Конкурсна-гульнёвай праграмай "Рознакаляровыя старонкі дзяцінства", якая ўключала па-сапраўднаму летнія забавы\nЦікавыя навіны чэрвеня\nЛета! Цудоўная пара. Гэта час, калі можна добра адпачыць. А для тых, хто любіць чытаць, гэта яшчэ і час чытаць добрыя кнігі.\nД зень абароны дзяцей (1чэрвеня) - адно з самых радасных свят дзятвы. Гэта – першы дзень лета, пачатак канікулаў і адпачынку. У дзіцячай бібліятэцы гэта свята было адзначана конкурсна-гульнёвай праграмай “Рознакаляровыя старонкі дзяцінства”, якая ўключала па-сапраўднаму летнія забавы.\nРабяты з старэйшай групы дзіцячага саду №2 яшчэ толькі ў верасні будуць школьнікамі, але многія з іх ужо сталі сябрамі бібліятэкі. І ў гэты дзень зноў тут сабраліся, каб разам павесяліцца. Гучала многа песень, весяла і дружна праходзілі конкурсы: “Пераменка”, “Пралезь у вобруч”, “Угадай ягадку”, гульні “Кветкавая карусель”, “Дзеткі і ліса”. Цікавымі рабятам былі заданні на кемлівасць і загадкі аб летніх з’явах прыроды, ягадах, грыбах, жывёлах. Ды і самі яны парадавалі вывучанымі вершамі аб леце і сяброўстве. А яшчэ ўсе разам з задорам спявалі і скакалі, лакаміліся ласункамі.\n8 чэрвеня гасцямі дзіцячай бібліятэкі сталі рабяты з летняга дзіцячага лагеру “Родничок” пры Цэнтры творчасці дзяцей і моладзі. Для іх была арганізавана экскурсія па бібліятэцы “Падарожжа ў Кнігаград”.\nДзеці наведалі комнату для гульняў, спыніліся каля кутка прыроды, пазнаёміліся з разнастайнымі перыядычнымі выданнямі для дзяцей і падлеткаў. Кожны найшоў для сябе штосці цікавае і карыснае. Затым усе разам удзельнічалі ў віктарыне “Што такое, хто такі?” і дружна разгадвалі загадкі ў вершах. У канцы сустрэчы дзеці атрымалі запрашэнне часцей прыходзіць у дзіцячую бібліятэку.\nС апраўдным падарункам для дзяцей стала тэатралізаванае прадстаўленне “Чароўная ноч на кніжнай паліцы” у Ельнянскай СБ. Маленькія чытачы акунуліся ў атмасферу свята і цудаў. А таксама сустрэліся з казачнымі героямі: Папялушкай, Катом у ботах, Мэры Попінс, Чырвонай Шапачкай і самой Чараўніцаў, якая запрасіла ўсіх у казачную краіну. У час мерапрыемства гучалі песні у выкананні дзяўчынак-маленькіх чытачоў бібліятэкі. З вялікім азартам адказвалі рабяты і на пытанні-загадкі Мэры Попінс.\nАд усяго убачанага дзеці былі ў захапленні і не хацелі развітвацца з героямі, запрашаючы іх у госці яшчэ раз.\nСусветны дзень аховы навакольнага асяроддзя\nСёння чалавецтва пажынае сумныя плады спажывецкага стаўлення да навакольнага асяроддзя. Адзіным выйсцем з гэтай сітуацыі можа быць толькі карэнная змена мыслення пра навакольны свет, усведамленне таго, што жыццё людзей на зямлі немагчыма без павагі да законаў прыроды.\nВ ажную ролю ў гэтым адыгрывае экалагічнае выхаванне. Бібліятэкары Хоцімскай РБС распрацавалі шэраг перспектыўных методык у гэтым накірунку. Апошнія гады бібліятэкары імкнуцца глыбей пазнаць свой родны куток, каб данесці веды пра прыроду і ўнікальных месцах краю да чытачоў. Сусветны дзень аховы навакольнага асяроддзя выдатная і дзейсная нагода для гэтага. Не меней плённа і пазнавальна скарысталіся ім бібліятэкары і сёлета, працягнуўшы разнастайныя экскурсіі па вядомых месцах раёна. Раней усе супрацоўнікі бібліятэчнай сеткі ўжо пабывалі каля вытокаў Святой крыніцы, у маляўнічым Бярозавым гаі (а/г Баханы), летась наведалі і пазналі гісторыю ўзнікнення Святога возера. Пералічаныя месцы з'яўляюцца помнікамі прыроды мясцовага значэння, якіх у раёне налічваецца адзінаццаць. Гэта тэма выклікала немалую цікавасць у бібліятэкараў. І вось 5 чэрвеня экалагічны экскурс "Старонкі роднай прыроды" працягнуў вандраванне калектыва да помнікаў прыроды мясцовага значэння. Першы візіт быў нанесены ў в. Альшоў да "Аднаго асобна стаячага дуба". Здаўна ў людзей дуб лічыцца сімвалам даўгавечнасці, сілы, прыгажосці і здароўя. Дубы - дрэвы даўгавечнікі. Гэтаму дубу 200-250 гадоў. Яго вышыня 30 метраў. Дыяметр 1,5 метра.\nГэта месца ўнікальна тым, што тут знаходзіцца яшчэ адзін помнік прыроды, які наведалі ўдзельнікі экскурсу - "Адна асобна стаячая лістоўніца". Узрост яе больш 200 гадоў, а вышыня 20-25 метраў. У дыяметры лістоўніца 1 метр. Асабліва ўражвае той факт, што помнікі знаходзяцца на тэрыторыі былога маёнтка.\nПрысутныя на мерапрыемстве не мелі пэўных звестак па гэтай нагодзе. А так як вывучэнне малой радзімы стала адным з асноўных накірункаў дзейнасці бібліятэк, то дарэчным было абвясціць сярод бібліятэкараў конкурс па зборы інфармацыі пра гісторыю ўзнікнення і існаванні маёнтка.\nДалей маршрут экскурсу пралёг у Іванаўскі гай, які ўваходзіць у пералік помнікаў прыроды. Можна смела сказаць, што гай - запаведнае месца раёна. Прыгожы ён у любую пару года. У былыя часы штогод тут праводзіліся маёўкі. Жыхары раёна спяшаліся сюды на свята, каб падвесці працоўныя вынікі, адпачыць, палюбавацца прыродай. Яркія ўражанні, радасць і добры настрой пануюць тут падчас правядзення спаборніцтваў па лыжных гонках, усіх школьных спаборніцтваў. Тут заўсёды праходзяць раённыя турслеты. Для ўсіх гай з'яўляецца родным і гасцінным месцам, дзе мы частыя госці і павінны быць удзячнымі прыродзе за гэты выдатны куток.\nД алей вядучыя мерапрыемствы Людміла Казакова і Алена Шумейка прапанавалі слова начальніку раённай інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя В.Р. Кастрову. Ён падзякаваў бібліятэчную сетку за супрацоўніцтва, за пазнавальную цікавасць да свайго краю. Васіль Рыгоравіч дапоўніў расказ пра бярозавы гай, расказаў пра хвойныя насаджэнні ў раёне, прывёў цікавыя факты пра вырастанне кедра ў Батаеўскім лясніцтве.\nУдзельнікі мерапрыемства праявілі сваю кемлівасць у віктарыне "Тэма прыроды ў творах пісьменнікаў мастацкай літаратуры". Таксама ўсім было прапанавана даць адказы на "лясныя загадкі". Тым часам гай быў напоўнена гучаннем лірычных вершаў, цікавай легендай пра дрэвы і натхнёнымі поглядамі бібліятэкараў ад блізкасці прыроды і яе таемнага дыхання.\nЗ усяго ўбачанага і пачутага не складана было зрабіць выснову, што наш хоцімскі край, наша родная глыбінка вельмі прыгожая. Яна мае сваю культуру, гісторыю, свае звычаі, норавы, легенды. Словам, нам ёсць чым ганарыцца. А скончылася сустрэча словамі паэта:\nЯ шчаслівы, што ў суджаны час\nНарадзіўся на гэтай зямлі\nД зе такія густыя лясы,\nІ такія спакойныя рэкі.\nДзе вясной непаўторна штораз\nДзе ўладар гэтай\nдзіўнай красы –\nТы, народ мой, на вечныя векі!\nГ адзіна краязнаўства “Была Прадслава – стала Еўфрасіння”, прысвечаная Дню памяці Еўфрасінні Полацкай (5 чэрвеня), прайшла ў Бяседавіцкай СБ флоры і фаўны. Гасцямі мерапрыемства сталі вучні сярэдніх і старэйшых класаў. Бібліятэкар расказала аб жыцці і асветніцкай дзейнасці Еўфрасінні. Прапанавала літаратуру з кніжнай выставы “Еўфрасіння – асветніца з Полацка”. Мерапрыемства суправаджалася тэматычнай слайдавай прэзентацыяй.\n130-год з дня нараджэння Янкі Купалы і Якуба Коласа\nМ етадычнай службай РБС надзяляецца вялікая ўвага павышэнню кваліфікацыі бібліятэчных работнікаў. Дзейснай формай з’яўляюцца вучэбныя семінары. 29 чэрвеня ў дзіцячай бібліятэцы адбыўся семінар “Купала і Колас – сэрцу чытача: работа бібліятэк па папулярызацыі імя і творчасці класікаў беларускай літаратуры”, прысвечаны 130-годдзю з дня нараджэння класікаў беларускай літаратуры Янкі Купалы і Якуба Коласа.\nА сноўную частку семінара складала літаратурна-музычная вечарына “З Купалам і Коласам у сэрцы жывём”. На працягу амаль што дзвух гадзін вялася гаворка аб жыцці, творчай і грамадскай дзейнасці народных паэтаў Беларусі. Да мерапрыемства была падрыхтавана мультымедыйная прэзентацыя, дэманстравалася дакументальная стужка з фонда дзяржаўнага літаратурнага музея Я.Коласа. Бібліятэкары дзіцячай бібліятэкі паказалі інсцэніроўку ўрыўка з верша Я.Купалы “Сын і маці”. Прыемныя хвіліны прысутным падарыла чароўная музыка песень “Явар і Каліна”, “Мой родны кут”.\nДа мерапрыемства была аформлена выставачная экспазіцыя “Песняры беларускай душы”.


Беларускі ВУП знізіўся за год амаль на 15 адсоткаў — Прамень\nПаводле сярэднеўзважанага курсу валавы ўнутраны прадукт (кошт усіх зробленых тавараў і паслуг у краіне) у 2016 годзе знініўся на 14,7 %, альбо на 8,1 млрд у параўнанні з 2015 годам. даляраў і склаў 45,2 млрд даляраў.\nГэта мінімальны ўзровень ВУП з 2007 году\nАднак гэта не замінае прэзідэнту і ўраду абяцаць народу сярэдні заробак у 500 даляраў, а ў моманты поўнага адрыву ад рэчаіснасці — і ў 1000 даляраў (https://www.intex-press.by/2017/01/26/lukashenko-ya-mogu-vam-zavtra-dat-1000-dollarov/). За якія грошы будзе плаціцца гэты заробак калі кошт тавараў і паслуг, якія можна прадаць у экспарта-арыяентаванай беларускай эканоміцы, падае — дагэтуль пытанне без адказу. У той жа час выдатки на МУС, КДБ і іншыя «агульнадзяржаўныя мэты» у бюджэце 2016-га былі пазначаныя вышэй, чым у 2015-м. Стабільнасць карнага апарату і раскоша вышэйшага эшэлону чыноўнікаў заўсёды была і будзе для «сацыяльнай дзяржавы» важнейшай, чым прамысловасць, стан эканомікі і сярэдні заробак разам узятыя.\nПредыдущая статья Уличным музыкантам потребуется одобрение чиновников для выступления\nСледующая статья Еще раз о том, почему анархисты не левые и не правые\nНовости 14.05.2018 14.05.2018\nДаічы Ёшыда выйдзе на свабоду на днях


Сіўчык вяртаецца — Народная Воля\nЛідар руху салідарнасці “Разам” Вячаслаў Сіўчык збіраецца вярнуцца ў Беларусь пасля 5-гадовай палітычнай эміграцыі ва Украіну і мае намер узяць актыўны ўдзел у прэзідэнцкай выбарчай кампаніі ў камандзе Міколы Статкевіча.\n“Але ў мяне няма ілюзій, што мне ўдасца ўплываць на будучыя падзеі, у тым ліку і кіраваць самім рухам салідарнасці “Разам”. Таму неабходна з’яўленне новых людзей, новых лідараў, бо ідэі, дзеля якіх ствараўся наш рух, правільныя. І наша задача застаецца ранейшай – змагацца нават у тых умовах, якія ёсць, каб Беларусь стала нармальнай еўрапейскай краінай”, – патлумачыў Вячаслаў Сіўчык.\nНагадаем: у эміграцыю палітык з’ехаў адразу пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года.


