Аб афіцыйных геральдычных сімвалах Дзяржбуднагляду\nУ мэтах захавання i развіцця гістарычных традыцый органаў дзяржаўнага будаўнічага нагляду (далей - Дзяржбуднагляд) на падставе часткі чацвертай артыкула 11 Закона Рэспублікі Беларусь ад 26 мая 2012 г. № 384-3 «Аб афіцыйных геральдычных сімвалах» Дзяржаўны камітэт па стандартызацыі:\nэмблему органаў Дзяржбуднагляду;\nнагрудны знак «За заслугі» Дзяржбуднагляду;\nнагрудны знак адрознення Дзяржбуднагляду.\nПалажэнне аб эмблеме Дзяржбуднагляду, яе апісанне i выяву;\nПалажэнне аб флагу Дзяржбуднагляду, яго апісанне i выяву;\nПалажэнне аб нагрудным знаку «За заслугі» Дзяржбуднагляду, яго апісанне i выяву;\nПалажэнне аб нагрудным знаку адрознення Дзяржбуднагляду, яго апісанне i выяву.\nаб эмблеме Дзяржбуднагляду\n1. Эмблема Дзяржбуднагляду (далей – эмблема) з’яўляецца адметным знакам Дзяржбуднагляду, які паказвае напрыналежнасць работнікаў, транспартных сродкаў i iншай маёмасцi да Дзяржбуднагляду.\n2. Выява эмблемы размяшчаецца на транспартных сродках і іншай маёмасці Дзяржбуднагляду, флагу Дзяржбуднагляду і афiцыйным сайце ў глабальнай камп’ютарнай сетцы Iнтэрнэт.\n3. Выява эмблемы можа выкарыстоўвацца на друкаванай, iнфармацыйнай, сувенiрнай, кiна-, вiдэа-, фота- i iншай прадукцыi, якая вырабляецца для патрэб Дзяржбуднагляду, а таксама ў iншых выпадках, якiя не супярэчаць заканадаўству.\n4. Выява эмблемы можа размяшчацца ў службовых кабiнетах дырэктара Дэпартамента і яго намеснікаў, кіраўнікоў і структурных падраздзяленняў Дзяржбуднагляду і іншых месцах, якія вызначаюцца кіраўнікамі Дзяржбуднагляду.\n5. Пры адначасовым размяшчэннi эмблемы і Дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь іх размяшчэнне вызначаецца ў адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь ад 5 ліпеня 2004 г. № 301-З «О государственных символах Республики Беларусь».\n6. Дапускаецца ўзнаўленне выявы эмблемы ў каляровым, чорна-белым i аб’ёмным варыянтах.\nЭмблема ўяўляе сабой круг блакітнага колеру з аблямоўкай сіняга колеру і акантоўкамі шэрага колеру, у цэнтры якога ахоўная каска белага колеру, пад якой скрутак серабрыстага колеру. Каска і скрутак размешчаны на фоне архітэктурнай антычнай калоны залацістага колеру, за якімі цагляная сцяна чырвона-аранжавага колеру і сілуэт горада Мінска светла-сіняга колеру.\nПа аблямоўцы надпіс: «ОРГАНЫ ДЗЯРЖАЎНАГА БУДАЎНІЧАГА НАГЛЯДУ РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ» «ДЗЯРЖБУДНАГЛЯД» серабрыстага колеру, з галоўкамі шрубаў таго ж колеру, што аддзяляюць апошняе слова.\nАснова эмблемы – круг – сімвалізуе спектр задач, якія стаяць перад Дэпартаментам кантролю і нагляду за будаўніцтвам і агульную адказнасць калектыва за іх паспяховае выкананне. Калона – старажытны сімвал архітэктуры і эталон якаснага будаўніцтва. Ахоўная каска – сімвал работнікаў Дзяржбуднагляду, якія забяспечваюць кантроль і нагляд за будаўніцтвам, скрутак падкрэслівае нарматыўную прававую базу сферы будаўніцтва, будаўнічую дакументацыю. Цагляная сцяна сімвалізуе бесперапынны працэс будаўніцтва і кантролю за ім. Панарама горада Мінск падкрэслівае прыналежнасць да Рэспублікі Беларусь, знакавыя аб’екты-брэнды, выкананыя дзякуючы эфектыўнаму супрацоўніцтву будаўнікоў і работнікаў Дзяржбуднагляду.\nБелы колер каскі – сучасны вядомы колер гэтага віду ахоўнай амуніцыі. Сіні колер сімвалізуе тэхнічную сферу, залаты – высокі стандарт якасці працы і слаўныя традыцыі Дзяржбуднагляду, серабрысты – сумленнасць, сціпласць, чысціню намераў і бесстароннасць у працы. Чырвона-аранжавы колер сугучны тэракотаваму, цаглянаму. Блакітны колер сімвалізуе чыстае мірнае неба, нябеснае заступніцтва – умовы, неабходныя для стварэння бяспечных будынкаў.\nэмблемы Дзяржбуднагляду (каляровая)\nэмблемы Дзяржбуднагляду (з перадачай колеру ўмоўнай шафіроўкай)\nаб флагу Дзяржбуднагляду\n1. Флаг Дзяржбуднагляду (далей – флаг) з’яўляецца адметным знакам і сімвалам, якія паказваюць на прынадлежнасць работнікаў, адміністрацыйных будынкаў, памяшканняў, транспартных сродкаў і іншай маемасці Дзяржбуднагляду.\n2. Выява флага размяшчаецца на кіна-, відэа- і фотаматэрыялах, друкаванай, рэкламна-інфармацыйнай і сувенірнай прадукцыі, якія вырабляюцца па заказах Дзяржбуднагляду.\n3. Флаг размяшчацца ў службовых кабiнетах дырэктара Дэпартамента і яго намеснікаў, кіраўнікоў і структурных падраздзяленняў Дзяржбуднагляду і іншых месцах, якія вызначаюцца кіраўнікамі Дзяржбуднагляду. Флаг можа размяшчацца на адміністрацыйных будынках Дзяржбуднагляду. Дазваляецца выкарыстанне паменшанай (настольнай) копіі флага пры правядзенні пратакольных мерапрыемстваў.\n4. Пры адначасовым размяшчэнні Дзяржаўнага флага Рэспублікі Беларусь, флага і іншых флагаў іх размяшчэнне вызначаецца ў адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь ад 5 ліпеня 2004 г. № 301-З «О государственных символах Республики Беларусь».\n5. Дазваляецца выкарыстанне флага для правядзення масавых патрыятычных, сацыяльных, спартыўных, культурна-забаўляльных мерапрыемстваў, у тым ліку і за межамі адміністрацыйных будынкаў Дзяржбуднагляду.\nФлаг Дзяржбуднагляду ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры вонкавага i адваротнага бакоў палотнiшча якога размешчана эмблема Дзяржбуднагляду.\nфлага Дзяржбуднагляду (каляровая)\nфлага Дзяржбуднагляду (з перадачай колеру ўмоўнай шафіроўкай)\nаб нагрудным знаку «За заслугі» Дзяржбуднагляду\n1. Нагрудным знакам «За заслугі» Дзяржбуднагляду (далей – нагрудны знак) ўзнагароджваюцца работнікі Дзяржбуднагляду, якія бездакорна выконвалі ўскладзеныя на іх абавязкі, праявілі пры гэтым ініцыятыву, стараннасць, прафесіяналізм і настойлівасць.\n2. Парадак прадстаўлення да ўзнагароджання нагрудным знакам і форма пасведчання да яго ўстанаўліваюцца дырэктарам Дэпартамента.\n3. Рашэнне аб узнагароджанні нагрудным знакам афармляецца загадам дырэктара Дэпартамента.\n4. Нагрудны знак і пасведчанне да яго ўручаюцца ўзнагароджаным дырэктарам Дэпартамента або па яго даручэнні яго намеснікамі, як правіла, ва ўрачыстай абстаноўцы.\n5. Узнагароджаныя нагрудным знакам асобы, якія здзейснілі наўмыснае злачынства альбо якія дапусцілі грубы дысцыплінарны праступак, загадам дырэктара Дэпартамента могуць быць пазбаўлены нагруднага знака.\n6. Запісы аб узнагароджанні нагрудным знакам і аб яго пазбаўленні заносяцца ў працоўную кніжку работніка.\n7. Нагрудны знак носіцца на форменным адзенні ў адпаведнасці з правіламі нашэння форменнага адзення работнікамі Дзяржбуднагляду або цывільным адзенні на правым баку грудзей.\n8. Паўторнае ўзнагароджанне нагрудным знакам не ажыцяўляецца.\nДублікаты нагруднага знака і пасведчання да яго замест згубленых не выдаюцца.\nнагруднага знака «За заслугі» Дзяржбуднагляду\nНагрудны знак «За заслугі» Дзяржбуднагляду (далей – нагрудны знак) уяўляе сабой круг блакітнага колеру з аблямоўкай залацістага колеру\nі акантоўкамі таго ж колеру, у цэнтры якога ахоўная каска серабрыстага колеру, пад якой скрутак таго ж колеру. Каска і скрутак размешчаны на фоне архітэктурнай антычнай калоны залацістага колеру, за якімі цагляная сцяна таго ж колеру. У ніжняй частцы дэвізная стужка, на якой надпіс «ДЗЯРЖБУДНАГЛЯД» залацістага колеру.\nАдваротны бок нагруднага знака гладкі, на ім размешчаны надпіс «ДЭПАРТАМЕНТ КАНТРОЛЮ І НАГЛЯДУ ЗА БУДАЎНІЦТВАМ» залацістага колеру.\nМедальён-падвеска пры дапамозе вушка мацуецца да прамавугольнай калодкі залацістага колеру, на якой замацаваная стужка светла-сіняга колеру з двайной аблямоўкай светла-сіняга і сіняга колераў. На ніжняй планцы калодкі беларускі арнамент чырвонага колеру. На адваротным баку калодкі прадугледжана мацаванне ў выглядзе заколкі-шпількі.\nПамеры нагруднага знака: дыяметр падвескі – 30 мм, вышыня калодкі – 41 мм, шырыня калодкі – 52 мм, шырыня стужкі – 47 мм, шырыня палоскі – 1,5 мм.\nнагруднага знака «За заслугі» Дзяржбуднагляду (каляровая)\nнагруднага знака «За заслугі» Дзяржбуднагляду (з перадачай колеру ўмоўнай шафіроўкай)\nаб нагрудным знаку адрознення Дзяржбуднагляду\n1. Нагрудны знак адрознення Дзяржбуднагляду (далей – знак) з’яўляецца знакам службовай прыналежнасці работніка да Дзяржбуднагляду, асаблівых паўнамоцтваў работніка пры выкананні ім службовых абавязкаў.\n2. Знак выдаецца на перыяд выканання службовых абавязкаў і здаецца пры звальненні.\n3. Знак носіцца на форменным адзенні ў адпаведнасці з правіламі нашэння форменнага адзення работнікамі Дзяржбуднагляду ці цывільнага адзення на левым баку грудзей.\n4. Пры страце нагруднага знака дублікат не выдаецца.\nнагруднага знака адрознення Дзяржбуднагляду\nНагрудны знак адрознення Дзяржбуднагляду (далей – знак) уяўляе сабой круг блакітнага колеру з аблямоўкай сіняга колеру і акантоўкамі залацістага колеру, у цэнтры якога ахоўная каска, пад якой скрутак на фоне архітэктурнай антычнай калоны залацістага колеру, за якімі цагляная сцяна чырвона-аранжавага колеру. Па кайме надпіс «ОРГАНЫ ДЗЯРЖАЎНАГА БУДАЎНІЧАГА НАГЛЯДУ РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ» «ДЗЯРЖБУДНАГЛЯД» залацістага колеру з галоўкамі шрубаў таго ж колеру, якія адлучаюць апошняе слова.\nЭлементы знака размешчаны на васьміканечнай зорцы залацістага колеру. На адваротным баку знака прадугледжана мацаванне ў выглядзе заколкі-шпількі або гайкі-закруткі. Знак можа мацавацца непасрэдна да адзення альбо скураному фестону чорнага колеру, у якім прадугледжаны разрэзы: для мацавання знака і для мацавання фестону да гузіка адзення.\nПамеры знака: дыяметр – 55 мм.\nнагруднага знака адрознення Дзяржбуднагляду (каляровая)\nнагруднага знака адрознення Дзяржбуднагляду (з перадачай колеру ўмоўнай шафіроўкай)


