Лепшыя 8 індыйскіх гатункаў піва, каб паспрабаваць падчас візіту ў Індыю\nІндыйскі Бірс, каб паспрабаваць падчас візіту ў Індыю\nІндыйская прамысловасць піва знаходзіцца на ўздыме, з гадавым ростам на 10% чакаецца ў бліжэйшыя гады, а таксама візіт у Індыю не будзе поўным, не спрабуючы некаторыя з лепшых індыйскіх гатункаў піва на прапанову.\nПіва было ўведзена ў Індыю ангельцаў, якія ў канчатковым выніку стварылі бровары, які вырабіў першае піва Азіі - бледна-элем пад назвай Lion. Тым не менш, у гэтыя дні, лагер з'яўляецца пераважным тыпам піва даступны ў Індыі. Ён пастаўляецца ў двух моцных - мяккі (каля 5% алкаголю) і шчодрай моцнай (6-8% алкаголю). У залежнасці ад месца, вялікія 650 мл бутэлька піва будзе каштаваць каля 100 рупій ў вінным краме, і двайны або патройны , што ў бары ў Індыі.\nУ той час як міжнародная марка піва, такія як Fosters, Tuborg, Carlsberg, Heineken і Budweiser даступная і хутка расце папулярнасць у Індыі, гэты артыкул факусуюць толькі на індыйскіх брэнды піва.\nНайбуйнейшы вытворца піва ў Індыі ў Бангалоры аснове United Breweries, што робіць Kingfisher і кальянаў Black Label. Кампанія дамінуе каля паловы рынку. Глабальны піваварнага гіганта SABMiller (цяпер Anheuser-Busch InBev) выйшла на індыйскі рынак ў 2000 годзе У 2001 годзе яна набыла Майсур Breweries (што робіць Выбіце піва), а затым піўных брэндаў Shaw Уоллеса Royal Challenge, і Хейворд 5000 ў 2003 годзе гэта другі найбуйнейшы вытворца піва ў Індыі, з доляй рынку каля 25%.\nШто асабліва характэрна нядаўні рост рамеснага піва ў Індыі. Чакаецца, што адной з асноўных тэндэнцый у будучыні шмат новых гульцоў, якія ўваходзяць на рынак. Калі вы зацікаўлены ў індыйскім піве рамеснага, праверыць гэтыя минипивоварни ў Мумбаі.\nKingfisher, «Кароль Good Times», з'яўляецца Індыя самых вядомых і шырока даступныя піва. Яго імя было звязана са спартовым, моды і нават авіякампаніі. Брэнд быў запушчаны ў Індыі ў 1978 годзе і мае велізарную долю рынку каля 40%, хоць у апошнія гады па дадзеных даследаванні рынку ў гэтым зменшылася на 4,3%. Само піва лёгкага густу, лёгкі пітной лагер з вялікай колькасцю соладу. Яна ідзе ўніз сапраўды добра - калі не занадта добра ў разы! Вельмі папулярны Kingfisher Strong, які змяшчае каля 8% алкаголю, прыводзіць індыйскі рынак піва. Ён мае больш водару, чым звычайны Kingfisher Premium, які мае 4,8% спірту. Іншы варыянт Kingfisher Сіні, які прадаецца на маладых і модных. Гэта таксама моцнае піва з каля 8% алкаголю, але ён мае вельмі лёгкі вадзяністы густ. Адметная і насычанае Kingfisher Ultra, выраблены з імпартных інгрэдыентаў, гэта найноўшы ярлык, каб ударыць рынак.\nХейуордс 5000. Sharell Кук.\nБрэнд піва Хейуордса найбольш добра вядомая свайго выяўленчага Хейуордс 5000 моцнага лагера, які змяшчае 7% алкаголь. Брэнд быў запушчаны ў 1974 годзе, з мяккім півам Хейуордс 2000, як працяг вядомай маркі лікёру Хэйвардс (які быў заснаваны ў пачатку 1900-х гадоў). Хейуордс 5000 пасля з'явяцца на рынку ў 1978 г. У апошні час, у 2015 годзе, SABMiller запусціла Хейуордс 5000 BOLD піва, якое варыцца на працягу 48 гадзін даўжэй і мае насычаны густ. Хейворд таксама вырабляе больш рэдкі супер моцны Хейуордс 10000. Хейуордс мае долю рынку каля 11%, і спажываецца больш за ўсё ў Раджастан, Пенджаб, Хар'яна, Мадх'я-Прадэш і Чхаттысгарха.\nБрэнд Хейуордс лікёру была заснавана брытанец сэр Энтані Хейворд, і два з яго ўнукаў бегчы фантастычную ложак спадчыны і сняданак у паўднёвым Гоа. У бары можна замовіць Хейуордс 5000, вядома. І ёсць бясплатнае піва для тых, хто можа пабіць рэкорд пітной.\nDevans Сучаснага Breweries Ltd\nGodfather з'яўляецца флагманам піўны брэнд Devans Modern Breweries Limited, піваварнай кампаніяй, якая пачала сваю дзейнасць у 1961 годзе ў штаце Джаму піва пастаўляецца ў трох варыянтах - Strong (утрыманне 7,5% алкаголю), Lager (5% ўтрымання спірту) і Lite (4,5 ўтрыманне алкаголю%). Што ўнікальна пра Godfather піва з'яўляецца яго доўга заварваць цыкл, які доўжыцца на працягу 25 дзён, у адрозненне ад звычайных 12-15 дзён. Гэта дае яму цела і свежы смак. Вы ўбачыце, што Godfather Lager і Lite піва больш горкае, чым іншы лагер, такія як Kingfisher Premium.