LITERATUR SORMENA 2009-10 by TXINPARTA PROIEKTUA TXINGUDI BHI IKASTOLA - issuu\nLiteratur sormena III\n2009 - 2010 ikasturteaÂŠ Txingudi ikastolako Gurasoen Elkartea\nLege gordailua: ss -865-2010\nOhi bezala, jarraitzen dugu gure ikastolako\nidazleak eta idazteko zaletasuna bultzatzen, motibatzen, animatzen, eta ohi bezala, txapelketa\nezberdinien bidez, liburu honetara ekarri ditugu\nonenak.LIBURU HONEK IRUNGO UDALAREN EUSKARA SAILAREN DIRU\nLAGUNTZA JASO DU “LITERATUR SORMENA” PROIEKTUAREN\nEskerrak eman nahi diogu Guraso Elkarteari emandako laguntzagatik.\nTxingudi BHIko Hizkuntza Normalkuntza Batzordeak eta Hizkuntza\nMintegiak bultzatutako ekimena.aurkibidea\nOihana Heguy................................................................................................ 11\nTelmo Garcia .................................................................................................. 12\nJosu Go単i ........................................................................................................ 14\nAne Zufiaurre.................................................................................................. 16\nMaialen Oiartzun .......................................................................................... 19\nGorka Alakano .............................................................................................. 21\nAinhoa Ezeiza ................................................................................................ 23\nMalen Garmendia.......................................................................................... 25ALGARAKA\nSara Nieto ...................................................................................................... 29\nIdoia Alakano.................................................................................................. 32\nJosu Go単i ........................................................................................................ 33\nErika Benitez .................................................................................................. 35\nPello Zubizarreta............................................................................................ 37\nAinhoa Ezeiza ................................................................................................ 39\nNestor Gonzalez............................................................................................ 41KRONIKAK\nMikel Mindegia .............................................................................................. 45\nElda Etxebeste .............................................................................................. 49\nAna Lopez de Pariza .................................................................................... 55\nMiren Gil Lertxundi........................................................................................ 57BERTSO - PAPERAK\nEstitxu Ormaetxea ........................................................................................ 63\nTelmo Gartzia ................................................................................................ 64\nJosu Go単i ........................................................................................................ 65\nItsaso Rodriguez .......................................................................................... 66\nElda Etxebeste .............................................................................................. 67\nPello Zubizarreta .......................................................................................... 68\nPablo Villegas ................................................................................................ 69\nUnai Etxegaray .............................................................................................. 70\nIrene Gastesi .................................................................................................. 73\nAne Zufiaurre.................................................................................................. 74\nAritz Landart Gereka .................................................................................... 76\nEXCHANGE PROIEKTUA (CHRONICLES)\n4. mailako Communication Process ikasleak ........................................ 81\nGoizane Orozco ............................................................................................ 97\nOihana Carracedo...................................................................................... 101\nMaialen Oiartzun ........................................................................................ 107\nAIPAMEN BEREZIA-TXINGUDIOlinda Manrriquez .................................................................................... 115\nAIPAMEN BEREZIAK-EUSKAL KULTURAMaialen Lujanbio ........................................................................................ 119\nEUS. Domeinua .......................................................................................... 119Asma!\n1. ebaluaketaJoxean SagastizabalBizitza honetan helburuak lortzeko, asmatzea\ngarrantzitsua izaten ohi da, askotan, guk ere ariketa\nliterario honekin ipuin baten zati bat eskainiz, zuek,\nikasle idazleok ASMA dezazuen nahi dugu. Zer\nasmatu? Zuen irudimenak, zuen idazteko estiloaren\nlaguntzaz, ematen dizuen ideia horri tiraka aritzea.\nASMA ezazue beraz.\nAurten Joxean Sagastizabalen ipuin zati bat aukeratu dugu. â€œJohnny Ojanguren Jangapatiâ€? izenekotik,\nPasarte honetan, Johnny Ojanguren Jangapatiren\npasadizoak kontatzen dizkigu. Ama Australiako\nAranda tribukoa izan arren, aita donostiarra du\nJohnnyk, Uliako baserri batekoa hain zuzen ere, eta\nhuraxe ezagutu nahirik etorri da Australiatik\nDonostiara. Une honetan Johnny Kontxako ikusmiraz gozatzen ari da; bere bihotzeko kanguroa pozik\ndago; baina beste kanguro bat ere badu australiar\neuskaldunak...Hondartzara jaitsi naiz, eta egia esan, mundu guztiak\nbegiratzen zidala iruditu zait, zergatik ote?\nBueno, nere azalean amaren aldeko geneak nabarmenagoak dira, askoz ere; beltza naiz, alegia.\nGero, klaro, tanga horia, gimnasioko urteek eman\ndidaten muskulazioa, nere surf-ohola askoz handiagoa\nda, bakero-sonbrairua (Australian oso normala da).\nEta uste dut koalari ere begiratzen diotela.\nEz, ez nabil koala batekin jendea zakurrarekin bezala,\nez. Amaren tribuan, koala da animalia totemikoa eta bizkarrean koala gris bat tatuatua daukat, tamaina naturalekoa.\nTiburoien kontrako sarerik ez dago. Gazte batengana joan eta tiburoirik ez al dagoen galdetu diot, euskaraz, jakina, eta mutilak ÂŤno sĂŠ inglĂŠsÂť erantzun dit.\nHaren aldamenean amona bat zegoen, eta ezetz, tiburoirik ez dagoela, baina oso kontuz ibiltzeko korrokoiekin. Barrez hasi da, eta inguruko guztiak ere bai; oso\nsinpatikoa da hemengo jendea.\nUretan, bueno, halako olatu txikiekin, entrenatzen\naritu naiz, sasoia ez galtzeko. Hasieran surflari asko\ninguruan, baina segituan bakarrik utzi naute1. maila B Finalista\nOihana HeguyEz dakit zergatik atera diren denak uretatik, baina nik bertan jarraitu dut.\nOlatu handiak hasi dira, surflari asko uretara etorri dira, niregana hurbildu\neta bota naute. Konortea galdu dute eta urak itsaso aldera eraman nau.\nEsnatu naizenean itsaso erdian, oholaren gainean ikusi dut neure burua.\nOholean buelta eman dut eta besoak igeri egingo banu bezala mugitzen\nhasi naiz baina oso nekatuta nago. Berriz buelta eman eta etzanda jarri\nnaiz, itxoin behar dut norbait hemendik pasa arte. Orduak pasa dira eta\ngoseak nago, oihuka hasi naiz eta oihartzuna entzuten da. Berriz oholarekin batera mugitzen saiatzen hasi naiz. Orain, pixka bat mugitzen naiz,\nbaina oso gutxi.\nItsasontzi bat ikusi dut eta oihuka hasi nazi berriro; niregana datoz.\nLaino handia dago eta gizon baten ahotsa entzun dut ea hor nor dagoen\ngaldezka. Orain nire garrasiak askoz ozenago entzun dira eta niregana\nItsasontzira igo naute. Arrantzaleekin arrainak hartzen oso ondo pasatu\ndut. Berriz etxera joan behar dut. Donostiara bueltatu nahi dut berriz ere\nuretan abentura gehiago izateko!111. maila E Irabazlea\nTelmo Garcia (Irabazle)â€Ś,baina segituan bakarrik utzi naute.\nBaina nik surf egiten jarraitu dut. Nahiz eta hasieran olatuak txikiak izan,\ndenbora pasa ahala olatuak handiagotzen joan dira, eta horrekin batera,\nerresaka. Horren ondorioz, hondartzan lau gaztetxo besterik ez gara gelditu surf egiten. Gazte horietako batek, ohola utzi eta uretan sartu da. Baina,\nhain da handia erresaka, non uretan sartu bezain pronto, itsasoak gaztetxoa irentsi duen. Hori ikusi dudanean, bi aldiz pentsatu gabe, uretan murgildu naiz, mutila ateratzeko asmoz. Kostata baina azkenean iritsi naiz mutilarengana. Nire ohol gainera igo dut ahalik eta bizkorren. Salbu egon\ndenean onik dagoen ziurtatu naiz, baina konorterik gabe dagoenez hondartza ertzera hurbiltzen saiatu naiz. Erresakak indar handiegia duenez,\nezin izan dut hondartzaratu.\nNora ezean gabiltza, eta halako batean, itsasontzi bat ikusi dut urrunean. Pentsatu ere egin gabe, hurbiltzen ahalegindu naiz. Nahiko hurbildu\ngarenean, piratak direla konturatu naiz, eta haiengandik aldentzen saiatu\nnaiz, baina alperrik, ikusi egin baikaituzte. Orduan gure atzetik etorri dira,\neta berehala harrapatu gaituzte.\nItsasontzira igo gaituzte. Beldurtuta nago, baina hala ere, laguntza\neskatu diet mutila salbatzen lagun diezadaten. Baina kasurik egin gabe,\nitsasontziko sotoan sartu gaituzte. Bertan bakarrik geratu gara, eta laguna\npoliki-poliki esnatuz joan da. Sotoan gaudenez, ahalik eta soinu gutxien12egiten, botila batzuk hautsi ditugu. Hautsitako botila horiekin, itsasontziko\nsotoan zulo bat egiten saiatu gara ihes egin ahal izateko.\nOrduak eman ditugu lan horretan, eta lortu dugunean ura sartzen hasi\nda. Uraren indarrak eta presioak, guk egindako zuloa handitu egin du.\nItsasontzia urez bete da une batean, eta guk ur azpian igeri eginez ihes\negitea lortu dugu. Azaleratu garenean, Santa Klara uhartea ikusi dugu, eta\nbertaratu gara. Han, bertako farozainari laguntza eskatu diogu, eta haren\nlaguntzaz, bertaratzen diren pirata guztiak atxilotu ditugu.\nFarozainaren irratiaren laguntzaz, ertzainei deitu, eta piratak preso eraman dituzte. Aspaldian zebiltzan haien atzetik. Gu berriz, Kontxara bueltan\neraman gaituzte. Han, zain geneuzkan Donostiako agintariak, prentsa eta\nherritar ugari. Ikaragarrizko harrena ona egin digute, eta hurrengo egunean, egunkari guztietan koaladun australiar- euskaldun gizon koloredunaren\nargazkiak atera dira.132. maila EFinalistaJosu Go単iZergatik denek bat batean alde egin dute? Orduan, lehengo amonarenganantz joan eta ea zergatik denak desagertu diren galdetu diot.\n- Jajaja!!! Ez al duzu arretarik jarri lehenago korrokoiekin kontuz ibiltzeko esan dizudanean ala?- erantzun dit.\n- Emakume hau burutik eginda dago - pentsatu dut.\nEta kaso izpirik egin gabe nire taula hartu eta itsasorantz abiatu naiz.\nHasiera batean itsasoa bare-bare zegoen baina, halako batean, itsasogaina mugitzen hasi da. Lehenengo, poliki baina gero eta handiagoak egin\ndira niregana iritsitako olatuak. Halako batean, lurra aldera begiratu dut\neta jende ilera handi bat ikusi dut niri begira eskuak astinduz eta oihuka.\nHasieran, nire surf taularekin egiten ari nintzen akrobaziengatik txalotzen\nari zirela pentsatu dut, baina laister konturatu naiz ez zela horregatik.\nNire azpian zegoen ura mugitzen hasi da eta inoiz ikusi gabeko arrain\nerraldoi batek taula eta guzti airera bota nau. Kolpearen ondorioz, ur azpira murgildu naiz eta ur azalera ateratzerakoan ikaragarrizko begi haundi\nbatzuk nire aurpegiaren pare-parean ikusi ditut.\n-Egia da, amonak arrazoi zuen!- pentsatu dut nire baitan.\nIhes egiten saiatu naiz baina, nire gorputzak ez zidan erantzuten.\nOrduan, animaliak aho erraldoia ireki du eta ni irensteko asmoa zuela ematen zuenean begiak itxi ditut.14Bukaezina iruditu zaidan momento baten ondoren, begiak zabaldu eta\nitsasoa bare-bare zegoela ikusi dut .\nZer gertatu da? Non dago korrokoia?\nHalako batean esnatu egin naiz eta nire ohearen ondoan korrokoi bat\nikusi dut.152. maila BIrabazleaAne ZufiaurreRiley naiz, berez australiarra eta hamalau urte dauzkat. Nire ama australiar\ntribu batekoa da, beltza eta nire aita, txuria, donostiarra. Ni amaren aldera\natera naiz. Orain dela bi urte nire amaren familiako kide guztiak Australian\nutzirik, Donostiara etorri ginen bizitzera ama, aita eta ni.\nAustraliar on batek surfeatzen jakin behar du eta horregatik udako goiz\nbatean, ama eta biok, Donostiako Zurriola hondartzara joan ginen, surfa\npraktikatzera. Egia esan, surflari on xamarra naiz, baina horrek ez du esan\nnahi, taula gainean akatsik egiten ez dudanik. Nire taula, nire fisikoarengatik,\nizan beharko zuena baino handiagoa da, altua eta gihartsua naizelako. Ez\ndirudi hamalau urte ditudanik.\nZurriolako hondartzan ginela, izugarrizko olatuak zeudela konturatu nintzen eta bi aldiz pentsatu gabe uretan sartzea erabaki nuen. Bertan, surflari\ntalde bat ikusi nuen.\nNeoprenoa jantzi eta surf taula hartu nuen. Uretara nindoala, amak ozen\n- Joan zaitez surflari horiengana eta galdetu ea beraiekin surfea dezakezun.\n- Ondo da â€“esan nion gogorik gabe.\nUretan sartu eta surflari haiengana hurbildu nintzen. Eta haietako batek\nesan zuen:16- Zertan ari zara hemen?\n- Zuekin surfeatzea besterik ez nuen nahi…\n- Zuk? Ezta pentsatu ere! Beltza eta surflaria? Beltzek ba al dakite surfeatzen? Joan zaitez! ezin zara gure artean gelditu.\n- Zoaz!- esan zuen beste batek ni goitik behera begiratuz.\nEgia esan, beltza nintzen, amak zekarren ezaugarri bat zelako, baina hori\nAustralian ez da arazo bat. Ni bezalako asko gaude. Surflari talde hartatik\nerabat aldendu nintzen. Inoiz ez nintzen hain baztertua sentitu nire azalaren\nEsan zidatena erabat ahazturik, olatuak hartzeari ekin nion eta tristezia\nOlatu bikainak hartu nituen, denbora luzez eutsi nion zutik egoteari. Oso\nondo pasatzen ari nintzen, nahiz eta oso nekatuta egon, ez nuen uretatik\nHalako batean, konturatu gabe, olatu handi bat atzetik etorri zitzaidan eta\ntaularekin batera urpean sartu ninduen. Konsziente nintzen Titanic itsasontzia bezala urperatzen ari nintzela baina ez nintzen erreakzionatzeko gai izan.\nTaulak pisua zeukanez, orkatila inguratzen zidan zinta kendu eta taula nola\nhondoratzen zen ikusi nuen.\nOso urduri negoen, baina, besoak mugitzeari ekin nion ur azalera iristeko.\nBehin ur azalera iritsitakoan, arnasa hartu, ohiuka hasi eta besoak mugitzeari ekin nion:\nDenbora luze batez jardun nuen garrasika eta indarrik gabe gelditzen hasi\nnintzenean, urrunean surflari batzuk ikusi nituen eta dena ilun jarri zen…\nEsnatu nintzenean, jendez inguratuta nengoela ikusi nuen, ez nuen ezer\nAma hitz egiten hasi zen baina nik bere ahotsa oihartzun bat izango balitz\nbezala entzuten nuen. Une horretan ahotik ura botatzen hasi nintzela konturatu nintzen eta esertzen ahalegindu nintzen, baina ez zidaten utzi.\nAzkenean, gizon batzuen laguntzaz, zutik jarri nintzen eta amari esan nion:\n- Ama zer gertatu zait?17- Konortea galdu duzu eta surflari jator hauek lagundu dizute uretatik ateratzen.\nIngurura begiratu nuen, eta han zeuden ni diskriminatu ninduten surflari\n- Hauek?- esan nion amari.\n- Bai. Eskerrak emango al diezu?\n- Barkatu, baina eskertu baino lehen, guk eskatu behar dizugu barkamena\nzuri babes gabe uzteagatik- esan zuen surflari haietako batek.\n- Ondo da. Eta eskerrikasko.- esan nuen.Egun hartatik aurrera, surflari haiek beraiekin egoten utzi zidaten.183. maila BFinalistaMaialen OiartzunBakartasun honek kezkatzen hasia nau, ez dut ulertzen surflari guztiak\nurruntzearen arrazoia. Ez dira emakume hark esandako korrokoiak izango\nezta? Ez naiz korrokoiez inguratura egongo ezta? Kezkaturik, ingurura\nbegiratzen hasi naiz, baina ikusi dudan bakarra, poltsa hori bat izan da.