Ад Лі Харві Освальда да Белавежскіх пагадненняў — гісторыя Станіслава Шушкевіча | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Ад Лі Харві Освальда да Белавежскіх пагадненняў — гісторыя Станіслава Шушкевіча\nАд Лі Харві Освальда да Белавежскіх пагадненняў — гісторыя Станіслава Шушкевіча\n04/05/2022 - 12:54\nПершы кіраўнік Беларусі памёр у Мінску на 88 годзе жыцця.\n"Мне няма пра што пісаць мемуары", — казаў літаральна пару гадоў таму ў інтэрв'ю Еўрарадыё Станіслаў Шушкевіч. Яму — першаму кіраўніку Беларусі, чалавеку, які паставіў свой подпіс пад Белавежскімі пагадненнямі. Але ж у яго жыцці быў і яшчэ адзін захапляльны эпізод — Шушкевіч вучыў рускай мове Лі Харві Освальда, якога пасля абвінавацілі ў забойстве прэзідэнта ЗША Джона Кенэдзі. Тут хапіла б на некалькі біяграфій.\nЁн нарадзіўся ў снежні 1934 года ў Мінску. Бацькі былі настаўнікамі. Бацька прайшоў праз рэпрэсіі, у 30-я быў затрыманы, вызвалены толькі пасля смерці Сталіна, у 1956-м.\nШушкевіч скончыў фізмат БДУ, а затым аспірантуру, яго спецыяльнасць — радыёэлектроніка. Уласна, у часе працы на мінскім радыёзаводзе і пазнаёміўся з Лі Харві Освальдам — амерыканцам, які расчараваўся ў ЗША і вырашыў пажыць у СССР (потым ён расчараваўся ў СССР, вярнуўся ў ЗША і стаў галоўным абвінавачваным у забойстве Кенэдзі). Шушкевіч вучыў Освальда рускай мове. Пазней ён прызнаваўся Еўрарадыё, што не верыць у дачыненне Освальда да гэтага злачынства\n"Я заўсёды быў упэўнены, як і 70% амерыканцаў, што Освальд да забойства Кенэдзі не мае ніякага дачынення. Я быў у Канзасе і спецыяльна паехаў у Далас, на месца забойства. Гэта ж бандыцкі край! Мы там усё агледзелі, і я яшчэ больш упэўніўся: версію з Освальдам прыдумалі, гэта было загадзя спланаванае забойства", — казаў Шушкевіч.\nЛі Харві Освальд / АР\nЯшчэ ў 60-я Шушкевіч абараніў дысертацыю і стаў спачатку дацэнтам кафедры ядзернай фізікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, а потым прарэктарам Мінскага радыётэхнічнага інстытута. Потым доктарская, званне прафесара і пасада прарэктара ўжо ў БДУ.\nКалі здарылася аварыя на ЧАЭС, Шушкевіча ўключылі ў склад камісіі для вывучэння наступстваў катастрофы. А потым выключылі: ён патрабаваў шчыра гаварыць пра тое, што адбылося. Ён нават арганізаваў тады на кафедры ядзернай фізікі БДУ падрыхтоўку спецыялістаў па прафілактыцы радыеактыўнай небяспекі.\n"Ведаеце, калі я ў 1984 годзе ўбачыў, як Гарбачоў без паперкі адказвае на пытанні замежных журналістаў, то павесіў яго партрэт у сваім кабінеце загадчыка кафедры ядзернай фізікі БДУ. Але калі ў 1986 годзе ён выступіў па Чарнобылі... Ведаеце, гэта было фактычна злачынства! Калі б ён папярэдзіў і сказаў праўду, то значна менш беларускіх дзяцей захварэла б на рак шчытападобнай залозы. Партрэт парваў і выкінуў", — расказваў Шушкевіч у інтэрв'ю Еўрарадыё.\nСтаніслаў Шушкевіч на кафедры ядзернай фізікі БДУ\nУ 1989 годзе калектыў БДУ вылучыў Шушкевіча кандыдатам у народныя дэпутаты СССР. Выбары ён выйграў. А ў 1990 годзе стаў дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР. У траўні 90-га яго выбралі першым віцэ-спікерам. Але потым здарыўся путч, у часе якога кіраўнік беларускага парламента Мікалай Дземянцей не рызыкнуў выступіць супраць перавароту. Калі путч задушылі, ён вымушаны быў пайсці ў адстаўку. Парламент узначаліў Шушкевіч. У тыя дні пад уражаннем ад здарэння беларускія дэпутаты надалі Дэкларацыі аб незалежнасці Беларусі статус канстытуцыйнага закона. І гэты эпізод Шушкевіч называў адной з самых значных падзей таго часу.\n"Гэта адбылося ў жніўні 1991 года, і я не чакаў, што Вярхоўны Савет прыме такое рашэнне. Але запалоханы жнівеньскім путчам у Маскве, ён такое рашэнне прыняў. І таму на падставе гэтай Дэкларацыі распрацоўвалася новая Канстытуцыя Беларусі", — казаў ён Еўрарадыё.\nА ў снежні таго ж 1991-га здарылася сустрэча ў Белавежскай пушчы, якая паставіла кропку ў гісторыі Савецкага Саюза. Кіраўнікі трох рэспублік — Беларусі, Расіі і Украіны — падпісалі Пагадненне аб дэнансацыі саюзнай дамовы і стварэнні СНД. Шушкевіч падрабязна і неаднаразова расказваў, чаму і як прымалася гэтае рашэнне. І ніколі не шкадаваў пра яго. На просьбу Еўрарадыё апісаць, што тады адбылося, адказваў так:\n"Развод. Без гвалту і крыкаў. І ўсе астатнія рэспублікі СССР гэта прызналі 19–21 снежня 1991 года ў Алма-Аты. Далей трэба было цяпер ужо незалежным краінам будаваць сваё жыццё. А тут дазволена і памыляцца, і ісці за папулістамі, як зрабіла Беларусь. Нічога, Беларусь перажывала розныя перыяды, перажыве і гэты".\nПадпісанне Пагаднення аб стварэнні СНД / фота Юрый Іваноў\nВыбары і жыццё па-за вялікай палітыкай\nШушкевіч толькі аднойчы ўдзельнічаў у прэзідэнцкіх выбарах. Самых першых — у 1994 годзе. У першым туры ў Мінску апынуўся на другім месцы (пасля Лукашэнкі), але па рэспубліцы стаў чацвёртым. Набраў усяго каля 10% галасоў.\nДа 2018 года ўзначальваў партыю Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада, потым пакінуў пасаду. Але на апошніх выбарах прэзідэнта быў даверанай асобай цяперашняга старшыні партыі Сяргея Чэрачня. Той вылучаўся кандыдатам.\nУ снежні 2021 года журналісты пыталіся Шушкевіча пра бягучую сітуацыю ў краіне. Станіслаў Станіслававіч назваў тое, што адбываецца ў Беларусі, "дзяржаўным тэрарызмам", а потым нагадаў, што "гэта было і ў СССР — там таксама кіраваў страх. Але тут [у Беларусі] ён доўга панаваць не будзе, таму што гэта ўжо немагчыма".\nЁн сказаў, што настроены аптымістычна — у краіне з'явіліся новыя дэмакратычныя лідары, "адукаваныя, разумныя, з абгрунтаванай пазіцыяй, паліталагічнай свядомасцю".\n"Я перакананы, што нам наканавана лёсам: наша моладзь павінна жыць у нармальнай, светлай, годнай, дэмакратычнай Беларусі. Яна, мне здаецца, гэтага заслугоўвае. І ідзе гэтым шляхам", — казаў каля паўгода таму Станіслаў Шушкевіч.\nСёння стала вядома пра яго смерць. Станіславу Шушкевічу было 87 гадоў.\nПротаіерэй Сергій Гардун / minsknews.by\nПамёр клірык Свята-Духава кафедральнага сабора ў Мінску протаіерэй Сергій Гардун\nТрагедыя ў Жыткавіцкім раёне / прэс-служба Следчага камітэта\nУ Жыткавіцкім раёне патанулі дзед і ўнук\nСерж Мінскевіч / facebook.com\nПамёр заснавальнік літаратурнага руху "Бум-Бам-Літ" Серж Мінскевіч\nПамёр міліцыянт, які абгарэў на пажары ў Шклоўскім РУУС\nПамёр беларус-уладальнік "Брыльянтавай савы" сярод гледачоў "Што? Дзе? Калі?"\nУдзельнік страйку на "Нафтане" скончыў жыццё самагубствам\nУ Шклове на пажары ў РУУС загінуў затрыманы і абгарэў міліцыянт\nМінгарвыканкам адказаў на просьбу ўсталяваць помнік Станіславу Шушкевічу\nУ слуцкім забаўляльным цэнтры памёр пяцігадовы хлопчык


Малая Ведзьмачка (казка, пераклад з нямецкага) | Онлайн сказки и стихи |\n« Беларусь-3 запрашае на “Дабраранак”\nЧытанка для малечы “Па вершыку — штовечар”: Смех »\nМалая Ведзьмачка мела размаўляючага крумкача на імя Абрахас. Ён умеў казаць ня толькі «Добрай раніцы!» ды «Добры вечар!» , як звычайныя крумкачы, якіх навучылі размаўляць. Гэта быў крумкач-памагач, дужа разумны. Ў яго на ўсё быў свой погляд.\nКаля шасьці гадзін штодзень Малая Ведзьмачка вучылася вядзьмарыць, бо гэта рэч няпростая. Гультаіць там няможна: паперш трэба вывучыць усе простыя вядзьмарскія хітрыкі, а потым і складаныя. Трэба завучыць ад вокладкі да вокладкі ўсю вядзьмарскі падручнік, ніводнага заданьня не прамінуўшы.\nМалая Ведзьмачка была на дзьвесьці трыдцатай старонцы – там было пра тое, як выклікаць дождж. Яна сядзела на лаўцы, ля пячы, з падручнікам на каленях і вядзьмавала. Крумкач Абрахас сядзел побач і гаркаў.\n– Ты мусіла выклікаць дождж. А што выйшла? – упікаў яе крумкач, – У першы раз былі белыя мышы, ў другі жабы, а ў трэці – хваёвыя шышкі! Я ўжо сумняваюся, ці ў табе выйдзе сапраўдны дождж!\nМалая Ведзьмачка паспрабавала стварыць дождж у чацьвёрты раз.\nЯна зрабіла на небе невялічкую хмарку, падклікнула яе бліжэй і гукнула, калі хмарка апынулася па-над хатаю:\n– Хай будзе дождж!\nХмарка расчынілася і пайшоў дождж. Зь вяршкоў.\n– Вяршкі? – каўкнуў Абрахас, – Ты зусім здурнела? Што будзе далей? Прышчэпкі? Ці можа цвікі? Дабро б калі хлебныя крошкі або разынкі…\n– Я пэўна абмоўвілася… – казала Малая Ведзьмачка, – Я й раней мылялася, але ня чатыры разы запар…\n– Абмоўвілася! – каўкнуў крумкач Абрахас, – Я скажу табе ў чым прычына: ты дужа няўважлівая. Калі падчас вядзьмарства думаць аб усялякіх глупствах, зразумела нічога путнага не навядзьмарыцца! Ты мусіш сканцэнтравацца!\n– Думаеш? – прамовіла Малая Ведзьмачка. Зьнячэўку яна зачыніла сваю кнігу, – Твая праўда! – грозна рыкнула яна. – Я не магу сканцэнтравацца! А чаму? – І яна зыркнула на крумкача. – Бо я разлютаваная!\n– Разлютаваная? – пераказаў Абрахас. – Чым гэта?\n– Я сярдую, бо сёньня Вальпургіева ноч. Сёньня ўсе ведзьмы пайдуць на вечарыну на гары Блоксбэрг.\n– А я яшчэ малая для ведзьміных танцаў, гэтак усе дарослыя ведзьмы кажуць. Яны ня хочуць каб я плясала з імі на Блоксбэргу!\nКрумкач паспрабаваў падбадзёрыць Ведзьмачку.\n– Ну ты памяркуй: у сто дваццаць сем гадоў няможна патрабаваць, каб дарослыя ведзьмы прымалі табе па-сур’ёзнаму. Калі пабальшэеш, тады й будуць табе танцы.\n– Ну не! – крыкнула Малая Ведзьмачка. – Сёньня я абавязкава буду там! Разумееш?\n– Чаго няможна, аб тым лепш і ня думаць! – кракнуў крумкач. – Чаго добрага ў тым, што ты сярдуеш? Будзь разважлівая. Што ты надумала рабіць?\n– Я ведаю што рабіць. Сёньня я палячу на Блоксбэрг.\n– На Блоксбэрг?! – зьлякаўся крумкач. – Табе ж вялікія ведзьмы забаранілі!\n– Га, шмат чаго забаронена, – крыкнула Малая Ведзьмачка. – Галоўнае – не патрапіцца…


«Мы зацікаўленыя ў дыялогу». Лукашэнка павіншаваў палякаў\n«Мы зацікаўленыя ў дыялогу». Лукашэнка павіншаваў палякаў – belsat.eu\nКіраўнік Беларусі даслаў віншавальную тэлеграму Анджэю Дудзе з нагоды Нацыянальнага дня незалежнасці.\n«Беларусь зацікаўленая ў пашырэнні адкрытага і раўнапраўнага дыялогу з Польшчай, які з’яўляецца надзейным падмуркам для далейшага развіцця двухбаковай супрацы ў самых розных галінах», – гаворыцца ў пасланні.\nАляксандр Лукашэнка выказаў упэўненасць, што галоўная сумесная задача на бліжэйшы час – максімальная рэалізацыя нявыкарыстанага патэнцыялу беларуска-польскіх стасункаў, дадае прэс-служба кіраўніка Беларусі.\nАнджэй Дуда ўскладвае вянок да помніка польскага прэм’ера Вінцэнта Вітаса раніцай 11 лістапада. Варшава, Польшча. Фота – Якуб Шымчук\n11 лістапада Польшча святкуе вяртанне незалежнасці ў 1918-м – праз 123 гады пасля раздзелаў Рэчы Паспалітай.\nТэгі: Аляксандр Лукашэнка Анджей Дуда Польшча святы\n11:15 Мова нанова: Пластычная хірургія па-беларуску цяпер\n11:35 Квіток на Месяц (Bilet na Księżyc), драма


Публікацыі па тэме «змены» (старонка 2) | Новы Час\nУ Беларусі з 1 сакавіка падвысяць кошт навучання ў некаторых ВНУ, падымуць цэны на асобныя маркі цыгарэт і мабільныя званкі. Акрамя таго, на працягу сакавіка ўлады таксама абяцаюць дапоўніць дэкрэт аб дармаедстве.\nУрад плануе ў 2018 годзе змяніць сістэму аплаты працы\nУ гэтым годзе плануецца ўдасканаленне сістэмы аплаты працы ў бюджэтнай сферы. Намечана перайсці ад тарыфнай стаўкі першага разраду да базавай стаўкі, роўнай бюджэту пражытковага мінімуму.\nШто зменіцца для прадпрымальнікаў пасля новага ўказу прэзідэнта\nДля таго, каб рамантаваць камп'ютары, пячы хлеб, працаваць цырульнікам, рабіць рамонты альбо здаваць кватэру на суткі цяпер не трэба станавіцца ІП.19 верасня выйшаў адпаведны указ прэзідэнта.\nВырастуць заробкі бюджэтнікаў, але падаражэе «камуналка». Што зменіцца з 1 верасня\nЗ 1 верасня ў Беларусі падымуць тарыфную стаўку першага разраду (а значыць, і зарплаты бюджэтнікаў), але ў той жа час падаражэе «камуналка» і падымуцца кошты на некаторыя маркі цыгарэт.\nДля беларускіх кіроўцаў падрыхтавалі новую рэдакцыю ПДР\nУжо ў бліжэйшыя два месяцы аб парушэнні ПДР беларусам будуць паведамляць праз СМС, да канца года ДАІ прапануе змены ў правілы дарожнага руху, а ў двух-трохгадовай перспектыве практычна ўсе паслугі кіроўцы змогуць атрымаць анлайн.\n7 кастрычніка кіраўнік краіны Аляксандр Лукашэнка паведаміў, што Беларусь саспела да зменаў у Канстытуцыі. Для іх распрацоўкі, маўляў, ужо гатовыя склікаць савет «мудрацоў». Пакуль не вядома, калі адбудуцца змены (нібыта, яны будуць уведзеныя праз рэферэндум). А таксама, хто будзе анансаванымі кіраўніком краіны «мудрацамі».\nУжо 17 дзён ў мінскім ізалятары на Акрэсціна працягвае галадоўку актывіст «Змены» Павел Вінаградаў, якога асудзілі на 25 сутак нібыта за дробнае хуліганства і непадпарадкаванне міліцыі.


