تجاوز جنسی، نژادپرستی و افسانه‌ی متجاوز سیاه – رسانه رخشانه -تجاوزجنسی\nبارزترین نشانه‌های زوال اجتماعی زمانی به‌عنوان مسائل جدی شناخته می‌شوند که همه‌گیر شده باشند و راه‌حلی را بطلبند. تجاوز به عنف یکی از این موارد است. تجاوز جنسی در ایالات‌متحده آمریکای امروز، یکی از جرائم خشونت‌آمیزی است که به‌سرعت در حال گسترش است. اکنون این مسئله، پس از دوره‌های طولانیِ سکوت در برابر آن، به عنوان یکی از اختلالات مهم جامعه‌ی سرمایه‌داری امروز، به حالت انفجاری درآمده است. افزایش نگرانی‌های عمومی در مورد تجاوز جنسی در ایالات‌متحده، ملهم از تعداد بی‌شمار زنانی است که تهاجمات جنسی علیه خود را افشا کرده‌اند. درنتیجه حقیقت ترسناکی که آشکار می‌شود این است: تنها زنان معدودی می‌توانند ادعا کنند که حتی یک‌بار هم در زندگی خود قربانی حملات جنسی کامل یا ناتمام، نبوده‌اند.\nدر ایالات‌متحده و دیگر کشورهای سرمایه‌داری، قوانین تجاوز جنسی به عنوان یک عرف و قاعده، در اصل برای حفاظت از مردان طبقات بالا تنظیم شده بود تا از زنان و دختران آن‌ها در برابر تعرض حمایت کند. معمولا دادگاه‌ها نسبت به حوادثی که برای زنان طبقه‌ی کارگر رخ می‌داد، دغدغه‌های کمی داشتند. درنتیجه، تعداد معدودی از مردان سفید به دلیل خشونت جنسی که بر زنان کارگر اعمال می‌کردند تحت پیگرد قانونی قرار می‌گرفتند. درحالی‌که متجاوزان به‌ندرت به‌دست عدالت سپرده می‌شدند، مردان سیاه چه گناهکار و چه بی‌گناه به تجاوز جنسی متهم می‌شدند. درنتیجه، از ۴۵۵ مرد که بین سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۶۷ به دلیل تجاوز جنسی اعدام شدند، ۴۰۵ نفر سیاه بودند.\nدر تاریخ ایالات‌متحده، اتهام تجاوز جنسی یکی از قدرتمندترین دروغ‌های ساخته‌وپرداخته‌ی نژادپرستی است که هم چنان پابرجا مانده است. هر زمان که اعمال خشونت‌های مکرر علیه اجتماع سیاهان نیاز به توجیهات قانع‌کننده‌ای داشته باشد، افسانه‌ی «متجاوز سیاه» قویا به کار می‌رود. علت این‌که زنان سیاه آشکارا از صفوف جنبش ضد تجاوز معاصر کنار مانده‌اند تا حدودی ممکن است درنتیجه‌ی غفلت جنبش نسبت به توطئه‌ی اتهامِ تجاوز جنسی باشد که به عنوان محرکی برای حمله‌ی نژادپرستانه به کار می‌رود. بسیاری از افرادِ بی‌گناه قربانی اتاق‌های گاز و سلول‌های حبس ابد شده‌اند، درنتیجه زنان سیاه‌پوست تمایل ندارند به جرگه‌ی کسانی بپیوندند که برای گشایش در کارشان به پلیس و قضات روی می‌آورند. به‌علاوه، اگر هم مردان یونیفرم‌پوش با قربانیان تجاوز ابراز همدردی کرده باشند، بسیار کم شامل حال آن‌ها بوده است. خیلی اوقات داستان‌هایی در مورد حملات پلیس به زنان سیاه شنیده می‌شود و قربانیان تجاوز، گاهی تجاوز ثانویه‌ای را متحمل می‌شوند -اما به عنوان انحرافات نادیده گرفته می‌شود؛ «حتی زمانی که جنبش حقوق مدنی در بیرمنگام در بهترین موقعیت خود قرار داشت» برای مثال،\nفعالان جوان اغلب می‌گفتند که هیچ‌چیز نمی‌تواند از زنان سیاه در برابر تجاوز پلیس بیرمنگام محافظت کند. در دسامبر ۱۹۷۴ در شیکاگو طبق گزارشِ یک زن ۱۷ ساله‌ی سیاه، ۱۰ پلیس به‌صورت گروهی به او تجاوز کردند، برخی از آن‌ها از کار معلق شدند؛ اما درنهایت همه‌ی آشغال‌ها زیر فرش پنهان شد.\nدر مراحل اولیه‌ی جنبش ضد تجاوز معاصر، نظریه‌پردازان فمینیست معدودی به طور جدی به شرایط خاص زنان سیاهِ قربانی تجاوز جنسی پرداختند. اخیرا پیچیدگی انقیاد تاریخی زنان سیاه (که به طور نظام‌مند مورد آزار و خشونت مردان سفید بودند) نسبت به مردان سیاه (که با اتهام دروغین و نژادپرستانه‌ی تجاوز جنسی معیوب شدند و به قتل رسیدند) توجه‌ها را به خود جلب کرده است. اغلب اوقاتی که زنان سیاه به مقابله با تجاوز جنسی برمی‌خیزند، هم‌زمان، دسیسه‌ی اتهامِ تجاوز علیه مردان خود را هم که به عنوان یک سلاح مهلک نژادپرستانه به کار می‌رود، افشا می‌کنند. همان‌گونه که یکی از نویسندگان بسیار باهوش و حساس اشاره می‌کند:\nافسانه‌ی سیاهِ متجاوز به زنان سفید با افسانه‌ی زنان سیاهِ بدکاره همراه است. هردوی این افسانه‌ها برای توجیه و تسهیل بهره‌کشی مداوم از مردان و زنان سیاه طراحی شده‌اند. زنان سیاه این ارتباط را به‌روشنی فهمیده‌اند و از ابتدا در خط مقدم مبارزه با لینچ کردن بودند.\nمردی به اتهام تجاوزجنسی بریک دختر ۸ ساله بازداشت شد\nگردا لرنر، نویسنده‌ی این عبارت، یکی از معدود زنان سفیدی است که درباره‌ی موضوع تجاوز جنسی در اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰ می‌نوشت. او عمق تاثیر درهم‌آمیختگی نژادپرستی و تبعیض جنسی بر زنان سیاه را بررسی کرد. موردِ جوآن لیتل، که در تابستان سال ۱۹۷۵ محاکمه شد، دیدگاه لرنر را نشان می‌دهد. این زن جوان سیاه که تنها زندانی زن در یک زندان واقع در کارولینای شمالی بود، در دادرسی به کشتن نگهبان سفید زندان، متهم شد. هنگامی‌که جوآن لیتل به جایگاه آمد، شرح داد که آن نگهبان به او در سلولش تجاوز کرده بود. جوآن نیز برای دفاع از خود از تکه یخی استفاده کرد که نگهبان برای تهدید او به‌دست گرفته بود و این ماجرا درنهایت به قتل نگهبان انجامید. در سراسر کشور، دفاعیه‌ی او به‌صورت شورانگیزی موردحمایتِ افراد و سازمان‌ها در اجتماع سیاهان و جنبش نوظهور زنان قرار گرفت. برائت او به عنوان پیروزی مهمی‌که توسط مبارزات جمعی محقق شده بود، موردِ ستایش قرار گرفت. خانم لیتل پس از تبرئه، بلافاصله چند استیناف را در مورد یک مرد سیاه به نام دِلبرت تیبز، موضوع دعوی قرار داد. تیبز به دلیل اتهام دروغین تجاوز به یک زن سفید در انتظار اعدام در فلوریدا بود.\nبسیاری از زنان سیاه به استیناف جوآن لیتل برای حمایت از دلبرت تیبز پاسخ مثبت دادند. اما تعداد اندکی از زنان سفید -و قطعا تعداد کم‌تری از گروه‌های سازمان‌یافته در جنبش ضد تجاوز جنسی- به پیشنهاد او برای پیگیری آزادی این مرد سیاه که قربانی نژادپرستی جنوبی شده بود، پاسخ گفتند. حتی زمانی که مشاور رئیس دادگاه لیتل، جری پل، تصمیم خود را برای ارائه حکم به دلبرت تیبز اعلام کرد، تعداد کمی از زنان سفید جرئت دفاع از او را یافتند. بااین‌حال در ۱۹۷۸، زمانی که همه‌ی اتهامات علیه تیبز اعلام شده بود، حمایت فعالان سفیدِ ضد تجاوز از او گسترش یافت. اگرچه بی‌میلی اولیه‌ی آن‌ها، یکی از بزنگاه‌های تاریخی بود که مهر تائیدی بر سوءظنِ بسیاری از زنان سیاه نسبت به جنبش ضد تجاوز جنسی زد؛ جنبشی که تا حد زیادی به دغدغه‌های خاص آن‌ها بی‌توجه بود.\nآن دسته از زنان سیاه که در کل به جنبش ضد تجاوز جنسی نپیوستند، به این معنی نبود که با مبارزات علیه تجاوز مخالف بودند. قبل از پایان قرن نوزدهم، باشگاه زنان پیشگام سیاه یکی از اولین تظاهرات عمومی‌سازمان‌دهی شده در برابر سوءاستفاده جنسی را به راه انداخت. سنت هشتادساله‌ی آن‌ها در مبارزات سازمان‌یافته علیه تجاوز جنسی، شیوه‌های مهم و گسترده زنان سیاهی را نشان می‌دهد که همواره متحمل تهدید و خطر خشونت جنسی بوده‌اند. یکی از ویژگی‌های برجسته‌ی تاریخی نژادپرستی این فرض بوده که مردان سفید -به‌ویژه کسانی که دارای قدرت اقتصادی هستند- از حق مسلم دسترسی به بدن‌های زنان سیاه برخوردارند.\nبرده‌داری به همان اندازه‌ای که بر تازیانه و شلاق استوار بود، بر سوءاستفاده جنسیِ روزمره نیز تکیه داشت. تا حدودی، اجبار و تهدید به رابطه جنسی بخش اساسی روابط اجتماعی میان ارباب و برده بود. به‌عبارت‌دیگر، حقی که برده‌داران و پیشکاران آن‌ها بر بدن‌های بردگانِ زن مطالبه می‌کردند، یک حق بلا واسطه بود. حقوق مالکیت مفروض آن‌ها بر مردم سیاه به عنوان یک اصل بیان می‌شد. اجازه‌ی تجاوز جنسی که نشانِ نفرت‌انگیز برده‌داری بود، توسط سلطه‌ی اقتصادی بی‌رحم اعطا می‌شد.\nالگوی نهادینه‌شده‌ی سوءاستفاده جنسی از زنان سیاه چنان قدرتمند شده بود که موفق به پیش‌برد جنبش لغو برده‌داری شد. تجاوز گروهی توسط کوکلاکس‌کلان‌ها و دیگر سازمان‌های تروریستی که در دوره‌ی پس از جنگ داخلی ایجاد شدند، به یک سلاح سیاسی آشکار علیه جنبش برابری سیاه بدل شده بود. به عنوان‌مثال، در طول شورش ممفیس از سال ۱۸۶۶، خشونت دسته‌های جنایتکاران، به طرز وحشیانه‌ای با حملات جنسی بر زنان سیاه توأم بود. در پی این شورش، قبل از آن‌که کمیته‌ی کنگره برای بررسی تجاوزهای رخ‌داده تشکیل شود، زنان سیاه بی‌شماری به تجاوزهای وحشیانه‌ای که متحمل شده بودند، شهادت دادند. یک زن سیاه به نام الن پارتن نیز در مورد حوادث مشابه آن در شورش ۱۸۷۱ مریدین، می‌سی‌سی شهادت داد:\nمن ساکن مریدین هستم؛ جایی که نه سال است در آن اقامت دارم. به شستن و اتو کردن و تمیزکاری مشغول هستم. چهارشنبه‌شب آخرین شبی بود که آن‌ها به خانه من آمدند؛ «آن‌ها» منظورم هیئت‌ها و دسته‌های مردان است. آن‌ها روز دوشنبه، سه‌شنبه و چهارشنبه آمدند. دوشنبه‌شب گفتند که به ما هیچ آسیبی نمی‌رسانند. سه‌شنبه‌شب گفتند برای یافتن سلاح آمده‌اند. به آن‌ها گفتم هیچ سلاحی نداریم و آن‌ها گفتند که حرف من را می‌پذیرند. چهارشنبه‌شب آمدند و گنجه و صندوق‌ها را باز کردند و شکستند و به من تجاوز کردند؛ ۸ نفر از آن‌ها در خانه و نمی‌دانم چه تعدادی در خارج از خانه بودند…\nالبته، سوءاستفاده جنسی از زنان سیاه همیشه خود را با چنین خشونت گسترده‌ای نشان نمی‌دهد. یک درام نژادپرستی که در برخوردهای بی‌شمار میان زنان سیاه و متجاوزان سفید آن‌ها وجود دارد این است که این مردان اغلب باور دارند اعمالشان کاملا طبیعی و بدون اشتباه بوده است. سیاستمداران، محققان، روزنامه‌نگاران، و هنرمندان ادبی با به تصویر کشیدن زنان سیاه به عنوان افراد غیراخلاقی و بی‌بندوبار در امور جنسی عملا این حملات جنسی را به‌صورت ایدئولوژیکی تایید می‌کردند. حتی نویسنده برجسته گرترود استین، یکی از شخصیت‌های زن سیاه خود را این‌چنین توصیف می‌کند: «… ساده، به بی‌قیدی و بی‌اخلاقی مردم سیاه». تسری این نگرش بر مردان سفیدپوست طبقه کارگر، لحظه‌ی پیروزی در گسترش ایدئولوژی نژادپرستانه بود.\nنژادپرستی همواره قدرت خود را از توانایی به اجبار جنسی سوق داده است. هم‌زمان که زنان سیاه و خواهران رنگین‌پوست آن‌ها هدف اصلی این‌گونه حملات نژادپرستانه بودند، زنان سفیدپوست نیز از رنج آن بی‌نصیب نماندند. مردان سفیدپوستی که دریافته بودند می‌توانند از مجازات تجاوزهای جنسی علیه زنان سیاه مصون بمانند، با زنان هم‌نژاد خود نیز رفتار بدی داشتند. نژادپرستی همواره به عنوان محرکی در خدمت تجاوز جنسی بوده است، و ترکش این حملات به جانِ زنان سفیدپوست در ایالات‌متحده هم اصابت کرده است. این شیوه، یکی از راه‌های بسیاری است که نژادپرستی به‌واسطه‌ی آن تبعیض جنسی را تقویت می‌کند و باعث می‌شود زنان سفیدپوست به طور غیرمستقیم قربانی ظلم و ستم ویژه‌ای شوند که خواهران رنگین‌پوست آن‌ها را هدف قرار داده است.\nتجربه‌ی جنگ ویتنام نمونه‌ی دیگری است که نتایج کاربردِ نژادپرستی را به عنوان انگیزه‌ای برای تجاوز جنسی نشان داد. ازآنجاکه به سربازان آمریکایی باورانده بودند که با یک نژادِ پست می‌جنگند، آن‌ها آموختند که تجاوز به زنان ویتنامی، یک وظیفه‌ی نظامی است. این سیاست پنهانِ ارتش امریکا بود که به طور نظام‌مند مشوق تجاوز جنسی بود، از همین رو سلاحی بسیار مؤثر در ارعاب توده‌ی مردم به شمار می‌رفت. اکنون هزاران هزار کهنه سرباز جنگ ویتنام که شاهد آن بودند و در این بلایا شرکت کردند کجا هستند؟ تا چه حد آن تجربه‌های بی‌رحمانه بر نگرش آن‌ها نسبت به زنان به طورکلی تاثیر گذاشته است؟ البته قلمداد کردن سربازان جنگ ویتنام به عنوان عاملان اصلی جنایات جنسی می‌تواند کاملا اشتباه باشد، اما شکی وجود ندارد که عواقب وحشتناک تجربه‌ی ویتنام هنوز هم توسط همه‌ی زنان در ایالات‌متحده‌ی امروز احساس می‌شود.\nطنز دردناک این است که برخی نظریه‌پردازان ضد تجاوز جنسی که نقش نژادپرستی در تحریک تجاوز جنسی را نادیده می‌گیرند، در این استدلال که مردان رنگین‌پوست مستعد ارتکاب خشونت جنسی هستند، تردید نمی‌کنند. سوزان براون میلر در مطالعه‌ی بسیار جالب و عجیب خود درباره‌ی تجاوز جنسی می‌گوید که ستم تاریخی بر مردان سیاه، بسیاری از جلوه‌های «قانونی» برتری مرد را از دسترس آن‌ها خارج کرده است. درنتیجه، آن‌ها به اعمال خشونت جنسی گسترده متوسل می‌شوند. براون میلر در تصویر خود از ساکنان گتوها تأکید می‌کند که:\nکسانی که خرده‌فرهنگ خشونت را شکل می‌دهند، کسانی هستند که به‌راحتی نمی‌توانند به هر آنچه می‌خواهند ازجمله زنان دسترسی داشته باشند. به همین دلیل، دسترسی به بدن یک زن (از طریق اعمال زور) در ذهن آن‌ها نقش بسته است.\nهنگامی‌که کتاب براون میلر، برخلاف میل ما: مردان، زنان و تجاوز جنسی، منتشر شد، در برخی از محافل بسیار تحسین شد. مجله تایم که نویسنده کتاب را به عنوان یکی از زنان سال ۱۹۷۶ خود انتخاب کرد، درباره این کتاب می‌نویسد «… دقیق‌ترین و محرک‌ترین کار تحقیقی که تاکنون در جنبش فمینیستی پدید آمده است.« هرچند محافل دیگر این کتاب را به علت سهم آن در احیای افسانه قدیمی‌نژادپرستانه‌ی متجاوز سیاه به‌شدت نقد کردند.\nنمی‌توان انکار کرد که کتاب براون میلر سهم علمی عمده و پیشگامی برای ادبیات معاصر درزمینه‌ی تجاوز جنسی دارد. بااین‌حال، متأسفانه بسیاری از استدلال‌های او با ایده‌های نژادپرستانه درآمیخته است. مشخصه‌ی آن دیدگاه، بازتفسیر او از لینچ کردنِ امت تیلِ چهارده‌ساله است. بعدازآن که این پسر جوان برای یک زن سفید در می‌سی‌سی‌پی سوت زده بود، جسد مثله شده‌اش را در ته رودخانه تالاهاتچی پیدا کردند. «اقدام تیل» به گفته‌ی براون میلر «بیش از شوخی عجول و بی‌پروای یک بچه بود.»\nامت تیل قصد داشت به مردم سیاه خود نشان دهد که او (و درنتیجه، آن‌ها) می‌توانند یک زن سفید را به‌دست آورند. کارولین برایانت نزدیک‌ترین سوژه مناسب او بود. در این عمل به‌واقع، دسترسی به تمام زنان سفیدپوست مدنظر بود… و سوت زدن تیل تنها یک لاس زدن معمولی یا نگاه شهوت‌انگیز نبود که نشان از لافِ شجاعت او باشد… یک توهین عمدی بود که با ضرب و شتم جسمی برابری می‌کرد؛ آخرین خاطره از کارولین برایانت که این پسر سیاه، تیل، برای تصرف او در ذهن داشت.\nدرحالی‌که براون میلر بر مجازات سادیستی وارده به امت تیل دل می‌سوزاند، بااین‌حال، جوان سیاه را به‌عنوان یک مجرم جنسی، تقریبا به همان میزانِ گناهکاری قاتلان نژادپرست سفیدپوست او نشان می‌دهد. بعدازاین او بحث می‌کند که هم تیل و هم قاتلان او تنها نگران حق خود برای تصرف زنان بودند.\nمتأسفانه، براون میلر تنها نویسنده‌ی معاصر در زمینه‌ی تجاوز جنسی نیست که به نفوذ ایدئولوژی نژادپرستانه تن داده است؛ جین مک‌کلار در کتاب تجاوز جنسی: طعمه و دام می‌نویسد:\nسیاه‌پوستانی که با زندگی سخت در گتوها پرورش یافته‌اند، یاد می‌گیرند چیزی را که می‌خواهند تنها با تصرف آن می‌توانند به‌دست آورند. خشونت، قاعده‌ی بازی برای بقاست. زنان طعمه‌ی خوبی هستند: برای به‌دست آوردن یک زن، او را مقهور خود کنید.