Great wall hover - Агляды лепшых аўтамабіляў\n19-03-2018 Легкавыя аўтамабілі\nПоўнапамерны рамны пазадарожнік Great Wall Hover запусцілі ў вытворчасць у 2005 годзе. Аўтамабіль быў створаны па матывах Isuzu Axiom, выпускаўся з 2001-га па 2004 год у ЗША. Кузаў і шасі ў гэтых аўтамабіляў амаль ідэнтычныя, але, праўда, і адрозненняў шмат. Сякерна дызайн Axiom застаўся ў мінулым, Hover выглядае цалкам сучасна і нават рэспектабельна. Даволі буйныя памеры выклікаюць павагу. Фары злёгку запаўзаюць на перадпакоі крылы, што цалкам адпавядае аўтамабільнай модзе, хай мода гэтая і не першай свежасці. Заднюю частку ўпрыгожваюць выцягнутыя па вертыкалі ліхтары і «шчочкі» у ніжняй частцы задняй оптыкі, эфектна падкрэсленыя выштамповкой, пераходзячай з задніх крылаў на пятую дзверы.\nHover выдатна спалучае дызайн красовер і поўны набор опцый сучаснасці пазадарожніка. З боку глядзіцца годна і выглядае вельмі сімпатычна.\nА вось інтэр'ер нельга назваць лагічным працягам экстэр'ера. Усярэдзіне ўсё выканана проста і лаканічна. Аскетычны салон аздоблены недарагім пластыкам. Некаторы разнастайнасць у інтэр'ер ўносіць двухколерная абіўка - чорны верх, гарчычна-бэжавы ніз. Рулявое кола таксама абабіта Двухкаляровы скурай, а рулявая калонка рэгулюецца па вышыні. Кіроўчае крэсла мае электрычныя рэгуляванні. Яно перамяшчаецца наперад / назад і можа змяняць кут нахілу спінкі. Шчыток прыбораў не перагружаны паказчыкамі, інфармацыя счытваецца добра. Пад цэнтральным падлакотнікам размешчаны CD-чейнджер на 6 дыскаў, маецца сістэма клімат-кантролю.\nПад капотам у Hover рухавік Mitsubishi вядомы па мадэлям Galant і Space Gear 90-х гадоў. Аб'ём сілавога агрэгата 2,4 л магутнасць 128 л.с.\nСтыхія Hover там, дзе канчаецца асфальт. На бездараж рухавік забяспечвае не толькі добрую цягу, але і хвацкую эластычнасць. Што ж тычыцца праходнасці, то, улічваючы жорстка падлучальны поўны прывад і паніжальны шэраг у трансмісіі, варта прызнаць: пазадарожныя магчымасці аўтамабіля абмежаваныя толькі асцярогамі за захаванасць фарбаваных бампераў. Тарсіённай пярэдняя падвеска і спружынная задняя падвеска забяспечваюць плыўнасць руху па-за дарог. Словам, вездеходные Hover на вышыні.


«Я — пацярпелы бок...» | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » «Я — пацярпелы бок...»\n«Я не прапусціла тэрмін падачы заявы на прыватызацыю. Адміністрацыя Заводскага раёна Мінска 14 чэрвеня 2016 года зацвердзіла акт ацэнкі кошту кватэры. Рашэнне аб прыватызацыі дзейнічала адзін год, і я прыступіла да працэдуры афармлення прыватызацыі 26.05.2017 года. ( ... ) Я — пацярпелы бок. Мела права на бясплатную прыватызацыю кватэры, выкарыстоўваючы чэкі «Жыллё». Права на атрыманне чэкаў «Жыллё» я не рэалізавала. Мяне пазбавілі гэтага права. Прыватызацыя працягвалася, а выдачу чэкаў «Жыллё» прыпынілі. ( ... ) Не забяспечаны роўныя ўмовы для ўсіх грамадзян краіны пры рэалізацыі правоў на бясплатную прыватызацыю дзяржаўнага жылога фонду. Няўжо справядлівасць не пераможа?»\nГэта радкі з ліста ў рэдакцыю нашай газеты 82-гадовай мінчанкі Галіны Андрэеўны Вашкевіч. З ім і дакументамі, якія прадставіла нам чытачка, мы звярнуліся па кансультацыю ў Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.\nГенадзь Аксціловіч, начальнік аддзела па рабоце са зваротамі грамадзян Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь:\n— З Галінай Андрэеўнай Вашкевіч мы вядзём перапіску з 2015 года. Яна звярталася ў Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі па двух пытаннях. Першае — бязвыплатная прыватызацыя (зварот быў у 2015—2016 гг., і мы растлумачылі ёй, для каго такая опцыя мае месца). Другое — пытанне выкарыстання жыллёвай квоты (зварот паступіў у 2019 годзе). На жаль, Галіна Андрэеўна своечасова не звярнулася па налічэнне жыллёвай квоты. У 1999 годзе жыллёвую квоту налічваць перасталі. Адпаведна, ёй ніхто ўжо налічыць яе не мог. Чэкі «Жыллё» ёй трэба было рэалізаваць да 1999 года. На сённяшні дзень прыватызацыя завершана (у 2016 годзе ў Беларусі скончыўся тэрмін прыёму заяў на прыватызацыю жылых памяшканняў). З якой прычыны грамадзянка Вашкевіч не давяла прыватызацыю кватэры да канца, я не ведаю.\n— Такім чынам, у нашай чытачкі прыватызацыя кватэры не даведзена да канца. Якія крокі яна можа зрабіць, каб завяршыць прыватызацыю?\n— На жаль, практычна ніякіх варыянтаў у яе не засталося. На афармленне ў БРТІ ўсіх дакументаў, якія датычацца ўвядзення ва ўласнасць жылога памяшкання, даецца год. Калі яна на працягу года гэтага не зрабіла, адпаведна, рашэнне адміністрацыі страчвае сілу.\n— Ці можа яна звярнуцца па атрыманне паўторнага рашэння?\n— Калі б гэта было ў перыяд, калі была дазволена прыватызацыя, яна магла б. Але на сёння прыватызацыя скончана, і адзіны спосаб аднавіць тэрміны прыватызацыі — у судовым парадку. Але для гэтага павінна быць сур'ёзнае абгрунтаванне. Тое, што вы вялі перапіску з рознымі інстанцыямі, не з'яўляецца для суда аргументам. Падставай можа быць сур'ёзная хвароба, перапіска — не. Тым больш, як мы бачым з прадстаўленых дакументаў, спадарыні Вашкевіч Г. А. бязвыплатна перадавалі пэўную плошчу (20 кв. м) — тое, што ёй належыць па законе. Калі зыходзіць з прынцыпу адміністрацыйнай працэдуры, быў пэўны парадак: вы звяртаецеся з заявай аб прыватызацыі, праводзіцца ацэнка жылога памяшкання, на падставе якой прымаецца рашэнне і заключаецца дагавор. Вы завяраеце натарыяльна гэты дагавор і звяртаецеся ў БТІ, каб за вамі аформілі права ўласнасці з абцяжарваннем — даваннем права выплачваць устаноўленую суму 20 гадоў. І ў рамках ужо заключанага дагавора — так, можна абскардзіць, патрабаваць, каб знізілі кошт жылога памяшкання па якіх-небудзь падставах, калі вы лічыце, што гэты кошт неправамерны. Але калі вы падаяце заяву за 2 месяцы да заканчэння тэрміну прыватызацыі і спрабуеце паспець аспрэчыць нейкія рашэнні, — то гэта шлях у нікуды.\n— Ці можна падоўжыць тэрмін прыватызацыі для нашай чытачкі?\n— Тэрмін для прыватызацыі быў дастаткова вялікі — да 2016 года, і калі Галіна Андрэеўна вырашыла зрабіць гэта ў апошні момант, трэба было спяшацца. А ў далейшым ужо аспрэчваць тое, што яна лічыць патрэбным, у належным парадку. Рашэнне адміністрацыі, якое прымалася адносна прыватызацыі, можна было аспрэчваць двума спосабамі — звярнуцца ў Мінгарвыканкам, як у вышэйстаячы орган, альбо ў суд. Калі б яна распачала гэтыя дзеянні, то, магчыма, тэрмін прыватызацыі можна было б падоўжыць. Ну а на сённяшні дзень я, сама меней, з тых дакументаў, якія прадстаўлены Галінай Андрэеўнай, падстаў для падаўжэння тэрміну прыватызацыі не бачу.


Аднойчы з месяц таму сяджу дома, другая палова дня, звініць хатні тэлефон | Лепель. Лепельский край. Районная газета\nАднойчы з месяц таму сяджу дома, другая палова дня, звініць хатні тэлефон\n24.10.2016 469 Лепельскi край Комментариев нет\nУ рэдакцыю звярнулася пенсіянерка, прасіла называць сябе Аленай Пятроўнай, распавяла сваю гісторыю. Далей ад яе імя.\nАднойчы з месяц таму сяджу дома, другая палова дня, звініць хатні тэлефон. Малады мужчына кажа:\n— Добры дзень, Вы мянялі вокны?\n— Так, пяць гадоў таму на пластыкавыя, мне іх мяняла наша лепельская фірма.\n— Я Віталь з віцебскага ТАА (таварыства з абмежаванай адказнасцю). Да нас часта паступаюць скаргі аб тым, што пры ўстаноўцы пластыкавых вокнаў дапускаюцца парушэнні тэхналогіі. У выніку парушаецца герметычнасць, цепла- і паветраабмен. Прапануем вам бясплатна дыягностыку вокнаў. Я, на ваша шчасце, зараз у Лепелі, гатовы прыбыць у лічаныя хвіліны.\nІ, сапраўды, хвілін праз 15 у кватэру зайшоў малады чалавек. Дзелавіта агледзеў вокны, спытаў, наколькі я імі задаволена. І тут пачалося! Ён распавёў, што вось гэтая гумавая палосачка для ўшчыльнення балконных дзвярэй ад часу сцёрлася, праз месяц-два рассыплецца, а праз шчыліны вецер выстудзіць кватэру. Да таго ж дзвярная ручка ненадзейная. Калі я выйду на балкон, яна можа самавольна перакрыцца і тады… Адным словам, паўтары гадзіны жахаў наганяў, пакуль я ўрэшце не здалася. І тут ён кажа:\n— Вам неймаверна пашанцавала! Наш рамонтнік Сяргей якраз сёння ў Лепелі, мае ўсе неабходныя матэрыялы і запчасткі, фурнітуру. Зараз я запрашу яго сюды, і ён хутка ўсё выправіць. А пакуль што складзём дагавор.\nНабраў нумар на мабільніку, і праз пяць хвілін у кватэру падняўся рабочы ў акуратнай спецвопратцы. З сабой меў сумку інструментаў, гумавую стужку. Мужчына хуценька адарваў старую, чорнага колеру, прыклеіў новую, белага, памяняў ручку, паставіў дзвярны ўпор, прыкруціў на шрубы парожак пад балконнымі дзвярыма.\nВіталь гэтым часам склаў акт выкананых работ, запісаў, што змазка фурнітуры (рабочы некалькі разоў пырскнуў нечым з балончыка на завесы) і ўстаноўка парожка — падарунак. І за ўсё выставіў цану 170 рублёў, або 1,7 мільёна рублёў на старыя грошы.\n— Я ўжо даўно пенсіянерка. Для мяне, з пенсіяй 200 рублёў, такая сума непад’ёмная, — так і сказала, — ды і той амаль палову на лекі аддаю…\n— Тады вам, як пенсіянерцы і інваліду, магу зрабіць зніжку 20 рублёў, да аплаты — 150.\n— Усё роўна зашмат. Ці магчыма растэрміноўка плацяжу?\nВіталь пагадзіўся, але вельмі неахвотна. Вырашылі, што адразу заплачу палову, 75 рублёў, а астатняе праз месяц. І то, заўважыўшы, што ў кашальку застаецца трохі грошай, прапанаваў:\n— Можа заплаціце яшчэ крыху? Вам жа потым застанецца менш…\n— Засталося 15 рублёў, а мне ж яшчэ да наступнай пенсіі жыць, — адказваю.\nДні праз тры-чатыры, калі знік у галаве туман ды супакоіліся ўражанні, задалася пытаннем, а ці сапраўды тры гэтыя рэчы каштуюць 150 рублёў? Звярнулася да работнікаў адной з лепельскіх прыватных фірмаў, якія займаюцца ўстаноўкай пластыкавых вокнаў. Тыя адказалі, што атрыманы набор нават з паслугамі па ўстаноўцы каштуе не больш за 20 рублёў.\nПотым спытала ў суседзяў, знаёмых. Аказалася, што да некаторых таксама завітвалі Віталь або прадстаўнікі іншых фірмаў “па абслугоўванні пластыкавых вокнаў”, прапаноўвалі свае паслугі. Некаторыя змаглі адмовіцца ад гэтых прапаноў яшчэ на стадыі тэлефонных размоў. Аднак былі і такія, што выклалі буйныя сумы за “паслугі па аглядзе і рамонце”.\nЯ зразумела, што са мной паступілі несумленна, падманулі. Ператэлефанавала Віталю, потым гаварыла з сакратаром дырэктара. Настойвала на адмене, каб яны забралі свае запчасткі, а мне вярнулі грошы.\nПраз два-тры дні Віталь прыехаў у Лепель, зайшоў і ў маю кватэру, мабыць, хацеў, каб я заплаціла астатнія 75 рублёў. У нас адбылася напружаная размова, нават тэлефанавалі дырэктару ТАА. Вынікам стаў запіс на акце выкананых работ аб тым, што дагавор ануляваны. Маўляў, фірма не патрабуе канчатковай аплаты ў суме 75 рублёў, але і раней заплачаныя грошы вяртаць і забіраць устаноўленыя запчасткі не будзе.\nЗараз я звярнулася ў таварыства абароны правоў спажыўцоў, разглядаю магчымасць звароту ў суд.\nКаб быць да канца аб’ектыўнымі, карэспандэнт звярнуўся да Пятра, прадстаўніка адной з лепельскіх фірмаў, якая займаецца вырабам і ўстаноўкай пластыкавых вокнаў, па каментарый. Той нават да канца не стаў даслухоўваць мой расповед, усміхнуўся і з шуфлядкі дастаў аркуш паперы. Чытаю: “Ліст замераў. У адным акне заменена гумавая палоска для ўшчыльнення, праведзена рэгуліроўка, устаноўлены дадатковы ўпор. У балконных дзвярах у зале — рэгуліроўка і ўстаноўка дадатковага ўпору. У акне і на балконе зроблена таніроўка шкла. За ўсё налічана 382 рублі 20 капеек”.\n— Нішто сабе! Ды за гэтыя грошы можна новае акно набыць, нават з устаноўкай.\n— А я пра што?! У гэтым выпадку вось такія “камерсанты” ўзялі ў дзядулі-пенсіянера 200 рублёў, у яго больш на той момант не было. Добра, што праз некалькі хвілін прыехалі ўнукі. Яны адразу ўніклі ў сутнасць справы, знайшлі гэтых “прадпрымальнікаў”. Тыя не паспелі яшчэ выехаць з Лепеля, вярнулі дзедавы грошы.\n— Пётр, ты ўжо шмат гадоў займаешся вокнамі, колькі рэальна каштуе такая паслуга?\n— Пойдзем па пунктах. Рэгуліроўка вокнаў без выняцця пакетаў з рам робіцца бясплатна. У крайнім выпадку, налічым пяць рублёў. Гумавая палоска для ўшчыльнення, самая дарагая, нямецкай вытворчасці — шэсць рублёў. Парожак пад балконныя дзверы — рубель, ручка — два рублі, дадатковы ўпор — яшчэ рубель. За ўсе работы, налічаныя Алене Пятроўне, у крайнім выпадку можна ўзяць 20 рублёў. Пры гэтым атрымаецца 100 працэнтаў прыбытку. Адкуль гэты Віталь узяў 150 рублёў, мне не зразумела.\nСкажу больш, “паслугі па рамонце пластыкавых вокнаў” з налічэннем неймаверна высокай цаны пайшлі па Лепелі дзесьці з пачатку лета. У другой палове чэрвеня да нас сталі прыходзіць людзі са скаргамі, прасілі, як і ты, тлумачэнняў адносна цаны, відаў работ. На мой погляд, вызначылася нядобрая тэндэнцыя займацца не зусім чыстым бізнэсам. Летась, калі памятаеш, хадзілі па дамах і кватэрах людзі, якія прапаноўвалі цуда-фільтры для вады, нібыта з іх дапамогай можна адфільтраваць ваду да звышчыстай кансістэнцыі. А сёлета ўзяліся за вокны. Пры гэтым мэтавай катэгорыяй такіх “прадпрымальнікаў” становяцца, як правіла, людзі пажылога веку, пенсіянеры, інваліды.\n— Як жа людзям, пенсіянерам не трапіць у пастку?\n— У першую чаргу трэба ведаць і разумець спосабы дзеяння такіх “камерсантаў”, іх прыёмы. Напрыклад, яны часта ўжываюць “чароўныя” словы. Першае — “бясплатна”. Памятаеш, з чаго пачалася тэлефонная размова Алены Пятроўны з Віталем? Ён прапанаваў “абсалютна бясплатна дыягностыку вокнаў”. Так жанчына “клюнула” на першае “чароўнае” слова.\nДругім “чароўным” словам стала “падарунак”. Нібыта ён падарыў парожак і змазку да фурнітуры. У бізнэсе часта выкарыстоўваецца такі прыём, прычым у заканадаўстве ніякім чынам не агаворваецца, які павінен быць падарунак, якая павінна быць яго вартасць. Падарункам можа стаць ровар ці набор інструментаў, вельмі патрэбны ў гаспадарцы, а можа быць каляндарык ці шарыкавая ручка.\nТрэцяе слова — “зніжка”. Мы ўжо прывыклі да гэтага маркетынгавага тэрміна, падсвядома шукаем ці пытаем зніжкі. Многія прадаўцы карыстаюцца гэтым, адразу заманьваюць аб’явамі аб зніжэннях цэн. Пры гэтым важна памятаць, што бізнэс — вельмі сур’ёзная справа, накіраваная перш за ўсё на атрыманне прыбытку. Любой цаной. Дабрачыннасць жа ў вядзенні бізнэсу стаіць на адным з апошніх месцаў. Падумайце, што нават са “зніжкай” прадавец павінен так рэалізаваць тавар, каб у любым выпадку заставацца з прыбыткам.\nІ апошняя “масліна”, якая канчаткова зачапіла жанчыну, — “растэрміноўка плацяжу”.\n← Граматай Міністэрства ўнутраных спраў “За садзеянне” ўзнагароджаны старшыня Бароўскага сельскага Савета Лепельскага раёна\nНаш лепельскі зямляк самбіст Сцяпан Папоў узнагароджаны спецыяльным дыпломам “Fair play” →\nМолния? Без паники!\n07.06.2013 Admin Комментариев нет