\nMinutuak egun egiten zaizkit, donostiar hauek arraroak dira, bat batean,\ndesagertu egiten dira, arrazoirik eman gabe. Gainera itsasoa kutsaturik\ndago, itsasbelarrak alde batetik, makil txikiak bestetik, eta poltsa horiak â€Ś\nOrduan hotzikara batek gorputza zeharkatu dit. Ur gainean dagoen gauza\nhoria, ez da poltsa bat, nire tanga baizik. Berotasuna sumatu dut nire barnean, une hartan egindako pitxikeriaz konturatu naiz. Taulatik jauzi egin eta\nigeri bizkorrean tangaren bila joan naiz.\nGaur ez da nire eguna, argi dago. Behatz tartean dut tanga, baina zoritxarrez, inoiz ahaztuko ez dudan olatu batek eskuetatik kendu eta berarekin eraman du. Pents atu gabe haren atzetik igerian abiatu naiz,\nLoretoperaino ekarri du olatu madarikatu honek. Hain kezkaturik nago\ntanga lortzeagatik, beranduegi izan dela konturatu naizenerako. Nire atzean neska bat zetorren, bere taulak, olatu gainean, inoiz ikusi nuen forma\nonenean. Ez gara bidez aldatzeko gai izan, ez bera ezta ni ere. Bere taulak\nnirearekin talka egin du. Gure begiradak elkartu egin dira, ez gara mugitzeko gai izan, leloturik geratu gara, barkamena eskatu eta nire arazoa kontatu diodan arte. Orduan neska barrez hasi da, nire masailak bigarren aldiz\ngorrituz. Oraingoan bai, etorri ez banintz hobeto. Hori da nire burua kolpatzen duen esaldi bakarra. Baina nire ustekaberako, neskak irribarre alaia19eskaini eta tanga aurkitzen lagundu dit. Inoiz ez nuen pentsatuko hemengo neskak horrelakoak zirela. Benetan liluraturik utzi nau.\nUretatik ateratzea lortu dugunean, dagoeneko tanga jantzirik, elkarrizketa bat mantentzeko gai izan gara. Nire koalaren zergatia â€Ś Nik hondartzako emakumeak utzitako kezkaz galdetzeko aprobetxatu dut.\n- Galdera bat Maitane â€“ hura zen neskaren izena â€“ Hondartzan nintzenean, emakume batek korrokoiekin kontuz ibiltzeko esan dit, nolakoak dira\nkorrokoiak, oso arriskutsuak al dira?\nNola ez, oraingoan ere barregarri geratu naiz. Uste dut Maitanek ez\ndituela galtzak busti errespetuagatik.\n- Hara Johnny, korrokoiak zaborra jatetik bizi diren arrainak dira, ez pentsa inongo arriskurik izango duzunik. Horregatik egin baldin baduzu ihes,\nlasai sar zaitezke berriro, txikiak dira gainera, hortzik gabekoakl.\nGustura egon naiz Maitanekin hizketan. Gipuzkoarrei buruz, gauza berri\nasko erakutsi dizkit, eta gaurko une txar guzti horien erantzunak ere berari\nesker jakin ditut. Azkenean, konturatu naiz euskaldunak ez direla horren\narraroak, desberdinak baizik.203. maila DIrabazleaGorka Alakano-Korrokoilen inbasiorik ez da egongo ezta?.-galdetu nuen ozen.\nAtzera begiratu nuen, eta bizkarrean tatuatua nuen koala nire atzean\nzegoen nire tanga miazkatzen. Ni beldurtu eta uretara erori nintzen, baina\ngero, koalak taulara igotzen lagundu zidan. 30min. pasa zirenerako, izugarrizko konfiantza genuen elkarrengan. Ondoren, koalari izena jartzea erabaki nion gero berak niri kasu egiteko, eta jarritako izena Aranda izan zen,\namaren tribuaren izena zelako eta berataz gogoratzeko orain dela 42 hilabete hil zelako.\nJarraian hondartzatik alde egin eta Amararantz joan behar nintzen, aitak\nhandik lan egiten zuelako. Niretzat Donosti berria zen inoiz bertan egon\ngabea nintzelako eta ondorioz, jendeari galdezka hasi nintzaion, arropa\nerosi eta gero. Denek antzeko erantzuna ematen zidaten: â€œno se inglĂŠsâ€?,\nbaina nik ez nien ulertzen, nik bakarrik ingelesa eta euskara nekizkielako.\nNik inorri kasu egin gabe aurrera segitu nuen Arandarekin. Denbora luzez\nibili ginen oinez, baina beti kale berdinetik. Kaleari bueltak ematen ari\nginen, Australian eta hemen noranzkoa desberdina zelako. Gosea sartu\nzitzaigun bai Arandari eta baita niri ere eta orduan, taberna euskaldun\nbatera sartu ginen, Ojanguren tabernara hain zuzen ere. Sartu eta han\nzeuden bi skinek irainka hasi ziren:\n- Joder, con los putos extranjeros de mierda.-esan zuen bi skin horietako handienak.21-Utzi bakean besteei eta zuek zuenera, edo bestela “fuera” taberna\nhonetatik.- erantzun zuen tabernariak.- ¿Qué desea usted?.-galdetu zidan\n-Ez dizut ulertzen. I don´t understand.-erantzun nion.\n-Zer nahi duzu?.-galdetu zidan baserritarren doinuarekin.\nGaldera hori egin zidanean, gogoratu nuen aitari tabernan lan egitea\ngustatzen zitzaiola. Eta orduan, ea Patxi Ojanguren ezagutzen zuen galdetu nion eta berak baietz, bera zela. Ni traumatizatua gelditu nintzen, baina\n...zu....nnii....reeeeeeeeee......aaaaaaaitaaaa.... Hori entzun zidanean, ea\nJohnny Ojanguren nintzen galdetu eta nik baietz erantzun nion oso pozik.\nElkarrizketa luze bat eduki genuen bien artean, eta Aranda tribuko misterioa kontatu zidanean ohartu nintzen koala ama zela.\n-Aranda tribuko emakumeak ez dira hiltzen, bakarrikan gorputza hiltzen\nda, arima Lurran gelditzen da beste gorputz batean, hau da haien semearen tatuaian.-esan zidan aitak. Baina, 3 urte pasa behar dira tatuaiak bizia\nJohnny eta ama hondartzara joan ziren berriro, jolastera, eta Johnnyk\nsurflari guztiei kontatu zien gertatutakoa. Hortik aurrera, bakarrik egon\nbeharrean, jendez inguratuta egon zen eta beste donostiar bat bezala\nhartu zuten, merezi zuelako.\nAzkenean, Patxi, Johnny eta ama pozik bizi izan ziren Uliako baserrian\neta gainera diru asko lortu zuten semearengatik, munduko surflaririk onena\nbihurtu baitzen.224. maila C Finalista\nAinhoa EzeizaInguruan milaka arrain ditut eta diruenez, surflariak horregatik aldendu\ndira nire albotik. Ez dakit zergatik hurbildu zaizkidan arrainak eta zergatik\ndauden nire azala zurrupatu nahian.\nUretatik atera behar izan dut eta urertzean pentsatzen hasi naiz nire taularen alboan. Zergatik erakartzen ditut arrainak? Zer du nire azalak hori\nUrertzean pentsatzen, egun pare bat atzerago gertatu zitzaidanaz\nKontxako pasealekuan zegoen denda txiki batera sartu nintzen gorputzerako krema baten bila. Itsasoan ordu asko pasatzen ditudanez, itsasoko\ngatzak arazoak eragiten dizkit azalean. Dendariak berak asmatutako krema\nbat eskaini zidan. Bere hitzetan krema hori emanda nituen arazo guztiak\ndesagertu egingo ziren nire azaletik. Krema erosi eta etxean dutxatu ondoren, gorputzean eman nuen.\nHurrengo egunean, ezin izan nuen surf egitera joan Donostian barrena\nlekuak ezagutzen ibili nintzelako.\nEgun hartatik gaur arte ez naiz uretara berriro sartu eta ondorio bat\natera dut: krema madarikatu horrek erakartzen ditu arrainak nire gorputzera. Lasterka dendara hurbildu eta dendariari gertatutakoa kontatu diot.\nDendariak beste krema bat eskaini dit oraingoan arazorik egongo ez dela\nesanez.Etxera joan eta krema gorputzean eman dut.23Oraingoan uretan sartzerakoan, arrainak ez zaizkit hurbildu baina surflariek nire ingurutik alde egin dute berriro.\n- Heeeâ€Ś! Zuuuu! Zergatik zoazte denak nire albotik? Arrazista halakoak!\n- Lasaitu txoâ€Ś Gu ez gara zure albotik joan atzerritarra zarelako , zure\ngorputzeko usaina jasanezina delako baizik.\nZiztu bizian uretatik atera eta dendara itzultzea pentsatu dut baina hori\negin beharrean, etxera joan eta mota guztietako xaboiekin igurtzi dut gorputza.\nAkabo gorputzeko kremak eta akabo arazoak!!!\nGaur arazorik gabe nago uretan eta lagun surflari asko egin ditut, orain\nhorietako batekin bizi naiz Donostiako pisu txiki batean.244. maila CIrabazleaMalen GarmendiaBaina zer gertatzen da?? Zergatik doaz kanpora? Ura freskoa dago,\nbaina ez da hainbesterako.\n- Eiiiii!!!! Nora zoazte??? Where are you going???\nAlferrik ari naiz, ez dit inork erantzuten. Ez dut ezer ulertzen, oraintxe\narte denok surfean eta orain bat-batean kanpora???\nEz dakit, aurreraxeago joango naiz ea zerbait ikusten dudan. Kontxo!\nHemen ura hotzago dago! Hobe nuen neoprenoa jarri eta txokolate tableta beste baterako utzi. Hauxe da misterioa, ez dut ezer apartekorik ikusten.\nEi, zer gertatu zaio itsas ertzari? Geroz eta urrunago dago! Banoa itsaso\nsakonera. Taula gainean etzan eta arraun egin behar dut. Bizkorrago, bizkorrago! Marearen kontra nabil, baina,ezer ere ez... Tabla gainean eseriko\nnaiz, ea ikusten nauten hondartzatik:\n- Eeeee.... Lagundu! Help!!!\nKaka! Ez dit inork entzun. Hondartza hutsik dago. Nora joan dira\ndenok? Bakarrik nago. Bakar-bakarrik. Ei! Zer da hori...? Lehen ez dut\nikusi. Itsasontzi bat da. Alde batean hizki batzuk ditu; A-L-A-K-R-A-N-A.\nPolita da barkua. Ez dut inor ikusten barnean. Itsasontzi fantasma ematen\ndu. Igo egingo naiz, zergatik ez?\nEzer ere ez. Erabateko isiltasuna. Banoa oinez. Kabina ere hutsik dago,\nbaina itsasontzia mugitzen ari da. Kabinan sartuko naiz. Baina-baina, zer\nda hau? Ez, ez!!!! Pum,pum,pum! Aaaaaaaaaaa........25Algaraka\n2. ebaluaketaSegidan doazen argazkiak kontuan hartuta,\nikasleek ipuina asmatu behar zuten\n1. zikloa:2. zikloa:1. maila AIrabazleaSara NietoEgun pasa hipikan\n- A ze plana aita! - Esan zion haserre Manexek aitari.\n- Entzun Manex, denbora asko daramagu zuk eta biok eguna elkarrekin\npasa gabe.- Esan zion aitak Manexi doinu atsegin batean.\n- Baina aita, hipikara joatea ere... gauza horiek neskei gustatzen zaizkie,\n- Horrekin Manex, ez duzu esan nahiko zaldian ibiltzea nesken kontua\n- Ez baina . . .\n- Begira, nik zure adina neukanean . . .\n- Aita! Ez zara orain zuk nire adina zenuenean gertatutako istorioak kontatzen hasiko?- moztu zion Manexek aitari. Honek pazientzia agortzear\nzeukan eta bat-batean eztanda egin zuen.\n- Hipikara joango garela esan dizut eta halaxe egingo dugu. Han eguna\npasatuko dugu: zaldi batzuk alokatu eta mendi tontorrera igoko gara\nManex orduan, egongelatik haserre atera eta bere logelara joan zen.\nHala eta guztiz ere aitarekin pasako zituen egunak, ama Italiara joana zelako. Baina Manexek txikitatik, beldurra izan die zaldiei. Txikia zenean\nâ€œTxinpartaâ€? izeneko zaldiak lurrera bota zuenetik, ez du zaldiei buruz ezer\njakin nahi izan.29Etxetik atera eta kotxea hartu zuten. Ordubete kotxean egon eta gero,\nManexek azkenean kotxearen atea zabaldu eta arnasa sakon hartu zuen.\n- Zaldi usaina dago aita! â€“ Esan zuen.\n- Benetan harritzekoa! Tira motel, hipika batean gaude, nola ez da ba\nzaldi usainik egongo?\nLehenik eta behin, zaldi batzuk alokatu zituzten. Manex gogorrarena egiten ari zen baina bere barnean beldurra sentitzen zuen. Zaldian igotzeko\nmomentua zen, halako batean, Manexek aitari hauxe esan zion lotsaturik:\n- Zera . . . aita . . . problema bat daukat . . . oraindik beldurra diet zaldiei!\nManexen aitak irribarretsu begiratu zion eta hau ezan zion:\n- Manex maitea, nik hori aspalditik nekien! Horregatik ekarri zaitut, zure\nbeldur hori gainditzeko! Ez zaude bakarrik, nik lagunduko dizut! Zu lasai!\nOrduan Manex poliki-poliki zaldira igotzea lortu zuen eta bat-batean beldurra izateari utzi zion. Biok pozik eta alaitsu igo ziren mendira, egun polita eta alaia pasa zuten bertan.\nEtxerako bidean, autopista hartu zuten eta beroa egiten zuenez\nManexek kotxeko leihatila jaitsi zuen. Harro sentitzen zen bere buruaz,\nbere beldurra gainditu zuelako.\nEzustekoan, Txinparta zaldiaren burua leihotik sartu zen; oihu ikaragarria bota zuen Manexek, orduan begiak itxi eta hara! Dena amets bat izan\nzela konturatu zen. Baina bere beldurra gainditzeko gogoa sartu zitzaion,\norduan ohetik jaiki eta aitarengana joan zen eta hau proposatu zion:\n- Aita, zer iruditzen zaizu eguna pasa hipikara joaten badin bagara?301. maila EIrabazleaIdoia AlakanoDixer, nire maskota\nKaixo, ni Ander naiz, ipuin honetako protagonista. 9 urte ditut eta\nHernanin bizi naiz. Kontua da, udako goiz batean, nire etxeko telefonoak\njo zuela eta... nire aitona hil egin zela esan zigutela. Telefonoz deitu zuen\ngizonak, esan zigun, nire aitonak guri utzitako herentzia zein zen, hau da,\nbasoan zeukan txabola eder bat eta niri, bere biloba bakarrari, kaxa batean gorderik zegoen egurrezko zaldi txiki bat.\nHurrengo goizean, maletak kotxean sartu eta gure txabola berrira abiatu ginen. Bertan, bakoitzak bere logela aukeratu eta nik, nire egurrezko zaldia hartuta, basora joan nintzen buelta bat ematera. Basoko zuhaitz batean zerbait arraroa ikusi nuen eta beraz, korrika batean hasi nintzen. Laku\nbatera iritsi bezain laster ohartu nintzen soinean ez nuela nire egurrezko\nzaldia. Galdu nuen lekura itzuli nintzen eta han, ez zegoen nire egurrezko\nzaldia, baina bai, benetako zaldi bat. Bere laguna egin nintzen eta Dixer\ndeitu nion. Egunak joan eta egunak etorri, bi aste pasatu ziren eta etxera\nitzultzeko garaia zen. Nire gurasoak, bizilagunak agurtzera joan ziren eta ni\nkotxean geratu nintzen bakar-bakarrik, baina, ez zitzaidan axola, lotan bainengoen, leihoa irekita, bero handia egiten baizuen. Bat-batean, zaldi\nbatek burua sartu zuen gure kotxeko leihotik eta esan behar dut, susto\nhandia eman zidala. Nire zaldia zen, hau da, benetako zaldia, zeren eta,\nkopetan erronbo itxurako irudi bat zuen nire egurrezko zaldi txikiak bezala.\nLasaitu nintzenean, kantatzen hasi nintzaion eta ez dakit nola, baina, nire\negurrezko zaldi txiki bihurtu zen, berriro ere. Ez nuen ezer ulertzen. Korrika\nbatean, txabolara abiatu nintzen egia jakiteko asmoz. Hasiera batean, nire31aitonak egurrezko zaldia gordeta zuen kaxa topatu nuen egongelako lurrean botata. Kaxa ireki, eta zera aurkitu nuen; orri zuri bat tolestaturik.\nBeldurturik ireki nuen orria, eta bertan zaldiari buruzko testu bat ageri zen.\nEgurrezko zaldi hau uzten dizut zure bizitzan nirea den zerbait\neduki dezazun ni hiltzerakoan. Ez duzu pentsatuko jostailu honek\nzenbatetan lagundu didan eta zenbat sorpresa eman dizkidan.\nBadakit, txorakeria moduan hartuko duzula orain esan behar\ndudana; egurrezko zaldi hau, egiazko zaldi eder bat izatera bilaka\ndaiteke. Egurrezko zaldiak lurrean bi kolpe jasotzen baditu, ordu\nlaurden batean zaldi bilakatuko da. Baina, egurrezko zaldi izatera\nbueltatzeko, gaizki kantatu beharko duzu. Ez zara horretaz kezkatu\nbehar, gaizki abesten baituzu.â€?Horrez geroztik, maskota berri bat daukat, DIXER.322. maila E Finalista\nJosu Go単iUrtebetetzeko oparia\nIgande goizeko zortziak ziren. Joan den astean nire urtebetetzea izan\nzen eta opari bezala, nire gurasoek txango bat egingo genuela agindu\nzidaten. Eta ez nolanahiko txangoa, zaldiz ibiltzen ikasiko nuen.\nZortzi eta erdiak aldera hirurak kotxean sartu ginen. Zalditegira iristean, monitore bat zain genuen. Ondoan zaldi bat zuen. Egia esan, hasiera\nbatean beldur pittin bat sentitu nuen, lehen aldia bait zen zaldi bat hain\ngertutik ikusten nuela.\nMonitoreak honela esan zidan:\n- Kaixo! Ni Maite naiz eta hau Motel. Zaldi gainean ibiltzen erakutsiko\ndizut mutiko. Etor zaitez nirekin.\nNik baiezko keinua egin, eta emakumearen atzetik joan nintzen. Zaldi\ngainera igo eta bertan zenbait buelta eman ondoren aise ikasi nuen zaldi\ngainean oreka galdu gabe ibiltzen. Ondoren, Maite eta biok mendira abiatu ginen.\nBidean, Motelekin hobeto konpontzeko muturra laztantzeko esan zidan\neta nik halaxe egin nuen. Gustura nengoen eta ordu bete ibili ondoren\noso eroso sentitzen hasi nintzen.\nSaioa bukatu ondoren, nire gurasoekin bazkaltzera joan nintzen bertako\ntaberna batera. Etxera itzultzeko ordua ailegatu zenean Motel agurtzera joan\nnintzen. Baina ez zegoen bere ikuluan eta ez agurtzeak pena eman zidan.33Kotxean sartu ginen. Bero ikaragarria egiten zuenez leihoa irekitzea erabaki nuen. Hain egun luzea pasa ondoren nekatua sentitu nintzen eta nahi\ngabe lo hartu nuen. Motelekin hasi nintzen amesten. Halako bateanâ€Ś\n- HJIHJIHJIHJIHJI - entzun nuen.