پاسخی به داستانسرائی ها در مورد " فرار اززندان قصر" اشرف دهقانی\n← برای فرزندم\nنخست‌وزیر اسپانیا برای تمدید قرنطینه شعری از گلستان سعدی خواند →\nتا جائی که به دوره جوانی عفت بر می گردد ، در کتاب بذرهای ماندگار، همراه شدن او با من جهت دور شدن از درب زندان زنان در ارتباط با فرار از زندان قصر توضیح داده شده و من اهمیت و ارزش کار مبارزاتی همه کسانی که به آن فرار یاری رساندند و از جمله او را در آن کتاب با برجستگی بیان کرده ام. اما عفت با تغییر ایدئولوژی در سازمان مجاهدین خلق ایران در سال ۱۳۵۴، از آن سازمان جدا شد و متأسفانه با روی کار آمدن رژیم جمهوری اسلامی، با شوهرش (محمد محمدی گرگانی) به صف جریان موسوم به ملی- مذهبی ها پیوست که یکی از جریان های همدست با رژیم جمهوری اسلامی و حافظ نظام استثمار گر حاکم بوده و می باشد. امروز پس از درگذشت او، افراد و نشریات و سایت هائی در ایران با اهداف سیاسی خاصی بدون آن که بگویند که عفت در چهل و یک سال گذشته حامی چه رژیمی بوده و یا مثلا بر این امر صحه بگذارند که وی طی دوره چهار ساله نمایندگی شوهرش در مجلس ارتجاع جمهوری اسلامی (طی سال های ۱۳۵۹-۱۳۶۳) – همان دوره بگیر و ببند و قتل عام توده ها و خون ریزی در کوچه و خیابان توسط رژیم حاکم، سال های اعدام سلسله وار دختران و پسران جوان، اعدام مادران و پدران و حتی کودکان و مادران با جنینی در رحم، سال های کشتار کمونیست ها و آزادیخواهان در سیاهچال ها در زیر شکنجه، و عربده کشی های خمینی و اعوان و انصارش جهت ارعاب توده ها با به رخ کشیدن همه جنایاتشان و از جمله جنایت تجاوز به دختران نوجوان و جوان با این توجیه که مانع از رفتن آن ها به بهشت به دلیل باکره بودنشان بشوند! ، سال های تواب سازی و شکنجه روزمره زندانیان سیاسی با کمک تواب ها و… – همراه شوهرش بوده، و یا مطرح کنند که بالاخره ایشان به طور خلاصه در سال های سیاه ۶۰ در کدام سو (جبهه) قرار داشته، در طرف توده های تحت ستم یا در سوی رژیم خون خوار حاکم! و کلاً بدون پرداختن به این امر که عفت در آن سال ها چه می کرده است، ناگهان و با جا خالی دادن به تمام این پرسش ها، به طور هماهنگ و یک صدا با هم او را با فرار اشرف دهقانی در دوره رژیم شاه به دیگران می شناسانند. آن هم به این صورت تحریف آمیز که گویا او “فراری دهنده اشرف دهقانی” و یا “ناجی” او بوده است! خواهیم دید که این تمجید از عفت و اعتبار دادن به او از این طریق، به هیچوجه بی دلیل نیست. مبلغین وابسته به رژیم حاکم ابتدا از حسن نظر توده های آگاه ایران نسبت به فرار اشرف دهقانی از زندان، سوء استفاده نموده و عفت را با این فرار به خوانندگان سایت ها و نشریاتشان معرفی می کنند و سپس به طور موذیانه تبلیغات خود علیه رویداد تاریخی “فرار از زندان قصر” را به منظور کوبیدن مبارز انقلابی مسلحانه در دهه پنجاه و ارزش های تاریخی آن دهه، پیش می برند.\nتیتر کلیشه ای تحریفی یکسان که در بالا به آن اشاره شد (عفت، “ناجی اشرف دهقانی”، عفت “فرار دهنده اشرف دهقانی”)، به تنهائی نشانگر هدف مبلغین برای تحریف واقعیات مربوط به “فرار از زندان قصر” می باشد. این امر به خصوص آن جا بیشتر آشکار می شود که در هیچ یک از نشریات فوق الذکر حتی اشاره ای هم به وجود زنان مبارز طرفدار سازمان مجاهدین خلق ایران در دوره شاه نمی شود که به عنوان خانواده زندانیان سیاسی هر یک به نحوی به “فرار از زندان قصر” یاری رساندند. همچنین باید این واقعیت را در نظر داشت که اندیشه فرار توسط من و ناهید جلال زاده موقعی به مرحله عمل در آمد که ما از پشتیبانی و یاری آگاهانه دختر رزمنده خانواده مبارز رضائی ها در دوره شاه یعنی صدیقه رضائی مطمئن شدیم و در هماهنگی با او به این عمل اقدام نمودیم. از این رو پرسیدنی است که چرا کسانی که در نشریات و سایت های “آزاد” در جمهوری اسلامی به داستانسرائی در مورد نقش عفت در فرار مورد بحث پرداخته اند، اگر قصد بهره برداری های سیاسی ضد انقلابی نداشته و یا ریگی به کفش ندارند، نامی هم از صدیقه رضائی نمی برند و اشاره ای هم به نقش او در این فرار نمی کنند؟ در مورد حسین خراسانی به عنوان یکی از خانواده های زندانیان سیاسی سازمان مجاهدین خلق ایران در همان دوره که آن سازمان علیه امپریالیسم و سگ زنجیری اش رژیم شاه می جنگید هم حرفی به میان نمی آورند. او تنها مردی بود که در این فرارِ (به قولی) زنانه، در اختفای من بعد از فرار از زندان نقش اصلی را ایفاء نمود – تا این که بالاخره امکان ارتباط با سازمان خودم (چریکهای فدائی خلق) فراهم گشت. آیا این نشریات و سایت های علنی و “آزاد” حاضر بودند و هستند که حسین خراسانی، آن مبارز انقلابی را هم با القابی که برای عفت به کار می برند توصیف کنند و او را به خاطر نقش مهمی که در ارتباط با فرار اشرف دهقانی داشته است یک مرد “مهم در تاریخ مبارزه چریکی”، یا ” از چهره‌های نامدار تاریخ مبارزه چریکی در ایران” بنامند؟ بی شک نه، چرا که حسین خراسانی برخلاف عفت به خانواده سیاسی آن ها تعلق نداشت، بلکه پس از سقوط شاه همچنان یک انقلابی باقی ماند و در مقابل رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفت؛ و مأموران همین رژیم بودند که خون پاکش را به عنوان یک مجاهد انقلابی در دوم بهمن ۱۳۶۱ بر زمین ریختند. واضح است که این مبلغین اگر ریگی در کفش نداشتند در رابطه با فرار اشرف دهقانی تنها به ذکر نام عفت اکتفاء نمی کردند و اگر قرار بود حقایق را با مردم در میان می گذاشتند حتی می بایست از زن مجاهد انقلابی، معصومه شادمانی نیز نام می بردند. این زن انقلابی اگر چه در رویدادی دیگر و به قولی در “فرار دوم” با من در ارتباط قرار گرفت، اما نامش با همین فرار مطرح گشته است. اما نام بردن از این زن رزمنده که در سال ۱۳۶۰ پس از تحمل شکنجه های قرون وسطائی شکنجه گران جمهوری اسلامی، توسط این رژیم دار و شکنجه به قتل رسید هم برای این مبلغین مقرون به صرفه نبود و نیست. در حالی که اینان با داستان سرائی های بی مقدار در مورد “فرار از زندان قصر” و حذف نام هواداران و خانواده زندانیان سیاسی مجاهد می خواهند به مردم مبارز ایران این طور القاء کنند که اگر اشرف برای شما به مثابه یک سمبل مبارزاتی (در واقع خارج از اراده خود وی به عنوان یک فرد) با راه و روش قهر آمیز انقلابی با دشمنانتان مطرح است، بدانید که در فرار او از زندان شاه، یکی از خودی های ما نقش اصلی را داشته است – تا آن جا که او فرار نکرده بلکه عفت او را فراری و “نجات” داده است!\nبر خلاف آن چه سعی شده به توده ها القاء شود واقعیت این است که در سال ۱۳۵۲ پس از فرار از زندان، هیچ فردی در رابطه با این فرار دستگیر نشد. در جریان این حرکت، از یک طرف یاری دهندگان به این فرار بخشاً به طور اتفاقی به آن وارد شدند و از چند و چون این فرار آگاهی نداشتند. از طرف دیگر کسانی که آگاهانه به آن فرار یاری رسانده بودند، با توجه به دستگیری ناهید جلال زاده، در همان درب زندان زنان باقی ماندند و هیچوقت مطلع نشدند که اشرف پس از فرار چگونه و در چه ارتباطی خود را از چشم پلیس مخفی نگاه داشت و چگونه ساواک را از دستگیری مجدد خود نا امید ساخت. از طرف دیگر، باید مخفی کاری های به جا و درست زنده یاد حسین خراسانی پس از فرار را ذکر نمود که تا جایی که من می دانم، جز خود وی و رابطی که مرا به مرکزیت سازمان مجاهدین خلق وصل نمود، هیچ کس از این امر مطلع نگشت. و به طور قطع کسانی که من در خانه های آن ها به دور از گرگان مدتی به صورت مخفی به سر بردم، از این فرار و هویت من مطلع نشدند. مجموعه این واقعیات کمک می کرد که حتی اگر کسی از یاری دهندگان به آن حرکت دستگیر هم می شد، حتی اگر مجبور به دادن اطلاعاتش هم می گشت باز ساواک نمی توانست به کلیت موضوع و افراد شرکت کننده در این فرار پی ببرد – در واقع هم ساواک هیچوقت نتوانست به اطلاعات کامل راجع به این فرار دست یابد. در هر حال واقعیت این است که در مقطع مورد بحث یعنی در سال ۱۳۵۲، هیچ فردی در ارتباط با فرار از زندان قصر، مورد ضرب پلیس امنیتی شاه قرار نگرفت.\nدر ابتدا باید گفت که اولاً این ادعای نشریه اصلاح طلبان حکومتی که گویا متعاقب فرار اشرف دهقانی از زندان، هم شکنجه در زندان های رژیم شاه دو چندان گشته و هم محکومیت ها چند برابر، به هیچ وجه با واقعیت انطباق ندارد. هیچ مدرک و شاهد و گواهی وجود ندارد که نشان دهد بلافاصله پس از “فرار از زندان قصر” گویا به دلیل این فرار بر شدت شکنجه یا محکومیت ها در زندان افزوده شده باشد. در حالی که این واقعیتی است و بسیاری از زندانیان سیاسی در رژیم شاه نیز گواهی داده اند که ساواک (نه “متعاقب” فرار اشرف دهقانی در پنج فروردین ۱۳۵۲) بلکه در طی سالهای ۱۳۵۳ و ۱۳۵۴ حتی وحشیانه تر از گذشته مبارزین و به خصوص طرفداران دو سازمان چریکهای فدائی خلق و مجاهدین خلق را مورد شکنجه های بی رحمانه خود قرار می داد. باید دید که علت این امر چه بود!\nالبته این را هم باید دانست که با رشد جنش انقلابی در جامعه و اعمال انقلابی ای که خود زندانیان در زندان به آن دست می زدند، زندانبانان فشار هر چه بیشتری را بر زندانیان سیاسی چه مرد و چه زن اعمال می کردند و این صرفا به موضوع “فرار از زندان قصر” ربط نداشت. در این رابطه می توان به شورش زندانیان سیاسی مرد در زندان عادل آباد شیراز در ۲۶ فروردین ۱۳۵۲ و کندن عکس شاه در روز اول فروردین ۱۳۵۲ از روی دیوار توسط زندانیان سیاسی مرد در زندان قصر که منجر به شدت عمل بیشتری بر آن زندانیان گشت اشاره نمود. (۳)\n۸- برای این که فرار اشرف دهقانی از زندان بی ارزش و حتی بر ضد نیروهای مبارز در جامعه قلمداد شود در روزنامه شرق و بعد در سایت ها و نشریات مجاز دیگر در رژیم جمهوری اسلامی، به نیابت از عفت نوشته شده: “می‌دانید، در زندان که بودیم، بچه‌ها به این جمع‌بندی رسیدند که فرار اشرف نمی‌ارزید، چون واقعاً خودش هم پس از آزادی نتوانست عملیاتی انجام دهد. بیشتر حفظ خودش بود”. به نظر نمی رسد که اظهار نظر فوق که در گیومه آمد، واقعاً سخن عفت بوده باشد. به این دلیل ساده که کسی در آن سال ها چه در زندان بود یا در خارج از زندان نمی دانست که کدام عملیات توسط کدام انقلابیون صورت گرفته، چرا که هرگز اسامی انقلابیون شرکت کننده در عملیات نظامی به جنبش اعلام نمی شد و در نتیجه نه عفت و نه هیچ کس دیگر نمی توانست بگوید که اشرف عملیاتی انجام داد یا نداد تا در مورد آن جمعبندی هم ارائه داده باشند. بگذریم که اگر برای کسانی عملیات کردن اهمیت داشته ، نمی توانستند خودِ فرار از زندان را یکی از عملیات بزرگ کاملاً تأثیر گذار بر جامعه و به خصوص روی زنان ایران که متحمل ستم های مضاعف بودند، نخوانند. روزنامه شرق با ناشیگری چنین سخنی را در نشریه اش نوشته تا بتواند فرار اشرف از زندان را فاقد بار مبارزاتی، یک امر شخصی و به قول خودشان برای “حفظ خودش” جلوه دهد. این را هم باید گفت که اگر هم عفت واقعاً چنین سخنی را گفته باشد، بیانگر موضع و درک نادرستش از واقعیات بوده است.\nشکی نیست که نیروهای متعلق به اردوی ستم و استثمار برای در بند نگاه داشتن استثمار شوندگان همواره دست به تحریف تاریخ زده و می کوشند دست آوردهای مبارزاتی توده ها را انکار و ارزش های آفریده شده توسط آن ها را به هر ترتیبی، بی ارزش جلوه دهند. اتفاقاً در رژیم جمهوری اسلامی، این یک سیاست شناخته شده می باشد که هم از طریق اتاق های فکر این رژیم که اصلاح طلبان یکی از گردانندگان این اتاق های فکر و نشریات و سایت های وابسته به آنان هستند، و همچنین توسط انواع روشنفکران و یا به اصطلاح تاریخ نویسانی که “وجدانشان را اجاره داده اند” (نقل از برادر فدائی شهیدم، بهروز دهقانی)، به پیش می رود. تحریف و قلب حقایق در مورد فرار تاریخی از زندان قصر شاه نیز تلاشی در این زمینه می باشد.\nهمان طور که دیده شد سبک کار مبلغین فوق الذکر به این صورت بود که در آغاز ظاهراً خود را همنوا با روشنفکران و توده های مبارز ایران نشان دادند و حتی نوشتند که “فرار اشرف دهقانی در آن روزگاران ابهت و شکست‌ناپذیری ساواک را درهم می‌شکند”. ولی به جای آن که از این گفته نتیجه گرفته شود که پس این فرار نقش انقلابی در جامعه ایفاء نموده و در خدمت رهائی کارگران و زحمتکشان از زیر ظلم و ستم رژیم وابسته به امپریالیسم شاه قرار داشت، به تدریج سعی کردند آن فرار را در ذهن خواننده یک امر غیر انقلابی و حتی به ضرر نیروهای دیگر در جامعه جلوه دهند. دلیل این امر مسلماً نه دشمنی شخصی با اشرف دهقانی و نه کوبیدن صرف و بی هدف فرار او از زندان قصر بود بلکه نوک حمله آن ها به واقع به سوی جوانان انقلابی امروز ایران می باشد. به این جوانان است که سعی دارند بقبولانند که آن چه آن ها از سمبل های مبارزاتی شان، از چریکهای فدائی خلق و مبارزات انقلابی چریکی در دهه پنجاه در ذهن خود دارند، نادرست و غیر واقعی و حتی دروغ پردازی است؛ و گویا نتیجه کار انقلابیون چریک در دهه پنجاه بی نتیجه و سترون بوده است، لذا جوانان امروز نباید راه انقلابی آنان را ادامه دهند. می دانیم که این قلم به دستان در شرایطی این چنین میدان داری می کنند که زبان طرفداران واقعی چریکهای فدائی خلق ، پیروان نظرات کمونیستی و راه انقلابی آن ها و همه کسانی که ارادت مبارزاتی نسبت به مبارزات انقلابی دهه پنجاه دارند، به زور گلوله و شکنجه و اعدام رژیم متبوعشان (جمهوری اسلامی) بسته شده است. لذا اینان حتی از مرگ کسی که در جوانیش در فرار اشرف دهقانی از زندان نقشی داشت نیز برای مقابله با گرایش انقلابی در میان نیروهای مبارز ایران که خواهان اعمال قهر انقلابی علیه دشمنانشان می باشند، استفاده می کنند؛ و همه تلاششان آن است که به هر ترتیب از پای نهادن جوانان انقلابی به راه ظفرنمون چریکهای فدائی خلق ایران و از اِعمال قهر انقلابیشان علیه قهر ضد انقلابی رژیم حاکم جلوگیری کنند.