Людзі вёскі: аператар Наталля Ткачова — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\nЛюдзі вёскі: аператар Наталля Ткачова\n16.10.2015 postawy186Комментариев нет\nПагутарыць з аператарам машыннага даення ААТ “Навасёлкі-Лучай” Наталляй Ткачовай збіраўся даўно. Добрай нагодай для гэтага было свята працы, якое сёлета ў ліпені ладзілася ў аграгарадку Навасёлкі. Наталля была ў ліку тых жывёлаводаў, каго адзначылі граматай і грашовай прэміяй. Аднак адразу пасля цырымоніі ўзнагароджвання пачаўся канцэрт папулярнага польскага ансамбля “Прымакі”. А потым, спаслаўшыся на тое, што спазняецца, Наталля разам з сяброўкамі заспяшалася на вячэрнюю дойку кароў. Сустрэліся пазней.\n— Я закончыла Пастаўскі прафтэхкаледж, атрымала спецыяльнасці повара, прадаўца, агародніка і аператара машыннага даення, — расказвала Наталля Ткачова. — Яшчэ падчас праходжання практыкі, а потым і працы ў мулярскім сельгасаддзяленні ААТ “Камайскі-агра” цвёрда вырашыла, што буду працаваць толькі даяркай. У сваім выбары не расчаравалася.\nПяць гадоў таму па сямейных абставінах яна пераехала жыць і працаваць у ААТ “Навасёлкі-Лучай”. Ніколькі не шкадуе пра гэта, бо трапіла ў калектыў лепшай у раёне малочнатаварнай фермы.\nСёлета за дзевяць месяцаў надаіла ад кожнай каровы ў сярэднім па 3057 кілаграмаў малака, а валавы надой — самы высокі на ферме —122,5 тоны. У Наталлі добрая група кароў, жывёла пастаянна абнаўляецца. Збалансаваны рацыён кармлення.\n— Памятаю, як Ткачова прыйшла працаваць у наш калектыў, — гаварыла загадчыца фермы Яўгенія Гродзь. — У адрозненне ад іншых маладых сур’ёзна ўзялася за работу, не саромелася вучыцца ў старэйшых жывёлаводаў. А сёння яна ўжо сама служыць прыкладам для іншых. Заўсёды цікавіцца вынікамі сваёй працы, адказная і дысцыплінаваная.\nСтымулюе жыццё і працу на вёсцы тое, што ў ААТ “Навасёлкі-Лучай” работнікі ферм пастаянна маюць выхадныя, водпускі, рэгулярна атрымліваюць заработную плату.\n— У нашым аграгарадку ёсць усё, што трэба для жыцця чалавека, — сказала Наталля Ткачова. — Таму не разумею тых, хто імкнецца ў горад, здымае за вялікія грошы кватэру. І там, і тут — усюды трэба працаваць.\nСумесны вышук – эфектыўны


Літва зоймецца «плюшавым дэсантам»\n21 жнівень 2012, 11:14\nПлюшавы пікет перад беларускай амбасадай у Празе, 4.08.2012\nКамітэт Сойму Літвы па нацыянальнай бясьпецы і абароне жніўня 21 разгледзіць гісторыю з «плюшавым дэсантам», калі над тэрыторыяй Беларусі былі скінутыя з самалёта тысячы цацачных мядзьведзікаў з надпісамі праваабарончага характару. Нядаўна літоўская Генэральная пракуратура і Служба аховы дзяржаўнай мяжы пачала расьсьледаваньне ў сувязі з гэтым інцыдэнтам.\n4 ліпеня пілятаваны швэдзкімі лётчыкамі самалёт зь Літвы заляцеў на тэрыторыю Беларусі. Падчас гэтага палёту над ёй было выкінута каля тысячы плюшавых мядзьведзікаў з заклікамі праваабарончага характару. Спачатку адказныя асобы ў Літве толькі заяўлялі, што парушэньне мяжы не зафіксавана (тэхнічна так яно і было), цяпер гэты факт прызнаюць. Генэральная пракуратура пачала дасудовае расьсьледаваньне.\nКіраўнік парлямэнцкага камітэту па нацыянальнай бясьпецы і абароне Арвідас Анушаўскас растлумачыў: у выпадку падазрэньняў у парушэньні паветранай мяжы літоўскія ведамствы павінны несьці адказнасьць, але законам пакуль такія працэдуры не прадугледжаны:\n— Тэхнічныя сродкі не зафіксавалі самалёт, які даволі нізка ляцеў. А паводле нашых законаў, толькі пасьля таго, як парушэньне мяжы было зафіксавана, пачынаецца расьсьледаваньне і падключаюцца дзяржслужбы. У гэтым пытаньні нам трэба будзе разабрацца: высьветліць, якіх прававых дакумэнтаў не хапае, каб запрацаваў мэханізм і ў гэтым у выпадку — калі дзяржграніца парушаная, але тэхнічныя сродкі гэта не пацьвердзілі.\n— Як вы ацэньваеце інцыдэнт у цэлым? Як вам здаецца, як ён будзе разьвівацца далей?\n— Зь літоўскага боку ніякай эскаляцыі няма: такія інцыдэнты, у якіх удзельнічаюць грамадзяне трэціх краін, могуць здарацца. Дзіўна, што празь месяц прэзыдэнт Лукашэнка загаварыў такім пагрозьлівым тонам. Літва ўсё ж у гэтым інцыдэнце не актыўны бок. І на нашу думку, такія інцыдэнты не павінны закранаць эканамічных і іншых адносін, якія для нашых краін важныя.\nАрвідас Анушаўскас меў на ўвазе меркаваньне прэзыдэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі, якое ён выказаў у інтэрвію агенцтву БЕЛТА: «Праблема патрабуе адказу ад Швэцыі і Літвы па міжнародных стандартах. Калі гэтых адказаў ня будзе, мы праявім адэкватную рэакцыю на плюшавыя справы. І хай моляць Бога, — сказаў Лукашэнка, — што беларусы пашкадавалі гэтых летуноў. Але гэта было парушэньнем усіх дамоўленасьцяў. А Літва хай не сядзіць як мыш пад венікам! Яны нам павінны адказаць, чаму далі сваю тэрыторыю для парушэньня дзяржаўнай мяжы. Каму-каму, а Літве ў гэтым пляне мала не падасца».\nВось меркаваньне дырэктара літоўскага Інстытуту па правах чалавека Генрыкаса Міцкявічуса:\n— У дэмакратычнай прававой дзяржаве праваабарончая дзейнасьць безумоўна павінна быць у рамках закона. Магчымыя, вядома, сытуацыі, калі дэмакратычныя працэдуры, мэханізмы відавочна парушаюцца, і тады праваабаронцы могуць сабе дазволіць працаваць па-за правам або паводле права. Але зусім іншая сытуацыя, калі мы гаворым аб недэмакратычнай, неправавой дзяржаве: падпарадкаваньне закону ў такой дзяржаве ня мае ніякага сэнсу, калі гаворка ідзе пра спробы кагосьці крытыкаваць. Сама сутнасьць рэжыму, які парушае правы чалавека, складаецца ў тым, каб не дапусьціць крытыкі, іншага меркаваньня.\nСваё меркаваньне выказвае прадстаўнік апазыцыі ў Сойме Літвы Валянцінас Мазуроніс, які зьяўляецца ініцыятарам скліканьня па гэтым пытаньні парлямэнцкага камітэту па нацыянальнай бясьпецы і абароне:\n— Была парушаная мяжа ня толькі Літвы, але і Эўразьвязу. Сам факт таго, што магчыма такое перасячэньне мяжы — мы ня ведалі, хто і што вёз, што магло б здарыцца — вельмі сур’ёзны. Асабліва, калі кіраўнікі дзяржавы прыкідваюцца, што нічога не адбылося. Альбо наша сыстэма абароны мяжы няцьвёрдая, і трэба прымаць захады, альбо кіраўнікі нашай дзяржавы пра гэта ведалі, а гэта значыць, што трэба разьбірацца. Гэтыя правакацыі ці гульні могуць нанесьці Літве вялікую шкоду, бо магчыма, што нейкі тэрарыст прывязе зусім не мядзьведзікаў, а што заўгодна ... Няхай швэдзкія журналісты жартуюць са сваёй краінай, а ня робяць нашу дзяржаву пляцдармам для сваіх забавак. Можна крытыкаваць дзяржаву, кіраўніка, але нельга ўжываць супрацьзаконныя захады, — лічыць Валянцінас Мазуроніс.\nЗінгерыс: у гісторыі са швэдамі нельга паўтарыць памылку зь Бяляцкім\nЛукашэнка: Мы знойдзем адэкватны адказ на плюшавыя справы\nКамітэт па нацбясьпецы Літвы зоймецца «плюшавым дэсантам»\nЛітоўскі камандарм абмеркаваў з Грыбаўскайце плюшавы дэсант


Мецікал — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Валюта Мазамбіка)\nМеціка́л (парт.: meticais) — афіцыйная валюта Мазамбіку, уведзеная ў абарачэнне ў 1976 годзе, для замены партугальскага эскуда. Мецікал дзеліцца на 100 цэнтава. Назва «мецікал» паходзіць ад арабскага слова цяжар. У ХІХ ст. гэтае слова ўжывалася як альтэрнатыўнае імя залатога дынара, што быў плацёжным сродкам на большай частцы Афрыкі.\nУ абарачэнні знаходзяцца манеты вартасцю 1, 5, 10, 20, 50 цэнтава і 1, 2, 5, 10 мецікалаў. Усе манеты выкананы з медзь-нікелевага сплаву ці алюмінія. Малюнак на ўсіх манетах падобны, адлюстроўвае культурныя і гістарычныя месцы і падзеі, на адваротным баку змешчаны дзяржаўны герб.\nБанкноты друкуюцца ў Вялікабрытаніі, маюцца наміналы: 100, 500, 1000, 5000, 10 000 мецікалаў, малюнкі падобныя да малюнкаў на манетах.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Мецікал\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Мецікал&oldid=3333387"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:02, 4 сакавіка 2019.


"Глыбокае: Памяць пра яўрэйскае мястэчка"\nУ 2017 годзе ў маскоўскім выдавецтве была надрукавана кніга "Глыбокае: Памяць пра яўрэйскае мястэчка". Яна аб'яднала ў сабе дадзеныя вуснай гісторыі, фальклору і этнаграфіі, эпіграфікі, архіўныя матэрыялы пра жыццё яўрэяў мястэчка Глыбокае ў Заходняй Беларусі, сабраныя як падчас школы-экспедыцыі Цэнтра "Сэфер" і Цэнтра славяна-юдаікі Інстытута славяназнаўства РАН (22-30 ліпеня 2015 г.), так і ў ходзе архіўных пошукаў. Кніга стала вопытам рэканструкцыі "яўрэйскай гісторыі" былых беларускіх мястэчак. Хочацца верыць, што выданне, прысвечанае яўрэйскаму Глыбокаму, гісторыі міжэтнічных кантактаў, якія захавалі ў народнай памяці і помніках матэрыяльнай культуры, будзе запатрабаванае як спецыялістамі (гісторыкамі, этнографамі, фалькларыстамі), так і шырокім колам чытачоў, неабыякавым да гісторыі яўрэйскага народа і яго культурных традыцый.\nТатары на Глыбоччыне\nБольш за шэсць стагоддзяў на Беларусі жывуць татары. Яны з'явіліся на тэрыторыі ВКЛ яшчэ ў часы князя Вітаўта. Ужо ў XVI стагоддзі татары жылі ў Ашмянскім павеце Віленскага ваяводства, а значыць на тэрыторыі сучаснай Глыбоччыны. Гістарычныя дакументы не падаюць звестак пра пражыванне іх у Глыбокім да 2-й паловы XIX стагоддзя. Верагодна, татарская калонія з'явілася тут толькі пасля 1850-х гадоў.\nЖылі татары ў Глыбокім, у асноўным, на вуліцы, якая пазней атрымала назву Татарскай, а таксама ў навакольных вёсках (Мядзвёдкі, Ракаўцы, Абруб-Беразвецкі). Асноўным заняткам татараў, якія жылі на Беларусі, было агародніцтва, рамізніцтва, дубленне скур (гарбарства), выраб саф’яну, а ў сельскай мясцовасці – земляробства і жывёлагадоўля. Асноўны занятак глыбоцкіх татараў – гарбарства. У Глыбокім яны мелі ўласныя гарбарні або працавалі ў майстэрнях гарбароў-яўрэяў. Размяшчаліся майстэрні на вуліцах Дуброва, Кракаўская і Віленская, дзе майстры-татары апрацоўвалі скуры, з якіх потым шылі зімовае адзенне. Да канца XIX стагоддзя ў Глыбокім было 16 гарбарных майстэрняў.


Як вярнуць пачуцці - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nЯк вярнуць пачуцці\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Як вярнуць пачуцці\nРамантычныя адносіны паміж двума людзьмі развіваюцца па пэўнай схеме. Спачатку ідзе фаза закаханасці, затым наступае пара бурнай страсці, якая змяняецца самым працяглым па часе і глыбокім па напоўненасці пачуццяў перыядам любові. Кожны чалавек у сілу сваіх індывідуальных асаблівасцяў па-рознаму ўспрымае такое зацішша. Хтосьці поўнай мерай атрымлівае асалоду ад стабільнасцю адносін, засцерагаючы сябе і свайго партнёра ад празмерных эмоцый, а камусьці не хапае адрэналіну і гарачага бурленні ў крыві. І зусім дрэнна, калі надыходзіць ўсведамленне, што пачуцці пад пагрозай, толькі з-за таго, што страцілі напал і сваю вастрыню. Людзі, у якіх ёсць агульнае мінулае і жаданне вярнуць сваім адносінам свежасць, заўсёды знойдуць спосабы, як вярнуць пачуцці. Хоць у народзе і існуе меркаванне, што карысна праводзіць адпачынак паасобку, гэта не зусім дакладнае зацвярджэнне. Адпачынак на курорце, турыстычная паездка або проста вылазка з сябрамі на пікнік - гэтыя падзеі скрашены станоўчымі эмоцыямі і перажываннямі. Тыя, хто любіць адзін аднаго людзі павінны перажываць іх разам, папаўняючы агульную скарбонку радасці прыемнымі сумеснымі ўспамінамі.\nКалі людзі не знаходзяць агульных тэм для размовы ці ім не цікава ў грамадстве адзін аднаго, пачынаецца адчужэнне. Для таго каб заставацца блізкімі, трэба размаўляць, жыць інтарэсамі каханага чалавека, падзяляць ці хаця б з разуменнем і павагай ставіцца да яго захапленням. Старайцеся у размове успамінаць асаблівыя ці незвычайныя сітуацыі, якія тычацца толькі вас дваіх. Пажадана прамаўляць услых пра тое, якія моцныя пачуцці (закаханасць, цяга, запал) адчувалі ў такія значныя моманты.\nНе адмаўляйце сабе і любімаму чалавеку ў задавальненні зрабіць лішні раз камплімент ці сказаць пра тое, як вы ганарыцеся ім, шануеце яго і радуецеся, што ён побач з вамі. Дзіўныя сюрпрызы ці падарункі ў гонар святаў і проста так - гэта добры спосаб асвяжыць пачуцці, напоўніць жыццё пазітывам. Нават проста беражлівыя адносіны да знамянальных дат, агульным або тычацца партнёра, спрыяе падтрыманню пачуццяў у тонусе.\nВядома ж, не варта забываць аб флірце. Нягледзячы на тое, што адносіны ўжо працяглы, мужчынскае і жаночае пачатак патрабуюць свайго: жанчына хоча, каб ёю захапляліся, а мужчына народжаны для перамог. Чаму б не ўявіць, што вы незнаёмыя людзі і ідзяце на сваё першае спатканне з чалавекам, якому хочаце спадабацца. Сто жанчын са ста надзене сваё лепшае сукенка (пажадана новае) і сэксуальнае бялізну - гэта правільна. У дадатак было б не лішнім перад спатканнем наведаць цырульню і зрабіць нязвыклую прычоску.\nПапярэдні Тэкст Вяселле на астравах\nНаступная Артыкул Эрагенныя зоны: 5 гарачых кропак цела, пра якія ты не знала!\nАроматэрапія супраць дэпрэсіі\nПарыж ужо не сталіца гастраноміі?\nЗ якім колерам спалучаецца жоўты?