«Пінокіа» на беларускай сцэне\nОпубликовано: 10.07.2020 12:47:14\nНовая опера для дзяцей «Пінокіа» Глорыі Бруні па матывах казкі Карла Калодзі з’явіцца ў афішы Вялікага тэатра ў дні зімовых канікул, паведамляе прэс-служба тэатра. Упершыню прагучала ў Гамбургу ў 2008 годзе, затым яе ставілі тэатры ў Неапалі, Парме, Лондане і іншых гарадах. Праз некалькі месяцаў казачная гісторыя з’явіцца і на мінскай сцэне. За яе ўвасабленне ўзяліся дырыжор Уладзімір Авадок, мастак Любоў Сідзельнікава і рэжысёр Наталля Бараноўская. Для Наталлі гэта першая рэжысёрская работа на вялікай сцэне тэатра:\n— Гісторыя пра драўляную ляльку, якая стала чалавекам, сёння асабліва актуальная. Мы ўсе робім памылкі, але, выпраўляючы іх, расцём. Так і Пінокіа, часам спатыкаючыся, усё ж такі прыходзіць да таго, што ахвяруе сабой у імя іншага чалавека.\nДля беларускай пастаноўкі дырыжор Уладзімір Авадок і кампазітар Глорыя Бруні шукалі найлепшую форму і, здаецца, знайшлі. У мастацкім афармленні пастаноўшчыкі абяцаюць жывапісныя дэкарацыі, яркія касцюмы, выкарыстанне відэапраекцыі і мультыплікацыйны рад. Важна, што ў новай пастаноўцы Вялікага тэатра змогуць прыняць удзел і маладыя артысты. Аб’яўлены кастынг салістаў на галоўныя партыі. Канкурсанты павінны закончыць музычныя вышэйшыя навучальныя ўстановы (ці яшчэ навучацца ў іх) альбо працаваць ў прафесійных музычных тэатрах ці канцэртных арганізацыях і жыць у Мінску.\nТых, хто пажадае прыняць удзел у кастынгу, просяць запоўніць анкету з сайта bolshoibelarus.by і да 27 жніўня даслаць яе разам са сваім фотаздымкам на адрас competition@bolshoibelarus.by. Кастынг пройдзе 5 верасня ў сценах Вялікага тэатра Беларусі.


Артыкулы Вайбхава Намбуры на Martech Zone |\nАртыкулы Вайбхаў Намбуры\nЗваротныя спасылкі адбываюцца, калі адзін сайт спасылаецца на іншы. Яе таксама называюць ўваходнымі спасылкамі або ўваходнымі спасылкамі, якія злучаюцца са знешнім сайтам. Калі ваш бізнес атрымлівае больш зваротных спасылак на ваш сайт з аўтарытэтных сайтаў, то гэта будзе больш пазітыўна адбівацца на вашым рэйтынгу. Зваротныя спасылкі маюць вырашальнае значэнне для стратэгіі пошукавай аптымізацыі (SEO). Спасылкі, якія выконваюць, забяспечваюць аўтарытэт пошукавай сістэмы ... часам вядомы як спасылка і дапамагаюць павысіць рэйтынг


Адвакат Саньнікава: «Страчана яшчэ адна магчымасьць вызваліць невінаватага»\n15 ліпень 2011, 18:20\nМенскі гарадзкі суд разгледзеў касацыйныя скаргі Андрэя Саньнікава і яшчэ пяці ўдзельнікаў падзей 19 сьнежня і пакінуў прысуды палітвязьням бязь зьменаў.\n15 ліпеня ў Менскім гарадзкім судзе адбылося адразу два паседжаньні па разглядзе касацыйных скаргаў на прысуды, зьвязаныя з Плошчай. Калегія на чале з судзьдзём Сяргеем Хрыпачом разглядала скаргі экс-кандыдата на прэзыдэнта Андрэя Саньнікава, а таксама Фёдара Мірзаянава, Ільлі Васілевіча, Алега Гнедчыка і Ўладзя Яроменка. Саньнікаў быў асуджаны на 5 гадоў калёніі за арганізацыю масавых беспарадкаў, іншыя ў гэтай справе атрымалі па 3 гады, за выключэньнем Алега Гнедчыка, асуджанага на 3,5 года. Акрамя Сяргея Хрыпача, скаргі разглядалі судзьдзі Вікторыя Зайцава і Вольга Камароўская. Больш за 3 гадзіны яны мусілі слухаць выступы адвакатаў, а вось пракурор Антон Загародзкі выказаўся літаральна за некалькі хвілінаў — пракурор прасіў суд пакінуць прысуды ў нязьменным выглядзе. Судзьдзі раіліся ня больш за паўгадзіны і зрабілі гэтак, як прасіў пракурор. Марына Кавалеўская, адвакат Андрэя Саньнікава, зрабіла пасьля гэтага заяву для мэдыяў:\nАбарона працягне сумесныя намаганьні па поўнай адмене судовага рашэньня адносна Саньнікава Андрэя Алегавіча.\n«Сёньня, на жаль, была страчаная магчымасьць адмяніць незаконнае, несправядлівае, неабгрунтаванае рашэньне, якое раней прыняў суд першай інстанцыі. Улічваючы сукупнасьць доказаў, якія прадставіла суду абарона, можна меркаваць, што судамі першай і другой інстанцыяў пазбаўлены волі абсалютна невінаваты чалавек. У гэтых умовах абарона працягне сумесныя намаганьні па поўнай адмене судовага рашэньня адносна Саньнікава Андрэя Алегавіча, у тым ліку праз зварот да міжнародных структураў».\nАдвакаты Андрэя Саньнікава паведамілі, што абскардзяць рашэньне калегіі Менгарсуду ў вышэйшай судовай інстанцыі. Жонка Андрэя Саньнікава, журналістка Ірына Халіп заявіла, што іншага не чакала:\n«Ну не было ў мяне надзеі. Андрэй учора даслаў ліст, які зьмясьцілі ў інтэрнэце, што яшчэ чакае, калі хоць адзін раб паўстане. Але паўстаньне Спартака не адбылося. Усё засталося як раней. Мы ідзем да далейшай стагнацыі».\nІрына Халіп камэнтуе рашэньне Менгарсуду\nСярод бацькоў асуджаных за Плошчу маладых людзей была Людміла Мірзаянава. Маці Фёдара Мірзаянава мяркуе, што пры цяперашнім рэжыме адмяняць такія прысуды ніхто ня будзе:\n«Я і мой сын, сваякі і аднакурсьнікі сына — усе чакалі менавіта такога рашэньня. Бо хіба магчыма іншае ў нашай краіне? Іншае магчыма ў дэмакратычнай краіне. А ў нас, у таталітарнай краіне, пры гэтым рэжыме такое немагчыма».\nЛюдміла Мірзаянава камэнтуе рашэньне Менгарсуду\nУ другой судовай залі пад старшынствам судзьдзі Ўладзімера Сьцяпуркі была разгледжаная касацыйная скарга каардынатара «Эўрапейскай Беларусі» Зьмітра Бандарэнкі. Вынік той жа — прысуд актывісту пакінуты бязь зьменаў. Гэта пры тым, што асуджаны вельмі хворы. Жонка вязьня Вольга Бандарэнка:\n«У мяне была маленькая надзея, што паўплывае тое, што Дзіму патрэбная апэрацыя. І зразумела, што аднаўляцца ва ўмовах калёніі вельмі цяжка, фактычна немагчыма. Была такая надзея, хоць і вельмі малая. Але…».\nВольга Бандарэнка мяркуе, што рашэньне не задаволіць скаргу яе мужа, як і іншых вязьняў, было прынятае судзьдзямі на загад вышэйшай улады. Жонка Бандарэнкі сказала, што яны таксама будуць абскарджваць сёньняшняе рашэньне Менгарсуду.\nВольга Бандарэнка камэнтуе рашэньне Менгарсуду


Мікалай Халезін: Майклу Дугласу вельмі важна, што ён з Беларусі - Беларуская Праўда\nМікалай Халезін: Майклу Дугласу вельмі важна,...\n«Нешта мяняецца ў тваёй свядомасці, калі даведваешся, што выхадцамі з Беларусі з’яўляюцца: вялікі канадскі хакеіст Уэйн Грэцкі, амерыканскі актор Харысан Форд, французскі мадэльер Іў Сэн-Ларан, сусветная зорка журналістыкі Лары Кінг…”\nФота з асабістага архіву Мікалая Халезіна\n“Ты ўсведамляеш, што краіна, якая дала свету не адзін дзясятак геніяльных асобаў, можа і абавязаная стаць іншай — цывілізаванай, сучаснай, мудрай”.\nТак пачынаецца зборнік эсэ пра знакамітых беларусаў свету “Адзін з нас”, выдадзены ў 2009 годзе.\nКніга — праект Свабоднага тэатра, над ёй працавала каманда, у складзе якой — Мікалай Халезін, Наталля Каляда, Ігар Зайцаў, Уладзімір Халіп і іншыя. Алег “Джагер” Мінакоў спецыяльна для праекта стварыў і выканаў песню One of Us, Уладзімір Цэслер зрабіў дызайн вокладкі. У зборнік увайшло каля 30 эсэ (на беларускай, англійскай і рускай мовах) пра знакамітых выхадцаў з Беларусі. Сярод іх — Наталля Арсеннева, Леў Бакст, Шымон Перэс, Соф’я Кавалеўская і іншыя. У камплекце да кнігі таксама дыск “Адзін з нас” з беларускамоўнай аўдыёверсіяй тэкстаў, чытае Андрэй Каляда.\nУ прадмове да зборніка таксама адзначаецца, што ў краіне хапае тых, кім можна ганарыцца, і іх столькі, што, вядома, яны не змясціліся пад вокладкай адной кнігі, таму працяг будзе. І сапраўды, два гады таму было вырашана аднавіць праект, дадаўшы суб’ектыўны погляд. Да напісання новай кнігі запрасілі пісьменніка Альгерда Бахарэвіча.\nПра праект “Адзін з нас” і пра яго далейшае развіццё мы паразмаўлялі з суаўтарам ідэі кнігі і тэкстаў, журналістам, сцэнарыстам і кіраўніком Свабоднага тэатра Мікалаем Халезіным.\n— Мікалай, распавядзіце, калі ласка, як пачынаўся праект “Адзін з нас”. І чаму вы вырашылі не абмяжоўвацца адной кнігай?\n— Першы пачаў, заахвоціў да справы наш партнёр Ігар Зайцаў, якога, на жаль, ужо няма ў жывых. Ён у бібліятэцы сядзеў, вельмі шмат працаваў, тады яшчэ не было ў інтэрнэце такога вялікага аб’ёму інфармацыі. І неяк прыйшоў да нас: “Вось у мяне ёсць такі спіс”. Гэта быў такі падарунак — чалавек не ведае, куды ісці, і раптам здараецца, што ты можаш яму дапамагчы. Гэта быў вельмі светлы чалавек, надзвычайны. Уся тэма беларусаў, якія расквітнелі за мяжой, — ён адкрыў вельмі шмат. Да яго многіх прозвішчаў ніхто не ведаў, нават не ўяўляў, што гэтыя людзі мелі дачыненне да Беларусі.\nВось разам з Ігарам Зайцавым і Наталляй Калядой мы і распрацоўвалі гэтую канцэпцыю, пісалі і рэдагавалі тэксты. Атрымалася кніга, але праз гады мы зразумелі, што канцэпцыя была занадта агульнай і простай. Мы яе як бы ў свет выкінулі і шмат імёнаў далі беларусам, якімі можна ганарыцца, але пасля таго адбылося яшчэ вельмі шмат.\nТак атрымалася, што нам давялося жыць за мяжой, і вельмі шмат з гэтых людзей пачало трапляць у наша поле зроку.\nНапрыклад, у 2011 годзе быў у гонар Свабоднага тэатра такі вялікі гала-івэнт у Нью-Ёрку, і там прысутнічала шмат вядомых актораў: Том Стопард, Эдгар Лорэнс Дактароў, Дон Дэліла. Том Стопард падрыхтаваў нам сюрпрыз — зачытаў ліст ад Майкла Дугласа, які ўпершыню прызнаўся, што ён выхадзец з Беларусі і для яго гэта вельмі важна.\nДля нас гэта быў шокавы момант — да гэтага ён ні разу не выказваўся на гэтую тэму. І мы зразумелі: кніга пачынае працаваць далей.\nБыў увогуле надзвычайны момант. Мы з’яўляемся рэзідэнтамі Young Vic Theatre. Арт-дырэктар гэтага тэатра — Дэвід Лэн. Ён сам родам з ПАР. Ён жартаўліва казаў: “Па-вашаму, усе — выхадцы з Беларусі. І гэта ўжо не смешна. Такія імёны гучаць, да якіх ніхто не гатовы. Хэлі Бэры — цемнаскурая акторка і таксама выхадзец з Беларусі”. Мы яму тлумачылі, што ў Беларусі праходзіла мяжа габрэйскай аселасці, пасля гэтыя людзі з’язджалі і за мяжой праслаўлялі сябе і заадно Беларусь. Але аднойчы Дэвід з’ехаў у адпачынак да сваёй маці, якая працягвае жыць у Кейптаўне, вярнуўся адтуль і пытаецца: “А Віцебск — гэта Беларусь?”. Я кажу: “Так”. І ён такі: “Тады я таксама беларус”. Выявілася, што па матчынай лініі Дэвід Лэн — таксама выхадзец з Беларусі. А ён жа камандор Ордэна Брытанскай Імперыі, чалавек ну вельмі вядомы. І ён распавядаў прэсе пра гэты выпадак з такім лёгкім шокам, бо для яго гэта таксама было адкрыццё сваіх каранёў.\nТаму мы вырашылі: нам трэба ствараць падобную кнігу, але ўжо новы варыянт, радыкальна каб адрозніваўся. Калі ў першай кнізе мы пераказвалі біяграфіі, то цяпер захацелі, каб хтосьці з беларусаў, кім можна ганарыцца і чый погляд не традыцыйны і не кандовы, напісаў гэтую кнігу. Мы звярнуліся да Альгерда Бахарэвіча. Узгаднілі склад — 30 імёнаў. Праца над кнігай вялася амаль год.\nНа дадзены момант артыкулы з кнігі выходзяць на сайце Міністэрства контркультуры. Цяпер ужо выйшла 20-я частка, прысвечаная Гвінэт Пэлтроў. Тэксты выходзяць на англійскай і рускай мовах, бо гэта мовы сайта. Альгерд піша па-беларуску, таму ў канцы кожнага раздзела ёсць старонка, дзе выкладзены арыгінальны тэкст на беларускай мове. Выйшлі два цыклы, засталося яшчэ 10 тэкстаў. І вось калі гэта завершыцца, мы будзем размаўляць пра выданне кнігі. Праўда, пакуль не ўяўляем, хто б з выдаўцоў мог узяцца: у нас цяпер час рэструктурызацыі, вельмі вялікіх зменаў у Свабодным тэатры, таму мы ўвесь выдавецкі цыкл скончыць не зможам.\nАле кніга атрымалася вельмі захапляльная, бо з’явіўся суб’ектыўны погляд Альгерда, а ён у яго заўсёды вельмі цікавы. Альгерд знаходзіць нейкія рэчы, якіх нам не хапала для разумення, магчымасць паглядзець з іншага ракурсу. Я вельмі задаволены, што ў нас атрымалася гэтым разам.\nУвогуле, мы былі пазбаўленыя тэмы знакамітых выхадцаў з Беларусі, а цяпер яна ёсць, вельмі шмат хто на гэтую тэму выказваецца. І калі выяўляюцца яшчэ якія беларускія карані — мне гэта вельмі падабаецца, гэта разуменне нейкага фундаменту, да якога ты можаш накіравацца. Некаторыя людзі, з якімі мы зносімся, — вельмі вядомыя выхадцы з Беларусі, будзь яны хоць габрэі, палякі, рускія па паходжанні. Вядома, не трэба казаць, што Гвінэт Пэлтроў выхаваная на беларускай акторскай школе. Але калі яна прызнаецца, што выхадцы адсюль — частка яе сям’і, гэта ўжо неяк нас звязвае. Ёсць нейкі аванс, калі мы можам сказаць: “А ці не хочаш ты прыехаць у Мінск на кінафестываль?”. Пры гэтай уладзе яна адмовіцца, але пры іншай прыедзе. І вялікая колькасць людзей, з якімі мы размаўлялі і якія хацелі б прыехаць, але не дапускаюць такіх магчымасцяў, пры іншых абставінах с задавальненнем іх выкарыстаюць.\n— Ці будзе ў наступнай кнізе артыкул, прысвечаны, прыкладам, Феліксу Дзяржынскаму?\n— Мы разумелі: каб казаць пра людзей спрэчных альбо проста адназначна афарбаваных у чорны колер, кшталту таго ж Дзяржынскага, трэба для пачатку, каб у галовах беларусаў асела, што ёсць кім ганарыцца з добрага боку. А зладзеяў апішам як-небудзь іншым разам. У першай кнізе ёсць Андрэй Грамыка — таксама не зусім станоўчы герой. Але ён усё ж культавая фігура. У МЗСах любы дыпламат скажа: “Так, гэты чалавек нёс дурную ідэалогію, але ён вельмі характарны ва ўсім гэтым”. Недарма ён атрымаў мянушку “містар не”, бо ні на што не пагаджаўся.\n— А пра Мікалая Халезіна?\n— Я спадзяюся, што не. Я не вельмі люблю такую ўвагу. Таксама ў мяне ёсць дакладнае разуменне: ацаніць дзейнасць чалавека можна толькі праз гады. Бо чалавек, якога паставіш у такі шэраг і моцна пахваліш, можа паспець яшчэ да канца жыцця нарабіць шмат глупстваў. І тады ўсім будзе няёмка. Мы можам, прыкладам, казаць пра актораў, якія сыгралі шмат роляў, што крыху адрываюцца ад іх асобаў. Але калі чалавек займаецца канкрэтнай дзейнасцю, асабліва калі гэта спалучаецца з сацыяльнай гісторыяй, баюся, не варта пакуль акцэнтаваць на іх увагу.\nУ мяне свой погляд на Жарэса Алфёрава, у якога ёсць вялікія дзівацтвы ў сацыяльных паводзінах, у грамадскай дзейнасці — мне яны не вельмі падабаюцца, але я разумею, што калібр яго прафесійнай дзейнасці вельмі высокі. Тут ужо мы не можам неяк падыходзіць з ацэнкамі.\nА тэатральная дзейнасць — яна вельмі зменлівая. Сёння ты зорка, а заўтра пра цябе забылі, бо расквітнела яшчэ шмат зорак, а ты проста ўпусціў сучасны гук, танальнасць і ўмомант знікаеш з гарызонту. Таму я так спакойна да гэтага стаўлюся.\nАле я ведаю ў Беларусі цэлы шэраг людзей, якія дакладна трапяць у такі спіс (знакамітых выхадцаў з Беларсі — А. Д), для мяне гэта відавочна. Я не чакаў, што мне выпадзе такая магчымасць — атрымалася, я магу глядзець на гісторыю сваёй краіны збоку, пры гэтым не губляючы ў ёй удзелу. Гэта вельмі вялікі прывілей. І гэта вельмі цікава, бо ты не звязаны вялікай колькасцю маментальных сувязяў, можаш паглядзець на чалавека і яго творчасць скрозь прызму проста творчасці. І тады адразу становіцца шмат і шмат відавочна.\nЯ магу сказаць пра самае вялікае маё адкрыццё: тое, што адбывалася ў беларускай драматургіі 10-12 гадоў таму, калі раптам расквітнела адразу некалькі пакаленняў драматургаў, — цяпер адбываецца ў літаратуры. І я дакладна разумею, наколькі моцна адарвалася літаратура ад усіх астатніх відаў мастацтва ў Беларусі. Яна рэальна ідзе ў абсалютным авангардзе. Я проста заклікаю глядзець на літаратуру і спрабаваць працаваць з ёй: кінематаграфістам, тым, хто займаецца тэлебачаннем, прадзюсаваннем спектакляў і г.д., таму што ў літаратуры цяпер вельмі моцны штуршок, які можа выцягнуць усе астатнія віды мастацтва дастаткова моцна.\n“Адзін з нас”