Калі ваш малы плача ў дзіцячым садзе, то вы павінны ведаць асаблівасці нервовай сістэмы свайго дзіцяці і, вядома ж, быць цярплівымі. Натуральна, вы хочаце, што б ён хутчэй прывучыўся да дзіцячага садку, але трэба ўлічваць тое, што цалкам кроха зможа адаптавацца толькі праз 2-3 месяцы. Што ж трэба ведаць бацькам?\nАсаблівасці нервнойсистемы дзіцяці\nУсе дзеткі розныя. Некаторыя адразу ж перайшоўшы парог саду, начинаютплакать наўзрыд, а потым калі мама сыходзіць, яны супакойваюцца. Іншыя малышиплачут на працягу ўсяго дня. Ёсць такиедети, якія адразу ж пачынаюць хварэць і дрэнна сябе адчуваюць - гэта тожезащитная рэакцыя пры незнаёмай обстановке.Каждый малы перажывае растанне з бацькамі вельмі цяжка. Вядома, калі абстаноўка ў садку емупонравится, то дзіця можа хутчэй усё гэта перажыць. У адваротным выпадку крохаможет так і не адаптавацца да чужых для яго умовам. Як следства, могуць быць вечныя слёзы, істэрыкі і хваробы.\nЯкія дзеткі лучшевсего прыстасоўваюцца да дзіцячага садку?\nВыхавальнікі і дзіцячыя псіхолагі кажуць, што дзеткі, которыерастут у шматдзетных сем'ях, лепш за ўсё прывыкаюць да незнаёмай обстановке.Также выдатна адаптуюцца да садка дзеці, якія выхоўваліся вкоммуналках, і дзеці, да якіх родителиотносятся як да дарослым людзям і воспитываютсяна раўнапраўных партнёрскіх адносінах.\nКалі плач наноситвред здароўю маляняці?\nАмерыканскія спецыялісты сцвярджаюць, што плач можа вредитьнервной сістэме малога. Доктара кажуць, што слёзы павінны прысутнічаць у жыцці дзіцяці ў меру. Дзякуючы сваім даследаванням, яны высветлілі, што калі дзіця бесперапынна плача больш за 20 хвілін, то гэта наносіць моцны ўдар паздаровіцца драбкі. Тыя дзеці, которыепроливают слёзы больш дазволенага часу, на працягу ўсёй жизнииспытывают больш праблем, таму што з самага дзяцінства прывыкаюць да думкі, чтона іх крык аб дапамозе ніхто не рэагуе. Больш за тое, працяглы плач разрушаетдетский мозг, а гэта ў наступстве прыводзіць да праблем з вучобай.\nКалі маляня пралівае слёзы, яго арганізм вырабатываетгормон стрэсу. Менавіта гэты гармон вредитнервной сістэме.\nНе варта баяцца таго, што дзіця заплача. Усе детиплачут. Лекары кажуць пра тое, што шкодны не сам плач, а то, што малое неполучает ніякага адказу на свой крык аб дапамозе.\nКалі нельга отдаватьребенка у садок?\nБацькі павінны ведаць, што хлопчыкі ва ўзросце ад 3 да 5 летгораздо цяжэй прывыкаюць да новага становішча, чым дзяўчынкі ў такім жа возрасте.Для малых ўзрост трох гадоў самы складаны, таму што ў дзяцей ламаецца психикаи фармуецца «Я» дзіцяці. Калі малышаотдавать ў садок у самы ўразлівы для яго перыяд, то яго псіхіка можа сильнопострадать і выправіць гэта будзе немагчыма, а перыяд адаптацыі можа длитьсядо паўгода.\nМенавіта ва ўзросце ад 3 да 5 гадоў дзеці найбольш тяжелопереживают расстанне з бацькамі, таму што ў гэты перыяд сувязь мамы і дитясамая моцная. Разрываць гэтую сувязь трэба па-асабліваму.\nКалі маляня часта хварэе, то пра садку можна забыцца, інакш, у канцы рэшт, яго імунная сістэма зусім аслабне. Калі дзіця вельмі цяжка перажывае разлукус мамай, тады ў садок яго лепш не аддаваць.\nЯк правильноадаптировать драбок да дзіцячага садку?\nДля пачатку трэба схадзіць з малым у садок і правесці тамдень, каб дзіця магло паглядзець, чым там займаюцца іншыя дзеткі. Калі выпросто прыведзяце свайго дзіцяці і пакінеце там на цэлы дзень, то гэта будзе какминимум нечалавечнасці. Нервовыя клеткималыша панясуць вялікі ўдар, ад якога драбок будзе доўга прыходзіць у сябе.\nТату і маме варта ў абавязковым парадку пайсці з ребенкомв сад і пабыць там разам з ім. Калі бацькі побач, дзіця спакойны. Есливы выйшлі на шпацыр, то ідзеце ў садок, каб дзіця магло пагуляць з другимидетьми, для гэтага яму не трэба будзе з вамі разлучацца. Варта таксама прывесці драбок у садок, когдадеток забіраюць дамоў бацькі, так малы будзе ўпэўнены ў тым, што яго там никтоне пакіне і яго ў любым выпадку забяруць дадому.\nВажна, каб драбок не бачыў, як плачуць іншыя дзеткі, таму трэба прыводзіць свайго дзіцяці на гадзіну пазней, да прыкладу, не ў 8.00, а в9.00. Больш за тое, дома обязательнопокормите дзіцяці ў звыклай хатняй абстаноўцы, таму што ў садзе оннаверняка адмовіцца ад ежы.\nУ першы тыдзень можна заставацца ў садку разам з дзіцем, так драбок будзе разумець, што ён у бяспекі і мама знаходзіцца побач.\nЎжо ў другую тыдзень спрабуйце пакінуць дзіця ў садуодного, але не на цэлы дзень, а толькі да абеду, а потым забярыце маляняці дадому.\nУ трэці тыдзень можна прыводзіць дзіця на цэлы дзень. Запервые два тыдні дзіця зразумее, што ў садку ён у бяспекі, пра яго там заботятсяи ніхто яго не пакрыўдзіць, а нават наадварот, яму будзе цікава слухаць казкі, гуляць з іншымі дзецьмі і дзяліцца сваімі новымі цацкамі.\nЯк дапамагчы дзіцяці, калі ён увесь час плача?\nКалі малое плача ў садзе, значыць гэта прамы паказчык таго, што ён мае патрэбу ў дапамозе. Любоймаленький чалавечак безабаронны, а яго нервовая сістэма яшчэ не да концаокрепла. Вы павінны распытаць у выхавальніцы, калі і як доўга плача ваша дзіця. Магчыма, больш за ўсё ён проливаетслезы, калі вы толькі ідзіце раніцай? Ці можа быць ўвечары, калі ён баіцца, што вы забудзеце яго забраць? Можа бытьво час ціхага сну, калі ён не можа заснуць? Вы павінны даведацца прычыну, покоторой плача дзіця, а потым ужо ліквідаваць яе.\nКалі драбок плача, калі яго водятв сад іншыя члены сям'і, а не мама, тады няхай яны яго пакуль не водзяць. Ребеноксначала павінен адаптавацца.\nРаспытайце ў выхавацеля, якія цацкі падабаюцца вашемуребенку больш за ўсё. Можа быць, яго супакойвае любімы плюшавы мішка? Магчыма, яму падабаецца размаўляць з девочкойМашей? Можа быць яму падабаецца, калі выхавальнік чытае казку пра тридесятомкоролевстве? Трэба звяртацца да такимспособам, калі маляня плача.\nПастаянна размаўляйце з дзіцем, ня трэба простосмотреть на якое плача маляняці і маўчаць, рабіце гэта нават у тых выпадках, когдакроха яшчэ не можа размаўляць. Этопоможет вашаму дзіцяці супакоіцца. Добра, калі па дарозе ў дзіцячы садродители распавядаюць драбку аб тым, што цікавага чакае яго ў групе. А когдазабираете малога, абавязкова распытаеце, як прайшоў дзень у садку.\nКалі дзіця не растаецца дома з нейкай лялькай илиигрушкой, тады дазваляйце яму ўзяць яе з сабой у сад, такая цацка ёсць, напэўна, у кожнага дзіцяці. З ёй ён будзе адчуваць сябе бяспечна. Асабліва хорошоэто дапаможа, калі дзіця вельмі цяжка абвыкае да незнаёмай асяроддзі. Акрамя таго, можна даць з сабой маляню яго каханую рэч - хустачку, ручнік, шалік. Так драбок будзе адчуваць сябе гораздоуютнее, таму што з ім будзе невялікая часцінка хатняга становішча.\nЁсць яшчэ адзін сакрэт, які дапаможа дзіцяці прывыкнуць ксадику. Можна даць драбку ключык і сказаць яму, што гэта ключ ад вашага дома иликвартиры і пакуль вы не забярэце маляняці з садка, то самі не зможаце патрапіць домой.Так дзіця будзе адчуваць сябе патрэбным і важным, больш за тое, драбок будетуверен у тым, што яго абавязкова вечарам забяруць. Можна павесіць яму ключык нашаю, так, калі ён будзе плакаць, то зможа паглядзець на ключ і супакоіцца, думаючы, што за ім ужо хутка прыйдзе мама ці тата.\nНя трэба рэагаваць на першыя прыкметы істэрыкі малога, такон зразумее, што вамі можна маніпуляваць. Стойце на сваім, калі вы вырашылі, чтомалышу трэба хадзіць у садок, то перажывайце разам з ім першы месяцпривыкания і старайцеся чуйна рэагаваць на праблемы і патрэбы ребенка.Таким чынам, вы можаце дапамагчы яму здабыць спакой у чужой асяроддзі.\nПаспрабуйце прыдумаць некаторыя мілыя традыцыі, когдаоставляете драбок у садзе. Да прыкладу, навучыце яго пасылаць паветраны пацалунак илицелуйте яго ў шчочку. Можна прыдумаць іншы знак, які будзе гаварыць ребенкуо тым, што вы яго любіце, тады онуспокоится і здабудзе пачуццё абароненасці.\nКонкурсы на 23 лютага ў школе і сваім класе - вясёлыя, смешныя, прышпільныя і крэатыўныя гульні ў гонар Дня абаронцы айчыны\nСвята дзень маці ў дзіцячым садзе\nРэцэпты сокаў з свежых садавіны і агародніны\nГенеральная ўборка кватэры па фен-шуй\nПрыгожыя паштоўкі з Вадохрышчам Гасподнім 19 студзеня 2018 года\nСуп з белых грыбоў\nЗялёны гаспачо для сыроедов


Беларускі пра тое, чаму армія не апраўдала іх спадзяванні\nНакіпела Беларускі пра тое, чаму армія не апраўдала іх спадзяванні20\nПасля пра дзедаўшчыну ў беларускай арміі пачалі расказваць шмат былых вайскоўцаў: з’ява гэта не адзінкавая, а сістэмная. Жанчынам у нашай краіне не трэба служыць абавязкова, але некаторыя мэтанакіравана ідуць на гэты крок. Прапаноўваем пачытаць гісторыі дзвюх беларусак: іх погляд на сучаснае войска.\n«У маёй падлеткавай галаве войска заўсёды была чымсьці важным, цікавым і незвычайным. Тым, што дае табе магчымасць стаць часткай сур’ёзных і важных рэчаў. Таму пасля 11 класаў я па ўласным жаданні паступіла ў каледж сувязі. Пасля па размеркаванні трапіла ў 56-ты асобны полк сувязі.\nЯ ж уяўляла сабе гэта па-іншаму: адразу была вельмі актыўная, спадзявалася, што нас па-сапраўднаму навучаць нейкім практычным рэчам, каб, калі што, абараняць радзіму… Але гэтаму не вучылі ні нас, ні хлопцаў. Затое ставіліся да байцоў як не да людзей. Тыя выпадкі з дзедаўшчынай, суіцыды ў войску — гэты ж усё не на пустым месцы. І ўсе гэтыя рэчы псуюць імідж нашай арміі — зразумела, чаму маладыя людзі не хочуць ісці служыць: яны банальна не могуць быць упэўненыя ў сваёй бяспецы.\nВольга Я.: «Маральныя каштоўнасці ў мяне на першым месцы, таму ў структуры я не затрымалася»\n«Яшчэ ў дзяцінстве я заявіла маці, што, калі вырасту, пайду служыць, на што яна толькі пасміхалася, казала, што не жаночая гэта справа — хадзіць у нарады ды страляць з табельнай зброі. Але гены бацькі, відаць, перамаглі: ён у мяне быў ваенным.\nПяць гадоў я вучылася ў Вайсковай акадэміі, пасля трапіла ў 103-ю гвардзейскую паветрана-дэсантную дывізію, атрымала званне лейтэнанта, а праз пяць гадоў сышла са сферы. Пры тым што усё гэта доўга было маёй марай: я спецыяльна выдатна вучылася, стала чэмпіёнкай Узброеных Сіл па стральбе са штатнай зброі…\nАхрэм / Адказаць 23.10.2017 / 15:21\nВаяр / Адказаць 23.10.2017 / 15:30\nВалет бездельник / Адказаць 23.10.2017 / 15:37


Памылка з тэлефоннай змены тэлефоннай змены тэлефоннай, зрабіць роба-Earbuds - Скапіравы\nЯкі разумныя іграшкі для дзіцята\nСьогодні разумныя іграшкі трэба стаць больш і больш звычайна ў ринку. З дадзеных дадзеных, як важна галінка сервісаў робобаў, Памер мард розумных робобаў дзеціўняў будзе дасягнуты 11,1 мільярд Amerikanам у наступных пяцьгоду, і сэрвіс і змесціва адукавання працоўных робобаў будзе дасягнута 11,1 мільярд долара.\nКаротка звесткі распрацоўкі праграмы робоба\nШто вам трэба ведаць пра розумны прыграшну? Першы на все, вам патрэбны трэба дизайную команду з усялюся з магчымасць. Чаму вам яго патрэбна? Ад планування і пазіцыю, да апрацоўкі, праграмнага праграмнага праграмы і дизайна, да працоўнага регуляцыя і тэсту, Гэта вялікае цикл і вялікая прародна.\nTopjoy International Development Group co., LTD, загалоўлена у 2002, з'яўляецца тэхнальная праграма, у даданні, дизайн, выкончыць, Прадавы і сэрвіс у цэлых, у галузі у Гонконг, ёсць найўнішых рэдак і D.\nХто прыдатны для выкарыстання чытаў Ebook\nЧытаноўкі Ebook — новы чытаньнік з електронным экранам. Яна ёсць нізкі радыяцыя, нізкі енергеткі, ніякія пошкода вочы, простая перанеслі, і яго ўкладзены рэалістычна, Якы выглядае жа ж, як эфект паперы кнігі, і вельмі популярны між чытаў.\nЯк вылучыць лепшая чытаў Ebook\nЗ працоўным розфарбування і прагус індустріцы чытаньні Ebook, чытачі Ebook станылі больш і больш популярны ў апошні двагоду. Шмат сяброў глядзець на дзіўнае e-books і не ведае, які выбраць. Сёння вывуймо, як выбраць найлепшы чытаў Ebook, які згодіцца іх.


Палата прадстаўнікоў прыняла ў першым чытаньні папраўкі ў закон аб трансплянтацыі органаў і тканак чалавека.\nМяркуецца, што будзе створаная адзіная база дадзеных людзей, нязгодных з тым, што пасьля сьмерці ў іх могуць забраць органы для трансплянтацыі.\nУ Беларусі, як і ў шмат якіх краінах сьвету, дзейнічае так званая «прэзумпцыя згоды». Гэта азначае, што ў любога чалавека пасьля сьмерці дактары маюць права выняць орган для трансплянтацыі. Выключэньне — калі чалавек пры жыцьці напісаў афіцыйную адмову ад донарства ці калі заяву аб нязгодзе на выманьне органаў падалі муж, жонка альбо блізкія сваякі. Калі такой заявы няма, орган могуць забраць.\nКіраўнік аддзелу адукацыі і катэхізацыі Менскай япархіі протаярэй Аляксандар Шымбалёў выказаў меркаваньне, што дактары абавязкова павінны атрымаць дазвол у сваякоў на перасадку органаў, калі чалавек памёр:\n«Цела чалавека належыць самому чалавеку, і толькі ён павінен вырашаць, што з гэтым целам рабіць. Калі сам чалавек гэта не вырашае, ня можа вырашыць, то могуць вырашыць яго блізкія. І ўсё — больш ніхто ня мае права вырашаць, што рабіць з чалавекам і яго целам. Ён сам ня даў згоды і яго родныя не далі згоды — то ніхто і не павінен забіраць. Бо на якой падставе гэта робіцца, калі няма згоды?»\nЗ тэксту дакумэнту, які разглядалі парлямэнтары, пакуль не зусім зразумела, да каго з такой заявай можна зьвяртацца, ці існуе магчымасьць апэратыўна давесьці такую інфармацыю да лекараў. Таму неабходна стварыць адзіны рэгістар трансплянтацыі, які будзе ўтрымліваць інфармацыю пра ўсіх асобаў, нязгодных быць донарамі пасьля сьмерці, а таксама пра тых, каму праведзена трансплянтацыя. Мяркуецца, што стварэньнем такога рэгістра зоймецца Міністэрства аховы здароўя.\nДакумэнт таксама прадугледжвае, што жывымі донарамі органаў могуць быць толькі блізкія сваякі. Галоўны трансплянтоляг краіны, дырэктар РНПЦ «Трансплянталёгія» Алег Румо тлумачыць:\n«Добраахвотнае выманьне магчыма толькі ў блізкай радні. Ніякіх, як у Злучаных Штатах, „добрых самарыцянаў“, якія добраахвотна, бескарысьліва і бясплатна гатовыя аддаць свой орган, няма ў заканадаўстве. Таму згодна з нашым законам толькі блізкія сваякі могуць быць донарамі».\nСтаршыня пастаяннай камісіі парлямэнту па ахове здароўя Алег Вялічка, прадстаўляючы законапраект, патлумачыў гэта тым, каб прадухіліць карупцыю і продаж органаў для трансплянтацыі. Галоўны трансплянтоляг Алег Румо выступае катэгарычна супраць куплі-продажу органаў:\n«Орган ня можа быць прадметам куплі-продажу, асабліва ў нас. Інакш гэта парушыць асноўныя прынцыпы мэдыцыны і ўсе каноны нармальнай грамадзянскай супольнасьці. Такая норма існуе і ў ЗША, і ў Расеі, і ў Нямеччыне, і ўва ўсіх цывілізаваных краінах сьвету, якія супраць продажу органаў».\nГэта пацьверджана і Стамбульскай дэклярацыяй, пад якой падпісаліся прадстаўнікі больш як 130 краінаў сьвету — усе яны выступаюць за сваяцкае донарства. Выключэньне — ЗША і яшчэ некаторыя краіны, як сказаў Алег Румо.\nНеабыякавая частка беларускага грамадзтва зараз працягвае абмяркоўваць выкананьне сьмяротных прысудаў Дзьмітрыю Канавалаву і Ўладзіславу Кавалёву. У Беларусі целы асуджаных на сьмерць не выдаюць родным, і гэта выклікае трывогу, што, магчыма, іх органы могуць пайсьці на перасадку.\nПраваабаронца Людміла Гразнова выказала такое меркаваньне:\n«Проста такія абывацельскія страхі прысутнічаюць. Чаму так хутка, нечакана прысуд выканалі? Магчыма, камусьці тэрмінова спатрэбіліся органы для перасадкі? У прынцыпе, выключаць нельга, што магчыма, магчыма… Бо мы ўяўляем, якая ёсьць патрэба ў такіх органах здаровых маладых людзей».\nПаводле інфармацыі Міністэрства аховы здароўя, з пачатку 2012 году ў Беларусі была праведзена 71 трансплянтацыя розных органаў. Паводле колькасьці такіх трансплянтацыяў Беларусь — на першым месцы сярод краінаў СНД. Але чарга на перасадку ёсьць. Да прыкладу, чакаць перасадкі ныркі ў Беларусі даводзіцца да 2,5–3 гадоў.