«З’яднае нас дарога» — найлепшы альбом зімы-2019 на TuzinFM (аўдыё). Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nДругі студыйны альбом гурта цягам галасаваньня сабраў 516 галасоў, апярэдзіўшы на 113 галасоў альбом гурта :B:N: «#код жыцьця». Перад гэтым, у восеньскім туры ў відэачарце музыкі таксама сьвяткавалі перамогу з кліпам «Срэбны анёл». Стыў і Ганна Крамэры выказваюць падзяку ўсім, хто падтрымлівае іх творчасьць.\n«Альбом „З’яднае нас дарога“ складаецца з нашых самых любімых і вядомых песен, якія гучаць на радыё і тэлевізіі, перамагаюць у радыёчартах і якія сьпяваюць разам з намі слухачы на канцэртах. Мы іх граем як у родным Менску, так і ў вандроўках за мяжою. Гэты альбом — квінтэсэнцыя нашых самых моцных эмоцыяў за апошнія гады. Таму гэтая перамога не падаецца нам выпадковай. Але яна не атрымалася б бяз нашых слухачоў», — зазначае вакалістка каманды Ганна Крамэр і выказвае падзяку ўсім музыкам, якія ўзялі ўдзел у запісе гэтага дыску і асобна — студыі гуказапісу «Everest Media» і асабіста Паўлу Сінілу.\nСярод іншых удзельнікаў чарту пераможцы вылучылі для сябе новы альбом «Песьняроў» і клясыку, якую зайграла на цымбалах Юлія Глебава.\nСёлета Ганна і Стыў вырашылі ўзяць удзел у адборы на «Эўравізію», але… у складзе іншага, новага гурта. Назвалі каманду «Код каханьня», утвораная яна пры ўдзеле музыкаў з гурта Love Signs. «Гэта наш сьвежы і нечаканы для многіх экспэрымэнт. І стылістычна і па складзе — гэта для нас новы кірунак творчасьці», — кажа Стыў Крамэр. Уласна «Мерада» працу не прыпыняе — ужо ідзе праца над трэцім альбомам. Больш навінаў ад гурта — у афіцыйнай суполцы.\nМерада, Ганна Крамэр, Стыў Крамэр\n9597 / 2\n45169 / 1


Пасля будаўніцтва ГЭС на Нёмне, помнік прыроды пераўтварыўся ў балота (ФОТАФАКТ)\nГеалагічнае агаленне «Самастрэльнікі» каля вёскі Багатырэвічы, што на Мастоўшчыне наўпрост апусцілася пад ваду.[/vc_column_text]\nПомнік прыроды знаходзіцца ў яры каля магілы Яна і Цэцыліі, апісанай Элізаю Ажэшка ў сваім рамане «Над Нёмнам». Ад крыжа ў бок Нёмну ідзе спарахнелая драўляная лесвіца, якая зараз фактычна ўпіраецца ў ваду. Сёння яр зарослы кустоўем ды поўны паваленых сухіх дрэваў.\nСамо агаленне было адкрытае яшчэ ў 1878 годзе, неаднаразова даследавалася і нават трапіла ў манаграфіі па геалогіі нашага рэгіёну. У спісе прыродных помнікаў «Самастрэльнікі» фігуруюць пад нумарам 30. Пра статус аб’екта сведчыць таксама сціплы каменны абеліск, які пры жаданні можна адшукаць у кустах.\nГеалагічнае агаленне – гэта выхад на паверхню зямлі горных пародаў. Ён можа з’явіцца ў выніку вымывання або эрозіі глебы і дае шырокія магчымасці для даследчыкаў – старажытныя пароды яны могуць вывучаць у непашкоджаным выглядзе.\nУ выпадку «Самастрэльнікаў» прычынай агалення стаў ручай, які некалі ўпадаў у Нёман ды ўтварыў яр. Тут быў знойдзены міжледавіковы тарфянік, які ўтварыўся прыблізна 115 тысяч год таму. На ім даследчыкі выявілі 101 від старажытнай флоры, якая існавала ў рэгіёне ў той перыяд.\nЯк сцвярджае эколаг Ігар Лапеха, у праекце будаўніцтва ГЭС была прадугледжаная дамба, якая б ратавала ад затаплення лугі ў раёне Багатырэвічаў, але так і не была збудаваная. Згодна Лапеху, дамба магла б перадухіліць і затапленне «Самастрэльнікаў», калі б узровень вады наўпрост быў ніжэйшым.\nТэгі: Масты экалогія


Знак памяці | Новы Час\nМалады начальнік — спадар Сяргей Гайдук — неяк спанталычана здзівіўся ў адказ на прапанову спадара Валерыя Бурэня назваць лесапасадкі ў Пуньках іменем Язэпа Драздовіча. І тым больш — уразіўся, калі дэлегат ТБМ сказаў: «На Горадзеншчыне малады лес назвалі іменем Васіля Быкава».\n— У ТБМ уступіў, каб мець падтрымку ў задуманым дзеянні.\nУ артыкуле «Іду да Драздовіча», змешчаным у кнізе «Праз церніі да зорак», ён распавёў, як не мог знайсці месца нараджэння славутага земляка і цяпер вырашыў дзейнічаць, каб пазначыць… Дык вось хоча прыехаць і паспрабаваць звярнуцца да ўладаў, большых і меншых. Якраз дарэчы — юбілей народзін мастака, 130-годдзе. Але ўжо даведаўся, што там — маладыя лесапасадкі, і ў яго «загуляла» ідэя…\n— Каб не аднаму ісці — з дэлегацыяй, — так думаў і накіраваўся да нашай падсвільскай суполкі ТБМ, у прыватнасці, да мяне.\nДамовіліся сустрэцца на глыбоцкай станцыі. Ён — з Маладзечна. Я — з Падсвілля. Пачынаўся час абеду. І мы, прама ад чыгуначнага вакзала, пешкі, праз усё Глыбокае, да лясгаса шлёпалі па мокрым снезе. Прыйшлі і яшчэ чакалі.\nЦяпер разумею, што паход у лясгас, да Сяргея Васільевіча Гайдука, быў правільным рашэннем. Заўсёды, перш, чым ісці ў кабінет выканкама, варта шырэй абвясціць ідэю. Можа, гэта і дапамагло ў «шыльдавай задуме»? Хай сабе ўсё крыху гумарыстычна і няўпэўнена, але — ад душы з натуральным удзелам, пяшчотным і пераканаўчым.\n— Не разумею, чым прылягае Быкаў да лесу, — прыкладна так, з затоенай усмешкай, адказаў, і аж падскочылі бровы.Тут мне таксама падумалася: «Быкаў — можа й не. А ў Язэпа Драздовіча за хатай — лес. Зоркі гаварылі з ім над вершалінамі тых прысядзібных ліпаў». Дык лес шаптаў Язэпу,\nПравільна, што лес — імя!..\nВалеры, прыкметна расхвалявана, дастаў з торбы важкі доказ — том «Праз церніі да зорак».\n— Во тут яго творы і пра яго — беларускага «Леанарда да Вінчы», вартага ўшанавання, але вам прапаную прачытаць маленькую кніжку, для знаёмства, — сказаў адзін Васільевіч другому. Том «Ад церніяў…» доўга не затрымаўся на стале — вярнуўся ў торбу. А тоненькая кніжачка засталася ляжаць.\nСпадар Гайдук заўважна скеміў, што ў намеры цёзкі па бацьку можа быць зярнятка…\nЁн зычліва сказаў: «Ды мы ж зробім, калі дазволіць выканкам».\n— Заяву туды панясем во цяпер, пасля абеду, — павесялела надзея на вуснах Бурэня…\nУ ідэалагічным аддзеле не пашанцавала на спатканне. Загадчыца была занятая экскурсіяй прадстаўнікоў прэзідэнцкай адміністрацыі. Нас рухава сустрэла ветлівая сакратарка. «Прапанова» легла на бліжэйшы стол. Чакаць было бессэнсоўна. А тут яшчэ думка пра цягнік.\nІ мы ўжо — бягом. На станцыю. Валер Васільевіч таксама ў Падсвілле. З Падсвілля зручней на Маладзечна.\nЁн на развітанне ўручыў мне ўзнагароду за паплечніцтва — чорную рэдзьчыну з асірацелай бацькоўскай ляхі і кавалак торта — замарыць таго «чарвячка», які тачыў увесь дзень страўнік.\n…Напачатку вясны Валерый Бурэнь атрымаў пісьмовую адмову ад першага намесніка старшыні райвыканкама І. І. Пачкоўскага: «…Прапанову назваць лясную пасадку, размешчаную на месцы сядзібы Язэпа Драздовіча з усталяваннем адпаведнага знака, лічым немэтазгоднай».\nІ Валерый сцішыў сваю мару, мне нічога не кажучы.\nА тут, у сярэднюю восень, званок ад яго:\n— Нібы там Знак Памяці ўсталявалі? У Пуньках. Што-небудзь чулі? Я можа б вырваўся з работы на адкрыццё?..\n— Не-е, а якая сёння дата? — злякнулася, бо дапісвала верш да юбілею. Але выявіла, што яшчэ тры дні ёсць, і абрадавалася, што гэтая навіна ці не апраўдвае тое наша падарожжа. Яно, выходзіць, не марнае… Трэба ў Мар’яна спраўдзіцца. І тэлефаную. Чую:\n— Дык жа «тыя» ўжо адгулялі!\n— Як адгулялі? Калі?\n— Весела! І яшчэ на тым тыдні. Ты што, Марыя, не ведала? Афішу трэба чытаць! Менш пісаць, больш гуляць на паветры і прыглядацца! Плошча машынамі была застаўлена. Не ўгледзела?.. Канферэнцыя гучная. І ў Пуньках… У лесе адбылося. Дык ты ж лес любіш…\n«Язэпе! — адчайна ўсклікнула душа, — і на тваім юбілеі раскол. Дык што рабіць? Кладу смех на душу — хай яна іскрыцца… Бач ты: «тыя». Мы, значыць, «гэтыя»? Дык «гэтыя» не ведаюць, што «тыя» робяць? У адносінах да агульнароднага беларускага Язэпа Драздовіча?..\nА ў Пунькі сапраўды хацелася. І прыгадалася рэдзьчына… І куды яшчэ паляцела думка? Чамусьці да Вацлававіча (старшыні нашага сельсавета), да якога я хадзіла з просьбай паклапаціцца пра шыльду на будынку гэтай установы, каб на дзьвюх мовах… Пэўна ж ён быў у Пуньках і бачыў прыклад: на Язэпавай шыльдзе — беларускі тэкст? А ці беларускі? — раптам ушчамілася дурашлівая думка.\nІ зноў затаміла Язэпава свята ў «тых». Гэта ж трэба: якіх 500 метраў (няўжо больш?) ад майго дома адбылося… У ДК. І некалькі крокаў… ад запасной, «стратэгічнай», кватэры сябра ТБМ — Місевіча. Дык той і даляцеў — паспеў на канферэнцыю.\nЛюба кажа: «Чэсік завязе ў Пунькі ў Дзень юбілею, не хвалюйся, Марыя. Убачым, які там Знак!»\nНа могілках, дзе Язэп, дачакаліся ўсіх: і мастакоў, і Аду Райчонак, і Мар’яна, і Глыбачанаў (карэспандэнтаў-незалежнікаў), і новых — незнаёмцаў. Усяго 22 чалавекі. Дык з Пунькамі зноў што выйшла? Мікола Купава, які ўжо даўно марыць пра нейкую адметнасць на месцы сядзібы Драздовіча, пачуў маё паведамленне пра Знак (як ён пачынаўся). Пасля слова-ўспаміну паэткі Марыі Новікавай пра даўняе ўражанне (100-годдзе з Дня нараджэння мастака) Купава задумаўся і сказаў: «Хацелася б пабачыць тую шыльду на камяні».\n— Ты за праважатага, Чэсь! — гукнуў Мар’ян, — а я на сядзібу — гаспадыня чакае.\n— Нам жа на цягнік трэба, назад да Мар’яна не паедзем… Не ведаеце? Ну, тады хутчэй, пакуль яшчэ хвост картэжа відаць, во па гэтай дарозе!\nТак і не трапілі ў Пунькі…\nНе блукаў ён — ішоў…\nПасля аналізу гэткіх падзей перада мной, уночы, разгарнулася містычная карціна: усё бачу і чую. Асабліва слыхам бяру.\nЯ — нічый, без патрэб\nЯ — Драздовіч Язэп…\nНу, з аднаго боку, — думаю, — кожны пра сваё рупіцца… Дык нейкая інтуіцыя падказвае, што «Вышыванка» — гэта кніга. Як нібы я калісьці чытала. Ды пры пісьменніцкім расколе павылятала ўсё з галавы — не помню аўтара. Але голас узмацніўся:\nУсё — вон з галавы?\nАж сам Язэп мільгнуў перад вачыма. Вось і не вер у той свет… — здзіўляюся, — Язэп сочыць… Збоку той нейкі аўтар верша паведамляе:\nГэта Язэп слеп? — абураюся. — Ай-яй-яй! Не гавары так, паэт! Калі мастак і скардзіўся на зрок, дык толькі восеньскім адвячоркам, калі рана цямнела. У яго дальназоркасць развівалася. Ого, які дальназоркі Язэп! І запытайся ў Чэся Лубчонка з Наваполацка. Язэп жа яму, яшчэ школьніку-пачаткоўцу, графічна занатаваў зімовы малюнак. Тады Драздовіч жыў два тыдні ў бацькі Чэся — пуцявога рабочага на чыгунцы. І той пазней вельмі журыўся, што памірае мастак у Падсвільскай бальніцы. «Ці закурыць, ці нешта смачнае, прыгатаванае мамай, насіў яму, — згадвае Часлаў. Дык жа не сляпы быў Драздовіч. І памёр не ад задышкі.»\nІ тут мне ў вуха разанула апраўданне:\nБо не Восіп — Язэп —\nТут праблема уся!\nНам, дык сёння — на здзіў\nНе блукаў ён — ішоў!\nНе на возера Шо, —\nНа нябёсы, да зор —\nЁн пытаўся — у зор:\n«А ці якасны твор\nДля нябесных патрэб?».\nЯк аб’ёмны дзівак.\n«…І шукалі яго,\nІ знайшлі не ўсяго», —\n«Пунькам» верны мастак!\nУ Любы таксама адчувалася нейкая аскоміна ў настроі. Але ў яе — пасля нашага наведвання Язэпавай магілы.\n— Нешта не так, унутры ные, — казала яна. І пазней прынесла мне райгазету — «Веснік Глыбоччыны». Але пакуль «Веснік…», я прачытала « незалежную — «Вольнае Глыбокае». Дык там Валодзя Скрабатун што нарабіў? Знак Памяці, у сэрцы выпешчаны, што з Валерыем па інстанцыях прасоўвалі, прысвоіў толькі ўладзе: «Дзякуй уладам, што зрабілі Знак!»\n— Ага, зрабілі, скляпалі малатком, — кіплю, — і не здагадаліся б пра Пунькі, бо ў іх там маса бібліятэчных мерапрыемстваў, буклетаў, выставаў, афармлення дакументаў і г. д. Што ім у лесе рабіць? А ты, Валодзя, чым ты слухаў? Такі вядомы Чэсь стаў Юзікам! І чаму ты робіш заўвагу, што я чытала «свой» верш? Няўжо мне трэба было дэкламаваць чужы? Накшталт: «Я вас помню…».\nТут вочы нервова «збочылі» ў «Веснік Глыбоччыны»! А там… Падрабязна! Калярова, урачыста-ўзнёсла, іскрыста, як феерверк, на ўсю старонку, таксама: «Я вас помню, а вы?..»


