مهر ۹, ۱۳۹۹ در ۱۷:۰۱\nچقدر برام عجیبه که یک پزشک اینقدر عاطفی و با احساس باشه.با این حجم احساسات ناب کار در فضای پر اندوه و درد بیمارستان ممکنه؟از اینکه به احساس ادم ها توجه میکنید از اینکه روشون برچسب نمی زنید از صبرتون از مداد آبی کوچک لای کتاب شعرتون از گوش دادن به صحبت گل های سرخ از دیدن درخت سرو جایی که کسی پآن را نمی بیند ممنونم…کاش همه آدم ها در هر موقعیت شغلی انسانیت رو رعایت می کردند.نوشته هاتون طوری بود که می شد ازش یه کتاب زندگی نامه نوشت از اون کتابایی که تا تمومش رو نخونی نمیتونی رهاش کنی.باتمامش خندیدم و اشک ریختم و فکر کردم و فهمیدم خیلی چیز هارو…\nاز صمیم قلب براتون آرزو میکنم که این حال و هوای مهربانانه تون هرگز کمرنگ نشه و مروارید چشم های دردکشیده براتون عادی نشه.\nشما لیاقت تشکر رو دارین خیلی هم زیاد و من از شما متشکرم\nخرداد ۲, ۱۳۹۹ در ۱۵:۳۷\nسلام امیرمحمد جانم\nاین لطفت هیچ وقت فراموش نمیکنم\nهمیشه دلم میخواست دوستی داشته باشم هم جنس خودم هم جنس خودت بی اجازه دوست دارم در ادامه این متن بهت بگم رفیق.\nتویی که خیلی از من دور نیستی!\nرادین ۳۰ مرداد ۷۶ تصمیم گرفت اگاهی هاشو تجربه کنه و به این دنیای خاکی بیاد\nبه قول نویسنده ناشناس\nمن همیشه در تنهایی من است بدون هیچ توضیح اضافه ای!\nتوی خونه درون گرا بیرون، برون گرا\nشهودی و خیال پرداز\nپیانو ، اواز ، شعر ، طراحی پرتره رزمی ، دویدن و نوشتن\nدوستانی هستند که از بودن با هم لذت میبریم\nاغلب غرق در اغوش ابهام هایی که به سردرگمی منجر میشوند\nاز این شاخه به ان شاخه میپرم\nنمیدانم چه میخواهم\nتصمیم گیری برایم سخت است\nگاهی احساس میکنم درگیر ناخویشتن داری عاطفی هستم\nگاهی غرق در لذت انقدر که\nدر روز ساعت ها جلوی ایینه مینشینم و با خودم حرف میزنم خودم را میبوسم و بابت داشتن (( من )) سپاسگزارم\nکمال گرایی باعث شده ترس از دست دادن در وجودم شدت بگیرد\nو ۱۰۰٪ پرتاب هایی را که انجام ندادم از دست بدهم.\nدر جستجوی احساس خوب لا به لای لحظه ها هستم\nدر جستجوی معنای که میتوانم در این دنیای سلف سرویس به خودم هدیه بدهم و از حسرت های لحظه مرگ ذره ای بکاهم\nدر جستجوی افکاری شفاف تر\nصلح و ارامش درونی بیشتر\nدر تلاش برای تقویت حس رقابت با خودم که سال هاست خداحافظی کرده\nممنونم که این دلنوشته رو خوندی ممنون ممنون ممنون\nبرات ثروت زیاد ارزو میکنم موفق باشی\nخرداد ۲, ۱۳۹۹ در ۱۶:۳۸\nرادین. ممنونم که کامل نوشتی.\nبه نظرم اومد الان مشکلت این هست که نمیدونی دلت میخواد با ادامه‌ی مسیر زندگی‌ات چه کار بکنی. درسته؟\nبذار یه حرف نامربوط هم بگم. دو سال پیش، یه مریض دو ساله داشتم تو اورژانس اطفال. اسمش رادین بود. این پسر رو من خیلی دوست داشتم. اسمت رو که دیدم، یادش افتادم. امیدوارم این روزها کودکی خوبی داشته باشه.\nخرداد ۲, ۱۳۹۹ در ۱۸:۴۱\nنمیدونم میخوام چکار کنم و شاید بخاطر همینه که تصمیم گیری اینقدر برام سخته\nمن ۳ سال روانشناسی خوندم\nانصراف دادم چون علاقه واقعیم نبود\nایشاالله رادین و همه ی بچه ها کودکی پر از هیجان و ارامشی رو بگذرونن.\nممنونم که وقت گذاشتی امیرمحمد جان.\nخرداد ۲, ۱۳۹۹ در ۱۲:۲۸\nاره موافقم یه ابزار خیلی موثر که توی جر زمینه ای که بخوایم میتونیم ازش برای یادگیری استفاده کنیم وقتی اولین بار به سایت متمم رفتم توسعه فردی و اتنخاب کردم و حتی از روی نقشه راه هم گم شدم هر چیزی که بود مناسب بود هر مطلبی که باز میکردم مطلب های پیوست شده به اون رو میدیدم و با کلیک روی اون ها به صفحه جدا باز میشد و این اتفاق پشت سر هم اتفاق میوفتاد و من هم بدون اینکه متوجه بشم چندین ساعت درگیر بودم بدون اینکه چیزی و کامل و بدون انسجام خونده باشم اونجا بود که احساس کردم متمم خیلی سنگینه و برام و اینجوری نمیتونم ازش درست استفاده کنم گذاشتم برای بعد از کنکور و الان فعلا در حد مطالب پاراگراف فارسی و…انیا میخونم این سوالی رادین جان پرسید سوالی بود من میخواستم بعد از کنکور ازت بپرسم اینکه مثلا برای همون توسعه فردی از چه قسمتی شروع کنیم….ممنون میشم از راهنماییت\nخرداد ۲, ۱۳۹۹ در ۰۰:۴۰\nببخشید ک غیرمرتبط مینویسم\nفکر میکنی به چه ترتیبی از اموزش های متمم استفاده کنم بهتره؟\nاگه فرصت کردی ممنون میشم راهنماییم کنی\nخرداد ۲, ۱۳۹۹ در ۰۰:۵۷\nکمی از خودت برام بگو لطفا تا من بهتر بتونم راهنمایی‌ات کنم.\nخرداد ۲, ۱۳۹۹ در ۰۲:۲۲\nاتفاقا سوال منم بود فکر کردم می‌خوای در یک پست جداگانه جواب بدی چون قبلا هم یکی از بچه ها اینجا ازت پرسیده بود و گفتی دربارش توضیح میدی…\nخرداد ۲, ۱۳۹۹ در ۰۳:۰۸\nمیدونی ترانه؟ به نظرم میتونیم متمم رو مثل یه ابزاری برای یادگیری در نظر بگیریم. برای اینکه بدونیم چطور از این ابزار استفاده کنیم، باید اول بدونیم ما چی میخوایم تا بدونیم این ابزار به چه کارمون میاد.\nخرداد ۱, ۱۳۹۹ در ۲۳:۰۳\nاز ۲۷ اسفند شروع شد تا۳۱ اردیبهشت ادامه یافت و تموم شد.\nتو این مدت کاملا ما رو با خودت همراه کردی از شخصی که دیگر قلبش توان تپیدن نداشت تا کودکی با چشمانی سبز که تا آن سن یحتمل زندگی چیزی جز درد برایش نداشته و در اخر کودکی که سفرش در این دنیا به اتمام رسید و رفت ، همراه نوشته هایت بغض کردیم ، اشک ریختیم ، بهت زده شدیم ، خندیدیم ، لذت بردیم ، مهربانی را حس کردیم ، انسانیت را یاد گرفتیم و زندگی کردیم . تنها میتوانم بگویم متشکرم ???\nخرداد ۱, ۱۳۹۹ در ۱۸:۴۲\nسلام آقای دکتر قربانی امیدوارم حال دلتان عالی باشد.این نوشته که خیلی چیزا بهم یاد داد ,منم همراه شما و تمام کسانی که حضور داشتند با خنده هایشان خنده کردم و با گریه هایشان گریه.با حرفایی که استاد هایتان میگفتن تفکر…و از تجربه ها یاد گرفتم…خیلی چیز ها را در این نوشته حس کردم و فهمیدم ,حکایت های افراد زیر این سقف آبی پهناور…که فکر کنم اینجا مجال گفتنشان نباشد…امیدوارم منم مثل شما بتوانم از نزدیک تجربه کنم.ممنونم از شما که لحظات با ارزشی را با قلم عالیتان با ما به اشتراک گذاشتین.\nاین نوشته که آرام گرفت…ولی من نمیخواهم قلم شما آرام بگیرد.\nبه نظرم نوشتن راحت ترین راه برای خالی کردن احساس و… و چیز هایی است که یاد گرفتیم. حس خوبی میدهد…حداقل برای من که اینگونه است.\nخرداد ۱, ۱۳۹۹ در ۱۶:۰۲\nسلام تو یکی از پستاتون خواندم که گفتید روش فعلی آموزش پزشکی از من پزشکی که ده سال دیگر می خواهد ،نمی سازد.\nچه اشتباهاتی داره که این رو گفتید؟میشه مثال برنید؟چرا ده سال دیگه؟ایا برای الان هم این روش ،مناسب و جوابگو هست؟\nو اینکه تکنولوژی آیا میتونه جای پزشک رو بگیره؟یا اینکه فقط کارش رو راحت تر خواهد کرد مثلاً توی شاخه های جراحی.\nو چطور میتونیم خودمون رو با این پیشرفت تکنولوژی هماهنگ کنیم؟\nاردیبهشت ۳۱, ۱۳۹۹ در ۲۲:۲۸\nسلام دکتر جان ، خداقوت جانانه . میخواستم بگم که براتون مقدوره که این پست رو تا آخر خرداد هم بروز کنید؟ دلیلی داره که تا آخر اردیبهشت تصمیم بر بروز رسانی این مطالب زیبا داشتید؟ حقیقتش این نوشته ها کلی حال خوب گاهی هم حس ناراحت شدن بدلیل درد بیمار ها و اکثرا تامل حداقل برای من ، منو دعوت به تامل کردید … میشه لطفا خواهش کنم تا آخر خرداد هم بنویسید دراین باره؟? با توجه به حجم بالای کامنتا و .. فکر کنم خیلی ها مثل من این مطالب رو دوست دارن … البته بازم هرجور خودتون صلاح میدونید و اگر وقت دارید … نمیدونید با چه ذوق و حس خوبی این نوشته ها رو دنبال میکردم 🙂\nخرداد ۱, ۱۳۹۹ در ۰۳:۲۰\nاسم نوشته از اونجا میاد که من این دو ماه در اتفاقات (اورژانس) بودم. برای همین گفته بودم تا آخر اردیبهشت. نوشته‌های مشابه ادامه پیدا خواهد کرد. اما نه در این نوشته. در نوشته‌ای دیگر. این نوشته، وقتش هست که آرام بگیره.\nخرداد ۱, ۱۳۹۹ در ۱۴:۳۱\nبله دکتر ، پس علت” تا پایان اردیبهشت ” این بود ، ممنون متوجه ام درسته\nان شاءالله بشه که بتونم دنبال کنم اون نوشته هارو … ممنون که سهیم کردید این خاطرات بامفهوم رو با ما 🙂\nاردیبهشت ۳۱, ۱۳۹۹ در ۰۸:۲۲\nسلام امیرمحمد.میشه ایمیلتو بگی؟\nاردیبهشت ۲۹, ۱۳۹۹ در ۲۳:۳۴\nمن امروز با وبلاگ جالبت اشنا شدم عالیه?\nاز بین کتاب های کودک میشه چند تایی که دوست داری معرفی کنی؟\nبرای سن حدود ۷_۱۲ کتاب های جالب و قابل تامل زیادی ندیدم\nاردیبهشت ۳۰, ۱۳۹۹ در ۰۳:۰۱\nسلام فرهود. یه چند تا داستان از سیلوراستاین هست که من خودم خیلی دوست دارم:\nچون به تازگی یه کتاب دیگه از سیلوراستاین خوندم، الان سیلوراستاین در ذهنم برجسته هست.\nاردیبهشت ۳۰, ۱۳۹۹ در ۱۴:۴۶\nخیلی خیلی ممنونم از لطفت امیرمحمد جان\nاردیبهشت ۳۱, ۱۳۹۹ در ۰۲:۱۹\nسلام آقای دکتر من یکی از بچه های شیرازم که سال اینده کنکور دارم. خیلی مشتاقم در آینده انشالله در دانشکده پزشکی شیراز شمارو ببینم.امشب به دلیل آینده خودم و رفیقم با صحبت با همدیگه به این نتیجه رسیدیم برای تمرکز برای خوندن و به آرزو هامون رسیدن تا کنکور ارتباطاتمون رو کاهش بدیم .الان ناراحتم ولی امشب فهمیدم چقدر هدفم رو دوست دارم و عاشقانه بهش پایبندم . نمیدونم چرا این رو اومدم اینجا نوشتم ولی شاید به خاطر اینه که نوشته هاتون منو امیدوار میکنه . انشاالله موفق باشید.\nاردیبهشت ۲۹, ۱۳۹۹ در ۱۹:۰۹\nدکترجان داشتم درس میخوندم،\nیک سوال بی ربط اومد توی ذهنم!\nممکنه که خود مایع مغزی نخاعی خونی شده باشه به دلیل خونریزی داخلی مثلا عنکبوتیه! درسته؟؟\nالان چجور میشه تشخیص داد که اون خون خارج شده هنگام انجام Lp واقعا خون باشه؟؟ مثلا اون مایع نخاعی به رنگ خون نباشه؟؟ با چشم و بدون لمس مایع معلومه ؟\nحیف که اصلاحات طب رو بلد نیستم!\nبه امید اون روزی که منم یاد بگیرم!\nاردیبهشت ۳۰, ۱۳۹۹ در ۰۲:۵۴\nبله. ممکن هست. اصلا تشخیص Subarachnoid Hemorrhage همینجوری هست. اول سی‌تی اسکن گرفته میشه. اگه غیرطبیعی بود که خب هیچی. تشخیص داده میشه. اگه طبیعی بود و هنوز شک به SAH وجود داشت، LP میکنن و به دنبال همین چیزی که گفتی میگردن. بهش میگن Xanthochromia. سرچ کردنش و فهمیدن این که یعنی چی، با خودت.\nفرقشون اینجوریه که اگه تراماتایز کرده باشی – بسته به شدت تراما – اولش خون میاد یه کم و بعدش CSF نرمال (مگه اینکه شبکه وریدی آسیب دیده باشه. در این حالت دائم خون میاد و باید از فضایی بالاتر نمونه گرفته بشه).\nببخشید که من اصطلاحات رو خلاصه نوشتم. میدونم خودت میتونی سرچ کنی و پیدا کنی مخفف چی هست.\nراستی. امیدوارم الان حالت بهتر شده باشه و دیگه اون مشکلات رو نداشته باشی.\nاردیبهشت ۳۰, ۱۳۹۹ در ۰۹:۵۲\nتشکر بابت توضیحاتتون.\nخداروشکر رفع شده اونا!\nدر راه مانا بمانید.\nاردیبهشت ۲۹, ۱۳۹۹ در ۱۸:۵۵\nسلام بر شما،یار پاک!مشتاق دیدار شمام.\nیک خاطره ساده بگم!هرچند دردش رو حس میکنم ولی میگم!هرچند روز تولدمه ولی یادآوریش بهم امید میده!\nآذرماه ۹۷ بود. مشکوک به مننژیت بیعلامت و ام اس و فشار زیاد مایع درون جمجه شده بودم. در بحبوحه ی سال کنکور!\nنمیدانستم ارتباطشون به هم چی بود.\nبه هرحال رفتم توی نوبت LP . نوبت که نه ، چون کم پیش میاد کسی ال پی بشه!\nبا هزارجور ترس و لرز خوابیدم روی تخت.\nنمیدانم چرا از همان ابتدای ضدعفونی کردن کمرم، دردی رو حس میکردم…\nسعی کردم به چیزی فکر نکنم.\nحدود ۶ بار اون سوزن نازک توی کمرم فرو میرفت و کاملا برخوردشون رو با استخوان مهره ها حس میکردم،\nهر بار یکی از پاهام تکانی میخورد’-‘، برخورد سوزن با اعصاب انشعابی از نخاع…پرستار مورفین تزریق میکرد.\nدکتر متخصص آرام به من گفت: مهره های کمرت رو لمس و پیدا نمیکنم، باید وزن کم کنی، امیدوارم دوباره نیاز پیدا نکنی به این کار! درد داره؟\nصادقانه جواب دادم:درد که بله، ولی آرزو دارم خودم این کار رو انجام بدم!\nلبخند میزد. در جوابش لبخندی زدم، از عمق دل. البته به خودم ^^\nبالاخره مایع گرفته شد و فشار اون مایع هم اندازه گیری\nتوی اون حالم هم دست از سوال کردن برنداشتم، پرسیدم: فشار برحسب میلی متر آب، دکتر؟؟\nسکوت کرد، آرام جواب داد:بله، اگه دوست داری سرت رو برگردون تا ببینی چجوری.\nفشارمایع خوب بود\nمدتی گذشت و جواب آزمایش رو گرفتم. نسبت به جواب آزمایش شک داشت،به آزمایشگاه بیمارستان مشکوک بود. ارجاعم داد به متخصص عفونی.\nمتخصص عفونی گفت احتمال خطا هست ولی چیز مهمی نیست! اگه بخوای میتونم دوباره خودم ال پی بگیرم ازت! خیلی وقته نگرفتم !\nو من یک نه محکم گفته و خارج شدم، فقط فهمیدم که هیچ کدوم از اون مشکلات رو نداشتم، خداروشکر!\nامسال پشت کنکوریم و عاشق طب،\nهمچنین مشتاق یک صحبت گرم حضوری باشما!\nدکترجان بنظرت اسم اون حسی اشتیاقی که یک آدم نسبت به ال پی گرفتن و انجامش داره، چی میتونه باشه؟\nحسی نسبت به انجام یک کار که مشتاقانه انتظار انجامش رو میکشی در آینده ی دور ،\nولی ممکنه هرگز انجامش ندی\nمثلا ال پی آیپو^^LPipo\nسلام آقای دکتر خسته نباشید ببخشید یه خواهشی داشتم ازتون ممنون میشم کمکم کنید: من کنکوری هستم و گردنم خیلی درد میکنه بعضی اوقات دردش تا نوک انگشتانم هم میاد و به اعصابم میزنه و شانه هام و کمرم هم به درد میاد یه قرصی یا ژلی یا چیزی میتونید بهم معرفی کنید که عوارض کمی داشته باشه و از دردم بکاهه تا بتونم درس بخونم ؟؟؟\nاردیبهشت ۳۰, ۱۳۹۹ در ۰۲:۵۹\nاین دردی که میگی نیاز به معاینه داره. به نظر میاد به عصب‌هایی که در گردنت قرار داره، فشار داره وارد میشه. به نظرم به جای قرص و ژل، برو معاینه بشو که اگه نیاز به عکس‌برداری داشته باشه انجام بدن برات و یه درمان اساسی‌تر.\nاردیبهشت ۳۰, ۱۳۹۹ در ۰۶:۲۳\nبله بعد کنکور حتما میرم فقط این سه ماه رو چیکار کنم که یکم دردش کمتر بشه بتونم درس بخونم؟\nاردیبهشت ۲۹, ۱۳۹۹ در ۱۶:۰۶\nاردیبهشت ۲۸, ۱۳۹۹ در ۱۶:۲۴\nراستی*• تولدتون هم مبارک باشه•*\nهم ماهی هستیم 🙂\nبهترین چیزی که میتونم براتون بخوام اینه که زندگیتون همیشه پر از این مهربانی هایی باشه که توقع اتفاق افتادنش رو ندارید سالم و موفق باشید همیشه.\nاردیبهشت ۲۸, ۱۳۹۹ در ۱۶:۱۳\nاین کوتاه نوشته ها منو یاد تمام دفعاتی می اندازه که چهار صبح از شدت درد و از حال رفته در اورژانس بودم زمانی که دیگه نمیدونستن چه مخدری بهم بزنن تا ساکت بشم و آروم بگیرم اما هیچوقت یادم نمیره یه رزیدنت جراحی همیشه میومد بالای سرم باهام حرف میزد چون منو می‌شناخت دیگه میدونست از چی تعریف کنه خوشم میاد یکم از بیمارهایی که دیده بود و رفتارهای عجیب خنده دار میگفت بعد درمورد خودم و اوضاع درسیم حرف میزد که مجذوب کدوم قسمت زیست‌شناسی ام و چرا اینکه چی رو انتخاب میکنم.مدت بیماریم کم ندیدم از رزیدنت های مهربون، رزیدنت بیهوشی ای که حتی خاطرات خواستگاری های ناموفقش رو تعریف میکردم برام و پزشک اورژانسی که بعد از اثر داروی بیهوشی که خیلی گریه آور بود میخوند گریه کن گریه قشنگه گریه سهم دل تنگه… :)))\nاینها شاید خارج از وظیفه پزشک و مسئول شیفت اون قسمت باشه ولی جدا از خوب کردن حال جسمی روحیه دادن برای بیمار خیلی امیدوار کننده ست 🙂\nاردیبهشت ۲۸, ۱۳۹۹ در ۱۰:۲۹\nمنم پزشک های باسواد مهربان فهیم و همدل رو خیلی دوست دارم.\nاردیبهشت ۲۸, ۱۳۹۹ در ۲۰:۳۸\nسلام دکترسالروزتولدتون مبارک امیدوارم سالیان سال باموفقیت و پیروزی درتموم عرصه های زندگی دقایق و ثانیه های عمرتون روسپری کنیدودرپناه حق باشید\nگرچه یه کم دیرتبریک گفتم☺\nشعر زندگی از سهراب سپهری هدیه ای برای سالروزتولدشما?