Eerste Slag van Kernstown, 23 Maart 1862 - Geskiedenis Podcasts - 2021\nKaart - Eerste Slag van Kernstown, 23 Maart 1862\nKaart met die eerste slag van Kernstown, 23 Maart 1862.\nOnderskrif lui: Gebaseer op die kaarte in die 'Official Records', Vol. XII., Deel I., pp. 362-365. A verteenwoordig die eerste posisie van Kimball en Sullivan se brigades die oggend van 23 Maart. Sullivan het oorgebly om die Unie links te hou, terwyl Kimball na die posisie by B, en uiteindelik na die hoofveld, F (aand van 23 Maart), verhuis het, waar hy by Tyler aangesluit het, wat voorheen in posisie C was, en dan by D, waarvandaan hy gevorder het om Stonewall Jackson teë te staan in sy flankposisie by F, waarheen Jackson vanaf sy eerste posisie by E.\nKaart geneem uit Gevegte en leiers van die burgeroorlog: II: noord na Antietam, p.307\nEerste Slag van Kernstown\nOp 23 Maart 1862 het 10 000 Amerikaners tien uur lank op die golwende terrein drie myl suid van Winchester by Kernstown teen mekaar gesukkel. Dié stryd, op die eerste Sondag in die lente, was die eerste militêre wedstryd wat ooit in die Shenandoah -vallei gevoer is.\nJackson se bevel-'n onafhanklike afdeling in genl. Genl. Joseph E. Johnston se departement van Noord-Virginia, was gestasioneer in die Shenandoah-vallei met sy hoofkwartier in Winchester sedert November 1861. Op die nuwejaarsdag van 1862 was daar 10 000 soldate. Siektes, heropdragte, en tydsberekeninge het Jackson se geledere teen die eerste dae van Maart tot minder as 4000 effektief verlaag. Namate die afdelings van die Unie uit die noorde en die ooste op Winchester toegesluit het, moes Jackson op 11 Maart uit Winchester terugtrek en sy afdeling byna veertig myl terugtrek na die gehucht Mount Jackson.\nGeneraal -majoor Nathaniel P. Banks, wat die vyfde korps van genl. Majoor George B. McClellan se Army of the Potomac gelei het, het Winchester op 12 Maart in beslag geneem en die stad sy basis gemaak vir die twee afdelings - byna 20 000 troepe - wat het sy bevel vervat. Vier dae later het Banks bevele van die Amerikaanse oorlogsdepartement in Washington ontvang om een van sy afdelings uit die Shenandoah -vallei te stuur om ondersteuning vir McClellan se skiereilandveldtog te bied. Banks het in Winchester gebly by die Tweede Afdeling van die Vyfde Korps, onder bevel van brig. Genl. James Shields, 'n voormalige Amerikaanse senator en Mexikaanse oorlogsveteraan wat die grootste deel van sy bevel twee kilometer noord van die stad opgeslaan het. Banks 'First Division het op 21 Maart stadig uit Winchester se omgewing vertrek, ooswaarts na Snicker's Gap in die Blue Ridge.\nVallei -inwoners wat lojaal aan die Konfederasie was, het die oostelike beweging van die helfte van die vyfde korps waargeneem en - sonder om Shields se afdeling te sien - het verkeerdelik geglo dat Banks die vallei ontruim. Hierdie burgers het hierdie gebrekkige intelligensie oorgedra aan Stonewall Jackson, wat op 21 Maart reeds met sy klein afdeling noordwaarts begin marsjeer het op die Valley Pike, 'n makadamiseerde draaipad van negentig myl lank en twee en twintig voet breed wat Winchester in die onderste vallei verbind met Staunton in die boonste vallei. Jackson het gehoor gegee aan die instruksies van genl Johnston om die troepe van die Unie in die vallei te hou om te verhoed dat hulle McClellan versterk. Teen die einde van 22 Maart het Jackson naby Cedar Creek, vyftien kilometer suid van Winchester, gebukag.\nLaat op die middag van 22 Maart is daar 'n skermutseling in die suidelike buitewyke van Winchester geveg toe Jackson se kavalerie en perdeartillerie, onder bevel van kolonel Turner Ashby, noordwaarts op die Valley Pike teen 'n voorpos van die Unie naby 'n gedeelte van meulens gelaai het. Shields het vinnig artillerie en infanterie teen Ashby se 290 perdesoldate en driegeweerbattery beweeg, en hom binne 'n uur weggejaag terwyl hy net twee slagoffers opgedoen het-een gedood en 'n ander gewond. Die gewonde soldaat was Shields, wat 'n gebreekte arm en 'n beseerde sy opgedoen het deur skrapnel van 'n Konfederale dop. Ashby, terug na Newtown (die huidige Stephens City), het Ashby steeds geglo dat daar slegs 'n paar Unie-regimente in Winchester oorgebly het en 'n koerier teruggestuur na Jackson vir versterkings om die stad in te haal.\nOmstreeks 07:00 die volgende oggend het Jackson sy Valley Army van Cedar Creek noord na Winchester opgeruk. Hy het aan Ashby vier kompanie infanterie van die Stonewall Brigade voorsien. Ashby, wat halfpad tussen Jackson en Winchester gewag het, het die infanterie -ondernemings ontvang en ook na Winchester beweeg. As die troepe van die unie op die hoogtes naby die Valley Pike-gehuggie Kernstown gewaar het, beveel Ashby sy perde-artillerie om los te kom in die klein dorpie waar hulle om 09:00 op Sondag 23 Maart 1862 op die blou geklede infanterie afgevuur het-die eerste skoot wat op die Slag van Kernstown.\nVyf uur lank stry die opponerende artillerieë terwyl Ashby se 450 kavallerie, infanterie en artillerie probeer om van die oostelike kant van die Valley Pike na Winchester te vorder. Binne negentig minute, nadat hy besef het dat hy buite 'n groter uniemag was wat tussen Kernstown en Winchester gekonsentreer is, trek Ashby terug suid van Kernstown. Die mag was onder bevel van kolonel Nathan Kimball, die leier van Shields se Eerste Brigade wat ook afdelingspligte behartig het terwyl Shields ongeskik lê in die Seevers se huis in Winchester. Om Ashby terug te jaag, het Kimball die Tweede Brigade bestel, vier beskikbare regimente onder bevel van kolonel Jeremiah C. Sullivan, ondersteun deur verskeie kompagnies uit drie regimente van sy eie brigade en 'n afdeling met twee gewere van Battery B, 1st Virginia (VS) ), wat onbeperk was op die Valley Pike, om die drie kanonne van die Konfederale perdeartillerie teë te staan.\nKol. Kimball vestig sy hoofkwartier bo-op Pritchard's Hill, 'n driehoekige hoogtepunt noord van Kernstown en onmiddellik wes van die Valley Pike. Teen 10:30 het sestien Unie -kanonne uit drie batterye die militêre helmteken van die heuwel bekroon, ondersteun deur ongeveer 800 infanteriste beskikbaar by drie regimente. Kimball het twee keer opdrag ontvang via versendings van die ongeskikte Shields om die hoë grond prys te gee en die Konfederale kavallerie te jaag, en ignoreer Kimball beide boodskappe, en glo dat meer suidelike infanterie naby die voetsoldate was wat reeds by Ashby was. As dit sy rede was, was dit verstandig, want kort na die middag kon hy die bewegings van meer konfederale soldate wat uit die suide aankom, in 'n uitgestrekte blaarlose bos twee kilometer voor Pritchard's Hill insien.\nHierdie versterkende Konfederate was die res van Jackson se afdeling, begelei deur Stonewall self. Jackson het besluit om die stryd aan te spreek, en geglo dat die verkeerde inligting wat voorheen ontvang is dat Winchester deur 'n baie klein mag gehou word. Hy het 'n te kort verkenning gedoen om hierdie foutiewe oortuiging te versterk. Kimball het die oggend twee van sy drie brigades teen Ashby ontplooi, 'n totaal van 4 000 infanterie en artillerie - 'n mag wat reeds groter is as die 3 700 soldate wat Jackson op die bestrede veld sou ontplooi. 'N Ander Unie -brigade het middernag suidwaarts deur Winchester gevorder, maar dit was meer as 'n uur verby om sy krag by Kimball se Pritchard's Hill -verdediging te voeg.\nJackson het al sy batterye van hul onderskeie brigades losgemaak en dit in die reservaat gehou op die Valley Pike, een kilometer suid van Kernstown, waar hulle ondersteun is deur drie van sy beskikbare infanterieregimente. Hy beveel die oorblywende ses regimente noord deur die bos tot by die kruising van die boomlyn en 'n pad wat weswaarts voor die bos loop, 1200 meter suidwes van die Union -artillerie op Pritchard's Hill. Daar het Jackson bevel gegee aan kolonel Samuel V. Fulkerson om met sy twee regimente 'n battery op die heuwel te draai, wat blykbaar bedoel het om die artillerie van die Unie te flank om 'n heroriëntering van hul posisie te dwing. Kort nadat Fulkerson die pad oorgesteek en sy 600 Virginia -infanterie na die heuwel gery het, het Jackson bevele vir die volgende brigade -bevelvoerder gestuur om Fulkerson se bewegings te ondersteun. Dit was brig. Genl Richard B. Garnett, die bevelvoerder van die Stonewall -brigade, wat vier van die vyf regimente tot sy beskikking gehad het. Garnett het die 33ste Virginia -voorspeler beveel, agter Fulkerson se twee regimente (die 23ste en 37ste Virginia) aan, terwyl die ander regimente van die Stonewall Brigade in die bos gebly het om bevele af te wag.\nDie Union-artillerie, hoofsaaklik Parrott Rifles van tien pond, het 'n fusillade losgelaat teen die kolom van Virginia wat na hulle toe marsjeer en ongeveer tagtig ongevalle aangerig het voordat Fulkerson en Garnett hul rigting verander het en weswaarts oor die middelweg gegaan het en op die oostelike basis van Sandy Ridge-'n dominante riflyn een kilometer wes van Pritchard's Hill — waar hulle daarna in 'n sprinkaanbos weggekruip het. Terselfdertyd, tussen 14: 00-14: 30, het Jackson met Ashby se kavallerie op die linkerflank van die Unie-infanterie oos van die Valley Pike geveg, terwyl hy persoonlik vyftien kanonne oor moerasagtige grond na die suidwestelike basis van Sandy Ridge begelei het. . Van daar af het Jackson na die militêre helmteken van die heuwel gevorder, die artillerie ontplooi en dit ondersteun met twee regimente infanterie. Kort oor 15:00 het Jackson se artillerie losgebrand en die Unie -kanon op Pritchard's Hill vinnig onderdruk.\nJackson kon niks anders doen totdat sy infanterie konsentreer nie, want hulle was meer as vier myl gespan: twee regimente op die heuwel, nog drie teen die helling op die oostelike basis, twee ander in die bos met 'n bataljon op die lae grond, en die twee oorblywende in die reservaat op die Valley Pike. Ashby het reeds sy mag verdeel en 140 kavalleriste na die westekant van Sandy Ridge gestuur en buite sig. Die mag van kolonel Kimball was meer gekonsentreerd, maar toegesluit op Pritchard's Hill wes van die Valley Pike en op die gelyk grond oos van die pad. Kol. Erastus B. Tyler se Derde Brigade, 2 300 sterk, het by Kimball se twee aktiewe brigades aangesluit. Die beskikbare infanterie van Kimball, 6 300 offisiere en mans, is baie verminder van die byna 10 000 beskikbare voetsoldate wat ses dae tevore aangemeld is weens onophoudelike siektes en afdelings wat die stede in die noordelike vallei bewaak het. Kimball het die hele brigade van Tyler, meer as 'n derde van sy beskikbare mag, gestuur om die noordelike beboste basis van Sandy Ridge te skaal en Jackson se artillerie van agter af te vang.\nHappenstance het die sending om 16:00 in die wiele gery toe Tyler se marskolom bots met die 27ste Virginia -infanterie, het 200 soldate wat deur Jackson van hul artilleriestutte beveel is, die Unie -kanon gevang. Hierdie skermutseling het in die volgende halfuur uitgebrei tot 'n volskaalse infanteriegeveg toe Tyler se manne hulself uit hul gevaarlike marskolom gewerk het en meer en meer Konfederale infanterieregimente die 27ste Virginia bereik het-veranker agter 'n skouer hoë klipmuur wat ooswaarts geloop het wes vir 400 meter oor die noordelike derde van die rif. Tyler se beste kans vir sukses is in die wiele gery toe die 1ste Virginia (VSA) 'n wedloop om die klipmuur verloor het teen Fulkerson se twee regimente wat hulle tot by hierdie heining geslaan het en die Unie -regiment met 'n blaasvlug van sestig meter verwoes het.\nTeen 16:45 Garnett beheer die Sandy Ridge -infanterilyn met 1,800 soldate wat drie diep agter die muur was. Die getalle stem ooreen met Tyler se aanvallende mag daaronder, 'n brigade wat sterker is deur ongevalle en lafhartigheid. Kimball het sy beskerming van Pritchard's Hill ontneem deur nog vier-en-dertig kompagniee infanterie wat by vyf Eerste en Tweede Brigade-regimente beskikbaar was, te beveel om van Pritchard's Hill af te daal en Sandy Ridge uit die ooste te storm. Alhoewel hierdie 1600 nuwe soldate nog steeds nie die nodige getalvermoë kon bied om 'n verdedigde verdediging op hoë grond met artillerieondersteuning te ontwrig nie, het die Unie -regimente onbedoeld die hoogte bereik asof hulle in opdrag beveel is, en het Garnett se uitgedunte regterflank suidwaarts gebuig toe die infanterie van die Unie die Konfederale artillerie aanval. direk vir die eerste keer in die geveg.