У Беларусі да канца года двойчы падаражэе «камуналка»\n18.08.2017 / 19:19\nУ Беларусі да канца года двойчы падаражэе «камуналка» 15\nТарыфы праіндэксуюць ў верасні і снежні.\nУ Беларусі да канца года двойчы праіндэксуюць тарыфы на жыллёва-камунальныя паслугі. Гэта адбудзецца з 1 верасня і 1 снежня, паведаміў намеснік міністра антыманапольнага рэгулявання і гандлю Іван Вежнавец. Павышэнне абумоўлена ростам даходаў насельніцтва, перадае словы прадстаўніка МАРГ тэлеканал «СТВ».\n- Спажыўцы ад 1 верасня бягучага года заплацяць на 8% больш за камунальныя паслугі. Але яшчэ раз звярну ўвагу, што дадзеная індэксацыя або дадзены рост абумоўлены ростам даходаў насельніцтва, як гэта і прадугледжана дзеючым заканадаўствам і той практыкай, якая склалася ўжо на працягу некалькіх гадоў, - заявіў Іван Вежнавец. - Ад 1 снежня мы плануем ізноў жа зыходзячы з росту заработнай платы, якая будзе адбывацца, мы ацэньваем, што рост індэксацыі складзе каля 10%. Адпаведным чынам падвысяцца і тарыфы для насельніцтва.\nПаводле яго слоў, з улікам двух індэксацый і запланаванага ад 1 студзеня 2018 года павышэння платы за жыллёва-камунальныя паслугі ў межах 5 даляраў беларусы будуць аплачваць «камуналку» на 100% за выключэннем выдаткаў на цеплавую энергію.\nНа некаторыя паслугі рост будзе істотным, цытуе словы Івана Вежнаўца газета «Звязда». Так, тарыф па каналізацыі вырасце на 48,5%, цана халоднага водазабеспячэння вырасце на 27,7%, а вываз цвёрдых камунальных адкідаў «пацяжэе» на 19%. Пры гэтым, адзначае выданне, агульная жыроўка вырасце толькі на 5 даляраў. Такім чынам, на канец 2017 года аплата ЖКП у двухпакаёвай кватэры плошчай 48 квадратных метраў з трыма жыхарамі ў ацяпляльны перыяд абыйдзецца ў 93 рублі, а ўзровень кампенсацыі насельніцтвам комплексу камунальных паслуг вырасце да 74,8%. Да канца 2018 года гэты паказнік дасягне 85%, да 2020 года - будзе 93,3%, а вось планаваныя 100% дасягнуць можна будзе толькі ў 2025-м годзе, паведамляе «Звязда».\nНагадаем: пра тое, што беларусы ад 1 студзеня 2018 года выйдуць на 100%-ны ўзровень кампенсацыі затрат па ўсіх паслугах ЖКГ, акрамя цеплавой энергіі, заявіў міністр жыллёва-камунальнай гаспадаркі Аляксандр Церахаў на пашыраным пасяджэнні Прэзідыума Савета Рэспублікі і Савета па ўзаемадзеянні органаў мясцовага самакіравання пры верхняй палаце парламента.\nМіністр удакладніў, што з наступнага года беларусы будуць аплачваць па субсідаваных тарыфах цеплавую энергію - ацяпленне і гарачае водазабеспячэнне. Па словах Аляксандра Церахава, гэта самы значны артыкул выдаткаў для спажыўцоў пры аплаце паслуг ЖКГ.\nМіністр адзначыў, што вытворчасць цеплавой энергіі таксама застаецца даволі затратнай. «Праца па зніжэнні сабекошту цеплавой энергіі мае прыярытэтны характар», — сказаў ён.\nМіністр эканомікі Уладзімір Зіноўскі яшчэ ў пачатку мінулага года распавёў аб планах урада па пераходзе на поўнае пакрыццё насельніцтвам вытрат на аказанне паслуг ЖКГ. 100-працэнтную «камуналку» беларусам абяцалі да канца 2018 года, але пра аплату паслуг па прадастаўленні цеплавой энергіі тады нічога не гаварылася.\nУ чэрвені Аляксандр Лукашэнка на нарадзе з кіраўніцтвам Адміністрацыі прэзідэнта заявіў, што ў Беларусі трэба «выйсці на нізкія тарыфы, каб насельніцтва не крыўдзіць».\nНагадаем, учора начальнік упраўлення эканомікі Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі Дзмітрый Казаноўскі паведаміў, што тарыфы на ЖКП у Беларусі невысокія, насельніцтва здольна іх аплачваць без субсідый.\nУ КДК раней вылічылі, як знізіць выдаткі беларусаў на «камуналку». У ведамстве падрыхтавалі прапановы па зніжэнні сабекошту жыллёва-камунальных паслуг у Беларусі на 7,3%. Адно з прапаноў - знізіць вытраты на цеплавую энергію.\nУ структуры плацяжоў за жыллёва-камунальныя паслугі ў зімовы перыяд у сярэднім 30,9% займае плата за цеплазабеспячэнне. З-за гэтага ў першую чаргу прапановы камітэта накіраваны на павышэнне эфектыўнасці работы энергетычнай і вадаправоднай гаспадаркі.\nТак, па словах начальніка галоўнага ўпраўлення кантролю за работай галін у сферы матэрыяльнай вытворчасці КДК Станіслава Наркевіча, прапануецца ліквідаваць неэфектыўныя кацельні шляхам пераключэння нагрузак на іншыя цеплакрыніцы. Усяго ў краіне налічваецца больш за 300 такіх аб'ектаў, на асобных з іх сабекошт цеплаэнергіі ў 3-6 разоў перавышае сярэдні па сістэме ЖКГ. Асноўная прычына звышнарматыўных страт і павелічэння выдаткаў на паслугі з'яўляецца нездавальняючы стан цеплавых сетак. Нягледзячы на высокі знос, запланаваныя аб'ёмы замены не выконваюцца.


Выбіраем аналаг "Амоксиклава" - Карысная інфармацыя для ўсіх\nВыбіраем аналаг "Амоксиклава"\nУ апошні час рэдка калі пры лячэнні атрымоўваецца пазбегнуць прыёму антыбіётыкаў. Пабочныя дзеянні такіх прэпаратаў настолькі жахліва гучаць, што многія пацыенты, прачытаўшы інструкцыю, адмаўляюцца ад прыёму. Аднак гэта ў корані няправільна. Так, негатыўны ўплыў падобных лекаў на самай справе ёсць, лекары гэтага не адмаўляюць, аднак наступствы запушчаных інфекцыйных запаленняў могуць быць куды больш страшныя.\nЧаму так важныя антыбіётыкі?\nХваробатворныя мікраарганізмы настолькі развіліся, што ў большасці выпадкаў ужо не рэагуюць на антыбіётыкі ў чыстым выглядзе. І тут на дапамогу прыйдуць сродкі новага пакалення, у якіх склад дапоўнены кампанентамі, якія прадухіляюць дачасны распад актыўных рэчываў і дзеючымі менавіта ў месцы паразы. Адным з такіх прэпаратаў з'яўляецца сродак «Амаксіклаў».\nАналаг расійскі фармацэўтычны рынак таксама мае. Гэта медыкамент «Аугментин». Таксама да сродкаў з падобным дзеяннем ставіцца лекі «Сумамед». У іх таксама шырокі спектр ўздзеяння і ўдасканаленыя кампаненты. Такія камбінаваныя склады дазваляюць ўздзейнічаць адразу на некалькі відаў хваробатворных мікраарганізмаў.\nУ якіх выпадках прызначаецца\nАналаг «Амоксиклава» і ён сам з'яўляюцца антыбіётыкамі шырокага прымянення, прызначаюцца пры розных інфекцыйных паразах бактэрыяльнага паходжання. Часцяком пры падобных захворваннях без падобных прэпаратаў проста не абысціся. Але перад тым як яго прызначыць, лекар павінен адправіць пацыента прайсці шэраг абследаванняў, якія дапамогуць выявіць адчувальнасць бактэрый да таго ці іншага складу. Пасля гэтага можна будзе прымаць рашэнне адносна таго, які лепш выбраць антыбіётык: аналаг «Амоксиклава» або сінонім.\nІ тыя і іншыя прымяняюцца ў лячэнні наступных захворванняў:\nхваробы лор-органаў (сінусіты, ларынгіты, фарынгіту, атыты);\nхваробы верхніх і ніжніх дыхальных шляхоў (бранхіты, пнеўманіі, абсцэсы);\nгінекалагічныя і уралагічныя захворванні (аднексітах, цыстыты, нефрыту, прастатыты);\nкішачныя інфекцыі (сальманелёз, дызентэрыя);\nінфекцыйныя заражэння скуры і мяккіх тканін.\nЧым замяніць прэпарат «Амаксіклаў»\nАналагі танныя і дарагія адрозніваюцца не толькі коштам. Як правіла, антыбіётыкі нізкай цэнавай катэгорыі не з'яўляюцца прэпаратамі новага пакалення, пра якія ўжо гаварылася вышэй. Таму такое лячэнне можа быць неэфектыўным, а вось згаданыя пабочныя дзеянні можна будзе выпрабаваць у поўнай меры. Аналаг «Амоксиклава» павінен падбірацца зыходзячы з дзеяння прэпарата і з яго складнікаў.\nІдэнтычнай заменай можа быць лекі «Аугментин», якое таксама складаецца з клавулановой кіслаты і амоксіціллін. Калі ж трэба замяніць склад, то варта падбіраць так званы сінонім прэпарата, які падобны па дзеянні, але мае іншы актыўны кампанент, напрыклад медыкамент «Сумамед». Гэта такі ж антыбіётык шырокага спектру, аднак асноўным яго кампанентам з'яўляецца азитромицин.\nАналаг «Амоксиклава» стаіць на парадак вышэй, таму, калі лекар прызначыў менавіта гэта прэпарат, а яго не аказалася ў адной з аптэк, дзеля эканоміі можна пашукаць менавіта яго. Таксама не варта без кансультацыі лечыць доктара самому прымаць рашэнне пра замену. Гэта можа прывесці да непажаданых наступстваў, у выніку якіх пацерпіць не толькі фінансавае становішча, але і здароўе.\n56 запытаў у БД, сгенерилось за 1,604 секунд.


Будзьма беларусамі! » «Паўлінка» восьмы дзясятак на купалаўскай сцэне\n22.05.2014 | Тэатр\n«Паўлінка» восьмы дзясятак на купалаўскай сцэне\nГісторыя п’есы на сцэне Купалаўскага тэатра пачынаецца з 1944 года, калі спектакль паставілі ў эвакуацыі ў Томску. За гэтыя 70 гадоў змянілася чатыры пакаленні артыстаў, а ў ролі Паўлінкі пабывалі пятнаццаць акторак-купалавак.\nЮбілею старога добрага спектакля-візітоўкі, з якога пачынаецца кожны тэатральны сезон, была прысвечаная імпрэза ў рэпетыцыйнай зале Купалаўскага тэатра. Падчас вечара дэманстраваліся ўрыўкі са спектакляў розных гадоў, а таксама агучваліся вядомыя гісторыі пра неўміручую п’есу.\nПаўліна Мядзёлка адмовіла Купалу ў віленскай кавярні «Зялёны штраль». Паўліна Мядзёлка – як вядома, муза паэта, прататып і адна з першых выканаўцаў ролі Паўлінкі – яшчэ ў пастаноўцы 1913 года ў Санкт-Пецярбургу. «Паэт часта быў нешчаслівы ў каханні, – кажа купалазнаўца Пятро Васючэнка. – Была знакамітая размова ў цукерні «Зялёны штраль» у Вільні, там ззяла зялёнае святло, падавалі бенедыктын, каву пілі, цыгарэты курылі. Паўлінка, дарэчы, дыміла як паравоз. І вось Купала гаварыў-гаварыў пра нашаніўскія справы, а яна слухала, а потым ён і кажа: а што, калі нам пабрацца? А яна ў адказ: «Я люблю цябе, Янка, як нашага паэта народнага, але кахаю я іншага». А хто той іншы? Магчыма, гэта і ёсць іншы Купала. Паўлінка не кахала такога Купалу, бо ён быў занадта фанабэрысты, вясёлы, а ёй бачыўся прарок, пясняр, але такі Купала нікому не належаў».\nФінал камедыі памяняўся з трагічнага на шчаслівы. П’еса мае драматычны фінал: каханага Паўлінкі Якіма Сароку арыштоўваюць па даносе яе бацькі. «Артыстка на сцэне гаворыць: «Якімку майго арыштавалі, зорачку маю ясную арыштавалі», – і падае ў непрытомнасці. Што ж азначае драматычны фінал «Паўлінкі», які прыдумаў Купала, у чым яго таямніца?» – задаецца пытаннем Пятро Васючэнка. Даследчык згадвае, што такая канцоўка не спадабалася драматургу Францішку Аляхновічу, і ён у Вільні дапісаў новы фінал Паўлінкі, дзе ўсё заканчваецца шчасліва («Заручыны Паўлінкі»). Купала быў незадаволены такім развіццём падзей. «Але мне думаецца, што ў нечым Аляхновіч меў рацыю, – разважае Пятро Васючэнка. – Некамедыйны фінал у «Паўлінцы» выкліканы тым, што Купала ўвесь час захапляўся новай драмай, лёс Беларусі быў барометрам яго настрою. Толькі ў жыцці быў арыштаваны не Якімка, а Паўлінка, якую наперадзе чакала шэсць турмаў».\nЗ 1944 года спектакль граюць паводле пастаноўкі Льва Літвінава, дзе фінал заменены на больш аптымістычны: Паўлінка і Якім збягаюць разам насуперак волі бацькоў. «Я думаю, Купала не быў бы супраць новага фіналу, – кажа адна з выканальніц ролі Паўлінкі Ала Долгая. – Гэтая канцоўка таксама не бясхмарная, бо Паўлінка падстаўляе бацькоў, якіх паважае. Але перамагае каханне, як і ў жыцці яно мусіць перамагаць».\nП’еса «Паўлінка» ўзнікла з апавядання «А вербы шумелі». «Нейкім чынам апавяданне перарасло ў п’есу, – кажа дырэктар Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы Алена Ляшковіч. – Як пазней згадваў Антон Луцкевіч, магчыма, Купала проста не любіў пісаць апавяданні, гэта быў не ягоны жанр».\nЯнка Купала напісаў «Паўлінку» ў фальварку Акопы на Лагойшчыне. Сюды ён прыязджаў да маці на канікулы з Санкт-Пецярбурга. Летам 1912 года ён чытае п’есу свайму суседу – пісьменніку Ядвігіну Ш, а таксама расказвае пра яе ў лістах настаўніку Браніславу Эпімах-Шыпілу. У лістападзе 1912 года Купала перадае твор на разгляд цэнзуры для далейшай пастаноўкі.\nПрэм’ера ў Вільні прайшла «з густымі воплескамі». 27 студзеня 1913 года Купала прысутнічаў на прэм’еры сваёй п’есы ў Вільні. Газета «Наша ніва» выказалася пра падзею прыхільна і адзначыла, што аўтара выклікалі на сцэну, «надзяляючы густымі воплескамі». Купалу быў падараваны залаты гадзіннік з надпісам ад віленскіх беларусаў. А артыстцы Маркавічанцы, якая грала Паўлінку, аўтар перадаў на сцэну букет кветак. Паўліна Мядзёлка сыграла галоўную ролю на прэм’еры ў Санкт-Пецярбургу, якая адбылася ў хуткім часе. А на тэрыторыі сучаснай Беларусі спектакль упершыню паказалі ў Радашковічах.\nАкторкі траплялі на ролю Паўлінкі, прайшоўшы конкурс. Першай купалаўскай Паўлінкай была Ларыса Кашэльнікава, якая ўвасабляла 17-гадовую гераіню, нават калі ёй было сорак. У розныя часы Паўлінкамі былі Зоя Белахвосцік, якая грала ролю цягам 18 гадоў, Святлана Зелянкоўская, Юлія Шпілеўская, Ала Долгая.\nАла Пятроўна, якая толькі дзень таму адсвяткавала ўласны юбілей, расказала: «Прыходзіць на гэтую ролю было страшна, бо былі жывыя першыя Паўлінкі. Мядзёлка аднойчы прыйшла на спектакль і пасля сказала мне: «Я цябе прызнаю». Гэта быў самы вялікі падарунак».\nДоўгі час спектакль гралі «пад фанеру». Жывая музыка вярнулася ў пастаноўку толькі ў 2000 годзе. Пра гэта расказаў загадчык музычнай часткі Уладзімір Кур’ян:\n«Кампазітар Яўген Цікоцкі напісаў партытуру для 24 музыкаў – гэта флейта, габой, фагот, валторна, скрыпкі, альты, віяланчэль, кантрабас. У цяперашнім тэатры 24 чалавекі ў яму могуць змясціцца толькі голыя!» Ды і гастраляваць такім складам было цяжка. Таму доўгі час музыка ў спектаклі гучала ў запісе. Партытуру давялося перапісаць для дзесяці ўдзельнікаў, а сёння аркестр спектакля складаецца з васьмі музыкаў. Як вядома, выканальніца Паўлінкі мусіць добра спяваць і лёгка браць ноту соль другой актавы. Кацярына Алейнікава, сучасная Паўлінка, пры канцы прадэманстравала гэтую здольнасць, заспяваўшы песні са спектакля, а Ала Долгая падпела маладой выканальніцы з залы.