Былога міліцыянта будуць судзіць за абразу мовы | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nГаворка ідзе пра былога супрацоўніка дэпартамента аховы МУС Васіля Варушчанку, які стаў вядомы дзякуючы скандальным выказванням і фатаграфіям у інтэрнэце. У пабліку партала „Сильные новости” ў сацыяльнай сетцы „УКантакце” Варушчанка пакінуў каментарый: „Беларуская мова — гэта труп, што раскладаецца і загнівае, які ўжо даўно трэба закапаць глыбей!”\nГрамадскі актывіст Ігар Случак, ініцыятар кампаніі „Справаводства па-беларуску”, накіраваў заяву ў Гомельскі гарвыканкам з просьбай прыцягнуць да адказнасці грамадзяніна, які абразіў беларускую мову. Актывіст палічыў, што гэтым выказваннем аўтар парушыў заканадаўства аб мовах (артыкул 9.22 КоАП), публічна абразіўшы беларускую мову.\nМатэрыялы з гарвыканкама былі перададзеныя на разгляд у адміністрацыю Навабеліцкага раёна. Пасля праверкі, праведзенай АУС, адміністрацыя раёна склала ў дачыненні да жыхара Гомеля пратакол на падставе артыкула 9.22 КоАП.\nНамеснік кіраўніка адміністрацыі Навабеліцкага раёна Васіль Зубец паведаміў БелаПАН, што каментарый грамадзяніна пра беларускую мову як „гнілы труп” быў накіраваны на экспертызу з пытаннем, ці можна лічыць такое выказванне абразлівым для беларускай мовы. „Эксперты далі заключэнне, што так, сапраўды, такая фраза абражае беларускую мову. І ў сувязі з гэтым адміністрацыяй раёна быў складзены пратакол аб адміністрацыйным парушэнні. Пратакол будзе разгледжаны ў судзе”, — пракаментаваў Зубец.\nЁн адзначыў, што за час яго працы ў адміністрацыі гэта першы пратакол на падставе артыкула 9.22 КоАП (публічная абраза, ганьбаванне дзяржаўных і іншых нацыянальных моў, стварэнне перашкод і абмежаванняў у карыстанні імі, пропаведзь варожасці на моўнай глебе).\nІгар Случак лічыць, што ў адміністрацыйна-працэсуальны кодэкс варта ўнесці змены, згодна з якімі весці адміністрацыйны працэс на падставе артыкула 9.22 КоАП і складаць пратаколы змогуць не толькі адміністрацыі раёнаў і выканкамы, але і міліцыя. „Таму што ў выканкамах аб’ектыўна няма такіх магчымасцяў, як у МУС, і ўсё роўна адміністрацыям раёнаў і выканкамам даводзіцца ўзаемадзейнічаць з МУС, як было ў гэтым выпадку, а праз гэта губляецца час і можа скласціся так, што вінаватыя могуць пазбегнуць адказнасці, бо на прыцягненне да адміністрацыйнай адказнасці даецца два месяцы”, — адзначыў у каментарыі БелаПАН грамадскі актывіст.\nЁн задаволены, што экспертыза прызнала словы Варушчанкі знявагай: „здаецца, іншага выніку і быць не магло”. „Спадзяюся, гэта будзе добрым урокам для тых, хто яшчэ не зразумеў, што меркаванне і абраза — зусім розныя рэчы, і абраз не толькі беларускай мовы, але і наогул стане менш”, — сказаў Случак.\nУ верасні 2016 года, упершыню з 1999 года, у Беларусі быў прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці грамадзянін, які абражаў родную мову, чым парушыў артыкул 9.22 КоАП. Пакарання для жыхара Мазыра Дзмітрыя Шчарбатых таксама дамогся Случак. Актывіст піша магістарскую дысертацыю на тэму „Прававыя асновы дзяржаўнай моўнай палітыкі ў Рэспубліцы Беларусь”, таму, акрамя адстойвання нацыянальных каштоўнасцяў, яму быў цікавы юрыдычны бок канфлікту як частка яго навуковай працы. Канфлікт, што скончыўся для былога супрацоўніка сайта offside.by Шчарбатых штрафам у чатыры базавыя велічыні, пачаўся з яго абразлівага каментарыя на старонцы ў сацсетках, дзе абмяркоўваўся новы білборд мазырскага футбольнага клуба „Славія” з надпісамі на беларускай мове.


Посуд Сталовыя прыборы\nПосуд Сталовыя прыборы\nGreenPro Corp. з'яўляецца адным з самых вядомых вытворцаў, пастаўшчыкоў і экспарцёраў Посуд Сталовыя прыборы, з завода ў Taiwan. Маючы шматгадовы вопыт працы ў лінію, мы становімся вядомым за нашы выдатныя паказчыкі ў галіны. Мы стварылі сябе ў якасці аднаго з вядучых брэндаў у Taiwan. Мы пастаянна ўдасканальваем нашы прадукты адпавядаюць міжнародным стандартам. Мы лічым, каманда прафесіяналаў, якая гарантуе своечасовую пастаўку высокі шчырасць quality.Our і цяжкая праца дапамаглі нам адпавядаць нашым з міжнароднымі стандартамі якасці.


Расстрэльны палігон «Камунарка» — Вікіпедыя\nРасстрэльны палігон Камунарка (руск.: Расстрельный полигон «Коммунарка») — спецыяльны аб'ект НКУС, дзе ў 1930—1940-х гадах адбываліся расстрэлы людзей, прысуджаных да смяротнага пакарання.\n55°34′45″ пн. ш. 37°27′21″ у. д.HGЯO\nТэрыторыя палігона «Камунарка» з'яўлялася адной з трох «асаблівых зон» цэнтральнага апарату НКУС. Разам з Данскім могілкамі (дзе адбывалася крэмацыя) і Бутаўскім палігонам, тут з другой паловы 1937 года ажыццяўлаліся масавыя пахаванні расстраляных.\n2 Колькасць ахвяр\nДа ўсталявання савецкай улады на месцы спецаб'екта знаходзілася сядзіба «Харошаўка», дзе быў драўляны дом з вялікімі вокнамі і высокімі столямі. Уладальнікі выкарыстоўвалі яго выключна як лецішча. Узімку там жыў толькі вартаўнік. Побач быў раскінуты бярозавы гай і пруд на рацэ Ардынке. Пасля рэвалюцыі маёмасць была адабрана на карысць новай дзяржавы.\nУ 1927 г. намеснік старшыні АДПУ Генрых Ягода зрабіў сядзібу сваей службовай маёмасцю. Быў збудаваны новы дом. Гай быў абгароджаны высокім драўляным плотам, па якім быў нацягнуты калючы дрот. Мясцовым жыхарам забаранілі падыходзіць блізка да плота. Парушальніку пагражала шматгадовае турэмнае зняволенне. Па звесткам пляменніцы Ягоды, дом не выкарыстоўваўся для адпачынку, а быў сваеасаблівай рэзідэнцыяй Ягоды, дзе ён сустракаўся з высокапастаўленымі чэкістамі. Тады жа сядзіба атрымала назву «Камунарка». Сам жа Ягода безкаштоўна атрымоўваў ад мясцовых жыхароў мяса, малочныя вырабы. Частка мясцовых жыхароў працавала там у якасці абслугі.\nУ 1937 годзе Ягода быў арыштаваны. Уся яго маёмасць з Камунаркі была вывезена. Новы кіраўнік НКУС Яжоў пастанавіў ператварыць сядзібу ў расстрэльны палігон. Выклікана гэта было тым, што існуючы тады палігон Бутава быў малы для новай хвалі тэрору.\nЗ 2 верасня 1937 года спецаб'ект стаў расстрэльным палігонам. Галоўная асаблівасць «Камунаркі», што тут былі забіты прадстаўнікі колішняй савецкай эліты, якая трапіла пад рэпрэсіі. Загінуўшыя тут людзі пераважна былі асуджаныя праз вышэйшы орган савецкай ваеннай юстыцыі — Ваенную калегію Вярхоўнага суда СССР.\nНа палігоне «Камунарка» таксама здзяйсняліся расстрэлы замежных грамадзян, у тым ліку прадстаўнікоў Камінтэрна.\nУ 1999 годзе тэрыторыя палігона перададзена з вядзення ФСБ у вядзенне РПЦ. 22 верасня 2007 года на тэрыторыі палігона быў асвечаны храм. 27 кастрычніка 2018 года на былым спецаб'екце была адкрыта «Сцяна Памяці».\nЗ 2 верасня 1937 года па 24 лістапада 1941 г. на тэрыторыі «Камунаркі» былі пахаваныя 6609 чалавек. Па іншых звестках, агульная колькасць можа быць болей за 14 000 чалавек.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Расстрэльны_палігон_«Камунарка»&oldid=3803028"\nАпошнія змены 28 лютага 2021 а 21:13\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:13, 28 лютага 2021.


Галоўная ➠ Выбар тэхнікі для дома ➠ Абіраем назапашвальны воданагравальнік газавы альбо электронны\nПрылады для абагравання вады бываюць праточнымі і накапіцельнымі; многія аддаюць перавагу канкрэтна 2. тып - як больш эканамічны.\nНазапашвальныя воданагравальнікі (бойлерам), у сваю чаргу, падзяляюцца на газавыя і электронныя. Электронныя больш распаўсюджаныя, але многія вялікія інтэрнэт-крамы - такія, як крама воданагравальнікаў урснаб. тварам - прапануюць пакупнікам мадэлі, якія працуюць ад абодвух відаў паліва. І ў газавых, і ў электронных бойлераў ёсць свае вартасці - правільна абраць назапашвальны воданагравальнік можна толькі ў дачыненні да пэўнай сітуацыі.\nГазавыя назапашвальныя воданагравальнікі каштуюць даражэй электронных і цяжэй ў мантажы - але гэтыя недахопы выкупаліся эканоміяй на гаручым: газ непараўнальна танней электрычнасці. Калі сям'я пастаянна расходуе гарачую ваду ў велізарных колькасцях, варта падумаць аб усталяванні газавага назапашвальнага воданагравальніка.\nРозныя мадэлі газавых накапляльных воданагравальнікаў адрозніваюцца адзін ад аднаго тыпам камеры згарання. Воданагравальнікі з адкрытай камерай і натуральнай цягай патрабуюць наяўнасці коміна (у асабістым доме) альбо асобнага вентканал (у кватэры); пры працы яны спажываюць кісларод з паветра ў тым памяшканні, дзе знаходзяцца, таму ў маленькай пакоі (ваннай, прыбіральні) іх вызначаць не трэба. Газавыя назапашвальныя воданагравальнікі з закрытай камерай згарання падключаюцца да кароткай кааксіяльным коміна, па якім адразу падаецца паветра і адводзяцца прадукты згарання; яны прасцей у ўстаноўцы і зручней у эксплуатацыі. Акрамя таго, газавыя воданагравальнікі мацней электронных - ад чатыры кВт, тады як вялікая частка электронных бойлераў маюць магутнасць да тры кВт - а значыць, і ваду награваюць нашмат хутчэй (прыблізна 100 л. У гадзіну).\nАле, пры ўсіх плюсах газавых бойлераў, электронныя назапашвальныя воданагравальнікі карыстаюцца яшчэ большай папулярнасцю: для іх усталёўкі не патрабуецца дазволаў, яе цалкам можна выканаць самастойна. Каб правільна абраць электронны бойлер, неабходна звярнуць увагу на наступныя галоўныя ўласцівасці: аб'ём, магутнасць, ўнутранае пакрыццё бака і яго размяшчэнне (вертыкальнае альбо гарызантальнае).


