Навукоўцы супраць ядзернага шантажу\n11 сакавік 2008, 07:56\nМапа распаўсюду шкоды ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС\nАўтарытэтныя беларускія навукоўцаў ініцыявалі рух "За безьядзерную Беларусь".\nСярод навукоўцаў - прафэсар Георгій Лепін, кандыдаты тэхнічных навук Віктар Юшко і Ягор Фядзюшын. Навукоўцы плянуюць супрацьстаяць палітычнаму рашэньню ўладаў узводзіць у краіне атамную электрастанцыю.\nПадчас “круглага стала” ў праблемах ядзернай энэргетыкі гучала: будаўніцтва АЭС у Беларусі ня ёсьць “непазьбежнай неабходнасьцю”, паколькі для яе разьвіцьця адсутнічаюць эканамічныя, сацыяльныя і тэхнічныя перадумовы.\nЯ. Фядзюшын: “Хто ўтылізуе 440 рэактараў?”\nАдзін зь ініцыятараў руху – фізык-ядзернік, кандыдат тэхнічных навук Ягор Фядзюшын. Добра знаёмы з праблематыкай, бо яшчэ за савецкім часам уваходзіў у склад Каардынацыйнай рады фізыкі радыяцыйных пашкоджаньняў пры Дзяржкамітэце атамнай энэргетыкі СССР. Мэту абвешчанага руху акрэсьлівае так: цяпер аднолькава трэба бараніць Беларусь і ад “чарнобыльскага пекла”, і ад “ядзернага раю”:\n“Улады ня ўлічваюць, што ідзе разьвіцьцё навукі як такой. Яны жывуць яшчэ ў мінулым стагодзьдзі. Разьлічваюць, сыходзячы зь пяцігадовай даўнасьці дадзеных. А за апошнія гады кошт паліва павялічыўся ў сем разоў! Яны ж гэтага ня ўлічваюць”.\nКарэспандэнт: “На афіцыйным узроўні сьцьвярджаецца, што АЭС будуюць па ўсім сьвеце, галіна зноў разьвіваецца...”\n“Гэта ўсё глупства, бо будуюць у так званых “краінах, што разьвіваюцца”, куды гэтыя тэхналёгіі сьпіхваюцца. Ідзе, будзем так казаць, ядзерны шантаж з боку МАГАТЭ і ядзерных дзяржаваў – ЗША, Расеі Францыі, каб збыць кудысьці сваю прадукцыю. Яны ж колькі напрацавалі гэтых рэчываў! Я ня супраць АЭС, якія ўжо працуюць. Няхай сабе дапрацоўваюць рэсурс. Потым, праўда, узьнікне праблема: куды іх падзець? 440 рэактараў у сьвеце, і ў гэтых краінах ня ведаюць, якім чынам іх утылізаваць. Унукам нашым давядзецца вырашаць – куды падзець тое, што дзяды напрацавалі. А гэта ой як шмат бруду”.\nГ. Лепін: “Атамная энэргетыка – самая дарагая”\nНавукоўцы прапанавалі стварыць камісію для ацэнкі мэтазгоднасьці разьвіцьця ў Беларусі атамнай энэргетыкі. Доктар тэхнічных навук, прафэсар Георгій Лепін перакананы ў неабходнасьці гэтага, паколькі, ягонымі словамі, з вуснаў зацікаўленых ядзернікаў немагчыма даведацца праўды:\n“Я ад ядзернікаў яшчэ ніводнага разу ня чуў праўды. То бок, яны настолькі бессумленна хлусяць! Вось, прыкладам, кажуць: атамная энэргетыка – самая танная. Падчас круглага стала называлася іншая лічба: сабекошт атамнай электраэнэргіі – 20 цэнтаў за кіляват/гадзіну. А цеплавой -- блізу трох. Дык дзе ж яна самая танная?”\nКарэспандэнт: “Ёсьць меркаваньне, што існуюць лябісты, якія проста прасоўваюць у трэці сьвет састарэлыя тэхналёгіі?”\n“Канечне. Прычым, колькі іх давялося ўжо лавіць на падмане! Але яны кожны раз моўчкі гэта праглынаюць і не спрабуюць нават спрачацца. Таму што ведаюць - хлусяць. Гэты падман настолькі далёка ў іх дайшоў, што, прыкладам, намагаюцца усіх “забіць” лічбай: маўляў, купляем на Ігналінскай АЭС электраэнэргію па 2,5 цэнты за кіляват/гадзіну. Самае цікавае, што гэта праўда. Чаму? Па-першае, Ігналінка была падараваная, за яе ня ўзялі ні капейкі. Асноўныя ж страты – капвыдаткі. На Ігналінцы ў сабекошт ідзе толькі паліва і абслугоўваньне. А гэта якраз два цэнты, крыху нават яшчэ і зарабляюць. А калі ўсё улічваць, то разоў у пяць сума павялічыцца. А любы від энэргетыкі дае сабекошт ніжэй за 10 цэнтаў. Значыць, атамная энэргетыка – самая дарагая. Яны ж пераконваюць у адваротным”.\nС. Гусак: “Ня трапіць у залежнасьць ад Расеі!”\nНавукоўцы канстатуюць, што ў Беларусі практычна ня вывучаны досьвед захаваньня ядзерных адыходаў і вываду АЭС з эксплюатацыі. Паводле разьлікаў, калі яшчэ пры канцы 1990-х вывад станцыі каштаваў 10% ад кошту аб'екту, то цяпер ён параўнальны з выдаткамі на будаўніцтва.\nЗрэшты, ня ўсе экспэрты лічаць АЭС непатрэбным праектам. Спэцыяліст у энэргетычнай галіне эканаміст Станіслаў Гусак прыхільнік атамнай энэргетыкі, аднак папярэджвае: ні ў якім разе нельга зноў апынуцца ў сыравіннай залежнасьці ад Расеі:\n“Пабудова ядзернай электрастанцыі павінна ажыцьцяўляцца такім чынам, каб мы зноў не атрымлівалі паліва для гэтай станцыі з Расеі. Ядзерны рэактар павінен быць аналягічны францускаму, швайцарскаму, амэрыканскаму. Але ні ў якім разе не расейскаму. Таму што калі ўсталяваць расейскі рэактар на гэтай электрастанцыі, то ў гэтым выпадку зноў усё паліва будзе ісьці з Расеі, мы чарговым разам намёртва прывяжам сябе да расейскага фактару. А незалежнасьці ад гэтага Беларусь ніякай не дадасьць”.\nСёлета Аляксандар Лукашэнка падпісаў пастанову “Аб разьвіцьці атамнай энэргетыкі ў Рэспубліцы Беларусь”. Першы энэргаблёк беларускай АЭС пабудуюць у 2016 годзе, другі – у 2018-м. Сумарная магутнасьць складзе 2 тысячы мэгават. У якасьці пляцовак разглядаюцца варыянты ў Шклоўскім і Чавускім раёнах Магілёўскай вобласьці, а таксама ў Ашмянскім раёне на Гарадзеншчыне. Кошт будоўлі, паводле розных ацэнак, вагаецца ад 4 да 10 мільярдаў даляраў.\nГомель: дэмакраты прапануюць рэфэрэндум пра АЭС\nУ Воршы зьбіраюць подпісы супраць будаўніцтва АЭС


Палітыка прыватнасці -\nГэтая старонка выкарыстоўвае файлы-кукі (cookie), каб зрабіць прагляд хатняй старонкі больш зручным. Працягваючы карыстацца нашым вэб-сайтам, вы згаджаецеся з выкарыстаннем файлаў - кукі.\nЗгодны Не згодны\nЧытаць больш падрабязна >>\nУ дадзенай Палітыцы прыватнасці SIA DEPO DIY, рэгістрацыйны № 50003719281, юрыдычны адрас: Noliktavu 7, Dreiliņi, Stopiņu novads, Латвія, LV-2130 (далей DEPO), якая з’яўляецца кіраўніком апрацоўкі персанальных даных, апісаных у Палітыцы прыватнасці, дае інфармацыю аб тым, як DEPO робіць апрацоўку персанальных даных, у тым ліку ажыццяўляе абарону, знаходзячыхся ў распараджэнні DEPO вашых персанальных даных..\nКалі ласка, уважліва прачытайце наступную інфармацыю, каб мець уяўленне аб тым, як DEPO апрацоўвае вашы персанальныя даныя.\nПрава на апрацоўку вашых персанальных даных\nDEPO апрацоўвае толькі тыя вашыя персанальныя даныя, на апрацоўку якіх вы пагадзіліся добраахвотна, ці якая выконваецца на падставе дамоўных адносін, дзеючых нарматыўных актаў Латвійскай Рэспублікі, якія ўжываюцца зараз, а таксама ажыццяўляецца ў мэтах абароны законных інтарэсаў DEPO.\nDEPO абараняе інфармацыю, якую вы даеце DEPO, у тым ліку, DEPO абавязуецца абараняць і тую інфармацыю, якую DEPO атрымала пра вас ад іншых асоб.\nЯкія вашы персанальныя даныя можа апрацоўваць DEPO\nДадзеная Палітыка прыватнасці распаўсюджваецца на ўсе персанальныя даныя, якія вы даеце DEPO, або якія атрыманы ў сувязі з вашым супрацоўніцтвам з DEPO. У рамках дадзенай Палітыкі прыватнасці любая інфармацыя, звязаная з вамі, якая дазваляе прама ці ўскосна вас ідэнтыфікаваць (у прыватнасці, выкарыстоўваючы ваша імя, прозвішча, персанальны код, адрас, нумар тэлефона, адрас электроннай пошты), а таксама любая іншая, звязаная з вамі інфармацыя, якая атрымана з гэтай, звязанай з вамі інфармацыі. Напрыклад, калі вы адпраўляеце сваё рэзюмэ для падачы заявы на працу, то DEPO будзе выкарыстоўваць прадстаўленую вамі інфармацыю толькі для таго, каб ацаніць, ці адпавядае ваша кандыдатура актуальнай вакансіі.\nПадаючы DEPO свае персанальныя даныя, вы усведамляеце і цалкам згаджаецеся з тым, што DEPO будзе апрацоўваць вашыя персанальныя даныя ў адпаведнасці з дадзенай Палітыкай прыватнасці і дзеючымі нарматыўнымі актамі, якія прымяняюцца ў Латвійскай Рэспубліцы.\nУ якім выпадку DEPO мае права распаўсюдзіць вашы даныя\nВашы асабістыя даныя могуць выкарыстоўвацца ў рамках групы прадпрыемстваў DEPO для ўнутраных адміністрацыйных мэтаў.