رمان فصل پلیکان‌ها | زهرا. ا. د. کاربر انجمن نودهشتیا - رمان های متروکه - انجمن نودهشتیا\nمعرفی و نقد رمان:\nویرایش شده 15 شهریور، ۱۴۰۰ توسط Z.A.D\nآخرین پاسخ 6 مهر\nZ.A.D 50 ارسال\nنام رمان: فصل پلیکان‌ها نویسنده: زهرا. ا. د. ژانر: اجتماعی، عاشقانه، معمایی هدف: علاقه به نویسندگی و به اشتراک گذاشتن رمان‌هام ساعت پارت‌گذاری: نامعلوم خلاصه: کاوه، فرزند خا\nپارت 1 بعضی وقت‌ها یک تصمیم خیلی کوچیک که با بی‌حواسی گرفته میشه، منجر به اتفاقات خیلی بزرگ در زندگی می‌شند. اولین ملاقات من و دریا هم نتیجه یکی از همین تصمیماتی بود که سرسری گرفته بودم؛ اون تصمی\nپارت 2 در ماشین رو بستم و اسباب بازی به دست به سمت عمارت به راه افتادم. همیشه تو نزدیکترین نقطه به عمارت پارک می‌کردم که کمتر راه برم. عمارت یک ساختمان قدیمی و عریض سه طبقه بود. آقاجون، صاحب اصلی\nبعضی وقت‌ها یک تصمیم خیلی کوچیک که با بی‌حواسی گرفته میشه، منجر به اتفاقات خیلی بزرگ در زندگی می‌شند. اولین ملاقات من و دریا هم نتیجه یکی از همین تصمیماتی بود که سرسری گرفته بودم؛ اون تصمیم رو دقیقا روزی گرفتم که صبحش به گالری رفته بودم تا برای خواستگاری از پارمیدا حلقه بگیرم.\n-قابلتون رو نداره.\nکمی این پا و اون پا کرد تا چیزی بپرسه. احتمالا فضولیش گل کرده بود که این‌ها رو برای کی می‌خوام. سریع کارت رو پس گرفتم و خداحافظی کردم. افراد زیادی در مورد پارمیدا نمی‌دونستند. پارمیدا این جوری خواسته بود. منم دوست نداشتم برخلاف خواسته‌اش حرفی بزنم.\nسوار ماشین شدم و هدیه‌ها رو توی داشبورد، کنار بلیط هواپیما گذاشتم. قرار بود برای آخرین اجرای این فصل پارمیدا به اتریش برم. خودش هنوز چیزی از رفتنم نمی‌دونست. می‌خواستم همونجا ازش خواستگاری کنم. به ساعت نگاه کردم. ده صبح بود که یعنی اتریش ساعت هفت و نیم بود و پارمیدا هنوز خواب. دلم نیومد بیدارش کنم و بهش خبر بدم که دارم میام.\nماشین رو به سمت کارخونه راه انداختم. کارخونه بیرون شهر بود و نزدیک ظهر بود که به اونجا رسیدم اما کی می‌تونست مدیر عامل کارخونه رو به خاطر دیر اومدن سرزنش کنه؟! بعد از پارک ماشین، هدایا و بلیط رو داخل کیفم گذاشتم تا توی گاو صندوق بذارم.\nبه سمت قسمت اداری کارخونه رفتم که کاملا جدا و با فاصله از بخش‌های دیگه کارخونه بود. دکمه آسانسور رو زدم. چند ثانیه بعد هومن و دو نفر دیگه پیاده شدند. سلام کردند که با تکون دادن سر جواب دادم. به هومن گفتم:\nهومن در حالی که دور می‌شد گفت:\n- این دختره صبح اومده بود. کارخونه رو گذاشته بود روی سرش.\nچند ثانیه فکر کردم تا یادم بیاد دختره کیه. دریا رنجبر، رئیس کارخونه سفیدشو. چون تنها زنی بود که توی صنف ما مسئولیت ریاست یک کارخونه رو داشت و جوون هم بود، بچه‌های کارخونه لقب "دختره" رو بهش داده بودند.\n-کی باهاش حرف زد؟\nوارد آسانسور شدم. قبل از این که مدیر عامل کارخونه بشم با هومن دوست بودم اما بعد از اون رابطمون کمتر شده بود. بابا همیشه می‌گفت نمی تونی با زیردست‌هات دوست باشی و حق هم داشت. بعد از مدیر عامل شدن، فقط سهراب به عنوان دوستم باقی مونده بود.\nتا به طبقه چهارم برسم، خودم رو توی آینه برانداز کردم. موهام مدل کج داشت. ته ریش گذاشته بودم. خودم خوشم نمیومد اما پارمیدا دوست داشت. همیشه می‌خواست پز چشم و ابروی مشکیم رو به دوستای بی‌رنگ و روی اروپایش بده. توی دلم خندیدم.