Достопримечательности | | Свислочский район | Свислочь | Свислочский райисполком | Новости Свислочского района\nЦарква Узвіжання Крыжа Гасподня г.Свіслач.\nБудынак з вялікім склепам прызначаўся для сямейнага пахавання Тышкевічаў. Пабудаваны ў 1782г., паколькі праваслаўная царква згарэла ў час вайны, то ён быў прыстасаваны пад царкву. У апошні час царква абкладзена цэглай, зменены інтэр’ер. Храм складаецца з прытвора і аднабруснай званіцы, прамавугольнага ў плане аб’ёму з паўкруглымі бакавымі прыбудовамі і прамавугольнай апсіды. Пакрыта двухскатным дахам. Фасады прарэзаны аконнымі праёмамі з паўцыліндрычным завяршэннем. Царква – помнік сучаснай культавай архітэктуры, з элементамі старажытнага стылю.\nЦарква Святой Прападобнай Параскевы в.Вялікая Свянціца.\nНа ўсходняй ускраіне вёскі пабудавана ў першай палове 19 стагоддзя з цэглы і каменю. Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Вырашана невялікім прамавугольным аб’ёмам пад двухсхільным дахам. Галоўны фасад завершаны трохвугольным франтонам, пад якім узвышаецца цыбулепадобны купал на васьмігранным барабане. Уваход вылучаны нізкім двухкалонным ганкам, над якім паўкруглая люкарна. Сціплае дэкаратыўнае вырашэнне фасадаў абмежавана атынкаванымі і пабеленымі вуглавымі лапаткамі, карнізам і ліштвамі прамавугольных аконных праёмаў на шэрым фоне сцен.\nКасцёл Святога Францішка з Асыжу г.Свіслач.\nПабудаваны ў 1990-я гг. з цэглы і бутавага каменю. Твор архітэктуры неагатычнага стылю. Вырашаны працяглым прамавугольным у плане 2-часткавым аб’ёмам пад 2-схільным дахам. Над плоскасным, расчлянёным на 3 праслы і 3 ярусы франтальным фасадам узвышаецца 2-ярусная 4-гранная шатровая званіца. Бакавыя плоскасныя фасады рытмічна падзеляны парнымі арачнымі аконнымі праёмамі і пілонамі ў прасценках.\nЦарква Святой Тройцы г.п. Поразава.\nПабудавана ў цэнтры населенага пункта ў 1872гг. з цэглы на месцы царквы, якая згарэла ў 1868г. Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Чатырохчастковая аб'емна-прасторавая кампазіцыя складаецца з 8-граннай званіцы над кубападобным прытворам, кароткай трапезнай, папярочнай прамавугольнай у плане малітоўнай залы, пяціграннай апсіды з бакавымі рызніцамі. Двухсхільны дах асноўнага аб'ёму завершаны па цэнтры цыбулепадобным купалам на 8-гранным барабане, па ўскрайках – макаўкамі. Макаўкамі завершаны вальмавы дах апсіды і шацёр званіцы. Тры ўваходы ў прытворы вырашаны калоннымі арачнымі парталамі, арачныя аконныя праёмы дэкарыраваны рустам.\nКасцёл Святога Міхаіла Арханёла г.п.Поразава.\nПабудаваны ў 1825-1828 гг. з цэглы і бутавага каменю. Помнік архітэктуры, у якім спалучаны мясцовыя традыцыі і формы класіцызму. Прамавугольны ў плане будынак пакрыты 2-схільным дахам. Галоўны фасад завершаны 3-вугольным франтонам з галоўкай. Сцены з украпаваннямі бутавых камянёў. На іх маляўнічай паліхромнай паверхні кантрастна вылучаюцца атынкаваныя і пабеленыя пілястры, плоскія ліштвы прамавугольных аконных праёмаў, трыгліфны фрыз з карнізам на дэнтыкулах і франтон галоўнага фасада. Унутры зала перакрыта плоскай драўлянай столлю. Уздоўж заходняй сцяны-балкон хораў. Спрошчаная архітэктура інтэр’ера ўпрыгожана разнымі алтарамі, кафедрай-амбонам, паліхромнай драўлянай скульптурай 18 стагоддзя. У надбрамнай званіцы- звон з сюжэтнай гравіроўкай, адліты ў 1749г.\nКасцёл Францысканцаў (Вялікая Лапеніца) в.Грынявічы.\nПабудаваны ў 1792г. манахамі. Будынак спланаваны па рымска-каталіцкаму канону ў выглядзе трохнефавай базілікі. На магутнай аркадзе пры ўваходзе пакоіцца прасторная галерэя хораў, прызначаная для аргана. Як і знадворку храма, яго ўнутраны дэкор заснаваны на спалучэнні вертыкальна працягнутых уздоўж сцен карнізаў. У 1870г. касцёл быў пераасвячоны ў праваслаўную царкву. Захаваліся фрагменты мураванай агароджы і брама 18 стагоддзя ў напаўзруйнаваным стане. Манументальны мураваны храм - помнік архітэктуры барока, яго завяршальнай стадыі развіцця. Майстры барока імкнуліся асноўны архітэктурна-дэкаратыўны акцэнт стварыць на галоўным фасадзе, які тут выступае пукатай, насычанай пластыкай сцяной, - лапаткі, нішы, прафіліроўкі. З высокай пласцінай галоўнага фасада схаваны “карабель” храма, які характарызуецца буйнамаштабнасцю, аскетызмам дэкору масіўных архітэктурных аб’ёмаў. З перабудовай храма пад царкву яго барочная архітэктура набыла элементы старажытнарускага дойлідства – цыбулепадобныя купалы і макаўкі, кілепадобны шчыт над франтальным фасадам і такія ж абрамленні арачных аконных праёмаў.Ад будынка касцёла захавліся сцены, дзверы з каванымі накладкамі, фрагменты мураванай агароджы і брама XVIII стагодззя.\nЦарква Успення Прасвятой Багародзіцы в.Дабраволя.\nПабудавана ў 1840 годзе з дрэва, трохзрубная, на падмурку. Помнік драўлянага дойлідства. Цэнтральны кубападобны зруб накрыты шатровым дахам, завершаным цыбулепадобнай галоўкай на 8-гранным барабане. Па падоўжнай восі далучаны квадратныя пад 2-схільнымі пакрыццямі аднолькавыя па габарытах прытвор і апсіда. Сцены ашаляваны гарызантальна. У дэкаратыўнай аздобе выкарыстаны разныя фрызы, падзоры, ліштвы аконных праёмаў і дзвярэй.\nЦарква Пакрова Прасвятой Багародзіцы в. Ятвеск.\nПабудавана ў 1879г. на паўночнай ускраіне вёскі з цэглы, на фундаменце. Адноўлена ў 1996г. Храм складаецца з асноўнага аб’ёма і прытвора са званіцай. Асноўны аб’ём пакрыты чатырохсхільным дахам з галоўкай. Аконныя праёмы ў прытворы і асноўным аб’ёме арачныя, здвоеныя, з паўкалонамі па баках. Дэкор фасадаў уключае арнаментальныя паясы, вугольныя лапаткі. Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана падоўжна-восевай 4-часткавай кампазіцыяй, якую фарміруюць паслядоўна размешчаныя прытвор, трапезная, малітоўна зала, апсіда. Вертыкальнай дамінантай у сілуэце будынка з’яўляецца надбудаваная над прытворам 8-гранная званіца, шацёр якой завершаны цыбулепадобнай галоўкай. Такое ж завяршэнне набыў пакаты 4-схільны дах асноўнага кубападобнага аб’ёму.\n“Фрагменты былой сядзібы” в.Вердамічы.\nКомплекс збудаваны ў XIXст. на землях, набытых Юльянам Талочкам, упершыню маёнтак пазначаны як маёмасць Талочкаў у 1817г. Да першай чвэрці XIX стагоддзя на месцы маёнтка рос лес. Каля 1830 года Юльян Талочка пабудаваў палац і заклаў парк, як сядзібны парк пейзажнага тыпу на раўнінным рэльефе, (плошча каля 12 га). Цэнтрам кампазіцыі быў палац (не захаваўся; спалены ў 1915 годзе), які з паўночнага захаду і паўночнага ўсходу абмежавала сістэма вадаёмаў, з паўднёвага ўсходу і паўднёвага захаду - парк з размешчанымі ў ім мураванымі гаспадарчымі пабудовамі. Перад паўднёвым фасадам палаца быў круглы ў плане парадны двор. Тэрыторыя абнесена мураванай сцяной. Ад уяздной брамы разыходзяцца цэнтральная і кальцовая алеі.\nАкрамя парка і палаца на тэрыторыі сядзібы былі і іншыя пабудовы: два флігеля, мураваная ўездная брама, кузня, амбар, спіртовы завод, лядоўня.Па-за межамі палаца знаходзіліся могілкі, на якіх у 1905 годзе па праекце архітэктара Тадэвуша Стрыенскага была пабудавана родавая капліца ў стылі неаготыкі. Капліцу пабудавалі адмыслова для старэйшага сына Юльяна, які памёр у 1904 годзе ў 15 год. Да неагатычнай капліцы ад дома ўздоўж саду праз парк вяла ліпая алея. На фасадзе капліцы напісана: "Synowi" ("Сыну"). У гонар сыну Юльян устанавіў у парку крыж на гранітным пастаменце. Капліца Юльяна Талочкі была адноўлена ў 1998 годзе.\nВарта спынніца на архітэктурным абліччы прыбудоўкі да галоўнага корпуса спіртзавода. Імпазантны фасад нагадвае знешнім выглядам велічны сабор. Спірзавод быў для гаспадароў самым галоўным “карміцелем” і сімвалам усяго іх заможнага жыцця. Паўночна – ўсходні фасад спіртзавода з’яўляецца ўнікальным па прыгажосці прыкладам прамысловай архітэктуры канца XIX – XX ст.\nПомнік Кастусю Каліноўскаму г.Свіслач\nКастусь Каліноўскі - беларускі рэвалюцыянер-дэмакрат, кіраўнік паўстання 1863-1864 гг. на Беларусі і Літве, нарадзіўся 2 лютага 1838 г. у вёсцы Мастаўляны Беластоцкага ваяводства. У 1855 г. скончыў Свіслацкую гімназію, у 1860 г. – Пецярбургскі ўніверсітэт.\nУ пачатку 1861 года вярнуўся на Беларусь.З В. Урублеўскім у Гродне стварыў з разначыннай інтэлігенцыі нелегальную рэвалюцыйна-дэмакратычную арганізацыю, якая наладзіла сувязь з рэвалюцыйнымі арганізацыямі Вільні. Разам з В.Урублеўскім і Ф.Ражанскім у 1862г. – пачатку 1863г. выдаваў на беларускай мове нелегальную рэвалюцыйна-дэмакратычную газету “Мужыцкая праўда”. У 1862 г. у камітэце па падрыхтоўцы паўстання, створанам у Вільні, К.Каліноўскі ўзначаліў рэвалюцыйна-дэмакратычнае крыло. 22 сакавіка 1864г. К.Каліноўскі пакараны смерцю.\nПагрудны бюст К.Каліноўскага пастаўлены на высокім пастаменце пірамідальнай формы. Стрыманы парыў, гордая незалежнасць, духоўная актыўнасць героя перададзены ў павароце галавы, смелым позірку, у рысах твару. Кампазіцыя бюста ажыўлена рухам рукі, якая трымаецца за штрыфель фрака. Стараная прапрацоўка форм, дэталей касцюма надае вобліку жыццёвую канкрэтнасць і верагоднасць. (беларускі скульптар Заір Азгур)\nПомнік устаноўлены ў 1958г.\n“Комплекс былой сядзібы: сядзібны дом, парк” г.п. Поразава.\nПомнік сядзібна-паркавай архітэктуры сярэдзіны XIX стагодцзя. У ансамбль уваходзяць сядзібны дом і парк. Сядзібны дом - прамавугольны ў плане будынак, накрыты высокім ламаным дахам. У архітэктуры будынка спалучаюцца рысы барока і класіцызму. Дом збудаваны на падмуркуз драўляных брусаў. Сцены знадворку ашаляваныя, у сярэдзіне атынкаваныя. Тры рызаліты (над сярэднім - мансарда) вылучаны на галоўным фасадзе выступамі, на паркавым - гранёнымі эркерамі з ламанымі шатровымі дахамі. Тарцы дома фланкіраваны двухпавярховымі вежападобнымі алькежамі, завершанымі спічастымі шатровымі дахамі. Цэнтральны ўваход аформлены 4-слуповым ганкам. У аздобе фасадаў выкарыстана разьба (балясіны, валюты, ліштвы). Першапачатковая анфіладная планіроўка дома зменена на калідорную. Інтэр'еры не зберагліся. З усходняга і паўночнага бакоў дом акружае пейзажны парк. Да яго з заходняга боку ў выглядзе баскета прымыкае сад і гаспадарчы двор. Ад партэра праз парк да гаспадарчага двара праходзіць ліпавая алея, якая заніруе заходнюю частку парку з маляўнічымі рэдкімі пасадкамі старых дрэў. Алея, відавочна, элемент старой кампазіцыі. Яна прадстаўлена дрэвамі ва ўзросце 150-180 гадоў. Паўночна-ўсходнюю частку парка займае вялікая паляна, абсаджанная нешырокай паласой дрэў з чаромхай. Уздоўж яе, перпендыкулярна пойме, праходзіць другая ліпавая алея шырынёй 4 м. У пойме была невялікая водная сістэма з трох вадаёмаў, запоўненых вадой з р.Росі. Сістэма парушана, вадой запоўнены адзін квадратны вадаём. Частка парку за сядзібным домам прадстаўлена дрэвамі: клён, елка,ясень, белая акацыя і ліпа.\n“Будынак былой гімназіі” г. Свіслач\nСвіслацкая гімназія – адна з 8 сярэдніх навучальных устаноў адкрытых на тэрыторыі Беларусі і Літвы паводле плану ўтварэння Віленскай навучальнай акругі, распрацаванага кіраўніцтвам Віленскага ўніверсітэта на чале з рэктарам Янам Снядэцкім. Заснаваная ў 1804г. як Гродзенская губернская акадэмічная гімназія для навучання моладзі з Брэсцкага, Пружанскага, Кобрынскага, Ваўкавыскага, Слонімскага і Гродзенскага паветаў. Адкрытая ў 1805 г., у 1834г. страціла статут губернскай. Пабудована ў 1829 годзе з цэглы па праекту землямера Віленскага ўнівесітэта Яна Шантара.\nПрамавугольны ў плане аднапавярховы будынак накрыты двухсхільным дахам. Заходні тарцовы фасад аформлены каланадай дарычнага ордэра з атыкам. 2 уваходы на бакавым (паўднёвым) фасадзе вырашаны ў выглядзе порцікаў з 2 парамі квадратных ў сячэнні слупоў.\nВыхаванцамі Свіслацкай гімназіі былі: вучоны, арыенталіст, акадэмік Пецярбургскай акадэміі навук В.Кавалеўскі, прафесар Віленскай медыка-хірургічнай акадэміі С.Горскі, выдатны польскі пісьменнік Ю.Крашэўскі, яго брат, таксама пісьменнік, Каэтан, кампазітар і мастак Н.Орда, арганізатары і удзельнікі паўстання 1830 – 1831г.г. Л.Зянковіч, Р.Сухадольскі і В.Гельтман, кіраўнікі паўстання 1863 – 1864г.г. К.Каліноўскі і Р.Траўгут.\nУнутраная планіроўка і дэкор інтэр′ера не захаваліся. У захаваўшымся будынку размяшчаецца дзіцячае аддзяленне УАЗ “Свіслацкая цэнтральная раённая бальніца”.\nМемарыяльны комплекс «Асілак» г. Свіслач\nМемарыяльны комплекс «Асілак» прысвечаны жыхарам Свіслацкага раёна, якія загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны, быў адкрыты 16 ліпеня 1989 гады ў 45-ю гадавіну вызвалення Свіслачы ад нямецка-фашысцкай акупацыі. Ён размешчаны на ўскраіне Свіслачы, каля скрыжавання былога Екацярынінскага гасцінца і кальцавой дарогі вакол Нацыянальнага парку «Белавежская пушча».\nАўтары і выканаўцы мемарыяла - скульптар П. А. Цомпель, архітэктары Ю. В. Казакоў і М. С. Карпюк.\nУ кампазіцыю мемарыяльнага комплексу «Асілак» уваходзіць: скульптура, гармата, БМД-1 і мемарыяльныя пліты, на якіх нанесены прозвішчы 1162 свіслачан, якія загінулі ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Мемарыял займае плошчу ў 1,2 гектара.\nГалоўны элемент - скульптура абаронца зямлі беларускай «Асілак», над якой працаваў беларускі скульптар Павел Аксанавіч Цомпель. Паводле яго эскізу была створана скульптура са зварных медных лістоў вышынёй 11,5 метраў. Па задумцы аўтара, скульптура беларускага волата - гэта сімвал і ўвасобленая душа свіслацкай зямлі.\nАлея помнікаў г.Свіслач\nНа вуліцы 17 верасня, якая ідзе ад цэнтральнай плошчы да гарадскога парку, размешчана Алея помнікаў. Адкрывае яе Помнік савецкім воінам, вызваленцам Свіслачы ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Тут пахаваны 398 воінаў 190-га стралковага палка 5-й стралковай дывізіі 3-й арміі другога Беларускага фронта, а таксама воіны 336-га стралковага палка і партызаны, якія загінулі пры вызваленні Свіслачы. Сярод загінуўшых — Герой Савецкага Саюза, камандзір 217-стралковай дывізіі палкоўнік Мікалай Паўлавіч Масонаў.\nДалей размешчаны помнік Леніну і Сталіну. Помнік Рамуальду Траугуту, выпускніку Свіслацкай гімназіі, актыўнаму дзеячу нацыянальна-вызваленчага руху 1863-1864гг., генералу, удзельніку Крымскай вайны.\nСамым маладым на алеі лічыцца памятны знак землякам, якія загінулі пры выкананні інтэрнацыянальнага абавязку. Яго адкрыццё адбылося ў ліпені 2009 года. Над двухметровым каменем-сімвалам вечнасці ўзмывае ў неба птушка арол – мужная, верная і гордая істота. Адным сваім крылом ён дакранаецца да каменя, нібы пераймаючы ў сябе душы загінуўшых воінаў. Іх імёны высечаны на 10-канцовай зорцы. 10 – гэта дзесяць поўных выпрабаванняў гадоў афганскай вайны.\nГарадскі парк г.Свіслач\nПарк быў закладзены Крышпінам Кіртанштэйнам ў XVII стагоддзі па ўзоры рэгулярных паркаў Францыі, росквіт якіх прыходзіўся на эпоху абсалютызму і звязаны з творчасцю выдатнага архітэктара Андрэ Ленотра.\nУ канцы ХIХ стагоддзя пры Вікенціі Тышкевічы парк атрымаў новае пейзажнае афармленне, з’явіліся экзатычныя дрэвы. Адным з галоўных элементаў у кампазіцыі сталі паркавыя алеі, апраўленыя двума або чатырма радамі дрэў, якія адкрывалі далёкія перспектывы на навакольную мясцовасць.\nБудынак палаца размяшчаўся ў баку ад паркавых кампазіцый, за ліпава-грабавай алеяй (гэта характэрны элемент сядзібна-паркавых ансамбляў у стылі галандскага барока).\nУсходняя частка парку мела самастойнае кампазіцыйнае рашэнне. У аснове яго 2 вузкіх глыбокіх вадаёма, выцягнутыя па ўсёй шырыні парку. У паўночнай частцы яны злучаліся каналам, у паўднёвай - ракой Свіслач.\nПарк пачынаўся ад квадратнай сажалкі з круглым востравам у сярэдзіне. Ад яе ішло разгалінаванне да звярынца, праз якое трэба было пераходзіць па развадному масту. Далей рос бярозавы гай з падстрыжанымі верхавінамі дрэў, каб можна было бачыць горад. Уся плошча парку была пакрыта травой, без адзінай кветачкі, ён быў перарэзаны каналамі, што злучаліся з галоўнай сажалкай, абромленай дзвюма старымі ліпавымі алеямі. Заканчваўся парк, драўляным збудаваннем, у якім размяшчалася аранжарэя з некалькімі пакоямі для гасцей. Недалёка ад яе, узвышалася вытанчаная мураваная альтанка.\nДа ліку прыродных аб’ектаў, якія размешчаныя на Свіслаччыне і заслугоўваюць увагі вучоных, турыстаў, паэтаў, мастакоў, людзей не абыякавых да праблем экалогіі, па праву можна аднесці балота Дзікае.\n“Дзікае” – адно з буйнейшых у Еўропе балот нізіннага і пераходнага тыпу, якое захавалася ў натуральным стане. Падобных балот у свеце ўсяго чатыры. Знаходзіцца ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці і Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці.\nУ 2001 годзе балота Дзікае ўвайшло ў склад НП “Белавежская пушча”. Балотны масіў размешчаны на водападзеле двух буйных басейнаў: Балтыйскага і Чорнаморскага. Ён фарміруе і падтрымлівае гідралагічны рэжым нацыянальнага парку “Белавежская пушча” і рэгіёна ўвогуле.\n“Дзікае” – равеснік егіпецкіх пірамід. Узрост балотнага масіва састаўляе амаль больш за шэсць тысяч год. Сярод паросшага асакой балота раскіданы шматлікія астравы, пакрытыя лесам. З драўняных парод дамініруюць елка, сасна і бяроза.\nБалота насяляюць 14 відаў птушак, 2 віда млекакормячых, 13 відаў насякомых і 14 відаў раслін, якія занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Усяго расце 680 відаў раслін, жыве 28 відаў млекакормячых, 99 відаў птушак, 4 – рэптылій і 5 – амфібій.\nДом-сядзіба графа Тышкевіча в.Жаркаўшчына\nУ Белавежскай пушчы размешчаны дом графа Тышкевіча. Самы першы будынак не захаваўся. Цяперашні адноўлены у 1936 годзе. У 1933 году 13 нашчадкаў Тышкевіча на чале з графіняй Аленай адсудзілі ў Польскай дзяржавы каля 15 тысяч гектараў лесу і па старадаўніх чарцяжах ўзвялі сядзібу.Знаходзіцца яна у Свіслацкім лясніцтве на тэрыторыі былой Свіслацкай дачы. Гэты дом, захаваўся да цяперашняга часу.\nЯго архітэктурны стыль ўласцівы менавіта таму часу, калі падобнымі дачамі абзаводзіліся многія саноўныя асобы. Тры паверхі, будынка выкананы ў розных стылях, не паўтараючы, а дапаўняючы адзін аднаго.\nАкрамя традыцыйнага каміна на першым паверсе маецца шырокая парадная лесвіца, якая вядзе на другі паверх. Яе драўляныя парэнчы прыгожа выгнуты і ўпрыгожаны двума вялікімі шарамі, асада са шкельцамі з суцэльнага дрэва. На трэці паверх вядзе вузкая вінтавая лесвіца.\nДа дома прылягае парк-дэндрарый. Тут па сённяшні дзень захаваліся дрэвы і кустарнікі, якія не растуць на тэрыторыі пушчы. Найбольш адметнымі сярод іх з’яўляюцца чырвоны клён і веймутава сасна. Першы здзіўляе незвычайным колерам лісця ў восеньскую пару, а другая – буйным памерам іголак і шышак.\nБылая сядзіба К. Каліноўскага і яго сям'і ў в.Якушоўка.\nНа месцы сядзібы К.Каліноўскага ўсталяваны каменны валун з надпісам на мемарыяльнай дошцы: «Тут быў маёнтак, у якім жыў з 1849 па 1855г.г. рэвалюцыянер-дэмакрат, кіраўнік паўстання 1863 - 1864г.г. у Беларусі і Літве, выдавец беларускай нелегальнай рэвалюцыйна-дэмакратычнай газеты «Мужыцкая праўда» наш зямляк Канстанцін Сямёнавіч Каліноўскі (Кастусь Каліноўскі). Захаваўся падмурак ткацкай фабрыкі, алея пасаджаная К. Каліноўскім.