Рэгістрацыя бясплатна малюнкі на кантакты. Знайдзі сваю вялікую любоў - ВІДЭА ЧАТ. Знаёмства онлайн!\nРэгістрацыя бясплатна малюнкі на кантакты. Знайдзі сваю вялікую любоў\nРэгістрацыя даволі простая\nПры тваёй Single Res малюнка кантакты Уваход бясплатныКаб знайсці сваю другую палоўку, вы можаце зарэгістравацца тут бясплатна і адразу losflirten. Без выдаткаў вы можаце гуляць са сваімі онлайн-флірт паведамленні пісаць і нават мець зносіны.\nАдно ўраўнаважвае іншае\nНа працягу многіх гадоў мы выступаем за сумленную, серыя і будзь паспяховым Online Dating. Ён спрабуе сябе нам проста, магчыма, ты знойдзеш Gl частцы экрана ў нас. У Інтэрнэце ёсць F ll Прапаноў, якія вы павінны зарэгістравацца. Нават калі Single Res вы павінны будзеце увайсці ў форму падпіскі на ўсіх і цябе. Многія з гэтых адзінокіх газон і шлюбным з'яўляюцца платнымі. Ты хочаш увайсці на сайт знаёмстваў сайт бясплатна, аплачваюцца пры многіх партнёраў газон Зарэгістраваў слухаць, пакуль ты не можаш з іншымі карыстальнікамі. Інакш ідзе справу пры Single Res малюнка кантакты. Тут вы можаце зарэгістравацца ў Інтэрнэце бясплатна. Рэгістрацыя гарантуецца бясплатна. F ll проста поля ў рэгістрацыйнай форме са сваім ген naschten мянушкі (або нават Neckname называецца), вашага пароля і вашага E-Mail і націсніце кнопку Уваход.\nУжо ты з намі ў адной з наогул рабіць сінгл нямецкай газон з больш за мільён сінглаў і т пакрыла да новыя прымянення.\nТы з малюнка кантакты відавочнае перавага, бо ты можаш зарэгістравацца на нашым сайце гарантуе бясплатна. М для знаёмстваў з усёй Германіі, Аўстрыі і Швейцарыі бясплатны чат пазнаёміцца з выявы ў кантакты. Тут вы таксама можаце без рэгістрацыі ў онлайн Date шукаць і знайсці новыя знаёмствы. Першы кантакт хутка гена госць часта мае лагін Бясплатная рэгістрацыя і ты зможаш суправаджальны ліст без абавязацельстваў і ананімна іншыя сінглы. Калі ты таксама хочаш цяпер шматлікія перавагі нашых Single Res або знаёмства Res en Genie, тады падавайце аднак хутка бясплатна і сустрэць шмат выдатных знаёмстваў і нават, магчыма, твая мара-гэта партнёры ў тым ліку. Пры рэгістрацыі вы згаджаецеся з тым, што мы апрацоўваем твае фатаграфіі і твой пошуку падлогу, напрыклад, 'Я мужчына, і я шукаю жанчыну', з мэтай аказання нашых паслуг. Гэтыя звесткі неабходныя, каб мы маглі даць наш сэрвіс. Акрамя таго, мы прапануем вам таксама звязаных са здароўем нам пэўныя ўказанні, як прыклад. Вага, нумары для тых, хто паліць добраахвотна паведаміць. З Запаўненнем адпаведных рэквізітаў ты аддаеш нам пастолькі тваё згоду, што мы можам справіцца з гэтымі канфідэнцыйныя дадзеныя. Гэтыя дадзеныя могуць дапамагчы табе знайсці прыдатнага партнёра.\nрускія знаёмства відэа пары знаёмства відэа відэа знаёмствы онлайн без рэгістрацыі чат рулетка бясплатна відыачат абмежаванні з дзяўчатамі бясплатныя відэа чаты знаёмства бясплатна сур'ёзнае відыачат онлайн з дзяўчатамі знаёмства рэгістрацыя тэлефон бясплатна без рэгістрацыі чатрулетка


17 жнівень 2010, 01:57\nУлетку 2004 году ў Вільні мне давялося сустрэцца з апошнім пазасталым на той час у жывых дэлегатам ІІ Усебеларускага кангрэсу Аляксеем Анішчыкам-Чэмерам. Мы сядзелі ў яго застаўленай кніжнымі паліцамі невялічкай кватэрцы. Гаспадар час ад часу ўставаў з канапы і выцягваў з патаемнага закутка то рэдкі заходнебеларускі часопіс, то стосік старых фатаздымкаў, то аўтограф Натальлі Арсеньневай на кнізе “Сягоньня” (1944)…\nПерад нашай сустрэчай я прачытаў зборнік матэрыялаў ІІ Усебеларускага кангрэсу, выдадзены Беларускай Цэнтральнай Радай у 1954 годзе. У ім сярод другіх дэлегатаў значылася і імя Ларысы Геніюш. Натуральна, мяне цікавілі і другія падрабязнасьці, якія ня трапілі ў стэнаграму кангрэсу. І Аляксей Анішчык-Чэмер ахвотна прыгадваў…\nПра тое, як яго 27 чэрвеня 1944 году ўразіў будынак менскага гарадзкога тэатру, аздоблены бел-чырвона-белымі сьцягамі, і вышкаленыя жаўнеры зь Беларускай краёвай абароны, якія несьлі варту вакол будынка і ў зале паседжаньняў.\nПра тое, як больш за тысячу чалавек пад аркестар прасьпявалі гімн “Мы выйдзем шчыльнымі радамі”, і ў многіх прысутных на вачах заблішчалі сьлёзы.\nПра тое, як яго, аднаго з выступоўцаў, за крысо сьцягваў з трыбуны старшыня кангрэсу Яўхім Кіпель – за перавышэньне рэглямэнту...\nНа маё пытаньне, ці прысутнічала на кангрэсе Ларыса Геніюш, Аляксей Анішчык упэўнена адказаў – не. З паэткай ён сустрэўся ўжо пасьля заканчэньня кангрэсу – у Беларускім культурным згуртаваньні. Тут гаспадар пакорпаўся на адной з паліцаў і паклаў перада мной фатаздымак, на якім пазнаваліся Юрка Віцьбіч, Ларыса Геніюш, Кастусь Езавітаў, Натальля Арсеньнева і – мой суразмоўца.\nПра свой няўдзел у кангрэсе паэтка пісала і ў “Споведзі”. Дык чаму яе імя трапіла ў сьпіс удзельнікаў? Праўда, у тым жа зборніку матэрыялаў зьмешчаная справаздача мандатнай камісіі, дзе прыведзеная колькасьць дэлегатаў ад акругаў і замежных беларускіх згуртаваньняў. Апошніх налічвалася 16, у тым ліку з Варшавы, Рыгі, Лодзі, Кракава, Кёнігсбэргу, Вены і Бэрліну. З Прагі – не было нікога. Дык каго прадстаўляла на кангрэсе залічаная ў дэлегаты Ларыса Геніюш? Як яна ўвогуле трапіла ў прыфрантавы Менск з зацішнай Прагі ў чэрвені 1944-га?\nЗа тыдзень да кангрэсу на стол нямецкага чыноўніка ў акупаванай Празе Франка легла тэрміновая тэлеграма за подпісам штурмбанфюрэра СС Андрэса, у якой паведамлялася: “Са згоды Генэральнага камісарыяту ў Менску 27 чэрвеня адбудзецца арганізаваны БЦР антыбальшавіцкі кангрэс, на якім будзе вырашана пытаньне аб аддзяленьні Беларусі ад СССР. У кангрэсе павінны ўзяць удзел сябры Беларускага камітэту ў Празе Міхал Забэйда-Суміцкі, Іван Геніюш, Ларыса Геніюш і Васіль Русак”.\nПадобныя тэлеграмы былі разасланыя і ў другія замежныя гарады, дзе існавалі беларускія асяродкі. Лірычны тэнар Забэйда-Суміцкі быў на чарговых гастролях, лекара Геніюша прытрымалі на працы, а хатняя гаспадыня Ларыса Геніюш мусіла ехаць. У выпадку непадпарадкаваньня акупацыйным уладам яе чакала суровае пакараньне.\nПаэтка прыехала ў Менск, але са спазьненьнем – кангрэс ужо закончыўся. Гэтае спазьненьне падаецца мне невыпадковым – Геніюш іранічна ставілася да кіраўніка БЦР Радаслава Астроўскага, які да паэткі адносіўся таксама без асаблівай прыязнасьці. Гэткія іх адносіны выглядаюць цалкам зразумелымі – Ларыса Геніюш прымала палітычны тастамэнт з рук другога прэзыдэнта, і канкурэнцыі ці кан’юнктуры тут быць не магло.\nУ Менску Ларыса Геніюш адпачывала з дарогі ў кватэры Натальлі Арсеньневай; тады ж яна пазнаёмілася з паэтамі Алесем Салаўём і Масеем Сяднёвым, з празаікам Юркам Віцьбічам. Апошні, разьвітваючыся, паказаў паэтцы сваю зрыхтаваную ў далёкую дарогу валізку, дзе сярод самых неабходных рэчаў ляжала кніга “Ад родных ніў”. Калегаў-пісьменьнікаў чакала пажыцьцёвая эміграцыя. Ларысу Геніюш – вяртаньне на радзіму ў закратаваным вагоне. Усяго праз чатыры гады…\nЛарыса Геніюш. "Што ж, узьлятаць – дык бясстрашным арлом…"\nШто ж, узьлятаць – дык бясстрашным арлом.\nЖыць – дык толькі для ніваў, для весьніц.\nПрад табою схіляю чало,\nмаладая, харошая песьня.\nКалі зноў запытаецца хтосьць\nаб жыцьці маім, болем зьнявечаным,\nадкажу: глянь – мая маладосьць\nў юных песьнях, жывая і вечная.