Сустрэча ў рамках праекта «Кніга.BY» - 20 Июня 2016 - Ганцевичский районный комитет ОО "БРСМ"\nГлавная » 2016 » Июнь » 20 » Сустрэча ў рамках праекта «Кніга.BY»\nСустрэча ў рамках праекта «Кніга.BY»\n17 чэрвеня на Ганцаўшчыне прайшоў абласны фестываль-конкурс “Маладзёжны квартал 2016”.\nЦэнтральная раённая бібліятэка імя В. Праскурава таксама прыняла ўдзел у свяце. У літаратурнай гасцёўні была арганізавана сустрэча з пісьменнікамі Беларусі Валерыем Гапеевым і Святланай Локтыш. Мерапрыемства адбылося ў рамках рэспубліканскага праекта “Кніга.by”, які быў створаны па ініцыятыве Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі і Саюзам пісьменнікаў Беларусі.\nЯго мэтай з'яўляецца фарміраванне ў моладзі патрэбнасці ў кнізе, чытанні, у духоўным і інтэлектуальным росце, самасвядомасці і самаадукацыі, актыўнае ўключэнне маладых карыстальнікаў у культурна-асветніцкую дзейнасць бібліятэкі.\nТворчасць Валерыя Гапеева добра знаёма чытачам Ганцаўшчыны. Яго аповесці “Ведзьміна тоня”, “Пастка для рыцара”, “Урокі першага кахання” і інш. добра чытаюцца не толькі падлеткамі, але і дарослымі, актыўна абмяркоўваюцца ў розных аўдыторыях. Валерый Мікалаевіч, як аказалася, не толькі добры пісьменнік, але цудоўны суразмоўца.\nСвятлана Локтыш – паэтка Ганцаўшчыны, сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі, аўтар зборніка вершаў “Вышыванка”. На сустрэчу жанчына прынесла свой дзённік, які пісала ў падлеткавым узросце, дзялілася сваімі ўражаннямі ад прачытанных старонак, якія апавядаюць пра даўно мінулыя падзеі яе жыцця. Паэтка не толькі чытала вершы, але і праспявала песню пра Беларусь.\nГосці вечарыны адказвалі на пытаннні і на памяць аб сустрэчы пакінулі аўтографы ў сваіх кнігах з фондаў бібліятэкі.


Назва Начная аблога 30 лістапада\nia_pamru1: “100 баксаў – рэальны кошт, пры якім беларуская эканоміка будзе крышыцца на дробныя часткі. Усё, што вышэй, толькі паскорыць працэс. Пры 120 баксах у наступным годзе зацягнем паясы яшчэ больш. Пры 67 працэнтах ад эўрапейскага кошту эканоміка сустрэне свой каляпс яшчэ да лета. Уперадзе балота, і якая б ні была моцная бацькава машына стабільнасьці, яна ўсё роўна ў ім патоне”.\nНа сайце www.nestor.minsk.by/mg"“Музыкальной газеты” зьмешчана інфармацыя пра тое, што лідэр менскай групы “bez bileta” Віталь Артыст выйграў пазоў да трох беларускіх прадпрыемстваў, якія займаліся пракатам расейскага блокбастэру “Охота на пиранью”. Віталь выступіў аўтарам музыкі да гэтага фільму, аднак належных, згодна з законам, аўтарскіх адлічэньняў за публічную дэманстрацыю фільму не атрымліваў. Выйграўшы суд, Віталь такім чынам стварыў прэцэдэнт у галіне аховы правоў інтэлектуальнай уласнасьці ў Беларусі.\nПартал tut.byпапрасіў вядомага рок-выканаўцу Браяна Адамса, які дае канцэрт у Менску 2 сьнежня, адказаць на пытаньні наведнікаў парталу.


Сусвет, убачаны здалёк\nТворчасць Георгія Марчука\nУпершыню ў беларускім літаратуразнаўстве на вялікім фактычным матэрыяле аналізуецца творчасць Георгія Марчука цікавага сучаснага раманіста, навеліста, драматурга, ураджэнца мястэчка Давыд-Гарадок. У даследаванні доказна i пераканаўча паказваецца дыялектыка ўзаемадзеяння рэгіянальнага i нацыянальнага ў мастацкім сусвеце пісьменніка. Прызначаецца навукоўцам, выкладчыкам i студэнтам ВНУ, настаўнікам школ, краязнаўцам. Болей »\nСусветнае мастацтва ХХ – пачатку ХХІ стагоддз...\nУ дапаможніку сцісла апісаны асноўныя стылі і плыні мастацтва ХХ стагоддзя, згадваюцца іх асноўныя прадстаўнікі і асаблівасці іх творчасці. У канцы дапаможніка падаецца тэрміналагічны гласарый. Болей »\nСусветная гісторыя новага часу\nХІХ - пачатак ХХ ста.\nВучэбны дапаможнік для 9 класа агульнаадукацыйных устаноў з беларускай мовай навучання. Дапаможнік выпушчаны выдавецкім цэнтрам БДУ. Дапушчана Міністэрствам адукацыі Рэспублікі Беларусь Болей »\nСтары толькі што вымыў рукі пасля перавязкі. Згорблены, з нездаровым, ацёчным тварам, выціраючы рукі кашлатым ручніком, падышоў да раненага. Той сядзеў на аперацыйным стале і з дапамогаю дзяўчыны-медсястры апранаў халат. — Значыць, скора чатыры месяцы? — сказаў стары, трохі картавячы, з грузінскім акцэнтам. — Тры месяцы і дваццаць адзін дзень. — Надакучыла да чорцікаў? (фрагмент) Болей »\nСустрэча Госпада Бога і Збаўцы Нашага Ісуса Х...\nУ гэты самы дзень Гасподзь вывеў сыноў Ізраілевых зь зямлі Егіпецкай па рушэньнях іхніх. І наказаў Гасподзь Майсею сказаць: высьвяці мне кожнага першынца, які раскрывае ўлоньне сярод сыноў Ізраілевых, ад чалавека да быдла, Мае яны. І сказаў Майсей народу: памятайце гэты дзень, у які выйшлі вы зь Егіпта, з дому рабства, бо рукою моцнаю вывеў вас Гасподзь адтуль, і ня ежце квашанага: Выконвай жа статут гэты ў прызначаны час, год у год. І ... Болей »


Жывыя галасы Коласа, Купалы, Сыса і яшчэ 57 беларускіх паэтаў сабралі ў адно выданьне | ЗБС "Бацькаўшчына"\nНавіны сайта » Беларусь » Жывыя галасы Коласа, Купалы, Сыса і яшчэ 57 беларускіх паэтаў сабралі ў адно выданьне Радыё Сабода | 02 May 2016, 11:13\tЖывыя галасы Коласа, Купалы, Сыса і яшчэ 57 беларускіх паэтаў сабралі ў адно выданьне\nДнямі пабачыў сьвет зборнік аўдыёзапісаў 60 беларускіх паэтаў, якія чытаюць свае вершы. Дыск называецца «Галасы паэтаў».\nВыданьне падрыхтавала сьпявачка Тацяна Грыневіч-Матафонава, запісы яна зьбірала чатыры гады.\nЗ 60 паэтаў, запісы якіх увайшлі ў збор, 18-ці ужо няма з намі. Сярод іх Якуб Колас, Янка Купала, Ларыса Геніюш, Пімен Панчанка, Натальля Арсеньнева, Анатоль Сыс, Рыгор Барадулін і іншыя.\nСярод сучасных паэтаў, якія начыталі свае творы для дыска, — Уладзімер Някляеў, Леанід Дранько-Майсюк, Сяржук Сокалаў-Воюш, Андрэй Хадановіч, Алег Мінкін.\nТацяна Грыневіч-Матафонава кажа, што праект быў задуманы пасьля кур’ёзнага выпадку, пра які ёй расказалі ў адной менскай школе.\n«Мы разам з паэтам Міхасём Скоблам выступалі перад вучнямі і настаўнікамі. Пасьля, ужо за гарбаткай, настаўніца беларускай літаратуры запытала ў нас, хто такі Віктар Жыбуль, ці ведаем мы такога паэта. Справа ў тым, сказала яна, што вершы Жыбуля прынёс на заняткі па сучаснай літаратуры нехта з вучняў. Але, як аказалася, настаўніца ня ведала, што ёсьць такі сучасны паэт. Яна сказала, што была разгубленая ад гэтага. Пасьля размовы з гэтай выкладчыцай я зразумела, што ёсьць праблема няведаньня выкладчыкамі сучаснай беларускай літаратуры. І прыйшла да думкі, што трэба рабіць такі дапаможнік — ён будзе карысны для настаўнікаў, якія змогуць слухаць разам з вучнямі беларускія вершы ў выкананьні саміх беларускіх паэтаў».\n«Галасы паэтаў, якія ўжо адышлі, шукаць было цяжка. Шмат якія з гэтых галасоў захоўваюцца на вінілах, іх трэба было пераводзіць у лічбавы фармат. Іншыя запісы шукалі ў сваякоў і сяброў паэтаў — усе дапамагалі як маглі. Добрай дапамогай стала тое, што раней ужо выходзілі дыскі з галасамі Ларысы Геніюш, Натальлі Арсеньневай, Уладзімера Караткевіча — іх можна было дадаць на наш дыск».\nКолькасьць вершаў, якія чытаюць паэты, розная. Але на кожнага прыпадае ня больш за 10 хвілін.\nУкладальніца лічыць, што «Галасы паэтаў», выдадзеныя на аўдыёдыску, — гэта зусім ня тое самае, калі б гэтыя самыя вершы былі выдадзеныя ў папяровым зборніку.\n«Вельмі цікава паслухаць, як хто чытае свае вершы. У людзей вельмі розныя галасы — нехта чытае вельмі выразна, нехта хуценька, нават бубніць. Можна аналізаваць акцэнты — па іх можна зразумець, хто ў якіх частках Беларусі жыў. Таксама вельмі цікава адсочваць, як паэты вымаўляюць „г“, „р“ і „ч“. Інтанацыя, вымаўленьне — гэта ўсё важна для разуменьня асобы чалавека, дый проста для таго, каб зразумець, што паэт — гэта чалавек, а ня толькі радкі ў кнізе».\nДыск будзе распаўсюджвацца па беларускіх школах. Знайсьці яго можна будзе таксама ў менскай кнігарні «ЛогвінаЎ», у «Арт-сядзібе», а лічбавы варыянт — у інтэрнэце.\n«Гэта не камэрцыйны праект. Мне цяжка, робячы такую справу, рабіць ухіл на камэрцыю. Але я спадзяюся, што людзі будуць разумець, што, на жаль, немагчыма выдаць дыск бясплатна, і дапамогуць, калі хто будзе мець магчымасьць. Фінансавая падтрымка пойдзе або на новы наклад „Галасоў паэтаў“, або на рэалізацыю наступных праектаў. Напрыклад, цяпер рыхтую дапаможнік па беларускіх танцах. А ўвогуле цяпер чатыры праекты ў рабоце. Добра, што знаходзяцца людзі, якія разумеюць, што гэта карысная справа для Беларусі», — патлумачыла Тацяна Грыневіч-Матафонава.


У ваенна-патрыятычным лагеры вучаць здароваму ладу жыцця\nХатняя старонка > У ваенна-патрыятычным лагеры вучаць здароваму ладу жыцця\nМайстар-клас па баскетболе, гатаванне канапэ і тэст на прафесію. Гэтымі і іншымі справамі на выхадных займаліся выхаванцы палатачнага ваенна-патрыятычнага лагера «Абаронцы Айчыны» на базе Мінскага гарадскога адукацыйна-аздараўленчага цэнтра «Лідар», што непадалёк ад Ждановічаў. Да падлеткаў завіталі трэнер Аляксандр Куль з сям'ёй, прадстаўнік МНС Віталь Дэмбоўскі, супрацоўнікі сталічнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання сям'і і дзяцей і сябры «Клуба львоў».\nАрганізатары прафілактычнай акцыі «Сям'я — тэрыторыя здароўя» зладзілі свята ў «Лідары», каб расказаць падлеткам і моладзі пра здаровы лад жыцця.\n— Мы вырашылі зладзіць майстар-класы з вядомымі спартсменамі і кулінарамі, — расказаў Вячаслаў ШЧЭРБА, старшыня праўлення РДГА «Клуб ільвоў». — Як вядома, бацькі найчасцей песцяць сваіх малых і многія хатнія абавязкі выконваюць за іх. А тут яны змогуць нешта зрабіць самастойна.\n26 падлеткаў, якія адпачываюць у лагеры, — незвычайная змена. Усе яны — найлепшыя вучні, што летась неслі пачэсную вахту памяці каля Вечнага агню на плошчы Перамогі. Дзевяць дзён змены яны загартоўваліся, набывалі навыкі самастойнасці і адказнасці за свае паводзіны, жывучы ў палатках.\n— У нашым лагеры існуе камандны склад з кіраўніком змены і начальнікамі каравула. Падлеткі адпрацоўваюць лідарскія якасці, загартоўваюць характар і вучацца дысцыпліне, — расказаў начальнік лагера, культарганізатар Палаца дзяцей і моладзі Генадзь ХЛУТКОЎ. — Адпрацоўвалі страявую падрыхтоўку, гулялі ў ваенна-спартыўныя гульні «Зарніца» і «Арлёнак», якія імітуюць баявыя дзеянні, выязджалі ў Хатынь і наведвалі роту ганаровага каравула. А на свята Дня Незалежнасці ўсклалі кветкі да Вечнага агню і неслі ганаровую вахту.\nПрадстаўніца цэнтра сацыяльнага абслугоўвання сям'і і дзяцей на прафарыентаваным майстар-класе давала падлеткам тэсты, каб выявіць іх здольнасці да будучай прафесіі. Яна заўважыла, што пры жаданні хлопцы могуць летам і падпрацаваць. Прадпрыемства «Мінскзеленбуд» і тэрытарыяльны цэнтр пазашкольнай працы ахвотна прымаюць на сезонныя работы падлеткаў да 16 гадоў.\nШар, куб, піраміду і іншыя выявы хлопцы і дзяўчаты ляпілі з кенетычнага пяску на майстар-класе па займальнай псіхалогіі, спрабуючы праз атрыманае зразумець сваё стаўленне да свету.\nПаказаць свае спартыўныя здольнасці яны змаглі на баскетбольнай пляцоўцы, дзе пад кіраўніцтвам Аляксандра КУЛЯ, экс-цэнтравога баскетбольнай каманды «Цмокі-Мінск», асвойвалі тэхніку гульні і трохачковыя кідкі.\n— Работа з дзецьмі для мяне задавальненне, — кажа Аляксандр. — Калі ёсць магчымасць падзяліцца вопытам, паказаць ім, што не трэба ўвесь вольны час праводзіць за рознымі мабільнымі прыладамі, — гэта цудоўна. Да таго ж мы выехалі за горад усёй сям'ёй, думаю, усе атрымалі станоўчыя эмоцыі.\nНа кулінарным майстар-класе ад шэф-кухароў «Клуба львоў» падлеткі змаглі не толькі навучыцца рабіць «хуткія стравы», але і тут жа падсілкавацца імі. Кавалачкі хлеба, агуркоў, каўбасы, сыру, лімонаў і іншых прысмакаў фарміраваліся ў стройнае канапэ строга па рэцэпту.\nТры гадзіны мерапрыемства праляцелі незаўважна. Самі падлеткі пра дзень, з якога кожны вынес для сябе нешта важнае, казалі з энтузіазмам:\n— Усё вельмі спадабалася! А магчымасць пажыць асобна, без апекі бацькоў, і павучыцца самастойнасці — цудоўны вопыт!\nЗагаловак у газеце: Дзевяць дзён без бацькоў, або Урокі самастойнасці