\n۳- یکی از حوادث مهمی که زندانیان سیاسی زندان قصر در آن زمان آن را یکی از دلایل یورش رژیم به زندان قصر تلقی نمودند، به آتش کشیدن قاب بزرگ عکس شاه (با کار گذاشتن یک ماده انفجاری دست ساز) بر روی دیوار اتاقی در بند ۳ در روز اول عید سال ۵۲ می باشد. لازم است بدانیم که در این زمان تصویر نقاشی شده بعضی انقلابیون شهید توسط زندانیان سیاسی زینت بخش دیوارهای بند ها بود. در مقاله نسبتاً مفصلی از سازمان مجاهدین خلق در سال ۵۳ تحت عنوان “نظری به تأثیر جنبش مسلحانه در سه ساله اخیر بر زندان ها” ضمن اشاره به “سقوط” و “آتش” گرفتن عکس شاه ” در اطاق ۹ بند ۳″ این موضوع نیز مطرح شده است که : “اواخر سال ۵۱ قاب بزرگ عکس شاه از اطاق شماره ۵ بند ۳ گم می شود و عکس نقاشی شده و بزرگ مجاهد شهید مهدی رضائی زینت دیوار می گردد”.\nموضوع به روز ششم اردیبهشت ماه ۱۳۵۳ یعنی به حدود یک سال بعد از فرار من از زندان قصر مربوط است. زمانی که رفیق مرضیه احمدی اسکوئی در ساعت ۱۰ صبح آن روز در یک درگیری شجاعانه با پلیس مخفی رژیم شاه جان باخت و رفیق شیرین معاضد توسط مزدوران این رژیم، دستگیر شد. در آن زمان، من در همان پایگاهی بودم که این رفقا و همچنین رفیق حمید اشرف در آن جا مستقر بودند. رفیق حمید اشرف، در آن رویداد که واقعاً تأسف بار بود، شاید بتوان گفت که به شانس از مهلکه جان سالم به در برد و من نیز در شرایطی قرار گرفتم که ارتباطم با بقیه ی رفقا بالکل قطع شد. من ماندم با یک چمدان در دست و ساکی به گردن، که پُر از وسایلی بودند که نمی خواستم به دست دشمن بیافتند، تنها و ویلان در خیابان ها! ضربه ای که در این روز از طرف دشمن به ما وارد شد، از جمله ضربه هائی بود که در اثر اشتباه خودمان پیش آمد. در خیلی از موارد، ضربه ها قبل از این که ناشی از “زرنگی و کاردانی” ساواک و شهربانی و یا کمیته ی مشترکش باشد، از اشتباه خود عناصر مبارز نشأت می گرفت. اما این ضربه، تا حد زیادی واقعاً، مورد استثنائی بود. بعدها رفیق حمید اشرف همیشه با تأثر از آن یاد می کرد و شدیدا از آن واقعه ناراحت بود. در واقع، اشتباه اصلی هم از جانب او بود؛ به قول خودش که صراحتاً و با اندوه و درد تمام مطرح کرد، آن روز، “تمامی تجربیات گذشته زیر پا گذاشته شد”. این جمله ی رفیق حمید اشرف از بار خاصی برخوردار بود. چرا که او با توجه به نقش برجسته ای که در حفظ و تداوم سازمان پس از ضربه های سال ۵۰ و از بین رفتن اکثر رفقای رهبری و بنیانگذار داشت، خود، تجسمی از مجموعه تجربیات گرانبهائی بود که سازمان در طی آن سال ها به دست آورده بود. رفیقی که خود در موقعیت های مختلف قهرمانانه با دشمن جنگیده و بارها محاصره ی نیروهای مسلح رژیم را در هم شکسته و تلاش های آنها را برای دستگیری خود، ناکام گذاشته بود.\nدر صبح روز ششم اردیبهشت (۱۳۵۳) کماکان رادیو باز بود. من پشت آن نشسته و داشتم به گفتگوها گوش می دادم. ناگهان متوجه شدم که مأموران درصدد اجرای برنامه ای هستند. رفقا را صدا زدم و همگی سعی کردند تا با دقت به صحبت های بی سیمی گوش دهند. گفتگوها کمی در هم و بر هم بود و برخلاف سابق، بعضی گفتگوها چندان روشن نبود. اما به نظر می آمد که نیروهای امنیتی طبق معمول در تدارک شکار یک انقلابی هستند. آنها به همدیگر خبر می دادند که در محلی جمع شوند. در این موقع، رفیق حمید اشرف در حالی که کفش به پا داشت و گوئی آماده رفتن به بیرون بود، روی یک صندلی نشسته و با نگرانی به گفتگوها گوش می داد (در آن زمان، کفش به پا داشتن در خانه، معمول نبود. در حالی که بعدا معمول شد و حالت آمادگی در ۲۴ ساعت، رعایت می شد). شیرین در حالی که لباس می پوشید و برای رفتن سر قرار آماده می شد، به دقت به گفتگو ها گوش می داد و اندکی نگران به نظر می رسید. در حیاط خانه، بندی بود که معمولاً چند چادر زنانه روی آن آویزان بود. شیرین به حیاط رفت و یکی از آن ها را سر کرد و دوباره برگشت. حالا دیگر کاملاً معلوم بود که نگران است. او داشت سر قراری می رفت. به نظر می رسید که به دلش برات شده که قرارش لو رفته و مزدوران رژیم دارند سر قرار خود او جمع می شوند. نگرانی خود را بر زبان راند و گفت: “نکند سر قرار من جمع می شوند!” رفیق حمید اشرف با لحن محکم، که در آن نوعی صمیمیت معمول “مردانه”ای هم به چشم می خورد (معمولاً خیلی از مردها در اولین برخورد به سخن زنی که با او احساس نزدیکی می کنند، به طور خود به خودی تصور می کنند که حرف او درست نیست) گفت: نه! قرار تو جای دیگر است، اینها در یک جای دیگر جمع می شوند! شیرین که دیگر وقت قرارش دیر شده بود، از در بیرون رفت. ما همچنان با دقت و نگرانی، گفتگوهای بی سیمی را دنبال می کردیم. هنوز مدت کوتاهی از رفتن شیرین نگذشته بود که ناگهان رفیق حمید واقعاً گویی که برق او را گرفت، از جا پرید و گفت: این قرار پریه! (قرار پری است. شیرین را به این اسم صدا می زدیم) و با عجله به طرف درب خروجی رفت. من که متوجه بودم که او از شدت ناراحتی آن چنان از جا برخاسته بود و رفتن او نمی تواند حاصل یک تصمیم درست باشد، به طرف درب خروجی دویدم و شانه های حمید را گرفته و او را برگرداندم. حمید واقعاً شوکه شده بود. شدت ناراحتی اش به گونه ای بود که اصلاً نمی دانست چکار دارد می کند. از همین رو نیز بدون مقاومت برگشت. در این هنگام دیدم که مرضیه چادری از بند حیاط برداشته و در حالی که دارد آن را سر می کند، از درب خروجی بیرون رفت. من شانه های حمید را رها کردم و خواستم دنبال مرضیه بدوم که ببینم به کجا می رود. فقط چون پابرهنه بودم، یک لحظه سعی کردم دم پائی پایم کنم. اما وقتی رویم را برگرداندم – که به واقع ثانیه ای نگذشته بود – حمید هم رفته بود. باید متذکر شوم که من در آن پایگاه به طور “چشم بسته” بسر می بردم. این اصطلاح به معنی آن است که من آدرس آن خانه را نمی دانستم و نمی بایست بدانم (چون حضورم در آنجا، موقتی بود). در آن لحظات، بدون این که بدانم چکار باید بکنم، ابتدا برگشتم و دو درِ اتاق که همیشه بسته نگه می داشتیم تا صدای گفتگوهای بی سیمی به بیرون نرود ولی در آن شراط خاص، طاق باز مانده بودند، را بستم. اولین فکری که به ذهنم رسید این بود که من نیز به دنبال رفقا بروم. شاید آن رفقا برای درگیری با پلیس رفتند(!؟) پس من نیز باید می رفتم و در درگیری شرکت می کردم. اگر چه انجام چنین کاری، به نظرم نادرست می رسید. برایم بدیهی بود که با توجه به تعداد نیروهائی که ساواک در چنان مواقعی (به هنگام دستگیری یک انقلابی) وارد میدان می کرد، ما نباید با تعداد اندک به سراغ آنها برویم! اما می دیدم که رفیق حمید که به لحاظ امور نظامی، الگوی ما بود، رفت. مرضیه هم همینطور. در این اوضاع، نمی توانستم تصور کنم که رفقا در حال درگیری با پلیس هستند و من در خانه نشسته ام! البته موضوع از این قرار نبود و من بعدها فهمیدم که شیرین، آن روز با دختری که رفیق مرضیه او را به عنوان یک سمپات به سازمان معرفی کرده بود و از تبریز می آمد، قرار داشت. به واقع قرار را رفیق مرضیه گذاشته بود و در نتیجه او از محل قرار مطلع بود. رفیق حمید اشرف هم به دلیلی، محل قرار را می دانست. به واقع، آنها رفته بودند که خود را به شیرین برسانند و او را از لو رفتن قرارش مطلع سازند. من آن روز نمی دانستم که مرضیه محل قرار را می داند و چون هم او و هم رفیق حمید، هر دو کاری مثل هم انجام دادند، بسیار متعجب شده بودم و نمی دانستم چرا آنها رفتند. به طور کلی، آن روز واقعاً برایم معما بود که آن دو رفیق و بخصوص رفیق حمید که اصلاً آدم احساساتی نبود و بسیار باتجربه بود، چرا چنان برخوردی کردند! چون می دانستم که آنها وسیله ای نداشتند که بتوانند قبل از این که شیرین وارد محوطه ای شود که مسلماً توسط پلیس تحت کنترل قرار گرفته بود، خود را زودتر به او برسانند! از این رو پیش خود اینطور تصور کردم که پس، حتماً رفتند یک جوری با نیروهای سرکوبگر بجنگند و شیرین را نجات دهند! (که البته این هم، در آن اوضاع و به آن شکل، کاری غیرمنطقی و نادرست بود). من محل قرار شیرین را نمی دانستم اما از آن گفتگوهای بی سیمی، کلمه ی “بیمارستان” و نام میدان ژاله را شنیده بودم، و درست با شنیدن این کلمات بود که رفیق حمید اشرف از جا پریده بود (بعداً معلوم شد که نیروهای سرکوبگر رژیم که تازه از این امر مطلع شده بودند که ما به گفتگوهای بی سیمی آنها گوش می دهیم، در آن روز در حالی که از طریق بی سیم به همدیگر خبر می دادند که سر قرار شیرین جمع شوند ولی اسم واقعی محل و خیابان ها را به همدیگر نمی گفتند. آنها، برای این که ما متوجه موضوع نشویم، با به کار بردن کلمات رمز، اسم ها را رد و بدل می کردند. با این حال در یکی دو جا اشتباه کرده و اسم هائی را گفتند که رفیق حمید شنید و متوجه شد که مزدوران در تدارک دستگیری شیرین هستند. (۲۹)\nبعدها، به این امر پی بردم که درست در زمانی که من در کوچه های آن طرف خیابان به دنبال درب خانه می گشتم، رفیق مرضیه در کوچه ای در این سمت خیابان، خود را تحت تعقیب نیروهای امنیتی رژیم دیده و با آنها به درگیری مسلحانه پرداخته بود. قضیه از این قرار بوده که رفیق مرضیه در آن روز موفق شده بود که شیرین را در نزدیکی محل قرارش پیدا کرده و او را از خطر دستگیری اش مطلع سازد. گویا خودِ شیرین – با توجه به پیش ذهنیتی هم که از امکان لو رفتن قرارش داشت- متوجه غیرعادی بودن آن محیط شده و از تماس احتراز کرده و در ایستگاهی در آن نزدیکی منتظر اتوبوس می ایستد. اتفاقا، مرضیه هم در همان جا او را می بیند. اما شیرین از طریق دختری (۳۰) که با مزدوران رژیم به سر قرار او آمده بود، لو رفته بود. در نتیجه، مرضیه با گفتگو با شیرین در آن محیط شدیداً پلیسی (و در حالی که آن دختر مرضیه را هم می شناخت) خود را در معرض خطر قرار داده بود. نیروهای ویژه، به طور غیرمحسوس، به تعقیب آن دو می پردازند و رفقا که متوجه این موضوع شده بودند با عوض کردن تاکسی و سپس جدا شدن از همدیگر سعی می کنند خود را از تعقیب نیروهای دشمن خلاص کنند. اما برای دستگیری آنها، مزدوران زیادی بسیج شده بودند. بخشی از این مزدوران در میدان فوزیه، موفق می شوند غافلگیرانه به شیرین حمله کرده و او را دستگیر نمایند. (شیرین همان موقع با خوردن قرص سیانورش، اقدام به خودکشی کرده بود، ولی نیروهای ساواک که بنا به تجربه های پیشین به این موضوع پی برده بودند، فوری او را به بیمارستان رسانده و به منظور شکنجه ی او و جهت اخذ اطلاعاتش، به مداوای وی پرداختند و سپس این دختر رزمنده ی فدائی که هرگز در مقابل مزدوران رژیم سر تسلیم فرود نیاورد را زیر شکنجه کشتند). رفیق مرضیه پس از چند بار فرار از تعقیب، سعی می کند خود را به همان پایگاه برساند. ولی نیروهای رژیم، رد او را دوباره یافته و منطقه را تحت محاصره خود درمی آورند. بالاخره، وقتی رفیق مرضیه متوجه می شود که امکان خروج از محاصره مأموران مسلح رژیم را ندارد شجاعانه، با کشیدن اسلحه، به آنان حمله می کند و به درگیری با آنها می پردازد. به این ترتیب بود که رفیق مرضیه در یک درگیری مسلحانه با نیروهای ساواک، جان باخته و دشمن را از زنده دستگیرشدنِ خود، ناامید می سازد. (۳۱)\nبه آن خیابان آمده بودم تا علامت سلامتی ام را در یک باجه ی تلفن که از قبل تعیین شده بود، بزنم. این قرار، یک سال پیش گذاشته شده بود و یک قرار اضطراری بود. به واقع، محض احتیاط گذاشته شده بود که اگر در موقعیتی احتیاج شد، از آن استفاده کنم. چنین قرارهائی را معمولاً رفقا برای احتیاط با هم می گذاشتند. (۳۲) من اگر چه هیچ وقت به آن قرار فکر نکرده بودم، اما در آن شرایط واقعاً اضطراری، یکباره به یاد آن افتاده بودم. در خیابان مورد نظر، به باجه ی تلفن از قبل تعیین شده رفتم و علامت سلامتی ام را زدم. پس از این کار، قرار بود به خیابان دیگری بروم و قرارِ دیدار، اجرا کنم. قرار می بایست ساعت شش اجرا می شد و در صورت عدم حضور رفیق مقابل، یک ساعت بعد، مجدداً تکرار می شد. من، همه جای تهران را نمی شناختم و قرارها را همین طوری حفظ کرده بودم. متأسفانه، پس از گذشت یک سال، درست وقتی آن شرایط اضطراریِ پیش بینی شده فرارسیده بود، متوجه شدم که محل قرار دیدار را کاملاً به یاد ندارم. مطمئن نبودم خیابانی که در ذهن دارم واقعاً همان خیابانی است که باید می رفتم! ولی در هر حال، اجرای این قرار و دستیابی به یک رفیق برایم حیاتی بود و این قرار تنها امید من برای وصل شدن دوباره به سازمان بود. ساعت شش، به خیابانی که در ذهنم بود، رفتم. خیابان پهنی بود و ماشین هائی مرتب از آنجا رد می شدند. در محلی ایستادم؛ به گونه ای که، با آن چمدان، به نظر می آمد منتظر ماشینی هستم. کسی نیامد. با ناراحتی و نگرانی، محل را ترک کردم و یک ساعت بعد، دوباره به آنجا برگشتم. مدتی، در حالی که با نگرانی هر عابری را که از دور می آمد، با دقت از نظر می گذراندم و چندان توجهی به تردد ماشین ها نداشتم، منتظر ماندم. از آمدن رفیقی خبری نشد. مجبور بودم که آنجا را ترک کنم. دیگر برایم مسجل شد که ارتباطم با سازمان قطع شده. شب نزدیک می شد و می دانستم که چند ساعت بعد، خیابان ها خلوت خواهند شد و در سیاهی شب که بر فراز شهر گسترده خواهد شد، این، تنها، سگ های نگهبان نظم ضدخلقی حاکم خواهند بود که در شهر پرسه می زنند و در آن موقع، پاسداران شب و سیاهی (شکارچیان پست رژیم شاه) در انتظار شکار انسان، در همه جا ولو خواهند بود. شب را در کجا باید بگذرانم!؟ این موضوع، اکنون مسئله ی اصلیِ من بود!\nتوجه ام به یک تاکسی جلب شد، شاید هم راننده ی تاکسی بود که پرسید: منتظر تاکسی هستی! و من گفتم: بلی. در هر حال به طرف تاکسی رفته و چمدان را با کمک راننده در صندوق عقب گذاشتم. خودم هم سوار شدم و طبق معمول در صندلی پشت نشستم. این که ظاهرم چطور نشان می داد، نمی دانم، اما درونم آشفته بود. چگونه و کِی خواهم توانست با رفقا تماس بگیرم! آیا اصلاً چنین چیزی دوباره امکان پذیر خواهد شد؟ آیا مجدداً اسیر چنگال خونین دژخیمان رژیم خواهم شد؟ فکر این که این امر به لحاظ سیاسی موفقیتی برای آنان خواهد شد، بسیار دردآور بود. اکنون، تنها، در خیابان مانده بودم. واقعیت در آن لحظه این بود؛ و حال باید برای سپری کردن شب، فکری می کردم. با توجه به وضعیت آشفته و افکار پریشان و نگران کننده ای که داشتم، توجهی به راننده نداشتم. اما، راننده این بار تیپ دیگری بود و به نوع راننده هائی که قبلا صحبت شان را کردم، شباهت نداشت. یک دختر جوان در این وقت عصر که دیگر هوا تاریک می شد، در خیابان چه می کند!؟ از نظر او، این، چندان نمی توانست امر معمولی باشد! معلوم شد که راننده مرا از قبل زیر نظر داشته، چون بار اول که از آن خیابان گذشته بود، مرا دیده بود که منتظر ایستاده ام و بار دوم نیز باز دیده بود که در آنجا منتظر کسی هستم. گویا بار دوم، دیگر حسابی مرا پائیده بود که ببیند چکار می کنم. برای او این سئوال مطرح بود که یک دختر جوان با یک چمدان و ساکی به گردن منتظر چه کسی است!؟ همین را از من پرسید، ضمن این که تأکید می کرد که در مسیرش دو بار مرا دیده است. توجیهی درست کردم و جوابش را دادم. اما او قانع نشد و سئوالات دیگری کرد. از سئوال ها و نحوه ی برخوردش، دستم آمد که در چه باغی است! به قول معروف، به من”نظر” داشت. در جامعه ی مردسالار آن دوره، معمول آن بود که هنگامی که هوا رو به تاریکی می رفت، زن ها در خانه باشند؛ و اگر چنین نبود، آنگاه مردها (مسلماً نه هر مردی) به خود اجازه می دادند که به زنی که در ساعات “غیر معمول”، تنها در خیابان است، به چشم “بد” نگاه کنند؛ و برای امتحان هم که شده متلکی به او بگویند و یا به شکلی مزاحمش شوند. در اردیبهشت سال ۵۳ ، شرکت زن ها در مبارزه مسلحانه، هنوز به آن حد وسعت نیافته بود که مردم با اطلاع از آن، به یک زن هم که حرکاتش به نظر شان غیرمعمول می رسید، به عنوان یک مبارز مسلح نگاه کنند. از این رو، راننده نمی توانست ایستادن من در آن خیابان با آن چمدان و ساک را به چیزی جز آن که تصور کرده بود، نسبت دهد. فکر کرده بود که به تازگی افتاده ام توی خطِ “خلاف” و در ضمن در چمدانم هم باید مواد مخدر، یا چیزی از آن قبیل داشته باشم. با ادای کلمات و جملاتی سعی می کرد مرا با خود همراه کند و وقتی من با اخم و قیافه ی جدی با او برخورد می کردم، می گفت: خب، راستی در آن چمدان صندوق عقب چی داری؟ من هرچند به این سئوال با حالت بی اعتنائی جواب می دادم ولی برای انصراف نظر او از چمدان، مجبور می شدم از آن حالت اخم در بیایم و کمی با نرمش با او صحبت کنم. اما در این حالت، او به خود اجازه می داد که با لودگی برخورد کند و کلمات و جملاتی بر زبان بیاورد که من نمی توانستم جوابش را محکم و با اخم و تَخم ندهم! در این حالت، باز او یاد چمدان صندوق عقب می افتاد و من مجدداً مجبور می شدم فیلم بازی کنم. تا به مقصد برسیم، چنین وضعی بر قرار بود. داشتیم می رفتیم خیابان سوم اسفند. اگر درست یادم مانده باشد در آن زمان ،آنجا محل خرید بلیط اغلب اتوبوس های مسافرتی بود. تصمیم گرفته بودم که به مشهد بروم، شب را در اتوبوس بگذرانم و در ضمن فردای آن شب، خیابان هائی که احتمال می دادم مسیر عبور رفقا است، را بگردم تا شاید امکان دیداری پیش آید. راننده، کماکان در دنیای خودش بود. حال به آنجا رسیده بود که می گفت که مجرد است و با مادر پیرش زندگی می کند. به من می گفت که آن شب از فکر مسافرت به در آیم و با او به پیش “مادر پیرش”!! (با ادای این عبارت، من ناخودآگاه یاد “خانم رئیس” های زندان می افتادم که دخترهای جوانِ بی کس و بی پناه را به سوی خود جلب کرده و آنها را به فحشاء می کشاندند و از این طریق، پولی به جیب زده و زندگی فاسد شان را می گذراندند) بروم. در آخر هم گفت: بابا نترس من خودم می روم خونه دوستم می خوابم که تو آسوده باشی! گفتم: نمی توانم، من امشب حتماً باید بروم. وقتی به محل رسیدیم پیاده شد و درب صندوق عقب را باز کرد؛ ولی وقتی خواست چمدان را بردارد، آن را در دست خود نگاه داشت و با اصرار گفت: چمدان را نمی دهم، امشب نرو، قول می دم ترا جای خوبی ببرم… ! وضعیت خیلی حساسی بود. من نمی توانستم با او با قاطعیتی که لازم بود، برخورد کنم؛ یا حتی همانند یک دختر عادی، با او به طور جدی وارد دعوا شوم (کاری که هر دختری می توانست در چنین مواقعی انجام دهد. مثلاً پاسبان خبر کند و او را به عنوان مردی که مزاحم دختری شده، به دست وی بسپارد). او دست بردار نبود ولی امید می رفت که بتوانم به گونه ای به قول معروف، او را از سر خود واکنم و از دستش خلاص شوم. بالاخره با قول و قراری که با وی گذاشتم، رضایت داد که چمدان را به دست من بدهد. ظاهراً من راضی شده بودم که اسمم را به او بگویم. اسم و شهرت عوضی و شماره تلفن الکی به او دادم و گفتم امشب حتما باید بروم ولی سه روز دیگر دوباره به تهران برمی گردم و او به آن شماره زنگ بزند تا من بیایم و ببینمش. راضی شد، اما هنوز نرفت. شاد و خرامان تاکسی را همانجا گذاشت و خودش با من برای خرید بلیط آمد. مطمئن شد که من واقعاً عازم سفر مشهد هستم. بعد دیگر خداحافظی کرد و رفت. آن شب را در اتوبوس تهران – مشهد گذراندم. و روز بعد عازم خیابان هائی شدم که حدس می زدم رفقا و بخصوص رفیق جعفری، از آنجا عبور می کنند. آن خیابان ها را گشتم ولی راه به جائی نبردم. ناچار، عصر به محل فروش بلیط های مسافرتی رفتم و بلیط مشهد به تهران را گرفتم. به این ترتیب، شب دوم را نیز در اتوبوس گذراندم. این بار در اتوبوس مشهد – تهران.\nواقعیت این است که انسان در زندگی خود ممکن است با مسایل کوچک و بزرگی مواجه شود که از قبل نه برای آن ها آمادگی دارد و نه توشه ای از تجربه به همراه. در چنین مواقعی، به نظر من، خونسرد بودن و فرصت دادن به خود برای کسب تجربه ی جدید، برای حل مشکل، می تواند بسیار مفید واقع شود. من این را همانند بسیاری از آموزش های دیگر، از برادر و رفیق انقلابیم، بهروز آموخته بودم. صحبت ها و تجاربی که او در خانه به طور معمول تعریف می کرد، همگی برای من، درس های آموختنی بودند و من آن ها را، به قول معروف، در هوا می قاپیدم. من می دانستم که خونسردی در مواقع خطر، یکی از طرق مقابله با خطر است. چرا که این امر در درجه اول امکان فکر کردن برای چاره جوئی را به انسان می دهد. از بهروز که سال ها دهات و دهکوره ها را – چه برای کار معلمی و آموزش کودکان و نوجوانان و چه برای انجام تحقیقات روستائی – زیر پا گذاشته بود، حتی در مورد تأثیر مثبت خونسرد بودن در مقابل حمله ی سگ های ده نیز شنیده بودم. اتفاقاً، در دوره ای که خودم در روستا معلم بودم، این را خود، به عنوان یک تاکتیک در مقابل سگ های نگهبان خانه های روستائی که خشمگینانه و با غیظ تمام به سویم حمله می کردند، به کار برده و تجربه کرده بودم؛ دیده بودم که سگ ها در موقعیت هائی وقتی شخص را خونسرد و آرام می یابند، از حمله به او احتراز می کنند.(۳۳) – اما اکنون من در مقابل سگ های هاری قرار داشتم که خوب می دانستم که “به هیچ صراطی مستقیم نیستند!” پس، در شرایطی که مأوایی نداشتم و هر لحظه ممکن بود با سگان مزدور رژیم شاه روبرو درآیم، هرچند کماکان، خونسردی، لازمه مقابله با آنها بود ولی تنها با جنگیدن به هر وسیله ی ممکن و به مؤثرترین شکل، می توانست چاره ساز باشد.\nوقتی از مشهد به تهران آمدم، یکبار دیگر، به باجه تلفنی که علامت سلامتی روی آن زده بودم، مراجعه کردم به امید آن که شاید رفقا یادداشتی برایم گذاشته باشند یا شاید رفیق آشنائی از آنجا رد شود. (بعداً، رفقا به من گفتند که علامت سلامتی مرا دیده بودند ولی یادداشت گذاشتن را عملی نمی دانستند یا اصلاً فکرش را هم نکرده بودند. البته رفیق نسترن گفت که با توجه به این که تو در آن پایگاه چشم بسته بودی، ما می توانستیم آدرس محلی را روی کاغذی نوشته و به تو بدهیم که در کوچه ای جاسازی کنی و در صورت قطع ارتباط از آن استفاده کنی؛ و گفت که ما از این لحاظ هم، خیلی به خود مان انتقاد کردیم). آن روز و روزهای بعد، خیابان های مختلفی را به همین خاطر گشتم. چند بار نیز سعی کردم خانه ی برادر بزرگم که در تهران زندگی می کردند را پیدا کنم و به همین خاطر خیابان های غرب تهران (خیابان های آذربایجان، جیهون، کارون و…) را می گشتم. خانه ی قبلی و بعدی شان را بلد بودم اما آنها، مرتب جا عوض می کردند و من فقط می دانستم که خانه جدید شان هم، در آن منطقه است. این خیابان گردی – که در روز و پس از این که شب قبل را در اتوبوس گذرانده بودم، صورت می گرفت – وقت می برد و من یکباره متوجه می شدم که عصر شده و باید مجدداً برای گذراندن شب به مسافرتی بروم. یکبار دیگر نیز به مشهد رفتم و در حالی که به دنبال رفقا می گشتم، روی دیوارهای خیابان های آشنا یادداشت نوشتم؛ از این قبیل که “من اینجا هستم، می خواهم تو را ببینم” و زیرش می نوشتم “نگار” (اسم سازمانی من در آن زمان). یا می نوشتم: “نگار، در جستجوی شماست”، و غیره (اتفاقاً، بعداً، رفقا به من گفتند که آن نوشته ها را دیده بودند و فهمیده بودند که آن ها را من نوشته ام، از یک بابت خوشحال بودند که من زنده ام ولی برای برقراری ارتباط، کاری از دست شان ساخته نبود). در سفرها گاهی، با چادر بودم و گاهی چادرم را در ساکم گذاشته و با پوستیژ یا بدون آن، حرکت می کردم. در سفری به شیراز، مجبور شدم دستکش سفید هم دستم کنم که زیاد هم مطمئن نبودم که آیا با آن ها شیک به نظر می رسم یا حالت غیرعادی پیدا می کنم! ولی در هر حال مجبور به این کار بودم. همانطور که توضیح دادم، قوای جسمی ام روز به روز تحلیل می رفت و حمل چمدان برایم مشکل تر می گشت. مجبور بودم بار آن را کم کنم. قبل از سفر به شیراز، در تهران، جوی آبی پیدا کردم و مقداری از مواد منفجره ای که به صورت پودر زرد رنگی بود را دور ریختم. دلم نمی آمد همه اش را دور بریزم. موقعی که من در پایگاهی در مشهد بودم، تهیه ی این پودر یکی از وظایف ما بود، لذا، من می دانستم که برای تهیه ی آن خیلی زحمت کشیده شده است و مطلع بودم که درست کردن آن، جا و امکاناتی لازم دارد که به آسانی هم به دست نمی آید. هنوز امیدوار بودم که مجدداً به سازمان وصل خواهم شد و می خواستم تا آنجا که می توانم وسایل همراهم را حفظ کنم و آن ها را به رفقا برسانم. اما من، با بازکردن سر نایلون و دور ریختن مقداری از آن مواد و دوباره بستن سر نایلون و غیره، علیرغم این که خیلی هم با احتیاط کار کرده بودم، دست هایم را آلوده ی آن مواد کردم. دست هایم تماماً زرد شدند. از پیش می دانستم که رنگ آن پودر به آسانی و با شستشوی معمولی از بین نمی رود. هرچند سعی کردم فوری دست هایم را بشویم، ولی همانطور که انتظار می رفت، رنگ تند روی دست هایم باقی ماند. دستکش را به این خاطر خریده و دستم کرده بودم تا مبادا کسی متوجه رنگ زرد غیرمعمولی دست هایم بشود. صبح، وقتی به شیراز رسیدم و کمی از محل گاراژ دور شدم، سراغ حمامی را گرفته و به حمام نمره ای رفتم و تا حداکثر زمانی که می شد، در حمام ماندم. سعی کردم با سابیدن دست هایم روی سنگ، رنگ زرد را از دست هایم پاک کنم ولی این رنگ، علیرغم همه ی تلاش من، کاملاً زایل نشد؛ فقط می شد گفت حالت دست هایم از وضع سابق بهتر شدند. دیگر نمی توانستم بارم را به راحتی با خود حمل کنم. هر از چند گاهی، چیزهائی را دور می ریختم. اما خلاص شدن از دست بعضی از آن ها مسئله ساز بود. مثلاً، برای این که بتوانم نارنجک های چدنی تراشیده نشده که بیشترین سنگینی را داشتند، از خود دور کنم، در گاراژی در اصفهان بدون این که وارد شهر شوم، سوار ماشین دیگری شده و به شهرکی (شاید هم قصبه ای) که شوفر و یا شاگرد شوفر، مسافرین آنجا را با صدای بلند دعوت به سوار شدن می کرد، رفتم. پیشِ خود گفتم که در آنجا خرابه و یا جاهائی که آشغال زیادی جمع شده باشد، وجود خواهد داشت و می توانم آن تکه چدن های سنگین نارنجکی شکل را دور از چشم دیگران، در جائی بیاندازم. اتفاقاً بعد از پیاده شدن، هنوز راه زیادی نرفته بودم که به محوطه بزرگ و بازی رسیدم و دیدم که در یک گوشه ی آن، مصالح ساختمانی و آت و آشغال روی هم انباشته شده اند. به آنجا نزدیک شده و چون کسی را هم در آن دور و بر ندیدم، نارنجک ها را درآورده و در این ور و آن ور، به صورتی که کنار هم نباشند، در لای آن آشغال ها قرار دادم. پس از آن، وارد کوچه ای شدم، کوچه ای دراز و باریک. ولی هنوز به وسط کوچه نرسیده بودم که ناگهان دیدم که تعدادی بچه به همراه یک پسر نوجوان (۱۴ – ۱۵ ساله) “آهای آهای گویان”، دنبال من می دوند. معلوم بود که به حضور من در آن محل مشکوک شده اند. خیلی خونسرد ایستادم.\nفضای آن کوچه با جاده ی خاکی اش، لباس های مندرس بچه ها با ترکیب پسر و دختر با هم، همه این ها یک لحظه مرا یاد بچه های ده و روستاهائی که قبلاً در آنجا معلم بودم، انداخت. اما، من، حال در شرایط جدیدی قرار داشتم. شرایطی که ممکن بود یک برخورد نادرست از طرف خودم یا آن بچه ها، ناخواسته، کار را به جای باریکی بکشاند. من و آن کودکان، در حقیقت خودی های هم بودیم. آنها، همان مرضان ها و ریحان ها، ایپک ها ( ای پک، به زبان ترکی به معنی ابریشم است. این، اسم دختر ۱۴ – ۱۳ ساله ی زحمتکشی بود که من و نزهت بسیار دوستش داشتیم) قربان ها و قاسم ها بودند؛ یعنی همان کودکان و نوجوانانی که در طی دوره ی معلمی ام در روستاهایشان، پاسخ محبت های مرا نسبت به خودشان با مهر و محبت های فراوان و بسیار گرمی که مرا سرشار از شور و امید می ساخت، می دادند. در اینجا، اما، من بودم در وسط یک کوچه ی خاکی آشنا (آشنای غریبه( با بچه های خودی (خودی هائی که من برایشان، ناشناس غریبه بودم). حال، آنها با حالت حمله به سوی من تاخته و در انتظار حادثه ای بودند! چه می بایست می کردم! همانطور که گفتم، با شنیدن داد آن بچه ها، خیلی خونسرد ایستادم و منتظر ماندم که آنها به من برسند. وقتی بچه ها رسیدند، با محبتی که واقعاً به آنها داشتم (به مثابه کودکان افراد زحمتکش (برویشان لبخند زدم. انگار که واقعاً با هم آشنا هستیم و شروع به حرف زدن با آنها کردم، باز، درست به شیوه ای که با بچه های دهات آشنایم، این کار را می کردم. خوشبختانه، حالت تهاجمی اولیه ی آنها – که خود به خود با خونسرد ایستادن من و منتظر آنها شدن، تا حدی از بین رفته بود – با برخوردی که کردم، تا حد زیادی تغییر کرد و در تداوم صحبت هائی که در حین راه رفتن کردیم، بچه ها حالت خوشی نشان دادند. پسر نوجوان، حالت خجالتی به خود گرفت ولی نتوانست از این سئوال خودداری کند که برای چه کنار آن خرابه ایستاده بودم و چه چیزهائی آنجا انداختم!؟ با جواب های توجیهی، در حالی که به راهم ادامه می دادم، به او پاسخ دادم؛ در عین حال که سعی می کردم ذهن او را از این موضوع، منحرف کنم. از وضع درس و مدرسه اش پرسیدم و گفتگو کنان به سر کوچه رسیدیم. در آنجا، بچه ها به سمتی رفتند و من از آنها جدا شده و جهت دیگری را انتخاب کردم. برخلاف ظاهر خونسردی که با آن بچه ها داشتم، اکنون دیگر، کاملاً نگران و مضطرب شده بودم. با حالت تشویش و با عجله، خودم را به گاراژ رساندم. دلم می خواست هرچه زودتر سوار اتوبوس شوم و قبل از این که آنها نارنجک ها را پیدا کنند و کار بالا بگیرد، از آن محل دور شوم!\nیکی دیگر از حوادثی که پیش آمد و و یادآوریش همیشه برای خودم موجب خنده می شود، حادثه ای بود که در تهران اتفاق افتاد. فکر می کنم در آخرین روزها بود، چون خیلی خسته بودم و دلم می خواست می توانستم در جائی بنشینم، به جائی تکیه دهم و پاهایم را دراز کنم. بخصوص، کمرم، واقعاً نیاز به استراحت داشت. کمربند حاوی وسایلی که بسته بودم، با دو عدد اسلحه ی کمری (همانطور که قبلاً توضیح دادم، علاوه بر کُلت خودم، کُلتی هم که در پایگاه به زمین افتاده بود را برداشته و در کمرم جای داده بودم) و نارنجک و غیره، از آنجا که در همه ی آن مدت، بدون خواب و استراحت واقعی، همواره روی کمرم بود، سخت به کمرم فشار می آوردند. می خواستم جائی پیدا کنم و برای چند دقیقه ای هم که شده، کمربندم را باز کرده به کناری بگذارم تا استراحتی به کمرم داده باشم. باز، در خیابان “سوم اسفند” بودم و عازم سفری! در آن محل، در خیابانی نزدیک به گاراژ، یک دستشوئی (توالت) پیدا کردم. به آنجا رفتم. اتفاقاً سکوی پهنی در آنجا بود. خیلی خوشحال شدم. در را قفل کردم. روی سکو نشستم، کمربندم را درآوردم و روی سکو گذاشتم، پاهایم را دراز کردم و در همین حین مشغول جابجا کردن محل کُلت ها و کیف ها و غیره روی کمربندم شدم. می خواستم به ترتیب دیگری وسایل را روی کمربندم بچینم تا شاید به آن ترتیب، فشار کمتری به کمرم بیاید. پس از اندکی نشستن، بلند شدم و کمربند را با حالت جدیدی که وسایل را روی آن چیده بودم، به کمرم بستم و از آن محل خارج شده به طرف گاراژ راه افتادم. آن روز، بی چادر بودم و مسیرم یک خیابان شلوغ و پُر رفت و آمد بود. در اینجا، یکدفعه متوجه شدم که چیزهائی از پشتم به طرف ران پایم سُر می خورند و دارند می آیند پائین. فوری فهمیدم که آن ها چه هستند و قضیه از چه قرار است! آن ها، اعلامیه های نصف برگی با آرم سرخ سازمان، بودند! اعلامیه هائی که همواره با خود حمل می کردیم تا در صورتی که از طرف دشمن شناخته شده و فرار می کنیم، آن اعلامیه ها را در مسیر پخش کنیم تا مردم متوجه شوند که ما چریک فدائی هستیم و دشمن نتواند با دزد و خلاف کار خواندن ما، از کمک ناآگاهانه ی مردم برای دستگیری ما بهره مند شود. (۳۴) متن آن اعلامیه هم با زبان ساده نوشته شده بود و با مخاطب قراردادن مردم، به آنها توضیح می داد که: “چریکهای فدائی خلق از فرزندان شما هستند”. آنها اسلحه به دست، علیه “رژیم شاه، نوکر دست به سینه امریکا” مبارزه می کنند و هدف شان تأمین منافع کارگران و زحمتکشان و دیگر توده های تحت ستم ایران می باشد و… (جملات توی گیومه – تا آنجا که به یادم مانده – عین کلماتی هستند که در آن اعلامیه درج شده بودند). آن روز، کافی بود که یکی از آن اعلامیه ها با آرم سرخی که رویش بود (اتفاقاً درست برای جلب توجه مردم در شرایط اضطراری خاص، آرم سرخ به طور کاملاً واضح و برجسته روی آن زده شده بود) به زمین می افتاد و توجه کسی به من جلب می شد، مطمئناً وضع خاصی پیش می آمد و چه بسا این امر، مرا با خطرات بزرگی مواجه می ساخت. علت سُرخوردن و افتادن اعلامیه ها آن بود که در هنگام جابجا کردن وسایل روی کمربندم، کیف حاوی آن اعلامیه ها را عوضی بسته بودم. یعنی سر کیف رو به پائین و ته اش رو به بالا قرار گرفته بود. (مسلماً درجه ی خستگی بیش از حد من، در این اشتباه تأثیر داشت). همین که متوجه موضوع شدم، در حالی که به طور خنده داری به یک طرف خم شده و کف دستم را برای جلوگیری از افتادن اعلامیه ها، روی پشت پایم (قسمت باسن) قرار داده و محکم گرفته بودم، با حالت آهسته آهسته و چپ چپکی به جهت عکس، یعنی به طرف دستشوئی، برگشتم. واقعاً، شانس داشتم که آن خیابان شلوغ بود. البته شلوغی خیابان، از این لحاظ برای من خوب بود که کسی به خاطر آن شکل چپ چپکی راه رفتن، توجه اش به من جلب نشد. اما، این هم مطرح بود که اعلامیه ها به گونه ای از کیف درآمده و به پائین سر خورده بودند که اگر در آن شلوغی کسی به طور اتفاقی به من می خورد، آن ها به زمین می ریختند. بالاخره، با هزار زحمت توانستم خودم را به آن دستشوئی برسانم. رفتم تو و درب را بستم. مجدداً روی سکو نشستم؛ کمربندم را باز کردم، کیف اعلامیه ها را درآورده و به صورت درست، بستم.\nبه دنبال تصمیم برای رفتن به آن شهرِ سرخ، طبق معمول، با اتوبوس شب رو، راه افتادم و صبح به تبریز رسیدم. اولین کارم تهیه ۲ ریالی بود که با آن تلفن کنم. به یک باجه ی تلفن رفتم و شماره ی روح انگیز را گرفتم. تلفن صدائی نکرد (بوقی نزد). دوباره و سه باره امتحان کردم، باز نشد. راه افتادم و در جائی دیگر، باجه ی تلفنی پیدا کردم و شماره را گرفتم. باز نشد. یاد بهروز داداشم افتادم که در چنین مواقعی می گفت: سیستم سرمایه داری وابسته همینه، استثمار اش سرمایه دارانه است، خیلی هم شدید، اما از نظم اجتماعی سرمایه داری کلاسیک بهره ای نبرده است. با توجه به این که بهروز سیستم سرمایه داری در کشورهای غربی را هم از نزدیک دیده بود، خیلی خوب متوجه تفاوت های حتی ظاهری بین سرمایه داری در کشورهای متروپل و جامعه ی تحت سلطه ی ایران بود. می گفت: در سیستم سرمایه داری وابسته ی ایران، ظاهراً خیلی از مظاهر اجتماعی خاص سرمایه داری وجود دارد، اما به طور عوضی؛ هیچ چیز در آن به صورتی که در سرمایه داری کلاسیک است، کار نمی کند. در اینجا باید بگویم که، سخنان بهروز که در کل، کاملاً به جا و درست بود و امروز هم واقعیت های عینی بسیاری را می توان در مصداق آن ذکر کرد، اما، با مورد مشخصی که من در آن روز با آن برخورد داشتم، همخوانی نداشت (که ظاهراً تلفن عمومی وجود داشته باشد ولی از ده تا، یکی به سختی کار کند) چون اشکال کار، از دستگاه تلفن نبود. یعنی، مسئله بر سر خراب بودن تلفن ها نبود! من که آن روز این را نمی دانستم و در درست بودن شماره تلفن هم، شکی نداشتم، گفتم بروم و از یک جای مطمئنی تلفن بزنم. تصمیم گرفتم که بروم بازار؛ چون در ضمن، می خواستم یک جفت کفش نیز، بخرم. نمی دانم به خاطر بدی کفش بود و یا به خاطر این که زیاد راه رفته بودم، پاهایم خیلی درد می کردند و در کفش هائی که به پا داشتم، احساس ناراحتی می کردم. بنابراین، به بازار رفته و پس از خریدن کفش و یواشکی گذاشتن کفش های قبلی در گوشه یک خیابان (به این خاطر می گویم “یواشکی”، چون در حالت عادی، کسی چنان کفش هائی را دور نمی انداخت) به مغازه ای رفتم و از صاحب مغازه خواهش کردم که اجازه بدهد تا من از تلفنش استفاده بکنم. ناگفته نماند که در تبریز، تماماً فارسی حرف می زدم و کلمه ای ترکی نمی گفتم که به خیال خودم به این ترتیب رد گم کنم. صاحب مغازه موافقت کرد. شماره را گرفتم. باز صدائی نیامد. دو مرتبه امتحان کردم. همان وضع بود. همانطور که اشاره کردم، در درست بودن شماره تلفن شکی نداشتم؛ به خودم گفتم: پس اشکال در چیست!؟ خب، تلفن این مغازه هم که کار می کند! صاحب مغازه وقتی دید که من نمی توانم ارتباط بگیرم، گفت شماره ات را بده من بگیرم. شماره را به او دادم. با تعجب نگاهم کرد و گفت: خانم این شماره را چه کسی به شما داده؟ جا خوردم! گفتم: چطور؟ و مغازه دار به سخنش ادامه داد: چند وقته تبریز نبودی؟ این شماره چهاررقمی است! یک سال بیشتر است که شماره تلفن های تبریز عوض شده اند! با خجالت گفتم: من اولین بارم است که به این شهر می آیم. این شماره را هم دوستم به من داده و شماره ی فامیل دوستم است… . از صاحب مغازه خواستم که اگر دفترچه ی تلفن تبریز را در اختیار دارد، به من بدهد که ببینم می توانم شماره ی مورد نظرم را پیدا کنم! صاحب مغازه که آدمِ مردمداری بود، وسایلی که در پشت سرش روی هم قرار داشتند را گشت و دفترچه ی تلفن تبریز را پیدا کرده و به من داد. تشکر کردم و دفترچه را به دست گرفته و شروع کردم در صفحه ی مربوطه، شماره ها را یک به یک نگاه کردن. متأسفانه، شماره ی روح انگیز در آنجا نبود. به اسم های دیگر نگاه کردم. تنها شماره ی ظاهراً قابل استفاده ای که دیدم، شماره ی یکی از برادرهایم بود. این برادر در آن زمان به خاطر شغلش در این شهر و آن شهر اقامت داشت و تا سال ۵۰ که من خبر داشتم، در تبریز زندگی نمی کرد. در هر حال، وجود شماره ی تلفن او در دفترچه ی شهر تبریز، نشان می داد که او و خانواده اش، اکنون در تبریز اقامت دارند. بی مناسبت نیست بگویم که بین من و این برادر و دو برادر بزرگ دیگرم که برای خود خانواده ای داشتند (زن و بچه) یک نسل کامل، فاصله بود و آنها، برای من بیشتر حکم فامیل نزدیک را داشتند تا برادر (من تا آنجا که به یاد دارم با آبا، روح انگیز، بهروز و محمد در یک خانه زندگی کرده ام). برادر مذکور نیز، نه فردی سیاسی بود و به قول معروف هیچ وقت در کار سیاسی دخالتی داشت و نه افکار و اعتقاداتش به بهروز و ما شبیه بود. اما، آدم امین و درستکاری بود و نسبت به ما هم مهربان بود و تا حدی محبت داشت. آن روز، از مغازه خارج شده و در آن محل، باجه ی تلفنی را پیدا کرده و به خانه شان زنگ زدم. (چون باید ترکی حرف می زدم، از آن مغازه زنگ نزدم). پسر برادرم که در آن موقع احتمالاً ۱۴ – ۱۵ سال داشت، گوشی را برداشت. پس از سلام و احوال پرسی، از او خواستم که شماره ی “عمه” (روح انگیز) را به من بدهد. گفت: شماره آنها عوض شده و من الان نمی دانم. گفتم: خودتان در چه محله ای می نشینید، آدرس خانه تان چیه؟ و او آدرس خانه شان را به من داد. به او گفتم که تا نیم ساعت دیگر می آیم آنجا… . فکر کرده بودم که تنها چاره ام این است که به خانه آنها رفته و از آنجا با روح انگیز و آبا، تماس بگیرم. عازم آن محله شدم و درب خانه شان را پیدا کردم. در زدم، کسی در را باز نکرد. باز هم مرتب در زدم. باورم نمی شد که کسی در خانه نباشد. آدرس را درست آمده بودم و شماره خانه شان هم درست بود. از موقعی هم که تلفن کرده بودم، نیم ساعت بیشر طول نکشیده بود که من خود را به درِ خانه شان رسانده بودم! از این رو، تعجب کرده بودم که چرا آنها در خانه نیستند! پس از چند بار در زدن که کسی در را باز نکرد، همسایه ای که در جلوی خانه ی تقریباً روبرو، متوجه من بود، به من گفت: خانه نیستند، و اضافه کرد: جلوی پای تو (مدت کوتاهی قبل از این که تو بیایی) “مادر و پسر با عجله در را بستند و دوان دوان رفتند. نمی دانم کجا می رفتند که آنقدر عجله داشتند!” شستم خبر دارشد. زن داداش، از حضور من، حتی در پشت درِ خانه شان هم، ترسیده بود. این، دلیل آن “عجله” و “دوان دوان” رفتن بود! آیا این، انعکاسی از یک محافظه کاری معمولی بود و او می ترسید که با رفتن من به خانه آنها، مبادا، در حوض راکد زندگی شان، موج کوچکی ایجاد شود(!!) و یا جلوه ای بود از “انبوه کهنسال ترس و خفت” که به دلیل سلطه سال ها شرایط ترور و دیکتاتوری خاندان پهلوی، در جامعه ی ما به وجود آمده بود! من در آن روز، در وضعیتی که قرار داشتم، برایم کاملاً طبیعی بود که دور از چشم پلیس، به خانه آنها بروم. آنجا، برای من هنوز خانه ی یک فامیل بود. ولی در چشم آنها، من دیگر اشرفِ سابق نبودم که هر وقت خواستم درب خانه برادرم را بزنم و به آنجا بروم، بلکه اکنون فردی به حساب می آمدم که خطری را با خود حمل می کرد و لاجرم می بایست از من دوری می کردند. با دیدن چنان وضعی، به ناچار، آن محل را ترک کردم؛ اما، ساعتی بعد مجدداً به خانه شان زنگ زدم. این دفعه، “خانیم گلین” (آن زن داداش را به این اسم صدا می زدیم) خودش گوشی را برداشت. گفتم من کاری به کار شما ندارم، فقط از تو می خواهم که شماره ی تلفن روح انگیز را به من بدهی، همین! گفت: شماره آنها عوض شده و من خودم ندارم. گفتم: شماره مدرسه اش را بده که یک جای عمومی است (روح انگیز، معلم بود و در تبریز، در مدرسه ای تدریس می کرد). گفت: اصلاً نمی دانم. از او خواستم حداقل اسم مدرسه ی او را به من بگوید تا خودم پیدا کنم. باز بهانه آورد و بالاخره کمترین چیزی به من نگفت که در آن موقعیت اضطراری، کمک حداقلی به من کرده باشد. به راستی با مقایسه ی چنین برخوردی با برخورد افراد دیگری از میان توده های مردم است که می توان و باید اهمیت و ارزش والای برخورد کسانی را درک نمود که درست در آن شرایط ترور و اختناق، با آزادگی، به کمک انقلابیون می شتافتند و صمیمانه، به هر طریق ممکن در جهت ضربه زدن به رژیم و پیشبرد مبارزه انقلابی در جامعه، حرکت می کردند. وقتی، ناامیدانه، گوشی را زمین گذاشتم، فوری با این سئوال در ذهنم روبرو شدم که: اکنون چه کار باید بکنم؟ درست نبود که سر زده به خانه روح انگیز که حالا خانه آبا هم بود (از سال ۵۰ – پس از دستگیری من و محمد و بهروز، که آبا تنها مانده بود و از طرف دیگر کاظم هم شهید شده بود – آنها با هم در یک خانه زندگی می کردند) بروم. در آن محل، همه من را می شناختند و همین طوری رفتن به آنجا، هم برای امنیت آنها خطرناک بود و هم برای امنیت خودم. دیدم که این آخرین تلاشم نیز برای ارتباط گرفتن با سازمان، به نتیجه نرسید. دست از پا درازتر، اتوبوس شب را گرفتم و مجدداً به تهران برگشتم. جالب است بگویم که بعد از سقوط رژیم شاه که به تبریز رفتم، متوجه شدم که یکی دو نفر از همسایه هایمان و یکی از برادرزاده هایم (پسر یکی دیگر از برادرانم) در همان زمان، مرا در تبریز دیده و شناخته بودند (علیرغم این که من به خیال خودم ظاهراً، با پوستیژ سرگذاشتن و عینک زدن، قیافه ام را تغییرداده بودم) و جالب این که همه معترف بودند که از ترس، به من، نزدیک نشده اند. این هم شنیدنی است که آبای من که از طریق برادرزاده ای که مرا در خیابان دیده بود از حضورم در تبریز خبردار شده بود، تصور کرده بود که من همچنان در تبریز هستم و نیاز به کمک دارم. لذا، یک چادر و مقداری پول با خود برداشته و سه روز محله های اطراف خیابانی که گفته شده بود که من در آنجا دیده شده ام را زیر پا گذاشته بود – به این امید که شاید بتواند مرا دیده و چادر و پول را به من برساند و ببیند که چه کمکی می تواند به من بکند. شنیدن این مسایل در آن فضای شاد پس از قیام بهمن، برایم خیلی جالب بودند. آن روز، به آبا گفتم: حالا دیگه، برای چه چادر آورده بودی؟ گفت: خب، بی چادر ترا شناخته بودند. می خواستم با چادر، خودت را بپوشانی و شناخته نشوی !\nدیگر برای وصل ارتباط، راهی نمی شناختم. به تهران که رسیدم، تصمیم گرفتم که دیگر باید به نزد زنده یاد، حسین خراسانی، بروم. این تصمیم را عملی نموده و سراغ اتوبوس تهران به گرگان را گرفتم. اینبار طی روز، سوار اتوبوس شده بودم. وقتی به گرگان رسیدم، یکراست رفتم به مغازه ی حسین. نمی دانم به چه دلیل مغازه بسته بود (شاید روز تعطیل یا ساعت تعطیلی بود). خانه ی حسین را هم بلد نبودم. می بایست توجیه مناسبی پیدا می کردم و از کسانی که در آن محل بودند، سراغ حسین را می گرفتم و آدرس خانه اش را گیر می آوردم. این کار را کردم. در اینجا با چادر بودم و سر و وضعم هم به توجیه ام می خورد. آدرس را گرفته و به خانه حسین رفتم. وقتی حسین با پیژامه و لباس معمول درون خانه، دَم در آمد و مرا دید، آشکارا جا خورد. یک لحظه نتوانست چیزی بگوید. در آن فضای اختناق شدید سال ۵۳ ، سالی که رژیم با جدیتی به مراتب شدید تر از گذشته، درصدد نابودی جنبش مسلحانه برآمده بود و برای این منظور رفتاری به مراتب خشن تر و وحشیانه تر از پیش- چه در برخورد به انقلابیون و چه در برخورد به کسانی که از آنان پشتیبانی می نمودند- در پیش گرفته بود، در شرایطی که سایه شوم رعب و وحشت، به مفهوم واقعی کلمه، در همه جا بال گسترده بود، در چنان اوضاعی، این حالت حسین به هیچ وجه عجیب نبود. او شاید در آن زمان، انتظار خیلی چیزها را داشت جز آن که مرا ایستاده در دَم درب خانه اش ببیند! در هر حال، او پس از آن حالت شوک، با حالت عجله ای گفت: “بیا تو، بیا تو!” من وارد شدم و او در را بست و به آرامی، بدون این که اهالی خانه متوجه شوند، مرا به اتاقی که در همان دَم در بود، برد. به او گفتم که ارتباطم با سازمان قطع شده و من واقعاً نمی خواستم مزاحم او بشوم، ولی متأسفانه با همه ی تلاشی که خودم کردم نتوانستم با رفقا تماس بگیرم. با روئی گشاده گفت: باشه، عیب نداره، یک کاری می کنیم. در چهره اش نگرانی دیده می شد و این خود نشان می داد که به بار مسئولیتی که به دوشش می افتاد (یا افتاده بود) کاملاً آگاه است. حسین، فوری لباس پوشید و همان شب، مرا به دهی در نزدیکی گرگان، پیش خانواده ای برد. درست یادم نیست که توجیه اش برای آن خانواده روستائی چه بود! ولی در هر حال، من به عنوان یک مهمان غیرسیاسی، آن شب و روز بعد (شاید هم دو روز) در آنجا ماندم. بعد حسین آمد و با هم به گرگان برگشتیم. به طور کلی بگویم که در این دورِ دومِ ارتباط گیری با حسین، خیلی کم طول کشید که من از طریق او دوباره به سازمان چریکهای فدائی خلق وصل شدم. تمام آن مدت هم در گرگان بودم، به جز دو روز آخر که برای ارتباط گرفتن با سازمان، به تهران رفتم. علیرغم زمان محدودی که در این دور، در بین روابط علنی حول سازمان مجاهدین گذراندم و با این که با تعداد اندکی نیز در تماس قرار گرفتم، اما دو موضوع آنقدر برجسته بود که کاملاً به چشم من خورد. از یک طرف، در میان افرادی که ظاهراً به کار و زندگی معمولی مشغول بودند، متوجه روحیه ی مبارزاتی جدید و طرز برخوردهائی که نشان از رشد آگاهی سیاسی آنها می داد، شدم. و از طرف دیگر، می دیدم که روابط موجود، کاملاً گل و گشاد است و به رعایت مسایل امنیتی- برخلاف سابق که شاهدش بودم- چندان اهمیتی داده نمی شود. از یک طرف، می دیدم که مسایل خرد زندگی، مشغله ذهنی ی حداقل اقشار پیشرو مردم را تشکیل نمی دهد و آنها خوب می دانند که در جامعه شان چه می گذرد؛ که خود نشانه ی تغییر اوضاع جامعه و سیاسی شدن هرچه بیشتر مردم بود؛ از طرف دیگر، نگران می شدم که عدم رعایت مسایل امنیتی، خطراتی را متوجه زندگی آنها خواهد نمود. حسین را، خیلی بیشتر از قبل، فردی آگاه نسبت به مسایل سیاسی دیدم و اینطور به نظرم آمد که در روابط علنی سازمان مجاهدین کار می کند. به طور کلی، رشد سیاسی را در بین افراد می شد دید. در این دوره، اینطور دستم آمد که افرادی که من با آنها در تماس قرار گرفتم، از هویت واقعی من باخبر نیستند. ولی متوجه شدم که برای آنها کاملاً مشخص است که من از دید پلیس، مخفی می باشم. از این رو، به طور طبیعی، مرا به مثابه یک مبارز جدی به حساب می آوردند؛ و مبارز جدی نیز در آن شرایط، جز مبارز مسلح یا هوادار فعال سازمان های مسلح، معنای دیگری نداشت. در گرگان، در خانه ای که متعلق به یک زن و شوهر جوانی بود و من در آنجا اقامت داشتم، در ابتدا شدیداً مواظب بودم که آنها متوجه نشوند که من مسلح هستم. در نتیجه، کمربند حاوی اسلحه هایم که تمام مدت روی کمرم بود را با دقت کامل می پوشاندم و از دید آنها پنهان می کردم. من نمی دانستم که در واقعیت، مسلح بودن من برای آنها فرض مسلمی است. یک روز که با آن خانم جوان در اتاق تنها بودیم، او گوئی که فرصتی را که می خواسته گیر آورده است، از من خواست که اسلحه هایم را به او نشان دهم. ابتدا، خیلی جا خوردم و با حالت عکس العملی، گفتم: چه اسلحه ای! اما بعد متوجه شدم که او به مسلح بودن من یقین دارد. در نتیجه، کمربندم را درآوردم و با توجه به اشتیاقی که او به دیدن اسلحه ها از خود نشان می داد، اسلحه های روی آن را یک به یک به او نشان دادم و در مورد مختصات هرکدام هم توضیح دادم. در خانه ای که بودم، مشکل بزرگم، تا کردن با زن میانسالی بود که مادرشوهر آن خانم بود. او هیچ چیز در مورد من نمی دانست و آن زن و شوهر جوان برای توجیه حضور من در آن خانه، چیزهائی به او گفته بودند؛ در عین حال به من یادآور شده بودند که او یک فرد شدیداً کنجکاوی است. آن دو، سر کار می رفتند و در فاصله ای که من با او تنها بودم، می بایست در چارچوب توجیهی که مطرح شده بود، با او برخورد می کردم. اما، بی اغراق، از پس سئوالات کنجکاوانه ی آن خانم میانسال برآمدن، کار حضرت فیل بود و من که چنان “حضرتی” نبودم(!!) حسابی کلافه می شدم و سعی می کردم به بهانه ای از دستش در بروم. مخفی شدن در خانه های عادی، این جور مسایل را نیز داشت. در مورد عدم رعایت مسایل امنیتی و گل و گشاد بودن روابط – که من در دور دوم ارتباط با حسین متوجه آن شدم – یک نکته ی مهم بخصوص در مقایسه با گذشته، این بود که قبلاً با این که به خانه های مختلف رفته و با افراد زیادی هم در تماس قرار گرفتم ولی در همه ی آن مدت، حسین خود نقش حلقه ی رابط را داشت. نه آن افراد، همدیگر را در رابطه با من شناختند و نه متوجه شدند که حسین مرا قبل از آمدن به خانه ی آنها در جای دیگری جای داده بود؛ و نه می دانستند که من پس از ترک خانه ی آنها به کجا می روم! اما، این بار وضع دیگری بود. روابط، حالت زنجیره ای داشت. در این شکل روابط، کافی است پلیس به یک نفر از آن روابط دست یابد و او به هر دلیل اطلاعاتی را در اختیار پلیس قراردهد، معلوم است که امکان دستگیری دیگران هم به طور زنجیره ای وجود خواهد داشت. (امری که در حقیقت اتفاق افتاد و بسیاری از افراد مبارز آن روابط، بعدها دستگیر شدند). روزی که قرار شد از گرگان عازم تهران شوم، حسین مرا با یک زن قابل اعتماد از آن روابط علنی، همراه کرد که با هم از گرگان سوار اتوبوس شده و به تهران آمدیم. از صحبت های این همراه هم، هرچه بیشتر متوجه شدم که اهمیت و ضرورت رعایت مخفی کاری های لازم، درک نشده است. شاید هم زندگی عادی مردم و بودن در روابط علنی، خواهی نخواهی، چنین امکانی را از آنها سلب کرده بود و به عبارت دیگر این “ضعف” اجتناب ناپذیر بود. آن همراه، در اتوبوس، مرتب صحبت می کرد و من می دیدم که چقدر اطلاعات غیرلازم زیادی، از روابط سیاسی و از مسایل موجود در آن روابط دارد! او خیلی راحت در مورد همه ی آنها با من حرف می زد. معلوم بود که او انسان شجاعی بود و آنقدر فهم و شعور سیاسی داشت که حاضر شده بود مرا از گرگان تا تهران همراهی کند، ولی در هر حال، وی متوجه نبود که با جمع کردن آن اطلاعات و با بازگوئی آن ها به آن شکل، چه خطر بزرگی، هم برای خودش و هم برای نزدیکانش که به هر حال در یک رابطه ی سیاسی با آنها قرار دارد، به وجود می آورد! من این بار که مجدداً در روابط حاشیه ای – یا علنی – سازمان مجاهدین قرار گرفته بودم، جوشش مبارزاتی هرچه بیشتر و برخوردارشدن مردم از سطح آگاهی بالا نسبت به گذشته را کاملاً در بین آنها شاهد بودم که آن زن همسفر من نیز یکی از آنها بود. من برایش ارزش قائل بودم. اما، جمع کردن آن همه اطلاعات غیر ضروری و صحبت در مورد آن ها از جانب او، قابل قبول نبود. به طور کلی، به آن روبط گل و گشاد، ایرادات زیادی وارد بود. وقتی به تهران رسیدیم و از اتوبوس پیاده شدیم، برای دیدن فرد مبارزی که قرار بود من از طریق او به سازمان وصل شوم، رفتیم. او را در خیابان ملاقات کردیم. او نیز یک زن بود. زنی حدود ۴۰ یا ۴۵ ساله با طرز رفتار و برخوردهائی که در انسان های زحمتکشِ باتجربه و پخته، می توان دید. همسفرم، دیگر از ما خداحافظی کرد و رفت. من اکنون با زن یا مادری بودم که کاملاً معلوم بود که با آگاهی و با طیب خاطر تمام به صحنه مبارزه آمده و به قرب و ارج و ارزش راه شکوهمندی که در آن پای گذاشته است، واقف می باشد. این زن و مادر، همان مبارز مجاهد، معصومه شادمانی (مادر کبیری) بود. پسر او، حسن، در آن موقع در زندان در چنگال دژخیمان رژیم شاه اسیر بود. آن زن مبارز، مرا به خانه ی خواهرش برد. خواهر او دو پسر کوچک – اگر اشتباه نکنم در سنین تقریباً ۸ و ۱۰ ساله – داشت و من که یک شب در خانه آنها بودم، شوهر او را ندیدم. این خواهر، زن بامحبتی بود. آگاهی سیاسی چندانی نداشت اما همانند خیلی از زنان رنجدیده ی آن دوره، خود را در مسیر مبارزه و در نتیجه در مسیر کسب آگاهی و رشد و تعالی انسانی قرار داده بود. یک برخورد او، بسیار برایم جالب بود که به نظر من، به عنوان یک نمونه، تأثیراتی که جریان مبارزه ی انقلابی مسلحانه در جامعه ی ما به وجود آورده بود، در آن منعکس می باشد. سرِ سفره ی نهار بودیم. او زحمت کشیده و غذای خوشمزه ای درست کرده بود و کاملاً مراقب بود که دو فرزند او، غذایشان را خوب بخورند. فکر می کنم پس از رفتن بچه ها از سرِ سفره بود که او گفت که شنیده است که مهدی رضائی (که کاملاً معلوم بود که از او به عنوان یک سمبل مبارزاتی، یاد می کند) سعی می کرده غذای کمی بخورد و بیشتر نان خالی یا نان و ماست و غیره می خورده که خودش را در مقابل سختی های مبارزه ای که در پیش دارد، آماده کند؛ و ادامه داد: اما من الان سعی می کنم به بچه هایم (آن دو پسر) غذای خوبی بدهم و مواظبم که آنها خوب بخورند که وقتی بزرگ شدند و به مبارزه پیوستند، قوی باشند! این برخورد، حقیقتاً نشان می داد که با توجه به فضا و شرایط مبارزاتی امیدبخشی که در اثر مبارزه ی انقلابی پیشتازان مسلح، در جامعه ی ما به وجود آمده بود، برای این مادر، پیوستن فرزندانش به آن مبارزه، امر مسجلی بود. در عین حال، به این نکته باید توجه داشت که نه فقط برای این زن خوب بلکه برای تمام کسانی که در آن دوره دست اندرکار مبارزه بودند، چشم انداز سرنگونی رژیم شاه به هیچ وجه نزدیک نبود و مبارزه ی مسلحانه به مثابه امری کاملا طولانی تلقی می شد. همانطور که ملاحظه می شود، نفس برخورد این مادر، بیانگر وجود فرهنگ جدیدی بود که کم کم در زندگی مردم جای می گرفت و بر آن مبنا بود که او مراقبت و رسیدگی به دو فرزندش را به گونه ای که شرحش رفت، توضیح می داد. مادر شادمانی، با سازمان مجاهدین در تماس مستقیم بود (در واقعیت امر، چنین تیپ هائی، اعضای علنی یک سازمان مخفی بودند، حال، چه به این نام نامیده می شدند و یا نمی شدند). در نتیجه، من از طریق او، در واقع با مرکزیت مجاهدین در ارتباط قرار گرفته بودم. به همین خاطر، دیگر احتیاج به گذراندن پروسه ی دیگری برای وصل شدن به سازمان چریکهای فدائی خلق، نداشتم. خیلی زود، یکبار دیگر، در تماس بین مرکزیت دو سازمان مجاهدین و چریکهای فدائی خلق، رفقا از ارتباط گرفتن من با سازمان مجاهدین مطلع شدند. قراری مستقیماً بین من و یکی از رفقای فدائی گذاشته شد. مادر شادمانی، محل و ساعت قرار را به من گفت و من آماده اجرای قرار شدم. مردمی که در آن زمان با چنان آزادگی، سعی می کردند به هر طریق که می توانند به پیشبرد مبارزه ی انقلابی جاری در جامعه، کمک رسانند، کسانی بودند که همانند اکثریت توده های تحت ستم در شرایط کنونی ایران (که رژیم جمهوری اسلامی بر آن حاکم است) جانشان از مظالم و حق کشی های موجود به لب رسیده و به دلیل ستم ها، سرکوب های خشن و وحشیگری های رژیم سلطنتی، کینه ها از آن رژیم در دل خود، پرورده بودند. آنها با توجه به امیدی که در اثر مبارزه ی مسلحانه ی جوانان انقلابی در جامعه ایران ایجاد شد، امکان شرکت در مبارزه برعلیه دشمنان شان را یافته و در جهت غلبه بر آن، تلاش می نمودند. کسانی که من در دو دوره ی متفاوت با آنها در ارتباط قرار گرفتم، چنین افرادی بودند. این امر که تک تک آن افراد بعدها در طوفان مبارزه ی طبقاتی موجود در جامعه به کدام سو رفتند، به نظر من موضوع دیگری است. ارزش و اهمیت کارهای مبارزاتی آنان و صمیمیتی که در آن زمان، در مبارزه برعلیه رژیم شاه و امپریالیست های غارتگر از خود نشان دادند (حتی اگر امروز به دلیل منافع خاص کنونی شان آن را انکار نمایند) مسلماً فراموش نشدنی است.