\nطبقه چهارم، خلوت‌تر و ساکت‌تر از بقیه طبقات بود. فقط اتاق من، معاونم و مدیر اجرایی تو این طبقه قرار داشت که در هر سه اتاق به داخل اتاق منشی من و مدیر اجرایی باز می‌شد. شهریار، پسر عمه فرخ که سمت مدیر اجرایی رو داشت، کنار خانم حسینی ایستاده بود و داشت چیزی رو از روی برگه توضیح می‌داد. با دیدن من، سرش بلند کرد و گفت:\nخانم حسینی سلام کرد که با سر جواب دادم. طبق معمول یه حلقه به بینیش وصل کرده بود و بوی ادکلن تندش کل فضا رو گرفته بود. شهریار پشت سرم وارد اتاق شد و گفت:\n-صبح دختره اینجا بود. یه سر و صدایی راه انداخته بود که نگو! داشت درسته من رو قورت می‌داد.\n-حرف حسابش چیه؟\n-میگه ما قراردادش رو دزدیدیم. هر چی میگم شرکت پاکفر خودش به ما پیشنهاد داده قبول نمی‌کنه.\nبا دو انگشت چشمم رو مالش دادم و گفتم:\n-من حوصله این بچه بازی‌ها رو ندارم. خود پاکفر به جای اونها به ما پیشنهاد داده چون ما جای بزرگتری داریم و سریعتر محصولات رو تولید می‌کنیم. تنوع شوینده‌هامون هم بیشتره.\n-کارخونه‌اش، بیشتر کارگاهه تا کارخونه. دو سه تا محصول بیشتر تولید نمی‌کنه. منم بهش همین‌ها رو گفتم. تو کتش نمی‌ره. این چهارمین باره که تو این ماه میاد. هر وقت می‌بینمش استرس می‌گیرم.\n-از پس یه دختر بچه هم بر نمیای؟\n-گفته تا تو رو نبینه باز هم میاد. می‌خواد باهات حرف بزنه.\n-حرفی نمونده. منم وقت این کارها رو ندارم. تجارت هم بچه بازی شده!\n-پس دفعه دیگه اومد چیکار کنم؟\nصداش درمونده و مستاصل بود؛ دلیل ترسش رو نمی‌فهمیدم. با این قد و هیکل و ریش پرفسوری از یک دختر بچه که ظاهرا صاحب یک کارگاه کوچیک بود می‌ترسید. به پشتی صندلی تکیه دادم و گفتم:\n-دفعه دیگه‌ای در کار نیست. به نگهبانی بسپر دیگه راهش ندند. اگر دختره رو تو محوطه یا ساختمون‌ها ببینم، نگهبان‌ها اخراج میشند.\nاصلا تا الان دختره رو ندیده بودم و نمی‌دونستم چه شکلیه. شهریار اخم کرد و گفت:\n-فکر نکنم برای این دختره جواب بده.\n-جواب می‌ده. خبر دیگه‌ای نیست؟\nمی‌خواستم زودتر دکش کنم تا هدایا رو توی گاوصندوق بذارم و به پارمیدا زنگ بزنم. کسی از بچه‌های کارخونه یا اعضای خانواده‌ام در مورد پارمیدا نمی‌دونست. شهریار کش موهای دم اسبی کوتاهش رو محکم کرد و گفت:\n-جلسه سهامدارها چهارشنبه‌اس. گفتم یادآوری کنم.\nچهارشنبه، دقیقا روز پروازم بود. قرار بود نیمه شب راه بیفتم و دم صبح برسم. فقط پنج شنبه و جمعه اتریش می‌موندم. نمی‌خواستم مرخصی بگیرم و کسی بو ببره. پرسیدم:\n-جلسه تا کی هست؟\n-سه تا پنج. شاید هم بیشتر طول بکشه.\nمثل اینکه فکرم رو بخونه گفت:\n-همین هم به زور هماهنگ کردم. فکر جابه‌جایش رو نکن.\nچاره‌ای نبود. خیلی برنامه‌ها فشرده و هول- هولکی می‌شد.\n-به نگهبانی بسپر اون روز حواسشون به دختره باشه. نمی‌خوام بیاد آبروریزی راه بندازه.\nشهریار با سر تایید کرد. در حالی که به سمت در می‌رفت، گفت:\n- آقاجون گفت بهت بگم امشب حتما بیای عمارت. انگار مسئله مهمیه.\nهر پنج شنبه به عمارت سر می‌زدم اما امروز یکشنبه بود. حدس می‌زدم چرا گفتند به اونجا برم. تو چند ماه اخیر بحث غیر رسمی ازدواج من و افسانه، زن برادرم، در جریان بود. ظاهرا امشب قرار بود رسمی در موردش حرف بزنند. منم راه حل خودم رو داشتم. قرار بود در مورد پارمیدا بگم و این ازدواج کذایی رو بهم بزنم.\nویرایش شده 7 مرداد، ۱۴۰۰ توسط Z.A.D\nدر ماشین رو بستم و اسباب بازی به دست به سمت عمارت به راه افتادم. همیشه تو نزدیکترین نقطه به عمارت پارک می‌کردم که کمتر راه برم. عمارت یک ساختمان قدیمی و عریض سه طبقه بود. آقاجون، صاحب اصلی عمارت بود. از بچگی همین‌جا زندگی کرده بودم. عمه فرخ هم بعد از چند سال زندگی مشترک با یه فرصت طلب، همراه شهریار و شهاب پیش آقاجون برگشت.\nکیوان بعد از ازدواجش با افسانه از عمارت رفته بود اما بعد از مرگ کیوان، بابا اصرار داشت افسانه و آرمین تو عمارت و نزدیک به خودش زندگی کنند. به محض وارد شدن، آرمین خودش رو توی بغلم انداخت. افسانه بهم نزدیک شد و رو به آرمین گفت:\n-بذار عمو برسه، بعد.