Празрыстая аплата, салідарнасць, адкрытыя ўлады — чаго дамагаюцца журналісты-фрылансеры. ШМАТ ФОТА | baj.by\n13.03.2020 Крыніца: Таццяна Смоткіна для BAJ.BY. Фота: Вольга Хвоін Сюжэт: Фрыланс-журналістыка\nУ Мінску 12 сакавіка адбылася міжнародная канферэнцыя беларускіх і шведскіх журналістаў-фрылансераў. Тэма сустрэчы: “Выклікі і перспектывы для фрыланс-журналістаў”. Канферэнцыя ладзілася пры падтрымцы ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў” і Аб’яднання журналістаў-фрылансераў поўдня Швецыі Frilans Syd.\nНа пачатку з вітальным словам выступілі намеснік кіраўніка ГА “Беларускай асацыяцыі журналістаў” Алег Агееў і сябра Рады ГА "БАЖ" Андрусь Клікуноў. Яны сцісла акрэслілі стан спраў з журналістамі-фрылансерамі ў Беларусі і зазначылі, што гэтая тэма адна з самых вострых у журналісцкай супольнасці.\nСа зваротным вітальным словам ад шведскіх журналістаў-фрылансераў выступіла Оса Ульсан, журналістка-фрылансерка і медыяэкспертка з горада Мальмё. Яна працуе з беларускімі журналістамі другі год і мае добрае ўяўленне пра сітуацыю ў Беларусі, пільна сочыць за ёй. Оса не забываецца пры нагодзе згадваць пра гэта на розных еўрапейскіх канферэнцыях і пасяджэннях, у якіх часам прымаюць удзел і прадстаўнікі беларускай улады.\nОса працуе ў дэмакратычным грамадстве: паводле Індэкса свабоды прэсы, Швецыя займае трэцюю пазіцыю, а Беларусь — 153-ю, але, як зазначыла журналістка падчас сваёй прамовы, і ў Швецыі ёсць шмат праблем. Адна з галоўных — гэта праблема з уцекачамі, хоць, як заўважыла Оса, яна і яе калегі лічаць, што гэтыя людзі ўзбагачаюць іх культуру.\nОса Ульсан распавяла, што з беларускімі калегамі яны неаднойчы абмяркоўвалі пытанні, якія датычацца свабоды прэсы і дэмакратычных правоў. Дэмакратыя ўключае ў сябе талерантнасць і прыняцце іншых пунктаў погляду, людзей іншых культур. І, як кажа Оса, часам, гэта з’яўляецца самым цяжкім. Дэмакратыя — гэта не толькі збор правілаў, але і ўнутраная павага да іншых людзей.\nЯк адзначыла Оса Ульсан, у шведскай Канстытуцыі ёсць некалькі прынцыпаў, якімі журналісты актыўна карыстаюцца. Адзін з іх — прынцып грамадскасці. Ідэя палягае ў тым, каб як мага больш дакументаў і інфармацыі былі публічнымі, гэта спыняе найперш карупцыю.\nНаступны прынцып шведскія журналісты лічаць таксама важным — гэта свабода паведамлення. Любы чыноўнік можа парушыць палажэнне аб канфідэнцыйнасці, каб паведаміць журналісту нейкую навіну. І, што цікава, калі выходзіць артыкул, вышэйшы начальнік не можа пайсці і высвятляць са сваімі падначаленымі, хто менавіта даў інфармацыю журналісту. Як кажа Оса, за гэта яму нават могуць прызначыць штраф.\nЯшчэ адзін прынцып — правілы прэс-этыкі, якія складаюцца з 18 пунктаў і маюць 5 галоўных тэм. Гэта добраахвотная сістэма самарэгуляцыі, якую прыдумалі шведскія журналісты ды імкнуцца прытрымлівацца ў сваёй працы.\nЮрыстка, сябра ГА “БАЖ” Вольга Сяховіч у сваёй прэзентацыі распавяла пра сітуацыю з фрыланс-журналістыкай у Беларусі. У беларускім заканадаўстве, на жаль, закладзена азначэнне, якое разглядае акрэдытацыю журналіста як дазвол на працу. Нягледзячы на канстытуцыйнае права грамадзяніна атрымліваць інфармацыю, дзяржаўныя органы лічаць, што яны маюць права камусьці дазволіць, а камусьці не дазволіць працаваць журналістам. Гэта супярэчыць міжнародным стандартам свабоды слова, у прыватнасці, артыкулу 19 Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах, удзельнікам якога з’яўляецца і Беларусь. Згодна з каментаром Камітэта па правах чалавека да гэтага артыкула, абмежаванне на акрэдытацыю дапускаецца ў тых выпадках, калі журналістам трэба прадаставіць прывілеяваны доступ у некаторыя месцы ці падзеі. Такія абмежаванні не павінны быць дыскрымінацыйнымі і павінны прымяняцца з улікам таго, што журналісцкія функцыі цяпер выконвае шырокае кола асобаў: фрылансеры, блогеры, грамадзянскія журналісты.\nПаводле Вольгі Сяховіч, у Беларусі менавіта такі дыскрымінацыйны падыход практыкуецца пастаянна. Журналістаў падзяляюць на дзяржаўных і недзяржаўных, фрылансераў і нефрылансераў. Адсюль узнікаюць разнастайныя праблемы і пераслед журналістаў, асабліва тых, хто супрацоўнічае з замежнымі сродкамі масавай інфармацыі. Прычым, спачатку не даюць акрэдытацыю, а пасля за гэта судзяць. Атрымліваецца замкнёнае кола. Напрыклад, супрацоўнік “Беларускага Радыё Рацыя” Віктар Парфёненка 11 год запар падае дакументы на акрэдытацыю, а яму штораз адмаўляюць, часам нават не тлумачаць прычыну.\nЯк зазначыла юрыстка, на падставе маніторынгу сітуацыі, можна дакладна сказаць, што беларускія журналісты-фрылансеры церпяць палітычна матываваны пераслед за свабоду выказвання думкі.\nНаступным выступоўцам была Шэшцін Уэман Тарнэль, журналістка-фрылансерка з 20-гадовым стажам з горада Мальмё. У сваёй прамове яна закранула шляхі аб’яднання дзеля адвакатавання правоў журналістаў-фрылансераў Швецыі. Таксама выступоўца распавяла пра фрыланс-суполкі ў Шведскім саюзе журналістаў і незалежныя каворкінгі медыяфрылансераў у Швецыі.\nЯк зазначыла Шэшцін, журналістам-фрылансерам важна мець офісы, бо туды ідзеш на працу. І калі прыходзіш дадому, то пакідаеш ужо працу за спінай. Важна камунікаваць з іншымі фрылансерамі, адчуваць іх падтрымку. Адзінства і салідарнасць дапамагаюць змагацца за свае правы. Напрыклад, шведскія журналісты-фрылансеры стварылі сайт-гід па ганарарах, дзе кожны журналіст можа паглядзець колькі заплаціў за артыкул, рэпартаж, перадачу і г. д. той ці іншы замоўца.\nСваім вопытам працы падзялілася шведская журналістка Муа Скімуціс, сябра Праўлення Frilans Syd. У асноўным яна піша пра культуру, ладзіць кулінарныя вандроўкі і ўдзельнічае ў кулінарных рэаліці-шоу. Але нядаўна Муа Скімуціс атрымала стыпендыю на вандроўку ў Ізраіль, Палестыну, Ліван. Яна напісала артыкулы пра тое, як культура ежы можа прадухіліць канфлікты, пра праект “Разарваць маўчанне” з удзелам ізраільскіх вайскоўцаў.\nНапрыканцы свайго выступу Муа сказала, што Бліжні Усход — гэта нашмат больш, чым канфлікт. Ёй вельмі спадабаўся адзін слоган, які яна ўбачыла ў Ліване: займайцеся хумусам, а не вайной!\nЗаключнай часткай быў выступ беларускіх журналістаў-фрылансераў Міланы Харытонавай і Алеся Леўчука з Брэста. Яны распавядалі пра пераслед і ціск на іх з боку ўладаў за прафесійную дзейнасць. У мінулым годзе яны атрымалі найбольш штрафаў па артыкуле 22.9 КаАП.\nАсноўная хваля ціску прыпала на час, калі брэсцкія журналісты рабілі матэрыялы пра мітынгі жыхароў горада супраць будаўніцтва акумулятарнага завода. Пратаколы на журналістаў супрацоўнікі міліцыі складалі нават падчас рэпарцёрскай працы, каб перашкодзіць ім працаваць. А позвы звычайна міліцыянты выпісвалі якраз на той час, калі ў горадзе адбываліся мітынгі.\nНа жаль, улады ціснуць не толькі на саміх журналістаў, але і спрабуюць уздзейнічаць на іх і праз дзяцей, знаёмых, суседзяў. Таксама журналісты распавялі яшчэ і пра тое, што ўлады даюць указанні ў арганізацыях і прадпрыемствах не размаўляць з незалежнымі журналістамі, журналістамі-фрылансерамі, бо будуць праблемы. То бок запалохваюць людзей, каб тыя баяліся кантактаваць з журналістамі.\nВыступ брэсцкіх журналістаў-фрылансераў ажывіў аўдыторыю.\nНапрыканцы канферэнцыі шведскія калегі паабяцалі, што і надалей будуць падтрымліваць беларускіх журналістаў-фрылансераў, дапамагаць у іх барацьбе за права на свабоду слова. А беларускія журналісты выказалі свае пажаданні наконт таго, як яны б хацелі палепшыць сваю працу ў сферы фрыланса.


03:19 23 студзеня 2020\n13:01 06.04.2019 Атрымаць кароткую спасылку\nЭкспазіцыя ў Нацыянальным цэнтры сучасных мастацтваў прысвечана юбілею знакамітага творцы.\nМІНСК, 6 кра - Sputnik. Выстава да дня нараджэння дызайнера і паэта Міхала Анемпадыстава напярэдадні адкрылася ў Мінску. У гэтым годзе знакамітаму творцу споўнілася б 55 гадоў.\nВыстава прысвечана знакамітай кнізе Анемпадыстава\nЭкспазіцыя прысвечана кнізе знакамітага аўтара "Колер Беларусі". Гэта яго апошняя вялікая праца, якая распавядае пра гісторыю колераў, іх распаўсюджанне і сімвалічнае значэнне.\nКніга Міхала Анемпадыстава "Колер Беларусі"\nУ Нацыянальным цэнтры сучасных мастацтваў прадстаўлена візуальная частка даследвання – фотаздымкі носьбітаў традыцыйных колераў беларускай культуры. Міхал Анемпадыстаў заўсёды палкрэсліваў карэннае значэнне колера для светаразумення народа. Ён лічыў, што культурныя коды, закладзеныя адчуваннямі колеру, павінны структураваць разуменне чалавекам сябе і свайго месца ў пэўнай прасторы. Тое ж самае ён казаў і адносна цэлых нацый.\nФотаздымкі з кнігі "Колер Беларусі" Міхала Анемпадыстава\nКніга "Колер Беларусі" – унікальнае выданне, якое ўтрымлівае не толькі карысную мастацтвазнаўчую, але і краязнаўчую, філасофскую і гістарычную інфармацыю. Акрамя таго, гэта проста неверагодна прыгожая і стылёвая праца.\nФатаздымкі з кнігі Міхала Анемпадыстава "Колер Беларусі"\nУ стварэнні экспазіцыі дапамагала дызайнерка Алена Дашкевіч. Убачыць выставу Міхала Анемпадыстава можна да 16 красавіка.\nБеларусь, Міхал Анемпадыстаў


Як выплачваць падатак за прадукцыю раслінаводства – RH.by\nУ адпаведнасці з Агульнадзяржаўным класіфікатарам “Віды эканамічнай дзейнасці”, паслугі па вырошчванні сельскагаспадарчай прадукцыі ўключаюць:\n– паслугі па апрацоўцы зямлі, пасеваў, вырошчванні і ўборцы ўраджаю; аграхімічныя паслугі: ўнясенне угнаенняў, вапнаванне і гіпсаванне глеб, у тым ліку з паветра;\n– прадастаўленне сельскагаспадарчых машын з кіроўцам і брыгадай;\n– паслугі па ўкараненні культуры, стымуляванні яе вырошчвання ці абароне ад хвароб, насякомых-шкоднікаў і грызуноў, у тым ліку з паветра;\n– падрыхтоўку насення, у тым ліку сушку, ачыстку, сартаванне, праверку на пасяўныя якасці і захоўванне;\n– дапрацоўку палявых культур пасля ўборкі: ачыстку, сушку, сартаванне;\n– работы па пагрузцы, разгрузцы і транспартаванні прадукцыі раслінаводства, арганічных і мінеральных угнаенняў у межах гаспадаркі;\n– глебава-аграхімічныя даследаванні;\n– працы па паляпшэнні сельскагаспадарчых угоддзяў;\n– закладванне, апрацоўку і догляд садоў, паркаў, зялёных насаджэнняў у спартыўных аб’ектах, на могілках і г.д.;\n– азеляненне вуліц, аўтамабільных дарог і чыгунак, водных крыніц, гарадскіх тэрыторый, тэрыторый прадпрыемстваў, догляд за зялёнымі насаджэннямі (у тым ліку падразанне дрэў і кустоў, іх перасадку, знішчэнне хворых дрэў);\n– іншыя паслугі ў раслінаводстве.\nДля спрашчэння падаткаабкладання фізічныя асобы, якія аказваюць паслугі па вырошчванні сельскагаспадарчай прадукцыі, аднесеныя да плацельшчыкаў адзінага падатку.\nДа пачатку ажыццяўлення дзейнасці фізічнай асобе неабходна звярнуцца ў падатковы орган па месцы жыхарства з заявай, у якой пазначыць, якім відам дзейнасці збіраецца займацца. На падставе заявы падатковы орган вылічвае адзіны падатак. Фiзiчнай асобе застаецца толькі яго выплаціць да пачатку ажыццяўлення дзейнасці.\nУ Мінскай вобласці выплата адзiнага падатку праводзiцца зыходзячы са ставак адзінага падатку, устаноўленых рашэннем Мінскага абласнога Савета дэпутатаў ад 2013/01/29 № 214, у залежнасці ад месца аказання паслуг (выканання работ) за кожны месяц, калі будзеце працаваць.\nКалі дзейнасць спыненая, у гэты час падатак не выплачваецца.\nСтаўка адзінага падатку ў Маладзечне і Маладзечанскім раёне\nскладае 110 тысяч рублёў.\nБольш падрабязную інфармацыю можна атрымаць у інспекцыі Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь па Маладзечанскім раёне, тэлефон: 8(0176) 77-06-25, 77-28-30.\nнамеснік начальніка інспекцыі, начальнік упраўлення кантролю за падаткаабкладаннем ІП і фізічных асоб.\nПредыдущая статьяУ суботу ў Мядзельскай СШ №1 прайшла лінейка (фота)\nСледующая статьяДзесяць тон цэменту закамянела на Вілейскім райаграсервісе


