SA universiteite fnuik fopnuus – studie | Maroela Media\nAkademiese biblioteke in Suid-Afrika het tot dusver hoëgehalte-inligting verskaf om die negatiewe uitwerking van fopnuus wat met Covid-19 verband hou, te neutraliseer.\nDit is een van die vernaamste bevindings van ŉ onlangse studie by die Universiteit Stellenbosch (US).\n“Akademiese biblioteke het ŉ belangrike rol hierin gespeel en het op verskeie strategieë staatgemaak om fopnuus beveg,” sê Siviwe Bangani, direkteur van navorsingsdienste by die US se Biblioteek- en Inligtingsdiens.\nHy het navorsing gedoen oor hoe akademiese biblioteke tot die stryd teen fopnuus in Suid-Afrika bygedra het sedert die pandemie die land bereik het. Die bevindings van sy studie het onlangs in die Journal of Academic Librarianship verskyn.\nBangani het ŉ literêre oorsig en inhoudsontleding van webwerwe en biblioteekgidse (oftewel LibGuides) van Suid-Afrika se openbare universiteite tussen Julie en Augustus verlede jaar gedoen toe die land op die kruin van die eerste vlaag Covid-19-infeksies was.\nBenewens sy soektog na gratis Covid-19-hulpbronne en -inligting op die landingsblaaie van universiteite se webwerwe, het hy ook op aanlyn platforms soos EbscoHost, Science Direct, SA ePublications, Scopus, Web-of-Science en Google Scholar gesoek deur sleutelwoorde soos “Covid-19”, “Covid-19 en (fake news or infodemic)”, en “fake news or the infodemic” te gebruik.\nVolgens Bangani was universiteite se landingsblaaie ŉ ryk bron van data vir gratis Covid-19-hulpbronne, terwyl hul biblioteekgidse die meeste data oor fopnuus of die infodemie verskaf het.\n“My studie toon dat akademiese biblioteke Covid-19-verwante fopnuus teengewerk het deur onder meer gehalte- en geloofwaardige inligting en inligting- en mediageletterdheidsonderrig te verskaf, bewustheid oor fopnuus te skep en deur bibliotekarisse wat webinare en konferensies bywoon en aanbiedings daar doen,” sê Bangani.\nDie Universiteit Stellenbosch se biblioteek (Foto: Stefan Els)\nSommige universiteitsbiblioteke het toegewyde biblioteekgidse opgestel wat daarop gefokus het om die jongste inligting oor Covid-19 te verskaf. Die gidse skakel na gratis elektroniese materiaal soos boeke, vaktydskrifte en webwerwe, soos die Suid-Afrikaanse regering se webwerf wat geloofwaardige inligting oor Covid-19 verskaf. Biblioteekgidse het ook inligting verskaf oor virtuele dienste wat die biblioteke gedurende hierdie tydperk gelewer het.\nBangani sê die meeste LibGuides in Suid-Afrika bevat skakels na evalueringsinstrumente soos die Internasionale Federasie van Biblioteekverenigings en -instellings (Ifla) se “How to Spot Fake News”, CRAAP (Currency, Relevance, Authority, Accuracy and Purpose) en video’s oor hierdie onderwerp.\n“Aanlyn opleiding, wat dikwels geanker was in maniere om geloofwaardige inligtingsbronne op te spoor, het regdeur die Covid-19- staat van inperking plaasgevind. Die US het byvoorbeeld met sy #SmartResearcher-werksessies voortgegaan en het ook opleiding aan studente en navorsers verskaf sodat hulle nuwe vaardighede kon aanleer wat hulle ŉ voorsprong gegee het in hul hantering van fopnuus.”\nHy sê die resultate van sy studie kan as ’n templaat gebruik word van hoe biblioteke krisissituasies in die toekoms kan hanteer.\nHet hulle die studie in Engels of Afrikaans gedoen?\nWas die aanbieding net in Engels of kan ons darem n bietjie Afrikaans deur die navorser ook verwag siende dat die spreektaal van Stellenbosch nou uitsluitlik Engels is.\nHulle werk is eintlik baie maklik. Almal wat iets teen die Wêreld Gesondheids organisasie se standpunt sê of iets negatiefs sê oor inenting word summier beskou as fopnuus. Dit is hoe die media dit ook hanteer.


Die Dekkers Self-Catering | LekkeSlaap\nDie Dekkers Self-Catering: Hooffoto's\nAdres: Gloucester-laan 80, Dalview, Brakpan, 1541, Gauteng\nDie Dekkers Selfsorg is perfek vir diegene wat vertonings by Carnival City of sportgeleenthede wil bywoon of sakebelange aan die Oos-Rand het. Ons ligging is ideaal en naby [email protected], Carnival City Kasino en die lughawe. Ons is ook naby die groot hoofweë na Pretoria, Durban, Mbombela (Nelspruit) en Bloemfontein.\nWoonstel 1 is ruim en bied slaapplek vir 3 of 4 gaste. Dié woonstel beskik oor 'n dubbelbed-kamer en 'n enkelbed-kamer. Die oopplan-leefarea het 'n moderne sitkamerstel en 'n groot platskerm-TV met Open HD. Volledige DStv is op aanvraag beskikbaar. Daar is ook 'n groot eetkamertafel in die eetarea. Die oopplan-kombuis is volledig toegerus met 'n vierplaat-gasstofie, 'n mikrogolfoond, 'n broodrooster, 'n yskas en 'n ontbythoekie. Koffie- en teemaakgeriewe is beskikbaar. Die oop en suite-badkamer het 'n groot bad en 'n stort. Daar is 'n groot onderdak-braaiplek met tuinmeubels waar jy lekker kan ontspan.\nWoonstel 2 is ruim en bied ook slaapplek vir 3 gaste. Daar is 'n dubbelbed-kamer en 'n enkelbed-kamer. Die leefarea en kombuis is oopplan. Die leefarea het 'n gemaklike sitkamerstel en 'n groot platskerm-TV met Open HD. Volledige DStv is op aanvraag beskikbaar. Die aparte kombuis is volledig toegerus met 'n vierplaat-gasstoof en -gasoond, 'n mikrogolfoond, 'n yskas en 'n ontbythoekie. Koffie- en teemaakgeriewe is ook beskikbaar. Die groot badkamer het 'n hoekbad en 'n handstort. Die braai-area met die tuinmeubels en sambreel is die perfekte plek om lekker te ontspan.\nWoonstel 3 is ook ruim en beskik oor 'n dubbelbed-kamer en 'n enkelbed-kamer waar 3 gaste kan slaap. Daar is ook die opsie van 2 gaste wat in die oopplan-sitarea in die opvou-dubbelslaapbank kan slaap. Die leefarea en kombuis het 'n oopplan-ontwerp. Die leefarea het 'n gemaklike sitkamerstel en 'n groot platskerm-TV met Open HD. DStv is op aanvraag beskikbaar. Die kombuis is gekombineerd met die ontbythoekie en is toegerus met 'n vierplaatstofie en -oondjie, 'n mikrogolfoond, 'n broodrooster en 'n yskas. Koffie- en teemaakgeriewe is beskikbaar. Die groot badkamer het 'n hoekbad en 'n handstort. Die ommuurde braai-area het tuinmeubels en 'n toesluit-hek.\n4.7 uit 5van 28 resensies vir Die Dekkers Self-Catering\nGloucester-laan 80, Dalview, Brakpan, 1541, Gauteng\nGaste dink Die Dekkers Self-Catering het ’n uitstekende ligging\nhttps://travelground.imgix.net/AAEAAQAAAAAAAAAAAAAAJDRjY2IyMGU5LTU3YWMtNDc5OC1iMmNiLWU2ZTA5YzM4NmMzYg?w=1440&h=960&fit=crop&auto=enhance,format,compress&q=80 Vanaf R700 per nag (vir 2 persone) 28 5 1 5 80 Gloucester Ave Dalview 1541 Gauteng 086 999 0018 14:00-19:00 10:00 -26.254029622067 28.341457784062


Morganatiese huwelik - Wikipedia\nAartshertog Frans Ferdinand van Oostenryk-Este saam met sy gesin.\nIn 1900 het die Oostenryk-Hongaarse troonopvolger, aartshertog Frans Ferdinand, teen die sin van keiser Frans Josef getrou met gravin Sophie Chotek, ’n hofdame van keiserin Elisabeth. Sy het die titel vorstin en later hertogin van Hohenberg gekry. Dit was ook die titel van hul kinders, wat geen aanspraak op die troon gehad het nie.\nDie nakomelinge van prins Alexander van Hesse en sy vrou, gravin Julia van Hauke, het die titel prins van Battenberg gedra. Hul seun Alexander van Battenberg het in 1879 die troon van Bulgarye bestyg. Die Battenbergs is ook deur huwelike verbind aan die koningshuise van Brittanje (Mountbatten) en Spanje. Prins Philip, eggenoot van koningin Elizabeth II van die Verenigde Koninkryk, is ’n Mountbatten. Hy het die verengelsde vorm van sy ma se nooiensvan, Battenberg, aangeneem. As prins van Griekeland het hy geen ander van gehad nie.\nIn 1891 is groothertog Michail Michailowitsj van Rusland getroud met Sophie van Merenberg. Hulle is deur sy neef tsaar Nikolaas II na Engeland verban en so het hulle die Romanof-vervolging ná die Russiese Rewolusie vrygespring. Sy en haar kinders het die titels graaf/gravin van Torby gekry.\nGroothertog Pawel Aleksandrowitsj was minder gelukkig. Hy het in 1902 in bannelingskap na Parys gegaan om met Olga Walerianowna Karnowitsj te trou. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy na Rusland teruggekeer om te veg en die tsaar het hom vir sy lojaliteit beloon deur sy vrou en kinders in 1915 te verhef tot prinses Paley en die prinse Paley. Pawel het egter die hoogste prys betaal vir sy patriotisme: die rewolusionêre het hom in 1919 vermoor.\nDie tsaar het ook sy broer, groothertog Michail Aleksandrowitsj, verbied om te trou met ’n Russiese adellike wat twee keer geskei was, Natalja Sergejewna Woelfert. Die twee het egter in 1911 oorsee gegaan en daar getrou. Die tsaar het geweier dat sy broer se vrou of seun, Georgi, enige titels kry, maar het die seun in 1915 as wettig en ’n Russiese adellike erken onder die van Brassof.\nOntsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Morganatiese_huwelik&oldid=2362758"


Mitchell's Plein blom in beton vir generasies wat kom - Tygerberg 104FM\nTuis / Blog / Mitchell’s Plein blom in beton vir generasies wat kom\nMitchell’s Plein blom in beton vir generasies wat kom\nVerlede jaar het evangelis Angus Buchan ‘n It’s Time-geleentheid in Mitchell’s Plein gereël in samewerking met Radio Tygerberg 104fm asook die ander Christenstasies, CCFM, Radio Kansel en Radio Disa in die Kaap. Die doel: om vir reën te bid om die damvlakke in die Kaap – wat op daardie stadium rampspoedig laag was – te verhoog. Meer as 150 000 mense het die geleentheid in die Swartklip Sportterein, Mitchell’s Plein bygewoon. Tot groot verbasing van die inwoners en veiligheidsmagte was daar geen insidente op die dag nie en het verskeie bendelede hul harte vir die Here gegee.\nOom Angus het na Mitchell’s Plein as die “Flower of Cape Town” begin verwys en nou is daar ‘n gedenkmuur opgerig om almal te herinner aan die wonderwerke wat op die dag in Mitchell’s Plein plaasgevind het. En daar was baie. Benewens geen geweld en die siele wat op die dag vir die Here gewen is, was dit ‘n eerste vir verskeie kerke, pastore, Christenradiostasies en ander media om saam te werk, die rekordtyd waarin die geleentheid gereël is met net die regte mense in poste waar dringende besluitneming vereis is, die ongelooflike koste verbonde aan so ‘n geleentheid wat sonder enige formele fondsinsamelings ge-in is en die genade reën wat uitgesak het toe Oom Angus op die verhoog klim, is maar net ‘n paar van die onverklaarbare wonderwerke wat beleef is. Die positiewe dekking wat die geleentheid in die media geniet het, kan ook nie misgekyk word nie. Elke deelnemer aan die geleentheid was uitgesoek vir ‘n tyd soos dit. Ook hier moet die Hand van God nie misgekyk word nie: of dit ‘n Bloemfonteinse boer was of ‘n instaan verslaggewer, elkeen was perfek vir sy rol. En die reën het gekom, en die damme is vol.\nDie gedenkmuur is om te herinner aan God se teenwoordigheid, Sy genade, Sy grootheid. Om vir ons kinders se kinders ‘n teken van hoop te bly en vir die mense van Mitchell’s Plein te herinner dat hulle ‘n deurbraak beleef het en moet bly pleit vir meer.\nElize Parker het met pastoor Theo Roman gesels na die opening van die Flower of Cape Town Gedenkmuur. Hy was een van die sleutelrolspelers tydens die projek. Luister vir meer:\nDie Flower of Cape Town Gedenkmuur staan op ‘n grasheuwel in Westridge Gardens in Mitchell’s Plein en is duidelik sigbaar vanaf Morgenster Straat, een van die hoofstrate in Mitchell’s Plein.\nDit het nege weke geneem om die gedenkmuur te voltooi en onder meer is 2 ton staal gebruik om die beton konstruksie te verstewig en in stand te hou vir toekomstige generasies.\nLuister gerus na die onderhoud wat Sedrick Taljaard met die ontwerper en bouer van die Flower of Cape Town Gedenkmuur Pastoor Isaac Humdulay oor die simboliek agter die verskillende elemente van die muur gevoer het. Sy assistent op die projek was Gerard Riffel.\nDie proklamasie wat onder leiding van Pastoor Theo Roman hardop voorgelees en opgesê is deur almal teenwoordig.\nVan links staan Petrie Smit (Graham Power Construction); Ashley Potts (Cape Town Drug Counselling Centre); pastoor Barry Isaacs, pastoor Owen Hendricks; pastoor Isaac Hamdulay (onterwerper & bouer); pastoor Theo Roman; biskop Mark Bloemstein en Hardus Zevenster (Radio Tygerberg 104fm).


