Патрабавалася ствараць новую структуру, аб’яднаць бухгалтэрыі, планава-эканамічныя і юрыдычныя службы, аддзелы маркетынгу. Спатрэбілася некалькі месяцаў, і летась з 1 жніўня мы пачалі працаваць як рэарганізаванае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства выдавецтва «Адукацыя і выхаванне».\nУ творчым плане для часопісаў «Пралеска» і «Роднае слова» амаль нічога не змянілася. Быў галоўны рэдактар — і застаўся, вырашаў творчыя пытанні — і працягвае. Але ў арганізацыйным плане часопісы адчулі сябе больш вольнымі, бо з іх кіраўнікоў знялі цяжар вырашэння шматлікіх вытворчых і фінансавых праблем. Гэта дапамагае ім больш упэўнена рэагаваць на крызісныя з’явы ў выдавецкай справе. Адпаведную тактыку сёння шырока ўжываюць заходнія выдавецтвы: ёсць холдынгі, якія аб’ядноўваюць не па 30, а па 300 перыядычных выданняў — часопісаў, газет, тэлепраграм, інтэрнэт-пляцовак...\nСёння рыхтуем дакументы і па далучэнні часопіса «Вясёлка» згодна з пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь аб перадачы часопіса ў сістэму Міністэрства адукацыі. Галоўны рэдактар сам узняў гэтае пытанне ў Міністэрстве інфармацыі і Міністэрстве адукацыі. Нагодай стала няўхільнае падзенне накладу. Палічылі, што будзе мэтазгодным, калі часопіс, разлічаны на дзяцей малодшага школьнага ўзросту, стане бліжэйшым да ўстаноў адукацыі: Міністэрства адукацыі — заснавальнік выдавецтва. Рэдакцыя часопіса вельмі актыўна працуе над павелічэннем колькасці падпісчыкаў, пастаянна выязджае з прэзентацыямі ў дзіцячыя ўстановы.\nГалоўная задача, якая і выклікала неабходнасць аб’яднання, — зрабіць часопісы прыбытковымі. Дзеля гэтай мэты вырашана было і аптымізаваць колькасць часопісаў: некаторыя будуць аб,яднаны — найперш дзіцячыя рускамоўныя часопісы.\n— Дарэчы, падзенне накладаў і падпіскі — праблема не толькі «Вясёлкі». Чым, на вашу думку, гэта выклікана і як выдавецтва змагаецца за падпіску на свае часопісы?\n— Падпіска падае паўсюль — гэта агульная тэндэнцыя. Друкаваным выданням сёння ёсць альтэрнатыва — многія матэрыялы па прадметах навучання можна знайсці ў сеціве. Але ў прыватнасці для краін былога СССР пытанне з падпіскай стаіць больш востра, чым для іншых. У канцы 1980-х, калі пачалася палітычная перабудова, назіраўся бум самых розных друкаваных выданняў, наклады зашкальвалі. А потым гэтае мноства выданняў надакучыла, адбіла ахвоту падпісвацца на іх. Людзі стаміліся ад бясконцага глытання інфармацыйнай кашы. Тым больш, што яна з кожным месяцам рабілася ўсё больш няякасная. Такой з’явы не назіралася ні ў Польшчы, ні ў Германіі, ні ў іншых краінах. Там з накладамі выданняў лепш. Але ж мы ў выдавецтве ўсё робім для таго, каб выклікаць цікавасць да кнігі, каб чытач ізноў павярнуўся да яе. Падрыхтавалі інтэрнэт-пляцоўкі, але не для таго, каб чытач цалкам туды перайшоў: стараемся сінхранізаваць матэрыялы, што выходзяць у нашых папяровых выданнях і на інтэрнэт-пляцоўках. Зразумела, што калі наклады часопісаў зусім зменшацца, нам давядзецца цалкам перайсці на электронны фармат. Але тут і палягае праблема: рэдакцыйна-выдавецкія расходы вельмі значныя, а прыбытак ад электронных выданняў невысокі.\nАкрамя таго, займаемся мы і распрацоўкай кніг з дапоўненай рэальнасцю — многія выходзяць ужо ў новым тэхналагічным фармаце. Раней лічылася, што для мастацкай літаратуры дапоўненую рэальнасць прыстасаваць немагчыма. Але ж мы даказалі, што гэта не так! На старонках кніг з дапоўненай рэальнасцю змяшчаюцца спецыяльныя эмблемкі — маленькія выявы тэлефона. Калі на мабільнік ці планшэт скачаць адпаведную праграму, а потым навесці прыладу на ілюстрацыю з выявай тэлефона, то карцінка ажывае і можна ўбачыць і пачуць, напрыклад, аўтара, які сам агучвае свае творы! Міне час, але ў такіх кнігах застануцца відэаматэрыялы з жывымі пісьменнікамі, а ў чытача будзе магчымасць «пазнаёміцца» з жывым класікам. Гэта абавязкова спрацуе!\nАдпаведныя распрацоўкі незаменныя сёння і ў падручніках. У кнігу можна ўкласці матэрыялаў у тры, пяць, дзесяць разоў больш, чым змяшчае папяровы варыянт! Гэта 3D-мадэлі, відэа, выяўленчы рад: калі вядзецца размова пра архітэктуру і помнікі, можна змяшчаць карціны, вітражы, планы. У біялогіі можна паказаць унутраную будову любога арганізма. У падручніках па фізіцы і хіміі дэманструюцца доследы, можна зазірнуць у цэнтр ядзернага выбуху…\nАкрамя таго, наша задача на сёння — зрабіць распрацоўку, каб тое, на што глядзіш праз тэлефон, адлюстроўвалася і на экране камп’ютара, — даць магчымасць вучню пабачыць, напрыклад, як адбывалася паляванне на мамантаў, наблізіць і пакруціць, «памацаць» сякеру першабытнага чалавека, трапіць унутр гістарычнага будынка…\nУ сеціве сёння ёсць усё, але ў наш перанасычаны падзеямі і інфармацыяй час можна сядзець перад экранам камп’ютара цэлы дзень, разам з патрэбнай інфармацыяй фільтраваць безліч спадарожнай, недакладнай. А можна набыць кнігу, дзе будуць скарыстаны і прааналізаваны сотні здымкаў з розных ракурсаў і гіперспасылкі на тысячы навуковых работ, — і за невялікі прамежак часу даведацца аб прадмеце пошукаў усё, што толькі ёсць у наяўнасці ў скарбонцы ведаў чалавецтва!..\nМы зацікаўлены і ў тым, каб захапляльна і незвычайна расказаць пра нашу славутую мінуўшчыну. Таму нашы серыі «Гісторыя ў асобах», «Жывая гісторыя», «99 захапляльных фактаў» выходзяць з дапоўненай рэальнасцю. Менавіта за гэтым кірункам — будучыня кнігі.\nДарэчы, мы сталі аднымі з першых, хто пачаў уводзіць ва ўжытак дапоўненую рэальнасць. Цяпер працуем і над тым, каб сінхранізаваць мабільныя гаджэты, праз якія да чытача са старонак кнігі паступае дадатковая інфармацыя — дапоўненая рэальнасць, з камп’ютарамі і білбордамі, каб настаўнік мог паказаць вучням тое, што тлумачыць. Праілюстраваць сказанае, візуалізаваць найбольш складаныя для ўспрымання і разумення дэталі і паняцці, асаблівасці і законы, прынцыпы і механізмы дзеяння тэхнічных прыстасаванняў, тэхніку выканання розных рухаў, методыкі выкладання прадметаў і шмат чаго іншага. І ўсё гэта неабходна чалавеку для самастойнага спазнання навакольнага свету, засваення навучальных прадметаў, адпрацоўкі навыкаў і г. д.