Ўскладненні цяжарнасці 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nЦяжарнасць з высокім рызыкай - гэта такая цяжарнасць, пры якой небяспека хваробы або смерці маці ці нованароджанага да або пасля родаў вышэй, чым звычайна. Цэлы шэраг фактараў можа ўскладніць працягу цяжарнасці.\nМаці і плод могуць мець несумяшчальныя групы крыві. Найбольш распаўсюджаная несумяшчальнасць па рэзус-фактару, якая можа весці да гемалітычная захворванню ў нованароджанага. Гэта захворванне часта развіваецца, калі кроў маці рэзус-адмоўная, а кроў дзіцяці рэзус-станоўчая з-за рэзус-станоўчай крыві бацькі; у гэтым выпадку ў маці выпрацоўваюцца антыцелы супраць крыві плёну. Калі кроў у цяжарнай рэзус-адмоўная, наяўнасць антыцелаў да крыві плёну правяраюць кожныя 2 месяцы. Верагоднасць адукацыі гэтых антыцелаў павышаецца пасля любых крывацёкаў, пры якіх кроў маці і плёну можа змешвацца, у прыватнасці, пасля амниоцентеза або даследаванні Ворсін хоріона, а таксама на працягу першых 72 гадзін пасля родаў. У гэтых выпадках і на 28-й тыдню цяжарнасці жанчыне ўводзяць Rh0- (D) -иммуноглобулин, які злучаецца з якія з'явіліся антыцеламі і руйнуе іх.\nСамыя распаўсюджаныя прычыны крывацёку ў апошнія 3 месяцы цяжарнасці - гэта паталагічнае предлежание плацэнты, заўчасная адслаеннях плацэнты, захворванні похвы або шыйкі маткі, напрыклад інфекцыйнае паразу. Ва ўсіх жанчын са з'яўленнем у гэты перыяд крывацёку павышана небяспека выкідка, цяжкага крывацёку або смерці падчас родаў. Ультрагукавое даследаванне (УГД), агляд шыйкі маткі і проба Папаніколау дапамагаюць вызначыць прычыну крывацёку.\nСтану, звязаныя з амниотической вадкасцю\nЛішак амниотической вадкасці (мнагаводдзі) у абалонках, навакольных плод, расцягвае матку і аказвае ціск на дыяфрагму жанчыны. Гэта ўскладненне часам вядзе да парушэнняў дыхання ў жанчыны і заўчасным родаў. Лішак вадкасці можа з'яўляцца, калі ў жанчыны некантралюемы цукровы дыябет, калі развіваецца некалькі пладоў (мнагаплодная цяжарнасць), калі маці і плод маюць несумяшчальныя групы крыві, а таксама пры наяўнасці прыроджаных парокаў развіцця ў плёну, асабліва атрезии стрававода або дэфектаў нервовай сістэмы. Прыблізна ў палове выпадкаў прычына гэтага ўскладненні застаецца невядомай.Недахоп амниотической вадкасці (маловодие) можа назірацца, калі плод мае прыроджаныя заганы мочэвыводзяшчіх шляху, затрымку унутрычэраўнага развіцця або пры ўнутрычэраўнай гібелі плёну.\nЗаўчасныя роды больш верагодныя, калі ў цяжарнай маюцца дэфекты ў будынку маткі ці шыйкі маткі, крывацёк, псіхічны ці фізічны стрэс або мнагаплодная цяжарнасць, а таксама калі яна раней перанесла аперацыю на матцы. Заўчасныя роды часта ўзнікаюць, калі плод знаходзіцца ў паталагічным становішчы (напрыклад, у ягадзічнай предлежании), калі плацэнта заўчасна аддзяляецца ад маткі, калі ў маці падвышана артэрыяльны ціск ці калі плод акружае занадта шмат амниотической вадкасці. Пнеўманія, інфекцыйнае паражэнне нырак і востры апендыцыт могуць таксама правакаваць заўчасныя роды.\nПрыблізна 30% жанчын, у якіх адбываюцца заўчасныя роды, маюць інфекцыйнае паразу маткі, нават калі разрыў абалонак не адбываецца. У цяперашні час няма дакладных дадзеных аб эфектыўнасці прыёму антыбіётыкаў у гэтай сітуацыі.\nНаяўнасць некалькіх пладоў ў Матка таксама павялічвае верагоднасць прыроджаных парокаў ў пладоў і ўскладненняў пры родах.\nЗатрыманая цяжарнасць. Пры цяжарнасці, якая працягваецца больш за 42 тыдняў, смерць плёну ў 3 разы больш верагодная, чым пры нармальным тэрміне цяжарнасці. Для кантролю за станам плёну выкарыстоўваецца электронны маніторынг сардэчнай дзейнасці і ультрагукавое даследаванне (УГД).\n← Цяжарнасць з высокім рызыкай


Bachelor Пусан - Bachelor праграм у Пусан Bachelor, Пусан 2018\nBachelor Пусан - Bachelor праграм Bachelor Пусан, Пусан\nПусан Горад з'яўляецца другім па велічыні сталічны горад у Паўднёвай Карэі. Яна з'яўляецца домам для найбуйнейшай пляжы ў Паўднёвай Карэі і мае насельніцтва больш за 3 мільёны чалавек. Пусан мае больш чым 10 універсітэтаў.\nBachelor Пусан - Вазьміце Bachelor у Пусан. Атрымаць усе праграмы Bachelor і школьных інфармацыі. Эканомце час і звярнуцца школу прама тут!\nПаўднёвая Карэя Пусан\nПаўднёвая Карэя, Пусан\nLink to and share "Bachelor Пусан - Bachelor праграм у Пусан Bachelor, Пусан 2018"