\nBegiak ireki etaâ€ŚAHHH!!! Motelek bere burua leihatilatik sartua zuen.342. maila EIrabazleErika BenitezZaldiek maitemintzen dute\nEsan dezakegu hau ez dela izan egoera arrunt horietako bat. Ardiren\nbat bidetik gurutzatu daiteke, edo kaleko katu bat. Baita ere txakur basatiren bat, edo oilo multzo bat, eta agian txoriren batek kotxeko leihoaren\naurka talka egin dezake, eta hobe ez hitz egitea eulitxo nazkagarri horietaz... baina zaldi bat leihotik bat-batean agertzea, ez esan hori normala\ndenik! Gauza hauek bakarrik Josetxori gertatzen zaizkio.\nAnekdota honen hasiera Azpeitiko mendietako baserrietan zehar genbiltzanean gertatu zen, amonaren etxearen bila. Kotxea gasolinarik gabe\ngelditu zen,beraz, errepidean (harriz gainezka zegoen bide kaxkar batean)\ngelditu behar izan ginen. Baserri hurbilenera abiatu nintzen oinez, izerdi\npatsetan, ea gasolina bidoi bat saltzen zidaten. Josetxo kotxean gelditu\nzen itxaroten. Nola ez, berak ez zuen halako berorik pasa nahi; kotxean\ngelditzea nahiago zuen aire girotua martxan. Uste dut momentu horretan\nzituen bere neurona gutxi horiek asko funtzionatzen ez zutela, nahiz eta\naire girotua martxan jarria egon, berak leihoa irekita zeukalako. Hau da hau\nanai leloa benetan! Bidoirik eta ezer gabe itzuli nintzen kotxera, baserririk\naurkitu ez nuelako. Han zegoen Josetxo, hain lasai eta aspertua aldi berean. Baina horrek ez zuen asko iraun, aspergarritasun horrek segituan alde\negin zuen arratsalde horretako ikaraldi handiena gertatu zenean. Falta\nzena...zaldi bat leihotik muturra ateratzen. Oraindik buruan daukat\nJosetxoren ikarazko aurpegia. Gogoratzen dudan bakoitzean, 5 minutu\negoten naiz barrez, algaraka. Josetxok eserlekuan eman zuen saltoa izugarria izan zen. Zaldiak aurpegi guztia miazkatu zion. Ia-ia Josetxori zorabio35bat eman zion. Txikitatik animalien beldur izan da, ezin ditu metro bat baino\nhurbilago eduki. Nik barreari ezin eutsirik nengoen, bera zoro moduan\noihuka zegoen bitartean. Bitxia da, baina orain Josetxo eta ni astero mendi\nhorietara joaten gara zaldiari bisita egitera. Horren ondorioz, Josetxoren\nanimaliekiko beldurra desagertu da eta haietaz maitemindurik dagoela\ndirudi. Alde batetik pozten naiz, baina bestetik, kokoteraino nago. Zaldi\nbaten posterra dauka logelan, pelutxe bat, haren eta zaldiaren erretratu\nbat, baita zaldi itxurako alfonbra bat eta zaldi itxura duen gauza mordoa.\nOrain ulertuko didazue, Josetxok bi neurona baino gehiago ez dituela esaten dudanean, ezta?363. maila A Irabazlea\nEgun eguzkitsua zen, udako oporrak hasi berriak ziren. Ni Joxemielekin\nfutbolean ari nintzen jolasten, beno, futbolean jolastea aspaldi genuen\nutzita eta hizketan ginen. Joxemiel eta ni betiko lagunak gara, 10 urte ditugu biok eta apustuetan ibiltzen ginen gau eta egun.\nJolasten ari ginen futbol-zelaiaren atzean etxeorratz ikaragarri bat eraikitzen ari ziren. Jendeak zioenez familia baten etxea bota behar izan zuten\neraikina eraikitzeko eta familiakoek beren etxetik ez zutenez irten nahi,\nberaiek barruan zirela bota zuten eta orain beren arimak han bizi direla\ndiote, baina hala eta guztiz ere, hari begira nire lagunak zera esan zidan:\n- Hi, Jon! Ezetz gau oso bat pasa hor goian!\nNi apustu zale sutsua nintzen eta horri uko egitea ezinezkoa zen niretzat.\nBanekien oso arriskutsua zela eta aitzakiaren bat jarri beharko nuela nire\ngurasoak ez konturatzeko, baina apustua irabaziko nuela ere argi nuen.\nJoxemielekin ondo hitz egin ondoren, plana erabaki genuen. Nik nire\ngurasoei Joxemielen etxera lotara joateko baimena eskatuko nien,\nJoxemielek aldiz, ez zien deus ere esango eta honela, biok etxeorratzerantz\nabiatuko ginen. Nik, badaezpada ere, sakelako telefonoa eramango nuen\neta egun osoa pasatzeko janaria ere.\nAzkenean, iritsi zen gaua, etxetik irten, telefonoa hartu, eta futbol-zelairantz abiatu nintzen nire lagunarekin elkartzeko. Nik ondo adierazi nion ez37nintzela beldurtuko eta apustua irabaziko nuela, eta eraikinerantz jo\nEtxeorratzeko atera iritsi ginen, izugarria zen, hurbiletik ikusita askoz ere\nhandiagoa zirudien. Beldurtzen hasia nintzen baina nire burua kikildu gabe\naurrera jo nuen, Joxemiel agurtu eta barrura sartu nintzen. Inork ikusi gabe,\nkristalezko igogailu batean sartu eta azken pisuko botoia sakatu nuen.\nIgogailua kristalezkoa zen, hegan zinela zirudien, baina nik tinko eutsi nion\ngoiari eta poliki-poliki goiko pisura heldu nintzen. Handik, hiri guztia ikus\nnezakeen, argiz betea, nire etxea ere erraz ikusten zen, argiak pizturik\nzituen eta nire gurasoen itzalak begiztatu ahal izan nituen. Azken finean, ez\nzen hain arriskutsua.\nJoxemieli deitu nion eta baita adierazi ere eraikinaren goiko aldetik ikusi\nahal nuena, eta igotzeko gogoarekin gelditu zela ematen zuen, baina etxera joateko ordua zuela esan eta alde egin zuen, bere gurasoak larritu egingo zirelako.\nPare bat ordu bota nituen etzanda, pentsakor, eraikinean bizi zen arimafamiliari buruz. Orduan, gauaren isiltasunean, igogailua mugitu zen eta\ngeroago, kolpe beldurgarri bat entzun nuen eta izugarrizko ikara sentitu\ngorputzean. Alde guztietara jarri nintzen begira, eta azkenean gizaki itxurako gorputz bat ikusi nuen niri hitz egiten.\n-Hau nire lurraldea da! Lapurtu egin didatena! Eraikin hau altxatzeko\nnire gorputza eraman zuten, baina ez nire arima!\nGarrasi beldurgarri baten ondoren gizakia desagertu zen eta ni konortea galduta eta â€œshockâ€? egoeran gelditu nintzen igogailuaren barnealdean\nBegiak zabaldu nituenean, jada, eguna zen eta jende ugariren artean\nnintzen lurrean. Orduan Joxemiel ikusi nuen eta pozez zegoen nik begiak\nzabaltzen nituela ikusi zuenean.\nDena kontatu nion, eta oso larrituta egon zirela esan zidan, bai bera eta\nbai nire familia, eta azkenean suhiltzaileei deitu behar izan ziela. Gauza bat\nikasi genuen esperientzia horretatik; apustua egin baino lehen, buruarekin\njokatu behar dela.384. maila C Finalista\nAinhoa EzeizaFroga inozoa\nJosu dut izena eta Biologia eta Geologian titulatua izan arren, taberna\nbatean nabil lanean.Pertsona lehiakorra eta harroa naiz. Nire bizitzan zehar\narazoak izan ditut nire izateko era eta pentsaerarengatik. Beste gauza\nbatzuen artean, nire bizitzako lana galdu nuen harroegia izateagatik.\nDuela lau bat hilabete gertatu zen hori. Hogeita bost urte nituen eta\nBiologiako karrera eta praktikak bukatu berri nituen.\nKarreran zehar beti nintzen ikasle onenetarikoa, irakasleak harro zeuden\neta atzerrian hitzaldiren bat zegoen guztietan aukeratu ninduten bertara\njoateko. Baina ni bezain ona zen beste mutil bat ere bazen nire karrera\nbera egiten, Gorka Kortajarena.\nBetidanik lehiakortasun bat egon da bion artean.\nEgun batean, Gorka eta biok unibertsitateko nagusiarengana joateko\nesan zigun irakasleetako batek.Momentu hartan karrera bukatzear geunden eta argi geneukan gure notak bikainak izango zirela. Nagusiaren bulegora sartu eta zera esan zigun:\n- Egunon bioi. Berri on bat daukat zuentzat. Zuen errendimendua eta\nsaiakera saritzeko National Geographic-eko euskal biologo batzuek lan\ninteresgarri bat eskaini digute zuentzako. Bi urtez Antartikan egon zaitezkete bertako fenomeno eta gertakari guztiak aztertzeko. Esperientzia\nhonek biologia munduan ezagunak bihurtzea dakar eta dudarik gabe onuragarria izango da zuen curriculumerako.39Gorka eta ni pozarren, barrez hasi ginen baina laster aldatu zitzaizkigun\n- Baina itxoin. Berri txar bat ere badaukat. Zuetako bat bakarrik joan daiteke espediziora. Sentitzen dut. Saiatu egin gara baina ezinezkoa izan da biontzat lekua aurkitzea.\n- Eta nola aukeratuko duzue biotako nor joango den?-esan zuen Gorkak\n- Astean zehar zuen jarrera aztertuko dugu eta ondoren zuen laguntzarekin sariduna nor den erabakiko dugu.\nDenbora aurrera joan zen eta bigarren egunean Gorka niregana hurbildu\n- Kaixo Josu. Zer, saria galtzeko prest al hago?Argi dago nik pasako ditudala bi urteak Antartikan hi etxean hagoen bitartean.\n- Barkatu? Nik ez dut ezer garduko!\n- Zerbait proposatuko diat. Geuk erabakiko diagu nor den sariaren irabazle.\n- Bai. Froga baten bidez. Bihar zazpietan â€œRighâ€? eraikinean.Ados?\n- Burutik hago motel!\n- Ze beldurra al daukak? Kakati alena!\n- Kakatia ni? Ikusiko duk motel, bertan egongo naiz eta froga irabaziko\nFrogaren eguna iritsi zen eta Gorkak azaldu zizkidan nondik norakoak.\nEraikinaren gainaldera igo eta bertako plataforma mugikorrean gehien irauten zuenak saria irabaziko zuen.\nFroga jasanezina izan zen. Plataforma bueltaka zebilen izugarrizko altueran eta bertan egotea inoiz jasan dudan sufrimendurik handienetako bat izan\nzen. Baina froga irabazi egin nuen. Gorkak hamar minutu besterik ez zituen\njasan eta. Oso pozik jarri nintzen baina nire poza laster tristura bihurtu zen.\nHurrengo egunean unibertsitateko nagusiak Antartikara joatea debekatu\negin zigun bioi. Gure jarrera umemokoena izan baitzen eta gure bizitza arriskuan jarri genuen lehiakorregiak izateagatik.Egun hartan nire harrokeria eta\nlehiakortasuna alde batera utzi behar nituela ikasi nuen.404. maila AIrabazleaNestor GonzalezLisa Parker\nDuela urte batzuk, Lisa Parker izeneko neska gazteak berotegi efektuaren aurkako borroka hasi zuen. Hasieran Greenpeaceko kide izatearekin\nkonformatzen zen, baina denbora pasa ahala bere planeta zaintzeko nahia\nhanditzen zihoan eta azkenean, egiten zituen ingurunearen aldeko lanak\ngutxi zirela pentsatzen hasi zen.\nEgun gutxiren buruan, Lisak Greenpeacetik joatea erabaki eta bere\nkabuz lurra zaintzeko lana egiten hasi zen. Egiten zituen lanetariko bat kartelak itsastearena zen eta pasatzen zen tokitik kartela uzten zuen honela\nesanez: Lurra denona da, zaindu ezazuâ€?. Baina horrelakoekin ezer gutxi lortzen zuenez, jende askoren arreta izango zuen zerbait egin behar zuen,\njendeak pentsaera alda zezan.\nDenbora luzean pentsatzen aritu eta gero aurkitu egin zuen jendearen\narreta erakartzeko modua. Modu hori telebista zen, horrekin munduko bazter guztietara zabalduko zuen mezua. Baina telebistaren arreta izateko zerbait berezia egin beharra zuen, oso berezia, mundu guztira irudiak iritsiko\nzirela ziurtatu nahi bazuen. Horregatik bere etxetik 60km-ra zegoen Kuala\nLumpurrera joateko asmoa zuen, bertako Petrona dorre famatuetako\nbaten goialdera igo eta bertatik zintzilikatu kartel handi batekin, edozein\nunean erortzeko arriskuarekin.\n2003ko urriaren 15a zen eta haizea zebilen. Lisa goiz altxatu zen eta\negitekoa burutzeko behar zuen guztia prestatzeari ekin zion. Sokak eta\nbestelako aparailuak sartu zituen bere motxilan (dorrearen goialdetik zin-41tzilikatu ahal izateko) eta gauza garrantzitsuena hartu zuen ere, 2x5 metrotako kartela, honela esaten zuen mezu handi batekin: â€œLurra zaindu ezazuâ€?.\nBeraz, dena prestatua zuenean jateko zerbait hartu eta Kuala Lumpurrera\nabiatu zen trenez.\n45 minuturen buruan Petrona dorreen aurrean zegoen. Lehenengo\ndorrean sartu eta igogailua hartu zuen azken solairuraino, 88. solairua.\nInor begiratzen ez zegoela ziurtatu eta gero, bere burua lotu zuen soken\nbitartez zutabe sendo batean. Leiho bat ireki eta kanpora ateratzen hasi\nzen motxila eta guzti. Erabat kanpoan zegoenean, 450 metrotara, motxilatik kartela atera eta bere zangoetatik zintzilikatu zuen. 10 minutu eta gero\nbarrura sartzeko gogoa izan zuen une batez, garaierari zion beldurra zela\neta, baina oraindik ez zuen ezer lortu eta zerbait lortu arte bertan behar zen\ndenbora egotea erabaki zuen.\nAzkenean, jendea gertatzen ari zenaz jabetu zen eta denbora kontua\nizan zen mundu osoko kazetariak iristea. Lisa pozik zegoen kazetari askok\nbere kartela ikusi zutelako, eta seguruenik telebistan agertuko zelako,\nberaz, lortu zuen nahi zuena eta sokatik igotzen hasi zen, baina soka urraturik zegoen eta goruntz indarra egin zueneanâ€Ś42KronikakAtal honetan ikasturtean zehar egindako hainbat\nbidai eta proiektuen kronikak jasotzen ditugu.3. maila B Finalista\nSan Juanen gaude eta\nordu erdi berandutu arren,\nhemen daude lezoarrak.\nAbiatu gara. Ni nere lagun\nGorka Alakanoren ondoan\nnago eserita musika entzuten. Zoritx arrez, Gork a\naguantatu behar dut abesten eta mp3ak bidaia guztirako k arga badauk a.\nJoseba megafonotik gauzak azaltzen saiatzen den arren, ez diogu kasurik egiten. Donibane\nGarazira iritsi gara eta denbora librea utzi digute. Eskubaloi kanpusean\nezagututako lagunekin egoteko aukera dugu eta baita beraien ikaskideak\nezagutzeko. Hauek denak neskak dira eta zoritxarrez, mutilak ez ditugu\nezagutu. Neskekin egon ondoren, buelta bat eman dugu hiritik, zubia eta\ndenda interesgarriren bat ikusiz. Geroago, berriro bildu gara eta bertako\ngaztelu batera joan gara bazkaltzera. Bertan bazkaldu eta pixkat jolastu\nondoren, dantza pixkat egin dugu. Txingudi Ikastolako ikasle gehienak\ngaude dantzan, baina ez dago ezta Lezoko ikastola erdia ere.\nHandik, Maulera joan ginen buelta bat ematera. Bertatik, denak joan\nginen maskarada ikustera. Bidean, Josebak hainbat gezur esan zituen,\nhauek dira batzuk:45- Latigoaren mutilak, ikusleak jotzen ditu delako tresnarekin.\n- Zaldiari barrabilak â€œmoztenâ€? dizkiotenek, mutilei jotzen diete beraien\n- Ikuskizunaren bukaeran, Pitxu berpizteko, motosierra bat erabiltzen\ndute, ikusleei odola botatzeko ondoren.\n- Gainera esan zuen, behin, maskaradatik bi pertsona zaurituta irten\nBeno, bertan ikusi dugu\nmaskarada, eta momentu\nbatzuetan aspergarria izan\narren, probestu dugu taloak\nerosteko. Orokorrean, polita\nizan da maskarada, baina\nnekatuta gaude eta aterpera\ngoaz afaltzera. Iristerakoan,\nharrituta geratu gara logela\nikusgarri horiekin. Lo egiteko\ntokiekin arazoak egon arren,\nazkenean moldatu gara eta\ngure ikaskide Jonek afaria prestatzen duen bitartean, gu aterpetxea ezagutzen egon gara. Afaldu ostean, dantza pixka bat egin dugu, orain ordea,\nGehienak alde egitean, hamar bat pertsona egon gara dantzatzen eta\nnere ondoko gelakideak gaizki egin arren, nire antzera, saiatu egin gara.\nGainera Josebak erakutsi digu.\nHamabiak aldera, logeletara igo gara eta ordu batean isiltasun osoa\neskatu arren, guk hitz egiten jarraitu dugu. Hirurak aldera, nahiko nekatuta\ngaude, baina Gorka ez, eta ez digu guri lo egiten uzteko asmorik. Horri,\ngehitu diezaiokegu Enekoren noizbehinkako bisitak eta baita gelakide\nbaten tonu desberdinetako zurrungak. Azkenean, Imanolen bisitarekin\nlasaitu da Gorka, eta lo egiten utzi digu, hiru ordu bakarrik izan arren.\nGoiza indartsu hasi dugu, dutxarako lasterketa batekin. Geroago,\ngosaltzeko mahaia jartzera jaitsi naiz ni bakarrik, nire gelatik, aurreko gauean ere ni bakarrik geratu nintzelako mahaiak garbitzen. Gosaldu eta irakasleek gure gaupasaren arriskuez hitz egin digute eta gero geletara bidali\ngaituzte elurretarako motxila prestatzera. Prestatu ondoren, autobusera46igo, prefosta matrikula bereziarekin: â€œ0690 DPMâ€?; eta Eretara abiatu gara.\nAutobusean, beste bidaietan bezala, juerga ederra antolatu dugu, mendira\nigotzeko aldapa, oso mugitua izan arren. Gora iristean, denak autobusetatik laisterka irten eta gure plĂĄstico, lera edo dena delakoarekin gora eta\nbehera aritu gara, Lezoko mutilak gu zirikatzen hasi arte. Momentu horretan, eski pistako instalazioetan sartu eta hamaiketakoa jan dugu. Hala ere,\nsei irakasleak barruan goxo-goxo ikustean, inbidia ederra eman digute.\nSabela bete eta gero, irakasleekin hitz egin eta esan digute, aterpera itzultzea erabaki dutela, eguraldia dela eta. Zoritxarrez, itzulerako bidaia ez da\nizan joan garenekoa bezain alaia gure lagun on Mikelentzat jaitsieran tripak\nnahasi baitzaizkio. Gainera, Lezokoek, atzerapen bat eduki dute eta itxaron\nbehar izan diegu, Mikel, autoz aterpera eramaten zuten bitartean.