Віншаванне Старшыні Прэзідыума НАН Беларусі У.Р. Гусакова з Днём Незалежнасці\nАд імя Прэзідыума НАН Беларусі і ад сябе асабіста віншую вас з галоўным святам беларускай дзяржаўнасці - Днём Незалежнасці (Днём Рэспублікі). Гэта свята нашай радасці, гонару і мужнасці. Дата 3 ліпеня ўвайшла ў гісторыю Беларусі яркай старонкай гераічнай доблесці франтавікоў і працаўнікоў тылу, партызан і падпольшчыкаў, якія заваявалі свабоду для свайго народа, адстаялі незалежнасць Радзімы. У ліку тых, хто прымаў удзел у вызваленні беларускіх гарадоў і вёсак ад фашыстаў, было нямала работнікаў Акадэміі навук. А сёння ў арганізацыях НАН Беларусі працуюць іх дзеці і ўнукі. Нашы сучаснікі годна працягваюць традыцыі бессмяротнага подзвігу пакалення вызваліцеляў, бяруць новыя вышыні, дасягаюць новых навуковых здзяйсненняў і ўпэўнена глядзяць у будучыню.\nДзень Рэспублікі – сімвал міру на шматпакутнай беларускай зямлі. Асаблівыя словы падзякі мы выказваем сёння нашым ветэранам, якія вызвалілі сталіцу і краіну ад акупантаў, аднаўлялі рэспубліку і на працягу многіх гадоў умацоўвалі яе магутнасць і дабрабыт. Гэты подзвіг мае асаблівае значэнне для сучаснай гісторыі, фарміруе грамадзянскую пазіцыю беларускага народа, умацоўвае пачуццё патрыятызму, з’яўляецца прыкладам для моладзі і падрастаючага пакалення.\nУ нашай краіны – свой, асаблівы шлях развіцця. Знаходзячыся на скрыжаванні Захаду і Усходу, Беларусі было нялёгка захаваць сваю самабытнасць. У той жа час яна ўвабрала ў сябе ўсё лепшае, што прыходзіла па розных напрамках. Яркае пацверджанне гэтаму - мерапрыемствы, якія праходзяць у гэтым годзе, абвешчаным Годам культуры. А адметнымі рысамі беларускай культуры заўсёды выступалі глыбокія гістарычныя традыцыі і ўзаемная павага дасягненняў розных народаў, што пражываюць тут. Беларусь таксама не прымае любыя формы варожасці на рэлігійнай або этнічнай глебе.\nСёння дасягненні айчыннай навукі вядомы далёка за межамі краіны. Да нас з цікавасцю едуць замежныя госці з прапановамі аб супрацоўніцтве. І лік дэлегацый расце з кожным годам. Згодна з міжнародным рэйтынгам Good Country Index-2016 самы вялікі ўклад у глабальны сусветны дабрабыт Рэспубліка Беларусь уносіць у навуцы і тэхналогіях. Гэта - прызнанне вынікаў нашых вучоных, адданых, зацікаўленых, якія аддаюць сябе любімай справе.\n3 ліпеня – дзень, які аб’ядноўвае і згуртоўвае беларусаў. 72 гады таму Мінск быў вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Гэты тэрмін вельмі малы ў гістарычным маштабе, але вельмі важны для яго асэнсавання. Мы даказалі сваё адзінства, пабудавалі адзіную супольнасць і заможную эканоміку, якая і надалей дзякуючы нашым сумесным намаганням будзе развівацца для забеспячэння годнага ўзроўню жыцця кожнага беларуса.


Што ўплывае на патэнцыю ў мужчыны - El Macho\nШто ўплывае на патэнцыю ў мужчын: прычыны зніжэння і спосабы павышэння\nШто ўплывае на патэнцыю ў мужчыны\nЗніжэнне патэнцыі адбываецца па розных прычынах. Сёння гэтая праблема паддаецца карэкцыі, але лячэнне можа заняць шмат часу. Таму, трэба своечасова рэагаваць на найменшыя прыкметы зніжэння патэнцыі. Калі раней з гэтай праблемай сутыкаліся ў асноўным мужчыны пасля сарака, то цяпер яна значна «памаладзела» і ўсё часцей назіраецца ў маладых людзей да 25 гадоў.\nПрычыны гэтага з'явы можна ўмоўна падзяліць на дзве групы: фізіялагічныя і псіхалагічныя. У залежнасці ад прычыны, метады карэкцыі значна адрозніваюцца. Таму важна правесці дыягностыку і выявіць першапрычыны эректільной дысфункцыі.\nПсіхалагічныя прычыны зніжэння патэнцыі\nФізіялагічныя прычыны дрэнны эрэкцыі Метады карэкцыі зніжэння патэнцыі Правільнае харчаванне і фізічная актыўнасць Нармалізацыя вагі, Нармалізацыя сну Прэпараты для павышэння патэнцыі Народныя сродкі для павышэння патэнцыі\nПсіхалагічныя прычыны зніжэння патэнцыі Зніжэнне патэнцыі ў маладым узросце часцяком абумоўлена псіхалагічнымі прычынамі. Мужчыны ва ўзросце 25-35 гадоў імкнуцца дасягнуць пэўнага становішча ў грамадстве. Адсутнасць паўнавартаснага адпачынку, ненармаваны працоўны дзень і недасыпанне, рана ці позна прывядуць да зніжэння сэксуальнай актыўнасці.\nНа фоне пастаянных перагрузак на працы высільваецца нервовая сістэма мужчыны. Спачатку зніжаецца лібіда, а затым і патэнцыя. У гэтым выпадку неабавязкова звяртацца да медыкаментозным лячэнні, часам дастаткова проста адмовіцца ад празмерных нагрузак і наладзіць рэжым працы і адпачынку.\nДа псіхалагічным прычынах зніжэння патэнцыі адносяць:\nканфліктныя сітуацыі на працы і ў сям'і;\nпразмерныя разумовыя і фізічныя нагрузкі;\nняўдача першага сэксуальнага вопыту.\nНерэгулярнае палавое жыццё негатыўна адбіваецца на патэнцыі. Пры рэдкіх сэксуальных кантактах у органах малога таза парушаецца кровазварот, што прыводзіць да зніжэння патэнцыі.\nВажна! Прычынай слабой эрэкцыі можа стаць не толькі недастатковая фізічная блізкасць, але і духоўная. Частыя сваркі і недастатковае разуменне паміж мужам і жонкай адбіваецца на мужчынскі сіле.\nКомплексы таксама не дазваляе мужчыну атрымліваць асалоду ад палавым актам. Занадта высокая канцэнтрацыя на тым, каб даставіць задавальненне партнёркі, можа згуляць злы жарт. У самы непадыходны момант эрэкцыя можа прорву. У гэтым выпадку патрабуецца кансультацыя псіхатэрапеўта, каб ён дапамог пазбавіцца ад комплексаў.\nФізіялагічныя прычыны дрэнны эрэкцыі\nПасля сарака гадоў эндакрынная сістэма мужчыны значна скарачае сінтэз тэстастэрону, а колькасць жаночага гармона эстрагену значна павялічваецца. Гэта прыводзіць да зніжэння патэнцыі.\nГарманальны збой можа праявіцца і ў маладым узросце. Гэтаму спрыяе няправільны лад жыцця і пастаянныя стрэсы. Таму пры першых прыкметах зніжэння патэнцыі здаюць аналіз крыві на пэўную групу гармонаў.\nЧаста прычынай зніжэння эректільной функцыі становяцца захворванні сардэчна-сасудзістай сістэмы. Неўралагічныя захворванні таксама могуць прывесці не толькі да зніжэння патэнцыі, але і парушыць працу іншых органаў і сістэм.\nДа фізіялагічным прычынах зніжэння патэнцыі адносяць:\nСтан патэнцыі пагаршае няправільнае харчаванне. Вялікая колькасць цукру і солі, тоўстая ежа, паўфабрыкаты і фаст-фуды аказваюць негатыўны ўплыў на эректільной функцыю. Варта таксама адмовіцца ад курэння і ўжываць алкаголь у меру.\nМетады карэкцыі зніжэння патэнцыі\nПерш за ўсё, перад лячэннем, неабходна знайсці прычыну засмучэнні. Калі дысфункцыя эрэкцыі выкліканая псіхалагічнымі фактарамі, дастаткова ўпарадкаваць рэжым дня, пазбягаць стрэсаў. Часта лекары рэкамендуюць у такіх выпадках ўзяць адпачынак і як след адпачыць. Паўнавартасны адпачынак нармалізуе працу эндакрыннай, палавой і нервовай сістэм.\nКалі зніжэнне патэнцыі выклікана фізіялагічнымі прычынамі, неабходна ліквідаваць першапрычыну. Сасудзістую непраходнасць часта ліквідуюць хірургічнымі метадамі. Прызначаюць захаванне дыеты, каб знізіць узровень халестэрыну.\nВажна! Неабходна лячыць прычыну засмучэнні, а не ліквідаваць сімптомы.\nПравільнае харчаванне і фізічная актыўнасць\nабавязкова неабходна ўключыць у рацыён прадукты, якія змяшчаюць селен, цынк, вітаміны З, Е і групы Ў;\nне злоўжываць вельмі вострай і тоўстай ежай;\nРызыка зніжэння патэнцыі зніжаецца на 70%, калі рэгулярна займацца спортам. Асабліва эфектыўныя практыкаванні для павышэння эрэкцыі.\nЗ іх дапамогай трэніруецца лобково-пакуль цягліца і ўзмацняецца кровазварот у органах малога таза.\nЛішні вага ўплывае на выпрацоўку тэстастэрону. У тлушчавай тканіны утвараецца жаночы палавы гармон ; эстроген. Гэта прыводзіць да парушэння эрэкцыі і сэксуальнага цягі. Каб знізіць вагу, неабходна прытрымлівацца дыеты і ўзмацніць фізічныя нагрузкі.\nТэстастэрон выпрацоўваецца толькі пры ўмове захавання рэжыму сну. Спаць неабходна як мінімум 8 гадзін у суткі.\nПрэпараты для павышэння патэнцыі\nпрэпараты для сістэмнага прымянення .Стымулююць напаўненне пеніса крывёю;\nінгібітары phosphodiesterase.. Прэпараты ўзмацняюць прыток крыві да cavernous целаў;\nгарманальныя прэпараты ; ін'екцыі, пластыры тэстастэрону, таблеткі.\nНастойка кораня жэньшэня з мёдам. Змяшаць 350 г мёду з паловай лыжкі здробненага кораня. Настойваць паўтары тыдні. Прымаць па чайнай лыжцы тры разы ў дзень.\nНастойка павышае патэнцыю і сінтэз тэстастэрону.\nНастой крапівы. Сталовую лыжку сухой травы заліць шклянкай кіпеню. Выпіць да ежы ў тры прыёму. Ўжываць непасрэдна перад сэксуальным кантактам. Ўзмацняе эрэкцыю і сэксуальнае цяга.\nСумесь арэхаў і мёду. Змяшаць арэхі з мёдам у роўных прапорцыях. Сумесь прымаць па лыжцы тры разы ў дзень праз паўгадзіны пасля ежы, на працягу месяца.\nКаб праблемы з патэнцыяй не ўзнікалі, неабходна правільна харчавацца, пазбавіцца ад шкодных звычак і весці актыўны лад жыцця.