Catholic.by - Рэліквіі святой Тэрэзы ад Дзіцяткі Езуса і яе бацькоў перэгрынуюць па Аўстраліі\n05.03.2020 17:01 Паводле: Vatican News / Пераклад і адаптацыя: Мікола Гракаў / Catholic.by\nФота: facebook.com / Bishop Columba\nЗ канца студзеня рэліквіі трох святых — Тэрэзы ад Дзіцяткі Езуса і яе бацькоў Луі і Зэлі Мартэн — распачалі чатырохмесячную перэгрынацыю па парафіях Аўстраліі.\n28 лютага перэгрынацыя праходзіла ў дыяцэзіі Вілканіі-Форбса ў Новым Паўднёвым Уэльсе. Ранішняя святая Імша з касцёла святога Лаўрэнція трансліравалася ў прамым эфіры ва ўсе каталіцкія школы, а 150 дзяцей утварылі своеасаблівую «ганаровую варту» пры рэліквіях.\n«Многія з нас былі выхаваны на дзённіку святой Тэрэзы, таму мы з нецярплівасцю чакалі гэтай падзеі»,\n— перадае словы віцэканцлера дыяцэзіі Хуга Крыса польская рэдакцыя парталу Vatican News.\nНа працягу ўсяго дня касцёл быў адчынены для пілігрымаў, каб кожны жадаючы мог памаліцца перад рэліквіямі святых.\nПадчас набажэнства падзякі вернікі дзяліліся сваімі перажываннямі, звязанымі са святой Тэрэзай ад Дзіцяткі Езуса.\n«Яна рассеяла страх перад Богам. Яна глыбока верыла ў тое, што Бог — яе Тата; казала, што нельга баяцца Бога, які стаў маленькім Дзіцяткам. Яна мела асаблівае адчуванне Божай любові», — сказаў біскуп Каламба Макбэт-Грын.\n«Яна вучыць нас, што нельга занядбаць ніводнай нагоды, каб рабіць дабро. Часам дастаткова сціплага жэсту, усмешкі, добрага слова»,\n— дадаў іерарх. Ён прызнаўся, што «малы шлях» святой паўплываў на яго пакліканне.\nСвятая Тэрэза ад Дзіцяткі Езуса адышла ў вечнасць у 1897 годзе, а праз 28 гадоў Папа Пій ХІ абвясціў яе святой. Яе бацькі, святыя Луі і Зэлі Мартэн, з’яўляюцца пакуль адзінымі ў Касцёле кананізаванымі сужонкамі.\n«Яны супрацьстаялі праблемам, з якімі сутыкаюцца таксама сучасныя сем’і. Таму яны сёння настолькі актуальныя», — падкрэсліў біскуп Макбэт-Грын.\nПерэгрынацыя рэліквій святой Тэрэзы ад Дзіцяткі Езуса і яе святых бацькоў па ўсёй Аўстраліі завершыцца ў маі.\nАбноўлена 05.03.2020 17:21


Янка (Іван Антонавіч) Брыль нарадзіўся 4 жніўня 1917 года ў Адэсе ў сям’і чыгуначніка Антона Данілавіча. У пяць гадоў вярнуўся з бацькамі на іх радзіму ў польскую (цяпер Карэліцкі раён Гродзеншчыны) вёску Загора. Народны пісьменнік БССР. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР. Ганаровы член Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.\nУ розныя гады працаваў намеснікам рэдактара часопісаў «Маладосць» і «Полымя», рэдактарам Дзяржаўнага выдавецтва Беларусі. Вядомы як добры знаўца народнай мовы, арыгінальны майстар лірыка-філасафічных мініяцюр.\nУ адной з іх напісаў: «...У жыцці маім было нямала меншых і большых памылак.\nАле адно я ведаю цвёрда: вышэй за ўсё і перш за ўсё - чалавечнасць. Я веру ў гэта ўсё сваё жыццё, і толькі б гэта засталося ў мяне, калі б прыйшло найпершае ці апошняе гора».\nШЧАСЛІВЫ пасля прызначэння ў снежні 1979 года загадчыкам аддзела навін «Сельской газеты», я амаль адразу пабег станавіцца на ўлік у вядомую тады лечкамісію ЦК КПБ. Прайшоў аднаго вузкага спецыяліста, другога, трэцяга... Бачу, насупраць уваходу ў чарговы кабінет сядзіць, крыху схіліўшы сваю мудрую сівую галаву, Янка Брыль. Ад нечаканасці гэтак разгубіўся, што пасля кароткага прывітання, каб неяк прадоўжыць, успомніў пра вялікае сяброўства майстра з нашым тагачасным намеснікам рэдактара Якавам Міско - пра іх сяброўства хадзілі легенды.\n- Дзякуй, дзякуй, - уважліва паглядзеў на мяне Іван Антонавіч. - Як ён там пачуваецца, дарагі мой Якаў Герасімавіч? Даўнавата не тэлефанаваў... Праўда, я апошнім часам больш быў у Загоры.\nЯ сказаў, што Міско падпісваў у адсутнасць (быў у Нью-Йорку) рэдактара Андрэя Данілавіча Коласа, які сябраваў з Васілём Быкавым, загад аб залічэнні мяне ў верасні 1975 года карэспандэнтам вельмі папулярнай тады газеты.\n- Ой, не шкадавала яго жыццё, не шкадавала, - пакруціў галавой Брыль. - Вы, пэўна, не ведаеце, што яшчэ з дзён зялёнага юнацтва ён працаваў у заходнебеларускім падполлі. Яго катавалі ў засценках дэфензівы, спазнаў ён шматгадовае зняволенне… Дык вы ж нешта занадта рана сюды. Малады яшчэ, не час на хваробы скардзіцца. Гэта мы ўжо паназбіралі іх за жыццё.\nБрылю ішоў тады 63 год. Перад намі былі яшчэ двое, а часу на кожнага адводзілі дастаткова (лечкамісія ж!), і размову можна было працягваць. Я хацеў запытаць пра нешта літаратурнае, але не паспеў.\n- Якаў жа і ваяваў з немцамі, прычым з першых страшэнных дзён навалы, - працягваў сябар Міско. - Пачаў радавым разведчыкам, а ў Берліне быў ужо маёрам. У яго, калі не памыляюся, пяць высокіх ордэнаў. Пасля заканчэння вайны ён заставаўся некаторы час у Германіі, а потым працаваў журналістам у Баранавічах.\nНадышла чарга Івана Антонавіча, і я застаўся апошнім, за мной нешта ніхто ўжо не займаў. Калі Івана Антонавіча адпусцілі, мы не паспелі нават развітацца:\n- Заходзьце, хуценька заходзьце, час заканчваецца, - данеслася з-за дзвярэй...\nСам Брыль пасля пачатку Другой сусветнай вайны удзельнічаў у абарончых баях супраць немцаў на паўвостраве Вэстэрплятэ, што пад Гдыняй. Трапіў у палон, з якога ўцёк з двума сябрамі ў 1941-м, і далучыўся ў Беларусі да партызанаў. Быў сувязным брыгады імя Жукава Баранавіцкага злучэння, потым разведчыкам брыгады «Камсамолец». Пасля рэдагаваў газету Мірскага падпольнага райкама «Сцяг свабоды» і сатырычны лісток «Партызанскае жыгала». Працаваў рэдактарам мірскай раёнкі, літсупрацоўнікам шырока вядомай газеты-плаката «Раздавім фашысцкую гадзіну», якая выходзіла з ліпеня 1941-га да мая 1945-га. У ёй друкаваліся творы Янкі Купалы, Якуба Коласа, Петруся Броўкі, Кандрата Крапівы, Кузьмы Чорнага, нашых іншых вядомых творцаў. Дарэчы, з гэтага выдання ў снежні 1945-га нарадзіўся сатырычна-гумарыстычны часопіс «Вожык».\nПРАЗ некалькі месяцаў пасля той нечаканай і вельмі прыемнай для мяне сустрэчы ў лечкамісіі Якава Герасімавіча, які казаў: «Лепш за ўсіх працуе Валодзя Барысенка, бо ён хутчэй за ўсіх бегае», не стала. Ён пайшоў ад нас у кастрычніку 1981-га. Лепшым помнікам гэтаму (кажу словамі Брыля) непадкупнай сціпласці і разумнай стрыманасці чалавеку стала яго пасмяротная кніга «Маё маўклівае сэрца» памерам амаль у 27 друкаваных аркушаў. Яе ўклаў, адрэдагаваў і зрабіў каментарый Іван Антонавіч. Фаліянт убачыў свет у выдавецтве «Юнацтва» ўжо ў 1983 годзе. Здавалася, у мяне шмат сяброў. Але толькі пасля выхаду ў свет кніжкі былога намесніка рэдактара «Сельчанки» зразумеў, што такое сапраўднае сяброўства. Сённяшнім «геніям» не ўявіць, колькі намаганняў трэба было прыкласці, нават «народнаму», каб тады, на пачатку ліхіх 1990-х, «ціскануць» хаця б маленькую кніжэнцыю. Па выданні «Маё маўклівае сэрца» сёння можна паспяхова вывучаць цяжкую, трагічную, незвычайную гісторыю Бацькаўшчыны. Асабліва Заходняй Беларусі, пра рэвалюцыйную барацьбу ў якой мой хросны ў журналістыцы распавёў у дакументальнай аповесці «Было яно калісьці...». У сваім уступе да кнігі Брыль падкрэсліў: пра вялікае значэнне такіх дакументальна-аўтабіяграфічных кніг неаднойчы пісаў Леў Талстой. Пры гэтым геній сусветнай літаратуры проста і мудра гаварыў: «Пражыў жыццё - раскажы». Міско пражыў, па словах сябра, змястоўнае, складанае, сумленнае жыццё. Ён «шчыра расказаў пра гэта ў сваёй аповесці, якая ад шчырасці выйшла таленавітай і патрэбнай». Акрамя яе, у зборніку ўспаміны пра найбольш яркія сустрэчы з цікавымі людзьмі. У адным з лістоў Якава Герасімавіча да жонкі Ганны Іванаўны Брыль спыніўся на фразе «маё маўклівае сэрца». Гэтыя словы так сціснулі сэрца яго, так уразілі, што ён і назваў імі кніжку пра сябра.\nПЕРАД чарговым юбілеем Міско (мы практыкавалі ў газеце аповеды пра нашых ветэранаў) я патэлефанаваў Брылю і дамовіўся пра інтэрв’ю для «Сельской газеты». Але захварэў, спатрэбілася аперацыя, і сустрэча не адбылася. Думка ж пра «вялікую бяседу» не пакідала.\nІ на развітанні з нашым агульным сябрам Міколам Федзюковічам, які быў рэдактарам майго першага зборніка вершаў «Рельсы судьбы» і які памёр на самым пачатку юбілейнага для Брыля 1997 года, мы дамовіліся, што я перадам пытанні для інтэрв’ю сыну Андрэю. Так і зрабіў. З часам Іван Антонавіч пагаджаўся на размовы з журналістамі ўсё радзей і радзей, пакуль не пакінуў іх у баку ўвогуле. Асабістых юбілеяў ён не любіў і пастаянна з’язджаў напярэдадні ў сваю Загору, дзе працягваў тварыць.\n«Амаль кожны дзень, - пісаў ён тут, - прачнуўшыся па-летняму ці па-старэчы раненька, адчуваю нейкі боль - не боль, страх - не страх, тугу - не тугу: нібы прадчуванне чагосьці страшнага, што павінна здарыцца са мною... А падумаўшы, азірнуўшыся, узважыўшы - усё ж у мяне не так дрэнна.\nПраўда, учора Танк таксама скардзіўся на такія ж раннія горкія абуджэнні... Цераз хваробы, блізкіх і свае, цераз асамочванне - да поўнай самоты?.. І можна яшчэ дадаць: на каго пакідаем цябе, бедная беларуская літаратура?! Што год, што месяц, то менш творчых і маральных аўтарытэтаў. І як грыбы паганкі растуць маладыя, хітранькія, цынічныя графаманы, набіраючы сілу і ўплыў на лёс літаратуры.\nА лепшае, добрае, сапраўднае - не так відаць, як яны. Бо і не так яго многа, калі параўнаць».\nЦі вось пра жыццё ўвогуле: «Учора позна ўвечары з пэўным болем і жахам уявілася, што ўсё наша тое, што называецца чалавечым жыццём - то больш, то менш густая сетка клопатаў, мітусні, варажнечы, сяброўства, любові, творчасці, распусты - тое, за чым затоены цемра і холад чорнага небыцця, куды мы час ад часу заглядваем, калі прыходзяць няшчасці, беды асабістыя: забойства, самагубства, згвалтаванне; або агульныя: землятрус, эпідэмія, вайна... Убачым страшнае, жахнемся, а потым зноў у тую сетку, за сваё - так званае жыццё...»\nЗ’ехаў Брыль у вёску і ў той раз. Тэлефона там не было. Ніякага адказу я не атрымаў. Мы сустрэліся ўжо пасля яго юбілею выпадкова ў часопісе «Маладосць», дзе я вычытваў сваю паэму памяці Ула-дзіміра Караткевіча. Нечакана Іван Антонавіч... папрасіў прабачэння. Мне было страшэнна сорамна, бо гэта я павінен быў выбачацца за назойлівасць. Сын перадаў яму своеасаблівую «рыбу» з вельмі вялікім спазненнем. А потым - «...не было часу, шмат работы, сам друкую і чарнавое, і белавое. Калі аддаць перадрукоўваць, прыйдзецца заплаціць палову ганарару». Калі Брыль пайшоў, тагачасны рэдактар часопіса, цудоўны пісьменнік Генрых Далідовіч, з якім мы працягваем шчыра сябраваць, прамовіў:\n- Ведаеш, дарагі, нашым, сваім, так сказаць, дамарошчаным няверцам і незычліўцам беларускага слова хачу даць такую параду: хай возьмуць любую кнігу, любы твор Івана Антонавіча з нашага ці іншага часопіса і прачытаюць хоць старонку. Яны адразу ж пераканаюцца, якая багатая і сакавітая наша мова, як ёй можна выказаць самыя тонкія думы і пачуцці, як яе, такую арыгінальную і каларытную, цяжка перакласці на мову іншую...\nПачынаючы рыхтаваць пытанні да сваёй размовы, я хацеў знайсці ў друку нейкія папярэднія матэрыялы іншых і не знайшоў! Адзінае - запісаў, праўда, з сярэдзіны на дыктафон перадачу па радыё, якое зусім выпадкова ўключыў. Іван Антонавіч прызнаваўся, што калі б не служыў напярэдадні Другой сусветнай вайны ў польскай марской пяхоце, не ўдзельнічаў у згаданых мною вышэй баях на Вэстэрплятэ, не адчуваў жудасці нямецкага палону - не змог бы ён так натуральна намаляваць вобраз Алеся Руневіча з шырока вядомага рамана «Птушкі і гнёзды». Герой твора, вядома ж, не сам аўтар, але аддаў яму Брыль нямала. Усё, па словах майстра, ідзе ад перажытага. Менавіта ад перажытага пакутлівыя пошукі заходнебеларускага юнака шляхоў да свядомай барацьбы з фашызмам. Праз біяграфію ўражлівай юнацкай душы Брыль знутры выкрыў філасофію таталітарызму і фашызму, паказаў, як нараджаецца супраціўленне карычневай чуме ў душах людзей. Дарэчы, мала хто ведае, што «Птушкі і гнёзды» маюць (ці мелі) некалькі варыянтаў. Усё пачалося з дзвюх аповесцяў. Пісьменнік ствараў іх спачатку ў акупіраванай вёсцы, а дапрацоўваў ужо ў партызанскім атрадзе згаданай наперадзе брыгады «Камсамолец». Па яго словах, яму вельмі пашанцавала на разумнае кіраўніцтва. Як толькі былыя падпольшчыкі Жалезняковіч і Царук даведаліся, што побач пачынаючы пісьменнік, адразу ж стварылі ўмовы для паспяховай працы. Пасля таго як штабная машыністка Вера аддрукавала разам з іншымі творамі дзве аповесці - пакет захапіў з сабой у Маскву для Максіма Танка карэспандэнт «Правды». А калі ў 1944-м аўтар прыехаў у Мінск на партызанскі парад і сустрэўся з пісьменнікамі, яго ведалі ўжо не толькі Танк, але і Лынькоў, і Куляшоў, і Лужанін, і Чорны... Да тых аповесцяў ён вярнуўся, як я да інтэрв’ю з ім, праз 20 гадоў. Напрыканцы 1963-га ў «Полымі», дзе, як адзначаў, надрукавалі першую частку «Птушак...». Твор ніяк не ўмяшчаўся ў звычайныя рамкі. З неўразуменнем абрынуліся на Брыля і рэдактура, і цэнзура, і крытыка. Брыль шмат чаго наслухаўся і пачаў твор дапрацоўваць. Палепшыў, па асабістым прызнанні, ненамнога... Сябры ж, Алесь Адамовіч і Уладзімір Калеснік, з якімі ён пазней стварыў вядомую далёка за межамі кнігу «Я з вогненнай вёскі...», лічылі тады, што часопісны варыянт лепшы. Хай сабе наіўнасцю, хай сабе чым іншым, ды ўсё ж мацнейшы. Мацнейшым жа той варыянт быў шчырасцю!\nА шчырасць - першааснова літаратуры.\nШчырасцю была пранізана і прысвечаная 100-годдзю пісьменніка выстава «Пішу як жыву», якая прайшла некалькі дзён таму ў мастацкай галерэі «Універсітэт культуры», што ў Палацы Рэспублікі. Разам з галерэяй яе арганізавалі газета «ЛіМ» і «Беларускі дзяржаўны архіў-музей літаратуры і мастацтва». З апошнім Янку Брыля звязвала цеснае шматгадовае супрацоўніцтва. Упершыню яны сустрэліся ў 1963-м, калі пісьменнік перадаў рукапісы кніг «Пад гоман вогнішча», «Мой родны кут», «Працяг размовы», асобных апавяданняў і нарысаў. Яны паклалі пачатак яго асабістаму фонду, які ўвесь час папаўняўся. Пасля смерці Івана Антонавіча ў 2006 годзе рэшту архіва перадала яго дачка Наталля Семашкевіч. Яна прысутнічала на імпрэзе разам з сястрой Галінай і братам Андрэем. Сёння ў архіве іх бацькі - чатыры выпісы ў 1297 адзінак. Гэта і чарнавыя аўтографы аповесцяў «У Забалоцці днее», «На Быстрынцы», «Ніжнія Байдуны», «Золак, убачаны здалёк», і рукапісы шматлікіх апавяданняў, замалёвак, лірычных мініяцюр, і перапіска з дзеячамі культуры, і артыкулы пра самога майстра, і фотаздымкі з роднымі і калегамі. Асаблівую ўвагу звяртаюць на сябе дзённікі, якія вёў Брыль цягам усёй сваёй багатай творчасці, пра якую гаварылі, дзяліўшыся цёплымі ўспамінамі, пісьменнікі Анатоль Бутэвіч, Віктар Шніп, Навум Гальпяровіч і Зіновій Прыгодзіч. Упершыню на выставе быў прадстаўлены прыжыццёвы партрэт майстра работы Сямёна Геруса, зроблены ў 1962 годзе на паперы алоўкам. Ён знаходзіцца ў прыватнай калекцыі Аляксандра Радаева.\nУДЗЕЛЬНІКІ АДЗНАЧЫЛІ, што як арыгінальнага майстра псіхалагічнай прозы Брыля вылучылі ўжо першыя яго зборнікі - «Апавяданні» і «Нёманскія казакі». Яны былі надрукаваны ў 1946-м і 1947-м гадах. Адразу пачаўшы даследаваць чалавека ў складаных сацыяльна-псіхалагічных абставінах, Брыль рабіў гэта ўсё сваё жыццё. Лірызм, пра які гаварылася раней, з часам усё болей спалучаўся ў яго з тонкім псіхалагізмам і аналітычнасцю паўсядзённага нялёгкага жыцця. І я па-ранейшаму вельмі добра, усёй сваёй чулай душой разумею Івана Антонавіча, які сваімі творамі адказаў на ўсе мае галоўныя пытанні, падрыхтаваныя для інтэрв’ю. Яшчэ раз пераканаўся ў гэтым, калі перачытаў лірычныя запісы і мініяцюры «Вячэрняе», што выйшлі ў 1994-м у «Мастацкай літаратуры», і выбраныя творы «Запаветнае», што пабачылі свет у 1999-м у «Беларускім кнігазборы» дзякуючы нястомнаму рупліўцу на ніве айчыннага пісьменства Кастусю Цвірку.\nДзякуй табе, шаноўны Іван Антонавіч, за тваіх герояў - лю-дзей тонкай душы і натуральных пачуццяў. Людзей, якія разам з родненькай зямелькай і родненькай прыродай гавораць у тваіх беларускіх па духу творах галасамі сумлення, годнасці і чалавечнасці.\nФота з Інтэрнэту.