\nAzkenean, bertara iritsi garenean, eramandako janaria mahai gainetan jarri\ndute eta denek oso gustura bazkaldu dugu. Arratsaldean,Lezokoengandik\nbanandu eta gaznategira joan gara, ea gazta nola egiten duten ikusterik\nbazegoen galdetzera, baina artzainak mendian zeudenez, Maulera joatea\nerabaki dute irakasleek. Maulen, Josebaren lagun xiberutar baten dendara\njoan gara, Xiberuako produktuak ikustera.\nItxia zegoen, baina Josebak\nlagunari deitu eta denda ireki\ndu. Bertan, mota guztietako\nEuskal objetuak zeuden. Nik\neta nire kuadrilakoek, ikurrin\ntxiki bat eta lepoko bat erosi\nditugu, baina Josebak, baserrietan erabiltzen den gaznak\nhartzeko erreminta bat erosi\ndu. Arratsalde honetan, lehenengoan baino lasaiago egon\ngara, gaur ez baititugu autoak\njarraitu. Zazpietan abiatu gara afaltzera eta Niko Etxarten kontzertua entzutera. Bertan, esan bezala, afaldu dugu eta gero Nikori entzun diogu. Esan\ndaiteke, ez dela kontzertu animatuegia izan, azken hiruzpalau kantak izan\nezik. Emanaldia amaitzean, pertsona multzo bat geratu gara jangelan\nabesten eta Joseba eta Nikoren istorioak entzuten. Horren aurretik, nola\nez, Nikok bere pua eman dio Pellori. Kantatu ondoren, txorakeriak egiten\negon gara, lagunen artean, trainera bat egin eta ziaboga eta guzti, estropadak antolatu ditugu. Orain, pentsatzen jarrita, estropada tentelak hor\nnonbait, gu ginelako partaide bakarrak. Beno, behintzat Joan Puyk esan\ndigu, ez gabiltzala gaizki. Gau hontan, ordu bata arte egon gara dantzan.\n47Gero, Lezoko lagunekin egon gara hitz egiten, orduan Joseba ikusi dugu\ndantzatzen. Irakasleek ohera bidali gaituztenean gu joan eta bertan zeuden lagun guztiak korridorean. Hiruetarako, lokartu naiz, baina nire ustez,\nGorka gaur ere esna egon da.\nZoritxarrez iritsi da azken eguna,\npozik gaude ordea, gaur, Holtzarteko\nzubia ikustera goazelako. Iristean,\nImanol behean geratu da lunbagoa dela\neta. Hasieran, Pello eta biok, atzean gindoazen Edu eta Josebarekin. Errinozero\nzuhaitza ikusi dugu. Hau, zuhaitz normala da, baina errinozeronte itxurarekin.\nMomentu horretatik aurrera, Pellok eta\nbiok azkarrago joan gara eta txinguditar guztiak atzean utzi ditugu. Zubira iristean, harrituta geratu gara zegoen altuerarekin baina joanetorria egin dugu arazorik gabe.\nItzulerarako bidaian atzean jarri gara berriro\nlau pertsonak. Hitz egiten joan gara, ikastolaz,\nJosebaren txikitako anekdotez, etab. Behera\niristean, Lezoko mutilek egin dute eguneko\nekintza, gu bazkaririk gabe utzi baikaituzte.\nBukaera txarra izan da gure agurrerako, baina\nberaiek aukeratu dute horrela amaitzea.\nJoseba, Imanol eta Eduk erabaki dute, gu gaznategia bisitatzen gauden bitartean, beraiek\nhiriburura joatea bazkaltzeko zerbait hartzera.\nEsan eta egin, gu gaznategia bisitatzen eta\ngaztak erosten gauden bitartean egin dute.\nNahiko berandu bukatu dugu, baina bertatik\nabiatu gara Irunera.\nBukatu da abentura, momentu hori izango zen ona â€œAgur Xiberuaâ€?\nkanta jartzeko, baina Josebak, joan ginenean jarri zuen.483. maila B Irabazle\nElda EtxebesteXiberoa 2010\nGoizeko zortziretan esnatu, maleta\nhartu eta banoa San Juan plazarantz.\nEz dauzkat gogo handirik oso goiz baita\neta logureak orandik ez du alde egin.\nBoltsa guztiak autobusean sartu eta\nXuberorantz abiatzeko Lezotarrak itxaron\nbehar ditugu. Hasi da gure abentura!\nHasieran autobusean denak erdi lo\ngaude, baina goiza aurrera joan ahala\ngiroa aldatzen joan da. Hasi dira betikoak\nabesten eta gainontzekoaak jarraitu\ndiegu. Hau bai hau giro aparta!\nAutobusean ordu pare bat eman\nondoren, iritsi da lehenengo bisitalekua,\nAutobusetik jaitsi eta lehenengo gauza\nLezotarrak aztertu, batzuk atsegin ditugu, beste batzuk ez hainbesteâ€Śâ€Ś\noraindik ez dakigu hurrengo egunetan\ngertatuko den guztia!\nBertatik buelta pare bat eman ondoren, azkenik, ogidenda bat! Ezin\ndugu sinetsi, herri guztia mihatu ondoren azkenik aurkitu dugu. Dakidan49frantses eskasa erabiliz erosi ditugu gauza pare bat, batez ere Iratxek. A\nzer nolako tarta erosi duen, eta guztia berarentzat! Bagoaz herriko parkera, benetan ondo pasatzen ari gara!\nBazkaltzeko ordua da eta herritik\ngertu dagoen baso batera goaz\nbazkaria hartzera. Bazkaldu ondoren, berriz ere autobusera igo,\nMaulen geldialditxo bat egin eta\nbagoaz maskarada ikustera.\nOso urduri nago, Josebak esan\nduelako atzerritarrei maskaradako\ndantzariek gauzak botzatzen dizkietela….gainera ni zuriz jantzita nator!\nMaskarada ikusten ari ginenean, batpatean Lezotarrak autobuserantz joaten\nikusi ditugu. Nora doaz? Galdetzen hasi\ngara gure artean. Kaso handirik egin\ngabe maskarada ikusten jarraitu dugu,\neta azkenik bukatu da!\nBerriz ere bagoaz autobusera, nabari\nda egun osoko nekea eta gainera gutako asko haserratu egin gara Lezotarren jarrerarekin. Zer uste dute horiek?\nA zer errespetu falta!\nAterpetxera iritsi eta logelak hartu ondoren, bagoaz afaltzera.\nLezotarren ondoan nago, eta ikusten dudanez ez dute gurekin harremanetan jartzeko asmo zipitzik ere, gainera janari guztia beraientzat hartzen\ndute! Banatzeko ordena aipatu ere egin gabe……\nAfaldu ondoren, “Muxiko”\nbatzuk dantzatu eta bagoaz logelara. A zer nolako giroa dugun\naurreko gelakoekin, ez dira gure\nBueno egia esan…guk ez ditugu kanporatzen! Ez nuen uste\nhainbesteko harremana izngo\ngenuenik ikastolako mutil hauekin.50Gaua esna pasa ondoren, eta alboko gelakoen â€œkorroxkaâ€? emanaldia\nentzun ondoren, goiza iritsi da.\nGogoz hasten dugu gure abenturako bigarren eguna!\nGosaldu ondoren, elurretara goaz. Mendi puntara iritsi eta harriturik\ngelditu gara. A zer elurtea! â€Ś.eta ni arropa sinple honekin.\nMendia igotzen hasi gara eta segituan nekatu ere. Ez dugunez ez lerarik, ez plastikozko poltsarik â€œkroketaâ€? forman bota gara pare bat aldiz. Ezin\ndugu gehiago, hotzez beterik gaude, ez ditut hankak sentitzen, a zer sentsasio desatsegina! Egia esan nik ez dut inoiz halako hotzik pasa!\nBertan bazkaldu beharko genuke, baina hain beste kexatu ondoren, irakasleak aterpetxera joaten\nutzi gaituzte. Ez dakit zer egin ote\ngenuke han gelditu bagina.\nIritsi eta dutxa bero bat hartu\nondoren, bazkaltzera jaitsi gara.\nEzin dugu sinetsi, hor daude Lezotarrak mahaian eserita inor itxaron\ngabe janari guztia jaten. Orain hasi gara Lezotarrak nondik nora doazen\nharrapatzen, nire ustez munduko erregeak direla uste dute! Oraindik ez\ndugu haietako inorekin hitz egin eta nazka aurpegiz begiratzen gaituzte.\nLezotarrekin iskanbila izan ondoren, autobusean gaznategira abiatu\ngara, baina itxita dago. Ze pena! Gazta gosea dut!\nPlana izorratu zaigunez Maulera goaz berriz ere, denda konkretu batera.\nBaina hau ere itxita! A zer zortea gurea!\nBueno baina Joseba denda\njabea ezagutzen duenez, deitxo\nbat egin et a segituan dago\nhemen Allande. Denda ez da nire\nestilokoa, baina oso itxura oneko\ngailetak erosi ditugu nik eta lagunek. Erosketen ondoren, denobora librea daukagu, hau da irteeretatik gehien gustatu zaidana.51Atzerpetxera iztuli eta….sorpresa!\nGure “laguntxoak” (Lezotarrak),\ngure logeletan sartu dira eta gure\ngauzak lekuz aldatu, poltsetatik gauzak atera eta beste logela batzuetara\nereman dituzte. Baina latzena oraindik etortzeagatik zegoen.\nBeñatek kantiplora ireki eta likido\nhori bat aurkitu du! Atera ezazue bakoitzak zuen ondorioak…nik neurea\nGainera Yune eta Saioaren gela hortzetako pastaz bete dute. Zer\nBenetan ez nuen uste hauen edukazio falta\nhainbesterakoa izango zenik.\nGuztiak baretu ondoren, afaltzera jaitsi eta\nNiko Etxart ikusi dugu, afaladu ondorengo emanaldia emateko prestatzen.\nHasi da emanaldia! Aspergarria iruditzen ari\nzait, lo egiteko modukoa, baina batpatean, Niko\nniregana hurbildu eta niri abesten hasi zait. Zer\nlotsa! Gorri gorri jarri naiz, beti bezala, ze lotsa!\nEzin dut sinetsi, hainbeste pertsona jangelan eta\nniregana etorri behar!\nEmanaldia bukatu ondoren, logeletara igo gara. Pijama jartzen ari ginela musika entzun dugu, pasilora ateratzerakoan ikastolakoak hor ari ziren\ndantzan poz-pozik! Animatu eta gu ere atera gara pasilora abestu eta dantzatzera.\nHor daude Lezotarrak nazka auprpegiz\nbegiratzen, gu “konga” dantzatzen ari\ngaren bitartean. Berandu arte egon gara\nbertan gelditu gabe, ohiuka eta saltoka,\neta irakasleak etortzerakoan denak zintzozintzo bakoitza gure logelara joan gara.\nGaurko gaua ez da aurrekoaren antzekoa izan, segituan oheratu gara guztiak eta\nordu laurdenera ez da inor esna gelditu.52Azkeneko eguneko goiza da,\nnabarmen da gure aurpegietan hiru\nGosaria hartu, eta logelara igotzean maleta egin dugu. Baina oraindik\nokerrena gelditzen da; gela garbitu\nBueno gu ez gara oso zikinak eta\nerraz garbitu dugu logela.\nGainera gaur mendira joan behar! Ze alferkeria nirea, baina ez dut batere gogorik.\nMendia igotzen ari gara, uste dut guztiak neka-neka eginak gaudela!\nNoiz iritsi galdetzen etengabe.\nAzkenik iritsi gara Oholtzarteko\nPaisaia oso ederra eta harrigarria iruditzen zait, horrenbesteko\naltueran dagoen zubirik ez nuen\naurretik inoiz ikusi.\nZubia ikusi ondoren, mendia jaitsi beharra, oraingoan azkeneratikoa naiz eta lurra lokatzez beterik dagoenez, ipurdikoa hartzeko prestatzen\nPoliki-poliki bagoaz Leire, ni eta Alakano, baina azkenean, hirurak lurrean amaitu dugu. Momentu barregarria izan da, nahiz eta mina hartu izan!\nBehera iristerakoan mundu guztia bazkaltzen zegoen, gu itxaron gabe,\nerrespetu falta ikaragarria iruditu zait.\nLezotarrek guztia beraientzat hartu dute, guretzat â€œnozillaâ€? bote bai soilik utziz!\nEzin dut sinetsi, azkeneko egun harte egongo al dira gu izorratzen?\nBenetan desengainua izan da niretzat Lezotarrekin izan dugu harremana. Ez gara agurtu ere egin!\nArratsaldeko laurak dira eta gaznategira joan gara. Bertan gehienek\ngazta erosi dugu eta irakasleek detaile ikaragarri on bat izan dute.53Lehenago, bazkal orduan, ez dugunez ezer jan, berriz ere bazkaltzeko\naukera eman digute, janari pila bat eskainiz!\nOndo bazkaldu ondoren eta denak bapo-bapo eginda gelditu ondoren,\nautobusean montatu eta Irunerako bideari ekin diogu.\nAutobusean giro aparta dago\nUste dut bidai honetan Xuberoa\nezagutzeaz gain zenbait jenderi\nburuz ez nekizkien gauza positibo\npila ikusi eta ikasi ditudala.\nBenetan ondo pasa dut, ikastolan agurtu ere ez ditudan pertsonak sakonago ezagutu ditut, haiekin hitz egin dut, dantza egin dut eta\nLezotarrekin izandako arazoak alde batera utziz bidai honetako balorazio gustiz positiboa da.\nXuberora berriz joateko\naukera emango bazenute inongo arazorik gabe joango nintzateke. Ez nuke ezer aldatuko,\nezta Lezotarrak ere ez; badakit\nkontraesaka nabilela, lehenago\naipatutakoa eta orain esaten\nari naizena alderatuz. Baina,\nbai, ez nituzke Lezotarrak aldatuko, nire ustez hauen jarrerak\neta gu izorratzeko asmo horrek\nTxingudiko ik asleen arteko\nelkartasuna bultzatu baitu.544. maila A Finalista\nAna L贸pez de ParizaBeire\n2009-ko abenduaren 10-ean, Txingudi Ikastolako ikasleak, Lezoko\nIkastolako ikasleekin batera, Beireko herrixkara abiatu ginen.\nBixeran geratuak ginen, eta ondoren Lezokoekin, herriko plazan. Ordu\neta piko autobusean egon ondoren, Pitillasen gelditu ginen, bertako padurak ikusteko.\nHamaiketakoa jan eta padurak\nikusi ondoren, Uxuera, herrixka\ntxiki eta polit batera iritsi, eta han bi\nordu libre izan genituen. Orduan,\njatetxe baten terrazako aulkiak eta\nmahaiak hartuz gure bazkaria atera\net a han bazk aldu genuen.\nB azk aldu ondoren, herrixk atik\nbuelta bat eman eta argazki mordoa atera genituen. Uxue oso polita iruditu zitzaidan. Etxe guztiak\nharrizkoak ziren, lore gorriekin balkoietan. Herrian barrena, harrizko\naldapak, eskailera maldatsuak eta\nkale estuak zeuden.\nArratsaldeko hirurak ziren, eta\nErriberrira iritsi ginen, gaztelua55ikusteko. Han bostak arte egon\neta gero, Beireko aterpetxera\nOndoren, Beireko aterpetxera iritsi eta maletak utzi ondoren,\nbakoitzari gure logela zein zen\nesan ziguten. Logelak prestatu\ngenituen, eta afaldu ondoren,\nkaperan denak elkartu eta jota\nsaioa izan genuen. Gizon bat\netorri zitzaigun joten historia kontatzera, eta hango inguruetako\nhistoria berezitasunak kontatzera.Ondoren plazan, euskal dantzak dantzatu genituen eta bukatzerakoan, logeletara joan ginen.\nHurrengo goizean, ardotegi\nbat ikustera joan ginen. Han\nardoaren prozesu guztia azaldu\nziguten et a buk atzerakoan,\nErriberrin pasa genuen goiza.\nHan, jateko zerbait erosi ondoren, buelta\nbat eman genuen. Bazkal orduan, Beireko\naterpetxera bueltatu ginen, eta han bazkaldu\nondoren, autobusa hartu, eta Artaxoara joan\nginen. Hau, lainoz beteta zegoen. Herritik\nbuelta bat eman ondoren, autobusera bueltatu, eta Irunera abiatu ginen.564. maila CIrabazleMiren GilBeireko kronika\nHainbat ostegunetan aretoan abestiak ikasten aritu ondoren, Beirera\njoateko eguna iritsi da. Erribera, Baldorba eta Nafarroa aipatu ditugu gure\nabestietan, eta orain abestiek diotena egiaztatzeko garaia iritsi da. Bihar\nLezokoekin batera bagoaz. Hotz handia egingo duenez, irakasleek arropa\nnahikoa eramateko esan digute, beraz, eskularruak, bufanda eta beroki\nlodia ez daitezela falta. Hortzetako pasta, orrazia, zakua eta beste hainbat\ngauza motxilan sartuz, ohera noa biharko egunaren zain.\nGoizeko 8:30ak aldera autobusa hartu dugu. Jende dexente falta denez\nzertxobait beranduago hasi dugu bidaia. Bidea nahiko luzea egin zaigu eta\nastuna izan ez dadin bidea abesten pasatu dugu, nahiz eta jende askok lo\negiteko aprobetxatu izan. Beirera iristear gaude eta Joseba, Imanol eta\nEdu irakasleek eskualde honi buruzko dokumental moduko bat jarri digute.\nâ€œBeirek Untzeko Donamartirirekin\negiten du muga iparraldean, Uxue\net a Pitillasekin ekialdean,\nErriberrirekin mendebaldean, eta\nPitillasekin hegoaldeanâ€?. Egia\nes an hori izan da gogoratzen\ndudan datu bakarra, beste guztiaren azalpenean lokartu bainaiz.57Pitillasera iritsi gara. Urmael zoragarri baten ondoan argazkiak atera\nondoren, talde txikietan hegaztien erretserba naturala ikusi dugu, non\nEuropatik barrena hegoalderantz datozen espezie desberdineko ehundaka hegaztik babes hartzen duten neguan zehar.\nHamaiketakoa bertan egin dugu eta berriro ere autobusa hartu dugu,\noraingoan Uxue herria bisitatzeko. Herrira sartu ahala, hesitutako gaztelu\nbat ikusi dugu. Autobusak Pirinio elurtuak ikusten diren pasaia batean utzi\ngaitu eta ikasleak alde batetik eta irakasleak bestetik, bazkaltzera joan\ngara. Denbora luzez lagunekin hitz egin ondoren, herri honetan oso ezagunak diren garrapiĂąatuak erostera joan gara.\nBerriro ere autobusa hartu eta\nBeireko aterpean maletak utzi ditugu. Norberak bere logela aukeratu\nondoren, zakuak ohe gainean utzi\neta Erriberrira joan gara. Han gaztelua ikusten hiru ordu pasatu ditugu. Gazteluak dorre asko ditu eta\nhori aprobetxatuz dorre batetik\nbestera argazkiak atera ditugu.\nHasieran eguzkia zegoen, baina denbora pasa ahala hozten joan gara\neta autobusaren zain pasatu dugu denbora dexente. Zain geunden bitartean â€œberotzekoâ€? edozer gauza egiten saiatu gara: dantzatu, salto eginâ€Ś.\nEgia esan, ez gara autobusaren zain egon, autobusak herrian utzi gaituenetik leku berean gelditu da, maisuak eta txoferra itxaroten egon gara.\nBeraiek iritsi bezain pronto, autobusean korrika sartu eta berriro ere aterpera joan gara.\nAterpean gelak antolatu eta afaltzera joan gara. Denbora librearen\nondoren, hitzaldi bat izan dugu. Joxe Mari Esparzak Nafarroaren historioa\nkontatu digu eta hainbat mendeetan eman diren aldaketak ere. Hitzaldiari\nbukaera emateko, kitarrarekin batera honako abesti hauek kantatu ditugu:58ikastolan ikasitako Erribera,\nBaldorba eta Arbasoen hark aitza, bait a Lau teilatu,\nEuskal Herrian euskaraz eta\nOhera animaturik joateko\naurreko urtean Zuberoarako\nikasitako mutxikoak, fandango eta arin-arinak dantzatu\nditugu, Imanolen xirularen\nlaguntzaz. Hori egin ondoren,\nnorberak daki egin zuena.