PressReader - Beeld: 2017-05-25 - RSG: ‘Draai sy nek om’ word gou ‘sit dit af’\nRSG: ‘Draai sy nek om’ word gou ‘sit dit af’\nBeeld - 2017-05-25 - Kommertaar - Annemarie van der Walt\nReg, sal al die kindertjies wat elke weeksdag om 11:00 vir ’n hele halfuur lank na die kinderstorie op RSG luister asseblief hulle handjies opsteek? Sien ek enetjie daar doer ver? En die mammas en pappas? O wag, hulle is by die werk. Oumas en oupas? Ekskuus, harder? Toemaar, ek hoor ook nie so lekker nie.\nTrouens, ek hoor tans selde. Die eter in my huis is deesdae meestal RSG-loos want op die een of ander manier kry ek dit óf reg om die knop na “aan” te draai nes 70 000 skril kinderstemme “Die wiele van die bus draai om en om” sing op ’n tyd wat geen kindjie of kraaitjie naby ’n draadloos is of behoort te wees nie, óf ek sit nog in allersaligheid en werk en skrik my buite weste wanneer die totale aanslag van klokkies en klingels begin, en loop dan als onderstebo om by “af” te kom.\nInderdaad was die oorlog erger, en ek erken ’n mens behoort eerder te kla oor hoe die korrupsie op die Gupta-skaal meet en dies meer, maar dit gaan hier om radio.\nEk wil my horlosie en dagboek kan instel en organiseer volgens die vertroude program skedulering van my gekose radiostasie. Alles anders in die heelal en my eie roetine kan neig tot ’n tweede oerknal, maar moenie karring aan my radio luisterrit menie.\nEnige veranderinge in program skedulering moet uiters subtiel gedoen word. Ek kan nie bekostig om my nié te vervies vir die een of ander kommentaar vroegoggend op Monitor nie; ek wíl my oë hemelwaarts slaan as iemand inbel met ’n gelukwensing terwyl Martelize Brink eintlik ’n onderhoud voer oor kommandowurms, en ek wil bly wonder of Suzanne Paxton se tong óóit sal knoop oor ’n woord soos “epistemologie” in Spektrum.\nEn sonder Margot Luyt se “aller-allerbeste wense” op ’n Dinsdagaand ná Vers en klank gaan ek nie lekker slaap nie.\nSedert die Siembamba- dae is ek ’n luisteraar: vroegoggend voor die radiogram, ’n substansiële affêre op sulke regop 1970’s-pote, vir ’n storie so kort soos ’n asemteug.\nVoor op die radiogram was dun strokies hout met daartussen die een of ander lap waaragter die luidsprekers was. Behalwe dat ek tóé gedog het dis presies waar die klein mensies in Siembamba- stories wegkruip. Maar maak nie saak hoe ek probeer inloer het nie, daardie stemme het nooit lywe gekry nie. Dié misterie word toe my leitmotiv vir radioverslawing.\nSelfs as Voëlvry-student was my radio meestal ingestel op die Afrikaanse diens, en dit kon my min skeel dat my telling op die jy-is-koekerigmeter dus die hoogte ingeskiet het. Jare later met my eie kuikens in die nes, was Evert Snyman se aandstories die een manier om hulle tjoepstil te kry – ’n volle vyf minute lank.\nDís my punt: G’n kind se aandagspan hou vir ’n halfuurlange tjommelrige radiostorie nie. Grootmense s’n ook nie. ’n Mens kan ook net soveel keer deur knersende tande neurie “draai sy nek om, gooi hom in die sloot . . .” voordat jy oorslaan na “sit dit af, sit dit af!”


Psalm 37 Kleingroepmateriaal – 21-27 Nov 2011 – NGK Somerstrand\nPsalm 37 Kleingroepmateriaal – 21-27 Nov 2011\nWritten by Chris van Wyk on 17/11/2011 . Posted in Psalms.\nOns lees die Psalm met die Lectio Divina metode:\n1. Kom tot rus – (Silencio)\nGee ’n tyd van stilte. Dink aan dinge wat jou ontstel en gee dit een vir een vir die Here. Dink aan dinge wat jou inspireer en dank die Here daarvoor. Vra dat die Here deur hierdie Psalm met jou sal praat (5 min). Die leier sluit af deur Psalm 37:4 te bid: “Vind jou vreugde in die Here, en Hy sal jou gee wat jou hart begeer”.\n2. Lees die Psalm – (Lectio)\nLaat iemand Psalm 37 lees – Wysheid lê in ’n God-gesentreerde lewe. Gee stilte dat elkeen nadink oor wat hom of haar tref. Deel dit met mekaar – gee elkeen ’n kans; moenie nou al kommentaar lewer nie.\nLees die volgende inset, en deel met mekaar wat julle tref daarin:\nTwee maniere van leef word in hierdie wysheidsPsalm met mekaar gekontrasteer, dié van die goddelose wat hom of haar nie aan God steur nie en dié van die gelowige wat dit wel doen. Wysheid lê in ’n God-gesentreerde lewe.\nDit is duidelik dat hierdie wyse woorde gerig word aan mense wat dit nie maklik het in die wêreld nie. Hulle lei onder skelms en skurke (vers 1, 7, 9), het te kampe met onregverdige beskuldigings (vers 6, 33), en ly onder verdrukking (vers 11). Daarom is dit een van die groot versoekings vir gelowiges – wat onder druk verkeer – om self in opstand te kom en die reg in eie hand te neem.\n1. VOLHARD – Getrouheid kos altyd baie … maar goddeloosheid kos volgens die Psalm uiteindelik meer – “Hy sien hulle dag kom” (vers 13)!\n2. VERTROU – Die wyse weg is om jou werk rustig te doen en die Here te vertrou (vers 3-4) wat belowe dat Hy jou die begeertes van jou hart sal gee (vers 5). Só ’n lewe sluit in om die kwaad te vermy (die weg van die goddeloses) en die goeie te doen (vers 27 en verder).\n3. KOM TOT RUS – Bring jou hart tot rus voor die Here. Die groot gevaar volgens die Psalm is die emosies wat in jou opgewek word as jy jou lewe vergelyk met dié van die goddeloses. Daarom dat “in stilte” die Here vertrou moet word (vers7), nie kwaad en ontsteld geraak moet word nie (vers 7-8), omdat dit uiteindelik net ellende bring.\n4. GOD IS BESIG MET JOU – Die belydenis van die Psalmis is daarby dat die Here die koers bepaal van die mens met wie se pad Hy tevrede is, en dat Hy sulke mense ondersteun (vers 23). Dit is die Psalmis, Dawid, se persoonlike ervaring en ook sy waarneming van die ervaring van ander gelowiges.\n3. Oordink die betekenis van die Psalm – (Meditatio)\nElkeen kies ’n vers of woord uit die Psalm wat jou ruk/troos/uitdaag en oordink die praktiese betekenis daarvan vir jou. Deel dit met mekaar.\n4. Antwoord die Here in gebed – (Oratio)\nFokus op wat julle gehoor het en antwoord die Here. Julle kan ook hier voorbidding doen.\n5. Geniet God se teenwoordigheid – (Contemplatio)\nGee ’n tyd van stilte waar in julle sonder woorde God se teenwoordigheid geniet (3 min).\n6. Wees gehoorsaam aan God – (Incarnatio)\nGaan doen wat julle gehoor het!\n Jy kan ook elke Woensdagaand 17:30-18:30 met Rethie die Psalm van die week met Lectio Divina saamlees.\n En daarna kan jy die Bybelskool bywoon van 18:30-19:30 oor die ander Psalms wat ons die week saamlees– dié week lees ons Psalms 25-33.\n Kry die daaglikse dagstukkies oor die Psalms deur te registreer by www.bybelskool.com.


‘n Straat-sokkie in Duitsland – Kluisenaarsklaviere\nPosted by Rouxne van der Westhuizen on Januarie 12, 2018 November 3, 2018\nNeuses, Freigericht, is ’n doodgewone Duitse dorpie. Waar die inwoners nog brood by die bakkery gaan koop en die kerktoring in die middel van die dorp uitstaan. Dit was een van my gunsteling plekke van ons hele koortoer, omdat dit so anders was: ’n plattelandse dorpie weg van die meeste kommersiële toerismebedrywighede.\nMy eerste ervaring van Duitsers was dat hulle effens ongeskik is. Of dalk net bietjie sku teenoor uitlanders, veral ons wat darem maar té naby aan Nederlands klink… Maar, nadat ons met die grootste gasvryheid en lekkerste onuitspreekbare Duitse kos ontvang is, het ek gou my siening oor hulle verander. ’n Mens moet hulle eers leer ken, hul vertroue wen ‒ en ook, blykbaar, vir hulle mooi koormusiek sing. Dit help.\nDie skoolsaal waar ons gesing het, was só warm dat hulle die buitedeure aan die agterkant van die verhoog moes oophou. Daar het darem ’n skraal windjie deurgewaai wat ons in ons warm koordrag kon afkoel. Maar dit was als die moeite werd toe ons die tradisionele Duitse liedjie, “In Einem Kühlen Grunde”, aan die einde van ons repertoire sing (ons het spesiaal ten minste een tradisionele liedjie van elke land wat ons sou besoek, aangeleer). Die Duitsers van Neuses was mal daaroor.\nDie huis waar ek gebly het was aan die rand van die dorpie. Ek en my “toera” was gelukkig genoeg om een van die drie Duitssprekendes in die koor saam met ons uitgeplaas te hê, wat die gesprekke met ons suiwer-Duitse gasouers aan die ontbyttafel aansienlik makliker gemaak het. Uit die twee “sky-light” vensters van ons woonstelletjie kon ons die pragtige groen landerye en heuwels sien… Neuses was ’n entjie weg van ander dorpe, so dit het gevoel soos ’n regte Duitse plattelandse ervaring.\nDie afskeidsfunksie wat vir ons gereël is, het net buite die stadsaal plaasgevind. Of die kerksaal… ek is nie heeltemal seker nie. Hulle was die eerste Europeërs wat vir ons gebraai het! Steak en wors. Nie heeltemal boerewors nie, maar dit was hemels. Op hierdie selfde geleentheid het ek vir die eerste keer ’n Weiß-bier gedrink (dis nie ’n Wiskundige B nie, dis ’n dubbel-S. Ek het dinge geleer in Duitsland).\nOns het ook vinnig agtergekom dat Duitsers hóú van kuier! Dit was ’n plesierige aand, al het net drie of vier van ons ten volle verstaan waaroor die gesprekke gaan. Daar was nie veel meer om te verken van die dorpie nie, maar die inwoners het ons darem so ’n paar strate af laat stap om na hulle kraal vol llamas te gaan kyk. Jip.\nDaarna het een van die mal Potch-studente in die koor besluit dis tyd vir sokkie. Iemand se foon is op die een of ander manier aan ’n speaker gekoppel, en die volgende oomblik dans ons, net daar in die nou straatjie van Neuses, Duitsland. Behalwe vir ’n paar vreemde kyke van verbygaande motoriste, het selfs ons nuwe Duitse vriende dit ook geniet. Dit was werklik ’n fees. Ek wou ‘n video daarvan aanheg, maar blykbaar is ek op die verkeerde WordPress-plan daarvoor…\nDie klein-dorpie atmosfeer van Neuses en die mense se waardering vir ons koormusiek was iets wat ek altyd sal onthou. Om hulle kultuur te beleef en op watter maniere dit verskil van ons s’n, was ook ’n besonderse ervaring. Dis een van die redes hoekom ek eendag graag weer na Europa sal wil terugkeer. Sodra ek kan.\nVorige bydrae Varke, Vriende en Verskriklike Mis\nVolgende bydrae Oor Kliptrappe en Kristal


Vinnige trekkingsoefeninge vir basketbal - Sport - 2022\nVinnige trekspieroefeninge kan jou meer plofbaar en rats maak op die baan.\nSukses op die basketbalveld vereis nie net 'n groot hoeveelheid oefening nie, maar die ontwikkeling van sekere spiergroepe wat u in staat stel om vinniger en meer rats te word en hoër te spring. Vinnige trekspiere is die primêre aktiewe spiere waarmee u liggaam vinnig kan reageer sonder om moeg te word. Aangesien basketbal 'n konstante beweging en 'n kort tempo van spoed is, sal die ontwikkeling van vinnige trekspiere u in staat stel om 'n beter basketbalspeler te word.\nSpringoefeninge is van die doeltreffendste oefeninge vir die ontwikkeling van vinnige spiervesels. Aangesien basketbal baie spring nodig het, is daar geen beter plek om te begin as om vinnig te spring nie. Begin deur 'n kol op die agterplank te pluk en spring met jou arms uitgestrek om daardie plek te tref. Hou u voete bymekaar en beland telkens op dieselfde plek, spring sodra u beland en telkens aan dieselfde plek raak. Spring 20 keer op albei voete - 20 aan u regterkant en 20 aan u linkerkant en kies telkens 'n plek 'n bietjie hoër op die agterplank.\nKort naellope en enige variasie van hardloop help om vinnige takspiere te ontwikkel. Naellope is effektief, maar as u u loopstyl aanpas terwyl u oefen, kan u die soort spiere wat u benodig vir snelheid en ontploffing op die basketbalbaan doeltreffender help bou. Begin met u stap met elke stap u knie tot by u middel. Hoe verder jy jou knie kan bring sonder om jouself te beseer, hoe beter. 'N Sterk druk van die grond af en 'n oordrewe hysbak sal jou help om basketbalspiere op te bou.\nAlle variasies van hurkies kan u help om u vinnige trekspiere op te bou, maar een van die veeleisendste staan bekend as die swaar hurk. Hurk so laag as wat jy kan met dieselfde gewig op albei voete, spring dan op in 'n staande posisie en spring so hoog as wat jy kan. Land en keer terug na die oorspronklike hurkposisie. Een sprong moet binne een sekonde voltooi word, sodat jy 10 keer in 10 sekondes spring. Hierdie spronge is baie veeleisend, dus twee stelle van 10 behoort voldoende te wees.\nU onderlyf is nie die enigste ding wat u moet ontwikkel om goed te wees met hoepels nie. Om verdediging te speel, vinnig af te spring en vinnige hande te hê, is alles belangrike aspekte van 'n basketbalspeler. Jou biceps, triceps en bors bevat baie vinnige takk vesels wat jou kan help om jou spoed te verhoog. Basiese push-ups is die eenvoudigste oefening om hierdie vinnige trekspiere te ontwikkel. Push-ups met die regte vorm word beskou as een van die doeltreffendste oefeninge wat u kan doen.\nCopyright 2022 \_ Vinnige trekkingsoefeninge vir basketbal...