па прадмету “Сусветная мастацкая культура”\nРазвіццё культавага дойлідства на Беларусі ў 17-19 стст. на прыкладзе Петрапаўлаўскай царквы\nДавыдава Кацярына Юр'еўна\nНавучэнка групы 4 мдп\nГлаз Віталія Уладзіміраўна\nВыкладач БіСМК МДКМ\nI Асаблівасці беларускага культавага дойлідства\n1. культавае дойлідства на Беларусі эпохі адраджэння\n2. стыль барока і класіцызм у культавым дойлідстве(XVII-XVIII ст.)\n3. асаблівасці развіцця культавага дойлідства(XIX стст)\nII Петрапаўлаўская царква, як помнік архітэктуры\n1. Петрапаўлаўская царква. Гісторыя храма.\n2. Апошняе (XXI ст.) удасканальванне сабора.\n3. Роля храма у сучасным жыцці праваслаўных мінчан.\nКожны чалавек мае свой сусвет. Пасля нараджэння ў нас пачынае адкладвацца свая гісторыя, культура. Зразумела, гэта дастаецца нам ад нашых бацькоў, нашым бацькам - ад іх бацькоў і г.д. Фарміруецца гэтая “спадчына” у залежнасці ад месцаў нашага існавання, народнасці, часу, падзей гэтага часу. У мяне, напрыклад, таксама ёсць свая культура. Але, атрымліваецца так, што пакуль яна праходзіць увесь гэты час, і трапляе да мяне, яна шмат чаго губіць. Таму што чалавек не машына, ён не здольны ўсё памятаць; Шмат чаго забываецца. Але памяць, яна ж не толькі ў галаве. Ёсць яшчэ і матэрыяльная памяць. Гэта аб'екты, што нагадваюць нам, ці падштурхоўваюць нас на вывучэнне тых ці іншых падзей, што адбываліся на нашай зямлі з нашымі продкамі. Самыя маштабныя з іх - гэта помнікі архітэктуры. Яны , на мой позірк, лепей за ўсё адлюстроўваюць час. Па іх можна прачытаць гісторыю. Аб гэтым нам расказваюць стыль пабудавання, планіроўка, нават трэшчыны ці любыя іншыя пашкоджанні, якія пакідае за сабой час.\nМы ведаем, што нічога не вечна. Менавіта таму мая праца прысвечана помнікам. Магчыма яна дасць некаму хаця б маленечкі штуршок, ці зацікавіць каго-небудзь помнікамі нашай спадчыны. Бо яны не заўсёды будуць стаяць вось так. Іх могуць зруйнаваць,ці яны можуць самі знішчыцца ад часу.\nБольш за ўсё ў сваёй працы я завострыла ўвагу на Петрапаўлаўскай царкве, што знаходзіцца ў Мінску, на знакамітай вуліцы Нямізе. Гэта самая старая царква ў Беларусі. Яна шмат праз што прайшла. І таму, я лічу, што гэта адзін з самых выдатных функцыянальных помнікаў архітэктуры нашай спадчыны. На маю думку, гэтая царква вартая ўвагі не толькі любога беларуса, але і турысту тут будзе аб чым падумаць.\nВывучаючы матэрыял па дадзенай тэме, я хачу высветліць асаблівасці беларускага рэнесанса, помнікаў архітэктуры, і на прыкладзе Петрапаўлаўскай царквы прасачыць за змяненнямі, што адбываліся ў культавай архітэктуры Беларусі ў эпоху Адраджэння, у 17 стагоддзі, у эпоху Асветніцтва.\nАктуальнасць дадзенай тэмы звязана з праблемай аховы гістарычных помнікаў. Помнікі ствараюць гісторыю, а без гісторыі чалавек - не чалавек.\nМэта даследвання: тэарытычна вылучыць і абагульніць сведкі аб ролі гістарычных помнікаў у жыцці чалавека, прасачыць за змяненнямі мастацкага аздаблення архітэктуры і роляй у грамадстве Петрапаўлаўскай царквы цягам 14-19 стагодзяў.\n1. Прааналізаваць літаратуру па тэме “Архітэктура беларускага адраджэння” і раскрыць асноўныя паняцці перыяду адраджэння ў архітэктуры.\n2. Суаднясці асаблівасці царквы і гістарычныяі культурныя падзеі, што адбываліся ў Беларусі і тычыліся культавй архітэктуры.\n3. Растлумачыць неабходнасць вывучэння гістарычных помнікаў ў жыцці чалавека.\nАб'ект: помнік беларускай архітэктуры эпохі адраджэння.\nПрадмет: Петрапаўлаўская царква.\nГіпотэза: Архітэктурныя помнікі складаюць неад'емную частку гісторыі і культуры нашай спадчыны, нашых продкаў. А чалавек, які не ведае сваёй гісторыі - не ведае самаго сябе.\nПрактычнае значэнне дадзенай працы звязана з патрэбнасцю аховы гістарычных помнікаў архітэктуры, як важных частак жыцця кожнага чалавека.\nСтруктура і аб'ём працы: мэта вывучэння і пастаўленыя задачы абагульнілі структуру працы, якая складае ўводзіны, дзьве часткі, заключэнне, спіс літаратуры, што налічвае 3 сродкі інфармацыі, дадатак.\n1. Агульная характарыстыка беларускага культавага дойлідства (XIV-XIX стст.)\n1.1 Культавае дойлідства на Беларусі эпохі адраджэння\nхрам праваслаўны адраджэння архітэктура\nПерадумовамі станаўлення і развіцця культуры Адраджэння на беларускіх землях сталі ўзаемасувязі ВКЛ з краінамі Заходняй Еўропы, адносна дэмакратычны лад жыцця, рост гарадоў, завяршэнне працэсу фармавання беларускага этнасу і старабеларускай мовы.\nУ манументальным культавым дойлідстве 15-18 ст. найбольш яскрава і паслядоўна выявіліся самабытныя архітэктурна-мастацкія характарыстыкі беларускай готыкі, рэнесансу і барока, абумоўленыя спалучэннем традыцый мясцовага будаўніцтва з заходнееўрапейскімі сацыяльна-палітычнымі і культурнымі ўплывамі.\nПрацяглы перыяд адсутнасці ўласнай дзяржаўнасці і затрымка кансерватыўных, феадальных па форме палітычных установак пацягнулі занадта павольны рух культуры Беларусі і фарміравання беларускай нацыі. Землі Беларусі стагоддзямі былі ўключаныя ў іншыя дзяржаўна-нацыянальныя ўтварэнні, што значна паўплывала на архітэктурную сітуацыю ў краіне. Ужо ў пачатку 14 ст. землі Беларусі ўваходзяць у склад Літвы, затым у склад Рэчы Паспалітай. З канца 18 стагоддзя частка зямель Беларусі падпарадкавана Расійскай імперыі.\nТэрыторыя Беларусі часта была месцам міжусобных сутыкненняў і войнаў, што ў першую чаргу заахвоціла да стварэння абарончых збудаванняў. З 14 ст. пачаўся працэс фарміравання чыста беларускага мастацтва і архітэктуры. Ужо ў 15-16 стст. вялікія гарады атрымліваюць магдэбурскае права, распачата будаўніцтва замкаў, ратуш, парафіяльных храмаў. Галоўныя будынкі выходзяць на прамавугольныя гандлёвыя плошчы. Замкі будуюць пераважна каменнымі, а пасады абараняюць драўлянымі сценамі з вежамі, узмоцненымі рвамі.\nТолькі ў пачатку 16 стагоддзя крапасная архітэктура Беларусі паступова губляе суровыя, сярэднявечныя формы. Павялічваецца рэпертуар дэкору за кошт арак і арачных упадзін, вокнаў, рэнесансных франтонаў. Павялічваюцца жылыя памяшканні каменных замкаў, дзе ўзнікаюць банкетныя залы са стрыманым рэнесансавым дэкорам і сіметрыяй (дэкор палаца Стэфана Баторыя ў Старым замку, г. Гродна)\nСакральная драўляная архітэктура Беларусі знікла. Сярод захаваных узораў каменнай сакральнай архітэктуры 16 ст. ганаровае месца заняла царква ў Сынкавічах. У плане -- гэта тыповае трохнефавае збудаванне з трыма апсідамі, амаль цалкам падобнае планам на Успенскі сабор ў горадзе Уладзімір-Валынскі (Украіна), або Георгіеўскі сабор Юр'ева манастыра ў Вялікім Ноўгарадзе. Але шырокае выкарыстанне вежаў, мясцовых спосабаў кладкі і формаў абарончых збудаванняў робіць яе ўнікальнай і блізкай да гатычных, а не да старажытнарускіх збудаванняў.\n1.2 Стылі барока і классіцызм ў культавым дойлідстве (XVII-XVIII стст.)\nНацыянальныя асаблівасці ў беларускім барока зведалі некалькі этапаў: ранні (канец XVI ст. - першая палова XVII ст.), сталы (другая палова XVII ст. - 1730-я гады) і позні (1730 - 1780-я гады). На раннім этапе па эстэтычных прынцыпах пры збудаваннях апускаліся абарончыя функцыі (Гальшанскі палац), сцвярджаўся базілікальны тып храма з плоскім галоўным фасадам, спачатку бязвежавым, потым 2-вежавым (Богаяўленскі сабор у Магілёве, касцёл езуітаў у Гродне, дамініканцаў у Стоўбцах і інш.). У наступны перыяд стабілізавалася кампазіцыя 2-вежавай базілікі і павялічылася колькасць вежавых ярусаў, пабольшала пластычная насычанасць фасадаў (Мікалаеўская царква ў Магілёве, касцёлы бернардзінак і езуітаў у Мінску і інш.). Сталае барока звярнула большую ўвагу на грамадзянскую архітэктуру, на ансамблевыя комплексы (касцёл і кляштар картэзіянцаў у Бярозе) з падкрэсліваннем афармлення плошчаў, вуліц, сядзіб. Позняе барока атрымала назву віленскага, у ім падкрэслівалася пластычнасць аб'ёмаў, маляўнічасць сілуэта (царква ў Баразвеччы пад Глыбокім, касцёл кармелітаў у самім Глыбокім, уніяцкі Сафійскі сабор у Полацку). У канцы XVIII ст. мураванае дойлідства пачало адчуваць уплыў класіцызму, што прывяло да двухстылёвасці (Успенскі сабор у Жыровічах, палац у Дзярэчыне Зэльвенскага раёна і інш.). У сувязі з гэтым змяніліся канструкцыі, дэкаратыўная пластыка збудаванняў. У пластыцы запанавалі не адзіночныя, а шматлікія раскрапоўкі, вязкі пілястраў, хвалістыя карнізы. Барока значна паўплывала на беларускае драўлянае дойлідства з улікам спецыфікі пабудавання з дрэва (ярусная структура вежаў, вертыкальная шалёўка і інш.). Узоры - царква ў в.Валавель Драгічынскага, в.Рубель Столінскага раёнаў, Ільінская царква ў Віцебску.\nЗ канца XVIII ст. класіцызм -- асноўны стылявы накірунак у архітэктуры Веларусі, асабліва ў праваслаўным культавым дойлідстве. У фундамент яго пакладзены сіметрычнасць і ўраўнаважанасць абёмаў і ўнутранай прасторы збудаванняў, выкарыстанне манументальных форм антычнага дойлідства (каланады, ордэры і інш.). У другой па-лове XVIII ст. класіцызм развіваўся паралельна з познім барока, для якога былі характэрны велічнасць і ўрачыстасць збудаванняў, вялікая колькасць купалоў і карнізаў, прыгожая лепка, скульптурныя ўпрыгажэнні. Носьбітамі ідэй барока зяўляліся пераважна архітэктары-іншаземцы, запрошаныя на Беларусь каралеўскім дваром і магнатамі яшчэ да падзелаў Рэчы Паспалітай. Сярод помнікаў пера-ходнага стылю ад барока да класіцызму - палацы ў Ружанах (Пружанскі р-н), Свяцку (Гродзенскі р-н), Шчорсах (Навагрудскі р-н), Дзярэчыне (Зэльвенскі р-н). У праваслаўным культавым будаўніцтве найбольш значным і раннім помнікам класіцызму быў сабор Іосіфа ў Магілёве, пабудаваны ў памяць аб сустрэчы рускай імператрыцы Кацярыны II з аўстрыйскім імператарам Іосіфам II.\nУ стылі класіцызму развівалася і горадабудаўніцтва як цэласная рацыянальна спланаваная сістэма.\n1.3 Асаблівасці развіцця культавага дойлідства (XIX ст.)\n2. Петрапаўлаўская царква, як помнік архітэктуры\n2.1 Петрапаўлаўская царква. Гісторыя храма\nУ нашай сталіцы, горадзе Мінску, на вуліцы Няміга, стаіць адзін з самых старажытных і самых цікаўных помнікаў архітэктуры - царква Пятра і Паўла, ці яшчэ Кацярыненская царква. Гэты помнік прайшоў праз шмат стагоддзяў, бачыў шмат падзей. І ён заслугоўвае асобай увагі. Гэтая царква таксама знакаміта ў народзе, як “жоўтая” царква на Нямізе.\nУ 1609 г. з далучэннем мінскіх архімандрытаў да уніі праваслаўныя мінчукі, якія належалі да знатных родаў з дабраславення патрыярха іерусалімскага Феафана аб'ядналіся ў брацтва ў імя святога Іаана Хрысціцеля і прынялі пастанову заснаваць у горадзе мужчынскі Свята-Петра-Паўлаўскі манастыр. У 1611--12 гг. з дазволу польскага караля Казіміра III праваслаўнаму брацтву, якое дзейнічала пры Свята-Петра-Паўлаўскім манастыры, на сродкі 52 абывацеляў і праваслаўнага дваранства Менскага ваяводства пад началам Аляксандра Агінскага было распачата будаўніцтва мураванай царквы і манастыра. Плац для будаўніцтва манастыра «аж до озера реки Свислочи прилеглый» быў ахвяраваны «на вечные времена» 23.11.1611 г. княгіняй Аўдоццяй Рыгораўнай Друцкай-Горскай (удава каралеўскага маршалка Багдана Статкевіча). Будаўніцтва манастыра дабраславіў у 1620 г. кіеўскі мітрапаліт Іоў Барэцкі, а ў 1635 г. -- кіеўскі мітрапаліт Пётр Магіла. Па дабраславенню настаяцеля архімандрыта Лявонція Карповіча ў будаўніцтве ўдзельнічалі некалькі інакаў Свята-Духаўскага манастыра, якія засталіся ў праваслаўі. Адзін з іх -- ігумен Павел Дамжава -- кіраваў будаўніцтвам. Мецэнатамі манастыра былі пратэстанты Януш Радзівіл, Марцін Валадковіч і Ян Агінскі; у 1635 г. Мікалай Рыгоравіч Дзераваед ахвяраваў храму маёмасць, у 1620 г. княжна Ганна Тышкевіч -- грошы. У 1624 г. кіеўскі мітрапаліт Пётр Магіла выдаў грамату з дабраславеннем на адкрыццё пры храме жаночага манастыра. Пры манастыры існавала брацтва ў імя святога Іаана Хрысціцеля, намаганнямі якога пры манастыры адкрыты друкарня, школа, шпіталь. Прыстанак быў прыпісаны да Віленскага Свята-Духаўскага манастыра, які знаходзіўся ў юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярха. У сваю чаргу мінскаму прыстанку падпарадкоўваліся манастыры Свята-Троіцкі ў Прылуках, Свята-Вазнясенскі ў Лагойску і Спаса-Праабражэнскі жаночы ў Мінску. Петрапаўлаўская царква была змуравана хутчэй за ўсё ў 1620--1630 гг. Гэтай даціроўкі прытрымліваецца гісторык Р.Баравы, які скрупулёзна прааналізаваў вялікую колькасць дакументаў, звязаных з гісторыяй помніка. Такі час пабудовы мураванай царквы з'яўляецца больш верагодным, чым прапанаваны М.Шчакаціхіным, які лічыў, што яе «каменны гмах быў, пэўна, закладзены ў сярэдзіне 17 сталецця і ў другой палове яго быў закончаны ў тых самых прыблізна формах, як і будынак бернардзінскага касцёлу» (жаночага у Мінску). На думку Т. Габрусь, па мастацка-стылявых характарыстыках Петрапаўлаўская царква набліжаецца не да мінскага касцёла бернардзінак, а да больш ранніх помнікаў каталіцкага храмабудаўніцтва, напрыклад да касцёла бернардзінцаў у Гродне. Калі ў апошнім абстрагавацца ад нартэкса, то абодва храмы маюць амаль аднолькавую будову ўласна базілікі -- трохнефавай, шасціслупавай, без трансепта. Агульныя готыка-рэнесансныя рысы прысутнічаюць і ў вырашэнні алтарнай часткі. У Петрапаўлаўскай царкве адна алтарная апсіда (для праваслаўнага храма -- гэта адыход ад канона трохапсіднасці папярэдняга часу) больш нізкая за асноўны неф, ад якога аддзелена мураваным франтонам і накрыта асобным дахам. У той жа час алтарная апсіда ў праваслаўнай царкве яшчэ не мае выцягнутай вімы, уласцівай касцёлу. Лапідарныя гранёныя формы апсіды з'яўляюцца, верагодна, рэмінісцэнцыяй папярэдняга драўлянага храма. На глыбіні 2,5 м археолагамі выяўлены рэшткі паўкруглых у плане падмуркаў з перавязкай паміж імі і сценамі алтарнай апсіды, а таксама бакавых нефаў. Выказваліся меркаванні, што гэта сляды абарончых вежаў, але, на думку Т. Габрусь, гэта, хутчэй, нерэалізаваныя бакавыя алтарныя апсіды, якія патрабавала праваслаўная традыцыя, але не дазваляў загад -- арыентавацца на ўзор касцёлаў. Аналогіі паміж Петрапаўлаўскай царквой і гродзенскім касцёлам бернардзінцаў прысутнічаюць таксама ў элементах дэкаратыўна-канструкцыйнага характару -- вырашэнне высокіх спараных паўцыркульных аконных праёмаў, падобных да біфорыумаў. У бакавых нефах царквы яны (аналагічна гродзенскаму касцёлу) аб'яднаны высокімі плоскімі арачнымі нішамі. Да таго ж цыліндрычныя скляпенні царквы не маюць канструкцыйных падпружных арак, што характэрна для сакральных помнікаў ранняга барока на Беларусі. Т. Габрусь акцэнтуе на гэтым увагу, таму што падпружныя аркі памылкова нанесены на плане Петрапаўлаўскай царквы ў «Зборы помнікаў гісторыі і культуры Беларусі» і іншых выданнях. Навацыяй для праваслаўнага храмабудаўніцтва таго часу з'яўляецца таксама двухвежавы фасад царквы, у якім незвычайна і арганічна спалучыліся мастацкія прынцыпы барока і традыцыі мясцовай готыкі. Даследчыкі помніка звычайна не зважаюць, што ў дадзеным выпадку чацверыковыя вежы па-гатычнаму фланкіруюць вуглы будынка, як у цэрквах-крэпасцях, а не надбудаваны над фасадам-нартэксам, з'яўляючыся яго часткай, што характэрна для больш позніх барочных касцёлаў (нартэкс у Петрапаўлаўскай царкве ўвогуле адсутнічае). Падобнае размяшчэнне вежаў, як і наяўнасць у іх байніц, пацвярджаюць думку пра першапачатковы абарончы характар царквы. У той жа час вежы змянілі сваю форму з круглых абарончых на прызматычную і сталі важным элементам кампазіцыі раннебарочнага фасада. Размешчаныя ў вежах маршавыя лесвіцы (а не вітыя гатычныя ўсходы) схаваны ў тоўшчы вельмі масіўнай фасаднай сцяны (таўшчыня 1,45 см). Дарэчы, галоўны фасад царквы не трохчасткавы, як лічаць некаторыя даследчыкі, а пяцічасткавы -- з выступаючымі наперад раскрапоўкамі цэнтральнага нефа і вежаў. Паміж імі заглыблены прасценкі, што закрываюць тарцы бакавых нефаў, але не адпавядаюць ім па вышыні. У такой трактоўцы фасада як самастойнай кампазіцыі, незалежнай ад тэктонікі храма, як тэатральнай кулісы -- яго барочная сутнасць, нават пры вельмі аскетычным мастацкім абліччы. На працягу амаль 2 стагоддзяў манастыр з'яўляўся аплотам праваслаўя ў горадзе, карыстаўся вядомасцю сярод царкоўнай іерархіі. У 1635 г. яго наведаў Пётр Магіла, у 1670-я гг. -- македонскі мітрапаліт Сафроній Галепанос. Першапачатковы выгляд храма выяўлены на пячатцы манастыра 17 ст.\nУ 2-й палове 18 ст. манастыр прышоў у заняпад, значна пацярпеў ад пажару (абваліліся скляпенні храма, адлупіўся насценны жывапіс). У 1766 г. брація манастыра складалася з ігумена, 2 манахаў і 2 паслушнікаў. Пасля апошняга падзелу Рэчы Паспалітай царква рэканструявана «ад шчадрот» расейскай імператрыцы Кацярыны II і па яе жаданню быў перасвячоны ў Кацярыненскую і нейкі час была кафедральнай (вядомая пад назвай «Жоўтая»), а манастыр пераведзены ў будынкі скасаванага базыльянскага Свята-Духаўскага манастыра. Свята-Кацярынінская царква была надзелена статусам кафедральнага сабора створанай у 1793 г. Мінскай епархіі.\nАле ў 1799 г. па прычыне знаходжання на паўночна-заходняй ускраіне горада паводле дабраславення архіепіскапа Мінскага Іова (Пацёмкіна) храм ператвораны ў прыходскую царкву і толькі ў 1844 г. зноў узведзены ў гарадскі сабор. У 1812 г. храм разрабавалі французы і зрабілі ў ім лазарэт. Адноўлены ў 1813 г., у 1850 г. перабудаваны. Найбольш істотная рэканструкцыя адбылася пасля паўстання 1863--1864 гг.: У 1870--72 гг. з дабраславення епіскапа Аляксандра Дабрыніна на вылучаныя графам М. Мураўёвым сродкі капітальна перабудаваны : узведзены цыбулепадобны купал над шатровым дахам цэнтральнага 4-граннага барабана, на галоўным асадзе надбудаваны паводле «старажытных узораў» бакавыя шатровыя вежы з макаўкамі, усталяваны новы іканастас, нанава размаляваны сцены. Адноўлены храм асвячоны 26.2.1872 г. У чэрвені 1881 г. адбыўся пажар. У 1898 г. пабудавана 2-класная жаночая царкоўна-прыходская школа. Да мінскага сабора былі прыпісаны Свята-Пакроўская царква ў Крупцах, Свята-Марыі-Магдалінаўская царква на Старажоўскіх могілках у Мінску, Свята-Ільінская капліца ў Цне і Свята-Іаана-Прадцечанская ў Вялікай Сляпянцы.\nУ 1871 г. інтэр'ер царквы пакрыты фрэскавым жывапісам: у апсідзе -- «Захоп Ісуса Хрыста воінамі ў садзе», «Нясенне крыжа», «Святы Георгій Багаслоў», «Іаан Залатавуст», «Святыя апосталы Пётр і Павел»; на сценах, слупах і арках меліся выявы: «Нагорная прамова», «Дабравешчанне дзетак», «Святы апостал Андрэй Першазваны», «Святы Васіль Вялікі», «Нарачэнне народа пяццю хлябамі і дзвюма рыбамі», «Цуд Ісуса Хрыста ў Кане Галійскай», евангелістаў Іаана, Лукі, Матфея і Марка, святых апосталаў Іаана Завядзеева, Міколы Цудатворца, Фамы, Філіпа, Алены. Апсіду вылучаў драўляны 5-ярусны з пазалочаным дэкорам іканастас (створаны новы).\nУ 1913 г. пры саборы налічвалася 5698 прыхаджан, службу правілі настаяцель, 3 святары, дыякан і 4 псаломшчыкі. У савецкі час царкву зачынілі, у ёй размясцілі рыбны склад. 7.12.1941 г. зноў асвячоны архіепіскапам Філафеем (Нарко), адкрыты для набажэнстваў, дзейнічалі 2-месячныя пастарскія курсы. Пашкоджаны ў гады 2-й Сусветнай вайны. Пасля вайны яе выкарыстоўвалі пад жытло. Потым ў царкоўным будынку былі размешчаны Архіў навукова-тэхнічнай дакументацыі БССР і Архіў-музей літаратуры і мастацтва БССР. У 1972--79 гг. царква часткова рэстаўрыравана (архітэктар А.І. Курто) з аднаўленнем вобліка храма па стане на 17--18 ст. У 1991 г. перададзены вернікам. Пры царкве дзейнічае Беларускае праваслаўнае брацтва Трох Віленскіх пакутнікаў. Пасля вяртання храма праваслаўнай епархіі яго аднаўленне працягваецца. Рэстаўратарамі выяўлены метрычны модуль збудавання і 4 пласты манументальных сценавых роспісаў у інтэр'еры. Аднак археалагічныя даследаванні не выявілі ніякіх слядоў узмацнення слупоў падкупальнага квадрата, а гэта значыць, што царква адпачатку была чыстай трохнефавай базілікай, без трансепта і купала. Таму меркаванне архітэктара-рэстаўратара Г. Лаўрэцкага, што пры яе ўзвядзенні быў «выкарыстаны той жа планіровачны прыём, што і ў помніках Магілёва -- Мікольскай і Багаяўленскай цэрквах» (надбудаваны купал), не адпавядае рэчаіснасці. Прастора інтэр'ера 6 магутнымі пілонамі расчлянёна на 3 нефы, цэнтральны з якіх перакрыты цыліндрычным скляпеннем з распалубкамі, бакавыя -- крыжовымі. Першапачаткова ў саборы былі 3 прастолы: галоўны ў імя святых Пятра і Паўла, правы -- Прадцечы і Хрысціцеля Іаана, левы -- архістраціга Міхаіла. У 1817 г. асвячоны правы прыдзел у імя святога Міколы, у 1871 г. -- левы ў імя святога Міхаіла.\nУ дні святкавання 200-годдзя Мінскай епархіі ў 1993 г. ў храм урачыста ўнесены абраз Трох Віленскіх Пакутнікаў Антонія, Іаана і Еўстафія з часткай іх мошчаў з крыпты Віленскага Свята-Духаўскага сабора.\n2.2 Петрапаўлаўская царква у сучаснасці\nПраваслаўны Свята-Петрапаўлаўскі сабор на вуліцы Нямізе ў Менску 'прырастае' сучасным уваходам. З чырвонай цэглы будаўнікі ўзводзяць вялікі 'тамбур', якога апошнім часам там не было. Спэцыялісты кажуць, што так званы нартэкс пры храме існаваў да ХІХ стагоддзя, але потым быў разбураны. Аднак ці адпавядае цяперашні варыянт старажытнаму прататыпу?\nУ Экзархаце Беларускай праваслаўнай царквы запэўніваюць, што прытвор у саборы святых Пятра і Паўла быў і раней, але яго зь незразумелых прычынаў разбурылі падчас рэканструкцыі пры канцы XIX стагоддзя.\nНаяўнасць такога канструктыўнага элемэнту пацвярджае і гісторык, спэцыяліст па архітэктуры Менску Ўладзімер Дзянісаў. Але ён робіць розьніцу паміж навукова абгрунтаваным аднаўленнем і самадзейнасцю, якая цяпер суправаджае большую частку такога тыпу працаў:\n“Калі гэта грунтуецца на рэстаўрацыйных дакумэнтах, калі робіцца на аснове кваліфікаванай распрацоўкі, то гэта някепска. Але калі ўсё адбываецца саматужна, то, натуральна, гэта дрэнна. Трэба сказаць, што ўсе менскія храмы адпачатку ня мелі такіх прытвораў, ці нартэксаў, як яны ў тагачасных храмах называліся. Але дзесьці ўжо на пачатку XVIII стагодзьдзя ў сувязі з халодным кліматам такія канструкцыі пачалі з'яўляцца. Вельмі характэрная такая канструкцыя захавалася на былым касцёле езуітаў, цяпер гэта каталіцкі катэдральны касцёл на плошчы Свабоды. Штосьці накшталт гэтага было зроблена і ў царкве святых Пятра і Паўла. Нешта падобнае было і ў царкве Святога Духа, якую аднаўляюць, ды ў некаторых іншых храмах. Гэта рабілася з меркаванняў клімату, таму што ў нас усё ж суровыя зімы і бяз 'тамбуру' ўваходзіць у царкву вельмі некамфортна”.\nУ 1970-х царква Пятра і Паўла была часткова рэстаўраваная з аднаўленнем аблічча XVII-XVIIІ стагоддзяў. Вернікам храм перадалі ў 1991 годзе.\nЗгаданы спадаром Дзянісавым нартэкс - памяшканне, першапачаткова прызначанае для маленьня тых, хто ня меў права ўваходзіць у сам храм, у прыватнасці катэхумэнаў. Пазней, калі знік звычай абмяжоўваць уваход на службу, патрэба ў нартэксе практычна адпала, але ён застаўся распаўсюджаным архітэктурным элемэнтам. З цягам часу, хутчэй за ўсё, прытвор сапраўды набыў функцыю 'тамбуру', дзе ўзімку затрымлівалася халоднае паветра. Ці ёсць патрэба ў такім элемэнце сёння, вырашаюць, натуральна, гаспадары таго ці іншага культавага збудавання.\nАднак, паводле беларускага заканадаўства па ахове гістарычна-культурнай спадчыны, гістарычныя будынкі забаронена відазмяняць і мадэрнізаваць.\nСтаршыня Беларускага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры Антон Астаповіч канстатуе, што гістарычны вобраз беларускай сталіцы паступова змяняецца да непазнавальнасці. Вуліца Няміга, на якой стаіць Свята-Петрапаўлаўская царква, амаль уся ператвораная ў муляж - на месцы зруйнаваных будынкаў паўсталі стылізаваныя 'пад даўніну' гандлёвыя рады, офісы, паркінгі, супраць волі адмыслоўцаў і неабыякавай часткі грамадскасці фактычна сілком 'насунутыя' на старыя падмуркі.\nЖыццё жыхароў сталіцы сёння вельмі разнастайнае. Сведчаннем іх духоўнага адраджэння стала аднаўленне богаслужэнняў у многіх храмах праваслаўнай, каталіцкай, мусульманскай і іншых канфесій. Сучасная гісторыя старажытнага праваслаўнага Свята-Петрапаўлаўскага сабора адлічваецца ад 7 снежня 1991 года, калі было праведзена першае набажэнства. Сёння ў Петрапаўлаўская царкве на праваслаўныя святы і богаслужэнні збіраецца шмат мінчан з розных кропак горада. З'яўляюцца асобыя пачуцці, калі прыходзіш на службу ў царкву, якая зараз працуе, негледзячы на ўсе тыя падзеі і разбурэнні, што з ёй адбываліся цагам часу.\nТаксама, сёння Петрапаўлаўская царква прываблівае турыстаў з розных куткоў свету. Любая экскурсія па мінску для турыстаў-іншаземцаў абавязкова закране гэты храм, як выдатнейшы прыклад беларускага культавага дойлідства, пабудаванага у XVII стагоддзі, і захаванага да нашых дзён.\nЎ дадзенай працы была асветлена праблема значэння такога архітэктурнага помніка, я царква Пятра і Паўла на Нямізе ў жыццядзейнасці людзей. Даследваючы гэты аб'ект можна вылучыць і прааналізаваць уплыў шматлікіх гістарычных падзей на стан архітэктуры. Абаснаваўшы гэту тэорыю, можна зрабіць вывад, што з цягам часу помнікі архітэктуры страчаюць свой знешні выгляд, сваю сапраўднасць пад уздзеяннем прыродных умоў, палітычных і іншых дзеянняў на тэрыторыі дадзенага помніка і г.д. Але не страчае сваё гістарычнае і культурнае значэнне. І каб перадаваць сваю культуру і самабытнасць ў спадчыну наступным пакаленням, неабходна захоўваць гістарычныя помнікі.