\nGodfather стаў самым хуткарослым брэндам піва ў Індыі ў апошнія гады ў сувязі з шырокім спектрам фірмовых акцыях, і асабліва папулярны сярод моладзі. Гэта ў асноўным спажываецца на поўначы Індыі, дзе яна мае долі рынку паміж 20-50%, у залежнасці ад стану.\nЗапушчаны ў 1984 годзе, Выбіце піва асабліва папулярны ў штатах Карнатака, Telangana і Махараштра. Мэта брэнда складаецца ў «адзначаюць моцныя мужчыны, якія праяўляюць моцны характар». Гэты солад піва робіць пакет ўдар! Ён валодае магутным густам і водарам, утрыманне алкаголю 8%, і добрае вуглекіслатой. Брэнд аб долі рынку ў 9% і многія лаяльныя якія п'юць на поўдні Індыі.\nКальянаў Black Label\nanaxolotl / Flickr / CC BY NC 2.0\nКальянаў Black Label з'яўляецца адным з найстарэйшага лагера Індыі (і некаторыя скажуць вам, што гэта напой старога). Ён мае культавы статус у Заходняй Бенгаліі, дзе ён быў запушчаны ў 1969 г. Піва названа ў гонар аднаго з першых піваварнага United Breweries ', у горадзе Заходняй Бенгаліі ў кальянаў каля Калькуты . Ён папулярны ва ўсходняй Індыі, а таксама Дэлі , і пастаўляецца як у прэміум (мяккі) і моцных гатункаў. Моцнае піва апісваецца як «гладкая, разрыхленный варэнне з дадатковым ўкусіць». Яго ўтрыманне алкаголю з'яўляецца шчодрым 7,8%, і гэта мае дзіўна салодкае послевкусіе. Калі вы любіце піва з вялікай колькасцю водару, пайсці на кальянаў.\nRoyal Выклік Прэміум Lager быў запушчаны ў 1993 годзе і мае ўтрыманне алкаголю каля 5%. пашыраны цыкл заварвання піва робіць яе гладкай з багатым густам. Рэклама накіравана на плыўнасці брэнда з лініяй, «Wish ваша жыццё было гладкай, як Royal Challenge». Гэта не так, як flavorsome кальянаў Black Label, але да гэтага часу своеасаблівая. SABMiller запусціў моцную версію піва на поўдні Індыі ў 2011 годзе.\nМіхаіл Эстевес / Flickr / CC BY NC SA 2.0\nВыдатныя пляжы Гоа і Кінгс піва ідуць рука аб руку. Гэта піва, якое, на жаль, толькі вараць і прадаецца ў штаце Гоа, з'яўляецца галоўным нумарам любы паездкі туды. Kings Black Label прэміум Пилснер вельмі лёгкі густ, бледны колер, піва, якое вядома сваім дымлівым водарам соладу. Яе атрымала ўтрыманне алкаголю 4,85%, і па кошце вельмі прывабна. Невялікія 375 мл бутэлька будзе толькі ўсталюе вам назад каля 50 рупій ў большасці пляжных хацін, а палова, што ў вінным краме. Не дзіўна, што каралі не застаецца прыемным успамінам для многіх доўга пасля таго, як адпачынак скончыўся! У цяперашні час, жыхары Мумбаі могуць узнавіць адпачынак дома. Каралі піва было пачата ў горадзе ў 2015 годзе.\nПасуньцеся пануючым півам, бірайце 91 (лік пазначае код краіны Індыі) новае судна піва, якое бярэ гарадскую Індыю штурму. Уведзены ў 2015 годзе, гэта ўжо стала імем намінальным сярод аматараў піва і з'яўляецца самым прадаваным прэміум піва ў шматлікіх сталічных барах. Кампанія імкнецца запоўніць нішу на рынку для «модных, неортодоксальные, весела і смарт-брэнд піва». Ён размешчаны паміж панавальнымі індыйскімі брэндамі піва і дарагім імпартнымі.\nДля таго, каб вызначыць і стварыць гатункі піва, якія падыходзяць індыйскі гусце, заснавальнік кампаніі правёў тры месяцы падарожнічаць па ўсёй Еўропе. Бірайце 91 пачала з двума гатункамі, якія нашмат мякчэй (з утрыманнем спірту менш за 5%), чым іншыя гатункі піва на індыйскім рынку. Бірайце 91 White Ale з'яўляецца нізкай горыччу пшанічнага піва з адценнем рэзкіх цытрусавыя, у той час як бірайце 91 Бландынка акуратным лагер з дадатковым хмелем і соладам. Кампанія пасля прадставіла моцныя і лёгкія гатункі піва. Бірайце 91 Святло з'яўляецца нізкай каларыйнасцю піва з паніжаным утрыманнем спірту (4%) для здароўя свядомых спажыўцоў. Бірайце 91 Моцныя з'яўляецца высокай інтэнсіўнасцю пшанічнага піва з утрыманнем спірту 7%. У завяшчанні пажаданасці Биры, кампанія запусціла без маркетынгавай кампаніі і абапіралася на слове рота. У траўні 2017 года, бірайце 91 была паказана ў Беэр ААН Праграмы месяца.\n12 Топ Гімалайскія Курорты\nUltimate Кіраўніцтва для індыйскіх дэсертаў\nЯк пазбегнуць высокіх аэрапорт Пракат аўтамабіляў выдаткі\nНа ўчастку: За кулісамі Галівуду ў Атланце\n10 самых Iconic Стравы, каб паесці ў Брукліне\nEl Bahia Palace, Марракеш: Поўнае кіраўніцтва\n10 Задавальненні паспрабаваць у Ганконгу Дыснэйлэнда\nСямейны адпачынак З падлеткамі і маладымі дарослымі\nЯкія новыя сем цудаў свету?\nЯк выкарыстоўваць аэрапорт у Self-Service Check-In Кіёскі\nШто такое стаматалагічны Spa?