Indiane - Wikipedia\n(Aangestuur vanaf Rooihuide)\nca. 60,5 miljoen\nMeksiko 25,7 miljoen\nPeru 13,8 miljoen\nBolivië 6,0 miljoen\nGuatemala 5,8 miljoen\nEcuador 3,4 miljoen\nVerenigde State 2,9–5 miljoen\nChili 1,8 miljoen\nKanada 1,4 miljoen\nColombia 1,4 miljoen\nArgentinië 955 032\nBrasilië 817 963\nVenezuela 524 000\nHonduras 520 000\nNicaragua 443 847\nPanama 204 000\nCosta Rica ~114 000\nParaguay 95 235\nEl Salvador ~70 000\nGuyana ~60 000\nGroenland ~51 000\nBelize ~24 501 (Maja)\nFrans-Guyana ~19 000\nSuriname ~12 000–24 000\nInheemse tale van die Amerikas, Engels, Spaans, Portugees, Frans, Deens, Nederlands\nInheemse Amerikaanse godsdienste, Christendom\nEtniese groepe soos Asteke, Aymara, Choctaw, Guaraní, Inka, Mapuche, Maja, Mixteke, Nahua, Olmeke, Quechua, Tlaxcalteke, Tolteke en Zapoteke\nDie Indiane vorm die inheemse bevolking van die Amerikas, met uitsondering van die Inuïete en die Aleoete, wat voor Christophorus Columbus se ontdekking van die Amerikas die vasteland bevolk het. Die stamvaders het die Amerikas in die vroeë geskiedenis deur die Beringlandbrug vanaf Asië bereik en daar gevestig; gevolg deur 'n verskeidenheid aan kulture en tale.\nOmdat die benaming Indiane deur die Europese koloniste ingevoer is, word dit nie deur die inheemse mense van die Amerikas gebruik nie en hulle het ook nie 'n eie versamelnaam nie. Die inheemse volke in Kanada word Eerse Nasies (Engels: First Nations, Frans: Premières nations) genoem en in die Verenigde State Inheemse Amerikansers (Native Americans). Soortgelyke terme is ook in die Portugees- en Spaanstalige lande van Latyns-Amerika gebruiklik.\nNoord-Amerikaanse kulturele streke\nSuid-Amerikaanse kulturele streke\nIndiane vorm geen eenvormige etniese groep nie; die term sluit in nomadiese jagter-versamelaars soos die Prairie-Indiane, sedentêre landbouers en ook ryksstigtende volke soos Asteke, Inka en Maja.\n2.1 Prehistoriese kulture\n2.2 Die koms van die blankes\n3.2 Sosiale struktuur\n3.5 Moderne tyd\n4.4 Groot Mere\n5.4 Rancheria- en Kaliforniese stamme\n6 Prêrie en omliggende gebiede\n6.3 Groot Bekken en Plato\n7 Moderne tyd\n7.1 Koloniale periode\n7.2 Die Indiaanse gebied\n7.4 Die einde\n7.5 20ste eeu\n7.6 Onlangse ontwikkeling\n8.1 Beeldende kuns\nDaar word teenswoordig algemeen aanvaar dat die voorouers van die Amerikaanse inboorlinge omstreeks 30 000 jaar v.C. die kontinent vanuit Siberië binnegekom het. Die Amerikas en Asië was destyds waarskynlik nog nie deur die Beringstraat van mekaar geskei nie. Verskeie groepe het tot in Suid-Amerika getrek.\nSkematiese illustrasie van moederlike (mtDNA) geenvloei in en uit Beringië, vanaf 25 000 jaar gelede tot op hede\nBolivië en Peru beskik oor 'n Indiaanse meerderheidsbevolking, insluitende mestizos\nDie eerste mense het die Amerikas sowat 18 000 jaar gelede oor die Beringlandbrug tussen Siberië en Alaska bereik en langs die kus tot die suide uitgebrei. Volgens 'n ander teorie het mense die Amerikas vanaf Oseanië bereik en langs die weskus versprei.\nAan die begin het hulle hul jagter-versamelaar-leefwyse behou en later landbou uitgeoefen. Belangrike voedsels sluit in aartappels en mielies. Omtrent 3000 v.C. het eerste beskawings ontstaan, soos die Maja in Meso-Amerika. Latere beskawings sluit in Caral in Peru (2627 v.C.), die Olmeke in Meso-Amerika (1500–400 v.C.), die Inka in die Andes (13de tot 16de eeu) en die Asteke in Meso-Amerika (14de tot 16de eeu).\nDie term "Indiane" het ontstaan toe Christophorus Columbus gedink het dat hy Oos-Indië bereik het. Die Amerikas het uiteindelik as Wes-Indië bekend geword, 'n naam wat nog steeds gebruik word om na die eilande van die Karibiese See te verwys.\nDie inheemse bevolking van die Karibiese gebied het die eerste slagoffers van die Europeërs en hul siektes geword. Nadat Columbus die Amerikas vir Spanje in besit geneem het, het die Spaanse Ryk in 1517 met die verowering van Yucatan, in 1519 met die verowering van die Asteekse Ryk en in 1532 met die verowering van die Inka-ryk begin en aansluitend groot dele van die vasteland onderwerp. Aansluitend is kolonies soos Nieu-Spanje in 1519 gestig, in 1534 het Nieu-Frankryk gevolg en in 1620 Nieu-Engeland.\nDie Europese koloniste het hul godsdiens, hul kultuur en hul tale na die Amerikas gebring en die Indiane gedwing om hul leefwyse aan te neem.\nDie Indiane het begin om met die Europeërs en die slawe uit Afrika te vermeng. Nadat die meeste Amerikaanse lande aan die begin van die 19de eeu hul onafhanklikheid bereik het, het die lande voortgegaan met die assimilasiebeleid.\nLande soos Chili, Meksiko en die Verenigde State het oorloë teen die inheemse bevolking gevoer en die Indiane is gedwing om in reservate te leef, veral in lande soos Brasilië, Colombia, Kanada, Panama, Paraguay, Venezuela en die Verenigde State. Die alledaagse lewe in hierdie reservate is gekenmerk deur armoede en werkloosheid.\nVandag vorm Mestizo's die bevolkingsmeerderheid in verskeie lande van die Amerikas, veral in die Sentraal-Amerikaanse lande van Belize, Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Honduras, Nicaragua en Panama. Tot vandag toe vorm Indiane groot dele van die bevolking in lande soos Bolivië, Chili, Colombia, Ecuador, Groenland, Guatemala, Meksiko en Peru.\nTen minste 'n duisend verskillende inheemse tale word in die Amerikas gepraat. Sommige, soos Quechua, Guaraní, Aymara en Nahuatl, word deur miljoene se mense gepraat. Ander belangrike tale sluit in Mayathan en Mapudungun.\nPrehistoriese kulture[wysig | wysig bron]\nDie Peruaanse Caral is van die oudste Indiaanse beskawings in die Amerikas\nMonk's Mound is die grootste aardpiramide noord van Meksiko en deur die Moundbuilders-kultuur opgerig\nIn omstreeks 20 000 v.C. het die sogenaamde Folsomkultuur in die suidweste van die Verenigde State ontstaan. Die Indianevolk wat hiertoe behoort het, was jagters wat van spiese met punte van steen gebruik gemaak het en onbekend was met die pyl en boog. In omstreeks 1000 v.C. het die Cochisekultuur in Arizona en Nieu-Meksiko ontstaan, wat op die versamel van veldkos berus maar ook 'n beskeie begin met akkerbou (mielies) gemaak het.\nDit het die grondslag gelê vir die groot suidwestelike landboukulture wat bekend staan as Mogollon-Mimbres, Pueblo en Hohokam. Talle stamme uit die gebied was ook bedrewe mandjievlegters, wat meegebring het dat hulle ook soms die mandjie-makervolk genoem word. Sowat 1000 jaar n.C. het 'n nuwe kultuur in die suidweste ontstaan, naamlik die van die rotsbewoners (Cliffdwellers-kultuur). Dit is waarskynlik veroorsaak deurdat aggressiewe stamme uit die noorde (vermoedelik die voorouers van die Apache en die Navajo) die gebied binnegeval en baie stamme gevolglik hulle toevlug tot die splete in groot rotsmassas geneem het, waar hulle wonings, torings en skanse gebou het.\n'n Ander belangrike prehistoriese kultuurgebied het van die suidooste al langs die Mississippirivier op tot by die Groot Mere langs die Kanadese grens gestrek. Dit was die gebied van die sogenaamde heuwelbouers (Moundbuilders-kultuur).\nVoorwerpe wat in talle kunsmatige heuwels gevind is, toon duidelike ooreenkomste met die van Indiaanse beskawings in Sentraal-Amerika. Die Natchez-stamme was die laaste verteenwoordigers van hierdie kultuur, wat reeds eeue voor die koms van die blankes deur primitiewer stamme vernietig is.\nDie koms van die blankes[wysig | wysig bron]\nTerritoriale ontwikkeling van Noord-Amerika sedert 1750\nTerritoriale ontwikkeling van Suid-Amerika sedert 1700\nToe die ontdekkingsreise van Christophorus Columbus ’n nuwe fase vir die Noord-Amerikaanse kontinent ingelui het, was die gebied deur sowat een miljoen mense bewoon. Buite die suidwestelike en suidoostelike kultuurgebiede het ook nog 'n aantal ander Indianestamme voorgekom wat van veldkos, visvangs, jag en in sommige gevalle van akkerbou geleef het.\nDie Indiane het tot 'n groot aantal verskillende taalgroepe behoort en dit het dikwels gebeur dat stamme van dieselfde taalgroep ver van mekaar gewoon en niks van mekaar geweet het nie. Die godsdienstige opvattinge en die ekonomiese, politieke en sosiale strukture was by die koms van die blankes meer uiteenlopend en ongelyk ontwikkel as wat dit destyds in Europa die geval was.\nBaie Indiaanse kulture het reeds in die aanvangstydperk van die blanke kolonisasie verdwyn, maar in sommige gevalle het die kontak met blankes ook tot nuwe vorme van kulturele bloei gelei. Die bekendstelling van perde en vuurwapens het byvoorbeeld die beroemde prêriekultuur tot gevolg gehad, terwyl die gebruik van moderne metaalwerktuie die houtsnykuns in die noordweste tot groot hoogtes gevoer het.\nNoordweskus[wysig | wysig bron]\nTlingittotem in Ketchikan, Alaska\nDie Indianekultuur langs die Amerikaanse noordweskus was vroeër hoogs ontwikkel. Die belangrikste stamme in die gebied was die Tlingit van Alaska en die Haida, Tsimshian en Kwakiutl van Kanada. Eersgenoemde twee stamme het tot die Athapaskiese taalgroep behoort, terwyl die Tsimshian deel was van die Penutian-taalgroep en die Kwakiutl van die Mosan-taalgroep. Hoewel hierdie stamme en die talle ander van die gebied in baie opsigte van mekaar verskil het, het hulle tog 'n taamlik eiesoortige kultuur verteenwoordig.\nDie Indiane van die noordweskus het hoofsaaklik van visvangs geleef aangesien die riviere en die see ryk was aan kabeljou, haring, heilbot en salm. Hulle het ook robbe, seeleeus, walrusse en walvisse en landdiere soos elande, kariboes en bere gejag. Die vroue het vrugte, bessies en eetbare wortels versamel. Die wonings, wat dikwels baie ruim was, is van sederhout gebou. Die kleredrag was baie beperk.\nWanneer die weer dit toegelaat het, het die mans kaal geloop, terwyl die vroue net 'n voorskoot van sederboombas gedra het. In die reënseisoen is skouermantels van bas gedra, terwyl die winterklere uit ’n verskeidenheid huide en pelse vervaardig is. Die komberse wat by feestelike geleenthede gedra is, was ook van sederboombas. Die geel komberse van die Tlingit was besonder opvallend, aangesien dit met motiewe beskilder is wat in ’n ritmiese patroon herhaal is.\nDie Noordweskus-Indiane het in dorpe gewoon wat politieke eenhede gevorm het. Onderlinge bondgenootskappe tussen dorpe is selde aangegaan, maar bloedige gevegte was algemeen, soms selfs tussen dorpe wat tot dieselfde stam behoort het. Die samelewing was streng hiërargies georden. Elke stam het uit 'n aantal sibbes bestaan wat tot dieselfde totem behoort het.\nDit was 'n mitiese voorouer wat dikwels in die vorm van 'n dier (byvoorbeeld ’n walvis, beer, arend of bewer) voorgestel is. Die sibbes was weer onderverdeel in statusgroepe waarvan die lede verskillende range en oorerflike titels gehad het. Die slawe, wat deurgaans krygsgevangenes of ontvoerde Indiane van ander stamme was, is van die sosiale organisasie uitgesluit.\nDie uitleg van 'n dorp is bepaal deur die onderlinge verhoudinge wat die sibbes gehandhaaf het. ’n Enkele woning het soms tot 20 gesinne van verskillende sibbes gehuisves wat mekaar goedgesind was. Voor die huise het die totempale gestaan waarop die totemsimbole van die inwoners uitgekerf was. So 'n paal kon meer as 30 m hoog wees. Kenmerkend vir die kultuurgebied langs die noordweskus was die dra van maskers. Dit was 'n verdere aanduiding van die sibbe en rang waartoe iemand behoort het.