Вольнае падзенне - Частка 5 | Lunar Explorer\nВольнае падзенне - Частка 5\nДа гэтага часу мы эксклюзіўна размаўлялі пра свабоднае падзенне WTC 7. Але што з вежамі-блізнятамі? З двух больш простых выпадкаў - Паўночная вежа (таксама вядомая як WTC 1).\nWTC 1, 110-павярховы будынак, збіў Boeing 767 на ўзроўні пліты перакрыцця 96-га паверха. Фюзеляж раскалоўся і выйшаў на 95-ы і 96-ы паверхі. Крылы былі нахілены налева, таму розная ступень пашкоджанняў прадоўжылася ад 93-га да 99-га паверха.\nАфіцыйная гісторыя развівалася з цягам часу. У пачатку 2002 года ў праграме NOVA "Чаму вежы ўпалі" грамадскасць была прадстаўлена тэорыяй "краху блін", і паняцце засталося ў грамадскай свядомасці.\nТэорыя блін і ілюстрацыі, якія выкарыстоўваюцца ў праграме NOVA, рэзка заніжалі асноўную структуру, якая на самой справе складалася з 47 масіўных узаемазвязаных калон, сабраных побач з цэнтрам будынка, выступаючы як вельмі жорсткі будынак у будынку.\nКалі б падлогі залілі бліны, ядро заставалася б як стаяльная вежа, калі ўсё было сказана і зроблена. Такога відавочна не адбылося. NIST адхіліў тэорыю блін і замест гэтага пастулюе, што верхняя частка будынка дзейнічала як "кіроўца кучы", якая разграміла калоны ніжняй часткі будынка, прымусіўшы іх спрасацца. Яны абапіраліся на працу інжынера-будаўніка з Паўночна-Заходняга універсітэта Здэнека Базанта, які прадугледжваў, што верхні блок раздавіць ніжні блок да зямлі, перш чым раздушыць сябе ў рэшце рэшт: раздушыць, а затым раздушыць, як ён выказаўся.\n(Дакумент Базанта быў адпраўлены для публікацыі праз два дні пасля падзей 11 верасня.) У гэтым аналізе шмат дрэнных рэчаў, але NIST прыняў яго без крытыкі як замену для ўласнага аналізу.\nЗвярнуўшыся да назіранняў, першае буйное выкід пылу і смецця, якія адзначаюць пачатак абвалу, адбылося на 98-м паверсе, таму, калі мы павінны разглядаць абвал як складаецца з верхняга блока падлог, які падае і ўрэзаўся ў ніжні блок блокаў, ён было б 12 гісторый супраць 97 гісторый. 12 лепшых гісторый не змаглі выжыць, каб раздушыць ніжнія 97 гісторый, таму што сілы ўзаемадзеяння былі б аднолькавымі і супрацьлеглымі ў кожнай кропцы. Абодва раздзелы знішчылі б адзін аднаго з аднолькавай хуткасцю, таму да таго часу, калі верхнія 12 паверхаў ніжняй часткі былі знішчаны, верхняя частка таксама была знішчана, не пакідаючы нічога, каб разбурыць астатнюю частку будынка.\nЯ кажу: "калі б мы былі", каб разгледзець гэта такім чынам, таму што, калі назіраць за пачаткам абвальвання, дах сапраўды рухаецца ўніз, прыблізна да ўзроўню 105-га паверха, перш чым верхні "блок" пачне спуск. Іншымі словамі, верхні блок не дзейнічае як цэласнае падраздзяленне, якое можа разглядацца як малаток альбо кіроўца ворса, што можа раздушыць слупкі ніжніх паверхаў. Гэта амаль 50% знесена ўнутрана, перш чым ён пачынае прасоўвацца ў ніжнюю частку будынка. NIST не дае ніякага разумення таго, як верхняя частка, не маючы над ёй драйвера ворса, можа зрабіць гэта самастойна.\nМы маглі б спыніцца на гэтым і сказаць, што NIST не змог апісаць рэчаіснасць, але давайце працягваць, дзеля аргументацыі, выказаўшы здагадку, што верхні блок дзейнічаў як цэласны блок, здольны раздушыць тое, што было пад ім. Якое разуменне можна атрымаць, вымяраючы рух лініі даху? Гэта, напрыклад, у вольным падзенні?\nЯ вымераў рух уніз ад лініі даху, і адказ не, гэта не было ў вольным падзенні. Яна ўпала пры раўнамерным паскарэнні ўніз прыблізна на 64% ад паскарэння сілы цяжару.\nТакім чынам, якія наступствы гэтага выніку? У адрозненне ад простага выпадку свабоднага падзення, у гэтым выпадку мы сапраўды павінны заняцца матэматыкай. Я пачаў задацца пытаннем пра сябе: што гэта менш, чым паскарэнне вольнага падзення ўніз, кажа пра сілу ўзаемадзеяння верхняга і ніжняга блокаў?\nКаб адказаць на гэтае пытанне, я пачаў з выгляду аналізу, які я вучу сваіх студэнтаў на ўступных уроках фізікі. Я намаляваў бясплатную схему цела.\nТакая схема дыяграмы вылучае адзіны аб'ект (у гэтым выпадку верхні ўчастак будынка), на якім вы ўяўляеце ўсе сілы, якія дзейнічаюць на яго, а потым аб'ядноўваеце сілы, каб знайсці чыстую сілу. Нарэшце, вы ўжываеце Другі закон Ньютана, у якім сказана, што сіла чыста роўная масе, памножанай на паскарэнне аб'екта.\nНа гэтай дыяграме мы бачым, што маса верхняга блока, W (вага сілы цяжару, якая дзейнічае на масу; W = mg), дзейнічае ўніз, а сіла супраціву - r дзейнічае ўверх. Чыстая сіла складае мг-г, які ўсталёўваецца роўным ма (масавае паскарэнне). Мы ведаем, што паскарэнне ад вымярэння складзе 0,64 мг, таму, вырашаючы алгебраічна, мы атрымліваем, што сіла супраціву складае 0,36 мг або 36% ад вагі верхняга блока.\nЗгодна з трэцім законам Ньютана, сілы паміж двума ўзаемадзейнічаючымі аб'ектамі заўсёды роўныя і супрацьлеглыя, таму сіла верхняга блока, якая дзейнічае на ніжні блок, складае 36% ад яго вагі. Гэта цікава, бо калі верхні блок быў нерухомым, ён надаваў бы 100% сваёй масы на ніжнюю канструкцыю, як гэта рабілася на працягу многіх гадоў! Як яно можа аказваць сілу, меншую за вагу? Ці не павінна яна аказваць вялікую сілу з-за сваёй хуткасці ўніз, "дынамічнай нагрузкі", а таксама вагі? Вядома, трэба. Калі вы напусцілі кавадлу на насок, гэта аказвае большую сілу, чым калі вы проста ўсталюеце яе на насок. Але па назіранні мы бачым, што сіла ўзаемадзеяння памяншаецца, а не павялічваецца! Гэта кажа нам, што з нашымі здагадкамі нешта не так.\nУ нас тут асноўная структура з вялікім запасам трываласці. Асноўныя калоны былі распрацаваны так, каб падтрымліваць у 3 разы больш вагі над імі, а па перыметры слупкі былі ў 5 разоў перавышаць вагу над імі. Замест таго, каб падтрымліваць 3+ разы больш вагі, ён не падтрымлівае нават 36% вагі. Таму можна зрабіць выснову, што каля 90% трываласці апорных слупоў было знята. Калі б падтрымка была цалкам выдаленая, у нас было б свабоднае падзенне, як у выпадку з WTC 7. Гэта не свабоднае падзенне, але гэта таксама не паводзіны падаючага блока, які разбіваў структуру, якая ў адваротным выпадку здольная яго падтрымліваць. Больш падрабязна вывучыць гэты аналіз чытайце ў маёй працы ў часопісе "Даследаванне 11 верасня" "Разбурэнне Паўночнай вежы і фундаментальнай фізікі Сусветнага гандлёвага цэнтра".\nГрэм МакКуін і Энтані Шамбоці растлумачылі гэты феномен, магчыма, больш інтуітыўна, у артыкуле пад назвай "Зніклы без вестак: Простае абвяржэнне гіпотэзы аб развазе базіка NIST". Яны спыталі, а дзе гэта штуршок? Калі вы калі-небудзь назіралі за тым, як фактычны кіроўца кучы кідае ў зямлю (як пры будаўніцтве прыстані), вага падымаецца і дазваляе некалькі разоў апускацца. Па меры таго, як ён наносіць кожны ўдар, сіла рэакцыі прыводзіць да падзення вагі ў спакой. Фактычна перадача імпульсу рухаючай масы да полюса стварае імпульс, лішнюю сілу або дынамічную нагрузку, які рухае полюс у зямлю. Каб даць імпульс, ён павінен адмовіцца ад імпульсу, гэта значыць, ён павінен страціць хуткасць. Удар бачны як штуршок. Вага адпачывае, таму яго трэба падымаць, каб яго зноў і зноў апускаць. Але па назіранні мы бачым, што верхняя частка WTC 1 паскаралася раўнамерна ўніз, не губляючы хуткасці, на працягу ўсяго часу лінія даху была бачная. Ён не дзейнічаў як кіроўца груды, таму што ніколі не здаваўся імпульсам. Ён паскараўся раўнамерна ўніз увесь час, не пры свабодным падзенні, але раўнамерна ўніз, крыху меншай хуткасцю. Паколькі ён ніколі не губляў абароты (ніколі не губляючы хуткасць), ніколі не ўжываў лішнюю сілу да асноўнай структуры. Менавіта таму, што 90% асноўнай структуры было выдалена, таму на яе не было ўплыву. Гэта трапляла ў пустату. Раўнамернае паскарэнне ўніз не з'яўляецца свабодным падзеннем, але яно мае тыя ж наступствы для WTC 1, што і свабоднае падзенне для WTC 7: выбуховыя рэчывы выкарыстоўваліся для папярэдняга распылення будынка, каб дазволіць падзенне верхняй часткі або таго, што ад яе засталося. нязначны супраціў.\nДля паўнаты варта адзначыць паўднёвую вежу. Паўднёвая вежа, WTC 2, трапіла на ўзровень пліты 81-га паверха, таму верхні блок у дадзеным выпадку быў вышынёй 29 паверхаў. Да таго часу, як будынак ужо разваліўся, пажарныя дасягнулі ўзроўню пажараў і паведамілі, што яны былі адносна невялікімі і іх можна было патушыць з мінімальнымі намаганнямі. Аднак адбывалася нешта іншае, таму што расплаўлены метал можна было выліваць з-за паўночнага кута будынка.\nНяхай гэта будзе жалеза ці сталь ці нешта іншае, колер паказвае, што тэмпература была ў расплаўленым жалезе. NIST паспрабаваў сцвярджаць, што гэта расплаў алюмінія з плоскасці, але гэта пафасна слабы аргумент. Алюміній плавіцца пры значна меншай тэмпературы, так што нават калі б ён свяціўся, ён не будзе такога колеру. На самай справе расплаўлены алюміній выглядае серабрыста. Значэнне ўсяго гэтага ў тым, што агонь, які ўзнікае пры спальванні нафты, газу, драўніны або большасці арганічных матэрыялаў на адкрытым паветры, мае максімальную тэмпературу каля 1000 ° F, занадта нізкую, каб расплавіць жалеза. Гэты расплаўлены жалеза альбо іншы матэрыял пры тэмпературы расплаўленага жалеза быў выкліканы чымсьці іншым, чым спальваннем рэактыўнага паліва альбо офіснай мэблі. (Дарэчы, дарэчы, NIST згаджаецца, што рэактыўнае паліва згарэла ў першыя хвіліны, пасля чаго пажары распалілі офісную мэблю.)\nГэтая серыя артыкулаў распавядае пра тое, як упалі вежы, таму мы адыходзім крыху далей, але расплаўленае жалеза, якое выліваецца з боку будынка, цяжка пераадолець без згадкі. Здаецца, мы ўдзельнічаем у працэсе зносу: папярэдняе паслабленне і запальванне высокай тэмпературы. Неўзабаве пасля таго, як расплаўлены метал з'явіўся, вежа пачала хутка падаць.\nУ адрозненне ад WTC 1, высокі верхні блок WTC 2 адразу пачаў нахіляцца, круцячыся на ўсход.\nГэты рух зрабіў немагчымасць прасачыць рух уніз па тых жа тэрмінах, што і прамалінейны рух WTC 1, але паслядоўнасць падзей, якія рушылі ўслед, не паддаецца гіпотэзе драйвера. Як у цябе ёсць куча кіроўцы, калі кіроўчая вага падае? Рух крыху падрабязна апісаць коратка, але гэта па сутнасці тое, што адбылося. Нягледзячы на страту прываднай вагі, ніжні ўчастак WTC 2 самаліквідаваўся дашчэнту, а выбуховыя выкіды б'юць па будынку і спускаюцца па будынку далёка перад гіпатэтычным калапсам. Працэс зносу выбуховых рэчываў лёгка заўважыць. Інтэрпрэтаваць гэта як што-небудзь яшчэ вельмі складана.\nУ частцы 6 мы вернемся да галоўнага пытання: якія большыя наступствы гэтыя назіранні?\nНовая тэорыя адказвае на зацяжныя пытанні па фізіцы, аб'ядноўваючы цёмную энергію і цёмную матэрыюДавайце не перабольшваць нейропластичностьIBM падымае планку з квантавым кампутарам з 50 кубітаўКвантовае мысленне - новая псіхічная звышдзяржава, як тлумачаць вялізныя нервовы апаратНягледзячы на спрэчкі дзяцей з CRISPR, Гарвардскі універсітэт пачне рэдагаванне спермы


В Пружанах почтили память воинов-интернационалистов — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\n15 лютага трыццаць адзін год таму закончылася вайна ў Афганістане, якая зацягнулася амаль на дзесяць гадоў. У гэты дзень у многіх кутках былога Савецкага Саюза згадваюць пра гэтыя падзеі. Традыцыйна памятны мітынг прайшоў і ў скверы па вуліцы Тармасава.\nАдкрываючы мітынг, старшыня раённага Савета дэпутатаў Мікалай Кудравец падкрэсліў важнасць захавання памяці пра подзвіг і мужнасць воінаў-інтэрнацыяналістаў. «Нягледзячы на даўніну падзей, яны працягваюць хваляваць беларускае грамадства, адгукацца болем у сэрцах тых, хто страціў на гэтай вайне сына, мужа ці бацьку. На жаль, трагічныя гістарычныя падзеі не сталі ўрокам для іншых: пытанне захавання міру застаецца актуальным і сёння, — зазначыў Мікалай Пятровіч у сваёй прамове. — Невыпадкова асновай сучаснай беларускай знешняй палітыкі з’яўляецца міралюбнасць, нейтралітэт і добрасуседства. Сённяшняе пакаленне з павагай схіляе галовы перад памяццю тых, хто не вярнуўся з вайны, і з павагай ставіцца да тых, хто яе прайшоў: вайна ў Афганістане не проста пакінула рубцы ў памяці каля трыццаці тысяч нашых землякоў, якія праз яе прайшлі, але і забрала жыцці каля 800 беларусаў».\nСярод загінуўшых у Афганістане і 14 ураджэнцаў Пружаншчыны. Забыць пра іх не даюць у тым ліку і члены раённага савета ветэранаў вайны ў Афганістане: летась намаганнямі гэтай грамадскай арганізацыі ў Палацы культуры з’явіўся пакой баявой славы. Як запэўніў старшыня РА ГА «Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане» В.М.Гарахавіцкі, афганцы — дастойныя пераемнікі ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны — сёння на ўласным прыкладзе выхоўваюць у падрастаючага пакалення любоў да Радзімы. Шчырыя словы ўдзячнасці выказаў ён тым, хто прайшоў афганскую вайну, не зламаўся і знайшоў сябе ў мірным жыцці.\nСтрашныя лічбы страт, здавалася б, ужо засталіся ў гісторыі. Але раны ўдзельнікаў вайны і людзей, якія страцілі сваіх таварышаў і родных, не загойваюцца і да сённяшняга дня. І нягледзячы ні на што, паводле слоў воіна-інтэрнацыяналіста А.І.Мозерава, ветэраны афганскай вайны змаглі зберагчы повязі ваеннага братэрства і замацаваць іх у мірным жыцці, не забыць пра салідарнасць і ўзаемадапамогу. «15 лютага нельга назваць святам: гэта хутчэй дзень памяці, патрэбны для таго, каб аддаць даніну павагі тым, хто загінуў на чужыне. І пра гэтую дату нельга забываць», — заклікаў Аляксандр Іванавіч.\nУдзячнасць ветэранам вайны ў Афганістане выказала і маладое пакаленне. Ад яго імя слова трымаў намеснік старшыні раённага маладзёжнага парламента навучэнцаў Пружанскага аграрна-тэхнічнага каледжа Назар Ярмашук. Малады чалавек запэўніў, што моладзь абяцае зрабіць усё неабходнае для таго, каб не перарывалася сувязь пакаленняў. Гэта неабходна для таго, каб людзі памяталі пра падзеі гістарычнага мінулага і маглі здабываць з яго ўрокі.\nПрадстаўнікі мясцовай улады, грамадскасці, сілавых структур і іх ветэранскіх арганізацый, устаноў і прадпрыемстваў горада ўсклалі вянкі і кветкі да помніка воінам-інтэрнацыяналістам.\nПамяць загінуўшых ушанавалі мінутай маўчання. Пазней у Свята-Аляксандра-Неўскім храме прайшла паніхіда па памерлых.\nПредыдущая записьПри пожаре в ОАО «Ружаны-Агро» уничтожена скирда соломы\nСледующая записьМобильная группа райисполкома провела мониторинг условий труда на строительных объектах


А.Мілінкевіч адказвае на пытаньні слухачоў "Свабоды"\n21 кастрычнік 2005, 18:20\nRFE/RL На гэтым тыдні нашыя слухачы далей задавалі пытаньні адзінаму кандыдату ад апазыцыі на прэзыдэнцкіх выбарах 2006 году Аляксандру Мілінкевічу. Аляксандар Мілінкевіч адказаў на некаторы зь іх.\nПытаньне: якой будзе палітыка ў сельскай гаспадарцы?\n(Мілінкевіч: ) “Цяпер Нацыянальным камітэтам распрацоўваюцца сур’ёзныя дакумэнты. Але я папярэдне скажу: тыя калгасы, сельскагаспадарчыя прадпрыемствы, якія працуюць з прыбыткам, – іх, безумоўна, ня варта штучна развальваць. А там, дзе гаспадаркі з году ў год ня маюць посьпеху, – у такім разе іх бессэнсоўна захоўваць. Трэба рабіць рэструктурызацыю.\nДзяржава павінна мець грунтоўную праграму падтрымкі фэрмэрства. Ня проста дэкляраваць: “Мы вітаем фэрмэраў!”, а зрабіць так, каб яны мелі вельмі танныя або ўвогуле беспрацэнтныя крэдыты, дапамагчы ім з тэхнікай... Даць зямлі, колькі могуць пацягнуць – у Беларусі яе хапае...\nІ хай розныя формы гаспадараньня канкурыруюць паміж сабой.\nБеларусь можа вельмі прыстойна выглядаць на рынку Эўропы зь якаснымі прадуктамі, якія зробленыя без хімічных угнаеньняў па добрых тэхналёгіях".\nПытаньне адносна сацыяльнай праграмы адзінага кандыдата. Што рабіць з галечай?\n(Мілінкевіч: ) "Сапраўды, галеча ў Беларусі, нягледзячы на прапагандысцкую шуміху, надзвычай вялікая. Самыя цяжкія ўмовы жыцьця сёньня ў невялікіх і малых гарадках, на вёсцы. І таму дзяржава павінна клапаціцца аб гэтых людзях. Будзе распрацавана сур’ёзная сацыяльная праграма падтрымкі гэтых катэгорыяў насельніцтва. Але ўсё ж такі, каб іх падтрымаць, павінна адбыцца сур’ёзнае рэфармаваньне эканомікі. Грошы зь неба ня падаюць, і калі ў эканоміцы мы зробім посьпехі, калі будзе не такая, як сёньня – “камандная” эканоміка, а стане вольная, то зьявяцца і грошы на падтрымку гэтых людзей”.\nПытаньне пра ільготы.\n(Мілінкевіч: ) “Многія ільготы, якія раней існавалі, сёньня ліквідаваныя. І дзяржава павінна паклапаціцца, каб жыцьцё гэтых людзей не было ніжэйшым за планку магчымасьцяў існаваньня. Безумоўна, трэба ільготы вярнуць, асабліва чарнобыльцам, інвалідам... Гэта адно. Па-другое, дзяржава павінна – яшчэ раз скажу – думаць аб тым, як мець у бюджэце грошы на падтрымку гэтых людзей. Бо дэкляраваць лёгка, а сродкі зьяўляюцца толькі – яшчэ раз паўтару – пры посьпехах эканомікі”.\nНагадаем, што раней Аляксандар Мілінкевіч узяў удзел ў онлайн-канфэрэнцыі svaboda.org/forum.