\nبا لبخند آرمین رو بغل کردم، اسباب‌بازی رو بهش دادم و رو به افسانه گفتم:\n-سلام زن داداش.\nجواب سلامم رو به خشکی داد و به سمت آشپزخونه رفت. قبل از فوت کیوان، آبجی افسانه یا افسانه خانوم صداش می‌زدم اما بعد از فهمیدن نقشه‌ای که خانواده‌ام کشیده بودند همیشه زن داداش صداش زده بودم تا به همه و خودم یادآوری کنم افسانه زن برادرمه و قرار نیست هیچ وقت زن من باشه.\n-آقا جون منتظرته.\nبه رایکا نگاه کردم. این بار رنگ چشم‌ها و موهاش آبی شده بود. رایکا گریمور بود و بیشتر طرح‌هاش رو روی خودش اجرا می‌کرد. اینقدر رنگ همه اعضای صورتش رو عوض می‌کرد که قیافه واقعی‌اش از یادمون رفته بود. آرمین رو زمین گذاشتم، به رایکا اشاره کردم و گفتم:\n-با عمه بازی کن تا بیام.\n-عمه بلد نیست بازی کنه.\nخندیدم و به سمت اتاق کار آقاجون رفتم که به خاطر بیماریش، از طبقه دوم به هم کف منتقل شده بود. موقع فوت کیوان، آرمین دو سال داشت و تو این سه سال کسی از گل پایین‌تر بهش نگفته بود. در زدم و بعد از صدور اجازه، وارد اتاق شدم. کیخایی، وکیل آقاجون و بابا هم داخل اتاق بودند.\nروی صندلی نشستم و صبر کردم کارشون تموم بشه. بابا ساکت از پنجره به بیرون نگاه می‌کرد. موها و ریشش سفید یک دست بود و چین و چروک‌های صورتش بیشتر شده بود. بعد از فوت کیوان، اندازه بیست سال پیر شده بود. هممون پیر شده بودیم. اگر کیوان زنده بود، همه چیز فرق می‌کرد. حداقلش هم این بود که من مجبور نبودم مدیر عامل کارخونه باشم و هر لحظه نگرانی آدم‌های این خونه رو داشته باشم.\n-کارهای انتقال سهام انجام شده. سهمی که از کیوان به افسانه و آرمین می‌رسه اونقدری هست که لازم بشه افسانه تو جلسات حضور داشته باشه.\nدر مورد سهام کیوان می‌دونستم. برای این که مدیر عامل بشه و کسی به خاطر جوون بودنش نه نیاره، بابا بیشتر سهامش رو به کیوان داد که بعد از مرگ نابهنگامش به افسانه و آرمین رسیده بود. آقا جون ادامه داد:\n-من نمی‌خوام این سهام دست بقیه بیفته. می‌خوام توی خونواده باقی بمونه.\nبیشتر سهام کارخونه متعلق به آقاجون و بچه‌هاش بود. بقیهش به دو تا از شرکاش می‌رسید که آقا جون کم‌کم داشت از دستشون در می‌آورد. باقی موندن سهام توی خونواده یعنی ازدواج من و افسانه که تنها کسی که باهاش موافق نبود من بودم. البته افسانه هم به نظر راضی نمی‌رسید؛ هر چند تا حالا کسی مستقیم چیزی در مورد ازدواج نگفته بود. همه می‌دونستند ولی تا آقاجون اجازه نمی‌داد، کسی حق حرف زدن در موردش رو نداشت.\nآقاجون با چشم‌های نافذ آبی رنگش که فقط عمه‌هام اون رو به ارث برده بودند، بهم زل زد و آخرین جمله‌اش رو هم گفت:\n-می‌خوام تو و افسانه ازدواج کنید. هم آرمین صاحب پدر میشه، هم من خیالم از بابت کارخونه راحت میشه.\nحرف شکه کننده‌ای نبود. تا الان اونقدر بهش فکر کرده بودم که بدونم جوابم چیه. بابا و آقاجون منتظر بهم نگاه می‌کردند. خونسرد گفتم:\n-اما من به کسی دیگه‌ای قول ازدواج دادم.\nصورت بابا و آقاجون تغییر حالت پیدا نکرد؛ تعجب نکردند. بابا خیلی کوتاه پرسید:\nبابا ابرو بالا انداخت و با نگاه معناداری به آقاجون نگاه کرد. نمی‌خواستم فعلا اسم پارمیدا رو بیارم وگرنه تا فردا صبح کل شجرنامه‌اش دست بابا و آقاجون بود. ممکن بود تاییدش نکنند. باید اول اون رو می‌دیدند.\n-برای جشن یلدا بیارش. اگر من تاییدش کردم، ازدواج می‌کنید.\nبا ابروی بالارفته به هر دوشون نگاه کردم. تعیین ضرب العجل یعنی فکر می‌کردند من دروغ می‌گم تا از زیر ازدواج در برم. یلدا یه ماه دیگه میشد و باید تا اون موقع پارمیدا رو راضی می‌کردم. با اعتماد به نفس گفتم:\n-باشه. شب یلدا عروستون رو می‌بینید.