\nЗ медыцынскім універсітэтам працуем над тым, каб выдаць кішэнны атлас з дапоўненай рэальнасцю па анатоміі. У свеце актыўна шукаюць спосаб спалучыць веды праграмістаў і біёлагаў, каб чалавек мог апынуцца ўнутры клеткі. Мы ж у гэтым кірунку робім толькі першыя крокі. Тое ж датычыць і музеяў — не за гарамі той час, калі ўся інфармацыя будзе занесена ў адпаведную кнігу, праз рэальнасць якой можна будзе «прайсціся» па музейных залах. Работы тут непачаты край… Гэтак жа можна працаваць і з аптэкамі, і з крамамі. Напрыклад, наводзіш тэлефон на пэўную бутэлечку, і праз мабільны дадатак табе ўсё распавядаюць пра гэты прадукт, не трэба клікаць прадаўца-кансультанта.\n— Мікалай Аляксандравіч, вы маглі б стаць навукоўцам, прынамсі, вывучалі тэму Брэсцкай царкоўнай уніі. Ці цалкам рэалізаваны на пасадзе дырэктара выдавецтва вашы асобасныя навуковыя запатрабаванні і даследчыцкія якасці?\n— Калі працаваў у «Настаўніцкай газеце», першым у рэспубліцы пачаў серыю артыкулаў «Славутыя імёны Беларусі». Пачаў працаваць над кандыдацкай. Стаў суіскальнікам аддзялення гісторыі філасофіі Інстытута філасофіі Акадэміі навук Беларусі. Тэма уніі глыбока ўцягнула ў вір гарачых, упартых і вострых спрэчак паміж тагачаснымі каталіцкімі і праваслаўнымі лідарамі. У той час, а гэта быў пачатак дзевяностых, пачало адраджацца ўніяцтва ва Украіне. Вастрыня гэтай тэмы набыла сярод навукоўцаў новы накал. І многія сказалі мне, у тым ліку і мой навуковы кіраўнік, што па гэтай тэме абараніцца не атрымаецца. Мяняць жа яе не хацелася... Пяць гадоў чытаў на факультэце журналістыкі БДУ курс па методыцы рэдагавання навуковай і навукова-папулярнай літаратуры. Запрашаюць туды і цяпер узначальваць ДЭК. Адмаўляцца не маю права: наша выдавецтва — філіял факультэта журналістыкі БДУ. Цікавіць усё, што звязана з гісторыяй, філасофіяй, бізнесам, паліграфіяй, новымі тэхналогіямі ў выдавецкай справе. Яна, між іншым, лічыцца адной з самых складаных у свеце. Штодзень трэба асвойваць новую літаратуру, сусветныя дасягненні, набыткі — інакш не будзе руху наперад, а значыць — фінансавыя страты. Кожнаму выдаўцу акрамя прынцыповай учэпістасці навукоўца павінны быць уласцівы і здольнасці да планавання, прадпрымальніцтва… Уменне прадбачыць, адчуць тое, што стане бестселерам і прынясе прыбытак.\n— Сярод вашых выданняў на духоўную тэматыку даволі шмат належаць пяру літоўскага пісьменніка Яронімаса Лауцюса. Чым ён вас уразіў?\n— Ён вельмі пазітыўны чалавек, яго аптымізму хопіць на многіх. У былым Савецкім Саюзе яго кнігі разыходзіліся накладамі пад мільён экзэмпляраў. Напісаў каля ста дзіцячых кніг. Сябруем даўно. Ён «выцягвае» людзей з цяжкага дэпрэсіўнага, часам суіцыдальнага стану. Распавядаў, што, каб набыць незвычайны досвед — пабываць у «скуры» псіхічна хворага чалавека, — аднойчы сам папрасіўся, каб яго паклалі ў псіхіятрычную бальніцу. Я пытаюся: «З якім дыягназам цябе паклалі?» Адказвае: «З дыягназам “манія вялікасці”. Быццам я вырашыў, што з’яўляюся самым вялікім і таленавітым пісьменнікам на зямлі». «А калі б цябе вылечылі, як бы ты пісаў свае кнігі?» У адказ ён умомант стварае вобраз празмерна задумлівага і насцярожанага чалавека і праз хвіліну адказвае: «Ах-ах-ах! А я пра гэта нават не падумаў», — і рассмяяўся… Кнігі яго напісаны сэрцам і душой. А вось анекдот ад Лауцюса. Выпаў чалавек з 12 паверха. Ляціць — жах!.. Пралятае 10 паверх, 9, супакойваецца, пацірае рукі ды кажа: «Аказваецца, усё ідзе не так і кепска».\nА яшчэ мне вельмі падабаецца прагноз надвор’я ад Яронімаса Лауцюса на новы дзень: «Сонца абавязкова ўзыдзе. Будзе яно шчодра свяціць ці схаваецца за хмары, але абавязкова ўзыдзе. І няважна, ці будзе на вуліцы дождж, снег, вецер, але запэўніваю вас: паветра хопіць усім!» Абсалютна ўпэўнены, гэта вельмі магутная пазітыўная афірмацыя, якую дасылае літоўскі аўтар свайму чытачу! Ці не так ?!\nФота Канстанціна ШАСТОЎСКАГА\n4804 Чаму на захадзе Беларусі «праклятыя салдаты» і сёння ўзгадваюцца з жахам?\n2840 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на панядзелак (абнаўляецца)\n2741 Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на чацвер


У «сэнатара» Кастагорава адабралі недатыкальнасьць. Ці варта чакаць крымінальнай справы?\n10 ліпень 2014, 18:36\nСябра Савету Рэспублікі Нацыянальнага Сходу, прадпрымальнік Віталь Кастагораў пазбаўлены дэпутацкай недатыкальнасьці. Не выключана, што ён затрыманы. Зь якой дзейнасьцю можа быць зьвязаны такі паварот у лёсе пасьпяховага раней палітыка і бізнэсоўца?\nУ прэсавай службе Савету Рэспублікі Нацыянальнага Сходу паведамілі, што сябры савету далі згоду на пазбаўленьне недатыкальнасьці свайго калегі Віталя Кастагорава. «Паводле матэрыялаў, якія прадставілі праваахоўныя органы», — паведамляе прэсавая служба, але не ўдакладняе, што менавіта ставіцца ў віну Віталю Кастагораву. Паводле некаторых крыніц, Віталь Кастагораў затрыманы, але гэтыя зьвесткі ў праваахоўных структурах не камэнтуюць:\n«Інфармацыі ў дадзены момант ніякай няма. Калі што зьявіцца, абавязкова праінфармуем грамадзкасьць», — сказаў Свабодзе кіраўнік прэсавай службы Сьледчага камітэту Беларусі Сяргей Кабаковіч. У КДБ і Генпракуратуры зьвесткі пра Віталя Кастагорава таксама не камэнтуюць.\nВіталь Кастагораў быў прызначаны сябрам Савету Рэспублікі 5 скліканьня ў 2012 годзе ад некалькіх раёнаў Магілёўскай вобласьці, у тым ліку ад Магілёўскага раёну. Якраз на тэрыторыі гэтага раёну знаходзіцца акцыянэрнае таварыства «Палітэкс», якое ён узначальвае. «Палітэкс» выпускае нятканыя тэкстыльныя матэрыялы з адмысловымі ўласьцівасьцямі. Кандыдат эканамічных навук з Магілёва, дасьледчык эканомікі гораду Пётар Мігурскі кажа, што як прадпрымальнік Віталь Кастагораў — сапраўды відная фігура ў Магілёве:\n«Дзе павінна быць дадатковая абарона ад паступленьня паветра, бо звычайная тканіна яго прапускае, — там гэтыя матэрыялы вельмі патрэбныя. Прыкладам, у хімічнай вытворчасьці, для строю пажарнага ці вадалаза. Выкарыстоўваюць такія тканіны шмат дзе, і попыт на іх ёсьць, але вырабіць іх вельмі складана. І тое, што яны асвоілі такую вытворчасьць, — справа важная. Таму скажу, што ў Магілёве ён паважаны бізнэсовец. А вось што да ягонай грамадзкай дзейнасьці, то, магчыма, яна была шкодная для ягонага бізнэсу. Магчыма, ён ужо шкадуе, што гэтак блізка падышоў да ўладных структураў».