\nDie Konfederate het hul ammunisie laag geraak sonder dat daar 'n reserwevoorraad was. Vakbondtroepe het steeds oorweldigende druk op die regter- en agterkant van Garnett se lyn uitgeoefen. Naby sononder om 18:00 het Garnett sy manne versoek om terug te trek, net toe die 14de Indiana Infanterie gevolg deur die 13de Indiana oor 'n tweede muur naby die Konfederale artillerie gewerm het, twee kanonne gevange geneem het en die terugtogroete bedreig het. In die volgende uur jaag die Unie -kavallerie en infanterie die vlugtende Konfederate agterna, en hul momentum stop deur twee Konfederale regimente wat beskerm word deur 'n derde klipmuur op Sandy Ridge.\nDie Slag van Kernstown eindig tien uur nadat dit begin het. Stonewall Jackson verloor sy eerste en enigste geveg as 'n onafhanklike bevelvoerder, twee en twintig persent van sy bevel-733 offisiere en mans vermoor, gewond en gevange geneem. Kimball het 575 slagoffers in sy oorwinning geneem. Die Konfederate het binne dae na die geveg 'n onverwagte en onbeplande voordeel gekry toe die Amerikaanse Oorlogsdepartement oorreageer het op Jackson se teenwoordigheid in die laer vallei en 20.000 troepe wat oorspronklik bestem was om by McClellan op die Skiereiland aan te sluit, heraangewys het. Die meeste van hierdie mans is na die Shenandoah -vallei gestuur, wat 'n reeks gevegte en konfederale oorwinnings veroorsaak het in een van die bekendste veldtogte in die moderne militêre geskiedenis.\nGary Ecelbarger is 'n charterlid van die Kernstown Battlefield Association. Hy het die opskrif "We are in for it!": The First Battle of Kernstown, 23 Maart 1862, geskryf en was medeskrywer van Shenandoah 1862 vir Time Life Books 'Voices of the Civil War. Sy nuwe boek oor die Shenandoah -veldtog van 1862, Shenandoah Shockwaves, word deur die University of Oklahoma Press gepubliseer.\nAan die begin van 1862 wou president Abraham Lincoln dat sy generaals met krag teen die Konfederasie aanval.  McClellan was besig om sy leër te versamel vir sy skiereilandveldtog met die doel om die Konfederale hoofstad Richmond te verower en die oorlog te beëindig. Om dit te kon doen, moes McClellan sy magte verswak om Washington, DC te beskerm.  Dit het slegs twee uniemagte gelaat om Washington te beskerm. Benewens Banks in die Shenandoah -vallei, het generaal Irwin McDowell magte in Noord -Virginia gehad.  Banks sou die Shenandoah -vallei van die Konfederale magte skoonmaak, en dan na Washington beweeg, sodat McDowell se mag van 30 000 uit die noorde teen Richmond sou beweeg.  Banks het generaal James Shields met 'n mag van ongeveer 9 000 in die vallei verlaat terwyl hy ooswaarts na Manassas, Virginia, sou beweeg om nader aan Washington, DC te wees \nStonewall Jackson het die taak gekry om die federale leër in die vallei besig te hou sodat hulle nie by McClellan kon aansluit nie.  Jackson se kavaleriebevelvoerder, kolonel Turner Ashby, het verneem dat 'n deel van die Unie -magte die vallei verlaat en dat slegs 'n klein mag oor is. [b] \nJackson het Ashby toestemming gegee om aan te val terwyl hy die res van sy magte opskuif om by Ashby aan te sluit.  Ongelukkig was Ashley se inligting sleg. Terwyl die Konfederate gedink het dat hulle slegs vier regimente aanval (in totaal ongeveer 3 000 man), was daar eintlik ongeveer drie keer die aantal Unie -soldate.  Die oorblywende Unie -troepe het tydens die skermutseling buite sig gebly.  General Shields is tydens die geveg gewond en het die bevel oor die unie -afdeling aan kolonel Nathan Kimball oorgegee. \nOmstreeks nege -uur die oggend van 23 Maart het Ashby se kavallerie aangeval. Kimball was nie seker of dit nog 'n skermutseling was of die begin van 'n geveg nie. Maar net vir die geval, het hy sy magte in 'n sterk verdedigende posisie op Pritchard Hill geplaas.  Hy het ook sy artillerie daar geplaas. Toe hy dit sien, konsentreer Jackson sy artillerie op Sandy Ridge, wes van Prichard Hill.  Omstreeks drie-en-dertig kon Jackson aan Sandy Ridge sien dat wat hy gedink het 'n klein Unie-mag was, eintlik baie groter was.  Jackson het aan een van sy offisiere gesê: "Ons is klaar daarvoor." \nKimball, wat geglo het dat hy teen 'n veel groter konfederale mag was, het besluit om die konfederale gewere op Sandy Ridge stil te maak.  Sy aanval het sterk weerstand van die Konfederate gekry en die geveg het gou 'n dooiepunt geword.  Jackson het steeds meer Konfederale troepe ingestuur, maar hy kon nie die Unie -lyn terugry nie.  Kimball het nog vars reserwes wat hy in die stryd kon stuur. Teen sesuur het die Konfederate amper ammunisie opgedoen en was hulle amper uitgeput. Toe een van sy brigades ammunisie heeltemal opraak, moes hulle hulle aan die geveg onttrek.  Die leër van die Unie val deur die gaping wat hulle gelaat het, aan en Jackson se hele mag moes vinnig terugtrek. \nEerste Slag van Kernstown, 23 Maart1862 - Geskiedenis\nSondagoggend 23 Maart 1862 was dit sonnig en warm in die Shenandoah -vallei van Virginia. Die konfederale generaal Thomas J. "Stonewall" Jackson, 'n vroom Christen, het nie daarvan gehou om op die dag van die Here te baklei nie. 'Die vyand kan môre vernietig word', het hy geredeneer. “Die vrede van die Here sou nie geskend word nie.” Tog was die son en warmte 'n welkome verligting vir Jackson en sy spoggerige "voetkavallerie", wat etlike dae lank sterk winde, koue temperature en harde reën trotseer het tydens uithouvermoë-optogte noordwaarts deur die Shenandoah-vallei. Sommige dae het hulle tot 21 myl afgelê.\nDie bestemming van hul uitputtende optogte was Winchester, Virginia, waar soldate van die Union Army of the Potomac's V Corps geleë was, maar Jackson en sy manne het dit nie gehaal nie. In plaas daarvan het Jackson sy mans in Kernstown, 'n paar kilometer suid van Winchester, gestop. Hy wou sy manne rus, die volgende oggend voortgaan met die optog en die vyand Maandag in plaas van Sondag betrek. Ongelukkig vir Jackson het dinge nie heeltemal uitgewerk soos hy beplan het nie.\n“Jackson is verby! Jackson is weg! ”\nGedurende die voorafgaande paar weke was daar spanning tussen die Unie- en die Konfederale soldate wat in die Shenandoah -vallei gestasioneer was. Jackson se magte, wat voorheen in Winchester kamp opgeslaan het, moes baie rondbeweeg. Genl. Genl. Nathaniel Banks het opdragte van generaal -majoor George B. McClellan, bevelvoerder van die Army of the Potomac, gevolg om Jackson se magte te ontwrig en te verwyder en die Shenandoah -vallei vir die noorde te beveilig. Toe Banks en die manne van V Corps Winchester vroeg in Maart nader, wou Jackson veg om sy posisie daar te behou. Dit was immers 'n bekende terrein vir Jackson, en hy was vol vertroue dat hy daar sou slaag.\nOngelukkig vir Jackson en sy manne is broodnodige waens met rantsoene en muskiete vir die soldate na die verkeerde plek in Newtown geneem, ongeveer agt kilometer suid van Winchester, net toe Banks's V Corps die stad binnekom. Die somber nuus en swak tydsberekening het Jackson gedwing om 'n moeilike besluit te neem.Met die aankoms van Banks se manne, sonder voorraad en rantsoene, en ernstig in die minderheid, het Jackson gevoel dat hy hom sonder 'n geveg aan Winchester moes onttrek. Hy was ontsteld oor die besluit en het aan 'n plaaslike predikant gesê: 'Dit is jammer om te doen. Ek moet veg, ”het hy gesê en sy swaard halfpad uit die skede getrek vir nadruk. Maar hy het oorgegee aan die onvermydelike. 'Nee, dit sal te veel dapper mans se lewens kos,' het hy gesê. 'Ek moet terugtrek. Niks anders as noodsaaklikheid en die oortuiging dat dit die beste sal wees, veroorsaak dat ek weggaan nie. ” Onder die dekmantel van die duisternis begin Jackson en sy manne met hul terugtog uit Winchester. 'N Klein seuntjie vergesel hulle gedeeltelik en roep uit:' Jackson is weg! Jackson is weg! ”\n'N Lid van die Pennsylvania Light Artillery staan en waak oor die battery, twee weke voor Kernstown. Skets deur Alfred Waud.\nJackson het van Winchester na Strasburg, 30 km daarvandaan, opgeruk. Daar het die mans etlike dae kamp opgeslaan en kon hulle hulself weer voorsien van 'n beperkte hoeveelheid noodsaaklike items. Ongelukkig vir hulle was die toerusting swak en was die manne moeg. Hulle verblyf in Strasburg was in elk geval kort. Terwyl Jackson besluit oor sy volgende stap, is Banks beveel om 'n afdeling van 9 500 man onder bevel van brig. Genl James Shields om Jackson suidwaarts deur die vallei te jaag. Terwyl Shields en sy manne toegesluit het, herken Jackson dieselfde soort bedreiging wat hy in Winchester ondervind het en kom tot dieselfde gevolgtrekking. Op 15 Maart het Jackson en sy manne Strasburg verlaat en voortgegaan om te soek na 'n meer strategies geleë stuk grond.\nJackson het 'n nuwe plek op Rude's Hill, drie myl suid van Mount Jackson, gevind. Rude's Hill was 'n uitstekende verdedigingsplek, en daar het hy kamp opgeslaan. Op 19 Maart het hy sy hoofkwartier opgerig naby die nedersetting Hawkinstown, drie kilometer noord van Mount Jackson. Deur die geografie te gebruik, kon Jackson die situasie in die vallei beoordeel, wat hom die geleentheid gebied het om uit te vind wat hy volgende moet doen. Op Rude's Hill het hy kennis geneem van 'n groter plan wat besig was om te ontvou met betrekking tot die bewegings van die Army of the Potomac. McClellan was gereed vir 'n groot aanval op die Konfederale hoofstad Richmond.\nJackson se besluit om banke te onderskep\nMcClellan se plan was 'n goeie plan. Deur die Amerikaanse vloot saam met die weermag te gebruik, wou McClellan op die Virginia -skiereiland beland en weswaarts na Richmond marsjeer, terwyl die vloot die weermag se flanke langs die York en James Rivers beskerm. As sy plan suksesvol was, sou McClellan geprys word as die redder van die Unie. "Die oomblik vir aksie het aangebreek, en ek weet dat ek op u kan vertrou om ons land te red," het McClellan sy manne ingelig.\nMcClellan het gevoel dat Banks en sy manne hulle uitstekend van hul taak gekwyt het om die konfederate uit die Shenandoah te verdryf, spesifiek uit die Winchester- en die Manassas Gap Railroad -gebiede. In die oortuiging dat hierdie gebiede veilig was, het McClellan Banks opdrag gegee om ooswaarts oor die Blue Ridge-berge te begin beweeg om kragte saam te snoer vir 'n algehele aanval op Richmond. McClellan het Banks beveel om verskeie regimente agter te laat om die spoorbrug te bewaak en beskerming te bied aan V Corps. Banks het Shields beveel om in die vallei te bly met verskeie afdelings.\nVolgens berigte van Jackson se kavaleriehoof, kolonel Turner Ashby, het Banks se hele leër die Vallei verlaat om saam met McClellan op die Virginia -skiereiland saam te werk. Op Saterdagaand, 22 Maart, het Ashby en sy manne met die Unie -magte in die Winchester- en Kernstown -gebied begin skermuts in 'n poging om die bewegings van V Corps te ontwrig. Nadat hy die verslag van Ashby ontvang het, het Jackson gevoel dat hulle saam die verminderde Unie -magte wat rondom Winchester gestasioneer is, kon aanval en moontlik die optog van Banks na McClellan op die skiereiland kon ontwrig. Ongelukkig vir Jackson was die inligting van Ashby verkeerd. Wat Ashby as 'n beperkte Unie -mag aangemeld het, was eintlik 'n volledige afdeling van 9 500 man, wat daarop gemik was om die Shenandoah te beveilig en dekking vir Banks se manne te bied.\nAs Banks daarin geslaag het om met McClellan in verbinding te tree, kan hulle 'n aanval op Richmond begin wat die oorlog kan beëindig. Jackson was van mening dat sy enigste opsie was om óf Banks te onderskep voordat hy met McClellan kon saamwerk, óf 'n groot ontwrigting in die Shenandoah -vallei veroorsaak wat kragte van McClellan sou wegtrek, Washington sou bedreig en die veldtog op die Virginia -skiereiland kon stuit. Vir Jackson was dit tyd om terug te marsjeer na Winchester en te veg.