29 студзень 2016, 19:36\nБеларусы ваююць ва Ўкраіне\nБаец тактычнай групы «Беларусь» Ян Мельнікаў ужо два гады ва Ўкраіне, зь іх паўтара ваюе на ўсходзе краіны.\n«Я лічыў, што я павінен паехаць, павінен дапамагчы, я лічыў гэта сваім абавязкам. Розныя катэгорыі людзей прыяжджаюць, нехта пакідае свой бізнэс дома, прыяжджае сюды, нехта, як я, пакідае свае пляны на далейшую вучобу, паступленьне ва ўнівэрсытэт, працу і зьяжджае ва Ўкраіну», — сказаў ён тэлеканалу «Настоящее время».\nПра вяртаньне дахаты Ян толькі марыць, бо Аляксандар Лукашэнка афіцыйна заявіў, што ўсе, хто бярэ ўдзел у збройным канфлікце на тэрыторыі Ўкраіны, будуць зазнаваць крымінальны перасьлед.\nБаец тактычнай групы «Беларусь» Аляксей Скобля плянуе сваю будучыню ў Беларусі. Былы каваль, а цяпер парамэдык упэўнены, што рана ці позна вернецца на радзіму ў мірнае жыцьцё і верыць, што палітыка Лукашэнкі памяняецца.\nВайсковец з пазыўным «Цьвік» кажа, што не зьбіраецца вяртацца дадому, бо там яго пасадзяць. Ён ня верыць у сьветлую будучыню сваёй радзімы. Таму пасьля заканчэньня вайны мяркуе будаваць новае жыцьцё на тэрыторыі Ўкраіны.\nУкраіна аблегчыла магчымасьць атрыманьня грамадзянства замежнікам, якія служаць у яе войску\nВыжыць ва ўмовах расейскага эмбарга ўкраінскім бізнэсмэнам дапамагаюць беларусы\nПатрабаваньні сэпаратыстаў — па-за межамі блёку бясьпекі, — Бясьсьмертны\nКрэмль хацеў «утылізаваць» нас у вайне ва Ўкраіне — лідэр расейскіх нацыяналістаў


Вялікае інтэрв’ю з аль-Асадам: дыктатар не збіраецца адступаць\nКіраўнік Сірыі даў вялікае інтэрв’ю журналістам газеты “Sunday Times”. Башар аль-Асад не збіраецца сыходзіць у адстаўку, аднак абяцае сваім грамадзянам палітычныя рэформы і свабодныя выбары.\nПры гэтым верныя дыктатару войскі ды спецслужбы працягваюць жорстка задушаць іншадумства. Паводле Арганізацыі Аб’яднаных Нацыяў, з пачатку антыўрадавых выступленняў сірыйскай апазіцыі былі забітыя больш за 3500 чалавек. Супраць дэманстрантаў выкарыстоўваюць агнястрэльную зброю і нават танкі.\nУ суботу скончыўся тэрмін ультыматуму, выстаўленага Сірыі Лігаю арабскіх краінаў. Цягам трох дзён Дамаск мусіў скончыць кровапраліцце. Аднак толькі ў суботу, паводле прадстаўнікоў апазіцыі, вайскоўцы і працаўнікі спецслужбаў забілі больш за 20 чалавек. Пры гэтым аль-Асад заявіў медыям, што Сірыя “не схіліцца пад вонкавым ціскам”.


August 12th, 2010 - ЗАНАТОЎКІ МАСТАКА — LiveJournal\nz Вальтэр і ягоны чытач\nУсе яшчэ ведаюць Вальтэра! Адукаваны чалавек мусіць нават усмешку Вальтэра пазнаваць, бо вялікі скульптар Гудон у мармуры тую саркастычную ўсмешку ўвекавечыў. Вядома-вядома… Сарказм, саркастычная ўсмешка, энцыклапедысты, класіцызм… Толькі за ўсё сваё жыццё я бачыў толькі аднаго чытача Вальтэра. Тоўсты, непамерна тоўсты, лысы, ружовалобы, сямідзесяцігадовы, ён сядзеў у кавярні “Манро”, піў каву з малаком і чытаў том Вальтэра. Я думаў, што ён чытае бульварныя раманы, кшталту “Рэт Батлер” ці “Ганна Карэніна”, а ён чытаў Вальтэра. Гэта мой брат заўважыў аўтара кнігі. Дробязь, а як усё змянілася. Я раптам пачаў заўважаць, што з чытачом Вальтэра ўсе ў Січазе вітаюцца. Нават у Барселоне з ім вітаюцца на вуліцы. Аказваецца, у Каталуніі чытач Вальтэра знакаміты чалавек… Быў! Гады тры як яго няма ў кавярні “Манро”… Сумна! Там сядзяць іншыя не менш паважаныя людзі… Вось прайшла артыстка, што ў ангельскім серыяле сыграла місіс Марпл. Дзіўна, але ў жыцці яна выглядае больш сур’ёзнай і, выбачаюся, больш разумнай за Марпл і Агату Крысці. За суседнім столікам сядзіць выдатны актор Тэры О'Куін, які сыграў у культавым шматсярыйніку LOST. Я нават не стрымаўся і зрабіў, як змог, ягоны фотапартрэт. Артыстаў усе пазнаюць, з імі вітаюцца, іх партрэты нават друкуюцца на вокладках бестселераў… З артыстамі, блокбастарамі і кніжнымі бэстамі поўны парадак і ў Барселоне, і ў Менску. Але мне моцна не хапае чытача з томам Вальтэра!\nДаўно збіраўся няспеша расказаць пра свае ўзаемаадносіны з натуршчыцай Лерай. Нагоды не было. Так, запішаш пару-тройку слоў і далей бяжыш. А каб сесці і зрабіць літаратурны партрэт натуршчцы, такога не было. Тут распачалася БІТВА БЛОГЕРАЎ, у якой я мушу распавесці пра цікавага чалавека. Я выбраў Леру… Намаляваў яе, сфатаграфаваўся з ёю і словы пра яе закампанаваў ў адзін тэкст.\nСловы пра маю натуршчыцу Леру\nЛюда, Надзя і Лера\nЗамест Люды я вырашыў запрасіць новую натуршчыцу. “У яе тут многа!” – мастачка Надзя патрэсла рукамі каля сваіх невялікіх грудзей. “Наколькі многа?” – я вырашыў удакладніць. “У яе так многа тут, што да нас у майстэрню прыходзілі студэнты з другіх курсаў каб паглядзець на яе вялікія цыцкі”. – “Выдатна, прыводзь яе заўтра!” – “Яна не можа заўтра”. – “Прыводзь у сыботу. Яна зможа ў сыботу?” – “Зможа”. Надзя прывяла Леру і сышла. “Лера, Надзя казала, што ў цябе вельмі вялікія грудзі…” – “Вы таксама лічыце, што яны вялікія?” – “Лічу, што нармальныя…” – “Нармальныя, нармальныя, але і вялікія…”\nМаляванне і самота\nНідзе і ніколі я не адчуваў сябе такім самотным, як малючы аголеную натуршчыцу. Увесь свет нібыта адсунуўся ад мяне, стаў чужы, далёкі і халодны.\nНататнік і артыстычны псеўданім\n“А нататнік я ваш бачыла…” – кажа мне натуршчыца. “Дзе бачыла?” – “Вы Люду малявалі ў гэтым нататніку, а потым у інтэрнэце павесілі нататнік з малюнкам… Правільна?” – “Сапраўды, павесіў”. – “Малюнкі зробленыя з мяне вы таксама пакажаце ў сваім інтэрнэт-часопісе?” – “Яшчэ не ведаю. Ты не хочаш?” – “Вы думаеце мяне пазнаюць?” – “Можна змяніць імя, і калі нехта пазнае, мы скажам, што гэта памылка. Якое ты выбераш імя?” – “Лера”. – “Лера дык Лера. Хай так і будзе. Натуршчыца, як і паэтка, можа мець артыстычны псеўданім”.\nНудысты і Кактэбель\n“Лера, а дзе ты навучылася пазіраваць?” – “На пляжы нудыстаў, у Кактэбелі. Калі там можна, чаму нельга ў майстэрні мастакоў?” – “Першы раз было няёмка?” – “Так, першы раз няўтульна было, але я хутка прызвычаілася…”\nВаласы і газ\nУ студыі халодна, і давялося запаліць газавую пліту. Калі прыйшла натуршчыца, я сказаў, што хутка студыя нагрэецца. “Выключыце газ, я баюся газавай пліты!” – “Баішся газавай пліты?” – “У кожнага свае фобіі. Я баюся, што загарацца мае валасы”. – “Будзеш сядзець у холадзе?” – “Мне зусім не халодна!” Я выключыў пліту і маляваў Леру ў холадзе.\nЛера так прывыкла да маёй студыі, што, нават не апранаючыся, спакойна разгульвае па ёй. У прайгравальніку сціхла музыка, і Лера, не пытаючыся, падыйшла да паліцы і стала перабіраць кампакты. “Рыхарда Вагнера будзеш слухаць?” – “Вам не падабаецца Вагнер? Тады нашто трымаеце дыск?” – “Любіш класічную музыку?” – “Так, люблю. Я нават спяваю ў хоры…” – Лера паставіла “Parsifal” і, вярнуўшыся на сваё крэсла, застыла ў знарочыстай акадэмічнай позе.\n“Слухай, Лер, а дзе ты так добра беларускую мову вывучыла?” – “У гімназіі. Шкада, што яе зачынілі…”\n“Калі бацькі даведюцца, што ты пазіруеш, яны заперажываюць?” – “Тата, напэўна, не будзе перажываць. А мама, хутчэй за ўсё, растроіцца. А каб вы даведаліся, што ваша дачка пазіруе аголенай?” – “Мая малодшая дачка ад самага нараджэння пазіруе перад фотакамерай. Аднаго разу, я змясціў яе паўаголеную паставу на вокладцы часопіса “ARCHE” прысвечанага яўрэям. Фундавалі тое выданне артадаксальныя людзі, яны і запатрабавалі неадкладна памяняць вокладку. Давялося аддзіраць фігуру дачкі і ляпіць банальную рэпрадукцыю краявіднай карціны”.\n“Ну даставай з сумкі сваю музыку…” – кажу да натуршчыцы. “Адкуль вы ведаеце пра музыку?” – “Калі я глядзеў, як ты слухаеш Вагнера, не цяжка было здагадацца, што наступным разам ты прынясеш свае кампакты” . – “Я прынесла Жору Фейдмана. Паставіць?” – “Вядома, стаў…” – “Гэта музыка для танцаў на яўрэйскім вясельлі…” – “Сумны кларнет”. – “Дык жа і вяселле яўрэйскае…”\nХолад і эсэмэска\nРаніца ледзяная. Травень, а за вакном віруюе дажджыстая завіруха, ды такая, што я на яе глядзеў хвілінаў дзесяць, а потым доўга стаяў пад гарачым душам. У майстэрню прыйшоў у мокрай шапцы і мокрым палітоне. Расклаў алоўкі, нарэзаў паперы, настроіўся памаляваць, а тут эсэмэска прыляцела ад Леры: “Я захварэла і прыйсці не змагу!” Ну што за дзень такі? У майстэрні так халодна і цёмна, што ажно ня верыцца быццам недзе ёсць сонца і цяпло.