\nMaskers is ook deur lede van die verskeie magtige "geheime genootskappe" gedra wat binne die hoogste stande gevorm is en wat ’n groot invloed op die sosiale lewe van 'n stam uitgeoefen het. Die lidmaatskap van 'n sibbe, statusgroep of rang het onder meer bepaal aan watter rituele, danse en liedere 'n individu mag deelneem. Sommige van hierdie voorregte kon aan ander oorgedra word, maar die skenker kon dit dan self nie meer benut nie.\nPotlatch[wysig | wysig bron]\nWaterverf deur James G. Swan wat die Klallam-mense onder die leier Chetzemoka by Port Townsend uitbeeld, met een van Chetzemoka se vroue wat potlatch versprei\nEdward Curtis se foto van 'n Kwakwaka'wakw-potlatch met dansers en sangers\nWawadit'la-potlatch in Thunderbird Park, Victoria, Brits-Columbië, Kanada, 'n groot hut wat deur Mungo Martin in 1953 opgerig is\nOm besittings, hetsy materieel al dan nie, weg te gee, was 'n algemene gebruik onder die Indiane van die noordweskus en het verband gehou met hul sterk drang na aansien. Hierdie strewe het veral uiting gevind in die sogenaamde potlatch (afgelei van die woord patshatl = “om te gee"), wat ’n feestelike byeenkoms was waarby die gasheer sy gaste met geskenke oorlaai en dikwels van sy eiendom vernietig en slawe vermoor het.\nHoe meer hy kon weggee en vernietig, hoe groter was sy aansien onder sy gaste. Potlatch-feeste is egter so dikwels oor en weer gehou dat baie van die geskenke terugontvang is. In wese was dit dus niks anders as verbloemde ruilhandel nie, maar dit het bygedra tot die indrukwekkende kulturele bloei van die noordwestelike beskawing: Om sy gaste te beïndruk, het die gasheer moeite gedoen om met die mooiste en kleurrykste goedere vorendag te kom.\nDie geloof in mitiese voorvaders het die grondslag van die godsdiens gevorm. Afbeeldings van totems het die hele kultuur oorheers. Dit was nie net op die totem pale aangebring nie, maar ook op die huisgewels, die boeë van hul bote, op seremoniële ratels, maskers, dose, lepels en komberse.\nDie voorvaderlike geeste is vereer en gevrees enter wille van beskerming aanbid. Toordokters het 'n belangrike rol in die godsdiens gespeel aangesien hulle in 'n toestand van beswyming met die bonatuurlike wêreld in aanraking sou kon kom. Hulle het ook as genesers opgetree.\nSedert die koms van die blankes het die leefwyse van die Indiane langs die noordweskus baie verander. Hul vrye toegang tot die viswaters is algaande aan bande gelê, terwyl pogings om van hulle akkerbouers te maak, nie geslaag het nie. Die veldtog van sendelinge en die owerheid teen die "heidense" potlatch het die tradisionele kultuur 'n ernstige knou gegee.\nAs gevolg van die onlangse toename in die Indianebevolking, word al hoe meer van hulle gedwing om die klein reservate te verlaat. Talle probeer om in die bosboubedryf 'n bestaan te maak, terwyl daar ook 'n oplewing in die kunsnywerheid is. Laasgenoemde is gedeeltelik 'n poging om die tradisionele kultuur te laat herleef.\nWoudgebiede[wysig | wysig bron]\nDie ooste van die Verenigde State en Kanada was die bakermat van 'n aantal Indianebeskawings wat veral in die groot woude gevestig was. Hierdie kulture het onderling baie verskil.\nKaart van Hernando de Soto se ontdekkingsreise, 1539–1542\nDie suidooste was die eerste streek in Noord-Amerika waar Indiane met blankes in aanraking gekom het en dit was ook die plek waar die eerste oorloë tussen hulle plaasgevind het. Van talle stamme het nog net die naam oorgebly, maar enkeles het die stryd teen die deportasie na die sogenaamde Indian Territory in Oklahoma oorleef.\nHul getalle het egter drasties afgeneem. In die binneland van Florida leef steeds 'n aantal Seminole (Golf-taalgroep) in klein dorpe wat selfs nou nog dikwels bestaan uit die sogenaamde chickees, huise sonder mure wat op pale gebou is en wat baie geskik is vir die moerasagtige gebied vol slange. Hulle deurkruis die netwerk van riviere, mere en moerasse met bote wat uit boomstamme gesny word.\nDie sosiale organisasie van die Seminole het vroeër op matrilineêre sibbes berus, dit wil se die afstamming is van moederskant af bereken. Teenswoordig het die stelsel in onbruik geraak. Die suidooste was ook die woongebied van onder andere die Creek, die Choctaw (albei van die Golf-taalgroep) en die Cherokee (Irokese taalgroep).\nTeenswoordig bestaan daar nog net enkele Choctaw-families en sowat 5 000 Cherokee-families. Die meeste van hierdie stamme is reeds in die eerste helfte van die 19de eeu na Oklahoma verdryf. In Oklahoma is daar teenswoordig sowat 50 000 Cherokees, wat hulle in groot mate by die blankes se leefwyse aangepas het.\nDie oorgrote meerderheid van die Indianestamme wat vroeër in die oostelike woude gewoon het, het Algonkwynse tale gepraat. Die belangrikste stamme was die Delaware en die Mohegan (Mohikane). Hulle het van jag, visvangs in die riviere en ruilhandel geleef. In hul stryd teen die blankes het hulle gedugte militêre konfederasies gevorm, soos byvoorbeeld die Powhatan-konfederasie aan die begin van die 17de eeu, waartoe sowat 30 stamme behoort het. Die hewige verset is egter gebreek en die stamme is oor ander dele van die Verenigde State versprei. Die klein groepe wat in die ooste oorgebly het, is heeltemal van die tradisionele woudkultuur vervreem.\nDie noordooste is van oudsher die woongebied van die Irokeessprekende stamme. Tussen die 15de en die 18de eeu het 'n aantal stamme soos die Mohawk en die Seneca die beroemde Irokese Liga gevorm. Dit was 'n liggaam wat met inagneming van die outonomiteit van elke stam besluite kon neem wat vir almal gegeld het.\nDeels as gevolg hiervan het die Irokese 'n groot polities-militêre mag gevorm wat hulle daartoe in staat gestel het om die druk van die blankes te weerstaan. Hulle is nooit na ander gebiede gedeporteer nie en leef steeds in reservate in die grensgebied tussen die Verenigde State en Kanada.\nDie politieke stelsel van die Liga funksioneer nog in sommige opsigte. Net soos die Seminole was die Irokese matrilineêr georganiseer. Die bestuurslede van die Liga is gekies deur sibbes waarvan vroue aan die hoof gestaan het. Die vrou speel vandag nog 'n taamlik belangrike rol in die sosiale lewe. Hoewel die Irokese se tradisionele leefwyse in die reservate verdwyn het, vind baie nog 'n mate van sekuriteit in die sogenaamde Long House-godsdiens.\nDit word sedert die begin van die vorige eeu gepredik en is 'n vermenging van tradisionele en Christelike opvattinge en gebruike. Dit berus op ’n honderdtal etiese gedragsreëls wat eerbied vir die natuur en verwerping van die blankes se leefwyse (insluitende alkoholverbruik) vereis. Die seremoniële gebruik van tabak is een van die belangrikste elemente van die godsdienstige rituele.\n'n Kenmerkende instelling van die Irokese is die geheime genootskap wat deur die blankes die False Face Society genoem word en wat steeds bestaan. Die lede van die genootskap dra houtmaskers wat beskilder en met perdesterthare versier is. Daar word geglo dat die maskers by bepaalde rituele siektes kan uitdryf en geestelike krag kan gee.\nGroot Mere[wysig | wysig bron]\nRondom die Groot Mere in die grensgebied van die Verenigde State en Kanada het 'n aantal Algonkwynsprekende stamme vroeër gewoon. Sommige soos die Outoua, het grootliks verdwyn. Die Winnebago (Sioux-taalgroep) word ook tot hierdie kultuurgebied gereken. Hierdie Indiane het nie net uit jag en visvangs 'n bestaan gemaak nie, maar ook uit die verbouing van wilde rys en graan.\nByna al die stamme is sedert die koms van die perd in meerdere of mindere mate deur die westelike prêriekultuur beïnvloed. Die belangrikste stamme wat oorgebly het, is die Cree (in Kanada) en die Ojibwa of Chippewa (in Kanada en die Verenigde State). Laasgenoemde is veral bekend vir hulle kleredrag, wat ryklik met krale versier is.\nDie ontwerp is beïnvloed deur die Franse met wie hulle handel gedryf het. Die wapens wat hulle in ruil vir pelse gekry het, het hulle gebruik om onder meer die Sioux-sprekende stamme weswaarts te verdryf. Onder die Ojibwa word steeds die sogenaamde Midéwiwin aangetref, ’n geheime vereniging met 'n godsdienstigeins lag wat deur die blankes ook die Grand Medicine Society genoem word.\nWeskus[wysig | wysig bron]\nPueblo-kultuur[wysig | wysig bron]\nTaos van die Pueblo-kultuur\nDie beroemde Pueblo-kultuur het in die suidweste van die Verenigde State in die deelstate Nieu-Meksiko en Arizona ontstaan. Die Indiane uit die gebied is van oudsher mielieboere en woon in baie kenmerkende dorpe (pueblo is die Spaanse woord vir dorp). Die huise bestaan uit meer as een verdieping en is so ontwerp dat die dak van elke verdieping ook as stoep vir die volgende een gebruik kan word.\nDie Pueblo-Indiane, wat tradisioneel 'n baie vreedsame volk is, het 'n besonder ryk kultuur ontwikkel. Hul versierde erdewerk en die sogenaamde katsynas is baie bekend. Laasgenoemde is klein, gemaskerde mensfigure van hout wat allerlei bonatuurlike magte verpersoonlik. Belangrike Pueblo-stamme is die Hopi (Uto-Asteekse taalgroep) en die Zuni (Zuni-taalgroep). Die meeste stamme is na die koms van die Spaanse koloniste tot die Rooms-Katolieke geloof bekeer en het ook eers Spaans en later Engels as voertaal aangeneem.\nNogtans het baie van hulle oorspronklike tradisies bewaar gebly. Dit geld veral vir die Hopi, wie se slangdans, 'n vrugbaarheidsritueel waarin priesters met ratelslange tussen die tande dans om die reën te besweer, steeds uitgevoer word. Onder die Pueblo-Indiane word naas Rooms-Katolieke kerke ook nog die sogenaamde kivas aangetref. Dit is vertrekke wat net deur 'n opening in die dak betree kan word en waar groot katsynas en ander voorwerpe van die katsyna-kultus bewaar word.\nDie feit dat die Pueblo-Indiane hulle taamlik vinnig by die Europese kultuur aangepas het, het onder meer daartoe gelei dat die blankes hulle meestal met rus gelaat het en dat hulle gou 'n groot mate van selfbeskikking geniet het. Hulle is steeds hoofsaaklik akkerbouers, maar hul landboumetodes is baie modern.\nNavajo[wysig | wysig bron]\nDie hoofartikel vir hierdie afdeling is: Navajo.\n'n Navajo-man te perd in Monument Valley, Arizona, Verenigde State\nDie Navajo (Athapaskiese taalgroep) is met 'n bevolkingstal van meer as 167 000 teenswoordig die grootste Indianevolk in Noord-Amerika. Meer as 100 000 leef in ’n groot reservaat van 75 000 km², waar hulle met veral skape boer. Vroeër het die Navajo van jag, roof en ruilhandel geleef. Die blankes het hulle as gevaarlik beskou en die onderwerping van die stamme het met baie bloedvergieting gepaard gegaan.\nDie tradisionele woning van die Navajo is die hogan, 'n blokhut wat gedeeltelik onder die grond gebou en ook met grond bedek word. Sedert die omskakeling na skaapboerdery het die kunsnywerheid onder hulle sterk ontwikkel. Hul wolkomberse, wat deurgaans helderrooi gekleur is, word tot die waardevolste kunsskeppings van Indiane gereken. Die Navajo se familie is matrilineêr georganiseer en familiesake word hoofsaaklik deur die vroue gereël.\nDie magiese genesing van siektes is 'n belangrike onderdeel van hul godsdiens. Teenswoordig het die Navajo met 'n vinnige bevolkingsgroei te kampe, wat die moontlikhede van suksesvolle skaapboerdery in die reservaat al hoe meer beperk. Talle verlaat dan ook die reservaat om as ongeskoolde arbeiders te gaan werk.\nApache[wysig | wysig bron]\n'n Groep Apache-Indiane\nNet soos die Navajo is die Apache ook uit die noorde afkomstig en behoort hulle ook tot die Athapaskiese taalgroep. Die volk bestaan uit verskillende stamgroepe wat oor Nieu-Meksiko, Arizona en Colorado versprei is. Terwyl die Navajo mettertyd baie elemente van die Pueblo-kultuur oorgeneem het, was dit met die Apache geensins die geval nie. Sommige stamme het hul eerder deur die prêriekultuur laat beïnvloed.