Блакітныя азёры ў Любанскім раёне аддалі егіпцяніну | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБлакітныя азёры ў Любанскім раёне аддалі егіпцяніну\nЗамежны грамадзянін атрымаў у арэнду крэйдавыя кар’еры каля вёскі Хоцінава на Любаншчыне.\nШмат гадоў купанне тут было забаронена, але людзі ўсё роўна прыязджалі. Што зменіцца зараз, высвятляла выданне «СБ Беларусь Сегодня».\nАдпачываць сюды прыязджаюць сотні людзей, хоць купацца тут небяспечна, і глыбіня дасягае 30 метраў.\nГісторыя дзіўнага ландшафту з вадой ярка-бірузовага колеру пачалася 20 гадоў таму, калі Любанскі камбінат будаўнічых матэрыялаў спыніў тут здабычу вапны. Менавіта тады лес, а разам з ім вадаёмы перадалі мясцоваму лясгасу, якому мелася сачыць за парадкам. Дапамагала і раённая інспекцыя прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя.\nГалоўная праблема – вадаём не прыстасаваны для адпачынку. Няма ўладкаванага пляжу, ратавальнікаў. А ў некаторых месцах – рэзкія перапады глыбінь і тэмператур, нават летам вада не выграваецца глыбей за два метры. За апошнія гады ў гіблых месцах патанула 10 чалавек.\nПа патрабаванні ўладаў на беразе ўстанавілі знак, папераджальны пра адказнасць за купанне. Рэйды на «блакітных азёрах» рэгулярна праводзіць міліцыя, парушальнікаў штрафуюць. Але людская бестурботнасць не ведае межаў.\nХапае адкідаў вакол кар’ера: на кожным кроку пластыкавая бутэлька або разарваны пакет. Паглыбіць трохі ў лес – чакаюць цэлыя кучы смецця.\nПадобна на тое, справа хутка ссунецца з мёртвай кропкі. Начальнік раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Аляксандр Малашук падзяліўся навіной: два месяцы таму прыватная кампанія ТАА «Піраміда-Груп», зарэгістраваная ў гарпасёлку Урэчча, праз аўкцыён атрымала ў арэнду крэйдавыя кар’еры.\nГалоўным інвестарам стане бізнесмен з Егіпта, імя якога не называецца. Аляксандр Аляксандравіч мяркуе, што такое развіццё падзей пойдзе на карысць і раёну, і гасцям.\nДамову з інвестарамі заключылі на мінімальны тэрмін – пяць гадоў. У іх – першачарговае права падаўжэння арэнды. Намеснік начальніка землеўпарадкавальнай службы Любанскага райвыканкама Наталля Раменчык падзялілася планамі новых уладальнікаў:\n– У будучыні збіраюцца ўладкаваць на берагах базу адпачынку: гасцявыя домікі, рэстаран, лазня, кемпінг. Праўда, пакуль у арэнду аддалі толькі водную роўнядзь. Для атрымання зямлі інвестары павінны падрыхтаваць спецыяльны праект і зацвердзіць яго ў аблвыканкаме.\nУ «Пірамідзе-Груп» пацвердзілі гэтую інфармацыю. І растлумачылі, што праца над атрыманнем зямлі ў арэнду пачнецца ў сярэдзіне жніўня, калі ключавой інвестар прыедзе на месца.\nДарэчы, купацца пасля добраўпарадкавання пляжу збіраюцца дазволіць усім, а вось рыбалка стане платнай.


Магілёвец просіць Вярхоўны суд дапамагчы абараніць гонар і годнасць | Правы чалавека ў Магілеве\n29 красавіка. Магілёў. Ігар Лазоўскі.\n20 студзеня Гарбаценка з двума сябрамі хацелі прысутнічаць у якасці гледачоў на адкрытым судовым пасяджэнні ў Магілёўскім раённым судзе. Суддзёй на працэсе павінен быў быць Станіслаў Леўчанка. Калі маладыя людзі пачалі заходзіць да яго ў кабінет і пытацца, калі ж пачнецца пасяджэнне, ён ускіпеў, выклікаў ахову, у выніку чаго Гарбаценка і таварышаў затрымалі. У тлумачальным лісце, які суддзя напісаў у падчас разбіральніцтва, ён назваў маладых людзей «несістэмнай апазіцыяй».\nЮрый Гарбаценка палічыў, што гэтымі словамі Леўчанка яго абразіў і звярнуўся з пазовам аб абароне гонару і годнасці ў суд Ленінскага раёна Магілёва. Аднак там яму адмовілі, бо “ў Беларусі не прадугледжаны падставы адказнасці суддзі ў сувязі з ажыццяўленнем ім сваіх прафесійных абавязкаў”.\nКасацыйныя скаргі ў калегію і да старшыні Магілёўскага абласнога суда таксама засталіся без задавальнення, толькі ўжо з іншай фармулёўкай – “Леўчанка не ажыццяўляў свае ўладныя паўнамоцтвы”.\n– Гэта значыць, мне незаконна адмовілі ў маім пазове да Леўчанка і як да службовай асобы, і як да простай фізічнай асобы. Гэта парушае маё канстытуцыйнае права на абарону ў судзе. Пры гэтым ёсць пастанова Пленума Вярхоўнага суда Рэспублікі Беларусь, у якім выразна гаворыцца, што такі пазоў можа быць прад’яўлены любой фізічнай асобе, якая распаўсюдзіла звесткі, што не адпавядаюць рэчаіснасці.\nАкрамя гэтага, у гэтай жа пастанове пазначана, што па пазовах пра абвяржэнне паклёпу ў афіцыйных дакументах адказчыкамі прызнаюцца асобы, якiя iх якія падпісалі. Тлумачальны ліст па нам падпісваў Леўчанка, – пракаментаваў сітуацыю Юрый Гарбаценка.\nЗварот у Вярхоўны суд магілёвец аформіў і ўжо накіраваў на патрэбны адрас. Разам з прызнаннем ўласнай правасці, Гарбаценка просіць спагнаць з Леўчанка страты, панесеныя ў сувязі з падачай пазову.\nTagged: Tagged: Станислав Левченко/Станіслаў Леўчанка/суд/Юрий Горбатенко/Юрый Гарбаценка\nPrevious post: На абласным форуме журналістаў не знайшлося месца недзяржаўным СМІ\nNext post: Магілёвец паскардзіўся ў пракуратуру на прызыўную камісію


Цімашэнка 300 дзён за кратамі\n30 травень 2012, 17:09\nПаплечнікі баяцца, каб не пажыцьцёва.\nУ намётавым мястэчку на кіеўскім Крашчаціку сабралася каля ста чалавек, якія адзначылі 300 дзён з часу арышту ўкраінскай экс-прэм'еркі, якая цяпер знаходзіцца ў бальніцы. Гаварылі і пра тое, што пасьля папраўкі яе абвінавацяць у яшчэ горшым.\nЮлію Цімашэнку арыштавалі 5 жніўня летась, а 11 кастрычніка асудзілі на 7 гадоў пазбаўленьня волі за перавышэньне службовых паўнамоцтваў пры падпісаньні газавых кантрактаў з Расеяй. Пад Новы год яе этапавалі ў Качаноўскую калёнію ў Харкаве. Там, пратэстуючы супраць умоваў утрыманьня і неаказаньня патрэбнай мэдычнай дапамогі, былая прэм'ерка абвясьціла галадоўку. Цяпер Цімашэнка знаходзіцца на лячэньні ў лякарні пад назіраньнем айчынных і нямецкіх дактароў. Украінскія ўлады не адмаўляюць таксама доступу замежных палітыкаў да Цімашэнкі. Нядаўна ў бальніцы яе адведала літоўская прэзыдэнтка Даля Грыбаўскайце. На афіцыйным сайце прэзыдэнткі быў зьмешчаны адзін з апошніх здымкаў Цімашэнкі, які паказвае ўражвальную зьнешнюю перамену харызматычнай лідэркі.\nЗа мінулы час Украіна сутыкнулася з адмоўнай міжнароднай рэакцыяй на справу Цімашэнкі: саміт кіраўнікоў у Ялце, які склікаў прэзыдэнт Януковіч, фактычна быў сарваны, гучаць заклікі байкатаваць футбольны чэмпіянат ва Ўкраіне, які пачынаецца неўзабаве. У дакладзе Дзярждэпартамэнту ЗША аб стане правоў чалавека справа Юліі Цімашэнкі згадвалася як палітычна матываваная, аднак Міжнародная Амністыя вязьнем сумленьня Цімашэнку не прызнала.\nУкраінская апазыцыя апасаецца, што ўлады рыхтуюць для Цімашэнкі пажыцьцёвае зьняволеньне. СМІ пішуць, што пасьля папраўкі Цімашэнцы могуць прад'явіць чарговае абвінавачаньне – у арганізацыі забойства былога народнага дэпутата Яўгена Шчэрбаня ў 1996 годзе. Дэпутат Рады сучаснага скліканьня Генадзь Маскаль выступіў з сэнсацыйнай заявай, што сын забітага Шчэрбаня Руслан сам мае дачыненьне да забойства чалавека на паляваньні і што быццам бы гэтае забойства прапануюць «сьпісаць» на ягонага шафёра, калі Шчэрбань-малодшы дасьць патрэбны кампрамат на Цімашэнку. На сёньняшнім мітынгу ў Кіеве гэтую заяву падхапіў абаронца Цімашэнкі Сяргей Уласенка, які падкрэсьлівае, што Руслан Шчэрбань знаходзіцца ў поўнай залежнасьці ад генпракуратуры.\nРасейскі дыплямат у Жэнэве заявіў аб сваёй адстаўцы праз вайну з Украінай\nЗ расейскага палону абмянялі памежніка з вострава Зьмяіны, сапраўднага аўтара фразы пра расейскі карабель


Мц 18, 21 — 19, 1\nПадыходзячы да Езуса, Пётр трымае штосьці на сэрцы. Магчыма, нейкі неспакой ці перажыванне, клопат ці праблему. Яго пытанне наўрад ці датычыць тэорыі альбо атрымання інфармацыі, хутчэй датычыць непасрэдна ягонага жыцця, балючага вопыту штодзённасці. Вучань сутыкаецца са складанасцю прабачэння, зведваючы на сабе, як нялёгка камусьці дараваць.\nЕзус Хрыстус знаходзіцца побач кожнага з нас, ёсць блізка, добра ведае і разумее ўсе нашы праблемы і цяжкасці. Даючы адказ св. Пятру, Ён адначасова звяртаецца і да нас, прапануючы шлях любові, прыняцця і прабачэння. Некаторыя біблійныя даследчыкі інтэрпрэтуюць адказ Езуса на пытанне “Колькі разоў я павінен прабачаць?” як семдзесят разоў па сем, гэта значыць заўсёды.\nУ нашым жыцці, падобна як у вопыце св. Пятра, могуць узнікаць розныя сітуацыі. Здараецца, штосьці нас моцна раніць – нейкі жэст, слова, паводзіны бліжняга. Магчыма ёсць таксама на нашым шляху чалавек, які ўвесь час нас крыўдзіць, якім-небудзь чынам нішчыць або прыніжае. Можа гэта рабіць зусім несвядома, ненаўмысна, без злога намеру. Але ўсёроўна, тое нас датыкае і, часамі, прыносіць страшэнны боль.\nШто тады рабіць? Адказ Езуса адназначны: толькі прабачаць. Усюды й заўсёды, пастаянна, колькі б разоў нас не пакрыўдзілі, варта і трэба прабачаць. Хоць і здаецца, што мы ўжо не здолеем, што наша цярплівасць і велікадушнасць вычарпаліся, гэта ня так. Мы заўжды здольныя дараваць! Не забыцца, не прытварыцца, не ўцячы ці падмануць сябе, але проста прыняць рашэнне, часам скрозь слёзы і прабачыць. І ў гэтым трываць. Чаму мы здольныя да гэтага? Бо нам даравана бясконца больш. Бог зрабіў гэта. І нам даў магчымасць так чыніць.\nКалі ўзнікаюць цяжкасці, да каго я іду пытацца “што мне рабіць”? У хвіліны ўціску і несправядлівасці ці памятаю пра крыж Хрыста, Яго ахвяру і прабачэнне ўсім? Ці маю адвагу сапраўды прабачыць?


БЕЛАРУСКІЯ ЗЕМЛІ Ў СКЛАДЗЕ РЭЧЫ ПАСПАЛІТАЙ па вучэбным прадмеце «Гісторыя Беларусі» VІІI клас Мінск Тлумачальная запіска\nБЕЛАРУСКІЯ ЗЕМЛІ Ў СКЛАДЗЕ РЭЧЫ ПАСПАЛІТАЙ (35 г.) Уводзіны\nРаздзел І. Беларусь у другой палове ХVІ — першай палове ХVІІ ст.\nПрактычная работа. Раздзел ІІ. Беларусь у другой палове ХVІІ — першай палове ХVІІІ ст.\nПрактычная работа. Раздзел ІІІ. Беларусь у другой палове\nЗаключэнне. ЧАКАЕМЫЯ ВЫНІКІ\nМэта факультатыўных заняткаў заключаецца ў авалоданні вучнямі ведамі аб мінулым Бацькаўшчыны ў перыяд знаходжання беларускіх зямель у складзе Рэчы Паспалітай, далучэнні да нацыянальных і сусветных культурных традыцый і каштоўнасцей праз вывучэнне крыніц гістарычнай інфармацыі.\nфарміраванне навыкаў і ўменняў у навучэнцаў прэзентаваць даследаваны матэрыял са спасылкай на ўласны вопыт, навуковыя крыніцы і іншыя сродкі інфармацыі;\nвыхаванне грамадзянскай пазіцыі і пачуцця патрыятызму.\nРаздзел ІІ. Беларусь у другой палове ХVІІ — першай палове ХVІІІ ст. (11 гадз.)\nНа факультатыўных занятках навучэнцы:\nФакультатыўныя заняткі спрыяюць фарміраванню наступных уменняў:


У Горках двух чалавек асудзілі за распаўсюд экстрэмісцкіх матэрыялаў\nУ горадзе Горкі 18 лютага адбыліся суды над затрыманымі ўчора пасля вобшукаў мясцовымі грамадскімі актывістамі Наталляй Даронінай і Віктарам Каральковым.\nЖурналістку Кацярыну Андрэеву з гомельскай калоніі перавялі ў СІЗА ў сувязі з «працэсуальнымі дзеяннямі»\nЖурналістка «Белсата» Кацярына Андрэева (Бахвалава) больш не ўтрымліваецца ў жаночай калоніі №4 Гомеля.\nУ журналісткі Ларысы Шчыраковай адбыўся вобшук, яе затрымлівалі сілавікі\n18 лютага сілавікі прыйшлі з вобшукам да журналісткі Ларысы Шчыраковай. Гэта чацвёрты вобшук у Ларысы, пачынаючы з лютага 2021 года.\n«А хто гэта спявае?» Сёння — шэсць месяцаў з дня арышту Ірыны Леўшынай\nЖурналістка і публіцыстка Ірына Халіп згадвае сваё знаёмства з рэдактаркай БелаПАНу Ірынай Леўшынай. З дня яе аршыту мінула ўжо шэсць месяцаў.\nВольга Івашына: За 11 месяцаў ніводнага спаткання, 5 месяцаў няма лістоў\nВольга Івашына, жонка зняволенага журналіста «Новага Часу» Дзяніса Івашына, распавяла, што не бачыла мужа ўжо 11 месяцаў. І амаль 5 месяцаў ад Дзяніса няма нават лістоў.\nЛарыса Шчыракова: “Мая журналісцкая кар’ера скончылася”\nГомельская журналістка Ларыса Шчыракова сыходзіць з прафесіі. Яна лічыць, што ва ўмовах тэрору супраць незалежных СМІ ў журналістаў проста не застаецца магчымасці далей працаваць унутры краіны. Што прымусіла Ларысу Шчыракову пайсці на гэты крок? Адкуль яна знаходзіла сіла на супрацьстаянне з рэпрэсіўнай сістэмай? Ці жывая журналістыка ў Беларусі? Аўтары блога "Штодзень" паразмаўлялі з журналісткай.\nФатограф Уладзь Грыдзін выйшаў на волю пасьля 13 дзён арышту\n7 лютага былога фотакарэспандэнта Свабоды асудзілі на 13 сутак арышту. Цяпер Уладзь Грыдзін на волі.\nРаніцай у чацвер сілавікі правялі два вобшукі\nПаводле матэрыялаў справы, на сайце “Першы Рэгіён” (1reg.by), уладальнікам якога з’яўляецца прыватнае вытворча-гандлёвае ўнітарнае прадпрыемства “Медыя-Ганцавічы”, былі размешчаныя публікацыі з гіперспасылкамі на Telegram-каналы “МотолькоПомоги” і “Мая краіна Беларусь”. Гэтыя інтэрнет-рэсурсы былі прызнаныя экстрэмісцкімі ў сакавіку 2021 года.\nПайшоў з жыцця вядомы беларускі журналіст, выдавец газет “Свабода” і “Навіны” Павел Жук\nСёння раніцай пайшоў з жыцця вядомы беларускі журналіст, выдавец легендарных газет “Свабода” і “Навіны” Павел Жук.\nАўтара YouTube-канала «Жыццё-Маліна» Мікіту Мелказёрава не ўпусцілі ва Украіну\n«Няма дастатковага фінансавага забеспячэння на перыяд запланаванага знаходжання і для вяртання ў дзяржаву паходжання, альбо транзіту ў трэцюю дзяржаву», — сказана ў афіцыйнай адмове, якую апублікаваў Мелказёраў. Пачынаючы з 10 лютага (дня, калі стартавалі беларуска-расійскія вучэнні) шмат беларусаў сутыкнуліся з праблемамі падчас перасячэння ўкраінскай мяжы.\nБеларусы стварылі сайт «Бясьпека» з гатовымі чэк-лістамі па лічбавай бясьпецы\nНа сайце можна знайсьці падрабязныя пакрокавыя чэк-лісты, з дапамогай якіх нават непадрыхтаваны інтэрнэт-юзэр зможа ўзмацніць сваю лічбавую бясьпеку: як абараніць свой кампутар, мабільныя прылады, а таксама ўсё пра камунікацыйную бясьпеку (пра VPN, бясьпечныя мэсэнджэры, сацсеткі і паштовыя сэрвісы, групавыя сазвоны і іншае).