☺\nآرامشی که هربار با سر زدن به سایت شما و خوندن قسمت به قسمت این بخش بهم دست میده رو هیچ جایی از این دنیای مجازی نمیتونم پیدا کنم : ))\nچقد قلمت خوبه ؛ چقد آرومی ؛ چقد آرامش میبخشی : ))\nچقد بودنت واسه این دنیا و آدمی مثل من موثره.\nبه عشق صفحه ی توعه که هربار گوگل و باز میکنم 🙂\nتو این لحظه ها نوشتن از تمام حس و حالات حتی با کلماتی که کوچکترین اطلاعی راجبش ندارم واسه یه کنکوری که در روز هزاران بار جا میزنه و خسته میشه و درمونده میشه ؛ میشه معجزه :))\nمعجزه بودنت قشنگه امیرمحمد 🙂 کاش روزی مثل تو بشم.\nاردیبهشت ۲۸, ۱۳۹۹ در ۰۱:۴۲\nممنون بابت نوشته ها فکر کنم به روزهای اخز به روز رسانی این پست نزدیک میشیم:)\nیه سوال برام پیش اومد برای بیماری هایی مثل اناپلاستیک یا بقیه بیماری هایی که پزشک از روند بیماری و درمان اگاه چرا بیمار یا خانواده اون رو کامل مطلع نمیکنه ؟یعنی برای اونا بهتر نیست بدونن که مثلا توی همین بیماری که گفتی شیمی درمانی نتیجه ای نداره و پول،وقت،انرژی و ،،،هزینه نکنند و یه جورایی امید به چیزی که اتفاق نمیوفته نداشته باشن؟؟!!\nاردیبهشت ۲۷, ۱۳۹۹ در ۲۳:۴۷\nاردیبهشت ۲۷, ۱۳۹۹ در ۲۳:۱۸\nتوی این شب عزیز براتون بهترین هارو از خدا میخوام..\nمثل همیشه لذت بخش بود خوندن این بخش.\n– میخواستم شعری بنویسم، دنبال عنوان گشتم، واژه کم اوردم و…\nاما بعد دیدم گاهی آدم هرچه ساده تر بگوید بهتر است.. پس:\nتولدت مبارک امیرمحمد. امیدوارم مسیرت روز به روز روشن تر شه و نور بیشتری در راهت قرار بگیره و راهت همون باشه که باید..\nامیدوارم لبخند همیشه رو لبات باشه.\nو نوشتنت پایدار..\nاردیبهشت ۲۷, ۱۳۹۹ در ۱۹:۱۷\nسلام آقای دکتر ?\nمن ناراحتم از اینکه تموم شدن این ماه مساوی با عدم بروزرسانی این صفحه خواهد بود?\nاردیبهشت ۲۷, ۱۳۹۹ در ۱۸:۲۲\nکاش آدم ها ارزش رازداری رو با عمق وجودشون درک میکردند مطمئنم اونجوری دنیا جای قشنگ تری میشد، حسِ متفاوتیست که صندوقچه ی اسرار آدم ها باشی، هرچند گاهی دردناک است دانستن بعضی چیزها و هضم کردنشان تنها در قلب و ذهنِ خودت اما باز هم دوست داشتنیست، درگیری هایش را دوست دارم، باعث می شود سختی ها، مشکلات و حتی زیبایی های زندگی را از جنبه های مختلفی درک کنی…\nخط آخر این نوشته خیلی به دلم نشست چندین بار خواندمش و لبخندم هر بار عمیق تر شد، انگار نگاهم داشت بدرقه شان میکرد.\nمرسی که آن پدر را (با توصیفی که کردید باید از آن مهربان ها بوده باشد) از پسرش ناامید نکردید.\nاردیبهشت ۲۷, ۱۳۹۹ در ۰۱:۵۰\nسلام دکتر….من دانش اموز دوازدهم تجربی هستم وتقریباسه ماه دیگه کنکوردارم هروقت حس در خوندن یازندگی کردن روندارم پیامای شمارومیخونم . آقای دکتربرای ماهم دعاکنید.منم دوست دارم مثل شماپزشک بشم آرزوم به جون خریدن تموم این خستگی هایی است که می‌خوام به خاطر رشته مورد علاقم تحملشون کنم من می‌خوام پزشکی قبول بشم و تموم این خستگی هاروهم باجون ودل میپذیرم\nامیدوارم خدا همیشه پشت وپناهتون باشه و موفقیت‌های بزرگ توأم باخوشبختی سلامتی و شادی نصیبتون بشه\nانسانهای بزرگ خیلی کمندکه تواوج سختی کوهی ازامیدبرای مردم کشورشون باشندوتوی همون لحظه های سخت ازتموم ثانیه هاش لذت ببرند\nازخدامیخوام صبروقدرتی اتمام ناپذیرنصیبتون بشه چنان که نام شما به عنوان پزشکی موفق در تاریخ ایران ثبت شه\nبرای بزرگ شدن بجنگیدباشدکه خداباشماست\nاردیبهشت ۲۵, ۱۳۹۹ در ۰۱:۴۱\nسلام. چند وقت پیش به من در مورد contextualism گفته بودی. همان لحظه بیدار شدم و قبول کردم که خواب بودم… به گمانم به یاد آوردی\nراستش اینبار هم میخواهم بگویم که در مورد آن پسر ۱۲ ساله درکت میکنم?. وقتی یازده سالم بود، خانواده‌ای چهار نفره به طبقه پایین خانه‌ی ما نقل مکان کردند.مدتی بعد از آن نقل مکان، پدر خانواده از دنیا رفت و دو پسر بچه با مادرشان تنها ماندند. تصمیم گرفتند تا این زندگی پیچیده و مرموز را زیر سایه‌ی پدربزرگشان ادامه دهند. روز رفتنشان، خواستم آن دو کودک را به مدت یک لحظه هم که شده خوشحال کنم تا با خاطره‌ای خوش از من و نه از آن خانه، ما را بدرود گویند. کتاب داستانی در میان کتابهایم بود که از کودکی مادرم آن را برایم میخواند. کتاب داستان که نه، فیلم کوتاهی از دوران کودکی من. خواستم این کتاب را به همراه تمام آن خاطره‌هایش به آن دو دوست بدهم…\nو تو بعد از ۶ سال یاد آن چشمان سبز را برای من تداعی کردی ممنونم\nالبته چشمان سبزی که من دیدم دو جفت بودند\nاردیبهشت ۲۴, ۱۳۹۹ در ۱۰:۱۱\nسلام خستگی های بیش اندازه از کشیک و بیماران هم آرزوست کاش نصیب من هم شود خیلی لذت بخش هست واس من موفق باشید ?\nاردیبهشت ۲۴, ۱۳۹۹ در ۰۰:۳۵\nسلام دکتر عزیز . امیدوارم حال دلتون خوب و کوک باشه 🙂 داشتم دعای جوشن میخوندم ، ناخودآگاه یاد شمام افتادم ، براتون در این شب عزیز آرزوی سلامتی و‌موفقیت روز افزون دارم ، الهی الهی که به هر‌چه که در دلتون هست و صلاحتونه برسید ، الهی که روز بروز بتونید بیشتر از قبل از آلام بیمارهاتون بکاهید\nامیدوارم این انرژی و حال خوبی ک به بقیه منتقل میکنید به خودتون برگرده\nخدا یاورتون 🙂\nاردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۹ در ۲۳:۲۸\nگاهی حرف های بعضی آدم ها و حال و هوای خودت در لحظه ی شنیدنش عجیب به دل می نشیند و ماندگار می شود در خاطرت تا بتوانی در خستگی های روزگار با آن جانی دوباره بگیری…\nبا این دسته آدم های دوست داشتنیه زندگیم سعی میکنم هرزگاهی وقت بگذرونم چه حالم خوش باشد و چه نباشد… حرف هایشان بهترین قوتِ قلب می شود برای لحظه هایی که خسته ای تا قوی تر ادامه بدی\nاردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۹ در ۱۴:۴۶\nسلام امیرمحمد خسته نباشی . یه سوال داشتم و امیدوارم منظورم رو درست برسونم ! اینکه پزشکان تو بخش کرونا فعالیت میکنند ایا وظیفه حساب میشه یا لطف ؟ سوالم رو از این جهت مطرح کردم چون میبینم بعضی از پزشکان با خودخواهی تمام میگن : به ما ربطی نداره به ما چه و از این حرفا ( شایدم خودخواهی نباشه ؛ نمیدونم ) . البته در قبال خدمات شما ما هم مسئولیت هایی داریم تا بار سنگینی رو دوش شما نگذاریم تا به بیماران خدمات بهتری ارائه بکنید . یه موزیک ویدیو هم بهتون پیشنهاد میکنم که مطمئناً به شما خیلی انرژی میده سینا ساعی به نام دمم گرم\nاردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۹ در ۱۵:۵۷\nمن نه وظیفه می‌بینم، نه لطف. من مسئولیت می‌بینمش. مسئولیت هم، همانطور که میدونی، سطح‌های مختلف داره.\nاردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۹ در ۱۶:۲۲\nخیلی ممنون بابت تفکیک این موارد البته تفاوت وظیفه و مسئولیت رو الان با سرچ کردن فهمیدم. امیدوارم با این نوشته ام بی احترامی به خدمات شما کادر درمانی نکرده باشم.\nاردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۹ در ۰۶:۴۶\n《برو کتاب را بیاور باهم مرورش بکنیم》از پزشکی همین بس است.\nعکسی که از کتاب انداخته بودی جالب بود !\nچرا از هایلایت آبی استفاده کردی ؟\nاردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۹ در ۰۴:۴۹\nهمزمان با پایان این قسمت، چند قطره کوچک اشک چشمان مرا هم همراهی کردند..\nاردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۹ در ۰۳:۲۰\nچه حس خوبی داشت آخرین متنون…چقدر خوب که اساتیدی اینگونه دارید…چقدر خوب که آنان، شاگردی مثل شما دارند…تلاشمو میکنم ک مث شما بشم……فقط یه چیزی،معرفی نکردین استادتون رو؟\nموفق تر باشین امیرمحمد عزیز\nاردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۹ در ۰۹:۵۴\nیه روزی در یه پست جداگونه و مخصوص خودش.\nاردیبهشت ۲۲, ۱۳۹۹ در ۱۲:۴۲\nیهو دلم برات تنگ شد\nاردیبهشت ۱۷, ۱۳۹۹ در ۱۶:۳۰\nسلام امیر محمد امیدوارم حالت خوب باشه کی دوباره مطلب جدید به این نوشته اضافه میکنی؟؟\nاردیبهشت ۱۷, ۱۳۹۹ در ۱۸:۳۲\nسلام. از اواسط هفته بعد.\nاردیبهشت ۱۶, ۱۳۹۹ در ۱۲:۱۱\nمیشه اگه امکانش هست راجب ارتباطات و دوست یابی بنویسی؟\nواقعا نمیدونم چرا نمیتونم با دخترا ارتباط برقرار کنم\nاز نظر تحصیلات ،چهره ، تیپ و وضعیت مالی و… وااااقعا ok ام\nببخشید که ناشناس نظر میزارم\nاردیبهشت ۱۴, ۱۳۹۹ در ۲۲:۰۱\nسلام.خداقوت آقای طبیب..میشه لطفا بگین چه رشته هایی برای تخصص مدنظرتونه؟؟\nسپاس ک برامون مینویسین..\nاردیبهشت ۱۴, ۱۳۹۹ در ۲۲:۱۸\nطب داخلی – روانپزشکی – طب اورژانس.\nاین سه تا در اصل. انتخابم رو هم کردم و خیلی بعیده عوض بشه از بین این سه تا و خب تا پایان امسال احتمالا ازش می‌نویسم و اون نکاتی که به نظرم کمک میکنه برای انتخاب تخصص.\nاردیبهشت ۱۶, ۱۳۹۹ در ۰۲:۵۲\nدیدم به طب اورژانس عوض شد\nیکی از اونایی ک تخصص اورژانس مشهد قبول شد زیاد درس نخونده بود ک قبول شد یکمم رفت سر کلاسا دیگه نرفت دلیلشم این بود ک اکثرا سن ها بالا بوده و برای اینکه فقط تخصص بگیرن اومدن اینو بخونن دوباره خوند و الانم پوست میخونه ولی الان دیدم جزو اولویت های شماست چقدر برام جالب بود\nاردیبهشت ۱۳, ۱۳۹۹ در ۰۰:۱۴\nسلام آقای قربانی امیدوارم حال دلتون عالی باشه منم از شما چیزایی یاد گرفتم که فکر کنم اگه باهاتون اشنا نمیشدم هیچ وقت یادشون نمیگرفتم.حتی دیدگاهم هم نسبت به خیلی چیزا به لطف شما فرق کرده .ممنونم که هستین و مینویسین و یاد میدین.پس لایق تبریک روز معلم هستین خیلی!یکی از بهترین معلم های عمرم هستین و خواهید بود.روزتون مبارک معلم عزیز.یا باید گفت استاد عزیز.چون به نظرم کلمه استاد برازنده شماست.\nاردیبهشت ۱۳, ۱۳۹۹ در ۱۱:۱۰\nممنونم آیلین جان. لطف داری به من.\nاردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۹ در ۲۲:۲۹\nسلام.ی سوال داشتم که خیلی مرتبط نیست اما میدونم که شاید بتونی راهنماییم کنی.لطفا کمکم کن مرسی\nیکی از رفقام قبلا سرطان متاستاتیک داشته و الان درمان شده.خیلی کنجکاو شده بفهمه چند وقت بوده سرطان در بدنش استارت خورده بوده.یعنی میخاد جواب ct scan یا سونوگرافی رو ببره پیش یک دکتر و او با توجه به اندازه تومور و جنس و…. بهش سن تومورها رو بگه.بهش گفتم احتمالا دکترا نمیتونن جواب بدن اما قبول نمیکنه.میتونی کسی یا سایتی یا کتابی یا هر چیزی معرفی کنی؟؟؟؟دعات میکنع\nاردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۹ در ۲۲:۴۰\nجواب دقیق کسی نمی‌تونه بده. تخمینی شاید بتونن بگن. ولی خب سوال اینه چرا میخواد بدونه؟ از طرف من به دوستت بگو که تقصیر خودش نبوده که متوجه نشده. نوع سرطان اولیه‌اش رو نمی‌دونم، اما تعداد قابل توجهی از این سرطان‌ها، در آزمایش‌های روتین نیز خودشون رو نشون نمیدن – حداقل در مراحل اولیه.\nراستش ما اگه می‌تونستیم این رو بفهمیم که مشکلمون با سرطان حل میشد. یکی از بزرگترین دردسرهامون با سرطان اینه که دیر متوجه حضورش میشیم. به همین خاطر هست که در به در به دنبال تست‌های غربالگری مناسب میگردیم.\nاردیبهشت ۱۶, ۱۳۹۹ در ۰۱:۴۸\nTesticular cancer بوده با متاستاز ب کبد و لنف.راستش امیرمحمد جان چند وقت پیش تو مجله cell خوندم که یک فرضیه میگه این نوع سرطان استارتش و سلول اولش از جنینی شروع میشه گفتم شاید برات جالب باشه.\nاردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۹ در ۱۶:۳۳\nبی صبرانه منتظر نوشته های جدیدتون هستم اقای دکتر بی نظیر???\nاردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۹ در ۱۵:۴۴\nسلام دکتر عزیز. خسته نباشین. یه سوالی داشتم که صرفا از روی کنجکاویه و کسی هم پیدا نکردم که بتونم ازش جوابی بگیرم. تو بیمارستان ها با بلندگو پیج میکنن یا پیجر های جیبی دارن؟ اگر جواب اولیه شما خودتون کدوم رو بیشتر قبول دارین؟\nاردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۹ در ۲۲:۲۸\nسلام دانیال. من تا حالا دست کسی پیجر ندیدم. ولی به بخش‌ها با بلندگو پیج میشیم. بستگی به بیمارستانش داره. دیگه بیشتر بخش‌ها شماره موبایل رو میگیرن.\nاردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۹ در ۰۲:۴۷\nمن خیلی چیزا ازت یاد گرفتم و میگیرم.\nشاید از لایق ترین افرادی هستین که بشه این روز رو بهش تبریک گفت:)\nروزت مبارک معلم عزیز.\nاردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۹ در ۲۲:۳۶\nممنونم محدثه. این لطف تو هست.\nفاصله‌ی زیادی وجود داره تا نقطه‌ای که خودمم بتونم به خودم بگم معلم.\nاردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۹ در ۲۳:۰۳\nدقیقا بخاطر همینی که گفتید میگم لایق تبریک هستین:)))\nاردیبهشت ۱۱, ۱۳۹۹ در ۱۷:۵۰\nبنظرمن معلم فقط اونی نیست که تو مدرسه بهت درس یاد میده. بنظرم من هر ادمی که دیدگاه جدیدی رو واسه تو بوجود بیاره معلم توعه\nامیر محمد عزیز بااین حساب باید روز معلم رو بهت تبرک بگم تو یکی از بهترین معلمهایی هستی که من دیدم.بهترینهارو واست ارزو میکنم??\nاردیبهشت ۱۲, ۱۳۹۹ در ۰۱:۰۱\nسلام. ممنونم به من لطف داری واقعا. پیامت برایم لبخند به همراه داشت.\nاسم=رها لقب=بزرگ دانشمند کوچک?\nاردیبهشت ۱۱, ۱۳۹۹ در ۱۴:۴۲\nسلام عاشق طبابت\nو هدفم چشم پزشکی هست\nبا رویای جراح چشم شدن هرشب دکمه هایی را با ظرافت تمام روی تکه پارچه ای میدوزم در خیال خودم غرق لذت میشوم\nامیدوارم تا ته این مسیر طپش دیوانه وار قلبمان را حس کنیم و ذره ای از این عشق کم نشود…\nاردیبهشت ۱۱, ۱۳۹۹ در ۰۳:۱۳\nسلام و خسته نباشی امیرجان یک چیزو نفهمیدم\nدر نوشته ات درباره فرد ۵۵ ساله سرطانی، نوشته ای که تجربه مرگ و سرطان و طوری نوشته ای که برداشت من اینطور بود که گویی به آن فرد میخواهی خبر مرگ بدهی.مگر امیدی به درمان شدنش وجود ندارد؟آیا به همه افراد اینجور اطلاع می دهند یا به دلیل متاستازهای گسترده این فرد بوده ؟میدونم سوال سخت و کَجی پرسیدم\nاردیبهشت ۱۱, ۱۳۹۹ در ۱۵:۰۸\nسرطان مساوی خبر مرگ نیست. خیلی‌هاش درمان میشه. همین‌طور که تعدادیش درمان نمیشه و فقط چند ماه طول عمر شاید بیشتر بشه. این مدلی که این آقا داشت از نوع‌های بد بود.\nاردیبهشت ۹, ۱۳۹۹ در ۰۰:۲۰\nسلام آقای قربانی امیدوارم حال دلتون عالی باشد.راستی تو یکی از کامنت ها خوندم شما هم متولد فصل زیبای بهار و بخصوص ماه زیبای اردیبهشت هستین با اینکه نمیدونم کدوم روز ولی تولدتان مبارک باشد.دیروز(۹۹/۰۲/۰۸)که گذشت تولد ۱۸ سالگی من بود.میخواستم بپرسم شما هم تولد ۱۸سالگیتان یه حس خاصی داشتین؟ که اصلا با کلمات نمیشه وصفش کرد.یجورایی حس خوشحالی و ناراحتی و هیجان در هم آمیخته شده بودن با هم که نمیدونم اسمشو چی میشه گذاشت.من علاوه بر این حس ها که داشتم سوالی هم از خودم داشتم که تو سرم میچرخید و میگفت تو سالی که گذشت واقعا بزرگ شدی؟…کلا روزای تولدتون چه حسی دارین؟چه سوال هایی از خودتون دارین؟البته اگه دوست داشتین جواب بدین ممنونم.\nاردیبهشت ۹, ۱۳۹۹ در ۱۱:۰۸\nمعلم و دوست من، محمدرضا، سال‌ها پیش متنی رو برای تولد یکی از دوستانش نوشته بود. فکر می‌کنم وقتی بخونیش، حس من رو هم به تولد بفهمی.\nاردیبهشت ۹, ۱۳۹۹ در ۱۲:۱۰\nممنونم آقای قربانی.چه جالب دیدگاهتون همون چیزی بود که بهش فکر میکردم و یکی از سوال هام بود.ممنونم واقعا\nاردیبهشت ۹, ۱۳۹۹ در ۱۲:۳۲\nمیدونم لحظه های زیبای زیادی داشتی که باعث شده بار ها بارها متولد بشی حس از نو زده شدن بهت دست بده برای فهمیدنش هم همین بس که با خوندن حتی گذرای بعضی نوشته های اینجا درباره موسیقی یا ادبیات متوجه میشم که این اتفاق برات افتاده ولی مرگ چی؟ تا حالا چندبار مردن رو تجربه کردی؟؟!