10+10: Святлана Курганава | Город и Книги\n10+10: Святлана Курганава\nКалі вы кудысьці едзеце, то быццам вы па-за часам і па-за прасторай. Вас не існуе.\nЯ еду – мяне не існуе.\nЗбоку, а не насупраць.\nПраз сядзенне, у праходзе.\nЯна ўвайшла ў першыя дзверы і ўжо прайшла праз палову тралейбуса.\nКалі заходзіш у першыя дзверы, то садзішся каля вогнетушыцеля там, дзе няма сядзенняў. Вялікі чырвоны вогнетушыцель падобны на тоўстагаг чырвонага сабака, якога тузаеш па баку.\nЯна ўжо павярнулася назад да нізкіх сядзенняў, на якіх палоскі, на якіх людзі, з людзьмі палачкі.\nЯе пагукала маленькая дзяўчынка: маленькая – не відаць з-за сядзення. Такая ж маленькая і худзенькая, як яна, толькі маладзейшая гадоў на шэсцьдзясят.\nПаварочваецца назад, смяецца: вось дзе ты! – такі трубны, духавы голас. У такім голасе ёсць сіла і вопыт. І яшчэ нешта, з адценнем тэхнічнай адукацыі. Так гучаць аператаркі ЭВМ, якія яшчэ працавалі ў велічэзных залах. Потым залы сталі менш, і духавыя галасы таксама зменшыліся: з трубы да флейты.\nЗдаецца, што ў мяне ў яе ўзросце будзе непрыемна рыпучы – як цяпер, толькі яшчэ больш іржавы. У яе паскрыпвае – і паскрыпвае з харызмай.\nУ гэтым 64-ым звычайна няма такіх галасоў. Нешта падобнае бывае ў 53-ім, які ідзе праз Грушаўку – але там усё роўна не такія, сіплыя, а ў яе – звонкі.\nМожа быць, такія бываюць у Асмалоўцы, але там паміж дамамі не ходзяць тралейбусы.\nА гэтая жанчына цяпер ёсць у 64-ым, што ідзе па Дзяржынскага.\nТо бок, галасы такія ёсць. І жанчыны – з тэхнічнымі трубнымі і харызматычнымі галасамі.\nЁн сядзіць не насупраць, не побач і нават не ў метро.\nАд метро да дома я заўсёды езджу на тралейбусе. Мне больш падабаецца 75-ы аўтобус. Еду вечарам, а ён – са мной ўздоўж ліхтарыкаў Парка Паўлава. Люблю ліхтарыкі, але потым яшчэ два прыпынкі ў цемры пешкі.\nЯму, напэўна, таксама адну ці дзве (дзве ў гэтым раёне – максімум) у цемры. Стаяў яшчэ са мной на прыпынку, як і я, вагаўся перад 75-ым.\nСела на тое сядзенне, якое адно, прыкручанае да сцяны. Ён перада мной: зайшоў першым у цэнтральныя дзверы, а я ў апошнія: прайшлася па палове салона да гэтага, свайго.\nУ яго стомленая патыліца. Нядаўна коратка стрыжаная. Такія не стрыгуцца ў салонах: толькі жонка, пад машынку. Ці жонка суседа, сябра, яшчэ кагосьці, але пад усё тую ж машынку.\nПлечы ў яго таксама стаміліся. Цяпер усё ў цёплых куртках – не відаць, але яны павінны быць стомленымі. Павінны быць цвёрдымі, хваравіта сціснутымі. Калі іх жорстка сціснуць пальцамі, то ён крыкне. Некаторыя трывала церпяць, некаторыя крычаць, але неяк шчыра. А некаторыя як ён – ускрыкваюць.\nЁн прыйдзе дадому – ён цяпер дакладна едзе дадому, такая патыліца не можа ехаць у іншае месца, – і ніхто не будзе выганяць яму з плеч порсткі боль. Нават калі яго дома чакае жонка з машынкай для валасоў. У такіх патыліц не бывае дзяўчат: бываюць толькі стомленыя жонкі, або стомленыя жонкі сяброў, суседзяў або яшчэ кагосьці.\nЯ б таксама не хацела кратаць яго плечы.\nАле капюшон – як шоры на вачах каня. І я бачу толькі плечы гэтай патыліцы да канчатковай. Ішоў бы «два»?\nДва прыпынкі ў цемры, калі 75-ы.\nСядзіць насупраць у метро.\nДве мыліцы стаяць паміж каленяў. Мыліцы новыя, з адмысловым жалабком для рукі, каб было зручна трымацца. Зараз прытрымлівае іх рукамі ў шэрых пальчатках. Машыннай вязкі, самыя звычайныя, з малюнкам, выкладзенным бліскучкамі.\nУ самой такія ж, толькі рукавіцы.\nНапэўна, унучка або дачка купіла сабе новыя, а ён паглядзеў і вырашыў, што старыя выкідаць шкада: можна насіць і самому. Ці сам купіў шэрыя: якая розніца з пальчаткамі? Пальчаткі – яны пальчаткі, ды і ўсё.\nУ яго прыемны адкрыты твар, правільныя рысы, лёгкае сівое шчацінне. Шчокі трохі запалыя, але менавіта такімі яны, напэўна, былі і ў маладосці. Высокі прыгожы лоб, акуратная сівая галава.\nЁн насіў капялюш, які было модна насіць ў 30-я. З такім тварам – дакладна. Або, як і цяпер, прынцыпова не насіў нічога на галове акрамя валасоў – тады не сівых. Але рукі заўсёды трымаў у цяпле. Інжынер? Доктар? Мастак?\nБыццам бы ён жыў дзесьці ў 36-ым. Але сталеў ўжо тут, бо меў магчымасць пасталець. Не адбіваецца ў твары 37-ы, таму з 36-ага.\nАле што ён з тых, хто ў канцы 70-ых у свае дзесьці 30 з чымсьці займаўся навукай, выпісваў «ЛіМ» і размаўляў на беларускай, гэта дакладна. Яго вусны павінны складвацца менавіта ў беларускай артыкуляцыі. Ён не павінен прамаўляць "ч" мякка.\nЁн пра нешта думае з лёгкай усмешкай: ёсць такія твары, калі вугалкі рота заўсёды крышачку паднятыя. Заўважаю звычайна такія рэчы, таму што на мне перавернутая ўсмешка. А такім людзям не трэба напружвацца, каб усміхнуцца: яны заўсёды ўсміхаюцца.\nІ ў яго шкарпэткі ручной вязкі – з палосачкамі, якія ідуць хвалямі: чырвона-белая нітка зверху. І ніжэй ідзе цёмна-бірузовы, але ўжо амаль не бачны.\nЁн выходзіць раней за мяне, здаецца, на Грушаўцы, абапіраючыся на мыліцы.\nЧорт вазьмі, як жа я хацела злавіць яго погляд сваімі вачыма. Тады, напэўна, можна было б прачытаць за гэтыя некалькі секунд ўсю яго хатнюю бібліятэку.\nАле прачытала на яго пальчатках Гарэцкага. Было выкладзена бліскучкамі.\nІ ў сівым шчацінні ёсць штосьці, як бы шрыфтам Брайля. Там больш, але чытала толькі пальчаткі.\nНе сядзіць, а стаіць. І не зусім насупраць.\nЕду з працы: заплечнік і ноўт на каленях. У канцы дня ўжо адвальваюцца плечы і спіна: пабегала ўвесь дзень з тэхнікай на адным плячы.\nКалі ехаць да бацькоў, то ў метро не сядзеш: чамадан, заплечнік і ноўт. Яна нават і не думае сесці: у яе ўсё тое ж самае.\nЯна прыгожая. Лёгкая, моцная.\nЗаклапочана чымсьці зараз, таму крыху разгубленая. Зморшчынка паміж броваў – разгладзіць пальчыкам і сказаць: «Не насуплівайся». Метро шуміць і можна гэта ціха прагаварыць аднымі вуснамі, гледзячы на яе.