کد خبر : 79039 تاریخ ثبت : 1397/8/28 12:51:24\nامام جمعه بردخون خواستار توجه به نیازها و مطالبات صیادان شد و گفت: وضعیت اسکله بردخون مبهم است.\nبه گزارش گام نیوز حجت الاسلام سیدحسین رکنی حسینی صبح دوشنبه در بازدید از صیدگاه خورخان بردخون اظهار کرد: مردم بردخون برای امرار معاش چاره ای جز صیادی و کشاورزی ندارند که صید و صیادی نیز چندان امیدوارکننده نیست.\nوی افزود: ساکنان بخش بردخون از قدیم به شغل صیادی اشتغال داشتند و با وسایل ساده و ابتدایی روزی خود را از دریا تأمین می‌کرده‌اند اما پس از گذشت سال‌ها باز مجبورند به سختی و با حداقل امکانات صید کنند که این وضعیت شایسته این قشر پرتلاش و سخت‌کوش نیست.\nرکنی حسینی اضافه کرد: تنها آرزوی صیادان این منطقه احداث اسکله صیادی در خورخان بوده که پس از گذشت سالها تا هنوز عملی نشده و مردم همچنان چشم انتظار تکمیل آن هستند.\nامام جمعه بردخون ابراز داشت: تاکنون مسئولان زیادی به منطقه مراجعه کرده‌اند و اقدامات زیادی برای آماده سازی اسکله انجام شده اما برخلاف صرف اعتبارات روند کار کند است و خواسته صیادان تلاش جدی تر برای آغاز به کار این پروژه مهم در این منطقه است.\nوی ادامه داد: در این ۴۰ سال مسئولان زیادی بر سر کار آمده اند و وعده های بسیاری داده شده اما این نیاز واقعی مردم که معاش این گروه به آن وابسته است عملی نشده و منتظرند تا بالاخره این رویا تعبیر شود و آنان نیز صاحب اسکله شوند.\nرکنی حسینی گفت: در این سال‌ها بارها به ضرورت احداث و تکمیل اسکله در بردخون اشاره کرده‌ایم که مردم با سوابق درخشان امکاناتی ندارند و فقط دنبال لقمه حلالی هستند اما برای صید هیچ پشتوانه و حمایتی ندارند.\nوی ادامه داد: از دیلم تا عسلویه همه شهرها و روستاهای ساحلی دارای اسکله هستند و صیادان با آرامش و بدون دغدغه به صید مشغولند اما صیادان بردخونی مجبورند در گرما و سرما فاصله ۲۰۰ متری یا بیشتر را برای انتقال صید یا بشکه های بنزین قایق ها طی کنند و عاقبت در جوانی بیمار و خانه نشین می شوند.\nامام جمعه بردخون تصریح کرد: متاسفانه برخی از بیان مشکلات مردم بویژه صیادان گله مندند اما تریبون نماز جمعه متعلق به مردم است و ما وظیفه داریم خواسته ها و مشکلات اقشار مختلف را بازگو کنیم تا مسئولان برای رفع آن اقدام کنند.\nدر این بازدید تعدادی از صیادان نیز از عدم تکمیل اسکله انتقاد کردند و گفتند: شرایط برای صیادان هر روز بدتر از گذشته می شود و به دلیل وجود صید ترال قادر به تأمین هزینه ها نیستیم زیرا صیدی در دریا نیست و افزایش ادوات صیادی نیز فعالیت در این حوزه را بسیار مشکل کرده است.\nامام جمعه بردخون با صیادان مستقر به گفتگو نشست و از نزدیک به درد دل آنان گوش کرد و همچنین از روند کار اسکله خورخان بازدید کرد.\nسیدحسین رکنی حسینی - اسکله بردخون - بوشهر -


سبزه شخص عزیزم روی عکس کونهای گشاد صورتش پاشید - عکس های سکسی از کون\nفیلم ویدئویی پورنو در چهره سبزه عکس کونهای گشاد پخش شد. انواع پر از اسپرم ، انتخاب ، تقدیر صورت.\nبرچسبها: برنامه نویس لاتین سخت جنسیت سکسی کون بزرگ عکس کونهای گشاد


همراهی فرزندان در فضای مجازی - فضای مجازی\nخانه گروه مخاطب بزرگسالان و والدین همراهی فرزندان در فضای مجازی\nهمراهی فرزندان در فضای مجازی\nجستجو نیمی از جواب سوال است. این سوال پرسیدن را بیاییم از گوگل بپرسیم. متاسفانه والدین ما اهل جستجو نیستند دقیقا برعکس فرزندانشان.\nبیشتر یاد بگیریم: تربیت رسانه ای ۲\nلینک کوتاه: http://fzmi.ir/?p=5526\nبرچسب‌ها: آگاهی والدین از ابزار رسانههمراهی فرزندان\nتولید به جای مصرف در فضای مجازی ۱


عدم تدبیر و هوشمندی در بازگشایی سالن‌های سینما (اخبار ادبی و هنری)\nسه‌شنبه ۲۴ تير ۱۳۹۹ - ۱۷:۴۳\nکد خبر: ۱۹۱۹۷۱\nسید رضا منتظری، کارشناس سینما و فعال رسانه‌ای در گفت‌وگو با خبرنگار کیهان گفت: با توجه به اینکه وضعیت شیوع ویروس کرونا روز به روز در حال افزایش است، من با بازگشایی سالن‌های سینما و تئاتر و برگزاری کنسرت‌های موسیقی و جشنواره‌ها به‌شدت مخالف هستم. این اقدامات تنها بازی با جان مردم است. اگر هم هدف از بازگشایی سالن‌های سینما و تئاتر و موسیقی و برگزاری جشنواره‌ها، دغدغه معاش هنرمندان است، دولت موظف است بخشی از بودجه‌های هنگفتی که مصرف می‌کند را به معیشت اهالی فرهنگ و هنر اختصاص دهد تا دچار مشکل معاش نباشند.


ناگفته‌هایی از زوایای پرونده فساد در بنیاد شهید\nرئیس هیات تحقیق و تفحص از بنیاد شهید در مجلس می‌گوید: برخی همکاران رسانه‌ای شما گاهی بدون اطلاع می‌روند و مثلا با برخی بانک‌ها قراردادهایی می‌بندند و خبرهای غلط منتشر می‌کنند. وقتی سرنخ‌ها را دنبال می‌کنید، می‌بینید به یکجا وصل می‌شوند.\nخبرآنلاین می‌نویسد: از جوانی شهید و رزمنده برایش معنای خاصی داشته، چه آنکه در ماه‌های آغازین جنگ هشت ساله ایران و عراق، درس را رها کرده و عازم جبهه‌ها شده اما تنها تا سال 61 در جبهه‌ها ماند. در آن سال عراقی‌ها اسیرش کردند و هشت سال را در زندان‌های رژیم بعث گذرانده است.\nامیر خجسته، همدانی است و از زمانی که آزاد شده و از عراق بازگشت، در حوزه امور آزادگان در همدان مشغول به کار شده است، البته پس از آن کارهای دیگری همچون عضویت در دوره اول شورای شهر همدان یا مدیریت گروه فرهنگی در کمیسیون فرهنگی اجتماعی مجمع تشخیص مصلحت نظام را تجربه کرده اما از سال 83 رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران استان همدان شد و تا سال 89 در همین سمت بود. عزلش از این سمت شبهه‌ناک و جنجالی شد و او سپس عزم مجلس کرد. در دوره نهم وارد مجلس شده و به عنوان رئیس کمیسیون شوراهای مجلس انتخاب شد.\nاو در سال 92 اما پرونده تحقیق و تفحصی را کلید زد که امروز بیش از هر زمانی جنجالی شده است. امیر خجسته به همراه 89نماینده دیگر طرح تحقیق و تفحص از بنیاد شهید را در صحن مجلس برده و مصوب کردند و خجسته رئیس هیات تحقیق و تفحص شد. نتیجه تحقیق بنا به روال آیین نامه داخلی مجلس به کمیسیون اجتماعی برده شد اما این کمیسیون مجلس نهم آن را تصویب نکرد و بنابراین گزارشش هیچگاه در صحن علنی مجلس خوانده نشد.\nدرباره عملکرد کمیسیون اجتماعی در آن حرف و حدیث‌هایی بالا گرفت. در روند تحقیق و تفحص نیز برخی از نمایندگان کنار کشیدند که شایعه شد آنها تهدید یا تطمیع شده‌اند. اما در نهایت در مجلس دهم، این پرونده بدون اینکه روال عادی را طی کند، از طریق رئیس مجلس به رئیس قوه قضائیه فرستاده شد و امروز هم دادستان تهران خبر داده که گزارش هیات تحقیق و تفحص از بنیاد شهید به دادسرای تهران فرستاده شده و مدیرعامل سابق بانک دی (بانک وابسته به بنیاد شهید که به گفته خجسته بیشتر تخلف های مالی بنیاد در این بانک صورت گرفته) بازداشت شده است.\nکلید علنی کردن تخلفات بنیاد شهید در دوره احمدی‌نژاد را سال 91 سازمان بازرسی کل کشور زد و از اختلاس یکی از مدیران بخش تسهیلات خبر داد که در جریان پرداخت بیمه عمر 15 میلیارد تومان اختلاس کرده بود که خجسته می‌گوید رقم دقیق 7 میلیارد تومان بوده است اما بررسی‌های هیات تحقیق و تفحص مجلس پرده از تخلفات بسیاری برداشت که بخشی از آن را چند هفته پیش خجسته در یک نشست خبری اعلام کرد. برای بررسی بیشتر این پرونده از امیر خجسته، نماینده مردم همدان دعوت کردیم که میهمان ما در کافه خبر باشد. البته دست آخر چند سوال غیربنیاد شهیدی از جمله شرح مذاکرات شش ساعته اش با سیدحسن نصرالله و احتمال سفیر شدنش را نیز پرسیدیم.\nخجسته دل پری از شبکه فسادهای اقتصادی دارد و معتقد است این شبکه‌ها همیشه هستند و عوض شدن دولت‌ها تغییر چندانی در روند فساد نمی‌گذارد. او معتقد است که برخی رسانه‌ها نیز به نوعی با این شبکه‌های فساد همکاری می‌کنند.\nاین همه در حالی است که به گفته او در مجلس بودجه ای برای مبارزه با مفاسد اقتصادی کنار گذاشته نشده و با دست خالی هم که نمی‌شود مبارزه کرد. او می‌گوید: در میانه کار، می‌آیند رقمی میلیاردی به یک نیرویی پیشنهاد می‌دهند که دارد روی تحقیق و تفحص کار می‌کند، باید برای چنین برخوردهایی برنامه داشت تا این قبیل دسیسه‌ها، کار را متوقف نکند.\nاین شرایط خجسته را اذیت کرده است، چراکه می‌گوید: بدانید آنقدر که من سر موضوع تحقیق و تفحص اذیت شدم - چون دیدم که در حق ایثارگران اجحاف می‌کنند - در زمان اسارتم در زندان‌های صدام در عراق، در این اندازه رنج نکشیده بودم.\nنماینده مردم همدان به سختی اطلاعات می‌هد و تاکید دارد که در مصاحبه نام افراد برده نشود اما خود او پیش‌تر علیه رئیس پیشین بنیاد شهید به خاطر سخنان بدون سندش اقامه دعوا کرده و حتی برای آقای زریبافان در این محکمه قرار مجرمیت صادر می‌شود اما خجسته از پیگیری خود منصرف می‌شود.\nمشروح گفت‌وگو با امیر خجسته را می‌توانید در ادامه بخوانید. این گفت‌وگو پیش از خبر بازداشت مدیرعامل سابق بانک دی انجام شده است.\nدر مجلس نهم، 90 نماینده طرح تحقیق و تفحص از بنیاد شهید را امضا کردند. اما شما در مصاحبه‌ای گفته بودید تعداد کسانی که در مجلس دهم حاضر شدند تحقیق و تفحص از بنیاد شهید را امضا کنند به هفت نفر رسید. آقای محمود صادقی نیز گفته بودند که اعضای هیات تحقیق، تطمیع شدند و برای همین اکثر آنها انصراف دادند. این تطمیع صحت دارد؟\nتعدادی که بودند تا آخر پای تحقق و تفحص نایستادند. تنها نماینده‌ای که در تحقیق و تفحص از صفر تا صد ایستاد خود من بودم. به دلیل مشغله‌هایی که داشتند هیچکدام از نماینده‌ها به موضوع ورود نکرده، به کمیته تحقیق و تفحص نیامدند و پیگیری نکردند. ولی خود من تا ساعات دو و سه نیمه شب کار را دنبال می‌کردم.\nمفاسد اقتصادی مثل اژدهای هشت سر می‌ماند و از هرکجا که جلوی آن را بگیرید، از جای دیگری بیرون می‌زند. متاسفانه گاهی به حدی قوی هستند که به طور تیمی به موضوع ورود می‌کنند و سعی می‌کنند افرادی که مشغول پیگیری موضوع هستند، کنار بکشند. دوستان ما نباید در مجلس نهم من را در این موضوع تنها می‌گذاشتند. گاهی اتفاقات بدتری رخ داد. البته من نمی‌گویم کنار کشیدن‌ها دلیل خاصی داشته، من این را از مشغله افراد می‌بینم. اما روی هم رفته، من به عنوان رئیس کمیته پای این موضوع ایستادم.\nیعنی شما می‌گویید که در دوره قبل مجلس حتی یک نماینده پای موضوع تحقیق و تفحص نایستاد؟\nنه اینکه بگوییم پای موضوع نایستاد اما در کمیته تحقیق و تفحص حضور پیدا نکردند. آقای گروسی، آقای جعفرزاده، آقای افخمی، اینها پای کار بودند اما دیگران نبودند. عرض من این است که شبکه‌ای وجود داشت که به طرق مختلف تلاش می‌کردند تحقیق و تفحص را بی‌خاصیت کنند.\nاین عبارت که می‌گویید شبکه ای وجود داشت، ابهام دارد. شما در مصاحبه‌های قبلی خود هم در این رابطه مبهم صحبت کرده‌اید. من می‌خواهم کمی صریح‌تر بفرمایید که این شبکه‌ای که می‌فرمایید می‌خواست تحقیق و تفحص مجلس را از کار بیندازد، شامل چه افرادی بود؟\nشبکه‌های مفاسد اقتصادی را می‌گویم. نمی‌خواهم بگویم آقای ایکس یا ایگرگ بودند. اینها قدرتمند هستند، فضاسازی سنگینی انجام می‌دهند. همکاران رسانه‌ای شما گاهی بدون اطلاع می‌روند و قراردادهایی می‌بیندند مثلا با برخی بانک‌ها، و به آنها کمک می‌کنند. خبرهای غلط منتشر می‌کنند. وقتی سرنخ‌ها را دنبال می‌کنید، می‌بینید به یکجا وصل می‌شوند.\nمنظورتان از «یکجا» که می‌گویید به آن وصل هستند، چیست؟ یعنی بنیاد شهید؟\nنه. به طور کلی دارم از مفاسد اقتصادی صحبت می‌کنم. بحث ما درباره مفاسد اقتصادی است...\nنه، داریم درباره پرونده بنیاد شهید حرف می‌زنیم...\nبنیاد شهید نگوییم. بگوییم سیستم‌های اقتصادی. مثلا بانک دی. از اینها نام ببریم.\nبله، دقیقا موضوع ما همین سیستم‌های اقتصادی وابسته به بنیاد شهید است...\nدرست است، اینها وابسته به بنیاد شهید هستند و گاهی شبکه درست می‌شود. نکته این است که ما باید تحقیق و تفحص را به نتیجه برسانیم. در دادگاه به طور مستدل از این مسائل حرف بزنیم و بعد که موضوع تمام شد، در رسانه‌ها منتشر کنیم. اما خب وقتی که می‌بینیم برخی اظهارنظرهای غیرکارشناسانه صورت می‌گیرد. خب مجبور می‌شویم که صحبت کنیم. شما می‌بینید که مثلا درباره تحقیق و تفحص می‌گویند که تحقیق و تفحص را کنار بگذارید. چرا؟ چون هزینه‌بر است. چه چیز آن هزینه‌بر است؟\nاتفاقا یکی از پرسش‌های من درباره همین موضوع است. آقای لاریجانی گفته اند که چند صد میلیون تومان درباره این تحقیق و تفحص خرج شده و در نهایت چیزی معلوم نشده است. شما دقیقا چقدر خرج کردید و چرا گفته می‌شود نتیجه‌ای نگرفته اید؟\nبگذارید این سوال را با جزئیات توضیح بدهم. یک حسابرس در یک شرکت خصوصی برای حسابرسی بین 500 میلیون تا یک میلیارد تومان پول می‌گیرد. حالا 45 نفر هر روز بین دو تا سه سال کار کردند، هزینه‌اش شده 200 تا 300 میلیون تومان. این زیاد است؟ خیلی از دوستان ما اصلا پول نگرفتند. چرا می‌گویید تحقیق و تفحص را کنار بگذارید؟ مگر چقدر پول خرج شده؟ شما باید سیستم دقیق ایجاد کنید، خوب مدیریت کنید و پول هم کنار بگذارید تا کار نظارتی به نتیجه برسد. شما فکر می‌کنید همین 300، 400 میلیون را چه کسی داد؟ مجلس. چه کسی مصوب کرده بود این میزان هزینه شود؟ مجلس. خب این پول در اختیار سیستم‌های مالی که در این باره کار می‌کردند قرار گرفته است. حرف من در پاسخ به منتقدان، این است که این کار تحقیق و تفحص چندین میلیارد تومان هزینه داشت، اما با یک مبلغ کمی جمع شد. تیمی که کار می‌کردند دنبال پولشان نبودند. یک سال است اصلا پولی نخواسته اند و از خودشان پول می‌گذارند اما می‌خواهند کار به نتیجه برسد.\nیعنی بودجه تمام شده است؟\nنه، بحث این نیست. بحث این است که مجلس دنبال تحقیق و تفحص نیست. این واقعیت دیده نمی‌شود که 300، 400 میلیون تومان به جای چند میلیارد تومان هزینه شده تا صدها میلیارد تومان را برگرداند. این را نمی‌بینند. حتی نگذاشتند گزارش تحقیق و تفحص در صحن علنی خوانده شود. در همین مجلس ممکن است برای کشیده شدن یک دیوار به طور میلیاردی هزینه بشود اما برای تحقیق و تفحص آن هم درباره مفاسد اقتصادی که رهبر معظم انقلاب فرمودند مبارزه با آن باید سرلوحه کار باشد، انتقاد می‌کنند. دلیل آن چیست؟ دلیل این است که ما در مجلس بودجه‌ای برای مبارزه با مفاسد اقتصادی کنار نگذاشته‌ایم. با دست خالی که نمی‌شود مبارزه کرد.\nشما نمی‌خواهید طرحی را به مجلس ببرید که این بودجه در نظر گرفته شود؟