\n“ Ek is vasbeslote om onmiddellik vooruit te gaan ”\nVroegoggend van 23 Maart begin Jackson en sy manne met hul opmars na die Winchester -omgewing. Jackson beslaan ongeveer 15 myl deur die vallei en stop die opmars omstreeks 14:00, een myl buite Kernstown en drie myl suid van Winchester. Hy het sy mans beveel om tente op te slaan. Al die regimente behalwe kolonel John A. Campbell se 48ste Virginia, wat die agterhoede was, het die middag binne 'n kilometer of twee van Kernstown aangekom. Jackson was oorspronklik nie van plan om die vyand op 23 te betrek nie, maar bykomende inligting wat hy tydens die oggendoptog aan hom voorgehou het, het hom heroorweeg. Ashby het die boodskap uit gewoonlik betroubare Winchester -bronne meegedeel dat die Federals nog net vier regimente in die stad oor het en dat selfs die magte van plan was om binnekort na Harpers Ferry terug te trek.\nTog was Jackson van mening dat dit beter sou wees om die vyand onmiddellik aan te val, nie die verstandigste besluit nie. Maar toe Jackson en sy manne buite Kernstown aankom, het hy opgemerk dat hul posisies op die teenoorgestelde hoogtes sigbaar was vir die Unie -soldate en daarom was hulle reeds in gevaar en kwesbaar. 'Ek het tot die gevolgtrekking gekom dat dit gevaarlik sou wees om dit tot die volgende dag uit te stel, aangesien herhandhawing gedurende die nag moontlik sou plaasvind,' het Jackson daarna berig. 'Ek het vasbeslote om onmiddellik vooruit te gaan.'\nDie Unie -kant van die geveg sou in werklikheid nie onder bevel van Shields wees nie. Die vorige dag is Shields ernstig gewond in 'n skermutseling met Ashby se mans toe 'n artillerie -dop daar naby ontplof en 'n fragment Shields in die bo -arm getref het en die been gebreek het. Die wond was ernstig genoeg om Shields die veld te laat verlaat. Senior regiment -offisier kolonel Nathan Kimball, 'n dokter in Indiana, het die bevel oor die afdeling geneem. Kimball was, net soos Shields, 'n ervare veteraan uit die Mexikaanse oorlog, 'n held van die Slag van Buena Vista, maar hy sou die derde afdelingsbevelvoerder in drie weke wees. (Die oorspronklike bevelvoerder, brig. Genl. Frederick Lander, is op 2 Maart aan siekte oorlede.) Dit was onduidelik of hy sy mans bekwaam kon hanteer.\nUnion Brigadier General James Shields word gewond deur 'n ontploffende dop tydens skermutseling een dag voor Kernstown. Currier & Ives, 1862.\nVroeg die oggend van die 23ste het die magte van Ashby die aanval hernu, van Kernstown gevorder en 'n posisie ingeneem met hul artilleriebatterye op die hoogtes regs van die Valley Turnpike wat na Winchester lei. Ashby het probeer om die Unie-flank te draai, maar Kimball het die opdrag uitgevoer en die 8ste en 67ste Ohio-regiment opdrag gegee om die Konfederate regstreeks te ontmoet. Sy manne het sterk gehou en die suidelike magte deur Kernstown teruggedryf en die enigste hoë grond in die omgewing ontbloot, 'n klein entjie genaamd Pritchard's Hill. Onmiddellik besef die belangrikheid van die heuwel, plaas Kimball die 1ste Brigade en twee batterye artillerie op die kruin en skuif 'n ander brigade links van die heuwel. 'N Derde brigade is agter in die reservaat gehou, buite sig van die naderende Suidlanders.\nVerwarring by Pritchard ’s Hill\nJackson het die middag in Kernstown aangekom en met Ashby beraadslaag, wat hom bly verseker het dat slegs 'n klein Unie-mag Pritchard's Hill gehou het. Deur een van sy eie reëls te oortree, het Jackson die veld nie persoonlik herken nie, maar het Ashby se verslag op sigwaarde aanvaar. Dit was 'n deurslaggewende fout. Rondom 16:00 het Jackson 'n aanval op die linkerkant van die Unie ontketen, wie se vooraanstaande kenmerk, die ses myl lange Sandy Ridge, bedek was deur digte bos en voor 'n vlak stroom, Hogg Run. Jackson stuur 'n paar van Ashby se manne vorentoe om met die stroom te skermutseling terwyl die res van die kavallerie en Jackson se drie infanteriebrigades na links wiel en op pad is na die bos langs Pritchard's Hill.\nDie Konfederale aanval het van die begin af begin ontrafel. Jackson se hoofbrigade, onder bevel van kolonel Samuel V. Fulkerson, het 'n hewige artillerievuur van die Unie raakgeloop en ironies genoeg skuil agter 'n klipmuur. Daar, het Jackson berig, het sy manne ''n vernietigende vuur oopgemaak wat die Noordelike magte in groot wanorde teruggedryf het nadat hulle 'n groot verlies opgedoen het en die kleure van een van hul regimente op die veld gelaat het'. Dit moes genoeg gewees het om 'n Unie -brigade te verdryf. Die enigste probleem was dat daar drie unie-brigades in die omgewing was, en een van hulle, onder bevel van kolonel Erastus B. Tyler, gebore uit Ohio, het opgetrek om hul gekampte kamerade te ondersteun.\nPritchard's Hill, sentrum, het 'n indrukwekkende uitsig op die slagveld. Vandaar kon die uniemagte 'n suksesvolle flankaanval onderneem.\nIntussen heers daar verwarring aan die Konfederale kant. Jackson se tweede bevelvoerder, brig. Genl Richard Garnett was bevelvoerder oor die beroemde Stonewall Brigade, wat veronderstel was om in reserwe gehou te word terwyl Fulkerson die sogenaamde klein vyandelike mag uit die weg ruim. Jackson het nie die moeite gedoen om Garnett in te lig oor sy algehele strydplan nie, en het moontlik verwag dat hy die Federals kort sou werk, en Garnett het gevolglik 'n stadiger pas agter in die aanval gehou. Gefrustreerd oor wat hy beskou as die traag vordering van sy naamgenootbrigade, beveel Jackson een van die regimente om Fulkerson se ondersteuning te haas. Terwyl Garnett besluit het, beveel Jackson skielik die hele brigade vorentoe.\nOndergeskikte beamptes, onseker of hulle Jackson of Garnett moet gehoorsaam, skrik. Mans het woes rondgedwaal terwyl hul beamptes hulpverleners teruggestuur het om hul instruksies uit te klaar. Gedurende die pouse het Jackson gedink dat sy manne eintlik deur die Unie -lyne breek en die veld dra. Skielik het 'n massiewe ontploffing aan die linkerkant van Jackson plaasgevind, en die federale artillerie kom in die middel en links van Jackson se lyne. Jackson het geweet dat hy in die moeilikheid was. In 'n poging om die moeilikheid te bepaal, het hy 'n personeellid, Sandie Pendleton, gestuur om uit te vind waar die ekstra Union -artillerie vandaan kom. Pendleton het teruggegee aan Jackson dat die vyand nie vier regimente byderhand het nie, maar minstens drie keer soveel. Jackson het geantwoord: 'Sê niks daaroor nie, maar ons is gereed daarvoor.'\nKimball beskryf die verrassingsartillerie -aanval vanuit die oogpunt van die Unie: 'Op hierdie tydstip het ek die Derde Brigade beveel, kolonel E.B. Tyler, Sewende Ohio, bevelvoerder, saamgestel uit die Sewende en Nege-en-twintigste Ohio, Eerste Virginia, Sewende Indiana en Honderd-en-tiende Pennsylvania, om na regs te beweeg om die flank van die vyand te kry en hulle deur die bos te laai om hul batterye op die heuwel geplaas. Hulle beweeg bestendig en galant vorentoe en maak 'n brandende vuur op die vyand se infanterie. Die regtervleuel van die agtste Ohio, die veertiende en dertiende Indiana-regiment, die sewentigste Ohio, vier-en-tagtig Pennsylvania en vyfde Ohio, is na vore gestuur om Tyler se brigade te ondersteun, wat elkeen op sy beurt galant vorentoe beweeg en 'n hewige brand opdoen. van beide die vyand se batterye en spiere. Binnekort het al die regimente wat hierbo genoem is, 'n goed gerigte vuur uitgegooi, wat vinnig deur die vyand beantwoord is, en na 'n hewige omstrede optrede van twee uur, net toe die nag toesak, het die vyand meegegee en is hy heeltemal weggevoer, hulle dooies en gewondes op die veld gelaat, saam met twee stukke artillerie en vier saxons. ”\n“ Klop die tydren! ”\nIn die middel van die storm het die mans van die Stonewall Brigade hulself letterlik in die stryd van hul lewens gewikkel. Garnett se brigade het regs van Fulkerson se manne by die klipmuur posisioneer, en het gehelp om herhaalde aanvalle van die Unie terug te keer - net om ammunisie op te loop namate die middag afneem. Konfederate begin in 'n groeiende stroom agteruit dryf. Jackson, woedend, het een soldaat gestop en gevra om te weet hoekom hy terugval. Toe die soldaat antwoord dat die ammunisie op is, skree die generaal: "Gaan dan terug en gee vir hulle die bajonet!" Garnett, nader aan die aksie aan die voorkant, het die bevel gegee om terug te val. 'As ek dit nie gedoen het nie', het hy later gesê, 'sou ons 'n onmiddellike risiko loop om deur die getalle beter te word, wat waarskynlik 'n deel van ons artillerie sou verloor en ons vervoer in gevaar kon stel. Om 18:30 beveel hy die brigade om terug te trek. Fulkerson se manne het spoedig gevolg.\nDie vegkunstenaar Alfred Waud se ooggetuieskets van die Union -aanval op die klipmuur by Kernstown is drie weke later in Harper's Weekly gepubliseer.\nJackson het woedend sy weg na die voorkant gemaak, waar hy Garnett teëgekom het om op sy manne te skreeu om 'n ordelike toevlug te maak. 'Waarom het u u manne nie bymekaargekom nie?' Jackson geëis. “Stop en saamtrek!” Garnett het probeer om die situasie te verduidelik, maar Jackson draai weg en gryp 'n bang dromerseun aan die skouer. "Klop die tydren!" skree hy. "Klop die tydren!"\nJackson het die veld ondersoek en gevoel dat dit nog nie tyd is om in veiliger posisies terug te val nie. 'Alhoewel ons troepe onder groot nadele geveg het', het hy later gesê, 'is ek spyt dat generaal Garnett die bevel moes gegee het om terug te val, want anders sou die vyand se opmars ten minste vertraag gewees het en die oorblywende deel van my infanterie -reservaat het 'n beter geleentheid gehad om na vore te kom en aan die verlowing deel te neem as die vyand voortduur. "\nGarnett het uiteindelik kolonel William Harman van die 5de Virginia opgespoor en hom beveel om die regiment in 'n verdedigende posisie op die kruin van 'n klein heuwel te plaas terwyl die res van die Konfederate hulle onttrek. Grootliks te danke aan die wanorde van die troepe van die Unie en die naderende duisternis, het die manne van Harman, saam met elemente van die 42ste Virginia, daarin geslaag om die lyn te stabiliseer. Toe die nag val, val die infanterie agter die skermkavallerie terug en suidwaarts langs die Valley Turnpike in die rigting van Bartonsville.\nDie gebrekkige intelligensie van kolonel Ashby\nTeen 20:00 was die Slag van Kernstown verby. Van die 12 300 mans wat in die stryd gewikkel was, was 1 308 slagoffers. Aan die Unie -kant was daar 590 slagoffers, terwyl die Konfederate 718 verliese gely het, waaronder 263 gevange. Onder laasgenoemde was een van Jackson se eie familielede: luitenant George G. Junkin, 'n neef van die generaal se eerste vrou, Ellie. Jackson het langs 'n kampvuur langs die pad afgeklim en staan vies in die vlamme. 'N Suiderryke kavalleris met 'n swak raad, het die generaal opgemerk dat "die Yankees nie bereid is om Winchester te verlaat nie, meneer. Daar is berig dat hulle terugtrek, maar ek dink hulle trek agter ons aan. ” Jackson se oë flits. 'Ek dink ek kan sê ek is tevrede, meneer,' knik hy.\nIn die koue van die dag sou Jackson baie minder tevrede wees.\n'N Ander kunstenaar uit die noorde, Edwin Forbes, het hierdie lewendige tekening gemaak van Konfederale gevangenes van Ragtag na Kernstown. 'N Totaal van 263 Konfederate is tydens die geveg gevange geneem.\nDit is duidelik dat Ashby se gebrekkige verslag oor die vyandelike sterkte by Winchester 'n belangrike bydraende faktor tot die nederlaag was. Jackson se grootste fout om sy reserwes in die middel van die geveg in te stuur, was grootliks gebaseer op Ashby se erg onderskatte getalle. Ashby het op sy beurt sy foutiewe intelligensie in sy amptelike verslag erken. 'Nadat ek die vyand gevolg het in sy haastige toevlug Saterdagaand uit Strasburg,' het hy geskryf, 'het ek op die magte wat binne 'n kilometer van daardie plek af was in Winchester afgekom en tevrede geraak dat hy maar vier regimente het, en het verneem dat hulle bevele het om in die rigting van Harpers Ferry te marsjeer. ”\nAlhoewel die slegte inligting moontlik Jackson se nederlaag veroorsaak het, was hy aanvanklik grootmoedig en prys Ashby in sy amptelike verslag van die geveg: 'Tydens die verlowing het kolonel Ashby, met 'n deel van sy bevel, insluitend Chew's battery, wat waardevolle diens gelewer het, gebly ons regs, en beskerm nie net ons agterkant in die omgewing van die vallei -draai nie, maar het ook die vyand se voor- en linkerkant bedreig. Kolonel Ashby het sy verdiende hoë reputasie ten volle gehandhaaf deur die bekwame wyse waarop hy die belangrike vertroue wat hy hom toevertrou het, vrygestel het. ” Jackson het ook die dames van Winchester, wat die beseerdes en siekes versorg het, geprys en die manne van Winchester wat die dooies begrawe het.