\nHitz egin, ondo pasa, lo egiten saiatu, lo, irakasleren bat\nohetik altxarazi, pasiluetan\nbarrena dantzatu eta beste\nMaisuak logeletara nahiko\ngoiz etorri dira gu esnatzera.\nIkasleen artean nabari da\nnork egin duen lo eta nor ez\nden ezt a ohean ere s artu\nGosaldu ondoren maletan\nsartu dugu dena, eta logelak\nhasieran aurkitu bezala utzi\nditugu. Egun hau ez da atzokoa bezain bizia izan, jende\ngehiena sekulako logurak\nharturik bait a. Erriberako\nardandegirako bidean inork\nez du autobusean hitzik ere\negin. Ardoari buruzko azalpe\nlabur baten ondoren bideo\nbat jarri digute. Bertan ardoa\nnola egiten zuten, ardoa egi-59teko eran egon diren aldaketak etab. azaldu dizkigute. Beranduxeago\nardoaren botilatze prozesua ikusi dugu, baita etiketak jartzearena ere.\nAzkenik, ardoa gordetzen duten burnizko ontzi handiak ikusi ditugu eta\nLezokoekin batera argazki bat atera dugu\nEguna bukatzeko Artaxoako zerkora joan gara, baina behelainoa dagoenez, ezin izan dugu ezer gutxi ikusi.\nLezokoak euren aldetik eta Irundarrak bestetik, bakoitza bere herrira\nabiatu gara. Bidean, Ken Zazpiren kontzertu osoa jarri digute, nahiz eta\npersona bakarrak ikusi, gainerako guztiak lo baitaude.\nNire ustez guztiok errepikatzeko gogoarekin gelditu gara, baina beharbada, bero handiagoa egiten duenean.60Bertso-paperak\n3. ebaluaketaBi gai emanda, ziklo bakoitzerako bana, zortziko\ntxikian bi bertso ekoiztu.\n1. ziklorako gaia: Telebistako programetan zer\naldatuko zenuke, aldatzekotan?\n2. ziklorako gaia: Marken menpe bizi al gara?611. maila B Finalista\nEstitxu OrmaetxeaTelebista kateek\neta ez dira izaten\nbatzuk izaten dira\nbeste hainbat, ordea\nKate batzutan dago\neta beste askotan\ngogoa ematen du\nbaina hala_ere beti\nikusi beharko631. maila E Irabazlea\nTelmo GartziaBesaulkian aurrean\nta ez gera aspertzen\nez hau ikusita\nkonkurtso txoro eta\nmordo bat kritika\nbihotz programa eta\nDenbora galdu ordez\negon behar(ko) genuke\nta hondartzan bainatzen\nneri plan hoberikan\nez zait bururatzen.642. maila E\nJosu Go単iAma Teleberria\nanaia eta aita\ndena bere alde\ngure etxean behintzat\nhori dago bistan\nbultzatu behar ditugu\nEuskal Telebista!65Finalista2. maila B Irabazle\nItsaso RodriguezGaur_etxera iritsi naiz\ntelebista piztu dut\nezer ez dago_ta\nhori bai izan dala\nProgramak oso txarrak\nbestetaz hitz egiten\nez gazte_ez helduak\nta_hartu liburuak.663. maila D Finalista\nElda EtxebesteEz zait bururatzen, ez\ngaur egun hobe omen da\nez du garrantzirikan\nlatza dela badakit\nbaina hori da egia\nRipCurl ta Billabon\nbeste aldera be( i)ratu\nta hortxe dago Ion\nbaina itxura on\nmarkak ez du axola\nizan zaitez zorion.673. maila AIrabazleaPello ZubizarretaGure gizarte hontan\nmarkak dira dena\nbaina honen atzean\ninoiz kontatu ez den\naldiz, Europan batzuk\nargi ikusten dut nik\nlagundu haur horiei\nmaitasuna eman!684. maila C finalista\nPablo VillegasGure arrropentzako\nmarkak daude mila\nbaina merke lortzeko\nâ€œTop Arrosâ€? batengatik\nmerkea nahi badezu\nOrain gazte gehienek\nbaina beste multzoan\neta bi eurongatik\ntxapel eta xira.694. maila C Irabazlea\nUnai EtxegarayArropen markak dira\ngaur egungo gazteek\ndute kriston kezka\nnondik dirua lortu\nBehartsu ta gosetez\nhori bai da kaka\nbehintzat ez dira bizi\npresa ta korrika\nta ez egin hanka!70Ingelesezko lanak2. maila A\nIrene GastesiTheunknown and terrible\nI arrived on an unknown planet to achieve a mission (discover the species that live on that planet).\nThe landing was very hard because I didn’t know how to land the rocket very well.\nThe planet was very beautiful and it had a lot of flowers of different\ncolours. The atmosphere was like that of the Earth, but the planet was\nsmaller than the Earth. When I got out of the rocket I put on my helmet.\nWalking, I found a town. I thought that the town was uninhabited. I was\ncompelled by curiosity and I opened the door of the first cabin of the town.\nInside the cabin there was nobody, but there was another door and this\ndoor was open. I thought that in that room there was somebody and I\nwent in. That room was like the other room except everything was broken\nand there was nobody. I investigated the entire cabin and in one room I\nsaw something that was moving. I followed its shadow. Suddenly, the creature turned and it saw me. I didn’t know what to do and I was paralyzed\nbecause I was so frightened. The creature was a very big monster, a terrible monster and it wanted to eat me. I wanted to run but my body didn´t\nrespond. I started running away, but the monster followed me. While I was\nrunning from the monster, I saw a metal rod and I grabbed it. At first, I\ndidn´t dare hit it, but then I thought that if you don’t hit it, it will eat you.\nFinally, without thinking twice, I grabbed the metal rod with all my\nstrength and I hit the terrible monster. The first time nothing happened, but\nI kept hitting it and I managed to defeat the terrible monster. Then, I went\nrunning to my rocket and I left that planet immediately. I promised myself\nthat never again would I return to that terrible planet.\n732. maila B\nAne ZufiaurreThe Paper\nOnce upon a time, in a little town lived a girl called Alexa. She was\ngoing to go to London soon because she was going to participate in an\nOne day before going to London, she swam one last time at the beach.\nWhile she was swimming, she noticed something strange on her leg,\nsomething hard like a glass. She dived to touch the hard thing and hold it\nin her hands. When she came to the surface, she saw that it was a bottle.\nShe was about to pull it up, but Alexa saw that there was something inside it; it was a paper. Alexa tried to open the bottle but she could not. Then\nshe began to swim to shore. Alexa went running to her towel and with all\nthe curiosity in the world, she tried to open the bottle again. This time she\nsucceeded. Quickly she took out the paper and she read what it said, but\nit was written in another language that she didn´t understand. What was\nwritten was this: ΥυτεδΣτατεο.\nSeeing this, she got dressed, saved the paper and the bottle and placed it in her left pocket. Then, she went home, saying goodbye to the\nbeach for fifteen days.\nThe next day, Alexa woke up with a smile on her face, knowing that in\nthree hours she would be on the plane flying to London. She ate breakfast, grabbed her suitcase and when she was about to get in the car, she\nremembered to take the bottle with the paper in order to decipher what it\nsaid. Alexa said goodbye to her family and went to the airport.74When Alexa opened her eyes, she saw Big Ben below the plane. She\nwas very happy. Then, Alexa get off the plane, grabbed her suitcase and\nwent to the station. Alexa started searching for her new family and she\nAfter a walk around London, they finally reached home. She moved in\nto her new room. It was beautiful. She was very happy. After a moment,\nshe started to unpack. Immediately, she heard something fall. She looked\ndown and she saw that it was the paper that she found on the beach. She\nopened the paper. But before opening it, she saw that there was an\naddress on one side of the paper. She hadn’t seen it before. It read: 16, 6.\nCandem Street.``When we were around London, I saw this name near the\nhouse. I think that it’s over here´´ she thought. She went to find the family's\nolder sister, Sara, and asked her to accompany her. ”Please Sara, its very\nAlexa left the house with the older sister and she told her everything\nthat had happened. When they reached the building, they rung the bell.\nSara heard noise and many voices. They went to the sixth flat and they\nsaw that one of the five doors was open. Alexa opened the door and she\nand Sara saw many many different people. They were celebrating something. They were celebrating a party and everyone had a paper like the one\nshe had found in her bottle. She wanted to know what was written on it\nand she asked a boy and he said: “ Hello, my name is Kadim. Who are\nyou? Welcome to England. ΥυιοτεδΣτατεο: SAVE THE WORLD´´\nAlexa was invited to the party. She felt perfect.752. maila B\nAritz LandartThe Strange City\nOnce upon a time, there was a little city called Spec. The people who\nlived there were really strange. For example, there was a boy named Jeff\nwho only had four fingers on each hand. His mother had three eyes and\nthe baker had three legs. But it wasn't only the population; their god had\nthree heads and six eyes in each head. It's hard to believe but Jeff was the\nmost normal person in Spec. One of the strangest things in Spec was that\nthere were a lot of tourists, yet most of the tourists disappeared during\ntheir trip but no one knew how or why.\nOne day, Jeff made friends with a young tourist called Jaihn. Like other\ntourists, Jaihn’s parents had also disappeared, so Jeff and Jaihn started to\ninvestigate. In a few days they discovered some paw prints. They followed\nthem, and they reached a huge and quiet cave. They went in, and in a couple of seconds, Jaihn noticed the horrible smell in the cave.\n- “What is this?”-He asked-“It's worse than my father's socks!”\n- “Yeah! There's something strange here”-Jeff started thinking.\nThey continued their expedition, and in five minutes Jeff started to get\n- “It ain't possible!”-he shouted.\n- “What's wrong?”-Jaihn asked nervously.\n- “I've just remembered a legend about the monster of Spec.”\n76- “A monster?”- he screamed\n- “Yeah. I'm gonna tell you the legend:”\n“In a cave near Spec lives a horrible monster, but the monster was created from a mutation of an inhabitant of Spec. He started eating people and\nhe became a monster. Since then, all the people here have a mutation.”\n- “Aaaaaaaaaaaah!”-shouted Jeff- “Jaihn, please tell me that you're\n- “I'd like to, but it wouldn't be true.”\n- “WHO ARE YOU”- asked someone.\n- “We are Jeff and Jaihn”- answered Jaihn.\n- “YO U D O N´T K N OW WH O I AM, D O\n- “Yes we do.”\n- “SO, WHAT ARE YOU DOING HERE?”\n- “We wanna give you some food that isn't a\n- “WHAT?” -shouted the monster.\n- “Yes, animals for example” -said Jeff-. Eat\nthis, it’s chicken.The monster ate the chicken and smiled.\n- “THIS IS BETTER THAN HUMANS” -he said\n- “So, you ain´t gonna eat more humans?” -asked Jaihn- “And my\nparents, where are they?”\n- “YOUR PARENTS? THEY ESCAPED FROM THE CAVE AND\nWENT TO Spec.”\nAnd since then Jaihn and his family have gone every summer to Spec.The End77Exchange chronicles\n(Ingelesa mintegia)4. mailako\nCommunication process ikasleakExchange in leeuwarden\nWe got up at half past six, more or less. We had breakfast, we took our\nsuitcases and we went to Hondarribia´s airport. At half past seven we met\nthere. Everyone was so excited! We were so nervous and happy at the\nsame time. Our parents were nervous too, because we were going to\nHolland without them to spend a week with a family we didn’t know. We\nchecked-in our luggage, and after taking a photo of everyone, we said\ngood bye to our family, and we went aboard.\nAt nine o’clock, we were sitting on the plane. We were even more nervous than before. Everyone was talking too loudly and the passengers\nwere looking at us curiously. When the plane landed off, we looked out of\nthe window. The weather was nice and there weren’t any clouds at the\nsky, so we could see Irun, Hondarribi, the beaches, Donosti, the coast and\nAt quarter to ten, we arrived at Madrid, and five minutes later, the plane\ntouched down. We got out of the plane and we stayed at the airport until\nhalf past one. We were supposed to take the plane at half past twelve, but\nthe flight left late because of technical problems. So, we got to the plane\nand we landed off. It was cloudy there, so we didn’t see very much. We\narrived at the airport of Amsterdam at quarter past four. We took our suitcases and we went to catch the bus to go to Leeuwarden.81When we were at the bus, people were really thrilled. We were singing\nand speaking loudly. The bus driver told us the history about the Frisians,\nand taught us some Frisian words. He told us that we were near Comenius\nschool, so we began to feel so nervous. We arrived at the school around\neight oâ€™clock. Everyone was there waiting for us. We got out of the bus, and\nwe took our luggage. We went inside the school and we had some food\nthey had prepared for us. Everything tasted very nice, perhaps because we\nwere hungry and tired. We met each other, we introduced ourselves, and\nafter they showed us their school, we said good bye to our Basque partners, and we went to our new home with our new family!Saturday, 6th March\nThis day was the first day of\nour staying there, in Leeuwarden.\nIt was the day to stay with the\nfamilies or friends. It was difficult\nto express ourselves practicing\nEnglish, because it was the first\ntime that we did that in our lives,\nbut with the time, we were used\nSome Basque students people\nwent to visit different places in\nFriesland, others stayed at home with the families, and others met other\npeople of the exchange over the city.\nIn my case, I stayed with people from the exchange. We met at a\nfriendâ€™s house at 11.30. There we had something for lunch, we took the\nbike, and we rode to the ice-skating ring in Leeuwarden, with more than\n30 minutes by bike. When we arrived, we went inside the palace, we take\nour skates and helmets and we started skating. Some of them had a very\ngood technique and they could skate well, but other ones couldnâ€™t, so\nthey fell down more than one time. But it was very funny. When we finished, we went to the ice-skating ring restaurant palace and we had something hot, because it was very cold outside.\nWhen we finished, we went all together home, by bike of course. We\narrived home at 6 and we had dinner at that time. We stayed at home speaking with the family and knowing them better. We were at home, playing\ngames and using the computer to speak with the home family.82At 8 we met again at a friend’s house, because that friend organized a\nparty at home. At the beginning we felt a bit alone because we didn’t\nknow the people very well but when the people started to arrive we started to be friendly. We met new people and people from the exchange, and\nwe had a very good night knowing each other. They showed us how to\nplay Dutch cards games and we played them.\nNot all the people went to the party,\nbecause other ones went home to sleep,\nother ones went to another house to watch a\nfilm, and others went to have dinner to a restaurant with families.Sunday, 7th March\nIt was a free day with the\nfamily. Each one practiced different activities.\nwith the families, others visited different places of\nFriesland or went out with\nmore people of the exchange\nand they did activities like icesk ating, swimming, riding\ntheir bicycles, etc.\nWe didn’t know each other too much, and for people who stayed at\nhome or went out with their families it was quite boring. But the next day\nwas Monday, we would see people from our country and we hoped to\nPeople who went out with more people in the project enjoyed more that\nday, because it is more interesting to do any type of activities with people\nyou know, than staying at home with a partner you don’t know very well.