\nНа Кастрычніцкай метро моцна тузае, яна неўважлівая: ноўтбук – яшчэ стары, вялікі, цяжкі – падае. Яна хмурыцца яшчэ больш і нешта прагаворвае. Толькі бачу, як рухаюцца вусны. Тут не павінна быць нічога пра скулы, жаўлакі па твары і таму падобныя банальныя дробязі. У яе пухлыя шчочкі, адна ямачка (можа быць, дзве, але мне не відаць), таму можна без усіх гэтых банальнасцяў, а з банальнасцямі іншымі. Тут стомлены мат і лёгкая заклапочанасць: у такіх дзяўчынак няма грошай на новыя ноўтбукі. Ды што там, у мяне таксама няма грошай на новыя ноўтбукі.\nЯ б сказала, што яна прыгожая. Ты прыгожая.\nТы будзеш чытаць гэта і ўяўляць, што я глядзела на цябе. Таму што табе хочацца быць прыгожай. Ці гэта сапраўды ты, але ты будзеш адмаўляць сабе ў праве быць ёю, таму што ты – непрыгожая.\nКожная дзяўчынка, дзяўчына, жанчына, калі едзе з Мінска спачатку дадому, потым проста да бацькоў, хоць раз выпускае з рук свой ноўтбук у трамваі, аўтобусе, тралейбусе, метро.\nКожны раз, калі я бачу, як яна выпускае ноўтбук, яна прыгожая. З кожным гэтым «бля», «чорт», «тваю ж маць», што зрываецца з яе вуснаў.\nКожная, хто губляла гэты чортаў ноўтбук – прыгожая.\nКожная – прыгожая.\nНават калі ты скажаш "не", то я скажу, што глядзела тады на цябе.\nУжо насупраць, але не ў метро. І не ў тралейбусе, і не ў трамваі.\nСядзіць у плацкарце на станцыі «Мінск».\nСядзіць, гладзіць сябе па каленцы. І сам такі гладкі. Гладкая класічная стрыжка. І над ілбом клінышак такі, таму што залысіны і валасы зусім крыху доўгаватыя.\nКашуля, а зверху швэдар. І каўнерык з-пад яго гэты балотны.\nСядзіць, піша сваю лаціну прыгожым роўным почыркам. Лаціна – гэта мёд. Самыя асновы, у яго там нешта з дзеясловамі. Гэта курс першы – зусім яшчэ дзіця, здаецца. Такія пухлыя шчочкі, яшчэ не худзеў на сваёй першай сесіі.\nУ нас да першай сесіі таксама былі дзіцячыя пульхныя шчочкі, не было хранічных сінякоў пад вачыма, былі пухлыя ружовыя вусны.\nЯ яшчэ з тых, хто чытаў у школе «Цімур і яго каманда». Там такія хлопчыкі – добрыя, правільныя. Чысты і нявінны. З прысмакам бязгрэшнасці.\nЁн ужо не чытаў, але ён як гэтыя хлопчыкі.\nГайдар у стылі рэтра, і ён з тэлефонам у чахле, падобным да старой «мыльніцы». Мама на такую яшчэ фатаграфавала і там плёнка – вечна заядала.\nНастальгіруеш па непражытаму, хлопчык?\nПотым пахудзееш на сваёй першай сесіі, валасы – адрасціш або абрэжаш (тут амаль без розніцы на самай справе), закінеш світарочак, які на кашульцы, кашульку не на ўсе гузікі, калі наогул на гузікі. Будзе ўжо не гайдараўскіх хлопчык. Нешта іншае будзе – пакуль не відаць.\nВучы пакуль сваю лаціну.\nСядзіць у метро насупраць мяне.\nЕдзе з дзіцем ад канчатковай да канчатковай.\nСамая звычайная: куртка, джынсы, сумка. Звычайная – з тварам, з целам, рукамі, нагамі, сумкай. Пра яе больш нічога нельга сказаць. На самай справе можна, але ў мяне не атрымліваецца.\nЯна проста сядзіць. Аказваецца, у метро можна сядзець проста: не чытаць кнігу ні папяровую, ні электронную, ні з тэлефона, не адказваць на паведамленні па тым жа тэлефоне. Сядзець проста, не складана, без абцяжарання чымсьці яшчэ.\nПобач маленькая дзяўчынка. Сядзіць і малюе. Складана сядзіць.\nЯшчэ маленькая, ёй гадоў пяць недзе: ужо дакладна не чатыры і яшчэ дакладна не шэсць.\nТакая захопленая, нічога не заўважае. Яна стварае нейкі свет, яна ў ім, і ёй ніхто не патрэбны. Калі «ніхто не патрэбны», то абавязкова хто-небудзь патрэбны.\nТрасе маму за рукаў, каб паказаць свой свет.\nГлядзіць так, што практычна не глядзіць, кажа шэра «добра, малайчына» і зноў сядзіць проста, не абцяжарана.\nА малая радуецца, што «добра» і «малайчына».\nХочацца раззлавацца – мне – злуюся: таму што не адчувае сама ні «добра», ні «малайчына».\nІ якое шчасце, што малой яшчэ не шэсць (ужо не чатыры) і яна не адчувае гэтай хвалі абыякавасці, якую так востра і страшна адчуваю сама.\nЯны выходзяць са мной на Малінаўцы.\nХай з ёй хто-небудзь выйдзе за руку, калі яна адчуе гэта ж – востра і страшна.\nХацела бы зараз патрымаць кагосьці за руку, каб адчуць сабе ў прасторы, каб не “страшна” і “востра”.\nАле на Малінаўцы нам у розныя бакі.\nІ пакуль яна радуецца, што «добра» і «малайчына».\nПа-за часам і па-за прасторай існуеш у часе і прасторы.\nАдбіваешся ў люстэрках людзей.


Кананічная візітацыя біскупа Алега Буткевіча ў нашай парафіі\nВернікі браслаўскай парафіі ўжо прызвычаіліся часта бачыць у сценах сваёй святыні біскупа Віцебскай дыяцэзіі Алега Буткевіча, які прыязджае сюды адведаць бацькоў ці на мерапрыемствы дыяцэзіяльнага масштабу. Аднак на гэты раз прычынай візіту іерарха ў нашу парафію стала кананічная візітацыя.\nУ нашым санктуарыі 20 жніўня пачаліся трохдзённыя рэкалекцыі для святароў, якія праводзіць Біскуп Дамінік Рэ.\n17 жніўня святой Імшой увечары распачаліся ўрачыстасці ў гонар цудоўнага абраза Маці Божай Валадаркі Азёраў. Узначаліў Эўхарыстыю дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Юрый Касабуцкі.\nПадчас літургіі быў удзелены сакрамэнт канфірмацыі. Сакрамэнт прынялі 58 чалавек з Віцебскай дыяцэзіі.\nПерад урачыстасцямі да Маці Божай Валадаркі Азёраў прыйшлі і прыехалі тры пілігрымкі.\nАдна роварная пілігрымка прыехала з Глыбокага, Дзеркаўшчыны, Канстанцінава, Ушачаў і Шаркаўшчыны, у пілігрымцы прыехалі 11 чалавек, сярод іх 4 святары. Як сказаў святар Андрэй Кулік з Дзеркаўшчыны, кожны ехаў са сваёй інтэнцыяй, а таксама ў інтэнцыях дыяцэзіі. У дарозе пілігрымка была 4 гадзіны, не ўлічваючы адпачынкаў. На роварах прыехала таксама пілігрымка з Пастаў, прыехала іх 16 чалавек.\nЯк і ў папярэднія два гады, Школа спеваў сабрала ў Санктуарыі Маці Божай Браслаўскай шмат маладых і сталых людзей, якія пажадалі працягнуць ці толькі пачаць асваенне азоў касцёльнага спеву і прыняць удзел ва ўрачыстасцях услаўлення Валадаркі Азёраў, супольным спевам надаць галоўнай святой імшы асаблівую ўрачыстасць.\nТрадыцыйна, напярэдадні святкавання ўрачыстасці ў гонар Маці Божай Валадаркі азёраў у Браслаўскім санктуарыі 15 жніўня адбыўся канцэрт класічнай музыкі ў выкананні інструментальнага ансамбля “Маэстра”.\nВечныя манаскія абяцанні склала сястра Лілія Дарожка SJE\n14 жніўня ў Браславе сястра Лілія Дарожка склала вечныя манаскія абяцанні ў Кангрэгацыі Сясцёр Служабніц Езуса ў Эўхарыстыі. Урачыстую Літургію ўзначаліў біскуп Віцебскай дыяцэзіі Алег Буткевіч.