Барысаўскім пікетоўцам за адстаўку міністра абароны Раўкова далі штрафы\n30 кастрычнік 2017, 19:57\nІлюстрацыйнае фота. 21-гадовы Аляксандр Коржыч зь Пінску загінуў у войску.\nПраваабаронцу «Вясны» Алега Мацкевіча і актывіста Алеся Абрамовіча з Барысава пакаралі штрафамі за пікет з патрабаваньнем адстаўкі міністра абароны Андрэя Раўкова.\nІх зьвінавацілі ў правядзеньні несанкцыянаванага масавага мерапрыемства.\nПікет адбыўся 30 кастрычніка ў цэнтры гораду, насупраць будынку Паўночна-заходняга апэратыўнага камандаваньня. Яго ўдзельнікі патрабавалі таксама прыцягнуць да крымінальнай адказнасьці ўсіх вінаватых у сьмерці салдата Аляксандра Коржыча.\n«У 12 гадзін мы выйшлі на плошчу, але прастаяць з плякатам „Міністру — адстаўка! Злачынцам — турма!“ супрацоўнікі міліцыі далі хвілін 5. Потым усіх затрымалі. З пастарунку павезьлі ў суд, дзе мне далі 30 базавых (690 рублёў), і 50 базавых (1150 рублёў) Абрамовічу», — сказаў Алег Мацкевіч карэспандэнту Свабоды.\nПасьля суду Алегу Мацкевічу дазволілі прывезьці плякат дадому.\nЗатрыманых журналістаў Анатоля Букаса і Паўла Сьляпухіна адпусьцілі без складаньня пратаколаў.\n13 кастрычніка Алег Мацкевіч падаў у Барысаўскі гарвыканкам заяўку на правядзеньне 30 кастрычніка пікету на цэнтральнай плошчы гораду. Нагодай стала трагічная гібель салдата ў барысаўскіх Печах. Аднак Барысаўскі выканкам ня даў Алегу Мацкевічу дазволу на правядзеньне акцыі.\nДзедаўшчына ў беларускім войску трапіць на інтэрактыўную мапу


ФІНСКІ РЫБНЫ СУП - ІНФАРМАЦЫЯ - 2019\nГэты рэцэпт прывабны тым, што справіцца з гатаваннем можа нават самы неспрактыкаваны кулінар, і ў выніку атрымаецца выдатнае страва. Ім можна ласавацца і ў звычайныя дні, і падаваць да прыгожа упрыгожанаму святочнага стала.\nМарская стронга - 500 грам.\nБульба сярэдняга памеру - 4-5 штук.\nЧырвоны лук сярэдняга памеру - 1 штука.\nМалако - 400 мл.\nПшанічная мука - 1 сталовая лыжка.\nЦытрынавы сок - некалькі кропель.\nІнгрэдыентаў для гэтай стравы трэба трохі, і знайсці іх можна ў любой краме. Сам працэс падрыхтоўкі фінскага супу нескладаны і зойме каля паўгадзіны.\nДля пачатку закіпяціце літр падсоленай вады. Калі яна закіпіць, апусціце ў рондаль нарэзаны кубікамі (буйнымі або дробнымі - па вашым асабістым меркаванні) бульба і пакрышыце лук. Пасля гэтага паменшыце агонь і варыце гародніна прыкладна дзесяць хвілін.\nНарэжце рыбу кавалачкамі і дадайце ў які рыхтуецца суп. Паліце цытрынавым сокам, паперчыце, а калі страва пресновато - вкиньте дробку солі і зноў жа пакіньце на агні яшчэ на дзесяць хвілін.\nУ асобную ёмістасць уліце малако, дадайце мукі і старанна змяшайце, каб не засталося камякоў. Атрыманую аднастайную масу уліце ў суп, давядзіце да кіпення і здымайце з агню. Традыцыйны фінскі суп гатовы! Упрыгожце страва духмянай галінкай кропу або пятрушкі і атрымлівайце асалоду ад лёгкім сытным абедам ўсёй сям'ёй.\nГлядзіце відэа: Ловушка для рыбы ФИНСКАЯ КАТИСКА. Как легко поймать рыбу. (Верасень 2019).\nCopyright 2019 \_ Зялёны Гатэль \_ Фінскі рыбны суп


Сённяшні Беларускі дзяржаўны тэатр лялек немагчыма ўявіць сабе без шматграннага Грамовіча. З ім працуюць рэжысёры розных пакаленняў, імя Уладзіміра Пятровіча можна пабачыць у спісе выканаўцаў многіх пастановак тэатра: і ў эратычна-гарэзлівым “Тарцюфе”, і ў ваенна-дыскатэчным Mann ist Mann, і ў разважліва-ўсходнім “Шоўку”, і ў гучных дзіцячых спектаклях. Хіба можна не захапіцца яго надзвычай стыльным прывідам у напеўнай “Каляднай гісторыі”?\nСам жа Уладзімір Пятровіч любіць згадваць, што мог і прайсці міма акцёрскага наканавання, бо ў маладосці вельмі любіў маляваць. За велазаводаўскімі часамі разам з сябрам нават уваходзіў у рэдкалегію тамтэйшай сценгазеты: рыхтаваў карыкатуры на злосных парушальнікаў дысцыпліны. Відаць, атрымлівалася надзвычай добра, бо аднойчы тыя самыя героі шаржаў прыйшлі да мастакоў і настойліва папрасілі спыніць творчую дзейнасць: інакш, маўляў, мы за сябе не адказваем. Уладзімір тады абраў іншы кірунак у мастацтве, але памкненне да малявання не абмінула сям’ю Грамовічаў: праз некалькі дзесяцігоддзяў сын Уладзіміра Пятровіча скончыў факультэт графікі айчыннай Акадэміі мастацтваў.\nУ тэатры малады рабочы сцэны Уладзімір Грамовіч сумленна грузіў скрыні з рэквізітам у аўтобус, суправаджаў артыстаў на шматлікіх гастролях, ставіў і разбіраў дэкарацыі, а ў перапынках паміж спектаклямі браў у рукі ляльку і спрабаваў паўтарыць з ёю сцэнічны малюнак. Акцёры спачатку хіба пасміхаліся з хлопца, але ўрэшце хтосьці паклікаў тагачаснага галоўнага рэжысёра Анатоля Ляляўскага прыглядзецца да дзівака-грузчыка. І Анатоль Аляксандравіч прапанаваў: “Калі ў цябе такое шчырае памкненне да лялек, дык пераходзь у дапаможны акцёрскі склад”. Між іншым, за 80-гадовую гісторыю тэатра лялек толькі двойчы будучыя зоркі сцэны пачыналі з пасады рабочага: спадар Грамовіч і легендарны Уладзіслаў Уласаў.\nЗа амаль паўвека ў тэатры Уладзімір Пятровіч сыграў ва ўсіх знакавых спектаклях. І пры шматлікіх сваіх рэгаліях ды творчых перамогах застаецца шчырым, адкрытым для калег чалавекам. Ён — адзін з тых, хто хвалюецца за лёс тэатра, які калісьці стаў яму другім домам, хто імкнецца захаваць для новых пакаленняў памяць пра людзей, з кім калісьці стваралі гісторыю гэтага калектыву.\nУ дзень свайго 70-годдзя, 30 верасня, заслужаны артыст будзе на працы: дзе ж яшчэ святкаваць юбілей, як не на сцэне тэатра, якому Уладзімір Грамовіч прысвяціў не раўнуючы ўсё жыццё? Культураўцы шчыра віншуюць Мэтра са святам і жадаюць спадару Грамовічу здароўя, доўгіх гадоў жыцця і прафесійнай запатрабаванасці!


«Re1ikt» даў канцэрт у піжамах (фота) | Новы Час\n«Re1ikt» даў канцэрт у піжамах (фота)\nНезвычайны канцэрт ва ўтульнай хатняй атмасферы адбыўся ў сталічнай прасторы «Кватэрнік» у нядзелю.\nМузыкі гурта “Re1ikt” апрануліся ў халаты і нават піжамны касцюм дыназаўра ды прэзентавалі слухачам свае найлепшыя кампазіцыі ў цікавых камерных аранжыроўках на базе студыі “МузШок”. Звычайна там людзі вучацца граць на музычных інструментах, але час ад часу школа ператвараецца ў канцэртную пляцоўку, дзе ў фармаце кватэрніка граюць вядомыя беларускія музыкі.\n“Калі мы пераехалі з Гомеля ў Мінск, дык давалі шмат “кватэрнікаў” проста ў сябе дома. Людзям вельмі падабаліся тыя канцэрты. А як мы даўно ўжо нічога падобнага не рабілі, вырашылі прыгадаць тыя часы, каб зноў блізка паўзаеміцца з нашымі слухачамі. Насамрэч жа гэта быў паўнацэнны акустычны канцэрт, але найперш мы намагаліся стварыць утульную хатнюю атмасферу: па-свойску апрануліся, запалілі лямпы-начнікі, частаваліся гарбатай з печывам”, — кажа лідар гурта бубнач Аляксандр Дземідзенка.\nТрэба адзначыць, што публіцы даспадобы такі фармат імпрэзы, калі можна ўладкавацца на пледзе ды замовіць любімую песню, а таксама запытацца ў музыкаў пра што заўгодна.\nНаступны выступ “Re1ikt” адбудзецца 12 жніўня ў гістарычным цэнтры Мінска ў рамках праекту “Пешаходка”. Гэта будзе вялікі сольны дабрачынны канцэрт з вольным уваходам.\n“Re1ikt” — гурт, які працуе ў напрамку world rock, спалучаючы традыцыйны беларускі песенны фальклор з актуальнымі рок-напрамкамі. У кампазіцыях каманды спляліся палескі шаманізм, аўтэнтычны драйв і таямнічы беларускі космас. Калектыў з'яўляецца ўладальнікам шэрагу музычных узнагарод у Польшчы і Беларусі, выступаў ва Украіне, у Літве, Расіі.\nФота: Вольга Трыгубовіч\nБеларускамоўная музыка на «Пешаходцы» з гуртамі «Лепшы Квас» і Rahis (фота)


18.10.2018 10:27 Інфармацыйная гадзіна\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падкрэслівае важнасць адзінства ў царкве. Пра гэта ён заявіў на сустрэчы з Патрыярхам Маскоўскім і ўсяе Русі Кірылам.\n“На жаль, наша царква вельмі часта ў гісторыі станавілася заложніцай міждзяржаўных адносін, часам — нашых няправільных учынкаў, — адзначыў беларускі лідар. — Вы павінны ведаць нашу непахісную дзяржаўную пазіцыю, што раскол — гэта заўсёды дрэнна. І гэта дрэнныя наступствы. Наступствы найбольш небяспечныя. Таму мы з вялікім хваляваннем ставімся да таго, што адбываецца сёння ў праваслаўі”.\nАляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што сучасны свет змяніўся. “Мала таго, што паскорыўся, ён змяніўся не да лепшага. І заложнікі ўжо ўсё насельніцтва нашай планеты. Гэта перш за ўсё дрэнны настрой. А настрой — гэта заўсёды было адказнасцю царквы. Таму гэта б’е перш за ўсё па царкве, па яе служыцелях”, — канстатаваў Аляксандр Лукашэнка.\nКіраўнік дзяржавы цёпла вітаў патрыярха ў Беларусі, адзначыўшы, што гэта родная зямля для абодвух. “Заўсёды напярэдадні нашых сустрэч я ўспамінаю ваш перыяд служэння ў царкве да патрыяршага сану. У нас, у Беларусі, заўсёды былі вельмі цёплыя ўспаміны. І я вам гаварыў, у мяне ў памяці засталося ваша перамяшчэнне са Смаленска ў Калінінград, абавязкова праз нашу Беларусь (патрыярх Кірыл раней служыў архіепіскапам Смаленскім і Калінінградскім і часта быў праездам у Беларусі. — Заўв.БелТА.). Напэўна, з таго часу вы ўлюбіліся ў гэтую не чужую для вас зямлю”, — сказаў прэзідэнт.\nЁн пажадаў патрыярху Кірылу мудрасці і цярпення. “Мы як прыхаджане будзем старацца падтрымліваць яднанне ўсіх працэсаў, каб захаваць мір на зямлі. Ужо вельмі блізка мы падышлі да небяспечнай мяжы”, — адзначыў Аляксандр Лукашэнка.\nадзінстваАляксандр ЛукашэнкаПрэзідэнт Беларусіцарква