10 кніг, якія могуць атрымаць літаратурную прэмію «Гліняны Вялес». Сярод іх і тыя, што звязаны з Полацкам | Новости Полоцка и Новополоцка на GOROD214.by\nГлавная > Новости > Культура > 10 кніг, якія могуць атрымаць літаратурную прэмію «Гліняны Вялес». Сярод іх і тыя, што звязаны з Полацкам\n11:00, 16.01.2022  1123 Источник: gorod214.by\nСтаў вядомы шорт-ліст літаратурнай прэміі «Гліняны Вялес» за 2021 год. Распавядае адзін з заснавальнікаў прэміі пісьменнік Алесь Аркуш.\nСёлета ў наш шорт-ліст трапіла 10 кніг, раней іх было 5. Але з-за таго, што мы разглядаем досыць вялікі кніжны абсяг – гэта і проза (мастацкая проза, нон-фікшн, папулярызатарскія гістарычныя кнігі), паэзія, драматургія, казкі, публіцыстыка, эсэістыка, то мы пашырылі шорт-ліст да 10 кніг.\nВалянціна Аксак «Трэці Эдэм». Мінск, «Кнігазбор». Гэта чарговы новы зборнік паэткі, якая моцна звязаная з Полаччынай. Тут яна працяглы час жыла і працавала ў полацкай раённай газеце.\nАнатоль Брусевіч «Крылы». Гродна, «Літара». Гэта выбранае гарадзенскага паэта за ўсе мінулыя гады. Прыгожую прадмову да кнігі напісала славутая гарадзенская паэтка Данута Бічэль.\nДарʼя Бялькевіч «Слёзы на вецер». Мінск, «Янушкевіч». Гэта дэбютны зборнік паэзіі, які быў названы экспертамі лепшай паэтычнай кнігай 2021 года.\nІрына Жарнасек «Нашых дзён крыгаход». Мінск. «Pro Christo». Гэта кніга прозы вядомай наваполацкай пісьменніцы, якая распавядае пра сваё дзяцінства на Глыбоччыне.\nСяргей Календа «Дэкалог». Мінск, «Логвінаў». Гэта кніга канцэптуальнай прозы. У кнізе дзесяць гісторый, напісаных паводле дзесяці Запаветаў.\nВольга Гапеева «Самота, што жыла ў пакоі насупраць». Мінск, «Галіяфы». Гэта чарговая кніга прозы вядомай паэткі. Яе прозу можна смела акрэсліць, у добрым сэнсе гэтага слова, як жаночая проза.\nМаксім Клімковіч «Шкляная лялька і іншыя страшныя гісторыі». Мінск, «Галіяфы». У гэтай кнізе аўтар аб’яднаў скразным сюжэтам страшныя гісторыі дзіцячага гарадскога фальклору.\nСяргей Пляскач «ДМБ-91: зычу вярнуцца дадому». Мінск, «Галіяфы». У гэтай кнізе аўтар апісвае норавы і ўмовы службы ў войску ў апошнія гады існавання Савецкага Саюза.\nВіктар Сазонаў «Генетычны алфавіт». Беласток, «Ніва». Гэта першы раман Віктара Сазонава. Раман унікальны, не мае аналагаў у беларускай літаратуры. З аднаго боку гэта напісана ў гумарыстычным ключы, але пры гэтым аўтар уздымае вельмі сур“ёзныя праблемы, якія датычаць усяго свету.\nСяргей Тарасаў «Еўфрасіння-Офрасіння-Афрасіння Полацкая. Яе час, яе крыж». Менск,«Цымбераў». Унікальная кніга пісьменніка, гісторыка, археолага, вялікага сябра Полацка. У кнізе аўтар аб'яднаў усе вядомыя звесткі пра галоўную Святую Беларускай зямлі – Еўфрасінню Полацкую. Развенчвае некаторыя міфы, але і робіць шмат адкрыццяў.


Кароткі змест Якуб Колас - Страшнае спатканне - чытаць на беларускай мове\nІ толькі зірнуў я ў кут між гэтых дарог, як адразу спыніўся і аслупянеў. Валасы на галаве сталі падымацца і расці, шапка насунулася на вочы, а ногі страцілі здольнасць руху. Скура на мне шорхнула, сэрца замлела…\n«Чаго-ж ён так узіраецца на мяне? Чаму ён не кідаецца і не хапае?… Эх! Галас, Галас! Чаму ты не пабег зы мною?»


Сілавікі знайшлі 15-гадовага адміна тг-канала «Каратели Беларуси». Але не змогуць яго пакараць\nСупрацоўнікі ГУБАЗіК выйшлі на 15-гадовага падлетка з Любані, які прызнаўся ў тым, што быў адміністратарам тэлеграм-канала «Каратели Беларуси» з амаль 80 тысячамі падпісчыкаў. Падлетак пацвердзіў, што размяшчаў інфармацыю пра супрацоўнікаў органаў унутраных справаў, а ў лістападзе атрымаў $400 у якасці ўзнагароджання ад карыстальнікаў.\nЗатрыманы 15-гадовы падлетак на відэа МУС\nМУС сцвярджае, што хлопец кантраляваў тэлеграм-каналу па адрасе @karatelibelarusi. Аднак гэты канал працягвае працаваць.\nПакуль незразумела, што менавіта інкрымінуецца 15-гадоваму падлетку, бо адказнасць па большасці артыкулаў Крымінальнага кодэкса наступае з 16 гадоў. У спісе выключэнняў няма ніводнага артыкула, да якіх мог бы быць датычны хлопец, – паведамляе «Наша Ніва».\nПадобны выпадак адбыўся паўтары месяца таму. Тады міліцыя справаздачылася аб тым, што затрымала 15-гадовага школьніка з Добруша, стваральніка тэлеграм-канала «Данные карателей Беларусі», які таксама распаўсюджваў інфармацыю пра прадстаўнікоў сілавых ведамстваў.\nПадлетка вінавацяць адразу ў чатырох артыкулах Крымінальнага кодэксу: паклёп, махлярства, публічная абраза прадстаўніка ўлады ў сувязі з выкананнем ім службовых абавязкаў і незаконны збор альбо распаўсюд інфармацыі аб прыватным жыцці.\nАднак па ўсіх гэтых артыкулах крымінальная адказнасць пачынаецца ў 16 гадоў, таму падлетка пакараць па іх немагчыма.\nТэгі: Карнікі Беларусі падлетак тэлеграм-канал


Як прыгатаваць хатняе павідла - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ Як прыгатаваць хатняе павідла\nПавідла - гэта прадукт, які атрымліваюць шляхам уваривания ягаднага або фруктовага пюрэ з цукрам. Ён выглядае як аднародная маса, афарбаваная ў розныя адценні карычневага колеру (у залежнасці ад таго, з чаго прыгатавана павідла). Салодкі густ прадукта з лёгкай «кіслінкай».\nПадрыхтоўка павідлы ў хатніх умовах не патрабуе наяўнасці спецыяльнай кухоннай тэхнікі. Яго можна прыгатаваць з любых ягад і садавіны, у якіх змяшчаецца шмат пекціну (пекцін - жэліруючы рэчыва, дзякуючы якому становіцца павідла вельмі густым). Гэта могуць быць няспелая парэчка (чорная і чырвоная), кіслыя і кісла-салодкія гатункі яблыкаў, цытрусавыя разам з лупінай, цвёрдыя слівы, вінаград садовы, журавіны, агрэст і брусніца. Калі ты збіраешся варыць павідла з чарніцы, ажыны, саспелай парэчкі і салодкіх яблыкаў, вішні або без лупіны цытрусавых, то абавязкова дадай трохі кіслых яблыкаў. А для падрыхтоўкі павідла з маліны, персікаў, абрыкосаў, вікторыі, трускаўкі, суніцы, грушы і чарэшні, палову пюрэ замены яблычным.\nРэцэпт класічнага павідлы\nДля падрыхтоўкі класічнага хатняга павідла неабходныя наступныя прадукты:\nЯгады або садавіна - 1 кг;\nЦукар - 07 кг;\nКалі ў цябе падрыхтаваныя ўсе прадукты, можаш пачынаць рыхтаваць па рэцэпце:\nПадрыхтуй кілаграм садавіны ці ягад. Маса пры гэтым разлічваецца з улікам таго, што яны ўжо вычышчаныя ад костачак, а загнілі месцы выразаныя. Звычайна для яблычнага павідла трэба паўтара кілаграма неапрацаваных садавіны. Лупіну трэба зразаць абавязкова;\nСадавіна нарэжам кавалачкамі, ягады можаш пакінуць цэлымі;\nЯгады або кавалачкі садавіны паклады ў эмаляваны рондаль і заліце вадой;\nПастаўце рондаль на слабы агонь і зачыні дзверцы. Яе ўтрыманне павінна варыцца на працягу 20 хвілін\nКалі садавіна ці яблыкі разварацца, працяры праз сіта, каб атрымалася пюрэ;\nУ пюрэ дадаем цукар і стаў масу на слабы агонь прыкладна на 40 хвілін, каб яе аб’ём паменшыўся ўдвая. Каб пюрэ ня прыгараюць, яго неабходна часам памешваць;\nКіпячае павідла можна раскладваць па слоіках. Пры адукацыі паражнін, запоўненых паветрам, перашкодзілі масу ў банку з дапамогай нажа: паветра выйдзе. Для працяглага захоўвання банкі абавязкова Простерилизуйте. Павідла павінна даходзіць да самага краю. Замучыць яго можна альбо адразу пасля адукацыі на яго паверхні скарыначкі. Перавярні банкі і пастаў іх, ахінуўшы коўдрай. Калі яны астынуць, прыбяры іх на доўгі захоўванне.\nСаветы па падрыхтоўцы павідла дома\nЛепш павідла атрымліваецца з кіслых і не да канца дарослых садавіны ці ягад з высокім утрыманнем пекціну. Калі сыравіну недастаткова кіслая ці нават салодкае, то падчас падрыхтоўкі павідла дадай трохі цытрынавай кіслаты або цытрынавага соку. Гэта робіцца ўжо тады, калі маса Увараў ўдвая, і ты зняла рондаль з агню. Калі ў ім утрымліваецца недастаткова пекціну, то выкарыстоўвай яблычнае пюрэ або спецыяльныя жэліруючы харчовыя дабаўкі.\nЗрабіць густ павідла неардынарным вельмі проста. У яго можна дадаваць спецыі. Я вельмі люблю яблычнае павідла з даданнем карыцы. А спецыі ты хочаш дадаць? Спецыі дадавай у той час, калі змешваюць прыгатаванае пюрэ з цукрам.\nУ хатніх умовах можна прыгатаваць самыя незвычайныя стравы, і варэння павідла - гэта адзін з самых простых прадуктаў. Яно рыхтуецца досыць хутка, але на працягу ўсёй зімы ты і твае хатнія змогуць атрымліваць асалоду ад пышным густам і атрымліваць вітаміны, падораныя самой прыродай.\nПапярэдні Тэкст Дражджавое цеста на булачкі: 3 рэцэпту