\nطرح که نه، اما پیشنهاداتی برای اصلاح ساختار تحقیق و تفحص مجلس ارائه کرده‌ام. ما باید مقتدرانه وارد تحقیق و تفحص بشویم نه اینکه کاری را شروع کرده و بعد رها کنیم. در همین کار تحقیق و تفحصی که ما پیش بینی کرده بودیم، یک سال و نیم است که بودجه تمام شده اما هنوز کار دارد دنبال می‌شود. خب اگر عده ای از بچه‌های ایثارگر دلسوز و علاقه مند به نتیجه رسیدن کار وجود نداشتند، این کار رها می‌شد. بگذارید با صراحت بگویم، ما برای همه چیز هزینه می‌کنیم، به جز برای مفاسد اقتصادی. این خیلی مهم است.\nاما نقدی که از آقای لاریجانی مطرح کردم، فقط معطوف به هزینه‌ها نبود. ایشان گفتند معلوم نشد نتیجه چیست؟\nآقای لاریجانی وقتی گفتند نتیجه روشن نشد، معنی اش این بود که خجسته، بیا و گزارش بده. خب من گزارش دادم. اما به دلایلی که عرض کردم، این گزارش، گزارش نهایی نبود چون کار تمام نشده، گزارش بخشی بود که جلو رفته بودیم. من فقط در آن گزارش دستاوردها تحقیق و تفحص را گفتم که 500 میلیارد از صرافی بانک دی اختلاس شده به دبی. خب چقدر باید هزینه کنیم تا این 500 میلیارد برگردد؟\nشما گفته بودید 500 میلیارد برگشته اما سه هزار میلیارد کل رقم بوده است...\nنه، حالا این بحث‌های مختلفی دارد که می‌پردازم اما در کل می‌خواهم این را بگویم که باید برای مبارزه با مفاسد اقتصادی برنامه ریزی کرد و بودجه پیش بینی کرد. وقتی می‌آیند در میانه کار، رقمی میلیاردی به یک نیرویی پیشنهاد می‌دهند که دارد روی تحقیق و تفحص کار می‌کند، باید برای چنین برخوردهایی برنامه داشت تا این قبیل دسیسه‌ها، کار را متوقف نکند. با همه این کارها، تحقیق و تفحصی که ما انجام دادیم، تنها تحقیق و تفحصی است در 37 سال گذشته که به نتیجه منتهی شده و ان‌شاالله گزارش نهایی را ارائه خواهیم کرد. با این همه برخی سایتها را می‌بینید که دارند از مفاسد اقتصادی دفاع می‌کنند. چرا؟ به آنها چه مربوط است که دفاع می‌کنند؟ اینها نشان می‌دهد در پشت پرده خبرهایی هست...\nاین نکته ای که درباره برخی رسانه‌ها می‌گویید، تحلیل شماست یا اطلاع دقیق دارید؟\nبالاخره پیام‌هایی رد و بدل می‌شود. برخی خبرگزاری‌ها، کانال‌های تلگرامی اینها دفاع می‌کنند. روشن است که هماهنگ هستند. در مقابل من همین جا اعلام می‌کنم که اگر پا را از گلیم خود درازتر کنند و با وجود غارت بیت‌المال همچنان به زیاده گویی‌های خود ادامه دهند، من تمام اسناد تحقیق و تفحص را در مجلس منتشر می‌کنم و در اختیار نمایندگان قرار خواهم داد.\nشما دارید رسانه‌ها را تهدید می‌کنید یا مسئولان سابق بنیاد شهید را؟\nمن به تیم مفاسد اقتصادی هشدار می‌دهم. بحث مسئولان بنیاد شهید نیست. بحث سیستم‌های اقتصادی بنیاد شهید و بانکها است.\nشما در این مصاحبه حرف از تطمیع یا پیشنهاد تطمیع زدید. این را قبلا هم مطرح کرده بودید. به طور مشخص بگویید که نماینده‌ای از تیم تحقیق و تفحص تطمیع شده یا در معرض پیشنهادات اینچنینی بوده است؟\nببینید این را نمی‌شود گفت. اما من قبل هم گفته ام که وقتی درصد جانبازی با فشار سیاسی جعل می‌شود. خب معلوم است این فشارها وجود دارد. این یک نمونه است. این یک مسئول است که نقش دارد و هنوز هم دفاع می‌کند.\nاو تطمیع شده و چون بدهکار آن مجموعه است، دفاع می‌کند. من نمی‌خواهم موارد دیگر را بگویم، بگذارید در دادگاه مطرح شود. من از آقای لاریجانی تشکر می‌کنم که از طریق هماهنگی با دادستانی باعث شدند همه اسناد در اختیار دادستانی قرار بگیرد و پس از سه سال میلیاردها میلیارد تومان به بیت‌المال بازگردد.\nالبته این خلاف آئین نامه است که تحقیق و تفحص پیش از تصویب در کمیسیون اجتماعی، به قوه قضائیه سپرده شده است...\nنه، ما می‌توانستیم گزارش را به رئیس قوه ارائه کنیم و ایشان هم دستور بدهد که داد. من همین‌جا باید از تیم اقتصادی وزارت اطاعات و سازمان بازرسی و دادستان هم که ورود انقلابی کرد به این پرونده تشکر می‌کنم.\nاین عجیب نیست که کار تحقیق و تفحص سه سال در مجلس نهم به نتیجه نمی‌رسد اما سه ماه پس از مجلس دهم روند مناسبی را پیش گرفته و دارد به نتیجه می‌رسد؟\nبحث مجلس نیست. نتیجه پیگیری من است. فراکسیون فرزندان شاهد، فراکسیون ایثارگران، فراکسیون امید، فراکسیون اصولگرایان از همه گرایش‌ها تاکید دارند که در این دوره محکم بایستیم. لازمه این ایستادگی این است که نماینده پیگیری‌کننده پاک باشد و خدمتگزار. اگر آلودگی باشد، نمی‌شود ورود کرد. با دستمال کثیف نمی‌شود شیشه را پاک کرد.\nآقای جعفری دولت آبادی دادستان تهران گفته بودند که اسناد تحقیق و تفحص به دادسرای کارکنان دولت ارجاع داده شده است. شما اما گفته بودید که دادگاه برای آن تشکیل شده است. تحقیق و تفحص در دستگاه قضایی الان در چه مرحله ای است؟ بالاخره به دادسرا رفته یا به مرحله تشکیل دادگاه رسیده است؟\nمفهوم هر دو یکی است.\nچه روندی دارد در این باره در قوه قضائیه طی می‌شود؟\nاین را از آقای دولت آبادی بپرسید. سکوت من به این دلیل است که فرآیند به نتیجه برسید. اما بدانید آنقدر که من سر موضوع تحقیق و تفحص اذیت شدم - چون دیدم که در حق ایثارگران اجحاف می‌کنند - در زمان اسارتم در زندان‌های صدام در عراق، در این اندازه رنج نکشیده بودم. خیلی از آقایان نماینده گفتند عقب‌نشینی کن اما من گفتم تا آخر ایستاده‌ام.\nنمی‌توانم ببینم حق ایثارگران غارت شود. هر کار می‌خواهند بکنند، بکنند، ترور شخصیت کنند، فضاسازی کنند، اصلا ترور کنند. برای من مهم نیست. من تا آخر از حق ایثارگران دفاع می‌کنم. این تازه شروع کار است و در مجلس دهم تحقیق و تفحص را تقویت می‌کنیم و از دستگاه قضایی می‌خواهیم با جدیت پیگیری کند و براساس احادیث، نام اختلاس‌گران را ببریم و آبرویشان را بریزیم.\nالبته شما هم اسم نیاورده اید از کسی؟\nبگذارید دادگاه اسم ببرد. اما اگر کسی چه خود و چه تیمش بخواهد در روند بررسی‌ها خلل ایجاد کند، حتما نام او را خواهم برد. گستاخی تاکجا؟ شما ببینید، هشت هزار میلیارد تومان بانک دی وام داده است، قریب به دو هزار میلیارد تومان این وام‌ها مشکوک الوصول است. چرا؟ چون تضامین معتبر را نداشته است. آقایان با رابطه، فقط با یک سفته 400 میلیارد تومان وام گرفته اند. مگر می‌شود سکوت کرد؟ وام کلان داده اید بدون وثیقه! می‌گویید نداده اید، اشکالی ندارد، اسناد را در صداوسیما رو می‌کنم.\nیکی از افشاگری‌هایی که درباره شما شد، به ادعای سوءاستفاده شما از بنیاد شهید همدان در جریان انتخابات مجلس نهم بازمی‌گشت. گفته شد بحث سکه‌هایی در میان است. یا مثلا بحث شد که وقتی شما درخواست عزل مدیری را داشتید که موجب عزل شما از مدیرکلی بنیاد شهید همدان در دوره آقای زریبافان شده بود و ایشان چنین نکردند، این پرونده را شروع کردید. این ماجرای خروج شما از بنیاد شهید همدان و پرونده تحقیق و تفحص چیست؟\nوقتی که کسی ریگی در کفش داشته باشد، به موضوع مفاسد اقتصادی ورود نمی‌کند. من با صراحت می‌گویم که خجسته پاک پاک است. اگر کوچکترین سندی هست، بیایند ارائه بدهند. موضوع تغییر من از مدیرکلی بنیاد شهید همدان به حدود دو سال قبل از انتخابات مجلس نهم بازمی‌گردد. اصلا ربطی به انتخابات آن دوره نداشت. دلیل تغییر من این بود که روحیه من را می‌دانستند و حدس می‌زدند که اگر من وارد مجلس شوم، این موضوع فساد را پیگیری خواهم کرد.\nدلیل تغییر ناگهانی شما چه بود؟ می‌گویند روز جمعه از مدیرکلی استان همدان کنار گذاشته شدید؟\nبله. رئیس پیشین بنیاد شهید به من یازده سمت را پیشنهاد دادند اما من قبول نکردم. گفتم اگر من مفید هستم، همین جا می‌مانم اما اگر نیستم، نمی‌توانم در استان دیگری هم کار کنم. من می‌دانستم موضوع فشارهای سیاسی است. حالا رئیس پیشین بنیاد شهید ادعاهایی را مطرح می‌کنند اما وقتی کار به دادگاه کشید و گفتیم اسناد این ادعاها را بدهید، ایشان در مرحله آخر که نزدیک به صدور حکم بود، گفت که گزارشش درباره من درست نبوده است. دستخط ایشان هست و حلالیت طلبید. بعدا این موضوع روشن شد که اینها به دلیل مخالفت با افتتاح یک پروژه در دوره مدیرکلی من، فشار شدید سیاسی وارد می‌کنند تا روز قبل افتتاح آن، من کنار گذاشته شوم. ادعاهایی هم که درباره تخلف مالی مطرح کردند در نهایت روشن شد هیچ سندی ندارد. برای همین حتی برای رئیس بنیاد شهید در دولت احمدی‌نژاد قرار مجرمیت صادر شد و پرونده ارجاع شد به دادگاه کیفری. اما بعد موضوع دستخط که اشاره کردم، من از پیگیری قضایی منصرف شدم.\nآقای زریبافان خودش مدعی است که من بودم که فساد در بنیاد شهید را علنی کردم. می‌گوید 15 میلیارد اختلاس در دوره پیش از من وجود داشت که من پیگیری کردم. اما همزمان با تحقیقات شما، ایشان که می‌گفت من پیگیر فساد هستم، ادعاهایی را مطرح می‌کند که شما می‌گویید سندیت ندارد. دلیل اینکه ایشان نسبت به ریشه‌یابی فساد در سیستم مالی بنیاد شهید حساسیت دارد، چیست؟\nاولاً 15 میلیارد نبود و 7 میلیارد بود. آن را هم سازمان بازرسی افشا کرد، نه ایشان. اما این را هم در نظر داشته باشید که ممکن است که یک مدیر خودش پولی را مستقیما برداشت نکرده باشد اما مدیریت ضعیف او زمینه‌ساز فساد می‌شود. بحث فقط معطوف به دولت قبل هم نیست. در دولت فعلی هم مسائلی مطرح است. همین موضوع 280 میلیارد تومان آهن قراضه در بانک دی. چرا اسم اینها را نمی‌برند؟ چرا اسم کسی که در این رابطه از بانک دی برکنار شده را رسانه‌ای نمی‌کنند؟ حرف من این است که موضوع ما فرد نیست، سیستم فساد است. بحث‌ها را آقایان شخصی نکنند. وقتی می‌گوییم در دولت آقای روحانی مساله ای رخ داده، به این معنی نیست که داریم علیه رئیس‌جمهور حرف می‌زنیم. آقای روحانی به شدت دنبال مبارزه با فساد است. اما مشکلات باید بررسی شود.\nبا توجه به تعدد پرونده‌هایی که اشاره می‌کنید، این سوال پیش می‌آید که شما موضوع فساد در بنیاد شهید را در چه بازه زمانی پیگیری کردید؟\nما نماینده‌ها هرجا فسادی رخ می‌دهد، باید در برابرش بایستیم. هر زمانی که باشد.\nاین درست، اما به هر حال شما یک پلنی برای این تحقیق و تفحص داشتید. نقطه صفر کار شما کجا بود؟\nبله، نقطه صفر ما آغاز خلقت بشریت است...\nکه قاعدتا شما و بنیاد شهید نبودید...\n(با خنده) نقطه انتهایی ما هم پایان زندگی بشر است...\nسوال من این است که بررسی‌های شما، فساد بیشتر را در دولت احمد نژاد نشان می‌دهد یا دولت روحانی؟\nاینکه این دولت یا آن دولت یا این فرد یا آن فرد را بگوییم که فایده ای ندارد. ما باید با استفاده از 20 دستگاه نظارتی موجود، هر فسادی را ردیابی کنیم و خودمان را محدود به موضوع دولتها نکنیم. حتما نباید تحقیق و تفحص باشد. نماینده باید پیگیری کنند. باید آبرو بگذارد، حتی خون دهد. مبارزه با تیم‌های مفاسد، کار می‌برد. من در مجلس هرکجا اطلاع پیدا کنم فسادی هست، وارد می‌شوم و اظهارنظر می‌کنم. کار من ابتدا و انتها ندارد.\nبالاخره من می‌خواهم ببینم که شما عملکرد بنیاد شهید را در چه دوره‌ای بررسی کرده‌اید؟ مثلا وارد دوره مدیریت آقای کروبی هم شده‌اید؟\n(با خنده) به آنجا برنگشتیم. اگر برمی‌گشتیم که اتفاقات عجیب و غریبی می‌افتاد. ما موضوع تحقیق و تفحص را از زمان ادغام بنیاد شهید و امور ایثارگران آغاز کرده‌ایم و تا دوره فعلی ادامه دارد. با این حال نکته اینجاست که فساد در همه دولت‌ها هست اما دولت خودش عامل فساد نیست. شبکه‌های فساد در همه دولت‌ها مشغول کارند.\nبله، دولت عامل نیست اما بالاخره مدیری که یک دولت می‌گذارد اگر قوی باشد مانع از فعالیت این شبکه‌ها می‌شود. به نظر من اگر همین الان دولت آقای روحانی مدیری دارد که اهل ایستادن در برابر شبکه‌های فساد نیست، این موضوع الان گفته بشود، بهتر است تا بعد از تغییر دولت آقای روحانی. مشکلی که در رابطه با دولت آقای احمدی نژاد بوجود آمد این بود که تا دولت ایشان مستقر بود، نقدها محدود بود، اما همین که عوض شد، برخوردها تشدید شد که تاثیر آن بسیار کمتر از زمانی بود که می‌توانست در دوره استقرار دولت انجام شود. اینطور نیست؟\nدرست است. مشکلات باید اصلاح شود و ما تلاش می‌کنیم اصلاح شود.\nشما به اصلاحات ساختاری اشاره کردید. یکی از پیشنهادات ساختاری شما که قبلا هم گفته بودید، این بود که بهتر از سازمان‌های اقتصادی بنیاد شهید از خود بنیاد جدا شود. سوال من این است که اگر این سازمان‌ها را جدا کنیم، باز هم در بخش سیاسی - مدیریتی بنیاد، فسادی باقی می‌ماند؟\nمدیران بنیاد شهید باید متمرکز شوند به خدمتگزاری به خانواده‌های ایثارگر. وقتی این مدیران درگیر موضوعات اقتصادی می‌شوند، از خدمت بازمی‌مانند. جامعه ایثارگری ما رها شده است. مشکلات عدیده دارد. چرا؟ چون گرفتاری بخش‌های اقتصادی با 12 هزار ملک زیاد است. اگر مدیری سالم برای بخش‌های اقتصادی گذاشته شود، آن وقت مدیران بنیاد با خیالی آسوده به خدمت‌رسانی می‌پردازند. ایثارگر جانش را برای این نظام گذاشته، چرا نباید از اعتبارات در اختیار بنیاد استفاده کند؟\nشما پیشنهاد این اصلاح ساختاری را به بیت رهبری داده اید. جوابی هم گرفته‌اید؟\nدوستان به طور تخصصی در بیت مشغول پیگیری هستند.\nسوال من این بود که آیا تخلفات در بنیاد شهید فقط معطوف به بخش‌های اقتصادی است یا در باقی بخش‌ها هم وجود دارد؟ شما در ابتدای مصاحبه گفتید که به عنوان تطمیع، سند درصد جانبازی جعلی درست کرده اند. خب اینها که الزاما اقتصادی نیست. تخلف در بخش‌های غیراقتصادی است...\nنظارت نباشد، همه جا فساد ریشه می‌کند. در بخش‌های غیراقتصادی بنیاد اما فساد به آن شکل نیست و تنها موضوعی که ما دیدیم، همان 15 میلیاردی بود که اشاره کردید که فرد مورد نظر زندان رفت و پول را برگرداند. البته اصل پول هفت میلیارد تومان بود. با این همه توجه داشته باشید که بحث مبارزه با فساد، اصلا نباید درگیر مسائل جناحی شود. دستگاه قضایی، نهادهای نظارتی و مجلس باید بدون توجه به فشارهای سیاسی، با قاطعیت با هرنوع فسادی برخورد کنند.\nبا این حال شما به عنوان یک چهره اصولگرا شناخته می‌شوید...\nبله، من اصولگرا هستم اما این به آن معنا نیست که اگر تخلفی از سوی یک اصولگرا رخ داد سکوت کنم. چهر اصولگرا، چه اصلاح‌طلب، چه اعتدالی، همه باید در بحث مبارزه با فساد این مصلحت‌اندیشی‌های جناحی را کنار بگذارند.\nبرخی می‌گویند دستگاه قضایی با پرونده احمدی‌نژاد با تسامح برخورد می‌کند. ممکن است این بحث را که شما دنبال می‌کنید هم به دلیل ملاحظات سیاسی به همان سرنوشت دچار شود؟\nاین را باید از قوه قضائیه بپرسید. من از طرف خودم صحبت می‌کنم. تا آنجا که به من مربوط است، نمی‌گذارم این پرونده به بن‌بست برسد یا مختومه شود. تا به نتیجه نرسد، رها نخواهم کرد. برای همین در انتخابات اخیر هزینه سنگینی کردند که من رأی نیاورم اما مردم رأی دادند. در این چهار سال هم مقتدرانه می‌ایستم.