\nКаханне і тэрарыстка\n“А пра каханне ў вашай новай кнізе будзе?” – пытаецца ў мяне аголеная Лера. “Будзе, напішу пра каханне мастака і тэрарысткі…” – “А хто з іх загіне?” – “Не вырашыў… Ты мне лепш скажы… Дзе тваё каханне?” – “У мяне ў сярэдзіне…” Я ўважліва паглядзеў на аголеную натуршчыцу, але ніякіх прыкметаў кахання не пабачыў.\nСпазненне і фільм пра Мадэльяні\n“Спазняешся?” – “Фільм глядзела, заглядзелася і прыпазнілася…” – “Які фільм?” – “Пра мастакоў, пра Мадэльяні…” – “Новы фільм ці стары?” – “Новы…” – “Мадэльяні – відны мужчына”. – “Габрэй італьянскага паходжання проста не можа быць непрыгожы”. – “У цябе нейкі антрапалагічны падыход да знешнасці”. – “Вы так не думаеце?” – “У Італіі я пакутваў ад навязлівага пытання… Дзе італьянскія мастакі бралі сваіх натуршчыц?” – “А вы не ведаеце, чым там скончыўся фільм пара Мадэльяні?” – “Кепска скончыўся…” – “Да гэта ўсё ішло, але я не паспела даглядзець, трэба было бегчы да вас – пазіраваць. У фільме Мадэльяні сварыўся з натуршчыцамі і маляваў нават прыбірачак… Вы думаеце, гэта праўда?” – “Калі ты будзеш спазняцца, дык і мне давядзецца ўгаворваць пазірваць тваю сяброўку – Надзю, або з кавярні “Акварыюм” прыводзіць афіцыянтак”. – “Больш не буду спазняцца… Як мне сесці?” – “А давай ты першую гадзіну пастаіш”.\nНатуршчыцы і пераборлівасць\nДамаляваўся… Гляджу на жанчыну і прымерваю-прыкідваю як я яе намалюю. Падыходзіць яна для мяне ў натуршчыцы ці не падыходзіць? Большасць жанчын не выклікаюць у мяне жадання працаваць. Я ўздыхаю з палёгкаю і пачынаю разглядаць іншыя аб’екты. Іх шмат навокал. І цяпер, і раней мяне дзівіў той факт, што ўсе жанчыны вераць ва ўласную прыгажосць, а калі і не ў прыгажосць дык у сваю абаяльнасць і непаўторнасць яны дакладна вераць. Яны жадаюць быць намаляванымі, зфатаграфаванымі і знятымі ў кіно. А мастакі выбіраюць і перавыбіраюць. Ёсць меркаванне, што жанчына выбірае сабе мужчыну. Не буду спрачацца, бо сэнсу ў такой спрэчцы не бачу. Адно я бачу: мастак выбірае натуршчыцу, а не натуршчыца – мастака. Так было і так будзе. І я буду выбіраць сабе натуршчыцу, нават тады, калі натуршчыца ў мяне ёсць, і нават калі яна такая прывабная і пластычная, як Лера.\nСпёка і кашаль\nНа вуліцы спёка, а мая натуршчыца захварэла. Сядзіць на крэсле і кашляе. Кандыцыянер нельга ўключыць. Ёсць нешта па-дзіцячы кранальнае ў кашлі аголенай жанчыны. “Мо ты дамоў пойдзеш, паляжыш?” – “Не, я ўжо дасяджу…” Лера кашляе і кашляе, а я шкадую, што не магу намаляваць кашаль.\nСкура і сонца\nЛера скінула майку і, замест таго каб сесці на крэсла і пазіраваць, падыйшла да люстэрка, пачала круціцца і разглядаць сябе. “І як табе твой загар?” – “Гэта я ў вас павінна спытаць… Як вам мой загар?” – “Амаль не відаць, што ты загарала…” – “Вось і я бачу, што не відаць…” Лера крыху растроілася, а я трохі абрадаваўся, бо не вельмі люблю колер апаленай скуры.\nМайткі і “асаблівасці”\nТры апошнія разы Лера прапазіравала ў майтках. Першы раз яна папярэдзіла пра “асаблівасці жаночага цела”. Другі раз я не перапытваў пра “асаблівасці”. А трэцяга разу спытаў: “Чаму твае “асаблівасці” такія доўгія?” – “Даўно скончыліся “асаблівасці”, але я сяджу ў майтках, бо пачала Вас саромецца…” – “Напала сарамлівасць? Бывае. Але майткі давядзецца зняць…” – “Не-е-е… Можна я ў майтках пасяджу?” – “Пасядзі, а потым здымеш…” Зняла Лера майткі. Здаецца, нічога значнага не адбылося ў нашых узаемаадносінах, але нешта нейкае змянілася… Што? Я ўважліва агледзіў сваю натуршчыцу. “Лера, ты што пачала худнець?” – “Заўважна?” – “Так…” – “А я ўлетку заўсёды губляю некалькі кілаграмаў… Вам не падабаецца?” – “Падабаецца, але раней мне падабалася больш, толькі я не настойваю каб ты папраўлялася…”\nАпёк і спачуванні\nКаля фантанаў сустрэў сваю натуршчыцу Леру, яна прагульвалася па алеі каля гатэля “Еўропа”. “Вярнулася з адпачынку?” – “Так, толькі ўчора прыехала з Няметчыны”. – “Будзем зноў маляваць?” – “Магу папазіраваць, толькі мушу Вас папярэдзіць пра апёк. Я абварыла нагу кіпенем. Раніцай хацела кавы папіць і вывернула кубак на сцягно. Цяпер у мяне чырвоная пляміна на скуры”. – “Вялікая?” – “Досыць вялікая”. – “Ну добра, заўтра паглядзім на твой апёк”. Апёк сапрыўды злосна чырванеў на сцягне. “Ты да доктара хадзіла?” – “Нічым не можам дапамагчы… Сказалі такое і яшчэ пасміхаліся”. Мне стала шкада Леру, але ніякіх спачуванняў я ёй не выказаў, маляваў так, нібыта ніякага апёку на сцягне зусім няма.\nПадарунак з лікёрам\nПад Новы год натуршчыца Лера падаравала мне каробку ўкраінскіх цукерак з лікёрам; давялося расказаць, як я доўга і досыць пакутліва кідаў піць. “Вы нават кефір цяперака не п’ецё?” – “Нават кефір не п’ю!”\nСон і артыст\nНатуршчыца Лера закахалася ў тэатральнага артыста. Ноч не спала. Заснула толькі пад раніцу. Таму яна і спазнілася на сеанс пазіравання. Давялося сказаць, што ніводны артыст не варты таго, каб з-за яго начамі не спаць. Лера зрабіла выгляд, што пагаджаецца.\nСвяточныя дні перапаўнены выпадковымі і неабавязковымі сустрэчамі. На мой жыццёвы парадак святы амаль не ўплываюць, хіба што такімі сустрэчамі даўніх знаёмых яны ўпрыгожваюцца. У кавярні "Акварыум" народу было поўна, таму і падсеў я за стол да сваёй натуршчыцы Леры. Яна з сяброўкаю частавалася паўсалодкім белым віном і пірожным. "Чаму Вы мне не тэлефануеце?" – спытала натуршчыца. "Бутэлькі з парфумаю пішу. Збіраюся патэлефанаваць і адкладаю. Яшчэ адзін нацюрморт з грушаю залатою напішу і абавязкова патэлефаную сваёй залатой натуршчыцы". – "Памалюем?" – "Канешне, памалюем". – "Калі?" – "Заўтра". – "Заўтра не змагу". – "Пазаўтра?" – "Змагу!" Заплаціўшы за віно, пірожнае, капучына і сваю моцную каву, я пайшоў у майстэрню разбіраць і пераглядаць малюнкі з Лераю. Святы святамі, а праца ў мастацтве перш за ўсё.\nПэндзлі і вучні\nПішучы акрылам, даводзіцца доўга і старана мыць пэндзлі. Не памый ты іх сваечасова, акрыл схопіцца, і пэндлі давядзецца выкінуць. На мыццё сыходзіць шмат часу. Сягоння падумаў: вазьму сабе вучня, які будзе мыць пэндзлікі. Уявіў студыю з вучням. Пішу аголеную Леру, а побач з ёю сядзіць вучань. Не! Такі малюнак мне не спадабаўся. Замест вучня маё ўяўленне памяняла на вучаніцу. Студыя з вучаніцаю выглядала значна лепей. Мне нават спадабалася карціна з аголенай Лераю і апранутай вучаніцаю. Толькі мая ўяўная Лера не ўпадабала вучаніцу. Яна адмовілася пазіраваць і сышла. Давядзецца самому мыць пэндзлі, прынамсі, яшчэ нейкі час.\nШкляны сабор, Лера і Тамара\nНатуршчыца Лера паабяцала прыйсці і не прыйшла. На такі выпадак ёсць верныя мне бутэлькі і флаконы. На падваконні я выбудаваў з парфумных флаконаў і вінных бутэлек шкляны сабор, але маляваць не стаў. Затэлефанаваў да Тамары. Неўзабаве, яна сядзела ў фатэлі і пяшчотна пагладжвала свае лыткі. “Я крыху неахайная, не паспела пагаліць ногі. Люты, хаджу ў шчыльных панчохах і джынсах. Вас не бянтэжаць непаголеныя ногі?” – “Ты так далёка сядзіш, што мне і не відаць твая непаголенасць…” Насамрэч, я добра бачу цёмныя валасы на жаночых нагах, але яны мяне зусім не раздражняюць. “Вам добра, вы стаіце далёка ад маіх ног, а я сяджу побач з імі і бачу кожны валасок. Сёння ж пагалюся, прыйду дамоў і першае, што зраблю, акуратна пагалю ногі і самы ніз жывата…”\nБІТВА БЛОГЕРАЎ 2010, натура\nЛера ў майстэрні... Я і няскончанае палатно на мальберце...\nЛера з залатой маскаю ў маёй майстэрні...\nЛера і няскончанае палатно на мальберце...\nЧасопіс PINGOUIN зрабіў спецпраект, у якім склаў спіс з дзесяці тутэйшых пісьменнікаў, якіх трэба ведаць у твар. Пад №1 надрукавалі мой твар! Пад №2 - твар Тамары Лісіцкай, а пад №10 - твар Аляксандра Сапегі!