\nمک‌کلار به‌قدری با تبلیغات نژادپرستانه مسخ شده است که ادعایی بی‌شرمانه را مطرح می‌کند: مردان سیاه ۹۰ درصد تجاوزهای گزارش‌شده در ایالات‌متحده آمریکا را مرتکب شده‌اند. درحالی‌که رقم متناظر پلیس فدرال آمریکا (FBI) ۴۷ درصد است، سخت است بپذیریم که ادعای مک‌کلار یک تشویش و دروغ‌پردازی عمدی نبوده است.\nمطالعات اخیرِ مربوط به تجاوز جنسی در ایالات‌متحده، اختلاف بین میزان بروز واقعی تجاوز جنسی و تجاوزهایی که به پلیس گزارش‌شده را تأیید می‌کند. به عنوان مثال، طبق مطالعه‌ی منتشرشده‌ی سوزان براون میلر در نیویورک، نرخ تجاوزهای گزارش‌شده از یک در پنج، به یک در بیست تغییر می‌کند.\nطبق نتیجه‌گیری فمینیست‌های رادیکال، تجاوزهای گزارش‌شده تنها پنج درصد تجاوزهای رخ‌داده را نشان می‌دهد. بااین‌حال، در اغلب مقاله‌های مربوط به تجاوز جنسی «متجاوزان جنسی عنوان‌شده در صفحه حوادث روزنامه‌ها» به عنوان «الگوی متجاوز جنسی» دیده می‌شوند. اگر این الگوسازی ادامه یابد، عملا کشف علل اجتماعی واقعی تجاوز جنسی پنهان می‌ماند.\nدایانا راسل نیز در سیاست تجاوز جنسی همان کلیشه‌های رایج را تقویت می‌کند که نمونه‌ی بارزِ تجاوزگر جنسی یک مرد رنگین‌پوست است و در صورت سفیدپوست بودن، مردی فقیر یا از طبقه کارگر است. کتاب او با عنوانِ فرعی دورنمای قربانی، مبتنی بر یک مجموعه مصاحبه با قربانیان تجاوز جنسی در منطقه خلیج سانفرانسیسکو است.\nاز بین بیست‌ودو موردی که او تشریح می‌کند، دوازده نفر (یعنی بیش از ۵۰ درصد) زنانی بودند که توسط مردان رنگین‌پوست، چیکانا (مکزیکی تبارهای ساکن امریکا) یا سرخپوستان بومی آمریکا مورد تجاوز قرارگرفته بودند. اما تحقیق نشان می‌دهد تنها ۲۶ درصد از نودوپنج مصاحبه اصلی که انجام داده شامل مردان رنگین‌پوست است. اگر این روند مشکوک گزینشی برای نشان دادن بدگمانی نسبت به نژادپرستی کافی نیست، پس به توصیه‌ای که به زنان سفیدپوست می‌کند توجه کنید:\n… اگر بعضی از مردان سیاه، تجاوز به زنان سفیدپوست را به عنوان یک اقدام انتقام‌جویانه یا به عنوان یک تجلی خصومتِ موجه نسبت به سفیدپوستان می‌بینند، من فکر می‌کنم برای زنان سفید واقع‌بینانه است که به همان اندازه اعتماد آن‌ها به مردان سیاه کمتر از باقی مردان باشد.\nبه طور قطع براون میلر، مک‌کلار و راسل از نظریه‌پردازان اولیه‌ی نژادپرستی دقیق‌تر عمل می‌کنند. اما نتیجه‌گیری غم‌انگیز و فجیع آن‌ها با افکار پژوهشگران مدافع نژادپرستی همچون وینفیلد کالینز برابری می‌کند، کسی که در سال ۱۹۱۸ کتابی با عنوان حقیقت درباره لینچ کردن و کاکاسیاه در جنوب منتشر کرد. نویسنده در این کتاب از این نظریه دفاع می‌کند که جنوب باید برای نژاد سفید امن شود:\nدو ویژگی برجسته‌ی کاکاسیاه ، فقدان عفاف و کژی است. ولنگاری کاکاسیاه، ممکن است ویژگیِ بومی نژاد او باشد درحالی‌که این ویژگی در تمدن مردم سفید بسیار غیراخلاقی یا حتی جنایت‌کارانه محسوب می‌شود. در اینجا، ماهیتِ احساسات شدید جنسی او برای جبران میزان مرگ‌ومیر بالای این نژاد است.\nکالینز به استدلال‌های شبه‌زیستی متوسل می‌شود، درحالی‌که براون میلر، راسل و مک‌کلار به توضیحات محیطی می‌پردازند. اما در تحلیل نهایی همه آن‌ها ادعا می‌کنند که مردان سیاه با شیوه‌های قدرتمند و خاصی به ارتکاب خشونت جنسی علیه زنان تحریک می‌شوند.\nیکی از اولین آثار نظری مرتبط با جنبش فمینیستی معاصر که با موضوع تجاوز جنسی و نژاد سروکار دارد «دیالکتیک جنس: موردی برای انقلاب فمینیستی اثر شولامیت فایرستون» است. بنا به استدلال او، نژادپرستی در امتداد تبعیض جنسی قرار دارد. فایرستون با استناد به گفته‌ی کتاب مقدس، «… نژادها چیزی بیش از والدین و خواهران و برادران خانواده‌ی مرد نیستند» مرد سفید را به عنوان پدر، زن سفید را به عنوان همسر و مادر، و مردم سیاه را به عنوان کودکان تعریف می‌کند. او با جابه‌جا کردن نظریه‌ی عقده ادیپ فروید به لحاظ نژادی، نشان می‌دهد که مردان سیاه تمایل غیرقابل‌کنترلی را نسبت به برقراری روابط جنسی با زنان سفید در خود پرورش می‌دهند. آن‌ها می‌خواهند پدر را بکشند و با مادر هم‌خوابه شوند. علاوه بر این، مرد سیاه برای «مرد شدن» باید،\n… خود را از طریق برقراری رابطه با زن سفید، از بند رها کند؛ حتی اگر این کار، تنها به شیوه‌ای تحقیرآمیز ممکن باشد. علاوه بر این، به دلیل نفرت و حسادتی که نسبت به صاحب او یعنی مرد سفید دارد، ممکن است در پی شهوت‌رانی نسبت به زن سفید به عنوان راهی برای تصرف او باشد تا این‌گونه انتقام خود را از مرد سفید بگیرد.\nفایرستون نیز مانند براون میلر، مک‌کلار و راسل، تسلیم سفسطه‌ی قدیمی و نژادپرستانه‌ی سرزنش قربانی می‌شود. اظهارات آن‌ها چه عامدانه یا بدون قصد، به احیای افسانه‌ی کهنه متجاوز سیاه کمک کرده است. تنگ‌نظری تاریخی آن‌ها، مانع از درک آن‌ها نسبت به این امر است که پرتره‌ی مردان سیاه به عنوان متجاوزان جنسی، در واقع نژادپرستی را تقویت می‌کند و از مردان سفید به‌صورت گسترده دعوت می‌کند تا به لحاظ جنسی از بدن‌های زنان سیاه بهره ببرند. تصویر خیالی از مرد سیاه به عنوان متجاوز جنسی، همیشه همراه جدایی‌ناپذیر آن را تقویت کرده است: تصویر زن سیاه به عنوان ولنگار جنسی ابدی. به‌محض پذیرش این مفهوم که مردان سیاه امیال جنسی غیرقابل‌کنترل و حیوان‌صفتی را می‌پرورانند، کل نژاد سیاه با حیوان‌صفتی و وحشی‌گری درمی‌آمیزد. اگر مردان سیاه، چشمان خود را به زنان سفید به عنوان اشیاء جنسی دوخته‌اند، پس زنان سیاه باید قطعا به توجهات جنسی مردان سفید خوش‌آمد گویند. با دیدن زنان سیاه به عنوان «زنان هرزه» و فاحشه، ادعای آنان مبنی بر تجاوز جنسی به‌ناچار فاقد مشروعیت می‌شود.\nدر دهه ۱۹۲۰ یک سیاستمدار جنوبی مشهور اعلام کرد هیچ «دختر رنگین‌پوست عفیفی» که بیش از چهارده سال داشته باشد وجود ندارد.. این مرد سفید دو خانواده داشت -یکی به‌واسطه زن سفید او و دیگری از طریق یک زن سیاه. به گفته برحق والتر وایت، رهبر برجسته‌ی ضد لینچ کردن و دبیر اجرایی انجمن ملی پیشرفت مردم رنگین‌پوست «…[این مرد] سستی‌های اخلاقی خود را با تأکید بر غیراخلاقی بودن زنان نژادِ فرودست توجیه می‌کند».\nمتأسفانه کالوین هارتون ، نویسنده سیاه‌پوست معاصر نیز تسلیم دروغ مشابهی در مورد زنان سیاه می‌شود. در مطالعه جنس و نژادپرستی، او تأکید می‌کند که «… زن کاکاسیاه در دوران برده‌داری شروع به گسترش یک مفهوم فروکاهنده از خود کرد، نه‌تنها به عنوان یک زن بلکه به عنوان یک انسان». بر اساس تحلیل هارتون، زنِ سیاه، پس از تجربه فساد جنسیِ بی‌وقفه از جنوب سفید، …« هرزه و بی‌قید» شد، طوری که می‌توانست «به تصرف درآید». در واقع، او بر آن شد که به خود، همان نگاه و رفتاری را داشته باشد که جنوب با او داشت. زیرا او تهی از هرگونه اخلاقیاتی شده بود که حس زنانگی او را شکل می‌داد.\nتحلیل هارتون هرگز آن حجاب ایدئولوژیکی را که به کوچک شمردنِ اعمال خشونت‌های جنسی مداوم علیه زنان سیاه منتهی می‌شود، به کنار نمی‌زند. او نیز قربانی [زن سیاه] را برای مجازات بی‌رحمانه‌ای که به لحاظ تاریخی متحمل شده است، سرزنش می‌کند.\nدر طول تاریخ این کشور، زنان سیاه به آگاهی جمعی از قربانی شدن جنسی خود رسیده‌اند. آن‌ها همچنین می‌دانند که به‌اندازه کافی نمی‌توانند در برابر سوءاستفاده جنسی که متحمل می‌شوند، مقاومت کنند بدون آنکه توأمان به اتهام دروغین تجاوز جنسی که علیه مردان سیاه در جریان است حمله نکنند، اتهامی‌که به عنوان توجیهی برای لینچ کردن آن‌ها به کار می‌رود. تکیه بر تجاوز جنسی به عنوان ابزار وحشت برتری سفید، به‌واسطه‌ی چندین قرن بنا و نهادینه شدن عمل لینچ کردن روی داده است. طی دوران برده‌داری، لینچ کردن مردم سیاه به طور گسترده‌ای رخ نمی‌داد. چرا که برده‌داران تمایلی برای از بین بردن اموال باارزش خود نداشتند. شلاق بود اما قتل کمتر اتفاق می‌افتاد. همراه با شلاق زدن، تجاوز جنسی یک روش خیلی کارآمد بود تا زنان و مردان سیاه به طور یکسان سرزنش شوند. این یک سلاح معمولِ سرکوب بود.\nلینچ کردن‌هایی که قبل از جنگ داخلی آمریکا اتفاق افتاده بود، اغلب سفیدپوستانی را هدف قرار می‌داد که هیچ ارزش مادی در بازار نداشتند. طبق گفته‌ی ویلیام لوید گریسون در لیبراتور، بیش از سیصد سفیدپوست در فاصله‌ی بیش از دو دهه از ۱۸۳۶ لینچ شدند. وقوع لینچ کردن‌ها با توسعه‌ی نفوذ و قدرت مبارزات ضد برده‌داری، رشد پیدا می‌کرد.\nهنگامی‌که برده‌داران دیدند جنگ علیه آنان در گرفته است، باآنکه تلاش سرسخت آن‌ها (سیاهان) برای مقابله با نیروهای نظامی بود، بیشتر و بیشتر به ریسمان و هیزم (برای دار زدن و سوزاندن) آن‌ها متوسل شدند.\nهمان‌طور که والتر وایت نتیجه‌گیری می‌کند، «… لینچ‌کننده در کسوت یک مدافعِ سرسختِ برتریِ برده‌داران به صحنه وارد شد.»\nبا رهایی بردگان، مردم سیاه دیگر دارای ارزش مبادله برای برده‌داران سابق نبودند، برای همین «… ابتکار لینچ کردن متحول شد». طبق نتیجه‌گیری آیدا بی. ولز در اولین جزوه تحقیقی که علیه لینچ کردن در سال ۱۸۹۵ تحت عنوان یک رکورد قرمز منتشر کرد، بیش از ده هزار لینچ بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۸۹۵ رخ داده است:\nطی سی سال گذشته تمام قتل‌هایی که مردان سفید مرتکب شده‌اند آشکار شده است، ازآنجاکه آمار توسط مردان سفید جمع‌آوری و حفظ‌شده و زیر سؤال نرفته است، ثابت می‌کند در طول این سال‌ها بیش از ده هزار کاکاسیاه، بدون تشریفاتِ محاکمه‌ی قضایی و اعدام قانونی، با خونسردی تمام کشته شده‌اند و گواه مصونیت مطلق مرد سفید آن است که همچنان او جرئت دارد یک کاکاسیاه را بکشد و محاکمه نشود. در طول این‌همه سال، و برای همه این جنایات، تنها سه مرد سفید محاکمه، محکوم و اعدام شدند. ازآنجایی‌که هیچ مرد سفیدی برای کشتار مردم رنگین‌پوست لینچ نشد، این سه مورد تنها نمونه‌های مجازات اعدام مردان سفید به جرم قتل کاکاسیاه‌ها بوده است.\nدر ارتباط با لینچ کردن‌ها و وحشی‌گری‌های بی‌شمار، افسانه متجاوز سیاه سر برآورد. این افسانه‌ی بی‌معنی فقط می‌توانست قدرت‌های تلقینی وحشتناک خود را در جهان بی‌منطق ایدئولوژی نژادپرستی به‌دست آورد. اگرچه شاید این افسانه بی‌معنی باشد اما یک خطای عمدی بود. افسانه‌ی متجاوز سیاه یک ابداع مشخص سیاسی بود. همان‌طور که فردریک داگلاس اشاره می‌کند، در طول دوران برده‌داری مردان سیاه هیچ‌گاه به عنوان تجاوزگران جنسی برچسب نخورده بودند. طی جنگ‌های داخلی، حتی یک مرد سیاه هم به تجاوز به یک زن سفید متهم نشده بود. به استدلال داگلاس، اگر مردان سیاه دارای یک غریزه‌ی حیوانی برای تجاوز جنسی‌اند، این به‌قول‌معروف غریزه‌ی تجاوز، قطعا باید زمانی فعال می‌شد که مردان سفید در ارتش مؤتلفه می‌جنگیدند و زنانشان را بدون محافظ گذاشته بودند.\nدر پیامدهای فوری جنگ داخلی، هنوز شبح تهدیدکننده‌ی متجاوز سیاه درصحنه‌ی تاریخی ظهور نکرده بود. لینچ کردن‌ها، که ثابت شده بود سلاح سیاسی باارزشی است، طی دوره‌ی برده‌داری علیه مدافعان سفیدپوست القای برده‌داری به‌کار می‌رفت. قبل از آنکه لینچ کردن بتواند به عنوان یک‌نهاد عموما پذیرفته‌شده تثبیت شود، لازم بود بی‌رحمی‌و وحشت آن به طور متقاعدکننده‌ای موجه جلوه کند. در این شرایط بود که افسانه‌ی متجاوز سیاه متولد شد تا اتهام تجاوز جنسی را به قدرتمندترین سلاح برای توجیه کشتن مردم سیاه تبدیل کند. در عوض، نهاد لینچ کردن که به‌واسطه‌ی ادامه یافتن تجاوز جنسی علیه زنان سیاه شکل گرفته بود، پس از جنگ به یکی از عناصر راهبردی اساسی و خطرناک نژادپرستی تبدیل شد. از این طریق، بهره‌کشی بی‌رحم از نیروی کار سیاه تضمین شد و بعد از خیانت در دوره‌ی بازسازی، تسلط سیاسی بر مردم سیاه به عنوان یک کل واحد محفوظ بود.\nدر طول نخستین موج بزرگ لینچ کردن‌ها، موج تبلیغاتی دفاع از زنانگی سفید در برابر غرایز تجاوز جنسیِ غیرقابل‌کنترل مردان سیاه، آشکارا به دلیل عدم وجود آن صورت می‌گرفت. همان‌طور که فردریک داگلاس گفته است، کشتار غیرقانونی مردم سیاه اغلب به عنوان یک اقدام پیشگیرانه برای ترساندن توده‌های سیاه‌پوست از خیزش انقلابی، تشریح می‌شد. در آن زمان، نیت سیاسی دسته‌های جنایتکار پنهان بود. لینچ کردن یک ضد شورش آشکار بود، تضمینی که به‌واسطه‌ی آن مردم سیاه قادر نباشند به اهداف برابری شهروندی و اقتصادی نائل شوند. داگلاس اشاره می‌کند:\nدر طول این مدت، … توجیه قتل کاکاسیاه‌ها به بهانه‌ی توطئه‌ها، شورش‌ها، و دسیسه‌های کاکاسیاه‌ها برای قتل تمام مردم سفید صورت گرفت، توطئه‌چینی‌های کاکاسیاه‌ها برای سوزاندن شهر و در کل اعمال خشونت … اما هرگز درباره‌ی خشونت کاکاسیاه‌ها بر زنان و کودکان سفید یک کلمه هم -آشکار یا پنهان- به میان نیامد.\nبعدها که معلوم شد این توطئه‌ها، دسیسه‌ها و شورش‌ها ساختگی بوده، توجیه عمومی برای لینچ کردن تغییر کرد. طی دوره‌ی پس از ۱۸۷۲، سال‌های برآمدن گروه‌های فشار هم چون کوکلاکس‌کلان‌ها و شوالیه‌های کاملیای سفید، بهانه جدیدی ابداع شد. لینچ کردن به عنوان یک اقدام لازم برای پیشگیری از برتری سیاه‌پوستان بر مردم سفید نمایان شد یا به عبارتی، برای تأکید مجدد بر حاکمیت نژاد سفید.\nدر دوره‌ی جنگ داخلی سیاهان همراه با سفیدپوستان جنگیدند اما در دوره‌ی بازسازی امریکا به آن‌ها خیانت شد و از حق انتخابات محروم شدند. پس‌ازاین خیانت که در دوره‌ی بازسازی رخ داد، توهم برتری سیاسی سیاهان به عنوان بهانه‌ای برای لینچ کردن آن‌ها منسوخ شد. بااین‌حال، هم چنان‌که ساختار اقتصادی پس از جنگ شکل می‌گرفت، با تحکیم استثمار فوق‌العاده‌ی نیروی کار سیاهان، تعداد لینچ کردن‌ها رو به افزایش گذاشت. در این مقطع تاریخی بود که اتهام تجاوز جنسی به عنوان توجیه اصلی لینچ کردن مطرح شد. توضیح فردریک داگلاس از انگیزه‌های سیاسیِ شکل‌گیری افسانه‌ی متجاوز سیاه، یک تحلیل درخشان درباره‌ی تغییر مسیر ایدئولوژی نژادپرستی برای تطبیق با شرایط تاریخی جدید است.\nزمان تغییر کرده است و متهم کنندگانِ کاکاسیاه‌ها دریافته‌اند که باید همراه زمان، سیاست خود را تغییر دهند. آن‌ها مجبور به ابداع یک اتهام جدید متناسب با زمان شده‌اند. اتهامات قدیمی، دیگر معتبر نیست. عقاید خوب شمال و نوع بشر نمی‌تواند نظر آن‌ها را تأمین کند. مردان صادق دیگر باور ندارند که هیچ مبنایی برای هراس از برتری کاکاسیاه وجود داشته باشد. زمان‌ها و رویدادها این پناهگاه‌های دروغین قدیمی را سست کرده است. آن‌ها سابقا قدرتمند بودند. آن‌ها در روز روشن و با حرارت و آگاهی از تاثیر وحشتناک آن لینچ می‌کردند؛ اما حالا این کار را به عنوان یک کار بی‌فایده، کنار گذاشته‌اند. دروغ، توانایی‌اش را برای فریب ازدست‌داده است. شرایطِ تغییر کرده به یک توجیه سخت‌تر، قوی‌تر و موثرتر از بربریت جنوب نیاز دارد، و به نظر من، مجبوریم به چهره‌ی اتهامی، موحش‌تر و تکان‌دهنده‌تر از برتری کاکاسیاه یا شورش کاکاسیاه نگاه کنیم.