\nیکی از زیباترین متن هایی بود که تاحالا خوندم…..\nاردیبهشت ۹, ۱۳۹۹ در ۱۸:۴۶\nتولد ها را شاید بشه کمی از احساسش رو بیان کرد ولی به نظرم مردن هارو نمیشه حتی به اندازه کلمه اش بیان کرد! که اگه میشد اسم اون اتفاق برامون مرگ نبود…\nاردیبهشت ۱۰, ۱۳۹۹ در ۱۱:۰۷\nفکر کنم خودم جواب سوالم رو پیدا کردم:)\nتو دو جمله اخر این متن\nاردیبهشت ۱۰, ۱۳۹۹ در ۱۴:۳۱\nجملات زیبایی بودند اما بین معنای کلمه سنجش و شمارش به نظرمن تفاوت زیادی هست! اینکه من درگیر شمارش لحظه های شاد یا ناشاد باشم هیچ چیزی برمن اضافه نمیکنه اما اگر سنجیدن اون لحظه هارو رها کنم اشتباهه.. چون تحلیل اتفاقات و سنجیدن اون ها اساس خیلی از تصمیمات و تفکرات انسانه.\nاردیبهشت ۸, ۱۳۹۹ در ۱۳:۵۴\nمن همیشه از دکتر رفتن وحشت داشتم\n۲ روزه حالت تهوع و تنگی نفس دارم اندانسترون بخورم؟؟؟\nاردیبهشت ۸, ۱۳۹۹ در ۱۴:۳۸\nمی‌خوام برات یک سناریو بگم. نتیجه رو به عهده‌ی خودت میذارم. فرض بکن من تو همین اتاق اسکرین اورژانس نشستم. یه فردی وارد اتاق میشه و به من میگه من دو روز هست حالت تهوع و تنگی نفس دارم. من سرم همین‌طور پایین است و سرم رو بالا نمیارم. هیچ سوالی هم نمی‌پرسم. هیچ معاینه‌ای هم انجام نمی‌دهم. یک نسخه برمی‌دارم و برایش آندانسترون ۴ میلی‌گرمی می‌نویسم. نسخه رو به سمتش دراز می‌کنم و به سمت بیرون اتاق هدایتش می‌کنم.\nتو دلت می‌خواد پیش چنین پزشکی بری؟\nمن واقعا با یک خط اطلاعات (۲ روز حالت تهوع و تنگی نفس)، هیچ وقت دارو تجویز نمی‌کنم. اگه دقت کرده باشی، این‌جا هم هیچ وقت دارو تجویز نکردم. فقط راهنمایی. به زودی هم این کار رو دیگه اینجا انجام نمیدم. یک سایت جدا دارم برای این پرسش و پاسخ‌های پزشکی درست می‌کنم.\nیک خواهش هم ازت دارم. لطفا به هیچ عنوان از ایمیل من در جایگاه وارد کردن ایمیل برای گذاشتن کامنت استفاده نکن. چند نفری این کار را انجام می‌دهند و واقعا من این قدر فرصت ندارم که بشینم تک تک کامنت‌ها رو ادیت بکنم و ایمیل خودم رو حذف بکنم. من ایمیل رو برای گذاشتن کامنت اجباری نکردم. مجبور نیستی ایمیل وارد بکنی. پس ایمیل من رو وارد نکن لطفا.\nاردیبهشت ۸, ۱۳۹۹ در ۱۴:۴۷\nاردیبهشت ۸, ۱۳۹۹ در ۱۲:۱۶\nامیرمحمد چند روزیه دارم کتاب هنر ظریف رهایی از دغدغه مارک منسن رو می‌خونم.\nخیلی دیدگاه قشنگی نسبت به رنج داره. درک می‌کنم وقتی میگی خبر دادن متاستازهای کبد و اینکه طرف شاید چند روز دیگه نفس بکشه، چقدر سخته. و این رنجیه که اجتناب‌ناپذیره. انگار هی باید خرد و خمیر بشیم در بخش‌های مکانی که محل آلام بشری هستش: بیمارستان!\nاین رنج باید پیش بیاد تا با حل شدنش تبدیل بشه به رنج بهتری. چون مشکل و دغدغه و رنج اجتناب‌ناپذیره!\nو حتما میدونی که رنج بهتر قطعا زندگی قشنگ‌تر و بزرگ‌تریو برامون رقم می‌زنه. من امیدوارم همیشه رنج‌های بزرگ‌تریو در رویارویی با زندگی تجربه کنی. رنج، شاید تنها چیزیه که به زندگی‌مون معنا میده. چون شادی واقعی رو هم پس از حل کردن یک رنج حس می‌کنیم. اون خوشحالی و شادی واقعی رو برات آرزو می‌کنم. سرخوشی رو نمی‌خوام. خوشحالی با سرخوشی خیلی فرق میکنه 🙂\nاردیبهشت ۷, ۱۳۹۹ در ۱۴:۱۶\nچه رنجی میکشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار است.\nمیگن از دکتر شریعتیه\nاردیبهشت ۶, ۱۳۹۹ در ۲۳:۴۲\nنمیدونم تصمیمت گرفتی یا نع\nجراح خوب بودن ممکنه با مطالعه زیاد بدست بیاد\nاما معالجه روح ادم ها کار هرکسی نیست…\nاردیبهشت ۶, ۱۳۹۹ در ۱۲:۲۶\nدلم می‌خواد یه صبح تا شب بشینم و دل سیر تک‌تک این روایت‌هایت رو بخونم و ازشون لذت ببرم…\nراستی یه وقتی تهران اومدی، یا من شیراز اومدم، یه دل سیر با هم گپ‌زدن حضوری طلبمون! باشه؟!\nاردیبهشت ۶, ۱۳۹۹ در ۱۳:۱۲\nسلام متین. آره واقعا. یه گفتگوی حضوری طلبمون. یه گفتگوی طولانی. اومدی این سمت خبرم بکن. اومدم اون سمت خبرت می‌کنم.\nاردیبهشت ۵, ۱۳۹۹ در ۱۴:۱۴\nباد، آواز، مسافر و کمی میل به خواب\nشاخ پیچک، و رسیدن و حیاط\nمن و دل تنگی و این شیشه خیس\nمی نویسم،و فضا\nمی نوبسم،و دو دیوار و چندین گنجشک\nیک نفر دل تنگ است\nیک نفر میخواند\nآب می ریزد پایین، اسب ها مینوشند\n“جنبش واژه ی زیستن”\nاردیبهشت ۵, ۱۳۹۹ در ۱۱:۱۳\nسلااااااااااااااممممم دکتررر قربانی عزیزززز???\nنمیدونم متولد چند اردیبهشت هستین?\nسل سل دو /سل سل دو/ سل سل دو دو سی لا سی…..\nبراتون بهترررررررررین هارو از خدا میخواااااام\nایشاالله همیشه حال دلتون کوک و تنتون سلامت باشه???\nکااااااش بدونین که چقدرررر از بابت اشنایی با شما خوشحالم???\nهواااااارتا مرسی که هستین\nمواظب خودتون و خوبیاتون باشید?\nیه عااااااااالمه انرژی +++ فوت کردم بیاد براتون\nاز کرج تا شیراز یکم زمان میبره\nپس یکم لبخند بزنید تااااا زود زود زود به دستتون برسههههه???\nاگه صلاح نمیدونید این پیام تایید نکنید لطفا ???\nاردیبهشت ۸, ۱۳۹۹ در ۰۰:۱۶\nچند ساله شدی رفیق؟\nاردیبهشت ۸, ۱۳۹۹ در ۰۲:۱۷\nمتولد ۱۳۷۴ هستم پریا. تا تولدم هم مونده هنوز. ۲۷ اردیبهشت.\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۱۹:۳۶\nآقای قربانی ده یا کلونازپام نمی‌کشه ادمو به نظرتون اگه یکی ۳۰ تا بخورد بازم نمیمره\nسوال این نیست که چند تا. سوال این هست که چرا؟ چه اندوهی، چه درماندگی‌ای، چه باری اینقدر سنگین شده که فرد دست به این کار میزنه؟\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۲۱:۲۲\nشما هم بپرسید از اشخاصی که به دلیل خودکشی به بیمارستان میان اما من چون می‌دونم میگم اصلی ترین علت نا امیدیه .نا امیدی طوری به تار و پود ذهن میپیچه که دیگر دلیلی برای حیات نمی‌بینه و خودش شجاعانه دست بکار میشه برای نابودی خودش با دستاش پایان زندگیش رو رقم میزنه شما از ظرفیت اندوه اطرافیانتون بی خبرید البته گاهی واقعاً نمیخواد که خودشو بکشه میخواد یه سری مسائل رو برای اطرافیان ثابت کنه گاهی وقت ها مرگ شیرین تر از زندگیه\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۲۱:۴۰\nموافق نیستم. ما اصلی‌ترین نداریم. ما در رفتارها «ترین» نداریم. ما در مورد انسان، «ترین» نداریم.\nدر مورد ظرفیت اندوه هم قبلا نوشتم. من عمیقا به جمله‌ی واسکونسلوس معتقدم که «در حقیقت هیچ‌کس نمی‌تواند بداند ظرفیت اندوه دیگران چه‌قدر است. تنها قلب خود ما است که می‌داند.»\nخودکشی یک انتخاب هست. مثل تمامی قسمت‌های دیگه‌ی زندگی. برایم قابل درک هست که انسانی این کار رو انجام بده. من تا الان هیچ کدوم از مریض‌هام رو که خودکشی بودند، محکوم نکردم. نگفتم چرا وقت ما رو میگیری با این کارت (این جمله رو متاسفانه زیاد می‌شنوم در بیمارستان). اما فکر نمی‌کنم که لزوما بهترین انتخاب باشه. یا شجاعانه‌ترین. یا درست‌ترین. یا شیرین‌ترین.\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۲۳:۰۳\nآقای قربانی این نظر بنده بود شاید شما درست بگویید میخواهید برایتان از درد بگویم خودم را نمی‌گویم بماند …از صمیمی ترین دوستم سوگند میگویم که خودش را از طبقه سوم آپارتمان پرتاب کرد و قطع نخاع شد و چه زندگی زجر آوری را تحمل می‌کند درد بزرگتر از این که دوستم با فقدان پدر ؛مادرش به او رحم نمی‌کرد و به خانه راهش نمیداد می‌پرسید چرا حیف از اسم مادر که این زن یدک می‌کشید بله به دلیل هرزگی هایش در خانه به دخترش اجازه ورود نمیداد معذرت می خواهم دوستم از ظهر تا شب پشت در میماند تا معشوقه های مادرش از خانه بیرون بروند وقتی تحمل دوستم سر رسید که یکی از این مرد های کثیف با مادر سوگند دست به یکی کردند که سوگند نیز راضی کنند و آن به این ذلت تن بدهد بله ما در چنین دنیایی زندگی میکنیم سوگند بدون این که بتواند به من بگوید در یک لحظه تصمیم گرفت تن به خود کشی بدهد ولی به این ذلت نه\nکاش اسمت رو می‌دونستم. اینجوری واقعی‌تر میشد برام این گفتگو.\nمن اصلا هیچ کدوم از این‌ها را انکار نمی‌کنم. و ادعایی هم ندارم که میشه جلوی این اتفاق‌ها را گرفت. اما من – درست یا غلط – سعی می‌کنم رویاپردازی بکنم. به این فکر بکنم که کاش بستری داشتیم که سوگند که چنین مادری دارد، مجبور به چنین کاری نباشد. تا فکر نکند تنها راهش خودکشی است. تا بداند که می‌تواند تکیه‌گاهی داشته باشد.\nتمام حرف من در مورد خودکشی همین هست. به نظرم می‌توانیم کاری بکنیم که تنها انتخاب به نظر نرسد. نمی‌گویم راحت است. اصلا نیست. وحشتناک سخت است. اما چه کنم که رویاپردازی من نمی‌گذارد که نگویم.\nاردیبهشت ۵, ۱۳۹۹ در ۰۰:۱۵\nآقای قربانی پاسخ شما توماری سفید رنگ است\nخیلی خوشحال شدم از خوندن این جمله که حتی یک تب بر اضافه هم به بیمارات نمیدی.امیدوارم همیشه همینطور مسوولیت پذیر بمونی.\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۱۶:۰۴\nعلاقه ی بشدت زیادی به پزشکی و روانپزشکی دارم اما بیشتر در زمینه تحقیق و پژوهش نمیدونم منم میتونم یه روزی مثل خودت با این موارد عجیب کنار بیام………\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۱۰:۳۵\nسلام آقای قربانی امیدوارم حال دلتون عالی باشه و واقعا خسته نباشید به نظر من خیلی سخته اون همه نخوابیدن ها با لباس های به قول شما فضایی ,کلافه کنندس.واقعا برام جای سواله چرا یکی خودسرانه دارو مصرف کنه؟!اونم کلونازپام!مگه ویتامینه که اونجوری میخورن؟!حتی ویتامین هم اصولی و با تجویز پزشک مصرف میشه.یا کسی که احتیاجی به سی تی اسکن نداره چرا اصرار میکنه؟!واقعا برام جای سواله!؟\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۲۰:۵۶\nآیلین سلام. اگه سوالت این هست که چرا کسی خودکشی می‌کنه، ما تئوری واحد (Grand Theory) در مورد خودکشی و خیلی از موضوعات دیگه در رفتارها نداریم. هیچ توضیحی نیست که بهت بگم تا رفتار انسان‌ها رو با همون یه دونه تئوری توجیه بکنی.\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۰۹:۱۲\nسلام آقای قربانی. روزتون بخیر!\nمن دیشب داشتم خوابتون رو میدیدم! (: شما استادم بودید ((=\nآرزو میکنم همیشه همینطور پرانرژی بمونید، به خاطر همه ی آدم هایی که برای تسکین رنج هاشون به شما مراجعه میکنند.\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۲۱:۰۵\nنمیدونم کسایی که مثل اون فرد(ماسک نمیزد و میگفت کرونا نخواهد گرفت) تعریفشون از دین چیه و یا اصلا دین رو برای چی انتخاب کردند؟ البته فکر نکنم بشه گفت “انتخاب”! چون انتخاب از عقل و تفکر میاد و اینطور افراد…….\nبعد دیدن این افراد و یا مورد های مشابه میترسم! ازینکه چقدر انسان راحت میتونه تفکر رو بزاره کنار… میترسم از خودم!\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۲۰:۰۳\nدکتر ؟ میدونم خسته اید … اما همین الان نوشته هاتون برای ۲ اردیبهشت رو خوندم … میشه بگید چطور تونستید تحمل کنید؟ چطور با دیدن این صحنه ها کمی بعد به ارامش درونی میرسید ؟ سخته ! منکه فقط میخونم این مطالب رو و از نزدیک نمیبینم احساساتم جریحه دار میشن ، روح و قلب بزرگی دارید ..\nقسمتی از نوشته هاتون منو شرمنده کرد ? شما دارویی رو که بیمار ازتون درخواست میکنه بنویسید رو تجویز نمیکنید و اونوقت من ؟! مدت هاست با لوراتادین ( خوددرمانی ?..) کمی آروم هستم و … یاد یک رزیدنت قلب مهربون منو انداختید با این جملات پایانی ، ایشون هم همینطور هستن و کلی بحث داریم بابت کار اشتباه من .\nممنون میشم اگر بگید چطور میتونید به ارامش برسید؟ مدتهاست درگیرم با این موضوع\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۲۱:۰۱\nسلام لعیا. در مورد سوالت هم می‌نویسم. ولی جواب کوتاهش میشه با پناه بردن به ادبیات و موسیقی و دیگر هنرها و انسان.\nراستش منظورت رو از خوددرمانی با لوراتادین متوجه نشدم. لوراتادین از لحاظ ذهنی آرومت میکنه؟\nاردیبهشت ۵, ۱۳۹۹ در ۱۹:۲۲\nسلام . خیلی ممنونم که یه تایمی برای نوشتن این مطلب هم میذارید خیلی ممنون اخه جوابتون بهم خیلی کمک میکنه . چه جالب 🙂 متشکر\nاوه نه ? علائم آلرژیم رو کمی فقط و فقط کمیی کاهش میده ، از این لحاظ گفته بودم دکتر\nاردیبهشت ۵, ۱۳۹۹ در ۱۹:۴۳\nاین که اشکالی نداره. آلرژی داری و برای رفعش داروی مناسب هم داری میخوری.\nاردیبهشت ۶, ۱۳۹۹ در ۲۳:۴۶\nبله دکتر. حقیقتش آسم هم داشتم که خب برای همینا خیلی سخت میگیرن ایشون و یبار علائمم خارش گلو و گوش و تب و .. به حدی شدید بود که سه تا لوراتادین در یروز خورده بودم ! جهالت…بچه بودم اون زمان، متوجه ی کارم نبودم ، برای همینا نمیذارن گاهی حتی لوراتادین هم بخورم چون گاهی هیچ تاثیری روم نداره ! ماجرا از این قرار بود.این کارم یادم افتاد وقتی اون قسمت از نوشته تون رو خوندم.\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۱۸:۱۱\nمیشه بگید معنی این ک گفتید تکست بوک گاهی سهمش زبانه های آتش است چیه؟\nمگه تکست بوک چیه سرچم کردم یک کتاب بود که چیزی بدیه یعنی؟\nاردیبهشت ۵, ۱۳۹۹ در ۱۱:۲۰\nدر واقع منطورشون به آتش کشیدن کورکورانه کتاب هریسون بود.\nاردیبهشت ۶, ۱۳۹۹ در ۰۱:۲۱\nخدایا چرا به ذهن خودم نرسید\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۱۷:۴۷\nقبل از ماجرای کرونا بخاطر اینکه هیچ وقت تشنگی تجربه نمیکنم رفتم دکتر\nو دکتر فقط بهم خندید?\nاینقدر کارم مسخره بوده؟ بخاطر تشنه نشدن کسی تا حالا به دکتر مراجعه نکرده؟ نع؟\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۲۰:۵۲\nسلام فاطمه. مشکل خنده‌داری نیست. اگر غلظت و حجم ادرار و یه سری چیزهای دیگه طبیعی باشه، جای نگرانی نداری.\nدر این که بدن به آب نیاز داره شکی نیست. اما بدن براش مهم نیست راه تأمینش. منظورم اینه لیوانی آب خوردن، تنها راه نیست.\nاما این خوب نیست که تنها حداقل مورد نیاز رو در مورد آب مصرف بکنی. به نظرم میاد مشکلت از جنس عادت هست. عادت نداری به آب خوردن انگار.\nخلاصه حرفم اینه اگه آزمایشت طبیعی بود، روی عادت‌هایت کار بکن تا آب بیشتری در روز مصرف بکنی.\nاردیبهشت ۵, ۱۳۹۹ در ۱۰:۳۸\nمرسی از لطفت امیرمحمد عزیز دکتر مهربون?????\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۱۵:۴۵\nسلام امیر محمد عضویت در uptodate رایگان شده ، البته فک کنم موقتی باشه.\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۱۶:۱۳\nسلام امینه. به خاطر کووید هست. راستش من اکانت دارم خودم به جز اکانت دانشگاه. از اون استفاده می‌کنم. خیلی در جریان این قسمت‌هاش نیستم. اما ممنونم که گفتی. شاید کسی پیامت رو ببینه اینجا و استفاده بکنه.\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۱۳:۲۰\nپر از حس خوب:)\nآرامش رومیشه لا به لای کلماتتون حس کرد دکتر عزیز\nیکی از الگوی های من در زندگی قطعا شما خواهید بود:)))\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۱۲:۲۷\nسلام دکتر عزیز خداقوت\nخواننده ی خاموش وبلاگتون هستم و حرفاتون آدم رو به فکر فرو میبره ، از اون دسته افرادی هستید ک رد پا حک میکنید در روح و جان آدمی .. آپدیت جدید رو خوندم ،نمیدونم چی بگم متاثر شدم و اشک در چشمام حلقه زد ! چشمام خیس شد وقتی لحظه ای در خواست پسر ۱۶ساله رو تصور کردم ! انسانیت توی فرهنگ لغت و ذهن آدما داره محو میشه بنظرم ، واژه ی ” انسان ” برای خیلی از موجودات انسان نما بسیار واژه ی زیادی هست ( مثل همون چهار سرباز .. )\nنمیدونم تاب اوردن در این شرایط چطور ممکنه اما قطعا بینهایت سخته دیدن این صحنه ها و باز ادامه دادن .. براتون سر نمازام دعا میکنم پزشک خوش قلب\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۰۱:۲۶\nسلام آقای قربانی مادرم ۴۵ سالشونه و وقتی عادت ماهانه هستن درد خیلی شدیدی تو تخمدان راست دارن طوری که نمیشه تحمل کرد دایم عرق میکنن ولی نوک انگشتاشون یخه و حالت تهوع دارن .