\nKenmerkend vir die Apache is hul koepelvormige hutte en die gevlegte mandjies wat met mens- en diermotiewe versier is. 'n Belangrike deel van hul tradisies is die ingewikkelde puberteitsrituele vir meisies. Die feit dat die Christendom geen ingang onder die Apache gevind het nie, spruit uit die volk se tradisionele vyandigheid teenoor vreemdes.\nOok naburige Indianestamme het vroeër baie las van die Apache se rooftogte ondervind. Selfs in die reservate waarin hulle nou woon, is hulle nog hardnekkige teenstanders van blanke gesag en meng hulle ook nie met ander Indiane nie. Baie van hulle is suksesvolle veeboere.\nRancheria- en Kaliforniese stamme[wysig | wysig bron]\nKaart van reservate van Indiaanse stamme soos die Navajo, Mohave, Pima en Yuma\nIn die suidweste van Arizona woon die sogenaamde Rancheriastamme, soos die Pima, Papago en Yuma. Eersgenoemde twee behoort tot die Uto-Asteekse taalgroep en laasgenoemde tot die Hokan-taalgroep. Hoewel die Pima nasate van die prehistoriese Hohokam is, het die kultuurvlak van hul voorouers nie behoue gebly nie.\nAangesien hulle reeds vroeg tot die Christendom bekeer is, het daar ook niks van hul eie politieke en sosiale struktuur oorgebly nie. Dieselfde geld vir die Papago, wie se getalle vinnig toeneem. Die suidelike deel van Kalifornië was vroeër die woongebied van ’n groot aantal stamme. Hulle het hoofsaaklik van veldkos, visvangs en konynjag geleef. Hulle het ook feitlik geen klere gedra nie en in hutte gewoon.\nSpaanse sendelinge het hulle al baie vroeg tot die Christendom bekeer en hulle in die sendingstasies se vrugtetuine laat werk. Dit het die grondslag gelê vir die Kaliforniese vrugtekwekerye. Tydens die goudstormloop van 1849 is baie van hierdie stamme deur die blankes uitgewis. In Noord-Kalifornië het stamme soos die Hupa (Athapaskiese taalgroep), die Yurok (Ritwantaalgroep) en die Yokut (Penutiantaalgroep) hulle beter gehandhaaf. Hulle praat nog hul eie tale en onderhou nog bepaalde tradisionele rituele.\nPrêrie en omliggende gebiede[wysig | wysig bron]\nDie legendariese beeld van die Indiane soos dit in talle avontuurromans of -rolprente (Westerns) geskets word, het betrekking op die indrukwekkende prêriekultuur. Dit het veral op die prêrie self ontstaan, dit wil se op die eens uitgestrekte grasvlaktes tussen die Rotsgebergte (Rocky Mountains) en die Mississippirivier. Die stamme van die meer noordoostelik geleë Plato en die Groot Bekken (Great Basin) suid van die Plato kan egter ook tot die prêriekultuur gereken word.\nPrêrie[wysig | wysig bron]\nIllustrasie van Paleo-Indiane wat 'n glyptodont jag\nPerd en bison was vir sowat 100 jaar die lewensbestaan van die Prêrie-Indiane\nName soos Sioux, Cheyenne, Comanche, Kiowa, Pawnee en Swartvoete is oorbekend as gevolg van die stamme se heldhaftige verset teen die weswaartse opmars van die blankes. Minder bekend is egter dat die kultuur van die Prêrie-Indiane betreklik jonk is. Tot aan die einde van die 18de eeu het die stamme hoofsaaklik van jag in die omgewing van hul dorpe geleef.\nBisons is te voet gejag deur hulle oor afgronde te dryf sodat hulle hulle te pletter geval het. Die enigste huisdier wat hulle geken het, was die hond, wat as pakdier gebruik is. Sommige stamme soos die Pawnee (Irokese taalgroep) het ook mielies en tabak verbou. Die invoer van perde en vuurwapens deur die Europese koloniste het die vroeëre leefwyse van die prêriebewoners ingrypend verander.\nAs gevolg van hul instinktiewe begrip vir die natuur en diere het hulle gou geleer hoe om die perd hul belangrikste bondgenoot te maak. Veral die vernuftige ruiterkuns van die Comanche het baie beroemd geword. Aangesien perde en vuurwapens die bisonjag aansienlik vergemaklik het, het baie stamme later feitlik uitsluitlik daarvan geleef en dit het tot 'n meer nomadiese leefwyse gelei. Die nuwe beweeglikheid, waarby die tipi-tent goed ingepas het omdat dit vinnig opgestel en afgebreek kon word, het ook in die Indiane se stryd teen die blankes groot voordele ingehou.\nDie bisonjag met primitiewer middels is trouens al duisende jare gelede op die prêrie bedryf. In teenstelling met die blankes het die Indiane daarvoor gesorg dat die bisonstapel altyd op peil gebly het. Ander diere wat gejag is, was onder meer herte, gaffelantilope en bergskape. Deur die ruilhandel met die blankes het die Indiane onder meer krale bekom, waarmee hulle hul kledingstukke, wat hulle uit die huide vervaardig het, versier het.\nElke stam het 'n voorkeur vir bepaalde kleure gehad. Die Sioux, wat ook soms die Dakota genoem is, het byvoorbeeld 'n voorliefde vir rooi, wit en blou krale gehad, terwyl die Cheyenne (Algonkwynse taalgroep) geles verkies het. Besonder indrukwekkend was die groot hooftooisel van arendsvere wat in gevegte gedra is. Dit het by uitstek die simbool van die prêriekultuur geword. Die Indianegemeenskappe van die prêrie was redelik demokraties ingestel.\nElke stam is bestuur deur ’n stamraad waarin verskeie sibbes en mansverenigings verteenwoordig was. Die raad kon individuele stamlede aanwys as kamphoof, aanvoerder van 'n krygstog of jagekspedisie, of as onderhandelaar met ander stamme en blankes. Hierdie ampte was in die meeste gevalle net tydelik en nie oorerflik nie. Die groot verskeidenheid tale, waarvan sommiges net deur enkele duisend Indiane gepraat is, het gelei tot die gebruik van beeldskriftekens op huide.\nDie taalverskille is verder deur 'n uitgebreide stelsel van gebaretaal oorbrug. Die Prêrie-Indiane was gedugte krygers wat baie gesteld was op krygsroem. Dit is nie verkry deur 'n vyand op 'n afstand dood te skiet nie, maar eerder deur hom in ’n fisieke geveg te oorwin. Alie vyande is ook nie ewe belangrik geag nie; die Arapahos het byvoorbeeld verkies om teen die Ute en die Pawnee te veg omdat hulle as onderskeidelik die dapperste en die wreedaardigste beskou is.\nDie buit was dus selde die vernaamste oorweging vir 'n oorlog. Die gebruik om gesneuwelde en lewendige vyande te skalpeer, het algemeen voorgekom, hoewel dit nie duidelik is of hierdie gewoonte sy oorsprong by die Indiane gehad het nie. By die Prêrie-Indiane het dit egter verband gehou met die geloof dat hare die "setel van die siel" is. Indiane wat lewend geskalpeer is (as sodanig is dit nie noodlottig nie), is ook nie weer in hul gemeenskappe opgeneem nie omdat hulle as "lewende dooies" beskou is.\nDie spookdansritueel van 1889–1891 deur die Oglala Lakota by Pine Ridge. Illustrasie deur die Westerse kunstenaar Frederic Remington, 1890.\nDie grondslag van die godsdiens op die prêrie was die geloof in 'n misterieuse mag wat alles en almal beïnvloed het. Die Sioux het dit dan ook die "groot misterie" (Wakantankan) genoem. Hierdie mag is nie net in indrukwekkende natuurverskynsels soos die son, weerlig en donder verpersoonlik nie, maar ook in die meeste ander manifestasies van die natuur (bome, riviere, ensovoorts).\nDie blankes het die natuur nie met dieselfde eerbied benader nie en hul vernietigende aktiwiteite, soos die feitlik algehele uitroeiing van die bison, was in die oë van die Indiane heiligskennis. Baie prêriestamme het een keer per jaar 'n sogenaamde sondans gehou waarby 'n aantal mans vier dae lank van sonop tot die middag toe gevas en gedans het. Daarna is allerlei rituele gehou waarin die wilskrag en die uithouvermoë van die deelnemers beproef is deur die toediening van liggaamlike pyn.\nDie sondans is as 'n vorm van kommunikasie met die natuur en 'n bron van geestelike krag vir die deelnemers beskou. Daarbenewens het dit die samehorigheidsgevoel van die stamlede simbolies bevestig. Teen die einde van die 19de eeu het die meeste Prêrie-Indiane aanhangers van die sogenaamde spookdansgodsdiens geword, ’n ideologie wat daarop gemik was om die tradisionele leefwyse te herwin wat deur die blankes verstoor is.\nDie spookdansritueel sou die gesneuwelde krygers laat herrys en die bisontroppe na die prêrie terugbring. Die hernieude veggees wat die geloof meegebring het, het tot hewige en bloedige gevegte met die blankes gelei, wat eers met die bloedbad in 1890 by Wounded Knee beëindig is. Hoewel die verset van die prêrie-stamme mettertyd heeltemal gebreek is, het die sterkstes onder hulle hervestiging na vreemde gebiede vrygespring. In die reservate ontbreek die geleenthede om die tradisionele leefwyse voort te sit, veral vanweë die verdwyning van die bison. Enkele kultuurelemente het egter in 'n aangepaste vorm bly voortbestaan.\nGroot Bekken en Plato[wysig | wysig bron]\nBisonjag met wolfvelmaskers, George Catlin, 1832-33.\nDie woestynagtige Groot Bekken was die tuiste van die Shoshone, Ute en Paiute, wat almal tot die Uto-Asteekse taalgroep behoort. Aanvanklik het hulle hoofsaaklik van wilde aartappels, wortels en saad geleef wat hulle met behulp van stokke uit die grond gegrawe het: vandaar dat die blankes hulle soms "diggers" (grawers) genoem het.\nHul wonings was hutte van gras en takke en hulle klere is van boombas, gras en konynvelle gemaak. Nadat hulle perde bekom het, het hulle egter gou met die meer ontwikkelde prêriekultuur in aanraking gekom en van die elemente oorgeneem. Dit was veral met die Ute en die Shoshone die geval. Oor die algemeen het die Indiane van die Groot Bekken min weerstand teen die blankes gebied en teenswoordig leef 'n aantal nog in reservate.\nBaie meer stamme het in die Plato, 'n gebied van woude, berge en riviere, gewoon. Ook hulle het vroeër 'n eenvoudige bestaan gevoer wat moontlik gemaak is deur die oorvloed aan vis, wild en vrugte. Later is baie Plato-Indiane ook deur die prêriekultuur beïnvloed. Dit was veral by die Nez Percé (Frans: "deurboorde neus") die geval. Die stam, wat tot die Penutian-taalgroep behoort, het baie gely voordat hy teen die einde van die 19de eeu ’n reservaat in Idaho kon betrek.\nSedert die koms van die blankes het die tradisionele kultuur van die Indiane drasties agteruitgegaan. Talle stamme is heeltemal of gedeeltelik uitgewis, terwyl 'n aantal ook in 'n spesiale Indianegebied in Oklahoma hervestig is. Feitlik alle oorblywende stamme is in reservate gehuisves.\nKoloniale periode[wysig | wysig bron]\nGeorge Caleb Bingham, Fur Traders Descending the Missouri, ca. 1845\nDie eerste groep blanke koloniste het die Indiane wat dikwels baie vreedsaam teenoor hulle opgetree het, as barbare beskou. In die suidooste, waar met die kolonisasie begin is, is baie stamme uitgemoor. In die oostelike woude het die Indiane sterk krygsmagte soos die bekende Irokese Liga tot stand gebring.\nDie Engelse, Franse en Nederlandse setlaars het hier 'n baie praktiese beleid gevolg; waar dit voordelig was, het hulle ruilhandel met die Indiane gedryf en ook bondgenootskappe met hulle aangegaan, wat meegebring het dat die Indiane in die onderlinge oorloë van die Europeërs betrokke geraak het. Waar hulle egter as bondgenote en handelsvennote nie nodig was nie, het uitwissingsoorloë gevolg. Met uitsondering van sommige Irokese stamme het feitlik geen betekenisvolle stam in die ooste oorleef nie.\nDie Indiaanse gebied[wysig | wysig bron]\nOklahoma en Indiaanse gebiede, 1890's\nNa onafhanklikwording in 1776 het die Verenigde State ’n minder gewelddadige beleid ten opsigte van die Indiane toegepas. In die huidige deelstaat Oklahoma (wat in die Choctaw-taal "land van die rooi manne" beteken) is 'n stuk grond opsygesit vir die hervestiging van Indiane. Die gebied het as die Indian Territory (Indianegebied) bekend gestaan.