Якія пэрспэктывы разьвязаньня расейска-амэрыканскага канфлікту ў пытаньні супрацьракетнай абароны?\n11 чэрвень 2007, 14:34\nВалер Карбалевіч, Менск Новая перадача сэрыі “Экспэртыза Свабоды”. Удзельнікі: палітоляг Андрэй Фёдараў зь Менску і дацэнт Маскоўскага дзяржаўнага інстытуту міжнародных дачыненьняў Кірыл Коктыш з Масквы.\nПляны ЗША разьмясьціць у Польшчы і Чэхіі элемэнты сыстэмы супрацьракетнай абароны выклікалі рэзкую рэакцыю Расеі. У чым сэнс гэтага супрацьстаяньня?\nЦі магчымы жорсткі адказ Расеі з удзелам Беларусі на амэрыканскія пляны? Якая верагоднасьць дасягненьня кампрамісу паміж Расеяй і ЗША ў гэтай праблеме?\nВалер Карбалевіч: “Усе экспэрты прыходзяць да высновы, што расейска-амэрыканскія дачыненьні апошнім часам абвастраюцца. І галоўным чыньнікам гэтага абвастрэньня зьяўляецца імкненьне ЗША разьмясьціць у Польшчы і Чэхіі элемэнты сыстэмы супрацьракетнай абароны (СРА).\nУ гэтым пытаньні сутыкнуліся розныя геапалітычныя інтарэсы, робіцца шмат піяр-хадоў, дымавой заслоны, дыпляматычных захадаў. Які сапраўдны сэнс разьмяшчэньня ў Эўропе амэрыканскіх элемэнтаў СРА? Чаму гэта выклікала такую рэакцыю Расеі?”\nАндрэй Фёдараў: “Сапраўды, пытаньне пра СРА зьяўляецца галоўным сярод іншых супярэчнасьцяў паміж Расеяй і ЗША.\nРэч у тым, што амэрыканцы, напалоханыя магчымасьцю стварэньня Іранам ядзернай зброі і сродкаў дастаўкі (у іх ужо ёсьць ракета далёкасьцю да 1300 кілямэтраў), спрабуюць абараніць сябе ад тэрарыстычнай, як яны лічаць, дзяржавы.\nЗразумела, можна спрачацца, наколькі гэтая небясьпека сур’ёзная. Але ня думаю, што ЗША гэта робяць наўмысна. Проста яны былі моцна напалоханыя 11 верасьня 2001 году.\nДзеля гэтага ЗША стварылі шэраг аб’ектаў СРА ў Каліфорніі, на Алясцы. І вось цяпер зьбіраюцца паставіць радар у Чэхіі і дзесяць ракетаў-перахопнікаў у Польшчы.\nРасея палічыла, што гэта стварае непасрэдную ваенную пагрозу яе інтарэсам, і рэагуе цяпер адпаведным чынам. На мой погляд, расейская рэакцыя не зусім адэкватная.\nБо дзесяць ракет ня могуць супрацьстаяць тысячам расейскіх боегаловак. І расейскія ракеты, калі іх запусьцяць супраць ЗША, паляцяць не праз Эўропу, а праз Паўночны полюс. І гэтыя амэрыканскія ракеты-перахопнікі будуць рухацца наўздагон. Але каб перахапіць, у іх не хапае хуткасьці.\nПадаецца, што гэтая рэакцыя кіраўніцтва Расеі скіраваная больш на ўнутраную аўдыторыю, каб прадэманстраваць насельніцтву расейскую моц”.\nКарбалевіч: “Выглядае так, што Масква ня верыць аргумэнтацыі ЗША, нібыта СРА скіраваная супраць Ірану. Насамрэч, лічаць у Крамлі, яна скіраваная супраць Расеі”.\nКірыл Коктыш: “На мой погляд, і для ЗША, і для Расеі гэтае пытаньне носіць не ваенны, а эканамічны характар. Злучаным Штатам гэта трэба дзеля працы ваенна-прамысловага комплексу.\nДля Расеі галоўная небясьпека не ў ракетах-перахопніках, а ў радары, з дапамогаю якога можна атрымоўваць расейскія сакрэты. Пуцін адзначаў, што Расеі давядзецца пераводзіць у рэжым сакрэтнасьці ўсе радыёперамовы да самага Ўралу. Гэта патрабуе некалькіх мільярдаў даляраў. Згадайце, якой праблемай для ЗША быў радар пад Краснаярскам у апошнія гады СССР.\nГэтым тлумачыцца і адказ Расеі. Яна імкнецца ўцягнуць у фінансавыя страты Эўропу. Масква пагражае выйсьці з дамовы аб звычайных узбраеньнях. І тады Эўропе давядзецца плаціць, каб праводзіць маніторынг дзеяньняў Расеі ў гэтай сфэры.\nКалі ЗША бачаць небясьпеку з боку Ірану, то выгодней выкарыстаць аб’екты ў Азэрбайджане. Таму гэта, хутчэй, эканамічная канкурэнцыя, якая прыняла такую форму”.\nЦі магчымы жорсткі адказ Расеі (з удзелам Беларусі) на амэрыканскія пляны?\nКарбалевіч: “Сапраўды, рэакцыя Расеі на гэтыя пляны ЗША была жорсткая. Можна толькі згадаць заявы Пуціна пра перанацэльваньне расейскіх ракет у кірунку эўрапейскіх краінаў.\nІ вось у выпадку рэалізацыі жорсткага варыянту на геапалітычным полі падвышаецца роля Беларусі. Ідзе гаворка пра гіпатэтычную магчымасьць разьмяшчэньня тут ракет сярэдняй далёкасьці, якія знаходзіліся на беларускай тэрыторыі ў савецкі час.\nІ Лукашэнка неаднаразова казаў пра гатовасьць Беларусі разам з Расеяй даць адказ ЗША. Зразумела, што ў якасьці ўзнагароды беларускі кіраўнік разьлічвае на вяртаньне эканамічных прэфэрэнцыяў. Наколькі верагодны такі варыянт разьвіцьця падзеяў?”\nФёдараў: “Да апошняга часу гэты варыянт здаваўся найбольш верагодным, калі глядзець на заявы Пуціна. Тут Расея магла б разьмясьціць ракеты сярэдняй і меншай далёкасьці. Стратэгічныя ракеты ў Беларусі разьмяшчаць ня мае сэнсу.\nАле зьвярніце ўвагу, што пры ўсіх сваіх заявах пра гатовасьць абараняць Расею ён не сказаў, што гатовы разьмясьціць тут ракеты. То бок, ён захоўвае пэўную асьцярожнасьць, хоць і імкнецца вярнуць эканамічныя прэфэрэнцыі”.\nКоктыш: “Я разглядаю варыянт разьмяшчэньня ў Беларусі расейскіх ракет як практычна роўны нулю. Калі дойдзе да гэтага, то ракеты лепш разьмясьціць у Калінінградзкай вобласьці. Калі гаворка ідзе пра эканамічныя страты, то ракеты ў Калінінградзкай вобласьці будуць вымагаць ад Захаду большых грошай.\nАле спадзяюся, што да гэтага ня дойдзе. Бо Кангрэс ЗША заблякаваў першапачатковае выдзяленьне грошай на гэтыя пляны. І “старая” Эўропа вельмі незадаволеная гэтымі амэрыканскімі крокамі”.\nЦі магчымы кампраміс паміж Расеяй і ЗША?\nКарбалевіч: “Але, здаецца, апошнім часам павялічваецца магчымасьць і кампраміснага варыянту разьвязаньня супярэчнасьцяў. ЗША прапануюць Расеі падключыцца да сыстэмы СРА.\nІ Пуцін выступіў з канкрэтнай прапановай задзейнічаць свой вайсковы аб’ект у Азэрбайджане. Якая верагоднасьць рэалізацыі гэтай ідэі? І якая роля Беларусі пры такім кампрамісным варыянце?”\nФёдараў: “ЗША з самага пачатку прапаноўвалі расейскім вайскоўцам адсочваць будаўніцтва гэтых аб’ектаў у Чэхіі й Польшчы. Аднак кіраўніцтва Расеі на гэта не пагаджалася.\nПасьля заяваў Пуціна ў Эўропе паднялася моцная хваля крытыкі Расеі. І ён пачаў адкручваць назад. Пуцін прапанаваў задзейнічаць расейскую Габалінскую радыёлякацыйную станцыю ў Азэрбайджане для кантролю за Іранам.\nАле ў гэтай ідэі ёсьць хібы. Няма ўпэўненасьці, што яе падтрымае Азэрбайджан — бо ён мяжуе зь Іранам, асьцерагаецца яго і ня надта ўдзельнічае ў антыіранскіх кампаніях ЗША.\nІ яшчэ адзін момант. Калі Расея ня верыць у шчырасьць плянаў ЗША (будаўніцтва СРА), дык ці павераць ЗША Расеі ў пытаньні задзейнічаньня расейскай радыёлякацыйнай станцыі? Але добра тое, што кампраміс шукаюць.\nУ выпадку рэалізацыі кампраміснага праекту Беларусь ня зможа выкарыстаць супрацьстаяньне Расеі і ЗША ў сваіх мэтах”.\nКарбалевіч: “А тыя расейскія вайсковыя аб’екты, якія знаходзяцца ў Беларусі, могуць быць задзейнічаныя ў гэтым кампрамісным варыянце?”\nФёдараў: “Не, яны арыентаваныя на іншы кірунак, на Паўночную Атлянтыку. Пра іх размова ніколі не ішла ў гэтым сэнсе”.\nКоктыш: “Верагоднасьць кампрамісу высокая. Бо мы маем справу не з сапраўднай канфрантацыяй, а з тым, што ў тэорыі гульняў называецца “гульні куранятак”. Назва пайшла з ЗША, дзе падлеткі забаўляліся тым, што ехалі па шашы адзін насустрач другому на аўтамабілі. Хто першы збочваў, той і кураня.\nКалі радар на Габалінскай радыёлякацыйнай станцыі будзе пад расейскім кантролем, то Маскве не спатрэбіцца перабудоўваць сваю інфраструктуру сувязі.\nШто тычыцца ролі Беларусі, то ў гэтым супрацьстаяньні яна не назіраецца ні ў якім варыянце. Нават пры канфрантацыйным разьвіцьці падзеяў адказ Расеі адбудзецца не зь Беларусі, а з Калінінградзкай вобласьці. Таму ўключыцца ў гэтую гульню ў Лукашэнкі пэрспэктываў няма”.