\nبابا لبخندی زد که نشون می‌داد حرف من رو باور نکرده. آقاجون گفت:\n-اگر شب یلدا کسی رو ندیدم، افسانه رو جاش می نشونم.\nبعد از اتمام حجت، از اتاق بیرون اومدم و به سالن شرقی پیش مامان و عمه رفتم که گرم حرف زدن بودند. سرسری سلام کردم. مامان مشکوک نگاهم کرد. کنار شهریار نشستم که میوه پوست می‌گرفت. با طعنه‌ای که توی حرفش بود، گفت:\n-آقاجون پوستت رو کند؟\nاحتمالا آقاجون دوباره حالش رو گرفته بود. آروم گفتم:\n-تنها کسی که می‌تونه جلوی آقاجون بایسته همین دختره‌اس.\nخندیدم. معلوم نبود دختره باهاش چیکار کرده. مامان و عمه سمتم برگشتند که نیشم رو بستم و گفتم:\n-واجب شد حتما دختره رو زیارت کنم.\nدوباره خندیدم و سیبی رو که پوست گرفته بود، برداشتم. شهریار تنها کسی بود که پشت سر آقاجون خیلی واضح اعتراض می‌کرد و علتش هم نحوه رفتار آقاجون با عمه و شهریار بود. اگر عمه مسئولیت پذیر بود و این قدر سرخود نبود، الان شهریار وضعیت بهتری داشت.\nسر میز شام متوجه نگاه‌هایی شدم که رایکا و مامان رد و بدل می‌کردند. افسانه ناراحت بود. احتمالا فکر می‌کرد قبول کردم. همه می‌دونند که به همین راحتی نمیشه روی حرف آقاجون حرف زد. بعد از شام، رایکا من رو به یک گوشه خلوت کشید و گفت:\n-هیچی. قرار شد همسر آینده‌ام رو شب یلدا معرفی کنم.\nابروهاش بالا رفت. سریع گفتم:\nمامان نزدیک شد. رایکا سریع با لحنی که معلوم بود اصلا باور نکرده گفت:\n-کاوه یکی رو زیر سر داره.\n-هر کی که هست بذارش کنار. من نمی‌ذارم نوه‌ام زیر دست ناپدری غریبه بزرگ بشه. هر روز خدا افسانه یه خواستگار داره. تا کی می‌تونیم ردشون کنیم؟\nسیل خواستگارهای افسانه، هم به خاطر این بود که هنوز جوون و زیبا بود و هم به خاطر ثروت و سهامی بود که داشت.\n-من یکی دیگه رو دوست دارم.\nمامان و رایکا هر دو منتظر جوابم بودند. چرا همه فکر می‌کردند من کسی رو ندارم؟! پنج سال بود که با پارمیدا بودم. یک سال بعد از آشناییمون به اتریش رفت. منم قرار بود برم که قضیه کیوان پیش اومد. این که هیچ وقت اسمش رو نیاورده بودم، دلیل نمی‌شد که با کسی نباشم. فقط گفتم:\n-شب یلدا می‌بینیدش.\nمامان و رایکا ول کن نبودند. هیچ کدوم حرف‌های من رو جدی نگرفتند. مامان می‌خواست هر طور شده با افسانه ازدواج کنم. رایکا هم بدش نمی‌اومد فقط یک زن داداش داشته باشه. این وسط هیچ کس به فکر من و افسانه نبود.\nوقتی از دست مامان راحت شدم، به سمت سوییت افسانه که تو بالاترین طبقه، یعنی طبقه سوم بود رفتم. همه طبقات با راه پله ی مارپیچی از داخل ساختمون به هم راه داشت. منم یه اتاق طبقه دوم داشتم که هر وقت به عمارت می‌اومدم، اونجا می‌خوابیدم.\nلای در سوییتش کمی باز بود. اومدم در بزنم که صداش رو از داخل شنیدم.\n-فکر کردی اوضاع من خوبه؟ من یه بار با کسی که دوستش نداشتم ازدواج کردم، دوباره نمی‌خوام این کار رو بکنم.\n« کسی که دوستش نداشتم.» سر جا خشکم زد. در مورد کیوان حرف می‌زد! از اونجایی که صدای طرف مقابل رو نشنیدم، حدس زدم با تلفنه. بعد از چند ثانیه مکث دوباره صداش اومد:\n-منم نمی‌خوام این جوری بشه. این همه سال صبر نکردم که تهش اینجوری بشه.\n«این همه سال»\n-من بیشتر از همه درکت می‌کنم عزیزم. سعیم رو می‌کنم هر جور شده جلوش رو بگیرم.\nصداش به در نزدیک شد. سریع از در دور شدم و به سمت اتاقم رفتم. وقتی به اتاقم رسیدم، نفس نفس می‌زدم. قلبم فشرده شد. این همه سال از کی شروع شده بود؟ قبل از مرگ کیوان یا بعد از مرگش؟ سه سال «این همه سال» نبود. بیچاره برادرم! یعنی موقعی که افسانه با برادرم زندگی می‌کرد یک نفر دیگه رو دوست داشت؟ کسی که پشت تلفن بود کی بود؟!