У Беларусі расьце колькасьць памежных станаў\n10 кастрычнік 2008, 11:56\nСёньня ў сьвеце адзначаецца Міжнародны дзень псыхічнага здароўя.\nЁн быў заснаваны ў 1992 годзе паводле ініцыятывы Усясьветнай фэдэрацыі псыхічнага здароўя. Напачатку гэтага году ў Беларусі зарэгістравана 535 тысяч чалавек, якія пакутуюць на псыхічныя хваробы – гэта 5,5% насельніцтва.\nБеларускі мэдыкі адзначаюць не істотны, але сталы рост псыхічных захворваньняў. Да прыкладу, летась былі выяўленыя амаль 75 тысяч новых хворых. Асабліва гэта тычыцца людзей сталага веку, кажа намесьнік галоўнага лекара Рэспубліканскага псыхіятрычнага шпіталю Яўген Новікаў:\n“Насельніцтва старэе і пачынаюць выяўляцца псыхічныя растройствы. Раней моладзь да іх проста не дажывала. Зараз месцаў і інтэрнатах не хапае, і некаторыя хворыя знаходзяцца ў нас у шпіталях, хоць ім патрэбна ня лекаваньня, а проста догляд”.\nМэдыкі таксама адзначаюць, што павялічваецца колькасьць памежных станаў сярод больш маладога насельніцтва. Прычынай таму ёсьць пашырэньне п’янства, наркаманіі, а таксама агульны стан сёньняшняга жыцьця. У зьвязку з чым Генэральная пракуратура ініцыюе зьмены ў закон “Аб псыхіятрычнай дапамозе насельніцтву”. Асабліва гэта тычацца хворых, што стаяць на амбуляторным уліку. У зьвязку з чым у прэсе зноў загаварылі пра магчымае выкарыстаньне псыхіятрыі ў палітычных мэтах. Спадар Новікаў:\nзаўсёды ў кагосьці можа зьявіцца такая спакуса\n“Канечне, як і ў любым грамадзтве, у любым месцы, заўсёды ў кагосьці можа зьявіцца такая спакуса. Але калі гэтую сытуацыю трымаць пад кантролем, калі кожны будзе выконваць сваю працу, як належыць, то ўсё будзе нармалёва”.\nНеўзабаве пасьля прэзыдэнцкіх выбраў моладзевая актывістка з Магілёву Крысьціна Шацікава была гвалтоўна зьмешчаная ў псыхіятрычны шпіталь і знаходзілася там цягам трох дзён. Зараз яна намагаецца прыцягнуць да адказнасьці вінаватых у здарэньні. На тэму перасьледу іншадумцаў выказваецца таксама слухач у сваім тэлефанаваньні на Свабоду:\n“Хацеў бы, каб Радыё Свабода паведаміла пра псыхіятрычныя клінікі, куды рэжым адпраўляе тых, хто ня згодны зь ім”.\nПалітык і праваабаронца Уладзімер Лабковіч мяркуе: праблему палітычнай псыхіятрыі ня варта перабольшваць, але ня трэба і забываць:\nНельга казаць, што ў нас у масавым парадку выкарыстоўваецца рэпрэсіўная псыхіятрыя\n“Нельга казаць, што ў нас у масавым парадку выкарыстоўваецца рэпрэсіўная псыхіятрыя для палітычнага перасьледу апанэнтаў сёньняшняй улады. Але ж такія сымптомы і кепскія выпадкі ёсьць. Гэта выпадак з Крысьцінай Шацікавай і іншыя. Ёсьць такія прыклады, але пакуль яны маюць адзінкавы характар, і спадзяюся, што Міністэрства аховы здароўя не дазволіць уцягнуць сябе ў такую кепскую і брудную справу”.\nПаводле Сусьветнай арганізацыі аховы здароўя, пэрыядычна ў сьвеце на псыхічныя захворваньні могуць пакутаваць да 25% насельніцтва. На сёньня такімі зьяўляюцца 10% жыхароў плянэты. Дэпрэсія – паводле эканамічных стратаў, якія яна прыносіць, – выйшла на чацьвёртае месца ў пераліку ўсіх захворваньняў.\n“Мэтады КДБ Лукашэнка пераняў з часоў Берыі”


У “Рассвеце” эксперыментуюць вырошчванне светлакультуры - Кировская районная газета\nУ “Рассвеце” эксперыментуюць вырошчванне светлакультуры\n05.02.2013 05.02.2013 Комментариев нет\nАгароднінаводы СВК “Рассвет” імя К.П.Арлоўскага першыя на Магілёўшчыне эксперыментуюць вытворчасць светлакультуры тамату — вырошчванне пры штучным асвятленні. Такі спосаб дазваляе атрымаць першыя плады на 20-25 дзён раней, павялічваецца агульны ўраджай за вегетацыйны перыяд — з вопыту беларускіх агароднінавытворцаў светлакультура дазваляе атрымаць 80 кг/м2. Першы ўраджай са светлакультуры тамату рассветаўцы плануюць сабраць ужо ў сярэдзіне сакавіка.\nМагчымасць вырошчваць светлакультуру з’явілася дзякуючы ўводу ў эксплуатацыю біягазавай устаноўкі, выпрацоўваемай на ёй электраэнергіі. Светлакультура высаджана ў расадным аддзяленні цяплічнага камбіната на плошчы 0,46 га, кожны дзень: з 9 гадзін раніцы да 3-х ночы тут уключана падсветка магутнасцю 18 тысяч люкс (пры звычайных умовах вырошчвання магутнасць — 8 тысяч люкс). Калі 8 год таму ўзводзілася гэтая энергазберагаючая цяпліца, было запланавана аддзяленне для светлакультуры, аднак высокі кошт на электраэнергію не дазваляў выкарыстоўваць яго магчымасці, таму тут вырошчвалі толькі расаду.\nНа свае вочы карэспандэнты “раёнкі” ўбачылі розніцу паміж светлакультурай і таматамі, якія растуць у звычайных умовах. У першай квітнее ўжо трэцяя гронка, значна большы памер пладоў.\nГалоўны тэхнолаг цяплічнага камбіната Кацярына Шапавалава расказала, як ладзяцца справы ў іх калектыве:\n— На таматы вялікі попыт у любую пару года. Гэта абумоўлена тым, што яны смачныя і ўтрымліваюць шмат карысных для арганізма рэчываў. Багатыя вітамінам С, ёсць у іх таксама вітаміны В1, В2, В3, фоліевая кіслата, карацін і інш.\nНаша гаспадарка даўно займаецца вытворчасцю таматаў. Плануем, што сёлета, дзякуючы біягазавай устаноўцы, сабекошт прадукцыі панізіцца. Акрамя электраэнергіі, выкарыстоўваемай у тым ліку і для вырошчвання светлакультуры, устаноўка дае камбінату пабочнае цяпло, якое атрымліваецца ў працэсе выпрацоўкі электраэнергіі. Гэта дазваляе нам менш ужываць прыроднага газу. Плануецца, што ў перыяд з красавіка па лістапад будзем карыстацца толькі цеплавой энергіяй біягазавай устаноўкі — вельмі добрая эканомія сродкаў. З гэтай мэтай устаноўку і ўзводзілі побач з камбінатам.\nСветлакультуру вырошчваем упершыню, цікава паспрабаваць свае сілы, бо гэта іншыя тэхналогіі. Па прычыне таго, што ў Магілёўскай вобласці ніхто не займаецца вытворчасцю светлакультуры, тэарытычнага вопыту набіраліся ў сталічных калег. Калі ўсё ў нас атрымаецца з таматам, паспрабуем на наступны год выро-шчваць светлакультуру агурка.\nРассветаўскі цяплічны камбінат размешчаны на пло-шчы 10 га, пад таматы занята 6 га. Зараз памідоры ў энергазберагаючай цяпліцы, а іх тут 76620 раслін, пастаўлены ў маты, ідзе нарошчванне карнявой сістэмы — асновы будучага ўраджаю, на першых гронках вісяць, так званыя “ранеткі” — дробненькія плады. Догляд за раслінамі вядуць 28 чалавек, 4 з якіх заняты на светлакультуры.\nПяць год запар рассветаўцы займаюцца вытворчасцю гібрыду галандскай селекцыі F1 “Жэроніма”, сёлета эксперыментуюць вырошчванне новага гібрыду, таксама галандскага, F1 “Тарэра” — высокаўраджайны, дае буйнаплодныя таматы з яскравай афарбоўкай і бляскам, якія добра захоўваюцца і транспартуюцца. Аднак найбольш станоўча зарэкамендаваў сябе гібрыд расійскай селекцыі F1 “Якіманка”, які рассветаўцы вырошчваюць трэці год. Летась ён даў самую высокую ўраджайнасць. Для гэтага гібрыду характэрны буйныя плады вагой 180-240г, комплексная ўстойлівасць да хвароб, выдатныя смакавыя і таварныя якасці, расліны простыя ў доглядзе і фарміроўцы. Калі сёлета гэты гібрыд пацвердзіць свае якасці, то яго пасадачныя плошчы будуць павялічвацца.\nСпрабуюць вырошчваць расійскія гібрыды F1 “Таганка” і F1 “Палянка”, дарэчы, таксама буйнаплодныя. Па словах Кацярыны Шапавалавай попытам у беларусаў і расіян (4 гады рассветаўскія памідоры экспартуюцца ў маскоўскія супермаркеты), у адрозненні ад жыхароў Еўропы і ЗША, карыстаюцца менавіта крупныя мясістыя плады, так званыя, біф-таматы, вага якіх перавышае 150 г.