\nПры першых зьвестках пра тое, што Віталя Кастагорава пазбавілі дэпутацкай недатыкальнасьці, у Магілёве згадалі пра буйны інвэстыцыйны праект, які пачалі рэалізоўваць з дапамогай Кастагорава — будоўлю лягістычнага цэнтру ў прамысловым раёне гораду. Цяперашнія праблемы «сэнатара» Кастагорава людзі зьвязалі з тым, што як бізнэсовец ён мусіў вырашаць пытаньне зь зямлёю пад лягістычны цэнтар, мець пэўныя зносіны з чыноўнікамі, ад якіх гэта залежала. «Заўважна, што ўжо тыдзень як будоўля цэнтру чамусьці замерла», — адзначыў актывіст кампаніі «Гавары праўду» з Магілёва Сяргей Лапуцін, які раней пра Віталя Кастагорава чуў толькі добрыя меркаваньні:\nВа ўсякім разе, ён чалавек слова, калі абяцаў — выконваў\n«Ва ўсякім разе, ён чалавек слова, калі абяцаў — выконваў. Яшчэ займаўся мэцэнацтвам, у тым ліку будаваў дзіцячыя пляцоўкі. Да яго калі зьвярталіся, ён ішоў насустрач. І як у бізнэсоўца ў яго добрая рэпутацыя».\nГісторыя з Віталем Кастагоравым, чым бы яна ні завяршылася, ужо стала другім гучным скандалам у Савеце Рэспублікі Нацыянальнага Сходу за апошнія два гады. У 2013 годзе пасьля працэсу, які расьцягнуўся на некалькі месяцаў, на 8 гадоў зьняволеньня за злоўжываньні быў асуджаны начальнік сакратарыяту Савету Рэспублікі Глеб Бядрыцкі. Паводле суду, чыноўнік рабіў махінацыі з грашыма, якія выдаткоўваліся на патрэбы верхняй палаты парлямэнту. Вядома, што Бядрыцкі зьвяртаўся да Аляксандра Лукашэнкі з просьбай вызваліць яго ад крымінальнай адказнасьці, але просьба была адхіленая. Назіральнікі не выключаюць, што затрымка ў вызначэньні далейшага лёсу «сэнатара» Кастагорава можа быць зьвязаная з аналягічнай просьбай.\nСябра Савету Рэспублікі пазбавілі недатыкальнасьці


Гурый - у бальніцы, юбілей перанеслі. Як Жыровічы рыхтаваліся да свята, а апынуліся на каранціне\nГурый — у бальніцы, юбілей перанеслі. Як Жыровічы рыхтаваліся да свята, а апынуліся на каранціне\nФота: Сяргей Людкевіч\n20 траўня 2020 года ў Жыровічах павінны былі маштабна адсвяткаваць 500-годдзе аднаго з самых буйных у краіне манастыроў - Свята-Успенскага Жыровіцкага — і 550-годдзе з’яўлення іконы Божай Маці. Чакаліся тысячы паломнікаў з усёй Еўропы. У Жыровічах да важнай падзеі рыхтаваліся год. Але каранавірус перакрэсліў усе планы: спачатку захварэў архіепіскап Навагрудскі і Слонімскі, рэктар Мінскай семінарыі Гурый, потым у бальніцу трапілі семінарысты і некаторыя манахі. Зараз брамы і дзверы кляштара і семінарыі перавязаныя чырвонымі стужкамі і апячатаныя пломбамі. Зачынены для наведвання і галоўны Свята-Успенскі сабор. Каля ўваходаў - ахоўнікі і машыны з супрацоўнікамі міліцыі. А невялікае мястэчка, здаецца, здранцвела і застыла ў чаканні і разгубленасці. TUT.BY пабываў у Жыровічах, дзе звычайнае жыццё з-за пандэміі стала на паўзу, а манастыр «праз дарогу» зачынены на каранцін.\nЖыровічы. Апоўдні. Будні дзень. На вялікай стаянцы насупраць манастыра — некалькі легкавых машын і жоўты аўтобус адной з будаўнічых арганізацый, які прывёз у гарадок на працу сваіх супрацоўнікаў.\nНягледзячы на тое, што святкаванне юбілею, хутчэй за ўсё, адклалі, а вялікіх урачыстасцяў не прадугледжваецца, на галоўнай плошчы Жыровічаў на ўсю моц ідуць працы па добраўпарадкаванні. У астатнім — у мястэчку ціха і малалюдна.\n— Да 9 траўня нас тут ужо не будзе, — смяюцца будаўнікі.\nУ Жыровічах цяпер працуюць некалькі брыгад са Слоніма, Ваўкавыска і Гродна. Хтосьці кладзе плітку каля крам, хтосьці працуе на галоўнай плошчы, таксама работы ідуць на званіцы манастыра.\n— Урачыстасці перанеслі, а ў нас як была дамова з падрадчыкам, так і застаўлася. Мы павінны да 10 траўня ўсё скончыць. І скончым! Цяпер працуем у тым жа рэжыме, што і раней, — распавядае адзін з рабочых.\nАмаль усе будаўнікі працуюць без масак — кажуць, што ў цэнтры горада людзей практычна няма: «Тут якраз ад каранавіруса хавацца». Адразу ўдакладняюць: «Самі мы ўсе здаровыя».\nНаогул у Жыровічах зараз усё круціцца вакол трох асноўных тэм, якія непасрэдна звязаны адна з адной: распаўсюджванне каранавіруса ў рэгіёне, каранцін у манастырскім комплексе і адмена юбілейных урачыстасцяў праз усё гэта.\nЧытайце таксама: У Свята-Раства-Багародзіцкім манастыры ў Гродне — каранавірус. Ігумення: даводзілася нават выводзіць з храма тых, хто кашляе\nЛя брамы семінарыі - ахоўнік у грамадзянскім і супрацоўнік міліцыі.\n— Усе на ізаляцыі і каранціне. Нават будаўнікоў да сцен храма не падпускаюць — так усё строга. Манахі - у келлях, семінарысты — у сябе ў пакоях. Частку людзей з семінарыі забралі ў бальніцу, можа быць, нават усіх. Дакладна не ведаю, — рапартуе ахоўнік і паказвае на недабудаваны плот, маўляў, бачыце, працы тут актыўна вяліся, а цяпер прыпыніліся.\nАхоўнік распавядае, што для публічных службаў зачынены галоўны храм манастыра і, калі нешта і праводзіцца, то толькі ў маленькай Мікольскай царкве — і без вернікаў.\n— У Жыровічах усё застаецца, як і раней, — комплекс зачынены на каранцін. Архіепіскап Гурый ўсё яшчэ ў бальніцы. На жаль, больш канкрэтнай і поўнай інфармацыі па сітуацыі ў мяне на дадзены момант няма, — пракаментаваў сітуацыю ў манастыры кіраўнік інфармацыйнага аддзела Мінскай епархіі, намеснік кіраўніка інфармацыйнага аддзела Беларускай праваслаўнай царквы протаіерэй Яўген Грамыка.\nПа юбілеі Жыровіцкай абіцелі, кажуць у БПЦ, пакуль афіцыйнага дакумента аб пераносе не было, але шматлюдных урачыстасцяў, хутчэй за ўсё, не будзе.\nГрунтоўная падрыхтоўка да 500-гадовага юбілею манастыра пачалася летам мінулага года. А маштабная рэканструкцыя комплексу расцягнулася на 30 з лішнім гадоў.