Аудиокнига: «Брэдберы Рэй. Віно з дзьмухаўцоў (старонкі рамана)» — Клуб любителей аудиокниг\nВіно з дзьмухаўцоў (старонкі рамана)\nСтанюта Стэфанія Рагаўцоў Уладзімір\nБрэдберы Рэй - Віно з дзьмухаўцоў, старонкі рамана\nВыканаўцы: народная артыстка СССР Стэфанія Станюта, заслужаны артыст Беларусі Уладзімір Рагаўцоў\nГод запісу: 1994\nЯкасць запісу: mp3, 128 kbps, 44 kHz\nЯкасць запісу: 20:38\nПамеры: 20 МБ\nБулгакаў Міхаіл - Майстар і Маргарыта (інсцэніраваныя старонкі)\nАўтар інсцэніроўкі для радыё: Уладзімір Рагаўцоў\nГукарэжысёр: Анатоль Бублікаў\nГукааператар: Людміла Кучынская\nІешуа - артыст Аляксандр Уладамірскі\nПонцій Пілат - народны артыст Беларусі Валерый Філатаў\nГод запісу: 1997\nЯк вядома, з 1928 года Булгакаў пачаў працаваць над кнігай, якую ён задумаў як раман пра Бога і Д'ябла. Сатана трапляў у Маскву 20-х гадоў 20-га стагоддзя і пачынаў вяршыць суд над ілгунамі, злоснікамі і хітрунамі. У 1930 годдзе аўтар, як некалі дарэчы і яго любімы пісьменнік, Гогаль, спаліў свой незакончаны раман. Праз два гады пачаў пісаць наноў, і тады з'явіліся новыя галоўныя героі - Майстар і Маргарыта.\nМайстар пісаў раман пра Пілата і Іешуа. У рамане раздзелы пра сучасную Маскву чаргаваліся з раздзеламі, у якіх расказвалася пра Іерусалім першага стагоддзя. Вясною 1939-га года Булгакаў прачытаў свой раман вузкаму колу сяброў. Твор, трэба сказаць, уразіў слухачоў: і гісторыяй распяцця Іісуса Хрыста, і саркастычным смехам над усёй савецкай рэчаіснасцю, у тым ліку і над дзяржаўным атэізмам, і фігурай Воланда, што валадарыў над жыццямі людзей.\nРаман "Майстар і Маргарыта" быў надрукаваны толькі праз чвэрць стагоддзя пасля смерці Булгакава. Увесь гэты нялёгкі час яго ўдава, Алена Сяргееўна, захоўвала адзіны экземпляр рукапісу, з папраўкамі, зробленымі рукою аўтара, і ўстаўкамі, дарэчы якія дыктаваў да апошніх дзён аслеплы пісьменнік, якому ійшоў 49-ты год. Ён лічыў раман галоўнай справай свайго жыцця, і на пытанні жонкі, што далей будзе з творам, адлучаны ад друку і тэатральнай сцэны Булгакаў пісаў: "ня ведаю. Магчыма, ты пакладзеш яго ў бюро або шафу, дзе ляжаць забітыя мае п'есы, і калі-небудзь будзеш згадваць пра яго. Зрэшты, мы ня ведаем сваёй будучыні, свой суд над гэтай рэччу я ўжо здзейсніў. А ці буду я ведаць суд чытачоў - нікому не вядома".\nГісторыя, трэба сказаць, усё расставіла па сваіх месцах. Калі раман у 1966 годзе надрукавалі ў часопісе "Масква" - гэта была сенсацыя. Часопіс перадавалі з рук у рукі, перадрукоўвалі на машынцы. Сёння гэты твор Міхаіла Булгакава вядомы ўсяму адукаванаму свету. Паводле яго ставяць тэатральныя спектаклі, здымаюць кінастужкі, ствараюць карціны, пішуць музыку. Такі справядлівы суд выняслі нашчадкі гэтаму геніяльнаму твору.\nАгульная колькасць гучання: 32 хвіліны\nПамеры: 30,2 МБ\nШчарбакова Галіна - Раман і Юлька\nРадыёпастаноўка па раману "Вам і не снілася"\n. Раман - заслужаны артыст Беларусі Сяргей Журавель\n. Юлька - артыстка Галіна Кухальская\n. Вера Георгіеўна, маці Рамана - заслужаная артыстка Беларусі Рыма Маленчанка\n. Людміла Сяргееўна, маці Юлькі - народная артыстка Беларусі Вольга Клебановіч\n. Марыя Аляксееўна, дырэктар школы - заслужаная артыстка Беларусі Зоя Асмалоўская\n. У астатніх ролях - артысты Лізавета Кадковіч, Аляксандр Шароў, Галіна Фёдарава, Наталля Кафанава, Сяргей Іваноў, Канстанцін Сянкевіч, Ігар Сідорчык, Васіль Нікіценка\nКампазітар: Віктар Помазаў\nАўтар інсцэніроўкі для радыё: Аляксандр Вавілаў\nРэжысёр: заслужаная артыстка Беларусі Марына Троіцкая\nГукарэжысёр: Рыгор Донцыс\nГод запісу: 1980\nАгульная колькасць гучання: 51:24\nПамеры: 47 МБ


Культура - Патанцаваць з Барбарай Радзівіл\nАнсамбль пастаянна гастралюе. На яго рахунку годны ўдзел ажно ў трыццаці міжнародных фестывалях. Летам калектыў вярнуўся са Славакіі, узімку збіраецца ў Францыю. Да слова, замежныя вандроўкі ладзяць самадзейныя артысты за свой кошт. Добры прыклад самаахвярнай папулярызацыі нашага традыцыйнага мастацтва на Захадзе! Але вось што дзіўна і прыемна адначасова: самым прэстыжным лічыць Наталля Еўдакімовіч удзел у Рэспубліканскім фестывалі фальклорнага мастацтва “Берагіня”. Маўляў, больш прафесійнага стаўлення да захавання традыцыйных песні і танца ў свеце няма.\nДарэчы, гаворка пра “Берагіню”, пра сённяшні стан фестывалю і перспектывы яго развіцця будзе весціся 30 кастрычніка ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў. Старшыня Беларускага фонду культуры Тадэвуш Стружэцкі распавядае, што мерапрыемства БФК ладзіць сумесна з Рэспубліканскім цэнтрам нацыянальных культур пры падтрымцы Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. Тэма сустрэчы — “Традыцыйная культуры беларусаў: сучасны стан, праблемы захавання і развіцця”. Матэрыял пра гэта чытайце ў наступных нумарах “К”.\n21 кастрычніка ў мястэчку Райца Карэліцкага раёна адбылося свята народных умельцаў у гонар іх ахоўніцы — славянскай багіні Макошы. Работы рамеснікаў былі выстаўлены ў сельскім клубе. Творчасць супрацоўнікаў раённага дома рамёстваў вызначалася жанравай разнастайнасцю. Інфармацыйны складнік свята забяспечыла Райцаўская сельская бібліятэка, якая падрыхтавала выставу кніг пра Макошу.