\nВыдаванне вашых персанальных даных трэцім асобам можа мець месца ў наступных выпадках:\nпры перадачы інфармацыі пра вас партнёрам DEPO, якія прадастаўляюць DEPO розныя паслугі для выканання вашых патрабаванняў, каб DEPO магло прадаставіць абраную вамі паслугу (напрыклад, у выпадку рамонту тавару);\nпры продажы вам тавару;\nпры выкананні дагаворных абавязацельстваў (напрыклад, у выпадку устанаулення працоўных адносін, у выпадку дагавора арэнды прычэпа і г. д.).\nDEPO не выдае інфармацыю пра вас трэцім асобам, за выключэннем выпадкаў, калі гэта неабходна для дасягнення законных, дамоўных або камерцыйных мэтаў DEPO, і калі гэта дазволена або прадугледжана заканадаўствам Латвійскай Рэспублікі. У выпадку неабходнасці DEPO можа перадаваць вашыя персанальныя даныя за межы Латвійскай Рэспублікі іншым кампаніям групы DEPO або іншым кампаніям, якія з’яўляюцца партнёрамі DEPO.\nУ выпадках, прадугледжаных заканадаўствам Латвійскай Рэспублікі, DEPO можа распаўсюдзіць, напрыклад, інфармацыю аб пакупках, зробленых вамі ў крамах DEPO, аб атрыманых паслугах у DEPO, аб наведванні хатняй старонкі DEPO www.depo-diy.by, а таксама іншую інфармацыю пра вас.\nВышэйзгаданая інфармацыя можа быць разгалошана ў наступных выпадках:\nу мэтах захавання законаў і нарматыўных актаў, якія дзейнічаюць у Латвійскай Рэспубліцы, і ўсталяваных імі працэсуальных нормаў;\nкалі DEPO лічыць, што выдаванне інфармацыі неабходна для абароны правоў DEPO;\nдля абароны вашай бяспекі або бяспекі іншых асоб;\nдля прадухілення і расследавання злачынных дзеянняў;\nдля таго, каб даць адказы на запыты дзяржаўных устаноў.\nУ выпадку невыканання або неналежнага выканання вашых абавязкаў DEPO можа несці страты, і ў сувязі з гэтым DEPO мае права звярнуцца ў суд, дзяржаўную паліцыю, да страхаўшчыкоў, пераслаць даныя аб нявыкананых вамі абавязкаў ў кампаніі па спагнанню даўгоў, а таксама пастаўшчыкам юрыдычных паслуг.\nDEPO шануе і прымяняе адпаведныя тэхнічныя і арганізацыйныя меры для забеспячэння максімальнай абароны персанальных даных ад несанкцыянаванага выдавання або доступу, выпадковых або незаконных страт, знішчэння або выпраўлення, і любой іншай незаконнай апрацоўкі.\nВаш IP-адрас – гэта нумар, прысвоены вашаму камп’ютару пры падключэнні да Інтэрнэту, з якога вы наведваеце вэб-сайты, у тым ліку, хатнюю старонку DEPO www.depo-diy.by.\nПры наведванні хатняй старонкі DEPO файлы-кукі могуць захоўвацца на вашым камп’ютары або падлучанай да Інтэрнэту прыладзе. Больш падрабязную інфармацыю аб файлах-кукі знойдзеце тут.\nДадатковыя звесткі аб кіраванні файламі-кукі прадстаўлены ў раздзеле “Дапамога” вэб-браўзара або на такіх сайтах, як www.allaboutcookies.org.\nЗахоўванне вашых персанальных даных\nУ выпадку неабходнасці DEPO можа захоўваць вашы персанальныя даныя пасля таго, як вы перасталі быць кліентам, партнёрам па супрацоўніцтве, кантактнай асобай DEPO і г.д. Такія дзеянні могуць спатрэбіцца, калі яны вызначаюцца дзеючым заканадаўствам Латвійскай Рэспублікі, і ў мэтах абароны законных інтарэсаў DEPO, калі паміж вамі і DEPO ўзнікаюць рознагалоссі. DEPO імкнецца не захоўваць вашыя персанальныя даныя даўжэй, чым гэта неабходна, улічваючы мэты, для якіх былі атрыманы даныя.\nЯкую інфармацыю вы можаце атрымаць ад DEPO пра свае персанальныя даныя\nВы маеце права атрымаць інфармацыю пра вашыя персанальныя даныя, якія апрацоўваюцца DEPO, г.з. інфармацыю пра мэту апрацоўкі, прававую падставу і пра тое, каму DEPO перадае вашы персанальныя даныя (калі толькі выдаванне такой інфармацыі не забаронена Законам). Акрамя таго, вы маеце права запытаць у DEPO інфармацыю пра тое, якую менавіта інфармацыю пра вас апрацоўвае DEPO. Вы таксама маеце права бясплатна атрымліваць копіі дакументаў, якія змяшчаюць вашыя персанальныя даныя.\nВы маеце права ў любы час запытаць у DEPO, аднавіць, выправіць або выдаліць вашыя персанальныя даныя (у сітуацыях, якія не ўплываюць на камерцыйную дзейнасць DEPO і калі гэта дазволена Законам). DEPO можа не выконваць ваша патрабаванне, калі яно можа падвергнуць рызыцы правы іншых асоб, або ваша патрабаванне не абгрунтавана, паўтараецца або патрабуе непрапарцыйных намаганняў і рэсурсаў ад DEPO. У любым выпадку DEPO падпарадкоўваецца дзеючаму заканадаўству Латвійскай Рэспублікі, якое можа забараняць DEPO выдаленне інфармацыі аб вашых персанальных даных.\nВы абавязаны даць інфармацыю DEPO ў выпадку, калі вашы персанальныя даныя, якія вы раней адправілі DEPO (напрыклад, прозвішча), змяніліся, а таксама, калі вы ўстанавілі, што вашы персанальныя даныя, якія былі апрацаваны DEPO, з’яўляюцца недакладнымі або састарэлымі.\nDEPO робіць усё магчымае для абароны персанальных даных, якія знаходзяцца ў яго распараджэнні. Аднак, калі вы лічыце, што DEPO парушыла вашы правы, калі ласка, звяжыцеся з DEPO, выкарыстоўваючы пазначаную ніжэй кантактную інфармацыю, каб як мага хутчэй ліквідаваць якую-небудзь няяснасць. Вы маеце права падаць скаргу ў Дзяржаўную інспекцыю даных у выпадку нявырашаных з DEPO рознагалоссяў.\nDEPO ў любы час можа змяніць і дапоўніць дадзеную Палітыку прыватнасці. DEPO на сваёй хатняй старонцы прадаставіць інфармацыю (дату), калі ў апошні раз абнаўлялася Палітыка прыватнасці. Калі будуць унесены значныя змены, то такія змены DEPO паспрабуе вылучыць і папярэдзіць пра гэта менавіта вас.\nЯк звязацца з DEPO\nУ выпадку неабходнасці вы можаце звярнуцца ў DEPO з нагоды пытанняў, запытаў або каментарыяў, якія ў вас узнікаюць у сувязі з Палітыкай прыватнасці DEPO, або з нагоды таго, як DEPO апрацоўвае вашы персанальныя даныя як фізічнай асобы.\nКантактная інфармацыя: Вы можаце адправіць запыт аб ажыццяўленні сваіх правоў у пісьмовай форме, па пошце на адрас: SIA DEPO DIY, Noliktavu 7, Dreiliņi, Stopiņu novads, Латвія, LV-2130 або па электроннай пошце, падпісаўшы запыт з дапамогай бяспечнага электроннага подпісу, на электронны адрас personasdati@depo.lv.\nАпошняе абнаўленне: 07.02. 2018 г.\n© 2021, SIA DEPO DIY


Віцэ-спікерка польскага Сейма стала непажаданай асобай у Расіі, даведалася пра гэта на беларускай мяжы\nПра забарону віцэ-спікер даведалася пры перасячэнні польска-беларускай мяжы, перадае Радыё Польшча.\n«Мяне паінфармавалі, што я там персона нон-грата і мне забаронена ехаць у РФ», — сказала Польскаму радыё Гасеўска. Яна расказала, што перасякаючы мяжу яна адчула сябе інакш:\n- Я перасякала мяжу даўжэй, чым у кожным іншым выпадку. Я даведалася, што мне забаронены ўезд у Расійскую Федэрацыю. Толькі я не ведаю, чаму пра гэта мяне інфармуе беларуская мяжа.\nНа беларускай мяжы таксама хацелі праверыць багаж віцэ-спікера Сэйму, нягледзячы на тое, што яна ехала аўтамабілем генеральнага консула з Гродна. Малгажата Гасеўска наведала польскую нацыянальную меншасць у Беларусі.\nУ каментары парталу TUT.by афіцыйны прадстаўнік Дзяржаўнага памежнага камітэта Беларусі Антон Бычкоўскі пацвердзіў словы польскага палітыка.\n«Ёй паведамілі, што яна з'яўляецца непажаданай асобай на тэрыторыі Саюзнай дзяржавы — гэта значыць, Беларусі і Расіі. У сувязі з тым, што з удзелам Малгажаты Гасеўскай былі запланаваныя афіцыйныя мерапрыемствы ў Гродзенскай вобласці, па дазволе кампетэнтных асоб для яе было зроблена выключэнне і яе пусцілі ў Беларусь. Аднак віцэ-спікера сейма Польшчы папярэдзілі пра тое, што ёй забаронены ўезд у Расію», — распавёў ён.\nУ Беларусі Гасеўска сустракалася з прадстаўнікамі польскай дыяспары. У Гродне яна ўсклала кветкі да магіл палякаў, якія ў 1939 годзе абаранялі горад ад савецкага наступу. А ў Ваўкавыску віцэ-спікер Сейма ўдзельнічала ў інаўгурацыі новага навучальнага года ў польскай школе.