\nو البته، این اتهامِ تکان‌دهنده‌تر همان تجاوز جنسی بود. اینجا بود که لینچ کردن به عنوان راهی برای انتقام گرفتن از تهاجمات مردان سیاه به زنانگیِ جنوبیِ سفید، بیان و توجیه می‌شد. همان‌طور که یک مدافع لینچ کردن اصرار داشت: پیدا کردنِ «شیوه‌ای منطبق با شرایط فوق‌العاده و با ابزار فوق‌العاده، ضروری بود. ازاین‌رو لینچ کردن به‌منظور مقابله با کاکاسیاه در جنوب ظاهر شد.»\nاگرچه اکثر لینچ کردن‌ها حتی شامل اتهام تجاوز جنسی نبود، اما ادعای نژادپرستانه‌ی تجاوز جنسی به یک توجیه مطلوب تبدیل شد که به‌مراتب مؤثرتر از همه تلاش‌های پیشین برای توجیه حمله‌های جنایتکاران به مردم سیاه به‌کار می‌رفت. در جامعه‌ای که در آن برتری مردانه فراگیر بود، مردانی که با تکلیف خود نسبت به دفاع از زنانشان تحریک می‌شدند، ممکن بود از پاسخگویی در قبال هر عمل افراطی که مرتکب می‌شدند، معاف شوند. آن انگیزه‌ی والا (دفاع از ناموس)، به‌اندازه کافی بربریت‌های آن‌ها را موجه نشان می‌داد. همان‌طور که سناتور بن تایمن از کارولینای جنوبی به همکاران واشنگتنی خود در اوان این قرن گفت،\nهنگامی‌که مردان سفید عبوس و غمگین به دنبال شکار مرد سیاهی می‌روند که از یک زن سفید ازاله‌ی بکارت کرده است، در واقع اشتباه بزرگ آن مرد را با سیاه‌ترین جنایات پاسخ داده‌اند …\nبه گفته او، این‌گونه جنایات باعث بازگشت مردم متمدن، به بربریت است که انگیزه‌های آن تحت چنین شرایطی همیشه «کشتن، کشتن، و کشتن» بوده است.\nانعکاس این افسانه جدید گسترده بود. نه‌فقط به این دلیل که در تضاد با روش لینچ کردن افراد بود، بلکه به طور کل باعث ریزش سفیدپوستان مدافع نهضت برابری سیاه بود، چراکه هیچ‌کس جرئت نداشت از متجاوز دفاع کند. در پایان قرن نوزدهم، بزرگ‌ترین سازمان مردمی زنان سفیدپوست، اتحادیه زنان مسیحی طرفدار منع مشروبات الکلی، توسط زنی هدایت می‌شد که به‌کلِ مردان سیاه به خاطر حمله به زنان سفید بهتان می‌زد. فرانسس ویلارد تا آنجا پیش رفت که مردان سیاه را مستعد برای الکلی شدن قلمداد کرد، که به‌نوبه خود میل غریزی آن‌ها برای تجاوز جنسی را تشدید می‌کند.\nمشروب‌فروشی مرکز قدرت کاکاسیاه است. ویسکیِ بهتر و بیش‌تر، شعار عمده‌ی جمعیت سیاه‌چرده است. نژاد رنگی مثل ملخ‌های مصری به تعداد زیاد تکثیر می‌شوند. مشروب‌فروشی‌ها مرکز قدرت آن‌هاست. امنیت زنان، در خانه، و در هزاران محل دیگر و از دوران کودکی تا همین لحظه تهدید می‌شود؛ طوری که مردان جرئت ندارند لحظه‌ای زنان خود را تنها بگذارند.\nتوصیف شخصیت مردان سیاه به عنوان تجاوزگران، سردرگمی باورنکردنی در صفوف جنبش‌های مترقی ایجاد کرده است. فردریک داگلاس و آیدا بی ولز درباره‌ی لینچ کردن تحلیل کردند که به‌محض گسترش تبلیغات سیاسی حول ادعای تجاوز جنسی به عنوان توجیه قانونیِ لینچ کردن، طرفداران سابق برابری خواه سفیدپوست به طور فزاینده‌ای از پیوستن به تلاش برای آزادی مردم سیاه ترسیدند. آن‌ها یا ساکت ماندند یا، مانند فرانسیس ویلارد، پرخاشگرانه در برابر جرائم جنسی که یکسره به مردان سیاه نسبت داده می‌شد، سخن گفتند. داگلاس تاثیر فاجعه‌بار اتهام دروغین تجاوز جنسی را بر جنبش برابری سیاه این‌گونه شرح می‌دهد:\n[اتهام تجاوز جنسی] نه‌تنها دشمنان کاکاسیاه‌ها را به دستگیری آن‌ها در خانه و بیرون از آن واداشته، بلکه تا حدودی توانسته مردان شایسته را نسبت به تلاش برای بهبود وضعیت آن‌ها دلسرد کند. [این اتهام] دوستان او در شمال و بسیاری از دوستان خوب او در جنوب را مغبون کرده است، چراکه تقریبا همه آن‌ها این اتهام را علیه کاکاسیاه‌ها به عنوان حقیقت پذیرفته‌اند.\nچه حقیقتی پشت این افسانه‌ی پرقدرت متجاوز سیاه بود؟ البته نمونه‌هایی از تجاوز مردان سیاه به زنان سفید وجود دارد. اما تعداد واقعی تجاوزهای رخ‌داده برای صحه گذاشتن بر چنین افسانه‌ای کافی نیست. همان‌طور که قبلا اشاره شد، در طول جنگ داخلی حتی یک گزارش هم از تجاوز یک برده به یک زن سفید وجود نداشت. تا زمانی که تقریبا همه‌ی مردان سفیدپوست جنوبی در جبهه نبرد بودند، هرگز یک‌بار هم ادعای تجاوز جنسی مطرح نشده بود. فردریک داگلاس استدلال می‌کند که اتهام تجاوز جنسی علیه مردان سیاه، به عنوان یک اتهام تعمیم‌یافته علیه کل آن‌ها معتبر نیست، به این دلیل ساده که یک تغییر افراطی و آنی را در روحیات و اخلاقیات مردم سیاه نشان می‌دهد. در صورتی که در تاریخ، تاکنون هیچ نمونه‌ی مشابهی از چنین تحولی، در شخصیت هیچ طبقه‌ای از مردان، نشان داده نشده است؛ چنان تغییری در شخصیت که با این شدت، قطعیت و به شکلی کاملا غیرطبیعی رخ بدهد. این تغییر بیش‌ازحد بزرگ و دوره‌ی ایجاد آن بیش‌ازحد کوتاه است.\nحتی شرایط واقعی اغلب لینچ کردن‌ها در تناقض با افسانه‌ی متجاوز سیاه بود. در اکثر کشتارهای جمعی، اتهام تجاوز به عنف مطرح نشده بود. بااینکه عموما ادعای تجاوز جنسی به عنوان توجیه عمومی برای لینچ کردن به کار می‌رفت، اما بیشتر لینچ کردن‌ها برای دلایل دیگری رخ می‌داد. مطالعه‌ای که در سال ۱۹۳۱ توسط کمیسیون مطالعه لینچ کردن جنوب به چاپ رسید، نشان می‌دهد بین سال‌های ۱۸۸۹ و ۱۹۲۹ فقط یک‌ششم از قربانیانِ دسته‌های جنایتکاران عملا به تجاوز جنسی متهم بودند: ۳۷٫۷ درصد با اتهام قتل، ۵٫۸ درصد با اتهام حمله تبهکارانه، ۷٫۱ درصد با اتهام سرقت، ۱٫۸ درصد با اتهام توهین به یک فرد سفید و ۲۴٫۲ درصد نیز به موارد دیگر متهم شدند. با توجه به آمار کمیسیون، ۱۶٫۷ درصد از قربانیان لینچ به تجاوز جنسی و ۶٫۷ درصد به تلاش برای تجاوز متهم شده بودند.\nاگرچه استدلال آن‌ها مغایر حقایق بود، بیشتر مدافعان لینچ کردن ادعا کردند که تنها التزام مردان سفید به دفاع از زنان خود می‌تواند آن‌ها را برای ارتکاب چنین حملات وحشیانه‌ای علیه مردان سیاه برانگیزد. در سال ۱۹۰۴ توماس نلسون پیج، با نوشته‌ای در نورث امریکن ریویو( مجله ادبی آمریکایی)، تمامِ بارِ لینچ کردن را بر دوش مردان سیاه و میل کنترل نشده‌ی آن‌ها به جنایاِت جنسی انداخت.\nجنایت لینچ کردن تا زمانی که نرخ جنایات تجاوز به ناموس و کشتن زنان و کودکان از میزان اخیر آن کمتر شود، احتمالا پایان نمی‌گیرد. و این جرم و جنایت، که تقریبا و به طور کامل به نژاد کاکاسیاه محدود شده است نیز تا زمانی که کاکاسیاه‌ها خود دست به کار نشوند و آن را فروننشانند تا حد زیادی کاهش نمی‌یابد.\nو به گفته‌ی بن تیلمن در مجلس سنای ایالات‌متحده، مردان سفیدپوست در جنوب نمی‌خواستند «… کاکاسیاهی را که از شهوت‌رانی بر زنان و دختران ما لذت برده، بدون لینچ کردن رها کنند.» در سال ۱۸۹۲، هنگامی‌که سناتور تیلمن فرماندار کارولینای جنوبی بود، درست در نقطه‌ای که در آن هشت مرد سیاه به دار آویخته شده بودند، اعلام کرد که شخصا رهبری یک گروه جنایتکار لینچ را در مقابل هر مرد سیاهی که جرئت تجاوز به یک زن سفید داشته باشد، بر عهده می‌گیرد. او در طول دوره‌ی فرمانداری‌اش، یک مرد سیاه را به یک گروه سفیدپوست جنایتکار واگذار کرد؛ باوجوداینکه قربانی لینچ شده، علنا توسط زن سفیدی که اعلام تجاوز کرده بود، تبرئه شده بود.\nاگر سیاهان، فرودستی پایگاه اقتصادی و سیاسی خود را به‌سادگی پذیرفته بودند، احتمالا فعالیت‌های دسته‌های جنایتکار فروکش می‌کرد. اما ازآنجاکه تعداد زیادی از بردگان سابق از رویای پیشرفت خود چشم‌پوشی نکردند، بیش از ده‌ها هزار لینچ در سه دهه بعد از جنگ رخ داد. هر کس سلسله‌مراتب نژادی را به چالش می‌کشید به عنوان قربانیِ بالقوه دسته‌های جنایتکاران در نظر گرفته می‌شد. فهرست بی‌پایانی از مردگان، شامل هر نوع شورشی‌ای بود از صاحبان کسب‌وکار موفق سیاه و کارگرانی که برای دستمزد بیشتر فشار می‌آوردند گرفته تا آن‌هایی که «پسر» خطاب شدنِ خود را نمی‌پذیرفتند و زنان جسوری که در مقابل آزار جنسی مردان سفید مقاومت می‌کردند. بااین‌حال افکار عمومی بر این فرض بود که لینچ کردن تنها پاسخی برای جنایت‌های جنسی وحشیانه علیه زنان سفید است. اما در این میان یک سؤال مهم بدون پاسخ باقی ماند: به چه دلیل زنان بسیاری لینچ شدند و گاهی قبل از کشته شدن مورد تجاوز دسته‌های جنایتکاران قرار گرفتند؟ آیدا بی. ولز ارجاع می‌دهد به،\n… مورد وحشتناکی که در سن آنتونیو واقع در تگزاس رخ داد، زنی را به‌زور داخل بشکه‌ای گذاشتند، میخ‌هایی از بیرون به داخل بشکه فرو کردند و بشکه را آن‌قدر به پایین تپه هل دادند تا آن زن بمیرد.\nشیکاگو دیفندر در مقاله‌ای که در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۱۵ تحت عنوان «تجاوز جنسی، مادرِ لینچ کردن کاکاسیاه» منتشر کرد می‌نویسد:\nدوشیزه کلمبوس، ۱۷ دسامبر: پنجشنبه هفته گذشته کوردلا استیونسون اوایل صبح، بدون لباس و مرده، حلق‌آویز شده از یک درخت پیدا شد… او از شب پیش توسط دسته جنایتکارانِ تشنه به خون، حلق‌آویز شده بود. آن‌ها به خانه وی رفته، او را در حالت خواب ربوده، و بدون هیچ مقاومتی به خیابان کشانده بودند. سپس او را به نقطه دوری برده، و کار کثیف خود را انجام داده و او را دار زده بودند.\nنقش محوری‌ای که متجاوز سیاه افسانه‌ای، در شکل‌گیری نژادپرستی پس از دوره برده‌داری بازی می‌کند، در بهترین حالت، یک نظریه‌پردازی غیرمسئولانه برای بازنمایی مردان سیاه به عنوان شایع‌ترین بانیان خشونت‌های جنسی است. در بدترین حالت، به این دلیل که متجاوزِ افسانه‌ای به‌نوعی فاحشه‌ی افسانه‌ای را به ذهن‌ها متبادر می‌کند، به طور کل تعرضی علیه مردم سیاه است. زنان سیاه با این درک که اتهام تجاوز جنسی به عنوان حمله‌ای علیه کل اجتماع سیاهان است، به‌سرعت رهبری جنبشی علیه لینچ کردن را به عهده گرفتند. آیدا بی. ولز بارنت، نیروی پشتیبان و الهام‌بخش نهضت ضد لینچ کردن بود که پس از دهه‌های بسیار به سرانجام رسید. در سال ۱۸۹۲ سه تن از آشنایان این زن روزنامه‌نگار در ممفیس تنسی لینچ شدند. آن‌ها فروشگاه موفقی در محله‌ی سیاهان بازکرده بودند که با یک فروشگاه متعلق به یک سفیدپوست رقابت می‌کرد؛ به همین دلیل توسط دسته‌های جنایت‌کاران به قتل رسیدند. آیدا بی ولز بدون اتلاف وقت در صفحات روزنامه خود، فری اسپیچ ، به نوشتن علیه این جنایت پرداخت. سه ماه بعد طی سفرش به نیویورک، دفاتر روزنامه‌اش به آتش کشیده شد. او به دلیل تهدید به لینچ شدن، تصمیم گرفت در شرق باقی بماند و داستان واقعی لینچ کردن کاکاسیاه‌ها را، که گسترده‌تر و وحشتناک‌تر شده بود، برای اولین بار به دنیا بگوید.\nمقالات ولز در نیویورک اِیج انگیزه‌ای برای زنان سیاه شد تا یک کمپین حمایتی را به طرفداری از او سازمان‌دهی کنند. این کارزار درنهایت به تأسیس باشگاه‌های زنان سیاه منجر شد درنتیجه‌ی تلاش‌های پیشگام او، زنان سیاه در سراسر کشور در نهضت‌های ضد لینچ کردن فعال شدند. آیدا بی ولز خودش از شهری به شهر دیگر سفر می‌کرد و خواسته‌ها را بین وزرا، متخصصان و کارگران منتشر می‌کرد تا علیه خشونتِ قانون لینچ کردن صحبت کنند. در طول سفرِ او به خارج از کشور، جنبش همبستگی مهمی در بریتانیا سازمان‌دهی شد که تاثیر قابل‌توجهی بر افکار عمومی‌ایالات‌متحده داشت. بهای موفقیت وی، خشم نیویورک‌تایمز بود. نیویورک‌تایمز در سرمقاله خود که پس از سفر ولز در سال ۱۹۰۴ به انگلستان منتشر کرد با اشاره به حمله یک مرد سیاه به یک زن سفیدپوست که به گفته سرمقاله بلافاصله پس از بازگشت ولز به امریکا رخ داد، آرای ولز را بی‌اساس خواند.\nماری چرچ ترل، اولین رئیس انجمن ملی زنان رنگین‌پوست ، یکی دیگر از رهبران برجسته زن سیاه بود که به مبارزه علیه لینچ کردن پرداخت. در سال ۱۹۰۴ او در جواب مقاله زهرآگین توماس نلسون پیج با عنوان لینچ کردن کاکاسیاه‌ها؛ علت و پیشگیری از آن، مقاله‌ای را تحت عنوان لینچ کردن از دیدگاه یک کاکاسیاه منتشر کرد که هر دو مقاله در نورث امریکن ریویو به چاپ رسید. ترل با منطقی قانع‌کننده و به شکلی نظام‌مند، توجیهات پیج را در مورد لینچ کردن به عنوان یک واکنش توجیهی به ادعای تجاوزهای جنسی علیه زنان سفید، رد کرد.\nسی سال پس‌ازآنکه آیدا بی. ولز کمپین ضد لینچ کردن را آغاز کرد، سازمانی به نام صلیبیون ضد لینچ تأسیس شد. این سازمان در سال ۱۹۲۲ تحت نظارت NAACP و رهبری ماری تالبرت با هدف ایجاد جنبش سراسری زنان علیه لینچ کردن تشکیل شد.\nاقدام بعدی ماری بی. تالبرت چه خواهد بود؟ اقدام بعدی زنان رنگین‌پوست آمریکا تحت رهبری او چه خواهد بود؟ سازمانی توسط زنان رنگین‌پوست آمریکایی به وجود آمده بود تا یک‌میلیون زن را از هر رنگ و نوعی علیه لینچ کردن تا دسامبر ۱۹۲۲ متحد کند.\nمراقب باش، آقای لینچ‌کننده!\nاین گروه از زنان به آنچه می‌خواستند، رسیده‌اند.\nاین اولین بار نبود که زنان سیاه از همراهی خواهران سفید خود بهره‌مند می‌شدند. آن‌ها همانند دیگر بزرگان تاریخ نظیر سورجورنر تروث و فرانسیس‌ای دابلیو هارپر تلاش می‌کردند. آیدا بی. ولز شخصا به زنان سفیدپوست متوسل شد، همچنان‌که معاصر او، ماری چرچ ترل و زنان باشگاه سیاه به شکل جمعی تلاش کردند تا باشگاه زنان سفید را متقاعد کنند که مقداری از انرژی جنبش خود را صرف کمپین ضد لینچ کند. زنان سفید به این درخواست به شکل سراسری پاسخ ندادند تا زمانی که انجمن زنان جنوب برای جلوگیری از لینچ کردن در سال ۱۹۳۰ تحت رهبری جسی دانیل ایمز تآسیس شد. انجمن ضرورت لینچ کردن برای حمایت از زنان جنوبی را رد کرد:\nبرنامه زنان جنوبی به افشای این ادعای کذب و دروغین می‌پردازد که لینچ کردن یک امر ضروری برای حفاظت از آن‌هاست و خطر واقعی لینچ کردن را برای تمام ارزش‌های خانه و مذهب نشان می‌دهد.\nگروه کوچکی از زنانی که در جلسه آتلانتای انجمن حضور داشتند، درباره نقش زنان سفیدپوست در لینچ کردن‌های دوره اخیر بحث کردند. آن‌ها به این موضوع اشاره کردند که زنان جنوبی معمولا در گردهمایی‌های دسته‌های جنایتکاران حضور داشتند و در برخی موارد از اعضای فعال این نشست‌ها بودند. علاوه بر این، آن دسته از زنان سفید که به فرزندان خود اجازه می‌دادند تا شاهد قتل سیاهان باشند، در واقع با این کار خود به آن‌ها راه‌های نژادپرستانه جنوبی را آموزش می‌دادند. مطالعه والتر وایت درباره لینچ کردن، که یک سال قبل از نشست زنان منتشر شد، توضیح می‌دهد که یکی از بدترین عواقب کشتار جنایتکاران، تخریب افکار کودکان سفیدپوست جنوبی بود. هنگامی‌که وایت برای بررسی لینچ کردن به فلوریدا سفر کرد، یک دختر کوچک نه یا ده ساله دراین‌باره به او گفت: «داشتیم با سوزاندن سیاهان تفریح می‌کردیم».