Единственная газета для инвалидов в Беларуси - «Праменьчык», «Спарта» і мядзведжая акадэмія\nПонедельник, 24 09 2018, 06:43\nПятница, 15.06.2018 12:54. Рубрика: Актуально, Безбарьерная среда, В Беларуси, Инклюзия, Проекты, Регионы\nІнклюзія ў бібліятэцы\n«Мяне ліска нясе ў высокія горы, у глыбокія норы…». Сцэна са спектакля «Кот, ліса і пеўнік».\nБудынак мясцовай дзіцячай бібліятэкі надта не прыцягвае ўвагу – звычайны, тыпавы, савецкіх часоў. Савецкі – гэта значыць, што пра даступнасць для дзяцей з інваліднасцю казаць не даводзіцца: вузкія дзверы, шмат прыступак, цесныя калідоры. Ніякіх праблемаў для звычайных дзяцей, але дзіцё ў інваліднай калясцы сюды не трапіць. Тым не менш менавіта ў бібліятэцы здзяйсняецца ініцыятыва, у якую ўцягнутыя дзеці-інваліды з усяго раёна: тут існуе інклюзіўны лялечны тэатр «Праменьчык» у межах ініцыятывы «Арганізацыя асяроддзя для пераадолення сацыяльнай ізаляванасці дзяцей з інваліднасцю праз стварэнне лялечнага тэатра «Праменьчык» у рэжыме анлайн у гарадской дзіцячай бібліятэцы».\n– Тэатр у нашай бібліятэцы працуе ўжо даўно, больш за 20 гадоў. Але неяк калегі са Смаргонскага цэнтра карэкцыйна-развіваючага навучання паскардзіліся, што іх выхаванцы, акрамя цэнтра, нідзе амаль не бываюць. Так і з’явілася думка прыцягнуць да лялечных спектакляў дзяцей з цэнтра і тых, хто вучыцца на даму, – расказала дырэктар бібліятэкі Зоя Андрэеўна Дурэйка. Найперш звярнуліся да намесніка старшыні райвыканкама і старшыні раённай арганізацыі РГА «Белая Русь» Генадзя Паўлавіча Бычко.\n– Я па адукацыі біёлаг і ведаю, што дзеці з сіндромам Даўна маюць цяжкія арганічныя паражэнні, – распавёў Генадзь Паўлавіч. – Але калі да мяне звярнуліся з такой прапановай, я адразу ўспомніў амерыканскі фільм «І тут прыйшоў Джон». Асноўная ідэя яго ў тым, што чалавеку з абмежаванымі магчымасцямі трэба даць шанец стаць часткаю грамадства, і магчыма, ён будзе паспяхова развівацца. Таму ідэю з радасцю падтрымалі ўсе зацікаўленыя, і сумеснымі намаганнямі тэатр запрацаваў па-новаму.\nНаведнікі тэрытарыяльнага цэнтра на занятках.\n– Дзякуючы фінансаванню ініцыятывы было адрамантаванае памяшканне ў бібліятэцы, дзе ладзяцца спектаклі, індывідуальны прадпрымальнік дапамог зрабіць шырму, – пералічвае Зоя Дурэйка. – Мы набылі абсталяванне, часткова перадалі яго ў карэкцыйны цэнтр і дзецям, якія ўдзельнічалі ў прадстаўленнях дома, частка абсталявання засталася ў бібліятэцы. Інжынер займаўся з дзецьмі на даму, вучыў іх карыстацца камп’ютарам, падключацца да сеціва, у карэкцыйным цэнтры вучыў супрацоўнікаў. Пачаліся рэпетыцыі, і ў выніку мы стварылі два спектаклі: «Вянок з казак» і «Беражы свой дом, сваю планету». Разам з дзецьмі з інваліднасцю ў спектаклях задзейнічаныя звычайныя школьнікі. Акрамя таго, што відовішчнымі атрымаліся самі спектаклі, не менш цікавымі былі рэпетыцыі. У дзяцей з’явілася жаданне знаёміцца, размаўляць адно з адным, а якраз гэта і было мэтаю – каб дзеці з інваліднасцю не замыкаліся ў сваім атачэнні.\nХаця пад час наведвання бібліятэкі ў нас не атрымалася ўбачыць інклюзіўны спектакль (двое самых актыўных удзельнікаў з карэкцыйнага цэнтра ўжо паехалі на канікулы), казку «Кот, ліса і пеўнік» мы ўсё ж пабачылі. А выхаванцы карэкцыйнага цэнтра ўдзельнічалі ў сустрэчы ў рэжыме відэаканферэнцыі, размаўлялі, адказвалі на пытанні віктарыны на веданне казак.\n«Спартанцы» са Смаргоні\nДырэктар ТЦСАН Іна Раўценка дапамагае\nЯўгену Шмаціне пераадолець бардзюр.\nНе менш цікавая і карысная ініцыятыва ладзілася ў Смаргонскім тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва «Цёплы дом». Увосень у межах ініцыятывы «Жыццё без межаў – лагер актыўнай рэабілітацыі» 14 (хаця ахвочых было болей) інвалідаў з парушэннямі апорна-рухальнага апарату займаліся ў лагеры актыўнай рэабілітацыі з яскраваю назвай «Спарта». Цягам двух тыдняў яны паспелі шмат: займаліся спортам – у цэнтры ёсць выдатна абсталяваная трэнажорная зала (на адмысловых трэнажорах можна займацца, нават седзячы ў калясцы) і ўдзельнічалі ў спартыўных спаборніцтвах, даведаліся, што рабіць калясачніку ў экстрэмальнай сітуацыі, атрымалі веды па самаабслугоўванні – каб інвалід-калясачнік як найменей залежаў ад іншых. У дворыку тэрытарыяльнага цэнтра адмыслова для ўдзельнікаў лагера з’явіліся драўляны пандус і імітацыя бардзюраў – там «спартанцы» вучыліся правільна пераадольваць іх у інваліднай калясцы, каб не зашкодзіць сабе.\nЯк расказаў старшыня Грамадскага аб’яднання інвалідаў «Жыццё без межаў» Яўген Шмаціна, лагер актыўнай рэабілітацыі – гэта магчымасць яшчэ раз нагадаць жыхарам Смаргоні пра тое, што сярод іх жывуць людзі з інваліднасцю.\n– Калі моладзь яшчэ больш-менш ведае пра інвалідаў, то людзі старэйшага ўзросту, падобна, не прывыклі сустракаць на вуліцы інвалідаў – глядзяць на іх дзіка, – канстатуе Яўген Шмаціна. – Сёлета мы плануем правесці яшчэ адзін лагер, але хочам, каб ён быў кругласуткавым – так карысці ад заняткаў будзе значна болей.\nСмаргонь зазвычай асацыюецца з дзвюма рэчамі – гэта мядзведзі і абаранкі. У межах ініцыятывы «Захаваем культуру разам: Смаргонь кірмашовая» гэтыя адрознасці набылі новае гучанне. Даведацца больш пра старадаўнюю Смаргоншчыну можна ў мясцовым гісторыка-краязнаўчым музеі, дзе для наведнікаў ладзяць тэатралізаваныя экскурсіі.\nГасцей у музеі сустракаюць абаранкамі.\nУ часы Вялікага Княства Літоўскага ў Смаргоні была мядзведжая акадэмія – школа дрэсіроўкі мядзведзяў, заснаваная князямі Радзівіламі. У музеі можна пабачыць і амаль сапраўднага мядзведзя (праўда, поўсць на ім штучная) з «вучыцелем», які загадвае зверу то патанчыць, то паказаць, як жанчыны перад люстэркам прыбіраюцца, і той паслухмяна ўсё выконвае. Праўда, каб дабіцца добрага выканання, мядзведзя трэба было дрэсіраваць цягам некалькіх гадоў. Напрыклад, каб навучыць танчыць, некалькіх мядзведзянятаў саджалі ў клетку, дно якой паступова награвалася. Мядзведзям было горача стаяць, і яны падымаліся на заднія лапы, на якія дрэсіроўшчыкі папярэдне абувалі лапці, а потым пачыналі пераступаць з лапы на лапу. Тут дрэсіроўшчык пачынаў біць у бубен, і праз нейкі час мядзведзь прывыкаў «танчыць», як толькі пачуе гукі бубна.\nПачэснае месца ў музеі адведзенае прылаўку з абаранкамі, ці абваранкамі, як называюць іх на Смаргоншчыне. Яшчэ некалькі стагоддзяў таму падарожнікі, якія праязджалі паўз гэтыя мясціны, заўважылі, што амаль усе мясцовыя жанчыны пякуць невялікія бублікі з цеста. Рабілі іх проста: жгутом з цеста абкручвалі адзін ці некалькі пальцаў – атрымліваліся абаранкі рознага памеру. Іх вазілі прадаваць не толькі ў суседнія мястэчкі, але і ў Вільню ды Варшаву. Ласунак падабаўся, і хутка яго рэцэпт стаў вядомы не толькі ў Смаргоні.\n« «Мечты сбываются» в Несвиже\nНам – 30 гадоў! »


Юры Зісер пакінуў пасаду кіраўніка Tut.by - Салiдарнасць\n«Радыё Свабода», фота «БелаПАН»\nЮры Зісер пакінуў пасаду кіраўніка Tut.by\n«Маё рашэнне даўно наспявала, я 20 гадоў кірую фірмай і проста стаміўся. Нічога не зменіцца ні для Тут.бай, ні для ягоных карыстальнікаў».\nГенеральны дырэктар ААТ «Тут бай медыя» (інтэрнет-партал Tut.by) Юры Зісер паведаміў на сваёй старонцы ў Фэйсбуку, што ён «узяў творчы адпачынак» і сышоў з гэтай пасады.\n– Гэтае рашэнне спела даўно, бо я настолькі закапаўся ў аператыўным кіраванні, што за дрэвамі перастаў бачыць лес. Таму мы вырашылі, што мне трэба засяродзіцца на стратэгіі і адысці ад аператыўнага кіравання, каб я мог працаваць над перспектыўнымі пытаннямі.\nВырашылі, што я вазьму нешта накшталт творчага адпачынку — да восені. Але паводле беларускага заканадаўства такога паняцця, як „творчы адпачынак“, у нас няма, больш чым на месяц браць адпачынак не дазволена, нават за свой кошт.\nТаму я пакуль перадаю паўнамоцтвы сваёй намесніцы па прававых пытаннях Людміле Чэкінай. Сам я тым часам заўтра вылятаю адпачываць, у лютым буду падарожнічаць у экзатычных краінах. Ну, і спадзяюся пачаць пісаць кнігу.\n– Ці зьмяніліся неяк адносіны Тут.бай зь беларускімі ўладамі за год, што прайшоў пасьля прэзыдэнцкіх выбараў, або ўсё засталося, як было і раней»\n– Усё было як і раней. Ніхто не замінае працаваць. Тут нават больш і няма чаго сказаць. Калі вы думаеце, што ў маім рашэнні быў нейкі ціск звонку, то — не.\nМаё рашэнне даўно наспявала, я 20 гадоў кірую фірмай і проста стаміўся. Нічога не зменіцца ні для Тут.бай, ні для ягоных карыстальнікаў.\nВа ўмовах нашага крызісу і глыбокай стагнацыі рынку інтэрнет-рэкламы трэба думаць, на чым яшчэ можна зарабляць.