Лукашэнка апраўдваецца за манеўры „Захад-2017” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЛукашэнка апраўдваецца за манеўры „Захад-2017”\nМанеўры ўзброеных сіл Беларусі і Расеі „Захад-2017”, якія маюць адбыцца, з’яўляюцца адкрытымі для назіральнікаў, заявіў Аляксандр Лукашэнка 27 ліпеня на нарадзе з кіраўніцтвам Дзяржаўнага сакратарыята Савета бяспекі.\n„Пра гэта шмат сказана, і я хацеў бы пачуць нешта новае. Усе старыя пытанні — і заклапочанасць НАТА, і нашы суседзі, і ва Украіне я нядаўна быў — усім усё патлумачылі, — адзначыў Лукашэнка. — Манеўры адкрытыя, мы запрашаем або ўжо запрасілі вялікую колькасць назіральнікаў. Прыязджайце, глядзіце”.\nЁн звярнуў увагу на той факт, што манеўры маюць абарончы характар. „Разам з Расейскай Федэрацыяй традыцыйна правядзем гэтыя вучэнні”, — сказаў кіраўнік дзяржавы.\nПадчас нарады Лукашэнка таксама паведаміў, што Беларусь, якая старшынствуе ў АДКБ, восенню правядзе сесію Савета калектыўнай бяспекі. „Ад Беларусі заўсёды чакаюць эфектыўнага старшынства. Нам трэба коратка абмеркаваць, як развіваюцца падзеі па беларускім старшынстве, як мы ажыццяўляем заяўленыя кірункі дзейнасці”, — сказаў ён.\nСумесныя стратэгічныя манеўры ўзброеных сіл Беларусі і Расеі „Захад-2017” пройдуць з 14 па 20 верасня. Прэс-сакратар МЗС Дзмітрый Мірончык 13 ліпеня на брыфінгу ў Менску заявіў, што Беларусь запросіць назіраць за манеўрамі „Захад-2017” прадстаўнікоў замежных краін і міжнародных арганізацый, а таксама ваенных назіральнікаў з Латвіі, Літвы, Польшчы, Украіны, Эстоніі, Швецыі і Нарвегіі.\nЁн падкрэсліў, што дзяржавы — удзельніцы АБСЕ, у тым ліку Беларусь, не абавязаныя запрашаць назіральнікаў на манеўры такога маштабу, у якіх задзейнічана менш за 13 тысяч ваеннаслужачых. „У той жа час, кіруючыся прынцыпам празрыстасці і дзейнічаючы па добрай волі, наша краіна ў ініцыятыўным парадку накіроўвае запрашэнні для ўдзелу ў назіранні за актыўнай фазай вучэнняў прадстаўнікам міжнародных арганізацый (ААН, АБСЕ, НАТА, АДКБ, СНД). Мы запросім і ваенных аташэ замежных краін, акрэдытаваных пры пасольствах ў Беларусі, — сказаў Мірончык. — Наколькі мне вядома, літаральна сёння па лініі Міністэрства абароны гэтыя запрашэнні будуць накіраваныя”.\nПрадстаўнік МЗС адзначыў, што сумесныя стратэгічныя манеўры ўзброеных сіл Беларусі і Расеі, якія пройдуць у верасні 2017 года, носяць планавы характар. Такія манеўры праводзяцца раз у два гады. „Яшчэ ў канцы 2016 года мы афіцыйна апавясцілі ўсе дзяржавы — удзельніцы АБСЕ аб манеўрах, як гэта і прадугледжана нашымі абавязацельствамі. Не пазней чым за 42 дні да пачатку вучэнняў дзяржавам — удзельніцам АБСЕ будзе накіравана ўся неабходная інфармацыя пра вучэнні „Захад-2017”, — паведаміў Мірончык.\nГенеральны сакратар НАТА Енс Столтэнберг 13 ліпеня на прэс-канферэнцыі па выніках пасяджэння Савета Расея — НАТА ў Бруселі заявіў, што НАТА не бачыць пагроз з боку Расеі для краін — членаў Паўночнаатлантычнага альянсу ў сувязі з манеўрамі „Захад-2017”. „Кожная краіна мае права праводзіць манеўры, гэта тычыцца і Расеі. Мы не бачым ніякай пагрозы ў адрас якой-небудзь краіны НАТА”, — сказаў Столтэнберг. Тым не менш, дадаў ён, у манеўрах прыме ўдзел больш сіл, чым заяўлена афіцыйна. „Цяпер занадта рана штосьці казаць, таму што манеўраў яшчэ не было. Мяркуючы па вопыце папярэдніх манеўраў, у нас ёсць усе падставы меркаваць, што будзе задзейнічана больш сіл, чым афіцыйна заяўлена цяпер”, — сказаў генеральны сакратар.\nУ сваю чаргу міністр замежных спраў Латвіі Эдгарс Рынкевічс 19 ліпеня пасля сустрэчы ў Менску з кіраўніком МЗС Беларусі Уладзімірам Макеем заявіў журналістам: „У нас больш няма пытанняў да Беларусі з нагоды манеўраў „Захад-2017”. „Калега вельмі падрабязна растлумачыў пазіцыю дзяржавы, і я гэтым задаволены”, — дадаў ён.


Асілкаў запрашаюць падсілкавацца\nВалентина КОЗЛОВИЧ, интернет-сайт "Издательский дом «Беларусь сегодня»", 23.02.2018\nКалі ўзімку зуброў не карміць, яны пойдуць з Белавежскай пушчы\nПра хатнюю жывёлу нашы бабулі і дзядулі не забывалі. Для каровы — сена на стойлавы сезон, салома на падсцілку, для птушкі — збожжа і камбікорм. Лёс лясных звяроў у халады ды сцюжу вяскоўцаў спрадвеку хваляваў мала. Хіба толькі ваўкоў баяліся, што ў пошуках ежы цягнуліся да вёсак у маразы. Сёння чалавек у лесе паводзіць сябе як гаспадар. Рэгулюе колькасць шэрых драпежнікаў, вынішчае дзіка як разносчыка АЧС. А вось зубрам — пашана і павага. Даведацца пра тое, як цару звяроў не даюць прапасці зімой, наш карэспандэнт адправілася ў Нацыянальны парк “Белавежская пушча”. Разам з вядучым навуковым супрацоўнікам, неафіцыйна — галоўным пушчанскім зубразнаўцам Аляксеем Буневічам мы праехалі каля сотні кіламетраў, а зуброў убачылі толькі здалёк.\nКандыдат біялагічных навук Аляксей Буневіч ведае кожны куток нацпарку — працуе ў ім з 1976 года. Буневіч упэўнены: калі волатаў не карміць, многія пойдуць з нацпарку. І наўрад ці выжывуць без людской дапамогі.\n— Можа, так і трэба? Хай прырода рэгулюе, а не чалавек.\nАляксей Буневіч не хавае, што падобныя прапановы перыядычна гучаць з вуснаў навукоўцаў:\n— Аптымальная колькасць для нацпарку — 350 асобін, а ў нас іх не менш за 550. Калі не падкормліваць, разбрыдуцца, пойдуць на палі гаспадарак. Падлеску ў пушчы недастаткова. А драўнінна-галінкавага корму ў рацыёне зубра да 30 працэнтаў павінна быць. Прычым толькі лістапарод: дуба, граба, ясеня, клёна, вярбы, рабіны, брызгліны...\nУ пушчы 8 падкормачных комплексаў. Прабіраемся па заснежанай лясной дарозе да аднаго з іх. Каля вёсачкі Ясень — павець, кармушка для рулоннага сена, карыта, саланцы... Для малых — яслі пад дахам, непрыступныя для бацькоў. Пад вечар на гэтую пляцоўку абавязкова прыйдуць зубры.\nРацыён — як для свойскай каровы: па 2 кілаграмы збожжа на галаву штосутачна — ячмень, трыцікале, авёс, 20 кілаграмаў сена, 15 сіласу, плюс буракі, морква. Гародніну раскідваюць на пляцоўцы разам з сіласам.\nСаланцы для зуброў змешчаны ва ўкапаных у зямлю дубовых бярвёнах — звяры любяць пагарэзнічаць, памахаць рагамі. Для аленяў жа мацуюцца на асінавым слупе. Соль сцякае, і яны ліжуць дрэва. А знізу слуп падгрызалі дзікі. Калі яшчэ жылі ў пушчы.\nАле палова зуброў ігнаруе падкормачныя пляцоўкі. Дзе шукаюць ежу? На ўнутраных пушчанскіх палях, для іх засеяных, пасуцца. Выходзяць, вядома, і за межы нацпарку.\nАляксея Буневіча завуць неафіцыйным галоўным пушчанскім зубразнаўцам.\nЯк крыху пацяплее, пачнецца зімовы падлік звяроў. Улік праводзіцца на падкормах. Узроставая градацыя такая. Дарослыя самцы і самкі — старэйшыя за 4 гады, год-паўтара — гэта маладняк, напаўдарослыя — да трох з паловай, старыя — пасля 15 гадоў.\nАляксей Мікалаевіч наракае, што падлік — справа няпростая:\n— Чалавек падыходзіць — звяры збіваюцца ў кучу. Тады бярэм фотаапарат, здымаем, потым у камп’ютар — павялічваем і лічым. Ёсць самцы-адзіночкі. Яны толькі ноччу выходзяць. Для гэтых выпадкаў цеплавізар купілі.\nЕдзем да наступнай пляцоўкі. Раптам Аляксей Буневіч спыняе аўтамабіль, бярэ бінокль. У полі — сяголетак. Палохаецца, убачыўшы чалавека, няспешна зрываецца. З-пад ног вылятае крумкач. Чакае ён трапезы, адчувае, што малое ўпадзе знясіленае. Пазней даведаемся: зубраня вярнулася ў статак. Сёння браканьеры — галоўныя ворагі зуброў, але яшчэ разарваць іх могуць і ваўкі. Буневіч успомніў, як зграя з васьмі ваўкоў напала на маладняк. Яшчэ адзін выпадак здарыўся са старой адзінокай самкай, яе таксама разарвалі шэрыя драпежнікі.\nРухаемся далей. Ад рову прабіваючай каляіну машыны схамянуліся качкі, што плаваюць у канаве. Пакружыўшы, вярнуліся на ваду. Марознае паветра робіцца больш сцюдзёнае. Здалёк заўважылі статак зуброў на падкормачнай пляцоўцы. Але не падпускаюць блізка. Ідуць у лес.\nДзень 11 лістапада 2015 года ў жыцці Аляксея Буневіча мог стаць апошнім:\n— Пазванілі егеры, распавялі, што ў Івацэвіцкім раёне каля Косава фурай траўміраваны зубр. Нібыта нага перабіта. Мы паехалі разбірацца. Я пайшоў да зубра. Той падняўся. Глядзіць. Здаровы такі. І раптам як грабянуў нагой, перабітай нібыта, і, як заяц, пабег на мяне. Я за елку — ён з іншага боку. Дагнаў, збіў з ног. Умомант успомніў, як у Амяльянцы школьнікаў атакаваў зубр. Малое ўпала каля ядлоўца на спіну, нагамі — зубру ў лоб штурхала. І я таксама — на спіну. У зубра адна мэта — падняць на рогі. Нагамі, што было моцы, упіраюся ў лоб. А мае спадарожнікі стаяць, не ведаюць, што рабіць. Хто ўцякаць, хто ў машыну. Зусім не ратуюць. Потым ужо пачалі крычаць. Адпоўз, гляджу — зубр ужо страціў да мяне цікавасць. У яго быў траўміраваны мозг, як высветлілася, а не нага.\nУ пушчы даўно вызначыліся: зубра трэба карміць. На 5 месяцаў (а на падкормачныя пляцоўкі, нагадаю, прыходзіць толькі працэнтаў 50 зуброў) трэба 625 тон сіласу, 384 тоны караняплодаў, 768 тон сена, 150 тон канцэнтраваных кармоў. У грашовым выражэнні вячэры волатаў абыходзяцца амаль у 57 тысяч рублёў. Шмат? Мала? Нам з вамі, зрэшты, да гэтага не павінна быць ніякай справы. Грошы на падкормку з бюджэту ідуць мізэрныя, усе з даходаў нацпарку. У тым ліку і ад палявання.\nУспомнілі, як шэсць гадоў таму на інтэрнэт-аўкцыён за 40 тысяч еўра была выстаўлена ліцэнзія на адстрэл зубра.\nАляксей Буневіч кажа, што такое больш не спрабавалі паўтараць:\n— Самец быў нездаровы. Памёр. Грамадскасць прыняла ідэю аўкцыёну ў штыкі. Хоць зуброў у нас усё ж адстрэльваюць з дазволу Мінпрыроды. Да 10 асобін штогод выбракаваных, хворых.\nНа жаль, павольна, але дакладна ідзе збядненне генафонду.\nАляксей Буневіч спадзяецца, што калі-небудзь у нацпарку ўсё ж з’явіцца навукова-селекцыйны цэнтр:\n— Каб выправіць сітуацыю і нават выключыць зубра з Чырвонай кнігі, пад кіраўніцтвам навукова-практычнага цэнтра па біярэсурсах Нацыянальнай акадэміі навук мы стварылі канцэпцыю цэнтра па вывучэнні, захаванні і ўстойлівым выкарыстанні папуляцыі зуброў “Нікор”. Ставілі за мэту племянную работу, мерапрыемствы па доўгім захаванні зубра як біялагічнага віду з максімальна магчымай генетычнай разнастайнасцю. Але гэты беларуска-расійскі праект прыпынены. Няма дастатковых фінансаў.\nЧалавек мяркуе, плануе — час і жыццё расстаўляюць прыярытэты. Што будзе з зубрам, якога мы лічым нацыянальным здабыткам, праз 10, 20, 30 гадоў? Навукоўцы ўпэўненыя, што, калі чалавек пакіне волата без увагі, адпусціць на волю лёсу, праз сто гадоў мы не ўбачым зубра нават у вальеры.\nНацпарк выступае з прапановай абмежаваць хуткасць на асобных участках дарог, размешчаных паблізу Белавежскай пушчы. З 2011 года на дарогах агульнага карыстання побач з нацпаркам пры сутыкненні з аўтамабілямі загінула 37 дзікіх жывёл. У тым ліку 5 чырванакніжных зуброў, 7 ласёў, 3 алені, 10 казуль, 12 дзікоў. У 2018-м таксама ёсць ахвяры: 1 студзеня ў Камянецкім раёне пад колы выскачыў зубр. А 6 студзеня ў Свіслацкім раёне трапіла пад машыну казуля еўрапейская. Адна з самых небяспечных для жывёл аўтадарог Пясчатка — Свіслач, так званая абходная траса вакол Белавежскай пушчы. Рух тут неінтэнсіўны, таму звяры без боязі выходзяць на дарогу. А па задумцы яна павінна была стаць бяспечнай для жывёл: пад трасай пабудавалі 32 пераходы для земнаводных і 3 — для жывёл.\nИсточник: "Народная газета"\n2001-2019 © Беловежская пуща – 21 век. All rights reserved. Все права защищены.