Размовы з удзельнікам:Wizardist — Вікіпедыя\nРазмовы з удзельнікам:Wizardist\n[[::be-x-old:User talk:Wizardist|Wizardist talkpage at Belarusian (Taraškievica) Wikipedia|:be-x-old:User talk:Wizardist|Wizardist talkpage at Belarusian (Taraškievica) Wikipedia]]\nПамер старонкі: 40 585\n3 Пра АП Маракова\n5 Арыентацыя: Накуру\n6 Руская мова, значэнні\n10 Вікіпедыя:Форум#Сцягі краін\n11 Удасканаленне правіл наймення артыкулаў\n12 Шаблон:Клімат мясцовасці\n15 Зорачкі каля інтэрвік\n16 Клас hlist\n18 Артыкулы года\n20 Перавыбары/пазбаўленне статусу адміністратараў\n21 Зняцце сцяга адміністратара\n22 цэнзура артыкула Хведар Нюнька\n- JerzyKundrat 09:38, 16 Красавік 2009 (UTC)\nПерачытаў галіну ў размовах пана Яўгенія, Вы там выказваліся пра судовы пераслед, спадзяюся, што гэта была не пагроза і нават не нацёк на яе. Падобныя дзеянні з'яўляюцца вельмі цяжкім парушэннем і, з прэцэндэнтаў РуВікі, караюцца блокам на заўсёды. Сам сумняюся ў кваліфікацыі, таму звярнуся да старэйшых калег па параду. Паведамляю каб для Вас не было нечаканасцю. --Максім Л. 22:15, 2 Сакавік 2010 (UTC)\nЯ казаў пра пазыцыю Вікімэдыі, яе пазыцыю адносна аўтарскіх правоў, што лепей аддаць грошы на новае наладкаваньне (сэрвэры, каналы), чым на судовыя расправы, якія зыходзяць з розных арганізацыяў (RIAA, напрыклад, і іншыя). Таму вы ўсё правільна спадзеяцеся. Wizardist 22:18, 2 Сакавік 2010 (UTC)\nПра АП Маракова[правіць зыходнік]\nУжо неаднакроць пісаў Вашым калегам, што ад Л. Маракова ёсць дазвол на выкарыстанне яго артыкулаў, ужо 4 гады як. Думаю, хутка гэты дазвол пацвердзіцца праз ORTS. --Максім Л. 05:53, 10 красавіка 2011 (UTC)\nМагчыма. Варта стварыць шаблён і ставіць яго на стронку абмеркаваньня. Я не заўважыў і паставіў шаблён (перастрахоўка), а хтосьці пабяжыць і будзе на ўвесь жэжэ крычаць, якія мы кепскія. :) — Wizardist г +у 11:41, 10 красавіка 2011 (UTC)\nВыява і выкарыстана адзін раз — у артыкуле. З падобнай логікай неабходны асобны запіс для у шаблон для паказу артыкула на кожным маніторы. --Максім Л. 19:14, 12 студзеня 2012 (UTC)\nПаважаны Павел праў па суці (і дзякуй, што звярнулі нашу ўвагу на гэта :)), толькі з пунктам правілаў памыліўся, бо галоўнае — гэта тое, што несвабодныя выявы можна ставіць толькі ў асноўнай прасторы імёнаў, а ў шаблонах гэта забаронена, так што праўка прымаецца на 100 %---Хамелка/ разм. 20:57, 12 студзеня 2012 (UTC)\nАрыентацыя: Накуру[правіць зыходнік]\nВы прыбралі "і ў 6085,54 км на паўднёвы ўсход ад Мінска", бо "Менск як сродак арыентацыі тут ня грае ніякай ролі". А Ваша тлумачэнне? Мінск быў выбраны як пункт адліку па прынцыпу "сталіца і найбуйнейшы горад Беларусі". Адыгрывае, таму што: 1) Дае ўяўленне пра геаграфічную адлегласць ад Беларусі, 2) Калі падчас вандровак карысталіся ў поўны моц GPS, то павінны ведаць, што першасная арыентацыя (калі адлік ад Мінска) як раз пры пошуках адыгрывае ролю. Frantishak (размовы) 13:04, 20 верасня 2013 (UTC)\nА чаму мы павінны даваць адлегласць ад Беларусі? Гэта не беларуская энцыклапедыя, а энцыклапедыя на беларускай мове. На 100% падтрымліваю Візардыста, бо калі мы даем адлегласць ад сталіцы той дзяржавы (ці адм. адзінкі), дзе знаходзіцца аб'ект, то гэта яшчэ ладна, але калі мы ў артыкуле пра апельсін дадаем, калі і як яны з'явіліся на Беларусі, то гэта ўжо крыху перабор і парушэнне прынцыпаў нейтральнасці і роўнавеснасці.---Хамелка/ разм. 13:10, 20 верасня 2013 (UTC)\nВельмі спрэчнае тлумачэнне прынцыпаў нейтральнасці і роўнавеснасці. Інакш, які сэнс у напісанні розных артыкулаў на розных мовах? Было б дастаткова перакладаць з англійскай. Frantishak (размовы) 12:17, 23 верасня 2013 (UTC)\nА з якіх пор Англавікі самая нейтральная? У тым і сэнс, што чым больш раздзелаў, тым больш позіркаў. І калі ўзяць артыкул па спрэчнаму пытанню, дзе болей за 5 івік, перакласці з усіх усё пацвержанае крыніцамі, збалансаваць гэта - то тады і атрымаем нейтральны артыкул.---Хамелка/ разм. 13:25, 23 верасня 2013 (UTC)\nМне падаецца, што ніводная Вікі не можа быць цалкам нейтральнай, бо рэдактараў вельмі шмат. Відавочна, што Вікі на розных мовых стваралася не для нейтральнасці, а для пашырэння аўдыторыі і дэмакратызацыі ведаў у розных моўных супольнасцях. У гэтым сэнсе інфармацыя пра з'яўленне апельсінаў на Беларусі (дарэчы, падаецца, што ў пісьмовых крыніцах не раней за XVII ст.) або пра прыгатаванне глушца ніяк не парушыць прынцыпаў аб'ектыўнасці і нейтральнасці, але дасць карысную інфармацыю для пэўнай аўдыторыі. Беларускамоўнымі старонкамі карыстаюцца тыя, хто неяк звязаны з канкрэтнай краінай (у выпадку апельсіна), і гэта інфармацыя не будзе залішняй. Вы згодны? Frantishak (размовы) 03:48, 24 верасня 2013 (UTC)\nАсобны накірунак (поўдзень, паўднёвы захад, захад і г. д.) мае 45°. У пошукавых апэрацыях і буйнакалібэрным арыентаваньні ў радыюсе да 5-100 км падобнае азначэньне прыняць можна, але на вялікай адлегласьці ўжо ня можа лічыцца надзейным. У артыкуле пазначана ў некалькіх месцах, дзе знаходзіцца возера, ёсьць адлегласьць і накірунак ад блізкага буйнага населенага пункту, і, так, я ў поўны моц карыстаўся GPS, і ў артыкуле ёсьць геаграфічныя каардынаты, таму накірунак зь Менску зьяўляецца ў артыкуле не залішнім ў пляне падачы, а недарэчным. — Wizardist г +у 13:19, 20 верасня 2013 (UTC)\nЯ пра тое, што значная колькасць вандроўнікаў вядуць сталы адлік адлегласці ад месца, якое пакінулі ў пачатку вандроўкі, і, думаю, што гэта проста цікава для чытача. Frantishak (размовы) 12:17, 23 верасня 2013 (UTC)\nУ такіх выпадках люблю зьвяртацца да беларускай энцыкляпэдычнай традыцыі, каб запэўніцца, ці маю рацыю. БелЭн, т. 13, Рагачоў: «...За 121 км ад Гомеля...» (буйны НП, ад якога можна ўзяць адлік — Менску няма). Там жа, Растоў-на-Доне: «...Порт на р. Дон, за 46 км ад яе ўпадзення ў Азоўскае м. ...» (вусьце ракі як адметны пункт адліку — Менску няма). У артыкуле пра Нью-Ёрк увогуле няма арыенціраў (адм. цэнтар штату), калі НП месьціцца на скрыжаваньні шляхоў зносін, то так сама адлегласьці не пазначаюцца. Не кажу, што і нам увогуле пазначаць ня трэба — там гэта імаверна грунтуецца на «папяровасьці» — месца мала. Але адна рэч — асьвятляць тое, чаго няма ў папяровых выданьнях з-за браку месца, а іншая — дадаваць залішнюю і нерэлевантную інфармацыю. — Wizardist г +у 14:23, 23 верасня 2013 (UTC)\nДы, не, я добра зразумеў Вашу думку! Але, прызнацца, гэтая традыцыя мяне заўсёды бянтэжыла да з'яўлення google maps, GPS і розных SASplanet. Большасць людзей, якія звяртаюцца да Вікіпедыі, імі да нашых дзён і не карыстаюцца або карыстаюцца абмежавана. У вікіартыкулах на "вялікіх" мовах як раз падаецца шмат "нерэлевантнай" або "залішняй" інфармацыі. Ёсць тыя, каму і першых некалькіх радкоў хопіць, а ёсць тыя, каму патрэбна "нерэлевантнае" і "залішняе". Таму карыстальнікаў у Вікі больш, чым у Брытанікі. Ну, як прыклад: асабіста Вам можа хапіць інфармацыі пра месцазнаходжанне Антальі, калі будзе паказаана яе адлегласць ад Анкары, а нейкаму турысту з Беларусі падасца важным і прыкладная адлегласць да арыенціра з яго краіны. Не трэба — абміне. Трэба — спыніцца. Неяк так... Frantishak (размовы) 03:48, 24 верасня 2013 (UTC)\nРуская мова, значэнні[правіць зыходнік]\nВітаю, сп. Wizardist! Адна вялікая просьба да Вас, ці не маглі б Вы выказацца з нагоды гэтай намінацыі: Вікіпедыя:Да выдалення#Руская мова, значэнні, Вашае меркаваньне. З удзячнасьцю!--Mr. Sрock (размовы) 06:05, 26 верасня 2013 (UTC)\nВітаю, ці не будзеш супраць сцяга даглядчыка (умовы на Вікіпедыя:Догляд)? --Максім Л. (размовы) 15:42, 28 верасня 2013 (UTC)\nА мае зьмены аўтаматычна будуць даглядацца? Мне Хамелка раней прапанавала гэта, але я думаў, што змагу жыць зь «неправеранымі зьменамі» пасьля кожнай праўкі. Не магу ўжо :) (То бок, я быў бы ня супраць сьцяга аўтадаглядчыка, але і іншыя праўкі магу правяраць, мне не прывыкаць.) — Wizardist г +у 15:47, 28 верасня 2013 (UTC)\nТак, змены будуць аўтаматычна даглядацца. Раней у цябе не было 100 правак у асноўнай прасторы, а цяпер ёсць і бачу, што дэ факта некаторыя старонкі даглядаеш, таму прапаную яшчэ і кнопку націскаць :) Вядома, і не без карысці для сябе, бо пустога перадагляду шаблонаў lang мне хапіла. Т.б. не супраць? --Максім Л. (размовы) 15:54, 28 верасня 2013 (UTC)\nКалі ласка! — Wizardist г +у 15:58, 28 верасня 2013 (UTC)\nВыдаў. --Максім Л. (размовы) 16:01, 28 верасня 2013 (UTC)\nСп. Wizardist, ці не маглі бы Вы паглядзець, што з Вікіфікатарам? Ён зламаўся. --Artificial123 08:33, 5 кастрычніка 2013 (UTC)\nЯ абнаўлю яго, скапіяваўшы з тарашкевіцкага разьдзела, улічыўшы цяперашнія асаблівасьці тутэйшага вікіфікатара, бо там яго крыху перапісаў разам зь некалькімі ўдзельнікамі і дадаў таго-сяго. — Wizardist г +у 10:20, 5 кастрычніка 2013 (UTC)\nДзякуй. --Artificial123 10:21, 5 кастрычніка 2013 (UTC)\nСкора зробіце? А то трэба. --Artificial123 (размовы) 19:34, 7 лістапада 2013 (FET)\nOn my way o7 — Wizardist г +у 15:55, 8 лістапада 2013 (FET)\nНапэўна, з імпартам правілаў праблема была, бо з вікіфікацыяй апострафа бяда -- ранейшы вікіфікатар ставіў той, які ў беларускай раскладцы, а не ў англійскай, цяперашні робіць наадварот. Ёсць яшчэ збоі вікіфікацыі, але іх заканамернасці пакуль не зразумеў. З.Ы. Сам не знайшоў дзе трабл з апострафам выправіць. --Максім Л. (размовы) 18:08, 24 лістапада 2013 (FET)\nЗразумела. Я памылкова скапіяваў правілы з MediaWiki:Gadget-wikifikatar.js, які быў створаны ўжо тады, калі вікіфікатар не працаваў. Выглядае, што трэба было капіяваць з MediaWiki:Wikify.js, так? Будзе зроблена. — Wizardist г +у 04:03, 25 лістапада 2013 (FET)\nТак, з MediaWiki:Wikify.js. Дзякуй. --Максім Л. (размовы) 10:18, 25 лістапада 2013 (FET)\nПаводле вынікаў галасавання, выдаў сцяг. --Максім Л. (размовы) 11:57, 9 кастрычніка 2013 (FET)\nВіншую, калега :)---Хамелка/ разм. 12:04, 9 кастрычніка 2013 (FET)\nВіншую. Працы у Вас шмат. Можа, і сабе калісьці высунуцца?...--Artificial123 12:09, 9 кастрычніка 2013 (FET)\nYay. Увечары займуся чым-небудзь! — Wizardist г +у 15:43, 9 кастрычніка 2013 (FET)\nВікіпедыя:Форум#Сцягі краін[правіць зыходнік]\nТаварыш сяржант, вораг ля нашых берагоў :). Калі сур'ёзна, можаш дапамагчы?---Хамелка/ разм. 10:58, 30 кастрычніка 2013 (FET)\nУ картках, кажаш?---Хамелка/ разм. 14:34, 30 кастрычніка 2013 (FET)\nЯ напісаў пра той выпадак, дзе трэба выправіць толькі параметр у картцы артыкула, але не сказаў, што карткамі ўсё абмяжоўваецца. — Wizardist г +у 14:36, 30 кастрычніка 2013 (FET)\nУдасканаленне правіл наймення артыкулаў[правіць зыходнік]\nПрывітанне, пане Wizardist. Калі ласка, прыміце ўдзел у абмеркаванні па ўдасканаленню правіл наймення артыкулаў. Можа што падкажаце, як тэхнічна дасведчаны чалавек. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 21:03, 9 лістапада 2013 (FET)\nШаблон:Клімат мясцовасці[правіць зыходнік]\nСп. Павел, а можаце зрабіць так, каб карткі не адцягвалі ўніз Шаблон:Клімат мясцовасці (прыклад)? --Чаховіч Уладзіслаў (размовы) 12:35, 12 лістапада 2013 (FET)\nРазам з такім запытам карысна даваць скрыншот. Добра, што такое здаралася ўжо і, як думаецца, разрозненне не вельмі буйное, і з-за гэтага праблемы. Якое дарэчы? 1280x1024? Сам гэты шаблон пра надвор’е шырокі, у надпісах кшталту «абсалютны мінімум» стаяць неразрыўныя прагалы (і я б іх не прыбіраў, бо табліца разваліцца). Ідэальным выйсцем было б напаўняць артыкул, а раздзел пра клімат пакідаць як мага бліжэй да яго канца, каб не перамяжацца з карткай. Іншага няма ні ў enwiki, ні ў ruwiki. З іншага боку, гэта вельмі добрая ідэя для гаджэта, які б аптымізаваў старонкі на экранах з малым разрозненнем. Я падумаю пра гэта, мо напішу ў wikitech-l, бо пакуль усе завіхаюцца падтрымкай Retina-дысплеяў (у сэнсе распрацоўнікі MediaWiki), у некаторых дагэтуль могуць стаяць кінескопныя маніторы :) Гэта праблема актуальная? — Wizardist г +у 13:57, 12 лістапада 2013 (FET)\nТак, на стацыянарным кап'ютары ўвогуле 1024х768, таму часцяком артыкулы разрывае на дзве нераўназначныя часткі (скрыншотам складана адначасова захапіць пачатак артыкула і Шаблон:Клімат мясцовасці). Я звыкся з гэтым, але мне б не хацелася, каб наведвальнікі з невялікім разрозненнем бачылі артыкулы ў такім жудасным стане. --Чаховіч Уладзіслаў (размовы) 19:49, 12 лістапада 2013 (FET)\nПане Wizardist, ці можаце Вы зрабіць у нашым раздзеле, каб пры навядзенні ўказальніка мышкі на зноску ўсплывала акенца з тэкстам зноскі (прыкладна так, як у РуВікі)? Гэта вельмі зручна - не трэба скакаць ад тэксту да зносак і назад. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 01:07, 14 лістапада 2013 (FET)\nЛёгка. — Wizardist г +у 21:42, 16 лістапада 2013 (FET)\nДзякуй :) --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 23:38, 19 лістапада 2013 (FET)\nНя слушна працуе пазіцыйная карта Тытана (прыклад), можаце выправіць? --Чаховіч Уладзіслаў (размовы) 17:39, 18 лістапада 2013 (FET)\nНічога пакуль не абяцаю. Шаблон заблытаны, трэба будзе пасівеядзець, каб разабрацца ў ім, перапісаць, калі трэба, і выправіць тое, што не працуе. Дзякуй. — Wizardist г +у 18:59, 18 лістапада 2013 (FET)\nЗорачкі каля інтэрвік[правіць зыходнік]\nПане Wisardist, чамусьці некуды зніклі зорачкі, якія стаяць каля інтэрвік і пазначаюць якасныя артыкулы ў іншых моўных раздзелах. Калі ў Вас ёсць магчымасць, гляньце, калі ласка, як спецыяліст, у чым праблема. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 17:31, 29 снежня 2013 (FET)\nПраблема вядомая, з’явілася пасля апошняга абнаўлення MediaWiki. Усё будзе. — Wizardist г +у 17:32, 29 снежня 2013 (FET)\nЗроблена. Можа ўжо абнавілася, або з’явіцца як кэш будзе абноўлены. — Wizardist г +у 19:34, 1 студзеня 2014 (FET)\nДзякуй. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 17:23, 8 студзеня 2014 (FET)\nКлас hlist[правіць зыходнік]\nГляньце тут, нешта з класам hlist не тое. --Чаховіч Уладзіслаў (размовы) 13:26, 16 студзеня 2014 (FET)\nПрывітанне, пане Wizardist. Ці можаце Вы зрабіць у нас такі шаблон для спасылак? --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 19:24, 18 ліпеня 2014 (FET)\nЗнайшлася замена. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 20:56, 18 ліпеня 2014 (FET)\nАртыкулы года[правіць зыходнік]\nПане Wizardist, пішу Вам, як адміністратару. З улікам таго, што наша вікісупольнасць невялікая, прапаную спрасціць працэдуру конкурсу Артыкул года (Вось чарнавік спрошчаных правіл). Сярод іншага, там прапанаваны пункт, што адказнымі за правядзенне конкурсу з'яўляюцца адміністратары (бо на выбары журы ў нас пакуль не хапае актыўных зацікаўленых удзельнікаў, як для галасавання, так і для самога журы). Калі ласка, выкажыцеся, ці згодны Вы з такім варыянтам правіл. Заўвагі і прапановы вітаюцца.\nТаксама магчыма Вас зацікавіць гэтае абмеркаванне. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 20:09, 22 кастрычніка 2014 (FET)\nВітаю, Дзяніс. На жаль, мне цяпер зусім не стае часу на вікіпраекты, таму мая актыўнасць за апошні год знізілася да ≈0. Магчыма, лепей, калі пачнецца працэдура зняцця з мяне сцяга адміністратара, каб ні ў кога не ўзнікала пытанняў што да наяўнасці ў мяне гэтага статусу. 178.125.43.218 23:06, 22 кастрычніка 2014 (FET) З напісаным згодны. — Wizardist г +у 23:07, 22 кастрычніка 2014 (FET)\nДзякуй, што выказаліся. Што да сцяга, то мне Ваш сцяг не замінае. Таму глядзіце сам, адмовіцца - Ваша права. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 14:34, 24 кастрычніка 2014 (FET)\nВітаю. Мы гаварылі аб дадатковых правах тыпу "переносящего без перенаправлений". Ці магчыма гэта зрабіць, бо сапраўды трэба. Дзякуй. --Artificial123 (размовы) 11:17, 16 красавіка 2015 (MSK)[адказаць]\nПеравыбары/пазбаўленне статусу адміністратараў[правіць зыходнік]\nПаважаны Сп. Wizardist . На мой погляд, прыйшоў час правесці пацвярджэнне/пазбаўленне статусу адміністратараў. Падобнае галасаванне ўжо праходзіла практычна 5 гадоў таму, з узаемнай згоды на гэтае мерапрыемства дзеючых адміністратараў. На мой погляд, прайшла дастатковая колькасць часу, каб правесці гэтае мерапрыемства. У нас з'явіліся 2 неактыўных Адміністратара, ды і ўдзельнікам БелВікі трэба даць магчымасць пацвердзіць статусы актыўных адміністратараў. Каб не адцягваць удзельнікаў праекта частымі выбарамі, прапаную правесці перавыбары сумесна з выбарамі кандыдата Artificial123 у адміністратары. З павагай.--Dzianis Niadbajla (размовы) 21:11, 25 красавіка 2015 (MSK)[адказаць]\nНе ведаю, што ад мяне патрабуецца, але ў мяне цяпер няма патрэбы ў сцягу, бо не стае часу на працу ў праекце. Як што, дык тэрмінатар вернецца :) З павагай, — Wizardist г +у 21:36, 25 красавіка 2015 (MSK)[адказаць]\nВітаю. Тут галасаванне наконт зняцця з Вас і некаторых іншых малаактыўных адміністратараў сцягоў. Галасаванне пачынаецца 15 чэрвеня аб 00:00 і працягваецца 2 тыдні. Просьба мець на ўвазе. --Artificial123 (размовы) 20:10, 14 чэрвеня 2015 (MSK)[адказаць]\nОкей. 37.215.162.172 13:12, 18 чэрвеня 2015 (MSK)[адказаць]\nНе, дзякуй. — Wizardist г +у 15:32, 21 верасня 2016 (MSK)[адказаць]\nпрабачце, не зусим зразумела не дзякуй, альбо не альбо дзякуй :)\nЯ не магу паўплываць на іншых удзельнікаў, магу толькі выказаць іншае меркаванне. На жаль, апошняга ў мяне няма, бо я зусім не ў тэме гутаркі і ў мяне цяпер няма часу ўцягвацца. Sorry. — Wizardist г +у 15:36, 21 верасня 2016 (MSK)[адказаць]\nАле вы можаце разабрацца, кали таки час у Вас з'явицца, была бы жаданне. Таму што справа рэзанансная\nНовы запыт на Вікіпедыя:Запыты да схавальнікаў. Mrs. Alena (размовы) 11:59, 25 чэрвеня 2022 (+03)[адказаць]\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Размовы_з_удзельнікам:Wizardist&oldid=4149031"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 11:59, 25 чэрвеня 2022.