Кітай Вуглякіслы газ CO2 CO2 NDIR-дэтэктар Двухканальны маніторынг якасці паветра-SDG11DF42 вытворцы і пастаўшчыкі | Сонейка\nСямейства ўбудаваных тэрмаэлектрычных датчыкаў SDG11DF42 для NDIR (інфрачырвонае выяўленне газу) - гэта двухканальны тэрмаэлектрычны датчык, які мае напружанне на выхадзе, прама прапарцыйнае магутнасці інфрачырвонага (ІЧ) выпраменьвання. Інфрачырвоны вузкапалосны фільтр перад датчыкам робіць прыбор адчувальным да мэтавай канцэнтрацыі газу. Даведачны канал забяспечвае кампенсацыю за ўсе прыдатныя ўмовы. SDG11DF42, які ўключае CMOS-сумяшчальны тэрмаэлектрычны датчык новага тыпу, адрозніваецца добрай адчувальнасцю, малым тэмпературным каэфіцыентам адчувальнасці, а таксама высокай узнаўляльнасцю і надзейнасцю. Для кампенсацыі тэмпературы навакольнага асяроддзя таксама ўбудаваны высокадакладны эталонны чып тэрмістара.\nІнфрачырвоны датчык CO2 SDG11DF42 - гэта мініяцюрны універсальны інтэлектуальны датчык, які прымае тэорыю NDIR для выяўлення канцэнтрацыі СО2 у паветры і валодае добрай селектыўнасцю, стабільнай працаздольнасцю і доўгім тэрмінам службы, а таксама не залежыць ад кіслароду. Унутраны датчык тэмпературы можна выкарыстоўваць для кампенсацыі тэмпературы. Гэты мініяцюрны інфрачырвоны газавы датчык распрацаваны дзякуючы цеснай інтэграцыі спелых тэхналогій выяўлення паглынальнага інфрачырвонага газу, мікра-трэніроўцы машыны і цудоўнай канструкцыі схемы.\nДатчык шырока выкарыстоўваецца ў халадзільнай, вентыляцыйнай і вентыляцыйнай сістэмах, кантролі за паветрам у памяшканнях, кантролі прамысловых працэсаў і ахове бяспекі, сельскай гаспадарцы і жывёлагадоўлі. Партатыўны манітор тэмпературы і вільготнасці CO2 Манітор якасці паветра Інфрачырвоны дэтэктар NDIR У памяшканні Адкрыты; манітор якасці паветра, які вызначае вуглякіслы газ (CO2), тэмпературу і многія іншыя галіны.\nПапярэдняя: Прамысловы пірометр, які вымярае тэмпературу, бескантактавы інфрачырвоны датчык тэрмапілы STP11DF89G1\nДалей: ASIC AFE Інтэграваны газавы датчык CO2 NDIR Двухканальны аналізатар вуглякіслага газу-SDG11DF42G1\nASIC AFE Інтэграваны газавы датчык газа NDIR двайны ка ...


Праблема навуковага метаду. Паняцце метадалогіі і методыкі\nЭмпірычны ўзровень навукі – гэта ўзровень навуковага досведу. Што да этымалогіі тэрміна “эмпірычны”, дык за вызначальны момант тут можна прыняць семантыку прыметніка ἔµπειρος (арыстоцелеўская інтэрпрэтацыя тэрміна “эмпірыя” ўзыходзіць у канчатковым выніку менавіта да яе. У “Клясычным грэцка-беларускім слоўніку” Яна Пятроўскага дадзены прыметнік перакладаецца як “дасьведчаны ў, абазнаны з; здольны, спрытны, навыклы ў рэчы” . Досвед, відавочна, выступае не толькі як навуковы, ён мае складаны, шматбаковы характар і можа быць усеагульным або спецыяльным, паўсядзённым або прафесійным і г.д. Яго сутнасць – у глыбокай сувязі з чалавечай дзейнасцю, з практыкай, у непасрэдных і асабістых кантактах з рэчаіснасцю.\nУ агульнапазнавальным кантэксце досвед выяўляецца як узровень адзінства, сінтэзу пачуццёвага і рацыянальнага пачаткаў: пачуццёвае пазнанне знаходзіць у ім сваё сваё першапачатковае абагульненне і разам з ім сваё адноснае завяршэнне. Што да навукі, дык тут яго асаблівасцю з’яўляецца мэтанакіраваны, упарадкаваны, метадычны характар. Упершыню дадзенае палажэнне было выказана выдатным англійскім Ф.Бэканам (1561-1626). Праўдзівы метад разглядаўся ў той час як гарантыя пазнавальнага поспеху. Ён ставіўся вышэй, чым геній, прасвятленне, інтуіцыя і г.д., і яго распрацоўцы было аддадзена вельмі шмат духоўнай энергіі.\nУ сучасных умовах шмат хто з філосафаў і тэарэтыкаў навуказнаўства выказвае сумненні адносна адзінства навукі, у тым ліку і метадычнага адзінства. Або існаванне адзінага, універсальнага метаду ставіцца пад пытанне ці ўвогуле катэгарычна адмаўляецца. Так, выбітны прадстаўнік постпазітывісцкай філасофскай традыцыі К.Попер (1902-1994), паводле яго ўласнага расповеду, пачынаў прысвечаны праблеме навуковага метаду курс лекцый з прызнання, што такога (адзінага і ўніверсальнага) метаду няма.\nСлова “метад” (ад старажытнагр. выразу μέθοδοϛ, які ўзыходзіць у сваю чаргу да слоў “μετά” і “ὁδός”) азначае “шлях да пэўнай мэты”. На ўзровень філасофскага паняцця яно ўпершыню ўзнімаецца ў Платона. Сэнс і прызначэнне метаду – у тым, каб упарадкаваць і арганізаваць пэўную дзейнасць, пазбавіць яе мітуслівасці, няпэўнасці і няўпэўненасці. Метадычнымі прадпісаннямі акрэсліваецца яе пачатак, разгортванне, рэгламентуецца ўжыванне тых ці іншых працэдур і інструментаў. Метад павінен адпавядаць прадмету і мэце дадзенай дзейнасці, умовам, у якіх яна здзяйсняецца. Таму яго выбар нярэдка ўяўляе сабой досыць нялёгкую і творчую задачу.\nНавуковыя метады, відавочна, маюць на мэце арганізацыю і ўпарадкаванне навукова-даследчай дзейнасці. Асноўным метадам эмпірычнага яе ўзроўню з’яўляецца (у згодзе з усеагульным меркаваннем) эксперымент. Эксперымент – гэта метад, сутнасць якога – у актыўным, дзейным і планамерным запытванні прыроды пра яе таямніцы, пра яе істотныя уласцівасці. Ён звязаны, такім чынам, з актыўным, мэтанакіраваным і кантраляваным уздзеяннем даследчыка на аб’ект даследавання Эксперыментальныя яе “допыты” звязаныя з “катаваннямі”, бо вольная, наравістая, яна не хоча адкрываць свае сакрэты. Каб гэтыя катаванні былі выніковымі, ужываюцца, як правіла, вытанчаныя інструменты – тэхнічныя прыстасаванні. Гэта дазваляе атрымаць ад прыроды сюю-тую намінку, намёк, хоць які грунт для адказу на пытанні, што задае ёй навука.\nДля паспяховага правядзення эксперымента неабходна стварыць пэўныя, спецыяльныя ўмовы, у якія змяшчаецца прадмет даследавання.\nШто да вынікаў эксперымента, дык яны маюць моц у навуцы толькі ў тым выпадку, калі яны атрымліваюцца пры кожным яго паўтарэнні кожным узброеным адпаведнай апаратурай і дастаткова кампетэнтным даследчыкам. У гэтым патрабаванні адлюстроўваецца момант стабільнасці, устойлівасці самой фізічнай рэчаіснасці, і інтэрсуб’ектыўная натура навуковага пазнання. Інтэрпрэтацыя згаданых вынікаў адбываецца пры ўзаемадзеянні ўсіх узроўняў навукова-даследчай дзейнасці, але ў першую чаргу яна звязаная з тэарэтычным пазнаннем.\nЭксперымент з’яўляецца найважнейшым метадам эмпірычнага ўзроўню навукі. Ён можа быць праведзены далёка не заўжды і не ва ўсіх абставінах. У галіне касмалогіі, напрыклад, дзе вывучаюцца гіганцкія сістэмы, неспрыяльная для правядзення эксперыментаў сітуацыя з’яўляецца тыпічнай. У такім выпадку даследчыкі звяртаюцца да назірання (неад’емна прысутнага ва ўсякім эксперыменце, безумоўна, больш складаным і развітым метадзе). Назіранне – гэта мэтанакіраванае пачуццёвае ўспрыманне рэчаісных аб’ектаў, выяўленне істотных характарыстык якіх і фігуруе ў якасці яго мэты. У залежнасці ад умоў, у якіх адбываецца даследчая дзейнасць, ад магчымасцяў даследчыка і ўласцівасцяў прадмета яго даследаванняў яно можа быць непасрэдным ці апасродкаваным, г. зн. здзяйсняцца пры дапамозе тэхнічных прыстасаванняў. Іх стварэнне і ўжыванне дыктуецца нярэдка рэвалюцыйнай пазнавальнай сітуацыяй і спрыяе яе далейшаму развіццю (як, напрыклад, стварэнне і задзейнічанне першага тэлескопа Г.Галілеем).