\nGeneral Garnett ’s Court Martial\nDie generaal was nie so tegemoetkomend vir Garnett nie. Twee weke na die geveg onthef Jackson Garnett van bevel en plaas hom in hegtenis in afwagting van 'n krygsraad vir sy ongemagtigde toevlug in Kernstown. 'Ek beskou genl Garnett as 'n onbekwame brigade -bevelvoerder', het Jackson geskryf, 'dat 'n goeie een, in plaas van 'n brigade, onder sy bevel sou versleg.'\nGarnett, woedend en verleë, eis 'n onmiddellike verhoor. Die vyf regiment -kolonels in die Stonewall -brigade het tot sy verdediging byeengekom en gesê Garnett se optrede is geregverdig. Jackson se getroue assistent, Sandie Pendleton, het in 'n brief aan sy ma opgemerk dat "die brigade baie hard is by [Garnett se arrestasie], want hy was 'n aangename man en uiters gewild." Maar Pendleton verdedig Jackson se besluit en voeg by: 'Die arrestasie was egter nodig, en ek sien nou waarom Napoleon 'n fout erger as 'n fout beskou het. Genl. G se skuld was 'n fout. "\nUiteindelik is die krygsraad vertraag en daarna uitgestel sonder 'n uitspraak. Garnett keer terug na die weermag as brigadier in luitenant -generaal James Longstreet se I Corps en word later vermoor as bevelvoerder oor sy brigade tydens Pickett's Charge tydens die Slag van Gettysburg. Te siek om die dag te loop, het Garnett 'n perd reguit tot by die Unie -lyn gery voordat hy noodlottig gewond is. Baie het gemeen dat sy optrede in Gettysburg 'n duidelike poging was om die reputasie wat hy in Kernstown verloor het, te herwin.\n'N Strategiese oorwinning vir Stonewall Jackson\nKernstown was Stonewall Jackson se enigste groot taktiese nederlaag tydens die oorlog. Terwyl die Unie daarin geslaag het om die manne van Jackson van die veld af te dwing en die volgende dag terug te trek, bereik Jackson uiteindelik die meeste van sy oorspronklike doelwitte, al was dit per ongeluk. Nadat Abraham Lincoln die verrassende geveg in die Shenandoah verneem het, het hy te veel besorg geraak oor die moontlike bedreiging vir Washington.Hy beveel twee volledige afdelings van Banks se korps terug in die vallei en herinner brig. Gen. Irvin McDowell se I Corps ook na Washington, en trek minstens 50 000 waardevolle mans weg van die komende veldtog van McClellan. Die afwesigheid van hierdie mans was moontlik 'n bepalende faktor in die uiteindelike nederlaag van McClellan. Op hierdie manier kan Kernstown ten minste as 'n strategiese oorwinning vir Jackson en die Konfederate beskou word, ondanks die feit dat hulle van die veld verdryf is.\nDit was ook die standpunt wat Jackson ingeneem het. In 'n na-aksieverslag wat gedurende die tweede week van April ingedien is, het hy volgehou: 'Hoewel Winchester nie herstel is nie, is die belangrikste doel vir die huidige tyd om troepe wat die vallei verlaat terug te roep en sodoende 'n aansluiting te voorkom van Banks se bevel met ander magte bereik is, benewens sy groot verlies aan dood en gewond. ” 'N Paar dae later skryf Jackson aan sy vrou, Anna:' Ek is baie tevrede met die resultaat. Tyd het getoon dat terwyl die veld in besit van die vyand is, ons die belangrikste vrugte van die geveg is. Vir hierdie en al die seëninge van ons hemelse Vader, wens ek dat ek tienduisend maal dankbaarder kon wees. ”\nJackson het die oorblywende maande van die lente aan sy Vallei -veldtog deurgebring wat die uniemagte voortdurend ontwrig en verhoed dat hulle McClellan versterk. Die Battles of McDowell, Front Royal, First Winchester, Cross Keys en Port Republic was almal oorwinnings vir Jackson. Teen die tyd dat die Slag van Port Republic vroeg in Junie 1862 verby was, kon Jackson by General Robert E. Lee aansluit vir die sewe dae se gevegte, waar Lee McClellan suksesvol verslaan en hom dwing om terug te keer na die Virginia -skiereiland en sodoende te eindig die Skiereiland -veldtog. Soos een moderne historikus opgemerk het: “As Jackson die Slag van Kernstown gewen het, sou hy skaars 'n gunstiger resultaat kon behaal. Die geskiedenis kan min voorbeelde gee van 'n nederlaag wat die verslane so bevoordeel het. Jackson se gelukkige ster het begin styg. ”\nDie 7de OVI by The Battle of Kernstown en mdashMarch, 1862\nMet die aanvang van 1862 het president Lincoln sy generaals aangespoor om teen alle magte van die Konfederasie in alle teaters op te tree. Die offensief wat die meeste van die Unie -weermag en manne en hulpbronne gebruik het, was generaal George B. McClellan & rsquos -skiereiland -veldtog. McClellan & rsquos se doel was om die Konfederale hoofstad Richmond te verower. Om dit te bereik, vereis sy plan massiewe koördinasie tussen verskillende bevele versprei oor die deelstaat Virginia. Een van hierdie bevele was onder leiding van generaal -majoor Nathaniel P. Banks in die Shenandoah -vallei, ver van die hoofstad van die Konfederasie. Banks se taak was om te waak teen enige inbraak van die Konfederale in die vallei wat Washington DC kan bedreig. Met die grootste deel van die McClellan & rsquos -magte wat op Richmond saamtrek, is die verdediging van die hoofstad aansienlik verswak. Slegs die bevele van General Banks in die vallei en generaal Irwin McDowell & rsquos -magte in Noord -Virginia het tussen die hoofstad en enige bedreigende Konfederale leërs gestaan.\nJackson's Valley -veldtog (kaart deur Hal Jespersen, www.cwmaps.com)\nGelyktydig met Banks en pogings, is die Konfederale generaal Thomas en ldquoStonewall & rdquo Jackson beveel om die aandag van die Unie -soldate in die vallei te vestig. Die Konfederale hoë bevel wou soveel Unie -soldate vasbind, so ver as moontlik van Richmond af. Deur dit te doen, sou hulle in staat wees om 'n baie verswakte leër in die gesig te staar, onder bevel van 'n te versigtige generaal McClellan naby Richmond. Op 22 Maart 1862 het Jackson & rsquos -kavallerie en infanterie met die Unie -troepe van brigadier -generaal James Shields, 'n ondergeskikte van Banks, tussen die dorpe Kernstown en Winchester geveg. Die aanval het plaasgevind toe Banks die vallei verlaat met een van sy twee afdelings. Banks was tevore tevrede dat Jackson nie 'n groot bedreiging in die noordelike deel van die Shenandoah -vallei is nie. Die verdediging van die Unie -posisie is oorgelaat aan brigadier -generaal Shields. Skille is egter tydens die gevegte op 22 Maart gewond. As gevolg hiervan het hy sy bevel oorgegee aan kolonel Nathan Kimball. Een van die regimente onder Kimball was die 7de Ohio Volunteer Infantry Company C van die regiment wat hoofsaaklik uit Oberlin -mans bestaan het. Hulle was nou onder direkte bevel van luitenant -kolonel William R. Creighton. Kol. Erastus Tyler, die 7de voormalige bevelvoerder van die OVI en rsquos, is bevorder om 'n brigade te lei.\nDie Slag van 1st Kernstown\nDie oggend van 23 Maart het die vorige dag hervat en rsquos veg langs die Valley Turnpike, ongeveer halfpad tussen Winchester (in die noorde) en Kernstown (in die suide). 'N Brigade van Unie -infanterie het die kavallerie van Stonewall Jacksons afgeveg en hulle stadig na Kernstown teruggedruk. Toe hulle terugtrek, het die Konfederale magte 'n uitnemende plek, Pritchard & rsquos Hill, sonder toesig agtergelaat. Terwyl kolonel Kimball die belangrikheid van die heuwel erken, plaas hy vinnig nog 'n brigade infanterie en batterye onder luitenant -kolonel Phillip Daum daarbo. Die uitsig vanaf Pritchard & rsquos Hill het die hele slagveld beheer. Met so 'n indrukwekkende blik op die slagveld, was Kimball vasbeslote om sy stand te hou en die Konfederate hom te laat aanval. Hy het vinnig beveel dat kolonel Tyler sy brigade as 'n reservaat sou oprig. 1\nRondom die middag van 23 Maart 1862 marsjeer die 7de Ohio, aan die voorkant van die Tyler & rsquos -brigade, deur die strate van Winchester. Dit was slegs 'n paar dae voordat die 7de Ohio hierheen gekom het, en die regimentorkes het John Brown en rsquos Body opgeval. Verlatenheid het die regiment begroet toe hulle as oorwinnaars optrek, aangesien die bevolking van Winchester en rsquos suidelike simpatie gehad het. Maar nou is dieselfde strate, sowel as dakke en bome, gevul met burgers wat na Kernstown en die bloeiende kanonne 'n paar kilometer suidwaarts kyk. 2 Die 7de OVI marsjeer deur die tolhek, af in die Valley Turnpike en kom agter Pritchard & rsquos Hill aan. Hulle is gestop en aangewys om die batterye van luitenant -kolonel Philip Daum, wat in 'n artillerie -tweegeveg met Sandy Ridge opgesluit was, te beskerm.\nSodra die 7de hul posisie bereik het om die batterye te ondersteun, was hulle besig met wat korporaal Selden A. Day of Co. C gesê het, was die hardste werk van die dag en die harde werk van die dag. 3 Byna drie uur lank het die regiment 'n senutergende artillerie-bombardement verduur waaruit hulle nie kon vlug nie. Die af en toe Konfederale artillerie -ronde sou sy doelwit van Unie -infanterie en artillerie op Pritchard & rsquos Hill oorskry en uiteindelik die 7de OVI bereik. Die mans hou vas, en aan die voorkant van hulle ry kolonel Tyler wat kalm en koel op sy berg bly.\nDie 7de Ohio betree die geveg\nRondom 16:00 het kolonel Tyler & rsquos -afdelingsbevelvoerder, kolonel Nathan Kimball, hom die bevel gegee om sy brigade regs van die Unie -posisie te bevorder na 'n opkoms genaamd Sandy Ridge. Net anderkant die rant het 'n Konfederale battery by die Union -posisie op Pritchard Hill weggehamer. Kimball wou hê dat Tyler & rsquos Brigade die verre Konfederale battery sou aanval. 4 Byna gelyktydig probeer Stonewall Jackson om die Union & rsquos se regterkant te druk. Hy was van plan om brigadier -generaal Richard Garnett & rsquos -brigade te gebruik om die hoogtes te bereik, die Union -batterye van Pritchard Hill af te druk en die Valley Pike op te vang wat na Winchester lei. 5\nVoordat kolonel Tyler met sy opmars begin het, kondig kolonel Tyler aan sy manne aan, en ldquoBoys, trek u bajonette aan, en u sal hulle nodig hê. 6 Die brigade draai na regs en word onmiddellik in kolomme deur middel van verdeling gevorm, 'n formasie waarin die brigade 'n voorkant van slegs twee kompanieë vertoon het, miskien vyf-en-sewentig meter breed, met die oorblywende agt-en-veertig kompagnies wat soos domino's in twintig vier lyne tot 'n diepte van vierhonderd meter & rdquo. 7 Tyler & rsquos -brigade het van die Valley Pike afgeswaai en die veld en bosse suid van Kernstown in. Nadat hy in hierdie rigting marsjeer het, draai Tyler sy brigade links waar hulle die bos op Sandy Ridge binnegekom het.\nAlhoewel hy skermutselinge voor sy rubriek, 'n historikus van die geveg, ontplooi het, het Peter Cozzens gesê dat Tyler & rsquos se besluit om sy manne in die kolom te hou 'n vreeslike fout was. Cozzens het erken dat Tyler & rsquos die kwotaktiese beheer van sy mans moes handhaaf terwyl hy in die gebroke en beboste grond van Sandy Ridge was, maar dit was 'n formasie wat die brigade kwesbaar gelaat het en nie op 'n aanval kon reageer nie. 8 Terwyl skermutselinge uitgestuur is, het die brigade gewag. George L. Wood van die 7de Ohio het opgemerk dat die mans dit so gedoen het, en met angstige harte. 9 Almal was stil in die bos tot ongeveer 'n uur nadat die brigade met sy opmars begin het, toe Tyler & rsquos skermutselinge die vyand ontmoet het. Skirmishers van die 27ste Virginia is langs die rand van die bos op Sandy Ridge geplaas. Hulle het van agter bome losgebrand en skade aan Tyler & rsquos se voorste linies gemaak, wat sy brigade aangemoedig het om nog steeds in kolomvorming te bly. 10\nToe die brigade uit die bos beweeg, volg dit 'n sagte afdraande na 'n kloof. Buiten die kloof en bo die mans van Tyler & rsquos se hoofondernemings was daar 'n heuwel bo -op 'n klipmuur. Agter die klipmuur was twee volle regimente rebelle -infanterie. Tyler het gehoor hoe hy lading, bajonette! En rdquo bestel en die brigade breek in 'n lopie teen die helling af. 11 Sommige van die mans in die 7de Ohio skreeu terwyl hulle aankom, en noem hul eerste geveg ('n verleentheidsroete) as 'n manier om hul demone te oefen en aan te spoor. 