09 сьнежань 2010, 09:14\nМіжнародная арганізацыя "Global Transparency" падрыхтавала дасьледаваньне пра стан з карупцыяй у розных краінах сьвету. Даклад прымеркаваны да 9 сьнежня — Сусьветнага дня барацьбы з карупцыяй.\nБальшыня беларускіх рэспандэнтаў сярод найбольш карумпаваных інстытуцый назвала дзяржаўных службоўцаў ды чыноўнікаў. Для параўнаньня: палякі аддалі пальму першынства палітычным партыям, украінцы — судзьдзям, расейцы назвалі дзяржчыноўнікаў ды праваахоўныя органы.\nПалітоляг Юрась Чавусаў камэнтуе: "Карупцыя — неад'емная зьява ўлады. А большасьць насельніцтва ў нас ведае, што ўлада ў Беларусі належыць чыноўнікам выканаўчай улады, "вэртыкалі", службоўцам дзейнага аўтарытарнага рэжыму. Таму беларускае грамадзтва надае адказнасьць гэтай інстытуцыі за ўсе праявы карупцыі ў нашай дзяржаве".\nБолей за 20% беларускіх рэспандэнтаў станоўча адказалі на пытаньне "Ці давалі вы хабар за апошнія 12 месяцаў у хаця б адной з інстытуцый, якія аказваюць паслугі насельніцтву"? Падобны вынік атрымаўся і ў Расеі, а вось ва ўкраінцаў гэты паказьнік – большы за 30%. У Польшчы давалі хабар цягам апошняга году менш за пятую частку апытаных.\nПрадпрымальнік Аляксандар Багданаў выказвае сваё меркаваньне пра хабарнікаў у Беларусі і суседніх краінах: "Лічба ў 20%? Мне здаецца, што яна для Беларусі завышаная. У Расеі нават мне даводзілася сутыкацца з гэтым, але ў Беларусі я ні разу не перасякаўся з адкрытаў дачай хабару. Украіна — вядомае карупцыйнае месца, дзе ўсё вырашаюць чорныя грошы".\nНа пытаньне "Як зьмяніўся ўзровень карупцыі ў краіне за апошнія 3 гады?" 27% апытаных жыхароў Беларусі адказалі, што ўзровень вырас, 49% — што застаўся на тым самым узроўні, 24% рэспандэнтаў прытрымаліся думкі, што ўзровень зьменьшыўся. У той самы час 39% апытаных лічаць, што дзеяньні ўладаў па барацьбе з карупцыяй эфектыўныя, 26% прытрымліваюцца думкі пра неэфектыўнасьць гэтых дзеяньняў, 34% — адказалі ўхільна "ні тое, ні іншае".\nДля параўнаньня: 53% расейскіх рэспандэнтаў лічаць, што ў іх краіне за апошнія 3 гады ўзровень карупцыі вырас, станоўча на аналягічнае пытаньне адказала 30% апытаных украінцаў і 29% палякаў.\nКамэнтар кіраўніка праваабарончага цэнтру "Вясна" Алеся Бяляцкага:\n"Працэнт людзей, якія ведаюць сапраўдны памер карупцыі значна меньшы, бо звычайна гэта кіраўнікі фірмаў, кіраўнікі арганізацыяў. Сама гэтая сфэра, мякка кажучы, сьмярдзіць і загніла: калі няма пэўнага кантролю з боку грамадзтва, з боку сродкаў масавай інфармацыі — аўтаматычна ўздымаецца ўзровень карупцыі ў грамадзтве".\nБеларуская частка "Ўсясьветнага карупцыйнага баромэтра" падрыхтаваная дасьледчай кампаніяй Romir Holding, офіс якой месьціцца ў Маскве. У часе дасьледаваньня ўлетку 2010 году была апытаная тысяча жыхароў Беларусі.