Янчэўскі й Міхайлаў – Усход і Захад: паспрабуйце знайсьці розьніцу - Беларусь - наша зямляБеларусь – наша зямля\nУ. ЯНЧЭЎСКІ ПРА НАШУ МОВУ\nГосьцем “Начной Свабоды” – начальнік Галоўнага ідэалягічнага ўпраўленьня Адміністрацыі прэзыдэнта Беларусі Ўсевалад Янчэўскі (паводле www.svaboda.org/content/Article/1108140.html).\nА.Знаткевіч: Наколькі важныя для сучаснай дзяржаўнай беларускай ідэалёгіі беларуская мова і культура? Бо высокія дзяржаўныя чыноўнікі мовы практычна не ўжываюць, у палітычных навінах дзяржаўнага тэлебачаньня такая самая сытуацыя, у мовы статус гета – пра “Дажынкі” можна па-беларуску, а пра эканоміку ці пра дзяржаўныя справы – не.\nЯнчэўскі: Пытаньне вельмі простае. Самае дрэннае, што можна зрабіць для нашай роднай беларускай мовы – гэта прымушаць. Разумееце, гвалт паўсюль прыводзіць да дрэнных вынікаў. І ў дадзеным выпадку – і мы, дарэчы, гэта памятаем па пачатку 90-х – калі праводзіцца адміністрацыйная палітыка…\n– …Я папраўдзе гэтага ня памятаю – я на пачатку 1990-х, напрыклад, жыў і вучыўся ў Менску – я ня памятаю, каб быў нейкі гвалт…\n– Я, разумееце, таксама ў гэты час жыў і вучыўся ў Менску і памятаю, як гэта ўводзілася, яшчэ не паўсюль, дзякуй Богу, але адміністрацыйны гвалт быў. Бо разумееце, як у нас, былі камуністычныя часы – прымушалі хоць адным курсам ісьці, пасьля часы зьмяніліся – сталі прымушаць ісьці супрацьлеглым курсам, але сутнасьць засталася прыблізна тая самая, бальшавіцкая, ключавое слова – “прымушаць”. Нельга прымушаць. Вось, дарэчы, тады, калі ўсё пераводзілася адміністрацыйна, ня ўлічваліся пажаданьні людзей – давайце гаварыць адкрыта – ну вядома, значная частка людзей успрымала ў штыкі, бо яны прывыклі гаварыць на рускай мове – так склалася, ведаеце, гэта зусім асобная размова – чаму так склалася, добра гэта ці дрэнна, але так склалася. І рэакцыя, натуральна, простых людзей – яны прывыклі гаварыць па-руску, а іх прымушаюць гаварыць па-беларуску – ну вядома ж, псыхалягічная рэакцыя вельмі многіх была супраць. І гэта, вядома, вялікая бяда была менавіта і для беларускай мовы, і для справы адраджэньня беларускай культуры…\n– Спадар Янчэўскі, маё пытаньне было не пра простых людзей, а пра тое, што мова не ўжываецца высокімі дзяржаўнымі чыноўнікамі. Можа, сапраўды, не прымушаць простых людзей гаварыць, але дзяржаўным чыноўнікам самім пачаць гаварыць па-беларуску?\n– … а прымушаць чыноўнікаў?\n– … ну, ня будзем прыпісваць мне тое, чаго я не казаў. Чаму вы не пакажаце прыклад простым людзям? З уласнага жаданьня? Я ж вас не прымушаю…\n– Ясна, ясна. Вось гэта першая частка. Другая частка складаецца з наступнага – і пра яе, дарэчы, гаварыў наш прэзыдэнт. Чаму мы аддаем рускую мову выключна Расейскай Фэдэрацыі? Руская мова – гэта ў тым ліку і наш набытак. І гэта абсалютна правільная думка. Чаму мы павінны проста так яе саступаць? Рускую мову стваралі ўсе – усе, хто жыў на вось гэтай вялізнай прасторы Расейскай імпэрыі. І таму яна для нас такая самая, у нас дзьве дзяржаўныя мовы, гэта таксама наша багацьце. Ведаеце, кажуць, мова – выключная прыкмета нацыі. Ну вядома ж, гэта ня так. Паглядзіце ва ўсім сьвеце – Лацінская Амэрыка гаворыць па-гішпанску, але гэта асобныя нацыі. Амэрыканцы, аўстралійцы, навазэляндцы, англічане – аснова ангельская мова, і тым ня менш гэта зусім розныя нацыі, якія моцна розьняцца. Швэйцарыя – некалькі моваў, людзі ў невялікай краіне гавораць на абсалютна розных мовах, і тым ня менш гэта – адна нацыя, швэйцарцы.\nГІТЛЕР І ГЁТЭ ГАВАРЫЛІ НА АДНОЙ МОВЕ, АЛЕ БЫЛІ РОЗНЫМІ ЛЮДЗЬМІ (гутарка з рэктарам Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэту Анатолем Міхайлавым)\nАндрэй Асадчы, Андрэй Мастыка, “Хмара” (2008-04-24; паводле svabodaby.net/?id=3&sub=193)\n– Анатоль Арсеневіч, да ЕГУ ў беларускім грамадстве неадназначнае стаўленне. Некатрыя нават лічаць, што ўніверсітэт – праціўнік беларушчыны. На Вашу думку, якое месца ў развіцці беларускай дзяржаўнасці павінен займаць нацыянальны чыннік, у прыватнасці, беларуская мова і культура?\n– Я лічу, што настаў час спыніцца і не заклікаць дарэмна адзін аднаго прасоўваць культуру. Трэба самім быць носьбітамі гэтай культуры, у пэўным сэнсе, быць яе ўзорам. Так як гэта робіць, напрыклад, паэт Алесь Разанаў. Ягоны прыклад варты пераймання. На жаль, у нашай краіне мы ўсё адзін аднаго да чагосьці заклікаем, мы ўсё незадаволеныя тым, што адбываецца, чамусьці забываючыся на сваю асабістую адказнасць за тое, што адбываецца вакол нас. Давайце не марнаваць сілы, каб вывесці на чыстую ваду кагосьці, а сваім уласным прыкладам дэманстраваць адданасць сваёй справе. Тое, што мы робім у рамках нашага ўніверсітэту, я лічу, – гэта вялікая справа. І няхай той, хто ведае, як зрабіць лепш, па-іншаму, гэта зробіць, і мы парадуемся яго поспехам. Я лічу, што праблема ўзаемадзеяння паміж культурамі – гэта велізарная праблема. І давайце адшукваць шляхі ўзаемадзеяння, камунікацыі, шляхі сумеснай працы для ўзбагачэння беларускай культуры і беларускай нацыі дзеля таго, каб гэтую краіну змясціць у кантэкст таго, што адбываецца ў сучасным свеце.\n– Адной з паразаў, якую прыпісваюць беларускаму нацыянальнаму адраджэнню і беларускаму нацыянальнаму руху, з’яўляецца тое, што так і не была створана сістэма беларускай нацыянальнай адукацыі. У прыватнасці, дагэтуль няма ніводнай нацыянальнай вышэйшай установы. Якой бачыцца Вам магчымасць стварэння сапраўднага нацыянальнага беларускага ўніверсітэту ў бліжэйшы час?\n– У мяне ўзнікае іншае пытанне. Чаму тыя, хто ў свой час на плошчах, у публікацыях выступалі за гэта, чаму яны не здолелі рэалізаваць такога кшталту праект? Чаму ўсё ператварылася ў рыторыку?.. У пачатку 90-х былі зусім іншыя ўнікальныя магчымасці, абставіны. Трэба быць самакрытычнымі. Аднымі заклікамі адзін да аднаго не адкруціцца. Калі я, напрыклад, чытаю ў газеце “Народная воля”, што Зянон Пазняк кажа, што Міхайлаў і ЕГУ – гэта праект КДБ, а мяне просяць гэта пракаментаваць, я кажу, што я не псіхіятр. Я не магу каментаваць такога кшталту заявы. Што за гэтым стаіць? Ці разумеем мы, што ўсё ж такі шанцы былі бяздарна змарнаваныя? Мы рабілі ўсё, што маглі. Я займаўся нямецкай філасофіяй, заходняй культурай. Мы ведалі, што гэта неабходна дзеля апладнення ў тым ліку і беларускай культуры, таму што культура – гэта разнастайнасць, шматгалоссе. Я не спрабую нікога вінаваціць, барані Бог, але ўсё трэба дэманстраваць асабістым прыкладам.\n– Ну, а ўсё ж такі, калі казаць пра ўласны прыклад, ці магчыма стварэнне нацыянальнага беларускага ўніверсітэту на базе ЕГУ?\n– Я бачу паступовае нарошчванне патэнцыялу беларускамоўных праграм і тых выкладчыкаў, якія з намі працуюць. Але ўзнікае адна вельмі няпростая праблема. Мы жывем у вельмі цяжкіх фінансавых умовах. Я казаў пра гэта шмат разоў. Я спадзяюся, што ў пачатку красавіка ў Вышынгтоне ў мяне адбудзецца сустрэча з прадстаўнікамі беларускай дыяспары. Мы будзем абмяркоўваць беларускамоўныя праграмы. Гэта вельмі цяжкая праца, і калі па нейкіх падставах, цалкам недарэчных і незразумелых, ува мне бачаць ворага беларускага народу, што тут магу сказаць… Так, ва ўніверсітэце зроблены пэўныя крокі ў кірунку развіцця беларушчыны ў галіне навучання і навуковай працы: створаны інстытут Беларусістыкі, які ініцыюе праекты ў рэчышчы беларусазнаўства… Аднак доўгатэрміновага стабільнага фінансавання гэтых праектаў няма. Трэба пастаянна адшукваць спосабы прыцягнення сродкаў.\n– Анатоль Арсеньевіч, якія перспектывы развіцця беларускасці ва ўніверсітэце? Асабіста Вы якое значэнне надаеце гэтай справе як рэктар ЕГУ?\n– Я супраць таго, каб ідэалагізаваць гэтую праблему. Я ведаю некаторых людзей, не буду называць імёнаў, якія яшчэ да пачатку 90-х паспяхова змагаліся з беларускім нацыяналізмам. Пазней, калі надышлі іншыя часы, яны абярнуліся на 180 градусаў і сталі маршыраваць з тым жа імпэтам і энергіяй у супрацьлеглым кірунку. І толькі на гэтай падставе ім даравалі іх мінулыя грахі. Гэта ганьба. Трэба быць больш сур’ёзнымі і адказнымі. Я лічу, што дзеля беларускай культуры і яе развіцця, развіцця беларускіх праграмаў неабходна максімальная энергія. Трэба ўключаць іх у кантэкст сусветнай культуры, каб адбывалася ўзаемадзеянне. У ізаляцыі існаваць нічога не можа. І я мяркую, наш універсітэт з’яўляецца унікальнай пляцоўкай для рэалізацыі гэтага. Гэта вельмі і вельмі працяглы працэс. Мне прапаноўвае адзін паважаны мной чалавек у Мінску кандыдатуру аднаго прафесара, каб ён чытаў лекцыі ў ЕГУ. Ён выкладае па-беларуску, але ўсё жыццё прысвяціў праблемам гісторыі камуністычнай партыі Беларусі. Барані Бог, каб такое было ў сценах нашага ўніверсітэту. Такога кшталту прымітыўнае разуменне, калі падзел людзей адбываецца толькі на падставе мовы, толькі абвастрае праблему. Гітлер і Гётэ казалі на адной мове, але былі рознымі людзьмі.\nЯнчэўскі – адзін зь яскравых прадстаўнікоў цяперскіх, беларусафобскіх, генацыдна-этнацыдных сілаў, якія бароняць у Беларусі стратэгічныя інтарэсы расейскай імперыякратыі, – ён выкручваецца як? Яго этнацыдная “аргументацыя” якая?\nА вось якая: “Да мовы нельга прымушаць”, “раней быў адміністрацыйны гвалт”, “людзі прывыклі гаварыць на рускай мове”, “так склалася”, “руская мова – гэта і наш набытак, яе стваралі ўсе, хто жыў у расейскай імперыі”, “мова ня ёсьць прыкметай нацыі”. Ён узгадвае прыклады Швайцарыі, ЗША, Аўстраліі, Новай Зеландыі, якія адлюстроўваюць абсалютна іншыя сітуацыі – ці падзеленасьць розных краін цэлымі акіянамі, ці федэратыўнасьць (Швайцарыя), што абсалютна не стасуецца з унітарнай Беларусьсю з абсалютна аўтахтонным этнасам, да якой непасрэдна прымыкае адна з самых крыважэрных за ўсю гісторыю чалавецтва імперыя! На пытаньне карэспандэнта: Чаму б вам, сп-р Янчэўскі, ні паказаць уласны прыклад пераходу на беларускую мову? – ён не адказвае, пераходзячы на ўласную выдуманую тэму…\nВось такія прыёмчыкі чарговага антынароднага злачынцы ва ўладзе.\nА вось набор выкрутасаў сп-ра Міхайлава.\n1-е пытаньне было пра ўплыў беларускай мовы і культуры на станаўленьне беларускай дзяржаўнасьці (дарэчы, цалкам законнае пытаньне, як для філосафа). Аднак адказу на пытаньне няма. Яго замянілі норававучэньні пра быцьцё прыкладам і абстрактныя развагі пра “ўзаемадзеяньне культур”. Так і хочацца дадаць: каб узаемадзейнічалі культуры, яны павінны быць; каб краіну зьмяшчаць у сусьветны кантэкст – краіна таксама павінна быць. І гэта філосаф.\n2-е пытаньне было пра стварэньне сапраўднага нацыянальнага беларускага ўніверсітэта. Адказ зноў абсалютна неадэкватны. Пра тое, што такія магчымасьці былі ў 1990-я, але былі страчаныя (на справе ўсё, што можна было зрабіць у пачатку 1990-х, было зроблена), пра псіхічную няспраўнасьць Пазьняка, пра тое, што ў 1990-я ён, Міхайлаў, займаўся нямецкай філасофіяй, і што культура павінна быць разнастайнай, шматгалоснай. Зноў хочацца дадаць: разнастайнай, шматгалоснай у норме мусіць быць культура агульналюдскай цывілізацыі, а каб такое было, павінны быць нацыянальныя дзяржавы, здольныя паклапаціцца пра свае нацыянальныя культуры. Падступны перанос рысаў культурнай разнастайнасьці з цывілізацыйнага ўзроўню на ўзровень нацыянальных дзяржаў – гэта ідэалагічная зманка і палітычная тэхналогія касмапалітазатараў-разбуральнікаў, якія, як тыповыя сацыяльныя паразіты, імкнуцца такім чынам здэградаваць жывое структураванае чалавецтва ў прымітыўную сукупнасьць хаатызаваных грамадстваў – своеасаблівыя мёртвыя людскія сьметнікі.\n3-е пытаньне – пра магчымасьць стварэньня Нацыяналнага ўніверсітэта на базе ЕГУ. Міхайлаў спаслаўся на стварэньне ва ўніверсітэце беларусістыкі (па-першае, пытаньне было не пра гэта, а, па-другое, інфармуем: юдаіка ў ЕГУ існавала ўжо даўным-даўно –калі ўніверсітэт быў яшчэ ў Менску), а магчымасьць больш шырокага разьвіцьця беларускіх праграм паставіў у залежнасьць ад фінансаваньня. Дарэчы, праз гэта ён выдаў, што заходнія фундатары НІКОЛІ не выстаўлялі перад ім мэты беларусізаваць ЕГУ.\n4-е пытаньне было асабістага плану: якое значэньне беларусізацыі ЕГУ надае сам рэктар Міхайлаў. Адказ зноў зьбянтэжыў нас сваёй неадэкватнасьцю. Міхайлаў у адказ на простае пытаньне пачаў плясьці пра нейкую ідэалагізацыю, пра былых камунякаў, пра адказнасьць, пра нейкую ізаляцыю, пра тое, як ён ня ўзяў у ЕГУ зь Менску аднаго беларускамоўнага прафеса-гісторыка, і заключыў свой адказ недарэчным выказваньнем пра Гітлера і Гётэ, у адпаведнасьці зь якім у сёньняшняй Нямеччыне павінна была б быць французская ці англійская мова…\nТакім чынам, зразумела, што ў стаўленьні да нашай мовы гэтыя фармальна розныя людзі (адзін прадстаўляе інтарэсы расейскай імперыякратыі, другі – інтарэсы “цывілізаванага Захаду”) прадэманстравалі абсалютна аднолькавыя погляды. Адказваючы, яны круціліся, як вужакі на патэльні, несьлі розную лухту, губляючы свой аўтарытэт.\nНу, зь Янчэўскім усё зразумела. А Міхайлаў, які ёсьць прадстаўніком Захаду?!\nНаконт апошняга сітуацыя трохі прасьвятлілася, калі ў сеціве мы патрапілі на матэрыял, у якім распавядалася пра тое, як Міхайлаў тры гады таму ўжо “засьвяціўся”, як тыповы беларусафоб (гл. тут: www.br23.net/be/2005/11/26/ehu-rector-mikhailov-anti-belarusian-ass).\nКалі гэта так, тады праблема паварочваецца іншым бокам: а што такое “цывілізаваны Захад”, калі ён дае кіраваць Еўрапейскім гуманітарным універсітэтам такому чалавеку (улічым, што значэньне ЕГУ істотна павялічылася ў апошнія гады), спансаруючы яго штогод мільённымі сумамі?\nАдказ на гэтае пытаньне мы ўжо сфармулявалі ў адным з прынцыпаў нашай дактрыны (Д пр-п 5). Дадзены матэрыял – усяго толькі яго пацьверджаньне.\nУ заключэньне ад імя ўсёй рэдакцыі “Нашайзямлі.орг” выказваем падзяку ўсім карэспандэнтам (у дадзеным выпадку Аляксею Знаткевічу, Андрэю Асадчаму, Андрэю Мастыку, “Хмары”), якія ўпарта нагадваюць істотным “калябеларускім” фігурам пра важнасьць нашай мовы.\nЯшчэ раз дзякуем Вам, сябры! І, паверце, нашая справа яшчэ прынясе свой вялікі плён…\nГэты запіс апублікаваны: Нядзеля, 4 мая, 2008 у 14:05\nКатэгорыі: 1.3. Беларусь сёньня, 1.6. Сьвет сёньня, 2.2.1. Этнацыд беларусаў, 2.5. Прыглядаемся да Захаду, 2.5.1. Дэградацыя ЕўраЗьвязу, 3.3. Мясцовыя цяперцы, 4.1.4. Змаганьне за дэмакратыю, 4.8. Важныя сайты, 5.5. Паралелі сацыяльныя. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.


Адкрыты ліст старшыні Рады БНР Івонкі Сурвілы да беларускага народу\n22 красавік 2011, 14:06\nСтаршыня Рады БНР Івонка Сурвіла з нагоды Велікодных Сьвятаў замест віншаваньня зьвярнулася з адкрытым лістом да беларускага народу.\nВелікодныя сьвяты ў гэтым годзе супадаюць з адзначэньнем гадавіны вялікай бяды, якую давялося перажыць беларускаму народу ў канцы ХХ стагодзьдзя. 26 красавіка спаўняецца 25 гадоў ад Чарнобыльскага злачынства. Таму ня ў сілах я жадаць Вам вясёлых сьвятаў, дарагія суродзічы! Хачу толькі сказаць сёньня, што беларусы і людзі добрай волі ва ўсім сьвеце, якія ведаюць, што беларускі народ усё яшчэ жыве ў ценю Чарнобылю, будуць з Вамі ў гэтыя дні.\nНа жаль, сёньняшнія ўлады Рэспублікі Беларусь ня толькі не апякуюцца сваім народам, які пацярпеў ад страшных радыенуклідаў, але і хочуць будаваць на беларускай зямлі новую ядзерную электрастанцыю, не праймаючыся ані Вашым здароўем, ані доляю Вашых дзетак. Яны забараняюць Вам нават прайсьці Чарнобыльскі Шлях у памяць тых людзей – часта Вашых родных, якія ўжо загінулі ад чарнобыльскай радыяцыі.\nНад Вамі ізноў вісіць чорная хмара страху. Яшчэ пару месяцаў таму, падчас падзеяў 19 сьнежня мінулага году, Вас білі, калечылі, зьнявольвалі, страшылі, каб лягчэй было распраўляцца з найбольш мужнымі між Вамі, з тымі, хто спадзяваўся дамагчыся для Вас нармальнага вольнага жыцьця. Цяпер, пры вельмі няясных абставінах, выбух у менскім мэтро 11 красавіка.\nНа беларускай зямлі аднаўляецца сталінскі тэрор.\nАдна з нашых маладых гераіняў, мужнасьць якой была прызнаная ў далёкай Амэрыцы, гаварыла нядаўна пра нянавісьць, якая праяўляецца ў Беларусі супроць новага пакаленьня змагароў, супроць нашай актыўнай моладзі. Дадам, што паводле зьвестак, якія даходзяць да нас зь Беларусі, мы бачым, што гэтая нянавісьць праяўляецца ў адносінах да ўсяго беларускага, супроць кожнага слова, сказанага ў абарону нашага народу, нашай зямлі, нашай спадчыны. Пад забаронаю нават кліч “Жыве Беларусь!”\nПраводзіцца бязьлітасны генацыд нашай нацыі. Рэжым не шкадуе нашай зямлі, яму абыякавы наш лёс, абыякавая будучыня нашых дзяцей, абы захаваць сваю бязьмежную ўладу.\nНелегітымны “ўладар” прызнаўся, што ён гатовы змагацца сілаю за ўладу, выкарыстоўваючы беларускае войска супраць беларускага народу, супроць Вас, дарагія суродзічы.\nЯкое права мае чалавек, якога вы выбралі на пяць гадоў 17 гадоў таму, распараджацца сёньня Вашым лёсам, Вашай зямлёю, Вашай будучыняю?\nЯкое права мае ён судзіць беларускіх дзеячоў, якія правініліся толькі сваёй ахвярнасьцю і сваёй заклапочанасьцю доляю беларускага народу?\nЯкое права ён мае страшыць Вас, перасьледаваць сумленных людзей як злачынцаў?\nЯкое права ён мае зьнявольваць Вас, кідаць у турмы Вашых дзяцей, марнаваць іхнае і вашае жыцьцё?\nХто яму даў гэтае права???\nХачу паўтарыць тут словы папы Яна Паўла II да свайго польскага народу ў цяжкія часы ягонай гісторыі: ”Ня бойцеся!”\nВы мацнейшыя! Паслухайце тых, хто ў турме меў час перадумаць падзеі апошніх 17 гадоў дыктатуры. Яны вераць ў Вас. Паверце ім! Бо толькі ў адзінстве народ зможа вызваліцца зь няволі.\nПрыйшоў час, калі нам трэба ачуняць, дарагія браты і сёстры беларусы, каб не загінуць!!!\nстаршыня Рады Беларускай Народнай Рэспублікі\nУ Індыі першакурсьнікаў каледжа прымусілі здаваць іспыт з кардоннымі скрынкамі на галовах\nАнкета на бабіна лета. Аліна Нагорная: «Мой найбольшы страх — прачнуцца ў Расеі»


У Відзах дэмантавалі герб Расейскай імперыі - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nМіністэрства культуры пацвердзіла аргументы журналіста наконт шматлікіх гістарычных памылак у тэксце на мемарыяльнай дошцы. Прыкладам, Відзы ў пачатку XIX стагоддзя былі мястэчкам на тэрыторыі Віленскай, а не Ковенскай губерніі, ды і сама вучэльня мела іншую назву.\nУ афіцыйным адказе з Мінкульту гаворыцца, што ў Браслаўскі раённы і ў Віцебскі абласны выканкамы накіраваны лісты з патрабаваннем “прыняць меры па факце ўстаноўкі памятнага знаку з парушэннямі дзейнага заканадаўства”. Бо з’яўленне падобных аб’ектаў мусіць адбывацца толькі з дазволу Міністэрства культуры, па які з Відзаў ніхто не звяртаўся. Але застаецца незразумелым: ці помнік будзе дэмантаваны, ці на яго ўстаноўку дадуць дазвол пры ўмове выпраўлення недакладнасцяў.