\nاما وقتی پرونده به قوه قضائیه رفت، شما دیگر اختیاری برای پیگیری موضوع ندارید...\nچرا، رابطه داریم.\nرابطه بله، اما اختیار قانونی ندارید...\nنظارت بر حسن اجرای قانون که داریم.\nبله، اما سخت می‌شود. شما نگاه کنید به سرنوشت سایر پرونده‌های تحقیق و تفحص...\nقبول دارم، هیچ پرونده تحقیق و تفحصی در 37 سال گذشته به نتیجه نرسیده اما ما تا همین‌جا دستاوردهای زیادی داشتیم. این دستاوردها قدرت نظارتی مجلس را افزایش می‌دهد. اگر می‌بینید در گذشته تحقیق و تفحص بی نتیجه رها می‌شد، به این دلیل بود که اتفاقاتی می‌افتاد. برای این پرونده نمی‌گذاریم هیچ اتفاقی بیفتد. ایثارگران خودشان دارند این موضوع را پیگیری می‌کنم. این اقدام مورد حمایت ایثارگران مجلس و عدالت‌طلبان هم هست. شما این دوره مجلس را در برخورد با مفاسد اقتصادی، یک دوره مقتدر ببینید...\nفکر می‌کنم شما خیلی خوش بین هستید...\nهستم، چون حساسیتی که در بین نمایندگان برای مبارزه با مفاسد می‌بینم ستودنی است. ما 12 هزار قانون داریم، قوانین تلنبار شده، به اندازه کافی هست، حالا نوبت نظارت است. باید برویم ببینیم چرا این قوانین اجرا نمی‌شود. مردم مجلس و نماینده بی‌خاصیت نمی‌خواهند. مجلس باید طوری باشد که مفسدان از ترس آن فرار کنند. البته مبارزه با فساد ترکش دارد. باید آماده هزینه دادن هم شد. مبارزه با فساد از موضوعات مهم دیگری چون اشتغالزایی و ازدواج و این طور مسائل مهمتر است. چرا؟ چون وقتی پول‌ها به بیت‌المال برگردد، اینها هم درست می‌شود.\nبگذارید از موضوع مفاسد اقتصادی و پرونده بنیاد شهید خارج شویم و به یکی از بحث‌های داغ هفته‌های اخیر درباره استفاده روس‌ها از پایگاه هوایی نوژه بپردازیم. پایگاه هوایی نوژه در نزدیکی حوزه انتخابیه شماست. با توجه به اظهارنظرهای متفاوتی که درباره این موضوع می‌شود، می‌خواهم بدانم شما اطلاع دقیقی از همکاری ایران و روسیه در پایگاه نوژه دارید؟\nموارد امنیتی به شورای عالی امنیت ملی مربوط است که در آنجا مسائل به صورت محرمانه مورد بررسی قرار می‌گیرد. تصمیم این شورا صائب است البته نمایندگان و سایرین حق دارند موضع خود را بیان کنند اما آنچه در نوژه رخ داده به مصلحت کشور و نظام و جبهه مقاومت منطقه بوده است.\nقرار ما با روس‌ها این بوده که در نوژه سوخت‌گیری کنند و با هزینه کم عملیات علیه تکفیری‌ها را انجام دهند. این همکاری در حد سوخت‌گیری بوده، الان تمام شده و در آینده باز هم اگر شورای عالی امنیت ملی تشخیص داد، این کار تکرار می‌شود. ما البته هیچ‌گاه پایگاه در اختیار بیگانه قرار نداده و نمی‌دهیم اما سوخت‌گیری برای عملیاتی مشخص، با مجوز شورای عالی امنیت ملی می‌تواند صورت بگیرد.\nعملیات سوختگیری چه مدت به طول انجامیده و چرا متوقف شده است؟\nچند روزی انجام شده و متوقف شده است.\nچرا وزیر دفاع گفتند روس‌ها بی‌معرفتی کردند که موضوع را رسانه‌ای کردند؟ قرار نبود این موضوع رسانه‌ای شود؟\nمن با وزیر صحبت کردم. ایشان گفت که این موضوع به شورای عالی امنیت ملی مطرح است. همین‌جا این نکته را بگویم که وزیر دفاع ما وزیری به شدت مقتدر است با سوابقی روشن. ایشان نقش مهمی‌در تشکیل حزب‌الله لبنان در سال‌های 60 و 61 داشت.\nچند هواپیما در نوژه سوختگیری کردند؟\nاینها موضوعات امنیتی است.\nشما اخیرا نشستی با سید حسن نصرالله داشتید. درباره موضوعات مطرح شده در این نشست بگویید.\nبله، این نشست شش ساعت طول کشید. در این شش ساعت موضوعات مختلفی مطرح شد. از جمله این صحبت‌ها، اظهارنظر اخیر سید حسن نصرالله درباره هدف قرار دادن مراکز هسته ای رژیم صهیونیستی بود. سیدحسن نصرالله در این جلسه می‌گفت که یکی از شیفتگان رهبر معظم انقلاب است و حضرت آقا هرچه بگویند حزب‌الله لبنان عملیاتی می‌کند. او می‌گفت منتظر فرمان آقا هستیم. حزب‌الله در سوریه و لبنان سرنوشت معادلات منطقه را تغییر دادند. اسرائیل دست از پا خطا کند، صدها موشک، اسرائیل را نابود خواهد کرد. اصلا نیازی به عملیات ایران نیست. ایشان در این جلسه از هدایت‌های رهبر انقلاب تمجید کرد و خاطراتی را در این زمینه بیان کرد و درباره تحولات عراق و سوریه و یمن و لبنان نیز صحبت کرد.\nشایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه ممکن است شما سفیر ایران بشوید در یکی از کشورهای آسیای غربی. آیا این شایعه صحت دارد؟\nاین موضوع را اولین‌بار می‌شنوم. من وارد مسائل اجرایی نمی‌شوم. من نماینده مردم هستم و هیچ مسئولیتی را به جز نمایندگی مردم نمی‌پذیرم. به همه نمایندگان هم توصیه می‌کنم وکالت مردم را رها نکنند و دنبال پست‌های اجرایی نروند.\nاصلا پیشنهادی شده بود؟\nنه پیشنهادی نشده بود.\nسفر ده روزه شما به سوریه و لبنان باعث شکل گیری این شایعات شد. آیا آن سفر ارتباطی به چنین موضوعای نداشت؟\nنه، آن سفر دلایل خاص خود را داشت.\nبه عنوان آخرین سوال می‌خواهم بدانم با توجه به تلاش‌هایی که گاه در مجلس برای اصلاح قانون انتخابات صورت می‌گیرد، شما موافق طرح اطلاحیه‌های موردی قانون انتخابات در مجلس هستید یا از بررسی لایحه قانون جامع انتخابات که دولت وعده تدوین آن را داده است، دفاع می‌کنید؟\nبحث لایحه جامع انتخابات موضوع مهمی است که در مجلس نهم دنبال آن بودیم که انتخابات مجلس، ریاست جمهوری و شوراها را در قالب طرحی جامع اصلاح کنیم. وزارت کشور در آن زمان از ما خواست اجازه بدهیم لایحه ای در این رابطه ارائه شود چراکه اصلاح قانون بار مالی برای دولت ایجاد می‌کند و بهتر است که دولت خود این موضوع را مدنظر قرار دهد. به هر حال مدت زیادی است که دولت در حال بررسی این لایحه است. ما از دولت خواسته ایم در تقدیم این لایحه تسریع کند چون اگر نزدیک انتخابات شویم، فضای بررسی لایحه سیاسی می‌شود و نتیجه دلخواه به دست نمی‌آید. واقعیت این است که ما ضعف قانونی در موضوع انتخابات داریم که امیدوارم بتوانیم این مشکل را حل کنیم و امیدواریم وزارت کشور اولویت خود را بر روی تصویب قانونی شفاف قرار دهد.\nسیمئونه: پسرم را به تیم‌هایی که مربی‌شان هستم، نمی‌برم\nناگفته‌های کدخدایی از رد صلاحیت هاشمی\nاستخدام مشاور تحصیلی در بنیاد آموزشی آفبا | قزوین\nواکنش تند اردوغان به توهین سران اروپایی\nبه گزارش جام نیوز به نقل از اسپوتنیک، «رجب طیب اردوغان» رئیس جمهور ترکیه سخنرانی در پایان مجمع سالانه ترکیه-انگلیس گفت که ترکیه می تواند پس از...\nاردوغان: ممکن است همه‌پرسی دومی بر سر عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا برگزار شود\nرجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه گفت، ممکن است بعد از برگزاری همه‌پرسی مربوط به اصلاحات قانون اساسی در کشورش همه‌پرسی دومی در خصوص عضویت ترکیه در...\nنگاهی به خبرسازترین برکناری سال ورزش\nبه گزارش مشرق، از دی ماه سال ۱۳۸۹ که وزارت ورزش در نتیجه ادغام سازمان تربیت بدنی با سازمان ملی جوانان شکل گرفت تا به امروز که این وزارتخانه در...\nمسکو در واکنش به تحریم‌های ضد اشاعه آمریکا علیه نهادهای مرتبط با ایران، کره شمالی و سوریه گفت «سردرگم و ناامید» شده است. به گزارش فارس، وزارت...


مانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی | نیک آموز | هوش تجاری | خدمات SQL Server | ضد باج گیر\n2 مراحل اولیه‌ای که باید برای مانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی طی کنید\n3 سایر مراحلی که باید برای تعریف Job طی کنید\n4 مانیتور پایگاه داده دارای چه ویژگی‌هایی است؟\n5 نکات مهمی که باید در مشخص‌کردن URL برای یک Job به آن دقت داشته باشید\nمانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی یکی از عملیات‌هایی است که امروزه برای نظارت روی پایگاه‌داده به منظور کنترل افزایش یا کاهش تعداد ردیف‌های موجود در آن صورت می‌گیرد. برای نظارت بر جدول‌هایی که در پایگاه‌داده وجود دارند و بررسی تغییرات خاصی که در این جدول‌ها صورت می‌گیرد شما می‌توانید یک شرط نظارتی را به تعریف job اضافه کنید. حال زمانی که شرط مشاهده می‌شود job نیز تکمیل خواهد شد.\nیک نکته بسیار مهم که در اینجا باید به آن دقت داشته باشید این است که برای اجرای این jobها سیستم شما نیازمند یک WA Agent برای یونیکس، لینوکس یا ویندوز و همین‌طور یک WA Agent برای پایگاه‌داده خواهد بود. به‌این‌ترتیب شما می‌توانید تمام این عملیات را به‌خوبی و با موفقیت انجام دهید و نتیجه مطلوبی را نیز دریافت کنید.\nدر ادامه کمی بیشتر درباره مانیتورینگ Jobهای پایگاه‌داده صحبت خواهیم کرد و تلاش می‌کنیم تا اطلاعات مفیدی را در این زمینه در اختیار شما قرار دهیم. مطالعه ادامه این مطلب برای افرادی که به این موضوع علاقه‌مند هستند مفید و کاربردی خواهد بود.\nمراحل اولیه برای مانیتورینگ jobها\nمراحل اولیه‌ای که باید برای مانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی طی کنید\nبرای مانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی شما باید مراحل زیر را به‌صورت گام‌به‌گام طی کنید تا بتوانید با موفقیت این کار را انجام دهید:\nدر قدم اول شما باید اقدام به ساخت یک Database Monitor Job کنید.\nشما باید دسته Primary را در بخش پارامترهای Job انتخاب کرده و ویژگی‌های موردنیاز که در ادامه بیان می‌کنیم را در آن وارد کنید. دقت داشته باشید که این موارد باید در بخش Parameter Values pane وارد شوند: نام (شما باید نام جابی که قصد دارید آن را زمان‌بندی کنید را در این بخش وارد کنید)، نام کاربری (این بخش مربوط به نام کاربری است که قصد دارید برای job خود در نظر بگیرید) و گزینه آخر نیز مربوط به ماشینی است که job در آن اجرا می‌شود.\nیک نکته بسیار مهم در خصوص انتخاب نام کاربری این است که شما برای این کار محدودیت‌هایی را خواهید داشت. شما برای این کار باید حداکثر 64 کاراکتر را انتخاب کنید که در آن کاراکترهای معتبر از حروف a تا z، A تا Z، 0 تا 9، نقطه، خط فاصله، آندرلاین و هشتک خواهند بود.\nنکته مهم دیگری که باید به آن دقت داشته باشید این است که ماشین شما حتما باید در Workload Automation AE تعریف شده باشد تا job شما شروع به کار کند.\nسایر مراحل تعریف job\nسایر مراحلی که باید برای تعریف Job طی کنید\nاز دیگر مراحلی که حتما باید برای مانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی طی شوند می‌توان به مراحل زیر اشاره کرد:\nدر گام بعدی شما باید دسته DBMON را در بخش پارامترهای Job انتخاب کنید و ویژگی‌های مربوط به مانیتورینگ دیتابیس یا پایگاه‌داده که در ادامه آورده‌ایم را در آن وارد کنید. مجددا دقت داشته باشید که این اطلاعات باید در بخش Parameter Values pane وارد شوند:\nنام جدول، به‌صورت اختیاری می‌توانید سایر ویژگی‌ها را نیز انتخاب کنید، شما می‌توانید به‌صورت اختیاری هریک از دسته‌ها را در بخش پارامترهای Job انتخاب کنید و ویژگی‌های مشترکی را که برای همه انواع Jobها اعمال می‌شود را به مجموعه ویژگی‌های خود اضافه کنید.\nدر گام آخر شما باید اقدام به ذخیره Job خود کنید. حال مانیتور Job پایگاه‌داده شما به‌درستی تعریف شده است و شما می‌توانید به‌سادگی هرچه تمام از آن استفاده کنید.\nویژگی‌های مانیتور پایگاه‌داده\nمانیتور پایگاه داده دارای چه ویژگی‌هایی است؟\nدر ادامه صحبت درباره مانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی اجازه دهید تا کمی بیشتر با ویژگی‌های مانیتور پایگاه‌داده آشنا شویم.\nنام جدول: نام جدول پایگاه‌داده را برای نظارت بر تغییرات آن مشخص می‌کند. این نام حداکثر می‌تواند 128 کاراکتر داشته باشد.\nویژگی JIL attribute: tablename مشخص می‌کند که آیا به‌صورت مداوم در شرایط نظارت قرار داشته باشد یا خیر؟ درصورتی‌که این گزینه و ویژگی را انتخاب کنید هر بار که شرایط مشخص شده اتفاق بیفتد یک هشدار در فایل گزارش زمان‌بندی که ایجاد کرده‌اید نوشته می‌شود. دقت داشته باشید که این ویژگی به‌صورت پیش‌فرض انتخاب نمی‌شود.\nویژگی نوع مانیتور: به طور پیش‌فرض نوع تغییرات پایگاه‌داده را مشخص می‌کند تا روند نظارت تعیین شود. این انواع شامل گزینه‌هایی مانند DECREASE (کاهش تعداد ردیف‌ها در پایگاه‌داده را کنترل می‌کند)، INCREASE (روی افزایش تعداد ردیف‌ها در پایگاه‌داده نظارت دارد) و واریانس (افزایش یا کاهش تعداد ردیف‌های یک پایگاه‌داده را تحت‌نظر قرار می‌دهد) می‌شود. دقت داشته باشید که حالت پیش‌فرض این ویژگی VARIANCE است.\nوضعیت مانیتور: این ویژگی را نیز می‌توانید به‌صورت اختیاری انتخاب کنید. این شرط را در واقع می‌تواند معادل یک عبارت SQL where دانست. شما برای آن می‌توانید یک عبارت با حداکثر 128 کاراکتر انتخاب کنید که این کاراکترها حساس به بزرگی و کوچکی هستند.\nویژگی Connect String: یکی دیگر از ویژگی‌های اختیاری این ویژگی است. این ویژگی در واقع یک لوکیشن منبع دیتابیس JDBC را مشخص می‌کند که به‌اختصار به آن URL گفته می‌شود. شما باید از یک فرمت مناسب برای مشخص‌کردن آن استفاده کنید که در ادامه بیشتر دراین‌خصوص صحبت می‌کنیم.\nمشخص‌کردن URL برای یک Job\nنکات مهمی که باید در مشخص‌کردن URL برای یک Job به آن دقت داشته باشید\nزمانی که قصد تعریف یک URL را برای مانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی دارید باید به نکات مهمی دقت داشته باشید تا بتوانید فرمت مناسب را رعایت کنید. در ادامه به بررسی این فرمت‌ها می‌پردازیم.\nبرای یک پایگاه‌داده اوراکل شما می‌توانید از فرمت زیر استفاده کنید:\nبرای یک پایگاه‌داده SQL Server مایکروسافت نیز می‌توانید از فرمت زیر استفاده کنید:\nدرصورتی‌که از یک دیتابیس IBM DB2 استفاده می‌کنید گزینه زیر می‌تواند برای شما مفید باشد:\nبرای افرادی که از دیتابیس Sybase استفاده می‌کنند نیز فرمت زیر می‌تواند مفید باشد:\nهمچنان به‌خاطر داشته باشید که شما محدودیت حداکثر 128 کاراکتر و کاراکترهای حساس به بزرگی و کوچکی را خواهید داشت.\nمانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی عملیاتی است که می‌تواند تغییراتی که در پایگاه‌داده یا دیتابیس شما ایجاد می‌شود را کنترل کرده و نظارت کاملی روی این تغییرات داشته باشد. ویژگی‌های زیادی وجود دارند که شما در تعریف این مانیتورینگ باید به آنها دقت داشته باشید. علاوه بر این شما برای هریک از انواع پایگاه‌داده‌هایی که استفاده می‌کنید باید فرمت خاصی را نیز برای URL خود تعریف کنید تا بتوانید به‌درستی از آن استفاده کنید.\nJobهای بانک اطلاعاتی تعریف Job مانیتور پایگاه داده مانیتورینگ Jobهای بانک اطلاعاتی مانیتورینگ بانک اطلاعاتی