\n— Сёлета мы мяркуем атрымаць ураджайнасць 55кг/м2, — працягвае размову Кацярына Барысаўна, — пакуль гэта максімальная ўраджайнасць для цяпліц нашага тыпу. Летась сабралі 51кг/м2, а пачыналі 8 год таму з ураджайнасці 42кг/м2. Якасць будучай прадукцыі напалову залежыць ад аграномаў, у нас іх 6, і ад агроднінаводаў. Калі дрэнна спрацуе агранамічная служба, а потым не даглядзіць агароднінавод, то, вядома ж, плануемага рэзультату не атрымаем. Работа вельмі скрупулёзная, тут няма дробязей. Кожнай расліне патрэбны ўвага і догляд, прычым індывідуальна, каб не перасушыць, не пераліць, своечасова наладзіць якасную абарону ад хвароб, сарваць ліст, убраць пасынак, асвятліць, сфарміраваць гронку і гэтак далей. Акрамя таго, на кожным этапе росту расліны патрабуюць адпаведнага мікраклімату. Карпатлівая работа і па апыленні. Хоць тамат — самаапыляючаяся культура, эфектыўны рэзультат дае апыленне чмялямі, мінімальная прыбаўка ўра-джаю — 20-25% (калі-небудзь можа дасягнуць і 40%). Для апылення мы выкарыстоў-ваем чмялёў беларускай селекцыі.\nГэта на першы погляд здаецца, што лёгка ў сучаснай энергазберагаючай цяпліцы, з закрытым абароненым грунтам стварыць ідэальныя ўмовы для вырошчвання тамату, які на працягу некалькіх месяцаў дае высокі і якасны ўраджай. На самой справе, за кожнай памідоркай, што красуецца на нашым абедзенным стале, стаіць шматдзённая, карпатлівая праца агароднінаводаў, якія ведаюць, колькі сіл і намаганняў трэба, каб са звычайнага насення вырасціць магутную плоданосную расліну даўжынёй у 12 метраў.\n← Дифференцированная оплата электроэнергии и газоснабжения\nСпартакиада среди работников АПК Могилевщины →\nЧто изменилось в Беларуси с 1 февраля 2018 года\n01.02.2018 Газета Кiравец Комментариев нет\nКіраўчане — у ліку пераможцаў абласнога спартыўнага фестывалю сем’яў\n25.05.2018 25.05.2018 Газета Кiравец Комментариев нет\nВ рамках Фэста экскурсоводов с 21 по 22 апреля будут проведены бесплатные экскурсии во всех регионах Беларуси\n11.04.2018 11.04.2018 Газета Кiравец Комментариев нет


Туніс: прыбыццё турыстаў павялічылася на 18 працэнтаў, прыбытак ад турызму дасягнуў 300 мільёнаў долараў\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Абнаўленне прызначэння падарожжа » Туніс: прыбыццё турыстаў павялічылася на 18 працэнтаў, прыбытак ад турызму дасягнуў 300 мільёнаў долараў\nАпошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • індустрыя гасціннасці • навіны • турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Навіны турыстычнага провада • Апошнія навіны Туніса\nМожа 11, 2019\nЗа першыя чатыры месяцы гэтага года Туніс зафіксаваў рост прыбыцця турыстаў на 18 адсоткаў у параўнанні з аналагічным перыядам мінулага года. Па дадзеных Міністэрства турызму і рамёстваў, са студзеня колькасць замежных турыстаў склала больш за два мільёны, а прыбытак дасягнуў каля 330 мільёнаў долараў ЗША.\nМіністэрства турызму і рамёстваў імкнецца прыцягнуць у гэтым сезоне дзевяць мільёнаў турыстаў. Аналітыкі адзначаюць, што паказчыкі прагрэсу, якія рэгіструюцца кожны месяц, складаюць ад 25 да 30 адсоткаў на ўсіх рынках, асабліва на расійскім і кітайскім.\nШто датычыцца паломніцтва ў Эль-Грыбу ў Джэрбе, улады падкрэслілі, што вядзецца ўся падрыхтоўка да мерапрыемства, якое адбудзецца 22-23 мая.\nГенеральны сакратар Сусветнай турысцкай арганізацыі ЮНВТО выказаў поўную падтрымку ўладам Туніса ў дасягненні мэты павелічэння колькасці турыстаў у 2019 годзе.\nНа рынках Магрыба, якія складаюць 44 працэнты прыбыцця турыстаў, назіраецца рост тэмпаў. За першы квартал 2019 года Туніс прыняў каля 496,000 473,000 алжырскіх турыстаў і XNUMX XNUMX лівійцаў.\nШмат якія краіны знялі абмежаванні на паездкі з Туніса і яго рэгіёнаў. Апошняй стала Іспанія, на гэтым тыдні, і Японія ў сакавіку 2019 г. Улады гэтых краін забаранілі паездкі ў Туніс пасля хвалі тэрактаў на Нацыянальны музей Бардо і пляжны курорт у горадзе Сус.\nАфрыканскі турыстычны кабанd чыноўнікі павіншавалі Туніс з станоўчым прыкладам устойлівасці ў турызме.


Аўстрыя і Нямеччына адкрылі межы для бежанцаў - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАўстрыя і Нямеччына, узгадніўшы свае дзеянні, адкрылі 5 верасня межы для бежанцаў, пераважна з Сірыі.\nПаводле звестак аўстрыйскіх уладаў, у краіну прыбылі больш за 6 тысяч мігрантаў. У Зальцбургу – апошнім пункце перад мяжой з Нямеччынай – працаўнікі гуманітарных арганізацый і валанцёры перадалі ўцекачам цёплую вопратку і абутак, паведамляе «Радыё Свабода».\nСпецыяльныя цягнікі даставілі ў Баварыю да сямі тысяч мігрантаў. Паліцыянты Мюнхена распавялі, што арабскія перакладчыкі дапамагаюць бежанцам прайсці рэгістрацыю ў спецыяльных крызісных цэнтрах.\nМігранты адзначаюць, што ў Венгрыі яны сутыкнуліся з зусім іншым стаўленнем – там у месцах навалы бежанцаў панаваў хаос, адбываліся беспарадкі і сутыкненні. Толькі ў ноч на суботу венгерскія ўлады выдзелілі больш за сто аўтобусаў, якія давезлі мігрантаў да аўстрыйскай мяжы. Раней усе цягнікі заходняга напрамку ў Венгрыі былі скасаваныя.\nУ суботу ж у Будапешт прыбылі новыя групы бежанцаў з Балкан, куды яны едуць з Турцыі і Грэцыі, дабіраюцца да іх узбярэжжа праз мора ў імкненні выратавацца ад вайсковых дзеянняў у краінах Блізкага Усходу і Паўночнай Афрыкі.\nТАСС: Пакутуючыя ад сэлфі-залежнасці могуць звярнуцца да псіхолагаў\nУ Менску развіталіся з Уладзімірам Кішкурнам\nУ Львове прайшоў марш украінскіх і беларускіх заўзятараў\nНа Падляшшы прайшлі міжнародныя спаборніцтвы касцоў


Думкі аднаго палітыка\nІшчо рана. Не, можэ, ужэ пара? Не, ішчо можна сяво-таво сабраць. Алкаголь людзі купляют, налогі ішчо нічэво так здают. На міліцыю многа ўходзіт, канешна, но без этава жэ нільзя.\nПадсіжывают, канешна. Фашыневіч этат адназначна, да і астальныя, но гдзе я вазьму другіх такіх без совесьці, штоб савсем? Панятна, што яво расіяне купілі, ну дык і я ж там кармлюся, как я яму буду запрэшчаць?\nШто-та мне з Дубаеў даўно не званілі. Нармальна хоць там усё? Можа, ужэ хто сьпёр? Не дай бог. Зачэм я туда стока многа палажыў? Нада была лучшэ ў Кітай. Но там такія людзі... Ну нет даверыя. Толька паложыш – тут жэ цібе новый закон прыдумают, па катораму атабраць. Уважаю, канешна, сам так дзелаю, но не па-дружэскі эта.\nВсё-такі дасталі міня эці памочнікі. Вкрадчыва так, но каждый чэму-та хочэт научыць. Савет даць. Міня ташніт ат іх саветав і учэній – ну как будта я глупее, чэм ані, можна падумаць. Еслі б я был самый тупой, я бы ні стал цем, кем я есьць. Я всігда палагаўся на свой ум, толька свой, і главнае в этам – чотка знаць, кагда крычаць, а кагда цэлаваць. Еслі б ані этаму научылісь у меня, далеко бы пайшлі. А так – толька па заграніцам разбягаюцца са сваімі мазгамі, такіе вумные.\nДа, нада мне ішчо пабыць. Дзенех на міліцыю есьць – трошку са школы заберу, еслі што. Там нада вабшчэ адзін прэдмет аставіць – спецпадгатоўка. Ну проста штоб людзей учылі ползаць там, капаць, хадзіць у працівагазе. Такое, для экстрэмальнава. А астальное самі научацца. А не хацят – ну і чорт с німі, меньшэ меня будут учыць. Как гаварыў класік: “Штобы быць парадачным чалавекам, нада баяцца, очэнь баяцца”. Вот эта мудрый был чэлавек, большэ нічэво і не нада.