\nПіша загадчык арганізацыйна-метадычнага аддзела Палаца мастацтваў Бабруйска Наталля Чорная: “Прайшоў другі гарадскі конкурс прафесійнага майстэрства сярод работнікаў устаноў культуры, арганізаваны аддзелам культуры Бабруйскага гарвыканкама, Магілёўскай абласной і Бабруйскай гарадской арганізацыямі Беларускага прафсаюза работнікаў культуры, інфармацыі, спорту і турызму. Конкурс доўжыўся з чэрвеня па канец кастрычніка ў тры этапы. Сярод пераможцаў — загадчыца гарадской бібліятэкі № 8 імя Ефрасінні Полацкай Наталля Каўгарэня, кіраўнік узорнай харэаграфічнай студыі “Бабраня” і балетмайстар Заслужанага аматарскага калектыву Рэспублікі Беларусь — народнага ансамбля танца “Юнацтва” Палаца культуры Бабруйска Яўген Краўцоў, настаўнік па класе харавых дысцыплін ДШМ № 2 імя Уладзіміра Алоўнікава Кацярына Перхава, кіраўнік гуртка дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва і мастак-афармляльнік Цэнтра культуры і адпачынку Ленінскага раёна Бабруйска Настасся Паўловіч, метадыст кінатэатра “Мір” КУП “Бабруйсккіно” Наталля Кокаш і настаўнік па класе домры і мандаліны ДШМ № 1 імя Яўгена Цікоцкага Людміла Зайкоўская”.\nПрайшло тры гады, як сышла з жыцця заснавальніца народнага фальклорнага калектыву “Галасы спадчыны”, захавальніца манеры спеваў “уперахлёст” Вера Пісюкова, якая працавала ў Багатырскім СДК. Рэдактар Полацкага раённага цэнтра культуры Кацярына Паўловіч распавядае, што справа фалькларысткі працягваецца. Дырэктар клуба Алена Лукавіцкая і цяперашні кіраўнік гурта “Галасы спадчыны” Таццяна Стараннік памнажаюць спадчыну Веры Уладзіміраўны. 20 кастрычніка Багатырскі СДК ладзіў фальклорны фэст у памяць аб Веры Пісюковай. “Галасы спадчыны” рыхтавалі мерапрыемства разам з ансамблем-спадарожнікам “Каласочкі”. Дапамагаў яму ўзорны фальклорны калектыў “Лецейка”. А шаноўным госцем стаў гурт “Варган” з Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.\nНа раённым семінары загадчыкаў філіялаў па культурна-адпачынкавай дзейнасці Бераставіцкага раённага цэнтра культуры і народнай творчасці адбылася прэзентацыя адноўленага бераставіцкага строю. Вопратка была прадстаўлена не на манекенах, а на людзях: работнікі культуры прымяралі яе на сябе і паспрабавалі ўвасобіць у рэальнасці вобразы тагачасных насельнікаў Бераставіччыны. Удзельнікі семінара абмеркавалі асаблівасці жаночага і мужчынскага касцюмаў, пазнаёміліся з нюансамі пошукавай дзейнасці.\nАграгарадок Геранёны (Іўеўскі раён) правёў “Рэха забытага балю ў Барбары Радзівіл”. Прысутнічалі толькі дамы і кавалеры. Піша загадчык аддзела народнай творчасці Іўеўскага цэнтра культуры і вольнага часу Лілія Кішкель: “Мы ўсе вярнуліся ў XVI стагоддзе, калі старажытныя Геранёны належалі Гаштольдам, а Барбара Радзівіл была жонкай ваяводы Станіслава Гаштольда… У фае ўстановы культуры працавалі выставы веераў, літаратуры, сувенірнай прадукцыі”.\nБярэзінская раённая бібліятэка правяла акцыю “Геній родам з вёскі”. Прысвечана яна была 95-годдзю з дня нараджэння і трэцім угодкам з дня смерці акадэміка Мікалая Барысевіча, які нарадзіўся ў вёсцы Лучны Мост. Загадчык аддзела маркетынгу Бярэзінскай цэнтральнай раённай бібліятэкі Тамара Круталевіч распавядае, што Мікалай Аляксандравіч — выбітны фізік, прадстаўнік навуковай эліты Беларусі — меў сялянскія карані. Ён не раз прызнаваўся: “Без роднай хаты я ў свеце заблукаў, вярнуўся — нібы зноўку нарадзіўся”. Вечарына памяці адбылася ў вёсцы Сяліба, дзе будучы акадэмік вучыўся ў школцы. Землякі ўшанавалі памяць Мікалая Барысевіча ў мясцовым клубе-бібліятэцы.\n20 лістапада ў Касцюковіцкім раённым цэнтры культуры адбыўся XII раённы фестываль народнай творчасці сельскіх устаноў культуры. Назва фэсту — “Крыніца душы”. Сёлета ён прысвячаўся Году малой радзімы. Загадчык аддзела культурна-адпачынкавай дзейнасці цэнтралізаванай клубнай сістэмы Касцюковіцкага раёна Святлана Захарэнка піша, што падчас мерапрыемства выступілі творчыя калектывы Муравільскага (дарэчы, мастацкі кіраўнік гэтай клубнай установы Наталля Кірыенка — аўтар гімнічнай песні фестывалю), Тупічынскага, Шарэйкаўскага, Баронькаўскага, Сялецкаўскага сельскіх дамоў культуры, Пралетарскага і Крапівенскага сельскіх клубаў-бібліятэк, Новасаматэвіцкага клуба вольнага часу, Забычанскага сельскага клуба і Мурынборскага сельскага цэнтра культуры.\nУ Светлагорску і Мазыры прайшоў абласны конкурс народных (узорных) вакальных аматарскіх калектываў “Спеўная Гомельшчына”. У мерапрыемстве бралі ўдзел 54 калектывы з 20 раёнаў вобласці і Гомеля.\nВядучы метадыст Віцебскага абласнога цэнтра народнай творчасці Ала Лялькіна распавядае, што ва ўстанове працуе выстава работ майстроў з народных клубаў пры РДР “Докша” (Докшыцкікі раён) і “Традыцыя” (Віцебскі). У экспазіцыі — разьба па дрэве, саломка і лозапляценне, кераміка і лепка з гліны, жывапіс і мастацкі роспіс па палатне ды шкле, бісерапляценне, вязанне прутком і кручком, кавальства і чаканка, шматковае шыццё, вышыўка ды ткацтва.