Канвертаваць Бермудскія астравы даляраў (BMD) і Гаіцянскі Гурд (HTG) : Калькулятар абменнага курсу\nДаляр Бярмудзкіх выспаў (BMD) і Гаіцянскіх Гурд (HTG) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Даляр Бярмудзкіх выспаў і Гаіцянскіх Гурд пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 30 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Даляр Бярмудзкіх выспаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Гаіцянскіх Гурд валюты па змаўчанні. Націсніце на Гаіцянскі Гурд або Бермудскія астравы даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБярмудскі даляр гэта валюта, у Бермудскія астравы (BM, БМУ). Гаіцянскіх Гурд гэта валюта, у Гаіці (HT, HTI). Сімвал BMD можа быць запісаная Bd$. Сімвал HTG можа быць запісаная G. Бярмудскі даляр дзеліцца на 100 cents. Гаіцянскіх Гурд дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Бярмудскі даляр Апошняе абнаўленне 30 сакавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Гаіцянскіх Гурд Апошняе абнаўленне 30 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. BMD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. HTG каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


ГалоўнаяАпостальская СталіцаКасцёл у БеларусіКанферэнцыя БіскупаўЛітургіяБібліятэкаДля СМІМультымедыяСэрвіс.БеларусьВатыканЗамежжаАнонсыПубліцыстычны раздзелІнтэрв'юСпецпраектыАрхіўСтруктураСвяты АйцецРымская курыяНунцыятураСтатыстыка Каталіцкага КасцёлаДзейнасць Каталіцкага КасцёлаДыяцэзііНавучальныя ўстановыМанаскія супольнасціРухі і супольнасці свецкіхМас-медыяГісторыяСвятыяСанктуарыіСтруктура КанферэнцыіБіскупыДакументыБібліятэка ККББCredoЛітургічны годАбавязковыя святыЛітургічны каляндарЛекцыянарыйРазважанні над Божым словамСвятыяМалітвыСвятое ПісаннеКнігіДакументыІнтэрв'юГамілііВыступленніСлоўнікКантактыПадпіскаФотаматэрыялыФотаАўдыёВідэаВідэа-onlineСферычныя панарамыПаштоўкіСпасылкіПошукRSS-стужкіСкарбонкаДапаможам патрабуючымМапа сайтаДашлі навінуЦэтлікіКантакты\tУ дзятлаўскім араторыі распачалі праект-разважанне «Да Езуса з ксяндзом Боско»\tБеларусь - Гродзенская дыяцэзія\t01.03.2016 14:44\tРаспрацоўваць праекты на Вялікі пост у араторыі імя благаслаўлёных мучанікаў з Познані ў Дзятлаве ўжо стала традыцыяй. Гэты год не стаў выключэннем. «Да Езуса з ксяндзом Боско» — так гучыць тэма на Вялікі пост 2016 года, дэвізам якога сталі словы «О Езу найцярплівейшы! Будзь міласэрны да нас!».\n27 лютага ў межах праекта-разважання ў араторыі адбыўся дыялог на тэму «Эўхарыстыя і Марыя ў маім жыцці». Пачалася сустрэча супольнай малітвай. Працягам стала гульня, якая дазволіла прысутным адкрыць свае сэрцы для пазнання сябе і стварыць атмасферу добразычлівасці.Асноўная частка сустрэчы была пабудавана на сне св. Яна Боско «пра дзве калоны» і была прысвечана абмеркаванню ролі Эўхарыстыі ў жыцці сапраўднага хрысціяніна, а таксама Панны Марыі як прыкладу паслухмянасці і пакорнасці. Кожны з прысутных мог падзяліцца думкамі, перажываннямі, прыкладамі з уласнага жыцця на гэтую тэму. Падчас дыялогу кс. Здзіслаў Пікула SDB падкрэсліў: «Удзел у Эўхарыстыі дапамагае кожнаму з нас паяднацца з Хрыстом. Праз Эўхарыстыю Хрыстус умацоўвае нас сваёй ласкаю, аднаўляе ў нас Божае жыццё. Марыя — наша нябесная матуля, якая на працягу свайго жыцця выконвала Божую волю. Кожны з нас можа Яе ў гэтым наследаваць». Працягам мерапрыемства стала супольная праца дзяцей і моладзі. Было прапанавана зрабіць калаж «Мае пастановы на Вялікі пост». Завяршылася сустрэча згодна з салезіянскай традыцыяй — «Слоўкам на добрую ноч».Паводле Алены Баклага www.sdb.by


“Мы ў мастацтве…”\nДа вучняў, як да родных\n08.12.2017 14:46 Нам пішуць\nЗусім хутка ў школьнікаў пачнуцца доўгачаканыя зімовыя канікулы і чароўныя святы — Новы год і Каляды. Менавіта ў перыяд канікул узнікае пагроза павелічэння дарожна-транспартных здарэнняў з удзелам юных пешаходаў. У сувязі з гэтым Дзяржаўтаінспекцыя са снежня актывізавала работу па прафілактыцы дзіцячага дарожна-транспартнага траўматызму.\nІнспектары праводзяць прафілактычныя і віншавальныя акцыі, гульні, віктарыны ў розных установах адукацыі, дзе нагадваюць дзецям асноўныя правілы бяспечных паводзін, выконваючы якія, яны змогуць зберагчы сябе ад бяды. Менавіта дарослыя павінны паклапаціцца пра бяспеку дзяцей і зрабіць усё, каб нічога не азмрочыла доўгачаканыя святы.\nАдно з такіх мерапрыемстваў пад назвай “Бяспечны пераход” правялі Дзяржаўтаінспекцыя Кастрычніцкага раёна Мінска разам з Цэнтрам дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі “Ветразь” для навучэнцаў сярэдняй школы № 62 сталіцы.\nСупрацоўнікі ДАІ звярнулі ўвагу дзяцей на тое, што ў асенне-зімовы перыяд павялічваецца колькасць дарожна-транспартных здарэнняў з удзелам пешаходаў, што абумоўлена складанымі ўмовамі надвор’я і скарачэннем працягласці светлавога дня. У сувязі з гэтым пешаходам неабходна пастарацца зрабіць сябе як мага больш прыкметнымі на дарозе. І дапамагаюць у гэтым святлоадбівальныя элементы, эфектыўнасць якіх даказана.\nХлопчыкі і дзяўчынкі паўтарылі правілы пераходу праезнай часткі з санкамі, лыжамі, канькамі і пагаварылі аб бяспечных месцах для зімовых рухавых гульняў. Таксама для школьнікаў была падрыхтавана тэматычная гульнявая праграма, падчас якой яны замацавалі атрыманыя веды.\nПасля заканчэння мерапрыемства ўсе хлопчыкі і дзяўчынкі атрымалі тэматычныя сувеніры ад Дзяржаўтаінспекцыі.


Урад Беларусі засакрэціў ад грамадзянаў пытанні «паглыбленай інтэграцыі» з Расеяй\nМіністэрства эканомікі Беларусі адмовілася агучыць дарожную мапу па інтэграцыі Беларусі і Расеі. На думку чыноўнікаў дакументы адносяцца да «службовай інфармацыі абмежаванага распаўсюджання». Такі адказ з боку Мінэканомікі атрымалі актывісты грамадзянскай кампаніі «Свежы вецер».\nМіністэрства эканомікі адмовілася агучыць падрабязнасці, якія ўнесеныя ў «дарожныя мапы» інтэграцыі Беларусі і Расеі. У адказе актывістам кампаніі «Свежы вецер» пазначаецца, што распаўсюд інфармацыі пра тое, што абмяркоўваецца ў інтэграцыйным ключы, можа нанесці шкоду нацыянальнай бяспецы, грамадскаму парадку, маральнасці і г.д. Таму парафіяваныя дакументы адносяцца да «службовай інфармацыі абмежаванага распаўсюду».\nНад дарожнай мапай інтэграцыі працуюць адмысловыя камісіі з Беларусі і Расеі. Праца вядзецца ў шматлікіх сферах, але пакуль не агучваецца пра дасягнутыя вынікі. Адзначаецца, што ў бакоў ёсць супярэчнасці, але таксама без указання падрабязнасцяў.\nРаней прэм’ер-міністр нашай краіны Сяргей Румас адзначыў, што дарожная мапа інтэграцыі будзе завершаная цягам лістапада і перададзеная кіраўнікам Беларусі і Расеі. Мяркуецца, што Аляксандр Лукашэнка і Уладзімір Пуцін падпішуць пагадненне па інтэграцыі 8 снежня сёлета.\nПуцін і Лукашэнка падпішуць пагадненне па інтэграцыі 8 снежня\nТэгі: Беларусь, дарожная мапа, інтэграцыя, Расея, саюзная дамова, Саюзная дзяржава


Топ-5 помнікаў-фантомаў Гродна – Твой стыль\nТоп-5 помнікаў-фантомаў Гродна\n11 кастрычніка 2013 Алесь Кіркевіч |\nЧасам няпрошаныя, часам доўгачаканыя помнікі, якія так і не атрымаў горад. “Твой стыль” адмыслова для сваіх чытачоў склаў спіс помнікаў, якія, быць можа, калі-небудзь і з’явяцца ў Гродне.\nМожна налічыць з дзясятак помнікаў, якія ў той ці іншы час стаялі на вуліцах і плошчах Гродна. Гэта і шэраг ленінаў са сталінамі, і помнік Сталыпіну, і знакамітая стэла Свабоды… Пра іх пішуць гісторыкі, узгадваюць краязнаўцы, іх выявы абмяркоўваюцца на форумах.\nАднак за кожным з іх стаяла кіруючая на той момант ідэалогія (расійская, польская ці камуністычная), а вось жыхароў рэдка хто пытаўся аб іх меркаванні пра чарговага “куміра”.\nУ нечым нават больш цікавымі падаюцца праекты помнікаў, якія хацелі бачыць самі гарадзенцы, але з пэўных прычын – так і не атрымалі. Не забягаючы далёка назад, разгледзім некалькі прыкладаў за апошнія год 20-25.\n1. Помнік Максіму Багдановічу. Бюст паэта, які правёў у Гродне першыя гады свайго жыцця, меў паўстаць да ягонага 100-гадовага юбілею, то бок у 1991 г. Пра такое рашэнне ўладаў “Гродзенская праўда” паведамляла ў 1990 г., друкуючы на сваіх старонках таксама магчымыя варыянты размяшчэння помніка (на фота злева).\nНаступным разам пра помнік узгадалі ўжо бліжэй да 120-гадовага юбілею класіка. У 2011 гарвыканкамам быў праведзены конкурс праектаў, але ніводзін з іх не быў зацверджаны, бо “…не змог выразіць глыбіню творчай асобы класіка беларускай літаратуры”. Конкурс працягнулі да вясны.\nДа справы далучыўся нават міністр культуры Павел Латушка, які на пачатку 2012 знаходзіўся з візітам у Гродне. Быў абраны праект і месца (парк Жылібера), для збору ахвяраванняў на помнік створаны адмысловы рахунак, але…\nПомнік Багдановічу дагэтуль мае, напрыклад, Ялта, а Гродна усё яшчэ чакае. Мажліва 150-годдзя?\nЗацверджаны варыянт помніка Багдановічу ў парку Жылібера (з сайта гарвыканкама)\n2. Помнік Кастусю Каліноўскаму. Правадыра паўстанцаў 1863 г. гарадскія ўлады пагадзіліся ўвекавечыць на хвалі “перабудовы”: згодна рашэнню ад 19 кастрычніка 1989 г. пад помнік была вылучаная пляцоўка на вул. Савецкай, як сказалі б зараз, насупраць галерэі “Крыга”. Прыкладна ў 50 метрах ад гэтага месца Каліноўскі спыняўся на канспіратыўнай кватэры (вул. Савецкая, 7), дзе меркавалася ўсталяваць памятную шыльду. Збіраліся грошы, абгаворваліся праекты, аднак з помнікам спазніліся – неўзабаве прыйшлі “іншыя часы”…\nПомнік Каліноўскаму на вул. Савецкай вачыма гарадзенскай мастачкі, вясна 2012. На здымку ніжэй: маладафронтаўскі пікет за помнік Каліноўскаму – 2001 (фота – архіў МФ)\nУжо на грамадскім узроўні тэму помніка Каліноўскаму падымаў гарадзенскі “Малады Фронт” ды іншыя арганізацыі з дапамогай пікетаў, збораў подпісаў, зваротаў, адмысловых буклетаў, у 2012 адмыслова нават ладзіўся канцэрт, забаронены ўладамі… Але забаронены плод, як кажуць, саладзейшы: у нейкім сэнсе забарона толькі паспрыяла папулярызацыі тэмы паўстання 1863 у рэгіёне.\n3. Скульптура з аленем св. Губерта. Вядомы кожнаму гарадзенцу, хаця б з гербу горада, алень св. Губерта нядаўна таксама меў увасобіцца ў скульптурную кампазіцыю. Стэла з аленем мела паўстаць на прывакзальнай плошчы. Яе праект, распрацаваны мінскімі скульптарамі, быў зацверджаны амаль год таму – на пачатку лістапада 2012.\nПраект тады спадабаўся не ўсім: “…Вельмі саўкова і правінцыйна выглядае. Так і просіцца на гару замест аленя шыльда: 60 лет СССР” альбо “…Нагадвае слуп ля дарогі, быццам нейкі калгас наперадзе!” – такія рэплікі можна было прачытаць у сацсетках. Аднак, шмат хто глядзеў на пытанне па-іншаму: “Лепш так, чым нічога”.\nЗрэшты, а ці было чым пераймацца? Прайшоў год, рамонт вакзала амаль скончаны, а згадкі пра помнік засталіся далёка ў ленце фэйсбука альбо ў архівах вэб-старонак.\n4. Памятны знак на месцы Фары Вітаўта. Ідэя паставіць памятны знак на месцы ўзарванай бальшавікамі ў 1961 г. Фары Вітаўта, віруе ў галовах гарадзенцаў хіба столькі ж часу, колькі ідэя аднаўлення храма. У 1990-2000-х у скверы праводзіліся жалобныя акцыі, на Дзяды гарадзенцы прыносілі ў сквер знічкі, а некалькі разоў нават усталёўвалі крыжы, якія пасля прыбіралі “умоўна невядомыя асобы”.\nПраект знаку на месцы Фары Вітаўта скульптара Сяргея Більдзюка\nПрапанаваны помнік гэтым разам мае паўстаць на месцы Фары нібыта ў 2014 г. Між іншым, некаторыя адразу былі занепакоеныя тым, што ўсталяваны знак можа паставіць кропку ў пытанні аб аднаўленні храма, нават у далёкай перспектыве, і будзе ўсяго толькі “адмываннем грошаў”.\nМіжканфесійныя дыскусіі выклікала таксама форма крыжа, выкарыстаная аўтарам Сяргеем Більдзюком. Зрэшты, васьміканцовы крыж, як і Фара Вітаўта, выкарыстоўваўся ў розныя часы як католікамі, так і праваслаўнымі і шырока вядомы ў беларускай традыцыі.\nЯк і ў выпадку з аленем на вакзале – час пакажа, ці было аб чым дыскутаваць.\n5. Помнік Станіславу Булак-Балаховічу. Апошні прыклад мажліва падасца кур’ёзным, але адначасна па-свойму характэрным. У лістападзе 2010 г. актывісты гарадзенскага “Маладога Фронту” “перайменавалі” помнік Чапаеву па вул. Васілька ў помнік генералу Балаховічу, кіруючыся хіба знешнім падабенствам вайскоўцаў. Шыльда з прозвішчам і гадамі жыцця генерала БНР нават правісела некалькі дзён.\n”Помнік” Балаховічу з’явіўся ў Гродна на некалькі дзён у 2010 (фота – НН)\nЯк вядома, бюст Чапаева, які сам ніколі не быў ані ў Гродне, ані ў Беларусі, патрапіў у горад выпадкова: быў дадзены ў нагрузку разам з будаўнічымі матэрыяламі з нейкага ўкраінскага будкамбінату. Балаховіч, трэба прызнаць, пакінуў след у вайсковай гісторыі Беларусі ды і ў Гродне бываў неаднойчы.\nТакім чынам моладзь у 2010-м з гумарам нагадала аб дзясятках помнікаў савецкай эпохі, якія ўжо нічога не значаць у вачах гарадзенцаў і маюць у перспектыве саступіць месца сапраўдным нацыянальным героям.\nУсе вышэйапісаныя праекты, зацверджаныя ці незацверджаныя, афіцыйныя і не вельмі, дагэтуль, па вялікім рахунку, вісяць у паветры. Вопыт паказвае, што нават афіцыйны дазвол, спрыянне згары і збор сродкаў яшчэ ні аб чым не кажа, не кажучы ўжо пра бурныя дыскусіі на старонках прэсы.\nСумна канстатаваць, але за часы незалежнасці ў Гродне з’явіўся толькі адзін маштабны помнік – памежнікам, выкананы ў лепшых савецкіх традыцыях (такі самы мог бы паўстаць і 30, і 40 год таму…). Пры гэтым аніводнага сапраўднага помніка (паркавыя скульптуры ў разлік не бярэм), які б казаў пра гісторыю і самабытнасць горада, пра тых, хто за гэтую незалежнасць змагаўся, горад так і не дачакаўся.\nУ канцы – візуалізацыя магчымага помніка Стэфану Баторыю ў Гродне. У ролі помніка каралю – помнік Адаму Міцкевічу ў Кракаве. Адфоташоплена Мечыславам Супронам