Івана Джундава (№25)\nЖыцьцё - вандроўніцтва. Тыпалагічная канфрантацыя творчасьці А. Разанава і Л. Дранько-Майсюка\nІвана Джундова – асьпірантка кафедры славістыкі Прэшаўскага універсітэту філасофскага факультэту (Славакія), які скончыла па сьпецыяльнасьці беларусістыка. Цяпер піша дысертацыйную працу, дзе супастаўляе постаці Самуіла Цамбела і Яўхіма Карскага. Наогул займаецца, як сама кажа, “канфрантацыяй” беларускай і славацкай моў – г. зн. параўнальна-гістарычным мовазнаўствам, дасьледаваньнем узаемных кантактаў нашых моў і апісаньнем іх месца ў агульнаславянскім кантэксьце. Вольны ад навукі час прысьвячае літаратуры, выступаючы ў друку як крытык і перакладчык (з беларускай і польскай). Праз пасрэдніцтва Славацкай амбасады тры разы наведвала Беларусь, дзе сустракалася з аб’ектамі сваёй перакладацка-літаратуразнаўчай дзейнасьці (Н. Гілевічам, С. Законьнікавым, У. Арловым і інш.).\nПрапанаваны чытачам “Дзеяслова” артыкул – спроба супастаўленьня творчасьці паэтаў з надзвычай адрознымі творчымі падыходамі як з жанрава-тэматычнага гледзішча, гэтак і сутнасна. Прачытаньне Іваны Джундовай цікавае найперш як незаангажаваны “погляд з боку”. Гэтае дасьледаваньне хаця і базуецца не на самых найноўшых тэкстах, закранае надзвычай важныя і малаасэнсаваныя асьпекты нацыянальнай міфалогіі.\n“Мы толькі падарожныя –\nпапутнікі сярод нябёс.”\n“Паэт ведае: толькі стаўшы на шлях маральнага самаўдасканаленьня, можна пазьбегнуць неабавязковага, а менавіта – сьцьвердзіць у сваёй душы перавагу вечнага над часовым. Гэты шлях, як царква – ён адчынены для кожнага. Ён вядзе чалавека ад сябе да сябе, вылечвае духоўную сьлепату, робіць чалавека інтэлектуальна і нацыянальна відушчым. На гэтым шляху абуджаецца інтэлект нацыі”, — сьцьвярджае Леанід Дранько-Майсюк.\nШлях, які вядзе чалавека да самапазнаньня, адчыняе дзьверы да новых магчымасьцяў, панадчасавых і надчалавечых. Гэты шлях, як царква, адчыненая для ўсіх. Яна належыць усім, але адначасова гэта найбольш асабістая рэч у сьвеце, таму яна ў кожнага свая, кожны – творца свайго шчасьця. Разуменьне самога сябе, адкрываньне ўласных вачэй і сэрца для іншых, для народу – гэта асноўныя агульныя знакі творчасьці Л. Дранько-Майсюка і А. Разанава.\nПрыгадаем словы саміх паэтаў: “Спазнай самога сябе” (А. Разанаў, 1995), слухай самога сябе – “Сябе даслухаць немагчыма, як застацца без сябе” (Л. Дранько-Майсюк, 2002)... Так, можна сказаць, што кожны паэт імкнецца да самапазнаньня, бо паэзія – адзін з найбольш суб’ектыўных відаў мастацтва. Дзейнасьць і творчасьць гэтых двух паэтаў уключае ў сябе ня толькі пазнаньне, раскрывае падобныя тэмы і іх моўнае ўвасабленьне, але нясе і глыбокі зьмест, імпрэсіянізм верша, наватарскае стаўленьне да паэзіі.\nІмкненьне Л. Дранько-Майсюка зьмясьціць у вершы ўвесь сьвет знаходзіць водгук ў А. Разанава, які сваю паэзію творыць, каб спазнаць сусьвет, паэтызаваць найпрасьцейшыя, штодзённыя рэчы і сітуацыі. Там, дзе Разанаў знаходзіць апору ў рэчах, прадметах і іх лёсах, Дранько-Майсюк заўважае кветкі і ваду. Сімвалічнае выражэньне прыроды, спалучэньне прывычнага з непрывычным, пошукі глыбейшага сэнсу чалавечага быцьця – гэта іх паэзія. Таму што, як ў філасофскай паэзіі А. Разанава, за кожным прадметам хаваецца вобраз зьнічкі, ці несьмяротнасьці:\nЖывы на Зямлі, нашу ў сабе сваю сьмерць\nі сваю неўміручасьць,\nі адкрываю жыцьцём зямлю,\nі адкрываю сьмерцю нябёсы,\nа неўміручасьцю – што найвышэй за ўсё,\nа неўміручасьцю – што найбліжэй за ўсё,\nа неўміручасьцю – зоркі.\nтак, кожная кветка і кожная кропля вады Л. Дранько-Майсюка ўвасабляюць каханьне, пачуцьцё і дом:\nА я жыхар гароднага эдэму,\nТам я знайшоў свой камень хрызаліт,\nКалі петунію прасіў і хрызантэму\nСуцешыць баязьлівы твой блакіт.\nО, твой блакіт – цяпло жывых петуній\nІ хрызантэмнай музыкі жывой,\nТакі ж блакіт у позірку матулі\nЛюбові Аляксееўны маёй.\n(“Ты ўчора вінаградзінкай была...”)\nГэтыя сімвалы і вобразы, накіраваныя да чалавека, да яго жыцьця з усімі яго штодзённымі радасьцямі і клопатамі. Да яго жыцьцёвага шляху.\nУ цэнтры ўспрыманьня абодвух аўтараў — чалавек і прастора, у якой ён жыве. Вядома, раскрыцьцё гэтай тэмы рознае, для кожнага з творцаў цікавая свая праблема. Дранько-Майсюк – паэт, які бачыць сябе, сваю малую радзіму, родны горад, дом і каханьне (асабісты шлях):\nЯ жыву поўным жыцьцём тады, калі зьяўляецца жанчына.\nІ я ўбачыў рубеж гэтага жыцьця, калі зьявілася Яна.\nРазанаў – “усёбачны” паэт, скіраваны да высокіх тэмаў, які хвалюецца за ўвесь сьвет (шлях чалавечага быцьця – каардынаты быцьця).\nСьвет бязмоўна дапытаецца ў мяне, куды я іду.\nАле хіба я ведаю сваю канчатковую мэту?\nЯ толькі спраўджваю тое, на што я здатны,\nшто вымагае ад мяне жыцьцё.\nЧалавек у яго вачах – частка прыроды, і прырода найважнейшая, бо яна – прастора для жыцьця. Яна ўплывае на чалавечыя думкі, звычкі, магчымасьці...\nУ зборніку “Над пляцам” Дранько-Майсюк выявіў сябе паэтам, скіраваным у “вышыню”: тэматычна аддалены ад дому, ён спрабуе выйсьці за межы нацыянальнага мастацтва і Беларусі ўвогуле. Вандроўніцтва, якое сплятае разам некалькі яго твораў (зб. “Вандроўнік”, “Над пляцам”, “Акропаль”, “Стомленасьць Парыжам”) – шлях да невядомага. Паэта вядзе імкненьне спазнаць іншыя краіны, на ўласныя вочы пераканацца ў праўдзівасьці міфаў – напрыклад, аб Парыжы як горадзе мастацтва.\nМяне ў Парыж ты правяла, у дым,\nЯкім я дыхаў і якім я плакаў.\n(“У стомленасьці ёсьць тваё імя...”)\nДуша вандроўніка жыве ў кожным з нас, толькі што большасьць праз страх або праз зручнасьць ня хоча гэта бачыць. Дранько-Майсюк прынёс у нацыянальную літаратуру Заходнюю Еўропу, горад, новыя сьмелыя тэмы. Яго ўплыў бачны ня толькі ў арыгінальных сімвалах (кветкі, вада), але таксама ў імкненьні пашырыць стандарты і нормы. Ён творца, мастак, прынцыпы “эстэтыкі для эстэтыкі” і высокай чыстай паэзіі стаяць у яго на першым месцы, але навізна з яго твораў амаль крычыць. Новыя тэмы, новыя сімвалы, новы тып паэта...\nУ адрозьненьне ад схільнасьці Дранько-Майсюка да санетаў, паэмаў і баладаў, Разанаў – наватар у галіне жанраў і формаў.\nНайбольш часта ён карыстаецца вольным вершам, і яго аўтарскія мініяцюры (квантэмы, вершаказы, пункціры) ня знойдзеш у іншых паэтаў.\nАкрамя сьмеласьці зьмяняць нібыта ўжо ўсталяванае гадамі, агульным пунктам творчасьці абодвух паэтаў выступае мова. Для Дранько-Майсюка мова – філасофія, ён любіць пісаць па-беларуску і матчына слова зьяўляецца натуральнай праявай яго жыцьця. У Разанава падобны падыход.\nУ беларускай мове вельмі важнымі паэтычнымі сродкамі выступаюць гучаньне, націск, інтанацыя. І Разанаў, і Дранько-Майсюк працуюць з мілагучнасьцю і гукам. У абодвух “гук верша” – вельмі важны і выразны. Можна сказаць, што гэта нейкім чынам зварот да мінулага, да часоў, калі музыка была непадзельнай часткай інтэрпрэтацыі вершаў. Мініяцюры Разанава найперш канцэнтруюцца на гуку і ўнутранай паэтызацыі слова. Гэтыя кароткія формы гавораць ня толькі сваім зьместам, але і сваім гучаньнем: “У мікрасьвеце мініяцюр ня менш таямніцаў і магчымасьцяў, чым у макрасьвеце іншых жанраў. У мініяцюры пачынае “гучаць”, істотнець ня толькі асобнае слова, але і асобная літара, гук. Гук – “электрон” верша.” (Разанаў). Падобны стыль мае і Дранько-Майсюк, для яго высокай паэзіі важныя ня толькі метафары, але і карпатліва падабраныя словы, якія разам з гукам узмацняюць пачуцьцё “красы”: “Беларуская мова – гэта і ёсьць мая філасофія.” Наватарская лірыка ні ў якім выпадку не адхіляецца ад традыцыі і не імкнецца паказаць новае, замежнае як лепшае. Гэта перш за ўсё ўключэньне беларускага ў еўрапейскі кантэкст. Гэта шлях Беларусі ў сьвет.\nСпробы Дранько-Майсюка ўвесьці ў паэзію парыжскія або афінскія матывы закончыліся вяртаньнем да роднай зямлі. Параўнаньне ўласнай і замежнай прасторы прывяло паэта да перакананьня, што ўласная прастора найлепшая, адвечная, і што ўсе дарогі, усе напрамкі прывядуць яго дадому. Матывы грэчаскай міфалогіі, як і гарадская тэматыка, зьяўляюцца наступным знакам яго паэзіі:\nТваё цела абвіў вінаград старажытных Афінаў.\nГэта т.зв. аўтарская міфалогія, якая нас давяла да наступнага падабенства з творчасьцю Разанава. Міфалогія сьвядомасьці, якую прадстаўляе Разанаў, караніцца ў гісторыі, якая выкарыстоўвае міфы, легенды, фальклор, але не вычэрпваецца імі, кіруючыся да невытлумачальных зьяваў. Міфалогія ў абодвух паэтаў адыгрывае важную ролю, у яе аснове ляжыць гісторыя. Найлепш гэта растлумачыць словамі А. Разанава:\nАдзінага, каго ня можна пакінуць, –\nГэта чалавека: калі рухаецца ён – рухаецца і яна,\nКалі спыняецца ён – спыняецца і яна. Ён – яе другое\n“я”, яе спадарожнік і павадыр, які дырыгуе, як ёй\nісьці – таропка ці паволі, ціха ці гучна.\nКультурніцкі міф шляху, шуканьня сябе, адкрыцьця сусьвету – гэта аснова, да якой мы прыходзім, калі параўноўваем нават фрагменты творчасьці гэтых двух паэтаў.\nКалі паэт задаволены сабой, калі ўжо не пачуваецца недасканалым ў дасканалым сьвеце, ён перастае быць паэтам. Дасканаласьць навакольля і нашая ўласная недасканаласьць – гэта гарантыя таго, што ў сусьвеце яшчэ існуе шмат невядомага. Паводле Разанава, паэзія – сустрэча з невядомым. Паэт павінен шукаць, знайсьці, растлумачыць... Калі ён задаволены, ён як паэт памірае. Таму можна сказаць, што існуе і пэўнае падабенства ў іх поглядах на творчы працэс. Творчасьць – гэта пастаянны пошук. Для гэтага найперш патрэбна пакорнасьць і пачуцьцё. Пакорнасьць перад сусьветам, дзе чалавек не гаспадар.\nПаэзія абодвух аўтараў – філасофская. Накіраваная да глыбокага пазнаньня. Ня толькі эстэтычна. Аднак гэтая філасофія не аднолькавая: калі, да прыкладу, Дранько-Майсюк хоча знайсьці праўду аб каханьні, то Разанаў – універсальны філосаф чалавечага лёсу.\nЖанчына адыходзіць, як стагоддзе,\nІ я хачу стагоддзе затрымаць –\nвыяўляе сваю жыцьцёвую філасофію Л. Дранько-Майсюк, філасофскім адказам на ўсе пытаньні чалавечага быцьця гучаць вершы А. Разанава:\nЯк бы ні імкнулася дрэва\nапроч самога імкненьня.\n(“Як бы ні імкнулася дрэва...”)\nШлях як лейтматыў праходзіць праз творчасьць гэтых двух паэтаў. Зьяўляецца сімвалам шуканьня, свабоды і сучаснай паэзіі ўвогуле. Хто мы і якім напрамкам ісьці? І на гэтыя пытаньні паэты шукаюць адказ, кожны па-свойму, суб’ектыўна. Рэчы і кветкі, руіны і рэкі – “усе шляхі вядуць у Беларусь”. Дасканалая праца з мовай, як у строгіх формах Дранько-Майсюка, так і ў вольных вершах Разанава, вядзе таксама ў Беларусь. Дадому ў Давыд-Гарадок вядзе Дранько-Майсюка стомленасьць Парыжам, на сустрэчу са сваім домам сьпяшаецца Разанаў y сваёй “Першай паэме шляху”...\nГарантыяй наватарскай паэзіі выступае традыцыя, жаданьне спазнаць сябе і... не застацца задаволеным. У звычайных рэчах – скарб, у звычайных рэчах – філасофія. Толькі звычайныя рэчы прывядуць нас “дарогай ці без дарогі” да сябе...