\nПрыродазнаўства сучаснага тыпу імкнецца да спасціжэння фізічнай рэальнасці ў адзінстве яе існасці, у яе якаснай тоеснасці. У выніку істотнае значэнне набываюць колькасныя адрозненні паміж рэчаіснымі прадметамі, працэсамі і феноменамі. Таму прыродазнаўчыя навукі не могуць абысціся без такога метаду, як вымярэнне. Сутнасць вымярэння – у вызначэнні колькасных параметраў рэальных з’яў, падзей і аб’ектаў праз іх параўнанне з пэўным эталонам. Яго немагчыма правесці пры адсутнасці вымяральных прыстасаванняў, якія, такім чынам, выступаюць як неад’емны элемент у арсенале сродкаў, неабходных для рэалізацыі плённых прыродазнаўчых даследаванняў.\nНадзвычай развіты прагматычны аспект сучаснай навукі выяўляецца ў тым, што для яе асаблівае значэнне набыло пытанне пра тое, як здзяйсняецца пэўны працэс ці паводзіць сябе пэўны аб’ект. Адсюль вынікае несумненная і відавочная важнасць навуковага апісання, якое, гэтаксама як і вымярэнне, суправаджае назіранні і эксперыменты на эмпірычным узроўні навукова-даследчай дзейнасці. Апісанне – гэта здзейсненая ў пэўнай знакавай сістэме фіксацыя тых падзей, што мелі (ці маюць) месца ў рэчаіснасці.\nВажнае (а ў некаторых выпадках незаменнае) месца ў метадычным арсенале эмпірычнага пазнання займае мадэляванне рэальных з’яў, працэсаў і сістэм, г. зн. стварэнне (у пэўным медыўме – матэрыяльным ці знакавым) іх аналагаў. Такія аналагі – мадэлі – могуць замяшчаць іх у навуковых даследаваннях (у гэтым плане яны вельмі падобныя да знакаў, што і абумоўлівае ў канчатковым выніку магчымасць знакавых іх формаў і разам з імі магчымасць разглядаць у якасці мадэляў тэарэтычныя ўтварэнні).\nІснуюць і іншыя метады эмпірычнага пазнання. У даследчай практыцы да агульнанавуковых, г. зн. характэрных для навукі ў цэлым, метадаў (прадстаўнікі якіх якраз і разглядаліся вышэй) далучаюцца спецыяльныя, г. зн. тыя, што знаходзяць ужытак толькі ў паасобных навуках. Таму ў метадычным плане навуковае пазнанне ўяўляе сабой шматбаковы і багаты феномен. Багаццю і разнастайнасці яго метадычнага арсеналу спрыяе і тая акалічнасць, што ў навуковых даследаваннях выкарыстоўваюцца метады, сфера ўжытку якіх выходзіць за іх межы, распаўсюджваючыся на іншыя тыпы пазнання. Сярод метадаў такога кшталту, што ўжываюцца на эмпірычным узроўні навукі, у першую чаргу неабходна адзначыць і вылучыць індукцыю.\nРазам з метадалагічным індукцыя выяўляе і грунтоўны лагічны аспект. З пункту гледжання логікі яна выступае як спецыфічная форма высноўвання, у якім адбываецца ўзыходжанне ад пэўнай сукупнасці сінгулярных пасылак да ўсеагульнай высновы. Сінгулярныя пасылкі перадаюцца выказваннямі, у якіх штосьці даводзіцца адносна пэўнага, паасобнага прадмета. Калі клас адпаведных прадметаў вычэрпваецца ў сукупнасці пасылак, дык выснова мае неабходны характар. У такім выпадку адпаведная развага можа разглядацца як прыклад дэдуктыўнага тыпу высноўвання , які, па сутнасці, з’яўляецца супрацьлеглым індукцыі (гэтаксама як дэдуктыўны метад пазнання выступае як супрацьлеглы ў дачыненні да індуктыўнага). Аднак сітуацыя, якая дазваляе ахапіць у зыходных выказваннях усе прадметы класа, пра які ідзе гаворка, мае месца досыць рэдка. Як правіла, у пасылках індуктыўных разваг ахопліваецца толькі іх частка, бо вычарпальны разгляд проста немагчымы –праз неабмежаванасць самога класа прадметаў, праз адкрыты характар нашага досведу: хто ведае, з чым мы можам сутыкнуцца ў будучыні. Таму індуктыўная выснова мае больш агульны характар, чым пасылкі, з’яўляецца ў гэтым сэнсе “пашыральнай”, а значыць і імавернай.\nІндукцыя накіроўвае даследчую дзейнасць на выяўленне ў выніках эксперыментаў і назіранняў усеагульных момантаў. Яна ўключае адцягненне ад пабочнага і неістотнага (абстрагаванне), вылучэнне ўсеагульных характэрных рыс аб’ектаў і працэсаў (абагульненне) і мае складаны, комплексны характар. У канчатковым выніку яе ўжыванне сведчыць пра адноснае завяршэнне досведу, пра неабходнасць пераходу на іншы ўзровень даследчай дзейнасці – тэарэтычны.\nАле наколькі важнае месца індукцыя займае ў навуковым пазнанні, настолькі сур’ёзную праблему яна ў сабе змяшчае. У сучаснай форме яе ўпершыню сфармуляваў шатландскі філосаф Д.Юм (1711-1766). Сутнасць дадзенай праблемы – у апраўданасці, абгрунтаванасці пераходу ад паасобнага да ўсеагульнага. Прычынна-выніковая сувязь паміж пэўнымі падзеямі зафіксаваная ва ўсім маім мінулым і актуальным досведзе, зусім не абавязкова павінна паўтарыцца ў будучым. Дадзеная праблема паспрыяла разгортванню інтэнсіўных філасофскіх пошукаў і выклікала вострыя дыскусіі. Са спроб яе вырашэння паўсталі цікавыя ідэі, якія ўзбагацілі метатэарэтычны ўзровень навуковага пазнання.\nЭмпірычная даследчая дзейнасць здзяйсняецца дзеля пэўных мэтаў і прыносіць пэўныя вынікі. Галоўнай яе задачай з’яўляецца ўстанаўленне фактаў, якія служаць падставай для тэарэтычных даследаванняў. У паўсядзённым жыцці словам “факт” мы абазначаем усё, што сапраўды мела ці мае месца, што адбылося ці адбываецца ў рэчаіснасці. Па вялікім рахунку паняцце навуковага факта мае блізкае значэнне – гэта падзея, устаноўленая і прызнаная навуковай супольнасцю, для якой яна фігуруе як прадмет бясспрэчнага кансэнсусу; выказванне, што фіксуе яе, мае статус праўдзівага. Можна сцвярджаць, што ў згаданым паняцці змяшчаецца момант істотнасці, устойлівасці, унутранай заканамернасці падзеі. У кантэксце навуковага пазнання на факце ляжыць пячатка невыпадковасці, праз яго праглядвае існасць і закон, якія патрабуюць свайго выразнага выяўлення і да якіх набліжаецца эмпірычнае даследаванне.


Прызнаная «экстрэмісцкай» плятформа «Сход» працягне дзейнасьць за межамі Беларусі\n20 сьнежань 2021, 12:02\nІнтэрактыўная мапа плятформы Сход\nПаводле ўдзельнікаў ініцыятывы, абвяшчэньне плятформы па-за законам стала для іх нечаканасьцю, паколькі ўся дзейнасьць «Сходу» знаходзіцца ў рамках беларускага заканадаўства.\nСтаршыня плятформы Сяргей Дубіна ў адмысловым камэнтары паведаміў: пераважная большасьць дэлегатаў пагадзілася з тым, што неабходна прыпыніць працу на тэрыторыі Беларусі да высьвятленьня абставінаў.\nПры гэтым вырашана, што «Сход» працягне дзейнасьць за межамі краіны. Па яго словах, прыкладна 30 чалавек — пятая частка дэлегатаў — заявілі пра сыход зь першага скліканьня.\n13 сьнежня Камітэт дзяржбясьпекі прызнаў «Сход» «экстрэмісцкім фармаваньнем». Мінімум у пяці дэлегатаў адбыліся ператрусы.\nПлятформа стартавала 6 студзеня як альтэрнатыва праўладнаму «ўсебеларускаму народнаму сходу» для «гарантаваньня любому грамадзяніну Беларусі магчымасьці выбіраць прадстаўнікоў сваіх інтарэсаў або быць выбраным».\nКанчатковы склад сфармавалі ў лютым. У яго ўвайшоў 151 дэлегат, выбраны ў выніку онлайн-галасаваньня. Удзельнікі зьвярнуліся да ўсіх палітычных сілаў, уключна з прэзыдэнцкай адміністрацыяй і Палатай прадстаўнікоў, з заклікам далучыцца да адкрытых слуханьняў аб выхадзе з палітычнага крызісу.\nПершым кіраўніком плятформы стаў Ігар Ляшчэня — экс-амбасадар Беларусі ў Славаччыне, былы памочнік Аляксандра Лукашэнкі ў замежнапалітычных і замежнаэканамічных пытаньнях. Ён асудзіў гвалт супраць дэманстрантаў у жніўні мінулага году і падаў у адстаўку.\nУ жніўня сілавікі правялі больш за дзясятак ператрусаў у прадстаўнікоў «Сходу», у тым ліку ў Ігара Ляшчэні. Цяпер сайт плятформы недаступны, а YouTube-канал у мэтах бясьпекі дэлегатаў ачысьцілі ад відэазапісаў.