Фонду дапамогі дзецям Гарадзеншчыны 20 гадоў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nФонду дапамогі дзецям Гарадзеншчыны 20 гадоў\nФонду дапамогі дзецям Гарадзеншчыны 20-ць гадоў. За гэты час было зладжана шмат мерапрыемстваў, праектаў на карысць польскай меншасці ў Беларусі. Усё пачалося з арганізацыі вакацый для групы польскіх дзяцей з Гарадзеншчыны, з часам быў створаны Дом Палоніі ў Жыткеймах, дзе кожнае лета адпачывалі некалькі дзясяткаў дзяцей з Беларусі.\nКажа старшыня фонду Рафал Церняк:\n– Мне здаецца, што найважнейшай рэччу з’яўляецца тое, што ў нас атрымлівалася не толькі дапамагаць палякам з Беларусі, дзецям з Беларусі, але і пра Беларусь было вядома ў Польшчы таксама дзякуючы нам.\nЗараз з Фондам дапамогі дзецям Гарадзеншчыны ў Беластоку супрацоўнічае больш трох дзясяткаў валанцёраў. Галоўнай задачай на гэты год з’яўляецца рамонт Дому Палоніі і арганізацыя Фестывалю Дзён крэсовай культуры і традыцыйнага Казюковага кірмашу.\nФестываль казак завітае ў Гайнаўку\nНастаўніцы з Беларусі ўдасканальваюць сваё майстэрства ў Польшчы\nУ Літве паўстаў фонд дапамогі беларусам „Разам”\nКолькасць галасоў: 645


Каронкі пластмасавыя на пярэднія зубы: паказанні, водгукі, фота\nПрыгожая ўсмешка, здаровыя, дужыя, беласнежныя зубы - гэта мара любога чалавека. Аднак няправільнае харчаванне, шкодныя звычкі, няякасная гігіена - усё гэта адмоўна адбіваецца на здароўе зубоў. Каб часова схаваць недахопы паражніны рота, стаматолагі выкарыстоўваюць пластмасавыя каронкі на пярэднія зубы. Водгукі аб гэтай працэдуры пакінулі ўжо многія кліенты. Разгледзім падрабязней гэтыя каронкі, іх добрыя якасці і недахопы, паказанні да выкарыстання і водгукі кліентаў.\nКароткае апісанне пластмасавых каронак\nКаронкі пластмасавыя звычайна выкарыстоўваюцца стаматолагамі як часовыя. Але калі ў кліента складанае фінансавае становішча, то іх можна ўжыць у якасці сталых. Пластмасавыя каронкі на пярэднія зубы, водгукі пра якія пакінулі ўжо многія пацыенты, выдатна ствараюць імітацыю натуральных зубоў, іх лёгка вырабіць. Але яны маюць значна меншую трываласць, чым каронкі, вырабленыя з іншых матэрыялаў.\nТакімі каронкамі можна схаваць сколотые зубы і зрабіць ўсмешку больш эстэтычнай. Яны вельмі лёгка вырабляюцца, таму пазбавіцца ад знешніх недахопаў зубоў можна за кароткі прамежак часу. Пластмасавыя каронкі на пярэднія зубы могуць быць выкарыстаны як пастаянныя. А для жавальных зубоў іх можна ўжываць толькі часова, таму што яны не вынесуць вялікай нагрузкі.\nГоднасці пластмасавых каронак\nКаронкі пластмасавыя маюць рады добрых якасцяў:\nЭстэтычны выгляд пасля іх ўстанаўлення.\nДаступны кошт, асабліва для людзей са складаным фінансавым становішчам.\nМагчымасць хуткага вырабу.\nЧасовая абарона пярэдніх зубоў ад халоднага паветра і шкодных бактэрый.\nНедахопы пластмасавых каронак\nНягледзячы на шэраг станоўчых якасцяў, каронкі пластмасавыя маюць таксама і недахопы:\nМяняецца колер. Харчовыя, штучныя фарбавальнікі ўбіраюцца ў пластмасу і пакідаюць плямы.\nКаронка можа парэпацца ад нагрузкі.\nМагчымая алергія, так як матэрыял змяшчае розныя злучэння, здольныя справакаваць алергічную рэакцыю.\nПластмаса мае кіпрую структуру, таму ў ёй могуць запасіцца бактэрыі. Пацыенту варта больш старанна даглядаць за зубамі і за каронкамі.\nКаронкі пластмасавыя хутка сціраюцца, таму іх нельга доўга выкарыстоўваць.\nВострыя краю каронкі могуць траўмаваць мяккія тканіны.\nПластмасавыя каронкі: паказанні да выкарыстання\nПластмасавыя каронкі рэкамендуецца выкарыстоўваць у такіх выпадках:\nКалі маюцца нязначныя дэфекты пярэдніх зубоў (няправільная форма, памер або адценне эмалі), пластмасавыя каронкі дапамогуць захаваць эстэтычны вонкавы выгляд.\nКаб захаваць магчымасць жавання.\nКалі трэба абараніць абчасаны зуб ад уздзеяння холаду і бактэрый да таго, як будзе ўстаноўлена пастаянная канструкцыя.\nКаб прадухіліць заражэнне ложа дзясны.\nКалі неабходна зачыніць імпланты, пакуль будзе вырабляцца і ўсталёўвацца пастаянная каронка.\nКаб не ссоўваўся зубной шэраг;\nУ выпадку парадантозу, калі неабходна шинирование зубоў.\nКаб аднавіць нармальную дыкцыю.\nПластмасавыя каронкі, фота якіх будзе размешчана ніжэй, не рэкамендуецца выкарыстоўваць у наступных выпадках:\nКалі ў пацыента маецца алергія на палімерныя злучэння.\nКалі пацыент мае псіхіятрычны дыягназ.\nНаяўнасць глыбокага прыкусу.\nКалі ў пацыента назіраецца бруксизм (скрыгат зубамі).\nТаксама варта адзначыць, што дзецям пластмасавыя каронкі таксама нельга ставіць.\nПрацэс ўстаноўкі пластыкавай каронкі\nВырабіць пластмасавую каронку можна ў лабараторыі або ў кабінеце лекара. Калі доктар вырабляе яе сам, то такая каронка, хутчэй за ўсё, будзе часовая, і насіць яе можна не даўжэй аднаго месяца. Спачатку лекар павінен зрабіць злепак зуба з дапамогай пластычнай масы. Пасля гэтага зуб абточваюць. У тых, якія маюць адзін корань, неабходна выдаліць нервы і запламбаваць каналы. У жавальных зубах нервы лепш пакінуць, таму, апрацоўваючы іх, выкарыстоўваюць абязбольвальны прэпарат. У атрыманы злепак неабходна дадаць спецыяльны парашок. Затым яго трэба надзець на зуб, і зняць, калі маса застыгне. Каронку трэба адшліфаваць і папаліраваць. Таксама для замацавання трэба выкарыстоўваць фіксуе цэмент.\nКалі пластмасавую каронку выкарыстоўваюць як пастаянную, яе можна вырабіць на металічнай аснове. Так яна будзе больш моцнай. Такая каронка пакрываецца зверху пластыкам, і калі нешта адваліцца, то яе лёгка можна аднавіць. Пастаянная пластмасавая каронка можа быць выкарыстана на працягу 3 гадоў, а на металічнай аснове - 5 гадоў. Калі яе своечасова не змяніць, яна можа нанесці шкоду ўсёй ротавай паражніны.\nЯк здымаюць пластмасавую каронку?\nКаб зняць такую каронку з зуба, спачатку трэба выкарыстоўваць ультрагук. Дзякуючы яму саслабляецца дзеянне цэменту. Затым лекар выкарыстоўвае апарат Копп. Ужываючы толчковой руху, каронку павольна здымаюць з зуба. Сам ён застаецца непашкоджаным. Пасля гэтага з зуба трэба прыбраць часцінкі цэменту. Падчас працэдуры болю пацыент не адчувае.\nКошт пластмасавай каронкі\nШто тычыцца цэны такой каронкі, то яна залежыць ад шматлікіх фактараў. Прафесійны ўзровень спецыялістаў, клінікі, памер работ. Калі пластмасавую каронку выкарыстоўваць як часовую і вырабляць непасрэдна ў кабінеце лекара, то каштаваць яна будзе ад 1000 рублёў. Такая ж часовая каронка, але вырабленая ў лабараторыі, будзе каштаваць ужо ад 4000 рублёў. Калі пластмасавую каронку выкарыстоўваць як пастаянную, то яе кошт будзе складаць ад 5500 рублёў. А калі яна выраблена з дапамогай металічнай асновы, то можа каштаваць да 6500 рублёў.\nПластмасавыя каронкі: водгукі\nВыкарыстанне пластмасавых каронак - даволі частая з'ява. Многія людзі апрабавалі на сабе гэтую працэдуру і пакінулі свае каментары. Водгукі даволі супярэчлівыя. Некаторыя людзі задаволены тым, што пластмаса вельмі лёгкая і ня абцяжваюць зуб. Да таго ж многія пацыенты адзначаюць досыць нізкую цану, у параўнанні з іншымі каронкамі. Што тычыцца адмоўных водгукаў, то многія людзі скардзяцца, што такія каронкі вельмі цяжка чысціць, яны даволі хутка прыцягваюць да сябе розныя плямы. Неабходна абмяжоўваць сябе ў дужым гарбаце, кава, многіх садавіне. Яшчэ пацыентаў не вельмі радуе часовы эфект пластмасавай каронкі. За ёй трэба вельмі старанна даглядаць і час ад часу мяняць. Але некаторыя людзі сцвярджаюць, што менавіта пластмасавыя каронкі выратавалі іх ад некаторых праблем, такіх як пацямненне натуральнага зуба і запаленне дзёсен. Такія каронкі лепш выкарыстоўваць для ліквідацыі знешніх дэфектаў зубоў, але не для лячэння. Як ужо гаварылася вышэй, водгукі даволі супярэчлівыя. Таму рашэнне пытання - выкарыстоўваць такія каронкі ці не - застаецца выключна за вамі.\nУ заключэнне хочацца дадаць, што перад тым, як выкарыстоўваць гэты від каронак, пракансультуйцеся са сваім урачом і прайдзіце тэст на алергічныя рэакцыі. Такія каронкі дапамогуць вам схаваць невялікія дэфекты пярэдніх зубоў і зрабіць вашу ўсмешку больш прывабнай.\nЗаляцайцеся за сваімі зубамі, правільна кармецеся, адмоўцеся ад шкодных звычак, і ваша ўсмешка заўсёды будзе адкрытай і абаяльнай!\nІмпланты або мост - што лепш? Зубныя імпланты. зубное пратэзаванне\nРэзекцыя верхавіны кораня як спосаб захавання зуба\n«Колгейт Сенситив Про Релиф» - лячэбная зубная паста\nAmazing White адбельванне: водгукі, эфектыўнасць і апісанне працэдуры\n10 дурных учынкаў, якія робяць вас непрывабнымі ў вачах навакольных\nПасадка самалёта - канец падарожжа. парады бывалых\nЖук-рагач. Два выгляду\nРэцэпт агародніннага супу-пюрэ - сінонім прастаты і густу\nДзяніс Давыдаў: біяграфія, вершы і фота\nЯкім павінна быць харчаванне пры кармленні грудзьмі?\nЯк наляпіць накладныя вейкі самастойна\nКапкейки лімонныя з мернгі і цытрынавым Курдом\nДзе Ейск знаходзіцца? Адпачынак у Ейск\nLG H324 Leon: водгукі аб смартфоне\nКасметыка Natura Siberica: водгукі і агляд прадукцыі\nРазрад кухары. Шэф повар. памочнік повара