12 Die Konfederate het onmiddellik met 'n storm gewere en artillerie oopgegaan. Ordelike sersant Danforth van die 7de Ohio is geskiet en is op slag dood. Die Konfederale vlug was die ergste wat Tyler en die manne in sy brigade nog ooit gesien het. Tyler het opgemerk dat die vuur so aan die brand was en met soveel krag aangekom het dat ek dadelik my reservaat bestel het. 13 Kaptein George L. Wood onthou:\ndie druiwe en die blik skeur bas van die boom oor ons koppe, terwyl die soliede skoot en dop groot gapings in hul stamme maak. Onder ons voete word die gras geskeur, en rondom ons was die lug dik van vlieënde missiele. Nie 'n geweer is aan ons kant afgevuur nie. Die kop van die kolom bereik spoedig die kloof, toe 'n oorverdowende ontslag van muskiet ons begroet. 'N Vlamvel skiet langs die klipmuur, gevolg deur 'n ontploffing wat die aarde geskud het, en die missiele skeur deur die vaste geledere van die bevel met 'n vreeslike sekerheid. 14\nTeen die tyd dat die hoofondernemings van die 7de Ohio die kloof bereik het, heers massale verwarring. Die geweld van die Konfederale spervuur was genoeg om selfs die mees veteraan eenheid te verwar. Hier het die besluit van Tyler & rsquos om sy manne per afdeling in kolom te hou, 'n nadelige uitwerking gehad, aangesien bevele op die geselskap en regimentale vlakke vermeng het. Mans het weggekruip in depressies en agter watter skaars bome hulle kon vind. Van die onderbreking in bevel, skryf Peter Cozzens, en agter die dekking wat hulle kon vind, het die Federale die vuur teruggegee, elkeen 'n leër van een. & Rdquo 15\nTyler se brigade in die kloof tussen Sandy Ridge en die klipmuur (Library of Congress)\nBeamptes het, in plaas van om vuur te rig, saam met manne aangeval. Lt. -kolonel Creighton van die 7de Ohio het sy perd onder hom laat skiet. Creighton het gesien hoe hy van die gewonde en bang dier spring, 'n geweer van 'n gewonde soldaat gryp en na die klipmuur skiet. Kolonel Tyler en majoor Casement het ook deelgeneem aan die verlowing, en laasgenoemde het 'n aantal koeëlgate deur sy klere verdien. 16 Meer en meer mans word getref, en nie net uit konfederale gewere nie. Soldate van ander Unie -regimente was oor die heuwel agter die kloof gestapel en skote afgevuur, soms in die rug van die manne van die 7de Ohio. Korporaal Selden -dag onthou, en mans val oral om my, en agtertoe kyk ek dat die heuwel skaars genoeg is om die manne aan die agterkant veilig oor die koppe van ons voor te skiet. 'N Sersant van Kompanie H val naby my, skiet deur die nek, en ek was redelik seker dat dit van agter af gedoen is. Dag self is geskiet en het 'n kneusplek aan sy regterhand opgedoen. 17 Die Konfederale vuur het die manne in die kloof en op die heuwel aangehou. Die 110ste Pennsylvania was in so 'n mate van verwarring deur die aanval dat hulle die gesig van die Sandy Ridge weggetrek het en die res van die middag min nut gehad het. 18\nTerwyl sommige maatskappye 'n opmars na die klipmuur probeer maak het, probeer kolonel Tyler die taktiese voorsprong herwin met 'n flankmars na links. In totaal het ongeveer honderd verskillende manne van Company C, D en F van die 7de Ohio hierdie maneuver na 'n heuwel 'n entjie na links probeer. As die grootste deel van die regiment op die bevel reageer het, sou hulle moontlik die rebellelyn kon omkeer. Soos dit was, het die geveg en adrenalien van die geveg die maneuver aansienlik verminder. Privaat F.M. Palmer van Company C was een wat 'n paar mans geskiet het terwyl hulle op 'n houtheining naby die heuwel aan die linkerkant geklim het. Hy het twee weke lank met 'n wond deur die nek oorleef totdat hy gesterf het. Korporaaldag van die Maatskappy C het ook die bevel gehoor om links te ontplooi. Hy hardloop pligsgetrou na die houtheining, net soos ander. Hy merk egter gou op dat slegs 'n paar ander mans die bevel gevolg het. 19 Kol. Tyler & rsquos se poging tot 'n flankaanval val vinnig uitmekaar. Sonder ondersteuning en met so min getalle om die flanke aan te val, het hulle teruggekeer na die relatiewe veiligheid van die kloof. 20\nMinder as 'n halfuur het verloop sedert die gevegte begin het toe die Konfederale versterkings by die klipmuur begin aankom. Die Confederates of Garnett & rsquos -brigade, gevestig agter 'n klipmuur en kyk af na hul verwarde en meestal blootgestelde teëstanders, begin die inisiatief kry namate hul eie getalle toeneem. 21 Toe Tyler dit sien, probeer hy weer om die taktiese voordeel te behaal, hierdie keer deur sy lyn na regs uit te brei. Hy beveel nog een van sy regimente, die 1ste [Wes] -Virginia, om 'n aanval heel links van die Konfederale lyn aan te gaan. Hierdie beweging val saam met die Konfederate wat hul verdediging op die deel van hul lyn versterk het. Toe die 1ste [Wes] Virginia in 'n oop veld inbeweeg, het dit 'n vreeslike brand teëgekom en is hy teruggedwing na die kloof. 22\nThe Battle of First Kernstown, met die aanval van Tyler (kaart deur Hal Jespersen, www.cwmaps.com)\nDie bevel van Tyler & rsquos word steeds deur Garnett & rsquos -brigade verskerp, nou versterk deur ander Virginia -regimente. Kaptein George Wood het geskryf, & ldquoDie brul van muskietery was nou oorverdowend. Die sterwendes en die dooies lê dik op die heuwel, maar dit lyk asof geen van die leërs wankel nie. Die verwarring om die troepe in aksie te kry, het opgehou. Dit lyk asof die groot hoeveelheid van die dood sonder 'n beweging voortgaan. Die enigste bewys van lewe op die bloedige veld, was die braking van vlam en rook van duisende goed gerigte muskiete. & Korporaaldag het intussen daarin geslaag om die geweld van die kloof te ontsnap en tot 'n klein entjie gekruip die koppie. Hy het homself oor die wenkbroue van die heuwel en langs die lyn, vol Virginians van Garnett & rsquos -brigade, na die klipmuur gekyk. Daar is geen idee hoeveel konfederale soldate Korporaaldag kon tref nie, maar hy het effektief opgetree as 'n skerpskutter. Hy vorder versigtig langs die heuwel langs sy maag en hande en knieë, terwyl hy altyd bedek bly totdat die tyd aangebreek het. Hy maak sy kassie een keer leeg en loop teen die heuwel af in die rigting van die kloof. Daar vind hy meer ammunisie op die lyk van 'n dooie landgenoot en kruip terug na die top van die heuwel. 24\nKpl. Dag was nie alleen op die heuwel nie, en hy was ook nie sonder gevaar nie. Hy het opgemerk dat 'n aantal koeëls die grond gevaarlik naby hom tref. Voordat hy sy ammunisie leeggemaak het, het 'n man by hom aangesluit van 'n ander onderneming in die 7de Ohio wat hy nie ken nie. Hy en die geheimsinnige soldaat het ronde na ronde in die Konfederale lyn geskiet. Op 'n stadium het Kpl. Day kyk na die man wat net vir hom gesê het & ldquoIsn & rsquot it fun? & Rdquo Day reageer nie. Toe Day 'n paar oomblikke later terugkyk na die man, is hy doodgeskiet. 25\nDie dag het laat geword. Daar was miskien 'n uur daglig oor. Sowel kolonel Nathan Kimball as Stonewall Jackson het geweet dat as hulle onderskeie bevele teen die ander teen die ander kan staan, hulle die oorwinning kan eis. In 'n poging om die Konfederate uit die klipmuur op Sandy Ridge te dwing, het kolonel Kimball besluit om sy artillerie op Pritchard Hill van infanterie te stroop en die brigade van die 8ste en 67ste Ohio, 14de Indiana en 84ste Pennsylvania te stuur om Tyler te help. Vyf kompanie van die 5de Ohio van kolonel Jeremiah Sullivan en rsquos brigade is ook gestuur. Die regimente het op die Konfederale regterflank aangekom, 'n paar honderd meter links van die 7de Ohio, stuk -stuk en sonder enige gewig vir die aanval. Hulle word ontmoet deur 1ste en 2de Virginia en die Ierse Bataljon. Die federale regimente is afgeweer, maar slegs aanvanklik. Die Konfederate het ure lank baklei en ammunisie was min. 26\nVroegaand het korporaaldag terug in sy geweerput gekom en versigtig na die 33ste Virginia gery. Hy het gesien hoe talle van sy kamerade teen die heuwel aankom om net deur geweervuur omgedraai te word. Toe hy sien hoe 'n derde aanklag vorm aanneem, sien hy hoe die 21ste Virginia, verder in die ry, van die klipmuur begin terugtrek. 27 Onbewus van die Federale, het die Konfederale Brigadier -generaal Garnett 'n federale kavalerie -omhulsel aan sy linkerkant gekry en 'n algemene terugtrekking van die klipmuur gelas. Die 21ste Virginia was die eerste wat die bevel ontvang het. Hulle is kort daarna gevolg deur die 4de en 33ste Virginia. 28 Die verdediging by die klipmuur het stadig begin wegskil.\nTyler se brigade laai die Konfederale lyn by die klipmuur aan. (www.etc.usf.edu)\nKpl. Dag kon sien hoe 'n aantal mans van sy brigade die klipmuur bereik en op die hurkende en terugtrekkende Virginiane skiet. Op hierdie stadium draai hy terug na sy kamerade in die kloof en skree & ldquoWe het hulle begin! Komaan, komaan! & Rdquo Hy spring oor die muur en skiet op 'n groep Konfederate. Toe hy herlaai, het hy saam met privates James Dixon en Orlando H. Worcester, twee van sy metgeselle, saamgegaan. Hulle drie het na die Konfederate begin. 29\nDie res van die Konfederale lyn het begin uittree. Die regimente van die Kimball & rsquos brigade het hul strewe na Garnett & rsquos manne begin, net soos elemente van die Tyler & rsquos brigade. Majoor John Casement van die 7de Ohio het op die heuwel gery en paaie gekruis met Day, Dixon en Worcester. Hulle het saamgekom en by die strewe van die Konfederate aangesluit, na die oorspronklike doel van Tyler & rsquos vroeër die dag: die Konfederale artilleriebattery wat Sandy Ridge bedreig het.Die majoor, te perd, klop Day na die bos wat die artilleriebattery huisves. Toe hy daar kom, het Day opgemerk dat Dixon en Worcester nêrens te sien was nie. Nog 'n paar mans van die Tyler & rsquos -brigade het deur die vernielde battery gegaan en by die jaagtog aangesluit. Day het 'n groep konfederate raakgesien en losgebrand. Toe hy nader kom na die eensame man wat nie van die vuur ontsnap het nie, was hy geskok. Hy het besef dat hulle 'n gewonde kameraad weggevoer het en dat hy die gewonde man weer geskiet het. Dag het hieroor gesê & ek was vir die tyd heeltemal oorkom, en die trane het oor my gesig geloop. & Rdquo 30\nTerwyl die skemer skemer en die adrenalien opdroog, het 'n groot deel van Tyler & rsquos se bevel gestop waar dit was, versprei oor Sandy Ridge. Mans van die Tyler & rsquos -regimente het die situasie in oënskou geneem, mans staan langs ander van heeltemal verskillende eenhede terwyl hulle terugkeer na die klipmuur. Die Slag van Kernstown was besig om te eindig. 31\nKpl. Day het nog 'n bietjie opwinding vir hom in die vooruitsig gestel. Terwyl hy die vervaagde lig oor die velde ondersoek, sien hy dat troepe na links afbeweeg, wat volgens hom die Kimball & rsquos -brigade was wat agter die Konfederate aan was. Day het 'n eensame personeelbeampte uitgeroep om uit te vind waar die 7de Ohio geleë is. Die personeelbeampte was 'n lid van die personeel van Stonewall Jackson en rsquos, luitenant Junkin. Twee lede van die 14de Indiana wat bygestaan het, het gou by Day aangesluit. Die vier mans stap terug na die Union -lyne waar Day Dixon raakloop wat Day smeek om hom te kom help met hul gewonde kameraad Worcester. Day het sy gevangene aan die Indiana -mans oorgegee en met Worcester gaan help. 32\nVan die 590 slagoffers van die Unie daardie dag was 80 in die 7de Ohio. Van die 80 is 6 gewond, waarvan slegs een teruggekeer het. Sersant Danforth was die enigste lid van Kompanie C wat reguit vermoor is. Vier ander: Privates Wallace Coburn, Frederick Palmer, Edward G. Sackett en Orlander H. Worcester, sou in die komende weke sterf. Selfs die kleure van die 7de Ohio was aan flarde: 28 balle slaan die vlag, terwyl 'n ander die dekoratiewe halfmaan aan die bokant van die staf uitmekaar skeur, en nog een haal 'n stuk uit die staf self. 33 Vir sy dapperheid nadat hy gewond was, omdat hy een van die eerstes van sy brigade oor die klipmuur was en vir die vaslegging van 'n stafoffisier van die Konfederale hoë bevel, is korporaal Selden Day bevorder tot sersant. 