Сэзонныя мыты ўведзены – украінцы зьніклі з гомельскіх рынкаў\n08 верасень 2005, 15:30\nКазімер Яноўскі, Гомель Пасьля верасьнёўскага падвышэньня беларускім урадам сэзонных мытаў на бульбу ды гародніну на рынках Гомеля па сутнасьці ня стала ўкраінскіх гандляроў гэтай прадукцыяй. Увесь гандаль зарыентаваны на мясцовую гародніну. Аднак танейшай яна ня стала. З Гомеля перадае наш карэспандэнт.\nЗ пачаткам верасьня прысутнасьці ўкраінцаў на гомельскіх рынках амаль не заўважаецца. Толькі асобныя перакупшчыкі прапануюць украінскія памідоры, перцы, баклажаны. Зрэдку – цыбулю. Ні бульбы, ні капусты, ні іншай гародніны, як гэта было летам, цяпер тут ня ўбачыш.\n(Гандлярка з Чарнігаву: ) “На дзеяць эўра нам дазваляецца ўвоз гародніны”, – кажа прадавачка з Чарнігаву.\nРазам зь іншай украінскай грамадзянкай суразмоўца прадае чырвоныя перцы, вінаград, грушы. Іншую садавіну ды гародніну вазіць складана. Возьмеш больш, чым на 10 эўра, на мяжы трэба плаціць: за бульбу – 50 адсоткаў яе мытнага кошту, за цыбулю – 100 адсоткаў, за моркву і сталовыя буракі – 60, за капусту – 35 адсоткаў.\nКантралёр Цэнтральнага рынку сьцьвярджае, што і памідораў сёлета стала меней:\n(Кантралёр: ) “ Ня ведаю чаму, але сёлета вельмі мала памідораў”.\n(Карэспандэнт:) “А цыбуля, капуста”?\n(Кантралёр: ) “Капусту наогул ня возяць украінцы”, – кажа спадарыня Алена, кантралёр Цэнтральнага рынку.\nНа закуп мясцовай бульбы і гародніны зарыентаваны і дзяржаўныя гандлёвыя арганізацыі:\n(Грабянчук: ) “Ад насельніцтва закупаем, ад калгасаў саўгасаў закупаем – усе толькі мясцовай вытворчасьці. Трэба людзям, калгасам і саўгасам дапамагчы прадаць”, – лічыць начальніца гандлёвага аддзелу нарыхтоўча-вытворчага комплексу прадпрыемства “Аблгандальсаюз” Ірына Грабянчук.\nПаводле яе, нарыхтоўка гародніны па-за межамі краіны стала нявыгаднай:\n(Грабянчук: ) “Там пошліны, мыты, падатак на дадатковую вартасьць – усё гэта падвышае цэны на прадукцыю”, – кажа спадарыня Грабянчук.\nАрыентацыя на мясцовую гародніну, аднак, не гарантуе пакупнікам нізкіх коштаў. Напрыклад, памідоры цяпер каштуюць у крамах 1100 рублёў за кіляграм, капуста – 700 рублёў. Амаль столькі ж каштуе і бульба.


Лёгкага хлеба не бывае|Слоним | Слонимский вестник\nЛёгкага хлеба не бывае\nГаспадаркі раёна вядуць палявыя работы. Напрыклад, у РУСП “Новадзявяткавічы” першымі ў пачатку тыдня вывелі ў поле пасяўныя агрэгаты (на сёння сеюць ужо практычна ўсе гаспадаркі). Зіма, якая сёлета зацягнулася, прыбавіла клопатаў, да таго ж не хапае запасу гаручага. Але хлебаробы ўпэўнены — палі засеюць, тыя пасевы, якія загінулі, перасеюць. Пачатак земляробчага года для аграрыяў рэдка бывае спрыяльным.\nУ мінулы аўторак мы пабывалі ў РУСП “Пераможац”. Другі дзень, як механізатары выйшлі ў поле. Прычым, асноўныя работы вяліся на больш лёгкіх землях Вялікашылавіцкай зоны, на прыгарадных палях, якія да нядаўняга часу належылі былой фермерскай гаспадарцы. Адно з палёў культываваў механізатар Анатоль Несцяровіч. Нават на гэтым узвышаным месцы яшчэ хапае вільгаці, і трактар абсталяваны дадатковымі заднімі коламі. Ужо заўтра па гэтым і суседніх палях пройдуць сеялкі, запраўляючы ў глебу насенне аўса. Як і спрадвеку: пасееш авёс у гразь — будзеш князь.\nКаля вёскі Чапялёва культываваў, «закрываў» вільгаць другі механізатар Віктар Цітко. Яшчэ з восені тут унеслі арганіку і поле ўзаралі — разлічваюць атрымаць добры ўраджай кукурузы. Поле праз дарогу, здавалася б, вышэй, а ў лагчыне трактар з агрэгатам, які ўносіў вадкія ўгнаенні, пакінуў пасля сябе глыбокі чорны след. У гэты ж дзень земляробы прыкатвалі сенакосы. Зямля ўшчыльнялася для лепшага росту травы, і што вельмі важна для работы тэхнікі ў час касавіцы: каменне пад цяжарам каткоў уганяецца ў зямлю. Каля склада мінеральных угнаенняў запраўляў свой РУМ механізатар Сяргей Пякарскі. Кожны механізатар старанна рабіў сваю справу. І хоць у гэты дзень людзей у полі яшчэ не кармілі, што, вядома ж, не ёсць добра, але механізатары не скардзіліся: пасяўная ўвойдзе ў нармальны рытм у бліжэйшыя дзень-два — будзе і гарачае харчаванне, і аператыўнае падвядзенне вынікаў работы за дзень. Галоўнае, што пачалася сапраўдная работа — пасяўная стартавала.\nРасказвае галоўны аграном гаспадаркі Іван Грэцкі:\n— Другі дзень працуем у полі, дзе ёсць магчымасць для работы тэхнікі. Пачалі з падкормкі пашы і шматгадовых траў. Учора ж пачалі культывацыю, сёння пачынаем ворыва пад кукурузу. З пачаткам масавых работ будзем працаваць з васьмі гадзін раніцы ўвесь светлавы дзень. Належыць пасеяць 360 га ячменю, 100 га аўса, 160 га зернебабовых, 75 га яравой пшаніцы, 30 га грэчкі, 25 га проса, 100 га кукурузы на зерне, 550 га кукурузы на сілас, 211 га аднагадовых траў, пасадзіць 70 га бульбы. Азімыя выйшлі з зімы ў цэлым нядрэнна, хоць некаторыя ўчасткі (8-10% азімых) давядзецца перасяваць. На ўзвышшах пацярпеў ад марозаў рапс. Уздоўж дарог, дзе вялікі снег быў ссунуты ў кюветы, цяпер чорныя палосы — там папрэла і вымакла. Узнікае праблема з падкормкай азімых. Калі так сонейка будзе прыпякаць, то праз некалькі дзён могуць быць апёкі раслін, калі падкормліваць іх вадкімі ўгнаеннямі.\nДавядзецца працаваць або зранку, або позна ўвечары. Цяпер галоўнае — даць азот раслінам, каб пайшлі ў рост. Снег праблем дабавіў, але затое будзе вільгаць. А нашы людзі зробяць усё як след. Не ўпершыню.


Галоўная » Навіны Беларусі » Марціньш Вірсіс: У Беларусі шыкоўны турыстычны патэнцыял\nКрыніца: Аксана Яноўская, “Звязда”\nПра тое, як развіваюцца адносіны паміж Латвіяй і нашай краінай, распавёў Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Латвійскай Рэспублікі ў Беларусі Марціньш Вірсіс.\n— Ці бывалі вы ў нашай краіне да прызначэння кіраўніком дыпмісіі?\n— Упершыню пабываў у Беларусі ў 1991 годзе, затым у 2010-ым. Калі параўноўваць нават з 2010 годам, бачны пазітыўныя змены ў развіцці Мінска і ўсёй краіны. Вельмі падцягнуліся абласныя цэнтры. Цяпер там не толькі фірменная беларуская чысціня, але і добрыя гатэлі, цікавыя кафэ. Адрэстаўраваныя гістарычныя цэнтры гарадоў. Засталося, каб туды прыехалі турысты, і не толькі з Латвіі, балазе, «бязвіз» спрашчае жыццё падарожнікам.\n— Што можна сказаць пра аб'ёмы ўзаемных інвестыцый Беларусі і Латвіі? У якіх сферах супрацоўніцтва паміж нашымі краінамі развіваецца найбольш паспяхова, а ў якіх вы бачыце нявыкарыстаны патэнцыял?\n— Беларусь з'яўляецца для нас чацвёртым гандлёва-эканамічным партнёрам пасля Расіі, Кітая і ЗША па-за ЕС. Па стане на пачатак лютага ў Латвіі зарэгістраваны прыкладна 1100 прадпрыемстваў з беларускім капіталам, у якіх прадстаўлены практычна ўсе галіны эканомікі. У нас працуюць прадстаўніцтва «МТЗ-сэрвіс», «Белхарчпрам», даччынае прадпрыемства «Белнафтахіма» — ТАА «Ойл Лагістык», «Беліта», «Белвест трэйд» і іншыя. Паводле агульнага рэйтынгу, Беларусь сярод замежных інвестараў займае 28-е месца. Сумарна прамыя інвестыцыі склалі 90 млн еўра.\nУ Беларусі зарэгістраваны 650 прадпрыемстваў з латвійскім капіталам. Сярод самых паспяховых прыкладаў назаву супрацоўніцтва паміж найбуйнейшым фармацэўтычным прадпрыемствам Латвіі ды і ўсяго Балтыйскага рэгіёну — кампаніяй Olainfarm – і гродзенскай навукова-вытворчай кампаніяй «Біятэсты». Эфектыўна супрацоўнічаюць «Белавія» і AirBaltic, Латышская і Беларуская чыгункі. Транспарт, транзіт і лагістыка — гэта сферы супрацоўніцтва, якія гістарычна склаліся паміж нашымі краінамі.\nУ мінулым годзе агульны таваразварот паміж Латвіяй і Беларуссю склаў больш за 540 млн еўра. У параўнанні з 2017 годам прырост склаў каля 30%, і спадзяюся, што мы не будзем зніжаць гэтыя тэмпы.\nШто тычыцца патэнцыялу, то я бачу вялікія магчымасці ў такіх галінах, як машынабудаванне, IT-сфера і турызм.\n— Калі ўжо загаварылі пра турызм, колькі ў мінулым годзе Пасольства Латвіі выдала віз беларусам? Ці часта былі адмовы?\n— У 2018 годзе ў Пасольстве выдалі 33125 віз, у Віцебскім консульстве — 22577. Вядома, мы не можам супернічаць з Літвой і Польшчай. Вяртаючыся з дому ў Мінск праз Вільнюс, я бачу, якая колькасць аўтамабіляў там з беларускім нумарамі. Усё ж такі Рыга на 300 км далей ад Мінска, чым Вільнюс, і гэта адчувальная адлегласць. Да таго ж у нас адсутнічае такі сегмент, як шоп-туры. Да нас беларусы едуць у туры выхаднога дня, папулярныя марскія круізы з Рыгі, прыхільнікі спорту прыязджаюць на матчы КХЛ і ў Сігулду на санна-бабслейную трасу і, вядома, адпачынак на моры.\nАдмовы ў выдачы віз бываюць адзінкавымі і толькі пры наяўнасці сур'ёзнай падставы. Ёсць сувязны афіцэр нашай памежнай службы, які цесна супрацоўнічае з беларускімі калегамі, наладжаны абмен інфармацыяй. У выпадку якіх-небудзь сумненняў падчас праверкі дакументаў, пададзеных для атрымання візы, ёсць магчымасць пераправерыць дадзеныя.\n— Наколькі актыўна беларусы купляюць нерухомасць у Латвіі?\n— Людзей, якія маюць магчымасць і жаданне купляць нерухомасць, у Латвіі прыцягвае Юрмала.\n— Якраз на днях стала вядома, што беларуская бізнэс-ледзі купіла там раскошны дом за 6,35 млн еўра. Але адзін час у нас віселі білборды з прапановай набыць кватэру на рыжскім узбярэжжы па цане дачы.\n— Магчыма, бум на куплю нерухомасці быў, калі ў нас упалі на яе цэны. Ведаю, што ў той час прыкладна 40 кватэр у Ліепаі купілі беларусы. У горадзе вызвалілася шмат жылля пасля вываду расійскіх войскаў. Прадавалася яно нядорага, і людзі палічылі, што ім выгадна купіць кватэру побач з морам. Клімат становіцца цяплейшым, адпаведна, пляжны сезон доўжыцца ўжо больш за месяц.\n— Спадар пасол, ці задаволеныя вы тым, як развіваецца супрацоўніцтва паміж рэгіёнамі нашых краін?\n— Лічу, што гэта адзін з самых паспяховых напрамкаў. Наша консульства ў Віцебску функцыянавала нават у 20-я-30-я гады мінулага стагоддзя. І цяпер актыўна працуе. У канцы мінулага года мы адкрылі ганаровае консульства ў Магілёве. У Латвіі і Беларусі 36 пар гарадоў-пабрацімаў, якія ўстанавілі трывалыя сяброўскія сувязі. Вялікую карысць прыносіць супрацоўніцтва на ўзроўні мясцовай улады, жыхары малых гарадоў і нават вёсак уцягнутыя ў рознага роду праекты. З 1999 года дзейнічае Пагадненне аб супрацоўніцтве паміж Мінгарвыканкамам і Рыжскай думай. Дабрасуседскія стасункі паміж дзяржавамі немагчымыя без добрых чалавечых кантактаў паміж жыхарамі дзвюх краін. Гэтаму спрыяе і дзеючая з 2014 года дамова аб малым памежным руху паміж Латвіяй і Беларуссю, што спрашчае перамяшчэнне жыхароў пэўных рэгіёнаў.\n— Паводле дадзеных апошняга перапісу насельніцтва, у Беларусі пражывае каля трох тысячы латвійцаў. А колькі беларусаў жыве ў Латвіі?\n— У нас адна з самых вялікіх беларускіх дыяспар — звыш 66 тысяч чалавек. Гэта людзі, якія лічаць сябе беларусамі, незалежна ад грамадзянства. Зараз у Латвіі афіцыйна пражываюць тры тысячы грамадзян Беларусі: хтосьці з іх прыехаў на працу, хтосьці вучыцца.\n— Духі «Дзінтарс», рыжскі бальзам, хакейнае «Дынама», Райманд Паулс і фільмы Рыжскай кінастудыі — з гэтым асацыюецца Латвія нават у тых, хто ніколі не наведваў краіну. А для вас якія нашы брэнды — сінонімы Беларусі?\n— Думаю, у кожнага свае брэнды-сінонімы. Людзі майго пакалення памятаюць «Песняроў». Я цікаўлюся гульнёй мінскага хакейнага «Дынама». Белавежская пушча, мяркую, не толькі ў латвійцаў асацыюецца з Беларуссю. У нас ведаюць пра замкі ў Нясвіжы і Міры.\nМне давялося пабываць на многіх беларускіх прадпрыемствах. Вельмі моцнае ўражанне пакінула наведванне БелАЗу, і гэты магутны аўтамабіль — таксама адзін з сімвалаў вашай краіны.\nАле і маладыя прадпрыемствы, іх прадукцыя таксама заваёўваюць папулярнасць, напрыклад, «Савушкін прадукт».\n— Ці цікава вам падарожнічаць па Беларусі і дзе ўжо паспелі пабываць? Можа, нейкія месцы рэкамендавалі б сваім сябрам?\n— У Беларусі найбагацейшая гісторыя, а падзеі і людзі, якія нарадзіліся тут, уплывалі і на ход сусветнай гісторыі, культуры, таму ў краіны шыкоўны турыстычны патэнцыял. Рэкамендаваў бы акрамя Мінска наведаць абласныя цэнтры. У кожнага горада – свой шарм: Віцебск — гэта такі класіцызм царскага часу, зусім іншы Магілёў, і ніколькі не падобны да іх Гродна. Ды і ў малых гарадах ёсць цікавыя помнікі архітэктуры і гісторыі. Тут кожны можа знайсці тое, што яму цікава.\n— Якія сувеніры з нашай краіны просяць прывезці сябры?\n— Яны не просяць, я сам прывожу. Купляю вельмі сімпатычныя вырабы з саломкі, альбомы па мастацтве. Абавязкова – шакалад «Спартак». Брат часам просіць асаблівы прэзент — што-небудзь з фірмовых беларускіх настоек.\n— Люблю пешыя павольныя прагулкі. Асабліва прыемна бываць у двух выдатных парках — Чалюскінцаў і Горкага. Знаходжу час і для самаадукацыі. Маё захапленне – гэта кніжныя крамы, люблю там бываць і заўсёды раблю пакупкі. Не адмаўляючы інтэрнэт, па-ранейшаму найважнейшай крыніцай ведаў лічу кнігу. Зазіраю ў аддзелы антыкварнай кнігі ў букіністычных крамах, адзін з іх у крокавай даступнасці ад Пасольства. Наведваю канцэрты, бываю ў тэатрах — можна сказаць, вольны час баўлю гэтак жа, як і дома ў Латвіі.\nАксана Яноўская, “Звязда”,