\nMet uitsondering van die Irokese is alle stamme van die suidooste en oostelike woude wat nog nie uitgewis was nie, hierheen gebring. Hierdie beleid is ook in die 19de eeu voortgesit, toe botsings met die Indiane in die weste voorgekom het. In die geval was die hervestiging 'n soort strafmaatreël teen opstandigheid. Die gevolg was dat meer as 90 stamme, wat in talle opsigte baie van mekaar verskil het, hervestig is in een gebied wat dikwels glad nie vir hul onderlinge behoeftes geskik was nie.\nTeen die einde van die 19de eeu is die deelstaat Oklahoma geproklameer en die gebied, wat voorheen net vir Indiane gereserveer was, is ook vir blankes oopgestel. Teenswoordig woon daar steeds ’n betreklik groot aantal Indiane wat probeer om wat van hul stamidentiteit oorgebly het, te bewaar.\nReservaatpolitiek[wysig | wysig bron]\nKaart van Indiaanse reservate in die Verenigde State\nNa die eerste helfte van die 19de eeu is hervestigings in die Indianegebied minder dikwels onderneem en is daar eerder Indianereservate gestig in die gebiede waar stamme van oudsher gewoon het. Sommige van die reservate was vir blankes gesluit, maar dit was steeds geen ideale oplossing nie.\nVeral die Indiane van die prêrie moes weens hul afhanklikheid van die bisonjag baie beweeglik wees. Aangesien die reservate van die begin af van beperkte omvang was, was dit nie moontlik nie en daarbenewens is die bisons vinnig deur die blankes uitgeroei. Die blankes het ook nie al tyd die grense van die reservate eerbiedig nie en die owerhede het dikwels hul verdrae met die Indiane verbreek. Dit was dus nie verbasend nie dat die Indiane, wat vanweë die ruilhandel met die blankes wapens bekom het, herhaaldelik in opstand gekom het.\nDit was die geval met onder andere die Sioux, Cheyenne, Kiowa, Comanche en Ute. Belangrike gebeurtenisse in die stryd van die Prêrie-Indiane was die uitwissing van Cheyenne-kampe by Sand Creek in 1864 in Colorado, die uitwissing van 'n ruitereenheid deur die Sioux in 1865 (die sogenaamde Fetterman Massacre) en die bloedige slag in 1876 by die Little Bighorn-rivier in Montana, waar ’n groot blanke strydmag onder leiding van genl. George Armstrong Custer (1839–1876), by die Indiane bekend as "die vrouedoder", deur ’n koalisie van Indianestamme geheel en al uitgemoor is.\nDie Indiane is aangevoer deur die Sioux-hoofmanne Crazy Horse (Ta-Sunko-Witko, ca. 1842–1877) en Sitting Bull (Tatanka Iyotaka, ca. 1831–1890). Ook in die suidweste het daar nog baie oorloë plaasgevind, onder meer om die Navajo in 'n reservaat te dryf. Die wreedste van alle oorloë was die teen die Apache, waarin beroemde stamhoofde soos Victorio, Cochise en Geronimo (Goyakla, ca. 1829–1908) hulle deur hul uitsonderlike krygsvernuf onderskei het.\nBisonskedelbene, sowat 1870\nTitelblad van Frank Leslie se Frank Leslie's Illustrated Newspaper van 18 September 1873. Dit toon 'n spotprent oor vredemakers wat "geventileerde" komberse, leë geweerbokse en stinkende vlees aan Indiane bied.\nTeen die einde van die 19de eeu was alle gewapende verset van die Indiane verbreek. In die reservate was hulle aan die gesag van die blanke owerhede onderworpe en vir kos, klere en huisvesting van blankes afhanklik. In ruil daarvoor is verwag dat hulle na ’n Westerse leefwyse moes oorskakel en daar is geprobeer om van hulle akkerbouers, veeboere en dagloners te maak.\nUit vertwyfeling het baie stamme, veral die uit die prêrie, hulle toevlug tot die spookdansgodsdiens geneem, aangesien dit die herrysenis van die voorvaders en die herstel van die tradisionele leefwyse verkondig het. Die regering was bekommerd dat hierdie religieuse beweging weer tot 'n opstand sou lei en het besluit om militêr op te tree. Dit het in Desember 1890 op die bloedbad by Wounded Knee in Suid-Dakota uitgeloop, waarin 200 mans, vroue en kinders van die Sioux gesterf het.\nSedert die einde van die 19de eeu is geprobeer om die reservaatstelsel geleidelik op te hef. Baie reservate is opgedeel in afsonderlike plase wat private besit geword het en ook deur blankes besit kon word. Die gevolg was dat die ou idee van gemeenskaplike stambesit ondermyn is, en omdat die afsonderlike plase ook verkoop kon word, het die oppervlakte van reservaatgebiede gou al hoe kleiner begin word. Verder is daar deur middel van aangepaste onderwys geprobeer om die jonger geslag van hul stamtradisies te vervreem.\nTog het daar nie veel van hierdie doelbewuste vervreemdingsbeleid gekom nie, onder meer omdat die geld daarvoor ontbreek het. Die belangstelling in die Indiane het begin afneem en daar is aangeneem dat hulle besig was om uit te sterf. Teen 1900 was daar in die Verenigde State nog net sowat 200 000 Indiane oor. Die Indiane van Kanada is ook in reservate geplaas, maar omdat die land se ontwikkeling nie so stormagtig verloop het nie en minder Europeërs daarheen getrek het, het dit met minder bloedvergieting gepaard gegaan. Teenswoordig word daar nog Indiane aangetref wat in die ylbevolkte noorde 'n nomadiese bestaan voer.\nIn omstreeks 1930 het dit duidelik geword dat die Indianebevolking in sowel die Verenigde State as Kanada weer begin aangroei. Daar het ook 'n groter bewustheid posgevat oor die armoedige bestaan wat die Indiane gevoer het. Die eerste stappe om die situasie te verbeter, is tydens die bewind van president Franklin D. Roosevelt gedoen. Stamrade met beperkte bevoegdhede binne die reservate kon verkies word en meer geld is bewillig om onder meer die veeteelt, bosbou, vissery en akkerbou in die reservate ekonomies lewensvatbaar te maak.\nOok die kunsnywerheid is aangemoedig, al was dit dikwels met die oog op die toeristebedryf, wat die gehalte van die produkte nadelig beïnvloed het. In hierdie vryer atmosfeer het baie Indiane hulle aangesluit by die American Native-Church, 'n kerkgenootskap wat gegrond was op die ou idee van natuurheiliging, die spookdansgodsdiens, die peyote-kultus (waarby onder meer hallusinasies 'n belangrike rol speel) en die Christendom.\nNa die Tweede Wêreldoorlog, waartydens 40 000 Indiane in die Amerikaanse leer geveg het, het die stamme die reg verkry om hofsake teen die regering aanhangig te maak oor die nie-nakoming van vroeëre verdrae. Talle daarvan is deur die Indiane gewen. Intussen het die Indianebevolking steeds toegeneem, en om die situasie te hanteer, het die regering op 'n beleid van desentralisasie besluit. Ingevolge hiervan moes geld en opleidingsgeriewe beskikbaar gestel word sodat hulle buite die reservate werk kon soek.\nDie beleid was egter 'n groot mislukking; baie Indiane was gou terug in die reservate, onder meer omdat die blankes teen hulle gediskrimineer het en hulle min werk kon vind. Die wat in die stede agtergebly het, het dikwels 'n drankprobleem ontwikkel. Terselfdertyd is daar geprobeer om die reservaatstelsel af te skaf by stamme wat geag is ver genoeg verwesters te wees om in blanke gemeenskappe te leef. Dit het op ’n selfs groter mislukking uitgeloop. Die rampspoedige eksperiment met die Menominee van Wisconsin het so 'n agteruitgang tot gevolg gehad dat hul reservaat in 1973 heringestel is en die opheffingsbeleid beëindig is.\nOnlangse ontwikkeling[wysig | wysig bron]\nVlag van die American Indian Movement\nIn die vroeë sewentigerjare het die Indianebevolking in die Verenigde State tot meer as 800 000 aangegroei en die aktivisme onder hulle het ook toegeneem. Veral onder die jonger geslag het ’n protesbeweging ontstaan wat daarop gemik was om hul swak posisie te verbeter.\nIn 1969 is die voormalige eilandgevangenis Alcatraz voor die kus van San Francisco byvoorbeeld beset en in 1972 die Bureau of Indian Affairs in Washington, D.C. In 1973 het ’n gewapende botsing tussen die Sioux en die polisie en leer by Wounded Knee plaasgevind, dieselfde plek van die berugte bloedbad minder as 100 jaar gelede. Slagspreuke wat by sulke geleenthede gehoor word, is onder meer "Red Power" (rooi mag) en Panindianisme, die strewe na ’n kulturele eenheid onder alle Indiane. 'n Grootskaalse massabeweging het tot dusver egter nog nie tot stand gekom nie.\nVerspreiding van Indiaanse kulturele gebiede voor die koms van die Europeërs. Hierdie kaart toon nie Groenland, wat tot die Arktiese kulturele gebied behoort, nie.\nHaidatotem in Thunderbird Park, Victoria, Brits-Columbië, Kanada\nHoe uiteenlopend die kunsuitinge van die stamme ook al is, het die beeldende kuns van die Indiane feitlik deurgaans 'n funksionele karakter, hetsy wêrelds of religieus. Dit is moeilik om 'n onderskeid te maak tussen kuns en vaardigheid of handwerk. Oor die algemeen het die mans die groot kunswerke gemaak, terwyl die vroue hulle meer op die maak en versiering van gebruiksvoorwerpe en klere toegelê het. Sedert die kolonisasie het baie van die Indianekuns egter sy oorspronklike funksie verloor.\nAlle kuns van die Indiane van die noordweskus is ondergeskik aan die vorm van die voorwerp wat versier moet word. Om oop ruimtes op byvoorbeeld die lang, silindriese totem pale te vermy, is die figure uitgerek. Ondanks die omvorming het die figure steeds herkenbaar gebly. Die ledemate is gewoonlik deur duidelike, donker lyne van mekaar geskei, enter wille van simmetrie is die profiele dikwels verdubbel.\nVerskeie style kan onderskei word: Die werk van die Haida, Tlingit en Tsimshian is baie verfynd, die van die Kwakiutl en Bellacoola minder verfynd, terwyl die van die Nootka, Chinook en talle Salish-sprekende stamme taamlik ru en minder kleurvol is.\nDie motiewe wat die mans gebruik het vir die versiering van hout, klip en been, was dieselfde as die wat die vroue op mandjies en komberse aangebring het. Veral die komberse van die Chilkat, 'n subgroep van die Tlingit, was baie mooi versier.\nWoud-Indiane[wysig | wysig bron]\nDie Algonkwynse stamme soos die Cree en Ojibwa het baie gebruiksartikels uit berkebas vervaardig en dit met blommotiewe en silhoeëtte van diere, veral bere en bewers, versier. Die Ojibwa was ook bekend vir hul ryklik versierde klere. In die ou Irokese kultuur het die wampum 'n baie belangrike rol gespeel. Dit was 'n lang, breë lyfband wat vervaardig is wanneer verdrae aangegaan is.\nDie bepalings van die verdrag is met krale van skulp daarop uitgebeeld en daar is altyd twee bande gemaak, een vir elke party. Die Seminole uit die suidooste vervaardig teenswoordig baie kunsnywerheidsprodukte vir toeriste. Algemene artikels is mandjies en kledingstukke wat met kleurvolle krale versier is.\nWeskus-Indiane[wysig | wysig bron]\nDie Pueblo-Indiane het van ca. 200 tot ca. 1700 'n ononderbroke tradisie in pottebakkery gehandhaaf. Die potte is beskilder met motiewe wat geleidelik van eenvoudige, geometriese patrone ontwikkel het tot gestileerde plant-, dier- en mensfigure. Hulle het egter nie die pottebakkerswiel geken nie.\nDie mure van die Pueblo se kivas – heilige vertrekke wat net van bo toeganklik was – is met simboliese voorstellings van reën, wolke en weerlig beskilder. Binne die kivas is die sogenaamde sandskilderye van droë materiaal soos sand, oker en fyngemaalde blom- en plantblare gemaak waarin die gode gesmeek is om 'n sieke te genees. Die pasiënt moes gewoonlik op die sandskildery sit terwyl die toordokter om hom gedans het. Die kunswerke moes altyd voor sonsondergang weer vernietig word.\nBesonder bekend was die sandskilderye en die komberse met geometriese patrone van die Navajo. Van ca. 1850 af het hulle hulle ook op die silwersmeekuns toegelê. Die Hopi het hierdie kunsvorm by die Navajo oorgeneem en in 1946, onder leiding van Fred Kabotie, die Hopi Silvercraft Guild gestig. Hulle het hulle veral op masker- en katsynamotiewe toegelê.