\nМіжнародны конкурс юных выканаўцаў эстраднай песні “Халі-Хало” ў Полацку прыняў ужо больш за 200 заявак на ўдзел. Прафесійнае журы (яго ўзначальвае заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь Святлана Стацэнка) адабрала 46 юных выканаўцаў ад васьмі да шаснаццаці гадоў. Навіной “Халі-Хало — 2018” стала лёсаванне ў online-рэжыме, якое адбылося 21 кастрычніка.\nУ Дзяржынскім гарадскім доме культуры прайшоў традыцыйны раённы конкурс творчай моладзі “Круглая пяцёрка”. Каманды (у кожнай — па пяць чалавек) прадстаўлялі працоўныя арганізацыі горада і раёна. Цягам месяца яны разам з прафесійнымі педагогамі вывучалі харэаграфію ды вакал. У выніку Гран-пры атрымала зборная дзяржаўных устаноў Дзяржынска.


Грамадзянская ініцыятыва “Хайсы”: ахвяры сталінізму на Віцебшчыне павінны быць ушанаваныя\nВіцебскі актывіст Кансерватыўна-хрысціянскай партыі — БНФ Ян Дзяржаўцаў, дзякуючы якому шырокай грамадскасці стала вядома страшная таямніца лесу недалёка ад Дрыколля і Хайсоў, расказаў пра тое, як былі знойдзены брацкія магілі, і які лёс напаткаў іх далей.\nУпершыню пра ямы з чалавечымі косткамі Яну распавёў жыхар Лужасна Іван Кудзінаў 8 год таму. Мясцовы жыхар натрапіў на іх, збіраючы з братам грыбы. Паглядзець жа самому на могільнік актывісту КХП-БНФ удалося толькі ў 2014 годзе. Івана Кудзінава застаць жывым ужо не выпала, але ягоны брат таксама добра памятаў гэтае месца.\n— За гэты час з’явілася і іншая інфармацыя аб сталінскіх злачынствах на Беларусі: была прэзентаваная кніга Зянона Пазняка пра Курапаты, а на сайце Радыё “Свабода” з’явілася “Картатэка Сталіна” Сяргея Дубаўца, — расказаў Ян Дзяржаўцаў. — Я вырашыў падлічыць, колькі людзей было рэпрэсавана, напрыклад, з майго роднага Лёзненскага раёна. Налічыў 1240 чалавек. Як вядома, многія загінулі у Віцебскай турме. Але ж куды зручней было расстрэльваць не ў сутарэннях, адкуль трэба было б вывозіць целы, а рабіць гэта дзесьці у прыгарадным лесе. Таму я амаль упэўнены, што у віцебскіх лясах знайшлі супакой менавіта ахвяры рэпрэсій.\nАпытаныя мясцовыя жыхары таксама сцвярджаюць: пахаванні з’явіліся яшчэ да вайны. Кажуць, адзін селянін нават паказваў месцы расстрэлу немцам. Але самым кампетэнтным магло б быць меркаванне спецыялістаў-экспертаў. Выказваць якое яны, на жаль, не спяшаюцца.\n— Мы напісалі заявы у абласны УУС, следчы камітэт, пракуратуру, — расказаў Ян Дзяржаўцаў. — Усе гэтыя заявы патрапілі ў Віцебскі раённы следчы камітэт. На наступны дзень да ям прыехалі спецыялісты камітэту, узялі некалькі чарапоў і костак на экспертызу і завезлі ў Віцебск.\nПраз месяц эксперты далі адказ: высветліць колькі часу прайшло з моманту забойства немагчыма. Можа, на гэтае пытанне адкажуць сталічныя спецыялісты, якім былі перададзены косткі і чарапы? Цяпер мы чакае вынікаў адтуль.\nАпошні раз мы цікавіліся лёсам чалавечых рэшткаў недзе з месяц таму. Зоя Высокіх – следчая, якая вядзе нашу справу — сказала, што экспертыза можа доўжыцца і год. А калі мы прасілі, каб нам паведамілі аб яе выніках, то атрымалі адмову: маўляў, мы не з’яўляемся заяўнікамі. Тады на адрас абласнога следчага камітэту мы накіравалі зварот грамадзян з аналагічнай просьбай. Адказу чакаем каля месяца. Пасля плануем падаваць заяву ў суд. Так нам параіў адвакат.\nСамым дзіўным для ініцыятараў экспертызы, па іх словах, стала тое, што да гэтага часу у Беларусi не гатовы адкрыта гаварыць пра злачынствы НКУС. Аказваецца, кіраўніку аднаго з пашуковых атрадаў было вядома пра гэтыя пахаванні каля 20 год таму, але яму параілі маўчаць… А браты Кудзінавы, знайшоўшы страшныя ямы, у 80-я гады заяўлялі аб гэтым і ўчастковаму, і ў сельсавет, і лужаснянскаму святару. Ніякіх мер тады ніхто не прыняў.\nНе чакаючы вынікаў экспертызы, ініцыятыўная група пачала збор подпісаў пад зваротам ў сельскі савет. Ад мясцовых уладаў чакаюць дазволу і дапамогі ў пахаванні расстраляных. Дапамога найперш тычыцца кантактаў з іншымі дзяржаўнымі ўстановамі: неабходны дазвол на прарэджванне лесу каля месца пахавання, для упарадкавання дарогі да брацкай магілы і г.д.\nМногае з таго, што было магчыма, актывісты зрабілі яшчэ ў час першай паездкі ў Хайсы, у лістападзе 2014. Тады ля брацкіх магіл былі усталяваныя тры крыжы, якія асвяціў уніяцкі святар айцец Зміцер.\nУ бліжэйшыя месяцы запланавана добраўпарадкаванне, а таксама складанне падрабязнай карты праезду да месца гібелі людзей, — зусім хутка гэтую карту можна будзе знайсці у інтэрнеце.\nНягледзячы на тое, што назва грамадскай ініцыятывы ўказвае на канкрэтны населены пункт, яна будзе тычыцца ушанавання памяці ахвяр сталінізму усёй Віцебская вобласці. У планах актывістаў таксама зварот да ўлад з прапановай паставіць у Віцебску помнік грамадзянам, рэпрэсіраваным пад час сталінскага тэрору.\n— Там ляжаць людзі! Мы вырашылі, што так усё пакідаць нельга. Абавязкова трэба упарадкаваць гэта месца, годна пахаваць парэшткі і стварыць мемарыял,— упэўнены Ян Дзяржаўцаў.