Валянціна Марцінчык – стараста вёскі з 15-гадовым “стажам” — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nВалянціна Марцінчык – стараста вёскі з 15-гадовым “стажам”\n01.03.2022 01.03.2022 administrator544\nГута – маляўнічая вёска на ўскрайку Дзятлаўскага раёна, і ўжо паўтара дзесяцігоддзя яе старастай з’яўляецца паважаная сярод землякоў жанчына – Валянціна Марцінчык.\nМенавіта да яе ў рамках праекта “Глыбінкай жыве Беларусь” накіраваліся работнікі сектара пазастацыянарнага абслугоўвання насельніцтва Дзятлаўскага раённага цэнтра культуры і народнай творчасці.\nНарадзілася Валянціна Вікенцьеўна 8 кастрычніка 1960 года ў вялікай і шматнаселенай па тым часе вёсцы Лозкі. Яе бацькі – Віктар Мікалаевіч і Наталля Ігнацьеўна – жылі на бліжнім хутары, гадавалі пяцёра дзяцей. Як узгадвае наша зямлячка, сям’я мела дастатак, бо трымалі кароваў, каня, свіней, курэй, абраблялі значны надзел зямлі. Вядома ж, вялікая гаспадарка патрабавала руплівых рук. Бацькам даводзілася шмат працаваць, асабліва складана стала ў пасляваенны час, бо бацька вярнуўся з Вялікай Айчыннай вайны цяжка параненым у нагу, яго здароўе пахіснулася. Была ў яго і баявая ўзнагарода – медаль “За адвагу”.\nРазам з тым, жыццё прадаўжалася, падрасталі чатыры дачкі і сын, усе былі ахвочымі да працы, адгукваліся на просьбы бацькоў аб дапамозе. З матуляй ірвалі лён, стараліся хутчэй скончыць гэту справу на сваім надзеле, каб дапамагчы аднавяскоўцам, а тыя “дзякавалі” шматдзетнай сям’і яблыкамі з уласных садоў, шылі абноўкі, выконвалі іншыя просьбы. Дзеці працавалі шмат, бо патрэбны былі грошы на падручнікі і школьную форму. Аднак і цікавых забаваў у тагачаснай дзятвы было багата: гулялі ў гульні, разам хадзілі па грыбы і ягады.\nВалянціна расла паслухмянай дзяўчынкай, старанна вучылася, бо адчувала адказнасць за сябе і за гонар школы, нездарма яе выбіралі школьным камсоргам, а за поспехі ў спорце – фізоргам.\nПасля заканчэння вучобы выпускніца паступіла на гандлёвыя курсы, якія былі арганізаваны ў Дзятлаве, скончыла іх і паехала працаваць прадаўцом у вёску Гута. Прызнаецца, што спачатку было цяжкавата, але старанна набіралася вопыту, з цягам часу зразумела, што прафесію атрымала цікавую, пазнаёмілася з мясцовымі жыхарамі, асвоілася. Людзі цягнуліся да маладой прадаўшчыцы, а яна была ветлівай, умела кожнага выслухаць, старалася задаволіць просьбы, заказаць патрэбны тавар. Прыгажосць прыезджай дзяўчыны заўважалі хлопцы, паміж імі нават здараліся спрэчкі, каму клікаць яе на спатканне. Тым не менш, у 1979 годзе Валянціна Вікенцьеўна зрабіла свой жыццёвы выбар і выйшла замуж.\nУ маладой пары нарадзіліся тры дачкі – Людміла, Вольга, Ірына. Цяпер дзеці ўжо маюць уласныя сем’і, а Валянціна Марцінчык – шчаслівая бабуля шасцярых унукаў, якімі вельмі ганарыцца.\nУ вёсцы Гута Валянціну Вікенцьеўну ведаюць усе, землякі цэняць яе за сумленны характар і шчырыя адносіны да людзей, таму і выбралі старастай. Сама жанчына імкнецца апраўдаць давер людзей, стараецца своечасова вырашаць іх жыццёвыя пытанні, выконваць просьбы.\nСтараста вёскі Гута ўпэўнена, што галоўны сакрэт і найвялікшы скарб беларускай глыбінкі – гэта добрасуседства, спагада, узаемадапамога, а прыгожыя краявіды і чыстае паветра – тыя выгоды, якімі прырода імкнецца аддзячыць добрых людзей.\nАднавяскоўцы таксама ўдзячны Валянціне Вікенцьеўне за грамадскія клопаты, карысныя парады, цёплыя словы спагады ў цяжкія хвіліны. Яны жадаюць сваёй старасце здароўя, даўгалецця і дабрабыту.


Відэафакт: беларусы змадэлявалі ДТЗ з танкам ў Мінску\n01:53 18 жніўня 2018\n12:59 26.06.2017 (абноўлена 14:21 26.06.2017) Атрымаць кароткую спасылку\nСутыкненне танка і асвятляльнага слупа ў Мінску змадэлявала адна з беларускіх прыватных кампаній пры дапамозе настольнай лямпы і фанернай мадэлі баявой машыны.\nРэзанансная аварыя з танкам адбылася ў Мінску ў суботу перад рэпетыцыяй ваеннага парада да Дня Незалежнасці. На мокрым асфальце танк Т-72 вылецеў з праспекта Незалежнасці каля "Беларусьфільма" і літаральна знёс дрэва і асвятляльны слуп.\nГэта падзея стала адной з самых абмяркоўвальных у сацыяльных сетках, а некаторыя беларускія прадпрымальнікі вырашылі выкарыстаць такую інфармацыйную нагоду для свайго прасоўвання. Так, пінская фірма па зборы драўляных 3D-паззлаў выпусціла відэа з "адноўленай аварыяй" — з фанерным танкам і настольнай лямпай.\n"На фоне таго, што адбылося, вырашылі выкарыстаць момант і "прапіярыць вірусным ролікам" нашу прадукцыю, без мэты закрануць чые-небудзь інтарэсы і годнасць", — распавялі Sputnik у кампаніі.\nКамерцыйныя арганізацыі часта выкарыстоўваюць гучныя інфармацыйныя падставы для свайго прасоўвання. Напрыклад, пасля неспадзяванкі на адкрыцці Алімпіяды-2014 у Сочы, калі не адкрылася адно з алімпійскіх кольцаў, гэта выкарыстоўвалі ў сваёй рэкламе многія міжнародныя кампаніі — у тым ліку Audi.\nУ Беларусі падобныя кейсы таксама ёсць. Пасля скандалу з забаронай прыносіць самакат у буйны гіпермаркет іншыя крамы будавалі рэкламу на тым, што ў іх дазволена праходзіць з самакатам. Для рэкламы далучаліся шматлікія кампаніі і да флэш-мобу "распранацца і працаваць", запушчанаму ў 2016-м пасля выказванняў прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі.\nтанк, ДТЗ, Пінск, Мінск, Беларусь\nПоследнее обновление: 15:57 16.08.2018\nМаленькая, але вельмі драпежная: птушачка распатрашыць змяю (відэа)\nПоследнее обновление: 13:59 16.08.2018\nУ апошні шлях акцёра праводзілі са сцэны тэатра, якому ён прысвяціў большую частку свайго жыцця.\nПоследнее обновление: 08:58 16.08.2018


08 красавік 2015, 16:53\nСяржук Вітушка выступае на мітынгу ў Менску. Талакоўскія часы\nУ верасьні 1985 году на гістфаку БДУ я пачуў ад бялявага хлопца беларускую мову і адразу пайшоў да яго знаёміцца. Тым хлопцам быў Сяржук Вітушка. Ад яго я даведаўся пра новаствораны клюб Талака, куды спачатку стаў хадзіць мой малодшы брат Андрусь, а пасьля і я.\nЗ самага пачатку знаёмства ў нас зь Сержуком узьнікла ўзаемная сымпатыя і прыцягненьне, што і абумовіла нашае далейшае сяброўства, якое расьцягнулася на гады. Мне ўжо даводзілася пісаць пра Сержука Вітушку, таму тут паўтарацца ня буду. Сярод галоўных яго якасьцяў у тым тэксьце я назваў працавітасьць, сумленнасьць, адданасьць Беларусі, неверагодную дабрыню і неверагодную мужнасьць. Я лічу яго выбітнай постацьцю апошняга Адраджэньня і спадзяюся, што некалі ў Менску зьявяцца і вуліца ягонага імя, і шыльда, і помнік.\nКім былі талакоўцы і якую ролю адыграла Талака ў найноўшай гісторыі Беларусі? Мне давялося некалькі разоў у сваім жыцьці чуць і бачыць спрэчку пра гэта. Вось мой кароткі адказ.\nКлюб Талака стварылі два работнікі менскага заводу «Інтэграл» Сяржук Вітушка і Ўладзімер Бараніч ў 1985 годзе. Уладзімер Бараніч, ня згодны зь некаторымі арганізацыйнымі падыходамі новых членаў, вельмі хутка ад клюбу адышоў, а Сяржук Вітушка застаўся. Кіраўніцтва ў клюбе было калегіяльнае, рашэньні прымаліся большасьцю галасоў, а Сяржук быў нязьменным адміністратарам-арганізатарам, які ўсе гады цягнуў на сабе цяжкі воз арганізацыйнай працы і адказнасьці. Членства ў Талацэ было фіксаванае і падзялялася на два тыпы. Былі правадзейныя сябры — гэта значыць тыя, хто адпрацаваў патрэбную колькасьць талокаў і меў права голасу, і былі кандыдаты ў члены, якія рэгулярна бралі ўдзел у пасяджэньнях клюбу, але патрэбнай колькасьці талокаў не адпрацавалі, і мелі права толькі дарадчага голасу. За час існаваньня Талакі ў яе пасяджэньнях і мерапрыемствах бралі ўдзел сотні маладых людзей, але правадзейнымі сябрамі засталіся, калі не памыляюся, толькі 42 чалавекі.\nПрактычна ўсе талакоўцы былі да прыходу ў клюб расейскамоўнымі гарадзкімі маладзёнамі. Выключэньне складалі некалькі былых майстроўцаў, і пара-тройка студэнтаў менскіх ВНУ, народжаных у вёсцы. Некаторыя, у тым ліку і я, да прыходу ў клюб ужо былі беларускамоўнымі. Але, па вялікім рахунку, талакоўцаў я б назваў савецкімі расейскамоўнымі маладымі беларусамі, якія раптам адкрылі для сябе кантынэнт сапраўднай беларускай Беларусі, яе гісторыі і культуры. Гэта быў рэальна шок для тагачаснага гарадзкога маладзёна, які ператварыўся ў «сапраўднае каханьне» на ўсё жыцьцё. І сёньня, сустракаючыся з былымі талакоўцамі, я адчуваю агульнасьць нашых падыходаў да ўсіх складных грамадзкіх і нацыянальных пытаньняў цяперашняга часу, у тым ліку і да інтэрнэт-дыскусіяў і таго, што называецца бульба-срачамі. У пэўнай ступені, талакоўцы застаюцца ордэнам беларушчыны, кожны на сваім месцы робячы беларускую справу і ня здраджваючы ёй. І гэта, дарэчы, асабліва важна цяпер, калі ўнутры беларушчыны і беларускамоўнай супольнасьці зьявіліся тыя, хто прапануе скарэктаваць і перагледзець беларускую ідэю. Ніхто з былых талакоўцаў ня выказаўся ў падтрымку такога «рэвізіянізму».