\nPrêriekultuur[wysig | wysig bron]\nBy die Prêrie-Indiane soos die Sioux, Shoshone, Cheyenne, Comanche, Pawnee en Swartvoet-Indiane, wat hoofsaaklik van die bisonjag geleef het, is die bisonhuide deur die mans met naturalistiese voorstellings in silhoeët beskilder, terwyl die vroue die huide met veral geometriese motiewe geborduur het. Leer is gebruik vir klere, skilde en parfleches (klein sakkies waarin onder meer gedroogde vleis bewaar is). Die Pomo, Klamath en Paiute is bekend daarvoor dat hulle mandjies vleg wat byna waterdig is en met geometriese motiewe versier is.\nApache-viool gemaak deur Chesley Goseyun Wilson (San Carlos Apache)\nAangesien die Indiane wyd oor die Noord-Amerikaanse kontinent versprei was, is hulle musiek uiteenlopend van aard. By nadere bestudering kan egter ook ’n aantal ooreenkomste uitgesonder word. Indianemusiek word sedert die tagtigerjare van die 19de eeu bestudeer en teenswoordig oor die algemeen in ses streekgroepe onderverdeel. Talle kenmerke word by al die groepe aangetref, maar die klem val telkens op 'n ander kenmerk.\nDie Westerse kultuur het deurgaans minder invloed op die musiek van die Indiane van Noord-Amerika gehad as wat dit by die Indiane van Latyns-Amerika die geval was. 'n Ander verskil tussen die musiek van die Indiane van Noord-Amerika en die Latyns-Amerikaanse Indiane is dat eersgenoemde 'n beperkter aantal instrumente gebruik het. Hul sang is hoofsaaklik deur fluite, tromme en ratels begelei, en daar bestaan feitlik geen suiwer instrumentale musiek nie. Oor die algemeen was dit die mans wat gesing het, met 'n hoe stem en dikwels op 'n geforseerde wyse aangesien die klem eerder op 'n kragtige styl as op suiwerheid geval het.\nSowel solosang, koorsang en beurtsang tussen groep en leier kom voor, maar geen beroepsangers nie. Die meeste melodieë het 'n dalende aard. 'n Kenmerkende melodievorm is die waarby 'n deel van die lied op 'n hoër toon as die res gesing word. Die melodieë is hoofsaaklik op ’n vyftonige reeks gebaseer (reekse van ses of vier tone kom egter ook voor) en is melodies deurgaans eenvoudig in vergelyking met die ingewikkelde ritmes wat binne 'n eenvoudige, metriese skema optree.\nNuwe liedere sou deur drome ontstaan of deur geeste geïnspireer word. Sommige word as die eiendom van 'n groep of individu beskou. Bykans alle liedere het ’n funksie en hang dikwels saam met godsdienstige plegtighede, maar daar bestaan ook liefdesliedere, kinderliedjies en liedere wat die mans tot die stryd oproep of wat oorloë uit die verlede verhaal. Die peyotisme, 'n religieuse beweging waarby onder meer peyote-plante gekou word wat hallusinasies veroorsaak en wat in die 20e eeu aanhangers van oor die hele kontinent gekry het, het 'n eiesoortige musikale styl in die peyote-danslied ontwikkel.\nDit is 'n mengvorm van elemente uit verskillende gebiede waarin die hoë, gespanne sangstyl wat deur vinnige tromme en ratels begelei word, opval. Ook die spookdanslied, waarin ’n algemene verset teen blankes tot uiting kom, het bekend geword. Die Indiane se gesamentlike strewe na die behoud van 'n eie kultuur het veroorsaak dat die verskillende style teenswoordig steeds meer inmekaarvloei. Die vermenging van Indianekulture en die invloed van toerisme bring mee dat die ou musikale tradisies vinnig verdwyn.\n↑ (es) http://www.inegi.org.mx/est/contenidos/proyectos/encuestas/hogares/especiales/ei2015/doc/panorama_sociodemografico_2015.pdf\n↑ (en) "CIA – The World Factbook – Peru" (PDF). Central Intelligence Agency. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (en) "CIA – The World Factbook – Bolivia". Central Intelligence Agency. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (es) "Caracterización" (PDF). República de Guatemala. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (en) "The American Indian and Alaska Native Population: 2010" (PDF). United States Census Bureau. Januarie 2016. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (es) "Síntesis de Resultados" (PDF). Besoek op 10 November 2016.\n↑ (en) "2011 National Household Survey: Aboriginal Peoples in Canada: First Nations People, Métis and Inuit". 8 Mei 2013. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (es) "Población indígena o descendiente de pueblos indígenas u originarios en viviendas particulares por sexo, según edad en años simples y grupos quinquenales de edad." (xls). INDEC. 2010. Besoek op 2 Mei 2015.\n↑ "2010 Census graphics of Brazil government". IBGE. 9 Februarie 2015. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (en) "About this Collection". The Library of Congress. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (en) "CIA – The World Factbook – Honduras". Central Intelligence Agency. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (en) "CIA – The World Factbook – Panama". Central Intelligence Agency. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (en) "CIA – The World Factbook – Costa Rica". Central Intelligence Agency. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (es) "8 LIZCANO" (PDF). Geargiveer vanaf die oorspronklike (PDF) op 20 September 2008. Besoek op 22 Mei 2014.\n↑ (es) "Una comunidad indígena salvadoreña pide su reconocimiento constitucional en el país". soitu.es. Besoek op 10 November 2016.\n↑ (en) Lector de Google Drive. Docs.google.com. Besoek op 12 Julie 2013.\n↑ (en) "CIA – The World Factbook – Greenland". Central Intelligence Agency. Besoek op 10 November 2016.\n↑ Redatam::CELADE, ECLAC – United Nations[dooie skakel]. Celade.cepal.org. Besoek op 12 Julie 2013.\n↑  Geargiveer, 20 Augustus 2011 op die Wayback Machine\n↑ (en) Wilton, David (2 Desember 2004). Word myths: debunking linguistic urban legends. Oxford University Press, USA. p. 163. ISBN 978-0-19-517284-3. Besoek op 3 Julie 2011.\n↑ (en) Adams, Cecil (25 Oktober 2001). "Does "Indian" derive from Columbus's description of Native Americans as "una gente in Dios"?". The Straight Dope. Besoek op 3 Julie 2011.\n↑ (en) Zimmer, Ben (12 Oktober 2009). "The Biggest Misnomer of All Time?". VisualThesaurus.\n↑ (en) Hoxie, Frederick E. (1996). Encyclopedia of North American Indians. Houghton Mifflin Harcourt. p. 568. ISBN 978-0-395-66921-1.\n↑ (en) Herbst, Philip (1997). The Color of Words: An Encyclopaedic Dictionary of Ethnic Bias in the United States. Intercultural Press. p. 116. ISBN 978-1-877864-97-1.\n↑ (en) Gómez-Moriana, Antonio (12 Mei 1993). "The Emerging of a Discursive Instance:Columbus and the invention of the "Indian"". Discourse Analysis as Sociocriticism : The Spanish Golden Age. University Of Minnesota Press. pp. 124–132. ISBN 978-0-8166-2073-9. Besoek op 4 Julie 2011.\nWêreldspektrum, 1982, ISBN 0-908409-65-6, volume 24, bl. 114–127\n(en) Hazel W. Hertzberg: The Search for an American Indian Identity. Modern Pan-Indian Movements, Syracuse University Press, 1971.\n(en) Hamilton, Charles (ed) (1950). Cry of the Thunderbird; the American Indian's own story. New York: Macmillan Company\n(es) Gonzalo Fernández de Oviedo: Historia General y Natural de las Indias, Islas y Tierra-firme del Mar Océano, Madrid 1535, Heruitgawe 1851 – gedigitaliseerde by Biblioteca Virtual Miguel D Cervantes\nWikimedia Commons bevat media in verband met Indiane.\n(en) "Native American". Encyclopædia Britannica. Besoek op 4 Julie 2019.\n(en) The Peopling of the American Continents, Early California History\n(en) America's Stone Age explorers, PBS Nova\n(de) Arndt Reuning: Knochen, Gene, Totempfähle. Wer waren die ersten Siedler in der Neuen Welt?, Deutschlandfunk 31 Mei 2009\nOntsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Indiane&oldid=2011468"\nEtniese groepe in Belize\nEtniese groepe in Bolivië\nEtniese groepe in Chili\nEtniese groepe in Colombia\nEtniese groepe in Ecuador\nEtniese groepe in Guatemala\nEtniese groepe in Honduras\nEtniese groepe in Nicaragua\nEtniese groepe in Paraguay\nEtniese groepe in Peru\nEtniese groepe in Venezuela\nDie bladsy is laas op 7 Julie 2019 om 19:16 bygewerk.


Doen Sosiale Seine Verbeter SEO?\nInhoud skeppers en aanlyn bemarkers is voortdurend op die uitkyk vir nuwe maniere om hul SEO rang te ry na die eerste bladsye van soekenjins.Die interessante ding is dat selfs wanneer hulle by Google Top 10 kom, hulle steeds vars en waardevolle inhoud op 'n gereelde basis moet genereer om hul posisie te behou.\nDit is egter belangrik dat webwerf-eienaars verstaan dat die vervaardiging van goeie inhoud nie genoeg is nie. Goeie inhoud vereis proaktiewe bevordering. Dit is belangrik om jou inhoud aan ander mense te bevorder ten einde die sosiale omvang te maksimeer.\nLaat ons dit sien: wanneer ons ons artikels skryf, publiseer, publiseer, e-boeke, nuttige witskrifte of infographics, die beste manier om hulle voor ons teikengehoor te kry is deur middel van sosiale media.\nSoos dit gesê word, is deel omgee. Dit is moeilik om te ontken dat sosiale seine, sowel as sosiale media, 'n aansienlike impak op SEO het. Semale kenners stem heeltemal saam met die verklaring van die inkomende bemarkingsguru, Jay Baer, wat eenkeer gesê het dat die inhoud 'n vuur is, en sosiale media is petrol.\nHoe kan ek sosiale seine help om my SEO Ranking te verhoog?\n1. Vereenvoudig die proses van inhouddeling\nDie eerste ding wat jy moet doen om meer verkeer na jou werf te bestuur, is om dit makliker te maak vir gebruikers om jou inhoud deur sosiale media te deel.As dit moontlik is, moenie die besoekers verlaat om jou URL in hul Facebook-plasings te kopieer en plak nie. Die meeste lesers het nie die tyd of die geduld om dit te doen nie. As gevolg hiervan sal jy die geleentheid verloor om jou inhoud te bevorder weens die slegte gebruikerservaring.\nHou in gedagte dat wanneer jy omgee vir jou besoekers en dit maklik maak om jou inhoud te deel, is hulle meer geneig om jou plasings met hul sosiale gemeenskappe te deel en meer verwysingsverkeer na jou webwerf te genereer.\n2. Verskaf u terugskakels\nTerugskakels is inkomende skakels vanaf ander bronne na u webblad. Byna alle soekenjins, insluitende Google, Yahoo, en Bing, oorweeg die hoeveelheid en kwaliteit van hierdie backlinks wanneer 'n bladsy geplaas word. Eenvoudig gestel, 'n bladsy wat baie hoëgehalte backlinks bevat, is geneig om hoër soekrangorde te kry. Verder, as lesers deur vertroude webwerwe na jou webwerf kliek, sal soekenjins die skakel volg, die inhoud indekseer en jou inhoud dienooreenkomstig rangskik.\n3. Optimaliseer jou webwerf vir mobiele deelname\nIn 2017 beïnvloed die mengsel van mobiele, sosiale en plaaslike bemarking SEO soos nog nooit tevore nie.Deesdae soek die meerderheid mense op selfone as skootrekenaars. Hulle verkies om te ondersoek en te koop onderweg. Soekenjins waardeer mobiele-geoptimaliseerde hulpbronne met 'n hoër posisie. Maak seker dat die mobiele weergawe van jou webwerf besoekers 'n maklike manier bied om jou inhoud te deel.\nDie webwerf eienaars wat verskeie plekke en plaaslike bestemming bladsye vir hul inhoud het, moet dink oor hoe om die deurkliektes en sosiale seine op hul webwerf te optimaliseer.Dit is belangrik, want die bogenoemde is die sleutelaspekte wat die plaaslike soekrangorde beïnvloed.\nDie laaste maar nie die minste ding om te oorweeg nie, is sosiale bewys wat gesag toevoeg tot jou artikels, blogposte en YouTube-video's deur te wys dat hulle waardevol en betroubaar is.Die term sosiale bewys verwys na jou inhoud soos resensies, kommentaar en aanhalings van vakkundiges. Sosiale bewyse werk soos volg: as 'n persoon sien dat honderde mense jou inhoud deel, sal hulle weggedoen word om dit uit te toets en dit ook te deel Source .