\nПершапачаткова ў планах быў толькі падтрымліваючы рамонт, аднак з часам яны змяніліся і перараслі ў паўнавартасную рэканструкцыю. Будаўнічыя работы сумяшчалі з археалагічнымі раскопкамі.\nНекалькі гадоў таму манастыр уключылі ў дзяржаўную праграму развіцця турызму: рэканструявалі трапезную і пабудавалі новыя карпусы для паломнікаў.\nУ 2016 годзе Аляксандр Лукашэнка на сустрэчы з Сінодам Беларускай праваслаўнай царквы казаў пра тое, што завяршыць аднаўленчыя работы неабходна ў самыя кароткія тэрміны. У выніку да юбілею манастыра была практычна цалкам скончана рэканструкцыя амаль усяго комплексу.\nЯшчэ ў лютым гэтага года старшыня Гродзенскага аблвыканкама Уладзімір Краўцоў падчас пасяджэння абласнога штаба па падрыхтоўцы да святкавання юбілею казаў пра тое, што да 1 траўня ў Жыровічах павінны быць скончаныя рэстаўрацыйныя работы на званіцы і брацкіх корпусе. З асноўных работ, якія павінны будуць працягнуцца ўжо пазней, засталася рэканструкцыя галоўнага Свята-Успенскага храма.\nНа падрыхтоўку манастыра да святкавання юбілейных дат было выдзелена каля 5,2 мільёнаў рублёў. Акрамя рэстаўрацыйных работ у самім комплексе, у парадак прыводзілі і мястэчка: зрабілі капітальны рамонт дамоў, абнавілі камунікацыі, памянялі асфальт на вуліцах.\nНа жаль, адразу пасля Вялікадня ў Жыровіцкім манастыры прыпынілі прыём пілігрымаў, а потым і наогул увесь комплекс зачынілі на каранцін.\n— Каб Жыровічы выглядалі вось так — без манахаў і паломнікаў, — я такога не памятаю, — кажа адна з мясцовых жыхарак.\nЖанчына распавядае, што на велікоднай службе два з паловай тыдні таму было шмат вернікаў, якія прыехалі з розных гарадоў Беларусі. Праўда, дадае: усё ж людзей менш, чым у мінулыя гады.\nЧитайте также: Адпяванне толькі на могілках: як у праваслаўным саборы ратуюцца ад каранавіруса\nНа варотах, якія вядуць да «старой», як тут яе называюць, крыніцы, вісіць таблічка: «Каранцін». Купелі адкрыты, але на дзвярах такія ж таблічкі, як на варотах. Вакол — нікога.\n— Ніхто не ходзіць цяпер да крыніцы. І наогул, мы ўсё ў добраахвотнай ізаляцыі - глядзіце, толькі ў агарод выходзім, — кажа мясцовая жыхарка Марыя Аляксандраўна. — У Жыровічах неяк усе адразу заселі па дамах, нікога на вуліцах няма. Бачылі? Вось, а раней такога не было. Абавязкова носім маскі, а ў крамах просяць яшчэ і пальчаткі надзяваць. Праўда, не ўсё гэта выконваюць, а дарма.\nВось, напрыклад, у Жыровічах ёсць участковая бальніца. Па словах жыхароў, яе «павярнулі» на прыём пацыентаў з каранавірусам.\n— Але там ніхто не ляжыць. На ўсялякі выпадак, хутчэй за ўсё, гэта зроблена. Усіх з манастыра і семінарыі адвезлі ж у Слонім, — працягвае Марыя Аляксандраўна.\nЯк цяпер працуе мясцовая бальніца і ці лечаць тут пацыентаў з каранавірусам, не ведае Марыя Аляксандраўна — не даведаліся і мы: у Жыровічах нам параілі за інфармацыяй звярнуцца ў Слонімскую раённую бальніцу, а там пра колькасць тых, хто захварэў на каранавірусную інфекцыю ў рэгіёне і як адчуваюць сябе семінарысты і жыровіцкія манахі (калі яны, вядома, яшчэ тут) таксама не гавораць.\nСпачатку было шмат чутак, цяпер ужо ўсё ціха. Але вось школа і садок закрытыя, мясцовы каледж не працуе. Распавядалі, што там навучэнцы захварэлі, таму што таксама былі на велікоднай службе, але гэта ўсё на ўзроўні размоў. Афіцыйна нам ніхто нічога не кажа, — распавядае яшчэ адна мясцовая жыхарка.\nЧытайце таксама: Коронавирус не страшнее гриппа? Ксендз из Ошмян попал в больницу, все костелы района отменили службы\nУ Жыровіцкім аграрна-тэхнічным каледжы, які літаральна за некалькі дзясяткаў мэтраў ад манастыра, інфармацыю аб тых, хто захварэў, абвяргаюць і кажуць, што навучэнцы здаровыя і цяпер усё на самастойным навучанні. Каранціну ва ўстанове няма, проста прыняты ўсе меры для нераспаўсюджання інфекцыі: старонніх далей вахты не пускаюць, супрацоўнікі каледжа вымяраюць тэмпературу на ўваходзе, паказанні запісваюцца ў адмысловы сшытак, а на стале ў фае стаіць дэзінфектар.\nАдсутнасць паломнікаў і турыстаў вельмі адчуў мясцовы гандаль. У цэнтральных крамах пакупнікоў амаль няма.\n— Калі б не будаўнікі, то і не ведаю, як выжывалі б, кажа прадавец у адной з гандлёвых кропак.\n— Мясцовыя жыхары зараз, вядома, сталі менш прыходзіць за пакупкамі, — кажуць у іншай краме. — Але нічога, нічога, перажывем. Усё стане, спадзяюся, як і раней. Прыедуць турысты і паломнікі, а нашых манахаў мы зноў пабачым на вуліцах і манастырскім падворку. І юбілей, вядома ж, адсвяткуем, як трэба, бо столькі часу да яго рыхтаваліся.\nЛітургія ў Пакроўскім саборы прайшла на вуліцы. Святары былі ў масках


Культура - Перамога: дзень за днём\nУ складзе асноўнай творчай групы — кіраўнік праекта Ягор Марозаў, сцэнарыст Аляксандр Гарадко, рэжысёр Аляксандр Шурмілёў. Як паведаміў “К” Ягор Марозаў, праект “Беларусь. Гісторыя Перамогі” накіраваны на тое, каб праз унікальныя архіўныя відэаматэрыялы, пастановачныя здымкі паказаць тэлегледачу подзвіг вызваліцеляў, распавесці пра герояў, паведаміць пра невядомыя факты партызанскага руху. Выкарыстоўваецца карта гадоў Вялікай Айчыннай, на якой пазначаны кожны населены пункт Беларусі, вызвалены ад захопнікаў. Неацэнную дапамогу ў стварэнні серыі інфармацыйна-гістарычных праграм аказвае Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Асобныя факты, звязаныя з падзеямі тых часін, яшчэ невядомы шырокаму колу гледачоў Першага канала.\nУ кожнай праграме ёсць свой герой — камандзір ці салдат, што вызначыўся ў баях за Беларусь. Дакументы і фотаздымкі, пісьмы і дзённікі вызваліцеляў дапаўняюць відэашэраг кожнай серыі цыкла. Праект, які скончыцца ў наступным годзе, пакліканы стварыць абагульнены партрэт воіна-вызваліцеля, што выратаваў нашу Радзіму ад фашысцкай навалы, здабыў Перамогу, часта коштам уласнага жыцця...\nНагадаем, што серыя інфармацыйна-гістарычных праграм пад агульнай назвай “Беларусь. Гісторыя Перамогі”, прымеркаваных да 65-годдзя вызвалення краіны, выходзяць на Першым канале штодня: па буднях — у 9.10, 14.55, 22.50, па выхадных — у 9.10, 14.55, 21.45.