\nجسی دانیل ایمز و دیگر بنیان‌گذاران انجمن زنان جنوب برای جلوگیری از لینچ کردن، در سال ۱۹۳۰ تصمیم گرفتند تا توده‌های زنان سفیدپوست جنوبی را به کارزاری برای به‌زانو درآوردن دسته‌های جنایتکاران نژادپرست در زمینه‌ی قتل سیاهان، جذب کنند. آن‌ها توانستند بیش از چهل هزار امضا در حمایت از انجمن جمع کنند:\nما اعلام می‌کنیم که لینچ کردن جنایتی غیرقابل‌دفاع، مخرب همه اصول حکومت، دشمن همه آرمان‌های دین و انسانیت، و تحقیر هر شخصی است که با آن درگیر است … افکار عمومی به‌سادگی ادعای و اعضای دسته‌های جنایتکار را مبنی بر اینکه تنها در دفاع از زنان جنوبی دست به این کار زده‌اند، پذیرفته است. با توجه به واقعیت‌ها ما با شهامت خود دیگر نه اجازه پذیرش بلامنازع این ادعا را می‌دهیم، و نه به آن اوباش فرصت می‌دهیم بر اساس انتقام شخصی و وحشی‌گری به اعمال خشونت و بی‌قانونی به نام زنان بپردازند. ما قاطعانه به ایجاد افکار عمومی جدید در جنوب متعهد می‌شویم تا نسبت به اعمال دسته‌های جنایت‌کار یا لینچ‌کنندگان به هر دلیلی که باشد چشم‌پوشی نکنند. ما به فرزندان خود در خانه، در مدرسه و در کلیسا تفسیر جدیدی از قانون و دین را آموزش خواهیم داد؛ ما به همه مقامات در حمایت از سوگند شغلی‌شان کمک خواهیم کرد؛ و درنهایت، ما به هر وزیر، سردبیر، معلم مدرسه و شهروند وطن‌پرستی در برنامه آموزش ریشه‌کن کردن لینچ کردن و دسته‌های جنایتکار برای همیشه از سرزمینمان خواهیم پیوست.\nاین زنان سفید شجاع با مخالفت، دشمنی و حتی تهدیدات فیزیکی در زندگی خود مواجه شدند. کمک‌های آن‌ها به نهضت ضد لینچ ارزشمند بود. بدون طومارهای پی‌درپی، کارزارهای نامه‌نویسی و گردهمایی‌ها و تظاهرات آن‌ها، جریان لینچ کردن به این سرعت واژگون نمی‌شد. تا آن زمان، انجمن زنان جنوب برای جلوگیری از لینچ کردن جنبشی چهل‌ساله بود. و در این چهار دهه یا بیشتر، زنان سیاه رهبری کمپین ضد لینچ را بر عهده داشتند، و تقریبا به همان مدت، از خواهران سفید خود می‌خواستند که به آن‌ها بپیوندند. یکی از نقاط ضعف عمده‌ی مطالعه سوزان براون میلر در مورد تجاوز، بی‌توجهی مطلق او به تلاش‌های پیشگام زنان سیاه در کمپین ضد لینچ کردن است. بااینکه براون میلر به‌حق، جسی دانیل ایمز و انجمن زنان جنوبی را می‌ستاید، اما تنها اشاره‌ای گذرا به تلاش‌های آیدا بی ولز، ماری چرچ ترل یا ماری تالبرت و نهضت‌های ضد لینچ می‌کند.\nبااینکه انجمن زنان جنوب برای جلوگیری از لینچ کردن واکنشی دیر به درخواست خواهران سیاه خود نشان داده بود، دستاوردهای گسترده این زنان به طور چشمگیری جایگاه ویژه زنان سفیدپوست را در مبارزه علیه نژادپرستی نشان می‌داد. هنگامی‌که مری تالبرت و جنبش ضد لینچ او به زنان سفیدپوست دسترسی پیدا کردند، احساس کردند که زنان سفیدپوست آسان‌تر می‌توانند درک کنند که بهانه‌ی دفاع از ناموس و عفت آن‌ها چگونه می‌تواند موجب سرکوب خود آن‌ها به عنوان یک زن شود. علاوه بر این، لینچ کردن، به عنوان ابزار وحشتناک نژادپرستی، در خدمت تقویت تسلط مردان نیز بود.\nوابستگی اقتصادی، با چیزی جز صفات «مؤدبانه، پالوده، زنانه» در ارتباط نبود، و فعالیت‌های ذهنی در حوزه‌ای فراتر از زندگی خانگی در جریان نبود؛ همه این محدودیت‌های تحمیلیِ مردانه با شدت بیشتری بر زنان جنوب اعمال می‌شد و متعصبانه‌تر از هر منطقه‌ی دیگری در کشور باقی مانده بود.\nدر طول نهضت ضد مجازات لینچ، منتقدانِ اتهام نژادپرستانه‌ی تجاوز جنسی به توجیه آن دسته از مردان سیاه که واقعا مرتکب تعرض جنسی شده بودند، توجه نمی‌کردند. در اوایل سال ۱۸۹۴ فردریک داگلاس هشدار داد که اظهارات او علیه افسانه متجاوز سیاه نباید به عنوان دفاع از تجاوز جنسی تعبیر شود.\nمن نمی‌گویم که کاکاسیاه‌ها قدیس و فرشته هستند. انکار نمی‌کنم که آن‌ها هم قادر به ارتکاب جرمِ منتسب به خود هستند؛ بلکه مطلقا رد می‌کنم که آن‌ها مرتکب آن جرم، بیش از هرگونه‌ی دیگر از خانواده انسانی شده باشند… من به هیچ‌وجه مدافع هر مرد مجرمی‌که به این جنایت فجیع دست‌زده باشد نیستم، ولی مدافع مردم رنگین‌پوست به عنوان یک طبقه هستم.\nخیزش دوباره نژادپرستی در اواسط دهه ۱۹۷۰ با احیای افسانه متجاوز سیاه همراه بود. متأسفانه، این افسانه در بعضی مواقع توسط زنان سفیدپوست در مبارزه با تجاوز جنسی، مشروع جلوه داده می‌شد. به عنوان مثال به قطعه آخر فصل کتاب سوزان براون میلر با عنوان «پرسش از نژاد» توجه کنید:\nامروز میزان بروز واقعی تجاوز جنسی با هاله‌ای از افسانه متجاوز در ذهن همراه است، و به‌ویژه شبح مرموز مرد سیاه به عنوان متجاوز برای آن چیزی که به نام مردانگی در آن سهیم است، باید به عنوان یک مکانیزم کنترل در برابر آزادی، تحرک و آرزوهای تمامی زنان، سفید و سیاه درک شود. تلاقی نژادپرستی و تبعیض جنسی محل برخورد خشنی شده است. آنجا تظاهر به چیزی که وجود ندارد به‌دردنخور است.\nکژدیسی فریب‌کارانه‌ی براون میلر در موارد تاریخی همچون پرونده ۹ اسکاتس بورو ، ویلی مک گی و امت تیل، برای بی‌اثر ساختن هرگونه همدردی با مردان سیاهی که قربانی اتهام تجاوز جنسی دروغین هستند، طرح شده است. همان‌طور که درباره امت تیل، آشکارا به ما می‌گوید اگر به سر این پسر چهارده ساله گلوله نخورده بود و او را به دلیل سوت زدن با یک زن سفید به رودخانه تالاهاتچی نمی‌انداختند، احتمالا در تجاوز به زن سفید دیگری موفق می‌شد.\nبراون میلر تلاش دارد تا خوانندگان خود را متقاعد کند که عبارات عبث و به‌عمد پرشور الریج کلیور-کسی که تجاوز جنسی را «عملی شورشی» در برابر «جامعه سفید» خواند، نماینده و معرف [تفکر سیاهان] است. به نظر می‌رسد او [میلر] هم‌زمان که با سحر و جادو ارتش‌هایی از مردان سیاه را با آلت‌های شق شده در تصورات خوانندگان خود می‌آورد، می‌خواهد این اتهام سازی را با قرار دادن زنان سفید در مناسب‌ترین وضعیت پیش ببرد. در صفوف این ارتش است که روح امت تیل، الریج کلیورِ متجاوز و ایمامو باراکا حضور دارند، بارکا همان کسی است که یک‌بار نوشت: «پیش بیا، نهیلیسم دادائیسم سیاه. به دختران سفید تجاوز کن. به پدرانشان تجاوز کن. گلوی مادرانشان را ببر». اما براون میلر از این هم فراتر می‌رود. کار او نه‌تنها افکار مردانی نظیر کلوین هرنتون را ترویج می‌کند که کتابش صراحتا تبعیض جنسی را رواج می‌دهد بلکه دربردارنده دیگرانی هم چون جورج جکسون است، کسی که هرگز از تلاش برای توجیه تجاوز جنسی فرو نکاهید. او استدلال می‌کند ایده‌های الریج کلیور:\n… بازتاب یک‌گونه تفکر در میان روشنفکران و نویسندگان مرد سیاه است که در اواخر دهه ۱۹۶۰ مد شده بود و با شور و شوق شگفت‌آوری توسط مردان رادیکال و بخش‌هایی از روشنفکران سفیدپوست به عنوان یک بهانه کاملا قابل‌قبول برای تجاوز جنسی اعمال‌شده توسط مردان سیاه به‌کار می‌رفت.\nبحث سوزان براون میلر درباره تجاوز جنسی و نژاد، تعصب کور او را که با نژادپرستی هم‌مرز است نشان می‌دهد. گاهی اوقات او در ادعای دفاع از حقوق همه زنان، صرف‌نظر از پیامدهای آن، خودش را تنها در موقعیت دفاع از حقوق خاص زنان سفید محصور می‌کند. مثال روشن این امر، بررسی او در رابطه با پرونده ۹ اسکاتس بورو است. همان‌طور که براون میلر خود اشاره می‌کند، این ۹ مرد جوان که تنها به‌واسطه سوگند دروغین دو زن سفید در جایگاه شاهدان، متهم و محکوم به تجاوز جنسی شده بودند، سال‌های طولانی از عمر خود را در زندان به سر بردند. باز هم او هیچ چیز جز تحقیر برای مردان سیاه و جنبش مدافع آن‌ها ندارد و آشکارا با دو زن سفید همدردی می‌کند:\nچپ به‌شدت برای سمبل‌های بی‌عدالتیِ نژادی خود مبارزه کرد، با ساختن قهرمانانی سردرگم در مشتی احساسات، همراهان نیمه ادیب گرفتار در آرواره‌های الهیات جنوبی که فقط می‌خواستند بر طبل توخالی بکوبند.\nاز سوی دیگر، دو زن سفید که با شهادت دروغشان، ۹ اسکاتس بورو را به زندان فرستاده بودند،\nتوسط قدرت مردان سفیدپوستی که اعتقاد داشتند تجاوز جنسی رخ داده است، احاطه شده بودند. آن‌ها گیج و هراسان وارد بازی شدند.\nهیچ‌کس نمی‌تواند انکار کند که زنان، توسط نژادپرستان آلاباما کنترل می‌شدند. بااین‌حال، به تصویر کشیدن زنان به عنوان پیاده‌های معصوم و مبرا از مسئولیتِ همکاری با نیروهای نژادپرستی اشتباه است. خود براون میلر با طرفداری از زنان سفید، صرف‌نظر از شرایط، تسلیم نژادپرستی می‌شود. شکست او به زنان سفیدپوست هشدار می‌دهد که برای نیروهای نژادپرستی کنونی، ترکیبی از مبارزات علیه نژادپرستی و تبعیض جنسی ضروری و مهم است.\nافسانه‌ی متجاوز سیاه توطئه‌ی ایدئولوژی نژادپرستی را تداوم می‌بخشد. این افسانه لابد بخش مهمی از مسئولیت شکست اغلب نظریه‌پردازان ضد تجاوز جنسی را بر دوش دارد؛ نظریه‌پردازانی که به دنبال شناسایی تعداد زیادی از متجاوزان ناشناسی بودند که عمل آن‌ها گزارش نشده، محاکمه نشده و درنتیجه غیرمجرم باقی ماندند. تا زمانی که تحلیل‌ها بر متجاوزان متهم شده‌ای که گزارش‌شده و دستگیر شده‌اند و درنتیجه تنها کسری از تجاوزهایی که واقعا روی داده استوار باشد، مردان سیاه -و مردان رنگین‌پوست دیگر- به‌ناچار به عنوان شریران، مسئول خشونت جنسی همه‌گیر شناخته می‌شوند. این گمنامی‌که اکثریت قریب به‌اتفاق تجاوزها را فراگرفته است، به‌تبع به عنوان جزئیات آماری، معتبر شناخته‌شده یا هم چون معمایی بامعنای دست‌نیافتنی، تلقی می‌شود.\nاما در وهله اول چرا بسیاری از متجاوزان ناشناس هستند؟ آیا احتمال آن نیست که این گمنامی بهره‌مندی از امتیازی باشد برای مردانی که پایگاهشان از آن‌ها در برابر پیگرد قانونی محافظت می‌کند؟ اگرچه مردان سفیدپوستی که در هیئت کارفرمایان، مدیران، سیاستمداران، پزشکان، استادان و غیره هستند و معروف به «بهره‌کشی» از زنانی هستند که ازنظر آن‌ها فرودستان اجتماعی‌اند، به‌ندرت بزه جنسی‌شان به دادگاه کشیده می‌شود. آیا احتمال ندارد که این مردان طبقات سرمایه‌داری و متوسط مسئول بخش قابل‌توجهی از تجاوزت گزارش نشده باشند؟ بدون شک زنان سیاه در بسیاری از این تجاوزهای گزارش نشده قربانی بودند: تجربه تاریخی آن‌ها ثابت می‌کند که ایدئولوژی نژادپرستی دلالت بر دعوتی آزاد به تجاوز جنسی دارد. هم چنان‌که اساس مجوز تجاوز به زنان سیاه در طول دوره برده‌داری، قدرت اقتصادی برده‌داران بود؛ ساختار طبقاتی جامعه سرمایه‌داری نیز انگیزه‌ی تجاوز به عنف را می‌پروراند. در واقع به نظر می‌رسد که مردان طبقه‌ی سرمایه‌دار و شرکای طبقه‌ی متوسط آن‌ها از پیگرد قضایی مصون هستند، چراکه آن‌ها با همان اقتدار بلامنازعی که خشونت روزمره‌شان بر کار و حیثیت طبقه کارگر را مشروعیت می‌بخشد، دست به تجاوز جنسی می‌زنند.\nوجود آزار جنسی گسترده در کار شغلی هرگز بیش از یک راز نبوده است. در واقع، آزار جنسی در محل کار صراحتا وجود دارد به طوری‌که زنان -به‌ویژه زمانی که اتحادیه ندارند- بیش از همه آسیب‌پذیر می‌شوند. کارفرمایان، مدیران و سرکارگران ممکن است برای اثبات این اقتدار به روابط جنسی مبادرت ورزند تا پایه‌های سلطه اقتصادی موجود بر زنان زیردست خود را محکم کنند. از آن‌جا که زنان طبقه کارگر بسیار بیشتر از مردان خود استثمار می‌شوند، آسیب‌پذیری آن‌ها را در برابر سوءاستفاده جنسی بیشتر می‌کند، درعین‌حال تهدید جنسی به طور همزمان آسیب‌پذیری آن‌ها را در برابر بهره‌کشی اقتصادی تقویت می‌کند.\nمردان طبقه‌ی کارگر، صرف‌نظر از رنگشان، می‌توانند تحریک به تجاوز جنسی شوند با این باور که مردانگی آن‌ها امتیازی است برای تسلط بر زنان. بااین‌حال، ازآنجایی‌که آن‌ها اقتدار اجتماعی یا اقتصادی لازم که تضمینی باشد برای مصونیت آن‌ها از پیگرد قانونی را ندارند- مگر در صورت تجاوز یک مرد سفید به یک زن رنگین‌پوست- انگیزه‌شان برای تجاوز به قدرتمندی مردان طبقه‌ی سرمایه‌دار نیست. هنگامی‌که مردان طبقه کارگر دعوت به تجاوز را که توسط ایدئولوژی برتری مردان تبلیغ می‌شود، می‌پذیرند، در واقع رشوه‌ای را پذیرفته‌اند؛ پاداشی واهی در ازای ناتوانی‌شان.\nساختار طبقاتی سرمایه‌داری، مردانی را که قدرت اداره قلمرو اقتصادی و سیاسی دارند، برای تبدیل‌شدن به عوامل معمول بهره‌کشی جنسی، تشویق می‌کند. تجاوز به‌صورت همه‌گیر زمانی رخ می‌دهد که طبقه سرمایه‌دار خشمگینانه اقتدار خود را در مواجهه با چالش‌های جهانی و داخلی به‌دست می‌گیرد. هم، نژادپرستی و هم، تبعیض جنسی، مرکزی برای استراتژی داخلیِ افزایش بهره‌کشی اقتصادی هستند و پاداش بی‌سابقه‌ای برای آن دریافت می‌کنند. تصادفی نیست اگر وقوع تجاوز جنسی، موقعیت زنان کارگر را بدتر کند. زیان‌های اقتصادی زنان به حدی شدید است که دستمزدشان در مقایسه با مردان پایین‌تر از یک دهه پیش است. گسترش خشونت جنسی، صورت وحشیانه تشدید کلی تبعیض جنسی است که اجبارا با این نوع خشونت اقتصادی همراه می‌شود.\nبه دنبال الگوی برساخته‌ی نژادپرستی، حمله به زنان، وخامت اوضاع کارگران رنگین‌پوست و همچنین افزایش نفوذ نژادپرستی در سیستم قضایی، نهادهای آموزشی و چگونگی بی‌توجهی حکومت نسبت به مطالعه‌ی سیاهان و رنگین‌پوستان دیگر را نشان می‌دهد. دراماتیک‌ترین نشانه‌ی تجدید حیات نژادپرستی، ظهور دوباره‌ی کو کلاکس کلان و تهاجمات شدید آن بر سیاهان، مکزیکی‌ها، پورتوریکویی‌ها و بومیان آمریکایی است. تجاوز رو به گسترش کنونی، شباهت فوق‌العاده‌ای به این خشونت برافروخته توسط نژادپرستی دارد.\nامروزه با توجه به پیچیدگی بافتار اجتماعی تجاوز جنسی، هرگونه تلاش برای برخورد با آن، هم چون پدیده‌ای مجزا، ناگزیر فرومی‌ریزد. یک استراتژی موثر در برابر تجاوز جنسی باید هدف خود را بیش از ریشه‌کن کردن تجاوز یا حتی تبعیض جنسی به‌تنهایی قرار دهد. مبارزه علیه نژادپرستی باید موضوع پیوسته جنبش ضد تجاوز باشد که نه‌تنها از زنان رنگین‌پوست دفاع کند، بلکه حامی بسیاری از قربانیان نژادپرستی که مورد اتهام تجاوز جنسی قرارگرفته‌اند نیز باشد. ابعاد بحران خشونت جنسی یکی از جنبه‌های بحران عمیق و مداوم سرمایه‌داری را تشکیل می‌دهد. تا زمانی که به طورکلی ستم بر زنان همچون بازوی سرمایه‌داری باقی بماند، تهدید به تجاوز به عنوان جنبه‌ی خشونت‌آمیز تبعیض جنسی، ادامه خواهد یافت. جنبش ضد تجاوز و فعالیت‌های مهم کنونی آن -از کمک‌های عاطفی و حقوقی گرفته تا کارزارهای دفاع از خود و برنامه‌های آموزشی- باید در زمینه‌ای استراتژیک قرار بگیرد که شکست نهایی سرمایه‌داری انحصاری را مدنظر قرار دهد.\nمنبع: ویب‌سایت بیدار زنی\nبرچسب ها: تجاوزخشونت جنسینژادپرستی\nدر جست‌وجوی خدا؛ خوانشی از کتاب «تاریخ خداباوری» نوشته‌ی کارن آرمسترانگ(بخش پایانی)\n27 جوزا 1401\nدر بخش قبلی دانستیم که زمانی جدال برسر سازگاری «عقل» و «دین» توسط کلیسا پایان یافت و فلسفه کفریات تلقی...\nدر جست‌وجوی خدا؛ خوانشی از کتاب «تاریخ خداباوری» نوشته‌ی کارن آرمسترانگ( بخش پنجم)\nاز بخش قبلی دریافتیم که خدای اسلام ذات مطلق است. دست‌رسی به چنین خدا برای انسان ناممکن بوده و شناخت...\nدر جست‌وجوی خدا؛ خوانشی از کتاب «تاریخ خداباوری» نوشته‌ی کارن آرمسترانگ(بخش چهارم)\nدر میان بعضی قباییل قریش که در مکه بودند، نوعی خداباوری به وجود آمده بود که آن خدا کاملا دسترس‌ناپذیر...\nطالبان در زابل به دخترانی که از دانشگاه فارغ شدند اجازه‌ی اشتراک در جشن فراغت‌شان را ندادند\nرخشانه: طالبان در ولایت زابل به دخترانی که از دانشگاه دولتی در این ولایت فارغ شده‌اند، اجازه‌ی اشتراک به جشن...