برای تسکین درد آمپول دیکلوفناک زدن ولی تاثیری نداشت شما میدونین به چه علته؟ درد رو اصلا نمیتونن تحمل کنن و نه میتونن دراز بکشن نه بخوابن وقتی ازشون پرسیدم با توجه به زایمان طبیعی به این درد چه نمره ای میدی گفتن ۱۰.ما به بیمارستان دسترسی نداریم فعلا و تو روستا هستیم\nاردیبهشت ۳, ۱۳۹۹ در ۰۷:۲۹\nسلام سحر جان. راستش بدون معاینه تشخیص دقیقی نمیتونم بهت بگم. اما توضیحی که میدی – درد شدید در سمت راست شکم که با هر پریود اتفاق میفته – من رو به این سمت میبره که برای یک بیماری به اسم اندومتریوز بررسی بشه.\nتو این بیماری، یک سری قسمت‌های دیگه هم به جز رحم، هنگام قاعدگی، دچار خونریزی میشن و این باعث درد زیادی در هنگام قاعدگی میشه.\nاردیبهشت ۴, ۱۳۹۹ در ۱۱:۳۲\nممنون از لطفتون.دیروز مادرم پیش دکتر رفتن و دکتر بهشون سرم زد و قرص و اینا داد.فعلا حالشون بهتره و البته این چند روز بار سنگین بلند کرده بودن که خیلی براشون ضرر داشت.بازهم ممنون ازتون که جواب دادین.من از مادرم دورم و امیدوارم وضعیت جسمانیش خوب شده باشه.موفق باشین\nاردیبهشت ۲, ۱۳۹۹ در ۲۰:۱۵\nواقعاً باید رفتار بیمارانی که مشکل روانی دارند رابه پای بیماری شان نوشت یاخود شان؟\nرفتار بعضی از آنها آدم را بین انزجار وترحم قرارمی هد…\nنمی دانم، چگونه رفتار شان راهضم کنم\nاردیبهشت ۱, ۱۳۹۹ در ۲۲:۱۵\nسلام امیرمحمد. امیدوارم خوب باشی.\nیه سوال اگه عیبی نداشه باشه ازت بپرسم!\nچرا درمیون حرفات هیچوقت از معنویات و… حرف نزدی؟ دلیلی داره؟؟ (امیدوارم منظورم رسونده بشه از کلمه معنویات! کمی سخت بود پیدا کردن کلمه!)\nدوست داشتم نگاهت رو به اینجور چیزها و تاثیرش در افکار و مقاصد و زندگی انسان بدونم.\nاردیبهشت ۱, ۱۳۹۹ در ۱۲:۳۱\nسلام، عذر میخوام که ربط چندانی نداره به مطلبی که گذاشته ین؛ فقط عکس اون گلا رو که دیدم یه لحظه حسودیم شد. میون همه ی خبذا و اتفاقا و درگیریا و روزمرگیا چقد خوبه کمی درنگ و توجه و لذت بردن از “اردیبهشت” ؛ اونم در شیرازِ زیبا… بارونی که شد، به جای من هم چندتا نفس عمیق بکشین لطفا…! کسی چه میدونه، شاید ریه ها هم حافظه داشته باشن و بشه عطر خاک بارون زده و بهارنارنج رو ذخیره کرد برای روز مبادا… روزتون به خیر:)\nاردیبهشت ۱, ۱۳۹۹ در ۱۲:۳۲\n*خبرا. ببخشید اشتباه شد\nفروردین ۳۱, ۱۳۹۹ در ۱۵:۳۴\nخیلی وقته ک نوشته هاتون رو دنبال میکنم\nهر بار کلی بهم انگیزه میده برای تلاش\nسال دهمم و از الان برای پزشکی میخونم و تست میزنم\nمطلب « برای تو ک میخواهی پزشک شوی»\nخیلی بهم انگیزه داد . میشه خواهش کنم درباره اینکه چطور قبول شدین هم بنویسید\nفروردین ۳۱, ۱۳۹۹ در ۱۵:۲۴\nگاهی وقتا ک خسته میشم یا انگیزه رو برای رسیدن ب هدفم از دست میدم میام اینجا و کلی انگیزه میگیرم\nنوشته هاتون باعث میشه تلاشم بیشتر بشه و تحمل سختی ها برام خیلی شیرین تر بشه\nبراتون آرزوی بهترین ها رو دارم??\nفروردین ۳۰, ۱۳۹۹ در ۱۹:۵۴\nخیلی وقت پیش اینجا کامنتی نوشته بودم\nاز کرونا و مادرم و …\nمادرم اومدن خونه.وضعیت (فعلا) بهتر شده ولی خب برادر بزرگترم رو واسه همین ویروس لعنتی از دست دادم.نمیدونم چی بگم.فقط ممنون که می نویسی .هروقت به اینجا سر میزنم برای چند دقیقه هم شده از فضای غم آلود خونمون دور میشم\n-چو ازین کویر وحشت به سلامتی گذشتی/به شکوفه ها به باران برسان سلام مارا\nامیدوارم حالت همیشه خوب باشه\nفروردین ۳۰, ۱۳۹۹ در ۲۰:۰۳\nواقعا متأسفم که این اتفاق برای برادرت افتاد. قطعا خیلی سخت هست.\nامیدوارم مادر سلامت کامل رو به دست بیاره. من رو از حالشون بی‌خبر نذار لطفا.\nفروردین ۳۰, ۱۳۹۹ در ۱۴:۰۱\nسلام آقای قربانی امیدوارم در این روزهای زیبای بهاری حال دلتان عالی باشد و مواظب خودتان باشید. چقدر در این فصل نخست سال, همین فصل بهار زندگی حضور دارد.بیشتر که می اندیشم میبینم خیلی دوستش دارم مخصوصا که خودم هم زاده ی دومین ماه فصل بهارم برای همین خیلی خیلی دوستش دارم.نمیدانم تفکر من هست که شاید بعضی ها خوششان نیاید که من بگویم خودتان را هر گونه که هستید دوست داشته باشید.اینگونه چهرتان هم از تیغ جراحان در امان میماند.به نظرم فاکتور توکل نتنها تو تصمیم های مدیریتیمان بلکه در تمام تصمیم هایمان مهم است.\nفروردین ۲۹, ۱۳۹۹ در ۱۹:۳۶\nالمنه لله که چو ما بی دل و دین بود\nفروردین ۲۹, ۱۳۹۹ در ۰۰:۳۱\nسلام آقای قربانی ببخشید کامنت بی ربط به موضوع می ذارم ولی واقعا مشتاقم بدونم چه رشته ای برای تخصص مد نظرتونه ؟؟ نظر شخصیم اینه که با توجه به این حجم از دغدغه مندی در راستای درست درس خوندن جراحی و داخلی واقعا برازندتونه ولی از یه طرف تحلیل های روانشناسانه شما و متن های تاثیر گذارتون آدم رو یاد اروین د یالوم میندازه . لطفا تصمیم تون رو علنی کنید من که مردم از کنجکاوی ???\nفروردین ۲۹, ۱۳۹۹ در ۱۰:۵۶\nسلام مهتاب. هنوز تصمیم نهایی رو نگرفتم. هر وقت که تصمیم گرفته شد، تو همین وبلاگ در موردش می‌نویسم.\nفروردین ۲۹, ۱۳۹۹ در ۱۴:۲۴\nسلام مهتاب منم مثل توام دارم از فضولی میمیرم اما به نظرم داخلی یا غدد رو انتخاب میکنن چون خیلی در مورد کبد نوشتن (البته در مورد تیروئید هم نوشتن) .\nاردیبهشت ۶, ۱۳۹۹ در ۰۴:۰۵\nدو سال پیش من در آرزوی پزشکی،\nخاطرات دانشجوهای پزشکی رو میخوندم و غرق خیال میشدم. تو اون روزا اینجارو پیدا کردم.شوق پیدا کردم و مصمم تر شدم برای پزشکی. اینجا هم بوک مارک شد که بعد از کنکور همه نوشته ها رو بخونم. امشب باز هم اینجام…فرقم با اون موقع اینه که در مسیر پزشکیم نه در آرزوش. هنوز پر از ابهامم. هنوز نمیدونم این انتخاب درست بوده یا نه برای من. هنوز از درس خوندنم راضی نیستم و هنوز هدفام به آخر این ترم محدوده نه بیشتر. اما هر بار که به اینجا سر میزنم، عمیق تر میشم ژرف تر میشم، بزرگ تر میشم و آماده تر. منو نمیشناسی و ندیدی اما من افتخار میکنم که یروزی فقط ذره ای شبیه تو باشم. شب و روزت خوش و آرام.\nفروردین ۲۸, ۱۳۹۹ در ۲۱:۲۳\nهروقت میبینم پاسخ سوال های مربوط به پزشکی میدین با وجود تمام مشغله هاتون یه لبخند روی لبام میشینه و توی دلم مهربونیتون تحسین میکنم\nحال دلتون کوک مهربون جون?❤?\nفروردین ۲۸, ۱۳۹۹ در ۱۵:۴۶\nسلام آقای دکتر ببخشید یه خواهشی ازتون داشتم ممنون میشم کمکم کنید. دو سه روزه پهلوی سمت چپ مادرم به گفته خودش کلیه اش درد میکنه و دردش به کمر و قفسه سینه اش هم می رسه همچنین شکمش ،از خیلی وقته پیش هم سوزش ادرار داره . دی ماه هم به سونوگرافی رفته بود کلیه اش مشکل نداشت اون موقع فقط کیست داشت. الان بخاطر وضع کشور نمی تونیم به دکتر بریم میتونید کمک کنید\nفروردین ۲۸, ۱۳۹۹ در ۱۸:۵۹\nسلام ثنا. من حتی میتونم همینجا بهت دارو بگم مصرف بکنی اگه که فقط سوزش ادرار تنها بود. ولی این درد پهلو نیاز به پیگیری بیشتر داره. معاینه و آزمایش نیاز داره.\nبه نظرم به یک پزشک مراجعه بکنید. کرونا تاثیرات زیادی بر انسان و محیط میذاره؛ ولی باعث نمیشه که در این بین به بیماری‌های دیگری مبتلا نشیم.\nفروردین ۲۸, ۱۳۹۹ در ۱۹:۴۰\nفروردین ۲۷, ۱۳۹۹ در ۰۹:۴۱\nسلام امیر محمد.امروز داشتم بهت فکر میکردم.داشتم فکر میکردم که اگه پزشک نمی شدی ،تو مشاغل دیگه چطور بودی؟اطلا نمیتونم تو رو مهندس یا هرچیز دیگه ای تصور کنم. تو رو فقط میشه به عنوان پزشک تصور کرد.خدا تو رو در بهترین مکان خودت قرار داده. پزشکی خوب کسی رو انتخاب کرده.\nفروردین ۲۷, ۱۳۹۹ در ۰۱:۱۲\nسلام و خدا قوت. از خدا برای تو قدرت تاب آوری و تحمل مشکلات رو خواستارم.\nامیرمحمد عزیز!! لطفا وقتی این نامه را میخوانی یک نفس عمیق بکش 🙂 حس میکنم مدل موقت ذهنیت از توجه ی روی پدیده های انتزاعی به تمرکز بر روی انسان ها و رفتارشان کشیده شده. این را از نوشته های اخیرت برداشت کردم.\nگویا خسته شدی. خوب حق هم داری. از جزئیات مشغله هایت خبر ندارم ؛ اما قابل درک است که تحت فشار هستی.\nنمیدانم برای تو چگونه اتفاق افتاد ؛ تحمل کردن و استقامت در برابر درد های زندگی بدون واکنش ظاهری و بیرونی و بی آنکه بر محیط اطرافت تاثیر داشته باشد(خود تاب آوری 🙂 را به شکل تدریجی از دستش دادی( یا در حال از دست دادنش هستی ) یا به یکباره ، به وسیله ی یک اتفاق.\nاز آن اتفاق هایی که به یکباره روح انسان را به گودال عمیقی میندازند که شاید برای مدتی عوض شود.\nتازگی ها بیش از پیش گریز هایی به گذشته نمیزنی؟؟ سعی نمیکنی مطاابی که حس خوب ( نه فقط شادی ) را به تو منتقل میکردند دوباره حتی برای چند لحظه بیاد آوری؟ به این خاطر نیست که در حال تلاش برای گریختن از شرایط الان باشی؟!!!\nببخشید!! شنیده ام بازگو کردن برخی چیز ها از برخی اثراتشان میکاهد. برای همین اینها را گفتم.\nخواستم بگم امیرمحمد عزیز:((أَلَا إِنَّ أَوْلِیَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلَا هُمْ یَحْزَنُونَ)) قبول کن بعد از هر سختی تنها روحت قوی تر میشود. برای مقابله با سختی های دیگر? دوست من تاب بیاور و مثل همیشه با خودت کنار بیا. آیا غیر از اینست که خدا هر لحظه شاهد توست؟؟ خدا (رب ) است . پرورش میدهد؛ از نهال جنگل دنیا ( من و تو و همه ) مراقبت میکند تا رشد بکنیم.\nآسان بگیر. گاهی نباید تقلا کرد و در خلاف جریان رودخانه شنا کرد زیرا که (ایها الناس هذه دارُ ترحٍ لا دار فرحٍ و دارُ التواءٍ لا دار استواءٍ فَمَن عَرَفَها لم یفرح لرجاء و لم یحزن لشقاء) این جا خانه غم است نه خانه سرور و خانه دشواری است نه سرای آسودگی پس هرکس آن را شناخت، در خوشی هایش سرمست نمی شود و در ناخوشی هایش افسرده نمی گردد.\nهمچنان نفس بکش و پروردگارت را بشناس تا بی نیاز شوی ؛ خودت را بشناس تا پروردگارا را بشناسی.\nفروردین ۲۷, ۱۳۹۹ در ۰۱:۵۶\nممنونم که نگران من هستی و لطف کردی که برام نوشتی. نمیدونم چرا نوشته‌های من چنین حسی به تو داد. اما این‌گونه که میگی نیست. ناامید نیستم، افسرده نیستم، بی‌معنا نیستم و در حال ادامه‌دادن‌ام. از شرایط الان هم نمی‌گریزم و اتفاقا کاملا درگیرش هستم. قطعا خوشحال نیستم از شرایط الان به دلایل مختلف، اما لحظات شادی هم دارم.\nباز هم ممنونم که نگران من بودی.\nدر مورد تاب‌آوری هم، فقط یک نگاه صادقانه به خودم هست. هر چند اگه از من میپرسی، تمامی انسان‌ها همین‌طور هستند، صرفا شاید انکارش بکنند. حرفم از روی حس خودم نیست. بر اساس مقالاتی هست که این مدت خوندم. شاید ازش نوشتم.\nفروردین ۲۷, ۱۳۹۹ در ۰۳:۱۴\nدرست میگی شاید بخاطر عینکی است که بر روی چشمم گذاشتم برای همینه که چند وقتیه متفاوت میبینم.\nخدا رو شکر ?\nمیگم امیر محمد رمانی یا ویدئویی درباره ی پزشکی سراغ نداری (البته نه اینکه فقط جنبه ی آموزشی داشته باشه) صرفا برای آشنایی با محیطش.\nیا دوستان پزشکی که بنویسند؟ مثل خودت ؟\nفروردین ۲۴, ۱۳۹۹ در ۲۱:۲۰\nمیشه از این هم بنویسی که\nچرا تاب اوردن خودمان سخت شده؟\nفروردین ۲۴, ۱۳۹۹ در ۲۲:۵۶\nحتما علی. سعی می‌کنم بنویسمش. اگه دیدم اونقدری حرف داشتم که قابل گذاشتن تو وبلاگ باشه، میذارمش.\nفروردین ۲۵, ۱۳۹۹ در ۰۰:۱۱\nممنونم از لطفت دکتر عزیز\nفروردین ۲۴, ۱۳۹۹ در ۱۸:۴۷\nقبلا برایم نوشتی که این پست را آخر فروردین به روز خواهی کرد. اما باز هم تقریبا هر روز سر می زدم. نمی دانم چه شد و این چند روز چه کار کردم که الان این قدر دیر دارم آپدیت پست ات را می خوانم. 🙂\nنگارش ات سرشار از احساس است.حتی وقتی آن چه دیگران روزمره تلقی می کنند را به قلم تحریر در می آوری.\nدرباره اثرات روانی Outbreakهای عفونی بر سلامت روان، مدتی است مقالات خیلی زیادی خوانده ام. امیدوارم در این پاندمی و در ایران هم نتایج مثل قاطبه تجارب قبلی باشد و ریسک اقدام به خودکشی بالا نرفته باشد. دوست دارم تخمین ات از افزایش نسبت اقدام به خودکشی، حاصل از تعطیلی بخش مسمومیت بیمارستان علی اصغر (البته نمی دانم هوز مسمومیت اش بسته است یا نه) یا کاهش سایر مراجعات به اورژانس و فوریت باشد. حیف است آدمی جان شیرین را از دست بدهد. دنیا همیشه خوبی های خودش را دارد. چی می دانم. ای کاش حداقل کسی برایشان سمفونی نه بتهوون را پخش می کرد یا هر چیزی که آن ها را شاد می کند. شاید این گونه زندگی لذت بخش تر می شد. یا شاید بهتر بود کسی تکه های مهربانی را با آن ها تقسیم می کرد. به هر شکل، باید همگی تلاش کنیم جامعه برای مردم امان جای بهتری برای زندگی باشد. حتی اگر بسیار دلشکسته و رنجور و تنها هستند (گاهی مثل خودمان). فکر کنم تو به خوبی داری این کار را برای مردم ات انجام می دهی.\nراستی، “کدام یک از شما هستید که مرا این‌چنین مبهوت و میخکوب کنار این پنجره نگاه داشته‌اید؟” مخاطبش کیست؟ نمی شود فهمید آن درخت ها هستند، اجزای آن خیابان پشت بیمارستان، یا آدم های دور و نزدیک زندگی ات. با این که نتوانستم بفهمم، اما باز هم می گویم: سرشار از احساس است.\nبسترم صدف خالی یک تنهاییست.\nفکر کنم سیصد کلمه ای شده است. کامنتی که فقط می خواستم مثل همیشه در آن همین را بگویم:\nفروردین ۲۴, ۱۳۹۹ در ۲۳:۰۳\nخودم هم امیدوارم همینطور باشه. چون آمارش هم دقیق ثبت نمیشه و با متانول هم قاطی شده، بعید میدونم بشه نتیجه‌ی قابل قبولی بعدا گرفت.\nمخاطبش یک نفر یا یک چیز نیست.\nفروردین ۲۴, ۱۳۹۹ در ۱۸:۳۶\nتو ذهنم همیشه هست که یک بشر ک همسن من است چجوری اینقدر خوب می‌نویسد؟\nچجوری اینقدر میداند\nوامیدوارم این دانستن همینطور پیش برود تا ب کمال برسید\nفروردین ۲۴, ۱۳۹۹ در ۰۵:۴۵\nسلام. شما و سایتتون رو نمی شناسم. اکسترن در حال آپگرید به اینترنشیپ بودم که به لطف کووید به قرنطینه در آمدم…کلافه ام… خوابم نمی برد و کتاب می خوندم…نمی دونم چی شد که تو گوگل سرچ کردم “دانشجوی پزشکی هستم و خسته”…مطلب مگر برایتان دعوتنامه فرستاده بودند اومد…نوشته هاتون رو خوندم. حالم خیلی بهتر شد. یادآوری شد که چرا این رشته رو انتخاب کردم…دروغ چرا…از خودِ چندسال پیشم خجالت کشیدم…دعوتنامه نفرستاده بودن..عاشق این رشته بودم و با وجود مخالفت خانواده انتخابش کردم…از قلم زیباتون و حس خوب نوشته هاتون متشکرم . مانا باشید\nفروردین ۲۴, ۱۳۹۹ در ۰۸:۱۳\nسلام فاطمه. وقتت بخیر. ممنونم که برام نوشتی. لطف کردی. امیدوارم حالت خوب باشه.\nطبیعی هست که خسته باشی. درک می‌کنم. در طول دو سه هفته‌ی آینده، اگه فرصتی باشه هنوز، می‌خوام در مورد همین خسته شدن در مسیر و چه کار باید براش کرد بنویسم. به تازگی بیشتر در موردش مطالعه کردم. خلاصه‌اش میشه که بسیار طبیعی و بسیار انسانی هست. پیش می‌آید و باید پیش بیاید. ما باید بپذیریمش و یاد بگیریم مدیریت‌اش کنیم.\nفروردین ۲۳, ۱۳۹۹ در ۱۴:۰۲\nمعلقیم بین زمین و آسمان بین راست و ناراست بین ماندن و رفتن بین غم ها و شادی ها و…\nو این لبخند است که مارو از معلق بودنمان رها میکند.\nنمی دانم چرا ولی ذوق و اشتیاقی که برای خواندن ندشته های جدید شما دارم رو خیلی ستایش میکنم و دوسش دارم موفق باشی مثل همیشه ممنون\nفروردین ۲۳, ۱۳۹۹ در ۱۱:۲۷\nچه جالب با اینکه اهالی خونه سمت چپی می دونن همه تو قرنطینه هستن بیرون خونه رو آب و جارو کردن شاید برای همینه که این نارنج ها هوای دلبری به سرشون زده …….\nفروردین ۲۳, ۱۳۹۹ در ۱۱:۰۸\nپنجره برای من نشانه امید است..