Гульні Minecraft онлайн\nДазвольце захапіць сябе ў свет гульні Minecraft, дзе заўсёды ёсць месца подзвігу. Пачніце бясплатна гуляць, каб знішчыць арміі ворагаў, выконваючы важныя місіі.\nЦяпер кожны жадаючы здольны пабудаваць уласны свет, акунуўшыся ў віртуальную прастору і пачаўшы гульні Майнкрафт гуляць онлайн. Уявіце, як павінен выглядаць ідэальны горад і пачынайце тварыць. Па вашым жаданні вырастуць хмарачосы, масты, скверы, дарогі пралягуць паміж дамамі і па іх праімчала хуткасныя аўтамабілі, пачне рух гарадскі транспарт. Аэрапорт запусцяць у неба сталёвых птушак, а па суднаходства пакладзе пачатак гандлёвых суадносін. З'явяцца паркі адпачынку, месца працы, рынкі, школы, службы аховы і хуткай дапамогі, завыюць сірэнамі пажарныя машыны. Паўнавартасная жыццё заб'е ключом там, дзе яшчэ нядаўна зеўрала пустка, і толькі вецер ганяў па адкрытым полі пыл і сухія лісце. Але можа вам бліжэй ўтульнасць невялікіх паселішчаў? Тады будуйце маленькія пасёлкі з пышнымі садамі, разгалістымі дрэвамі, акультурваць прысядзібныя ўчасткі квяцістыя кветнікамі і разбівайце агароды. І зусім не страшна, калі непадалёк пагрозлівыя навісаюць вулканічныя горы, бо людзі прыстасаваліся жыць нават побач з гэтымі вечнымі вартавымі эпох. Майнкрафт гульні ў перакладзе азначаюць: «шахцёрскай справа» дзякуючы герою, які ніколі не расстаецца са сваім прыладай працы - кіркай. Ёю ён здабывае матэрыял для будаўніцтва тых цудаў, якія хутка запоўняць гульнявую пляцоўку з вашай дапамогай, ну а пакуль у вас усё наперадзе і досыць паразважаць над першай мурам, першым будынкам, як далей фантазія панясе вас у Сюррэалістычным абшары, падкідваючы ўсё новыя ідэі для наступнага кроку. Гэта сапраўды творчы працэс, дзе няма перашкод і ўсё магчыма, а тое, што аб'екты трохі угловаты і не адпавядаюць знаёмым прапорцыям, так гэта нават лепш - з здабытых блокаў будаваць прасцей, ды і магчымасцяў значна больш. Трошкі приловчившись да кіравання, вы хутка перасталі заўважаць асаблівасці і адрозненні аб'ектаў ад знаёмага нам свету і проста атрымліваеце асалоду ад працэсам гульні бясплатна Майнкрафт. Прыемна і тое, што можна перапыніцца на любым этапе будаўніцтва і гульня аўтаматычна захавае дасягнуты вынік, а калі вернецеся, зможаце працягнуць пачатае з таго ж месца. Але гульні пра Майнкрафт не абмяжоўваюцца будоўляй, а прапаноўваюць абараняць свае збудаванні ад ворагаў. Шкілеты і зомбі нападаюць на вежы, а вам трэба будзе вайна супраць гэтай пошасці. Выкарыстоўваючы капітал у шэсцьдзесят чатыры алмаза, набывайце мячы, каб выкарыстоўваць іх супраць ворага. Размяшчайце ўзбраенне па перыметры, каб вораг абарону не прарваў і не захапіў вашыя зямлі. Збор трафеяў таксама прынясе поспех і дапаможа перамагчы. Гэта могуць быць дадатковыя алмазы, жалеза, камяні, сера. Па меры праходжання гульні Майнкрафт бясплатна, вам адкрыецца карта, дзе вы зможаце самі выбіраць кірунак перасоўванняў. Ворагаў будзе станавіцца больш, ён набірае сілы і моц, каб ўкараніцца ў ваш манастыр. Толькі адважны воін, здольны пастаяць за правае справу, зможа адлюстраваць атакі непрыяцеля. Розныя версіі гульні прапануюць розныя прыгоды, у якіх вы набудзеце вопыт будаўніка і ваяра, а таксама пацешыць за праглядам займальнага відэароліка пра Дункана і Джыма - сяброў, розных па характары, але неразлучных. Аднойчы, адправіўшыся адпачыць у марскога беражка, адзін з таварышаў жвава бяжыць па зялёнай травіцу-муравушке, каб хутчэй дасягнуць прыбоя, а другі вырашае прылегчы на яе і аддацца рэлаксацыі. Ах, калі б ён ведаў, да чаго гэта прывядзе, напэўна змяніў бы свае планы. Вам таксама цікава? Тады паглядзіце ролік і даведаецеся, што здарылася з сябрамі.