34\nToe die vuur doodgaan, was Company C & rsquos Private Daniel van Judson van Oberlin terug in Winchester. Hy het 'n paar dae tevore siek geword en moes tot sy ontsteltenis die optog na Winchester in 'n ambulans deurbring. Hy was nie bly daaroor dat hy die geveg met sy kamerade moes misloop nie en skryf in sy joernaal toe die lug donker word: & ldquoNag kom en die geluid hou op. Ek gaan lê om middernag wakker te word deur Walworth, wat met 'n bal deur sy voorarm na die kamp gegaan het. Ek doen alles wat ek kan om hom te help en wag dan om die uitslag te hoor. Die dag is ons s'n, maar teen watter koste? & Rdquo 35\nDie unie -afdeling onder kolonel Kimball en rsquos voorlopige bevel het Stonewall Jackson en rsquos -magte verslaan. Dit sou die enigste keer wees dat Jackson 'n nederlaag tydens die oorlog proe het. Tog was die nederlaag van Jackson en rsquos slegs 'n taktiese strategiese strategie wat hy sy doel bereik het. Jackson en rsquos het die hoë opperbevel van die Unie, veral president Lincoln, bang gemaak om te glo dat hy 'n baie groter mag het as wat hy werklik gehad het. Die Shenandoah -vallei word beskou as 'n oop agterdeur na Washington DC vir die Konfederate. Lincoln het die troepe van die vakbond in die Shenandoah -vallei beveel en bykomende tienduisende meer soldate van die Unie naby Washington DC gehou in geval van konfederale aanval. Dit het 'n nadelige uitwerking op die pogings van generaal McClellan en rsquos op die Virginia -skiereiland. As gevolg van Lincoln se herverdeling van soldate, was McClellan sonder 'n derde van sy hele 150 000 manskappe wat hy nodig gehad het om Richmond aan te val. McClellan en rsquos wat gevolg het dat die Konfederale hoofstad nie verower is nie, en die Konfederale oorwinning tydens die sewe dae en die rsquo -stryd in Junie 1862, het verseker dat die oorlog langer sou duur. 36\n2 Lawrence Wilson, red. Reisplan van die sewende Ohio-vrywilligersinfanterie 1861-1864 met rooster, portrette en biografieë, (New York: Neale Publishing Company, 1907) 127, 129 en majoor George L. Wood, Die sewende regiment: 'n rekord, (New York: James Miller, 1865) 98.\n5 Peter Cozzens, Shenandoah 1862: Stonewall Jackson & rsquos Valley -veldtog, (Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2008) 166, 168 en Wilson 130.\n12 Lorain County News, "The Seventh O.V. at the Battle of Winchester" 2 April 1862, bl.2\n13 Wilson 130 (Tyler se verslag).\n18 Cozzens 181 en Wood 101.\n20 Cozzens 180 en Wood 101.\n22 Cozzens 181-182 en Wood 102.\n33 Wilson 131 (Tyler se verslag).\n35 The Private Civil War Journal van Daniel S. Judson Co. C 7de Regt. Ohio, getranskribeer deur Clare Ann Hatten, Oberlin Heritage Center, 23.\nBespreking: Eerste Slag van Kernstown\nDie kaart van die Eerste Slag van Kernstown weerspieël die teenwoordigheid van die 32ste Virginia Infanterieregiment (32 VA) agter die klipmuur op Sandy Ridge. Dit blyk 'n typografiese fout te wees, aangesien die 32ste Virginia nie teenwoordig was tydens die eerste slag van Kernstown (of enige van die Valley -veldtog van 1862 nie). Die korrekte benaming vir die eenheid op die kaart is die 33ste Virginia Infanterieregiment (33 VA), wat deel was van Garnett se Eerste Infanterie (Stonewall) brigade, verloof te Kernstown, saam met die 2de, 4de en 27ste Virginia Infanterieregimente. Let daarop dat al vier hierdie regimente twee keer op die kaart moet verskyn, wat dui op die verskuiwing van die gevegsaksie van Pritchard's Hill na Sandy Ridge gedurende die middag. Fcfprivateer (kontak) 23:40, 20 Julie 2014 (UTC)\nEk het dit reggemaak. Dankie dat u dit uitgewys het. Hal Jespersen (kontak) 16:39, 22 Julie 2014 (UTC)\nMaak iemand beswaar teen hierdie hervorming? Ek dink die voorkoms is 'n bietjie meer bruikbaar as die wikitable uitleg, en dit sal toelaat dat die aparte Order of Battle -bladsye verwyder word. Hungrydog55 (kontak) 19:52, 6 Februarie 2020 (UTC)\n1862 26 Maart: Slag van Kernstown\nDie Eerste Slag van Kernstown, wat naby Winchester, Virginia, geveg is, was die openingsgeveg van Thomas “Stonewall ” Jackson ’s Shenandoah Valley -veldtog, en Jackson se enigste nederlaag van die oorlog. Alhoewel dit tegnies 'n nederlaag vir die Suide was, het dit die Unie -troepe verhinder om uit die Shenandoah -vallei te beweeg om die McClellan -skiereilandveldtog te versterk.\nHierdie artikel is uit die uitgawe van 26 Maart 1862 Die Hudson North Star.\nJames Shields, van “Harper ’s se piktorale geskiedenis van die burgeroorlog 𔄣\nUnieverlies honderd en vyftig.\nREBEL FORCE 15000 — UNION FORCE 8000\nALGEMENE SKILDE VERWOND.\nKavallerie wat die vlieënde vyand agtervolg.\nGerugte dat New Orleans ons s'n is.\nMILWAUKEE, 24 Maart — Genl. Shields 2 het 'n ligte skermutseling gehad, waarin hy lig beseer is in die arm van 'n skulpfragment. Dit blyk uit die volgende versending dat dit die begin was van 'n harde geveg:\nWINCHESTER, 23 Maart. - Ons het 'n volledige oorwinning behaal oor generaal Jackson 3 wat twee gewere en saissons geneem het. Ongeveer 100 rebelle is dood en twee keer soveel gewond. Ons verlies is nie meer as 150 dood en gewond nie. Die vyand is in volle toevlug.\n'N Ander versending sê dat ons 'n glorieryke oorwinning behaal het oor die gesamentlike magte van Jackson, Smith en Langstreet [sic]. 4\nDie geveg is binne vier myl van Winchester, van 10½ [10:30] vanoggend tot donker gevoer.\nDie vyand het ongeveer 15 000 ons magte getel, nie meer as 8 000 nie.\nDie vyand se verlies was dubbel soveel as ons.\nOns het 'n groot aantal [sic] van gevangenes.\nDie grond is bedek met hul muskiete, wat in vlug weggegooi word.\nOns kavallerie is nog steeds op soek na die vlieënde rebelle. Die gegewens kan nie vasgestel word nie.\nDaar word beweer dat dit die algemene mening in Washington is dat teen hierdie tyd die nasionale vlag oor New Orleans sweef.\nOns is verseker die rebelle het geen wapens nie.\nWASHINGTON, 22 Maart. - Ons is uit 'n volkome betroubare bron verseker dat daar nie 'n Armstrong -geweer in hierdie land is nie, en Sir William Armstrong het ook nooit 'n geweer gemaak vir enige ander diens as die van die Britse regering nie.\nDie groot gewere -verordening wat deur die rebelle uit Engeland verkry is, is gemaak by die Low Moor -werke en is gemaak volgens ontwerpe van kapt Blakely van die Royal Artillery. Ongeveer twintig van hierdie Blakely -gewere wat aan die rebelle afgelewer is, is honderd ponders, wat met dertig gladde beleggeweerders die swaar verordening van die vyand uit die buiteland uitmaak wat ontsnap het van gevangenskap.\nDie meeste geweerkanonne wat deur die rebelle gebruik is, was gladde vlootgewere, en baie van hulle het gebars as gevolg van die enorme spanning wat hulle opgelê is wat hulle nie bedoel was nie.\nLIEUW. WORDON [sic] WEN ’T VERLY SY OOG.\nLuitenant Wordon [sic] 5 verbeter. Sy vriende is nou vol vertroue dat hy sy sig heeltemal sal herstel.\nVan Burnside af - Fort Macon opgeblaas - Steamer Nashville gebrand - Beaufort waarskynlik beset.\nFORTRESS MONROE, 23 Maart— Die stoomboot Kanselier Livingston, het gisteraand uit Hatteras aangekom.\nOnmiddellik na die besetting van Newbern [sic] 'n ekspedisie na Beaufort is begin deur generaal Burnside [Ambrose E. Burnside]. Die plek is egter ontruim voordat ons troepe nader gekom het. Fort Macon is deur die rebelle en die stoomboot opgeblaas Nashville verbrand.\nOp die dag wat General Burnside Newbern beset [sic], Was 1,600 rebelle troepe op die pad tussen Goldsboro en Newbern [sic].\nOp 23 Maart 1862 Stonewall Jackson het sy eerste ernstige botsing in die Shenandoah -vallei, tydens die Slag van Kernstown, aangegaan. Die geveg was deel van wat bekend gestaan het as die 1862 Valley Campaign, 'n reeks verbintenisse wat van Jackson 'n legende sou maak. In Kernstown het die Konfederale Generaal egter 'n verkeerde berekening gehad dat hy 'n superieure Unie -mag as 'n gedemoraliseerde agterhoede beskou het. Die gevolg vir sy manne was 'n bose botsing rondom 'n lae klipmuur op die sogenaamde Sandy Ridge ’. Onder sy klein leër was 187 offisiere en mans van die 1ste Virginia Bataljon, andersins bekend as die ‘ Irish Battalion. ’\nNa die afstigting van Virginia op 17 April 1861, het die Virginia -konvensie gepoog om 'n voorlopige leër van twee regimenten artillerie, agt regimenten infanterie en een regiment kavallerie in te stel. Hierdie mans sou vir 'n tydperk van drie jaar in diens tree. Aangesien die meerderheid Virginiërs 'n kort oorlog verwag het, het die meeste gekies om by vrywillige regimente aan te meld, wat slegs een jaar se verbintenis vereis. As gevolg hiervan het slegs een infanterie-eenheid van die voorlopige weermag tot stand gekom- die 1ste Bataljon Virginia Infanterie (Iers). (1)\nDie bataljon is in Mei 1861 georganiseer, en die rang het veral bestaan uit Ierse arbeiders uit dorpe en stede soos Norfolk, Alexandria, Covington, Richmond en Lynchburg. Alhoewel die meeste mans Iers was, was die eenheid onder leiding van inheemse Virginiërs, waarvan baie opgelei is by die Virginia Military Institute en West Point. Die vyf kompagnies is op 30 Junie 1861 in die Konfederale diens byeen gebring as die 1ste Bataljon Virginia Regulars. (2)\nDie Slag van Kernstown sou blykbaar die eerste groot toets van die oorlog van die Iere wees. Stonewall Jackson se teenstander op die dag was tegnies gebore in Tyrone, gebore Brigadier-generaal James Shields, maar 'n besering wat die dag voor die geveg opgedoen is, het die bevelvoerder van die Unie gedeaktiveer, wat gedwing is om effektiewe bevel by Kernstown aan kolonel Nathan Kimball te oorhandig (hierdie het nie verhoed dat Shields daarna krediet opeis vir die oorwinning nie). Jackson het sy 3400 mans tot die aanval beveel, omdat hulle glo dat hulle slegs sowat 3000 soldate in die gesig staar wat die federale agterhoede by Winchester verteenwoordig. Die 187 man van die 1ste Virginia -bataljon het met hul niksvermoedende kamerade vorentoe beweeg teen 'n vyandelike mag wat in werklikheid ongeveer 8.500 getel het.\nDit was vroegmiddag toe Jackson, wat sy leër noordwaarts in die Valley Pike gelei het, gevind het wat hy aanvaar het as die aantal Unie -magte wat op 'n vooraanstaande plek wes van die Pike, bekend as Pritchard ’s Hill, was. Die Konfederale Generaal het besluit om met sy kavaleriebevelvoerder Turner Ashby, wat saam met die Federale gespeel het, sy hoofaanval regs van die vyand se posisie te begin. Jackson het die kavallerie van Turner verlaat om enige bedreiging van die Unie ten weste van die snoek en op die pad self te hanteer, voordat hy 24 gewere links van die roete versamel het om die vyand te beset. Intussen sou hy sy hoofmag verder na links van die Snoek lei om sy plan uit te voer. Op die dag van die slag vorm die Virginia -Iere deel van die brigade van kolonel Jesse Burks, en word gelei deur die inwoner van Richmond, kaptein David B. Bridgford. Aan die begin van die verlowing is hulle aangestel om infanterie te ondersteun aan die artilleriekonsentrasie, spesifiek aan Captain Carpenter's#8217s Battery. (3)\nDavid B. Bridgford wat aan die bevel was van die Ierse bataljon tydens die Slag van Kernstown\nDie 1ste bataljon het ongeveer 90 minute in posisie gebly met Carpenter ’s gewere, terwyl dit blootgestel was aan 'n ontsenuende teen-battery vuur van gewere op Pritchard's Hill. Hulle het dit reggekry om hierdie plig na te kom sonder om enige ongevalle op te doen, maar hulle geluk het dit nie behou nie. Omstreeks 16:30 ontvang hulle 'n bevel om 'n halfmyl na hul linkerfront te beweeg, waar die hoofgeveg nou gevoer word. Almal het nie beplan vir die Konfederate oor die Iere wat gedurende die tussenperiode vertrek het nie. Aangesien die belangrikste rebellemag probeer het om Pritchard ’s Hill te oorkom, is hulle aan artillerievuur blootgestel, en 'n brigade wat probeer het om die federale posisies aan die voet van die heuwel aan te val, is afgeweer. Intussen het Jackson voortgegaan om sy manne