\nموهام رو سریع سشوار کشیدم. با این که تازه از کارخونه برگشته و دوش گرفته بودم، دوباره داشتم کت و شلوار می‌پوشیدم. آپارتمانم رو نزدیک به کارخونه گرفته بودم تا مجبور نشم هر روز چند ساعت رانندگی کنم. طبقه دهم یک مجتمع بود. برای یک نفر بزرگ بود و دو تا اتاق خواب و یک نشیمن بزرگ داشت.\nبه ساعت نگاه کردم. پارمیدا نیم ساعت پیش گفته بود که می‌خواد زنگ بزنه. هیچ وقت من رو توی لباس خونه ندیده بود. خودش همیشه آراسته بود و منم دوست داشتم همیشه من رو خوش پوش به یاد داشته باشه.\nخوشحال بودم از این که پارمیدا زنگ می‌زد و من رو از فکری که دو روز بود مثل خوره به جونم افتاده بود، دور می‌کرد. گوشیم زنگ خورد. سریع کراوات رو بستم و جواب دادم. تماس تصویری بود. بعد از یک ماه بود که داشتم اون رو می‌دیدم. سلام و احوالپرسی کردیم. بهش گفته بودم دارم به اتریش میرم. گونه‌هاش از سرما سرخ شده بود. پارمیدا گفت:\n-تازه از اجرا برگشتم. خیلی خسته‌ام. نمی‌تونم تا فردا شب صبر کنم.\nهمون موقع سر و کله یک نفر پیدا شد و چیزی به آلمانی گفت. یک پسر موبور و چشم آبی بود. پارمیدا خندید و به آلمانی جوابش داد. رو به من کرد و به فارسی گفت:\n-هیچ کس باور نمی‌کرد من کسی رو داشته باشم. فکر می‌کردند الکی دارم دست به سرشون می کنم.\nمرد دوباره چیزی گفت که هر دو شون رو به خنده انداخت. پارمیدا خیلی خوشحال بود که دارم میرم. از کارهایی که قرار بود با هم بکنیم و جاهایی که قرار بود توی اون دو روز بودنم بریم، حرف می‌زد.\nمن گوش نمی‌دادم، فقط پارمیدا رو نگاه می‌کردم. صورت کوچیک و استخوانی داشت. ابروهاش پهن‌تر و طولانی‌تر شده بود. موهاش بلندتر شده بود و دم اسبی بسته بود.\nدلتنگش بودم. دوست داشتم برای همیشه پیشم باشه. دوست داشتم بهش بگم برگرده اما دلم نمیومد جلوش رو از رسیدن به آرزویی که خودم ازش منع شده بودم، بگیرم. خودم از رفتن و گیتار دست گرفتن منع شده بودم، چرا باید یه نفر دیگه رو منع می‌کردم؟ همین که فرداشب یا دقیق‌تر فردا سحر می‌دیدمش و دو روز باهاش بودم، کافی بود.\nدلم نمی‌خواست تماس تموم بشه اما پارمیدا خسته بود. با اکراه تماس رو قطع کردم. موقع در آوردن لباس‌هام دوباره فکرهایی که این دو روز در مورد افسانه و تماس تلفنیش به ذهنم خطور کرده بود، تو ذهنم جولان داد. خوشبختانه من مجبور نبودم توی عمارت زندگی کنم و مجبور نبودم هر روز افسانه رو ببینم.\nازدواجشون عاشقانه نبود اما از هم متنفر هم نبودند. یک سال رفت و آمد کردند. افسانه دختر یکی از دوست‌های بابا بود. سطح مالیشون در حد ما بود. موقع ازدواج هیچکدوم ناراضی نبودند. می‌دونستم چند ماه آخر قبل از مرگ کیوان با هم دعوا داشتند.\nچند ماه آخر، کیوان با همه دعوا داشت. غم انگیزترین قسمت مرگش هم همین بود. روزهای آخر عمرش رو با دلخوری از همدیگه گذرونده بودیم. اون دو ماهی که توی کما بود، همه دعا می‌کردیم حتی شده برای چند دقیقه بهوش بیاد، که بگیم از دستش دلخور نیستیم؛ که بگیم ما رو ببخشه ... اما نشد.\nچند بار به سرم زد که برم پرینت تلفن افسانه رو بگیرم. آخر سر گفتم که چی بشه. مگه چیزی عوض می‌شد؟ این که همدیگه رو دوست نداشتند، چیز عجیبی نبود. مامان هم بابا رو دوست نداشت. اما این که افسانه کسی رو وقتی با کیوان ازدواج کرده بود دوست داشت، چیز قابل گذشتی نبود.\nخودم رو دلداری دادم که شاید اشتباه می‌کنم. شاید بعد از مرگش به کسی علاقه مند شده بود. شاید از این «همه سال» یه منظور دیگه‌ای داشته. امیدوار بودم حدس‌هام درست باشه. با این امید، دست از کنجکاوی کردن برداشتم. به خودم قول دادم اگه یه چیز مشکوک دیگه دیدم حتما پرینت تلفنش رو بگیرم تا بفهمم کی پشت خط بوده. چقدر دلم برای زمانی که این موضوع رو نمی‌دونستم تنگ شده بود.