У Яго прысутнасці - Часопіс «Ave Maria»\n03.03.2011|№ 3 (192) 2011|Ірына Жарнасек\n«Пане, Ты выпрабаваў мяне і пазнаў, Ты ведаеш, калі я сядаю і ўстаю. Здалёк разумееш мае думкі, ці іду, ці адпачываю, Ты са мною, і ўсе мае шляхі вядомыя Табе. Яшчэ няма слова на маім языку, а Ты, Пане, ужо ведаеш усё» (пар. Пс139 (138), 1—4).\nДосвед прысутнасці Бога — у стварэннях, гісторыі, у жыцці чалавека — надзвычай важны для кожнага верніка. Гэта — змест самой веры.\nТаму чалавек мусіць паволі дайсці да таго, каб жыць гэтай прысутнасцю, адчуваць яе ўдзень і ўначы, памятаць пра яе тады, калі ён працуе і адпачывае, радавацца ёю, калі ён моліцца і любіць. Заўсёды!\nГэта — тая дарога, якая вядзе верніка да жыцця ў Валадарстве Божым. Гэта — яднанне неба з зямлёю, Бога з чалавекам.\nАле гаворка ідзе не пра тое, каб мы нейкім чынам устанавілі гэтае яднанне з Богам. Нам важна ўсвядоміць, што яно ўжо існуе, існавала да таго, як мы пачалі думаць аб гэтым. Гэта — абсалютная праўда, бо нічога ў свеце не існуе па-за Богам.\nЁн — ва ўсім\nСапраўды, было б смешна, калі б мы лічылі, што Ён прабывае выключна ў касцёле, а ў шуме вуліцы Яго няма; што Ён утоены толькі ў Найсвяцейшым Сакрамэнце, а сярод натоўпу Яго няма; што Ён існуе ў маім шчасці, а не ў маім болю; у рэчах выключна прыгожых і лёгкіх, а не ў землятрусах ды паводках альбо ў вывяржэнні вулканаў.\nВыразна адчуваю, як Бог глядзіць на мяне праз святло, што атачае мяне, праз зоркі, што мігцяць нада мною; адчуваю таксама, як Ён дакранаецца да мяне павевам ветру, вадой, што робіць мяне мокрым, голадам, які мне дакучае, прадметамі, якія часам мяне раняць.\nЯ ніколі не бываю па-за Ім, далёка ад Яго, без Яго.\nМалітва заўсёды і ўсюды\nКалі малітва азначае «трыванне ў Богу», то магу сказаць, што малюся ўсюды, бо ўсюды знаходзіцца Яго святыня.\nТаму такая адгаворка: «Не магу маліцца, бо мушу працаваць», падаецца мне найбольшай недарэчнасцю.\nБо хто ж табе перашкаджае маліцца працаю? Альбо яшчэ лепш — хто табе забараняе верыць, што менавіта працуючы, ты трываеш на малітве?\nЧаму мы заўсёды абмяжоўваем малітву толькі словамі, думкамі, адпаведным месцам і вызначаным часам?\nПастарайся выйсці па-за састарэлыя схемы!\nКалі ты разумееш пад малітваю лучнасць з прысутнасцю Бога, то можаш маліцца заўсёды і ўсюды, бо гэтая прысутнасць ёсць таксама заўсёды і ўсюды.\nГаворка пра тое, каб заўсёды трываць у лучнасці з Ім.\nА трываць у лучнасці — значыць любіць!\nМолішся, калі любіш\nМенавіта тады, калі любіш, ты молішся, бо менавіта любоў вядзе да дарагой для цябе асобы. А любіць ты можаш нават тады, калі размаўляеш, плачаш, думаеш, ходзіш, спіш, а таму заўсёды... заўсёды... заўсёды... Усе 24 гадзіны ў суткі!


Грамадзянін Украіны, які быў затрыманы ўчора на Кастрычніцкай плошчы, да гэтага часу знаходзіцца ў спецпрыёмніку-размеркавальніку на вул.Акрэсціна\nhttp://spring96.org/be/news/4574 2006 2006-06-06T10:00:00+0300 2006-06-06T10:00:00+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСёння на Акрэсціна сабраліся людзі, якія прынеслі хлопцу самыя неабходныя рэчы. Хутчэй за ўсё, ім будзе адмоўлена  ахоўнікі папярэдзілі, што прымаюць перадачы толькі ад сваякоў.\nАртэм Чысцякоў быў схоплены на Кастрычніцкай плошчы разам з яшчэ десяццю маладымі людзьмі, якія збіраліся правесці пікет супраць прымусовай дэпартацыі з Беларусі ў час і пасля прэзідэнцкіх выбараў замежных грамадзян з Украіны, Францыі, Грузіі, Канады і іншых краін. Супрацоўнікі праваахоўных органаў затрымалі маладых людзей яшчэ да пачатку акцыі, і ў Цэнтральным РУУС Мінска на іх склалі адміністрацыйныя пратаколы. Праз некалькі гадзін усіх, акрамя ўкраінца Артэма Чысцякова, выпусцілі на свабоду.\nЦяпер удзельніку акцыі супраць дэпартацыі замежных грамадзян самому пагражае дэпартацыя. Праваабаронцы лічаць утрыманне Артэма Чысцякова незаконным, паколькі той зяўляецца грамадзянінам іншай краіны, прычым непаўнагадовым.\n Суддзя, які не пажадаў назваць сябе, сказаў, што гэтая справа будзе разгледжана цягам трох дзён, а на працягу месяца будзе вырашана пытанне адносна дэпартацыі Артэма,  адзначыў "Салідарнасці" каардынатар Моладзі БНФ Алесь Каліта.  Зараз да гэтай справы павінна далучыцца консульства Украіны.


Меў агульны псеўданiм “Шаўцы”\n1920-я. Вясковая моладзь едзе ў гарады. Атрымлiвае адукацыю, творча сцвярджаецца. На выступы маладых беларускiх паэтаў збiраюцца тысячы слухачоў. Аляксандр Каратай паступае ў Мiнскi педiнстытут, далучаецца да лiтаратурнага працэсу. Тады i ўтварылася цiкавае лiтаратурнае трыа пад агульнай назвай “Шаўцы” — Пятро Глебка, Паўлюк Трус i Максiм Лужанiн. Юныя паэты выпускалi газету “Чырвоны прамень”.\nЗ будучай жонкай пазнаёмiўся на пасяджэннях “Маладняка”\nУ 1925 годзе Максiм Лужанiн стаў сябрам “Маладняка”. Ён – прыгожы, плячысты, дзёрзкi, падобны да Маякоўскага i знешне, i манерай чытання. Разам з сябрамi пяройдзе ва “Узвышша”. На лiтаратурных тусоўках Аляксандр бачыцца з прыгожай iнтэлiгентнай дзяўчынай – дачкой мiнскага чыгуначнiка-немца, падчарыцай дырэктара школы. Звалi прыгажуню Яўгенiя Пфляўмбаум. Васемнаццацiгадовая Яўгенiя ўжо мела свой паэтычны зборнiк – на трох з паэткамi Зiнаiдай Бандарынай i Наталляй Вiшнеўскай. Яўгенiя закахалася ў Аляксандра Каратая. Яна яшчэ не ведала, што наступны яе зборнiк выйдзе толькi праз шэсцьдзясят гадоў.\nУ 1931 годзе Пятро Глебка сцвярджаў, што Максiм Лужанiн належыць да “групы спадарожнiкаў правага крыла” – пiсьменнiкаў, якiя “найбольш былi пад уплывам буржуазнай iдэолёгii”. Лужанiн “перабудаваўся” i быў залiчаны Глебкам да “левага крыла”.\nУ 1933-м Лужанiна арыштавалi разам з iншымi “ўзвышэнцамi”. Давялося пабываць у “амерыканцы” – унутранай турме ГПУ. Там у зняволеных маладых паэтаў была прыкмета: калi голуб на акно сядзе галавой да камеры – некага яшчэ прывядуць, павернецца хвастом – некага забяруць з рэчамi. Лужанiна саслалi на два гады ў Сiбiр, у Марыiнск. Яўгенiя Пфляўмбаум паехала за iм. Працавала настаўнiцай, насiла мужу перадачы праз сумёты.\nПасля вызвалення Лужанiн апынуўся ў Маскве. Там тады жылi бацькi яго жонкi. А калi пачалася вайна, паэта прызвалi ў армiю. Давялося ўдзельнiчаць у абароне Сталiнграда, дзе быў паранены. Лужанiн у аповесцi “Добры хлопец Дзiк” успамiнаў: “За адзiн момант я ўявiў сваё нядоўгае жыццё на вайне. Пажары, што гасiў у Маскве пасля першых бамбёжак. Выблiскi ад залпаў «кацюш» пад Катлубанню, ад якiх па стэпе беглi шасцiпалыя кiпцюры агню, падпальваючы небакрай i ўсю прастору за небакраем. Непрытомнасць пасля мiнамётнага налёту, калi, засыпаны зямлёю, не мог паварушыцца, шпiталь у Iванаве”.