Сьвятое Эвангэльле на Другую Нядзелю Году\nНа трэці дзень было вяcельле ў Кане Галілейcкай, і маці Езуcа была там. Быў запрошаны і Езуc і вучні Яго на вяcельле . І як не хапіла віна, Маці Езуcа кажа яму : віна не маюць. І кажа ёй Езуc : што мне і табе, жанчына ? Гадзіна мая яшчэ не прыйшла. Маці cказала cлугам: што вам cкажа‚ зрабіце.\nБыло ж там шэcьць каменных cудзін да вады, якія cтаялі дзеля юдэйcкага ачышчэньня‚ зьмяшчаючы па дзьве‚ ці па тры меры. Кажа ім Езуc‚ налійце вады ў глякі. І напоўнілі іх даверху. І кажа ім : зачэрпніце цяпер і заняcіце да маршалка. І паняcьлі . Калі ж маршалак пакаштваў вады, што віном cталаcя і ня ведаў, cкуль яно‚ cлугі ж‚ што налівалі ваду, ведалі, – кліча маладога і кажа яму: кожны чалавек найперш падае добрае віно, а як нап'юцца, тады горшае; ты ж добрае віно захаваў дагэтуль.\nТак зрабіў Езуc пачатак цудам у Кане Галілейcкай і паказаў хвалу cваю і ўверавалі ў Яго вучні яго.\nБогазьяўленьне было дадзена праз знакi, якiя трэба было ўмець адчытаць‚ а каб адчытаць iх неабходна вера. Апавяданьне пра цуд у Кане Галілейcкай – гэта узор таго, як эвангеліcта Ян разважае над адным з цудаў Хрыcта‚ пераўтвараючы гэты цуд у знак, ці cімвал‚ праз які адcланяюцца глыбіні таямніцы: ад cтварэньня cьвету, да яго збаўленьня.\nНапрыклад‚ першыя падзеi, якiя апicвае Ян у cваiм Эвангельлi‚ аб'яднаныя адзiным чаcовым вымярэньнем . Гаворка iдзе аб "аб наcтупным днi"‚ "трэцiм днi " i гэтак далей. У некаторых эпiзодах зазначаецца нават дакладны чаc "ранкам"‚ "а чацьвертай апоўднi" . Такая храналагiчная дакладнаcьць зьдзiўляе. Але многiя cловы, якiя ўжывае евангелicта маюць падвойны cэнc‚ i таму апавяданыя факты, дэталi‚ падрабязнаcьцi захоўваюць яшчэ i таемныя значэньнi‚ якiя могуць быць раcкрыты толькi пры ўважлiвым прачытаньнi Эвангельля.\nУcе здарэньнi‚ якiя паўcтаюць у першых разьдзелах чацьвертага Эвангельля абмяжоўваюцца тыднем . Але cем дзён нiшто iншае‚ як cпаcылка на бiблейcкую гicторыю cтварэньня cьвета - знак‚ якi явiць, што Хрыcтуc cваёй дзейнаcьцю раcпачынае чын новага cтварэньня. Увага, якую Ян надае учынкам i жэcтам Пана ў cымбалiчныя першыя cем дзён яго дзейнаcьцi адпавядае ўвазе i дакладнаcьцi, з якiмi эвангелicта будзе апicваць падзеi апошнiх дзён Пана‚ паcхальнага тыдня.\nЦуд у Кане Галiлейcкай адбываецца на трэцьцi дзень‚ адcылаючы да трэцьцяга дня Паcхi Пана‚ да Яго ўваcкраcеньня. Менавіта зыходзячы з гэтага можна cпаcьцігнуць cэнc падзей, якія адбыліcя ў Кане галілейcкай‚ а такcама і cловы Хрыcта‚ з якімі ён зьвяртаўcя да cваёй маці : "што мне і табе, жанчына ? Гадзіна мая яшчэ не прыйшла."\n" Гадзіна " Хрыcта – гэта гадзіна гадзіна яго крыжовай cьмерці. Уcе дзеяньні Езуcа вялі да гэтай гадзіны.\n" І шукалі‚ каб cхапіць яго‚ але ніхто не ўзлажыў на яго рукі, бо яшчэ не прыйшла яго гадзіна."\nСьмерць ўхваліла Хрыcта‚ Ён cьмерцю ухваліў Бога Айца‚ бо зьдзейcьнілаcя Збаўленьне cьвету. Як піша cьвяты Ян далей у 17 главе:\n" Гэтае cказаў Езуc і падняў вочы cвае да неба і мовіў: " Ойча! Прыйшла гадзіна: ухвалі Сына Твайго‚ каб Сын Твой ухваліў Цябе.".\nІ cтаецца зразумелым дыялог Марыі cа cваім cынам. Маці Божая проcіць у яго цуд‚ каб выйcьці з няёмкага cтановішча, бо на вяcельлі cкончылаcя віно. Езуc адказвае ёй, што гадзіна, калі ён не зможа больш чыніць цуды, бо будзе выдадзены, яшчэ не надыйшла, і таму пакуль ён вольны зьдзейcьняць цуды. Менавіта так і разумее Яго маці, і загадвае cлугам, зрабіць тое‚ што ён ім cкажа.\n"Гадзіна" канкрэтна зазначае cьмерць Пана – гадзіна крыжа, cьведкай якой будзе маці Хрыcта. Яна – тая " жанчына"‚ якая праз пакуты возьме ўдзел у змаганьні з Шатанам, як гэта прадбачыла кніга Быцьця. :\n" Тады Бог Ягвэ прамовіў да зьмея: "І пакладу варожаcьць паміж табой і жанчынай‚ паміж нашчадкамі тваімі і яе нашчадкамі. Яно раcплюшчыць табе галаву‚ і ты раcплюшчыш яму пяту".\nТаму Езуc зьвяртаецца да маці з такім зваротам "жанчына".\nЕзуc перамяняе ваду ў віно. Гэта такcама cімвал. У Бібліі – віно – знак багацьця, Божае блаcлавеньне, крыніца радаcьці і шчаcьця‚ мудраcьць чалавека. У найбольш значныя моманты гіcторыі Ізраіля прыcутнічаюць як cімвал віно і вінарадная лаза. Езуc дае добрае віно, знак поўні і блаcлавеньня, мудраcьць, якую ён прынёc у cьвет. І як мудраcьць Божая, віно, якое ён ахвяруе людзям – гэта яго паcланьне, якое бязмерна больш гуcтоўнае, чым тое‚ якое было запіcана ў майcеевым законе і прароках. Цуд у Кане Галілейcкай палягае не толькі на тым‚ што вада перамянілаcя ў віно, але і ў тым, што новае віно лепшае. Тут Эвангеліcта Ян відавочна мае на ўвазе наcтаньне меcыянcкіх чаcоў. Бо ўcе прарокі‚ які прадказвалі надыход меcыі, абяцалі, што валадарcтва Меcыі - чаc, калі зямля даcць шчодрыя плады‚ і аcабліва віно. Прарок Амоc гаворыць:\n"Горы дадуць новае віно і з уcіх пагоркаў яно пральецца ручаямі" З Хрыcтом надыйшлі новыя чаcы .\n"Так зрабіў Езуc пачатак цудам у Кане Галілейcкай і паказаў хвалу cваю і ўверавалі ў Яго вучні яго." Але размова не ідзе толькі пра веру ў тое‚ што Езуc можа зьдзейcьніць цуды‚ альбо валодае звышнатуральнай здольнаcьцю для іх зьдзейcьненьня. Вера, пра якую узгадвае тут cьвяты Ян больш глыбейшая. Бо зразумець cапраўдны cэнc цудаў‚ увогуле, і ў прыватнаcьці цуд у Кане Галілейcкай‚ можна толькі cпаcьцігнуўшы паcхальную таямніцу.


Акіра Курасава — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з А. Курасава)\nАкіра Курасава (яп.: 黒澤 明 Курасава Акіра?, 23 сакавіка 1910, Токіа — 6 верасня 1998, Токіа) — вядомы японскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар. Лічыцца адным з самых уплывовых кінарэжысёраў за ўсю гісторыю кіно.\n23 сакавіка 1910(1910-03-23)[…]\n6 верасня 1998(1998-09-06)[…] (88 гадоў)\nСэтагая[d], Токіа, Японія\nкінарэжысёр, кінапрадзюсар, сцэнарыст, мантажор, пісьменнік\n«Оскар» за найлепшы фільм на замежнай мове\n(1952 г., «Расёмон» і 1975 г., «Дэрсу Узала»),\n«Залатая пальмавая галіна» (1980 г., «Цень воіна»)\nКурасава Акіра на ВікіСховішчы\nКурасава стварыў 30 фільмаў за 57 гадоў сваёй творчай дзейнасці. Ён па праву лічыцца класікам японскага кіно, чыя творчасць самым істотным чынам паўплывала не толькі на нацыянальны, але і на сусветны кінематограф. Прычым за мяжою ён заўсёды быў больш папулярны, чым у сябе на радзіме.\n1.2 Першыя пасляваенныя гады\n1.3 Пераход да самастойнай працы\n1.4 Праца ў Амерыцы\n1.5 Вяртанне ў Японію\nНарадзіўся ў сям’і самурая, малодшае дзіця ў сям’і, дзе акрамя яго было шасцёра дзяцей — тры сястры і тры брата. У школе меў аўтарытэт сярод таварышаў, з часам яго абралі старастам, ён адзначаўся ў каліграфіі і кэндо, чым быў асабліва задаволены яго бацька, які, жадаючы перадаць традыцыі старажытнага самурайскага роду сваім дзецям, спрабаваў выхаваць у сыноў прыхільнасць да вайсковай службы. Аднак у яго гэта не атрымалася.\nСтарэйшы брат Акіры, Хейга, насуперак волі бацькі, выступаў падчас сеансаў нямога кіно каментатарам (бенсі) пад псеўданімам Тэймей Цуда, быў прыкметнай асобай Такійскага бамонду. Акіра ўпотай ад бацькі наведваў яго, разам яны наведвалі йосе (традыцыйную японскую эстраду) і кінатэатры. Ва ўзросце 27 гадоў, Хейга разам са сваёй сяброўкай, сыйшоў у горы і там яны здзейснілі двайное самазабойства. У гэты час Акіра ўжо быў членам Усеяпонскай асацыяцыі пралетарскага мастацтва, яго працы, прысвечаныя класавай барацьбе, выстаўляліся ў рамках выставак асацыяцыі. Нягледзячы на тое, што ў 1928 ён праваліўся на іспыце ў мастацкую школу, яго праца «Seibutsu» была прызнана крытыкай і выстаўлена на Nika Exhibition, што можна лічыць кропкай адліку ў яго мастацкай кар’еры. Аднак, матэрыяльнай выгады гэта не прыносіла і ў 1936 годзе, А. Курасава, прайшоўшы цяжкі конкурс (прыкладна 100 чалавек на месца), атрымаў месца памочніка рэжысёра ў кампаніі PCL («Photo Chemical Laboratories»), якая, аб’яднаўшыся з трыма іншымі, у 1937 становіцца студыяй «Тoho».