\nبه ساعت نگاه کردم. ساعت چهار بعد از ظهر بود. اتاق کنفرانس نیمه تاریک بود و سلیمی داشت ارائه می‌داد. سهامدارها از این که برای بعضی تصمیمات کوچیک مجبور بودند حضور داشته باشند، ناراضی بودند. اون‌ها دوست داشتند فقط تفریح کنند و سر ماه یه پولی توی حسابشون بیاد. البته منم با نظرشون موافق بودم. قرار بود آخر جلسه در این مورد حرف بزنیم که اختیارات من بیشتر بشه و هر روز به حضور اون‌ها نیازی نباشه.\nگزارش عملکرد رضایت بخش بود. از چهره‌شون خونده میشد. هر چند علاقه‌ای به مدیریت نداشتم اما به جای تحصیل در رشته مورد علاقه‌ام تو این زمینه تحصیل کرده بودم و می‌تونستم تصمیم‌های درست بگیرم. سرمایه‌گذارها از این که یک مدیر عامل جوون سی و دو ساله داشته باشند، ناراضی نبودند؛ علت اصلیش هم افزایش سود سهام کارخونه در مدت زمان مدیریت من و کیوان بود. هر چند که چند ماه قبل از مرگ کیوان همه چیز توی کارخونه بهم ریخته بود.\nشهریار با این که سهام نداشت، در جلسه حضور داشت. داشت اس‌ام‌اس بازی می‌کرد و عصبانی بود. هومن از تیم حقوقی هم حضور داشت تا در مورد یکی دو مورد که مشکل قانونی داشت توضیح بده. افسانه هم برای اولین بار اومده بود.\nصبح دوشنبه قبل از اومدن به کارخونه بهش گفته بودم که قراره کسی رو شب یلدا معرفی کنم اما اون هم باور نکرده بود. انگار فقط حرف آقاجون حرف حساب بود. افسانه رو زیر نظر گرفتم تا ببینم به فرد خاصی نگاه می کنه یا نه که بعد از چند دقیقه از افکارم خجالت کشیدم. احتمالا آشناییش با اون فرد خاص بعد از مرگ کیوان بوده و من زیادی حساس شده بودم.\nدوباره به ساعت نگاه کردم. چهار و ربع بود. منتظر بودم زودتر جلسه تموم بشه تا به فرودگاه برم. ساعت یازده بلیط داشتم. قرار بود وقتی رسیدم پارمیدا دنبالم بیاد. چمدونم آماده داخل ماشینم بود. شهریار بلند شد و بیرون رفت. به جای اس‌ام‌اس دادن زنگ زد. بحث سر افزایش اختیارات من رسید.\nهمه موافق بودند. قرار شد فقط موقع تصمیم گیری‌های مهم سهام‌دارها حضور داشته باشند و بقیه کارها رو به من بسپرند. معاونم جلیلی که یک مرد چهل و خرده‌ای ساله بود از این وضعیت ناراضی بود. تا حدودی حق داشت. داشت زیر دست یه جوون تر کار می‌کرد و مجبور بود هر چی رو می‌گم اجرا کنه.\nدر باز شد و خانم حسینی وارد شد. یک برگه رو روی میزم گذاشت. نوشته بود: «حال پدربزرگتون بد شده. بردنش بیمارستان.». ترس تمام وجودم رو گرفت. احتمالا شهریار چیزی می‌دونست. حتما عمه فرخ دوباره با آقاجون دعوا کرده بود. قبلا یک بار به این خاطر سکته کرده بود. بلند شدم و جلسه رو ترک کردم. به خانم حسینی سپردم به جلیلی بگه جلسه رو ادامه بده و خودم به سمت پارکینگ دویدم.\nاگه آقاجون می‌فهمید جلسه رو ترک کردم حسابی عصبانی می‌شد؛ البته اگر زنده می‌موند. با سرعت زیاد رانندگی می‌کردم. شهریار فقط آدرس بیمارستان رو اس‌ام‌اس کرد. دستام عرق کرده بود و قلبم تند تند می‌زد. اگر آقاجون می‌مرد مسئولیت کل خانواده و تصمیماتش با من می‌شد.\nتو دلم به هر چی که می‌شناختم التماس کردم و قسم دادم که آقاجون نمیره. به بیمارستان که رسیدم به سمت آی‌سی‌یو دویدم. بابا، عمه فرخ و شهریار اونجا بودند. یه پرستار جلوم رو گرفت. بابا بلند گفت:\n-با ماست. بذار بیاد.\nپرستار اخم کرد و چیزی نگفت. به خاطر دختر خاله‌ام آنا که از پزشک‌های سرشناس بیمارستان بود، بهمون اجازه می‌دادند پشت در منتظر بشیم و کاری باهامون نداشتند. بابا پشت در ایستاده بود و تو هم بود. پرسیدم:\n-از این بپرس. صبح تا شب رو اعصابش راه می‌ره. حالیش نیست پیر شده.\nبابا و عمه یک سال با هم تفاوت سنی داشتند. از بدو تولد تا الان همیشه دعوا می‌کردند. عمه با عصبانیت از روی صندلی بلند شد و گفت:\n-تقصیر من چیه؟ من فقط حق بچه‌هام رو می‌خوام.\nبابا بلند تر داد زد:\n-اون وقتی که سهم الارثت رو از بابا گرفتی و با شوهرت در رفتی همه چیز تموم شد. تو دیگه حقی نداری.