Дзмітрый Анатолевіч Балашоў\nНазар Байрамаў - туркменскі футбаліст, паўабаронца клуба "Ашгабат". Футбольную кар’еру пачаў у клубе "Капетдаг" Ашгабад. Пасля гуляў у Казахстане, з 2002 па 2004 выступаў за палтаўскую "Ворсклу", пазней гуляў у Азербайджане і Узбекістане. З 2012 ...\nВыступаў у Македоніі, а ў 2006 - 2008 гуляў у Літве. У 2009 вярнуўся ў Македонію, трапіўшы ў клуб "Рэнова". У 2010 у яго складзе стаў чэмпіёнам Македоніі. У 2012 "Рэнова" гуляла ў Лізе Еўропы супраць "Гомеля", і Байрамі забіў гол у адказным матчы ...\nДжордж Ба́йран - выдатны англійскі паэт-рамантык і драматург. Імя Байрана дало назву цэламу кірунку еўрапейскае думкі.\nБайсангу́р Бено́еўскі - чачэнскі ваенны XIX стагоддзя, наіб імама Шаміля. Актыўны ўдзельнік Каўказскай вайны 1817 - 1864. Нацыянальны герой чачэнскага народа.\nСкончыла ў 1959 годзе архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута. У 1959 - 1964 гадах працавала ў інстытуце "Белдзяржпраект", у 1965 - 1968 гадах ў інстытуце "Белдзіпрагандаль", у 1968 - 1970 гадах у Бела ...\nНарадзіўся 20 красавіка 1936 ў Яраслаўлі, у сямі фізікаў. Скончыў у 1959 годзе архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута. У 1959 - 1962 гадах працаваў у Мінскім аддзяленні ДСПІ "Прамэнергапраект" ; у 196 ...\nЛінда Бак - амерыканскі біёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне за даследаванні "нюхальных рэцэптараў і арганізацыі сістэмы органаў нюху". З дапамогай метаду, распрацаванага лабараторыяй Лінды Бак, было паказана, што нюхальная ...\nПерл Бак, народжаная Сайдэнстрыкер - амерыканская пісьменніца, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры. Дачка місіянера, яна правяла дзяцінства і юнацтва ў Кітаі, у краіне, якая натхніла яе на напісанне сваіх твораў. У 1938 годзе становіцца лаўр ...\nПра жыццё ксяндза Бакі вядома няшмат, яго партрэтаў не захавалася. Выхадзец з літоўскай шляхты, Ён быў сынам мсціслаўскага скарбніка Адама Бакі. У 1723 у ён уступіў у ордэн езуітаў. Вучыўся ў Віленскай езуіцкай акадэміі. Выкладаў у розных езуіцкі ...\nУладзімір Ільіч Бакаеў\nСкончыў у 1971 годзе Азербайджанскі політэхнічны інстытут. Працаваў ва Упраўленні будаўніцтвам Сургуцкага ДРЭС, дзе распрацаваў праекты планіроўкі мікрараёна, інтэр’еры будынкаў Дзяржбанка, Будбанка, універмага. З 1975 г. - старшы архітэктар у Мі ...\nЭліс Бакай - албанскі футбаліст, паўабаронца беларускага клуба "Рух" з Брэста і былы ігрок нацыянальнай зборнай Албаніі.\nІгар Рыгоравіч Бакалаў - савецкі і беларускі спартсмен-стралок, спецыялізаваўся ў кулявой стральбе з пісталета і рэвальвера, шматразовы чэмпіён свету, Еўропы і СССР. Заслужаны майстар спорту СССР.\nВера Васілеўна Баканская\nСкончыла Сталінабадскі дзяржаўны медыцынскі інстытут 1950. Выкладала ў Сталінабадскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце, Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце. Навуковыя інтарэсы: даследаванне сістэмы гемастазу; уплыў некаторых водараствара ...\nЖан-Бедэль Бакаса - прэзідэнт Цэнтральнаафрыканскай Рэспублікі з 1 студзеня 1966 года па 4 снежня 1976, а затым імператар Бакаса I з 4 снежня 1976 па 20 верасня 1979, маршал. Адзін з самых эксцэнтрычных дыктатараў XX стагоддзя.\nВадзім Віктаравіч Бака́цін - савецкі і расійскі партыйны, дзяржаўны, палітычны і грамадскі дзеяч. Першы сакратар Кіраўскага і Кемераўскага абкамаў КПСС. Міністр унутраных спраў СССР, апошні старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі СССР, першы і апошн ...\nПётр Рыгоравіч Бакач - беларускі грамадска-культурны дзеяч, даследчык гісторыі беларускай літаратуры.\nДжавані Бакача - італьянскі паэт і празаік, яскравы прадстаўнік гуманізму Ранняга Адраджэння. Пазашлюбны сын фларэнтынскага купца. Дзяцінства правёў у Фларэнцыі, потым вывучаў права і гандаль у Неапалі. Пасля навучання вярнуўся ў Фларэнцыю. Сябра ...\nІва́на Баке́ра Масі́ас - каталонская актрыса, найбольш вядомая роллю Афеліі ў фільме "Лабірынт фаўна".\nЛуіджы Бакерыні - італьянскі кампазітар і віяланчэліст, які папулярызаваў класічны стыль у Італіі і Іспанія. У той час, калі Аўстрыя і Германія дамінавалі ў Еўрапейскім музычным жыцці, камерная музыка Бакерыні часта раўнялася на музыку Гайдна. Ка ...\nКурманбек Саліевіч Бакіеў - кіргізскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, лідар палітычнага блока "Народны рух Кыргызстана", прэмер-міністр Кіргізіі, прэзідэнт Кіргізіі. 19 красавіка 2010 адхілены ад улады прэзідэнт Кыргызстана Курманбек Бакіеў разам з ...\nНарадзіўся 4 лютага 1897 года. Паходзіў з беларускай каталіцкай сям’і. У 1915 годзе паступіў на 1-ы курс Імператарскай духоўнай каталіцкай семінарыі ў Петраградзе. У сувязі з прыходам да ўлады бальшавікоў і закрыццём царкоўна-рэлігійных навучальн ...\nУ 1932 - 1936 гадах вучыўся ў Харкаўскім архітэктурна-будаўнічым тэхнікуме, у 1936 - 1941 гадах ў Харкаўскім інжынерна-будаўнічым інстытуце. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. 3 1944 года па 1975 г. працаваў архітэктарам, галоўным архітэктарам пра ...\nХэльгэ Гётрык Баклунд - шведскі геолаг, мінеролаг і петрограф. У 1902 годзе скончыў Пецярбургскі ўніверсітэт, з 1908 года, атрымаўшы да гэтага ступень доктара філасофіі ў Вене, працаваў захавальнікам Геалагічнага музея Пецярбургскай Акадэміі наву ...\nСын камерсанта. Вучыўся ва ўніверсітэце ў Бухарэсце і Ясах. Атрымаў юрыдычную адукацыю, служыў чыноўнікам у розных міністэрствах. Дэбютаваў у друку ў 1898 годзе, першую кнігу вершаў "Свінец" выпусціў у 1916 годзе.\nЛеон Бакст - мастак, сцэнограф, кніжны ілюстратар, майстар станкавага жывапісу і тэатральнай графікі.\nІрвінг Нот Бакстэр - амерыканскі лёгкаатлет, двухразовы чэмпіён і трохкратны сярэбраны прызёр летніх Алімпійскіх гульняў 1900. Атрымаў адукацыю ў Пенсільванскім універсітэце.\nМіхаіл Аляксандравіч Бакунін, расійскі рэвалюцыянер, тэарэтык анархізму, адзін з ідэолагаў рэвалюцыйнага народніцтва. У 1830-х гадах член кружка М. Ул. Станкевіча. З 1840 за мяжой, удзельнік Рэвалюцыі 1848 - 1849. У 1849 арыштаваны ў Хемніцы, асу ...\nВучыўся ў польскай і савецкай школах. У 1944 годзе разам з сям’ёй бацькоў апынуўся ў Германіі, дзе да канца Другой сусветнай вайны працаваў у фермера, а потым вучыўся ў Беларускай гімназіі імя Я. Купалы ў беларускіх лагерах у Рэгенсбургу і Віндыш ...\nВалянцін Грэф Ба́кфарк, або Ба́лінт Ба́кфарк - 13 або 22 жніўня 1576) - кампазітар і лютніст эпохі Адраджэння. Значную частку жыцця правёў у Вялікім Княстве Літоўскім.\nЮліян Бакшанскі - удзельнік вызваленчага руху і паўстання 1863 - 1864 гадоў у Беларусі і Літве. Пахаваны ў в. Плябань Маладзечанскага раёна. Вучыўся ў Віленскай гімназіі. У 1842 годзе за захоўванне забароненых кніг сасланы ў Разанскую губерню. Вя ...\nЛеанід Георгіевіч Бакштаеў\nЛеанід Георгіевіч Бакштаеў - савецкі акцёр тэатра і кіно, тэатральны педагог, народны артыст Украінскай ССР.\nРальф Бакшы - амерыканскі рэжысёр мультыплікацыі і кіно, вядомы як дзеяч альтэрнатывы мэйнстрыму, адзін з першапраходцаў анімацыі дзеля дарослых. Найбольш праславіўся мультфільмамі "Валадар пярсцёнкаў" і "Кот Фрыц", які зрабіўся найбольш кассава ...\nДзмітрый Уладзіміравіч Балаба - камандзір АМАП Галоўнага ўпраўлення ўнутраных спраў Мінгарвыканкама. Палкоўнік міліцыі.\nАляксандра Кірылаўна Балабава\nАляксандра Кірылаўна Балабава - Герой Сацыялістычнай Працы. З 1944 працуе ў калгасе імя Леніна Горацкага раёна, з 1953 звеннявая льнаводчаскага звяна. Званне Героя прысвоена за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак лёну.\nСкончыў Аламоўцкі ўніверсітэт па спецыяльнасці чэшская і англійская філалогія, потым доўгі час працаваў тэхнічным перакладчыкам на металургічным камбінаце, пазней - перакладчыкам на вольных хлябах і прафесійным літаратарам. Найбольш вядомая кніга ...\nВіярэл быў другім дзіцём у сямі. Усяго ў сямі было пяць сыноў. Бацька Віярэла - спецыяліст у інфарматыку, яго маці - настаўнік іспанскай мовы. Віярэл навучыўся гуляць у шахматы ад свайго бацькі ва ўзросце сямі гадоў. У 1981 годзе Віярэл пачаў зай ...\nЭдуар Баладзюр, Турцыя) - французскі дзяржаўны і палітычны дзеяч армянскага паходжання. Прэмер-міністр Францыі, кандыдат у прэзідэнты Францыі.\nБекім Балай - албанскі футбаліст, нападнік аўстрыйскага клуба "Штурм" і нацыянальнай зборнай Албаніі.\nМілій Аляксеевіч Балакіраў, Ніжні Ноўгарад - 16 1910, Санкт-Пецярбург) - рускі кампазітар, піяніст, дырыжор, кіраўнік "Магутнай купкі".\nБаламбер - цар гунаў другой паловы IV стагоддзя. Баламбер згадваецца толькі ў гісторыка Іардана у яго працы "Гетыка". Ён расказвае, што Баламбер з войскам напаў на остготаў і неўзабаве скарыў іх. Сярод прычын гэтага нападу Іардан называе вестку п ...\nСяргей Міхайлавіч Балановіч\nСяргей Балановіч - беларускі футбаліст, паўабаронца расійскага клуба "Акрон" з Тальяці і былы ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі.\nДжордж Баланчын - харэограф, які палажыў пачатак амерыканскаму балету і сучаснаму неакласічнаму балетнаму мастацтву ў цэлым.\nАнтуан Жэром Балар - французскі хімік, член Парыжскай Акадэміі Навук. Быў фармацэўтам, затым стаў прафесарам універсітэта ў Манпелье і ў Парыжы. Вывучаючы расолы міжземнаморскіх саляных промыслаў, у 1826 годзе адкрыў новы элемент, які назваў "мур ...\nМа́рыа Барвуа́ Балатэ́лі - італьянскі футбаліст, нападнік клуба "Монца" і нацыянальнай зборнай Італіі. Пачаў сваю кар’еру ў італьянскім клубе "Лумецанэ", за які правёў толькі два афіцыйныя матчы, перад тым як Марыа здзейсніў няўдалую паездку ў "Б ...\nНарадзіўся ў невялікім пасёлку Кот-Карам-Хан. Пасля таго як прэзідэнт Пакістана Гулам Ісхак Хан распусціў Нацыянальную і правінцыйную асамблеі 19 красавіка 1993 года, ён прызначыў Мазары выконваючым абавязкі прэм’ер-міністра. Усеагульныя выбары б ...\nСкончыў гістарычны факультэт Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта 1999. З 2001 працуе настаўнікам гісторыі і грамадствазнаўства ў Гомелі. Літаратурную творчасць пачаў яшчэ да 1992, аднак творы, напісаныя да восені 1998, не публікаваліся. Сярод іх ...\nБрат і пераемнік Пероза, які загінуў у вайне з эфталітамі. Балаш змог арганізаваць эфектыўны адпор эфталітам, прымусіўшы іх да мірных перамоў, і ўварваўся ў Арменію. Мір з Арменіяй звёў яе да ўзроўню персідскай правінцыі, у якой жорстка душыўся з ...\nЈедан од оних живота 1993 Дневник старог момка 2001 Целовечерњи Кид 1983 Панта реи 1988 Бездан 1986 Мојој мами уместо матурске слике у излогу 1979 Рани мраз 2004 Одлази циркус 1980 Пуб 1982 003 1985 Марим ја 1991 Три послератна друга 1989 На посл ...\nАляксандр Дзмітрыевіч Балашоў ліпеня 1770, Масква - 8 мая 1837, Кранштат) - рускі дзяржаўны дзеяч, генерал-ад’ютант. У 1804 - 1807 маскоўскі, у 1808 - 1809 пецярбургскі обер-паліцмайстар, у 1809 - 1810 пецярбургскі ваенны губернатар. У 1810 - 181 ...


Колькі разоў даводзілася чуць пра непрыемнасці маладых спецыялістаў на першым працоўным месцы. То не складваюцца адносіны з калектывам, то практычных ведаў не хапае, а то і прафесія ўвогуле расчаравала. Склаўся нават пэўны стэрэатып наконт таго, што адпрацоўка – гэта нейкае пакаранне і выпускнікі ўсімі сіламі імкнуцца “адмазацца”. Выбар першага працоўнага месца – гэта латарэя, аднак абавязкова ў ёй пашанцуе самым актыўным. На ААТ “Пінскі мясакамбінат” працуе шмат моладзі, увесь час калектыў дапаўняюць маладыя спецыялісты. Усе, як адзін, задаволены сваёй працай і кар’еру мараць зрабіць менавіта тут, а ў некаторых гэта ўжо атрымалася.\nПра планы на будучыню, працоўныя будні і камбінат расказвае маладое пакаленне спецыялістаў.\nМарыя ШУМАК, інжынер па арганізацыі і нарміраванні працы:\n– Пасля заканчэння Палескага дзяржаўнага ўніверсітэта давялося самастойна шукаць першае працоўнае месца, бо размеркавання на маёй спецыяльнасці не было. Прыйшла на гутарку да дырэктара, сустрэлася з людзьмі – і адразу захацелася, каб мяне прынялі на працу, бо адчула вельмі душэўную атмасферу! У нашым аддзеле праца ладзіцца па прынцыпе ўзаемадапамогі. Гэта эканоміць і час, і сілы. Таму і ёсць вялікае жаданне ўдзельнічаць у мерапрыемствах – спартыўных, забаўляльных. Цяпер падумваю атрымаць другую вышэйшую адукацыю, можа, юрыдычную, таму што гэтыя веды значна дапамогуць у рабоце.\nСяргей БЕЛАВУС, рабочы:\n– Летам будзе 2 гады, як пачаў працаваць на мясакамбінаце. Сюды трапіў невыпадкова. На працягу вучобы ў Бярозаўскім ліцэі будаўнікоў неаднойчы быў на практыцы ў Пінску, таму і на працу ахвотна пайшоў. Фізічная нагрузка тут не для слабых: для таго, каб падтрымліваць форму, наведваю трэнажорную залу. Праз паўтара года скончу Пінскі аграрна-тэхнічны каледж і атрымаю спецыяльнасць тэхнолага. Хочацца прасунуцца па кар’ернай лесвіцы, бо ўвесь час працаваць у цэху не маю намеру, ды і цяжка гэта.\nАксана АНІСКЕВІЧ, супрацоўнік службы галоўнага тэхнолага:\n– На Пінскі мясакамбінат размеркаванне атрымала пасля заканчэння Магілёўскага ўніверсітэта харчавання. Спачатку была майстрам у каўбасным цэху, а пасля паспрабавала свае сілы ў службе галоўнага тэхнолага. Палітыка дырэктара Андрэя Мулярчыка – даць магчымасць раскрыцца маладому спецыялісту і, што немалаважна, працягнуць вучобу. Добрая праца, стабільны заробак і наяўнасць перспектывы – вось чым прываблівае прадпрыемства маладых. Акрамя таго, прафсаюз і пярвічка ГА “БРСМ” клапоцяцца пра вольны час. Я, напрыклад, наведваю басейн, хаджу на лядовую арэну, а яшчэ шмат цікавых мерапрыемстваў і конкурсаў праводзіцца на камбінаце. Адным словам, жыццё бурліць! А што яшчэ неабходна моладзі?\nЗапісала Вольга СВІРЫДОВІЧ, “НТ”,


Анатоль Лябедзька пракаментаваў праект Канстытуцыі ад уладаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nТак праект Канстытуцыі, які ўлады прадставілі днямі грамадскасці ацаніў у нашым эфіры беларускі палітык Анатоль Лябедзька. Ён заўважае, што ўвогуле з’яўленне праекту новай Канстытуцыі не стала падзеяй для большай часткі грамадзян:\n– Размова ідзе не пра Канстытуцыю, а хутчэй пра дапаможнік па ўтрыманні ўлады. Канстытуцыя – гэта зусім іншы прававы дакумент. Наконт чаканняў, у нейкай ступені чакалі мы з вамі, журналісты і тыя, хто цікавіцца палітыкай на прафесійным узроўні. Для большасці людзей, хатніх гаспадынь, слесара з трактарнага ці прадпрымальніка з Буда-Кашалёва, гэта не з’яўляецца падзеяй. Справа ў тым, што за 28 гадоў так сталася, што Канстытуцыю пераўтварылі з кавалачак паперы, якая нічога не значыць у жыцці людзей. Таму няма матывацыі моцна цікавіцца Канстытуцыяй. Вы ў ніводнага чыноўніка не знойдзеце на працоўным стале Канстытуцыю. Партрэт кіраўніка Беларусі так, але толькі не Канстытуцыі. Чаму ў гэты час, мне падаецца, што ён усё ж такі падабраны такім чынам, каб нават для палітычна актыўных людзей былі пэўныя складанасці і цяжкасці ў абмеркаванні. Улада не зацікаўлена, каб рабіць абмеркаванне праекту Канстытуцыі ўсенародным, агульным. Бо тое, што зараз выдалі на паверхню з недраў інтэлектуальнага патэнцыялу ўладаў, выглядае проста нікчэмным. Я проста ўсцешаны, што ёсць такі тэкст, што ў параўнанні з ім праект Канстытуцыі новай Беларусі, якія мы прапанавалі, ну гэта проста вяршыня канстытуцыйнай думкі. Параўнанне яўна не на карысць Аляксандра Лукашэнкі. Таму так, ёсць святы, ёсць буднічнае жыццё, выжыванне людзей. Гэта толькі час, калі прапаганда будзе моцна агітаваць і рабіць акцэнты на некаторыя асобныя артыкулы, якія яны паспрабуюць прадаць унутры краіны, Расеі і магчыма экспертнай супольнасці на Захадзе.\nУлада не зацікаўлена ў рэальным абмеркаванні праекта Канстытуцыі, – дадае Анатоль Лябедзька. Плануецца, што рэферэндум па зменах у Канстытуцыю пройдзе ў канцы лютага, папярэдне называецца дата 27 лютага.\n15 сакавіка Беларусь адзначае Дзень Канстытуцыі


НББ прадставіла выставу работ літаратуразнаўцы, крытыка і тэкстолага Міхася Мушынскага | zviazda.by\nНББ прадставіла выставу работ літаратуразнаўцы, крытыка і тэкстолага Міхася Мушынскага\nКніжная выстава «Адданасць пакліканню», прысвечаная 90-годдзю з дня нараджэння Міхаіла Мушынскага, адкрылася сёння ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі. Пра гэта БЕЛТА паведамілі ў Нацыянальнай бібліятэцы.\n«Міхась Іосіфавіч — адзін з самых выбітных беларускіх літаратуразнаўцаў, тэксталагаў, крытыкаў, навукоўцаў. У сваіх шматлікіх працах ён не толькі раскрыў творчы працэс і спадчыну шматлікіх класікаў беларускай літаратуры, але і даў цэласны малюнак гісторыі літаратуры Беларусі, асабліва гісторыі беларускай крытыкі і літаратуразнаўства. Мушынскаму-даследніку ўласціва імкненне заўсёды ісці сваім шляхам, непратаптанымі сцежкамі, шукаць новыя падыходы да вывучэння такой складанай матэрыі, якой з'яўляецца Мастацкая літаратура», — адзначылі ў бібліятэцы.\nРаздзел экспазіцыі «Нястомны даследчык» знаёміць з творчым спадчынай аўтара: монографиями, навуковымі артыкуламі, прадмовамі. Міхаіл Мушынскі вывучаў жыццё і творчасць многіх айчынных пісьменнікаў: Якуба Коласа, Янкі Купалы, Максіма Гарэцкага, Міхася Зарэцкага, Івана Шамякіна і іншых.\nАсобным раздзелам прадстаўлены кнігі, дзе Міхаіл Мушынскі з'яўляецца складальнікам або рэдактарам. Пад яго кіраўніцтвам выдадзены навукова каментаваныя зборы твораў Івана Мележа, Петруся Броўкі, Міхася Лынькова, Змітрака Бядулі, Максіма Багдановіча.\nШматлікія матэрыялы аб жыццёвым і творчым шляху даследчыка размешчаны ў раздзеле «Святло душы».\nНаведаць экспазіцыю можна да 17 сакавіка.