\nУ Празе на рэчцы Вэлтава ёсьць так званы Славянскі востраў, а на ім стаіць стары палац. У гэтым палацы ў сярэдзіне ХІХ стагодзьдзя зьбіраліся людзі, якіх цяпер чэхі называюць buditelé národa — будзіцелі народу. Сёньня пра гэта нагадваюць імянныя шыльды на сьценах палацу. Тыя чэскія дзеячы займаліся тым жа, чым займалася і Талака. Таму я думаю, што гэта вельмі дакладнае азначэньне і для талакоўцаў, якія самі прабудзіліся ад нацыянальнай летаргіі і пачалі актыўна працаваць для абуджэньня ўсяго народу.\nУ спрэчках пра ролю «Талакі» ў гісторыі цяпер таксама можна пачуць розныя вэрсіі і розныя падыходы. Я думаю, што Талака, ні многа ні мала, спрычынілася да нараджэньня новай хвалі нацыянальнага адраджэньня 80-90-х гадоў ХХ стагодзьдзя. Майстроўня займалася выключна пытаньнямі культуры. У параўнаньні зь ёй Талака стала вялікім крокам наперад, бо на сваіх пасяджэньнях і ў сваёй дзейнасьці закранала ня толькі пытаньні культуры і мовы, але і палітыкі: мы абмяркоўвалі нацыянальную палітыку ў СССР, вяртаньне гістарычнай праўды пра часы БНР і Другой сусьветнай вайны, пытаньні дэмакратыі і правоў чалавека. Менавіта на пасяджэньнях Талакі, прысьвечаных нацыянальна-дзяржаўнай сымболіцы, упершыню ў Менску і Беларусі зьявіліся і былі прадэманстраваныя ня толькі талакоўцам, але і прыгнаным туды партыйным прапагандыстам бел-чырвона-белы сьцяг і герб «Пагоня». Нават сам выбар аб’ектаў для талокаў — рэстаўраванае тады Траецкае прадмесьце і будучы музэй Ваньковіча ў Менску, мясьціны, зьвязаныя з памяцьцю паўстанцаў 1863 году — былі ня толькі культурным, але і палітычным выбарам. Нават арганізацыя масавых Купальляў у Вязынцы — мела таксама ня толькі культурніцкае, але і палітычнае значэньне, пра што сьведчыць і вялікая колькасьць міліцыі і шпегаў на гэтых сьвятах.\nУ другой палове 1980-х гадоў у Менску з гастролямі знаходзілася трупа украінскага тэатру імя Зенькавецкай са Львова, многія маладыя акторы якой былі ўдзельнікамі львоўскага аналягу Талакі — клюбу «Лэва». Яны адразу навязалі з намі сувязь і былі ўражаныя размахам дзейнасьці нацыянальнага моладзевага руху на чале з Талакой, казалі, што зайздросьцяць нам. А гэта ж былі заходнія ўкраінцы з украінамоўнага гораду!\nЯкія эпізоды ў дзейнасьці Талакі я лічу самымі яскравымі? Па вялікім рахунку ўся дзейнасьць клюбу была яскравай падзеяй у гісторыі Беларусі. Але ўсё ж сапраўды былі ня толькі шараговыя паседжаньні і рутынная праца на раскопках ці рэстаўрацыі помнікаў культуры, але больш важныя падзеі, якія ў значнай ступені прадвызначылі далейшае разьвіцьцё беларускага грамадзтва.\nПершай яскравай падзеяй, да арганізацыі якой разам з Таварыствам маладых літаратараў «Тутэйшыя» спрычынілася Талака, сталі Дзяды 1987 году ў парку Янкі Купалы ў Менску. З прамовай на тым, фактычна, першым антысавецкім мітынгу ў гісторыі БССР, калі ўпершыню публічна былі названыя імёны Ластоўскага, Лёсіка, Некрашэвіча, Цьвікевіча і іншых рэпрэсаваных дзеячоў, выступіў Анатоль Сыс, а напісалі яе на папярэднім паседжаньні Талакі Алесь Бяляцкі, Сьвятлана Лобач (Жынкіна) і я. Сотня ўдзельнікаў мітынгу стаяла з кветкамі каля помніка Янку Купалу ў атачэньні таксама сотні партыйных чыноўнікаў і агентаў КДБ, а сам парк уздоўж праспэкту Леніна і вуліцы Купалы быў аточаны чорнымі «Волгамі» і міліцэйскімі «казламі».\nДругая падзея — Вальны Сойм беларускіх суполак, праведзены Талакой пры супрацы з ЦК ЛКСМБ ў адным зь піянэрскіх лягераў каля Ракава пад Менскам ў сьнежні 1987 году. У аргкамітэт Сойму ўваходзілі Сяржук Вітушка, Вінцук Вячорка, Віктар Івашкевіч, Алеся Сёмуха, Алесь Суша і я. Два месяцы мы як на працу хадзілі на перамовы зь Бюро ЦК ЛКСМБ у будынак ЦК на вуліцы Карла Маркса ў Менску. Камсамольцы патрабавалі, каб мы выкрасьлілі з праектуаў пастановаў сэкцыяў Сойму тыя або іншыя пункты ў абмен на арганізацыйную і матэрыяльную дапамогу ў правядзеньні зьезду. Урэшце ім удалося выкрасьліць амаль усё для нас важнае. Тады мы вырашылі пайсьці на хітрасьць. Дапамогу ад камсамолу прыняць, але падчас працы Сойму прапанаваць яго дэлегатам самім вырашыць, за якія дакумэнты галасаваць — узгодненыя з камсамолам або нашы, талакоўскія. Я кіраваў працай гістарычнай сэкцыі і дагэтуль памятаю паніку двух сустаршыняў сэкцыі — Міхаіла Падгайнага ад ЦК ЛКСМБ і Аляксея Караля ад ЦК КПБ — калі я дастаў стары праект пастановы сэкцыі, за які дэлегаты і прагаласавалі. Тады ўпершыню публічна быў агучаны лёзунг маладых гісторыкаў «Беларусы павінны глядзець на гісторыю сваімі ўласнымі вачыма».\nНа другі дзень Сойму на агульным паседжаньні перад сотнямі ўдзельнікаў выступіў запрошаны намі Зянон Пазьняк. Думаю, што тады ён упершыню ўбачыў патэнцыйную магчымасьць для стварэньня народнага руху, бо ў залі сядзелі сотні беларускамоўных дэлегатаў з усіх абласьцей рэспублікі. І не памыліўся, бо менавіта ўдзельнікі моладзевых клюбаў па ўсёй Беларусі, так званыя «нефармалы», аб’яднаныя на Сойме ў правобраз БНФ — Канфэдэрацыю беларускіх суполак, і сталі касьцяком груп падтрымкі аргкамітэту Фронту, створанага ўвосень 1988 году.\nТаксама важнымі падзеямі ў жыцьці ўсёй Беларусі сталі два водныя ральлі, праведзеныя талакоўцамі. Першае супраць пабудовы Даўгаўпілскай ГЭС у 1987 годзе па Заходняй Дзьвіне, другое ў 1988 годзе па Прыпяці супраць абвалаваньня гэтай рэчкі, якое пагражала экалягічнай катастрофай. Быў таксама мітынг у абарону Верхняга гораду ў Менску ад будаўнікоў мэтро вясной 1988 году і некалькі агульнагарадзкіх круглых сталоў пра патрэбу рэстаўрацыі і рэгенэрацыі гістарычнай часткі Менску, другі Вальны Сойм Канфэдэрацыі беларускіх суполак у Вільні і яшчэ процьма розных культурніцкіх і палітычных акцыяў, падарожжаў і сустрэчаў.\nІ ва ўсім гэтым самы непасрэдны кіраўнічы і арганізацыйны ўдзел браў Сяржук. Пякуча шкада, што лёс адпусьціў яму так мала здароўя і часу.\nІ як добра, што Сяржук наогул быў і жыў. Я ня бачу іншай кандыдатуры на тую ролю, на якую гісторыя абрала яго.


Рублеўская Людміла. Сутарэнні Ромула: KNIHI.BY. Беларускія кнігі\nProseКнігазбор (выдавецтва)++ ПісьменнікіСэрыя "Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменніка”Рублеўская Людміла\nРаманы. — Мінск: Кнігазбор, 2012. — 520 с. — (Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменніка”; Выпуск 26)\nДва раманы Людмілы Рублеўскай: “Забіць нягодніка, альбо Гульня ў Альбарутэнію” і “Сутарэнні Ромула” атрымалі шырокі розгалас у грамадстве. Іх звязвае тэма сталінскіх рэпрэсій супраць беларускай творчай інтэлігенцыі, а таксама тое, што дзеянне адбываецца і ў сучаснасці, і ў мінулым, раскрываючы тэму гістарычнай памяці. Прозе Л. Рублеўскай уласцівы псіхалагічная глыбіня, эпічнасць, філасофскі роздум і напружаны сюжэт, а таксама спроба сфармуляваць беларускую нацыянальную ідэю.\nЗа раман “Сутарэнні Ромула” ў 2011 годзе пісьменніца стала лаўрэаткаю прэміі імя Францішка Багушэвіча.\nЗабіць нягодніка, альбо Гульня ў Альбарутэнію. Раман-інструкцыя\nУдзельнік першы. Даліла\nУдзельнік другі. Генусь\nУдзельнік трэці. Макс\nУдзельнік чацвёрты. Едрусь\nУдзельнік пяты. Я\nАбсталяванне для гульні\nГульня № 1\nГульня № 2\nГульня № 3\nГульня № 4\nГульня № 5\nГульня № 6\nСутарэнні Ромула. Раман\nРаздзел 6. Падземная царква і “амерыканка”\nЛюдміла Рублеўская нарадзілася ў Мінску ў 1965 годзе. Працавала ў газеце “Наша слова”, часопісе “Першацвет”, тыднёвіку “Літаратура і мастацтва”. Цяпер працуе літаратурным аглядальнікам газеты “СБ. Беларусь сегодня”. Кіруе суполкай маладых творцаў “Літаратурнае прадмесце”. Аўтарка шматлікіх кніг прозы і паэзіі, сярод якіх “Старасвецкія міфы горада Б” (2002), “Сэрца мармуровага анёла” (2003), “Пярсцёнак апошняга імператара” (2006), “Карона на дне віра” (2008), “Шыпшына для пані” (2008) і інш. Творы перакладаліся на дзесяткі моў свету. Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў. Лаўрэатка прэміі “Залаты апостраф” за раман “Золата забытых магіл” (2006), лаўрэатка прэміі Францішка Багушэвіча за раман “Сутарэнні Ромула” (2011).