Шаўковы мус для душа NIVEA Цытрынавы щербет LIMITED EDITION - Водгукі\nШаўковы мус для душа NIVEA Цытрынавы щербет LIMITED EDITION Каментары\nУсім прывітанне! Не змагла абыйсці бокам новы прадукт ад NIVEA Цытрынавы щербет LIMITED EDITION Шаўковы мус для душа. Мус, ды яшчэ і шаўковы так і вабіў: "Купі цікава ж паспрабаваць". Знешні выгляд, як у дэзадарантаў - металічны флакон з вечкам. Зручны дазатар выдае вялікую порцыю муса-плеўкі. Пе...\nMontale "Intense Cafe" водар не для якія худнеюць ласуноў!каля 2 месяцаўПарфумерыя\nОх, ужо гэты прыгажунчык Soft and gentle! З ім тварык становіцца свежае і здаравей! Але ўсё ж адзін недахоп для мяне ёсць (поўны разбор і фота на мне)каля 2 месяцаўДэкаратыўная касметыка\nНовая мицеллярная ўжо набытая, раскажу чаму больш не куплю гэтую3 месяцыЗаляцаюцца касметыка\nБюджэтная пэндзаль (цяпер ведаю 3 спосабу яе прымянення)каля 2 месяцаўКасметычныя аксэсуары\nВодар-ХАМЕЛЕОН і дурныя надпісы на цюбіку....Навошта ЁСЦЬ крэм для цела? ORGANIC SHOP Strawberry3 месяцыЗаляцаюцца касметыка\nLipikar baume AP+ ад La Roche-Posay ад атопіческій дэрматыту. Калі б не з чым было параўнаць, я б не патрабавала ад яго занадта шмат чаго. А так толькі 2. А таксама распавяду які сродак дапаможа ліквідаваць усе прыкметы атопіческій дэрматыту за 2 дні3 месяцыЗаляцаюцца касметыка


У навагоднюю ноч на актывістаў «Маладога фронту» склалі тры пратаколы\nАктывісты «Маладога фронту» Зміцер Дашкевіч, Арцём Леўчанка і Павел Пракаповіч у навагоднюю ноч былі затрыманыя супрацоўнікамі міліцыі і каля пяці гадзінаў правялі ў Першамайскім РУУС Менску.\nПадставай для затрымання стаў намер маладафронтаўцаў сустрэць Новы год на Кастрычніцкай плошчы пад бел-чырвона-белымі сцягамі, пра што яны абвясцілі ў сацсетках.\nЯк распавёў БелаПАН Дашкевіч, за домам, дзе ён жыве, назіралі супрацоўнікі сілавых структураў, якія сядзелі ў чатырох мікрааўтобусах. Дашкевіча міліцыя спыніла прыкладна а 23.30 на скрыжаванні вуліцаў Чарнышэўскага і Якуба Коласа.\n«Затрыманне праходзіла вельмі акуратна – супрацоўнікі АМАПу падышлі, прадставіліся», – адзначыў адзін з лідараў «МФ».\nЛеўчанку і Пракаповіча затрымалі ў раёне Нацыянальнай акадэміі навук.\n«На праспекце міліцыя перагарадзіла дарогу таксі, у якім яны ехалі, выцягнулі іх, надзелі кайданкі», – сказаў Дашкевіч.\nУ Першамайскім РУУС у дачыненні да яго склалі пратакол аб непадпарадкаванні патрабаванням міліцыі. Аналагічныя пратаколы былі складзеныя супраць Леўчанкі і Пракаповіча, але іх яшчэ абвінавацілі ў нецэнзурнай лаянцы.\nУ РУУС у затрыманых канфіскавалі 10 бел-чырвона-белых сцягоў і 2,5 тыс. каляндарыкаў з нацыянальнай сімволікай і надпісам: «2017 – 500 год беларускай Бібліі».\nАктывісты правялі ў РУУС каля пяці гадзін. Нягледзячы на гэта, Дашкевіч «не губляе аптымізму».\n«Малады фронт» і раней віншаваў з Новым годам на вуліцах сталіцы. Гэта пазітыўны вопыт, калі маладафронтаўцы ў касцюме Дзеда Мароза віталі людзей словамі «Жыве Беларусь!». Мабыць, у гэты раз улады асцерагаліся, што людзі з бел-чырвона-белымі сцягамі будуць некалькі гадзін хадзіць па цэнтры гораду, прыцягваючы ўвагу досыць вялікага ліку жыхароў. На жаль, рэжым працягвае працаваць груба, перашкаджаючы выказваць частцы грамадства свае ідэі. Але станоўча ўжо тое, што міліцыя паабяцала вярнуць сцягі пасля разбору, хоць раней адразу адбірала іх, называючы фашысцкімі», – адзначыў Дашкевіч.\nЧытайце таксама >>> МУС: На масавых гуляннях у навагоднюю ноч надзвычайных сітуацыяў не было\nТэгі: Малады фронт


Для Раманчука ў Бабруйску заляў няма\n16 чэрвень 2010, 20:04\nУ Бабруйску для правядзеньня публічнай прэзэнтацыі перадвыбарчай праграмы кандыдата на прэзыдэнта ад Аб’яднанай грамадзянскай партыі Яраслава Раманчука няма памяшканьняў. Кіраўнік гарадзкой партыйнай арганізацыі Віктар Бузінаеў цьвердзіць, што ён наведаў не адзін дзясятак уладальнікаў памяшканьняў, аднак усе яны адмовіліся здаваць іх у арэнду.\nВіктар Бузінаеў: «Я зьвяртаўся таксама да кіраўніцтва лядовага палацу „Бабруйск-арэна“. Там ёсьць вялізная канфэрэнц-заля. Спачатку там пагадзіліся здаць яе ў арэнду. Калі я сказаў, што арандаваць яе будзе Аб’яднаная грамадзянская партыя, адразу ж адмовілі. Неафіцыйна паведамілі, што ёсьць указаньне не даваць памяшканьняў для мерапрыемстваў недзяржаўных грамадзкіх і партыйных арганізацыяў. У таварыстве глуханямых справа дайшла да заключэньня дамовы. Нават пасьпеў аплаціць арэнду. Вырашыў быў даць рэкляму пра прэзэнтацыю ў гарадзкія газэты. Там, каб яе аформіць, патрабуецца копія дамовы на арэнду, я па яе пайшоў, і тут мне патэлефанаваў кіраўнік таварыства й паведаміў, што дамову скасоўвае. У іх адразу зьявіліся нейкія мерапрыемствы, і заля занятая. Неафіцыйна я даведаўся, што кіраўніцтву таварыства тэлефанавалі зь Менску й забаранілі з намі мець справы. Такім чынам, мае пошукі аказаліся марнымі».\nЯк кажа спадар Бузінаеў, ад правядзеньня прэзэнтацыі праграмы Яраслава Раманчука ў Бабруйску актывісты АГП не адмовіліся. Яна абавязкова адбудзецца, але ў іншым фармаце — непублічным. Дата яе правядзеньня пакуль ня вызначаная.


Мікозы ў дзяцей - Tinedol\nГрыбковыя захворванні скуры ў дзяцей\nМікозы ў дзяцей\nГрыбковыя захворванні скуры ў дзяцей – разнародная група паражэнняў скурных пакроваў, ўзбуджальнікамі якіх з'яўляюцца патагенныя мікраскапічныя грыбы. Грыбковыя захворванні скуры ў дзяцей могуць выяўляцца шелушенное, свербам, расколінамі скуры; выпадзеннем валасоў, паразай пазногцяў. Дыягностыка грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей ўключае агляд, люмінесцэнтнае даследаванне, микроскопию і пасеў соскоба на мікрафлору. Комплекснае лячэнне грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей праводзіцца з ужываннем вонкавых і сістэмных antifungal сродкаў, дэсэнсібілізуючых і corticosteroid прэпаратаў, іммуностімуляторы, фізіятэрапіі.\nГрыбковыя захворванні скуры ў дзяцей развіваюцца пры паразе гладкай скуры і яе прыдаткаў (валасоў і пазногцяў) паразітычнымі грыбамі. У дэрматалогіі на долю мікозы даводзіцца 37-40% усіх скурных захворванняў. Адзначаецца тэндэнцыя да росту колькасці дзяцей, у якіх грыбковыя захворванні скуры развіваюцца адначасова з іншымі dermatoses - атопіческій дэрматытам, экзэмай, псарыязам, pyoderma. Небяспека грыбковых захворванняў скуры заключаецца ў таксічным і sensitizing дзеянні грыбоў на дзіцячы арганізм, якое правакуе развіццё алергічных рэакцый, паслабленне імунітэту, абцяжарваннем хранічнай паталогіі.\nКласіфікацыя грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей\nПа глыбіні паразы грыбковыя захворванні скуры ў дзяцей дзеляцца на keratomycosis (рознакаляровы лішай), дерматофитии (microsporia, trichophytosis, favus, epidermophytia, rubromycosis); candidiasis; глыбокія мікозы.\nKeratomycosis характарызуюцца паразай рагавога пласта эпідэрмісу без развіцця запаленчых рэакцый, пашкоджанні валасоў і пазногцяў. Дерматофитии суправаджаюцца слабымі ці моцнымі запаленчымі зменамі скуры ў межах эпідэрмісу, пашкоджаннем валасоў і пазногцяў. Дерматофиты (плесневыя грыбы родаў Trichophyton, Microsporum, Epidermophyton) з'яўляюцца асноўнымі ўзбуджальнікамі грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей. Паверхневыя candidiasis – другія па частаце выяўлення сярод грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей - абумоўлены патагенным уздзеяннем грыбоў роду Candida (звычайна C. albicans), якія паражаюць скуру і слізістыя абалонкі.\nПрычыны грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей\nПеравага dermatomycosis сярод усіх грыбковых захворванняў абумоўлена пастаянным цесным кантактам скуры з навакольным асяроддзем. Ўзбуджальнікі грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей шырока распаўсюджаныя ў прыродзе, валодаюць вялікім разнастайнасцю і высокай устойлівасцю да знешніх фактараў. Грыбковыя захворванні скуры ў дзяцей звычайна адзначаюцца ў выглядзе спарадычных выпадкаў, эпідэмічныя ўспышкі больш характэрныя для дерматофитии волосістой часткі галавы.\nКрыніцай anthropophilic dermatomycosis - з'яўляецца хворы чалавек, zoophilic (microsporia) - хворае жывёла (вандроўныя коткі і сабакі, каровы, коні), рэдка сустракаемых geophysical – глеба. Інфікаванне адбываецца пры непасрэдным кантакце дзіцяці з скурай і валасяным покрывам хворага або праз прадметы ўжытку, грыбамі і іх спрэчкамі (ручнікі, вяхоткі, расчоскі, цацкі, шапкі, абутак). Часцей за ўсё грыбковымі захворваннямі скуры дзеці заражаюцца ў плавальных басейнах, душавых і лазнях, на пляжах, у цырульняў, арганізаваных дзіцячых калектывах.\nАсаблівасці дзіцячай скуры (hydrophilicity, падвышаная васкуляризация, паніжаная bactericidal activity потовых і сальных залоз, лёгкая ранімасць), няспеласць імуннай сістэмы палягчаюць пранікненне ўзбуджальніка ў эпідэрміс, спрыяючы хуткаму развіццю грыбковых захворванняў у дзяцей.\nЗніжэнне ахоўных сіл арганізма дзіцяці можа быць справакавана дрэнны экалогіяй, стрэсам, доўгім прыёмам антыбіётыкаў і хранічнымі інфекцыямі. Пры слабым імунітэце ўмоўна-патагенныя грыбы, якія насяляюць у норме на скуры дзіцяці, могуць трансфармавацца ў pathogenic форму і выклікаць грыбковае захворванне (напрыклад, Malassezia furfur - ўзбуджальніка рознакаляровага пазбаўляючы).\nСімптомы грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей\nХарактар і цяжар сімптомаў грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей залежаць ад выгляду і вірулентнасці ўзбуджальніка, лакалізацыі і плошчы паразы, рэактыўнасці арганізма. З грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей самымі распаўсюджаныя і контагиозными з'яўляюцца microsporia і trichophytosis (стрыгучы лішай), якія праходзяць з пераважным паразай гладкай скуры і волосістой часткі галавы.\nmicrosporia у большасці выпадкаў (99%) выклікаецца zooantropophilic грыбом Microsporum canis, рэдка - anthropophilic M. ferrugeneum. Сустракаецца звычайна ў дзяцей дашкольнага і малодшага школьнага ўзросту; працякае з адукацыяй нешматлікіх, круглявых, выразна акрэсленых ачагоў. У межах ачага паразы скура пакрыта дробнымі шаравата-белымі плямамі. На гладкай скуры microsporia выяўляецца канцэнтрычнымі erythematous-squamous бляшкамі, акружанымі валікам з дробных бурбалак і скарыначак.\nУ дзяцей ранняга ўзросту часцей адзначаецца павярхоўная trichophytosis волосістой часткі галавы, якая выклікаецца anthropophilic trichophytons (Trichophyton tonsurans і T. violaceum), якая суправаджаецца стратай колеру, эластычнасці і бляску валасоў, адукацыяй выразных, пакрытых дробнымі элементамі. Клінічныя прыкметы trichophytosis на гладкай скуры нагадваюць праявы microsporia. Для infiltrative-suppurating формы характэрныя perifolliculitis і глыбокія follicular абсцэсы.\nРознакаляровы лішай назіраецца ў дзяцей старэйшага ўзросту; характарызуецца з'яўленнем на скуры спіны і грудзей крэмавых, светла-карычневых або жаўтлява-ружовых плям няправільнай формы, схільных да peripheral росту. Захворванне slightly contagious, мае хранічнае рэцыдывавальныя працягу; здзіўленыя ўчасткі скуры не загараюць (другасная лейкодерма).\nПры паразе грыбом Achorion schonleini развіваецца рэдкае грыбковае захворванне скуры ў дзяцей - favus (шолудзі), якое выяўляецца звычайна на волосістой часткі галавы адукацыяй sculling - сухіх тоўстых скарынак жаўтлявага або светла-карычневага колеру з прыпаднятымі бакамі і цэнтрам, якія выдаюць застойны непрыемны пах. Здзіўленыя грыбком валасы становяцца тонкімі, становяцца падобныя на пакулле. Favus можа скончыцца суцэльны рубцовай атрафіяй скуры і гібеллю валасяных фалікул.\nRubromycosis, які выклікаецца anthropophilic ўзбуджальнікам T. rubrum, узнікае ў дзяцей ва ўзросце 7-15 гадоў; выяўляецца сухасцю скуры ступняў і пэндзляў, выразнымі ружова-чырвонымі, дробнымі агменямі з scalloped краем; пашкоджаннем пазногцяў.\nПры epidermophytia у складках і на падэшве стоп назіраюцца невялікае пачырваненне, лушчэнне, расколіны і бурбалкі, гіперкератоз, якія суправаджаюцца свербам.\nДля розных тыпаў onychomycosis характэрна патаўшчэнне, змяненне формы і колеру ногцевай пласціны з яе паступовым разбурэннем, onycholysis, паразай ногцевага валіка.\nКандыдоз ў дзяцей часцей за ўсё выяўляецца малочніцай - белым налётам на мове, дзеснах, шчоках. Vesicular высыпанні і шырокія паверхневыя выязваўленні, якія суправаджаюцца свербам і паленнем, таксама могуць узнікаць у вобласці натуральных скурных зморшчын.\nПасля перанесенага грыбковага захворвання скуры ў дзяцей не ўзнікае ўстойлівага імунітэту і можа адбыцца паўторнае заражэнне дзіцяці тым жа выглядам грыба.\nДыягностыка грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей\nДля выяўлення грыбковага захворвання скуры неабходна комплекснае абследаванне дзіцяці ў дзіцячага дэрматолага.\nМікраскапія клінічнага матэрыялу (валасоў, лускавінак эпідэрмісу, рагавых мас з ногцевага ложа) дазваляе выявіць прысутнасць у ім міцэліем, гиф або спрэчка, пацвердзіць грыбковае захворванне скуры ў дзяцей і вызначыць яго тканкавую форму. Пасеў соскоба на універсальныя і селектыўныя асяроддзя дапамагае вылучыць чыстую культуру грыбоў і вызначыць іх лекавую адчувальнасць; bacterioscopy мазкоў культур і біяхімічны аналіз – правесці фенотипическую ідэнтыфікацыю ўзбуджальніка.\nАгляд скуры дзіцяці пад лямпай Вуда выяўляе залаціста-жоўтае свячэнне лускавінак пры рознакаляровай пазбаўляе, ярка-зялёнае - пры microsporia, слабое – пры паразе trichophytons.\nГрыбковыя захворванні скуры ў дзяцей варта адрозніваць ад дэрматытаў з падобнымі праявамі: псарыязу, neurodermatitis, экзэмы, erythrasms, вітыліга, себарэі, syphilitic leukoderma і інш.\nЛячэнне грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей\nЛячэнне грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей праводзіцца амбулаторна, а пры адсутнасці эфекту, наяўнасці спадарожнай паталогіі і цяжкім цячэнні - у спецыялізаваным стацыянары. У лячэнні грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей ўжываюць атрымлівалі монотерапіі або камбінацыю вонкавых і сістэмных antimycotic сродкаў, анцігістамінные і glucocorticoid прэпараты, immunostimulants, полівітаміны, physiotherapy.\nШтодня выконваюць апрацоўку здзіўленых участкаў скуры антысептычнымі растворамі (фурацыліна, перманганата калія, борнай кіслаты); праводзяць апрацоўку стоп і пласцінак пазногця; валасы ў агмені паразы прыбіраюць, выдаляюць скарынкі.\nПры грыбковых паразах скурных зморшчын, пэндзляў і стоп у дзяцей выкарыстоўваюць супрацьгрыбковыя пасты, мазі, крэму, эмульсіі з terbinafine, naftifin, clotrimazole, miconazole, кетоконазолом; sulfur-tar, саліцылавую, naphthalane мазі. Пры далучэнні бактэрыяльнай інфекцыі прызначаюць antimycotic мазі, якія змяшчаюць антыбіётыкі і кортікостероіды. Пры цяжкіх і распаўсюджаных dermatophytics, паразе валасоў і пазногцяў дадаткова паказаны прыем сістэмных antimycotics (гризеофульвина, итраконазола, флуконазола). Пры неабходнасці праводзяць лазернае лячэнне грыбковых паражэнняў скуры і пазногцяў, хірургічнае выдаленне ногцевай пласціны.\nФізіятэрапія грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей ўключае лекавы электрафарэз, імпульсную magnetotherapy, darsonvalization, УВЧ-тэрапію.\nЛячэнне грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей доўгі, працягваецца да вырашэння клінічных праяў і адмоўных кантрольных аналізаў на грыбы.\nПрагноз і прафілактыка грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей\nМногія грыбковыя захворванні скуры ў дзяцей маюць ўпартае працягу і патрабуюць працяглага сістэматычнага лячэння, аднак пры дакладным выкананні рэкамендацый маюць спрыяльны прагноз. Грыбковыя захворванні скуры ў дзяцей набываюць хранічную recurrent форму і могуць працягвацца ў дарослым узросце.\nПрафілактыка распаўсюджвання грыбковых захворванняў скуры ў дзяцей ўключае каранцінныя мерапрыемствы ў дзіцячых установах; дэзінфекцыю памяшканняў, прадметаў ўжытку, адзення, абутку, манікюрных і цырульняў прыладаў; выключэнне кантакту дзіцяці з жывёламі, прытрымліванне правілах асабістай гігіены, правільны сыход за скурай, нармалізацыю імунітэту.