outdoor flooring wood engineered\nAquaSeal 72 Engineered Hardwood (4) Bamboo Flooring (2) BELLAWOOD (56) BELLAWOOD Artisan Distressed (41) BELLAWOOD Artisan Distressed Engineered (18) BELLAWOOD Engineered (13) Bruce (12) Builders Pride (23) Builder's Pride (15) Builder's Pride Engineered (5) Major Brand (4) Mayflower (19) Mayflower Engineered (15) R.L. Colston (52) Virginia ...\nEngineered hardwood flooring is a great option if you want the beauty of real wood but need a floor that is more durable than traditional solid hardwood. If you have children pets or want to install hardwood flooring in areas prone to moisture then engineered hardwood flooring is an option you should consider.\nPower Dekor's 1/2" Honey Birch engineered wood flooring combines beautiful style and design with high quality performance. This flooring features deep rich exotic colours random plank length and a tongue and groove click installation for a simple easy to install product.\nBut if you’re installing hardwood floors in an outdoor space the factors at play are a bit different than those inside of a house. Namely you have to consider direct exposure to sunlight and weather. So a different planning process has to take place. When you’re planning to install wood flooring outside take into account how the client ...\nProduct Title Topeakmart Pack of 27 Interlocking Wood Flooring Til ... Average rating: 0 out of 5 stars based on 0 reviews Current Price $118.99 $ 118 . 99 List List Price $178.49 $ 178 . 49\nHow Thick is Engineered Wood Flooring? Engineered flooring is typically between 3/8” to 3/4” thick whereas solid hardwood is 1/2” to 3/4“ thick. How Long Will an Engineered Wood Floor Last? Depending on the thickness of the veneer that tops the flooring the quality of flooring used and how well you maintain your floors engineered ...\nHome»Outdoor decking>outdoor flooring wood engineered


نقاش ساختمان درغرب ، شرق و شمال تهران\nتاریخ ایجاد در دوشنبه, 25 شهریور 1398 14:51 | |\nدر گذشته ، شهر تهران به این حد گسترش پیدا نکرده بود و لذا رفت و آمد از یک طرف شهر به طرف دیگر چندان مشکل و زمان بر نبوده و جابجایی به راحتی انجام می گرفت . اما با گسترش کلانشهرهای مثل تهران مشکلات رفت و آمد روزانه ، بعضا اکیپ های کاری با در نظر گرفتن مسیرها و زمانهای رفت و آمد ، ممکن است ترجیح دهند که کارهای خوش مسیر و یا مناطق نزدیک و خاص به خود را بپذیرند.\nلذا در آگهی های تبلیغاتی با عنوان نقاشی ساختمان در غرب تهران ، نقاشی ساختمان در شمال تهران ، نقاش ساختمان در مرکز شهر و ... نوشته می شوند تا مشتری اطلاع داشته باشد که ترجیحا در آن مناطق کار پذیرفته می شود .\nالبته ممکن است همین افراد درمواقعی ، مناطق دیگر هم کار قبول کنند ولی اولویتشان در مناطق قید شده خواهد بود و پذیرفتن کار در خارج از محدوده های ذکر شده بستگی به کوچکی و بزرگی پروژه ، حجم کار ، خلوتی و شلوغی وضعیت کار ، تعداد نفرات اجرایی شان و ... خواهد بود.\nبعضی از نقاشان حتی از این هم فراتر رفته و در محلات خاصی کار می پذیرند مثلا در آگهی هاشون به اینصورت می نویسند " نقاشی ساختمان در سعادت آباد ، نقاش ساختمان در تجریش ، نقاش ساختمان در تهرانپارس ، نقاشی ساختمان در ستارخان ، نقاشی ساختمان در نیروی هوایی و ... پذیرفته می شود."\nاین تصمیمات از طرف یک پیمانکار یا استاد کار نقاش ساختمان ممکن است مقطعی هم باشد به عنوان مثال فرض کنید یک نقاش ساختمان یک پروژه نقاشی در یک منطقه دارد و چند نفر کارگر و نفرات اجرایی هم دارد که در آن پروژه مشغول هستند او می خواهد پروژه های کوچک نزدیک به آن پروژه که در آن محله یا آن مناطق یا نزدیک به آن مناطق هستند را بگیرد تا بتواند در کنار آن پروژه بدون آنکه هزینه زیادی از نظر زمانی داشته باشد مدیریت کرده و اجرا کند .\nو جابجایی نیروها و لوازم مورد نیاز از یک پروژه به پروژه دیگر به راحتی صورت گیرد و طبعا این شرایط برای وی محدود تا زمان اتمام آن پروژه خواهد بود. و بعد از اتمام ان پروژه شرایط کاری دیگری برای خود تعریف خواهد کرد.\nاما بعضی از پیمانکاران نقاشی ساختمان بدلایل داشتن اکیپ های اجرایی مختلف و ... همیشه و یا در بیشتر مواقع در تمام شهر و یا حومه و یا شهرستان ها پذیرای کار هستد و محدودیتی از این نظر قرار برای گرفتن کار قرار نمی دهند.\nهیچ کدام از اینها نمی تواند دلالت بر خوب یا بد بودن کیفیت کار انجام گرفته و یا ارزان و گران بودن کار باشد . مشتری می بایست با صحبت کردن با چند نفر و گرفتن قیمت از چند نقاش یا پیمانکار نقاش ، به یک نتیجه گیری در مورد انتخاب پیمانکار یا استادکار نقاش از نظر کیفیت کار و قیمت مناسب برسد.\nبخش نقاشي ساختمان شركت آدا آماده ارائه هر گونه خدمات مشاوره و اجرای نقاشي ساختمان ، اجرای کاغذ دیواری ،رنگ های صنعتی ، اجرای رنگ های خاص ، رنگ آميزي نماي بيرون و داخل ساختمان در تمام نقاط تهران و شهرستانها و کشورهای همسایه مي باشد.\nشرکت آدا www.adaservice.ir(ارائه خدمات در ايران و كشورهاي همسايه )\nTags: 0215 رنگ نقاش تبلیغ تلفن کارهای ا ساختمان نقاشی در نقاشي ساختمان نف ايران نقاشی نما شرکت رنگ مولتی کالر | نقاشی ساختمان نقاش ساختمان نقاشی ساختمان نقاشان صنعت تهران ر نیاز ارزان قیمت کار دیوار نقاشی ساختمان در انتخاب خ کاغذ 2 پ 74 شركت ک 258 اجرای رنگ خدمات ه ب س بدون قیمت مناسب ن کار نقاش کاغذ دیواری ژ B v 76 استادکار نقاش استاد کار تبلیغات پیمانکار 774 86 021 86021537 4 رن مسی شه سن 60 اجرای کاغذ دیواری 8 42 38 978 82 766 72 66 طلا آگهی استادکار نقاش ساختمان در تهران نقاشی ساختمان در شمال " نقاشی ساختمان در ستارخان پیمانکاران شمال تهران ستار گ در نقاشی ساختمان در شما\nنقاشی ساختمان در تهران ، ارزانتر و با کیفیت تر از همه جا\nرنگ نارنجی و رنگهای سازگار با آن\nآشنایی با مولتی‌کالر در نقاشی ساختمان\nنقاشی ساختمان تهران و کرج با...\nنقاشی ساختمان اجرای تمامی رنگ های ساختمان با نظافت بازدید و مشاوره ی رایگان نقاشی ساختمان تهران...\nتمامی کارهای نقاشی ساختمان کلی وجزئی با بهترین کیفیت، قیمت مناسب در تمام نقاط تهران پذیرفته میشود انجام...\nرنگ آمیزی فضای داخلی و خارجی ساختمان با به روزترین متد.اجرای ورق طلا و نقره روی یگچبری های...


اختلاف القاعده عراق با دیدگاه سلفیه در موضوع اجتهاد | پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب\nخانه » اختلاف القاعده عراق با دیدگاه سلفیه در موضوع اجتهاد\n1397/05/01 - 16:08\nالقاعده عراق یکی از شاخه‌های فکری سلفیه است. سلفیه بر اجتهادگرایی تأکید دارند و تقلید از ائمه اربعه و تقلید از میت را مذمت می‌کنند. اجتهادگرایی سلفیه کار را به جایی رسانده است که باعث شده، برخی از سلفی‌های تکفیری هم‌دیگر را تکفیر کنند. یکی از تکفیری‌های عراق بر خلاف سلفیه، چاره راه را در تقلید از میت می‌داند، چیزی که سلفیه به شدت با آن مخالف است.\nسلفیه دارای اقسام مختلفی است. اصول سلفیه از دو چیز تشکیل می‌شود، یعنی اگر جریان‌های فکری، دارای این دو مشخصه باشند، جزء سلفیه محسوب می‌شوند. آن دو اصل عبارت از اجتهادگرایی و برتری فهم سلف بر خلف است. همه جریان‌های سلفی در این دو مشخصه، با یکدیگر مشترک هستند. هر چند در برخی از عقاید نیز با یکدیگر اختلاف دارند.\nچنان‌که گفته شد، همه جریان‌های سلفی اعم از وهابی، زیدی، اخوانی و جهادی، قائل به اجتهاد هستند و تقلید از ائمه اربعه را بدعت می‌دانند. اما اجتهادهای بی ضابطه باعث شده است که اجتهادگرایی در بین سلفیه جهادی، رونق بیشتری پیدا کرد و سلفیه تکفیری در مسائل فقهی و اجتهادی، نظریات متعارضی صادر کردند، کار به جایی رسید که گاهی مجتهدین سلفی تکفیری، به جهت اختلاف در مسائل اجتهادی، فتوا به کفر یکدیگر دادند. مثلاً مجتهد داعشی، حکم به کفر یک مجتهد القاعده می‌داد، یا یک مجتهد جبهه النصره، حکم به کفر دیگر مجتهد داعشی می‌داد و ...\nاختلافات به حدی زیاد شد که برخی از مجتهدین تکفیری، نظریه تقلید از میت را مطرح کردند. هر چند آنان با تقلید از ائمه اربعه مخالف هستند، ولی تقلید از بزرگان تکفیری را مطرح کردهاند.\nابوالحسن شافعی یکی از جهادی‌های عراق است که در مقدمه کتاب «خفایای تاریخ، زرقاوی ... آنطور که من شناختم(1)»، بر خلاف سیره سلفیه، پیشنهاد عجیبی می‌دهد؛ وی چاره راه را در تقلید از میت می‌داند. او می‌گوید زمانی که علم کم گشته و جهال و اهل باطل، ادعای علم و حقانیت می‌کنند و همه اصناف منتسب به جهاد، ادعای منهج راستین می‌کنند، باید به فهم آراء و منهج کبار ائمه معاصر هم‌چون شیخ ابوعبدالله اسامه بن لادن، شیخ ابومصب احمد الزرقاوی، شیخ ابوحمزه عبدالمنعم المهاجر و امثال ایشان، که به اتفاق مسلمین منتسب به جهاد هستند و در مسیر اسلام و سنت شهید شده‌اند مراجعه کرد؛ زیرا این اشخاص به تمام خیر اصابت کرده‌اند. بنابراین فهم آن‌ها در مسئله جهاد، بر مجتهدین زنده اولویت دارد.\nوی برای تبیین دیدگاهش به روایتی از مجمع الزوائد استناد می‌کند که در این روایت، به نقل از عبدالله بن مسعود آمده است: «لا يقلدن أحدكم دينه رجلا، فإن آمن آمن، وإن كفر كفر، وإن كنتم لا بد مقتدين فاقتدوا بالميت؛ فإن الحي لا يؤمن عليه الفتنة. در دینتان از کسی تقلید نکنید، زیرا اگر او ایمان بیاورد، شما ایمان می‌آوردید و اگر کفر ورزد، شما نیز به تقلید از او کفر خواهید ورزید و اگر چاره‌ای جز تقلید ندارید، پس، از میت تقلید کنید، زیرا که انسان زنده، از فتنه‌ها در امان نیست.» هیثمی در ادامه روایت آورده است: این روایت را طبرانی در کبیر روایت کرده است و راویان آن راویان صحیح بخاری و ثقه هستند.\nبا این اوصاف مشخص می‌شود که سلفیه هنوز در این موضوع اساسی، به راه چاره‌ای نرسیده است که آیا باید هر شخص مجتهد، اجتهاد کند و به اجتهادش عمل کند، یا باید از میت تقلید کند! به نظر می‌رسد، اتخاذ مبنای نادرست در موضوع اجتهاد و تقلید، سلفیه را با این مشکلات روبرو کرده است، تا جایی که باعث شده است، نتواند تصمیم درستی در موضوع اجتهاد اتخاذ کند.\n. محمد وائل الحلوانی (مسیره الغریب)، خفایای تاریخ زرقاوی... آنطور که من شناختم، مقدمه: ابوالحسن شافعی، ترجمه: ابودجانه خراسانی، انتشار دیجیتال مکتبه الموحدین، تاریخ انتشار: 6 ذوالقعده 1438ق، ص5. برای دیدن تصویر کلیک کنید.\n. محمد وائل الحلوانی (مسیره الغریب)، خفایای تاریخ زرقاوی... آنطور که من شناختم، مقدمه: ابوالحسن شافعی، ترجمه: ابودجانه خراسانی، انتشار دیجیتال مکتبه الموحدین، تاریخ انتشار: 6 ذوالقعده 1438ق، ص7. برای دیدن تصویرکلیک کنید.\n. هيثمي، علي بن ابي بکر (م 807)، مجمع الزوائد ومنبع الفوائد، تحقيق: حسام الدين القدسي، مكتبة القدسي، القاهرة، 1414ق، ج1، ص180.\n. محمد وائل الحلوانی (مسیره الغریب)، خفایای تاریخ زرقاوی... آنطور که من شناختم، مقدمه: ابوالحسن شافعی، ترجمه: ابودجانه خراسانی، انتشار دیجیتال مکتبه الموحدین، تاریخ انتشار: 6 ذوالقعده 1438ق، ص10. برای دیدن تصویر کلیک کنید.