Sennacieca Asocio Tutmonda — Вікіпедыя\nSennacieca Asocio Tutmonda (SAT, Сусветная Безнацыянальная Асацыяцыя) - незалежная сусветная эсперанта-асацыяцыя. Другая па значнасці эсперанта-асацыяцыя пасля UEA. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Парыжы. SAT створана ў 1921 годзе як арганізаця працоўнага руха эсперантыстаў. У канцы 20-ых гадоў члеенаў SAT налічвалася больш чым 6 тысяч. У 2006 годзе іх колькасць складала 724. SAT з'яўлялася першай арганізацыяй, якая не ставіла перад сабой як прыярытэтную мэту распаўсюджванне эсперанта. Яна пазіцыяніруе сябе як асветніцкая, сацыяльна-адукацыйная, дыскуссійная асацыяцыя для сваіх членаў, заснаваная на прынцыпах узаемадапамогі і ужываючая для выканання сваіх мэтаў наднацыянальную мову - эсперанта. У склад яе мэт уваходзіць усталяванне сувязі паміж працоўнымі арганізацыямі розных краін.\n4 Друкаваныя выданні\nІдэалогія эсперанта, прапануючая аб'яднанне ўсіх нацый вакол адзінай мовы, асоба блізкая да працоўнага класа. Стваральнік эсперанта Людвіг Лазар Заменгоф пісаў наступнае:\n"Магчыма ні для каго ў ва ўсім свеце наша дэмакратычная мова не мае такога значэння, чк для працоўных, і я спадзяюся, раней ці пазней, але рабочыя стануць самай моцнай апорай нашай справы. Працоўныя не отлькі адчуюць карысць эсперанта, але яны таксама і больш за іншых адчуюць сутнасць і ідэю эсперантызма"\nПерадумовамі стварэння асацыяцыі, аб'ядноўваючых рабочых-эсперантыстаў, незадаволенасць рабочых першай сусветнай вайной Кастрычніцкая рэвалюцыя ў Расіі, а разам з ёй ідэі пралетарскага інтэрнацыянальнага братэрства; неарганізаваная праца UEA пасля смерці яе заснавпальніка Гектара Гадлера ў 1920 годзе. Падчас 13-га Сусветнага кангрэса эсперанта ў Праге ў 1921 годзе, адбылося сабранне 79 прадстаўнікоў працоўнага эсперанта-руха з 15 краін, на якім і была заснавана SAT. Ініцыятарам яе стварэння стаў фтанцузскі эсперантыст Эжэн Адам, больш вядомы пад псеўданімамЭугено Ланці. У першыя гады ў арганізацыі развівалася ідэалогія безнацыяналізма, але афіцыйна яна так і не была прынятая. У 1987 годзе, у Булонь-сюр-Мэр, падчас кангрэса SAT была створана Amikeca Reto, другая пасля Pasporta Servo сетка гасціннасці сярод эсперантыстаў.\nМэты SAT сфармуляваны ў некалькіх пунктах: а) ужываць на практыке мову эсперанта дзля анульных мэт рабочага класа ва ўсім свеце; б) як мага лепей і даступней палягчаць узаемаадносіны паміж сваімі членамі, садзейнічая росту ў іх агульначалавечай салідарнасці. в) навучаць і адукаваць сваіх членаў, такім чынам, каб яны з'яўляліся самымі свядомымі з так званых інтэрнацыяналістаў г) быць пасрэднікам у адносінах паміж разнамонымі асацыяцыямі, чые мэты адпавядаюць мэтам SAT; д) смтымуляваць і ўсімі сродкамі садзейнічаць стварэнню літаратуры (арыгінальнай і перакладной) адлюстроўваючай ідэалы асацыяцыі.\nSAT супрацоўнічае з мноствам арганізацый, асабліва блізка з Laboristaj Esperanto- Organizoj (LEO, Працоўныя Эсперанта-Арганізацыі) - нацыянальнымі эсперанта-арганізацыяміі, мэтай якіх з'яўляецца распаўсюджванне эсперанта ў сваіх краінах\nSennaciulo (Безнацыяналіст)- часопіс, выдавемы раз у два месяцы.\nSennacieca Revuo (Безнацыянальны часопіс)- штогоднік.\nАфіцыйная старонка SAT\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Sennacieca_Asocio_Tutmonda&oldid=2962871"\nАпошнія змены 20 кастрычніка 2017 а 22:04\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:04, 20 кастрычніка 2017.


22 ноября 2019, пятница, 23:32\n14:54, 10 июня 2011\nМіятавіч: у беларускай сітуацыі няма пазітыўных зрухаў\nБеларускія ўлады кантралююць медыя непрымальным спосабам. Пра гэта заявіла прадстаўніца АБСЕ па пытаннях СМІ Дуня Міятавіч. "Я думаю, што гэта непрымальна. У 21-ым стагоддзі недарэчна мець такі падыход да медыя, свабоднага грамадства", - сказала яна. Дуня Міятавіч дадала, што на дадзены момант у Беларусі "не бачыць нічога пазітыўнага".\n12:05, 8 июня 2011\nПраз санкцыі БСЖ не можа ўдзельнічаць у нарадзе АБСЕ\nЧлены афіцыйнага Беларускага саюза журналістаў не змаглі ўзяць удзел у нарадзе па бяспецы журналістаў у рэгіёне АБСЕ, якая праходзіць у Вільні 7-8 чэрвеня. Прадстаўнікоў БСЖ запрашаў намеснік міністра замежных спраў Літвы Эвальдас Ігнатавічус, аднак у амбасадзе ім не выдалі візаў, паколькі ў дачыненні да членаў саюза дзейнічаюць санкцыі ЕС.\n12:20, 17 мая 2011\nСтаршыня Парламенцкай Асамблеі АБСЕ Петрас Эфтыміоу заявіў, што прысуды беларускім апазіцыянерам з'яўляюцца страшным прэцэдэнтам для дэмакратыі, "сімвалам росту палітычных рэпрэсій, з якімі сутыкаюцца тыя, хто спрабуе проста выказаць свой, незалежны пункт гледжання ў Мінску". "Пры дэмакратыі пераможца не кідае тых, хто прайграў у турму", - сказаў ён.\n12:17, 19 апреля 2011\nМЗС: Беларусь выступае за павышэнне прадказальнасці ў Еўропе\nНачальнік упраўлення міжнароднай бяспекі і кантролю над узбраеннямі МЗС Беларусі Уладзімір Герасімовіч 18 красавіка на сустрэчы з прадстаўнікамі краін АБСЕ заявіў аб гатоўнасці беларускіх уладаў паглыбляць канструктыўнае ўзаемадзеянне з краінамі-удзельніцамі АБСЕ. Паводле яго слоў, Беларусь падтрымлівае арганізацыю ў справе "ўмацавання агульнаеўрапейскай і рэгіянальнай бяспекі, павышэння транспарэнтнасці і прадказальнасці на еўрапейскім кантыненце".\n13:15, 15 апреля 2011\nРасія не хоча "Маскоўскага механізму" ў Беларусі\nРасія не падзяляе намеры АБСЕ накіраваць у Беларусь камісію для вывучэння сітуацыі з выкананнем правоў чалавека. Пра гэта 14 красавіка заявіў намеснік афіцыйнага прадстаўніка расійскага МЗС Аляксей Сазонаў. Паводле яго слоў, у РФ "узнікаюць вялікія сумненні ў мэтазгоднасці задзейнічання так званага "Маскоўскага механізму" АБСЕ ў дачыненні да Беларусі".\n16:24, 8 апреля 2011\nМЗС: ініцыятары запуску "Маскоўскага механізму" самі яго парушылі\nПастаянны прадстаўнік Беларусі пры АБСЕ Аляксандр Сычоў на пасяджэнні пастаяннай рады АБСЕ раскрытыкаваў ініцыятыву 14-і краін па прымяненні да Беларусі "Маскоўскага механізму". Па яго словах, яны самі парушылі маскоўскі дакумент, які забараняе працу ў адной краіне дзвюх розных місій АБСЕ, бо ў Беларусі эксперты БДІПЧ ажыццяўляюць маніторынг за судовымі працэсамі па "справе 19 снежня".\n17:17, 7 апреля 2011\nЛондан заклікаў Мінск супрацоўнічаць з АБСЕ у расследаванні "Плошчы"\nВялікабрытанія і 13 іншых краін-членаў АБСЕ 6 красавіка ў Вене прапанавалі Беларусі супрацоўнічаць з місіяй міжнародных экспертаў з мэтай збору фактаў для расследавання дзеянняў, звязаных з падаўленнем дэманстрацый пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў 19 снежня 2010 года і наступнымі падзеямі, паведамілі ў амбасадзе Вялікабрытаніі ў Мінску.\nМЗС: Захад ўцягвае АБСЕ ў палітыку сілавога ціску на Беларусь\nБеларусь абвінавачвае "асобныя краіны Захаду" ў спробах уцягнуць Арганізацыю па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе у "палітыку сілавога ціску на Беларусь" з выкарыстаннем "любых сродкаў", якая імі праводзіцца. Пра гэта заявіў на брыфінгу ў Мінску 7 красавіка начальнік упраўлення інфармацыі міністэрства замежных спраў Беларусі Андрэй Савіных.


Галоўная ➠ Будоўля ➠ Мэбля для спальні ад Homeme.ru\nАпублікавана 28.02.2017 11:14\nКампанія Homeme.ru ўяўляе сваім кліентам магчымасць набыць мэблю без лішніх нацэнак. Звычайна пасля выдаткаў на вытворчасці прыходзіцца ўкладваць грошы на дарагую рэкламу, на арэнду крамы і склада, выдаваць зарплату прадаўцам і з усіх гэтых складнікаў і ўтворыцца канчатковая цана мэблі.\nАле кампанія можа прадставіць мэбля для спальні па даступнай цане, так як зрабіла ўсё магчымае, каб выключыць вышэйпералічаныя выдаткі, якія напрамую ўплываюць на павышэнне кошту.\nДля кампаніі Homeme.ru не патрабуецца ні склад, ні аплата прадаўцам, ні дарагая рэклама, бо ўвесь працэс набыцця арганізаваны праз інтэрнэт-краму. Асаблівае значэнне ў цэнаўтварэнні мае тое, што сама кампанія вырабляе мэблю, а не перакупляе яе. Што таксама станоўча ўплывае на эканомію сродкаў кліента.\nКалі вы шукайце рашэнне для невялікай гасцінай, то можна набыць стол-трансформер, які ператвараецца з часопіснага ў абедзенны стол і наадварот.\nМэбля для спальні таксама прадумана да дробязяў і карыстаецца попытам нават у самых патрабавальных пакупнікоў. Дызайнеры кампаніі паклапаціліся аб тым, каб ваш дом быў не толькі прыгожым, але і зручным і функцыянальным. Ствараючы мэбля для спальні, улічваюцца тэндэнцыі рынку і патрэбы пакупнікоў.\nДля таго каб вы змаглі выбраць найлепшы варыянт для афармлення, спецыялісты кампаніі ствараюць індывідуальны асартымент мэблі. Утульны і непераўзыдзены інтэр'ер вашага дома цяпер станавіцца магчымым. Калі вы шануеце прыгажосць і стыль, і ў той жа час жадаеце набываць камфортную і функцыянальную мэбля для спальні, то элегантны і лаканічны гарнітур ад Homeme.ru стане выдатным рашэннем для вас.\nУ асартыменце маюцца, як сучасныя, так і класічныя варыянты афармлення спальных пакояў. Серыя Гавана ўяўляе металічныя ложкі, абсталяваныя стацыянарнымі падставамі з бярозавымі ламелей. Гэта гнутыя клееныя рэйкі, якія маюць невялікі прагін ўверх, што надае ложка непаўторны паветраны шык і элегантнасць.\nКалі замацаваць на такім падставе артапедычны матрац, то ён будзе добра вентилируем, тым самым забяспечваючы даўгавечнасць і надзейнасць матраца. Спружынная канструкцыя падставы дазваляе палегчыць нагрузку на артапедычны матрац, раўнамерна размяркоўваючы ціск ад вагі спячага чалавека. Менавіта па гэтай прычыне нагрузка на пазваночнік становіцца мінімальнай і вам спіцца як ніколі камфортна.\nПадобныя ложка падыдуць як людзям, якія маюць праблемы са здароўем спіны, так і ўсім тым, хто даволі стамляецца на працягу дня, працуючы за кампутарам або праводзячы цэлы дзень на абцасах. Гэтая канструкцыя дазваляе за ноч аднавіць сілы і выдатна адпачыць. Карпусы ложкаў Гавана могуць быць выкананы з металу і розных драўняных парод. Яны не падуладныя механічных пашкоджанняў і лёгка вытрымліваюць вага да 150 кг.\nРэканструкцыя жылых будынкаў\nВыбіраем убудаваны шафа для спальні