Архіў надвор'я ў горадзе Эрмело\nЛіўневы(ыя) дождж (дажджы). Лівень (ліўні). Лівень (ліўні). Кучавыя сярэднія або магутныя або разам з кучавымі разарванымі, або з кучавымі плоскімі, або са слаіста-кучавымі, або без іх; падножжа ўсіх воблакаў знаходзіцца на адным ўзроўні.\nтолькі ў тэрмін назірання -тэрмін---02:00 (00:00 UTC)04:00 (02:00 UTC)05:00 (03:00 UTC)08:00 (06:00 UTC)11:00 (09:00 UTC)14:00 (12:00 UTC)17:00 (15:00 UTC)20:00 (18:00 UTC)23:00 (21:00 UTC)


Наладка рэкламнай кампаніі\nГалоўная »Паслугі »Тэхналогіі. Этапы работ »Наладка рэкламнай кампаніі\nКлючавыя словы Тэксты аб'яў Кіраванне стаўкамі Партнёрская праграма\nНаладка рэкламнай кампаніі ўяўляе сабой выкарыстанне розных функцый і інструментаў кантэкснай рэкламы. Асноўным такім інструментам з'яўляецца таргетынг (ад англійскага «target» — мэта).\nТаргетынг служыць для больш дакладнага «скіравання» рэкламнай кампаніі на канкрэтную зацікаўленую аўдыторыю.\nІснуе некалькі відаў таргетынгу:\nгеаграфічны таргетынг (дае магчымасць абмежаваць геаграфію паказаў. Напрыклад, толькі рэгіён Беларусь, Мінск, Брэст і г.д.);\nчасавы таргетынг (абмяжоўвае час і дні паказаў. Напрыклад: 8.00-19.00, пн.-пт. Мы нават можам улічыць ваш абедзенны перапынак);\nбюджэтны таргетынг (дазваляе мэтазгодна выкарыстоўваць ваш бюджэт).\nКожная кантэксная сістэма мае пэўную колькасць таргетынгаў:\nЯндэкс.Дырэкт — геатаргетынг, часавы, бюджэтны;\nБегун — геатаргетынг, часавы, бюджэтны, гендэрны, сацыяльны, па колькасці пераходаў;\nGoogle AdWords — геатаргетынг, часавы, бюджэтны, гендэрны, па ўзросту;\nГалоўнае правільна скарыстоўваць гэтыя інструменты.\nВы займаецеся вытворчасцю прадуктаў харчавання ў Беларусі, але хацелі б выйсці на расійскі рынак.\nДля гэтага пры стварэнні рэкламнай кампаніі мы пазначаем рэгіён паказу «Расія». У гэтым выпадку вашыя аб'явы будуць паказвацца толькі расіянам.\nМагчыма, вы вырашыце наадварот — папулярызаваць сваю прадукцыю на беларускім рынку, тады пазначаем рэгіён «Беларусь». Пры жаданні можна дэманстраваць аб'явы на замежныя краіны па ўсім свеце (Аўстралія, Еўропа, Амерыка, Азія...). Таксама мы можам абмежаваць час паказу вашых аб'яў.\nНапрыклад, вы займаецеся кругласутачнай дастаўкай. Для вас ёсць сэнс дэманстраваць рэкламу кругласутачна.\nМагчыма, вы рэкламуеце інтэрнэт-краму па продажы бытавой тэхнікі, які працуе з 8 раніцы да 8 вечара з выходным у нядзелю, тады вам мае сэнс абмежаваць час паказаў часам працы вашай інтэрнэт крамы.\nТаксама ў нас ёсць магчымасць абмежавання бюджэту. Мы можам рэгуляваць не толькі кошт кліка і ўсталёўваць яе фіксаванай для кожнага ключавога слова, але і абмежаваць тыднёвыя выдаткі, усталяваўшы абмежаванне.\nТаксама маецца віртуальная візітоўка, якая дазваляе пры адсутніасці сайта інфармаваць патэнцыйных кліентаў аб месцазнаходжанні, часе працы і кантактных дадзеных вашай кампаніі.\nДля кампаній, у якіх ёсць свой сайт, гэта дадатковая магчымасць загадзя інфармаваць кліента аб тым, што яму можа прапанаваць рэкламная кампанія.\nАўтабюджэт — спецыяльная функцыя ў кантэкснай сістэме, што служыць для абмежавання тыднёвага бюджэту на выдаткі па рэкламнай кампаніі.\nПраца аўтабюджэту ў тым, каб аўтаматычна весці кампанію рэкламадаўцы на падставе зададзенага ім тыднёвага бюджэту. Кіраваць велічынёй ставак для кожнага ключавога выразу немагчыма, але можна ўсталяваць абмежаванне — велічыню максімальнага кошту на клік для ўсіх ключавых выразаў рэкламнай кампаніі.\nWebcom Media® з'яўляецца сертафікаваным агенцтвам сістэм кантэкснай рэламы Яндекс.Директ і Google AdWords\nWebcom Media® является сертифицированным агентством самых влиятельных систем контекстной рекламы.


Захарэвіч Кацярына. Час Вогненнага Птушкалова: KNIHI.BY. Беларускія кнігі\nПрозаКнігазбор (выдавецтва)Фантастыка і фэнтэзіСэрыя "Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменніка”Падсэрыя "Пункт адліку"Захарэвіч Кацярына\nАповесць. — Мінск : Кнігазбор, 2018. — 144 с. — (Бібліятэка Саюза беларускіх пісьменнікаў “Кнігарня пісьменніка” ; Пункт адліку).\nКацярына Захарэвіч у Facebook\nЧасткі, складзеныя ў адвольным парадку\nДваццаць крокаў у гушчар\nІ ты адчуваеш буру?\nЧаму вы маўчалі?\nЗазірні з іншага боку\nКепска, гетман, кепска\nГэткае відовішча мусіла адбывацца ў цэнтры горада, ля ратушы і княскага палаца. На яго маглі б прадаваць квіткі за шалёныя грошы ў першыя шэрагі і за яшчэ больш шалёныя — на галіны бліжэйшых дрэў, якія бясплатна і нахабна аблюбоўвае дзятва і бедната. Рамеснікі някепска нажыліся б на продажы малюнкаў з падзеі, скруткаў з апісаннем таго, што было і чаго не было, лялечных герояў, якіх пачалі б рыхтаваць за некалькі месяцаў. Гандляры ў такі гарачы і багаты на ўражанні дзень распрадалі б усе запасы веераў, нюхальных збораў і халодных напояў. Ды што там, і вада ўчарашняга дажджу, што застаялася ў ямінах, чагосьці каштавала б — на першыя рады падобных забавак зазвычай рвуцца тыя, каго трэба потым выносіць непрытомнымі.\nГэтым разам смяротнае пакаранне праходзіла інакш.\nВялікая зала ў сутарэннях пад палацам не памятае, ці бачыла калі-небудзь столькі святла, ці бывала тут так горача ад паходняў і людзей. Кожная дробязь рэзала вочы сваёй дакладнасцю. Кожны металічны інструмент на стале ў цэнтры адбіваў святло. Частка малаткоў, лёзаў, зубцоў, цвікоў заплямленая чырвоным. Акуратныя мазкі ці неахайныя кроплі ззялі, блікавалі, пакідалі радасныя водбліскі на змрочных сценах і тварах ганаровых гасцей, што размясціліся ў фатэлях уздоўж сцен. На самым пачэсным месцы сядзеў Яго Светласць князь — сухі дзядок з нервовым і амаль нерухомым тварам, нямогла-сінім на фоне багатай чырвані вопратак. Паходні, нягледзячы на капялюш з шырокімі палямі, бязлітасна вылучалі кожную княскую\nзморшчынку, таму паплечнікі, дарадчыкі і міністры старанна пазбягалі глядзець на яго твар. Рука ўладара адбівала няясны рытм, і сэрцы прыбліжаных тахкалі ў гэтым рытме.\nАдзінай з яснавяльможных асоб, хто пачуваўся ў вязніцы па-будзённаму вольна, быў гетман княскага войска Аляксандр. Нечакана пругкія для бывалага воя рухі выглядалі як танец у чырвоных бліках жывога агню і нежывой крыві. Зрэшты, наўрад ці гетман мог бы тут танцаваць. Вось неяснавяльможная асоба — кат — павольна і натхнёна рухалася па зале, быццам па садзе, кранаючы кончыкамі пальцаў лёзы і голкі, як найчароўнейшыя кветкі. Твар кат ахоўвала шчыльная маска, а жыццё — праца, якая выклікае і павагу, і страх, і агіду.\nУ распластаных па падлозе анучах складана было заўважыць чалавека: натуральна-ружовая калісьці скура пабялела да сіняга, абвастрыліся выступы костак. Зрэшты, чалавекам падсуднага Якуба не лічылі. Дзіўна, што кроў у яго такая ж самая, чырвоная і гарачая, і пахне таксама — металам, які доўга трымалі ў руках.\nЯснавяльможныя асобы стаміліся. Ад прыемнага нервовага казытання, з якім яны назіралі за першымі, лёгкімі ўколамі, парэзамі і сцісканнямі, засталася агіда. Кроў, грымасы, крык, які адбіваўся ад каменных сцен, узмацняўся шматкроць і расцягваўся. Гетман Аляксандр насцярожана пазіраў на шаноўных гасцей: ці вытрымаюць яны галоўную частку відовішча, дзеля якой сабраліся? Зрэшты, справу ўсё адно трэба скончыць.\nЯкуб заварушыўся. Рэдкі чалавек дажывае да другога паўтузіна катавальных прылад, а гэтае стварэнне вытрымала ўсе. Яшчэ адзін доказ таго, што да людзей агідная істота не мае ніякага дачынення.\nПа незаўважным знаку гетмана на сярэдзіну залы выкацілі дзіўную машыну. У святле паходняў і зацікаўленых вачэй ззяла трохкутнае лязо, замацаванае высока над чалавечымі галовамі на двух драўляных слупах. Наспех габляваныя калодкі з круглай выемкай для шыі стаялі на драўляным услончыку.\n— Дасканалы сродак забойства, які выключае выпадковасці, умяшанні Лёсу, памылкі і іншыя акалічнасці, — з гонарам абвясціў гетман Аляксандр. — Механізм наверсе трымае цяжкое вострае лязо, але варта захацець — і яно ляціць з дасканалай хуткасцю ў патрэбным напрамку і падае менавіта туды, куды мусіць упасці.\nКат паклікаў двух вояў-вартаўнікоў. Тыя, знайшоўшы ў істоты на падлозе рукі, схапілі за іх, усцягнулі чалавекападобнае цела на ўслон і замацавалі шыю паміж калодкамі. Даўгія чорныя валасы, мокрыя ад поту і крыві, звісалі і наліпалі на твар, нішчылі апошняе падабенства з чалавекам. Кат павольнай да грэблівасці хадой наблізіўся да прылады. Вось і пачалося: нейкая машына абясцэньвае само мастацтва забіваць. Кат і госці дрыжэлі — ад крыўды і хвалявання. Падатлівы механізм зрушыўся, лязо абрынулася на белую шыю ўнізе. Свіст рассечанага паветра змяшаўся з уздыхамі ўдзельнікаў і гледачоў. Калі ўсе адплюшчылі вочы, лязо павольна пагойдвалася, тарчма стоячы ў верхняй калодцы. З-пад чорных зваляных валасоў гучаў чысты залівісты смех… (канец фрагменту)