Мінскія ўнівермагі абвясцілі "выходныя зніжак" - 23.08.2016, Sputnik Беларусь\nУ дзяржаўным гандлю дысконт складзе да 20%, тым часам асобныя крамы гандлёвага цэнтра "Сталіца" абяцаюць зніжкі да 70%. 23.08.2016, Sputnik Беларусь\n10:48 23.08.2016 (абноўлена: 10:59 23.08.2016)\nУ дзяржаўным гандлю дысконт складзе да 20%, тым часам асобныя крамы гандлёвага цэнтра "Сталіца" абяцаюць зніжкі да 70%.\nМІНСК, 23 жні — Sputnik. Выходныя зніжак зладзяць 27 і 28 жніўня сталічныя ўнівермагі, паведамілі ў Галоўным упраўленні спажывецкага рынку Мінгарвыканкама.\nЗніжкі будуць прадастаўлены на ўсе нехарчовыя тавары. Памер зніжак складзе ад 10 да 20% у розных прадпрыемствах гандлю.\nМаксімальную зніжку можна будзе атрымаць ва ўнівермагу "Беларусь", гандлёвых дамах "На Нямізе" і "Дзюймовачка". На 15% абяцаюць знізіць кошт на свае тавары ў фірмовых крамах "Світанка", на 10% — у "Дзіцячым свеце" на Лагойскім тракце. У ЦУМе і ГУМе татальныя распродажы пройдуць адным днём, у суботу зніжка на ўсе віды нехарчовых тавараў складзе ў гэтых універмагах 17%.\nУ нядзелю ў ЦУМе са зніжкай можна будзе набыць толькі асобныя тавары, пры гэтым дысконт на іх абяцаюць больш значны — да 50%.\nЗніжкі 15% у суботу будуць устаноўлены таксама ва ўнівермагу "Кірмаш", а таксама ў фірмовых магазінах "Інтэрпартнёр", "Лянок" і "Дамалюкс".\nДа выходных зніжак далучыцца і гандлёвы цэнтр "Сталіца".\n"Крамы ў гандлёвым цэнтры прапануюць зніжкі ад 10% да 70%", — удакладнілі ў ГУСР Мінгарвыканкама.\nПакінуць аўтамабіль у "Сталіцы" ў гэтыя выходныя з нагоды распродажаў можна будзе танней. Кошт за першую гадзіну паркоўкі складзе 1 рубель, больш за адну гадзіну кожную наступную гадзіну — 20 капеек за гадзіну, падкрэслілі ў ГУСР.


У суботу стала вядома, што на мяжы затрымалі 36-гадовага сына вядомага бізнэсмена Эдуарда Вайцяховіча. Ён ехаў на пахаванне бацькі з Рыгі. Супрацоўнікі ГУБАЗіК затрымалі яго проста на мяжы. Па інфармацыі «Нашай Нівы», Ілля Вайцяховіч сёння знаходзіцца на Акрэсціна. Мужчына стаў падазраваным па крымінальнай справе.\nІлля Вайцяховіч. Фота: Snezhana Zelcha\nЯго падазраюць ва ўдзеле ў несанкцыянаваных мерапрыемствах, верагодная прычына — фота і відэа з мітынгаў. Дакладны артыкул КК, па якім праходзіць Ілля, пакуль невядомы.\nНекаторыя СМІ пасля затрымання Вайцяховіча напісалі, што Ілля жыў у Еўрасаюзе. Таксама ў «пакаянным» відэа сам Ілля кажа, што «ўдзельнічаў у акцыях, пасля спалохаўся адказнасці і з’ехаў у Рыгу. Там не знайшоў сябе і вырашыў вярнуцца назад».\nАле крыніцы, знаёмыя з Іллёй, кажуць, што ўсё гэта няпраўда. Ён жыў і працаваў у Беларусі, нікуды не збягаў. Выехаў у Рыгу, бо там вырашыла нараджаць яго жонка, латышка па нацыянальнасці. Ілля быў з ёю.\n«У панядзелак, 10 студзеня, жонка Іллі нарадзіла дачку. А ў аўторак у яго памёр бацька. Ілля пабыў нейкі час з сям’ёй і ў пятніцу паехаў у Беларусь, бо на суботу запланавалі пахаванне. На мяжы яго затрымалі і перадалі сілавікам», — расказалі «Нашай Ніве» крыніцы.


Інтыгама Аліева асудзілі да 7,5 гадоў пазбаўлення волі – Свабоду палітвязьням!\nІнтыгама Аліева асудзілі да 7,5 гадоў пазбаўлення волі\n23.04.2015 Апублікавана ў Навіны\nЯк паведаміў сайт Праваабарончага Цэнтру Вясна:\nУвечары 22 красавіка Бакінскі суд па цяжкіх злачынствах вынес прысуд праваабаронцу Інтыгаму Аліеву. Ён прызнаны вінаватым у незаконным прадпрымальніцтве, прысваенні, ухіленні ад выплаты падаткаў, злоўжыванні службовымі паўнамоцтвамі і службовым падлогу ды асуджаны да 7,5 гадоў пазбаўлення волі з адбыццём пакарання ў калоніі агульнага рэжыму.\nАкрамя таго, Аліеў пазбаўляецца права займаць кіруючыя пасады ў дзяржаўных і муніцыпальных упраўленнях на працягу трох гадоў пасля вызвалення.\nАбарона лічыць прысуд незаконным і палітычна матываваным і мае намер абскардзіць яго.\nСёння на працэсе падсудны праваабаронца Інтыгам Аліеў выступіў з заключным словам.\nІ. Аліеў заявіў аб поўнай фальсыфікацыі крымінальнай справы і палітычных матывах яго пераследу. Як адзначыў падсудны, 4-х месячны судовы працэс яшчэ раз даказаў, што крымінальны пераслед быў звязана з яго грамадскай і адвакацкай дзейнасцю.\nТаксама І. Аліеў адзначыў, што быў адвакатам па палітычных справах і за 25 гадоў правёў сотні працэсаў. У прыватнасці, у Еўрапейскі суд па правах чалавека ён накіраваў больш за 200 заяваў. 40 з іх былі выйграны.\n14 спраў былі звязаны з парушэннем правоў кандыдатаў на парламенцкіх выбарах 2005, таксама былі справы, звязаныя з парушэннем свабоды выказванняў, аб’яднанняў, права на справядлівае судовае разбіральніцтва, забароны катаванняў і інш.\nБольшая частка скаргаў у ЕСПЧ тычылася фальсіфікацый падчас парламенцкіх выбараў і па 30 з іх пачата камунікацыя. Менавіта таму ўрад імкнуўся спыніць гэты працэс. Уладам удалося зняць з разгляду шэраг спраў пасля абяцанняў вырашыць пытанне аб парушэнні выбарчых правоў грамадзян. Але затым урад адмовіўся выканаць гэтыя абяцанні. «Мы інфармавалі камітэт міністраў Савета Еўропы, што ўрад не выконвае абавязацельствы», – сказаў Аліеў.\n«У выніку нашай сумеснай працы, Камітэт міністраў СЕ адмовіўся ў чэрвені 2014 сцвярджаць прапанаваны ўрадам план дзеянняў. Менавіта гэта адыграла вялікую ролю ў маім арышце. Да таго мне неаднаразова давалі зразумець, што гэта будзе мець наступствы для мяне», – працягнуў Аліеў.\nУ ходзе ператрусу ў офісе Інтыгама Аліева, пракуратура канфіскавала матэрыялы больш за 200 скаргаў у ЕСПЧ. Пасля ўмяшання кіраўніка ЕСПЧ, частку спраў вярнулі. Аднак матэрыялы, звязаныя са скаргамі на парламенцкія выбары 2010 г. і на адмову ў рэгістрацыі вядучых НДА да гэтага часу не вернутыя.\nДалей Аліеў сфакусаваў увагу на слуханнях, арганізаваных у чэрвені 2014 ў ПАСЕ напярэдадні выступлення прэзідэнта Азербайджана Ільхама Аліева.\nНа гэтых слуханнях Інтыгам Аліеў распавёў пра сур’ёзныя праблемы з парушэннямі правоў чалавека, ціскам ўрада на грамадзянскую супольнасць. Адразу пасля сесіі пачаліся рэпрэсіі супраць грамадзянскай супольнасці Азербайджана. Быў арыштаваны Расул Джафараў, актывістка НДА Гюльнара Ахундава ўратавалася ад крымінальнага пераследу, пакінуўшы краіну. Эмін Гусейнаў вымушаны хавацца ў пасольстве Швейцарыі ў Баку.\n«Сёння зусім не ўсе прымаюць паспяховае развіццё Азербайджана. Ўнутры краіны ёсць нацыянальныя здраднікі, якія прадалі сваё сумленне антыазербайджанскім сілам. Мы ведаем пра гэта. Як прэзідэнт у сваёй паўсядзённай дзейнасці я вяду барацьбу з гэтымі здраднікамі», – вось палітыка ўладаў, якую выказаў Ільхам Аліеў, выступаючы перад моладдзю ў Бейлагане, сказаў падсудны.\nА кіраўнік адміністрацыі Раміза Мехціеў у інтэрв’ю «Веснік Каўказа» назваў шэраг НДА, якія на замежныя гранты арганізуюць антыазербайджанскую кампанію. Сярод іх былі НДА Лэйлы Юнус, Эміна Гусейнава, Анара Мамедлі і Інтыгама Аліева.\n«Калі Захад, Еўропа – ворагі Азербайджана, то чаму краіна застаецца членам СЕ, АБСЕ і іншых міжнародных структур і ўдзельнікам канвенцый? Чаму каласальныя сумы з дзяржбюджэту трацяцца на рамонт музеяў, гістарычных помнікаў Еўропы, ўсталяванне негістарычных помнікаў, правядзенне пад «Еўрапейскімі сцягамі» розных песенных конкурсаў, спартыўных спаборніцтваў? Чаму мы прадаем нафту і газ у Еўропу? Чаму істотная частка валютных запасаў краіны ўтрымліваюцца ў еўрапейскіх банках?», – пытаўся Інтыгам Аліеў.\n«Як жа атрымліваецца: калі Еўропы, Захад падтрымлівае сфальсіфікаваныя выбары, то яны нашы сябры, калі ж яны вельмі мякка рэагуюць на парушэнне правоў чалавека і палітычныя арышты, то становяцца – ворагамі?», – працягнуў Інтыгам Аліеў.\n«Цяпер можна з перакананасцю казаць, што ў краіне больш не засталося незалежнай грамадзянскай супольнасці, яна знішчана. Ёсць асобныя дысыдэнты, якія працягваюць барацьбу, нягледзячы на пагрозу ў любы момант быць арыштаваным», – сказаў Аліеў.\n«Арышты могуць адабраць у нас свабоду, але не жаданне быць свабоднымі. Наш арышт – гэтай працяг нашай барацьбы», – падсумаваў Інтыгам Аліеў.\nЗвяртаючыся да суддзяў і пракурора, Інтыгам Аліеў сказаў: «У такіх сітуацыях прынята казаць, каб падобнае здарылася і з вамі, але я скажу інакш: жадаю вам жыцця ў справядлівым грамадстве, дзе не пераследуюць людзей за іх погляды і перакананні».\nУ заключэнне Аліеў падзякаваў за падтрымку паплечнікам, незалежнай прэсе, міжнародным арганізацыям, дыпкорпусу і адзначыў самаадданасць сваіх адвакатаў.\nПасля гэтага суд пайшоў на нараду, каб абвясціць прысуд.\nПа інфармацыі contact.az