\nКаб хоць неяк зарабіць, Курасава піша адзін кінасцэнарый за другім, аднак іх пастаноўку давяраюць не яму, а другарадным рэжысёрам студыі. Затое яго роля ў стварэнні фільмаў Ямамота становіцца ўсё больш прыкметнай. На здымках нашумелага фільма «Конь» на некаторых этапах ён фактычна замяшчае рэжысёра і яго праца становіцца вядомай.\nПершыя пасляваенныя гадыПравіць\nПадчас другой сусветнай вайны, калі Японія ўжо спазнала паражэнні, а дух мілітарызму ў мастацтве саслабеў і з’явілася магчымасць зняць выключна забаўляльнае кіно, у 1943 Курасава ставіць свой першы самастойны фільм — «Сугата Сансіра» («Паданне пра дзюдо»), паводле ўласнага сцэнарыя, напісанага на аснове аднайменнага рамана Цунеа Таміта. Камерцыйны поспех фільма быў настолькі вялікі, што праз 2 гады кінакампанія «ТОНО» вымусіла Курасаву зняць працяг — «Сугата Сансіро 2» або «Новая сага пра дзюдо» (1945). Паміж гэтымі дзвюма фільмамі Курасава здымае сучасны фільм паводле ўласнага арыгінальнага сцэнарыя «Самыя пяшчотныя» (1944). Карціна не была ўхвалена цэнзурай, але ў пракат усё-такі выйшла. Адну з галоўных роляў у фільме выканала яго будучая жонка Ёга Якуці. Вяселле адбылося 21 мая 1945, а 20 снежня ў іх нарадзіўся сын — Хісаа Курасава.\nНаступная карціна «Наступаючыя тыгру на хвост» (1945) — экранізацыя спектакля «Кандзінтэ», надоўга адбіла ў Курасавы любоў да тэатра «Кабукі». Нягледзячы на погляды сваёй маладосці, Курасава ў гэты неспакойны час не захапляўся палітыкай, палітычная тэма таксама з’яўляецца ў яго творчасці — у фільме «Не шкадую за сваё юнацтва» (1946), які расказвае пра студэнтаў антымілітарыстаў, і ў карціне «Вясёлая нядзеля» (1947), дзе рэжысёр паказаў аб’ёмную і жывую карціну пасляваеннага грамадства. Усё больш Курасава спрабаваў проста рабіць сваё кіно, па магчымасці абыходзячы цэнзурныя заслоны. Фільм «Творцы заўтрашняга дня» (1946), зроблены паводле заказу прафсаюза працаўнікоў «ТОНО» і складаўся з трох навел, кожную з якіх здымаў іншы рэжысёр, нават не ўключаецца ў фільмаграфіі Курасавы. Гэтая праца пераконвае Курасаву ў немагчымасці для сябе калектыўнай творчасці. Пазней гэта адзначаецца і ўсімі тымі, каму давялося працаваць з Курасавай — ён належыць да пароды рэжысёраў-дэспатаў, якія падпарадкоўваюць свайму погляду ўвесь астатні калектыў і здымаюць іменна «аўтарскую» версію фільма.\nПераход да самастойнай працыПравіць\nПераломным у жыцці і творчасці Курасавы стаў 1948. 8 лютага 1948 памёр яго бацька Ісаму Курасава. І ў гэтым жа годзе Курасава сустрэў акцёра Тасіра Міфунэ, які насыціў сваёй энергетыкай вялікія карціны Курасавы. Курасава лічыў яго за «другое я», іх першая сумесная праца — «П’яны анёл» (1948) стала, па словах Курасавы, першай яго сапраўды незалежнай карцінай. Неўтаймаваную энергентыку Міфунэ гарманічна ўраўнаважваў яго партнёр — таленавіты і глыбокі японскі акцёр Такасі Сімура, які працваў з Курасавай яшчэ з самога першага фільма рэжысёра — «Сугата Сансіро». Таксама менавіта з «П’янага анёла» пачынаецца супрацоўніцтва Курасавы з кампазітарам Хаясакай, іх творчы саюз прынёс у свет кінамузыкі шмат новага і беззваротна змяніў яе.\nЗ гэтай цудоўнай камандай Курасава адразу ставіць чатыры карціны: «Таемная дуэль» (1949), «Бяздомны сабака» (1949) і «Скандал» (1950). Наступны фільм — «Расёмон» (1950) прынёс Курасаве сусветную вядомасць. У аснову сцэнарыя пакладзеныя псіхалагічныя навелы вялікага японскага навеліста пачатку 20 ст. Руноскэ Акутагавы «У гушчары» і «Брама Расемон». Фільм апавядае аб неспасціжнасці ісціны. Аднак, у год здымак у Японіі абдыўся сур’ёзны канфлікт паміж незалежнымі кінематаграфістамі і манапалістамі, таму на радзіме аўтара фільм прайшоў незаўважаным. Але Джуліяна Страмінджолі, кіраўнік «Уніталія фільм», убачыўшы карціну ў Токіа, без ведама аўтара павёз яе на кінафестываль у Венецыю. Фільм атрымаў галоўны прыз — Залатога льва Святога Марка. Але не ўсе былі згодныя з аб’ектыўнасцю рашэння журы. Напрыклад, японскія крытыкі сцвярджалі, што Курасава — не чыста японскі мастак, а касмапаліт і працы яго арыентаваныя на заходнюю публіку. Некаторыя заходнія крытыкі тлумачылі поспех фільма яго экзатычнасцю. Аднак, насуперак падобным выказванням, у 1952, пасля поспеху ў амерыканскім пракаце, карціна атрымала «Оскара» як найлепшы замежны фільм, а ўжо ў 1982 «Расемон» атрымлівае яшчэ адну ўзнагароду — Льва Львоў Венецыянскага кінафестывалю. Сёння мала хто сумняваецца, што гэты фільм з’яўляецца скарбам сусветнага кінематографа.\nУ наступнай працы Курасава звяртаецца да рускай класікі і экранізуе раман Дастаеўскага. Фільм «Ідыёт» (1951), у некаторых сваіх інтэрв’ю, Курасава называе сваёй найлепшай працай. Дзеянне рамана перанесена ў сучасную Японію на самы паўночны востраў Хакайда, і адзінае, што нагадвае пра Расію ў карціне — гэта снег. Найярчэйшая роля зноў за Тасіра Міфунэ — Рагожын, які носіць у карціне, як і іншыя персанажы, японскае імя — Акама. Фільм быў высока ацэнены шматлікімі даследчыкамі творчасці Дастаеўскага, у тым ліку і рускімі (Б. Бурсаў). Аднак на радзіме гэты фільм зноў быў падвергнуты самай жорсткай крытыцы за яго неадпаведнасць жанру традыцыйнай меладрамы, на якім спецыялізавалася фірма «Сетыку» з якой Курасава супрацоўнічаў, здымаючы гэту карціну. Рэжысёру прыйшлося вярнуцца на «ТОНО».\n4 лістапада 1952 памерла маці Акіры Курасавы, Шыма Курасава. У гэтым жа годзе ён здымае адзін з сваіх самых сумных фільмаў — «Жыць» (арыгінальная назва — «Ікіру») пра апошнія дні жыцця чыноўніка, у якога лекары выявілі невылечную хваробу. Галоўную ролю бліскуча выканаў Такасі Сімура. Фільм удастоіўся прэміі Срэбны мядзведзь на Берлінскім кінафестывалі (1954). 29 красавіка 1954 у Курасавы нарадзілася дачка — Казука.\nАдзін з найвядомейшых фільмаў Курасавы «Сем самураяў» (1954) задумваўся аўтарам як хроніка аднаго дня з жыцця самурая, які завяршаецца абрадам харакіры з-за нязначнага промаху зробленага на працягу дня. Аднак, добрага сцэнарыя з гэтай гісторыі ніяк не атрымлівалася, і рэжысёр загадаў здымачнай групе заняцца пошукамі гістарычных фактаў з эпохі старажытнай Японіі. Тады і з’явіўся сюжэт пра самурая, які наняўся абараняць сялян ад разбойнікаў за ежу і жыллё. Шматлікія даследчыкі творчасці рэжысёра лічаць гэты фільм самым лепшым яго творам. Упершыню ў сусветным кіно была выкарыстана вельмі папулярная сёння тэхніка адначасовай здымкі трыма рознапланавымі камерамі. Тут жа і прыём здымкі рапідам, геніяльна развіты пасля ў сваёй творчасці Джонам Ву. Біяграфіі кожнага з сямі самураяў былі запісаныя ў асобны нататнік, фільм незвычайна рэалістычны і ўключае ў сябе 284 эпізоды (у «Расемоне» іх, напрыклад, было 57). Поўная версія доўжыцца 3:23, але для сусветнага праката і Венецыі фільм быў зрэзаны да 2:40.\n«Сем самураяў» таксама атрымлівае Залатога Льва. Апроч таго, у адрозненне ад «Расёмона», фільм карыстаўся нябачаным поспехам і ў Японіі, што было вельмі дарэчы, бо да выхаду карціны кампанія «ТОНО» была на грані банкруцтва, з-за таго, што вытворчасць карціны заняла ў чатыры разу больш часу, чым планавалася. У працэсе здымак прадзюсары і Курасава абменьваліся гнеўнымі тэлеграмамі. Прадзюсары выказвалі сваё незадавальненне зацягнутым ходам здымак, а Курасава прасіў іх альбо звольніць яго, альбо даць магчымасць працягваць сваю працу. Але ў выніку задаволеныя засталіся ўсе. Менавіта тады японскія журналісты за складаны і прамы характар празвалі Курасаву «Імператарам».\nУ 1955, за месяц да прэм’еры іх апошняй сумеснай працы «Хроніка аднаго жыцця», памірае паплечнік Курасавы па мастацтве, кампазітар Фуміа Хаясака. Працу над карцінай завяршае яго вучань Масару Сата. Ён з гэтага часу становіцца новым кампазітарам Курасавы.