\nПасля вайны Лужанiн i Яўгенiя Пфляўмбаум вярнулiся ў Мiнск. I нечакана Аляксандр Каратай зрабiўся асабiстым сакратаром Якуба Коласа. На гэтай пачэснай пасадзе – яна называлася “рэферэнт Акадэмii навук” – правёў шмат гадоў, але галоўнае, пасябраваў з сям’ёй Коласа. Вынiкам плённай сумеснай працы стала кнiга “Колас расказвае пра сябе”, за якую аўтар атрымаў Дзяржаўную прэмiю.\nЯўгенiя Пфляўмбаум i Якуб Колас\nСвяткаваў “трайны” дзень нараджэння\nТак сталася, што дзень нараджэння Максiма Лужанiна – 2 лiстапада, у Яўгенii Пфляўмбаум – 1 лiстапада, у Якуба Коласа – 3 лiстапада. А тут яшчэ i свята Дзяды, якое прыпадае на 2 лiстапада. Таму ўсё святкавалi за адным разам. Лужанiн расказваў, што калi быў жывы Колас, то хадзiлi адзiн да аднаго ў госцi, i на стале заўсёды прысутнiчалi грыбы – i Колас, i Лужанiн былi зацятымi грыбнiкамi. Да апошнiх сваiх дзён Аляксандр Амвросьевiч, якi перажыў i Якуба Коласа, i жонку, адзначаў тры днi нараджэння разам.\nУ апошнiя гады свайго жыцця Максiм Лужанiн займаўся тым, што прыводзiў да ладу творчую спадчыну жонкi. Яна пiсала ўсё жыццё, кожны дзень, але нiколi не друкавалася – у доме мусiў быць адзiн паэт. Таму i першая асобная кнiга выйшла, калi аўтарцы было 86 гадоў. Яшчэ ў адным Максiм Лужанiн хацеў аднавiць справядлiвасць. У яго бiблiяграфii шмат перакладаў класiкi на беларускую мову. Дык вось Яўгенiя Эргардаўна, выдатны стылiст, якая з дзяцiнства валодала рознымi мовамi, сапраўдны аўтар амаль усiх гэтых перакладаў, i “Клiма Самгiна” Горкага, i “Маладой гвардыi” Фадзеева, i “Гора ад розуму” Грыбаедава, i “Вiшнёвага саду” Чэхава, i твораў Байрана. Лужанiн тлумачыў, што падпiсваў пераклады сваiм прозвiшчам, бо як сябар Саюза пiсьменнiкаў меў куды вышэйшыя ганарары.\nУ 1968 годзе Максiм Лужанiн удзельнiчаў у рабоце XXIII сесii Генеральнай асамблеi ААН. I раптам – iнфаркт. Лужанiн патрапiў у амерыканскi шпiталь, дзе яго паставiлi на ногi. Вiдаць, каб выправiць непрыемны казус, ён напiсаў твор “Рэпартаж з рубцом на сэрцы”, дзе апiсаў рэалii буржуазнай краiны вельмi змрочна, згадаўшы i расiзм у дачыненнi да чорнаскурай медсястры, i галадаючых iндзейцаў, i бяздомных жабракоў у ценi хмарачосаў.\nУ 1970-х Лужанiн стаў заслужаным дзеячам культуры дзвюх краiн – БССР i Польскай Народнай Рэспублiкi.\nНезадоўга да смерцi пераклаў “Чорнага чалавека” Ясенiна\nI сам Максiм Лужанiн быў выдатным стылiстам, шмат зрабiў для развiцця беларускай мовы. У яго ёсць выдатныя вершы. Незадоўга да смерцi ён пераклаў верш Сяргея Ясенiна “Чорны чалавек”. Атрымалася цудоўна.\nПамёр Максiм Лужанiн у 2001 годзе, не дажыўшы трох тыдняў да 92 гадоў. Месца для пахавання сябе i жонкi доўга выбiраў сам. Iх магiлы – на могiлках ля вёскi Паперня пад Мiнскам.


ГУО "Средняя школа №5 г.Могилёва" - Парады выпускнікам\nГлавная Школа Учебные дисциплины Филологические Парады выпускнікам\nВопыт правядзення цэнтралізаванага тэсціравання пры паступленні ў сярэднія і вышэйшыя навучальныя ўстановы паказаў, што гэта форма ацэньвання заваёўвае ўсё большую папулярнасць. Такая форма дазваляе аб'ектыўна ацаніць веды кожнага выпускніка, забяспечвае навучэнцам роўны доступ да атрымання вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі. Таму асноўным відам уступных іспытаў па асобных школьных дысцыплінах, у тым ліку і па беларускай мове, становіцца тэсціраванне.\nПры арганізацыі падрыхтоўкі да тэсціравання настаўніку неабходна перш за ўсё вывучыць асаблівасці работы з тэстам, пажадана самому выканаць тэставыя заданні, пры гэтым зафіксаваць час на іх выкананне. Наступным этапам работы настаўніка павінен стаць аналіз саміх заданняў тэсту: ступень цяжкасці кожнага задання, яго суаднесенасць з пэўным раздзелам граматыкі, характар уменняў, неабходных для выканання таго ці іншага задання. Да заканчэння першага паўгоддзя неабходна правесці ў выпускных класах пробнае тэсціраванне па прапанаваным ніжэй тэсце або па тэстах, складзеных самім выкладчыкам. Праверка выкананых работ дазволіць настаўніку выявіць прабелы ў ведах выпускнікоў, вызначыць цяжкасці, з якімі яны сутыкнуліся пры выкананні работы.\n3 другога паўгоддзя па ўсіх прадметах, у тым ліку і па беларускай мове, пачынаецца актыўнае паўтарэнне пройдзенага матэрыялу. Да яго пачатку пажадана аптымальна спланаваць работу па паўтарэнні з улікам навучанасці школьнікаў, патрабаванняў да ведаў і ўменняў вучняў, вызначаных школьнымі праграмамі па беларускай мове і неабходных для паспяховага выканання тэставай работы.\nНастаўнік мае права ўнесці неабходныя, на яго думку, змены ў размеркаванне колькасці гадзін на вывучэнне асобных тэм, прапанаванае ў праграме па беларускай мове, вызваліўшы час на арганізацыю сістэматычнага паўтарэння.\nВельмі важна навучыць дзяцей правільна размяркоўваць час пры выкананні тэставых заданняў, умець пераключаць увагу з адной тэмы на другую, параіць выконваць тыя заданні, якія пададуцца ім больш лёгкімі, бо кожнае правільна выкананае заданне дабаўляе балы.\nВучні павінны ведаць, што на выкананне тэставай работы адводзіцца 110 хвілін, у кожным заданні можа быць 1, 2 і больш правільных адказаў, перад пачаткам работы неабходна ўважліва прачытаць фармулёўку задання.\nТэст складаецца з дзвюх частак, у якія будуць уваходзіць заданні пяці ўзроўняў складанасці. У першай частцы выкарыстоўваюцца заданні закрытага тыпу (даюцца варыянты адказаў, а вучні выбіраюць правільны адказ) і адкрытага тыпу (вучні самі запісваюць адказ).\nЭкзамен у любой форме — сітуацыя экстрэмальная, таму выпускнікам важна псіхалагічна падрыхтавацца да гэтага: настроіць сябе на пазітыўныя адносіны да будучых іспытаў, навучыцца канцэнтраваць увагу, кантраляваць свае эмоцыі.\nДля таго каб упэўнена і паспяхова выканаць заданні тэсту, вучням карысна:\n♦ спакойна абдумаць пытанні;\n♦ рацыянальна выкарыстаць адведзены час: спачатку выканаць тыя заданні, якія пададуцца больш простымі, пасля — больш складаныя;\n♦ не спяшацца з адказамі, уважліва ўчытвацца ў заданні;\n♦ правільна і дакладна запісваць адказы ў бланк, не спяшаючыся запаўняць яго адразу; лепш гэта зрабіць пасля праверкі задання.\nПаспяховасць выканання тэставых заданняў. забяспечваецца правільным падыходам да выкарыстання сваіх ведаў, уменняў, навыкаў, а таксама псіхалагічных рэсурсаў.\nАпошнім часам у продажы з'явілася шмат дапаможнікаў з тэстамі па беларускай мове, аднак пры падрыхтоўцы да тэсціравання пажадана выкарыстоўваць толькі тыя, што маюць грыф Міністэрства адукацыі.