Дзікае паляванне Савіцкага працягваецца... | Новы Час\nРоўна 10 год таму рэжысёр ужо звяртаўся да гэтага твора, калі ставіў яго на Малой сцэне Купалаўскага тэатра.\nНовае творчае пераасэнсаванне класічнага твора Караткевіча ўражвае сваёй экспрэсіяністычнасцю. Прытым здзіўляе ў першую чаргу сцэнаграфічна. Выдатны (на жаль, нябожчык) мастак Віктар Цімафееў стварыў арыгінальную дэкарацыю: драўляны памост у якім дошкі ажываюць, падымаюцца, з іх шчылін з'яўляюцца рукі, галовы, узнікаюць шэрыя, пацукападобныя постаці. Гэта — дом Надзеі Яноўскай. Шляхецкі дом, які амаль цалкам згніў, разваліўся. Засталася толькі гэтая страшная падлога, пад якой і жывуць дзіўныя постаці: здэградаваная шляхта, якая і ператвараецца ў Дзікае паляванне.\nПершая дзея ўвогуле дзіўляе віртуознай дакладнасцю рытмаў, пластыкі, рухаў, што з'яўляецца рэдкасцю для нашай сцэны і для Тэатра юнага гледача асабліва. Вось узнікаюць з-пад дошак рукі і адбіваюць страшны рытм, і ў гэтым рытме ўгадваецца пошчак капытоў д'ябальскіх дрыкгантаў, вось Ахмістрыня (геніяльная роля Ганны Казловай!) выплывае з цэнтральнай шчыліны памоста і разлівае віно Беларэцкаму (Аляксандр Гладкі) і Яноўскай (незвычайная Марта Шантар), а вось Берман Гацэвіч (дзівосны Андрэй Каралевіч), як сапраўдны пацук, крадзецца за Яноўскай і гатовы схапіць яе... За такую выключную пластыку трэба дзякаваць Яўгеніі Кульбачнай, аўтаркцы пластычнага вырашэння.\nПерад намі праходзіць любімы матыў Уладзіміра Савіцкага: цёмныя, атрутныя, бы чума, сілы ахапілі наш край і выпіваюць з яго ўсю кроў, робяць яго хворым і змарнелым. Дзікае паляванне — як сімвал шатанскай чумы. І гэта ўражвае.\nНа вялікі жаль, другі акт (хоць у ім шмат крычалі, лавілі і знішчылі Дзікае паляванне) не так уражвае. Такое адчуванне, што рэжысёр усю сваю энергію і творчую фантазію здолеў выявіць толькі ў першай частцы, а на другую проста не хапіла сілаў. За выключэннем шыкоўна пастаўленых і сыграных сцэн з удзелам Ганны Казловай і Андрэя Каралевіча — астатняе патанае ў тлуме агульнай невыразнасці і адчуванні паспешнасці. Не вельмі зразумела, як гэтае паляванне было знішчана. Беларэцкі глядзеўся вельмі пасіўна (спачуваем Аляксандру Гладкаму, якому было нялёгка цалкам выявіць свой талент у такой роўнай ролі).\nТым не меней, спектакль варты ўвагі. Створана па-сапраўднаму таленавітая рэжысёрская хорар-гісторыя (што цалкам адпавядае Караткевічу) з выключнай працай мастака, дзе кожны рух і кожны жэст (асабліва ў першай дзеі) пластычна выразныя.\nБудзем спадзявацца, што ўжо пад час прэм'ерных паказаў (27 і 29 сакавіка), удасканаленая пастаноўка "Дзікае паляванне караля Стаха" здзівіць і ўразіць нас па-новаму.


Прэфект Кангрэгацыі Веравучэння: «Карэкцыя “Amoris laetitia” не плануецца»\nАпостальская адгартацыя “Amoris laetitia” не будзе карэктавацца, так як няма ніякай небяспекі для веры. Пра гэта заявіў прэфект Кангрэгацыі Веравучэння кардынал Герхард Людвіг Мюлер.\nІерарх раскрытыкаваў факт публікацыі ліста чатырох кардыналаў, у якім яны патрабавалі інтэрпрэтацыі некалькіх пунктаў папскага дакумента адносна сакрамэнтаў для тых, хто пасля разводу ўступіў у новыя грамадзянскія саюзы.\nГаворка ідзе пра калектыўны ліст нямецкіх кардыналаў Вальтэра Брандмюлера, Рэйманда Лео Бёрка, Карла Кафара і Ёахіма Майснэра, апублікавалі ў СМІ.\nУ інтэрв’ю інтэрнэт-часопісу «Tgcom24» кардынал Мюлер прызнаў, што кардыналы маюць права напісаць ліст да Папы.\n«Але я быў здзіўлены тым, што ён быў апублікаваны, прымушаючы Пантыфіка сказаць “так” ці “не”. Мне гэта не падабаецца», — сказаў прэфект Кангрэгацыі Веравучэння. На яго думку, «магчымая братэрская карэкцыя» вучэння Папы з’яўляецца пытаннем далёкім.\n«Гэта немагчыма на дадзены момант, таму што гаворка ідзе не пра пагрозу для веры, як гэта акрэсліў св. Тамаш Аквінскі», — лічыць ватыканскі іерарх. «Лічу, што публічнае абмеркаванне гэтых пытанняў прыносіць вялікую шкоду Касцёлу. Вучэнне „Amoris laetitia” вельмі яснае», — сказаў кардынал-прэфект.