na die hoë grond van Sandy Ridge aan die regterkant van die Unie te vervoer, waar die gevegte binnekort sou toeneem. Nadat hulle hierdie flankpoging direk ondersteun het, het die Ierse stamgemeentes ongeveer 30 minute agter die Rockbridge -artillerie deurgebring voordat hulle uiteindelik in die infanteriekompetisie gewerp is. (4)\nDie fokus van die gevegte op Sandy Ridge was 'n halfmyl lange lae klipmuur, waaraan beide kante aanvanklik gejaag het- die Konfederate het hul eerste gekry, maar die wedstryd sou byna twee uur heen en weer oor die posisie vloei en vloei . Namate meer en meer unie -troepe op en om die Ridge begin verskyn het, het dit vir Jackson en sy manne begin skrikwekkend duidelik word dat hulle in werklikheid swaar in die getal was en staar na moontlike vernietiging. Dit was laatmiddag toe die eerste Virginia na die top van die Ridge beweeg en die klipmuur weer teenstrydige bevele ontplooi het, met drie kompanjies (insluitend kaptein Bridgford) aan die linkerkant van die lyn en twee na regs. Hulle sou afsonderlik veg vir die res van die geveg. Die Iere hoef nie lank te wag om die vyand teë te kom tydens hul aankoms op die top van Sandy Ridge nie. Kaptein Bridgford het die toneel beskryf:\n‘ [Die] Die posisie was reg oorkant die vyand se lyn, nie meer as twintig meter nie. Ons het dadelik aan die aksie deelgeneem. Die afvuur was algemeen en deurlopend in beide rigtings. Die grond wat ons beset het, was gou besaai met dooie en gewonde mans. Die vyand se vuur was uiters erg. Die kleure van die bataljon is op die kruin van die rif geplant deur kleur-sersant Kenney … ’ (5)\nMans het amper onmiddellik begin val, veral op die plek waar Kenney die kleure geplaas het. Tweede luitenant Heth van Kompanjie D val langs hulle neer, skiet deur die liggaam terwyl hy sy mans se vuur rig. Waarnemende sersant-majoor James Duggan van Derry het 'n aaklige wond aan die gesig voor die kleure opgedoen terwyl hy doelgerig was. Intussen het die twee geskeide kompagnies van die bataljon onder kaptein Thom van Kompanie C 'n ewe moeilike beproewing verduur. Twee keer het hulle Union -aanvalle afgeweer, terwyl Thom self 'n koeël na die linkerbors geneem het, wat deur 'n afskrif van die Nuwe Testament wat hy daar gelê het, belet het om nie in sy liggaam te kom nie. (6)\nDie laaste Konfederale toevlugsoord by die Slag van Kernstown deur Alfred Waud (Library of Congress)\nOndanks die pogings van die Iere en hul Virginian -offisiere, word die posisie waarmee hulle te staan gekom het, hopeloos vir die Konfederate. Uiteindelik het die hele lyn van Jackson begin verbrokkel en moes hulle terugtrek, met die eerste Virginia en die res van die Rebel -mag wat van die klipmuur en Sandy Ridge verdryf is. Gelukkig vir Stonewall en sy manne was die troepe van die Unie self te ongeorganiseerd om 'n effektiewe strewe te bewerkstellig. Die Konfederate trek terug in die Valley Pike. Stonewall Jackson het gely wat die enigste nederlaag van sy militêre loopbaan sou wees. (7)\nKaptein Bridgford het 47 slagoffers in die Ierse bataljon by die Slag van Kernstown aangemeld, waaronder 6 vermoor, 20 gewondes en 21 vermiste, hoewel die oproepsrolle van die eenheid aandui dat hierdie verliese ietwat groter was, wat 12 doodgemaak het, 28 gewond en 19 gevangenes van oorlog. Die eerste Virginia Ierse bataljon sou voortgaan om met Jackson se leër te veg en uiteindelike sukses saam met hom te beleef tydens die Valley -veldtog. Hulle word op 11 Oktober 1862 die Provost Guard vir die Jackson ’s Corps, 'n rol wat hulle vir die hele leër van Noord -Virginia sou aanneem na die Slag van Chancellorsville in Mei 1863. Ten spyte van hierdie funksie, was die eenheid geteister deur verlatenheid en berugte siekes. -dissipline vir die grootste deel van die oorlog. Baie van die oorspronklike Ierse komponente was nie teen die einde van die oorlog teenwoordig nie, toe die oorblyfsels van die bataljon saam met die res van Robert E. Lee se leër by die Appomattox Court House in 1865 oorgegee het. (8)\n(1) Driver Jr en Ruffner 1996: 1 (2) Ibid .: 1-2 (3) Cozzens 2008: 168, Official Records: 405, Driver Jr en Ruffner 1996: 12 (4) Official Records: 405, Driver Jr and Ruffner 1996: 12 (5) Cozzens 2008: 172-185, Driver Jr en Ruffner 1996: 12, Official Records: 405 (6) Official Records: 406-7, Driver Jr and Ruffner 1996: 102 (7) Cozzens 2008: 192 -207 (8) Driver Jr en Ruffner 1996: 32, 35-6\nCozzens, Peter 2008. Shenandoah 1862: Stonewall Jackson ’s Valley -veldtog\nDriver Jr., Robert & Ruffner, Kevin 1996. 1ste Bataljon Virginia Infanterie, 39ste Bataljon Virginia Kavallerie, 24ste Bataljon Virginia Partisan Rangers\nOfficial Records Series 1, Volume 12, Part 1, Chapter 24. Verslag van kapt. D. B. Bridgford, Eerste Virginia Bataljon\nDie burgeroorlog in die Shenandoah -vallei\nDIE SLAG VAN EERSTE KERNSTOWN (23 Maart 1862)\nStonewall Jackson se enigste nederlaag op die slagveld\nSkets van die eerste slag van Kernstown\nAlgemene ligging: 'n Paar kilometer suid van Winchester en wes van US 11 (Valley Pike) en noord van Hoge Run. Roete 37 (omseil met 4 bane) sny die gebied van die swaarste gevegte langs Sand Ridge af.\nHoofkommandante: Konfederale generaal -majoor Thomas J. "Stonewall" Jackson Union kolonel Nathan Kimball, in tydelike bevel Brigadier -generaal James Shields se afdeling.\nKragte betrokke: Die konfederale magte bestaan uit Jackson se infanteriedivisie, wat drie brigades bevat, dié van brigadiergeneraal Garnett, Burks en Fulkerson, 27 stukke artillerie en 'n kavalleriekontingent onder kolonel Turner Ashby, die totale sterkte nie meer as ongeveer 3.600-3.800, waarvan die meeste verloof was.\nUnie -magte het bestaan uit die infanteriedivisie van Shield, ook uit drie brigades onder kolonels Kimball, Sullivan en Tyler. Die federale artillerie het bestaan uit 24 gewere en 16 kompanieërs van kavallerie onder Broadhead se totale mag tussen 8500 en 9000, waarvan driekwart in werking gestel is.\nSlagoffers: Konfederate: 718 (80 vermoor/375 gewond/263 vermis of gevang) Unie: 590 (118 vermoor/450 gewond/22 vermis of gevang).\nBetekenis: Hierdie stryd word deur baie historici beskou as die openingskonflik van die beroemde Vallei -veldtog van 1862. Dit was die enigste geveg wat deur Stonewall Jackson as 'verlore' aangeteken is, maar op baie maniere het hy soveel gewen deur te verloor as deur te wen. Na die geveg is president Lincoln versteur deur Jackson se moontlike bedreiging vir Washington en het hy meer as 35.000 mans herlei om die benaderings uit die vallei te verdedig voordat die veldtog voltooi is. Majoor -generaal George B. McClellan se weermag is van hierdie versterkings ontneem, wat volgens hom hom in staat sou stel om Richmond tydens sy skiereilandveldtog te neem. As gevolg van hierdie herontplooiing van federale troepe, word First Kernstown beskou as een van die deurslaggewende verbintenisse van 1862.\nBeskrywing van die Slag\nPrelude: Op grond van gebrekkige intelligensie van kolonel Turner Ashby wat voorgestel het dat sy klein leër in die getal van die federale magte by Winchester was, het majoor -generaal Thomas J. Jackson sy teenstanders aangeval en verhoed dat Amerikaanse versterkings die vallei verlaat om McClellan se weermag te help. Skiereiland. Die afdeling van brig. Genl James Shields was in werklikheid meer as Jackson-twee as een-een. Op die middag van 22 Maart het Ashby se kavallerie en perde -artillerie met Amerikaanse magte naby Kernstown geskarrel. General Shields is in hierdie aangeleentheid gewond, sy arm gebreek deur 'n skulpfragment en afdelingsopdrag aan kolonel Nathan Kimball.\nFase Een. Skermutseling in Kernstown: Teen dagbreek het Kimball teen Ashby se opmars op die Valley Pike noord van Kernstown beweeg. Sullivan's en 'n deel van Kimball se Amerikaanse brigades het gevorder, oor die snoek, en Ashby suid van Hoge's Run gestoot en Pritchard's Hill in besit geneem. Ashby se troepe het 'n nuwe verdedigingslinie gevorm, wat later deur infanterie ondersteun is en gedurende die hele geveg gehandhaaf is. Die Amerikaanse battery van Jenks het onbeperk op Pritchard's Hill en reageer op Ashby se artillerie in posisie naby die Opequon -kerk. Ongeveer 1100 uur begin Jackson se infanterie suid van Kernstown konsentreer. Dit was gou duidelik vir Kimball dat Jackson se weermag op die veld aankom. Kimball versterk sy posisie en wag op versterkings.\nFase twee. CS -flankbeweging: Teen 1400 uur was Jackson se infanterie op die veld, suid van Kernstown. Jackson het met 'n gedeelte van Burks se brigade 'n indruk na Kimball se hoofposisie langs die Pike geloods, maar dit was om 'n flankbeweging aan sy linkerkant langs Sand Ridge in die weste te verdoesel. Jackson het Fulkerson en Garnett se brigades na die rant gerig en Burks verlaat om Ashby te ondersteun. Konfederale artillerie (3 batterye) was op die oostelike kant van die rif geplaas en Amerikaanse batterye op Pritchard's Hill ingeskakel. Fulkerson het aan die linkerkant gevuur en daarin geslaag om 'n klipheining vas te lê wat oor die algemeen oos-wes op die Glass-plaas loop. Dit het die Konfederate se koevert en 'n uitstekende skietposisie gebied. Garnett kom regs van Fulkerson en strek die CS -geveglyn vanaf Opequon Creek oos oor die voorkant van die rif, en buig dan suidwaarts om die artillerie te bedek. 'N Regiment is oorkant die middelweg ontplooi om 'n verbinding tussen die konfederate se flanke te handhaaf.\nOmdat Kimball die bedreiging aan sy regterkant erken het, het Tyler se brigade vorentoe beweeg van sy reserwe -posisie naby die tolhek by die kruising van die Valley Pike en Cedar Creek Grade om Fulkerson en Garnett te konfronteer. Terwyl die artillerie -tweegeveg voortgeduur het, het skermutselinge gesluit en die geveg begin warm word.\nFase drie. Amerikaanse aanval op Sand Ridge: Teen 1600 uur het Tyler sy vyf regimente (ongeveer 3 000 man) ontplooi en die rebelleposisie op Sand Ridge aangeval, ondersteun deur sy batterye op Pritchard's Hill en 'n klein kavalleriemag op sy heel regterflank. Verskeie pogings om die Konfederale linkerflank te draai, is met groot slagoffers afgeweer. Tyler vestig nou sy aandag op die CS -sentrum op die kruin van die rif. In die besef dat Ashby se aktiwiteit op die Valley Pike slegs 'n demonstrasie was, het kolonel Kimball sy brigade en 'n deel van Sullivan (ongeveer 3 000) na regs opgeruk en saam met Tyler die CS -sentrum en regs op Sand Ridge aangeval. Garnett se talryke brigade het nie die beskerming van 'n klipheining soos Fulkerson gehad nie, en toe ammunisie te min raak, het dit gou begin terugval. Jackson stuur twee regimente ter ondersteuning van Garnett, maar voordat hulle aankom, beveel Garnett 'n onttrekking en glo dat sy standpunt onhoudbaar is. Hierdie bevel om hom terug te trek het later tot sy inhegtenisneming gelei en het uiteindelik 'n skitterende loopbaan vir generaal Garnett verminder.\nHierdie beweging het Fulkerson se regterflank oopgemaak vir 'n hewige vuur en ook hy het afgetree. Die terugtog het gou erg ongeorganiseerd geraak. Die CS -artillerie het Amerikaanse magte op die oop grond oos van Sand Ridge weggehou en 'n houer afgevuur, maar daar kon geen vuur langs die beboste rant self gebring word nie. Die vooruitgang van die Unie langs die kruin het die gewere gedwing om af te tree.\nFase vier. Agterwag Aksie: Jackson het twee regimente 5VA en 42VA) oor die rug ontplooi om die Amerikaanse opmars te vertraag. Verskeie regimentgrootte aanvalle is afgeweer en 'n kort rukkie was gevegte hard en hand-aan-hand. Volgens Henderson, 'n vroeë biograaf van Jackson, het die kleure van die 5de Ohio ses keer van hande verander. 'N Lyk Amerikaanse kavallerie het langs die pad suidwaarts gevorder (rte.621), maar is deur die kavallerie van Oliver Funston nagegaan. Duisternis het die geveg beëindig.\nFase vyf. CS Retreat: Jackson trek langs "Stone Lane" verby die Magill House en suid langs die Valley Pike. Ashby het by die kavallerie in Bartonsville gebly, terwyl die infanterie na Newtown (Stephens City) gegaan het. Volgens berigte het Jackson in die hoek van 'n spoorheining naby Bartonsville geslaap. Amerikaanse magte het nie agtervolg nie.