به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی وزارت نیرو (پاون)، رضا اردکانیان وزیر نیرو که صبح امروز به همراه رئیس جمهور برای شرکت در هجدهمین اجلاس سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد، به باکو مرکز جمهوری آذربایجان سفر کرده است، در نخستین برنامه رسمی خود با وزیر انرژی این کشور در خصوص همکاری‌های مشترک گفت‌وگو کرد.\nملاقات وزیر نیرو با وزیر انرژی آذربایجان با توجه به تأکید رؤسای جمهور دو کشور در جلسه مشترک مبنی بر توسعه همکاری‌ها در زمینه انرژی، برگزار شد.\nدر این دیدار، اردکانیان و شهبازوف در خصوص موضوعاتی همچون از سرگیری تبادل انرژی بین دو کشور، امکان ترانزیت برق آذربایجان به سایر کشورها در همسایگی ایران و در ماه‌هایی که ایران نیازمند واردات برق نیست، نهایی کردن مذاکرات مربوط به هزینه های ساخت سد مرزی خدا آفرین بر روی ارس و تدارک منابع مالی توسط آذربایجان برای احداث نیروگاه‌های برقابی خداآفرین به مذاکره پرداختند.\nتسریع در ساخت مشترک سایر ظرفیت‌های برقابی بر روی ارس، تهاتر گاز با برق و سرمایه‌گذاری آذربایجان برای احداث یک نیروگاه ۵۰۰ مگاواتی در منطقه مرزی آستارا و همچنین بزرگداشت پنجاهمین سال همکاری مشترک در بهره‌برداری از رودخانه مرزی ارس از دیگر محورهای گفت‌وگوی این دو وزیر بود.\nدر این دیدار مقرر شد قرارداد مطالعات هم‌زمان‌سازی سیستم برق ایران و روسیه از مسیر آذربایجان سریع‌تر توسط آذربایجان نیز امضا و به مهندسین مشاور ایرانی طرح ابلاغ شود. بر این اساس برای پیگیری توافقات انجام شده معاون وزیر انرژی آذربایجان در آذر ماه به تهران سفر خواهد کرد.


کد خبر : 943138 ۱۳۹۹/۰۱/۱۶ ۱۳:۵۹:۴۷\nدر لیگ‌های مطرح جهان نیز هنوز تصمیم قطعی گرفته نشده و ابهامات زیادی درباره ادامه فصل وجود دارد.\nبه گزارش خبرنگار شمانیوز و به نقل از ایرنا : شیوع ویروس کرونا باعث شده تا مسابقات فوتبال در اقصی‌نقاط جهان به جز بلاروس معلق شود و هنوز مشخص نیست که ادامه بازی‌ها به چه طریقی خواهد بود. آیا اصلا ادامه فصلی در کار خواهد بود یا خیر.\nآخرین خبرها حکایت از سرگردانی مسوولان برگزاری مسابقات دارد. پیشنهادی عجیب چند روز قبل مطرح شد مبنی بر اینکه ادامه بازی‌های لیگ جزیره در کشور چین برگزار شود اما این پیشنهاد خیلی سریع با مخالفت باشگاه‌ها همراه شد. بازی‌های لیگ جزیره فعلا تعطیل است و زمان مشخصی برای شروع مجدد آن اعلام نشده است.\nرقابت‌های سری آ ایتالیا نیز تا خردادماه قطعا از سر گرفته نمی‌شود. جلسه‌ای بین مسوولان برگزاری مسابقات و اتحادیه بازیکنان انجام شد که نتیجه این جلسه تعطیلی بازی‌ها تا اطلاع ثانوی بود.\nلیگ‌های آلمان، اسپانیا و فرانسه نیز شرایطی تقریبا مشابه دارند. در اسپانیا شنیده می‌شود احتمال دارد در صورت تعطیلی مسابقات، فصل بعد بازی‌ها با حضور ۲۲ تیم برگزار شود و ۲ تیم نخست سگوندا دیویژن به سطح اول صعود کنند. البته این مساله هنوز به تایید نرسیده است.


دوچرخه ثابت خانگی لایف گر Life Gear 20770 | دلوکس کالا\nخانه\tهوازی\tدوچرخه ثابت\tدوچرخه ثابت خانگی لایف گر Life Gear 20770\nدوچرخه ثابت خانگی لایف گر Life Gear 20770 عدد\nدوچرخه ثابت خانگی لایف گر Life Gear 20770 :\nدوچرخه ثابت خانگی لایف گر Life Gear 20770 محصولی با کیفیت و عالی بوده که برای تمرین هوازی در خانه مناسب است، سیستم انتقال حرکت این دوچرخه ثابت به صورت تسمه ای است. امکان تنظیم صندلی به دو صورت عمودی و افقی کمک می‌کند تا این وسیله به راحتی با بدن ورزشکار هماهنگ شود و تمرین در بهترین شرایط ممکن صورت بگیرد\nدر طراحی دوچرخه لایفگر 20770 ایستاده یک نمونه LCD نیز به کار رفته که امروزه در بیشتر مدل ها دیده می شود. این نمایشگر مشاهده مواردی مانند سرعت، زمان، کالری، مسافت و ضربان قلب را امکان‌پذیر می‌کند، این دستگاه دارای عملکرد مگنتی است و تا 125 کیلوگرم وزن را تحمل می‌کند.\nاین میزان از تحمل وزن امکان تمرین دسته بزرگی از افراد را بر روی این وسیله فراهم می‌کند. از مزیت های مهم این دستگاه امکان تنظیم سختی و شدت مقاومت آن بین 1 تا 8 درجه است که علاوه بر ایجاد تنوع در تمرین به سوزاندن کالری بیشتر کمک می‌کند.\nمشخصات فنی دوچرخه ثابت خانگی لایف گر 20770 :\nبرند : لایف گر\nدارای چرخ و پایه\nاطلاعات نمایشگر :مسافت، سرعت، زمان، کالری و ضربان قلب بر روی نمایشگر\nدرجات تنظیم مقاومت سرعت : 8 درجه مقاومت\nبرنامه : ندارد\nلایف گر Life Gear\nاولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “دوچرخه ثابت خانگی لایف گر Life Gear 20770” لغو پاسخ\nدوچرخه اسپینینگ اسپرتک Sportec YX-5003


۰۱ دی ۱۳۹۸ - ۱۳:۲۵\nکد خبر: ۶۳۱۴۵۷\nحجت الاسلام غلامی گفت: باورهای اعتقادی یکی از طبقات زیرین علوم انسانیِ اسلامی است که در کنار دو طبقه دیگر یعنی اخلاق و فقه، مولّد سبک زندگی ای خاص به نام سبک زندگی دینی یا مؤمنانه است.\nبه گزارش خبرگزاری رسا، متن زیر مشروح سخنرانی حجت الاسلام رضا غلامی در جمع دانشجویان مقطع دکترای مجتمع آموزش عالی قرآن و حدیث جامعه المصطفی (ص) است که در ادامه می‌خوانید؛\nسلام عرض می‌کنم خدمت برادران گرامی و ضمن گرامیداشت سالروز وحدت حوزه و دانشگاه و همچنین هفته پژوهش، از مسئولین محترم مجتمع آموزش عالی قرآن و حدیث جامعه المصطفی (ص) به خاطر برپایی این نشست و فرصتی که برای اینجانب فراهم نمودند، سپاسگزارم.\nحیطه بحث من در این نشست رویکردی شفاف‌تر به برخی مؤلفه‌های فلسفه علوم انسانیِ اسلامی است؛ لکن بنا دارم بعد از ذکر چند مطلب مهم در بخش اول، بحث را در بخش دوم بر روی جایگاه و نقش جامعه شناسی معرفت در این علوم متمرکز کنم. در بخش اول بحث، چند مطلب خدمتتان عرض می‌کنم:\nیکم. کار علوم انسانی اعم از اسلامی و غیر اسلامی، توصیف، تبیین و پیش بینی پدیده‌های اجتماعی بر اساس بنیادها، نظریه‌ها و قانون‌های کلانی است که این علوم در ساحت نظری خود به آنها دست یافته یا وجاهت آنها را تأیید کرده است. در واقع، علوم انسانی توصیف صرف نیست بلکه تبیین را هم یکی از اهداف اصلی خود تلقی می‌کند آن هم تبیینی که قدرت پیش بینی را برای این علوم خلق کند. ممکن است سوال شود که آیا علوم انسانی نقش حل المسائلی و همچنین تجویزی ندارد؟ در پاسخ عرض می‌کنیم که توصیف، تبیین و پیش بینی تابع مسأله است و دایره توصیف، تبیین و پیش بینی را دایره مسأله مشخص می‌کند و لذا علوم انسانیِ بدون مسأله، در نوعی خلأ به سر می‌برد. از سوی دیگر، تجویز در ذات علم نهفته است به این معنا که در بطن هر توصیف، تبیین و پیش بینی، تجویز هم هست. برای مثال، روشن کردن یک مسیر و نشان دادن پرتگاه‌ها در آن، خود به خود به شما می‌گوید که نباید به پرتگاه‌ها نزدیک شوید و از کدام مسیر به راه خود ادامه دهید؛ در عین حال، امروز رشته‌هایی مانند مدیریت به نحو آشکاری از جنبه‌های تجویزی برخوردارند. نکته خیلی مهم در تعریف ما از علوم انسانی، آن بخش از تعریف است که توصیف، تبیین و پیش بینی را مبتنی بر بنیادها، نظریه‌ها و قانون‌هایی می‌داند که علوم انسانی یا خودش به آنها رسیده است، یا وجاهت آنها را در مبانی خود می‌پذیرد. نظریه و قانون در علوم انسانی، مولود توصیف و تبیین است به این معنا که هر توصیف و تبیینی استعداد تولید یک نظریه یا قانون علمی جدید در علوم انسانی را دارد؛ بنابراین، نظریه و قانون در بطن علوم انسانی شکل می‌گیرد اما بنیادها، هم می‌تواند از درون علوم انسانی برخاسته باشد و هم از بیرون- مثلاً از فلسفه، کلام یا فقه- وارد علوم انسانی شده باشد لکن در هر حال، علوم انسانی در فلسفه‌های مضاف خود، وجاهت بنیادهایش را می‌پذیرد.\nدوم. تعریف ما از علوم انسانی نشان داد که علوم اسلامی با علوم انسانی متفاوت است هرچند میان ایندو رابطه دقیق و معناداری برقرار است لذا وقتی از علوم انسانیِ اسلامی صحبت می‌شود، منظور جایگزینی علوم اسلامی مانند فلسفه اسلامی، کلام، اخلاق یا فقه به جای علوم انسانی فعلی نیست. با این بیان، حتماً برای شما این سوال مطرح می‌شود که پس جایگاه علوم اسلامی در علوم انسانیِ اسلامی کجاست و اصولاً وصف اسلامی در علوم انسانی ِاسلامی از چه منطقی برخوردار است؟ برای پاسخ به این سوال، مایلم خیلی مختصر توضیحی را درباره «نظریه منطقه بندی در علوم انسانی» خدمتتان ارائه کنم. نظریه منطقه بندی در علوم انسانی، علم را به مناطق و لایه‌های گوناگون تقسیم می‌کند. منطقه اول و زیرین علم، همان سخت‌ترین قسمت فنداسیون علم است که آن را بدیهیات، اعم از بدیهیات اولی و نظری می‌سازد که بدون آن علم هیچ ثباتی ندارد. منطقه دوم علم، لایه هستی شناسی، معرفت شناسی و جهان بینی است. با این وصف، عمده حضور فلسفه در منطقه دوم است. منطقه سوم، منطقه کلام یا باورهای دینی است که اساس آن در منطقه دوم یعنی فلسفه به اثبات رسیده است. منطقه چهارم، لایه اخلاق است که هرچند مستقل از دین و بنیان فطرت است اما در دین از نقشی زیرساختی برخوردار است. منطقه پنجم، لایه احکام شرعی است که خود مبتنی بر عقاید یعنی منطقه سوم است هرچند ابتنای احکام بر اصول اخلاق هم قابل بحث است. به این ترتیب، جای فقه منطقه پنچم است. منطقه ششم متعلق به علم تجربی است که هرچند در شکل گیری مناطق قبلی نیز نقش دارد اما منطقه‌ای را به طور مستقل و البته وسیع به خود اختصاص می‌دهد. منطقه هفتم، لایه جامعه و تاریخ است. البته این منطقه در مواردی می‌تواند در بطن منطقه سوم قرار بگیرد و آن در موردی است که وحی، یک قانون اجتماعی- تاریخی را به مثابه یک اصل اعتقادی در اختیار ما قرار می‌دهد. در واقع، آن دسته از قوانین اجتماعی- تاریخی که محصول کاوش‌های علم تجربی نیست و از طریق وحی به دست ما رسیده است، در علوم انسانیِ اسلامی نقش زیرساختی دارد اما در مواردی که علم تجربی رأساً به میدان تاریخ ورود می‌کند و- به روش استقرا- از دل آن نظریه‌ها و قوانینی را استنباط می‌کند، جامعه و تاریخ در منطقه هفتم قرار می‌گیرد. این هفت منطقه درست مانند یک ساختمان هفت طبقه است که نه تنها طبقات زیرین نسبت به طبقات روئین از استحکام بیشتری برخورداند بلکه هر یک از طبقات به طبقات زیرین خود وابسته اند. نکته کلیدی در اینجا، ارتباط این طبقات با یکدیگر می‌باشد. به تعبیر دیگر، نه تنها درهای این طبقات به روی یکدیگر بسته نیست بلکه این طبقات برای شکل گیری و بقا خود با همدیگر در تعامل اند. برای مثال، فلسفه با دانش تجربی در تعامل است؛ اخلاق با فلسفه و فقه، و فقه نیز تقریباً با همه طبقات در تعامل است. با ملاحظه تعریفی که از علوم انسانی در ابتدای بحث ارائه شد، کار اصلی علوم انسانی توصیف، تبیین و پیش بینی است و لذا باید دید کدامیک از طبقات علوم انسانی نقش مستقیمی در توصیف، تبیین و پیش بینی دارند و کدام طبقات صرفاً نقش بنیادهای علوم انسانیِ اسلامی را عهده دار شده اند؟ به نظر می‌رسد، ابتدا باید این مطلب روشن شود که آیا توصیف، تبیین و پیش بینی صرفاً یک امر آفاقی است یا این سه می‌توانند وجه انفسی هم داشته باشند؟ پاسخ به این سوال مهم، درگرو فهم ما از عقلانیت علمی است اما آنچه مسلم است، در علوم انسانیِ اسلامی، توصیف، تبیین و پیش بینی می‌تواند توأماً آفاقی و انفسی باشند. در اینصورت نه فقط طبقه ششم و هفتم یعنی علم و تاریخ در این ساحت حضور پررنگی دارد بلکه طبقه دوم یعنی طبقه فلسفه هم در علوم انسانیِ اسلامی نقش توصیفی، تبیینی و پیش بینی دارند و روشن است که وسعت این دو طبقه در علوم انسانی از سایر طبقات به مراتب بیشتر است. مطلب مهم دیگر، فقه است که هرچند در علوم انسانی ِاسلامی نقش مستقلی در جهت توصیف، تبیین و پیش بینی ندارد اما فراتر از جنبه زیرساختی، مسیر حرکت علوم انسانیِ اسلامی را برای توصیف، تبیین و پیش بینی مشخص می‌کند. به بیان دیگر، توصیف و تبیین و پیش بینی یا نقش موضوع شناسی را برای فقه بر عهده می‌گیرند یا بسترهای لازم را برای عینیت بخشی به احکام فقهی در جامعه اسلامی بوجود می‌آورند هرچند وجود منطقه الفراغ هم نباید از نظر دور بماند که در اینصورت، با اینکه تبیین، توصیف و پیش بینی مبتنی بر بنیادهاست و خود فقه به آن مشروعیت می بخشد اما از قلمرو اصطلاحی فقه بیرون است.\nسوم. علوم انسانیِ اسلامی با علوم انسانیِ سکولار لااقل در دو زمینه عمده متفاوت است: اولین تفاوت در این است که علوم انسانی سکولار در پی چرایی است نه چیستی اما علوم انسانی اسلامی به دلیل ساختی که دارد، رسیدن به چرایی را بدون درک چیستی ممکن نمی‌داند. در واقع، علم مدرن فهم ماهیت و ذات پدیده‌ها را نه فقط از اهداف علوم طبیعی، بلکه از اهداف علوم انسانی خارج کرده و معتقد است که تمرکز بر فهم ماهیت و ذات پدیده‌ها، ثمره‌ای در قدرتمند کردن انسان و جامعه ندارد. به بیان دیگر، این چرایی پدیده‌ها و درک نسبت و مناسبات آنها با یکدیگر است که انسان را قادر می‌سازد جهان را در قبضه خود قرار دهد. در نقطه مقابل، علوم انسانیِ اسلامی هرچند سهم عمده را به چرایی می‌دهد اما معتقد است که عدم ورود به ساحت چیستی و ذات پدیدها، نه فقط علوم انسانی را دچار خودبیگانگی و نسبیت گرایی محض می‌کند، بلکه علوم انسانی را در پاسخگویی به سوالات بنیادین بشر که نقش اساسی را در خودآگاهی انسانی، معنا و هدفدار کردن زندگی دنیوی، تمایز بخش میان ارزش‌ها و ضد ارزش‌ها، درک مفهوم سعادت و خوشبختی، و همچنین معنای مرگ و سرنوشت انسان پس از آن دارد، ناتوان می‌سازد. با این ملاحظه، اگر فلسفه کلاسیک- که کار آن شناخت ذات هستی است- از علوم انسانیِ سکولار برکنار می‌شود، در علوم انسانیِ اسلامی نه تنها فلسفه یکی از شاخه‌های مهم علوم انسانی است بلکه تفکر فلسفی در مبانی همه رشته‌های علوم انسانی حضور پررنگی دارد. علاوه بر این، معارف وحیانی که بخش مهمی از آن معطوف به رمز گشایی از ذات این عالم است، در جای جای علوم انسانیِ اسلامی حضور معنادار و منحصربفردی دارد.