Instytuty Polskie > Instytut Polski w Mińsku > Аб`явы Iнстытута > Інфармацыя для чытачоў, якія хочуць здаць кнігі ў Бібліятэку перад вакацыямі\n30.06.2020 - 1.07.2020 Аб`явы Iнстытута\nІнфармацыя для чытачоў, якія хочуць здаць кнігі ў Бібліятэку перад вакацыямі\nКалі вы хочаце вярнуць кнігі ў Бібліятэку перад вакацыямі, мы шчыра запрашаем усіх ахвочых 30 чэрвеня (аўторак) і 1 ліпеня (серада) з 12:00 да 17:00. У інтарэсах Вашай бяспекі мы прапануем наступны спосаб вяртання кніг. Ля ўвахода ў Польскі Інстытут будзе стаяць спецыяльная скрынка, куды неабходна пакласці кнігі. Пасля дэзынфекцыі кнігі будуць выкраслены ў адпаведнасці з нумарамі чытачоў.\nКалі вы хочаце ўзяць кнігі, калі ласка, загадзя адпраўце Вашу замову на адрас: biblioteka.minsk@instytutpolski.org. У замове просім пазначыць назвы кніг і меркаваны час прыбыцця ў Інстытут (з 12:00 да 17:00, 30 чэрвеня ці 1 ліпеня). Запакаваныя і падпісаныя кнігі будуць чакаць вас на століку ля ўваходу ў Польскі Інстытут.\nВажна: кнігі будуць выдавацца толькі ў пазначаныя дні і толькі па папярэдняй замове. Анлайн-каталог Бібліятэкі даступны на сайце Польскага Інстытута.\nБібліятэка Польскага Інстытута ў Мінску застаецца закрытай да асобнага паведамлення. Вяртанне кніг у згаданыя тэрміны не з’яўляецца абавязковым. Вы можаце спакойна чытаць кнігі да канца вакацый. Жадаем усім здароўя!\nfrom 30 чэрвеня 2020, 12:00 to 1 ліпеня 2020, 17:00


Сака і Ванцэці: Пакараныя смерцю | Новы Час\nБрэст +4℃ +5℃ +2℃ +13℃\nВіцебск +7℃ +5℃ +1℃ +10℃\nГомель +8℃ +5℃ +2℃ +10℃\nГродна +6℃ +5℃ +2℃ +11℃\nМагілёў +7℃ +4℃ +2℃ +10℃\nСака і Ванцэці: Пакараныя смерцю\nАдзін з лепшых інструментаў для захавання ўлады — гэта крыміналізацыя яе праціўнікаў. Выстаў свайго ворага злачынцам і рабі з ім што хочаш. Менавіта гэта адбылося падчас знакамітага працэсу Сака і Ванцэці.\nАмерыка 1920-х гадоў была прасякнутая страхам тэрору ледзьве не ў большай ступені, чым сённяшняя Еўропа ці Расія. Аднак, калі цяпер у трэндзе ісламісты, ад чыіх бомбаў гінуць выпадковыя людзі, то ў саспелым буржуазным грамадстве ЗША, дзе прыватная ўласнасць мае статус святой каштоўнасці, асноўным жупелам прэсы і дзяржаўных органаў былі анархісты.\nАд рук тагачасных анархістаў сапраўды гінула нямала людзей: прадстаўнікоў эліты, палітычных супернікаў, паліцыянтаў. Мэтай было, выкарыстоўваючы метад прамога дзеяння, адпомсціць эксплуататарам за прыгнёт працоўных. У 1901 годзе анархіст з беларускімі каранямі Леон Чолгаш забівае прэзідэнта ЗША Мак-Кінлі. У 1903 годзе кангрэс прымае «Акт аб іміграцыі», альбо як яго яшчэ называлі «Акт выгнання анархістаў», згодна з якім у ЗША не дапускаліся прыхільнікі анархісцкіх поглядаў, а ўжо існуючыя маглі быць дэпартаваныя.\nДадатковым актам ад 1918 года магчымасці для дэпартацыі былі пашыраныя. Амаль увесь 1919 год адбываліся сутычкі працоўных (пераважна сацыялістаў і анархістаў) з салдатамі, якіх выклікалі для разгону страйкаў і маніфестацый. Усяму гэтаму спадарожнічалі ахвяры — вядома, сярод працоўных. Атрады салдатаў ці прыватных дэтэктываў маглі проста адкрыць агонь па страйкоўцах за адмову ад працы ці нелегальную дэманстрацыю. Прэса, у сваю чаргу, любіла звяртаць увагу, што амаль усе бунтаўшчыкі — мігранты, якія не нарадзіліся ў ЗША. Напрыканцы красавіка 1919 года анархісты разаслалі па пошце чыноўнікам, рэдактарам газет і агентам ФБР 36 бомбаў. Частка з іх не выбухнула, частка — параніла сваіх ахвяраў.\nМасавыя рэпрэсіі ў «краіне свабоды»\nГрамадства было моцна палярызаванае: дзяржаўныя службоўцы, бізнесмены і працоўныя-кар'ерысты — па адзін бок, і сотні тысяч абяздоленых рабочых (пераважна мігрантаў), якія спачувалі рэвалюцыйным ідэям — па іншы. Прэса ва ўсю крычала аб «чырвонай пагрозе». Параноя дасягнула свайго піка перад першамаем 1920 года. Генеральны пракурор ЗША Палмер абвясціў, што на гэтую дату прызначаная анархісцкая рэвалюцыя. Да студзеня 1920, дзякуючы падтрымцы грамадскай думкі і рэальным страхам эліт перад рэвалюцыйнай пагрозай, Палмер арганізаваў самыя масавыя рэпрэсіі ў гісторыі ЗША: да 10 000 чалавек былі арыштаваныя па падазрэнні ў анархізме. Аднак гэта не дапамагло. У верасні 1920 адбываюцца выбухі на Уол-стрыт, фінансавым цэнтры капіталістычнай Амерыкі. Трыццаць тры загінулых — пераважна дробныя клеркі, пасыльныя ды стэнаграфісты. Усё гэта — на фоне няспынных забастовак і хваляванняў працоўных.\nУ сакавіку 1920-га па месцы працы ў тыпаграфіі быў арыштаваны анархіст, сіцыліец Андрэа Сальсэда. Яго падазравалі ў рассылцы бомбаў. У паліцыі Сальсэда больш за два месяцы падвяргаецца катаванням, не маючы сувязі са знешнім светам, і трэцяга мая вылятае з вакна 14 паверха. Было тры версіі ягонай смерці: ён скончыў самагубствам, не вытрымаўшы катаванняў, выкінуўся, каб не здаць таварышаў, альбо быў адмыслова выкінуты паліцыянтамі. Сальсэда быў сябрам Луіджы Галеані — галоўнага ідэолага «анарха-бамбізма».\nПраз два дні пасля смерці Сальсэда паліцыя арыштоўвае яшчэ двух чалавек: 29-гадовага шаўца Нікола Сака і 32-гадовага гандляра рыбай Барталамеа Ванцэці. Фармальна іх абвінавачанне ніяк не звязанае з анархізмам: за некалькі дзён да арышту ў горадзе Саўт-Брэйнтры былі абрабаваны касір і ахоўнік фабрыкі абутку. Абодва забітыя, скрадзена 16 тысяч долараў. Адна са сведкаў заявіла: налётчыкі былі высокімі і смуглымі. Значыць італьянцы! Хутка жонка ўласніка аднаго з гаражоў у горадзе на поўначы ад Саўт-Брэйнтры, пазваніла ў паліцыю і сказала што два смуглых і высокіх чалавекі выйшлі з гаражу і селі ў трамвай.\nСуд па-беларуску ў ЗША\nСака і Ванцэці прыехалі ў ЗША ў 1908 годзе і былі тыповымі прадстаўнікамі італьянскай працоўнай эміграцыі. Як і многія іншыя, яны ўжо паспелі расчаравацца ў Амерыцы: замест краіны магчымасцяў яны пабачылі галечу, беспрацоўе і звышінтэнсіўную эксплуатацыю. Менавіта гэтае расчараванне ў сукупнасці з актыўнай працай рэвалюцыйных гурткоў садзейнічала распаўсюду ў колах эмігрантаў ідэй анархізму.\nНікола і Барталамеа сапраўды былі анархістамі. Гэта, у сукупнасці з іх італьянскім паходжаннем, рабіла іх выдатнымі мішэнямі следства. Акрамя таго, у Ніколы Сака быў знойдзены рэвальвер — акурат такога ж калібра, які выкарыстоўваўся для абрабавання. Усё амаль ідэальна клалася ў версію абвінавачання: эмігранты-анархісты зрабілі налёт, каб раздабыць грошы на выраб новых бомбаў і падрыхтоўку мяцежу супраць Злучаных Штатаў.\nСуд пачаўся толькі праз год: галоўны сведка абароны быў у Італіі. З самога пачатку працэсу быў бачны абвінаваўчы ўхіл. Абодва абвінавачаных адмаўлялі сваю віну. Дванаццаць (!) сведкаў, у тым ліку консул з Бостана, пакляліся на Бібліі, што ў дзень забойства бачылі абвінавачаных далёка ад гарадка, дзе яно адбылося. Аднак суд не надаў належнай увагі гэтым сведчанням, бо сведкі былі італьянцамі... Нават калі прысуджаны да смяротнай кары партугалец і крымінальнік Мадэйрас прызнаўся пад прысягай, што забойства, у якім абвінавачваюць Сака і Ванцэці, арганізаваў мясцовы гангстар — суд не звярнуў на гэта ўвагі.\nПадчас слуханняў суддзя аднойчы нават абарваў адваката словамі:\n«Суд вырашыць, якія факты заслугоўваюць даверу, а якія адводзяць у бок ад праўды! У вінаватасці альбо невінаватасці падсудных будуць разбірацца прысяжныя, аднак мушу заўважыць, што ні адно злачынства анархістаў і іншых элементаў, што бясчынствуюць у нашай краіне, не застанецца беспакараным».\n14 ліпеня 1920 года прысяжныя прызналі Сака і Ванцэці вінаватымі.\nУвесь свет – супраць\nПакаранне адбылося толькі праз 7 год. Віной таму — каласальная хваля салідарнасці з асуджанымі па ўсім свеце.\nСупраць смяротнай кары анархістаў выказаліся самыя розныя людзі: ад Папы Рымскага да Альберта Эйнштэйна. Выказаўся ў іх падтрымку нават Беніта Мусаліні. Камітэт абароны Сака і Ванцэці змог сабраць гіганцкую па тых часах суму: 400 000 долараў, і аплаціць паслугі лепшых адвакатаў. Па ўсім свеце пракаціліся страйкі і дэманстрацыі, у ЗША яны прыводзілі да шматлікіх сутычак з паліцыяй і войскамі. Прафсаюзы Аўстраліі пачалі байкот амерыканскіх тавараў. Арганізацыя «Індустрыяльныя працоўныя свету» (IWW) заклікалі да ўсеагульнага страйку ў ЗША. Дэманстранты нават спрабавалі ўзяць штурмам турму, дзе знаходзіліся анархісты. Для іх разгону былі выкліканыя марскія пехатынцы. Нават ліберальныя газеты поўніліся артыкуламі, якія падкрэслівалі ангажаванасць суда. Галеаністы змагаліся за вызваленне паплечнікаў-анархістаў больш звыклымі метадамі. У Аргенціне анархісты спрабавалі забіць амерыканскага прэзідэнта, які прыбыў туды з візітам. Бомбавай атацы падверглася адна з амерыканскіх тытунёвых кампаній — за прапанову жонцы Сака выпусціць марку цыгарэт «Сака і Ванцэці». Быў узарваны дом брата чалавека, які выклікаў паліцыю ў ноч арышту Сака і Ванцэці. Ужо згаданы вышэй выбух на Уол-стрыт таксама адбыўся ў знак салідарнасці з двума абвінавачанымі.\nНапярэдадні смяротнага пакарання атмасфера ў ЗША была надзвычай напружаная. У кожным федэральным будынку знаходзіліся ўзброеныя паліцыянты. Пакаранне было прызначанае на поўнач. Усе чакалі рашэння губернатара штата, які меў магчымасць памілаваць абвінавачаных. Аднак за паўгадзіны да прызначанага часу губернатар заявіў: «Мы адхілілі прашэнне аб памілаванні».\nАпошнімі словамі Сака былі: «Няхай жыве анархія!» Ванцэці, паціснуўшы руку наглядчыку, сказаў: «Я не вінаваты».\nПасля паведамлення пра тое, што кара прыведзеная ў выкананне, увесь свет ахапілі антыамерыканскія пратэсты: па Еўропе грамілі амбасады ЗША і забаўляльныя ўстановы, бо тыя асацыяваліся з буржуазным ладам жыцця. У Жэневе былі разрабаваныя ўсе крамы, што прадавалі цыгарэты Lucky Strike — сімвал Амерыкі. У Нямеччыне падчас сутычак з паліцыяй тры чалавекі былі забітыя. Трохі пазней анархісты ўзарвалі загарадны дом суддзі, які асудзіў італьянцаў на смерць. Суддзя не загінуў, пацярпела толькі ягоная жонка.\nКантэксты розныя, сутнасць — адна\nШто агульнага маюць гэтыя падзеі з Беларуссю? Шмат чаго. Гэта не толькі пераслед анархістаў і наяўнасць смяротнай кары. Галоўнае, што ў у справе Сака і Ванцэці прыладай для расправы над палітычнымі апанентамі стаў такі інструмент сацыяльнай гегемоніі як крыміналізацыя. Яго ж апошнія гады актыўна выкарыстоўвае беларуская ўлада.\nПастаноўка пэўнай сацыяльнай групы пад падазрэнне, нібы найбольш схільнай да злачынстваў, прыпісванне ей негатыўных якасцяў пазбаўляе перацягнуць на свой бок грамадскую думку і ў выніку пазбавіць гэтую сацыяльную групу роўных з астатнімі правоў. У выпадку з Сака і Ванцэці то было права на справядлівае судовае разбіральніцтва, пазбаўленне якога ў выніку каштавала ім жыцця.\nКрыміналізацыя заўсёды адбываецца праз дзеянні дзяржорганаў і сродкі масавай інфармацыі, бо яе мэта, апрача іншага, — наколькі магчыма легітымізаваць перад насельніцтвам рэпрэсіўныя дзеянні супраць пэўнай групы. І калі ў Беларусі напады на непадобных, нязручных і патэнцыйна небяспечных адбываюцца пры амаль поўным маўчанні грамадства, то ў ЗША, як бачым, закатаваныя, хоць і былі імігрантамі і анархістамі («злачынцы» ўдвая), аднак вялікая частка грамадства паднялася ў іх абарону. Вялікая — але не ўся. Былі, безумоўна, і тыя, хто лічыў «так ім і трэба» і што «дыму без вагню не бывае», альбо што «бунтаўшчыкоў трэба караць» — і, на жаль, менавіта сярод таго класу, які меў уладу і прымаў рашэнні, такія меркаванні і дамінавалі – што і зрабіла смерць Сака і Ванцэці магчымай, нягледзячы на беспрэцэдэнтныя пратэсты.\nСправа Сака і Ванцэцці паказала ўсяму свету прыклад небывалай салідарнасці, якая, праўда, дала свой эфект праз доўгія гады. 23 жніўня 1977 года, роўна праз 50 год пасля пакарання, губернатар штата Масачусэтс Майкл Дукакіх зрабіў афіцыйную заяву аб тым што Сака і Ванцэцці былі асуджаныя несправядліва і «прыйшоў час канчаткова ачысціць іх імёны ад ганьбы».\nБеларускае грамадства не можа згуртавацца перад тварам збіццяў, арыштаў і вобшукаў. Ці зможа яно зрабіць гэта перад тварам палітычных забойстваў? Пытанне застаецца адкрытым.\nДзякую,"Новы час".За факты з гісторыі,якія многім невядомыя.Трэба заўсёды праводзіць гістарычныя паралелі і гэта дапамае аналізаваць тое,што зараз адбываецца, ці можа адбыцца.\nЗагаловаг папраўце. Не "Вінцэці", Ванцэці.\nЗа «распальванне варожасці» мінскаму анархісту пагражае турэмны тэрмін