\nBut we have to say that most of the people who stayed at home with families lived far away from Leeuwarden. That’s why they didn’t meet the\nWe practiced a lot of English. We spoke it everyday because it was the\nonly language that we had to communicate with each other.83Monday, 8th March\nOn Monday, we arrived at school at nine o’clock. Most of the students\ncame by bicycle and some others came by car. When we were all together we went inside the school to a big classroom. There Jelte, the teacher\nfrom The Netherlands, talked about their country and our different experiences at the weekend. Then some students of The Netherlands explained something about their country, culture, traditions and their typical\nfood. After the explanation they gave us a typical cake to taste.\nAfter that, we went to a computers room to do a wiki, a webpage where\nwe compared The Basque Country with Friesland. The teachers divided\nus in different groups and each group had a different topic. The topics of\nthe groups were language, history, music….. We didn’t have enough time,\nbecause it was lunch time, so we went to the canteen and there we had\nfor lunch with the food that everybody brought from their partners’ houses.\nWhen we finished, we returned to the computers room and we followed with the wiki. Next, some students talked about their topic in front of\nthe exchange people.\nLater, the Dutch students had some lessons so, we went to a cooking\nclass and there we made two groups. The first group made some cookies\nand the other group started to think about ideas to do a comic. When the\ngroups finished we changed and the first group worked on the idea for\ntheir comics and the other group made cookies.\nThen, the school finished and some people went to\ntheir homes, others went shopping, others stayed\nwith their partners’ friends, others went to their partner’s families…Tuesday, 9th March\nIn the morning, we went walking to the nature museum of Leeuwarden\nand there we saw dissected animals, and learned something about the\nnatural history of Leeuwarden. We collected stamps all over the city, simulating a famous skating race they celebrate when all the canals are frozen.\nWe visited interesting places like historical buildings, old shops, culture\ncentres, typical souvenirs shops… We went for lunch to Mc Donald’s and\nthen we met at the sculpture of the Big Horse.84In the afternoon, we visited the\nFrisian Government. There, the delegate of culture explained us what we\nhad been doing around the city and\nhow import ant our project was.\nDutch students carried us by bike to\nthe school and there we took our\nbicycles. Then, some of us went to\neat an ice-cream and others went\ndirectly home to have dinner.\nCollecting stamps was boring because we walked all the time and we\nwere tired, and it was also so cold. But at the same time we liked it because we visited the city and we were all together.Wednesday, 10th March. (Amsterdam)\nWe met at 7:30 am at school and we took a bus to Amsterdam. It was\n2 hours trip and Basque and Dutch people went all together in the same\nbus. In the bus trip, we were singing typical songs from each culture. At\n9:30 we arrived at the train station of Amsterdam and we walked all together until we took a boat. We went through Amsterdamâ€™s canals and we\nsaw the typical houses and streets of the city. The visit of Amsterdam\nthrough the canals was great. When we finished the visit by boat, we walked to the square of Madame Tusseau. We visited that fabulous museum,\nand we had fun there. After waiting for some minutes at the queue, we\nwent inside and we were so excited! A massive was waiting for us to\nexplain the aim of the museum, and then we started the fantastic visit. We\nenjoyed a lot all together with all the famous people that were in the\nmuseum. We were rushing from one side to the other to take photos with\nour idols. It was a fantastic experience.85The massiveBob MarleyMichael JacksonMona LisaAfter visiting the museum, we had free time to do all the shopping for\nour families. We managed to communicate speaking in English to know\nwhat place we had to go. Some people visited the Red District Light and\nthey said that it was very shocking. At 4 o’clock we went all together to\nthe bus and we all sang different songs again, during the entire trip, in\nDutch and Basque. When we arrived at Leeuwarden, we took the bicycles\nwe let in the morning in the school parking and we went home to have dinner. After dinner and having a shower, we all met at Sigrid´s house to celebrate Ainhoa Eceiza´s birthday. Some people went there by bicycle and\nothers by their parents’ car. There we had something to drink and a cake\nto eat. We sang to Ainhoa happy birthday in all the languages we knew,\nBasque and Spanish, Dutch and English too. We all were speaking and\ndancing with some music. At 11 o ´clock we all went home because next\nday we had to get up early to go to school.86Thursday, 11th March\nIt was the sports day, so\nin the morning, we went to\nschool like everyday at\n08.00 am. We were divided in two groups. Each\none in the first group painted his or her partner. First\nwe divided parts of the\nface: eyes and ears, nose\nand mouth. We drew a\nlogotype and then we started painting with colours. It was very funny and finally our teachers, Ana\nand Esther, took photos to all the partners’ couples, each one with her or\nThe other group went to the gym to do sports and games. First we played some games for warming up. Then, the Dutch prepared a game which\nwe had to play all together like a team. The Dutch physical education teacher explained us the aim of the game: It consisted on carrying some\nsport material to the other side of the gym, through a kind of circuit, without touching the ground. If you touched it, you had to start again. We\nmade two mixed teams and we started playing. It was difficult but funny\nand we laughed a lot. After two hours, we changed activities. Then, the\nDutch students had normal lessons so we finished doing the comic. At\n3.00 pm we went home and had free time until 8.00 pm. At that time, we\nhad a party in the school, “Mysterious Blue”, and everyone went to the\nparty wearing blue clothes. It was very nice and we were singing and dancing until 11.00 pm, when the party finished. Then we went home to sleep\nbecause the next day we were leaving.Friday, 12th March\nBefore going to the school our\nDutch families brought us some presents like typical Holland food or\nletters and we thanked them for all\nwhat they had done for us and also\nfor hosting in their homes. We met\nat the school at 07.45 am and the\nbus was waiting for us. We took the87last photo and we said goodbye to everyone. We took the bus to come\nback to Irun. It was very sad because most of us were crying. We arrived\nat Amsterdam and we took the plane to Madrid. There we had to run\nbecause we could lose the plane to Hondarribia. Our parents were waiting for us in Hondarribia and they gave Esther and Ana some flowers to\nthank them for the work that they had done, for helping us when we needed it and also for how much English we had learned.\nWhen we were in the plane we remembered the experience we had\nlived. When we arrived in Hondarribia we were very happy and proud of\nthe chance of travelling all together to Holland.The last photo all together:EXCHANGE IN IRUN\nWe were excited at school waiting for their arrival after a busy week\npreparing all the things to make them have an unforgettable experience.\nThey arrived before expected so they went by themselves to the beach.\nWe arrived at 10:30 to take them to\nSan Juan square in Irun. After giving\nbig hugs, each Dutch went with\nhis/her family home. We rested and\nhad lunch before going with them to\nthe school. There we showed them\nour school and listened to the first\npresentation of the week: history,\ngeography and language of the\nBasque Country. Every group in the\nworkshop had prepared a different\ntopic about our culture during all the88year, and we had to present it to the Dutch students with the help of the\nappropriate devices, power point, activities, etc. Afterwards, some students of the exchange performed a kind of musical show for them.\nAt about 5 oâ€™clock we all went to show them Irun and we visited the\nmusic conservatory, Ensanche square, Oiasso Roman museum and\nJunkal church. All of us were very excited and wanted to do more things\nbut as they were very tired of the long trip, we decided to go back home.Each one chatted with each partner and had dinner with their respective family.Tuesday, 27th April\nWe started the day at a quarter\npast eight listening to a really nice\npresentation of our classmates\nfrom the group of folklore. They\nwere wearing typical Basque suits\nand they also explained traditional\ninstruments and dances of all the\nprovinces of the Basque Country.\nThen, they showed us how to\ndance an Aurresku.\nWhen the presentation finished, we took the bus for going to Baiona.\nThere, we visited the Basque museum in the Baguret etxea, near the river\nof the city. We saw 2000 objects of the Basque culture in 20 different\nrooms. We also learnt new things about our culture with Dutch people.\nWe had lunch there in front of the church, all together and we ate the food\nour family prepared for us. At three oâ€™clock we took the bus to go to\nBiarritz, where we enjoyed the spectacular views of the beach. There we\nalso took many photos and we had fun. All the Dutch got very excited with\n89The bus trip finished at\nThere we took a rest and\nsome people had a bath in\nthe sea to refresh themselves because it was\nreally hot. The weather\nwas amazing and at the\nbeach we had a great\ntime, playing cards, volleyball and this kind of things.\nWhen we decided to go home, we went walking to the port and there\nwe took a boat to go to Hondarribia. Before going home we decided what\nwe were going to do at night. We chose the plan of going to Laura´s\nhouse to have a pizza. Then we stayed at the neighbourhood playing\ngames and unfortunately one of the Dutch felt down and broke his arm.\nHe had to go to hospital and everybody decided to go home.Wednesday, 28th April\nThis day was the sports day. In\ntheir presentation, the sports group\nspoke about traditional Basque\nsports, like eskupilota, traditional\nrural games like soka-tira, toka…and\nalso about nowadays sports.\nAfter that, we practiced the typical sports with all of them. It was very\nfunny because they didn’t know those games. We left the school at half\npast ten and we went to Hondarribia. There, in the Arsenal, we saw a film\nabout the history of Hondarribia. After that, our teachers prepared us a\ngame like a touristic rally. It consisted on completing a questionnaire as\nfast as we could. We had to answer questions like names of statues, houses and squares. It was so funny and exhausting. The winners got some\npresents like chips, sweets and some other food. Then we had lunch in\nthe “parador” enjoying the fantastic views.\nThe afternoon plan was to stay at the beach playing American football\nand enjoying the weather. Our American teacher, Josh, taught us how to\nplay the game and it was so nice! … although some of the Dutch students90were very tall, strong and frightening. We enjoyed at the\nbeach until seven o’clock and\nthen we went home.Thursday, 29th April:\nIn the morning, first we went\nto school and we all met there.\nAs every morning, we had a\npresentation about our country.The presentation was about feasts in the\nBasque Country, and it was nice and funny, -we think all Dutch students\nenjoyed it-. When we left the school, we went walking to the railway station. We went to Donostia/San Sebastian by train, and we stopped at\nGros. Then, we went walking to the Kursaal, and we took a picture of all\nthe group.We saw the most interesting building in Donostia situated at\nthe beach of “La Zurriola”, the surfers’ paradise.\nAfter that, we went to the port and enjoyed the views. In the port, we\nsat for some minutes, and then some students got on the carrousel. We\ncould see the island at the\nbay and the spectacular\nview of La Concha beach.\nThere we took some more\npictures and then we had\nfree time. We divided in\nmixed groups, and had\nlunch at different places..\nWe also went shopping,\nheart of Donostia.\nWe met the teachers and the rest of the group at 14:30 in “La Perla”.\nWe followed the walk, till we arrived at “The comb of the wind” (Peine de\nlos vientos). We gazed at the wind of the sea, the beauty of the marine\nworld, and the sun that was shinning with all its strength. We spent some\ntime there looking at the waves and the strong beautiful rocks. We took\ndifferent pictures in groups, alone, and also a picture of the whole group.\nDutch students liked the sculpture, and they felt like coming back to the\nBasque Country some day.91We left the sculpture behind us, and we started a new activity. We\ncaught the funicular and we went to Igeldo mountain. We enjoyed the\nview of San Sebastian bay. For one moment, the Dutch students felt like\nreal Basque people. They felt free and relaxed, confortable, and happy.\nThey really liked the city of San Sebastian, and all the activities we did. At\nalmost 17:00, we caught the funicular again, and we had free time to go\nshopping or to go for a walk. We divided in some small groups during the\nwhole afternoon, and we went shopping. At 20:00 we had dinner in San\nSebastian, and we took the train to go back home. The Dutch teachers\nalso came with us in the train, and in the end of the day, all of them were\nso happy, because they had had a great experience in the capital city of\nGipuzkoa.Friday, 30th April:\nOn Friday, we started the day going to a gastronomic club. The gastronomy group did their presentation and after that they cooked “ txistorra”\nand an omelette. All of us brought\nsome food to have lunch. Then we\nwent to the Town Hall and met\nsome important local authorities.\nThere, they gave us some presents: a notebook, a pen, a radio\nand a bag. In the notebooks, we\nwrote some dedications. After\nthat, we showed them the local\nmarket and then we went to the\nclub to have lunch. We were divided in groups, each one with each partner. The atmosphere was really\ngood and at the end the owners of the society gave the Dutch teachers a\n‘makila’ as a present, which is very typical here.\nWe ate typical food like Spanish omelette, Russian salad and “txistorra”. They enjoyed it a lot because it was the first time they tried it. In the\nafternoon we had free time and everybody did what they wanted. Most of\nthem went shopping but some of them went to the square to relax.\nAt night, we went to a cider house to have dinner. We ate cod omelette\nand big beef steaks and for desert, we had typical Basque cake and cheese. When we finished dinner, the owner of the society played the accor-92dion and we danced and\ns ang typical songs with a\nbook of Basque typical song\nlyrics. We sang and danced\nuntil midnight. When we finished dancing and singing, we\ngave our teachers some flowers and earrings to thank\nthem for everything.\nAfter that everyone went\nhome with their families.Saturday, 1st May:\nThis day, each Dutch was with his or her Basque family.