\nیک قطعه شعر ناب و کمی پنجره “قیصر امین پور”\n-برای اون قسمتی که از رنج رو به رو شدن با خود گفتید: به نظرم تمامی رنج ها در دل خود رو به رو شدن با خویشتن رو دارند. اصلا آمده اند که در نهایت انسان با خودش روبه رو بشه و در خودش جستجو کنه. تمامی رنج ها! و اصلا سختی رنج هم بنظرم همینه..\nفروردین ۲۳, ۱۳۹۹ در ۰۱:۲۹\nسلام اقای دکتر امیدوارم حال دلتون همیشه عالی باشه مثل همیشه نوشته هاتون بینظیره جوری که من خنده های همتون رو حس کردم در کنار اون اقا و همسرش که باعث شد منم بخندم.چی بهتر از خنده؟!\nنوشته بودین همیشه موقعیت‌هایی برای انسان وجود دارد که حسرت‌شان را خواهد خورد؛ زیرا که این موقعیت‌ها محدود هستند.کاش میشد این موقعیت ها را تو همون لحظه متوقف کرد که اگه موقعیت های خوبی بودن ازش لذت برد و استفاده کرد و دوباره متوقفش کرد تا دوباره و دوباره ازش لذت برد و اگه بد بود ازش درس بگیریم و تجربه کسب کنیم و زود بزنیم جلو تا تکرار نشه خیلی عالی میشد.\nفروردین ۲۳, ۱۳۹۹ در ۰۵:۰۹\nسلام آیلین. یه کتاب هست به اسم Paradox of Choice. با توجه به حرفی که برام نوشتی، به نظرم تو با این کتاب ارتباط خوبی برقرار می‌کنی. من تازه تمومش کردم. بهش ۵ از ۵ میدم. اینقدر به نظرم خوب بود.\nفروردین ۲۳, ۱۳۹۹ در ۱۰:۰۶\nسلام آقای دکتر ممنونم که معرفی کردین.حتما میخونمش.حتما\nبررسیش رو تو ویکی پدیا خوندم.به نظرم خیلی کتاب خوبیه و منم باهاش ارتباط خوبی خواهم گرفت.\nفروردین ۲۲, ۱۳۹۹ در ۲۳:۵۶\nامیرمحمد به خدا باید کتاب بنویسی\nفروردین ۲۲, ۱۳۹۹ در ۱۱:۳۴\nسلام مشتاقانه منتظر نوشته جدید هستم موفق باشی\nفروردین ۲۲, ۱۳۹۹ در ۲۰:۵۳\nسلام ثنا. تا ساعتی دیگر، قسمت بعدی را می‌نویسم.\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۱۹:۰۳\nسلام دکتر قربانی عزیز??\nو خیلی خیلی خیلی مواظب خودتون باشید….\nواقعا ازتون ممنونم….خیلی خیلی خیلی خیلی زیاااد\nچند وقت پیش همان موقعی که در احساس گنگ پوچی غرق شده بودم\nدلم میخواست ساعت ها به اسمان خیره بشوم و هیچ کس مزاحمم نشود… حس میکردم در این مسیر تنها هستم…\nجز گروه و الضالین هستم…\nتا اینکه با ❤نوشته های نوید بخش شما اشنا شدم…\n((در پس هر گم شدنی شفافیت های بسیار نهفته است…))\nخیلی ممنونم که وقت گذاشتین???\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۱۳:۰۹\nمن یه دانش آموز کنکوری هستم، پایه دوازدهم مدرسه نمونه درس میخونم من هدفم پزشکیه واقعا از عمق وجودم عاشقش هستم حاضرم برا به دست آوردنش هر کاری بکنم من پزشکی و بخاطر پولش انتخاب نکردم من واقعا میخوامش خیلی زحمت کشیدم براش تا اینجا، اما ی مدت هست خیلی زیاد ناامید شدم اونقدری ک فکر میکنم هیچوقت بهش نمیرسم ،سخته برام نمیتونم حتی ی لحظه ب رشته ای دیگه فک کنم اما حس میکنم هیچ انرژی برای ادامه دادن ندارم احساس میکنم کم اوردم این مدت فقط کارم گریه هست نمیدونم باید چیکار کنم از شما میخوام کمکم کنید گاهی وقتا حتی ی جمله میتونه زندگی کسی رو تغییر بده….\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۱۹:۲۷\nمنم یه کنکوریم\nاین حس و وضعیتی که گفتین طبیعیه و واسه همه اتفاق میفته این قانون کائنات هست که ببینه کی واقعا هدفشو دوس داره و کی دوس نداره البته منظور من از دوست داشتن اشتیاق سوزان برای هدف هستش کسی موفق میشه که کارشو انجام بده چه حس و حالشو داشته باشه چه نداشته باشه دقیقا فرق بین برنده و بازنده همینه . آدم های موفق کاری به حس و حال ندارند کاری که باید انجام بدهند را انجام میدهند بدون توجه به چیزهای دیگه . امیدوارم موفق باشی دوست عزیز و آرزو میکنم همکار باشیم?\nنیتم فقط کمک بود و دوست نداشتم از این وب ناامید بری چون آقای دکتر جواب کنکوری ها را نمیدن به علتی که برای خودشون محترم هست .\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۲۲:۵۵\nثنا جان. اینگونه نیست که من جواب کنکوری‌ها رو ندم. من جواب سوال‌هایی مثل این که چند ساعت درس بخونم و چطور درس بخونم برای کنکور رو نمیدم معمولا. با این جنس سوال‌ها مشکل دارم. فکر می‌کنم هر کسی که کنکور رو گذرونده باشه و به کنکور به عنوان منبع درآمدش نگاه نکنه، می‌فهمه که این سوال‌ها، سوال‌های اصلی در مورد کنکور نیستند. مهم‌تر از این که چند ساعت بخونی، این هست که چقدر قابلیت Recall اطلاعات داری. چقدر اون اطلاعاتی رو که خوندی، می‌تونی استفاده بکنی. لزوما به این قابلیت، با تعداد ساعت بیشتر نمیشه رسید.\nفروردین ۱۸, ۱۳۹۹ در ۱۰:۰۶\nسلام…نفس عزیز…منم کنکوری هستم…با این تفاوت ک من سومین سالی ک قراره کنکور بدم……برای دوباره بلند شدن..دوباره درس خوندن ..دوباره از نو شروع کردن ..همیشه ی دلیل میخواد …من از شرایط درسی تو خبر ندارم…ولی همین ک این سوال رو پرسیدی یعنی ی آرزو داری ..ی دلیل واسه زندگیت داری…مطمئنم از نظر درسی صفر صفر نیستی چون دانش آموزی.. تو هنوز زمان برای رسیدن ب آرزوت داری….فقط کافی ی کوچولو با خودت خلوت کنی و ب این فکر کنی اصلا واسه چی شروع کردی……هیچ وقت هم دنبال کسی نگرد ک شرایط مثل تو داشته…تا ببینی نتیجه اش چی شده از تو فقط ی دونه تو دنیا وجود داره..فقط خودت باش..بهترین خودت…??\nفروردین ۲۱, ۱۳۹۹ در ۰۲:۴۰\nمنم دوازدهمم تو مدرسه نمونه.گریه چرا؟؟؟آخه چرا فکر میکنی نمیتونی، اینا همش خیال و توهم الکیه.همونطور که تونستی رقیبات رو تو آزمون نمونه دولتی شکست بدی بازم میتونی تو کنکور شکست بدی.شک نکن و پشتکار داشته باش\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۰۳:۵۵\nاز اعماق وجود باید بگویم چشم‌هایم خشک‌اشان زده به مانیتور آن کامپیوتر شخصی و این صفحه موبایل، که روزهاست منتظر اند باز هم بنویسی و از خودت بگویی و بفهمم حداقل حال دلت تا آن اندازه‌ای خوب هست که قلم برداشته‌ای و می‌نویسی.\nبی خبرمان نگذار. جوانی ام در این امید پیر شد. 🙂\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۱۳:۴۱\nسلام. لطف داری به من. امشب یه مطلب دیگه از بیمارستان می‌گذارم در پستی جداگونه. اما این صفحه‌ی کوتاه‌نوشته‌های اتفاقی رو آخر فروردین به روز می‌کنم.\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۰۲:۴۳\nسلام..میشه ی سئوال بپرسم..من شنیدم اولین روز دانشگاه آزمون تعیین سطح زبان میگیرن..از دانشجو های پزشکی…و اگه این طور هست..چی میشه اگه نمره قبولی نگیری…لطفا برام توضیح بدین ممنون میشم\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۱۳:۵۴\nآزمون – اگه بگیرن – برای این هست که تعیین کنند شما از چه سطحی زبان رو شروع کنید در دانشگاه. اینجوری نیست که کسی نمره‌ی قبولی نگیره. آزمون تعیین سطح هست صرفا.\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۰۱:۱۶\n سهراب سپهری:\nبه #خدایی که خودم میدانم ،\nدانشجو پزشکی سال اولی\nفروردین ۱۷, ۱۳۹۹ در ۰۰:۳۷\nموجود عجیب و متمایز از همه ی پسر هایی ک تا به حال دیدم\nچطور میشه شما رو خوشحال کرد؟؟؟\nاز کامنت گذاشتن غریبه ها ک ناراحت نمیشین؟؟؟\nفروردین ۱۶, ۱۳۹۹ در ۱۸:۵۱\nتواین روزای سخت پشت کنکور تنها روزنه امیدم خوندن نوشته های این وبلاگه،قلبم باخوندن هر کلمه به تپش درمیاد،کاش فقط یه لحظه جای تو بودم.\nفروردین ۱۶, ۱۳۹۹ در ۰۳:۳۸\nسلام ، مثل همیشه عالی و قابل تامل مینویسی ، تو منو به یاد شخصیت همسر دکتر چشم پزشک در رمان کوری میندازی ،\nانسان دشواری وظیفه است ، تا جایی که میشناسمت تو همیشه وظیفه ات را به بهترین نحو انجام دادی … همیشه پاینده باشی\n... ناشناس اشنا....\nفروردین ۱۵, ۱۳۹۹ در ۲۳:۰۰\nدوست می دارمت به بانگ بلند…\nاز کیلومتر ها دور تر …\nبدون انکه حتی صدای خنده هایت را که به ان معروفی شنیده باشم…\nانگار سال هاست روحم تو را میشناسد…\nمن در خیال خودم به تو تعهد دادم که قدم در مسیرت بگذارم…\nمیدانی ارزویم در این لحظه چیست؟؟؟\nاینکه الان لبخندی روی لب هایت باشد…\nو اگر هست پر رنگ تر بشود…???\nفروردین ۱۵, ۱۳۹۹ در ۱۹:۳۱\nچه قد ادم دوست دارن حسودیم شد بهت?\nفروردین ۱۴, ۱۳۹۹ در ۲۱:۲۴\nبه قول سهراب دلخوشی ها کم نیست دیده ها نابیناست..\nامیر محمد ،برادر مهربانم ،(ببخش اگر برادر خطابت میکنم )\nممنون ازت که با نوشته هات باعث میشی علاقه من ،هر روز و هر روز به پزشکی بیشتر بشه ….\nمن اگه به پزشکی برسم\nبی شک مدیون این بودم که هربار با خوندن نوشته هات انگیزم بیشتر شده وبا علاقه بیشتری ادامه دادم خواستم بگم\nشما واقعا دلخوشیه خیلیا هستین?\nفروردین ۱۳, ۱۳۹۹ در ۲۲:۲۵\nدل که تنگ است برو خانه دوست… ؟\nشانه اش جایگه گریه تو!\nسخنش راه گشا!\nبوسه اش مرهم زخم دل توست!\nعشق او چاره دلتنگی توست…!\nبرو آنجاکه پر از مهر و صفاست!\nبهتر از برگ درخت!\nو دعاشان گویم !\nروزهایت پى هم خوش باشد.!\n?تقدیم به آنانی که پاک و مهربان می اندیشند…\nحال دلتون کوک دکتر قربانی عزیز???\nفروردین ۱۳, ۱۳۹۹ در ۲۳:۴۹\nآقای قربانی گفته بودید یه پست راجع به کسانی که بعد از چندسال می خوان پزشکی بخونن می ذارید و مطلب می نویسید لطفا در اسرع وقت بنویسید .\nبه شدت مشتاقم نظرتون رو بدونم .\nفروردین ۱۳, ۱۳۹۹ در ۱۲:۲۶\nاین روزا کمتر می نویسی میدونم این روزا کارِت خیلی سنگینه ولی فکر دل ما هم بکن خیلی مشتاق نوشته های جدیدت هستم.\nفروردین ۱۳, ۱۳۹۹ در ۱۶:۱۶\nدلیلی که این پست آپدیت نشد، این بود که این هفته من کشیکی نداشتم. برنامه‌ی عید معمولا اینطور هست که دو نیمه میشه و هر کسی در یک نیمه به شکل کمی فشرده‌تر از زمان‌های عادی کشیک میده تا بتونه یه نیمه تعطیلی در عید داشته باشه.\nشرایط عید امسال به خاطر کرونا خاص بود و یه نامه‌ای دانشگاه زد که از مقطع اینترنی تا اساتید حق مرخصی در عید ندارن و عملا همه آنکال هستند که اگه لازم شد در بخش‌ها کشیک بدن.\nکشیک‌های خودم دوباره از هفته‌ی بعدی شروع میشه.\nفروردین ۱۳, ۱۳۹۹ در ۰۰:۱۱\nهرروز با شوق و ذوق میام و وبلاگتون رو به امید مطلب جدید چک میکنم. هر مطلب جدیدی رو با تمام تمرکزم میخونم. مطالب مربوط به جهان پزشکی رو بیشتر… هرکلمه رو مینوشم و لذت میبرم!\nاین مطلب رو یه جور متفاوتی دوست دارم… هروقت به روز میشه، بدو بدو میرم به مامانم میگم آقای قربانی مطلب جدید نوشته! و مامانم هم میگه لطفا اورژانس و اتفاقات رو نیار جلوی چشمم! (:\nدوست ندارم این لذتم رو هیچوقت گم کنم.\nبرای شما و همه همکاراتون آرزوی تندرستی دارم!\nو ممنون که لذت ها و گاها رنج هاتون رو با ما شریک میشید.\nخوندن کامنتت باعث شد لبخند بزنم و ممنونم که برام نوشتی.\nفروردین ۱۱, ۱۳۹۹ در ۰۰:۴۵\nیادمه قبلا می اومدم به سایتتون اقای دکتر و با علاقه پست ها و تکتک کامنتا رو میخوندم. خیلی وقت بود سر نزده بودم\nفروردین ۹, ۱۳۹۹ در ۱۹:۳۵\nو دلم برات تنگ شده\nفروردین ۹, ۱۳۹۹ در ۰۰:۳۹\nچند روزی است که آپدیت پست ات را نخوانده بودم.\nشاید برای منی که معمولا از دردمندی اطرافیان کمتر از بقیه خم به ابرو می آورم، عجیب بود که آن قدر از توصیف دردمندی کودک کار آن روزِ اورژانس، قلبم به درد آمد. خیلی زیاد. گاهی آدم زبانش بند می آید از ناتوانی در بیان این احساسات اندوهبار. البته این تعجب باز هم برایم کمتر از آن بود که دیدم کتاب های دوست داشتنی ات را به بیمارستان می بری. 🙂\nمیخانه هم البته واژه ی جالبی است. دنیایی دارد. نوشته هایت!\n-آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش.\nفروردین ۸, ۱۳۹۹ در ۱۸:۲۲\nسلام آقای قربانی ,خسته نباشید\nداستان پسرک ۱۲ ساله بخیه زده خیلی ناراحت کننده بود.امیدوارم دنیا باهاش از این به بعد مهربونتر بشه ,گاهی فکر میکنم به دردایی که کسانی مانند این پسرک ,تحمل میکنن حتی میتونه یه بزرگسال رو از پا دربیاره,اون وقت میفهمم اینا کودک نیستن ,کودکی نکردن.و همینطور کسی که در مقابلتان تشنج کرد او هم به همان اندازه دردناک باشد.\nدر این روز های پر تلاطم مواظب خودتان باشید شاد و سلامت باشید\nفروردین ۸, ۱۳۹۹ در ۱۹:۰۰\nسلام آیلین. باهات موافقم که افراد زیادی هستند که کودکی نکردند متاسفانه.\nامیدوارم هر کدوم از ما بتونیم قدمکی برای رفع این مشکل برداریم.\nفروردین ۸, ۱۳۹۹ در ۱۶:۴۶\nسلام.وقتتون به خیر.جا داره که ابتدا از شما و تمامی اعضای کادر پزشکی به خاطر تلاش های بی وقفه و این اراده پولادینتون در جهت کمک به مردم تشکر کرد؛حتی اگر شده با یک جمله که شاید چندان ارزشی هم نداشته باشه…به امید اینکه مردم فهیم کشورمون هم بیشتر درک کنند و با توی خونه موندنشون سپاسگزار زحمات باشند…یک سوال داشتم که امیدوارم بتونید پاسخگو باشید…میخواستم بدونم از اون پسر۱۲ساله آدرس محل سکونت یا هرچیزی که بشه با استفاده از اون پیداش کرد رو دارید؟میدونم درست نیست که اطلاعات بیمار رو فاش کرد اما اگر بتونید کمک کنید ممنون میشم\nفروردین ۸, ۱۳۹۹ در ۱۷:۴۷\nسلام. ممنونم از حس مسئولیت‌پذیری شما.\nبرای افغانستان بودند و آدرس دقیقی نداشتند. آدرسی نیست که بشه باهاش کسی رو پیدا کرد.\nفروردین ۸, ۱۳۹۹ در ۰۸:۳۱\nکاش می دونستم چیکار می کنین که تا این حد نوشته هاتون به دل می شینن…! شایدم دلیلش اینه که آن چه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند… متشکرم ازتون.\nفروردین ۸, ۱۳۹۹ در ۰۴:۲۸\nسلام آقای قربانی قدر خودتون رو خوب بدونید هر کسی شایسته این نیست که بتونه انقدر خالصانه و با مهربانی به مردمش کمک کنه پرسیدیداخرین بار کی دست گذاشتید رو چشماتون تا منظره ی روبرو رو نبینید یادم میاد چند سال پیش یکی از استاد های زبان انگلیسی که واقعا سزاوار نام استاد بودند وقتی همکلاسی هام سرو صدا میکردند گفتند بیاید یک تمرین کنیم یک روز کامل روزه ی سکوت بگیرید و قول بدید که نشکنید به هر کس که این کارو کنه من یک امتیاز مثبت میدم بچه ها گفتن این که کاری نداره این همه حرف زدیم یک روز هم حرف نزنیم قشنگی این قانون به این بود که حتی حق نوشتن گفته هاتو نداشتی من فردای اون روز این کارو کردم قبلش هم همه ی اهل خانواده رو آگاه کردم من فردا نمیتونم حرف بزنم الان حرفی صحبتی بحثی دعوایی دارید انجام بدید داداشم خیلی دستم انداخت قشنگ تر این که آخر شب روزه ی سکوت کنترل تلویزیون هم به سرم پرتاب شد ولی هر طور بود انجامش دادم فرداش استاد گفت حالا قدر این زبونتونو دونستید آخر کلاس یه ویدیو گذاشت و گفت چشمامون رو ببندیم و مثل آزمون لیسینگ و هر چی فهمیدیم و بیان کنیم و بعدش هم ازمون خواست که یه کار جدید رو امتحان کنیم گفت روزی رو که مطمئن هستید بیرون نمیرید چشماتون رو ببندید و از دست دادن چشم رو تجربه کنید من اصلا این کارو انجام ندادم تا پس از۴سال یک ماه پیش خیلی سخت بود اما خیلی تجربه قشنگی بود از اون موقع تا حالا بیشتر قدر جسم و سلامتی خودم رو می‌دونم البته ازشون نهایت استفاده رو میبرم و سخت کار میکشم اما هر روز و هر روز خدارو بخاطر این نعمت شکر میکنم ببخشید که طولانی شد امیدوارم خدا به همه سلامتی بده ایشالا انقدر سرتون تو بیمارستان نمازی خلوت بشه که باز هم برامون نوشته های زیباتون رو بنویسید و ما لذت ببریم\nفروردین ۸, ۱۳۹۹ در ۰۰:۳۱\nهر قسمتش که تموم میشه با خودم میگم فلان چیز رو بگم ولی در ادامه و قسمت بعدیش وارد یه دنیای دیگه میشم و افکار دیگه میان سراغم و چیزهایی دیگه ای که میخوام بگم! اینطوریه که تا اخر پست میبینم چیزی نموند برای گفتن جز انبوهی از افکار..