\nدعوای عمه و بابا بالا گرفت که با اخطار پرستارها صداشون رو پایین آوردند. شهریار ناراحت به دیوار تکیه داده بود. بهش نزدیک شدم. مبایلش رو نشون داد و گفت:\n-رایکا خبرم کرد.\nشهریار تقصیری نداشت. شوهرعمه، یه فرصت طلب بود که اموال عمه‌ام رو بالا کشید و با یه دختر جوون فرار کرد و به آمریکا رفت. عمه هم گریون با دو تا پسر نوجوون به خونه آقاجون برگشت. شهاب سر زندگیش رفته بود اما شهریار که یکی دو سال از من جوون‌تر بود با عمه توی عمارت زندگی می‌کرد.\nدر آی‌سی‌یو باز شد و آنا بیرون اومد. عمه و بابا بهش نگاه کردند. رو به اون‌ها گفت:\n-زنده است. حالش خوبه.\nعمه خدا رو شکر کرد که صدای غرغر بابا رو در آورد. آنا رو یه گوشه‌ای کشیدم، شهریار هم نزدیک شد و پرسید:\nمی دونستیم آنا حقیقت رو به بابا نمی‌گه.\n-حالش خوب نیست. امشب وضعیتش ناپایداره. باید تا صبح صبر کنیم.\n-یعنی ممکنه بمیره؟\n-ممکنه. باید تا صبح صبر کنیم. سنش زیاده. یک بار دیگه هم سکته کرده. باید انتظار این جور چیزها رو داشته باشید.\nاخم هام رو تو هم کشیدم و گفتم:\n-بهتره نمیره. من حوصله سر و کله زدن با عمه‌هام رو ندارم.\nفکر مسئولیت زیادی که به‌دوشم می‌افتاد، داشت دیوونه‌ام می‌کرد. بابا بعد از مرگ کیوان، طاقت رسیدگی به چیزی رو نداشت. بعد از رفتن بقیه، روی یک صندلی نشستم و به در آی‌سی‌یو زل زدم. کاری که تا دو ماه بعد از تصادف کیوان می‌کردیم؛ هر روز پشت در بودیم تا بهوش بیاد.\nافسانه هم همراهش توی تصادف بود اما به جز چند تا شکستگی، اتفاق دیگه‌ای براش نیفتاد. فقط کیوان بود که مرگ مغزی کرد و مرد. یادآوری اون روزها همراه با تموم تلاش‌ها و دعاهای بی‌نتیجه‌مون برای بهوش اومدن کیوان، حالم رو بد کرد. بلند شدم و بیرون رفتم تا کمی هوا بخورم. آنا با یه لیوان قهوه کنارم ایستاد. یه قلپ خوردم و بهش برگردوندم. حالت تهوع داشتم. خودش به حرف اومد:\n-من امشب تا صبح هستم. می‌تونی بری. اگر خبری شد بهت می‌گم.\n-نه. خودم باشم بهتره. شیفت داری؟\n-نه. شیفتم یه ساعت پیش تموم شد.\n-به خاطر آقاجون می‌مونی؟ شوهرت چی؟\n-اون درک می‌کنه.\nآنا، دختر خاله ثمره، علاوه بر این که با چشم‌های آبی و پوست روشنش زیبا بود، دختر با فهم و درکی بود. سر قضیه کیوان خیلی به مامان و رایکا سر زده بود. طبق حرفی که بین مامانم و خاله زده شده بود، قرار بود با من ازدواج کنه اما عاشق یکی از استادهاش شد و نقشه دو تا خواهر رو بهم ریخت. اون زمان هنوز پارمیدا رو ندیده بودم. پارمیدا!\nیه ساعت دیگه پرواز داشتم اما مجبور بودم کنسل کنم. فکر کنم صورتم حسابی پکر و ناراحت شده بود که آنا پرسید:\n-قرار بود چیکار بکنی؟\nبا ناراحتی به داخل بیمارستان برگشتم. به پارمیدا خبر دادم که به خاطر آقاجون نمی‌رسم. می‌خواست زنگ بزنه که نذاشتم. نمی‌خواستم من رو تو این حال ببینه.\nنمی‌دونم خدا دقیقا به کی رحم کرد که به آقاجون عمر دوباره داد. تموم آخر هفته‌ای که قرار بود پیش پارمیدا باشم، بین عمارت، بیمارستان و آپارتمان در حال گردش بودم. عمارت که می‌رفتم دعوای بابا و عمه فرخ اعصابم رو به هم می‌ریخت. عمه فرخنده هم جمعه بهشون اضافه شد و آتیش دعوا رو بیشتر کرد!\nبیمارستان که می‌رفتم، یاد کیوان می‌افتادم و نمی‌تونستم زیاد بمونم. توی آپارتمانم هم تمام مدت دلشوره داشتم، بی‌خبری دیوونه‌ام می‌کرد! شنبه تو راه بیمارستان آنا زنگ زد و گفت حال آقاجون خیلی بهتر شده و احتمال انتقالش به بخش وجود داره، من هم سر ماشین رو به سمت کارخونه کج کردم.\nاگه آقاجون می‌فهمید به جای کارخونه، به بیمارستان رفتم، پدرم رو درمی‌آورد. مسئولیت‌هام با رای سهام دارها زیاد شده بود. عملا همه‌کاره کارخونه شده بودم که مسئولیت خیلی بزرگی بود، جلیلی هم کمکی نمی‌کرد. می‌خواست ثابت کنه بی‌لیاقتم و خودش مدیریت رو به دست بگیره!