\nIn the morning, as it was raining, we stayed at home. We wanted to go\nout but it was impossible because of the weather. But some families met\nfor going to have lunch in a restaurant called “la cantina”, situated in\nGuadalupe Mountain, and some others went to Lesaka. After lunch, everybody met in the main square of Irun because the weather was getting\nbetter. We stayed for a while in that square and then, we went to a nearby\nriver, which is next to a football stadium called “Stadium Gal”. People wanted to go to watch the training of Real Union football team so we went to\nthe stadium. Afterwards, at eight o’clock, we met in the square again for\nhaving dinner in the Burger King. We arranged to go to Hondarribia’s\nbeach for having a farewell party. Near the party there was a music concert, that’s why we decided to go to the beach. People went home around\none or two o’clock. The party was very nice because we were with all the\npeople from Holland and we all enjoyed a lot.Sunday, 2nd May:\nIn the morning, Dutch people packed their suitcases and we gave them\neverything they needed for the long trip. All of us met in the main square at\none o’clock, because we wanted to be the last hour all together for saying\ngoodbye to each other. This farewell was very emotional. Most of us were\ncrying because we thought that we would never see again, but some93Basque people have already decided to go to Holland this summer,\nto their respective Dutch partners’\nhouses. The bus arrived at two\no’clock, but they didn’t leave until\nhalf past two because the farewell\ntook a long time and Dutch people\ndidn’t want to leave. Finally, when\nthe bus left the bus station it was\nsuch a weird situation because we\nhad already got used to be with\nthem and they weren’t with us any\nmore. Everything was finished!!!94Diarios\nGaztelera mintegia3. maila D\nGoizane OrozcoHola, me llamo Goizane Orozco. Tengo 14 años, casi 15, los cumplo el\n16 de julio. Vivo en Irún cerca del centro. Dicen que soy divertida y estoy\nloca, bueno aunque esto aquí no importa. En clase de lengua castellana el\nprofesor nos ha dicho que en semana santa escribamos un pequeño diario donde expliquemos lo que queramos, yo como no sé qué tema hacer\nni cómo explicar esto, he pensado hacerlo de esta forma. Esto van a ser\npequeños resúmenes de hechos que me suceden con él. Sí, el chico que\nme gusta. Os voy a ir contando cómo va trascurriendo nuestra relación en\nnada más ni nada menos que 7 días.Día 1 de abril de 2010.\nHoy le he visto. Él es un chico moreno, no muy alto y con una sonrisa\nde oreja a oreja. Cuando le he visto he vuelto a sentir ese pequeño cosquilleo que siempre sentía. Me gustaría volver a estar en sus brazos como\nhace 6 meses. Me gustaría volver a besar sus labios una y otra vez hasta\ndesgastarlos. En el día de hoy recuerda cada segundo que pasé a su\nlado. Recuerdo el pequeño mes que estuve con él. Me gustaría abrazarle\nuna y otra vez y no soltarle nunca. Me gustaría tocar sus ásperas manos.\nSus orejas que tanto me gustaban. Todos los días sueño con que en\nalgún futuro cercano volvamos a estar juntos. Me arrepiento del día en\nque le dije, quiero dejarlo contigo. Sí, me arrepiento de ello. Sé que no\nhay vuelta atrás y que nada puedo cambiar, pero también, me gustaría\ntener una máquina en el tiempo para poder borrar algunas cosas que no\n97Día 2 de abril de 2010.\nCada día que pasa me acuerdo más de él. Me entristezco cuando pienso que no le puedo volver a tener entre mis brazos. Él me repite día a día\nque eso es mentira, que en un futuro volveremos, que todo volverá a ser\ncomo antes, que ese quince de septiembre se volverá a repetir. Pero yo\npienso que todo es mentira, que lo único que quiere es que le deje en paz,\nque no piense más en él y que tenga la mente tranquila pensando en que en\nun futuro volveremos. Quiere que yo esté bien para que el también lo pueda\nestar porque me dice que si yo estoy mal él también lo está porque no\npuede estar bien pensando que alguien lo está pasando mal por él.Día 3 de abril de 2010.\nHoy es sábado, supongo que como todos los sábados a la noche saldremos, cantaremos y bailaremos hasta el amanecer. Llegan las doce de\nla noche, es la hora de salir, estamos listas, salimos y, cómo no, ahí está\nél, con sus amigos, delante de ellos haciéndose el guay, como que no le\nimporto nada. Yo estoy al otro lado de la discoteca con mis amigas, una\nbuena música, pasándomelo en grande y , por supuesto, con mi vaso de\nBaileys en la mano. Poco a poco veo como se acerca. Veo cómo sus\nmanos ásperas rozan la tela de mi vestido, sus pequeños labios rozan mis\nlabios, me da un beso, seguido de un pequeño abrazo lleno de ternura,\npasión y lo más importante, de amor. Me susurra al oído, que me quiere,\nque sin mí no puede estar, que no hace nada más que pensar en mí, que\nsoy lo más importante de su vida, que no me quiere soltar por miedo a volver a perderme. Yo lentamente voy acercando mis labios a su oído, le\nsusurro que yo a él también le quiero, que quiero estar hasta el final de\ntodo con él, que es el amor de mi vida, y que prometo no soltarle nunca.\nSe acaba la noche, es hora de regresar a casa.Día 4 de abril de 2010.\nSupongo que como todos los domingos una persona que sale de fiesta un día anterior esta con resaca ¿no? Pues sí, eso me pasa a mí, no\npuedo ni con mi alma. Pero bueno esto con una buena ducha se me pasa.\nHoy le he vuelto a ver en la plaza. Me ha saludado con su tímido saludo,\nme he acercado a donde él para preguntarle cómo acabó la noche. Nos\nhemos sentado en un banco y ahí hemos pasado los dos solos la tarde.\nHemos aprendido que el amor es fundamental en la vida y más que nada\nen una relación.98Día 5 de abril de 2010.\nHoy me he conectado al MSN y estaba él. Me saluda con su típico\nsaludo. Me ha dicho para quedar y yo, cómo no, le he dicho que sí.\nHemos quedado en la plaza, y juntos hemos ido al conservatorio. Se ha\nsentado y yo encima de él, hemos pasado toda la tarde juntos. Hemos\nvuelto a recordar esos pequeños detalles que hacían que nuestra relación\nsiguiera hacia adelante. Le he repetido una y otra vez que le echaba de\nmenos y él me abrazaba cada vez más fuerte. Me gusta reírme con él. Me\ngusta decirle lo primero que se me pasa por la cabeza. Me gusta él.Día 6 de abril de 2010.\nHoy he quedado con mis amigas pero no hecho nada más que pensar\nen el. Más que gustar es obsesión. Obsesión el tener que estar mirando\ntodo el rato una foto de él. Obsesión el tener siempre su conversación\nabierta. Obsesión el estar todo el rato cada segundo de tu vida pensando\nen él. Obsesión el no parar de estar con él. Obsesión el no poder estar ni\nun día sin hablarle. Obsesión el odiarse a sí misma por algo que no tenemos culpa. Obsesión es él. Él es una obsesión ni más ni menos. Él es una\ndroga. Mi droga. No sé cómo decirlo. No sé cómo explicarlo. No sé cómo\nexplicar lo que siento hacia él. Es un amor intenso. Duradero. Pequeño,\npero a la vez grande. Doloroso. Es como juntar ocho palabras con distinto significado que lleguen a significar una simple cosa. Una cosa sencilla.\nUn amor que vale la pena. Un amor conflictivo pero que te gusta. Es mi\npropio amor que siento hacia él. Él, una persona especial en mí. Él, mi vida\nentera. Él, mi sonrisa día y noche. Él, mi droga. Él, mi estar. Él, mi razón de\nexistencia. Un te quiero, verdadero. Un te quiero, que salga de él. Un te\nquiero. Le repito todo día a día. No le quiero perder.Día 7 de abril de 2010.\nHoy ha sido un día especial para mí. Hoy he vuelto a quedar con él, y si,\nme ha dicho que quiere salir conmigo, que quiere pasar el resto de su\nvida conmigo. Me ha dicho que su corazón es mío y yo le he dicho que no\ndude que el mío es suyo. En ese momento he sabido confiar en él. Él no\nme mentía, tan solo me decía la verdad, en un futuro volveríamos y aquí\nestá el futuro, hoy día 7 de abril de 2010 es el futuro que tanto esperaba.\nVuelvo a sonreír, vuelvo a ser la aquella niña que no se preocupaba por\nnada ni de nada. Vuelvo a salir a la calle con razones, las razones son él,\naunque no dejo apartada a ella, ella es la que ha estado día a día confiando en mi, ella me ha demostrado que tenía que confiar en él, es Iune99Olaizola, mi mejor amiga, la que siempre está ahí cuando la necesito.\nAntes de despedirnos, le he dado una cosa, y esa cosa era la primera\ncarta que le escribí, justo después de dejarlo, pero que nunca llegué a\ndársela puesto que él estaba con otra, ponía esto: “ Yo te quiero. Pase el\ntiempo que pase tú siempre estarás ahí. Cueste lo que cueste nunca te\nolvidaré. Marcaste mi vida con un solo latir de tu corazón. Tuviste la puerta abierta a él con solo contemplarlo. Él intento conquistarte y fracaso.\nPero todavía sigues ocupando el cincuenta por ciento de él. En algunos\nmomentos intentas escapar, pero él en esos momentos te cierra la puerta. No quiere que nunca escapes. Que te vayas lejos. Quiero tenerte\ncerca, poder besar, abrazarte, tenerte entre sus brazos para decirte que\nte quiero una y otra vez. Distintos gustos. Distintas horas. Distintos lugares. Pero todo enlaza uno. Un tiempo. Un destino. Un lugar juntos. Una\nhora. Un te quiero por un segundo a tu lado. Un beso. Un amor. El nuestro. Pasa el tiempo y sigo sin estar a tu lado. Ya te echo de menos. Tus\ncaricias. El susurro del “te quiero día a día” en mis oídos. El beso en la\nmejilla. La despedida. Un flechazo.”Fin de mi diario.1003. maila B\nOihana CarracedoDOMINGO 28\nHola querido diario, sé que ha pasado mucho tiempo, pero esta semana me ha ocurrido una cosa increíble. Todo comenzó el domingo a la\nnoche, recibí un sms de un número desconocido, al leerlo no lo entendí,\naunque poco a poco fue cobrando sentido. El primero decía lo siguiente:\nel alma desespera\npor seguir siempre\nEran cuatro simples líneas, pero daban que pensar, bueno, en ese\nmomento todavía no. Y así fue, no le hice caso y me fui a dormir.LUNES 29\nLa mañana era como otra cualquiera. Llevé mis maletas a la entrada y\nesperé a que viniera mi padre a buscarme para llevarme al aeropuerto.\nUna vez allí, dejé que las llevaran al avión y fui a la puerta de embarque.\nEra la primera vez que viajaba sola, y estaba nerviosa, además iba de\nintercambio, aunque no a uno normal…\nEl viaje en avión fue largo, y yo me dormí.\nPara cuando llegué ya eran las seis de la tarde. Desembarqué, busqué\nmis maletas y fui en busca de la familia con la que estaría. A lo lejos avis-101té un cartel con mi apellido ¡Sí! Eran ellos, ¡uff!... menos mal, no me apetecía nada seguir buscando por el inmenso aeropuerto.\n-¡Hola Oihana! – Me saludó con un acento propio de Oklahoma – Soy\nMarie, esta es mi madre Marta y este es mi padre Stiff.\nElla tenía un aspecto natural, era pálida, pero con los pómulos rosados\ny repletos de pecas. Tenía unos preciosos ojos verdes como la hierba en\nprimavera y un pelo largo y ondulado de color ocre. Marta era igualita a su\nhija, lo único que con el pelo corto y un poco más alta. El padre, Stiff, de\naspecto simpático pero un tanto serio, era moreno con unos cojos completamente negros.\n-Mis hermanos no han querido venir, pero cuando lleguemos a casa los\nconocerás. – Dijo esbozando una sonrisa de oreja a oreja.\nStiff cogió mis maletas y las llevó encantado al 4x4 que estaba aparcado enfrente de la puerta del aeropuerto. Cuando abrí la puerta del coche\npara entrar, una cinta roja cayó al suelo, en ella había algo escrito.\nse pone nerviosa y se altera\nSin que nadie me viera la metí en el bolsillo de mi pantalón.\n-Bueno, y ¿Quétal el viaje? – Preguntó Marta.\n-Bien, bastante largo, pero me dormí enseguida.\nNo es que hubiera mucha conversación, y la verdad, fue de agradecer\nporque no me apetecía nada hablar en ese momento. Al llegar, vi que la\ncasa era enorme, estaba completamente alejada de la ciudad. Conté\ncinco pisos más el sótano que seguramente habría. Hubo una cosa que\nme llamó la atención, en un lado de la casa el jardín estaba fatal, con flores muertas, tierra seca… Pero lo demás parecía estar bien.\n-Bienvenida a tu nueva casa. Ven, te enseñaré todo.\n-¡Jajaja! Gracias Marie.\nLa casa por dentro era preciosa, a la derecha la cocina, a la izquierda\nun enorme salón y enfrente unas escaleras por las que Marie me llevó\nhasta la habitación. Esta estaba pintada de verde pistacho, con todos los\nmuebles a conjunto. A lo lejos escuché el sonido de un piano.102-Marie, ¿Quién está tocando el piano?\n-¡Ah! Es mi hermano mayor Noah, toca muy bien el piano, ha ganado\nmuchos premios – dijo orgullosa – y este sábado tiene un concierto, al\nque pensamos asistir.\n-Vamos chicas, a cenar.\n-Vaya, es mi madre, luego deshacemos tus maletas.\nEn la mesa éramos seis en total, los padres, Noah y Mike, los hermanos, Marie y yo. Los hermanos se parecían bastante, aunque Noah era\nmas grande que Mike, y un poco más reservado, al contrario que Mike,\nque no paraba de hablar. Después de las múltiples conversaciones que\nhubo en la cena, nos limpiamos los dientes y nos fuimos a la cama, porque yo mañana tendría que acompañarles al colegio.MARTES 30\nSon las ocho de la mañana, pensé. Me vestí y bajé a desayunar, allí ya\nestaban todos, vaya, qué vergüenza, había sido la ultima en despertarme.\nDespués nos llevaron al colegio.\nLas clases eran normales, como las de aquí. El director me dijo que\npodía estar en la biblioteca en vez de estar en la clase. Al ver la biblioteca\nme quedé boquiabierta, la biblioteca era enorme, y estaba repleta de\nlibros. Fui mirando todos, pasillo tras pasillo, libro por libro, hasta detenerme en uno. El libro estaba forrado con terciopelo negro, y un hilo plateado\ndibujaba una luna menguante. Oí el timbre que avisaba que era la horade\ncomer, me había pasado toda la mañana mirando libros.\nEn el comedor cogimos las bandejas y la comida y nos sentamos en\nuna mesa llena de chicas hablando, todas ellas amigas de Marie.\nDespués de las clases nos vinieron a buscar.\nEn casa todos se pusieron a hacer los deberes, y yo estuve leyendo el\nlibro que había cogido, era bastante raro, las hojas eran ásperas y estaba\nescrito a mano. Más tarde vino Noah y estuve hablando con él.\nAntes de ir a cenar me senté en la cama y guardé el libro bajo la almohada, pero al levantarla me encontré con un trozo de papel en el que\nalguien había escrito algo.\nHarás que abra los ojos y así todo claro lo verá103Me estaban poniendo nerviosa tantos papelitos y frasecitas.\nDespués de la cena estuvimos escuchando la canción que Noah había\ncompuesto y que tocaría en el concierto.\nMarie y yo nos fuimos a la cama después de escuchar la preciosa canción, pero yo no podía dormir y me senté en una de las sillas de la terraza.\nCogí el libro y seguí mirándolo, me di cuenta de que había trozos que habían sido arrancados, me puse a pensar hasta llegar a la conclusión de que\nlos trozos que yo tenía coincidían perfectamente con los que faltaban.MIÉRCOLES 31\nLa mañana fue norma, esta vez me quedé en casa ayudando a Marta.\nFuimos de compras, estuvimos plantando flores e hicimos una tarta de\nqueso. Cuando estábamos en el jardín le pregunté por qué aquella esquina estaba tan descuidada, pero ella no me contestó.\nMás tarde traté de pegar los trozos que yo tenía, en el libro, y sí, encajaban a la perfección y la cinta roja sería el trozo que le faltaba al marcapáginas, el cual estaba en la página 123 en la que empezaba una canción. Se me encendió la bombilla. Bajé corriendo las escaleras hasta la\n-Marta ¿puedo tocar el piano de Noah?\n-Quizá mejor espera a que venga…\nDespués de decirme eso subió las escaleras, y cuando bajó fue directamente al colegio a buscarles. Yo me había quedado sola en la casa, y como\nno sabía qué hacer, fui a investigar. Estuve en el jardín y en el trozo seco,\nmedio enterrada encontré una preciosa cadena plateada con una lágrima\nde cristal. La guardé en el bolsillo y entré en la casa, porque pronto llegarían todos, y lo mejor sería que cuando llegaran me vieran en el salón.