FOTO’S: Anna-Mart deur die jare\nJY LEES NOU FOTO’S: Anna-Mart deur die jare\nKylie se nuwe voorblad laat aanhangers rooi sien\nAnna-Mart van der Merwe was al meer kere as enigiemand anders op SARIE se voorblad. En altyd het sy gegéé voor die kamera. Sy is beeldskoon, ja. Maar daar is soveel meer aan Anna-Mart. En dis waarom SARIE-lesers nie genoeg van haar kan kry nie.\nSy is ’n veelsydige voorbladgesig en ’n veelsydige aktrise. Van die hoofrol in rolprent Klara Viljee, die sepiester Christelle in 7de Laan na die ontroerende rol van Clara Brand in Dis koue kos, skat.\nReis saam met haar deur die jare:\n22 Januarie 1992\nDie “blinknuwe ster” Anna-Mart praat met Michelle van Breda oor haar veeleisende rol as Klara Viljee in die rolprent Die storie van Klara Viljee. Anna-Mart deel ook haar skoonheids- en gesondheidswenke.\nFoto’s: David Dodds\n20 Julie 1994\nAnna-Mart is pas te sien in die TV-reeks Torings en sy wen ’n Artes vir haar spel in Sonkring II. Sy gesels met Marina Moller oor haar kinderjare op Vredendal en die uitdagende akteursbedryf. “Is jy bang jy is ’n verskietende ster?” vra Marina. “Die hele bedryf is maar verskietend,” antwoord Anna-Mart. “Daar is werklik nie ’n bepaalde ritme in die Suid-Afrikaanse rolprent- en teaterbedryf nie. Maar ek het al geleer om nie paniekerig te raak nie.”\nFoto’s: Nardus Nel\nAnna-Mart speel Soph in die verhoogdrama Op soek na Generaal Mannetjies Mentz. Sy gesels met Michelle van Breda oor die lewe se vreugdes en teleurstellings: “My hele wêreld stort nie meer ineen nie. Nou weet ek dis tyd om die pantoffels aan te trek, die antwoordmasjien aan te sit en rustig die dinge te bekyk. En dikwels sal ek sien, ek was al hier – ek herken die situasie. En dit help, die feite dat jy iets daarin herken. Met die ouer raak is dit ook makliker om te sê: Ek koop nie in in hierdie situasie nie. Ek gaan my nie laat onderkry nie. Ek stap aan …”\nFoto’s: Links: Nick Boulton. Regs: David Dodds\nMet ’n ‘funky’ nuwe haarstyl is Anna-Mart van der Merwe slaggereed vir die lewe ná veertig. Sy groet ook na vier jaar haar rol as Christelle Terblanche in 7de Laan.\n“Dit, vermoed ek, is die ding van Anna-Mart, die duiselingwekkend deursigtige mens met die hardnekkige misterie. Sy het baie om te gee, baie om te leer (soos in learn én teach), baie om te doen en te deel. Maar Anna-Mart bewys nie. Anna-Mart is …” – Lynette Retief\nAnna-Mart gesels met haar vriendin en mede-akteur Henriëtta Gryffenberg. Patricia Lewis vra ook: “Dis moeilik om bo uit te kom,maar nog moeiliker om daar te bly. Hoe bly jy stééds op die kruin?” Anna-Mart antwoord: “Ek weet nie so mooi van “kruin” nie. Dit voel vir my maar na ’n konstante proses van oor-berge-en-deur-dale. Doodgewone harde werk hou ’n mens gefokus en help seker vir ’n mate van kontinuïteit in jou loopbaan.”\nToe SARIE moes besluit wie op dié uitgawe se voorblad gaan pryk, was Anna-Mart die natuurlike keuse. Ons Augustus-uitgawe is spesiaal, want die straatdatum is 6 Julie 2009 , op die dag presies sestig jaar nadat die eerste SARIE verskyn het.\nFoto’s: Clinton Lubbe\nAnna-Mart speel in SARIE se "musiekshow", Afri-Frans.\nFOTO'S: Leana Clunies-Ross\nAnna-Mart speel in kykNET se Die Boland Moorde. Die fotograaf Leana Clunies-Ross sê: “Haar skoonheid weerspieël haar intellek. Sy het siel, grasie, talent en kmalmte. En bowenal ’n skerp, speelse humorsin en ’n akute persepsie van die lewe wat jy in haar oë kan sien.”\nAnna-Mart gesels met Marita van der Vyver oor haar rol as Clara Brand in die rolprent Dis koue kos, skat. Die rolprent is gebasseer op Marita se gelyknamige roman.\nFoto’s: Morné van Zyl\nWatter voorblad was jou gunsteling gewees?\nMeer oor: anna-mart van der merwe| sarie


Verdagte in skietery met polisie dood | Maroela Media\n’n Man is Woensdagaand tydens ’n skietery met die polisie in KwaNdengezi, Durban, in kruisvuur doodgeskiet.\nDít volg nadat ’n man vroeër die aand, omstreeks 20:30, by die hek van sy huis in Mkhiwane-singel deur drie aanvallers oorval is. Een van die drie was gewapen.\nNog twee makkers het elders in ŉ wegkommotor gewag, het kapt. Nqobile Gwala, woordvoerder van die polisie, aan Maroela Media gesê.\nVolgens Gwala het die verdagtes die vuurwapen op die man gerig en aangedring op sy motorsleutels. Die man het hom egter teëgesit wat in ’n struweling ontaard het. ’n Skoot het in die struweling afgegaan maar niemand is beseer nie, het Gwala gesê.\nDie polisie het op dié voorval gereageer waarna daar ’n skietery tussen die polisie en drie verdagtes uitgebreek het. Een van die verdagtes, vermoedelik in sy 20’s, is in die kruisvuur noodlottig gewond. Dié man was in besit van ’n 9 mm-pistool asook twee patrone.\nVolgens Gwala is daar ’n toestel in sy besit gevind wat gebruik word om die werking van motors se afstandbeheer te belemmer.\nEen van die verdagtes kon daarin slaag om te weg te kom, terwyl die ander een asook die twee in die wegkommotor op die plek in hegtenis geneem is. Die verdagtes se ouderdomme strek van 21 tot 34.\nDie verdagtes sal binnekort in die Pinetown-landdroshof verskyn op aanklagte van poging tot moord en gepoogde motorkaping, het Gwala gesê.\nHeksie · 6 maande gelede\nJammer hulle is nie almal P4 nie, want nou gaan uitgereikte hofsake begin, wat ons net weer ‘n hoop geld uit die sak gaan jaag en op die ou end moet ons belastinggeld hul in die tronk ook onderhou!


'N vergelyking tussen standaard en Tubeless Mountain Bike Bande\nMoet ek Tubeless gaan? Standaard Vs. Tubeless Bande\nVanuit 'n prestasie oogpunt is tubeless bande moeilik om te klop. Tubeless bande laat jou laer bande druk . Laer banddruk is die beste manier om jou bande se kontak met die grond te verbeter, en daarmee word die fietsprestasie beter.\nMet standaard bande met buise laat die lae banddruk jou kwesbaar vir knippies. Dit is woonstelle wat veroorsaak word deur 'n hindernis te tref wat moeilik genoeg is om die band so te druk dat die buis tussen die hindernis en die rand vasgeknyp word.\nNatuurlik is die band rondom die buis en dit is deel van die kompressie-toebroodjie, maar dit is nie genoeg om die buis te beskerm om gebyt te word nie. Tubeless bande is hoogs bestand teen knippies, sodat jy met 'n lae bandenspanning kan loop sonder die groot risiko.\nTubeless bande absorbeer ook beter skok as bande met buise. Dit is omdat buislose nie die afsonderlike krag van 'n drukbuis het wat teen die binnekant van die band stoot nie. Beter skokopname beteken 'n gladder rit met minder vibrasie, en uiteindelik beter beheer. Hierdie voordeel is opvallend op groot rotse en wortels, sowel as klein dinge soos gruis.\nTubeless kan gewig verminder\nTubeless bergfietsbande kan 'n bietjie gewig oor standaard bande en buise bespaar. Alhoewel dit aanloklik is om die gewigsbesparings te maksimeer en met die ligste bande wat jy kan vind, is dit baie belangriker om 'n bande te kry wat goed sal presteer en dit nie sal dwing om jou later te buig nie.\nGeen hoeveelheid seëlaarstof sal 'n goeie sny of skeur in 'n bande sywand steek nie.\nMoenie ook verwag om 'n groot hoeveelheid gewig te verloor nie. Sommige stelsels is ligter, sommige swaarder; Dit hang alles af van die stelsel en die bande. Die werklike voordele met tubeless is beter prestasie met laer bande druk en minder woonstelle.\nTubeless Het 'n paar nadele\nSelfs met tubeless bande moet jy nog 'n ekstra buis en pomp dra. Dit is omdat buise sonder bande plat kan kry. Trouens, terwyl hulle baie minder geneig is as buise om platvleuels te kry, is die bande sonder bande net so vatbaar vir sywande en trane. Tubeless bande moet ook teen die rand verseël om enige lug te hou; As daar 'n probleem met die seël is, het jy 'n plat band. Met alle buislose bande stelsels kan jy 'n buis insit as jy 'n woonstel kry en jy kan nie jou band weer seël nie. Alternatiewelik kan jy van die binnekant 'n buislose band pleister, mits die gaatjie of traan lappies is.\nAs jy probeer om jou banddruk te veel te verlaag, sal jy jou rand makliker beskadig as jy die rotse tref, en jy kan die bandrol onder swaar bochten ondervind. As dit regtig sleg word, kan jy lug uitloop en eindig met 'n plat, ongesluitde band.\nTen slotte, verenigbaarheid is 'n groot probleem. Kies die verkeerde bande of velde en jy sal uiteindelik jou bande dadelik van die rand af waai tydens die installasie of op die roete.\nGebruik 'n verseëlaar\nDie gebruik van 'n interne seëlaar is die moeite werd om die klein toegevoegde gewig te waardeer. Tubeless bande kry steeds woonstelle uit dorings en ander stukke. Tipies is dit moeiliker om 'n plat in 'n buislose band as 'n standaardband vas te maak.\nGebruik 'n interne band seëlmiddel, soos Stan's No-Tubes, vir 'n robuuste stelsel en minder woonstelle. Dit word steeds aanbeveel, selfs al het jy buislose spesifieke velde en bande.\nNie-Tubeless Bande Without Tubes\nBaie buislose-ruiters gebruik spesiale bande en velde wat spesifiek vir mekaar ontwerp is, maar dit is moontlik om buislose te gebruik met standaardbande op 'n standaardrand of 'n buislose spesifieke vel. Die gebruik van 'n standaard velg benodig 'n omskakelingskit wat 'n rubberrandseilaar en 'n skuim seëlaar bevat wat jy binne-in die band spuit. As jy hierdie opsie gebruik, maak seker dat jou band, velg en kit almal verenigbaar is. Gebruik ook nie ligte bande met dun sywande nie. Dikker kantmure bied beter boonste prestasie, en as jy met skerp rotse in die terrein ry, bied hulle beter beskerming teen sywande en trane.\nDie Essential Gear vir Scuba Diving\nMoue of Mouwloos Wetsuits vir 'n Triathlon Swimmer?\nDie 8 beste baseballhandskoene om in 2018 te koop\nBeste videokameras vir skateboarding\nBeste maniere om jou voete warm te hou\nBeste bergfiets opgraderings\nWat is die beste swembroeke?\nVergelyking van Latex en Silicone Swim Caps\n100 soet vergelykings\nSneeu Bande: Ekstra Stel Wiele of Jaarlikse Remount?\nDie mees onvergeetlike kwotasies van Will Ferrel en Jon Favreau se "Elf"\nHoe om 'n gat of lek in jou band te vind\nHoe om die Franse Verb "Voyager" te verbind (om te reis)\nDissosiasiereaksie Definisie en Voorbeelde\nDie wêreld se grootste hond\nBaie goeie woorde om te gebruik\nTop 20 Manga moet-lees


Vroue se naatlose ShapeWear Panties Body Shaper Shorts High Taille Tummy Control Slimmer middot kort broek\nDie Tummy Control Shapewear Shorts beskik oor 'n hoë middel met dubbellaagstowwe rondom die Midseksie-ontwerp. Help om jou maag te plat, verminder jou middellyf en suig jou maag in met matige kompressie, gee jou dadelik 'n gladder en slanker. Die Taille Trainer ShapeWear is gemaak van hoë gehalte Nylon + Spandex en die katoen-kruis het sterk elastisiteit, baie gemaklik vir die hele dag dra, en baie gesond om elke dag te dra. Hierdie gewilde shaperbroek is noodsaaklik in elke vrou se kas, plat die maag, vlak die liefdeshandvatsels, en vaartbelyn die silhoeët in 'n vrou se middellyf slanker.\nOns gemaklik& Liggewig Digh Slimmer Shapewear Shorts Liggaam Shaper Vir Vroue Volle Slimming Digh Compress Butt Lifter Buttock Deel is verdeel met ergonomie Goed gemaak jou bodem, lig jou boude op en vorm die natuurlike kromme van die heupe, Verbetering van sag en plat heupe. Die kompressie wag help om jou maag te hou en gee jou 'n boude-vormende effek. Dit is ontwerp om jou maag moeiteloos te steek, slim jou bobeen en maak jou liefdeshandvatsels en rug glad.\nVroue Shapewear Tummy Control Short, hierdie maag beheer shapewear panty kan help om jou bodem te trek en jou boude op te lig, dy slimming glip kortbroek panty is meer gemaklik om elke dag in alle seisoene te dra. Die kompressie wag help om jou maag te hou en gee jou 'n boude-vormende effek. Ideaal vir 'n liggaam shaper. Gemaak van gemaklike liggewig nylonmateriaal, hoë tydige lyfbroek die maag en bene stewig beheer, rol nie, en is liggewig.\nGroothandelaar Shapewear kortbroek Maagbeheer Tummy beheer OEM ODM Naatlose Shapewear Fabriek Liggaam Shaper Shorts Naatlose onderklere vervaardiger Liggaam Shaper Vervaardiger Shapewear Panties