Глыбоцкую газэту “Прэфект-інфо” аштрафавалі за парушэньне закону аб рэкляме - Віцебская вясна\nТолькі сёлета ў лютым заснавальнік газэты Яраслаў Берніковіч і рэдактар Зьміцер Лупач былі апавешчаныя пра складаньне пратаколу і імавернасьць штрафу. Абодва на той час заявілі, што зьбіраюцца браць удзел у выбарах у мясцовыя саветы.\nБараніцца ад прэтэнзіяў аддзелу гандлю і паслуг Віцебскага аблвыканкаму ў актывістаў не атрымалася: 15 студзеня прадстаўніка газэты выклікалі ў Віцебск, каб узяць тлумачэньні адносна парушэньня п.4 артыкулу 10 закону “Аб рэкляме”. Аднак ліст з патрабаваньнем прыехаць у рэдакцыі атрымалі са спазьненьнем на тыдзень.\nАпошні штраф памерам 25 базавых велічынь ужо ня першы для газэты. І не ўпершыню зьвязаны з палітычнымі падзеямі ў краіне: перад мінулымі парлямэнцкімі выбарамі газэту пільна правярала падатковая інспэкцыя. Справа таксама скончылася штрафам. У рэдакцыі лічаць, што рознага кшталту праверкі і пакараньні выкарыстоўваюць дзеля таго, каб апазыцыянэры “страцілі ахвоту” браць удзел у выбарчых кампаніях.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « Пракуратура вынесла папярэджаньне віцебскай журналістцы\tГлыбоцкая газэта “Прэфект-інфо” – на мяжы закрыцьця »


Pawet: Півоцкі Ксавэры. Невядомая калекцыя народных дрэварытаў\nПівоцкі Ксавэры. Невядомая калекцыя народных дрэварытаў\nКрыніца: Півоцкі Ксавэры. Невядомая калекцыя народных дрэварытаў // Спадчына №5-1995. С. 3-10.\nАртыкул "Невядомая калекцыя народных дрэварытаў" напісаны Ксавэрыем Півоцкім, вядомым польскім даследнікам народнага мастацтва ў 1937 г. у яго бытнасць у Вільні на пасадзе кансерватара помнікаў, на жаль, больш чым праз паўстагоддзя не страціў сэнсу сваёй назвы. Калекцыя цудоўных твораў народнага лубка з Biленшчыны, якая да 1945 г, захоўвалася ў Беларускім музеі імя Івана Луцкевіча ў Вільні, i na сёння аМаль невядомая i недаступная беларускім даследнікам, знаходжанне значнай яе часткі не высветлена.\nДва дрэварыты з гэтага збору - "П'ета" i "Св. Юры" - у 1933 г, былі надрукаваныя ў Гадавіку Беларускага Навуковага Таварыства, Яны рэпрадукаваныя таксама ў рэпрынтавым выданні артыкула Антона Луцкевіча "Беларускі музей імя Івана Луцкевіча" (Менск, 1992),\nУ 1989 г, часопіс "Спадчына" ў № 2 апублікаваў выявы 7 дрэварытаў згаданага збору i звесткі пра ix з інвентара Музея, прыведзеныя Яўгенам Куліком. Аднак астатнія дрэварыты заставаліся невядомымі.\nДа выдатнай віленскай калекцыі народных дрэварытаў Ксавэры Півоцкі звяртаўся двойчы, Ен спасылаўся на яе ў працы "Народны дрэварыт у Польшчы" (Варшава, 1934), Асобны артыкул, цалкам прысвечаны гэтым творам, быў надрукаваны ў часопісе "Arkady" за 1937 г, у № 8.\nАртыкул К. Півоцкага, які публікуецца цалкам, не страціў сваей значнасці. Аўтар дае naдрабязния звесткі пра дрэварыты гэтай калекцыі якія дапаўняюць вядомыя з музейнага інвентара, робіць цікавы параўнаўчы i мастацкі аналіз асобных твораў, выказвае меркаванні пра месца ix стварэння. Артыкул будзе цікавы сучасным даследнікам народнага мастацтва, бо К. Півоцкі спрабуе вызначыць асаблівасці народнага прымітыву, наіўнага мастацтва ўвогуле. Дарэчы, гэтай тэмай ён цікавіўся ўсе жыццё i прысвяціў ёй шмат артыкулаў i асобних працаў.\nАртыкул каштоўны таксама тым, што ў ім змешчаныя 8 рэпрадукцыяў дрэварытаў Беларускага музея, сярод якіх тры - "Маці Вожая Вастрабрамская", "Адам i Ева", "Христос пад крыжам" (№ 155 паводле інвентару), дагэтуль не былі нам вядомыя. Верагодна, два першыя суадносяцца з №№ 154 i 157 паводле інвентару Беларускага музея.\nПублікацыя дазваляе атрымаць поўнае ўяўленне пра ўсю калекцыю народных дрэварытаў Беларускага музея. Акрамя гэтых 10 аркушаў, застаюцца невядомьші толькі образ "Маці Божая Барунская" i апраўлены з ёй разам фрагмент большай памерам выявы,\nПублікаваныя дрэварыты належаць да групы вялікіх аркушаў, якія, як пазначыў К. Півоцкі, вылучаліся добрай захаванасцю. Мастацкімі якасцямі яны, без сумневу, могуць быць аднесеныя да шэдэўраў народнага дрэварытнага лубка, які быў прыкметнаю з'яваю ў беларускім мастацтве XVIII ст, Спадзяемся, што публікацыя паспрыяе вяртанню гэтых каштоўнасцяў у беларускую маетацкую спадчыну, ix вывучэнню, а таксама росшуку скарбаў Беларускага музея імя Івана Луцкевіча,\nВыказваем падзяку супрацоўнікам Этнаграфічнага музея ў Варшаве, шматгадовым дырэктарам якога быў Ксавэры Півоцкі, за дапамогу ў пошуках публікаванага артыкула.\nУ Вільні на Вастрабрамскай вуліцы, у былых базылянскіх мурах, у некалькіх памяшканнях знаходзіцца Беларускі музей. Сярод яго збораў на першы план выходзіць аддзел народнага мастацтва» які змяшчае сапраўдныя скарбы. Акрамя вартых апублікавання скульптураў, асаблівую ўвагу звяртае на сябе цудоўная, хаця i нешматлікая, калекцыя народных дрэварытаў. у колысасці 12 экземцляраў. Акрамя сціплай публікацыі самога Музея на беларускай мове, адзіная кароткая згадка пра яе знаходзіцца ў маёй працы «Народны дрэварыт у Польшчы». Гэтыя дрэварыты маюць вялікую мастацкую каштоўнасць, акрамя гэтага, яны значна дапаўняюць колькасць твораў гэтага роду з тэрыторыі Віленшчыны, дагэтуль вядомых нам толькі з тэчкі Лазарскага, нарэшце, ix аналіз дазваляе атрымаць новыя звесткі пра тэхнічныя прыёмы народных ксілографаў. Апісаную калекцыю можна падзяліць на дзве групы. Да першай належаць 5 гравюраў меншых намераў (сяpэднe 60-55 см), моцна знішчаных i забруджаных. Яны находзяць з хатаў i цэркваў Віленшчыны, маюць польскія i рускія ці змешаныя надпісы гэтаксама, як можам бачыць на дрэварытах з-над Львова.\nДругая група - 7 вялікіх (сярэдне 85-70 см), у чатыры дошкі дрэварытаў амаль адзінага памеру i адзін меншы, пафарбаваныя пры дапамозе трафарэтаў, чыстыя i амаль непашкоджаныя. Яны былі набытыя ў Вільні і, мусіць, - як сведчыць надпіс на адным з ix - выкананыя ў нейкай вілейскай майстэрні, з надпісамі на польскай i лацінскай мовах.\nДа гравюраў пкршай груны нaлeжaць: «П'ета», «Маці Божая Барунская» i апраўлены з ёй разам фрагмент нейкай большай памерамі выявы, а таксама «Распяцце» i «Маці Божая Кармэлітаў «на Пяску» ў Кракаве. Другая група ўключае: «Падзенне пад крыжамі», «Нясенне крыжа», «Св. Марцін», «Св. Юры», «Адам i Ева», «Маці Божая Вастрабрамская», «Хрыстос у садзе (Вертаградзе)». Дрэварыты з Беларуркага музея паходзяць пераважна з XVIII ст. «П'ета» мае дату 1750, «Св. Марцін» 1760, «Св. Юры» быў выкананы, напэўна, у 1710. Толькі «Хрыстс у садзе» быў створаны ў 1821 Подпісаў на ix знаходзім няшмат. Найбольш цікавая ў гэтым дачынеяні «П'ета», бо ўнізе бачым поўны подпіс (кірыліцай): «Павел Комар». Гэтае імя дапаўняе спіс з 10 вядомых дагэтуль імёнаў народных ксілографаў. «Св. Марцін» мае два подпісы: 1Р i WG W. Гэты дрэварыт выклікае цікавыя заўвагі. Ен адбіты з чатырох дошак, пры гэтым дзве ніжнія былі моцна пашкоджаныя i збітыя, як можна ўбачыць па зацертых контурах малюнку, у той час малюнак верхняй часткі востры i выразны i не вельмі супадае з ніжняю часткаю гравюры. Ніжняя частка, відаць, адбітая з дзвюх старэйшых дошак 1760 г., як сведчыць надпіс мастака, які хаваецца пад манаграмай WGW, бачнай над капытом каня св. Марціна. Верхняя частка находзіць з-над разца іншага майстра, які паставіў над галавой галубкі манаграму ІР. Відавочна, дзве верхнія дошкі старэйшай выявы былі так знішчаныя падчас выкарыстання, што пазнейшыя ўладальнікі майстэрні замянілі ix новымі, зробленамі ўжо іншым мастаком.\nГэта паказнік таго, што дрэварытныя майстэрні гэтага тылу існавалі доўга, прычым з сабраных у ix старых дошак увесь час рабілі новыя адбіткі, пацраўляючы i дапаўняючы ix пры неабходнасці. «Св. Юры» з'яўляецца яшчэ адным прыкладам існавання такой працэдуры ў майстэрнях народных ксілографаў. У Літве, у рэгіянальным Музеі ў Шаўлях, існуе ідэнтычны экземпляр, аздоблены таксама гербамі Літвы, Польшчы i Ляліва, які мае ўнізе поўны надпіс: «Obraz ś. Jerzego Patrona Wielkiego Xienstwa Litewskiego 1710». У віленскім дрэварыце на правай ніжняй дошцы бракуе канца надпісу. Відаць, гэта пазнейшы адбітак, дзе адну дошку замянілі на новую, якая ўжо не мела надпісу. Тэкст дрэварыту, які вьіяўляе «Хрыста ў садзе», выразна паказвае «а Вільню як на месца зэяўлення. З Вільняю звязаны таксама відарыс Маці Божай Вастрабрамскай. Бо ўся другая група апісаных дрэварытаў мае амаль ідэнтычны каларыт i адбіта на аднолькавай паперы - мяркую, што былі яны выкананыя ў адной майстэрні на чыюсьці замову. Разбежка датаў (1710-1760-1821) сведчыць, на маю думку, толькі пра тое, што гэая майстэрня існавала больш за стагоддзе, збіраючы i ўжываючы ксілаграфічны матзрыял, якога паступова большала. Такое доўгае існаванне майстэрні выклікае меркаванне, што яна хіба была непаерэдна звязаная з нейкім кляштарам (можа, Вастрабрамскім?) i настаўляла багамольцам ды вернікам гэтыя абразкі падчас адпустаў i царкоўных урачыстасцяў. У віленсжай калекцыі ўсе дрэварыты ўяўляюцца каляровымі, акрамя фрагменту, які апраўлены разам з Maцi Божай Барунскай. Меншыя, якія мы залічылі да першай групы, пафарбаваныя ўручную чырвонай i карычневай фарбамі, на ix таксама шмат месца, не пакрытага ніякай фарбай, Астатнія працы пафарбаваныя пры дапамозе трафарэтаў. На дрэварытны адбітак накладалі кардон адпаведнага намеру з выразанымі адтулінамі на памер колеравых плямаў i такім чынам схематычна фарбавалі па чарзе кожнаю фарбаю. Фон на гэтых гравюрах цёмна-аліўкавы ці xpoмaвą-жoўты. Сярод іншых фарбаў сустракаюцца кармінавая, светла-чырвоная, светла-блакітаая, светла-аліўкавая, карычневая, зялёная i чарная. Трэба заўважыць што, як правіла, фарбы аднавядаюць традыцыйным паняццям пра колер асобных прадметаў, аднак таксама бачым характэрныя выключэнні. Твары Адама i Евы белыя, целы - карычнева-ружовыя, воблака i «зямля» пад ступакамі фігураў - рознакаляровыя.\nУ народных дрэварытах перш-наперш звяртае на сябе ўвагу вырашальная роля контуру, які, дарэчы, адпавядае сутнасці дрэварытнай тэхнікі. Толькі контур назначае ўсе прадметы, акрэслівае ўсе плоскасці. Адсутнасць святлаценевага мадэлявання надае выключна плоскасны характар гэтым творам, які абумоўлівае іхную дэкаратыўную вартасць. Выкарыстанне ў некаторых месцах прадзірання не робіць уражання мадэлявання, адзіна толькі служыць разбіванню плоскасці. Народныя ксілографы атрымоўваюць дэкаратыўныя вартасці менавіта пры дапамозе плоскасна ўжываных, недыфэрэнцыяваных каляровых плямаў, смела накладзеных адна каля аднае, а таксама дзякуючы багатай геаметрычнай i раслінна-геаметрычнай арнаментыцы, па-майстэрску і самастойна ўкампанаванай у гравюру. Да характэрных рысаў народных дрэварытаў належыць таксама моц выразу, якая з'яўляецца ў выніку дэфармацыі (вядома, не наўмыснай) формаў. Падкрэсленыя тут рысы народных дрзварытаў, так выразна выяўленыя ў віленскай калекцыі, надаюць гэтым творам вялікія мастацкія вартасці. Каб ix адчуць, не трэба быць якімсьці «энтузіястам» народнага мастацтва - даволі мець развітае мастацкае пачуццё. Таму найвыдатнейшыя сярод сучасных польскіх графікаў разумелі гэтыя вартасці ва ўсёй паўніні i вучыліся не на адным з гэтых твораў.\nНародныя ксілографы абапіраліся, як правіла, на сучасную ім афіцыйную графіку. У іканаграфічных дачыненнях іхныя творы залежныя ад г. зв. «святых абразкоў» - гравюраў на медзі i сталі ці літаграфіяў, якія калісьці прадаваліся ў кожным адпустовым месцы дзеля не вельмі багатых вернікаў. Але ix усё ж нельга ўспрымаць як копіі: яны пры гэтым маюць уласную, самастойную, незалежную ад узораў мастацкую мову. Гэтыя творы ў пэўным сэнсе можна параўноўваць з вядомымі "копіямі" Ван Гога з карцінаў Дэлякруа. Тэма i нават кампазіцыя запазычаныя з чужых узораў, але іхныя форма, мастацкае вырашэнне, а значыць, іхны стыль - бясспрэчная уласнасць народных дрэварытнікаў. З гэтым цікавым пытаннем - як адбываецца, што народны мастак, «капіруючы», стварае стылёва зусім незалежны ад узору твор - некаторыя крытыкі распраўляюцца вельмі хутка i проста: яны кажуць пра барбарызацыю узораў няўмёлымі паслядоўнікамі. Гэтае тлумачэнне ўяўляецца мне, аднак, неаднаведным, акрамя таго, часцей за ўсё ўзор, на які абапіраецца народны дрэварыт, мае ніжэйшую вартасць у мастацкім сэнсе, чым яго народная «копія». Узоры гэтыя амаль заўсёды не маюць ніякага мастацкага выразу, малакаштоўныя рэшткі. У той жа час народныя дрэварыты амаль усе маюць выразную ўласвартасць, уласны адметны стыль. Стыль народных дрэварытаў, зразумела, нельга ўціснуць у схаластычныя шуфляды з этыкеткамі гістарычных стыляў. Яго можна акрэсліць, толькі аналізуючы самыя гэтыя народныя творы. Народныя ці ўвогуле прымітыўныя творы некаторыя даследнікі лічаць бесстылёвымі, бо на гэтым культурным узроўні не можа быць размовы пра творчую свядомасць. Замала тут месца на азначэнне ролі свядомасці ў творчым працэсе, бо гэта адна з найцяжэйшых праблемаў мастацтвазнаўства, дагэтуль дастаткова не вырашаная. Аднак, мяркую, свядомасць не з'яўляецца канчатковым стылеўтааральным фактарам. Дарэчы, кожны твор чалавечых рук мае свой стыль, сваё спецыфічнае фармальнае вырашэнне. Спосаб гэтага вырашэння, значыць, характар стылю, не павінен быць цалкам залежны ад свядома прынятых фармальных канонаў, як, напрыклад, не мелі ix пры нараджэнні готыка ці барока. У стылёвай розніцы, мяркую, вырашальнай з'яўляецца толькі псіхічная пазіцыя творцы, якую можна назваць ягоным мастацкім светапоглядам. Гэты погляд на свет, зразумела, розны на розных узроўнях культурнага развіцця. Адсюль змены стылю ў творах мастацтва, адсюль таксама стылёвая розніца на асобных узроўнях грамадскай іерархіі. Віленская калекцыя народных дрэварытаў у Беларускім музеі цудоўна ілюструе стыль гэтых народных твораў, ix наіўнасць плоскага i графічнага разумения рэчаіснасці, моц выразу ў наўмысных дэфармацыях, урэшце, іхныя дэкаратыўныя i калярыстычныя вартасці.\nПрадмова i пераклад Волігі ЛАБАЧЭУСКАЙ.