14 сьнежань 2004, 16:06\nЯгор Маёрчык, Крышылавічы, Ганцавіцкі раён Берасьцейшчыны (эфір 13 сьнежня) Новая перадача сэрыі “Палітычная геаграфія”.\nРазам з рэдактарам незалежнага тыднёвіка “Ганцавіцкі час” Пётрам Гузаеўскім па засьнежаных дарогах мы едзем у аддаленую вёску Крышылавічы.\n(Гузаеўскі: ) “У рэдакцыю газэты “Ганцавіцкі час” прыйшоў ліст ад інваліда дзяцінства. Яна глядзіць тэлебачаньне, дзе заўсёды гавораць пра клопат аб вэтэранах і пэнсіянэрах. Яна скардзіцца на тое, што гэтага клопату яна насамрэч не адчувае. Мы разам вырашылі наведаць вёску, дзе жыве гэтая бабуля”.\nВольга Іванісеня жыве самотна ў хаце на вуліцы Садовая. Унутры нас засмучае пусты пакой. Толькі калі агледзеліся, заўважылі гаспадыню. Добра захінутая, яна сядзіць на печы, у самым куце.\n(Гузаеўскі: ) “Ліст ваш атрымалі”.\n(Іванісеня: ) “Ага, вы паглядзіце, як я жыву”.\n(Карэспандэнт: ) “Вось мы і прыехалі паглядзець”.\n(Іванісеня: ) “Я зараз зь печы зьлезу і ўсё вам пакажу”.\nСтарая зладзіць, бярэ крэсла і сядае побач з намі.\n(Карэспандэнт: ) “Вы дасылалі ліст. Што там было напісана?”\n(Іванісеня: ) “Я напісала, што мне ніхто нічым не дапамагае. Ніхто дзьвярэй не адчыняе! Мне дроваў не хапае. Мне ня трэба ні грошай, ні хлеба, ні ежы, але мне патрэбныя дровы”.\n(Карэспандэнт: ) “Лес навокал”.\n(Іванісеня: ) “А як я прывязу?!”\n(Карэспандэнт: ) “За бутэльку нанялі б каго…”\n(Іванісеня: ) “О-о-о! Цяпер за бутэльку ніхто і не павязе. Цяпер ведаеце, колькі патрэбна? 80–90 тысяч за прычэп дроваў! А на зіму патрэбна два прычэпы. Вы вось седзіцё ў маёй хаце… А ў мяне тут вада замярзае! А каму тут скардзіцца? Няма каму! Я старшыні сельсавету казала. А яна мне заявіла, што ў яе таксама трое дзетак. Хто?! Хто ў нас клапоціцца пра старых?!”\n(Карэспандэнт: ) “А ў райвыканкам зьвярталіся?”\n(Іванісеня: ) “Да Столяра?! Гэта наш старшыня райвыканкаму. Ці да тога Столяра, ці да майго барана — аднолькава. Я ў шпіталі ляжала. Ды не было на чым даехаць. Я за прыезд хуткай дапамогі аддала 9 тысяч. А так бы прыйшлося пешшу ісьці. А як я, калека такая, дайду дадому?”\n(Карэспандэнт: ) “Вы за хуткую плацілі грошы? У нас жа мэдыцына бясплатная”.\n(Іванісеня: ) “У вас, можа, і бясплатная, а ў нас платная! Я вам яшчэ пра ліхтары распавяду. Быў загад ад Лукашэнкі: каб кожны стары быў на ўліку, каб павесілі ў вёсках ліхтары. А ў нас невядома, дзе тыя старыя, на якім яны ўліку. Павесілі ўсяго тры ліхтары. І толькі там, дзе людзі паўміралі. Я патэлефанавала начальніку. А ён мне кажа: “Хай старшыня сельсавету набудзе ліхтары, а мы тады павесім”. Я патэлефанавала ў райвыканкам. А яны мне кажуць: “Цягнік пайшоў на Бэрлін, а пасажыры засталіся”.\n(Карэспандэнт: ) “Так і сказалі?”\n(Іванісеня: ) “Так і сказалі! Сакратарка сказала, што ўжо ўсё прапала і не адна я такая ім тэлефанавала”.\nКолішняя настаўніца 80-гадовая Ганна Коўш — самая блізкая суседка Вольгі Іванісені. Яна жыве празь дзьве хаты, але сядзібы гэтыя закінутыя. У Крышылавічах такое паўсюль. Насельніцтва тут няўмольна скарачаецца — засталося з паўсотні жыхароў.\n(Карэспандэнт: ) “Гутарылі мы з гэтай бабай Воляй. Яна стары скалечаны чалавек. Паводле закону да яе мусіць быць прыстаўлены сацыяльны работнік, які б яе даглядаў. Яна кажа, што ў вашай вёсцы такога чалавека няма. Яна добрым словам пра вас адгукалася, што вы часам ёй дапамагаеце”.\n(Коўш: ) “Дапамагаем. Суседзі да яе ходзяць. То ціск ёй памераем, то вады наносім. Што вы? Я і чакаць ня буду, пакуль мяне папросяць. Раніца прыйдзе, гаспадарку ўпарадкую — і пайду паглядзець, ці не захварэла яна. Дапамогі ніадкуль мы ня бачым. Хоць і тая Іванісеня — было нават такое, што старшыня сельсавету напісала ў газэту, што ўсім яе забясьпечвае: дармавымі дровамі й харчамі. Але гэта няпраўда! А чым яна нам дапамагае? Нічым! Нядаўна тут былі з райвыканкаму, са шпіталю і з райсабесу. Тыя хоць выступалі, а яна нават і слова не сказала, не запыталася нічога”.\n(Карэспандэнт: ) “А самі вы да яе зьвяртаецеся? Што яна адказвае?”\n(Коўш: ) “Папросім пачысьціць ад сьнегу дарогу. Там на адной вуліцы расчысьцілі, ды й тое, можа, ад таго, што нехта бутэльку даў. А астатнія вуліцы не расчышчаюць. Прыкладам, заўтра ў клюб прывязуць хлеб. Але гэтая калека туды ня зойдзе”.\nЗ размовы з бабай Ганнай я выношу яшчэ некалькі цікавых акалічнасьцяў жыцьця Крышылавічаў. Вось толькі адна зь іх. На прыватныя надзелы даюць неўрадлівыя землі. Адпаведна, лепшыя пакідаюць за калектыўнай гаспадаркай. Але шмат прылеглых да вёскі палёў пустуе — каб апрацаваць іх, бракуе тэхнікі й людзей. Але і з пэнсіянэрамі дзяліцца ніхто не сьпяшаецца.\n(Карэспандэнт: ) “Кажуць, што калгас надзелы пад бульбы дае вельмі далёка. Праўда ці не?”\n(Спадарыня: ) “Далёка”.\n(Карэспандэнт: ) “Колькі кілямэтраў?”\n(Спадарыня: ) “Мо паўтара, а мо і два. Некуды туды пад Клецкі раён. Знайсьці каня, каб разаралі, зайсьці туды зь мяшкамі. Як усё гэта пэнсіянэру?”\n(Карэспандэнт: ) “А ў таго ж калгасу прасілі, каб соткі недзе бліжэй давалі? Зямля ж гуляе побач, ля вёскі…”\n(Спадарыня: ) “А што прасіць? У каго прасіць? Нібыта яны гэтага ня ведаюць. Вось яшчэ, што мяне закранае. Даўней настаўнік быў нейкім аўтарытэтам, а цяпер настаўнікам нават сотак не даюць. Настаўнік цяпер як той Буран. Але свайго сабаку Бурана я гляджу і кармлю. А настаўнікі сёньня горш, чым тыя сабакі. Чаму я такая агрэсіўная? Мая дачка — настаўніца. Яна тры гады сотак ня садзіць! І я вымушаная яе карміць. Ці ёсьць такі закон?”\n(Карэспандэнт: ) “А чаму яна ня можа пасадзіць?”\n(Спадарыня: ) “Даюць такую зямлю, дзе нічога не расьце. Вось так нашыя людзі жывуць. Нічога ня буду казаць! Бо я нагавару на свой хвост. А што з гэтага? Кажы ці не — лепш маўчаць, дажывай свой век і чакай, пакуль прыйдзе машына і завязе на іншыя соткі”.\nДа размовы далучаецца Пётра Гузаеўскі:\n(Гузаеўскі: ) “Вы баіцеся прадставіцца, а хто і што вам можа зрабіць?”\n(Спадарыня: ) “Ніхто нічога. А што — трэба так выступаць, як ва Ўкраіне?”\n(Карэспандэнт: ) “А чаму і не?”\n(Спадарыня: ) “Няма ў нас гэткага, бо мы беларусы. Мы ўжо старыя, каб змагацца”.\n(Карэспандэнт: ) “Вашая суседка Вольга Іванісеня таксама старая, але яна не здаецца”.\n(Спадарыня: ) “Вы бачылі яе? Як чалавеку жыць? А ў нас яшчэ хоць трошкі ногі ходзяць”.\nПра стан тутэйшай калектыўнай гаспадаркі я распытваю аднаго з працаўнікоў. Мы выпадкова сутыкнуліся на адной з вуліцаў паселішча. Была другая палова дня, а чалавек гэты быў яшчэ цьвярозы — гэта мяне і абнадзеіла.\n(Спадар: ) “Старшынёй у нас іншы цяпер стаў — ён яшчэ малады да недасьведчаны. А ў калгасе ўсё развалілася і ўсё правалілася. Нават працы няма: у брыгаду адзін дзень ходзіш, а два — не”.\n(Карэспандэнт: ) “Як заробкі ў калгасе?”\n(Спадар: ) “Самы вялікі — 20 тысяч. Прыходзіцца хадзіць калыміць: то дровы парубаць, то яшчэ што небудзь зрабіць. Машыну дроваў пакалоць каштуе 10–20 тысяч. Але і гэта ня грошы”.\n(Карэспандэнт: ) “На вуліцах, якія адыходзыць ад цэнтральнай, дарогі ня чысьцяць. Жыхары да вас не зьвярталіся, каб вы рыдлёўкай сьнег раскідалі ды сьцежку ім пратаплалі?”\n(Спадар: ) “Бывае, што і зьвярталіся”.\n(Карэспандэнт: ) “Колькі за такую працу возьмеце?”\n(Спадар: ) “На пачак цыгарэтаў”.\n(Спадар: ) “Скварцоў Іван Фёдаравіч”.\n(Карэспандэнт: ) “Вы самі аднекуль прыехалі?”\n(Спадар: ) “З Іванаўскай вобласьці, з Расеі”.\n(Чаркун: ) “Скварцовых у нашай вёсцы няма!”\n(Карэспандэнт: ) “А гэты які з Іванаўскай вобласьці? Такі нізенькі, два зубы тырчаць”.\n(Чаркун: ) “Худы?”\n(Карэспандэнт: ) “Худы-худы!”\n(Чаркун: ) “Страшэнны-страшэнны!”\n(Карэспандэнт: ) “Страшэнны”.\n(Чаркун: ) “Гэта ж Лазараў! Але ён прыехаў да нас з Маскоўскай вобласьці”.\n(Карэспандэнт: ) “Ён яшчэ ў калгасе працуе, на лапкі ходзяць. А часам бабкам дровы паколе”.\n(Чаркун: ) “Гэта ён і ёсьць — Лазараў! Ён ні на якіх лапках не працуе. Ён раней на калгаснай фэрме быў вартаўніком. Калі фэрму ў нас раскідалі, ён нікуды не пайшоў. Ён гультай з-пад гультая!”\nЯ гасьцюю ў старасты вёскі Валянціны Чаркун. Выпадкова згадаў папярэднюю сустрэчу, і гэта вылілася ў цэлае разьбіральніцтва. Але гаворка галоўным чынам пра цяжкасьці жыцьця ў Крышылавічах і ў прыватнасьці пра Вольгу Іванісеню.\n(Карэспандэнт: ) “Ці праўда тое, на што яна скардзіцца?”\n(Чаркун: ) “Вядома, што ёй цяжка. Яна жыве адна. Дзяцей у яе няма. Яна без здароўя і нічога рабіць ня можа. Летась сацыяльнага работніка прысылалі. Але для яе адной сацыяльнага работніка таксама трымаць ня будуць. Я бы не сказала, што яе вельмі крыўдзяць: ёй калгас плот паставіў і дах на хляву перакрылі. Нібыта нейкую ўвагу зьвяртаюць і на яе”.\n(Карэспандэнт: ) “Яна адна на ўсю вёску, хто скардзіцца, альбо ёсьць яшчэ такія незадаволеныя?”\n(Чаркун: ) “Толькі адна такая, усім незадаволеная”.\n(Карэспандэнт: ) “Яна і ня толькі яна казалі пра…”\n(Чаркун: ) “…у нас вуліцы ад сьнегу ня чышчаныя”.\n(Карэспандэнт: ) “Вы проста думкі мае чытаеце!”\n(Чаркун: ) “Чытаю. У нас не прачышчана ні на адной з вуліцаў. Але да дому сацыяльна-культурных паслугаў нам абяцалі прачышчаць, бо па пятніцах і аўторках у нас прыяжджае сюды крама. Пакуль людзі да крамы даходзяць, ня тое, каб зусім было замецена”.\n(Карэспандэнт: ) “А да вашае хаты чамусьці дарога прачышчаная”.\n(Чаркун: ) “Гэта жучык мой сёньня пастараўся”.\nЯ вяртаюся да размовы з Вольгай Іванісеняй. Запытваюся, чаму яна выбрала такі незвычайны мэтад барацьбы, як лісты ў газэту?\n(Іванісеня: ) “У мяне плот паваліўся. Людзкія куры, гусі й каровы хадзілі па маім агародзе. І тады я напісала ў газэту. Дапамагло! Калгас паставіў платы”.\n(Карэспандэнт: ) “Аднойчы дапамагло…”\n(Іванісеня: ) “…і я вырашыла напісаць яшчэ адзін раз, бо газэта павінна дапамагчы”.\nНа зваротным шляху мы зноў гутарым зь Пётрам Гузаеўскім. У Ганцавіцкім раёне ягонае выданьне з накладам 2 тысячы паасобнікаў папулярнейшае за райвыканкамаўскую газэту “Савецкае Палесьсе”.\n(Карэспандэнт: ) “Вашыя далейшыя дзеяньні? Што вы будзіце рабіць, каб нейкім чынам аднавіць справядлівасьць?”\n(Гузаеўскі: ) “Мы павінны атрымаць камэнтар ад чыноўніка, якія маюць дачыненьне да гэтай справы. Па сьлядах публікацыяў мы надрукуем, як справы разьвіваліся далей”.\n(Карэспандэнт: ) “Ці можна ў дадзеным выпадку разьлічваць на посьпех?”\n(Гузаеўскі: ) “Цяжка сказаць, але, паводле той інфармацыі, якую мы цяпер атрымалі, сюды ўпершыню павінен прыехаць кіраўнік аддзелу сацыяльных работнікаў, і гэтая справа павінна вырашацца. У мяне ёсьць спадзяваньні на тое, што вырашыцца хоць частка некаторых праблемаў”.


Нядзеля, 31 ліпеня 2016\nСусветныя дні моладзі ў Кракаве кожнаму яго ўдзельніку запомняцца па-свойму. Аднак не знойдзецца, відаць, таго, каго б не кранулі прыязныя ўсмешкі, спевы і дух адзінства каталіцкай моладзі з усяго свету, якімі быў запоўнены Кракаў гэтымі днямі.\nСусветныя дні моладзі наступны раз пройдуць у 2019 годзе, іх прыме сталіца Рэспублікі Панамы. Пра гэта на цэнтральнай святой Імшы з каталіцкай моладдзю ў кампусе Misericordiae у Бжэгах аб'явіў Папа Францішак.\nКаля 1,5 мільёна чалавек прыняло ўдзел у моладзевым чуванні з Папам Францішкам у кампусе Misericordiae\nМоладзевае чуванне ўдзельнікаў СДМ з удзелам Папы Рымскага Францішка 30 ліпеня прайшло ў кампусе Misericordiae у Бжэгах. Паводле ацэнак польскага тэлебачання, у чуванні прыняло ўдзел каля 1,5 (!) мільёна чалавек.\nСубота, 30 ліпеня 2016\nСусветныя дні моладзі ў Кракаве – гэта не толькі сапраўдны «парад народаў і культур», аб’яднаны верай у Бога, але і сведчанне для тых, хто ў Яго не верыць. Такую магчымасць для евангелізацыі выкарысталі валанцёры з беларускай «Музычнай майстэрні».\nБылы вязень канцлагера «Аўшвіц-Біркенаў» з Віцебшчыны ўручыў зніч Папу Францішку\nПадчас візіту ў былы канцлагер «Аўшвіц-Біркенаў» 29 ліпеня Папа Францішак пакінуў запалены зніч каля «сцяны смерці» — месца, дзе нацысты расстралялі тысячы вязняў. Гэты сімвал памяці аб загінулых уручыў Святому Айцу былы вязень канцлагера Эўгеніюш Грушчынскі, ураджэнец Віцебшчыны.\nАдным з акцёраў, які сыграў Езуса падчас Крыжовага шляху на СДМ з удзелам Папы Францішка, быў беларус Максім Вайцюль\nБеларускі танцор Максім Вайцюль выканаў ролю Езуса Хрыста ў першым прыпынку Крыжовага шляху, які з удзелам Папы Францішка і ўдзельнікаў СДМ прайшоў 29 ліпеня ў кракаўскіх Блонях.\nПятніца, 29 ліпеня 2016\n29 ліпеня — пятніца, для мяне асабіста гэта апошні дзень на СДМ, бо ў 15.16 я ад'язджаю ў Варшаву, а адтуль — у Мінск. Зараз час чування і малітвы, якія будуць перажываць мае сябры, час назапашвання іх сведчанняў, якія я буду чакаць пазней...\nПяць месяцаў таму адзін з рэпартажаў Сatholic.by расказваў пра Ганну Тарас і Вольгу Драбата – вернікаў мінскай парафіі Свв. апосталаў Пятра і Паўла і св. Яўгена дэ Мазэно, якой апякуюцца айцы аблаты.\n«Узношу свой позірк у нябёсы...»: гімн СДМ на беларускай мове гучыць на кожнай беларускай Імшы ў Кракаве\n29 ліпеня ў кракаўскім касцёле св. Максімільяна Кольбэ прайшла Імша для беларускіх удзельнікаў Сусветных дзён моладзі, якую цэлебраваў Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\nЗаклік Старшыні Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі з нагоды распачацця Сусветных дзён моладзі ў Кракаве\n«Звяртаюся да вас, святары, кансэкраваныя асобы, вернікі і людзі добрай волі, даверым Божай міласэрнасці Сусветныя дні моладзі, якія распачаліся», — піша Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч.\nДзень пачаўся з катэхезы ў парафіі Максімільяна Кольбэ, якую праводзіў біскуп Віцебскі Алег Буткевіч, а затым пайшлі хвіліны чакання сустрэчы са Святым Айцом. Мне найперш хацелася пачуць тое, што Папа скажа ў гэты дзень.\nБудзьце сведкамі веры: біскуп Алег Буткевіч на Імшы для беларускіх удзельнікаў СДМ\nКасцёл св. Максімільяна Кольбэ ў Кракаве, дзе падчас Сусветных дзён моладзі праходзяць святыя Імшы на беларускай мове, можна назваць сапраўдным духоўным домам беларускіх пілігрымаў.\nАдышоў у вечнасць былы Апостальскі Нунцый у Беларусі арцыбіскуп Дамінік Грушоўскі\n27 ліпеня ў Нітры (Славакія) ва ўзросце 90 гадоў адышоў у вечнасць былы Апостальскі Нунцый у Беларусі арцыбіскуп Дамінік Грушоўскі.\nУ аўтобусе з беларускімі ўдзельнікамі СДМ (+відэа)\nДух еднасці і братэрства ў веры – тое, што яднае пілігрымаў з усяго свету, якія ў гэтыя дні сабраліся ў Кракаве на Сусветныя дні моладзі. Спевы, гучныя крычалкі і часам нават танцы ўдзельнікаў СДМ можна пачуць і ўбачыць ці не ў кожным кутку Кракава.\n«Я хацела быць не толькі спажыўцом, але і стаць карыснай»: беларуска пра сваё валанцёрства на СДМ\nІх у Кракаве – 19 тысяч. У СДМ яны адыгрываюць калі не цэнтральную, то адну з галоўных роляў – дапамагаюць у іх арганізацыі. Людзі ў блакітных майках з надпісам «Валанцёр».\nІ – інтэрнацыянальнасць: СДМ у тварах і сцягах\nВенесуэла, Аўстралія, Чэхія, Іспанія, Беларусь, Палесціна – Кракаў па-сапраўднаму стракаціць нацыянальнымі сцягамі шматлікіх краін свету, з якіх на Сусветныя дні моладзі прыехалі пілігрымы.\nСтаронка 149 з 163