Ірландскі лёгкаатлет прызнаўся, што ён гей - GayPress\n03/04/2020 От: Editor Из: Мировые новости\nАдзін з лепшых ірландскіх майстроў у трайным скачку ўпершыню адкрыта распавёў пра сваю сэксуальную арыентацыю, каб гомасэксуальным спартсменам наступных пакаленняў гэта было прасцей.\n33-гадовы Дэніс Фінеган, дзесяціразовы чэмпіён у трайным скачку Рэспублікі Ірландыя, на гэтым тыдні ў спартыўным падкасце “Five Rings To Rule Them All” прызнаўся, што ён гей. Гэтакім крокам ён хацеў прыдаць маладым спартсменам мужнасці пастаяць за сябе. У рэшце рэшт, ён сам “неяк вельмі марудна зрабіў свой камінг-аўт”, кажа спартсмен, які зараз жыве ў Аўстраліі.\n“Усё яшчэ ёсць людзі, якія баяцца або не ўпэўнены, што з імі можа здарыцца пасля іх камінг-аўту. Я спадзяюся, што змагу дапамагчы гэтым асобам праз тое, што распавяду сваю гісторыю. Прыняцце гэтага вельмі высокае”, адзначае Фінеган. А лёгкай атлетыцы атмасфера даволі талерантная – ён ніколі не зведваў страху быць пакрыўджаным за сваю сэксуальную арыентацыю. Прынамсі ён сыходзіць з таго, што ў іншых камандных відах спорту, да прыкладу ў футболе, справы выглядаюць інакш. “У лёгкай атлетыцы гэта даволі адкрытая справа. Я трэніраваўся разам і з хлопцамі, і з дзяўчатамі, і гэта вельмі дапамагло”.\n“Як геі мы прызвычаеныя хаваць частку саміх сябе”\nЁн шмат год адкладаў свой камінг-аўт, бо “у маёй галаве віравалі сцэнарыі, што адмоўнае можа надарыцца пасля гэтага”. Таму што “мы як геі прызвычаеныя да таго, каб хаваць частачку з нас саміх”. Пасля гэтага я спрабаваў нават з нейкімі выдуманымі гісторыямі падаваць навідавок сваю нібыта гетэрасэксуальную гісторыю. Аднак чым больш спартсменаў выступаюць за сваю гомасэксуальнасць, тым прасцей гэта будзе для наступных пакаленняў”.\nУ апошнія месяцы многія паспяховыя спартсмены і спартоўкі зрабілі камінг-аўт, у тым ліку найлепшы швейцарскі швінгер Курдзін Орлік, канадскі плывец Маркус Тормаер і ігрок італьянскай жаночай футбольнай нацыянальнай зборнай каманды Елена Лінары.\nМетки:геи, геи в спорте, каминг-аут, каминг-аут спорт, ЛГБТ, мужчины геи


У МЗС Беларусі зноў адказалі Захаду: прыкрываюцца прыгожымі словамі | euroradio.fm\nГалоўная / У МЗС Беларусі зноў адказалі Захаду: прыкрываюцца прыгожымі словамі\nУ Мінску выказаліся пра згадкі нашай краіны ў выніковых дакументах самітаў ЕС-ЗША, G7 і NATO.\nУ МЗС Беларусі выказаліся пра згадкі нашай краіны ў выніковых дакументах нядаўніх самітаў ЕС-ЗША, G7 і NATO. Пра што заявіў прэс-сакратар беларускага знешнепалітычнага ведамства Анатоль Глаз? Што "краіны Захаду" спрабуюць навязаць свету "сваё скажонае і аднамернае ўспрыняццё сітуацыі ў Беларусі, якая... малюецца выключна ў чорна-белых фарбах". Што ў іх "халодны геапалітычны разлік і жаданне рэалізаваць свае вузкія палітычныя мэты". І ўсё гэта "прыкрываецца прыгожымі словамі пра рашучасць патрымаць суверэнітэт, незалежнасць".\nУ Мінску абураныя ўвядзеннем санкцый, у тым ліку супраць прадпрыемстваў, на якіх працуюць дзясяткі тысяч чалавек.\n"Беларусь была і застаецца прыхільнай курсу, накіраванаму на самастойнае і эвалюцыйнае развіццё дзяржавы і грамадства, — заяўляюць у МЗС. — Ніякай знешні дыктат і шантаж не могуць прымусіць нас змяніць гэты курс...".\nТаксама сцвярджаецца, што "Беларусь ніколі не стварала і не збіраецца ствараць пагроз рэгіянальнай і міжнароднай бяспекі". І што наша краіна гатовая да дыялогу.\nЯкраз на саміце ЕС-ЗША было дамоўлена прыцягнуць улады Беларусі да адказнасці за інцыдэнт з экстраннай пасадкай самалёта Ryanair ў Мінску, а таксама за парушэнне правоў чалавека. А лідары “Вялікай сямёркі” заклікалі беларускія ўлады правесці новыя выбары, паколькі вынікі выбараў 2020-га не прызнаюцца з-за фальсіфікацый.


Gamithromycin сертыфікацыі - Кітай NCPCVET\nНядаўна NCPCVET выйграў новы сертыфікат прэпарата для нацыянальнага другога класа новага ветэрынарнага drugs- «Gamithromycin» і »Gamithromycin ін'екцыі.»\nGamithromycin з'яўляецца новым паўсінтэтычныя макролидным антыбіётыкам. У цяперашні час, тилозин і тилмикозин шырока выкарыстоўваюцца ў якасці макролидов. Гэтыя прэпараты выкарыстоўваюцца для прафілактыкі або лячэння рэспіраторных захворванняў у буйной рагатай жывёлы і свіней. Яны, як правіла, падаецца са спецыямі або пітной вадой. Эфект прафілактыкі або лячэння патрабуецца некалькі дзён паўторнага ўвядзення. Хоць яна дасягнула добрых вынікаў, але з пашырэннем выкарыстання часу, былі рознай ступені лекавай устойлівасці ў многіх месцах, з павелічэннем колькасці лячэння паступова памяншаецца.\nІн'екцыя gamithromycin, распрацаванай NCPCVET ўяўляе сабой прэпарат, які вырабляецца шляхам змешвання, Предфильтрация, стэрыльнай фільтрацыі і асептычнага напаўнення. Яна мае наступныя перавагі: па-першае, адна доза падскурнага / цягліцавае ін'екцыі нутрацягліцавыя ін'екцыі, адна ін'екцыя можа вырашыць гэтую праблему. Другі выкарыстоўваецца не толькі для прадухілення жывёлы рэспіраторных захворванняў, але і дакладнае дзеянні рэспіраторных захворванняў у свіней. Трэці магутны доўгатэрміновы эфект, не мае пабочных эфектаў, эфектыўнасць мацней, чым тилозин, Tilmicosin і іншыя шырока выкарыстоўваюцца макролидные прэпараты. Чацвёртае перавага шырокага спектру антыбактэрыйнага, моцнай антыбактэрыйнай актыўнасці, хуткага ўсмоктванне, высокай біодоступность, нізкі рэшту, бяспеку і высокай эфектыўнасці.\nПаспяховае прымяненне гэтага прадукту дазволіць аптымізаваць вытворчую структуру Кітая ветэрынарных лекавых прадуктаў, далейшае задавальненне рынкавага попыту, а таксама павышэнне канкурэнтаздольнасці на рынку экспедыцыйных ветэрынарных прэпаратаў.\nАдрас: No.19 Huaqing North Street, Шицзячжуан, правінцыя Хэбэй, Кітай\nCopyright © 2017 GOODAO.CN Усе правы абаронены.