Мангруппа са стральбой затрымала кантрабандыста\nНа беларуска-літоўскай граніцы ваеннаслужачыя Лідскага пагранатрада затрымалі правапарушальніка. Мужчына спрабаваў схавацца, і пагранічнікам прыйшлося ўжыць зброю.\n5 сакавіка на заставу «Беняконі» паступіла інфармацыя пра знаходжанне паблізу граніцы аднаго невядомага. На месца меркаванага парушэння граніцы быў накіраваны пограннаряд ад заставы і манеўраная група.\nбачыўшы пагранічнікаў, мужчына паспрабаваў схавацца ў лясным масіве, аднак пасля папераджальнага стрэлу ў паветра парушальнік быў вымушаны здацца. Затрыманы аказаўся 28-гадовым жыхаром Іўеўскага раёна. Акрамя таго, у 5-ці метрах ад дзяржаўнай граніцы былі выяўленыя таварна-матэрыяльныя каштоўнасці, спакаваныя ў 12 каробак, якія мужчына спрабаваў перамясціць на сумежную тэрыторыю.\nУ дачыненні да затрыманага распачаты адміністрацыйны працэс за замах на парушэнне дзяржаўнай граніцы, парушэнне пагранічнага рэжыму, а таксама за невыкананне законных патрабаванняў. Пасля правядзення праверачных мерапрыемстваў і ўстанаўлення ўсіх абставінаў дзеянням мужчыны будзе дадзена прававая ацэнка.


02 сакавік 2008, 17:09\nУ 2005-м скончыў падпольны Нацыянальны гуманітарны ліцэй імя Якуба Коласа, дзе быў старшынёй вучнёўскага самакіраваньня. З 2005 па 2008 г. вучыўся на факультэце журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту, з трэцяга курсу якога 18 лютага 2008 году пасьля 15-суткавага арышту за “нецэнзурную лаянку” быў адлічаны.\nІніцыятар музычных праектаў “Партызанская школа”, “Веру ў цябе”, “Незалежны я”. Кіраўнік творчай ініцыятывы “Беларускі Гальфстрым”, якая дублюе ўсясьветнавядомыя фільмы на беларускую мову, удзельнічае ў стварэньні аўдыёкніг па-беларуску.\nЯк толькі Франаку Вячорку споўнілася 18 год, ён уступіў у Партыю БНФ. Сёньня кіруе камісіяй па культуры, сябра Сойму і Ўправы Партыі БНФ. Працаваў у прэс-службе выбарчай кампаніі Аляксандра Мілінкевіча, у аб’яднаных дэмакратычных сілах адказвае за працу ў інтэрнэце.\nФранак Вячорка працаваў на Радыё Рацыя, Радыё Свабода, сёньня працуе як карэспандэнт інфармацыйнага агенцтва БелаПАН.\nАўтар навукова-публіцыстычных працаў па мовазнаўстве і палітычных тэхналёгіях у Беларусі. Валодае расейскай, польскай, францускай і ангельскай мовамі.\n– Франак, калі пачалася вашая палітычная дзейнасьць?\n– У 2001-2003 гадах – сябра "Маладога фронту", у 2005 стаў адным з заснавальнікаў "Моладзі БНФ". Ад сакавіка 2006 – сябра Партыі БНФ. Кіраўнік культурніцкай камісіі, сябра Сойму i Ўправы Партыі БНФ. Удзельнiчаю у працы партыйнай прэс-службы, займаюся прадукцыяй, аздабленьнем масавых акцыяў.\n– Вы навучалiся на журфаку БДУ, цi прыдалiся набытыя веды ў вашай дзейнасьцi?\n– Падчас прэзыдэнцкіх выбараў быў сябрам прэс-групы штабу Аляксандра Мілінкевіча. Каардыную сайт БНФ. Ад 2007-га – рэдактар сайту аб'яднаных дэмакратычных сілаў udfb.org\n– Такая актыўнасьць не магла не застацца незаўважанай…\n– Неаднаразова затрымліваўся, часам, як кажуць, "жорстка". Меў тузiн адміністрацыйных справаў, тройчы сядзеў.\n– У чым выяўляецца цяпер вашая творчая актыўнасьць?\n– Я каардыную творчую ініцыятыву "Беларускі Гальфстрым", займаюся дубляжом на беларускую мову такіх кінастужак, як "Любоў насамрэч", "Шрэк", "Крымінальнае чытво".\nНе магу жыць бяз музыкі, менавіта беларускамоўнай. Прадусаваў гурты "Партызанская школа", "Парасон", "Ска!РБ". Слухаю "Краму", "N.R.M.", "Beatles", "Тарпач", "Крамбамбулю". Люблю сучасную замежную літаратуру (Кундэра, Муракамі, Зюскінд, Бэгбэдэр), беларускую клясыку пачатку 20 стагодзьдзя, сучасную "прыхадановiчаўскую" лiтаратуру.


02:37 23 чэрвеня 2021\n16:26 20.01.2018 (абноўлена 16:31 20.01.2018) Атрымаць кароткую спасылку\nНа фінішы беларуска не стала абганяць італьянку Даратэю Вірэр, у якой яна выпадкова выбіла палку.\nМІНСК, 20 сту — Sputnik. Трохразовая алімпійская чэмпіёнка Дар'я Домрачава стала трэцяй у гонцы пераследу (10 км з 4 агнявымі рубяжамі) на шостым этапе Кубка свету ў італьянскім Антхольцы, паведамляе Sputnik.\nСпаборніцкая праграма шостага этапу КС працягнулася ў суботу, 20 студзеня, жаночай гонкай пераследвання. Першай дыстанцыю пераадолела немка Лаура Дальмаер — 29 хвілін 45 секунд (1 промах). Другой да фінішу прыйшла італьянская біятланістка Даратэя Вірэр (2 промахі, 17,3 секунды). Бронзавая ўзнагарода дасталася Домрачавай (2 промахі, 20,2 секунды).\nFist bump after fighting for a whole competition, this is #biathlonfamily 😍well done @DaryaDomracheva and Wierer in #ANT18 pic.twitter.com/W0efCJVXYy\n— IBU World Cup (@IBU_WC) 20 января 2018 г.\nІншыя прадстаўніцы Беларусі Надзея Пісарава і Дынара Алімбекава занялі 49-е і 50-е месцы адпаведна. Надзея Скардзіна не змагла выйсці на старт. Па інфармацыі "Біятлон online", ёй напярэдадні гонкі стала дрэнна. Трэнерскі штаб да апошняга разлічваў на Скардзіна, але ў дзень гонкі прыняў рашэнне не рызыкаваць.\nСёння таксама адбудзецца мужчынская гонка пераследвання. Пачатак гонкі ў 16:50, у прамым эфіры яе пакажа тэлеканал "Беларусь 5".\nбиатлон, Надзея Скардзіна, Дар'я Домрачава, Італія


Кожная з нас. Як жанчыны ратуюць Беларусь\nЗа мінулы год насельніцтва Беларусі скарацілася на 16 тысяч чалавек – гэта цэлы Нясвіж. А за апошнія 25 год нас стала меней на 760 тысяч чалавек – гэта як Віцебск і Магілёў разам узятыя. Таму сёння, калі многія адзначаюць Міжнародны жаночы дзень, мы робім спецвыпуск нашага ток-шоу і называем яго «Кожная з нас». Пра жанчын, якія нарадзілі і выхоўваюць шмат дзяцей, не даючы Беларусі знікнуць.\nКалі паглядзець у гісторыю, то беларусы традыцыйна мелі шмат дзяцей. Напрыклад, у бацькі Кастуся Каліноўскага было 25 дзяцей ад двух шлюбаў. Маці Якуба Коласа Ганна мела 13 дзяцей, але не ўсе з іх выжылі.\nІ ў нашыя часы беларусы таксама не адстаюць ад сваіх продкаў. Сям’ю Башураў з Меншчыны – сапраўдная шматдзетная дынастыя. Найстарэйшыя Башуры, Віктар Іванавіч і Галіна Рыгораўна, жывуць у вёсцы Гуляева Слуцкага раёну. У іх на дадзены момант 70 унукаў!\nГэта пікнік, і на ім сабралася большая частка сям’і. Фота з архіву сям’і Башураў\nСям’я Духовічаў, якая паходзіць з Віцебску, яшчэ большая – ва Уладзіміра Духовіча 19 дзяцей і ажно 74 унукі! Уладзіміру ўсяго 64 гады, самым малодшым ягоным дзеткам 3 і 4 гады.\n«Я думаю, што і ў мяне будзе шмат дзяцей. Я таксама люблю дзяцей», – кажа адна з унучак Уладзіміра Ганна Духовіч.\n«У вас не будзе дзяцей»\nЛёс некаторых жанчын складваецца так, што ў пэўны моман яны чуюць ад лекараў страшную для сябе фразу: «У вас не будзе дзяцей». Але не кожная гатовая з гэтым мірыцца.\nСвятлане Шырвель лекары паставілі дыягназ «бясплоддзе».\n«Вельмі муж падтрымліваў. Ён сказаў: «Ну, тады ўсынавім». Я неяк так паклалася на яго, на ягоную мудрасць, але для жанчыны гэта вельмі балюча», – распавядае Святлана.\nРазам з мужам Анатолем яны вырашылі ўсё ж такі пазмагацца з хваробай і… перамаглі! Цяпер у іх ажно 6 дзетак.\nФота з архіву сям’і Шырвель\nЖанчыны адзначаюць, што вельмі вялікую ролю грае падтрымка іх мужчынаў.\nБольш пра жыццё беларускіх шматдзетных сем’яў глядзіце ў прэм’ерным выданні ток-шоу «Кожны з нас», які гэтым разам мае назву «Кожная з нас» (відэа вышэй).\nТэгі: грамадства, грошы, дзеці, дэмаграфія, жанчыны, жанчыны ў Беларусі, насельніцтва краіны, падтрыманне, сацыяльная дзяржава, сацыяльная падтрымка, сем'і, шматдзетныя сем'і


БЕЛАРУСКІЯ ПЭНСІЯНЭРЫ Ў САКАВІКУ ЎПЕРШЫНЮ ЗА ДОЎГІ ЧАС СУТЫКНУЛІСЯ З МАСАВАЙ ЗАТРЫМКАЙ ПЭНСІЯЎ\n(Вера Міхайлаўна: ) "У нас у Маладэчне трохі затрымалі”.\n(Карэспандэнт: ) "Калі вы павінны былі атрымаць?"\n(Вера Міхайлаўна: ) "18 сакавіка, але я яшчэ не атрымала”.\n(Карэспандэнт: ) "Вы зьвярталіся ў органы сацыяльнага забесьпячэньня?”\n(Вера Міхайлаўна: ) "Яны званілі, сказалі, што затрымаюць".\n(Карэспандэнт: ) "Ці своечасова прыносяць вам пэнсію?"\n(Спадарыня: ) "Трошкі ў гэтым месяцы затрымалі. А так своечасова”.\n(Карэспандэнт: ) "А дзе гэта?”\n(Спадарыня: ) "У Асіповічах".\n(Назаранка: ) "Я жыву ў Менскім раёне, вёска Лугавая Слабада. У нас толькі адзін дзень затрымалі. Я звычайна атрымліваю 14-га, а паштарка прынесла 15 сакавіка. Здаецца, сказалі, што не было грошай”.\n(Сям'я пэнсіянэраў: ) "Мы з Мазыра. Мы атрымліваем 17-га”.\n(Карэспандэнт: ) "Вы ў гэтым месяцы яшчэ не атрымлівалі?"\n(Сям'я пэнсіянэраў: ) "Яшчэ не атрымлівалі. Спадзяемся, што заўтра атрымаем".\n(Іншы спадар: ) "Я жыву ў Менску. Мне выдаюць пэнсію своечасова. 18-га”.\n(Захарэвіч: ) "Другі месяц я не атрымліваю пэнсіі. Мы за яго галасавалі, а ён нас абдурыў”.\n(Карэспандэнт: ) "Адкуль вы?"\n(Захарэвіч: ) "З Ратамкі. Я павінен быў 14 сакавіка атрымаць, а сёньня ўжо 20-ае”.\n(Спадарыня: ) "Магчыма, на раёнах і так. Але ў нас у горадзе Менску ўсё нармалёва”.\n(Іншая спадарыня: ) "Я жыву за Асіповічамі, пасёлак Леніна”.\n(Карэспандэнт: ) "Ці атрымалі вы пэнсію?"\n(Іншая спадарыня: ) "Не. У гэтым месяцы ўпершыню была затрымка".\n(Курс: ) "Мяне завуць Курс Галіна. Павінны былі даваць пэнсію 18-га. Але калі і затрымаюць яе на адзін дзень, то нічога. Можна дараваць”.\n(Карэспандэнт: ) "Дзе вы жывяце?”\n(Курс: ) “Вёска Казлы Вялейскага раёну”.\n(Міхаіл Давыдавіч: ) "Мяне завуць Міхаіл Давыдавіч. Яшчэ не давалі пэнсію. Я часова прыехаў да сына ў Міханавічы. Я раней жыў у Нясьвіскім раёне. Я атрымліваў у Нясьвіскім раёне 7-га. Але вось зараз не даюць, хаця які ўжо сёньня дзень! Я хадзіў у райсабес, цікавіўся. А мне ў адказ: "Дзед, няма грошай!"\nЯк бачым, затрымкі выплатаў пэнсіяў назіраюцца ва ўсіх куткох Беларусі, за выключэньнем Менску. Гэта пацьвярджаюць і органы сацыяльнага забесьпячэньня. Напрыклад, вось што паведаміла сёньня нашаму радыё загадчыца аддзелу сацыяльнага забесьпячэньня Краснапольскага райвыканкаму Галіна Новікава:\n(Новікава: ) "У нас затрымліваюцца пэнсіі. Але ж мы не на вялікі тэрмін адстаём”.\n(Карэспандэнт: ) "На колькі?"\n(Новікава: ) "На дзён 5—6. Тэрмін невялікі. У нас няма панікі. Пэнсіянэры ўсё гэта разумеюць”.\n(Карэспандэнт: ) “Колькі ў раёне пэнсіянэраў?"\n(Новікава: ) "4 420 чалавек”.\n(Карэспандэнт: ) "Скажыце, цяперашні месяц — першы, калі пачаліся затрымкі пэнсіяў?"\n(Новікава: ) "Першы. Па нашай вобласьці ёсьць затрымка, але ж наш пэнсійны фонд прымае ўсе захады, каб выплачваць пэнсію своечасова".\nРэспубліканскі фонд сацыяльнай абароны насельніцтва, паводле зьвестак яго прадстаўнікоў, таксама намагаецца зьліквідаваць запазычанасьць. Але пра прычыны затрымак чыноўнікі разважаць асьцерагаюцца. Між тым, на думку экспэртаў, цяперашнія сацыяльныя праблемы справакаваныя фінансавымі цяжкасьцямі айчынных прадпрыемстваў. У апошнія месяцы яны рэзка скарацілі адлічэньні ў пэнсійны фонд”.