Ён вядзе моўныя курсы, выдае кніжкі, піша скаргі ў дзяржаўныя органы і робіць яшчэ шмат чаго карыснага для матчынай мовы. У вялікім інтэрв’ю «Нашай Ніве» Глеб Лабадзенка разважае пра талерантнасць, «беларускае гета» і крытыкаў, а таксама расказвае, каго не хапае Беларусі.\n«Сустракалі Новы год на Лепельскім возеры з сябрамі – спалілі лазню»\n— Магу пад настрой. У мяне бліны асацыююцца з вёскай, таму што ў вёсцы, дзе я бавіў школьныя вакацыі, у кожнай хаце стаяў мех мукі. І мяне, як дзіцёнка гарадскога, выкормлівалі ўсялякімі далікатэсамі. А ў суседскіх дзяцей было прасцей. «Баба, хачу есці!». Яна зачарпнула мукі, расчыніла бліны. І мне здаваліся гэтыя бліны неверагоднай стравай! А другая фантастычная страва называлася скібка. Калі бралася луста чорнага хлеба, пасыпалася цукрам, потым у рот набіралася малако ці вада – і так гэта ўсё палівалася. Я бачыў, як гэта робяць вясковыя дзеці, прыбягаў дадому і мяне аж калаціла. Казаў, што таксама хачу скібку. Так бывае, што не заўсёды далікатэсы – самае смачнае.\n— Новы год застаўся ў дзяцінстве. Тады я любіў гэтае свята: куча сваякоў, куча падарункаў пад ялінкай чакае… Гэта як першае каханне з дзіцячага садка – яно павінна застацца там. І цяпер я абсалютна спакойна стаўлюся да Новага года. «Дзе мы будзем сустракаць?» – «Дзе скажаш, там і будзем». Хоць было некалькі вясёлых сустрэч Новага года. Некалькі год таму сустракалі на Лепельскім возеры з сябрамі – спалілі лазню.\n— Ну спалілі лазню. Нанялі цёплай сяброўскай кампаніяй хатку на беразе Лепельскага возера – і Новы год сустракалі ў літаральным сэнсе на лёдзе. Як нас цмок не з’еў, не ведаю… А на раніцу 2 студзеня сусед грукае да нас у дзверы і кажа: лазня гарыць! Спачатку падумалі, што там, мабыць, парыцца нехта. Але і праўда: лазня гарэла! Выклікалі пажарных. Яны хутка прыехалі, усё патушылі. Цвярозыя, дарэчы – раніцай 2 студзеня! Пасля прыехаў гаспадар дома. Паглядзеў і кажа: «Вы не думайце, я псіхаваць не буду. Я ўжо за два забойствы адсядзеў, я ўжо не псіхую». Па выніку ўсё скончылася нармальна. Там проста было парушана нешта ў самой лазні: гарышча было саломай засланае – а так нельга. І выявілася, што гарэла яна ўжо не першы раз… Нешта было не па сістэме зроблена. Так што мы нейкую суму яму аддалі, але яна несупастаўная з тым, што там згарэла. Іначай бы прыйшлося аддавацца яму ў рабства.\n— Мы яму на Каляды столькі падарункаў паклалі, што там было і з разлікам на Новы год таксама. Троху махануліся, што за раз усё аддалі. Трэба было ўсё ж порцыямі. Хацелі яго парадаваць, што вось столькі шмат падарункаў. А ён нейкую адну машынку выбраў – і пайшоў яе вазіць!\n— Жонка, канечне. Я ж увесь у справах. Але па магчымасці стараюся таксама. Іншая справа, што я каб і хацеў, не магу цэлы дзень дзіцем займацца. Таму вельмі ўдзячны жонцы, што ў мяне ёсць магчымасць займацца творчасцю, бо выхаванне дзіцяці – гэта не меншая праца, чым любая астатняя. І калі нехта думае, што жанчына ў дэкрэце адпачывае, я бачу, што гэта не так. Дзеці гэта такая рэч, што на потым не адкладзеш. Гэта ў нас ужо нейкія такія модныя еўрапейскія тэндэнцыі, што я, маўляў, спачатку зраблю кар’еру, а потым буду дзяцей гадаваць. Потым табе ўжо нічога не будзе трэба. Ды і навошта дзецям старыя бацькі? Таму мы вырашылі з гэтымі справамі не адкладаць.\n— Глеб Лабадзенка – строгі бацька?\n— Не, ну які строгі? Можна мяне, вядома, раз’юшыць, калі малы цэлы дзень ужо дурэе. А так гэта, канешне, любімы сыночак: і ў сраку яму цалуем, і ўсё, што хоча, робім. Я, калі б і хацеў, не магу строіць з сябе строгага. Магу раззлавацца, калі ў мяне нейкая тэрміновая праца, бо я ж дома працую. Таму звычайна проста працую ўначы – навучыўся выходзіць з гэтай сітуацыі.\n— Як ты будзеш свайго любімага сыночка лупцаваць? Канешне, можна па срацы шлёпнуць у педагагічных мэтах, але каб адлупцаваць – дык не.\n— Не. І таму не буду свайго малога лупцаваць. Ну на самой справе – ты ж б’ешся з двухгадовым чалавекам, у цябе мазгі ёсць увогуле? Ён табе можа адказаць? Я лічу, што гэта няправільна, гэта ўсё адно, што біць жанчыну. Хочаш пабіцца – пазвані Віталю Гуркову, пайдзі пабіся з ім. А біцца з двухгадовым дзіцёнкам…\n— Гэты праект з’явіўся, калі жонка чакала нашага першага сына. Гэта было штуршком. Але пачыналася ўсё амаль выпадкова, як жарт. Зразумела, што я зусім не ўмею маляваць. А потым я пабачыў, што ўменне маляваць – не самае галоўнае ў гэтай справе. Бо кожны глядзіць і думае: «Ууу, дык і я так магу! Што тут такога?» Шчыра кажучы, не чакаў такога водгука ў чытачоў. Часам рэчы, на якія робіш стаўку, не спрацоўваць, а тыя, што адбываюцца выпадкова, маюць поспех.\n— Канешне, ад нас ён чуе толькі беларускую мову, тут і варыянтаў ніякіх быць не магло. Але ж бацькі ў мяне рускамоўныя. Дзіцёнак з’ездзіць да бабулі, нахапаецца нейкіх слоў, а мы пасля праводзім выхаваўчую працу: не «спасібо», а «дзякуй» трэба казаць. Нам пашанцавала, што ў нас асяроддзе такое добрае. Хросны бацька малога – Сяргей Харэўскі. Хросная маці – Наста Дашкевіч (Палажанка). Суседзі нашыя — Алеся Раманюк і Мікола Дземідзенка – таксама гадуюць дзіцёнка па-беларуску. Усе нашыя дзеці паміж сабой сябруюць. Не тое, што мы ствараем нейкі інкубатар… Але ў нашым грамадстве па-руску ён і так навучыцца размаўляць, нахапаецца іншай навукі. Жонка мяне часам падкалвае, маўляў, а калі ён вырасце і стане кіроўцам машыны са смеццем, што ты будзеш рабіць? Ну а што? Абы чалавекам добрым быў. Не ўсім жа вершы пісаць і на сцэне выступаць.\n— Я ў свой час пайшоў супраць волі бацькоў – і гэта ў выніку дало плён. Таму я гатовы, што ён пойдзе супраць маёй волі. Гэта не страшна. Калі ты адчуваеш свае сілы, каб не проста пабыкаваць, а дасягнуць пастаўленай мэты, то гэта нармальна. Бывае ж, што часам людзі выбіраюць такі шлях паслухмянасці, а пасля вырастаюць мамчынымі сыночкамі, сядзяць у 40 год у бацькоў на шыі.\n— У сёмым класе я вырашыў паступаць у Коласаўскі ліцэй. Мае бацькі – далёкія ад палітыкі і грамадскага жыцця людзі. Яны думалі, што гэта ўсё «апазіцыя», што іх могуць з працы звольніць і гэтак далей. Пачаліся скандалы. А я сказаў «пайду і ўсё». Далей ужо ўсё было нармальна.\n— Гэта няправільна так казаць. Мая мама пайшла працаваць даволі рана, таму мяне гадавала збольшага бабуля – беларускамоўны ад прыроды чалавек. А думка ісці ў ліцэй з’явілася ў сёмым класе, калі я пазнаёміўся з Рыгорам Барадуліным. Ён мне сказаў: «Трэба ісці ў Коласаўскі ліцэй». І я пайшоў.\n— Мы праходзілі ягоную творчасць у школе. І я даведаўся, што ён жыве ў Мінску. Я да таго часу ўвогуле не ведаў, што нехта яшчэ жывы з беларускіх пісьменнікаў. У нас літаратуру выкладалі так, што я яе ненавідзеў. Дык і сённяшнія дзеці ненавідзяць, расцэньваюць гэта як катаванне. У школьную праграму так адбіраюць творы, нават класікаў, што можна ўзненавідзець усё пасля першага ж урока. А я, дзякуючы Барадуліну, даведаўся, што ёсць гэты паралельны свет, пра які большасць людзей нават не падазрае, і што гэта – цэлы космас, наш нацыянальны космас.\n— Вы неяк казалі, што Гервасій Выліваха з «Ладдзі Роспачы» Караткевіча – ідэальны беларус. Цытую «заўсёды нападпітку, на плячах сокалы, на сёдлах жанчыны, у вачах – няма Божага страху».\n— Гэта ж увогуле Рэмба! Гервасій Выліваха – гэта каўбой, супергерой, вось у чым рэч. Бачыце, я, на жаль, не заспеў самога Караткевіча. Але яго блізкія сябры сведчаць: ён пісаў Гервасія Выліваху з сябе. І вось гэтыя жанчыны на сёдлах – гэта сімвал таго, што можа быць іначай. У нас усе мужыкі такія вось (насупіўся), а Выліваха – во (усміхаецца і паказвае мышцы)! Гэта не значыць, што ўсім трэба хадзіць нападпітку. Ён жа быў рэалізаваным чалавекам – жыў у замку, хоць і паўразбураным. Усё было. Жанчыны былі, грошы былі, віно было. Сімвал таго, што ўсё ўдалося. А пасля гэтага можна і пасвяткаваць трошкі.\n— Я на падпітку не хаджу ніколі, і жанчыны на сядле ў мяне не ляжаць. Але самая важная цытата з Ладдзі Роспачы іншая: «Рабі нечаканае, рабі, як не робіць ніхто – і тады пераможаш». Вось гэта, я лічу, павінен быць увогуле дэвіз усіх беларусаў. Гэта містычны твор. Я не так шмат сустракаў маленькіх (па аб’ёме) твораў, якія б маглі настолькі перакуліць твой светапогляд. Гэта, напрыклад, «Чайка Джонатан Лівінгстан» Баха альбо «Маленькі прынц». Як спявае Лявон Вольскі, «ламай сцэнар, ламай сістэму». Вось чаго нам не хапае. Гэта не значыць, што трэба быць анархістам і драць на сабе кашулю. Вось, напрыклад, мая бабуля заўжды кажа: «А што людзі падумаюць?» Гэта капец проста! А што людзі падумаюць?! Я гэта з дзяцінства чуў. «Так нельга рабіць, бо так ніхто не робіць». І гэта замкнёнае кола. Бо калі ты будзеш рабіць так, як усе, то цябе, магчыма, не спаляць на вогнішчы за фразу «і ўсё-ткі яна круціцца», але нічога астатняга не атрымаецца.\nЛюбы прагрэс і рух наперад – гэта справы, якія не рабіў раней ніхто. Вынаходзіць ровар немагчыма, бо як у прыпавесцях Саламонавых, «нічога новага пад сонцам няма». Але кожнае пакаленне можа вынаходзіць ровар нанова, вось у чым рэч. Напрыклад, пачатак ХХ стагоддзя, пакаленне «Нашай Нівы». Божа, якая тусоўка класная была! Купала, браты Луцкевічы, Уласаў, Колас, Цётка, Багдановіч вершы дасылаў… І інерцыі той залатой пары хапіла надоўга. Потым хваля Адраджэння канца 80-х – пачатку 90-х. Мы да сёння сілкуемся зробленым у тым часе.\n— Расказваючы пра Лепельскае возера, Вы ўзгадалі цмока. Ягоны вобраз – мужык, які сядзіць сабе сядзіць, а пасля перакульваецца і ператвараецца ў цмока – гэта адлюстраванне нашай партызанскай культуры?\n— У нас ёсць такая негатыўная рыса – спрадвечныя асаблівасці нашага народу выкрываць як недахопы. Напрыклад, мы такія партызаны – гэта, нібыта, недахоп. Дык гэта ж перавага! Невядома, што будзе заўтра. Я, прынамсі, гатовы, як мой прадзед Захар Храмцэвіч, ісці ў партызаны, пускаць цягнікі з ватаю пад адхон. Ці яшчэ кажуць, што мы занадта кансерватыўныя. Я таксама не лічу, што гэта недахоп. Часам я гляджу, што там у гэтай «загніваючай Яўропе» адбываецца – оооой! (усміхаецца) Вось у мой пад’езд кітайцы панаехалі і сталі смецце кідаць ля смеццеправода. Я залез у Google Translate, пераклаў на кітайскую «яшчэ раз, сабака, паставіш тут смецце, парву, як Тузік грэлку» і павесіў там. Усё, пакеты зніклі і кітайцы паўз сценачку ходзяць. Ці мне трэба было цалаваць тых кітайцаў, каторыя мне пад’езд засмечваюць? Пабачу, што будуць смецце кідаць – спушчу з сёмага паверху! Я не настроены быць талерантным да таго, хто тут свае парадкі наводзіць.\n— Я ўвогуле вельмі эмацыйны, мяне шмат чаго можа пасадзіць на каня. Я вельмі хутка заводжуся. Нават нешта прачытаю ў Інтэрнэце і пачынаю кіпець. Гэта мяне губіць увесь час. У нас жа людзі крыўдлівыя – ты напішаш нейкую какашку, а яны табе гэта гадамі будуць памятаць.\n— Дык я пару так выпускаю іншым чынам. (усміхаецца) Адкрыў Інтэрнэт, пацяўкаў-пацяўкаў – ды пайшоў спаць. Там да раніцы бульбасрач, а я сабе сплю. Ашчаджаю гэтак нервы! Устаю, а там сто каментаў. Але я не ўвязваюся ў гэтыя баталіі, нічога нікому не даводжу, асабліва тролям. А тое, што ў каментах бруд будзе ліцца… Сабака брэша, караван ідзе.\n— У мяне быў цікавы досвед – я некалькі год вёў школу маладога журналіста. Не ведаю, што думалі тыя людзі, якія да мяне туды хадзілі. Я з адукацыі журналіст. А журналіст – такая дзіўная прафесія, што больш нікуды не пойдзеш працаваць. І таму я ў гэтай школе быў вельмі патрабавальны да сваіх навучэнцаў. Дзяўчаты часам плакалі, скайп адключалі. Але гэта дало плён – многія з іх засталіся працаваць у журналістыцы. І мне не шкада, што я тады быў такім занудам. Але ў той жа момант, не магу цярпець маралізатарства, калі нехта бярэ на сябе ролю такога суддзі. Маралізатарствам можа займацца толькі бясспрэчны маральны аўтарытэт: чалавек, якому вераць усе. А ў нас людзі любяць часам лезці са сваёй мараллю.\n— Разумееце, напрыклад, як з судом з тым ЖЭСам. Той галоўны інжынер ні ў чым не вінаваты, ён – плён нашага грамадства. Але некаму гэтая справа нагадала, што ўвогуле ёсць беларуская мова, што яна для кагосці важная. Я не думаю, што калі нейкая крама заплаціць 500 тысяч штрафа ці атрымае папярэджанне, з імі нешта здарыцца – у іх абароты ў мільёны даляраў. Напрыклад, пра тую справу напісалі ва ўсіх суседніх дзяржавах, мне пісалі людзі за-за мяжы: «мы думалі, што ў вас мова ўжо ўсё, але ж атрымліваецца, што не так». Да таго ж, лісты ў абарону і дзеля папулярызацыі мовы – інструмент, які нам дае сама дзяржава. Чаму ж яго не выкарыстоўваць?\nНехта скажа, што мы гэтым выклікаем агрэсію. Але ж мы адвыклі жыць у прававой дзяржаве. Гэтыя справы можна разглядаць з вельмі сухога пункту гледжання – парушаецца закон. І, дарэчы, чаму пра мае пачуцці ніхто не думае? Пішу ліст у краму, атрымліваю адказ па-руску. Можа так і трэба? Ну, закон парушаецца, ну ладна. Калі ён у нас не парушаецца, той закон? Некаторыя часам пішуць мне «ты паклёпнік, ты выклікаеш агрэсію». А хто гэта піша? Пішыце далей. Вось я пішу лісты. А ты што робіш? Цяўкаеш на Facebook?\nВось прыклад. Нядаўна вазіў экскурсію ў Любчу. Там на адноўлены замак паставілі купал. Шмат каму ён не падабаецца. Але дзеля таго, каб крытыкаваць, патрэбна спачатку самому нешта зрабіць. Вазьмі помнік архітэктуры, цэглу, фарбу, пусці на гэта 10 гадоў жыцця – і зрабі так, як трэба. І тады скажаш, што той зрабіў абы-як, а ты – класна. А купал не падабаецца?.. Дык у Нясвіжы, каб замяніць купал-цыбуліну, спатрэбіўся пад’ёмны кран і некалькі гадзін.\n— Тады атрымліваецца, што нікога крытыкаваць нельга – ні футбалістаў, ні акцёраў, ні чыноўнікаў.\n— Не. Вось у гэтым годзе мы выпусцілі 2 кнігі Быкава без цэнзуры агульным накладам пяць тысяч асобнікаў – без грантаў, дзякуючы падтрымцы мецэната Паўла Бераговіча і выдаўца Ігара Віркоўскага. І без прымусу прадалося ўжо чатыры.\n— Дык пяць тысяч – гэта ж не пяцьсот тысяч.\n— Выпусцім пяцьсот тысяч – прададзім чатырыста. Кошты трэба нармальныя ставіць, рэкламу рабіць. Увогуле вартыя кніжкі трэба выпускаць. Васіль Быкаў – што можа быць больш вартым? А калі яшчэ розныя фішкі, кшталту выданні без цэнзуры і гэтак далей, вельмі добра пойдзе.\n— Можна глядзець у абсалюце, а можна ў параўнанні. У абсалюце – усе нашыя справы – гэта такая мышыная вазня. Зараз выйдзі на вуліцу і спытай у людзей пра Быкава. Мала хто хоць пару твораў назаве. Але давайце паглядзім у параўнанні. Год таму такога не было, каб прадавалася чатыры тысячы экзэмпляраў такой кніжкі на беларускай мове. Беларускамоўныя кніжкі, якія прадаваліся б такой колькасцю, наколькі я ведаю, усяго было толькі дзве за апошнія гады: «Краіна Беларусь» Арлова і «Скарбы Беларусі» Лукашэвіча. Але гэта кніжкі іншай катэгорыі – падарункавыя альбомы. Таму гэта дасягненне.\n— Вось ведаеце, я шчыра не ведаю, што адказаць – «калі б ты быў міністрам…». У нас усе хочуць міністрамі быць. А трэба працаваць. Ваяводаў у нас хапае – з салдатамі праблема… Бо ўсе хочуць быць начальнікамі: дырэктар, кіраўнік, старшыня, міністр. Старшыня аргкамітэта па стварэнні аргкамітэта па стварэнні аргкамітэта… Пыха – гэта самае страшнае, што можа быць у чалавека. А найлепшы паратунак ад пыхі – самаіронія.\n— Спачатку нас з Алесяй Літвіноўскай запрасілі на іншыя курсы, дзе мы самі распрацоўвалі праграму і змест. А потым мы зразумелі, што выраслі з гэтых штанішак, і што ў нас ёсць сваё бачанне, як гэта павінна выглядаць. Таму мы вырашылі зрабіць свае курсы. Мы ніколі не аспрэчвалі таго, што ідэя і пачатак усяго належыць Кацярыне Кібальчыч. Гэта яна прапанавала рабіць публічныя курсы. І мы заўсёды казалі, што ўдзячныя ёй за гэта. Бо мы, седзячы тут, не здагадаліся пра гэта, а яна, седзячы там, здагадалася. Але тое, што мы робім цяпер – цалкам іншая рэч. І гэта бачна па тым, што мы здолелі зрабіць за гэты год: 650 студэнтаў штотыдзень у 8 гарадах і выдатная каманда з 20 выкладчыкаў.\n— Я даўно з гэтым не сутыкаўся. Да нас на курсы ходзіць 90% рускамоўных людзей, якіх я раней не ведаў. І не толькі па Мінску, па ўсёй краіне. Я раней не заўважаў, у якім камфортным свеце мы жывем. Прыходзіш на канцэрт – там усе знаёмыя. Прыходзіш на прэзентацыю і гадзіну там з усімі вітаешся. Гэта ж класна, вельмі камфортна. Але больш класна, што на курсы прыйшлі людзі, для якіх гэта ўсё невядома. І нашыя курсы – гэта ж не толькі дзве гадзіны ў галерэі. Мы таксама ладзім экскурсіі, неўзабаве пачнуцца кінапрагляды беларускамоўныя, новы сайт адкрываецца… Мы хочам гэтым людзям даць усё ў адным месцы: і кніжкі, і мульцікі, і фільмы – усё-ўсё-ўсё.\n— Зараз пачынаецца перадача «Мова Нанова» – штосуботы на Белсаце. Ці не думаеце Вы, што яна можа забіць жывыя курсы?\n— Па-першае, перадача будзе адрознівацца ад курсаў: яна будзе ісці ўсяго 15 хвілін – своеасаблівыя вытрымкі. Па-другое, трансляцыі і відэазапісы курсаў, якія мы выкладваем у Інтэрнэце, не забілі ж курсы. Людзі глядзяць трансляцыі, калі не маюць магчымасці да нас прыходзіць. Напрыклад, нядаўна ў нас быў у гасцях бармен з кавярні «Штоле», які цалкам перайшоў на беларускую мову і глядзіць нашы трансляцыі: у яго няма магчымасці стала наведваць курсы. Класна, што камусьці гэта трэба.\n— Ідзе праца над новым сайтам курсаў «Мова Нанова». Там будзе шмат навінак. Мы хочам стварыць пляцоўку, да якой кожны зможа дадаваць нешта сваё. Таксама мы рыхтуем папяровы падручнік, назву для якога нам падказаў Лявон Вольскі – «20 крокаў да беларускай мовы». На сённяшні момант на сайце ўжо ёсць 58 бясплатных урокаў – гэта на тры такіх кнігі. І мы хочам усё гэта перавесці ў фармат падручнікаў. Ёсць людзі, якім патрэбна ў руках трымаць кніжку. Што датычыцца «дзіцячай заМовы», то ў студзені-лютым выйдзе другая частка і перавыданне першай. З першай часткі ўвогуле адбылася дэтэктыўная гісторыя – у мяне скралі малюнкі. Ну, як скралі. Чалавек, які займаўся выданнем кніжкі, адмовіўся мне іх вяртаць. Сказаў, што хоча пакінуць сабе.\n— Дакументаў жа ніякіх не падпісвалі. Няма з чым у суд пайсці. Паралельна пачалі адбывацца нейкія невядомыя падзеі з гэтай кніжкай. З’явіліся асобнікі, пра паходжанне якіх я нічога не ведаю і якія прадаюцца па 150 тысяч. Нагадаю, тысячу асобнікаў я прадаў па 40 тысяч рублёў. Гэта кніжка сацыяльна арыентаваная. Яна прадалася ў тым ліку таму, што танна каштавала. Я, калі стаў спрычыняцца да выдання кніжак, то пабачыў, што ў нас нацэнка ў гэтым кнігавыдавецкім бізнесе бывае 400 адсоткаў. Гэта проста абсурд. Калі кніжка сабекоштам тры даляры прадаецца за 150 тысяч – гэта няправільна, гэта супярэчыць усім законам эканомікі і здаровага сэнсу. А потым будзем казаць, што літаратура наша загінаецца і кніжкі накладам па 300 асобнікаў ляжыць і не прадаюцца. Дык ты яшчэ 500 адсоткаў нацэнкі зрабі, і ўвогуле ўсё добра будзе!\nШто да «дзіцячай заМовы», то другая частка і перавыданне першай будуць каштаваць па магчымасці мінімальна – дакладна меней за 100 тысяч. І людзі цэняць гэта – на сённяшні момант, яшчэ да выхаду кніжкі, ужо больш за 500 асобнікаў замовілі.