Вольгу Класкоўскую збілі міліцыянты | Новы Час\nВольгу Класкоўскую збілі міліцыянты\nВольгу Класкоўскую, сястру абвінавачанага ў арганізацыі масавых беспарадкаў Аляксандра Класкоўскага, збілі ў міліцыі.\nНоччу 5 мая ў кватэру, у якой жывуць яго сястра з 9-гадовай дачкой і маці, прыйшлі міліцыянты. Паводле словаў Вольгі, яны патэлефанавалі ў дзверы прыкладна а першай гадзіне. Ёй надзелі кайданкі і босую вывалаклі з дому.\nВольгу даставілі ў мікрааўтобусе ў Ленінскае РУУС г. Мінска. Яе абражалі і збівалі. Білі ў асноўным ззаду па галаве. Праз нейкі час перавезлі ў іншае памяшканне і пачалі афармляць пратакол аб тым, што яна быццам зневажае прэзідэнта. “Пры гэтым да Вольгі працягвалі ўжываць насілле. Прапаршчык, які назваўся Сяргеем, цягаў жанчыну за валасы. Затым Вольгу змясцілі ў камеру — разам з мужчынамі, — паведаміла Міжнародная назіральная місія.\nКалі Вольга зноў паўстала перад міліцыянтамі, яе прымушалі падпісаць пратакол аб бойцы з міліцыяй і аб знявазе і паклёпе на прэзідэнта. Пазней у РУУС прыехала маці Вольгі з дзіцём. “Той жа прапаршчык Сяргей пачаў пагражаць жанчыне, што яна ніколі больш не пабачыць сваё дзіця, калі будзе працягваць весці сябе ў тым жа духу, — адзначылі назіральнікі.\nСупрацоўнікі міліцыі былі ў форме, але не называлі сваіх прозвішчаў. "За ўсё!" — адказаў Вользе адзін з міліцыянтаў на пытанне за што яе збіваюць.\nЗараз Вольга знаходзіцца дома. Паводле яе словаў, у яе практычна не працуе правая рука з-за ўжывання кайданкаў. Вольга Класкоўская мае намер прайсці медычны агляд (зняць пабоі). А таксама абскардзіць у пракуратуры супрацьпраўныя дзеянні супрацоўнікаў Ленінскага РУУС.\nНагадаем, што яе брат, Аляксандр Класкоўскі, знаходзіцца ў СІЗА КДБ. Ён — былы міліцыянт і з’яўляецца адным з “фігурантаў крымінальнай справы аб “масавых беспарадках. 19 снежня ён быў на плошчы Незалежнасці ў Мінску, дзе адбывалася акцыя пратэсту супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў.\nВольга нядаўна прыехала са Швецыі назад у Беларусь, каб падтрымаць брата і ягоную сям’ю з трыма малымі дзецьмі. З ёю вярнуліся маці Людміла і дачка Міраслава.


«Пры ўсіх падзеях, якія адбываліся і адбываюцца, асабліва ў Мінску, нам удаецца гэты канфесійны мір захаваць. Вядома, не без памылак і з боку ўладаў, і з боку нашых канфесій. Але хачу, каб вы мяне разумелі і пачулі іншыя, калі хоць адна арганізацыя ў Беларусі, будзь то грамадская ці рэлігійная, будзе накіравана на разбурэнне дзяржавы, я, вядома, як кіраўнік дзяржавы па Канстытуцыі абавязаны абараняць гэту дзяржаву, гэта мой найпершы абавязак. Вядома, я буду вымушаны рэагаваць», — заявіў Лукашэнка.\n«Ездзіць у Польшчу і атрымліваць кансультацыі, як разбураць нашу краіну нікому не будзе дазволена», — сказаў Лукашэнка.\nНагадаем, што кіраўніка каталіцкай царквы Беларусі Тадэвуша Кандрусевіча 31 жніўня без тлумачэння прычын не ўпусцілі ў Беларусь з Польшчы. Пазней Лукашэнка пракаментаваў сітуацыю, заявіўшы, што каталіцкі іерарх выехаў з нашай краіны для кансультацый у Варшаву і, атрымаўшы пэўныя задачы, вяртаўся ў Беларусь і трапіў у спіс неўязных, які з'яўляецца агульным для Беларусі і Расіі. Ён таксама паведаміў, што з'явілася інфармацыя аб наяўнасці ў Кандрусевіча, акрамя беларускага, грамадзянства іншай краіны.\nТаксама сёння Лукашэнка выказаўся пра недахоп святароў у Беларусі, піша БелТА.\n«Мы пабудавалі нямала прыходаў, і ў нас часам не хапае святароў. І не толькі ў вас. Але праваслаўная царква з-за мяжы, з чужых нам краін не вязе святароў, як гэта адбываецца ў некаторых канфесіях. І я Папу Рымскаму (і ранейшаму, і цяперашняму) пазначыў гэтую тэму. Як мы можам прымаць цяпер святароў з Польшчы, калі польская дзяржава, чыста каталіцкая, заняла такую пазіцыю ў дачыненні да Беларусі? Гэта ненармальна», — заявіў Аляксандр Лукашэнка.\nЁн лічыць, што ў Беларусі трэба «больш інтэнсіўна рыхтаваць сваіх каталіцкіх святароў». Гэтае пытанне, паводле яго слоў, было пастаўленае яшчэ перад Папам Рымскім Бенедыктам XVI. «Мы будзем на гэтым настойваць», — падкрэсліў Лукашэнка.