Маларыцкія таленты — Techkrait . "",\n27.12.2016 147 Анжелика 1 Комментарий\n2016 год для калектыву Маларыцкай дзіцячай школы мастацтваў стаў багатым на ўзнагароды. Талент і прафесійнае майстэрства вучняў школы былі заўважаны і адзначаны на абласных, рэспубліканскіх і міжнародных творчых спаборніцтвах.\n— Нам шанцуе на дзяцей, — гаворыць Ірына Пятрухіна, дырэктар установы. — Ды і настаўнікаў, здольных развіць талент, поўная “абойма”. У школе працуюць выдатныя спецыялісты, улюбёныя і ў дзяцей, і ў справу, якой займаюцца. Не шкадуючы сіл, часу, яны свае веды, вопыт, уменні перадаюць вучням. Нашы юныя артысты пастаянна ўдасканальваюць сваё выканаўчае майстэрства, надаючы яму новыя рысы, адценні і адметнасці. Адсюль і заслужаныя вынікі. Апошнія з іх атрыманы зусім нядаўна.\nАдразу некалькі вучняў дзіцячай школы мастацтваў вярнуліся з узнагародамі з ІІІ адкрытага конкурсу маладых выканаўцаў “Беларускія таленты-2016”, які быў арганізаваны музычным адукацыйным цэнтрам ААТ “Эстрадная школа талентаў” (г.Мінск). Маларытчане ўдала выступілі ў намінацыі “Мастацкае чытанне” і папоўнілі скарбонку творчых дасягненняў школы мастацтваў. Дыпломам лаўрэата І ступені ўзнагароджаны Аляксей Антановіч (намінацыя “Сола”, 7 гадоў) за мастацкае прачытанне апавядання Віктара Драгунскага “Зачараваная літара”. Дыпломам ІІ ступені журы творчага спаборніцтва адзначыла выступленне Веранікі Крэйдзіч (намінацыя “Сола”, 8 гадоў, верш Агніі Барто “Балбатуння”). Дыпломам ІІ ступені таксама ўзнагароджаны калектыў “Вясёлка” (намінацыя “Група”, 13-15 гадоў). Ганна Аўдзяюк, Марына Алесік, Ганна Пішчык, Сафія Пачанчук, Ксенія Руда, Мікіта Сезік, Настасся Толсцікава, Настасся Лукавец і Данііл Луцык уразілі журы па-майстэрску зробленай інсцэніроўкай верша Роберта Раждзественскага “Кірмаш таго года”. За артыстызм, сцэнічную культуру, уменне перадаваць вобраз слухачу Ульяна Шпетная атрымала дыплом ІІІ ступені, якая выступала з мастацкай інтэрпрэтацыяй верша Роберта Раждзественскага “Балада пра зенітчыц”. Рыхтавала дзяцей да конкурсу “Беларускія таленты-2016” Вольга Краско, кіраўнік аматарскага дзіцячага тэатральнага калектыву “Вясёлка”.\nСпадарожнічаў поспех і юным музыкантам дзіцячай школы мастацтваў, якія да творчых спаборніцтваў рыхтаваліся пад кіраўніцтвам Маргарыты Рэянтовіч.\nКацярына Бурштын узнагароджана спецыяльным дыпломам ІІІ адкрытага фестывалю-конкурсу беларускай музыкі “Дзяржынскі куфэрак-2016”, які праводзіўся ў рамках праекта “Беларуская музычная спадчына – дзецям”. Яна віртуозна выканала 2 творы беларускіх аўтараў, аднак журы адзначыла выканальніцкае майстэрства Кацярыны за твор “Аўтадром” кампазітара Аліны Безенсон.\nМаргарыта Федарук і Лізавета Піліпук, выхаванцы Маргарыты Сяргееўны, прынялі ўдзел у складзе фартэпіяннага дуэта “Сугучча” ў абласным фестывалі-конкурсе інструментальных ансамбляў, які праходзіў у Брэсце. За выкананне 2 музычных твораў дзяўчаты ўзнагароджаны дыпломам лаўрэата І ступені. Дуэт у складзе Маргарыты Федарук і Лізаветы Піліпук выступаў і на гала-канцэрце творчага спаборніцтва, а таксама запрошаны на адкрыццё XVI музычнага фестывалю “Тыдзень музыкі для дзяцей і юнацтва”, які пройдзе ў сакавіку 2017г. у абласным цэнтры.\nНа здымку: маларыцкія таленты дзіцячай школы мастацтваў.\nОпубликовано № 99 от 24.12.16 г.\n← “ Жыць будзеш доўга, але…”Так прадказала мне цыганка, з якой выпадкова сустрэліся на вуліцы\nСМЕЛАСЦЬ І РАШУЧАСЦЬ ПАПЯРЭДЗІЛІ ТРАГЕДЫЮ навучэнец дзяржаўнага прафесійнага ліцэя сельскагаспадарчай вытворчасці Канстанцін Курашэвіч справядліва лічыць, што ў жыцці заўсёды ёсць месца не толькі подзвігу, але і добрым учынкам →\nМаларыцкія таленты: 1 комментарий\n10.01.2017 в 12:57 пп


У Закарпацкай вобласці ў с. Дадаць да ўласных праз электрасетку загарэўся жылы дом\n21 сакавіка ў с. Дадаць да ўласных Мукачаўскага раёна адбыўся пажар у двухпавярховым жылым доме. Узгаранне ў адным з пакояў заўважылі ўласнікі жылля, якія ў гэты час знаходзіліся ў двары ’ й гаспадаркі. У 13:28 яны паведамілі пра здарэнне ў службу выратавання « 101 ». На барацьбу з агнём выехалі супрацоўнікі 18-й і 19-й дзяржаўных пажарна-выратавальных частак. У 13:55 байцы ДСНС лакалізавалі ўзгаранне, ў 14:15 – яго цалкам ліквідавалі. Падчас пажару абышлося без траўміраваных і загінуўшых. Па папярэдніх звестках, узгаранне магло стаць вынікам кароткага замыкання электрасеткі дома. Вназультате пажару агонь знішчыў тэлевізар, мэбля і пакаёвыя дзверы, а таксама пашкодзіў сцены і акно ў памяшканні. Прычыненую шкоду усталёўваецца. У ДСНС Украіны ў Закарпацкай вобласці\n← У Жытоміры міліцыя затрымала... На Винничине пералік ВНУ і... →


Турфірмы прапануюць вандроўкі па "прэзыдэнцкіх мясьцінах" (фота)\n08 лістапад 2005, 22:24\nІгар Карней, Менск У адпаведнасьці з патрабаваньнямі Міністэрства спорту і турызму аб прыярытэце ўязнога турызму, некалькі турыстычных фірмаў Воршы распрацавалі адмысловы маршрут па мясьцінах, дзе жыў першы прэзыдэнт Беларусі. Прадстаўнікі фірмаў кажуць, што вандроўка карыстаецца попытам ня толькі ў жыхароў рэгіёну, але і сярод грамадзянаў суседніх зь Беларусьсю рэгіёнаў Расеі.\nСтартуючы ў Воршы, маршрут у гэты ж дзень заканчваецца ў Александрыі — роднай вёсцы Аляксандра Лукашэнкі. Цягам вандроўкі турыстам прапанавана гэтаксама наведаць узорны пасёлак Копысь, дзе Лукашэнка зьявіўся на сьвет у мясцовым радзільным доме і скончыў сярэднюю школу, а таксама невялікую вёску Ляўкі — тут першы прэзыдэнт сам некалькі разоў быў у якасьці турыста. Як вядома, у Ляўках, што за два кілямэтры ад Копысі, месьціцца мэмарыяльны музэй Янкі Купалы. Праўда, у маршруце няма прыпынку ў самой Воршы, хоць у прафэсійным сьпісе Лукашэнкі ёсьць непрацяглы пэрыяд працы ў адміністрацыйна-гаспадарчым падразьдзяленьні адной з аршанскіх турмаў. Расказвае адзін з ініцыятараў праекту Іван Гарэлік:\n(Гарэлік: ) “Канечне, тут няма ніякай мэркантыльнасьці, усё ў імя ідэі. Дагэтуль усе падобныя маршруты былі зьвязаныя выключна са школьнікамі, але школьнікі цяпер такія, што іх цікавіць зусім іншае. Таму гэта сур’ёзны праект, разьлічаны на адпаведны кантынгент. Я б сказаў, што гэта своеасаблівы флэш-моб, у чымсьці нават “сьцёбная штука”. І ён можа рэальна зацікавіць расейцаў, бо падарожжа па Лукашэнкавых мясьцінах увогуле можа стаць фішкай №1”.\nКошт падарожжа па прэзыдэнцкіх мясьцінах даступны, бадай, кожнаму: у залежнасьці ад фармаваньня групы — да 20 даляраў на чалавека. Адзінае, на што скардзяцца турысты — у часе паездкі нельга набыць ніякіх сувэніраў ці хоць бы паштовак з выявай дому, дзе Аляксандар Лукашэнка нарадзіўся. Гіды тлумачаць, што прэзыдэнцкая хата ад старасьці струхнела: пасьля абраньня Лукашэнкі прэзыдэнтам яна была зьнесеная, а для ягонай маці Кацярыны Трафімаўны за бюджэтныя сродкі быў збудаваны цагляны дом.\nУ 2003 годзе ў Копысі быў праведзены маштабны касмэтычны рамонт. Усе будынкі дзяржаўных установаў, уключна з адміністрацыяй, поштай, школай, крамамі і шпіталем, былі аздобленыя сайдынгам, пакрытыя дахоўкай, а драўляныя вокны замянілі на шклопакеты. Уваход на знакаміты Пятроўскі вал — рукатворны помнік часу Паўночнай вайны — агароджаны. Дарэчы, 70 гадоў таму Янка Купала, як кажуць, вельмі любіў уздымацца на вал, адкуль адкрываўся велічны краявід, былі відаць Днепр і Александрыя на другім беразе. Праўда, калі сорак гадоў таму Лукашэнка трапляў у Копысь паромам, то цяпер сувязь Александрыі з цывілізацыяй падтрымлівае пантонны мост. У часе сёлетняга наведваньня “малой радзімы” Лукашэнка загадаў нарэшце злучыць два ягоныя берагі стацыянарным мостам.\n1. Копысь — паказальны пасёлак\n2. На Пятроўскі вал уваходзяць праз арку\n3. Копысь і Александрыю зьвязвае пантонны мост\n«Мая мара пайсьці ў школу сваімі ножкамі». 6-гадовая Кіра зьбірае грошы на апэрацыю


У ЭЎРОПЕ НАЗІРАЕЦЦА РОСТ АНТЫСЭМЫТЫЗМУ\nПарыж і Бэрлін, Вена і Лёндан, Антвэрпэн, Ліён і Лазана. Ва ўсіх гэтых маляўнічых эўрапейскіх цэнтрах культуры й навукі ў 2003 годзе адбыліся антысэміцкія напады – тут зьбівалі габрэяў, галоўным чынам сталага ўзросту, жанчын ці дзяцей, падпальвалі габрэйскія школы й сынагогі. Павелічэньне нянавісьці да габрэяў у Эўропе сталася тэмай двухдзённай міжнароднай канфэрэнцыі ў Бэрліне, якая прайшла пад эгідай Арганізацыі бясьпекі і супрацоўніцтва ў Эўропе.\nЗьвяртаючыся да ўдзельнікаў канфэрэнцыі, дэлегатаў з 55 краінаў сьвету, дзяржсакратар ЗША Колін Паўэл заявіў.\n(Паўэл: ) “Сёньня мы супрацьстаім пачварнай рэальнасьці, бо антысэмітызм – гэта ня толькі гістарычны факт, але і сучасныя выпадкі. Сапраўды, мы абураныя тым, што ў апошнія гады паболела злачынстваў на глебе антысэміцкай нянавісьці ў межах нашай супольнасьці дэмакратычных грамадзтваў. Усе мы прызнаем, што павінны прыняць рашучыя захады дзеля таго, каб цалкам зьмяніць гэтую трывожную тэндэнцыю”.\nНа канфэрэнцыі была пастаўленая мэта – дамовіцца пра спосабы супрацьстаяньня гвалту й прапагандзе на глебе антысэмітызму. У адмысловай справаздачы Эўразьвязу, выдадзенай за некалькі дзён да пачатку канфэрэнцыі, адзначалася, што з 2001 па 2002 год у некалькіх дзяржавах Эўразьвязу павялічыліся напады на габрэяў.\nНайбольш небясьпечная сытуацыя ў Францыі, дзе зафіксавана шасьціразовае павелічэньне такіх інцыдэнтаў. Сярод краінаў, дзе стала болей антысэміцкіх нападаў, называюцца Вялікая Брытанія, Нямеччына, Бэльгія й Нідэрлянды.\nШто да моўнага антысэмітызму, то тут называюцца Аўстрыя, Італія, Гішпанія і Грэцыя.\nПадчас канфэрэнцыі паўстала пытаньне ідэнтыфікацыі тых, хто ўчыняе антысэміцкія напады ў Эўропе. Ёсьць дзьве групы злачынцаў, адны – гэта маладыя белыя эўрапейцы, і другія – маладыя мусульмане з Паўночнай Афрыкі ці Азіі.\nНайбольш эмацыйным быў зварот да ўдзельнікаў канфэрэнцыі былога вязьня нацысцкага канцлягеру ляўрэата Нобэлеўскай прэміі Элі Візэля. Візэль заклікаў дэлегатаў спыніць уздым антысэмітызму.\nНямецкі прэзыдэнт Ёганэс Раў абвінаваціў у антысэмітызьме, галоўным чынам “расістаў”, якія ухапіліся за блізкаўсходні канфлікт і палітыку ізраільскага ўраду. Ёганэс Раў заявіў, што ў некаторых выпадках крытыка на адрас Ізраілю грунтуецца на антыгэбрайскіх настроях. У той жа час дэлегаты заўважылі, што не ўся крытыка на адрас Ізраілю павінна разглядацца як нянавісьць.У прыватнасьці ірляндзкі міністар замежных справаў Браян Коўэн, адзначыў, што разумная крытыка і справядлівыя камэнтарыі наконт некаторых дзеяньняў ізраільскага ўраду абсалютна законныя. А вось што заявіў міністар замежных справаў Нямеччыны Ёшка Фішэр:\n(Фішэр: ) “Я хацеў бы, каб мы асудзілі ўсе праявы антысэмітызму, як прыніжаючыя нашу чалавечую годнасьць, і распрацавалі мэханізмы, якія дапамогуць выяўляць любыя выпадкі антысэмітызму ў краінах АБСЭ і прымаць адпаведныя захады. Я хацеў бы, каб мы ўзялі на сябе поўную палітычную адказнасьць з тым, каб змагацца з усімі праявамі антысэмітызму адкрыта й рашуча”.\nУ працы канфэрэнцыі ўзяла ўдзел беларуская дэлегацыя на чале са сталым прадстаўніком Беларусі ў АБСЭ Віктарам Гайсёнкам.\nГабрэйскія і праваабарончыя арганізацыі неаднаразова абвінавачвалі беларускія ўлады ў недастатковым супрацьдзеяньні антысэмітызму і нават у праявах антысэмітызму на дзяржаўным ўзроўні. Паводле прадстаўнікоў гэтых арганізацыяў, беларускія ўлады часта адмаўляюцца захоўваць сынагогі і габрэйскія могілкі, зачынілі габрэйскі міжнародны гуманітарны інстытут пры БДУ, не караюць шматлікія акты вандалізму супраць габрэйскіх пахаваньняў і помнікаў Галакосту, дазваляюць свабоды продаж антысэміцкай літаратуры.


01.05.2016 / 13:38\n«Беларускі ўрад зрабіў пазітыўны захад, пагадзіўшыся рэалізаваць некаторыя з рэкамендацыі БДІПЧ АБСЕ, зробленых пасля назірання за апошнімі выбарамі ў краіне. Аднак я шкадую, што даўно наспелыя змены выбарчага заканадаўства не прадбачацца ў найбліжэйшыя месяцы», — цытуе Харстэда прэс-служба ПА АБСЕ.\nПаводле яго слоў, «яшчэ давядзецца высветліць на практыцы, якім чынам заявы, зробленыя на самым высокім узроўні выбарчай адміністрацыі, будуць ажыццёўленыя ў святле парламенцкіх выбараў, што маюць адбыцца».\nБольшасць прапаноў Цэнтрвыбаркам мае намер уключыць у свае метадычныя рэкамендацыі для членаў выбарчых камісій на парламенцкіх выбарах, але «сёе-тое, магчыма, пойдзе праз пастановы ЦВК», паведаміў БелаПАН сакратар камісіі Мікалай Лазавік. Гаворкі пра змену выбарчага заканадаўства не ідзе.\nНагадаем, у справаздачы назіральнай місіі БДІПЧ паводле вынікаў прэзідэнцкіх выбараў 2015 года адзначалася: «Прэзідэнцкія выбары, якія прайшлі 11 кастрычніка 2015 года, зноў паказалі, што Беларусі яшчэ трэба прайсці значны шлях да выканання абавязацельстваў АБСЕ па дэмакратычных выбарах. Гэта падкрэслівае неабходнасць палітычнай волі для правядзення ўсёабдымнага працэсу рэформаў».\nНазіральнікі згадвалі пра некаторае паляпшэнне і «ветлівае стаўленне» уладаў Беларусі да місіі, а таксама адзначалі, што выбарчая кампанія і непасрэдна дзень выбараў праходзілі мірна. Аднак «значныя праблемы, асабліва падчас падліку галасоў і падсумавання вынікаў галасавання, падарвалі сумленнасць выбараў», падкрэслівалася ў справаздачы.