Гардэроб гродзенкі: Наталля Ніязава ў адзенні з Індыі, Бруселя і Беластока\n14 ліпеня 2017, 17:16\nАўтар: Алина Орав\nДля новага цыклу пра людзей і рэчы, якія яны носяць, мы фатаграфуем прыгожа, стыльна ці дзіўна апранутых людзей і просім расказаць іх пра вопратку. На гэтым тыдні наша гераіня — Наталля Ніязава.\nСустрэла мужа і не хадзіла больш ва ўнівер\nМне 27 гадоў. Я нарадзілася ў Гродне. Вучылася ў Мінску ў жаночым інстытуце Энвіла на перакладчыка. У канцы другога курсу мне прыйшлося аднаўляцца, бо ў мяне ўжо былі набытыя квіткі ў Амерыку, а іспыты не здадзены. І я проста паляцела, у прыярытэце ў мяне была Амерыка. Потым я прыляцела і аднавілася, сустрэла свайго мужа і не хадзіла больш ва ўнівер.\nУ прынцыпе, мне там было нецікава, і я не шкадую пра тое, што мяне адлічылі. Зараз я займаюся самапазнання. Мэдытую. Мяне цікавіць пытанне аб тым, хто я. Падарожжы — гэта самае лепшае, што можа быць. Нядаўна я вярнулася з Індыі, дзе правяла чатыры месяцы. Зараз я працую ў дзіцячым тэатры, мы паказваем спектаклі ў дзіцячых садках і школах.\nУ другім класе куплялі дарослыя рэчы\nПрактычна з самага ранняга ўзросту я сама выбірала тое, што я хачу апрануць. І мы з мамай, калі хадзілі на рынак, а былі тады толькі рынкі, куплялі толькі дарослыя рэчы. У мяне былі шмоткі, якія шылі на дарослых дзяўчат — рукавы былі нашмат даўжэй, чым павінны былі быць.\nЯк гэта ўсё атрымлівалася — я бачыла кофту, мне патрэбна была гэтая кофта, вядома ж мама мне не хацела купляць, мы хадзілі яшчэ паўтары гадзіны па рынку. Я прыводзіла доказы, што мне патрэбна гэтая кофта. І маме даводзілася купляць гэтыя рэчы, таму што альбо гэта, альбо нічога. Гэта было ў класе другім-трэцім.\n«Не маргінал, але тыпу таго»\nПотым у мяне пачаўся бунтарскі перыяд. Я сябе залічала да панкаў. Мне падабалася апранацца ва ўсё чорнае, абчапляюцца ланцугамі. У мяне былі камелоты, якія як берцы. У мяне былі сінія валасы і пірсінг — усюды, дзе толькі можна. Сем гадоў у мяне быў прабіты язык, пакуль у адзін момант я не зразумела, што ўсё — я не хачу больш, надакучыла.\nГэты перыяд бунтарства выяўляўся не толькі ў паводзінах, але і ў вопратцы. І мне гэта падабалася. То бок адзенне, як спосаб вылучыцца, мяне заўсёды цікавіла. Нават не тое, каб хацелася — была патрэба быць не як усе. Адзеннем прасцей за ўсё пазначыць, што ты неяк адрозніваешся.\nАле гэта быў даволі складаны перыяд у маім жыцці, таму што грамадства не прымае звычайна такіх, як гэта сказаць, не маргіналаў, але тыпу таго. Мяне асуджалі за свой знешні выгляд пастаянна, але гэта толькі падагравала мой цікавасць і мне хацелася выглядаць яшчэ больш незвычайна.\nГэта ўсё было ў падлеткавым узросце. У класе 10−11-м я стала апранацца спакайней. Мне заўсёды было цікава адкапаць якую-небудзь шмотку з мамінай шафы або з бабулінай. І гэта дагэтуль адбываецца.\nПотым было студэнцтва і асабліва не было грошай на адзенне. Можна сказаць, што стылёк мой наогул затух. Я неяк апраналася — кеды, майкі. Мне і хацелася б большай разнастайнасці, але ў мяне не было грошай. Калі мы ішлі на нейкую вечарынку, я старалася нешта такое апрануць, але ў звычайным жыцці выглядала проста. Не тое каб асабліва не замарочвалася, не было магчымасці замарочвацца. Шыць я ненавіджу са школы, у сэкандах у мяне тады не атрымлівалася знаходзіць нармальныя рэчы. Я проста тусавалася і нават не асабліва памятаю, у што была апранутая.\nМода — цыклічная, усё вяртаецца\nКалі казаць пра цяпер, то я люблю хадзіць у сэканды. І мне нават больш падабаецца сам працэс — проста калупацца і нешта шукаць. Для мяне гэта як гульня — знайсці нейкі скарб. Я магу наогул нічога не знайсці, але вось працэс мне вельмі падабаецца, а калі ты яшчэ знаходзіш нешта крутое, то гэта радасць поўная.\nМне падабаецца на дачы рыцца ў нейкіх шафах, проста ў бабулі папытаць, якія ў яе ёсць рэчы. Па-першае, крута, што рэчы, зробленыя тады, вельмі класнай якасці. І калі я нешта такое знаходжу, то яно доўгі час выглядае практычна як новае — там не тырчаць ніткі, швы, усё ідэальна.\nЗноў жа, мода цыклічная і ўсё вяртаецца. Ты можаш гэта апранаць і выглядаць не зусім як гарадскі вар’ят. Мне падабаецца апранаць мужчынскую вопратку. З дзяцінства я цягала кофты свайго брата — больш мне нічога не падыходзіла. Цяпер гэта называецца Oversize, тады гэтай назвы не было.\nІ пацанка, і паненка\nНа самай справе, я і цяпер не вызначылася са стылем. Наогул, гэта самая класная штука, калі ты дзяўчынка і можаш быць рознай. Можаш апрануцца як пацанка, можаш як кабетка. За гэта я і люблю вопратку, за тое, што ты можаш быць рознай. Апранацца кожны дзень у нейкім адным стылі досыць сумна.\nУ мяне ёсць асабісты лайфхак, які мне дазваляе ўсе рэчы лёгка камбінаваць, — я купляю рэчы чорнага, белага або шэрага колеру. Гэтыя колеры лёгка камбінуюцца. У звычайным жыцці я аддаю перавагу нечаму зручнаму і свабоднаму, мне не падабаецца абліпаючае адзенне. Але, зноў жа, у мяне ёсць і сукенкі ў абліпку, іх я надзяваю раз у сто гадоў. У апошні час мне падабаецца стыль францужанак, за тое, што ён такі трохі нядбайны, але пры гэтым усё выглядае арганічна.\nМайка H&M. Проста калі быў пік моды на 90-я, я бачыла нейкія падобныя кофтачкі ў інстаграме, і мне захацелася таксама нешта такое. Шлёпкі з Індыі.\nКашулю я купіла ў Індыі ў нейкай краме за 300 рупій. Мне падабаецца, што яна такая струіцца, асабліва не камечыцца, таму што я ніколі не прасую адзенне — ненавіджу гэта рабіць. У мяне нават праса дома няма. Штаны H&M таксама з Індыі. Мне падабаюцца, што яны быццам спартыўныя, але ў той жа час з іх можна нешта такое зрабіць.\nУпрыгажэнні - падвеска і пярсцёнкі - зрабіла дзяўчына, якая жыве на Балі. Фірма — Ocean Inside. Мне падабаецца, што гэта мінімалістычна, і я люблю акіян. Можна ўвесь час насіць і табе гэта не будзе надакучваць.\nТуфлі з сэканда. Зімой выпадкова натыкнулася на гэтыя туфлі, гэта ж Fur Shoes, я бачыла нешта падобнае ў інстаграме. Я іх купіла і вельмі чакала, калі стане цёпла, каб іх апрануць. Наогул, калі я іх убачыла, то зразумела, што мне трэба ехаць у Парыж, таму што ў такіх туфлях толькі хадзіць па Парыжы.\nСукенка — распродаж H&M у Індыі. Мне трэба было нешта прыстойнае, таму што ўсё маё адзенне стала падобнае да адзення бежанца. І гэта было адзінае, што мне падыходзіла па цане і па памеры. Я люблю сукенкі. Мару аб чырвонай сукенцы ў кветках з выразам.\nГэты плашч я знайшла ў сэкандзе ў Брусэлі, у той дзень, калі там усе рэчы каштавалі 3 еўра. Я яго схапіла. Гэта, наогул, мужчынскі плашч, я нават не ведаю на колькі памераў ён мне вялікі, але я яго проста люблю: і колер, і як ён выглядае. Акуляры таксама з Брусэля, з вінтажнага рынку. Гэта адзінае, што я магла там сабе дазволіць. Мне падабаецца, што яны незвычайныя. Мне падабаюцца дзіўныя рэчы.\nГэтыя штаны Bershka я купіла ў Беластоку ці Варшаве. Кашуля мужчынская, а кепку ці то ў Colin’s, ці то ў Terranova купіла. Мне падабаецца, што дзякуючы кепцы гэты лук не здаецца такім сумным. Штаны гэтыя выглядаюць як спадніца, і з кашуляй гэта было б падобна да нейкай сукенка, а шапачка разбаўляе гэты строй.\n«Для моцнай і незалежнай моладзі». Глядзіце, якую калекцыю адзення прыдумалі да 75-годдзя Гродзенскай вобласці\nСтыльныя гродзенцы: 5 лукаў ад фізкультурнікаў, знаўцаў замежных моў і спецыяліста па тэатры\n« Польскія рэканструктары зноў у Гродне: прыехалі ўшанаваць Баторыя і выступіць перад гараджанамі