\nУ фільме «Трон у крыві, або Павуковы замак» (1957) Курасава зноў звяртаецца да шэдэўра сусветнай класікі. Гэтым разам ён экранізуе «Макбета» Шэкспіра. Курасава піша арыгінальны сцэнарый, пераносячы дзеянне ў сярэдневяковую Японію, шмат што змяняе, а стыль фільма вызначае традыцыямі тэатра «Но»: пераважна выкарыстоўвае агульны план, а акцёраў просіць паказваць традыцыйныя маскі тэатра. Усімі вядучымі шэкспіраведамі свету адзначаецца фенаменальная адпаведнасць стужкі шэкспіраўскаму духу. Ізноў фільм карыстаецца поспехам у Японіі і за мяжой.\nНаступная карціна «На дне» (1957) пераносіць дзеянне п’есы М. Горкага ў старажытны горад Эда — стары Токіа. На першы план выходзіць любоўная драма Пепла (Сутэкіці), ролю якога, як заўсёды бліскуча, выканаў Тасіра Міфунэ. У карціне выкарыстоўваецца музыка Чайкоўскага. Наступны фільм «Тры нягоднікі ва ўтоенай крэпасці» (1958), па задуме Курасавы, мусіў скласці з папярэднімі двума гістарычную трылогію, мэтай якой было пакончыць з псеўдагістарызмам традыцыйных японскіх гістарычных фільмаў («дзідайгэкаў»). У адрозненне ад сваіх калег, Курасава вельмі ўважліва ставіўся да гістарычнай верагоднасці адлюстраванага на экране.\nУ гэты час кантракт з «ТОНО» падышоў да канца і Курасава адважыўся на стварэнне ўласнай кінакампаніі. «Курасава Про» (Kurosawa Pro) была заснавана ў красавіку 1959. Першай карцінай, знятай Курасавай на ўласныя сродкі была «Злыя застаюцца жывымі» (1960) — вельмі вольная інтэрпрэтацыя «Гамлета» пра карупцыю.\nАднак, падобныя стужкі не прыносілі вялікі касы, а кампанія павінна была неяк існаваць. У 1961 Курасава здымае дасціпны і дынамічны баявік «Целаахоўнік» («Yojinbo») аб пра роніна (самурая без сюзерэна), найміце з аповядаў Сюгора Ямамота. Фільм меў вялікі касавы поспех і праз год Курасава зняў працяг карціны — «Адважны Сандзюро» («Sanjuro») (1962). За ролю ў «Целаахоўніку» Тасіра Міфунэ атрымаў званне найлепшага артыста на фестывалі ў Венецыі. Абодва фільмы аказалі вялізны ўплыў на жанр баявіка.\nНаступная праца Курасавы «Рай і пекла» (1963) па аповесці Эда Макбейна «Каралеўскі выкуп» закранае сацыяльныя праблемы. У студзені 1965 ён атрымлівае чарговую ўзнагароду — Asahi Culture Award.\nМедыцынская драма «Чырвоная барада» (1965) па рамане Сюгора Ямамота «Шпіталь Чырвонай барады» стала апошняй працай Курасавы з Тасіра Міфунэ ў галоўнай ролі. Фільм, здымкі якога доўжыліся амаль два гады, нягледзячы на прызнанне, не прынёс чаканага прыбытку. Кампанія Курасавы стаяла на грані банкруцтва.\nПраца ў АмерыцыПравіць\nАпынуўшыся на фінансавай мелі, рэжысёр спрабаваў прыцягнуць да супрацоўніцтва над сваімі праектамі іншыя кампаніі. Галівуд хутка адгукнуўся на гэта, запрасіўшы Курасаву ў Амерыку. Уся яго каманда хутка была разабрана японскімі рэжысёрамі — суровая школа Курасавы была найлепшым атэстатам прафесіяналізму кінаработнікаў. Курасава паехаў у Галівуд адзін. У чэрвені 1966 было абвешчана аб пачатку працы над новым фільмам — «Цягнік уцякачоў» у супрацоўніцтве з Abco Embassy Pro, але гэтым планам не наканавана было спраўдзіцца. Курасава расказваў, што хацеў зрабіць глыбокі філасофскі фільм, а яму прапаноўвалі здымаць сцэны з аголенымі жанчынамі. Пазней, у 1967, Курасава згадзіўся на прапанову супрацоўніцтва з фірмай «20 Век-Фокс». Яму прапаноўвалі ставіць японскія эпізоды блокбастара аб нападзенні на Пёрл-Харбар «Тора! Тора! Тора!». Са свайго боку амерыканцы абяцалі рэжысёра, з працамі якога Курасава быў знаёмы — Дэвіда Ліна, Курасава падпісаў кантракт.\nПершае, што ўразіла Курасаву ў амерыканскай кінавытворчасці — гэта цвёрдая сістэма кантрактаў. У яго дагаворы рэгламентавалася ўсё — аж да колькасці спіртнога, якое ён меў права выпіваць у суткі. Па кожным пункце здымак патрабавалася падрабязная справаздача. І самае галоўнае — амерыканскія эпізоды фільма даручылі рэжысёру калібрам ніжэй, чым той, з якім ехаў працаваць Курасава. Сітуацыя станавілася ўсё больш прыкрай. Курасава захварэў. Знайшліся тыя, хто абвінаваціў яго ў псіхічнай дэпрэсіі. Ён быў вымушаны прайсці кансіліум трох лекараў, зняпраўдзіўшых чуткі пра яго непрацаздольнасць і псіхічную хваробу. У студзені 1969 Курасава адмаўляецца працягваць супрацоўніцтва з «20 Век-Фокс» і, выплаціўшы няўстойку, вяртаецца ў Японію.\nВяртанне ў ЯпоніюПравіць\nУ ліпені 1969, прадаўшы свой дом, Курасава, разам з трыма іншымі японскімі рэжысёрамі (Кейсуке Кінашыта, Масакі Кабаяшы і Кон Ічыкава), заснаваў кінакампанію «Чатыры вершнікі». Праз год выходзіць яго першая каляровая праца «Дадэскадэн» («Пад гук трамвайных колаў») (1970) па рамане Сюгора Ямамота «Горад без пор года». Сюжэт апавядае аб насельніках сметніка, сярод якіх недаразвіты хлопчык, які ўпадабаў трамваі і бегае сярод гор смецця імітуючы стук колаў: «Да-дэс-ка-дэн, да-дэс-ка-дэн». Фільм быў зняты ў рэкордныя тэрміны — за 28 дзён, дэкарацыі былі дабудаваныя сярод сапраўднага сметніка, таму каштавалі нядорага. Ствараючы кампанію, рэжысёры планавалі, каб іх першы фільм быў асабліва касавым. Аднак, фільм не быў запатрабаваны публікай і з аглушальным трэскам праваліўся ў пракаце. Больш «Чатыры вершнікі» не знялі ні аднае карціны. У студзені 1971 года Курасава быў узнагароджаны прэзідэнтам Югаславіі Ціта. У снежні 1971, зачыніўшыся ў ваннай, узрэзаў сабе вены, але яго паспелі выратаваць.\nУ сакавіку 1973 Курасава пачынае працу над сцэнарыем савецкага фільма «Дэрсу Узала» па аднайменным творы Арсеньева пра неабходнасць жыцця ў гармоніі з прыродай. Адначасова з ім сцэнарый піша Юрый Нагібін, каб потым, склаўшы іх разам, вылучыць з абедзвюх прац лепшае. Больш за два гады доўжылася праца над фільмам. На галоўную ролю запрашаўся Тасіра Міфунэ, аднак ён не знайшоў у сваім графіку свабоднага месца для павольных тэмпаў працы Курасавы, зняўшыся за гэты час у трох касавых фільмах. Замест яго зняўся бурацкі артыст Максім Мунзук. У 1975 «Дэрсу Узала» выйшаў у пракат, у тым жа годзе ён атрымаў Залаты прыз Маскоўскага міжнароднага кінафестывалю, а праз год быў прызнаны найлепшым замежным фільмам у Амерыцы, атрымаўшы «Оскара» (1976).\nВярнуўшыся ў Японію, Курасава зноў сустрэўся з фінансавымі праблемамі. З-за гэтага ён быў вымушаны здымаць рэкламу японскага віскі ў сябе ў загарадным доме, а ў некаторых роліках здымаўся асабіста. У гэты жа час ён выпускае дзве кнігі — «Спроба аўтабіяграфіі» (1978) і «Кагемуся» (1979) — сцэнарый і яго ўласныя малюнкі да фільма.\nСродкі на здымкі «Кагемуся» Курасаве дапамаглі дастаць Фрэнсіс Форд Копала і Джордж Лукас. Фільм «Кагемуся» (1980) апавядае пра зладзюжку, які ў сілу акалічнасцей тры гады мусіў гуляць ролю кіраўніка магутнага клана. Структура сюжэта фільма адпавядае традыцыям тэатра «Но». Фільм атрымаў «Залатую пальмавую галіну» у Канах, «Сезара» і высоўваўся на «Оскара» у дзвюх намінацыях. Гэта апошняя праца ў Курасавы акцёра Такасі Сімуры, які пайшоў з жыцця 11 лютага 1982 ва ўзросце 76 гадоў. У скарочаным для амерыканскага пракату варыянце карціны яго роля была поўнасцю выразанай.\nУ 1983 у Ёкагаме была пабудавана студыя «Курасава Фільм». 1 лістапада 1983 адбылося яе адкрыццё. У снежні 1985 выйшаў фільм Крыса Маркера «АК: партрэт Акіры Курасавы». 1 лютага 1986, ва ўзросце 63 гадоў, памірае жонка Курасавы Ёга Якуці, маладзейшая за яго на 12 гадоў, выканаўца адной з галоўных роляў у адным з яго першых фільмаў.\nУ наступнай працы Курасава зноў вяртаецца да Шэкспіра. На гэты раз ён піша сцэнарый паводле «Караля Ліра». Дзеянне фільма «Ран» (1985) перанесена ў Японію, у эпоху феадальных войнаў, а Лір ператвораны ў феадала Хідэтору. Аднак, японскія даследчыкі ўгледзелі ў сюжэце карціны разнастайныя запазычанні з японскіх легенд (напрыклад, эпізод з урокам трох стрэлаў), якія не адносяцца да твора Шэкспіра. Гэты фільм з’яўляецца чарговым вялікім творам мастацтва, стаяць па-за нацыянальнасцямі і часам. У 1986 год фільм быў намінаваны па чатырох намінацыях на «Оскар», і ўпершыню адна з іх была за рэжысуру.