IX марыянскае спатканне міністрантаў у Жодзіна\nАўторак, 21 Лістапад 2017 23:24\tАўтар Валерыя Сакалова\n17-18 лістапада 2017 г. ужо дзевяты раз у Жодзіна сабраліся міністранты з розных куткоў Беларусі: Жодзіна, Барысава, Мінска (з парафій Сухарава і Кунцаўшчына), Друі, Оршы, Маладзечна і Крупак. Першы раз гэтая' ўжо традыцыйная сустрэча адбылася не проста ў парафіі, але ў Санктуарыі Маці Божай Фацімскай. Больш за 100 хлопцаў розных узростаў сабраліся, каб правесці гэты час разам, праславіць Бога ў малітве і міністранскай паслузе, а таксама пазмагацца ў спартыўных і інтэлектуальных спаборніцтвах.\nПасля супольнай Эўхарыстыіі іх шлях пачаўся з віктарыны «Што? Дзе? Калі?». Цікавыя і складаныя рэбусы прыдумалі арганізатары турніру, але хлопцы паказалі выдатны вынік. Вечарам ўсе дружна паехалі на міністранскую “коўзанку” – жодзінскі каток.\nСв. Імша з Вострай Брамы. Літва, Вільнюс\nПанядзелак, 20 Лістапад 2017 08:16\tАўтар Рэдактар\n18 лістапада з нашага Санктуарыя адбылася пілігрымка ў Вільнюс. Разам з іншымі пілігрымамі Беларусі мы маліліся ў Вострай Браме на святой Імшы, якую ўзначаліў кс. Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\nГрай Пану Богу\nСерада, 08 Лістапад 2017 10:27\tАўтар Яўгеній Лабкоўскі\nЗ 4 па 6 лістапада ў Жодзіне адбылася другая сустрэча музыкантаў «ГрайПану», якая аб’яднала больш за 60 удзельнікаў з Беларусі і Украіны. Ініцыятыва сустрэчы паходзіць ад удзельнікаў гурта Rybyproject.\nНядзеля, 05 Лістапад 2017 15:05\tАўтар Рэдактар\nКалі мы падчас забываемся і ўяўляем сябе бессмяротнымі, наколькі асвяжаюча дзейнічае на нас гэтае Memento mori (лац. - помні пра смерць). Быць гатовым да смерці і не баяцца думаць пра яе – гэта глыбока ўпісана ў каталіцкую духоўнасць. І неяк дзіўна, што ёсць многа няверуючых людзей, якія не баяцца смерці. Але не аб чым добрым іхняя “смеласць” не гаворыць. Гэтая тэма для такіх людзей можа быць і зусім незразумелай, яны гэта і чытаць не будуць. Для таго, каб правільна разумець, аб чым гаворка, трэба мець страх Божы і богашуканне. Гэта два найважнейшыя дары, якія ляжаць ў аснове здаровай рэлігійнасці. Без богабаязнасці немагчыма служыць Богу, немагчыма распазнаваць дары духоўныя (харызмы), а нават і досвед любові тады застаецца незразумелым. Без гэтых двух дароў хрысціянін раней ці пазней вязне ў эмоцыях і амбіцыях, страхах, нездаровай самадастатковасці.\nШаноўны госць з Фацімы ў нашым санктуарыі\nНядзеля, 01 Кастрычнік 2017 18:19\tАўтар Рэдактар\nТым, хто цікавіцца грамадскім жыццём краіны, напэўна вядома, што сёння Беларусь прымае Раду Канферэнцый Біскупаў Еўропы (РКБЕ). Госці з розных краін знаёмяцца з нашымі парафіямі, прымаюць удзел у розных мерапрыемствах, набажэнствах, сустракаюцца з уладамі краіны, кіраўнікамі іншых канфесій і г.д.\nСёння, 1 кастрычніка, наша парафія сустракала арцыбіскупа з Партугаліі. З вялікай цікавасцю і ўвагай вернікі выслухалі Божае Слова, з якім звярнуўся да нас Яго Эксцэленцыя Virgilio Do Nascimento Antunes, Арцыбіскуп Коімбры (Партугалія) падчас Святой Імшы, якую ён узначаліў:\nСвятая Імша на пачатак навучальнага года\nАўторак, 05 Верасень 2017 14:25\tАўтар Рэдактар\nСабраныя вакол алтара Езуса Хрыста, мы хочам святкаваць Яго перамогу і ўдзельнічаць у Яго цярпенні на крыжы, якое дае нам жыццё і збаўленне. Для хрысціяніна няма іншага шляху, як ісці за Хрыстом, які выратаваў нас праз сваю смерць і ўваскрасенне. Няхай наша прысутнасць у Эўхарыстыі будзе выказваннем таго, што мы ідзём за Хрыстом і хочам удзельнічаць у Яго перамозе.\nПятніца, 01 Верасень 2017 21:43\tАўтар Рэдактар\nСёння выпадае час нашай сустрэчы, мы прыходзім на запрашэнне Найсвяцейшай Маці, Мудрай Панны, якая хоча тут нас бачыць, прамаўляць да нас, падтрымліваць нас. Канец лета, але мы пакінулі нашыя верасневыя справы, абавязкі і заданні. Мы хочам сёння перажыць наш асаблівы час з Марыяй, незалежна ад нашага стану здароўя, пачуццяў, мы прыйшлі менавіта сюды, да нашага касцёла, нашага Санктуарыя.\nНезабыўны летнік у Польшчы\nНядзеля, 27 Жнівень 2017 16:26\tАўтар Ульяна Ермачонак, Барысаў\nТолькі-толькі скончыўся адпачынак дзяцей з г. Барысава і г. Жодзіна ў Польшчы. Дні, праведзеныя там, былі напоўнены шчырымі эмоцыямі і вялікай любоўю да Бога. Яны абавязкова застануцца ў нашай памяці на доўгія гады…\nА зараз трошачкі інфармацыі пра кожны дзень нашага летніка. З разы ў дзень падчас Святой Імшы перад намі паўставалі пытанні або тэмы для разважання...\nГамілія Мітрапаліта Тадэвуша Кандрусевіча падчас святой Імшы для пілігрымаў у Фаціме\nСубота, 15 Ліпень 2017 21:55\tАўтар Рэдактар\nГлыбокапаважаныя браты і сёстры, пілігрымы з Беларусі!\n1.«Божы Провід сёння дазваляе нам стаць на гэтым святым месцы фацімскіх аб’яўленняў, якія цесна звязаны з гісторыяй нашай краіны ў ХХ стагоддзі, асабліва ганенняў на веру, якія таксама адносяцца да яе сучаснасці. Менавіта адсюль, з гэтага месца, 100 гадоў таму Марыя як любячая Духоўная Маці паспяшыла да нас са сваёй дапамогай.\nСанктуарый Маці Божай Фацімскай распачаў сваю дзейнасць\nЧацвер, 13 Ліпень 2017 23:44\tАўтар а. Міхаіл Цвячкоўскі МІС\n13 мая 2017 года кс. Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч усталяваў Сактуарый Маці Божай Фацімскай у Жодзіна. Ужо два месяцы як Санктуарый дзейнічае ў Мінска-Магілёўскай Архідыяцэіі. Апекунамі Санктуарыя з’яўляюцца айцы марыяне. Кожнага 13 дня месяца ў санктуарыі адбываюцца фацімскія набажэнствы.


25 ліпень 2019, 08:26\nІлюстрацыйнае фота. Палітык Дзьмітры Гудкоў\nПератрусы і выклікі на допыты зьвязаныя з крымінальнай справай аб перашкодзе дзейнасьці выбаркамаў, заведзенай пасьля сэрыі мітынгаў з патрабаваньнем зарэгістраваць апазыцыйных кандыдатаў.\nКаля 22:00 паліцыя прыйшла зь ператрусамі да палітыка Дзьмітрыя Гудкова, у палітыка былі канфіскаваныя тры ноўтбукі, сыстэмны дыск кампутара, флэшкі і смартфон. Пасьля ператрусу Гудкова выклікалі на допыт да сьледчага на 10:00 25 ліпеня.\nПазьней стала вядома пра ператрусы ў дырэктара зьвязанага з апазыцыйным палітыкам Аляксеем Навальным «Фонду барацьбы з карупцыяй» Івана Жданава (пасьля ператрусу яго павезьлі на допыт), каля паўночы паліцыя прыйшла да муніцыпальнага дэпутата раёну Міціна Мікалая Баландзіна і кандыдата ў гарадзкую думу Масквы Аляксандра Салаўёва. Актывістку Юлію Галяміну, супрацоўніцу «Фонду барацьбы з карупцыяй» Любоў Собаль і бацьку Дзьмітрыя Гудкова, былога дэпутата Дзярждумы Расеі Генадзя Гудкова выклікалі на допыты.\nКрымінальную справу аб перашкодзе дзейнасьці выбаркамаў завялі днём 24 ліпеня. Як лічыць Сьледчы камітэт Расеі, менавіта з гэтай мэтай у Маскве былі арганізаваныя мітынгі каля выбарчай камісіі і на Трубнай плошчы. У прэс-рэлізе СК напісана, што чальцам выбаркамаў пагражалі гвалтам. Артыкул 141, па якім распачатая крымінальная справа, прадугледжвае да пяці гадоў пазбаўленьня волі.


Якое каханьне сапраўднае?\nЛюбое. А ўвогуле каханьне не павінна быць самамэтай. Шчасьце — не фінал, а сродак перамяшчэньня. Адказвае Андрэй Зыгмантовіч, псыхоляг-практык.\n«НН»: У кожнага чалавека існуе ідэал каханьня, які закладваецца яшчэ ў дзяцей: Рамэо і Джульета, Трышчан ды Іжота, Пэтрарка і Лаура… «А маё каханьне так сабе», — думае чалавек і пачынае шукаць ідэал — прынца альбо другую палавінку. Што пра гэтую зьяву кажа сучасная псыхалёгія?\nАндрэй Зыгмантовіч: Калі пры мне кажуць «сапраўднае каханьне», я думаю, а якое ж «несапраўднае»? Насамрэч можа быць проста каханьне. А адзнакі сапраўднасьці або несапраўднасьці — мітусьня. Трохі кахаць і трохі быць цяжарнай нельга. У папуасаў Новае Гвінэі панятку «каханьне» няма. І псыхалёгія ня ведае такога пачуцьця. Чатыры падставовыя пачуцьці, уласьцівыя чалавеку, — радасьць, гнеў, страх і туга. І іх градацыі. А каханьне, крыўда і нянавісьць — гэта ўжо больш складаныя, сацыяльныя пачуцьці. У Рабінзона Круза пачуцьці радасьці, гневу, страху й тугі былі штодня. А вось любові, крыўды і нянавісьці не было, пакуль не зьявіліся на высьпе Пятніца і піраты. У папуасаў такіх адносінаў таксама няма, у іх іншы соцыюм. Наш соцыюм вучыць каханьню зь дзяцінства. Але пасьля такога навучаньня мае калегі працуюць з тымі, хто пачынае адмаўляць свае пачуцьці, кажучы сабе: не, гэта несапраўднае каханьне, я пачакаю, калі прыйдзе мой прынц. Раз за разам такія людзі кідаюць партнэра як недасканалага. У мастацтве выступае заўсёды такое нэўратычнае каханьне, калі каханьне выступае як паратунак ад усяго.\nЧаму чалавек ідзе ў каханьне? Чалавек самотны, гэта славутая экзыстэнцыяльная самотнасьць, ад якое ўцячы немагчыма. Людзі яе баяцца і хаваюцца ў каханьне.\n«НН»: Пачынаюцца пошукі апоры?


Камунальныя службы судзяцца зь Беларускім ПЭН-цэнтрам\n10 ліпень 2017, 18:56\n11 ліпеня суд Савецкага раёну Менску разгледзіць пазоў ЖРЭУ да Беларускага ПЭН-цэнтру. Жыльлёва-рамонтнае эксплюатацыйнае ўпраўленьне Савецкага раёну выстаўляе прэтэнзіі ПЭН-цэнтру за нямэтавае выкарыстаньне жылога памяшканьня пад офіс.\nОфіс ПЭН-цэнтру — дзьве кватэры на вуліцы Залатая Горка — перайшоў да ПЭН-цэнтру ад былых уладальнікаў зь незарэгістраванай перапляніроўкай. Калі гэта выявілася, адміністрацыя ды ЖРЭУ зразумелі, што праз гэта можна ціснуць на ПЭН-цэнтар. І пачынаючы з 2011-га ПЭН-цэнтар ня раз штрафавалі за нямэтавае выкарыстаньне памяшканьня — маўляў, жылыя кватэры нельга выкарыстоўваць пад офіс.\nПЭН-цэнтар ня раз спрабаваў вывесьці гэтыя кватэры з жылога фонду, але перашкаджала незарэгістраваная перапляніроўка, зробленая ранейшымі ўладальнікамі. Дарэчы, за яе ПЭН-цэнтар таксама штрафавалі не адзін раз.\nЦяперашняя пляніроўка цалкам задавальняе патрэбы ПЭН-цэнтру. Памяшканьнем карыстаецца шмат хто: і сам ПЭН-цэнтар, і часопіс Makeout, тут праходзяць заняткі «Беларускага калегіюму», «Школы маладога пісьменьніка».\nНамесьнік старшыні Беларускага ПЭН-цэнтру Павал Анціпаў кажа:\n«У аўторак прызначаны суд. А літаральна ўчора нам прыйшла папера, дзе нас пераканаўча просяць аднавіць за 10 дзён усе сьценкі, а інакш у суд пададуць яшчэ і за незаконную перапляніроўку, да якой ПЭН-цэнтар ніякага дачыненьня ня мае, бо набыў памяшканьне менавіта ў такім выглядзе.\nМы заключылі дамову з адвакатам, якая будзе абараняць нашы інтарэсы ў судзе».\nГрошай на адваката і штрафы ў грамадзкага абʼяднаньня няма, таму кіраўніцтва зьвяртаецца да сябраў ПЭН-цэнтру з просьбай заплаціць складкі, а тых, каму ПЭН неабыякавы — зрабіць ахвяраваньні.\nЗа сьмерць вучаніцы на бульбе пракурор патрабуе па 2 гады «хіміі» для настаўніц