Расейская сетка дысконтаў хоча зрабіць рэвалюцыю ў польскім гандлі\nФота Ірына Арахоўская, belsat.eu\nЦі акліматызуецца сетка крамаў з Сібіры над Віслай?\nЗ далёкага Краснаярску\n«Светофор» – так называецца гандлёвая сетка, якая знаная ва ўсёй Расеі і ў некаторых суседніх краінах, у тым ліку і ў Беларусі. Цяпер яна рыхтуецца да экспансіі на Захад. У Польшчы плануюць адчыніць 105 крамаў.\nУ Расеі налічваецца каля 600 крамаў. Першая «крама нізкіх цэнаў Светлафор» з’явілася ў Краснаярску летам 2009 году. Адчынілі яго мясцовыя прадпрымальнікі з прозвішчам Шнайдэр, якія раней, як фірма Ленком, гандлявалі півам. Пачалі яны ў 2004 годзе, каб цягам некалькі гадоў завязаць супрацоўніцтва ў вялікімі і вельмі вялікімі вытворцамі – у тым ліку з Балтыкай, Ачакавым і Гэйнэкенам. Пасля яны адчынілі сетку крамаў пад назвай «Напильник» – з півам і больш моцнымі напоямі, закускамі і тытунёвымі вырабамі.\nАдштурхнуліся ад дна\nБізнес Шнайдэраў рухнуў падчас фінансавага крызісу ў 2008 году. Канчаткова сетка «Напильник» скончыла сваё існаванне тры гады таму, але яшчэ раней у 2009 Андрэй Шнайдэр зарэгістраваў фірму «Росторг 2009». Яна павінна была гандляваць шырокім асартыментам спажывецкіх і гаспадарчых тавараў. Менавіта тады ў старой частцы Краснаярску адчынілі першую краму «Светофор».\n«Адштурхнуліся ад дна, цалкам пераасэнсавалі і пачалі рэалізаваць абсалютна новую канцэпцыю: «hard-дысконт», – так каментаваў новую бізнес-ідэю Алег Сіпеты, старшыня краснаярскай сеткі супермаркетаў «Командор».\nЦяжка назваць яго канкурэнтам уладальнікаў «Светофора», бо «hard-дысконт» «Светофор» пабудаваны па прынцыпу «Нічога залішняга» (no-frills). У першай краме новага дысконту не было нават паліцаў. Тавары прадавалі наўпрост з каробак і драўляных палетаў. Рэалізаваная Шнайдэрамі бізнес-мадэль выключала ўсе залішнія выдаткі – пачынаючы ад спосабу захоўвання тавараў і асвятлення памяшканняў, скончваючы рэкламай і кантактамі з прэсай.\n«Hard-дысконт» у выкананні фірмы Шнайдэраў базуецца на правілах «нічога залішняга». Фота: Ірына Арахоўская, belsat.eu\nНават да такой ступені, што восенню 2016 году гандлёва-прамысловая палата была вымушаная правесці пошукаваю аперацыю, каб скантактавацца з уладальнікамі сеткі, бо хацелі завязаць супрацоўніцтва. Яны не ведалі, як гэта зрабіць, таму супрацоўнікі палаты былі вымушаныя пакідаць свае лісты наўпрост у крамах. Але ім так ніхто і не адказаў.\nРэдакцыя часопісу Forbes у Расеі некалькі месяцаў спрабавала дамовіцца з прадстаўнікамі кампаніі на размову, але таксама ў іх гэта не атрымалася. Вядома толькі тое, што фірма мае сямейны характар: бізнесам фармальна кіруе з Краснаярску Валянціна Шнайдэр, а штодзённа ёй кіруюць два яе сыны, таксама з Сібіры.\nНа дадзены момант сетцы належыць больш за 800 крамаў – у тым ліку ў Азербайджане і Казахстане. Фота: Ірына Арахоўская, belsat.eu\nУсё гэта не перашкаджае бізнесу актыўна развівацца. Паводле дадзеных агенцыі «INFOLine-Аналітыка», кампанія Шнайдэраў з прыбыткам у 65 млрд. расейскіх рублёў у 2017 годзе стала найвялікшай фірмай на рынку ў сваім сегменце ў Расеі. На дадзены момант сетцы належыць больш за 800 крамаў – у тым ліку ў Азербайджане і Казахстане.\nАд мінулага году сетка крамаў працуе ў Беларусі: у Менску, Баранавічах, Салігорску, Наваполацку і Горадні. У «Светофор» на закупы могуць хадзіць і польскія турысты, якія прыязджаюць у Горадню па бязвізе.\nСупермаркет «Светофор». Фота Ірына Арахоўская, belsat.eu\nЭканомія на кожным кроку\nЦі варта? Спраўдзілі нашыя карэспандэнты, якія наведалі адну з крамаў сеткі. Правіла »нічога залішняга« відаць ад самага ўваходу: на вуліцы +28 і столькі ж, калі не болей, унутры. У гандлёвай залі не працуе кандыцыянер.\nЭканомія на кожным кроку – камер захоўвання 24штукі, на ўсіх не хапае і ў чаканні вольных выцягваецца чарга. Усе ячэйкі камеры захоўвання адкрываюцца адным ключом.\n«Як гэта так?», – запыталіся нашыя здзіўленыя карэспандэнты. Ахоўнік не зразумеў, чаму тут дзівіцца.\nЗакупы з падлогі\nСтолікаў для пакупнікоў таксама няма – людзі перапакоўваюцца наўпрост на падлозе. Фота: Ірына Арахоўская, belsat.eu\nУ залі мінімалістычныя правілы фірмы Шнайдэраў працуюць да гэтага часу: частка тавару ляжыць на палетах і ў каробках. Варта ж адзначыць, што ўсё на сваім месцы.\nТавары, якія хутчэй псуюцца, знаходзяцца ў асобным пакоі-лядоўні. Але не ўсе! Бо, напрыклад, рыбныя кансервы, якія павінны захоўвацца пры тэмпературы да +20 градусаў, ляжаць у залі, дзе значна цяплей. Склад знаходзіцца на другім паверсе над галовамі пакупнікоў.\nКліентаў сапраўды шмат, але працуюць толькі дзве касы. Фота: Ірына Арахоўская, belsat.eu\nШмат працаўнікоў знаходзяцца ў гандлёвай залі. Менавіта яны клапоцяцца пра парадак і дапамагаюць пакупнікам.\n«Не можа быць такой цаны»\nЖанчына побач абірае паштэт. Уважліва чытае склад і кладзе тавар на месца.\n«Не можа быць такой цаны», – кажа з недаверам.\nКошты, канешне, адрозніваюцца ад тых, што ў іншых крамах. Па правілах фірмы ў «Светофор» павінна быць ад 10 да 20 адсоткаў танней, чым у іншых крамах. А вось некалькі прыкладаў таго, як гэта выглядае на практыцы:\nгарбата Lipton 20 пакецікаў – 2.27 Br;\nпіва «Carlsberg» 0.45 л. – 1.25 Br;\nсшытак 48 лістоў – 0.63 Br;\nэлектрамясарубка – 74.62 Br.\nТавар пераважна беларускага і расейскага вырабу. Фота Ірына Арахоўская, belsat.eu\nЖыхары Горадні, каторыя ездзяць на закупы ў польскую «Бедронку», вельмі задаволеныя такімі коштамі.\n«Светофор» ці «Mere»\nУ гэтым годзе «Светофор» плануе адчыніць у Польшчы 8 крамаў, агулам іх павінна быць 105. У Польшчы »Светофор« будзе працаваць пад назвай «Mere». Там таксама будзе правіла «20% танней, чым дзе кольвек». Расейцы хочуць гэтага дасягнуць дзякуючы ўжо спраўджаным метадам функцыянавання «hard-дысконту».\nШампанскага не будзе?\nЦі атрымаецца ў расейцаў перанесці гэтую бескампрамісную бізнес-мадэль на польскі рынак? Ці можа яны дададуць нейкія мадыфікацыі? Адно вядома дакладна: польскія гурманы хутчэй не павінны чакаць ад крамаў «Mere» ікры, шампанскага і асятроў. Не тая паліца і не той фармат.\nАле з іншага боку вельмі папулярная «Бедронка» таксама не спецыялізуецца на нейкіх таварах класы «Люкс».\nТэгі:&nbspгандаль, грошы, закупы, крамы, сеткавыя крамы


Навіны - усё, што трэба ведаць для падлогавых дываноў\nКалі нам трэба купіць аўтамабільныя дыванкі, як знайсці лепшага вытворцу?\nВы можаце шукаць у Google па "фабрыцы аўтамабільных дываноў", потым вы можаце знайсці мноства вэб-сайтаў, і вам трэба вызначыць, якая фабрыка аўтамабільных кілімкоў вам патрэбна, і праверыць матэрыял аўтамабільных кілімкоў - тое, што вам трэба. Існуе некалькі рознага матэрыялу для аўтамабільных кілімкоў: дыван, аўтамабільныя кілімкі з ПВХ, скураныя аўтамабільныя дыванкі, гумовыя кілімкі,Аўтамабільныя кілімкі TPE, Аўтамабільныя кілімкі TPR.\nДалей вам трэба праверыць якасць аўтамабільных кілімкоў, многія аўтамабільныя кілімкі вырабляюцца формай для кожнай розных мадэляў аўтамабіляў, таму вам трэба праверыць, ці ёсць на заводзе мадэлі аўтамабільных кілімкоў, якія вам патрэбныя, і трэба праверыць, ці патрэбная вам колькасць нармальна для вытворчасці, большасць фабрык мае вялікую MOQ. Наша фабрыка мае гатовыя аўтамабільныя кілімкі для большасці аўтамабільных кілімкоў, наша MOQ складае 5 камплектаў, і ў нас ёсць сотні аўтамабільных кілімкоў і формаў для багажнікаў.\nТады вам трэба ведаць, ці зможа фабрыка зрабіць для вас цвіль, таму што ваш заказ будзе большы з нашымі добрая якасцю аўтамабільных кілімкоў TPE, і вы таксама атрымаеце патрэбу кліента ў вырабе формы з іх адмысловымі ўзорамі і лагатыпам, ён пакажа розніца аўтамабільных кілімкоў на рынку. Добры ўзор прынясе вам добры продаж і прыцягне новых кліентаў. І гэта таксама дапаможа стабілізаваць старых кліентаў. Наш бізнес будзе значна большы з нашымі дыванкамі для аўтамабіляў TPE. Наша фабрыка можа зрабіць шаблон і лагатып з вашым памерам запыту, гэта дазволіць вам вылучыцца сярод вялікай колькасці прадаўцоў.\nСамым важным момантам з'яўляецца якасць, гэта вельмі важна, з добрай якасцю вы можаце прадаць больш кліентам, і кліент будзе лепш прадаваць з добрай якасцю, і тады яны павялічаць колькасць замовы ў будучыні. Гэта таксама вельмі важная частка. Гэта таксама мэта нашай фабрыкі. Мы выкарыстоўваем лепшы матэрыял TPE для аўтамабільных кілімкоў і кілімка багажніка, але па той жа цане, што і іншыя фабрыкі. Мы маем невялікі прыбытак, але ўсе пакупнікі, якія купілі прадукты з нашай фабрыкі, могуць атрымаць 5-зоркавую добрую зваротную сувязь ад усіх кліентаў. Адзін раз стане нашым кліентам і назаўсёды стане нашым кліентам. Мы ўсталёўваем доўгі час супрацоўнічаць з усімі кліентамі. Самае галоўнае ў нашай вытворчасці - выкарыстоўваць аднолькавую цану, каб зрабіць тавары лепшымі, мы хочам усё лепш і лепш іх паляпшаць.\nАпошні момант, на які трэба звярнуць увагу, - гэта ўпакоўка і дастаўка. Завод нізкай якасці будзе выкарыстоўваць больш нізкую якасцьTPE матэрыялі яны таксама будуць выкарыстоўваць пакет нізкай якасці. Гэта пашкодзіць аўтамабільныя дыванкі, што вельмі важна для пакета.\nМы можам спакаваць кожны камплект па 3 шт (кілімок для вадзіцеля, кілімок для пасажыраў, задні дыванок) у адну скрынку, і мы можам надрукаваць уласны лагатып на скрынцы. Такім чынам, мы можам адправіць непасрэдна на патрэбны вам адрас альбо адправіць на склад Amazon. Мы таксама можам спакаваць па 20 штук у кожную скрынку, такім чынам можна зэканоміць месца, потым зэканоміць кошт марской дастаўкі, кліент можа спакаваць яго з уласнай скрынкай пасля атрымання.