Стан беларускай мовы катастрафічны ці ёсць чым цешыцца? Абмеркавалі на круглым стале ў «РГ» (Цалкам) – RH.by\nСтан беларускай мовы катастрафічны ці ёсць чым цешыцца? Абмеркавалі на круглым стале ў «РГ» (Цалкам)\nКруглы стол па тэме «Мова – канстытуцыйнае права» прайшоў у рэдакцыі «Рэгіянальнай газеты» ў Маладзечне 1 лютага. Да абмеркавання мы запрасілі прадстаўнікоў розных галін і з розных гарадоў. Аб’ядноўвае іх адно – важнае месца ў іх жыцці займаюць канкрэтныя дзеянні, якімі спрабуюць палепшыць стан беларускай мовы.\nУ абмеркаванні праблемы ўдзельнічалі дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу і старшыня Таварыства беларускай мовы Алена Анісім, былы дэпутат Чысцінскага сельскага савета Алесь Раткевіч, былы партыйны работнік і былы кіраўнік спраў Маладзечанскага райвыканкама Валяр’ян Кавалевіч, выхавальнік беларускамоўнай групы смаргонскага садка №8 Эдзіта Бранцэвіч, а таксама прадпрымальнік і бард з Вілейкі Алесь Наркевіч. Мадэратарам сустрэчы быў галоўны рэдактар «Рэгіянальнай газеты» Аляксандр Манцэвіч.\nПаводле апошняга статыстычнага зборніка «Сістэма адукацыі Рэспублікі Беларусь у лічбах», з агульнай колькасці школьнікаў усіх тыпаў устаноў адукацыі 1-11 класаў у краіне 12,2% вучацца на беларускай мове. Гэта 119,9 тысячы вучняў.\nРаткевіч: Нават пры савецкай уладзе сітуацыя была не такая катастрафічная. Мову знішчалі павольна. Тымі самымі насмешкамі – калі гаворыш па-беларуску, то «калхознік», «бульбаш».\nМанцэвіч: Ну, гэта ж мы самі дазволілі. Літоўцы ж не дазволілі.\nРаткевіч: Іншы раз і злосць бярэ, што мы такія ціхенькія, але як распаліць, не супакоімся. Такая наша гісторыя, што ўсе да нас ішлі з «вызваленнем». І захад, і ўсход. «Вызвалялі» і лупцавалі.\n«Рэгіянальная газета» пісала пра абуральную сітуацыю, што здарылася са мной у маі. На пошце паштальён адмовілася прымаць аформленую па-беларуску бандэроль. Ёй было незразумела, што значыць «Вуліца Пераможцаў». У адказ на скаргу Мінпрацы выдала недарэчную пастанову, што дзяржаўны службоўца не абавязаны ведаць беларускую мову.\nМанцэвіч: І гэта супярэчыць закону аб мовах.\nРаткевіч: Безумоўна! Пасля звярнуўся да Алены Анісім. Яна дала запыт у Мінюст і Мінпрацы. На такім узроўні адмовіць ёй не маглі. Што ёй адказалі, таксама публікавала «РГ». У прыватнасці, што праграмнае забеспячэнне будзе з падтрымкай беларускай мовы.\nМанцэвіч: Ці часта звяртаюцца да вас з падобнымі пытаннямі? І ці цяжка працаваць у парламенце, адстойваючы сваю пазіцыю?\nАнісім: Звароты тычацца розных сфераў жыцця, таму што беларускую мову мала дзе падтрымліваюць. Прыйшоў у банк, аформіў заяву па-беларуску, і тут жа табе па-беларуску адказалі? Такое звычайна не здараецца. У лепшым выпадку заяву прымуць, але адкажуць ужо па-руску.\nЗвяртаюцца з пытаннямі пра тое ж банкаўскае абслугоўванне. Калі на сайце некаторая інфармацыя ёсць і па-беларуску, то афармленне – ужо не. Цяпер займаемся пытаннем чалавека з Гродна, які хацеў бы заключыць дамову ў жыллёва-камунальнай сферы па-беларуску.\nЗдаецца, ну што там скласці адну тыповую дамову, хіба праблема?\nНехта звяртаецца, што па-беларуску адмаўляюць выступаць у судзе, прапануюць перакладчыка. Які перакладчык можа быць, калі дзве дзяржаўныя мовы? Многія бацькі, якія хочуць даць дзеткам беларускамоўнае выхаванне, сутыкаюцца з праблемамі. Чыноўнікі не хочуць адкрываць групы ў садках і класы ў школах. Так адбываецца не ва ўсіх раёнах.\nМанцэвіч: Ці цяжка працаваць у парламенце, адстойваючы сваю пазіцыю?\nАнісім: Сваёй пазіцыі ніколі не хавала. Я з усімі размаўляю па-беларуску. Таму людзі ўжо прызвычаіліся. Аднойчы ў нефармальнай абстаноўцы адзін з калег сказаў: «Вось цяпер, праз год, я зразумеў, чаму вас адносяць да апазіцыі. Вы ў апазіцыі да тых, хто не шануе беларускую мову».\nМанцэвіч: Адчування белай вароны не было?\nАнісім: Не было, няма і не будзе. Таму што я ў сваёй краіне, на сваёй роднай зямлі і размаўляю на сваёй мове. Хай сябе адчуваюць белымі варонамі тыя, хто робіць не так. Я жыву сярод сваіх людзей. Нават калі нехта размаўляе па-руску, мы з гэтымі людзьмі сутыкаемся з аднымі і тымі ж праблемамі. Нам няма што дзяліць, трэба навучыцца разам вырашаць пытанні.\nМногія разумеюць абсурднасць цяперашняй сітуацыі. Іншая справа, што не заўсёды ім хапае смеласці ці прынцыповай пазіцыі.\nМногія з іх былі ўбудаваныя ў гэту сістэму. І, з аднаго боку, спрабуюць адстойваць інтарэсы людзей, а з іншага, трошкі боязна. У час выбараў ім спрыялі, таму адчуваюць сябе ў няпростай сітуацыі. Я сябе ім ніколі не супрацьпастаўляла. Абазначыць сваю пазіцыю – не значыць быць у варожых адносінах да таго, хто мае процілеглыя погляды.\nМанцэвіч: Але адну з вашых прапаноў не падтрымалі.\n(Маецца на ўвазе гісторыя, калі праект закона «Аб нарматыўна-прававых актах» зрабілі ў беларускім і рускім варыянтах. Але старшыня парламенцкай камісіі па заканадаўстве адмовіла адсылаць дакументы ў Нацыянальны цэнтр заканадаўчых і прававых даследаванняў (НЦЗПД) для атрымання юрыдычнага заключэння – заўвага аўтара.)\nАнісім: Але гэта не дэпутаты не падтрымалі. Супраціўленне было з НЦЗПД.\nУ ТБМ у нас быў падрыхтаваны законапраект «Аб дзяржаўнай падтрымцы беларускай мовы». У 2014 годзе яго падавалі ў палату, але адхілілі. Мой намеснік Дзяніс Тушынскі цягам года адшліфоўваў дакумент. Восенню 2017 года выстаўлялі яго да абмеркавання ў інтэрнэце. Сёлета мы перадалі тэкст законапраекта кожнаму дэпутату.\nМанцэвіч: Алесь Наркевіч мае некалькі магазінаў у Вілейцы і справы вядзе па-беларуску. На вашу думку, для прадпрымальніка беларуская мова – плюс ці мінус?\nНаркевіч: На працы па-беларуску размаўляю толькі я. Калі нехта прыходзіць уладкоўвацца, здзіўляюцца, што нехта яшчэ размаўляе па-беларуску. Прыходзіць дзяўчына пасля вучэльні ўладкоўвацца прадаўцом, слова вымавіць па-беларуску не можа.\nКалі прыязджаюць вяскоўцы, то шмат выпадкаў бывала, казалі: «А дзе той, што па-беларуску гаворыць, хачу ў яго спытацца».\nКалі нас так мала і становіцца ўсё менш, нам трэба быць больш радыкальнымі і патрабавальнымі.\nНекалькі год таму папрасіў у кнігарні каляндар па-беларуску. Глянулі вось так: «Нету у нас». Нібы першы раз чуюць. І другі раз прыходжу – адзін толькі ад «Будзьмы», усё астатняе завешана расійскім. Не можаш зрабіць такую простую рэч, як павесіць дзецям каляндар у пакой.\nАнісім: У такіх выпадках трэба рабіць запыт, чаму няма календароў на беларускай мове.\nМанцэвіч: А ці можна манетызаваць беларускую мову ў бізнесе? Бывае, банкі выкарыстоўваюць мову ў рэкламе. Гэта проста імідж ці тое, што пасля прынясе грошы?\nНаркевіч: Думаю, там проста ёсць беларускія людзі, вось і ўсё. Па факце наўрад ці яны заробяць на беларускай мове.\nБранцэвіч: Ну, чаму. У Гародні ёсць этнакрама «Цудоўня», гаспадар Андрэй Несцяровіч. Ён некалі зацікавіўся фальклорам, аўтэнтычнымі рэчамі і зрабіў на гэтым бізнес.\nЛадзяць розныя мерапрыемствы – выставы, танцы. Спачатку ўсе спецыялісты казалі, што ён не будзе прыбытковым. Але ў яго столькі ідэй, і шмат год яны працуюць.\nМанцэвіч: Тут аб’ектам продажу з’яўляецца мова, а Алесь Наркевіч прадае будаўнічыя матэрыялы.\nБранцэвіч: Калі я штосьці купляю для сябе і мне ў адказ на замову тэлефануе прадавец і размаўляе па-беларуску, я так цешуся.\nНаркевіч: На жаль, на гэтым узроўні пакуль што мова і існуе.\nТолькі на ўзроўні «вось мы пацешымся і, можа, нешта ў нас некалі атрымаецца». Калі дзяржава не зацікаўленая ў мове, то толькі на актывістах мове ў краіне не застацца і самой краіне не быць.\nБранцэвіч: Але ж дзяржава – гэта людзі.\nНаркевіч: Я назіраю катастрофу, што мы паціху сыходзім.\nРаткевіч: Ужо не паціху.\nБранцэвіч: Нязгодная з вамі.\nНаркевіч: Я ў гэтым плане песіміст. Адно пытанне гуляць у мову, гэта цяпер трэндава і модна. А другое – тыя актывісты, якіх вельмі мала, фактычна супрацьстаяць дзяржаве і дзяржаўнай палітыцы русіфікацыі. Так званая мяккая беларусізацыя не будзе адбывацца, пакуль не будзе садкоў, школ і ВНУ, гэта ўсё бессэнсоўна.\nКалі мы палайкаем у інтэрнэце «Мове нанова», гэта файна, але гэта не выратуе краіну ад татальнай русіфікацыі. І ўжо нават роўных умоў з расійскай мовай нам, напэўна, будзе ўжо замала.\nЦяпер і ў вёску калі прыязджаю і размаўляю па-беларуску, чую ў адказ «Колхозник какой-то приехал». Дзеці, якія не глядзяць мульцікі па-беларуску, беларусамі не стануць. Мы гуляем і ствараем выгляд, што ўсё наладзіцца.\nМанцэвіч: А тое, што ў Смаргоні ёсць беларускамоўная група ў садку, дзе Эдзіта Эдуардаўна выхоўвае дзетак па беларуску, – гэта выпадковасць?\nНаркевіч: Гэта цуд, таму што ў Вілейцы такога няма. Хутчэй за ўсё, гэта настальгія.\nБранцэвіч: У нашым садку не адна беларускамоўная група, а тры. Дзетак набіраюць штогод, выбіраюць, на якой мове будуць навучаць. І згодна з гэтым фарміруюць групу. Пасля выбіраюць беларускамоўнага выхавальніка, які добра валодае мовай, мае адпаведную кваліфікацыю. Калі такую групу стварылі, я пачала ў ёй працаваць.\nЯ маю вышэйшую адукацыю як настаўнік пачатковых класаў і беларускі філолаг.\nМанцэвіч: З такімі маленькімі дзеткамі цяжэй працаваць, чым са старэйшымі вучнямі?\nБранцэвіч: Мне лягчэй, цікавей працаваць з такімі дзеткамі. Гэта чысты ліст. Яны пазітыўныя, вельмі цікавыя, ёсць месца для творчасці. У школе гэта крыху цяжэй зрабіць, ёсць пэўныя строгія межы.\nКалі бацькі самі абралі беларускую мову, то разумелі, што ўся адукацыя будзе па-беларуску. Канешне, у іх былі сумненні – а як будзе далей. Усе бацькі хвалююцца за сваіх дзяцей. Ці будзе пераемнасць у школе? Але ўсе гэтыя сумненні развеялі цягам першага года.\nЛюдзі пачынаюць баяцца, калі маюць недастаткова інфармацыі. Калі кожны дзень лаяльна размаўляеш, прыводзіш прыклады, як гэта дзіцяці падабаецца. Канешне, многія баяліся – яшчэ і па-руску не вельмі добра размаўляюць, як будуць беларускую вучыць? Крок за крокам усё гэта ўладжвала.\nКалі вы едзеце адпачываць з дзецьмі, на беразе мора ўсе і па-французску, і па-англійску гавораць і адзін аднаго разумеюць. Яны больш увагі звяртаюць на жэсты, міміку.\nМае выхаванцы ў школе будуць вывучаць беларускую мову і літаратуру. І ім будзе нашмат лягчэй, чым тым дзеткам, што навучаюцца ў рускамоўных групах. Яны будуць ведаць значэнне ўсіх слоў, валодаць гукамі, у іх добра развіты фанетычны слых.\nМанцэвіч: Білінгвамі яны сталі?\nБранцэвіч: Яны сталі. Тры гады – унікальны ўзрост, яны схопліваюць усё. Дзве мовы вывучыць ім зусім проста. Была б трэцяя – лічу, і з ёй справіліся б.\nРаткевіч: У групе 21 дзіця, груп тры. 60 дзетак выхоўваюць па-беларуску – вы толькі нікому не кажыце.\nБранцэвіч: Усе бацькі зацікаўленыя ў добрай адукацыі дзяцей. Яны бачаць, якое ў іх ідзе развіццё.\nІм жа трэба перакласці, што я сказала, на рускую, свой адказ сфармуляваць па-беларуску – гэта які працэс мыслення! Дзеці аж млеюць, каб у садок прыйсці, у мяне наведванне амаль 100%. Баяцца прапускаць, бо там абавязкова нешта цікавае.\nЯны пойдуць у розныя школы і класы, у іх будзе новае акружэнне. Але ў іх будзе свая пазіцыя наконт мовы.\nМанцэвіч: Кажуць, Маладзечна было больш беларускамоўным у 60-я і 70-я, чым цяпер. Ці праўда гэта? І ці мы больш страцілі або набылі з незалежнасцю?\nКавалевіч: Я паступаў 1971 годзе ў політэхнічны тэхнікум, здаваў матэматыку па-беларуску. Выкладчыца, што прымала экзамен, сказала: «Я ничего не поняла, но ставлю вам 4». Хаця адказваў я «на выдатна». Пасля мяне дражнілі. Ну, і я такі: «Давайце ўжо вывучу вашу рускую мову». А з прадметаў па-беларуску – толькі мова і літаратура. Але большасць былі з вёскі, і беларускамоўнае асяроддзе было.\nУ партыйных і камсамольскіх работнікаў пытанне мовы нават не ставілася. Раз прыехаў з вёскі працаваць у горад – павінны размаўляць па-руску ў афіцыйнай сферы.\nУ канцы 80-х на «Спадарожніку» пачалі з’яўляцца розныя культурніцкія аб’яднанні, і я ім з партыйнага і чалавечага пункту гледжання спрыяў. Як так – гэта родная мова, і паўсюль павінна гучаць.\nГрамадства лічыць, што мова – не самае галоўнае. А дзяржава не лічыць гэта пытаннем. Думаю, змяніць сітуацыю можна толькі тактоўным валявым метадам.\nКалі працаваў кіраўніком спраў у гарвыканкаме, парадак дня пісаў па-беларуску. Аддзел архітэктуры і будаўніцтва ўсё пісаў па-беларуску. Залажыў гэта Карпенка і яго штат, а потым усё працягнулі мы. Усе афіцыйныя звароты, віншаванні і выступленні з боку старшыні і іншых былі па-беларуску.\nМае падначаленыя рабілі замаскіраваны сабатаж мне, начальніку – «Нашто нам эта беларуская мова, давайте всё на русском языке». Пасля прыйшлі іншыя старшыні, і ім даводзілася перакладаць.\nТаму ў канцы дзейнасці рабіў дакументы ў двух варыянтах.\nКалі на «Спадарожніку» быў, аплотам беларускага была Баранава – жонка афіцэра нашай часці.\nАнісім: Што ў Палаце прадстаўнікоў, што начальнікі на мясцовым узроўні – заўсёды ёсць такія, што для сваіх жыхароў за час працы не так шмат і зрабілі. А вось Юры Горлаў, цяперашні старшыня Маладзечанскага райвыканкама, раней кіраваў Стаўбцоўскім раёнам, з якога паходзіць Якуб Колас.\nРазмаўляў па-руску, але за яго кіраванне стварылі мурал на дзіцячым садку з выявай, што тычыцца гісторыі горада. Да юбілею горада распісалі сцены чатырох 9-павярховікаў з чатырохрадкоўямі з Якуба Коласа. І іншыя рэчы – гэта зрабіў чалавек, які не адсюль родам.\nМанцэвіч: Калі Маладзечна рыхтавалі да «Дажынак», горад у многім змяніўся да лепшага, але мы страцілі сваю «Радзіму». (Маецца на ўвазе гісторыя, калі на кінатэатры шыльду «Радзіма» замянілі на «Родина» – аўтар). На запыты з просьбай змяніць адказалі, што гэта каштуе грошай. А на «Родину» хіба не каштавала.\nНаркевіч: У Вілейцы быў канцэрт. За дзве гадзіны па-беларуску з вітальным словам выступіў начальнік аддзела культуры Сяргей Паўлоўскі і госць з Маладзечна. Усе дзеці спявалі расійскія песні, аб’яўлялі выступоўцаў па-руску: «А сейчас дети станцуют «Русский самовар». Дзе 50 на 50, калі дзве дзяржаўныя мовы?\nАнісім: Трэба памятаць, што мы ў сваёй краіне гаспадары. І падчас перапісу заклікаем сярод родных моў абавязкова пазначаць беларускую.\nМы можам колькі заўгодна прасіць дзяржаву з гэтым нешта зрабіць, але яна не робіць. І не будзе, пакуль мы, грамадства, не будзем уплываць.\nУніверсітэт імя Ніла Гілевіча – справа, якую мы робім, каб дзеці, якія вучацца па-беларуску, бачылі перспектыву. Атрымліваецца ў бізнесоўцаў прасоўваць беларускую мову – нам трэба спрыяць. Ёсць ініцыятыва – мы павінны падтрымаць.\nРаткевіч: Яшчэ Мураўёў-вешальнік казаў – «Что не сделал русский штык, доделает русская школа». І з таго часу так і ідзе.\nІ калі школы адразу не перавядзеш, то можна пачаць з шыльдаў, каб вакол сябе бачыць мову.\nБранцэвіч: Для мовы трэба рабіць тое, што ты можаш. Тут найперш персанальная адказнасць.\nНаркевіч: Галоўныя праблемы – адсутнасць беларускай адукацыі, тэлебачання, радыё. Мова – гэта душа народа, і цяпер Беларусь без душы. Жыць чужой мовай – тое самае, што жыць чужым розумам. І жывём дзеля некага, хто нам не дапамагае.\nАнісім: Пытанні беларускай мовы я падымала на ўсіх узроўнях. У тым ліку падчас паслання [Прэзідэнта]. Я мела магчымасць задаць пытанне. І звярнулася да прысутных. Спыталася, калі беларус у Беларусі будзе жыць як італьянец у Італіі і паляк у Польшчы? Размова не толькі пра якасць жыцця, але і пра мову.\nКазала пра інфармацыю, заканадаўства і адукацыю. Для чалавека важна, каб было асяроддзе, каб падтрымліваць мову. Педагагічныя класы ці працуюць па-беларуску? Калі там няма мовы, ва ўніверсітэце няма, то хто будзе вучыць дзяцей?\nНаша задача – усё рабіць па-беларуску. Мы перакладалі афіцыйныя дакументы, напрыклад, правілы дарожнага руху. Мы павінны быць гатовыя, што, калі ўлада будзе больш прыхільнай да беларускасці, у нас многае ўжо будзе напрацаванае.\nКавалевіч: Трэба адчуць сябе беларусам, і адчуць праз мову. Калі насельніцтва не захоча само размаўляць, што б мы ні рабілі, бессэнсоўна. І тады ўсе ўстановы стануць даступнымі па-беларуску, гэта не будзе ніякай праблемай.\nПапярэдні артыкулДопросили школьников, сняли записи с камер видеонаблюдения: следователи закончили осмотр места двойного убийства\nНаступны артыкулПрызначылі новага пракурора Астравецкага раёна