\nو در آخر منی که باید بعد از اغلب پست هات برم شعری بخونم تا بعدش بتونم این انبوه افکار رو منظم تر کنم…\nراستی من این شعر شاملو رو خیلی دوست دارم:)\nفروردین ۷, ۱۳۹۹ در ۲۳:۴۵\nداستان پسرک ۱۲ساله بخیه ای خیلی دردناک بود تمام سلول های تنم واسش خون گریه میکنند خیلی سخته\nکاش یکی بهشون کمک کنه کاش همه بچه ها بتونند بچگی کنند کاش بتونند بخندند کاش شاد باشند و کاش های زیادی …\nخدایا خودت کمک کن محتاجیم بهت در هر صدم ثانیه ?\nفروردین ۸, ۱۳۹۹ در ۰۱:۰۳\nکاش بمیرم و دیگر زشتی های این دنیا رو نمی بینم\nنبینم آدم های کثافت رو . نبینم اشک یک کودک را نه بخاطر ترکیدن بادکنک یا شکستن دست عروسک بلکه بخاطر بی پولی بخاطر بی خوابی بخاطر گرسنگی و تشنگی بخاطر نبود سقت بخاطر نبود تکیه گاه پدر و نوازش مادر و….. کم نیستند همچنین آدم هایی دوروبرمون و خیلی سخته دیدن این نمایش بی رحمانه جهان و لمس لحظه های منجمد و سرد\nممنونم از شما منو یاد این کودکان کردید تلاشمو برای نجات حتی یکی از کودکان چند برابر میکنم کاش هممون اینو بدونیم که در برابر همه ی اینا مسئولیم کاش…\nفروردین ۷, ۱۳۹۹ در ۱۵:۳۷\nبعد از خوندن این پست یاد این شعر افتادم…\nگاهی وقتا ادم ها از خودشون خسته میشن\nبی دلیل و بی جهت به هرچی وابسته میشن\nچشم هارو روی حالا میبندن محو گذشته میشن\nبا نم نم ناگفته ها شسته و سرگشته میشن\nمثل شیشه شکسته پشت پرده میشن…\nمثل همیشه عالی مینویسین…???\nاز خدا میخوام امسال از بهترین سال های زندگیتون باشه…\nبیشتر از همیشه مواظب خودتون و خوبیاتون باشید….?\nفروردین ۷, ۱۳۹۹ در ۲۱:۵۱\nلیست کتاب‌هایی رو که میخوای بخونی، دیدم. بعضی‌هاشون رو خوندم. در این بین، تسلی‌بخشی‌های فلسفه و انسان‌ها رو دوست داشتم.\nپی‌نوشت: «تسلی‌بخش» از اون واژه‌هایی هست که ارتباط خیلی خوبی باهاش دارم.\nفروردین ۷, ۱۳۹۹ در ۲۲:۲۹\nممنونم ک وقت گذاشتین?????????\nاین شعر وقتی ۱۲ سالم بود نوشتم؛\nدراین میدان بازی\nبپا که دل نبازی\nدر این کوی خیالی\nبه عاشقی نبالی\nچشم هایت نباشد آینه دل\nنباشی ز حقیقت ها خجل\nنگیری طلوع ز رخ دیگری\nنباشی هردم منتظر خبری\nنکن بر هیچ دل نظری\nاز احساس خود دم نزن هیچ سحری\nبگذار بگویند تو از کوهی و سنگی\nاز الطاف دخترانه نداری هیچ ثمری\nبگذار بگویند میدانم در دل چ غوغا داری\nاز همه مردانه ها صدها شکایت داری\nدخترک حق با دیگریست\nباید به حقیقت نگریست\nاین روزها دخترانی رها شدند از خویشتن\nاین روزها مجازی غالب شده بر زیستن\nبیخیال این روزها\nدنیای کوچک تو هست زیبا\nفانوس قلبت را تنها امید خدا باشد\nز روشنی آن حضورت را صفا باشد\nدوست نیمه خیالی و تاثیر گذار من\nامیدوارم از خوندنش لذت برده باشین….?\nفروردین ۶, ۱۳۹۹ در ۱۴:۵۴\nبا خواندن اش باز صدایی در وجودم بیدار شد که برای پزشکی تلاش هامو ادامه بدم یا نه می ترسم از اینکه شاید طاقت نیارم و کم بیارم وسط راه ولی باز پزشکی رو از ذهنم نمی تونم پاک کنم وهمیشه با تردید و شک می گم هدف ام پزشکیه ولی باز بیش تر از هر روزی تلاش خواهم کرد با ترس یا بدون ترس…\nفروردین ۶, ۱۳۹۹ در ۰۱:۲۰\nخیلی وقته وبلاگتون میام از وقتی پیش دانشگاهی بودم تا الان که ترم چهار پزشکیم. همیشه خوندن نوشته هاتون حس خوبی بهم داده،اونقدر خوب می نویسید که مثلا الان با این متن خودم رو تو بیمارستان و تو اون موقعیت ها تصور کردم. سال نوتون مبارک. امیدوارم همیشه سلامت باشید و موفق.\nفروردین ۶, ۱۳۹۹ در ۰۲:۲۴\nسلام سارا. ممنونم که برام نوشتی. باعث شد به این فکر بکنم که سه سال پیش چی می‌نوشتم و الان چی می‌نویسم. یادآوری خوبی بود.\nفروردین ۵, ۱۳۹۹ در ۲۰:۳۵\nراستش مادربزرگ من حدودا ازمرداد ۹۸ بیمار شدن و بعد از چندین بار پزشک رفتن و آزمایشات مختلف تشخیص دادن کە سنگ کیسە صفرا داره و در ارومیە بستری شدن وسنگ شکن کردن اماچون بهتر نشدن قرار شدکە عملشون کنن کە اونم گفتن چون تخت مراقبت های ویژه رو لازم دارن و مادربزرگ منم سنشون بالاست نمیتونن و مرخصشون کردن بعدش مامان بزرگمو بردن یە بیمارستان تو تبریز و اونجا کیسە صفراشون رو درآوردن ولی بعد عمل دچار خونریزی داخلی شدەبودن و اجبارا دوبارە عملشون کردن بعد مرخص کردنشون قرار بود بعدچهل روز دوبارە به پزشک معالجشون مراجعە کنن کە بەخاطر اپیدمی کرونا نشد و دکترشون اونجا نبودن الان حالشون بده و دستها و پاهاشون ورم کرده و نمیتونن راه برن و استفراغ میکنن با دکترشون تماس گرفتیم گفتن کە ببریمشون یە متخصص داخلی کە بردن و یه داروهایی نوشتە و تشخیص داد کە عفونتە چون قبلا مامان بزرگم عمل قلب داشتن پیش متخصص قلب هم بردنشون کە اونم یە داروهایی نوشت ولی حالشون بهتر نشده و همچنان ورم دست وپا دارن و بی طاقتن و احساس درد دارن کە بنظر بە خاطر عفونتە میخواستم بپرسم کە این شرایط خطرناکەآیا ولازمە ببریمشون بیمارستان در این وضعیت چون خیلیم سیستم ایمنیشون ضعیف شدەمیترسیم کرونا بگیرن چقد بنظرتون طول میکشە آنتی بیوتیک ها اثر کنن ؟ببخشید این سوالو اینجا میپرسم میدونم کە خیلی سرتون شلوغە و اینجاهم جای این سوالا نیست اما واقعا نمیدونیم چیکار کنیم چون الان همە مطب ها هم بستن اگە وقت داشتین لطفا جواب بدین مرسی\nفروردین ۵, ۱۳۹۹ در ۲۰:۵۳\nاگر دیدی بعد یک تا دو روز از شروع آنتی‌بیوتیک، علائم رو به بهبودی نرفت و هنوز تب داشت، ببرش بیمارستان. به نظرم ببین کدوم بیمارستان‌ها در جایی که هستی مرکز کرونا هستن و ببر بیمارستانی که مرکز کرونا نیست.\nاین حرفم البته منوط به این هست که تشخیص اولیه درست باشه و مشکل عفونت باشه و آنتی‌بیوتیک صحیح هم تجویز شده باشه.\nفروردین ۵, ۱۳۹۹ در ۲۲:۰۲\nخیلی ممنون کە جواب دادین،راستش اینجا همە ی مطب هاتعطیلن وفقط هم یە بیمارستان داریم کە بیمارای کرونایی اونجا بستری ان و واقعا شرایط خیلی سختە وامکانش نیست کەحضوری ویزیت بشن متاسفانە فقط باید صبر کنیم امیدوارم همونطور کە گفتین بعد یکی دوروز بهتر بشن،بازم مرسی کە جواب دادین واقعا ممنون و خدا قوت بە شما و همەی کادر درمان تو این روزای سخت??\nفروردین ۵, ۱۳۹۹ در ۱۷:۰۰\nشاید این دوره براتون جالب باشه\nچون رشته تون مرتبط هست گفتم براتون بفرستم\nفروردین ۵, ۱۳۹۹ در ۱۸:۰۸\nسلام هیوای عزیز.\nممنونم که لینک این دوره رو برام گذاشتی. ندیده بودمش. لطف کردی.\nیه تیم داریم که اختصاصا برای آماده‌سازی محتوا کار می‌کنه. لینک رو در اختیارشون میذارم که از این منبع هم استفاده بکنند.\nفروردین ۵, ۱۳۹۹ در ۲۲:۲۹\nخواهش میکنم امیر محمد\nمحتوایی که بهش اشاره کردی کجا منتشر می شود؟\nفروردین ۶, ۱۳۹۹ در ۰۰:۵۵\nمخاطب محتوای ما کادر درمان هست. به تازگی، بچه‌ها یک صفحه هم در اینستاگرام درست کردند که همگانی هست.\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۲۲:۱۹\nسلام آقای قربانی عزیز،شبتون بخیر\nموضوعی ک میخوام مطرحش کنم،الان وقتش نیست! ولی یکجورایی اطمینان از درمیون گذاشتنش بهم آرامش میده و ترس از اینکه ممکنه یادم بره و نظرتونو نپرسم،از بین میبره…\nهر وقتیکه زمان داشتین و واقعاً وقتتون آزاد بود،برام بنویسید ک قطعاً خوشحال خواهم شد…\nموضوع درباره “متم”م هست…من تا حد متوسطی از محتوای این سایت و وبلاگ شخصی آقای شعبانعلی استفاده کردم…واقعاً گاهی سردرگم میشم،عقایدی کاملا متناقض و متضاد و در جهت عکس عقاید خودم میبینم،هضمش و پذیرفتنش سخته و ذهنم پس میزندشون!…و البته ادله کافی دارم ک نظر خودم درسته!…البته این مسئله درمورد همه ی محتوا ها پیش نمیاد و گاها رخ میده…بعنوان مثال،آقای شعبانعلی دست نوشته ای رو با این جمله شروع میکنه “دنیا اساساً جای تلخی برای آدم هاست،و عدالت ساخته و پرداخته انسان هاییست ک این مفهوم رو ب دنیا تحمیل کردن”من شخصاً فک میکنم در بدایت امر،چنین جمله ای انگیزه ی جالبی ب خواننده نمیده…صرف نظر از همه ی بی عدالتی ها و قصور و تلخی روزگار،همه ی تلاش آدم هایی ک “انسان”هستند،ایجاد مفهومی مثل عدالت هست…خب بنظرم این جمله یک تلنگر معکوس و منفی محسوب میشه ک بازدارنده است از تلاش برای بهتر شدن…این مثالی بود از صدها موردی ک من باهاش ب تناقض میرسم…\nبنظر شما،آیا تمام نظرات و تفکرات یک انسانی ک ارتباط من باهاش سیر یادگیری داره،باید پذیرفته بشه؟اگر نشه،چطور میتونم اطمینان حاصل کنم و از اون آدم یاد بگیرم وقتی در تعدادی از صحبت هاش دچار تردیدم؟قطعاً پرسش بعدیم شخصیه، خود شما تا چ حد با تمام صحبت های آقای شعبانعلی موافق هستید؟\nمن فکر میکنم،تو رشته ای مثل پزشکی بیشتر از هر چیزی،امید باید ب زندگی سنجاق بشه،خود من با دید زیادی واقع گرا و رادیکالی،اذیت میشم و واقعاً بهم میریزم،نمیدونم با این همه تفصیل آیا منظور رو رسوندم؟آیا تجربه مشابه یادگیری از آدمی رو داشتید ک با قسمتی از نگرشش موافق نیستید؟\nمیدونم ک خیلی زیاد شد، عذرخواهی من رو پذیرا باشید!\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۱۷:۱۹\nممنون که راجع به این روزها مینویسی. خوندنش و شنیدنش از زبان تو که ازنزدیک داری میبینی جالبه.\nخوشحالم تصمیم داری به روز کنی. خداقوت\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۲۳:۴۱\nسلام مینا. ممنونم که برام نوشتی. مدتی طولانی بود ازت خبر نداشتم. امیدوارم خوب باشی و در حال ادامه‌ی مسیر.\nفروردین ۵, ۱۳۹۹ در ۰۰:۲۱\nسال پر انرژی و قشنگی رو براتون آرزو میکنم\nمیشه لطفاً درباره اینکه چطور پزشکی قبول شدید هم بنویسید؟\nسال دهمم و هدفم این رشتس\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۱۴:۰۴\nاز نظرشما ممکنه بدون اینکه توی کنکور شرکت کنم و وارد دانشکده پزشکی بشم از همین حالا ک یک دانش اموز کلاس هفتم((دوم راهنمایی زمان شما)) هستم شروع به مطالعه پزشکی کنم؟\nو از اینهمه کتاب(( بی معنا و پوچ برای هدف من ))عربی و ریاضی و…رها بشم؟\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۱۰:۲۴\nانقدر سیر بخندی که ندانی غم چیست (سهراب سپهری )\nسلام ، خسته نباشید :)مدل نگاه تون به اتفاقات و زندگی متفاوت هست و این زیباست و زندگی رو با همه ی بالا و پاییناش قشنگتر میکند\nیه سوال البته اگه مایل بودین جواب بدین : این مدل نگاه و فکر از اول بوده یا به مرور در اثر خواندن کتاب و هم صحبتی با دوستان بوجود امده ؟\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۰۳:۴۶\nبله حق با شماس… راجب کنکور که مد شده از هر دانشجوپزشکی بپرسن\nولی من به شخصه وقتی جواب ندن بنظرم اپ نشه بهتره چون اینجوری به ادم یه خرده بر میخوره\nدر هرصورت ممنون….منظورم با پسر دکترمحمدجعفرامامی بود..فلوشیپ ارتوپد\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۰۳:۵۹\nایشون تا جایی که میدونم متخصص نورولوژی هستند و در سیستم خصوصی فعالیت دارند (دکتر سجاد امامی).\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۰۲:۵۴\nمیشه یه خواهش کنم..چه واسه من په واسه بقیه وقتی یه مطلبی رو دوست ندارین جواب بدین..پس خواهشا نظرخالی اون شخص بدون جوابش رو اپ نکنید..ممنون\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۰۳:۰۶\nسلام رها. من نمیشناسمشون.\nمتوجه پیامت نمیشم رها. این که نظر خالی رو approve نکنم. دلیلی هم نیست برای جواب دادن تمام نظرات. من اگه قرار بود تمامی نظرات رو جواب بدم که دیگه اصلا نمی‌تونستم مطلبی تو خود وبلاگ بنویسم. هم‌چنین یه سری چیزها هم معلومه که جواب نمیدم و باز هم میپرسند. مثلا یه سری سوال‌های راجع به درس‌های کنکور. من همون بعد کنکور تصمیم گرفتم هیچ وقت وارد این حیطه نشم. حرکت رو به عقب بود برای من.\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۰۲:۳۲\nسلام ممنون بخاطر کمک تون در این روزا به مردم ایران\nدکترامامی هم از همکاراتون هستن؟/پسراقای دکتر که استاد هستن منظورمه\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۰۱:۳۹\nخیلی دلم اروم شد با حرفاتون\nشما بی نهایت خوش قلم هستین\nازخدا میخوام بهترینا و زیباترینا براتون باشه\nازطرف اسما شاید دکتر آینده\nسلامت باشیدددددددددد دکتر\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۱۷:۱۳\nممنونم از اینکه با همه درگیری هات برامون مینویسی. این روزا بیش‌تر از همیشه به نوشته‌هات نیاز هست.\nاز چند روز پیش دیدم فونت سایت برای من عوض شده؛ میخواستم ببینم مشکل از مرورگر من هست یا خودت عوض کردی.\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۱۷:۵۹\nسلام علی‌سینا. لطف داری به من.\nنه مشکل از مرورگر تو هست و نه من عوض کردم. با موبایل میای یا لپتاپ؟ بعد از آپدیت تم یه مشکلی با موبایل به وجود اومده گویا.\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۲۰:۲۳\nبا موبایل میام. الان دیدم که درست شده خدا رو شکر.\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۲۰:۳۰\nآره. حالا یادم بنداز صحبت میکردیم بهت بگم چه کارش کردم :))\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۱۲:۴۵\nامکانش هست آی دی تلگرامتون داشته باشم؟؟؟\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۱۶:۲۲\nسلام هوتن. فعالیت چندانی ندارم در تلگرام. لطفا ایمیل بفرست.\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۱۲:۴۲\nامیدوارم حال دلتون کوک و تنتون سلامت باشه❤\nاجازه دارم قسمتی از نوشته های شما رو به همراه اسم خودتون توی کتابم استفاده کنم؟؟؟\nسلام. ممنونم که خواستید برای این کار اجازه بگیرید.\nلطفا اگه خواستید استفاده کنید، قبل از چاپ کتاب یا انتشار الکترونیکی‌اش، آن قسمت کتاب را برایم بفرستید تا برای تایید نهایی بخونم.\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۱۳:۲۹\nخیلی ممنونم از لطف شماااا???\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۱۲:۰۹\nبراتون توی سال جدید آرزوی خوشحالی و برکت و سلامتی می کنم.\nخیلی زیبا بود. وقتی نوشته هاتون رو مخصوصا در مورد اتفاقات بیمارستان می خونم ، دوست ندارم به آخر نوشته برسم.\nمن هنوز ترم یک پزشکی هستم و تاحالا کشیک رو تجربه نکردم ،اما خیلی دوست داشتم الان حداقل اینترن بودم و حتی تو این اوج بیماری کرونا برم بیمارستان و جزوی از کادر درمان باشم. امیدوارم هر چه زودتر این روز ها تموم بشه .\nآرزو دارم پزشک موفق و با مسئولیتی مثل شما بشم و براش تلاش میکنم.\nمنتظر ادامه نوشته زیباتون هستیم.\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۱۶:۲۰\nممنونم که برایم نوشتی. لطف داری. خوشحالم که می‌بینم اینجوری میگی. چیزی که این روزها وجود داره، خیلی موافق جریان فکری تو نیست. هنوز دارم با خودم کلنجار میرم که ازش بنویسم یا ننویسم.\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۰۱:۱۲\nیکی از دوستان خبر داد که یک اینترن علوم پزشکی شیراز به کرونا مبتلا شده و اوضاعش هم خوب نیست…\nلطفا شما و بقیه خیلی مراقب خودتون باشید.. از شنیدن این خبرها خیلی ناراحت میشیم ما خیلی..\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۰۸:۵۱\nبله. همینطور هست. البته الان حالش بهتر شده. ولی خب متاسفانه به شکل علامت‌دار مبتلا شده.\nفروردین ۲, ۱۳۹۹ در ۲۲:۳۵\nهر روز اینجا را تا آخر اردیبهشت چک خواهم کرد؛ حداقل این طور ارتباط خودم را با بالین حفظ می‌کنم.\nاین شعر سهراب برایم خواندنی است؛ برای همین می‌نویسمش:\nاو به من می‌خندد.\nدست‌ها پاها در قیر شب است.