\nتفاوت دوم، به مبناگریز بودن علوم انسانیِ سکولار و در نتیجه، نسبی و شناور بودن آن، و در نقطه مقابل، مبناگرا بودن و استحکامِ بنیادهای علوم انسانیِ اسلامی برمی گردد. واقعیت این است که علوم انسانیِ اسلامی استواری خود را در پوزیتیویسم منطقی جستجو نمی‌کند تا معناداری همه گزاره‌های خود را منوط به تحقیق پذیری تجربی آنها بکند. در پوزیتیویسم منطقی، آب در ۱۰۰ درجه می‌جوشد، یک گزاره معنادار است چراکه قابل تجربه است اما خداوند وجود دارد یا نفس انسان روحانیه البقاء است یک گزاره بی معناست چراکه روشی برای تحقیق پذیری آن وجود ندارد. در واقع، پوزیتیویسم منطقی به صراحت اعلام می‌کند که نه تنها گزاره‌های فلسفی قادر به ایجاد بنیادهای لازم برای علوم انسانی نیستند، بلکه اصولاً ماورا الطبیعه به هر شکل آن قابل فهم نیست چراکه روش یا قانونی مبتنی بر مشاهده و تجربه برای تبیین آن وجود ندارد. از طرف دیگر، ابطال گرایی یا نقدپذیری پوپری که تلاش او برای جبران برکناری یقین از بنیاد علوم انسانی و به معنایی واضح‌تر، جبران بی بنیاد سازی کل علم، از جمله علوم انسانی است، جایگاهی ندارد هرچند ایده ابطال گرایی یا نقد پذیری در مسیر تقرب به حقیقت، ایده‌ای است که در علوم انسانیِ اسلامی کاربرد دارد. علاوه بر این، بازی زبانی ویتگنشتاین متأخر، برنامه پژوهشی لاکاتوش و پارادایم کوهن هم طرح‌های دیگری است که هرچند در نگاه اول تصور می‌شود به نفع علوم انسانیِ اسلامی است لکن روشن است که این نظریات با همه دقایق قابل توجهی که دارند و پنجره‌های تازه ای که به روی دانشمندان باز کرده اند، بیش از آنچه تصور می‌شود علوم انسانی را نسبی، شناور و استدلال ناپذیر کرده اند. واقعیت این است که علوم انسانیِ اسلامی بنای خود را به معرفت شناسی یقینی استوار می‌کند که به مثابه یک طیف، از اولیات آغاز و به ترتیب به فطریات، محسوسات، تجربیات، وجدانیات و متواترات می‌رسد. با وجود آنکه تاکنون فطریات مورد هجمه‌های گسترده فیلسوفان علم مدرن قرار گرفته اما واقعیت این است که هنوز دلیل محکمی بر نقض اصل فطرت ارائه نشده و اگر قرار بر مشروط ساختن پذیرش اصل فطرت بر استقراء تام باشد، نه فقط اصل فطرت، بلکه هیچ قانون و نظریه‌ای نمی‌تواند از این شرط پیروی کند و در نتیجه ساختمان علم در جهان که تماماً بر استقرا ناقص بناشده است فرو می‌ریزد. آنچه مسلم است، گرایش فطری در انسان به صورت متواتر در تاریخ بشر تأیید شده است و هیچ مصداق عینی ای گزارش نشده که از گرایشات فطری خالی باشد هرچند می‌دانیم که فطرت در انسان شدت و ضعف می‌پذیرد و ضعف فطرت در انسان به منزله فقدان فطرت نیست.\nممکن است تصور شود که اصرار علوم انسانیِ اسلامی بر منطق گرایی و تلاش برای دست یابی به عنصر یقین در معرفت شناسی، این علوم را به مجموعه‌ای متصلب تبدیل می‌کند که قادر نیست آزادانه درباره پدیده‌های اجتماعی و تحولات آن اظهار نظر کند؛ این در حالی است که اولاً، علوم انسانیِ اسلامی، دست یابی به یقین را نه فقط درّی کم یاب می‌داند بلکه دست یابی به آن را در همه مناطق خود لازم معرفی نمی‌کند تا چنین اتهامی به آن روا باشد. به بیان دیگر، در مناطق روئین علوم انسانیِ اسلامی یعنی از منطقه سوم به بعد، اساساً یقینِ مصطلح شرط موجه بودن گزاره‌های علمی نیست. ثانیاً. وجود یقین در بنیادهای علوم انسانی به قدری ثمر بخش است که انگ تکیه بیش از حد بر معرفت شناسی و یا جرمیت گرایی در علوم انسانی را دلپذیر می‌کند. با این حال، این مطلب مهم است که علوم انسانی اسلامی نباید ناخواسته به دام تحجر بیفتد و مانع از پویایی خود بشود. واقعیت این است که بخش مهمی از علوم انسانی توصیف و تبیین انسان و جامعه‌ای است که نه تنها هر روز بر پیچیدگی‌های آن اضافه می‌شود بلکه با سرعت زیادی در حال تحول است و فهم این پیچیدگی و تحول در موارد زیادی جز با خروج از قلمرو ذهن، و جزئی نگری ها و گفتگوهای اجتماعی فراوان و خظاپذیر ممکن نیست.\nچهارم. اگر سوال شود که علوم انسانیِ اسلامی از چه جهاتی بر علوم انسانیِ سکولار برتری دارد، پاسخ به این سوال این خواهد بود که غلبه بر نسبیت گرایی مهم‌ترین برتری علوم انسانیِ اسلامی نسبت به علوم انسانیِ سکولار است که خود را نه فقط در ثبات بخشی به این علوم بلکه در کارآمدی علوم انسانی از طریق ارائه توصیفات، تبیین‌ها و پیش بینی‌های دقیق‌تر نشان می‌دهد. حقیقت جویی به مثابه یک امر قابل وصول و البته مولود عقل و وحی از دیگر برتری‌های علوم انسانیِ اسلامی است که می‌توان آن را در طول غلبه بر نسبیت گرایی در نظر گرفت. در واقع، حقیقت مساوی با فهم جامعه از حقیقت نیست بلکه حقیقت محکی است برای درک صلاح و فساد جامعه که کشف آن نه فقط از طریق عقل فطری بلکه از طریق آموزه‌های وحیانی امکان پذیر است. همانطور که اشاره شد، علوم انسانیِ اسلامی با برداشتن انحصار رویکرد آفاقی یا طبیعی از روی علوم انسانی و اضافه کردن رویکرد انفسی یا ماورا الطبیعی به علوم انسانی، فرصت‌های فراوانی را برای عمق نگری به حیات انسان و حل معماهای کوچک و بزرگ این حیات که علوم انسانی سکولار هیچگاه قادر به حل آنها نبوده ایجاد کرده است. در حقیقت سیر انفسی از دو طریق حاصل می‌شود: یک از طریق فلسفه و دیگری از طریق وحی به مثابه یک منبع شناختی تازه، عظیم و منحصربفرد که بخش مهمی از آن در بطن علوم انسانیِ اسلامی قرار دارد. نباید از نظر دور داشت که هر قدر اشراف علوم انسانی بر ماهیت انسان و جامعه انسانی بیشتر باشد، قدرت و دقت آن در توصیف، تبیین و پیش بینی پدیده‌های اجتماعی افزایش خواهد یافت و این اشراف در علوم انسانی اسلامی تا حد زیادی حاصل می‌شود.\nبعد از چهار مطلب مهمی که به عنوان بخش اول عرایضم خدمتتان مطرح شد، وارد بخش دوم بحث می‌شویم و آن این که جامعه شناسی معرفت چه موقعیتی در علوم انسانیِ اسلامی دارد؟ برای ورود به این بحث ابتدا لازم است توضیح مختصری درباره جامعه شناسی معرفت داده شود.\nهرچند رویکرد مردم شناسانه به ساخت دستگاه فاهمه علم، از گذشته مورد توجه اندیشمندان قرار گرفته اما ورود این بحث به مثابه یک نظریه جدی را باید از ویتگنشتاین متأخر یعنی از قرن نوزدهم به بعد دنبال کرد. از دیدگاه ویتگنشتاین، زبان فقط وسیله ارتباط نیست بلکه وسیله بازنمایی و توصیف پدیده‌ها هم هست. از طرف دیگر، زبان بسته به باورها، آداب، رسوم و سنت‌های هر جامعه، گونه خاصی از فهم اجتماعی را در اختیار اعضا آن جامعه قرار می‌دهد که با آن پدیده‌ها را مشاهده و توصیف می‌کنند. از نظر ویتگنشتاین، این کار زبان یعنی تولید یک جهان خاص و به تبع آن، تولید یک شیوه زندگی ویژه، بازی زبان نام دارد. در اندیشه ویتگنشتاین، توصیف علمی چیزی جز مطالعه مردم شناسانه و توصیف بازی زبان‌های علم نیست. در نگاه ویتگنشتاین، هرچند شالوده یک علم را بازی زبان علم می‌سازد اما بازی زبان نه مبنایی دارد و نه استدلال پذیر است و طبیعی است که معیار جهان شمولی را هم برای ارزیابی بازی‌های زبانی محتلف در اختیار ما قرار نمی‌دهد.\nدر ادامه، توماس کوهن، با تداوم بخشیدن به دیدگاه ویتگنشتاین، فهم علم به مثابه شیوه زندگی را در قامت نظریه پارادایم صورت بندی می‌کند. نظریه پارادایم کوهن به ما می‌گوید که انسان‌ها در جوامع و اعصار گوناگون، بر اساس نیازها و تعلقات روحی و اجتماعی خود یک بازی زبانی خاص را برای خود انتخاب می‌کنند و این بازی زبانیِ خاص تا زمانی که با تعلقات و شرایط زندگی شأن تناسب داشته باشد چشم انداز و دستگاه فاهمه آن را جامعه را می‌سازد. نکته مهم در این نظریه، قیاس ناپذیری بازی‌های زبانی، و جهان‌های گوناگونی است که این بازی‌های زبانی خلق می‌کنند. همانطور که در دیدگاه ویتگنشتاین هم بود، هیچ معیار جهان شمولی برای ارزیابی جهان‌های علم وجود ندارد و در هر جهان معیارها و قواعد همان جهان حاکم است؛ با این وصف، کار دانشمند در درجه اول فهم این معیارها و قواعد و سپس به کارگیری صحیح آنهاست هرچند نباید این گفته ویتگنشتاین را فراموش کرد که بازی زبان استدلال ناپذیر است لذا فهم یک بازی زبانی را نباید به منزله صورت بندی منطقی آن در نظر گرفت. در نظریه پارادایم کوهن، انقلاب‌های پارادایمی زمانی شکل می‌گیرد که بازی زبانی موجود دیگر با شرایط و نیازهای جامعه همخوانی نداشته باشد و جامعه به یک بازی زبانی نو نیاز دارد. البته همانطور که اشاره شد، در نگاه کوهن، پارادایم‌های جدید اصلاح شده پارادایم‌های قبلی نیستند لذا وقتی یک انقلاب پارادایمی رخ می‌دهد نسبتی بین بازی زبانی جدید و بازی زبانی قبلی وجود ندارد؛ به تعبیری، در انقلاب‌های پارادایمی، آنچه قبلاً اردک دیده می‌شد، خرگوش دیده می‌شود. حتی این موضوع بین پارادیم های رقیب هم صادق است. یعنی از دیدگاه کوهن پارادام های رقیب از برقراری تماس‌های مؤثر میان همدیگر عاجزند. از طرف دیگر، کوهن به انباشت علم و پیشرفت خطی آن اعتقادی ندارد و به جای آن از پیشرفت تکاملی صحبت می‌کند.\nهمانطور که ملاحظه می‌کنید، دالّ مرکزی در نظریه پارادایم، استوارسازی بی چون و چرای علم بر شیوه زندگی مردم هر جامعه یا هر عصر و به تبع آن، جامعه علمی است. در واقع، کوهن در این نظریه حقیقت گریز است و می‌خواهد تکیه گاه علم را از روی حقیقتی که در منظر او غیر قابل دسترس است به روی شیوه زندگی قرار دهد. با این ملاحظه، پای جامعه شناسی معرفت به علم باز می‌شود. جامعه شناسی معرفت به شبه دانشی اطلاق می‌شود که سعی خود را بر فهم شیوه زندگی جوامع و رویکرد برآمده از آن به علم مصروف می‌کند. جامعه شناسی معرفت در دیدگاه کوهن، از واقعیتی پرده برداری می‌کند که نقش آن در تحولات علمی اعصار گذشته قابل انکار نیست؛ نمی‌توان منکر شد که منظرهای رسوب کرده در جوامع خصوصاً میان علما و دانشمندان اثرات قابل توجهی در شکل گیری علم و نظریات علمی دارد. با این حال، مسأله این است که در نظریه کوهن انطباق شیوه زندگی بر حقیقت موضوعیتی ندارد و مهم کارآمدی یک علم بر اساس تلقی ای است که جامعه از هدف زندگی دارد. در چنین شرایطی، نه فقط علم بیش از پیش در دام نسبیت قرار دارد بلکه هیچ رابطه‌ای با حقیقت برقرار نمی‌کند.\nهمانطور که در نظریه منطقه بندی علوم انسانی اشاره شد، باورهای اعتقادی یکی از طبقات زیرین علوم انسانیِ اسلامی است که در کنار دو طبقه دیگر یعنی اخلاق و فقه، مولّد سبک زندگی ای خاص به نام سبک زندگی دینی یا مؤمنانه می‌باشد. تردیدی نیست که این سبک زندگی چشم اندازی را هم در عرصه علم اعم از علم طبیعی و علم انسانی ایجاد می‌کند اما تفاوت این سبک زندگی با سبک زندگی مورد نظر ویتگنشتاین و کوهن، مبنادار و استدلال پذیر بودن سبک زندگی اسلامی است. در واقع، بر خلاف مسحیت، هیچ نقطه‌ای از سبک زندگی اسلام ناب خالی از مبنا، معیار و استدلال عقلی و برهانی نیست. به همین جهت امکان استخراج شاخص‌های جهان شمول برای ارزیابی شیوه زندگی در جوامع اسلامی وجود دارد. حتی می‌توان پا را فراتر گذاشت و گفت که جهان متولد از سبک زندگی دینی با جهان متولد از سبک زندگی غربی و سکولار به میزانی که از معیارهای عقل فطری استفاده می‌کنند می‌توانند قیاس پذیر تلقی شوند اما به نظر می‌رسد دیدگاه کوهن هرچند سویه های ضد دینی دارد اما لااقل برای اثبات نیاز جامعه اسلامی به علوم انسانی متفاوت با علوم انسانی غربی، دیدگاه قابل استفاده‌ای قلمداد می‌شود.\nباید توجه داشت که اصولاً نگاه‌های جامعه شناسانه چه در قالب تحقیقات تاریخی و چه تحقیقات غیر تاریخی برای توصیف، تبیین و پیش بینی پدیده‌های اجتماعی ضروری است و لذا جا دارد با تسرّی این نگاه در مناطق روئین علوم انسانیِ اسلامی، از سلطه نگاه‌های صرفاً انتزاعی بر کل مناطق علوم انسانیِ اسلامی جلوگیری شود. از طرف دیگر، چیزی که ما در علوم انسانیِ اسلامی به آن نیاز داریم، درک واقعیت بازی زبانی یا شیوه زندگی و نقش آن در تحولات علمی است اما نه در جهت انطباق علوم انسانیِ اسلامی با آن، بلکه برای فهم عینیت جهانی که در آن قرار داریم و سپس انطباق آن با حقایقی که رسالت اسلام چیزی جز ابلاغ و نهادینه سازی آن در جوامع انسانی نیست. البته این عکس آن چیزی است که کوهن می‌گوید با این حال، اهمیت جامعه شناسی معرفت را رد نمی‌کند و چه بسا بتوان گفت توجه به دیدگاه کوهن، فرصت شکل گیری یک جامعه شناسی معرفت جدید را مهیا می‌کند که در آینده قابل بحث بیشتر و دقیق‌تر است.\nبرچسب ها: رضا غلامی علوم انسانی جامعه شناسی\nلینک کوتاه rasanews.ir/002eGn\nتحقق سند تحول بنیادین نیازمند منابع درون‌زای استانی است\nراه حل ساماندهی اوضاع معیشتی مردم توجه مسؤولان به رهنمودهای رهبری است\nجامعه المصطفی به دنبال مرجعیت علمی در عرصه علوم اسلامی و انسانی است


ASTOR GARDEN HOTEL- آسمان پرستاره پرشیا 02122887100\nASTOR GARDEN HOTEL | هتل آستور گاردن\nASTOR GARDEN HOTEL هتل پنج ستاره جدید ، واقع در استراحتگاه سنت کنستانتین و النا ، در 8 کیلومتری هتل. از شهر وارنا ، در خنکی سرسبزی طبیعی و فقط چند قدم از ساحل دریا. هتل آستور گاردن با معماری کلاسیک ، طراحی داخلی پیچیده و چشم انداز بی نظیر دریا چشمگیر است. این هتل 230 اتاق دارد که برای ایجاد یک تجربه واقعا متفاوت و فراموش نشدنی طراحی شده اند.\nهتل Astor Garden با یک استخر روباز فصلی و یک استخر سرپوشیده در منطقه ساحلی در Saints Constantine و Elena واقع شده است. این هتل 5 ستاره دارای مرکز تناسب اندام و امکانات مختلف آبگرم و سلامتی ، از جمله اتاق سونا و بخار است. هتل Astor Garden تا Aquahouse Thermal and Beach 4 دقیقه پیاده فاصله دارد.\nASTOR GARDEN HOTEL از یک تعطیلات آرام در لوکس در ساحل ساحل شمال دریای سیاه ما لذت ببرید. فقط در چند متری ساحل در یک هتل کاملاً جدید اقامت داشته باشید. مکان ما ترکیبی از سهولت دسترسی آسان به وارنا و آرامش قدیمی ترین استراحتگاه دریایی بلغارستان است.\nباغ ASTOR GARDEN HOTEL امکانات بی نظیری از جمله باغ بزرگ ، مرکز SPA ، رستوران ها و امکانات عالی تجاری را ارائه می دهد. مکان عالی برای استراحت را در Aquahouse Thermal & Beach واقع در کنار هتل کشف کنید.خنکای نسیم دریا. طراوت محیط پارک طبیعی. راه حل های بیرونی و فضاهای هنری الهام گرفته از طبیعت. تعادل رنگ و ترکیبات.\nASTOR GARDEN HOTEL اولویت ورود / خروج در اتاق چک بنشینید و به اتاق اسکورت کنید یک بطری شراب و یک تعارف شیرین سرویس را کم کنید.خدمات شخصی – دستیار شخصی / دربان تعارف – صبحانه در رختخواب صبحانه در رستوران مونتی تخت دونفره نوع آلمانی تشک هایی که مخصوص راحتی بیشتر خواب انتخاب شده اند.\nتلویزیون مدرن 43 اینچی Wi-Fi رایگان تلفن مستقیم صندوق امانات شخصی انتخاب قهوه دولچه گوستو تهویه مطبوع قابل تنظیم بصورت جداگانه سشوار مینی بار وان حمام و دوش حمام لوازم آرایشی و بهداشتی لوکس آینه لوازم آرایشی تنظیم نور فضای کار راحت بالکن با میز و 2 صندلی نمای پانوراما از دریا محل اقامت: دو نفره ، یک نفره ، دو نفره + تخت اضافی\nASTOR GARDEN HOTEL تخت دونفره نوع آلمانی تشک هایی که مخصوص راحتی بیشتر خواب انتخاب شده اند تلویزیون مدرن 43 اینچی Wi-Fi رایگان تلفن مستقیم صندوق امانات شخصی انتخاب قهوه دولچه گوستو تهویه مطبوع قابل تنظیم بصورت جداگانه سشوار مینی بار وان حمام و دوش حمام لوازم آرایشی و بهداشتی لوکس آینه لوازم آرایشی تنظیم نور فضای کار راحت بالکن با میز و 2 صندلی نمای پانوراما از دریا محل اقامت: دو نفره ، یک نفره ، دو نفره + تخت اضافی\nASTOR GARDEN HOTEL راحتی ، ظرافت و فضاهای بزرگ. هماهنگی واقعی رنگها و احساسات. با دقت برای هر جزئیات داخلی ایجاد شده است. تعادل بهینه از رنگ ، مواد و فضا برای آرامش کامل. تخت دونفره نوع آلمانی تشک هایی که مخصوص راحتی بیشتر خواب انتخاب شده اند.