\n1862 Vallei -veldtog Tydlyn\n4 November 1861 - Generaal Thomas "Stonewall" Jackson neem bevel oor die Valley District.\n8-12 Desember 1861 - Aksies by Dam no. 5, C & amp Kanaal\n1 Januarie 1862 - Jackson begin met die winterveldtog in Winchester, Virginia.\n3-5 Januarie 1862 - skermutselinge in Bath en Hancock\n10 Januarie 1862 - Konfederate bereik Romney (huidige West Virginia)\n23-30 Januarie 1862 - Jackson's Army keer terug na Winchester\n7 Februarie 1862 - Vakbondmagte beset Romney weer\n24-26 Februarie 1862 - Generaal -majoor Nathaniel P. Banks Army steek die Potomacrivier oor na Virginia.\n11,1862 Maart - Thomas J. Jackson ontruim Winchester.\n12 Maart 1862 - Nathaniel P. Banks beset Winchester.\n18 Maart 1862 - skermutseling op Middletown.\n23 Maart 1862 - Eerste Slag van Kernstown\nKragte betrokke: 12 300 in totaal (8 500 CS 3 800 VS)\nGeskatte ongevalle: 1 308 totaal (US 590 CS 718)\nUitslag: Union Victory\n24 Maart 1862 - Jackson se weermag trek terug\n1-2 April 1862 - Federale volg suid na Edinburg\n12 April 1862 - Banks neem die bevel oor van die departement van die Shenandoah.\n17 April 1862 - Federals bereik Mount Jackson en New Market\n19 April 1862 - Jackson val ooswaarts terug na Swift Run Gap\n22 April 1862 - Unie -troepe beset Harrisonburg\n30 April 1862 - Jackson vertrek na Staunton Richard S. Ewell se afdeling kruis die Blue Ridge by Swift Run Gap in die Shenandoah -vallei.\n3 Mei 1862 - Jackson se weermag verlaat die vallei via Brown's Gap.\n4 Mei 1862 - Jackson stuur sy weermag per trein terug na die vallei, vanaf Mechum's River Station via Rockfish Gap na Staunton.\n8 Mei 1862 - Slag van McDowell\nKragte betrokke: 12 500 in totaal (6 500 CS 3 000 VS)\nResultaat: Konfederale oorwinning\n12 Mei 1862 - Generaal James Shields Federals word uit die vallei teruggeroep - Banks trek terug na Strasburg.\n20 Mei 1862 - Jackson en Ewell se manne verenig op New Market.\n23 Mei 1862 - Slag van Front Royal\nKragte betrokke: 4,063 totaal (US 1,063 CS 3,000)\nGeskatte ongevalle: 960 in totaal (US 904 CS 56)\n24 Mei 1862 - Hardloop deur Middletown terwyl Banks terugtrek na Winchester.\n25 Mei 1862 - Eerste Slag van Winchester\nKragte betrokke: 22 500 in totaal (US 6 500 CS 16 000)\nGeskatte ongevalle: 2,419 totaal (US 2,019 CS 400)\n29-30 Mei 1862 - Jackson betoog teen Harper's Ferry.\n31 Mei 1862 - Jackson se weermag marsjeer deur Winchester.\n30 Mei-5 Junie 1862 - Jackson val terug na Harrisonburg\n6 Junie 1862 - Verloofing van Harrisonburg se dood van kolonel Turner Ashby\n8 Junie 1862 - Slag van Cross Keys\nKragte betrokke: 17 300 in totaal (US 11 500 CS 5 800)\nGeskatte ongevalle: 951 totaal (VS 664 CS 287)\n9 Junie 1862 - Slag van Port Republic\nKragte betrokke: 9 500 in totaal (3 500 CS 6 000 VS)\nGeskatte ongevalle: 1,818 totaal (US 1,002 CS 816)\n17 Junie 1862 - Jackson verlaat die vallei na Richmond, Virginia.\nClark, Champ en die redakteurs van Time-Life Books. Decoying the Yanks: Jackson's Valley -veldtog. Alexandria, VA: Time-Life Books, 1984. ISBN 0-8094-4724-X.\nCozzens, Peter. Shenandoah 1862: Stonewall Jackson's Valley -veldtog. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2008. ISBN 978-0-8078-3200-4.\nEicher, John H., en David J. Eicher. Burgeroorlog hoë bevele. Stanford, CA: Stanford University Press, 2001. ISBN 0-8047-3641-3. Lee's Lieutenants: A Study in Command. 3 vols. New York: Scribner, 1946. ISBN 0-684-85979-3.\nKennedy, Frances H., red. Die Burgeroorlog -slagveldgids. 2de uitg. Boston: Houghton Mifflin Co., 1998. ISBN 0-395-74012-6. Stonewall Jackson: The Man, The Soldier, The Legend. New York: MacMillan Publishing, 1997. ISBN 0-02-864685-1.\nSalmon, John S. Die amptelike Virginia Civil War Battlefield Guide. Mechanicsburg, PA: Stackpole Books, 2001. ISBN 0-8117-2868-4.\nTanner, Robert G. Stonewall in die vallei: Thomas J. "Stonewall" Jackson's Shenandoah Valley Campaign Spring 1862. Garden City, NY: Doubleday & amp Company, 1976. ISBN 0-385-12148-2.\nWalsh, George. Skade hulle alles wat jy kan: Robert E. Lee's Army of Northern Virginia. New York: Forge, 2002. ISBN 978-0-312-87445-2.\nKyk die video: One of the baddest confederate civil war songs ever written 1862 awesome (Oktober 2021).\nCopyright 2021 \_ Eerste Slag van Kernstown, 23 Maart 1862 ...


Gratis aflaai SurfEasy VPN Vir Windows ::: Sagteware\nUpload datum: 31 Jan 15\nGrootte: 28644 Kb\nGebruik die SurfEasy Skynprivaatnetwerk jou privaatheid, sekuriteit en online identiteit te beskerm op enige Windows rekenaar. SurfEasy versleutelt die Internet verbinding deur 'n hoë spoed Virtual Private Network (VPN), om te verseker jou web browsing, e-pos en programme is privaat en veilig gehou. SurfEasy Gratis Skynprivaatnetwerk gee jou die vermoë om aan te sluit tot 5 toestelle en kry 500mb van geïnkripteer data gratis elke maand. Verdien onbeperkte gratis data opgraderings vir jou vriende hoe hulle hul privaatheid met SurfEasy kan beskerm. SurfEasy gebruik bank-graad enkripsie niemand om te verseker kan jou aanlyn aktiwiteite sien behalwe as jy\nWi-Fi Hotspot Security Masker jou IP-adres, ligging en identiteit Kyk anoniem te vermy word nagespoor Nuwe funksie, Blok Ad Trackers Maklik om te gebruik. Toegang geblokkeer webwerwe vanaf enige plek in die wêreld Verbypad firewalls te blaai sonder grense vriendelike kliëntediens ondersteuning Encrypt al die verkeer op jou rekenaar Deblokkeer Facebook, Netflix, Hulu, Pandora, en ander geblokkeer webwerwe. Deblokkeer VOIP dienste soos Skype en Viber Fast wêreldwye netwerk bestuur 24/7 Data sekuriteit\nAs jy surf op Wi-Fi hotspots of ongesekureerde netwerke SurfEasy VPN is die noodsaaklike inligting vir die beskerming van jou aanlyn privaatheid en sekuriteit.\nBank-graad enkripsie beskerm enige internet konneksie. (Dws. Wi-Fi hotspots) Kyk na die web anoniem en vermy word nagespoor aanlyn. Toegang geblokkeer webtuistes en die inhoud van enige plek in die wêreld.\nWeergawe 3.0 bring:\nNuwe makliker om te gebruik interface\nData grafiese In-App\nAd dop Verwydering\nNuwe Kennisgewings Design\nFoutherstellings en prestasie verbeterings\nDankie vir al die groot terugvoer en geniet!\n31 Jan 15 In Sekuriteit sagteware, Encryption & dekripsie sagteware\nAnder sagteware ontwikkelaar SurfEasy\nKommentaar te SurfEasy VPN


Minder ys oor Wes-Antarktika beïnvloed swaartekrag | Maroela Media\nDie opname is van November 2009 tot Junie 2012 gedoen, en deur wetenskaplikes van die Duitse Geologiese Opnamesentrum ontleed. Die verminderde ysbedekking is akkuraat deur die satelliet, GOCE, se lesings weerspieël.\nDaar kom van plek tot plek geringe wysigings in die aarde se aantrekkingskrag voor wat onder meer met rotasie, die teenwoordigheid van berge en trôe in die see verband hou. Klik hier om meer te lees.\nVideo: Beleef ons nou meer vulkaniese uitbarstings?


Ons fokus dikwels wanneer ons swaarkry op die toekoms as die ontvlugtingsplek van die hede.\nEen van die wêreld se grootste evangeliste, dr. Billy Graham, het diep spore getrap as mentor en geestelike raadgewer in die lewe van verskeie Amerikaanse presidente. Om die waarheid te sê, miljoene mense oor die wêreld heen is deur hierdie man aangeraak. Maar, in sy laaste jare, het hy gesê: “My liggaam roep om rus. Ek is bereid om nou hemel toe te gaan.” Dr. William Martin, ‘n sosioloog van die Rice Universiteit in Texas, het dr. Graham baie goed geken. In ‘n biografie met die naam van A prophet with honour, skryf hy as volg oor dr. Graham: “Hy sien vir homself net ‘n rooskleurige toekoms in die hemel saam met God. In die hemel sal alles wat ongelukkigheid op aarde veroorsaak, weg wees.” Volgens dr. Billy Graham is die hemel ‘n plek sonder sonde, rusie, selfsug, rassisme, pyn en lyding. Dit is baie mooi, met die mooiste blomme, daar is die mooiste musiek wat weerklink, daar sal heuglike reünie plaasvind tussen familie en vriende, en niemand sal ooit alleen of eensaam wees nie.\nOns fokus dikwels wanneer ons swaarkry op die toekoms as die ontvlugtingsplek van die hede. So asof jy jouself verplaas na ‘n ander dimensie van lewe, wat dan uiteindelik jou huidige vorm van bestaan moet verdoof, of laat ophou. In talle godsdienste is daar ‘n geloof in ‘n beter toekoms in een of ander vorm. Die bekende John Bunyan skryf ‘n boekie genaamd Visions of heaven and hell, waarin hy die hemel en die hel met beeldryke vertellings beskryf. So skryf hy onder andere dat hy die hel besoek het, en daar gesien het hoe ‘n geldgierige vrou gemartel word deur ‘n afskuwelike demoon wat gesmelte goud in haar keel afgegiet het. Een van die aspekte van die hemel wat dikwels troos, is die verwagting dat familie en vriende mekaar weer gaan sien. Die digter Wilhelm Jordaan skryf ‘n aangrypende gedig met die naam van Hei, Mister: “As ek eendag in die hemel kom / sal God die Vader / nie omgee nie / as ek my pa eerste groet / soos altyd / met ‘n Hei Mister / want God weet / ek het ook na hom verlang: Pa se boet.”\nEk glo onwrikbaar in die bestaan van die hemel waarvan die Skrif ons leer. Die gevaar is egter dat ons so sterk fokus op ‘n ander lewe na híerdie een, dat die mooi van vandag by ons verbygaan, dat jy só oorhoops raak met al die rampe en ellende wat jou getref het, of dat die turbulensie in die politiek en die sakewêreld jou huidige rit deur die lewe so skud, dat jy in jou kop immigreer. Jy lewe dan maklik kop-in-die-wolke, en die alledaagse mooi, die glimpsies van hemel op aarde, gaan uiteindelik by jou verby. Dit tref jou dan nie dat eenvoudige dinge, soos om as gesin, met kinders en kleinkinders, saam om ‘n tafel te kan sit en kuier, ‘n voorsmakie is van die versugting in Wilhelm Jordaan se gedig oor die hemel nie. Om bevoorreg te wees om as afgetrede egpaar gesond genoeg, met voldoende fondse, na baie jare se getroude lewe, te gaan reis, is ook deel van die reeds beskikbare vrede wat eendag vir ons wag. Dit kan iets veel meer eenvoudig wees. Wanneer laas het jy gelag, só gelag dat die trane loop, dat jy nie kan praat nie? Mense wat so heerlik kan lag, bring ‘n stukkie hemel in ons somber dae in. ‘n Duitse spreuk lui: “Wir planen Wochen und Monate voraus, Dabei sind es Sekunden und Minuten, die unser Leben entscheiden.” Kortweg beteken dit dat ons so ver vooruit dink, dat die huidige oomblikke van hemel maklik by ons verbygaan.\nHier op die weskus is ons bevoorreg om vanjaar iets van Billy Graham se beskrywing van hoe dit in die hemel lyk, te ervaar. Dit was versengend droog die afgelope paar jaar. Ons posseël-grootte tuintjie het gekwyn tot daar net wit sand oor was. Selfs die broodbome het boedel oorgegee. Die somer was vaal, stowwerig, en eenvoudig verskriklik lelik. Maar, soos die Vlaamse digter Guido Gezelle skryf, ervaar ons in die natuur vir God vanjaar. Dit het mildelik gereën hier, die damme is baie voller, en nou reeds, voordat die lente amptelik aanbreek, is die wêreld oortrek met blomme. Die groen strook langs my studeerkamer lê maagdelik wit soos ‘n bruid in haar trourok, flambojant oortrek met weskus madeliefies. Die bruid is verder versier met oranje, geel en blou blommetjies. As jy die heilige aarde betree, kan jy tot vyftien soorte blommetjies onderskei in enkele vierkante meter van die verdorde, vernielde grond van ‘n paar maande gelede. Dis asof die natuur jou aandag terugroep na die basiese beginsels van die skepping, na die feit dat jy nie bloot net uitgelewer is aan ‘n blinde noodlot nie, maar dat jy maar ‘n stoffie op ‘n skaal is voor Iemand wat veel, veel groter is as jy.\nSo ervaar ek vanoggend die hemel, hier en nou. Iets van eendag. Ek staar deur die venster, tot dáár teen die kobaltblou see, en sien hoe die aarde uitgestrek pronk in haar Josefskleed. Ek sit my plaatopname van ‘n Griekwagebed kliphard aan op my outydse draaitafel, en my ietwat verweerde hart jubel die musiek uit, saam met die pronkende veld, tot agter die horison, verby Donkergat, Schapeneiland en Dasseneiland:\n“Jirre stier tog U se wolklikeit / En goi U se drippelse op onse koppe yt / Draai onse lewe wee ‘n bietjie reg. / Lattie hyl nie ons nie innie nagte matlik slattie. / Ennie trane nie oppie mirrag skierlik vattie.”