Такшань — Вікіпедыя\nВыява Такшаня на ініцыяле ў «Ілюстраванай хронікі»\nімя невядома, дачка Мен-Марата (Менумарата), аднаго з панонскіх кіраўнікоў, які здаўся венграм\nГеза[d] і Міхай Венгерскі[d]\nТакшань на Вікісховішчы\nКнязь Такшань. На помніку паказана іншая дата смерці князя, паколькі звесткі па гісторыі Венгрыі X стагоддзя да нашага часу недакладныя\nТа́кшань (венг.: Taksony; 931 — 972) — князь венграў у (955—972).\nДакладная дата нараджэння Такшаня названа ў «Дзеяннях венграў». Ва ўзросце 16 гадоў (947) Такшань, як сын надзьфеедэлема, узначальвае напад венграў на Італію. У гэтым паходзе венгры дайшлі да Апуліі, і Берэнгару II, прэтэндэнту на тытул караля Італіі, прыйшлося заплаціць венграм даніну, каб яны пакінулі ў супакоі яго каралеўства.\nПрыкладна ў гэты ж час бацька Такшаня Жольт сасватаў яму нявесту «з зямлі гунаў (a kunok földjéről)» («Дзеянні венграў»). Гунамі венгры называлі сваіх усходніх качавых суседзяў, так што Такшань быў, хутчэй за ўсё, жанаты на печанежцы.\nВялікім князем мадзьяраў Такшань стаў, верагодней усяго, у 955, пасля Аўгсбургскага разгрому венгерскай войска Германскім каралём Атонам I Вялікім. Вядома, што Такшань удзельнічаў у гэтай бітве, але яму пашчасціла выжыць. Аўгсбургскае паражэнне спыніла заваявальныя паходы венграў на Захад і паскорыла іх пераход да аселасці. Аднак венгерскі разбой у Еўропе спыніўся не адразу і ў часы кіравання Такшаня толькі пераарыентоўваўся з Захаду на Поўдзень.\nНовай ахвярай мадзьярскіх паходаў стала горш абароненая, у параўнанні з Германіяй, Візантыйская імперыя. У 957 годзе імператар Канстанцін VII Парфірародны, несумнеўна пад уражаннем ад Аўгсбургскай бітвы, спыніў выплату венграм даніны. Аднак Канстанцін VII недаацаніў венграў. Ужо ў красавіку 959 яны аблажылі Канстанцінопаль. Візантыйцы спрабавалі нацкаваць на венграў балгараў і нават плацілі балгарам даніна за тое, каб яны спынялі накіраваныя на Візантыю венгерскія набегі. Але ў 965 годзе цар Балгарыі Пётр дамовіўся з венграмі, што яны не будуць рабаваць Балгарскую тэрыторыю па шляху ў Візантыю. Наўзамен цар Пётр абяцаў ім бесперашкодны праход праз свае ўладанні. Для пакарання балгараў імператар Нікіфар Фока заклікаў на дапамогу кіеўскага князя Святаслава (967), але, замест саюзніка, набыў, у канчатковым выніку, яшчэ больш небяспечнага ворага. Заваяваўшы Балгарыю, Святаслаў уварваўся на тэрыторыю Імперыі (вясна 970 года), заключыўшы саюз і з балгарамі, і з венграмі, і нават са сваімі старымі ворагамі печанегамі. Венгры, па падліках венгерскага гісторыка Ферэнца Мак, складалі да адной траціны ад агульнай велічыні Святаславава войскі.\nТое, што венграм у другі раз (пасля 955 года) удалося сабраць такую значную армію, тлумачыцца тым, што ў венгерскім грамадстве працягваліся працэсы кансалідацыі асобных плямёнаў і родаў у адзіную народнасць і ўзмацнення вялікакняжацкай улады. Другі па значэнні, пасля вялікага князя, мадзьярскі іерархічны тытул вярхоўнага галоўнакамандуючага — дзьюлы — успрымаўся да таго часу ўжо як уласнае імя мадзьярскага кіраўніка Трансільваніі. У Венгрыі складалася двоеўладдзе: вялікі князь Такшань паступова падпарадкоўваў сабе тэрыторыю Паноніі, Дзьюла кіраваў у Трансільваніі. Не маючы сіламі, дастатковых для падпарадкавання ўсёй Венгрыі, Такшань аддаў перавагу саюзу з Дзьюлам, ажаніўшы свайго сына Гезу з дачкой дзьюлы Шаральт (каля 967 года).\nПаход аб’яднанай варварскай арміі на Візантыю скончыўся няўдалай для саюзнікаў бітвай пад Аркадыёпалем (970 год), якая паставіла кропку ў гісторыі рабаўніцкіх паходаў мадзьяраў па Еўропе. У канцы X стагоддзя венгры канчаткова пераходзяць да аселасці, а яе кіраўнікі праяўляюць усё большую цікавасць да хрысціянскай рэлігіі. Аднак канфлікт з Візантыяй перашкодзіў хрышчэнню венграў па праваслаўным абрадзе. Такшань паспрабаваў прыняць хрышчэнне ад Папы Рымскага, але і тут яго спасцігла няўдача. Хоць Папа Ян XII і пасвяціў нейкага Закхея біскупам венграў у 963 годзе, яго місія так і не адбылася з-за процідзеяння Атона I, які стаў незадоўга да гэтага (у 962 годзе) Германскім імператарам і што жадаў, каб венгры атрымалі хрышчэнне ад яго, а не ад Папы.\n↑ Меркавана, гэта была родная сястра знатнага печанега Танузобы, згаданага ў «Дзеяннях венграў». Танузоба атрымаў ад вялікага князя зямлю на ўсход ад Цісы ў абмен на прызнанне васальнай залежнасці, дажыў да валадарання Іштвана I Святога і быў жыўцом пахаваны па загадзе апошняга за адмову ад прыняцця хрысціянства.\nТакшань — продкі\nТакшань Жольт[d] Арпад Альмаш\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Такшань&oldid=3695578"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:56, 12 верасня 2020.


Беларускія грэка-каталікі маюць новага святара | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБеларускія грэка-каталікі маюць новага святара\nБеларуская Грэка-Каталіцкая Царква мае яшчэ аднаго святара – айца Аляксея Філіпенку. У мінулую нядзелю ў Кастамлотах святарскае пасвячэнне на просьбу Апостальскага візітатара для грэка-каталікоў Беларусі архімандрыта Сяргея Гаека ўдзяліў дапаможны біскуп Перемышлянска-Варшаўскай архідыяцэзіі Яўген Паповіч.\nБеларускае Радыё Рацыя паразмаўляла з новапрэзбітарам пра ягоны шлях да веры і святарства.\nАйцец Аляксей Філіпенка: Гісторыя навяртання на хрысціянства ўвогуле, а на грэка-каталіцтва ў прыватнасці пачалася ў 90-ых гадах, калі Савецкі Саюз ужо распаўся, а новага яшчэ ніхто не пабудаваў. Тады было адраджэнне хрысціянства ў Беларусі і на ўсёй постсавецкай прасторы.\nТак здарылася, што я аднойчы прачытаў Евангелле. Евангелле мяне вельмі закранула, паказала мне шлях, як можна жыць па-іншаму, без камуністычных ідыялаў. І вось я пачаў шукаць Бога. Першае, што патрапіла, гэта зразумела, Праваслаўная Царква, а менавіта – катэдра на Нямізе. Я пачаў туды хадзіць спантанна, па пятніцах, па 20 хвілін, колькі спіна вытрымлівала там стаяць. Так я хадзіў некалькі месяцаў. А пасля мой сябра, які быў вельмі актыўны, можна сказаць, палітычны дзеяч, быў грэка-каталіком. Ён запытаўся ў мяне, ці я лічу сябе хрысціянінам, веруючым хрысціянінам. Я кажу, што так, лічу. Далей ён запытаўся: ты посціш, ты молішся зранку і ўвечары, ходзіш на нядзельныя службы? Я здзівіўся, што гэта трэба, я толькі ведаў, што я хаджу рэгулярна па пятніцах. Сябра мне сказаў, што калі гэтага няма, то твая вера слабаватая. Я сказаў, што хачу моцную веру. Ён спытаўся ў мяне, якой я канфесіі. Праваслаўны. Ён кажа, а чаго ты праваслаўны? Кажу, як усе. Сябра тады запрасіў мяне да грэка-каталікоў, прыходзь, кажа, паглядзіш, хто мы, як мы молімся.\nЯ пайшоў спачатку ў праваслаўную катэдру, там памаліўся, паслухаў прыгожыя спевы, пастаяў перад іконамі, і пасля набраўся смеласці ды пайшоў да гэтых грэка-каталікоў, якія ў той час маліліся ў гандлёвых радах, 200 метраў ад катэдры. Заходжу туды. Невялічкі пакойчык, недзе 5 на 10 метраў, і бачу: стаіць некалькі бабулек і адзін дзядуля. Стала ясна, што гэта дакладна не секта. Службу вядзе святар, пазней я даведаўся, што гэта быў айцец Ян Матусевіч. Акрамя гэтага, спевы былі падобныя да праваслаўных, іканастас, алтар. Я пачуў першы раз тады казань. І гэта мяне ўсё так уразіла, што вось Бог блізка, святар блізка, прамаўляе да людзей. Гэта мяне прымусіла спыніцца на гэтай веры, на гэтай супольнасці.\nАйцец Аляксей Філіпенка: 90-ыя гады – гэта часы адраджэння. Бел-чырвона-белы сцяг і герб Пагоня былі дзяржаўнымі сімваламі. Тое, што была беларуская мова – гэта натхняла.\nРР: Калі Вы адчулі, што хочаце пайсці ў семінарыю і стаць святаром?\nАйцец Аляксей Філіпенка: Пачуццё стаць святаром і шлях да святарства – гэта трохі розныя рэчы. Пачуццё ў мяне было адразу пасля школы. Я сабе ўяўляў, як буду ўздымаць чашу і казаць “падыходзьце са страхам і любоўю”. Я ўяўляў, як буду спавядаць. Але гэта ўсё былі толькі ўяўленні. Розум падказваў мне, што зараз я не пайду, гэтым займацца не буду. Пэўным чынам гэта страшна, станавіцца святаром Бога. Казаць, што я варты гэтага паклікання – сябе ўзвышаць. Баючыся, што я не варты гэтага паклікання, што гэта вельмі страшна, вырашыў усё ж такі пайсці атрымаць спачатку свецкую адукацыю. Бо свецкая адукацыя яна больш канкрэтная, вядома, чым ты будзеш займацца, да чаго яна вядзе. Я паступіў у Сахараўскі ўніверсітэт (Міжнародны дзяржаўны экалагічны ўніверсітэт імя А.Д.Сахарава – РР) і скончыў яго. Пасля працаваў па размеркаванні, служыў год у войску. Але неяк мяне больш цягнула да працы з людзьмі. Сумяшчаючы працу, я пачаў вучыцца на псіхолага. Было два гады перападрыхтоўкі, таксама атрымаў дыплом, і пэўны час працаваў псіхолагам у школе.\nУ той час якраз быў 2005 год. У красавіку памёр Папа Ян Павел ІІ. У той жа ж час я зразумеў, што ў школе я не магу працаваць далей, стала зразумела, што будучыні без святарства ў мяне няма. Я падаў заяўку ў семінарыю. Школу скончыў у 1995, і толькі праз 10 гадоў у 2005 вырашыў паступіць у семінарыю.\nУ семінарыі таксама не ўсё проста было, што паступіў у семінарыю і вось – святар. Семінарыя – гэта час для ўзмацнення свайго паклікання, да зразумення свайго месца ў службе ў Царкве. 6 гадоў я вучыўся ў семінарыі. Пасля яе заканчэння год працаваў у грэка-каталіцкіх парафіях, а менавіта ў Маладэчне. У той жа ж час я цудоўным чынам сустрэў маю жонку, якая паходзіць з Глыбокага.\nПраз год пасля таго, як мы пажаніліся, адбыліся мае паддыяканскія пасвячэнні, пазней – дыяканскія. У Беларускай Грэка-Каталіцкай Царкве заведзена так, што дыяканы маюць свецкую працу. Увесь гэты час да святарскіх пасвячэнняў я працаваў на будоўлі. У суботу і нядзелю служыў у царкве як дыякан.\nРР: Як Вы цяпер сябе адчуваеце як святар?\nАйцец Аляксей Філіпенка: Што датычыць маіх адчуванняў, то яны былі найбольшыя перад пасвячэннямі, у часе рэкалекцый у Шуміліне я адчуў, што Гасподзь прымае мяне ў свае абдымкі як брат, як сябра. Цяпер у мяне нейкае незвычайнае адчуванне: я разумею, што мяне Бог пасылае. Зараз я іду выконваць ужо абавязкі. Кліча мяне, кажа: “Ідзіце і навучайце ўсе народы, хрысцячы іх у імя Айца і Сына і Духа Святога.”\nЯшчэ адна спроба зарэгістраваць аб’яднанне “Спадчына” у Бярозаўцы\nБезгаспадарчыя дарогі – ў цэнтры ўвагі актывістаў\nАпошняе дзяржаўнае возера ў Бярозаўскім раёне аддадзена ў арэнду\nЧэргі ў гарадзенскай дзіцячай паліклініцы\nПрэм’ер Эва Копач прадставіла новых міністраў\nУ Беларусі адбылося міжнароднае спаборніцтва экстрэмалаў\nАнджэй Хадкевіч: Беларускі бок баіцца, што беларусы пакінуць шмат грошай…


«Мы працуем законна». Сэканд-хэнды адказваюць старшыні «Беллёгпраму»\nПапулярнасць сэканд-хэндаў у Беларусі расце. Яно і зразумела. Напрыклад, швэдар, які выглядае як новы, каштуе 16 рублёў. І гэта без зніжкі. Нізкі кошт і някепская якасць. Гэта і прыцягвае пакупнікоў у такія крамы.\nНаведнікі менскіх сэканд-хэндаў:\n«Забег тут во, ведаеце, такі эксклюзіўчык трапляецца: ухапіў, прыбраўся, пайшоў. Прынцэска на раз – і цудоўна».\n«Па-першае, нядорага, што вельмі важна. Па-другое, тут вопратка, якой не сустрэнеш у ніводнай краме беларускай, яна часцей за ўсё імпартная. Таму можна апрануцца ўнікальна».\n«Я, напрыклад, сюды вельмі часта заходжу, яны даступныя, мала таго, што і так недарагі тавар, а яшчэ яны ўцэньваюць свае рэчы».\n«Гэта мы сюды прыходзім, каб набыць нейкія рэчы для разнастайнасці, а для кагосьці гэта ж адзіная магчымасць набыць рэчы цяплейшыя, абутак».\nБеларускія прадпрымальнікі прывозяць ужываныя рэчы ў асноўным з-за мяжы – Літвы, Нідэрландаў, Польшчы ды іншых заходнееўрапейскіх краінаў. Паводле Белстату, летась у нашую краіну імпартавалі ўжыванай вопраткі на 87 мільёнаў долараў. Гэтая лічба ўвесь час расце. Напрыклад, яшчэ чатыры гады таму сэканд-хэнду завезлі на суму, у чатыры разы ніжэйшую. Пры гэтым і на экспарт такая вопратка таксама ідзе. Праўда, у значна меншай колькасці.\nАле што добра спажыўцам, не заўсёды на руку айчыннай прамысловасці. Прынамсі гэтак мяркуе старшыня канцэрну «Беллёгпрам» Таццяна Лугіна, якая яшчэ ў чэрвені наракала на папулярнасць сэканд-хэндаў, а ва ўчорашнім эфіры СТВ запрапанавала ўвогуле прыбраць з цэнтру такія крамы.\n«Магчыма, калі не закрыццё, то прынамсі вынясенне яго з нейкіх абласных гарадоў, буйных гарадоў, з цэнтральных вуліцаў. Мы за чэсную канкурэнцыю, калі нашыя прадпрыемствы вытрымліваюць усе патрабаванні тэхнічнага рэгламенту, мы правяраем на ўсе паказнікі бяспекі, таму і на рынку хочацца, каб усе аналагічна працавалі», – казала Таццяна Лугіна, старшыня канцэрну «Беллёгпрам».\nНа ўжываную вопратку не распаўсюджваюцца патрабаванні тэхнічнага рэгламенту. Паводле Таццяны Лугіной, вопратку не дэзынфекуюць у нашай краіне. Але працаўнікі сэканд-хэндаў нагадваюць, што ўся прадукцыя апрацоўваецца перад тым, як трапляе ў Беларусь.\n«Мы робім усё, што прадпісвае нам заканадаўства, у нас усё па правілах. У людзей павінен быць выбар. Праехаўшы ўсю Еўропу і СНД, насамрэч паўсюль ёсць гэтыя крамы, яны маюць права існаваць побач з іншымі гандлёвымі цэнтрамі», – кажа менеджарка сеткі крамаў «Эканом-сіці» Марыя Данільчык.\nПаводле эканаміста Леаніда Злотнікава, Міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю можа сапраўды ўзяцца за сэканд-хэнды і выканаць прапанову «Беллёгпраму».\n«Тут ёсць інтарэсы самога прэзідэнта. Ён гадоў 5 таму ўзяўся асабіста дапамагчы вывесці з крызісу «Канволь», прадпрыемствы, якія зацікаўленыя, каб замежныя аналагі вопраткі тут не канкуравалі», – кажа эканаміст Леанід Злотнікаў.\nУ канцэрн «Беллёгпраму» уваходзяць 96 арганізацыяў. Пераважная большасць займаецца трыкатажнаю, швейнай і тэкстыльнаю вытворчасцю. З гэтае лічбы яшчэ летась каля траціны прадпрыемстваў былі стратныя.\nТэгі: Беллегпрам Леанід Злотнікаў Наста Кахановіч сэканд хэнд Таццяна Лугіна