\nCuando merendamos, le pedí a Noah que tocara la canción del libro,\npero cuando iba por la mitad Stiff abrió la puerta con aspecto enfadado.\n-Noah ¿Qué estás tocando?\n-Es una canción que aparece en este libro.\n-¿De donde lo has sacado? ¡Ya puedes dejar de tocar eso, y ensayar tu\ncanción! no quiero volver a ver ese libro ni volver a escuchar esa estúpida\ncanción!104Daba la sensación de que esa canción lo martirizaba, con ella recordaba algo no deseado, y yo, como no, no pude dejarlo pasar, así que decidí\nMiré en Internet información sobre el libro, leí que había sido escrito\npor una mujer de allí, pero que esta desapareció hace veinte años. En la\nfoto aparecía una mujer sentada en un viejo sillón con un gran ventanal\ndetrás. Amplié la imagen y vi que la señora llevaba el mismo colgante que\nyo había encontrado.\nMás abajo leí que la mujer amaba la música y la escritura, que era viuda\ny que tenía un hijo del que nadie supo nada tras su muerte.\nDespués fui a cenar, y luego directa a la cama.JUEVES 1\nBien, estoy sin móvil, se me cayó al agua mientras me duchaba, no sé\ncomo, pensé enfadada. Ahora estaba incomunicada porque por casualidad\nno teníamos ni Internet ni teléfono, porque alguien había cortado la línea.\nLos jueves no me gustaban mucho, eran aburridos, y alguien se había\nempeñado en hacerlos más aburridos todavía, porque llovía a cantaros,\nno se podía salir y no se podía ver la televisión porque la antena se había\nroto por aquel temporal.\nMarta me dijo que podía mirar los álbumes de fotos, y eso estuve\nhaciendo, sin prestar mucha atención, hasta que encontré el álbum de\nStiff. Había muchas fotos en todas sonriente, en algunas solo y en otras\ncon su madre, pero vi una en la que los dos salían tristes, como si les\nhubieran quitado lo que les daba felicidad. Al fijarme bien vi que la madre\nde Stiff era la dueña del colgante y la escritora del libro, por lo tanto Stiff\nsería el responsable de la desaparición.\nTodavía me quedaba por descubrir quién me había ido dejando aquellos papelitos, pero por lo que so podía leer si los juntabas estaba muy\nnerviosa y quería que saliera la verdad a la luz cuanto antes. A la noche,\nme metí a la cama lo antes que pude.VIERNES 2\nAquella mañana sin que nadie me viera fui a la parte seca del jardín, y\nallí encontré una trampilla, que llevaba a un pequeño santuario en el que105había una tumba, al verlo me quedé sin habla, saqué un par de fotos, sé\nque no es lo más normal, pero tenía que tener pruebas. Fui a mi habitación y reuní todo lo que tenía, el libro, el colgante, las fotos, el álbum y los\napuntes que había cogido de Internet. Pero, ¿qué podía hacer con eso?\n¿Acusarle? tampoco sabía si su familia lo sabría, si estaban de su parte o\nen peligro, hasta que vi una escena que jamás olvidaré. Eran los padres\nde Marie discutiendo, él la culpaba de algo, incluso la pegó, ella salió\ncorriendo de la habitación y se encerró en el baño, él se quedó allí, pensando en lo que acababa de hacer…\nAquella tarde, Marta, Marie y yo nos fuimos a la ciudad a comprar los\nvestidos que nos pondríamos para el concierto. Mientras Marie se probaba los cinco vestidos que había cogido yo me quedé hablando con Marta,\nle dije lo que había visto, u conseguí que me contara todo.\nVolvimos a casa como si nada, pero en realidad teníamos un plan, teníamos que conseguir que Stiff se delatara solo y para eso llamamos a Jhon\nel jefe del cuerpo de policías y le contamos el plan.SÁBADO 3\nNos vestimos, desayunamos y nos preparamos para ir al concierto.\nUna vez allí, nos sentamos en el siguiente orden, Jhon, Stiff, Marta, Marie,\nMike y yo. El concierto comenzó y yo estaba un poco nerviosa, después\nde varias interpretaciones, salió Noah al escenario, todo se quedó en\nsilencio y empezó a sonar la canción que estaba escrita en el libro. Vi que\nStiff se empezaba a poner nervioso, el remordimiento, la culpa, su cabeza\niba a explotar, cuando de repente se levantó y gritó:\n-¡Fui yo! ¡Para ya de tocar esa estúpida canción, ella me obligó!\nTodo el mundo se quedó mirándole, el jefe se lo llevó enseguida de allí y\nlo arrestó, mientras él seguía gritando como un loco < ¡Esto no hay acabado!> sinceramente creo que no fui la única que se asustó. Aquella noche yo\nhice las maletas para irme el domingo por la mañana. Ellos ya estaban a\nsalvo, y yo volvía a casa. El viaje fue bastante largo pero cuando llegué, fui a\ntumbarme en la cama, pero en ella vi un papel en el que ponía:\nEl alma no descansa tranquila\nalgo la desespera\nhasta que el mal muera.1063 maila D\nMaialen Oiartzun9 de Abril\nSe me hace muy extraño volver a escribir en un diario. ¿Por qué? Quizá\nporque piense que es cosa de niños. Por lo tanto, han trascurrido muchos\naños desde que no gasto tinta en una de estas hojas. Siempre he pensado que era cosa de niños escribir lo que te ha ocurrido ese día, contarles\na unas hojas que no ven, no sienten, ni escuchan, los enfados con tus\npadres, tu hermano, tus amigas, si sabes que no te va a poder ayudar.\nPero a decir verdad, ahora que me encuentro en esta situación me he\ndado cuenta que aun que no nos hablara, nos ayudaba, simplemente porque ser el objeto en el que puedes desahogarte con toda facilidad. Por\neso mismo me dirijo a ti en mis últimos días de vida.\nAsí es querido diario, he pedido a mis padres que te trajean a esta\npequeña habitación, rodeada de enfermeros. Esta habitación es mi casa\ndesde hace ya una semana, estoy enferma, pero los médicos no han conseguido la respuesta de cuál es mi verdadera enfermedad. No paran de\nhacerme pruebas desde que llegué. Estoy agotada, he visto a través de\nlos cristales a mis padres hablar con el médico, y no han puesto buena\ncara, están preocupados y mucho. Tan solo tengo 15 años, me queda\nmucho por descubrir y tengo miedo a despedirme de la vida con corta\nniñez y poca madurez en la maleta.\nEsta mañana los médicos me han comentado que mi enfermedad es\ndesconocida, que no encuentran medicamento para mi cura y que es\nposible que no lo encuentren. Por lo tanto, deduzco que se me acaban\nmis días. Como puedes imaginártelo, mi cara no ha sido de alegría, a mi\ncorta edad aun me queda mucho por descubrir, no puedo desviarme tan107pronto de este único camino. Sería injusto. He visto muchas películas de\njóvenes enfermas, he llorado por ellas, pero nunca me había puesto en su\nlugar. Ahora lo entiendo y sufro por ello.\n¿Y qué se supone que tengo que hacer ahora? Si algo he aprendido\nen mi corta juventud, es que la vida nos es tan fácil como lo parece cuando eres una niña. De emparejar a la Barbie con Ken pasas a sentirlo de\nverdad, de las rabietas porque no te han comprado una chuche al los lloros por falta de amor. De jugar con cualquier niño en el parque, a exigir\ndemasiado al elegir una amiga y a sufrir depresiones por ser rechazada en\nun grupo de amigos. Cuanto mayor te haces, más sufres, y es que ya no\neres tan inocente. Pero a todo problema buena cara, a todo obstáculo\nvoluntad. Todo se consigue si es que luchas y eres fuerte. Así que, es lo\nque ahora me toca hacer. Intentar no comerme mucho la cabeza, sonreír\na mis padres para que no sufran y luchar.\nNo ha pasado mucho tiempo desde que me transmitieron la mala noticia y, a decir verdad, no tengo mucha fuerza, por lo tanto querido diario,\npor hoy te dejo descansar que mañana te espera un largo día.10 de Abril\nDurante la mañana, el doctor Alfonso me ha explicado la situación en la\nque me encuentro. Aun queda hacer alguna prueba más y, como rutina\ndiaria desde que estoy aquí, me han llenado de cables. Tras la comida una\nsorpresa que hace tiempo esperaba. Mi hermano; ya era hora! Echaba de\nmenos ver esos ojos verdes que tanta seguridad me trasmiten. Tenía\nmiedo, lo he notado al abrazarlo, y es que soy su hermana, y por mucho\nque haya veces en las que deseé que no esté, verdaderamente no podría\nsoportar que eso ocurriese. Ya ha anochecido, me toca volver a dormir,\npero no puedo parar de darle vueltas a todo esto.\n15 años… y yo que me pensaba que despediría todo esto a los 90.\nSoy muy joven, aún no he tenido tiempo para disfrutar de la noche, para\nsalir, para irme de viaje solo con mis amigos. No he probado la adrenalina\nde conducir un coche, ni siquiera el de una moto. No he sentido la alegría\nde terminar una carrera, ni tampoco el agotamiento de trabajar todo el día.\nNo me estresado por organizar mi boda, no me he comprado mi vestido\nblanco. No he llegado a perder la virginidad, ni a sufrir por el regalo más\ngrande. No he oído llorar a una criatura recién nacida, ni he enseñado a\nhablar a un bebe, ni a caminar, y tampoco he sido quien para guiarles su\ncamino. No he disfrutado con mis pequeñitos, no me he hartado de ser108ama de casa. No he dejado de quedar con mis amigas porque lo más\nimportante en esos momentos sea cuidar de tu familia. No he sido despedida de un trabajo, ni me he despedido de todo agobio por llegar a la jubilación. No he visto la boda de mis hijos, ni he abrazado a mis nietos. No he\nllorado por la pérdida de un familiar, o un viejo amigo. No, aún no, todavía\nme queda mucho por vivir.11 de Abril\nHoy me han despertado muy temprano de mi largo descanso. El doctor\nAlfonso ha entrado en mi habitación acompañado de mis padres. Una cierta iluminación en la cara, un nuevo camino amanece en la oscuridad. Me\nhan comunicado los resultados de las últimas pruebas, parece que han\nencontrado su repuesta. Una enfermedad desconocida, muy poco habitual.\nUna operación es la medicación más segura. Pero existe un riesgo, puede\nque todo salga a la perfección y vuelva a las calles. Desgraciadamente, la\notra opción es que algo falle y me vaya apagando con el tiempo. El doctor\nAlfonso me ha ofrecido tiempo para pensarlo, pero no he dudado ni un\nsegundo. Quiero operarme, si sale mal, saldré a la calle y exprimiré el poco\ntiempo que me queda. Si sale bien, seguiré siendo yo, con mi sonrisa, y disfrutare hasta el mínimo detalle, ahora que he estado en esta situación he\naprendido la oportunidad que nos han dado.\nAsí que, querido diario, por hoy te dejo descansar, mañana me operarán, me pasaré el día en descanso, por lo que no podré expresarte la sensación que he tenido en el quirófano. Pero te prometo, que serás el primero en enterarte como me siento al día siguiente.\n(12 de Abril)13 de Abril\nMartes 13, el día de la mala suerte. Eso es lo que se rumorea, yo en\ncambio lo pongo en duda. Te prometí que lo haría y eso es lo que voy a\nhacer. Me he despertado y todo lo he dibujado de otra manera. Me siento\nbien, me siento nueva. He de admitirlo diario, hoy me siento como si me109hubieran inyectado una dosis de fuerza y confío en que todo esto está llegando a su fin, el momento en el que diré adiós al hospital y podre abrazar a todos ellos, a todos a los que tanto he necesitado y a todos por los\nque tanto miedo he pasado.\nEl doctor Alfonso ha llegado con mis padres hacia las 12 del mediodía.\nNada más entrar les he ofrecido mi mejor sonrisa. Mi madre me ha abrazado fuerte. Es como si se hubiera quitado un fuerte peso de encima y al\nabrazarme, sintiera que es libre otra vez. Que todo vuelve a ser como\nantes. Y así es, las palabras del doctor han inundado la habitación de alegría. Justo lo que necesit aba oír: “TO D O HA SALI D O A LA\nPERFECCIÓN, HAS SIDO MUY FUERTE MAIALEN, GRACIAS A TU\nCONFIANZA Y TUS GANAS DE SEGUIR HEMOS CONSEGUIDO\nQUE TODO SALIERA A LA PERFECCIÓN. NUESTRO TRABAJO TERMINO AYER, AHORA TE TOCA A TI. DISFRUTA, Y SÉ FUERTE TAL Y\nC O M O LO HAS S I D O D U RANTE E STO S D IAS. S O LO ASÍ\nCONSEGUIRÁS GANARLE LA BATALLA A LA ENFERMEDAD”.\nNo he podido resistirme, he dejado escapar alguna lágrima, todo va a\nla perfección.14 de Abril\nQuerido diario, mañana me dan el alta, mañana volveré a respirar el aire\nfresco. He sido fuerte, he aguantado a todas las fuerzas que me han\nhecho, he superado todos los miedos que tuve. Y sobretodo he aprendido la importancia verdadera de esta vida. A partir de hoy no voy a llorar\npor tonterías, pero no dejaré de alegrarme por ellas. Superaré todos los\nbaches que se interpongan en mi camino, y ayudaré a todos los que me\nTengo que decírtelo, he pasado muchísimo miedo estos días, tenía\nmiedo a perder todo lo que tengo. He tenido demasiado tiempo para pensar y sé que de hoy en adelante, mi único miedo será la muerte. Pero gracias a ello, haré todo lo posible para alejarme de él, con una vida llena de\nGRACIAS, por dejar que me desahogara. Hoy te doy la palabra que no\ndejaré de seguir contando mi historia. Porque contigo ha comenzado y\ncontigo terminará. Tú has sido mi mayor apoyo.110Ultimo día, por fin me he levantado de esta cama, me he vestido con\nropa de calle, He dado las gracias al doctor Alfonso y un fuerte abrazo a\nmis padres. He dicho adiós al hospital, y he podido ver a todos los seres\nqueridos. Sé que ahora no les voy a fallar, el miedo a perderlos me ha\nenseñado a tratarlos. Nunca más voy a poder despreciarlos.\nHoy empieza mi nueva vida y lo empiezo con una buena sonrisa.111Aipamen berezia\nTxingudiIkasturte honetan arrazoi ezberdinak direla\nmedio, ikasle baten aipamena egin nahi dugu,\neuskararekin egindako aurrerapenagatik, jakinda\nez dela bere ama hizkuntza eta hori eskuratzeko\neta maitatzeko egin duen esfortzuagatik, eta oso\nikasle fina eta saiatua delako. Ikasle eredugarritzat jotzen dugu aho batez berarekin egon garen\nirakasle guztiok. Olinda Manrriquez, 4. mailako\nikasleaz ari gara. Hona hemen Prentsa tailerrean\negindako lan batzuk.Aipamen berezia-Txingudi\nOlinda P. Manrriquez115116Aipamen bereziak\nEuskal KulturaIkasturte honetako Euskal Kulturaren inguruko\naipamen bereziakIkasturte honetako Euskal Kulturaren inguruko aipamen\nMaialen Lujanbio txapeldun!\nTxapelketa Nagusiko bere lehen\ntxapela irabazi zuen, BECen, eta\nlehen emakume bertsolari txapelduna bilakatu da, bertsolaritzaren historiarako. Amets Arzallus geratu zen\nbigarren. Ondoren, Jon Maia,\nAndoni Ega単a aurreko lau txapelen\njabea, Unai Iturriaga, Sustrai Colina,\nAitor Mendiluze eta Aitor Sarriegi.\nEuskarak erronka berri bat abiatu du: Interneten bere izen propioa\nsortzea. Interneten, izena eta izana elkarrekin baitoaz. Interneten, izenik ez\nduena, ez da. Eta hori da euskararen eta euskal kulturaren komunitatearen\nerronka berria: Interneteko eremu birtualean nazioarteko aitorpena eskainiko dion ikur edo sinboloa sortzea: .EUS domeinua.\nDagoeneko GOOGLE bilatzaile famatuak martxan jarri du euskara itzultzeko tresna eta aitortu du, interneten, euskara 50 hizkuntza erabilienen\nartean dagoela. Ez da gutxi, lagunok! Txikiak, bai pertsonak, bai herriak,\nmugituagoak eta ipurterreagoak omen dira, gara. Txikiak, norekin alderatzen garenaren arabera, baina ez adorez, bihotzez, kemenez. Bide luzea\negin du eta egiteko du gure herriak, gure kulturak, gure hizkuntzak, ez gaitezen kikildu euskalzaleok, ez gara atzo jaioak eta!\nEUSKARA, JALGI HADI SARERA!119All pages:456891011121315161718192021222324282930313234353637383940414445464748495051525354555657585966697273747576808182838485868788899091929396979899100101102103104105106107108109110112118InfoSaveLikeShareDownloadMoreLITERATUR SORMENA 2009-10 Published on Jun 17, 2010 Literatur sormena, proiektuaren barruan egindako literatur lehiaketako saridunen eta gaztelera zein atzerriko hikuntzen lan literarioen bild...See MoreeuskaratxingudiFollowRead moreRead moreSimilar toPopular nowJust for youGo explore