\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۰۸:۵۳\nمیدونی بین شاعرهای معروف معاصر، از سهراب از همه کمتر خوندم. نه اینکه اشکال از اون باشه، از منه. هنوز به سراغش نرفتم اونقدری که شاملو خوندم، سایه خوندم، فروغ خوندم، اخوان خوندم، کسرایی خوندم و …\nممنونم که یکی از شعرها رو به انتخاب خودت برام گذاشتی. میدونی که چقدر شعر و موسیقی برام ارزش دارند.\nفروردین ۲, ۱۳۹۹ در ۱۳:۲۶\nدمت گرم امیرمحمد. همین.\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۲۱:۰۴\nتو گویی منم همراه تو در تمام این لحظات بودم.انقدر که عمیق و جالب صحنه سازی کردی و تک تک حس ها رو منتقل کردی.بمونی برامون مراقب خودت باش سال نو مبارک\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۱۹:۰۱\nیه سوال دارم ازتون من اهل استان آذربایجان شرقی هستم خیلی دوست دارم پزشکی شیراز قبول شم ولی خانواده ام قبول نمی کنند ترجیح می دهند پزشکی تبریز انتخاب کنم ولی من شیراز رو دوست دارم و شنیدم که بهترین اساتید رو دارند\nهمه هم می گویند شیراز دور هست و ارزشش را نداره خانواده ات را خیلی کم می تونی ببینی و از این دست مشکلات\nفروردین ۲, ۱۳۹۹ در ۱۸:۵۶\nحق با خانوادتون هست بنظر من. پزشکی شیراز به هیچ وجه ارزششو نداره که خودتون رو انقدر به دردسر بندازین. همون پزشکی تبریز رو قبول شین و با خیال راحت درستونو بخونین.\nفروردین ۲, ۱۳۹۹ در ۱۹:۳۰\nفروردین ۳, ۱۳۹۹ در ۲۳:۲۳\nسلام آقای قربانی خوشحال می شدم نظرتون رو بدونم و کمکم کنید من واقعا پزشکی شیراز را دوست دارم (نمی دونم وضع دانشگاهش چه جوریه ولی دوسش دارم)\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۰۲:۲۷\nمن اگه چیزی برای تو – یا برخی دیگر از افراد – نمی‌نویسم، دلیل بر بی‌توجهی نیست. برای این هست که کمکی نمیتونم بکنم.\nبین من وضعیت الان دانشگاه تبریز رو خبر ندارم که چطور هست. چیزی هم که از شیراز می‌دونم، وضعیت الانش هست. نه وضعیتی که موقع ورود تو خواهد داشت. با این سیاست‌هایی که تو شیراز دارم می‌بینم، هر لحظه داره تغییر می‌کنه و وضع Stable نداره.\nهمچنین من از ارزش‌های تو خبر ندارم. بهتر بگم، از اولویت‌های ارزش‌هات. اینجا گفتنش واقعا ساده‌ست. اما فهمیدنش برای تو دشوار. وقتی بفهمی‌اش، تصمیم‌گیری راحت‌تر میشه خیلی. این که بین علم و استقلال و خانواده و پزشکی و … اولویت‌ها برای تو چه شکلی هست.\nفرض کن می‌فهمی که شیراز بهتر از تبریزه. آیا علم برات بالاتر از خونواده هست؟ اگه این طور باشه، اومدن به شیراز خوشحالت می‌کنه.\nیادت باشه درست و غلط نداره اولویت‌ها. بستگی به خودت داره.\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۰۹:۵۰\nسلام آقای دکتر خوشحال شدم که جواب دادید مرسی ممنون\nهم خانواده و هم علم برام مهمه اما اگه بخوام یکیشو انتخاب کنم بی شک علم را انتخاب می کنم خانواده ام را خیلی دوست دارم ولی پزشکی رو بیشتر من هدف های زیاد و خیلی بزرگ و اساسی دارم برای پزشکی و می خوام زندگی و جون خیلیا رو نجات بدهم زندگی کسایی که تا حالا کسی رنگ به زندگیشون نپاشیده و تا حالا مرده ی متحرکی بیش نبودند وخیلیای دیگه (هدف و دغدغه فکریم اونقدر بزرگ و سخته که جرات گفتنشو به کسی ندارم ولی به خودم قول دادم عملیش کنم )و حس می کنم مردم بهم بیشتر از خانوده ام نیاز دارند من اگه بدونم دانشگاه شیراز بهتر از تبریزه و اونجا علم زیادی رو کسب می کنم و تبدیل به یک دکتر خوب میشم ۱۰۰٪ انتخابش می کنم (اینو هم میدونم دانشگاه همه چیز نیست و تلاش خود فرد مهمترین عامله )حتی اگه در نظر بعضی ها احمقانه و اشتباه باشه\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۱۳:۰۶\nو یکی از دانشجویان پزشکی شیراز بهم پیشنهاد داد که دوران علوم پایه و فیزیوپاتولوژی رو در تهران بخونم که تهران خیلی بهتراز شیراز هستش و دوران بالینی انتقالی بگیرم بیام شیراز و شهرت شیراز بخاطر دوران بالینش هست نظر شما؟\nآقای قربانی میدونم سرتون شلوغه و کارهای مهم تری دارید ببخشید که مزاحمتون شدم ممنونم بخاطر وقتی که برام میزارین اجرتون با خدا\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۲۱:۳۲\nخودت رو خانه به دوش نکن. یه جا رو انتخاب بکن و تا آخرش با همون سیستم پیش برو برای هفت سال نخست. برای بعدش میتونی عوض بکنی.\nمثل اون کسانی که دبیرستان میرفتن رشته ریاضی و میگفتن پایه‌ی ریاضی‌مون قوی بشه واسه کنکور تجربی.\nالبته من خودم رشته‌ام ریاضی بود (دلیلم این نبود که پایه‌ی ریاضی‌ام قوی بشه) ?\nفروردین ۵, ۱۳۹۹ در ۰۰:۰۷\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۱۸:۵۴\nسلام خسته نباشید نوشته هاتون خیلی دلنشین و دل چسب از اون نوشته هایی که آدم آرزو میکنه کاش تمام نشود کاش چند ساعتی یا بهتره بگم چند روزی گرم خواندنش باشه و توش غرق بشه عالیه\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۱۷:۵۱\nدل قوی دار :))\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۱۶:۱۶\nمن با خوندن این نوشتتون واقعا حس عجیبی بهم دست داد.واقعا خیلی سخته که ببینی مریضت داره میمیره و تو نمیتونی هیچ کاری براش کنی…خدا به همتون صبر بده…امیدوارم همیشه در راه هدفهات موفق باشی…یا علی\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۱۵:۴۲\nخوشحال ام که روتیشن تکرار نشدنی اتفاقات و اسکرین ات صرفا به مریض های کرونایی نمی گذرد و کیس های متنوعی برای ویزیت کردن داری. البته اگر تعدد موارد متانول اش را فاکتور بگیریم.\nاین که تکه های مهربانی را هم ارج می نهی فوق العاده خوب است. امیدوارم همیشه کنار دوستان، زندگی برایت لذت بخش باشد.\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۱۱:۴۵\nنوشته ات اینبار بسته ی فشرده ای از غم و اندوه بود تمام عبارت های (خوب هستیم و خوب می شود) را بی معنی کرد.\nولی همیشه یه بهانه برای لبخند رو استادانه در بین کلمات جا می دی، اینبار(cocktail) درمانی عالی بود.\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۰۷:۰۰\nشعری خواندم به دل نشست:\nدر تندباد حوادث به گوش می رسد “امیلی دیکنسون”\nکمتر از بیست دقیقه مانده به بهار!\nبا آرزوی هر آنچه که بهتر است..!\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۱۵:۰۸\nاین شعر رو خیلی دوست دارم محدثه. چند سال پیش در اول کتابی که می‌خواستیم به یک دوست خیلی دوستش دارم هدیه بدم، نوشته بودمش.\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۰۶:۴۰\nسلام آقا دکتر مهربون\nمن همیشه میخونمتون اما کامنت نمیذارم ولی امیدوارم سال ۹۹ بهترین سال زندگیتون بشه پر از پیشرفت و پر از اتفاقای خوب و قشنگ\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۲۲:۵۹\nسلام دکتر قربانی خسته نباشید .خدا قوت. میدونم سر تون شلوغه ، اما فقط چهل و دو ثانیه طول میکشه لطفا نگاهش کنید (دیرین دیرین قسمت دکترا باید برقصن ) به قول خودتون یه تکه مهربانی\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۱۵:۰۹\nاین عالیه. خیلی خیلی دوستش داشتم. چند شب پیش که یکی از اساتیدم فرستاد حسابی خندیدم. اتفاقا سیو هم کردمش که بعدا ببینم و چند روزی بود ندیدمش. الان به لطف تو دوباره دیدمش. ممنونم.\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۲۲:۱۲\nسلام امیر محمد عزیز،عیدت مبارک .ان شا الله سالی پر از سلامتی و احساس رضایت داشته باشی و تو این سال جدید همیشه حال دلت خوب باشه،همه ی خوبی و زیبایی ها رو برای تو ارزو میکنم ،\nخوش حالم این متن رو نوشتی،به من کمک میکنه تا خودم رو برای محیط بیمارستان اماده تر کنم، کلا وبلاگ تو کمکم کرده تاخودم رو بهتر بشناسم، و این مسیر شناختن رو بهتر طی کنم….\nممنونم ازت .مشاقانه منتظر ادامه این متن هستم…\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۱۰:۲۱\nسلام آقای دکتر امیدوارم حال دلتون همیشه عالی باشه هر چند که بعضی اوقات با بعضی چیزا مثل این اتفاقات تلخ تو این روزا نمیشه عالی بود.که واقعا این اتفاقات ناراحت کنندس.ولی میشه کمک کرد تا حس بهتری پیدا کرد وقتی که کمک ها هم جواب داد خوش حالی میاد سراغ دل ولی نمیدونم حال دل عالی هم میشه یا نه؟!اصلا میشه حال دلمون بعضی اوقات مثل این موقع ها عالی باشه ؟!به نظرم عالی یه چیزه فراتر از خوشحالی و خیلی خوب بودنه.\nو یه خسته نباشید هم به خودتون که واقعا میدونم این روزا هر کسی علاوه بر خستگیای خودش یه خستگی ها رو از طرف اتفاقای اطرافش تحمل میکنه.\nمثل نوشته های قبلیتون عالیه و ادمو به فکر فرو میبره و از هر کدوم تجربه ای بدست میاد برای ما که اول راهیم و میخوایم ادامه دهنده راه شما باشیم. بعضی اوقات با خودم فکر میکنم که کاش تو دانشگاه استاد هم باشین چون خیلی دوستدارم دانشجوی شما باشم و مطمنم استاد کم نظیری میشین.(البته نمیدونم به تدریس علاقه دارین یا نه؟)ولی به هر حال دانشگاه شیرازو دوستدارم.\nتو این روز اخر زمستان امیدوارم که سال پیش رو سالی باشه که حال دل همه توش عالی باشه.\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۱۶:۰۵\nسلام آیلین. من عاشق تدریس کردن هستم. خیلی خیلی زیاد. منتظرم این روزهای کووید ۱۹ تمام بشود. دوباره مبحثی را انتخاب می‌کنم و تا جایی که بلد باشم به اطرافیانم درس می‌دهم.\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۰۴:۲۴\nبعد از خواندن آخرین اپیزود خنده ام میگیرد\nاما واقعن دوست ندارم بخندم\nحتی اگر نتوانم خودم را کنترل کنم از خودم ناراحت میشوم\nدر این حالت یا صبرت زیاد میشود که آن هم نتیجه عادی شدن است\nیا که اگر بخواهی از خودت مقاومتی انسانی نشان دهی فقط تویی که این میان تکّه پاره میشوی! ولا غیر!\nمجموعه اینها من رو یاد پست تک جمله ای شعبانعلی بعد از سلّاخی بوئینگ انداخت. جمله درست در ذهنم نیست و میترسم با اشاره به آن چیزی را جا بیاندازم. تو یادت هست. درباره اش نیمچه بحثی کردیم! اگر درست در ذهنت مانده بود آن را بنویس.\nو راستش شاید دیگر به این بخش سر نزنم!\nچون نمیدانم چگونه با این درد مواجه شوم.\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۱۶:۰۷\nراستش این بی‌خوابی الان باعث شده نتوانم جمله را دقیق به یاد بیاورم. همان را می‌گویی که در مورد خطای سیستمی و فساد سیستمی بود. درست می‌گویم؟\nمی‌فهمم مهدی. می‌فهمم. نوشتن من هم از این روزها، کمکی برای عبور کردن است.\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۱۸:۴۷\nنه خسته مشتی\nیه همچین چیزی بود:\nصحبت از خطای انسانی وقتی خطای سیستمی صورت گرفته نشون دهنده فساد سیستمی هست.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۲۲:۳۱\nسلام امیر محمد عزیز خداقوت…گفتی که روش درمان آخرین کیس ک جوان بود و مسمومیت متانول داشت رو رفتی مطالعه کردی، اینجور مواقع ک فاصله بیمار و مطالعه کمه از چه منبعی استفاده می کنید؟up to date اینجور مواقع بهتر از رفرنس نیست؟\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۱۶:۰۸\nسلام محمد. نه. مبحث متانول رو از آپتودیت نمیخونم. در این زمینه‌ی خاص، تجربه‌ی خود ما در ایران خیلی بیشتر هست. اساتید من با همدیگه یه پروتوکل تهیه کردند. خوب و دقیق است. اگر بخواهی می‌توانم برایت بفرستم. مبحث متانول رو از روی اون خوندم.\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۲۰:۲۹\nسلام دوباره امیر محمد عزیز.ممنونم ک با وجود سختی ها و خستگی های زیادی ک داری جوابم رو دادی..خیلی ممنون میشم اگر لطف کنی بفرستی\nفروردین ۱, ۱۳۹۹ در ۰۹:۰۳\nبرات آپلودش کردم:\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۲۲:۰۹\nمتاسفانه مسمومیت با متانول این چندروزه خیلی زیاد شده و اطرافیان منو خیلی درگیر کرده.ما تو بابل وضعیت وحشتناکی داریم و من مادرم (پرستار هستن) رو یک هفته کامله که اصلا ندیدم چون خونه نمیاد مبادا که ناقل ویروس باشه.\nبگذریم از این اتفاقات و کاش این کابوس زودتر تموم شه!\nبرات آرزوی موفقیت تو مسیرت میکنم و امیدوارم این ۳۶۵ روز جدید با هممون مهربون تر باشه همونطور که سایه گفت …\nوز سواران خرامنده بپرس\nکی بر این دره غم می گذرند؟!\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۱۶:۱۰\nسلام نیاز. آره می‌فهمم. متاسفم که مادرت رو ندیدی. از طرف من هم از ایشون تشکر بکن.\nممنونم که برایم نوشتی. شعر ارغوان هم یادآوری به‌جایی بود. ممنونم.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۲۲:۰۳\nخداقوت میگم برای این روزها.\nنوشته و قلمت هم مثل همیشه خفن بود:)) ممنون\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۸:۵۳\nامکانش هست نظرت راجب هدیه بی مناسبت بدونم؟؟؟\nمیدونی من کلا همینطور که تو ادامه‌ی این پست نوشتم، تکه‌های مهربانی رو ارج می‌نهم. گاهی میتونه به شکل یک هدیه باشه برای دوستی. گاهی میتونه به شکل یک پیام باشه. گاهی تماسی گرفتن و صحبت کردن و گاهی در آغوش کشیدن و …\nخودم هم سعی می‌کنم تا جایی که می‌توانم این کارها را انجام بدهم. هنوز سهمشان در زندگی‌ام، آن‌طور که دلم می‌خواهد نیست.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۸:۲۸\nسلام،هر وقت از موضوعات بیمارستانی مینویسید راستش برای من دو جنبە پیدا میکنە یکیش کمی ترس ونگرانی بخاطر این اتفاقات تلخ و جنبەی دیگەاش کە البتە پر رنگترە اشتیاق برای رسیدن بە دوران بالین برای کمک و یاد گرفتن.\nاین نظرتون دربارەی اشتباه بودن پیش داوری و انداختن تمام تقصیر رو دوش یک شخص یا عدەای اشخاص رو بە شدت باهاش موافقم و انکار نمیکنم کە خودم هم وقتهایی ممکنە همین طور سرسری و بدون درنظر گرفتن بقیەی جنبەهای موضوع قضاوت کنم ولی با این وجود باور دارم خیلی از ما ها گاهی دربارەی موضوعی پیش داوری میکنیم کە شاید فقط پنجاه درصد موضوع پیش رومون آشکار شدە و آگاهی کم،قطعا قضاوت اشتباه رو هم بدنبال دارە کە البتە کاش از مقام قاضی بە مقام یاری دهندە برسیم چون قطعا مفیدترە.ممنون از اینکە باز با نوشتەتون بهم یه تلنگر زدین\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۱۶:۱۳\nبه نظرم بهترین قدم اینه که بدونیم ما داریم این کار رو می‌کنیم. پیش‌داوری. انکارش نکنیم. دقیقا همین‌طور که خودت به خوبی نوشتی. قبولش بکنیم که وجود داره و بدونیم که پیش‌داوری ما هست.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۶:۰۶\nخداقوت در این روزهای پر زحمت و (احتمالا) روزهای کمی پر هجیان‌تر از روزهای دیگر…\nراستش را بگویم، چقدر هم ذات پنداری (و نه هم زاد پنداری!) کردم با این جمله: «خنده‌ام گرفته بود، اما وقت مناسبی برای خندیدن نبود.» 🙂\nنمیدانم دلتنگیم را برای بالین در قالب کدام جملات میتوانم بریزم؛ چقدر این نوشته‌ها برایم خواندنی بود. ممنونم.\nامیرمحمد، لطفا فونت وبلاگت را مثل سابق برگردان، یا اگر فعلا مقدور نیست کمی اندازه فونت را بزرگ‌تر انتخاب کن؛ عالی هست، عالی‌تر می‌شود.\nشنیدن بعضی خبرها آدم را ناراحت (Uncomfortable) می‌کند چرا که دست تو نیست و نمی‌توانی کاری بکنی و فقط میتوانی ناراحت شوی آن لحظه، چرا که مشکل سیستمی است و حداقل به تنهایی و در جایگاه فعلی نمی‌شود برای حل آن قدمی برداشت؛ اما شنیدن بعضی دیگر از اخبار ناراحتی‌اش از جنس دیگری است (Sadness)؛ این موقعی اتفاق می‌افتد که تو کاری را که میتوانستی کردی، مثلا آموزش دادی یا آگاهی بخشی کردی یا… اما باز هم میبینی که ماجرایی که نباید تکرار می‌شد، تکرار می‌شود…\nفکر می‌کنم داستان متانول، داستان ناراحتی‌هایی از هر دو جنس باشد…\nشنیدن اخبار این روزها، انسان را ناراحت (Uncomfortable & Sad) می‌کند.