\nتلویزیون مدرن 43 اینچی Wi-Fi رایگان تلفن مستقیم صندوق امانات شخصی انتخاب قهوه دولچه گوستو تهویه مطبوع قابل تنظیم بصورت جداگانه سشوار مینی بار وان حمام و دوش حمام لوازم آرایشی و بهداشتی لوکس آینه لوازم آرایشی تنظیم نور فضای کار راحت بالکن با میز و 2 صندلی نمای پارک محل اقامت: دو نفره ، یک نفره ، دو نفره + تخت اضافی\nتمام واحدهای اقامتی دارای بالکن ، منطقه نشیمن ، تلویزیون ماهواره ای صفحه تخت و مینی بار هستند. حمام اختصاصی با دوش و وان ، لوازم بهداشتی رایگان و سشوار استاندارد است. اکثر اتاق های هتل آستور گاردن دارای منظره دریا هستند.\nمی توانید وعده های غذایی خود را در رستوران بوفه Azzaro که غذاهای لذیذ بین المللی و محلی ارائه می دهد و یا در رستوران à la carte Monty لذت ببرید. در هتل Astor Garden 4 بار وجود دارد که می توانید نوشیدنی ها و کوکتل های خود را بنوشید ، از جمله استخر و ساحل. Wi-Fi رایگان در هتل موجود است.\nA new look at traditions\nASTOR GARDEN HOTEL نگاهی نو به دستورهای سنتی غذاهای بلغاری و اروپایی. پیشنهادهایی که شما را با ارائه اختصاصی غافلگیر می کند. هنر روی بشقاب – این رستوران مونتی است.\nASTOR GARDEN HOTEL فضای زیبا و خدمات بی عیب و نقص از حرفه ای ها. مکانی که هر شام یک مراسم خاص و جشن آشپزی است.\nChef Stanislav Petkov\nASTOR GARDEN HOTEL رئیس پتکوف اثبات این است که وقتی اشتیاق و عشق را در کاری انجام می دهید ، می توانید در کار خود به یک فضیلت تبدیل شوید. در طول حرفه حرفه ای خود – به مدت 18 سال ، او عشق خود را به آشپزی از دست نداده است ، و آن را به هنر تبدیل کرده است.\nسرآشپز پتکوف برای سه چیز سازش نمی کند – و آشپزهای او در باغ آستور از قبل آنها را می دانند و به آنها احترام می گذارند. اینها محصولات ، سازمان و نظم با کیفیت هستند. سرآشپز استانیسلاو پتکوف برنده “بهترین سرآشپز انجمن هتل و رستوران بلغارستان” (BHRA) برای سال 2018 شد.\nNew Culinary season at Monty restaurant from 21.05\nبا جو منحصر به فرد ، منوی نفیس و موسیقی ملایم ، شما را در 21 مه – تعطیلات St. استراحتگاه کنستانتین و هلنا ، هنگامی که یک قدم دورتر از ساحل فصل آشپزی جدید را رسماً افتتاح خواهیم کرد. تعارف به همه مهمانان ما – کرم بدل “Queen Eleanora”! سفر آشپزی خوبی داشته باشید!\nیک اتاق کنفرانس برای جلسات تجاری در نظر گرفته شده است. در این هتل یک باشگاه کودکان نیز وجود دارد. نزدیکترین فرودگاه فرودگاه وارنا است که 19 کیلومتر با ملک فاصله دارد.\nطبق بررسی های مستقل ، این قسمت مورد علاقه مهمان ما از مقدسین و النا است. به خصوص زوجین آن را ترجیح می دهند – آنها برای یک سفر دو نفره این مکان تفریحی را 9.2 ارزیابی کردند.\nSt. St. Constantine and Helena Resort, 9006 Aziz Konstantin ve Elena, Bulgaristan


رزمکده - کلاس های 180 درجه باز کردن پا\nکلاس های 180 درجه باز کردن پا\nکلاس های 180 درجه بازکردن پا برای خانمها و آقایان\nشما با هر سنی اگر آرزوی باز کردن پا تا 180 درجه را دارید با ما همراه شوید کلاس های ویژه باز کردن پا تا 180 درجه دایر گردید.\nشما بدون کوچکترین آسیب دیدگی قادر خواهید بود با تمرینات منظم در کلاس های ما ظرف مدتی نه چندان طولانی پاهای خود را بیشتر از 180 درجه باز کنید!\nتمرینات کاملا علمی بوده و از روشهای سنتی کاملا به دور بوده و از فشار های یکباره هیچ خبری نیست !پس با خیالی آسوده فقط یه هدف خود بی اندیشید !\nدوستان عزیزهم اکنون کلاس های من در 2 شهر تهران و استانبول ترکیه برگزار میگردد و روال برگزاری کلاسها بدین صورت میباشد که یک ترم در تهران و یک ترم در ترکیه برگزار میگردد و از آنجا که زمان محدود است طبیعی هست که افراد محدودی میتوانند در کلاس ها حضور داشته باشند پس 3 حالت متصور هست(صرفا برای کلاس های ایران )\nحالت اول : یا من در ایرانم و شما تماس میگیرید و ثبت نام میکنید طبق چیزی که در سایت قید گریده (مثل قبل)\nحالت دوم : یا من در ایران نیستم و شما باید مدتی صبر کنید تا در کلاس ها حضور برسانید برای اینکه بدانید چقدر باید صبر کنید باید به من ایمیل بزنید و اگر زمان مناسب شما بود پول یک جلسه رو واریز کنید و منتظر بمانید تا نوبت شما شود (surush.alipour@gmail.com)\nدر هر دو حالت تا مبلغ یک جلسه واریز نگردد رزرو انجام نشده است\nحالت سوم : برای شما فرقی نمکینه مربی کی باشه و حاضر هستین با سایر مربی های مورد وثوق من کار کنید در این صورت به ایمیل بالا ایمیل میزنید و من شماره مربی مورد نظر کار شما رو معرفی میکنم\nنکته : در حال حاضر به جز تهران و استانبول هیچ مربی در هیچ شهر دیگری نداریم\nشاگردان ساکن استانبول ترکیه میتوانند علاوه بر ایمیل با شماره تلفن 00905538928009 تماس تلفنی انجام بدهند\nهزینه کلاس های استانبول بر اساس لیر و مقدار با توجه به محل باشگاه متفاوت میباشد (جهت کسب اطلاعات بیشتر فقط ایمیل بزنید )\nزمان تشکیل کلاس ها: از ساعت 8 صبح لغایت 10 شب با توافق طرفین قابل اجرا میباشد یعنی زمان هر جلسه با توافق طرفین انجام خواهد شد\nمکان تشکیل کلاس ها: در محل خصوصی اینجانب واقع در تهران : خیابان میدان بهشتی خ پاکستان همچنین امکان تشکیل کلاس ها در منزل ، محل کار و یا هر محل مورد نظر شما میباشد.\nضمنا این کلاس ها کاملا خصوصی میباشد مگر اینکه شما بخواهید شخصی را همراه خود بیاورید که هم هزینه شما کاهش پیدا کند هم به صورت نیمه خصوصی تمرین کنید.\nقبل از هر چیز باید بگم من دیگه تو هیچ باشگاهی کار نمیکنم و در حال حاضر صرفا در منزل شخصی خودم آموزش میدم پس انتظار یک سالن چند منظوره را نداشته باشید در آینده هم بعیده دیگه باشگاه بگیرم دلیلش هم اینه که واقعا به علت مشغله فراوان و شاگردان خیلی زیاد و خوبی چون شما عزیزان امکان رفت و آمد برام نیست ضمن اینکه اینجانب هیچ کلاس عمومی ندارم اگر تمایل به کلاس عمومی در باشگاه مخصوص ورزشی دارید آدرس ایشان را در پایان متن قرار خواهم داد\nحضور بدون وقت قبلی غیر ممکن است لذا حتما 4 روز قبل اقدام به گرفتن وقت بکنید در غیر اینصورت من شرمنده شما خواهم شد. و از پذیرش شما معذور خواهم بود\nآدرس :تهران - خیابان بهشتی (عباس آباد) بعد از مترو بهشتی خیابان پاکستان\nقابل ذکر است باشگاه در محدوده ی طرح زوج و فرد میباشد و از ساعت 17:00 طرح آزاد است و با توجه به پایان ساعت اداری ، محدوده بسیار خلوت میباشد.\nضمنا در تمامی روز های تعطیل ، طرح ترافیک وجود ندارد و در روز های 5شنبه طرح فقط تا ساعت 13 میباشد.\nبا ایستگاه مترو بهشتی فقط ده دقیقه پیاده راه است!\nچه در ساعات طرح و چه پس از آن جای پارک به وفور در محل باشگاه مهیا میباشد.\nدر صورت مبلغ بیشتر میتوانید حتی پارکینگ اختصاصی نیز داشته باشید !\nمدت زمان کلاس ها: مدت هر جلسه یک و نیم ساعت میباشد و طول دوره برای رسیدن به حد مناسب از فرد به فرد متغیر بوده اما شما با حدود 10 جلسه کل تمرینات را یاد میگرید و در صورت تمایل به عدم حضور در کلاس میتوانید کلیه تمرینات را منفردا انجام دهید و خود مربی خود باشید و در صورت تمایل هم میتوانید تا رسیدن به حد مطلوب با من ادامه بدهید(دقت کنید 10 جلسه دوره نمیباشد اما تو 10 جلسه میتوانید همه مطالب را یاد بگیرید یعنی بعد از 10 جلسه پای شما 180 درجه باز نمیشود )\nهزینه کلاس ها:هزینه هر جلسه تمرین در محل باشگاه 250هزار تومان میباشد و در محل مورد نظر شما 350تومان میباشد.\nبرخلاف ميل باطني ام و با توجه به اينكه بيشتر از دو سال قيمت ها ثابت بوده و تغييري نكرده است، به دليل تورم و اقتصاد بيمار ايران نمي توان از افزايش قيمت ها چشم پوشي نمود از اين رو در سال ٩٧ مجبور به افزايش اندك قيمت ها شدم.\nهمچنین کلاس های دیگری همچون آموزش نانچاکو(نانچیکو)تونفا،سلاح سرد ،دفاع شخصی،(سلف دیفنس) آیکیدو،آموزش بادیگاردی و مبارزه آزاد ،آمادگی جسمانی و ... دایر میباشد.\nضمنا به هیچ وجه امکان پاسخگویی با اس ام اس یا سایر اپلیکیشن ها نظیر واتس آپ تلگرام و ... نمیباشد لذا خواهشمند است سوالات خود را فقط از طریق ایمیل info@razmkade.com ارسال فرمائید مطمئن باشید در اولین فرصت به سوال شما پاسخ داده خواهد شد.\nسوال 1.من خانمی هستم بیست ساله با 165 قد و80 وزن چند جلسه طول میکشه تا من 180 درجه باز کنم؟\nپاسخ 1. خانم محترم همان طور که در متن بالا عنوان شد نمیتوان تعداد جلسه عنوان کرد چون برای باز شدن پا عواملی نظیر سن ،جنسیت،ژنتیک،سابقه تمرین،نوع بافت مفصلی و عضلانی،میزان استراحت،تغذیه و دیگر عوامل موثر هستند پس به هیچ وجه تا ما یک جلسه با شما کار نکنیم نمیتونیم تعداد جلسات اعلام کنیم\nسوال 2. من 37 سال سن دارم آیا منم میتونم باز کنم یا دیگه از ما گذشته؟\nپاسخ 2 . شما با هر سنی قطعا میتوانید 180 باز کنید اما طبیعی و پرواضح است که میزان زمانی که شما برای باز کردن پا باید بزارید خیلی بیش از افراد کم سن و سال تر از شماست .\nسوال3.من از شهرستان اندیمشک مزاحم شما میشم آیا میتونم سه روز روزی سه جلسه بیام که حرکات را یاد بگیرم و بروم تمرین کنم و بعد از یک مدت دوباره بیام؟\nپاسخ سوال 3 .دوست عزیز احتمالا اینکه بتوانید تمرینات را حفظ بکنید هست ضمن اینکه شما اجازه دارید تمرینات را فیلم برداری کنید ما روش شما رو توصیه نمیکنیم اما با توجه به اینکه از شهرستان تشریف میاورید چاره ای نیست ما کمکتون میکنیم\nنحوه رزرو و ثبت نام کلاسها :\nبعد از اینکه کلاس مورد نظر خود را انتخاب فرمودین هزینه یک جلسه را به شماره کارت 6037997157276883 بانک ملی به نام سروش علی پور واریز بفرمائید سپس با شماره تلفن 09125468545 تماس حاصل فرمائید تا زمان اولین جلسه رو با توافق یکدیگر مشخص کنیم در صورتی که هزینه اولین جلسه واریز نگردد متاسفانه سیستم امکان وقت دهی ندارد.\nبا توجه به اینکه اینجانب در اکثر ساعات مشغول تدریس میباشم و تماس های غیر ضروری ممکن است تداخل در کلاس شاگردان بی انجامد لذا استدعا میکنم برای هرگونه سوال در خصوص کلاس ها به داخل بخش کلاس مربوطه در سایت یا بخش سوالات متداول سایت مراجعه فرمائید و چنانچه به اطلاعات بیشتری نیاز داشتید صرفا سوال خودرا فقط از طریق ایمیل info@razmkade.com ارسال بفرمائید. و از تماس های غیر ضروری جدا اجتناب نمائید با تشکر از همکاری شما عزیزان در جهت عدم تداخل تماس های شما در کلاس های دیگر شاگردان عزیز بنده.\nدرحال حاضر بدليل ازياد ثبت نامی ها، اين پروسه چند روز يا دوهفته زمان خواهد برد.\nفقط خانم ها بدليل نياز به هماهنگي با مربي خانم، قبل از واريز مبلغ از طريق ايميل درخواست ثبت نام خود را مطرح كرده سپس با هماهنگي هاي بعدي اقدام به واريز نمايند.\nبرخی از دوستان از من میپرسند چرا تلفنی پاسخ سوال را نمیدهید ما دوست داریم صدای شما را بشنویم این حد اقل حق یک شاگرد هست در پاسخ باید بگم 1000% حق با شماست اما باور بفرمائید روزی حد اقل از سراسر کشور 100 نفر با من تماس میگیرن اگر با هر کدام فقط3 دقیقه هم بخواهم صحبت کنم میشه 300 دقیقه یعنی 5 ساعت!!!! از طرفی من معمولا یا مشغول تمرین هستم یا استراحت اگر وقت تمرین باشه که بخواهم تلفن جواب بدم از وقت شاگرد باید یزنم وقتی هم که مشغول استراحت هستم هم که دیگه میخوام راحت استراحت کنم لذا عاجزانه خواهش میکنم سوالات را فقط به ایمل بالا بفرستید من یک کارمند استخدام کردم که 24 ساعته کارش آنالیز سوالات و پاسخ گویی هست البته جواب ها رو خودم میدم اما توسط ایشان برای شما در سریع ترین زمان ممکن پاسخ داده خواهد شد


مخالفت مرد جوان با ازدواج خواهرش با مرد زن وبچه دار، برایش گران تمام شد – آخرین اخبار ایران و جهان | NewsAir\nمه ۱۷, ۱۳۹۷ ۶۶ views 0 آسمان خبر\nبه گزارش خبرآنلاین به نقل از روزنامه شرق ؛شاکی پرونده پس از حضور در پلیس آگاهی در اظهاراتش به کارآگاهان گفت: «ساعت ۱۹:۳۰ هنگام خارج‌شدن از استخر مورد تهاجم دو سرنشین یک موتور قرار گرفتم که نقاب داشتند. آنها با قمه و شمشیر به سمت من حمله‌ور شدند و با پرتاب چندین ضربه من را از ناحیه دست‌وپا به‌شدت مجروح کردند. درنهایت این دو نفر با حضور مردم و اهالی محل از محل متواری شدند.\nهنوز دقایقی از این موضوع نگذشته بود که چندین پیامک تهدیدآمیز از شماره‌ای ناشناس برایم ارسال شد که در آنها صراحتا من و اعضای خانواده‌ام تهدید به مرگ شده بودیم. چند روزی از این ماجرا گذشته بود که مجددا ساعت ۱۱ شب زمانی که قصد خارج‌کردن کیسه زباله از خانه را داشتم، همان دو موتورسوار با همان صورت‌های پوشیده با نقاب به سمتم حمله‌ور شدند اما من بلافاصله به داخل منزل فرار کردم و پس از دقایقی باز پیامک‌های تهدیدآمیز برایم ارسال شد. از ترس تهدیدها، اعضای خانواده‌ام را به شهرستان فرستادم و اکنون هیچ‌گونه امنیت جانی ندارم».\nکارآگاهان در تحقیقات خود اطلاع پیدا کردند چند ماه پیش از آغاز پرونده، شخصی به‌نام سعید (۳۵ساله) با خواهر شاکی پرونده آشنا شده و در مدت کوتاهی، پیشنهاد ازدواج با او را مطرح کرده بود اما شاکی از طریق دوستان خود باخبر شد سعید متأهل و دارای همسر و دو فرزند در شهرستان است. شاکی پرونده با اطلاع‌دادن موضوع به اعضای خانواده و خواهرش مانع از ازدواج سعید با خواهرش شد.\nدر تحقیقاتی که از خواهر شاکی پرونده انجام شد، وی در اظهاراتش به کارآگاهان گفت: از حدود ۹ ماه پیش از طریق فضای مجازی با سعید آشنا شدم. با گذشت مدتی از این آشنایی، ارتباط ما به تماس‌های تلفنی تبدیل شد و درنهایت چندین جلسه نیز با همدیگر ملاقات داشتیم و بالاخره سعید از من درخواست ازدواج کرد. سعید مدعی بود که مجرد است، برای کارکردن به تهران آمده و کسی را در تهران ندارد اما زمانی که موضوع را با اعضای خانواده خود در میان گذاشتم، برادرم با تحقیقاتی که به واسطه تعدادی از دوستانش انجام داد، متوجه شد همه اظهارات سعید دروغ است. پس از آن ارتباط و تماس‌های خودم را با سعید قطع کردم و دیگر از او هیچ اطلاعی نداشتم تا اینکه ماجرای حمله به برادرم و تهدید اعضای خانواده‌اش پیش آمد».\nکارآگاهان در ادامه تحقیقات با شناسایی خواهرزاده سعید به‌نام «امیر» (۲۷ساله) اطلاع پیدا کردند که وی با موتورسیکلت مشابه با موتور مورد استفاده در شب حمله‌ورشدن افراد نقاب‌دار به شاکی، تردد دارد. به همین دلیل این‌بار تحقیقات از امیر در دستور کار قرار گرفت.\nمطلب قبلیخودکشی جراح در ویلای شخصی در شمال/ او به جرم قتل پدرش محکوم به قصاص شد اما خواهرانش رضایت دادند\nمطلب بعدی بخش عصرگاهی «حالا خورشید» در رکود دو هفته‌ای