\nУ сакавіку 1990 Курасава ўсё-ткі атрымлівае «персанальнага» «Оскара» — Ганаровую ўзнагароду Амерыканскай Кінаакадэміі «за дасягненні, якія натхнілі, прывялі ў захапленне і ўзбагацілі кінематаграфістаў ва ўсім свеце». У 1990 выходзіць яго новая праца, спрадзюсіраваная Стывенам Спілбергам «Сны Акіры Курасавы». Восем цалкам асобных сюжэтаў, «сноў» рэжысёра, прапаноўваюць паразважаць аб сэнсе смерці і сіле жыцця, неабходнасці творчасці і чалавечай прыродзе. У адной з навел у ролі Вінцэнта ван Гога зняўся папулярны рэжысёр Марцін Скарсэзэ.\nНаступная праца «Жнівеньская рапсодыя» (1991) па рамане Кійоку Мурасе «Nabe no naka» апавядае аб атамным выбуху ў Нагасакі, убачаным вачамі сучасных людзей: дзяцей, якім пра трагедыю расказвае бабуля, і іх багатага амерыканскага сваяка. У ролі амерыканца японскага паходжання — Рычард Гір. Дзеянне фільма недынамічнае, кадр, у лепшых традыцыях японскай культуры, статычны і дазваляе не спяшаючыся нацэўыцца яго прыгажосцю. Курасава нарэшце можа дазволіць сабе зняць тое, што хоча.\nУ красавіку 1993 кампанія «ТОНО» выпусціла 31 фільм Курасавы на відэакасетах і лазерных дысках. У 1993 выйшаў і яго апошні фільм «Не, яшчэ не» пра сяброўства паміж пісьменнікам і яго вучнямі. Назва фільма — цытата з дыялогу: «Ці гатовы ты перайсці ў іншы свет?» — «Не, яшчэ не…».\nПамёр 6 верасня 1998 года, ва ўзросце 88 гадоў.\n1943 Геній дзюдо 姿三四郎\n1944 Самыя прыгожыя 一番美しく\n1945 Геній дзюдо II 續姿三四郎\nТыя, хто ідзе па хвасце тыгра 虎の尾を踏む男達\n1946 Творцы заўтрашняга дня\nБез шкадавання аб нашым юнацтве わが青春に悔なし\n1947 Адна цудоўная нядзеля 素晴らしき日曜日\n1948 П'яны анёл 酔いどれ天使\n1949 Ціхая дуэль 静かなる決闘\nБяздомны сабака 野良犬\n1950 Скандал 醜聞\n1951 Ідыёт 白痴\n1952 Жыць 生きる\n1954 Сем самураяў 七人の侍\n1955 Я жыву ў страху 生きものの記録\n1957 Трон у крыві 蜘蛛巣城\nНа дне どん底\n1958 Тры нягоднікі ў схаванай крэпасці 隠し砦の三悪人\n1960 Дрэнныя спяць спакойна 悪い奴ほどよく眠る\n1961 Целаахоўнік 用心棒\n1962 Адважны самурай 椿三十郎\n1963 Рай і пекла 天国と地獄\n1965 Чырвоная барада 赤ひげ\n1970 Пад стук трамвайных колаў どですかでん\n1975 Дэрсу Узала デルス・ウザーラ\n1980 Цень воіна 影武者\n1985 Ран 乱\n1990 Сны 夢\n1991 Жнівеньская рапсодыя 八月の狂詩曲\n1993 Яшчэ не まあだだよ\n↑ 2,0 2,1 Kurosawa Akira // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 3,0 3,1 Akira Kurosawa // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Тасіра Міфунэ, які да гэтага часу актыўна здымаўся і ў іншых японскіх рэжысёраў, сярод якіх былі і настаўнікі, і вучні Курасавы, не мог мірыцца з павольнымі (што было звязана з грунтоўнасцю) тэмпамі працы Курасавы. Лаўрэат Венецыянскага кінафестывалю ў намінацыі Найлепшы акцёр (другую ўзнагароду ён атрымае іменна за «Чырвоную бараду») вырашыў стварыць сваю ўласную фірму «Міфунэ прадакшн». Пазней, Міфунэ скажа аб супрацоўніцтве з Курасавай: «З усяго, што я зрабіў, я не ганаруся нічым, апроч роляў, сыграных для яго».\nАкира Куросава: (сборник статей из серии «Мастера зарубежного киноискусства»). М., 1977.\nАкіра Курасава на Вікісховішчы\nАкіра Курасава на сайце «Internet Movie Database» (англ.)\nАблічбаваныя дакументы з архіва Акіры Курасавы(яп.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Акіра_Курасава&oldid=4005988"\nАпошнія змены 13 студзеня 2022 а 12:36


У выніку сутыкнення на ўкраінска-расійскай мяжы забітыя 5 тэрарыстаў\n28.05.2014 / 13:50\nУ выніку сутыкнення на ўкраінска-расійскай мяжы забітыя 5 тэрарыстаў 2\nПадчас сутыкнення на ўкраінскім-расійскай мяжы ў Луганскай вобласці былі выбітыя 5 тэрарыстаў і 1 паранены. Пра гэта ў сераду ў час прэс-канферэнцыі паведаміў старшыня Дзяржаўнай памежнай службы Мікалай Літвін.\nПаводле яго слоў, 27 мая ў раёне Дмітраўкі, што на Луганшчыне, адбылося сутыкненне з баевікамі. Украінскім памежнікам удалося падстрэліць тры аўтамабілі, забіць 5 тэрарыстаў і яшчэ 1 паранены і затрыманы.\nАкрамя таго, пасля гэтага сутыкнення з мэтай помсты памежнай службе з Антрацыта адправіліся 5 Камазаў узброеных бандытаў, БТР, з Ясенева каля 300 чалавек, каб знішчыць аддзел памежнікаў. Аддзел ўкраінскіх памежнікаў было прыведзена да бою.\nЧым скончыўся гэты інцыдэнт і было наступнае сутыкненне, старшыня ДПС не ўдакладніў. Ён толькі адзначыў: «Мы робім усё неабходна, каб забяспечыць ахову мяжы».\nЯк паведамлялася, 27 мая ноччу праз мяжу ў Луганскай вобласці прарвалася калона з некалькіх грузавікоў, легкавікоў і аўтобусаў, завязаўся бой, памежнікі захапілі частку транспарту, поўнага зброяй.\n28.05.2014 / 14:02\nвось такі дзень памежніка, хлопцы. гэта не ў фантане купацца.\n28.05.2014 / 17:03\nhttp://nn.by/?c=ar&i=129188 "былі выбітыя 5 тэрарыстаў і 1 паранены" "Аддзел ўкраінскіх памежнікаў было прыведзена да бою" "Чым скончыўся гэты інцыдэнт і было наступнае сутыкненне, старшыня ДПС не ўдакладніў" ________________________________________-- Хлопцы, а ў вас рэдактар ёсць?...\n«Называлі прастытуткай». Піяршчыца напісала кампліментарную калонку пра Марыю Васілевіч — і атрымала рэакцыю ў сацсетках 15\nМалады міліцыянт зрабіў заўвагу кампаніі ў электрычцы — яго ўдарылі ў твар 14\nЯкая моўная палітыка будзе ідэальнай, калі «мы» прыйдзем да ўлады? 8\n24.02.2020 / 23:05\nКолькі магчыма дазваляць расейскім алігархам нажывацца на нас???…\n24.02.2020 / 23:03\nЕстественно что мы об этом знали ! НО - из источников БТ !!!…\nАлександрm,"остроумие" в русском стиле...…\n24.02.2020 / 23:02\nНайцікавейшы ТОК,дажэй лепшы чым з Шылай.Чалы на Ягора Летава па…


09 студзень 2014, 12:14\nГэта нармальная зьява для шмат якіх усходнеэўрапейскіх народаў са складанай гісторыяй станаўленьня ўласнай дзяржаўнасьці і вялікай міграцыяй — ганарыцца і лічыць «сваімі» ня толькі грамадзянаў сваёй маладой дзяржавы, але і ўсіх, хто мае хоць нейкае дачыненьне да гэтай нацыі. Здаецца, толькі беларусы ўвесь час зь нейкім самаедзкім захапленьнем вядуць вечную дыскусію, каго называць «сваім». Іншыя народы тым часам прысабечваюць гістарычных асобаў без аніякіх сумненьняў.\nБеларусы, як і габрэі, стагоддзямі ня мелі сваёй дзяржаўнасьці і таму аддавалі свае таленты тым дзяржаўным утварэньням, у якія ўваходзіла беларуская зямля. Таму беларусам, нават больш чым іншым народам, варта пашыраць паняцьце «нашы» і на выхадцаў зь беларускай зямлі, і на этнічных беларусаў, што даўно жывуць за яе межамі.\nТаму калі ваш новы знаёмы замежнік пасьля стандартнага пытаньня «А дзе гэта — Беларусь?» задае наступнае — «А хто самыя вядомыя беларусы?», то не спрабуйце патлумачыць яму, хто такія Скарына, Каліноўскі, Купала і Караткевіч. У гісторыі і культуры кожнага народу ёсьць знакавыя постаці, свае нацыянальныя геніі, значнасьць якіх могуць ацаніць, аднак, толькі суайчыньнікі. Цынічна кажучы, ёсьць геніі «для ўнутранага карыстаньня», а ёсьць геніі «на экспарт».\nТаму вашаму новаму знаёмаму адкажыце так, каб зразумеў кожны фэрмэр з Тэхасу: «Самыя вядомыя беларусы — гэта Ўэйн Грэцкі, Валянціна Церашкова і Андрэй Грамыка».\nПаляшук Цярэнці Грэцкі на пачатку 20-га стагодзьдзя прыехаў у Амэрыку і стаў дзедам самага вялікага хакеіста ў гісторыі — Ўэйна Грэцкі. Калі той прыяжджаў у Менск у 2010 годзе, то нават сустрэўся зь беларускімі сваякамі. «Я зь дзяцінства чуў беларускую мову», — сказаў, бадай, самы вядомы ў гісторыі грамадзянін Канады.\nАндрэй Грамыка, чалавек, які 28 гадоў узначальваў Міністэрства замежных спраў СССР, нарадзіўся ў вёсцы Старыя Грамыкі Веткаўскага раёну Гомельскай вобласьці. «Містэр Не», адзін з самых славутых дыпляматаў 20-га стагодзьдзя, ва ўсіх савецкіх афіцыйных даведніках (прынамсі да пачатку 80-х) быў пазначаны як беларус.\nСкажыце, ці ёсьць хоць адна прычына, каб не называць гэтых людзей беларусамі? Ці ёсьць хоць адна нацыя ў сьвеце, якая б не лічыла такіх сусьветна вядомых асобаў «сваімі»? Любы армянін сярод самых вядомых армян назаве амэрыканскую сьпявачку Шэр і францускага сьпевака Шарля Азнавура, палякі не забудуць амэрыканца Бжазінскага, украінцы — Чака Паланіка і Эндзі Ўорхала (славакі, праўда, таксама на яго прэтэндуюць).