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۶:۳۱\nوقتت بخیر. مرسی که برام نوشتی. من هفته‌ای چند بار به وبلاگت سر میزنم و میخونم. منتظرم که ادامه بدی و باز هم بنویسی (باید یه وقت بذارم و وبلاگ‌هایی رو که چک می‌کنم تو فیدلی مرتب بکنم تا اینکار مرتب‌تر بشه).\nاحتمالا با موبایل اومدی که فونتش برات عوض شده بود امیرعلی. درسته؟ این قالب من چند وقتی هست که به شدت داره اذیت می‌کنه و بعد از آخرین آپدیتش که چند هفته پیش بود، نه تنها بهتر نشد، مشکلات جدیدی هم پیدا کرد. نمونه‌اش همین تغییر فونت در موبایل بود. باید براش زمان بذارم و درستش بکنم.\nداستان متانول هم چی بگم. یه روزی بیشتر حضوری در موردش صحبت می‌کنیم. اینجا فضای مناسبی براش نیست. مرزی که بین Sadness و Uncomfortable کشیدی رو دوست داشتم. کلمات و معنای دقیقشون خیلی برام جالبه. خیلی.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۲:۱۳\nسلام ببخشیداا قصدم فضولی نبود فقط میخواستم به سوال های سردرگم ذهنم جوابی پیدا کنم اونم هر چه زودتر\nراه منم مثل شما درمان بیماران است فقط میخواستم ببینم طرز تفکر شما چیه و الگویم شما باشید هیچ منظوری پشت حرفام نبود و صرفا به عنوان یه نوجوان که ذهنش این موقع ها مشغول یافتن معنای زندگی و انتخاب هدف هستش (بزرگترین هدف زندگیش)از شما پرسیدم خوشحال میشدم که کمکم میکردید نه اینکه این جوری برخورد کنید به هر حال مرسی در پناه حق\nفروردین ۴, ۱۳۹۹ در ۰۴:۴۵\nدختر خوب الان اگر کنکور داری ذهنت پراکنده میشه بجای اینکه دنبال جواب این سوالا باشی فعلا درستو بخون…ذهنت میخواد از درس فرار کنه واسه همین این سوالا میاد سراغت…پس با تمرکز به درس هات رسیدگی کن موفق باشی\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۰۹:۲۵\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۲:۰۰\nازت خواهش می‌کنم نحوه‌ی کامنت‌گذاری در وبلاگ رو رعایت بکنی. اینجا اینستاگرام یا فضای چت دو نفره نیست. هم‌چنین در این فضای وبلاگ، جواب کامنت‌ها دقیقه‌ای و ساعتی داده نمیشه. ممکن هست حتی روزها طول بکشه.\nدوما در جواب اکثر پرسش‌هایی که پرسیدی، تمامی این وبلاگ حاوی پرسش‌های تو هست. فکر می‌کنم پست‌های دو یا سه صفحه‌ی آخر رو بخونی به جوابشون برسی.\nیک سری پرسش‌ها هم (هدف و آینده‌ی من) شخصی‌تر از این هست که بخوام اینجا جوابی براش بنویسم. حداقل الان.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۰۹:۱۰\nکاش پاسخ دهید مرسی??\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۰۶:۴۰\nدرست است که خود اون افرادوبااختیارخودشون مشروب خوردن\nاما تاوان مشروب خوردن هیچ موقع مرگ نیست، به نظرمن حتی میتونن مقتول به حساب بیان،وکسی که الکل صنعتی روبجای الکل سفید میفروشه قاتل…\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۱:۴۶\nنه فاطمه اینجوری هم نیست که بگیم کسی از عمد میفروشه (برای افرادی که میخورن). تو همین بیمارستان یه مادر و دختر تولیدکننده هم داشتیم که یکیشون فوت کرد و یکی نابینا شد. اگه بخوایم کسی رو قاتل در نظر بگیریم، فروشنده نیست لزوما.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۲:۰۵\nبله، حق باشماست، ولی چراباید رنگ الکل صنعتی رواز بین ببرند؟\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۲:۱۱\nنمی‌دونم فاطمه. باید بیشتر بپرسم. باید بیشتر بخونم.\nمیدونی که کلا مسمومیت متانول زیاد نیست در جهان. استادی دارم که تخصصی روی این موضوع کار کرده و خب این حرف رو به نقل از اون می‌نویسم که می‌گفت فقط مختص خاورمیانه (نه همه‌ی کشورها) و منطقیه‌ی اسکاندیناوی (به علت مالیات سنگین روی مشروب و متعاقبا تولید خانگی) هست.\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۳:۵۵\nمن درمورد الکل دست ساز ومسمومیت بامتانول بیشتر مطالعه کردم مثل اینکه حق باشماست واین قضیه هرساله جان ده هانفردرآسیارومیگره ویااون هارو نابینا میکنه… وقضیه به اون سادگی هاکه من فکرمیکردم نیست\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۰۰:۳۲\nراستی از نظر شما معنای زندگی چیه؟ و ارزشمندترین کار دنیا؟ و چه هدف و برنامه ای واسه آیندتون دارین ؟\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۰۰:۱۷\nخیلی جالبه هر دفعه که یه حس عجیبی به من میگه بیام وبلاگتون ومن میام ومی بینم پست جدیدی گذاشتین.هرچی ام که باشه چون از پزشکیه حالمو خوب می کنه.تو این دوران همه به نوشتن احتیاج داریم……\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۰۰:۱۴\nاقای قربانی من این نوشته هارو خوندم کمی شک کردم به مسیرم. من به فهمیدن دانستن و خوندن علاقه مندم ولی حس میکنم اگه تو بیمارستان بیام و با انگشت قطع شده و ….. مواجه شم ممکنه برام اذیت کننده باشه ……\nمن تو کل رشته ها فقط علاقه به روانشناسی و نورولوژی و روان پزشکی دارم که تا حد زیادی بهم نزدیکن و درباره مغز هستن /\nایا این مقدار ترس عادیه یا ممکنه مشکل درست کنه؟\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۳:۱۶\nعلی همه از دیدن دستی که داخلش مواد منفجره‌ی چهارشنبه‌سوری ترکیده یا بچه‌ای که انگشتش قطع شده، اذیت میشن. کمتر و بیشتر داره فقط. پس ترس تو عادی هست. هر کسی به نوعی با این اذیت شدنش کنار میاد.\nمن نمیدونم این اذیتی که تو میگی چقدره، ولی یه مقدارش قطعا طبیعیه. نه تنها طبیعیه، لازم هم هست. میتونه به نظرم هدایتت بکنه به سمت انسانی‌تر رفتار کردن.\nاسفند ۲۷, ۱۳۹۸ در ۲۳:۵۱\nنوشتن این متن توسط امیرمحمد قربانی خیلی جالب و خوندنی،دلم میخواست مثل همیشه بعد از خوندن ماجراهای بیمارستانی بگم کاش بیشتر بود ولی بیشتر بودن این موارد درد و رنج بیشتر هم نوعمون رو نشون میده مخصوصا مورد اول خیلی ناراحت کننده بود واقعا از ماست که برماست….\nولی خب من بازم نمیتونم مقاومت کنم و میگم خیلی خیلی زیاد مشتاق به روز شدنش هستم بازم ممنون:)\nاسفند ۲۸, ۱۳۹۸ در ۱۲:۰۴\nسلام ترانه. همونطور که قبلا گفته بودم برنامه‌ام این هست. فقط امیدوارم بتونم بنویسم. دیشب شانس آوردم تونستم خودم رو از پشت صندلی به تخت برسونم در اون خستگی :))) البته تمام خستگی من از کارهای فیزیکی کشیک نبود. بی‌خوابی شب قبلش و دیدن فوت فردی که میشناختم خودش بی‌تأثیر نبود. کشیک بعدیم امشب هست. ادامه‌ی این پست پس میشه برای فردا صبح.\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۰۷:۵۹\nخدا قوت این روزها به هر طریقی برای هر کسی یه جور خستگی تحمیل کرده و خب جنس خستگی شما خیلی خیلی بیشتر\nبرای فوت نمیدونم بگم دوستت(چون این شناختی تو میگی من اسمش رو میذارم دوستی،چه دوستی قشنگ تر از دوستی ایجاد شده و ادامه دار با لبخندهایی از روی مهربانی:) )واقعا متاسفم نمیدونم خواهش درستیه یا نه ولی میشه خواهش کنم اگه شعر یا قطعه ای موسیقی انتخاب کردی باماهم به اشتراک بذاری.\nاسفند ۲۹, ۱۳۹۸ در ۱۶:۰۶\nسلام ترانه. آره. یکی انتخاب کردم. دیروز هم بارها گوش دادمش. اگر برسم قبل از کشیک امشب (کمتر از ۴ ساعت دیگر شروع می‌شود)، می‌گذارمش.\nبگید که تصورات من اشتباهه ! و دوران دانشجوییتون را برام شرح دهید که چه جوریه؟\nکاش خیلی زود پاسخ دهید ممنونم\nاسفند ۲۷, ۱۳۹۸ در ۲۳:۴۹\nمن ازتون یه خواهشی دارم ممنون میشم کمکم کنید\nمن یه کنکوری هستم و پزشکی را دوس دارم نه مثل بعضی ها بخاطر شهرت یا اجبار خانواده نه . من واقعا عاشق درمان کردن بیمارانم هستم و تنها هدف زندگی منه وقتی به یکی کمک می کنم حالم عالیه عالی میشه ولی راستش ترسونده اند منو و الان سردرگم و پریشانم در مدرسه تیزهوشان درس می خوانم و وضع درسیم خوبه می تونم پزشکی قبول شم ولی راستش دانشجویان پزشکی خیلی گلایه دارند و می گویند که: پزشکی خیلی سخته پزشک که شدی دیگه کلا باید خودت را فراموش کنی نمی تونی کتاب های دیگه ای بخونی(و من عاشق کتابم و الان که ۱۷ سالمه خیلی از کتاب های معروف جهان را خوندم و زندگی بدون کتاب برام یعنی مرگ) نمی تونی ساز زنی(من عاشق موسیقیم و ساز های گیتار و پیانو) نمی تونی با خانواده ات باشی نمی تونی با دوستات خوش بگذرونی و. نمی تونی فیلم بینی و … من یه دختر شیطون و اجتماعی هستم از اینکه از پس پزشکی برنیام نمی ترسم از این می ترسم که زندگیم زهر شه در این ۷سال . یه چیز وحشتناکی از پزشکی را تصور می کنم پزشکی رو دوس دارم ولی در تصورم پزشکی مساوی با فقط درس های پزشکی را خواندن و عذاب و خستگی و … است با دیدن وب شما نظر کمی عوض شده ولی هنوزم در انتخابم دو دل هستم خواهش می کنم کمک کنید می دونم که پزشک شدم باد از بعضی چیز ها بگذرم ولی نه اینکه خودم اصلا زندگی نکنم


رکوردشکنی موزه رشت با جام مارلیک - واضح\nتعداد کل بازدیدها : 1614995250\nگیل نگاه: برای نخستین بار در تاریخ گنجینه (موزه) رشت، استقبال از اشیای دوره تاریخی مارلیک به حدی رسید که مسئولان این موزه ناچار به بستن درهای آن شدند.تپه مارلیک یا چراغعلی تپه محوطه ای باستانی در کرانه خاوری سفیدرود و در دره «گوهر رود» از توابع رودبار استان گیلان است.تپه مارلیک بقایای به جای مانده از تمدن باستانی متعلق به دست کم ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد است. پژوهشگران گمان می‌برند که این تپه آرامگاه خصوصی فرمانروایان و شاهزادگان مردمان آمارد بوده است، همچنین جام مارلیک به عنوان نماد قوم آمارد در گیلان دهه ۴۰ خورشیدی کشف شد.معاون میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گیلان ضمن اعلام این خبر گفت: در سه روز گذشته پنج هزار نفر از اشیای موجود در این گنجینه دیدن کردند که این رقم در حوزه بازدید از آثار تاریخی استان گیلان کم نظیر است.ولی جهانی روز یکشنبه در گفت و گو با ایرنا افزود: یکی از اهداف به نمایش درآوردن جام مارلیک در استان محل کشف آن، جلب نگاه مردمان این سرزمین به شکوه هویت خود است که به مناسبت پاسداشت هفته موزه و میراث فرهنگی محقق شد.وی اظهار داشت: طبق گفته بازدیدکنندگان، بسیاری از آنان حتی از وجود گنجینه رشت و محل آن اطلاع نداشتند اما شکوه اشیای عصر آهن و اعلام نمایش آنها در گیلان، آنان را به سوی بازدید از موزه رشت سوق داده است.جام مارلیک پس از حدود نیم سده دوری در گیلان موطن خویش اردیبهشت جاری در گنجینه رشت رونمایی شد و مردمان این سرزمین توانستند از نزدیک آن را ببینند.۵۹ شی زرین عصر آهن از جمله جام های زرین مارلیک و درخت زندگی در آستانه هفته پاسداشت موزه و میراث فرهنگی در معرض تماشای مردم قرار گرفته است.اشیای یاد شده شامل جام های مارلیک، درخت زندگی، افسانه زندگی بز کوهی، عقاب و قوچ، سر ببر زرین، گردنبند زرین با مهره های چهار پیچان و آویز به شکل خوشه انار، دکمه و سربند زرین و… است که تا سیزدهم خردادماه برای گیلانی ها به نمایش گذاشته می شود و پس از رشت، در کشور هلند به نمایش در می آیند.۴۰ هزار شی تاریخی در موزه ایران باستان معروف به گنجینه رشت نگهداری می شود که به علت کمبود فضای مناسب به صورت دوره ای در معرض نمایش قرار می گیرند.۲۸ اردیبهشت ماه، در گاه شمار کشور به نام روز جهانی موزه و میراث فرهنگی ثبت شده و از آن روز، به مدت یک هفته برنامه هایی با مضمون پاسداشت میراث فرهنگی اجرا می شود.\nگیل نگاه با حضور استاندار گیلان در موزه گنجینه رشت از جام مارلیک رونمایی شد دکتر مصطفی سالاری صبح امروز در حاشیه آیین رونمایی از جام ماریک در مصاحبه با خبرنگاران کشف اثر تاریخی با قدمت حدود سه هزار ساله در گیلان و و انتقال آن بعد از حدود ۵۰ سال به موزه رشت برای بازدید عموم را\nگیل نگاه به همت سازمان میراث‌فرهنگی گیلان و حمایت شورا و شهرداری مقدمات آوردن جام مارلیک از موزه ملی ایران به گیلان فراهم شد به گزارش ایلنا رئیس شورای‌شهر رشت گفت طی بازدیدی که ۲۹ فروردین‌ماه از موزه باستان‌شناسی رشت صورت گرفت مقرر شد به منظور تامین امنیت اشیای باستان شناسی\nجام جم نوا - فرشته ها از کامبیز کرمی\nدانلود لینک را کپی کنید سه شنبه 9 خرداد 1396 ساعت 00 45\nرکوردشکنی مربیان آرژانتینی در جام جهانی روسیه\nرکوردشکنی مربیان آرژانتینی در جام جهانی روسیه آرژانتین بیشترین سرمربی را در جام جهانی 2018 خواهد داشت به گزارش ایلنا اگر اتفاق خاصی روی ندهد در جام جهانی روسیه پنج تیم ملی را سرمربیان آرژانتینی هدایت خواهند کرد پس از این کشور با اختلاف سرمربیان کلمبیایی پرتغالی فرانسوی ا\nآیین گشایش نمايشگاه «چرخ رنگی ۲» در نگارخانه مارلیک رشت برگزار شد\nگیل نگاه نیلوفر روحی دومين نمايشگاه گروهی نقاشی چرخ رنگی ۲ با آثاری از هنرمندان متفاوت جسمی و ذهنی ساكن عصر امروز سیزدهم آبان‌ماه در نگارخانه مارلیک مجتمع فرهنگی و هنری خاتم‌الانبیا رشت افتتاح شد اين نمايشگاه که با كوشش آزاده بشارتی عكاس و مربی نقاشی كودک برگزار شد با استقبا\nگیل نگاه ۱۸ سال از ساخت یادمان شهدای مشروطه رشت در پشت بیمارستان پورسینا می گذرد یادمانی که به همت نخستین دور شورای شهر رشت و با هزینه یکی از گیلانیان مقیم انگلیس مهندس مهدی متقالچی ساخته شد مهری شیرمحمدی با این مقدمه در گیلان مصور نوشت عصر امروز ۱۴ بهمن ماه ۱۳۹۶ برای نخس\nمصباح مطرح کرد ضرورت تبدیل شهرستان‌ها به قطب هنری موزه سینما در رشت راه‌اندازی می‌شود معاون امور هنری و سینمایی اداره‌کل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان با تاکید بر راه‌اندازی موزه سینما در رشت گفت مهمترین دغدغه یافتن مکانی مناسب در شأن موزه سینما است که نیازمند تعامل سایر دستگاه\nبه دنبال اجرای برنامه جامع بحران شهرستان رشت هستیم/ شیوه‌های سنتی در مقابله با بحران‌ها پاسخگو نیست\nگیل نگاه شقایق نوشاد ظهر امروزچهارشنبه ۲۰دی ماه جلسه ستاد بحران شهرستان رشت در آستانه بارش احتمالی برف در گیلان در فرمانداری رشت تشکیل شد مونا ابروفراخ معاون برنامه ریزی و امور عمرانی فرمانداری رشت در ابتدای جلسه با اشاره به اینکه یکی از عارضه‌هایی که موجب بحران می‌شود و نظم عموم\nآموزه‌های قرآن و عترت پیامبر از طریق هنر به جامعه عرضه شود\nدر اختتامیه جشنواره محمد ص مطرح شد آموزه‌های قرآن و عترت پیامبر از طریق هنر به جامعه عرضه شود از مجموع ٧٥١ اثر ١٨٤ فیلم در بخش بین‌الملل و ٢٥٧ اثر با مضامین جنبی به دبیرخانه جشنواره ارسال شده است به گزارش ایلنا حجت الاسلام خسروی مدیرکل برنامه‌ریزی و آموزش معاونت قرآن و


بیوگرافی بابک جهانبخش ، دانلود آهنگ های بابک جهانبخش | بیپ سانگ\n۷۳۴٫۵ K ۳۰ اثر در بیپ‌سانگ\nبابک جهانبخش (با نام شناسنامه‌ای علی جهانبخش)، زاده ۱ فروردین ۱۳۶۲ برابر با ۲۱ مارس ۱۹۸۳ در بوخوم، آلمان). بابک جهانبخش از خوانندگان پر مخاطب موسیقی پاپ ایران او همچنین بیشترین دنبال کننده را در بین خواننده‌های پاپ مجاز داخلی ایران در شبکه اجتماعی اینستاگرام دارد.\nبه گفته خود او خوانندگی را به پیشنهاد خوانندگانی که برایشان آهنگسازی می‌کرد شروع کرده و وارد این عرصه شده.\nدر سال ۱۳۸۲ تولید اولین آلبوم او شروع شد و در سال ۱۳۸۴ آلبوم "چی شده" را روانه بازار کرد و در همان سال هم به عنوان دومین پدیده سال انتخاب شد. او باانتشار آلبوم من و بارون وارد مرحله جدیدی از فعالیت هنری خود شد. ترانه «من و بارون» از این آلبوم به همراهی رضا صادقی خوانده شده‌است.