Дзень вялікай палітыкі ў Мінску. Беларуская сталіца прымае Вышэйшы дзяржсавет Саюзнай дзяржавы. Падзея значная на ўсіх узроўнях. Да яе дэталёва рыхтаваліся міністэрствы, рэгіянальныя ўлады, галіновыя і вытворчыя эксперты. Праца прароблена каласальная. Пільная ўвага да рашэнняў у рамках інтэграцыі і з боку прэсы. У Палацы Незалежнасці сабраліся больш за сотню акрэдытаваных журналістаў. Азначыць курс, якім пойдзе Саюзная дзяржава ў найбліжэйшыя гады, а таксама вырашыць шэраг спрэчных момантаў - ключавая мэта і двухбаковай сустрэчы лідараў дзвюх краін. Перамовы Аляксандра Лукашэнкі і Уладзіміра Пуціна папярэднічалі пасяджэнню Вышэйшага дзяржсавета і, па сутнасці, задалі тон наступнаму дыялогу. Сустрэча ў такім фармаце - магчымасць акінуць поглядам увесь спектр двухбаковых адносін: ад выканання саюзнага бюджэту да прыярытэтаў Саюзнай дзяржавы. Абмяркоўвалі і праграму ўзгодненых дзеянняў у знешняй палітыцы. Мінску і Маскве прыходзіцца разам рэагаваць на ўсе падзеі ў свеце, а значыць, цесная каардынацыя неабходная. Асаблівая ўвага - саюзнай эканоміцы. За мінулы год дынаміка палепшылася - тавараабарот перавысіў 32 мільярды долараў. Важна вынік замацаваць. У прыватнасці, за кошт зняцця ўзаемных бар'ераў і стварэння роўнага канкурэнтнага асяроддзя. Аб чым яшчэ дамовіліся бакі? Падрабязнасці саюзнага дыялогу ў Вольгі Макей.\nАўторак. Сярэдзіна дня. Нацыянальны аэрапорт прымае спецрэйсы з Масквы. Сёння ў Мінску ўся палітычная эліта Расіі. Выконваючы тонкасці пратаколу і іерархіі, першым прылятае Дзмітрый Мядзведзеў. Праз некаторы час прызямляецца і борт нумар 1. Але, каб трапіць у беларускую сталіцу, ніякіх квэстаў (як гэта было з візітам нашага Прэзідэнта на чэмпіянат свету па футболе) Уладзіміру Пуціну праходзіць не прыйшлося. Сустракалі, як і мяркуюць пратакольныя традыцыі візітаў.\nДля Прэзідэнта Расіі гэта трэці замежны візіт з моманту ўступлення на пасаду. Традыцыйна ў паездках Уладзіміра Пуціна суправаджае і вялікі пул рэпарцёраў.\nЗрэшты, для большасці прэс-цэнтр Палаца Незалежнасці добра знаёмы. Шматлікія расійскія калегі працавалі тут і падчас саміта АДКБ у лістападзе. Гэтым разам, каб першымі пачуць вынікі перамоў, акрэдытавалася больш за сотню журналістаў з абедзвюх краін. Таму да пачатку спрабуюць улавіць кожную дэталь. Напрыклад, тое, што да Палаца Незалежнасці Уладзімір Пуцін прыехаў у адной машыне з паслом Сурыкавым. Але ўсё ж для фатографаў і тэлеаператараў адзін з самых чаканых момантаў - гэта сустрэча прэзідэнтаў.\nПерад тым як пачаць абмеркаванне парадку дня (а ў ім 9 пытанняў), яшчэ адзін пратакольны момант: сумеснае фатаграфаванне. Менавіта гэтыя кадры за лічаныя секунды стануць ілюстрацыяй сустрэчы на ўсіх інфармацыйных стужках. Прынамсі, да таго моманту, калі лідары з'явяцца перад камерамі пасля двухбаковых перамоў.\nНапэўна, гэтая фатаграфія прэзідэнтаў у будучыні папоўніць калекцыю Палаца Незалежнасці. Як і гэты здымак, зроблены ў 2014 годзе. Цяжка ўявіць палітыкаў, якія бачыліся б часцей за лідараў Беларусі і Расіі. Крыху больш за месяц гэта ўжо чацвёртая сустрэча. Сочы, саміт у Кітаі, маскоўскія "Лужнікі" і вось у Мінску. Дарэчы, для Уладзіміра Пуціна на пасадзе прэзідэнта гэта ўжо 22-і візіт у нашу краіну.\nДарэчы, пасяджэнне ВДС ужо 21-е. Але перад тым як абмеркаваць парадак дня ў шырокім коле, прэзідэнты сустракаюцца вузкім складам. Вядома, большая частка такіх перамоў пройдзе за зачыненымі ад прэсы дзвярамі. Гэта традыцыйна. Але па настроі лідараў (а Аляксандр Лукашэнка нават назаве сустрэчу ўверцюрай да піцерскіх футбольных баталій Расіі і Егіпта) прыкметна: шматлікія пытанні сапраўды атрымалася ўзгадніць яшчэ да ВДС.\nПакуль лідары размаўляюць за зачыненымі дзвярамі, для міністраў, якія прымуць удзел у пасяджэнні Вышэйшага дзяржсавета, гэта магчымасць нефармальна абмеркаваць пытанні. Вядома, сустрэчы кіраўнікоў дзяржаў папярэднічала маштабная праца: напярэдадні гадзіннікі звяралі парламентарыі ў Брэсце, на мінулым тыдні ўрады ў Маскве. У пачатку года палітычны істэблішмент у Расіі быў заняты выбарчай кампаніяй, змяняўся, хай і не кардынальна, склад урада. Сёння ў Мінску і новы кіраўнік Міністэрства сельскай гаспадаркі Дзмітрый Патрушаў. Не сакрэт, што ў гэтай сферы нярэдка ўзнікаюць спрэчныя пытанні.\nСёння Беларусь і Расія звязаныя літаральна ва ўсіх сферах. У планах АПК - стварэнне сумесных селекцыйных цэнтраў у жывёлагадоўлі. А яшчэ, вядома, космас - тут цэлая саюзная групоўка спадарожнікаў. І самы маштабны праект - узвядзенне Беларускай АЭС. Энергетычная сфера супрацоўніцтва перспектыўная яшчэ і з пункту гледжання адзінага рынку, які ствараецца. Праўда, ужо ў рамках ЕАЭС.\nПрамысловасць - тут і саюзны трактар, які будуць вырабляць у Валагодскай вобласці, і ўжо наяўная кааперацыя нашых машынабудаўнічых гігантаў. І хоць, як гаворыць міністр прамысловасці, перад сустрэчай многія пытанні ў гэтай галіне атрымалася ўзгадніць, агульныя для дзвюх краін праблемы пакуль застаюцца.\nЗамест адведзенай праграмай гадзіны ў вузкім складзе прэзідэнты праводзяць дзве. Дэталёва абмяркоўвалі ўсе пытанні.\nВядома, цэнтральная тэма - саюзная эканоміка. За мінулы год тавараабарот паміж Беларуссю і Расіяй павялічыўся амаль на чвэрць. Агульны аб'ём гандлю - 32 мільярды долараў. Хаця было і 43.\nПазітыўная тэндэнцыя захоўваецца і зараз: Мінск і Масква імкнуцца дацягнуцца да той рэкорднай адзнакі. Але нарошчваць тавараабарот больш актыўна перашкаджаюць выключэнні і бар'еры, якія па-ранейшаму застаюцца. Без роўнага канкурэнтнага асяроддзя тут ніяк. Пры гэтым, зважае Аляксандр Лукашэнка, пытанні двухбаковага парадку дня не варта перакладваць на пляцоўку ЕАЭС.\nУзровень інтэграцыі можна ацаніць не толькі па лічбах тавараабароту. Напрыклад, у машынабудаванні, дзе ў нас шмат прыкладаў надзейнай кааперацыі, адно рабочае месца стварае адразу дзесяць у сумежных вытворчасцях. А з моманту ўзнікнення Саюзнай дзяржавы за кошт гэтага адзінства агульная колькасць рабочых месцаў вырасла на 3 мільёны! Абарона інтарэсаў грамадзян - падмурак саюзнага будаўніцтва. Згадзіцеся, ездзіць адно да аднаго ў госці больш зручна без усялякіх меж. Але апошнім часам узнікаюць асобныя пытанні па перасячэнні мяжы.\nСённяшнюю сустрэчу прысвяцілі пытанням пашырэння супрацоўніцтва. Спад у гандлі пераадолены, выйшлі на траекторыю росту. Уладзімір Пуцін прапаноўвае азначыць амбіцыйную планку тавараабароту на паўсотні мільярдаў долараў.\nЗ дзевяці пунктаў парадку дня пяць прынялі без абмеркавання. Дэталёва спыніліся толькі на трох ключавых дакументах. Адзін з такіх абазначае прыярытэтныя напрамкі развіцця Саюзнай дзяржавы на найбліжэйшыя 5 гадоў. У ім прапісаны дзеянні па зняцці бар'ераў, узгоднена прамысловая палітыка, фарміраванне адзінага паліўнага рынку і іншыя пытанні. Паставілі подпісы і пад праграмай дзеянняў у знешняй палітыцы (яна захавала курс на ўмацаванне супрацоўніцтва на пляцоўках СНД і АДКБ і ўзгодненыя пазіцыі ў міжнародных арганізацыях). А сёння яшчэ вырашылі заснаваць прэмію Саюзнай дзяржавы ў галіне навукі і тэхнікі. Гэта будзе стымулам для навукоўцаў дзвюх краін. У выніку насычанага перагаворнага дня ні адзін з запланаваных дакументаў не застаўся без подпісу. А Аляксандр Лукашэнка не толькі падзяліўся, пра што так доўга гаварылі з расійскім прэзідэнтам сам-насам, але і прымеціў цікавы факт.\nСёння на памяць аб гэтай сустрэчы лідары абмяняліся падарункамі. Аляксандр Лукашэнка ўручыў карціну з родным для расійскага прэзідэнта горадам - Санкт-Пецярбургам. Ад Уладзіміра Пуціна беларускаму лідару - сувенірны набор і незвычайны самавар з сімволікай чэмпіянату свету па футболе.\nНаступны раз прэзідэнты дамовіліся сустрэцца ў кастрычніку ў Магілёве, дзе пройдзе V Форум рэгіёнаў дзвюх краін. Наогул міжрэгіянальныя сувязі Аляксандр Лукашэнка назаве залогам поспеху інтэграцыі. Беларусь супрацоўнічае з 80 суб'ектамі Расіі. А форум - лепшая пляцоўка, дзе кіраўніцтва рэгіёнаў і бізнес могуць пагутарыць напрамую. Як расказаў журналістам беларускі лідар, падводзячы вынікі перагаворнага дня, асноўную частку перамоў прысвяцілі пытанням стварэння роўнага канкурэнтнага асяроддзя.\nВышэйшы дзяржсавет і сустрэча прэзідэнтаў сёння чарговы раз пацвердзілі: спрэчныя пытанні, якія часам узнікаюць, будуць вырашацца ў духу паразумення і кампрамісу. Такімі словамі Аляксандра Лукашэнкі завяршыўся сённяшні перагаворны дзень. Гэтую фразу тут жа падхапілі рэпарцёры інфармацыйных стужак. Бо гэта галоўнае. Зрэшты, чакаючы лідараў з выніковымі заявамі, у прэс-цэнтры журналісты гадалі, ці паспее Уладзімір Пуцін вярнуцца да пачатку матча сваёй каманды на чэмпіянаце свету па футболе. Якраз у гэтыя хвіліны Расія гуляе з Егіптам. Але адкрытая для прэсы частка перамоў завяршылася а 7-й гадзіне вечара, пасля чаго Аляксандр Лукашэнка запрасіў гасцей на вячэру.\nВучняў і педагогаў першай гімназіі Полацка з Днём ведаў асабіста павіншавала Наталля Качанава\nCтатус Усебеларускай маладзёжнай будоўлі


Як мы з’ездзілі на катэхетычны семінар у Малдову і шчыра парадаваліся за тамтэйшых католікаў - Часопіс «Ave Maria»\nЯк мы з’ездзілі на катэхетычны семінар у Малдову і шчыра парадаваліся за тамтэйшых католікаў\n25.05.2018 | Падзеі | Вольга Качалка\nЗ 16 па 18 мая ў Кішынёве мне давялося ўдзельнічаць у катэхетычным семінары, арганізаваным мясцовымі католікімі для катэхетаў. Правесці гэты семінар яны запрасілі сястру Нунэ Цітаян MSF, катэхетку з вялікім досведам, аўтарку падручнікаў па катэхезацыі, выкладчыцу духоўнай семінарыі ў Пінску, старшыню Катэхетычнай секцыі пры Канферэнцыі Біскупаў у Беларусі. Усяго з Беларусі ў Малдову разам з сястрой нас прыехала чацвёра маладых католікаў. Нам было цікава не проста паўдзельнічаць у семінары, але і пазнаёміцца з тамтэйшым Касцёлам, паглядзець, якімі рэальнымі дасягненнямі і цяжкасцямі жывуць вернікі гэтай невялікай і вельмі прыгожай краіны.\nУ катэхетычным семінары прымала ўдзел 20 чалавек. Сярод іх былі трое святароў, манахіні і свецкія катэхеты — гэта людзі розных нацыянальнасцяў: палякі, украінцы, рускія, малдаване, румыны. Першае, што я там адчула, — гэта зычлівая цеплыня ва ўзаемаадносінах.\nСястра Нунэ не імкнулася даць удзельнікам семінара тэарэтычны матэрыял, яна дзялілася менавіта практычнымі метадамі працы з дзецьмі і моладдзю падчас катэхезацыі. Мы ставілі пантамімы, сцэнкі на біблейскія сюжэты, каб дзеці такім чынам акунуліся ў атмасферу Божага слова. Пасля гэтага сястра папрасіла падзяліцца нас сваімі ўражаннямі ад выканання роляў — і біблейскія вобразы раскрыліся яшчэ глыбей. Займальнаю атрымалася інсцэніраваная прэс-канферэнцыя, падчас якой Юзаф, Ірад, пастухі і каралі адказвалі на пытанні вядучага пра абставіны Нараджэння Пана. Яшчэ адзін карысны метад працы з біблійным тэкстам — аповед аднаго з герояў пэўнай біблійнай гісторыі, напрыклад, прыпавесці пра міласэрнага айца, калі хтосьці сваімі словамі расказвае сваё бачанне падзеі — вачыма старэйшага сына, малодшага або бацькі.\nУдзельнікі семінара падчас заняткаў засвоілі розныя спосабы самавыяўлення дзяцей — гэта калажы, стварэнне комікса, паштоўкі з пажаданнямі. Божыя запаведзі лягчэй засвоіць, калі па іх намаляваць коміксы: сітуацыю з жыцця дзіцяці або падлетка, калі не выконваецца запаведзь і, адпаведна, калі яна выконваецца. Мы разглядалі асноўныя спосабы выкарыстання мультымедыйных матэрыялаў: прэзентацый, відэаролікаў, матывацыйных ілюстрацый. Словам, карысць ад семінара відавочная, а яго ўдзельнікі ні хвіліны не сумавалі.\nВельмі прыемна было ўбачыць на мерапрыемстве біскупа Кішынёва Антонія Коша. Ён прыйшоў на заняткі, каб паразмаўляць з удзельнікамі семінара, пацікавіцца ўражаннямі. Бачна было, што іерарху не абыякавы лёс катэхезацыі ў дыяцэзіі, дарэчы, адзінай у Малдове. Наогул, па размовах з людзьмі было зразумела, што яны займаюцца многімі добрымі справамі і гараць жаданнем развівацца: рабіць яшчэ больш і яшчэ лепш. Таму ўдзельнікі семінара бралі ад заняткаў усё, што маглі, каб потым гэтыя веды прымяняць у сваіх парафіях. Біскуп папрасіў усіх удзельнікаў катэхетычнага семінара паразважаць пра ініцыятывы свецкіх людзей у справах парафіі, з якімі цяжкасцямі яны сутыкаюцца, калі прыходзяць з прапановамі да пробашча, а таксама, як святар адносіцца да гэтых ініцыятываў, чаму некаторыя рэалізуе, а некаторыя не. На гэты конт выказваліся і святары, і сёстры, і свецкія. Было зразумела: неабходная большая актыўнасць свецкіх, іх адказнасць за свае ініцыятывы. Важна, што вернікі адкрытыя на такі дыялог, асабліва важна, калі яго ініцыюе сам біскуп.\nВарта асобна сказаць пра дыялог удзельнікаў семінара з сястрой Нунэ, якой не хапала часу, каб проста адказаць на пытанні, асабліва пра выхаванне сучаснай моладзі. У кантэксце гэтай тэмы сястра Нунэ расказала пра свой досвед працы ў галіне дабрачыннасці, калі моладзь у Баранавічах ёй дапамагала карміць бяздомных, размяркоўваць гуманітарную дапамогу. Было цікава і важна пачуць пра тое, як баранавіцкая каталіцкая моладзь рабіла інсцэніроўкі ў парафіі, а потым з гэтымі пастаноўкамі яны наведвалі вязніцу і бальніцы, а таксама маладыя парафіяне дапамагалі працаваць з дзецьмі, ад якіх адмовіліся бацькі. Моладзь сапраўды хоча быць карыснай, таму варта яе арганізоўваць і прапаноўваць тыя справы, у якіх яна можа паслужыць.\nДобрыя ўражанні ад католікаў Малдовы засталіся не толькі пасля семінара. Было вельмі прыемна з гэтымі людзьмі маліцца на святой Імшы. Пераважная большасць малдаўскіх католікаў у набажэнствах выкарыстоўвае рускую мову, але вернікі часам моляцца таксама па-польску і па-малдаўску. Католікаў у Малдове прыкладна 20 тыс., сярод духавенства і кансэкраваных асобаў ёсць палякі, румыны, украінцы, рускія... Гэтыя людзі, выхаваныя ў розных краінах, узбагачаюць духоўнае жыццё мясцовага Касцёла, стваралася прыемнае ўражанне яго паўсюднасці. У Кішынёўскую дыяцэзію ўваходзіць таксама і тэрыторыя Прыднястроўя, непрызнанага дзяржаўнага ўтварэння. Але цудоўна, што і там ёсць парафіі, ёсць душпастырства.\nМы сапраўды шчыра дзякавалі адзін аднаму за прыклад жывой веры, развітваючыся з гэтымі добрымі людзьмі. Пасля такіх сустрэчаў хочацца як мага хутчэй брацца за справу, служыць бліжнім, прымяняць свае таленты ў рэальных справах. Я таксама цаню той досвед, які Бог мне падарыў за гэты час і ўпэўнена, што ўсё ў нашым жыцці не дарэмна.