\nوقتی نزدیک ظهر شهریار برگه‌ای رو جلوم گذاشت، چشم‌هام سیاهی رفت. سر معده‌ام می‌سوخت که به خاطر کم غذا خوردن آخر هفته بود، چیزی از گلوم پایین نرفته بود. برای ناهار شهریار به اتاقم اومد. من دو لقمه بیشتر نتونستم بخورم. زیاد با هم حرف نزدیم، هر دومون بی‌حوصله بودیم. دو سه شب بود که درست نخوابیده بودم. فقط ازش پرسیدم «عمه فرخنده رفت؟» که کوتاه جواب داد «نه». هر بار که عمه فرخنده میومد، رفتنش با خدا بود.\nمی‌خواستم بعد از کارخونه به بیمارستان برم که بعد از ده دقیقه رانندگی، پشیمون شدم. احساس می‌کردم فشار یا قندم افتاده. احساس ضعف و حالت تهوع داشتم و چشم‌هام گاهی تار می‌شد. به سمت آپارتمان رفتم که ده دقیقه‌ای رسیدم. غذا سفارش دادم، سراغ یخچال رفتم تا قبل از اومدن سفارش، یک چیزی بخورم اما به جز آب معدنی چیزی پیدا نکردم. همون موقع یادم اومد که باید به پارمیدا زنگ بزنم.\nسریع توی حموم پریدم که تا قبل از غذا دوش بگیرم اما وقتی شیر آب رو باز کردم، پشیمون شدم. حالم خیلی بد بود و نمی‌تونستم بایستم، بدنم حالت کوفته و خسته‌ای داشت، دوست داشتم روی زمین دراز بکشم و خودم رو از شر نگه داشتن وزنم خلاص کنم.\nوقتی به زور بیرون اومدم، بدنم داغ شده بود و عرق کرده بودم. انگار من رو داخل یک کوره گذاشته بودند. صدای زنگ در اومد؛ پیکی بود. از کیفم یه تراول برداشتم. سرگیجه داشتم و برای جلوگیری از افتادن، دستم رو به دیوار گرفتم و به سمت در رفتم. غذا رو گرفتم. پیک رو تار می‌دیدم. اومدم در رو ببندم که چیزی مانع شد.\nبه پایین نگاه کردم و چیزی شبیه به کفش رو دیدم، سرم رو بالا کردم، تصویر محوی رو دیدم و صدای زنی گفت:\n- بالاخره فرصت ملاقات پیش اومد آقای کیان پیشه!\nبا تعجب به سمت صدای زنونه چرخیدم. یک دختر جوون بود. همون صدای قبل از بیهوش شدنم بود. دکتر با اخم گفت:\n-زودتر تخت رو خالی کن. فکر کردی مثل کارخونه، ارث باباته؟\nاین چه طرز حرف زدن بود؟! دختر به دکتر چشم غره رفت. دکتر هم با نارضایتی و اخم، در حالی که دور می‌شد گفت:\nوقتی دور شد، به سمت دختر برگشتم. قبل از بیهوش شدن من رو به اسم فامیلیم صدا زده بود؛ آدرس خونه‌ام رو داشت. این دکتر هم می‌دونست توی کارخونه کار می‌کنم. همه چیز مشکوک بود. به اطراف نگاه کردم که مطمئن بشم من رو ندزدیدند و گروگان نگرفتند. روی یکی از تخت‌های یک اورژانس معمولی و نسبتا شلوغ بودم.\nبا تعجب بهش نگاه کردم. به پشتی صندلی تکیه داده بود و یک پاش رو روی اون یکی انداخته بود. تموم لباسهاش مشکی بود که باعث شده بود کاملا جدی و قاطع به نظر برسه. کاملا خونسرد بهم زل بود. پس این دختره دختره که می‌گفتند، این بود! همچین گفته بود رئیس کارخونه که انگار رئیس کل خاورمیانه است!\n-چند روزی تعقیبت می‌کردم تا فرصت مناسب رو پیدا کنم. امشب که پیکی رو دیدم، فرصت مناسب رو پیدا کردم.\n-برای حرف زدن. بلند شو. باید تخت رو خالی کنی.\nملافه رو کنار زدم. خواستم از تخت پایین بیام که دیدم کفش ندارم. دریا به دمپایی‌های لاستیکی بیمارستان اشاره کرد و گفت:\n- این رو بپوش. مجبور شدم پولش رو بدم. دمپاییت توی راه افتاد.\nدمپایی ها رو پوشیدم. چاره‌ای نداشتم. از چوب لباسی یه کاپشن بهم داد و گفت:\nبا تعجب بهش نگاه کردم. رفته بود تو خونه‌ام، تو اتاقم و کاپشن برداشته بود.\nلحنش دلسوزانه نبود؛ بیشتر دستوری بود. آستین دست چپم رو که به خاطر سرم بالا داده بودند، پایین دادم. جای سرم کمی می‌سوخت. احتمالا دکتر از اختلاف من و خواهرش خبر داشت و تاجایی که می‌تونست سوزن رو بد وارد دستم کرده بود.\nکاپشن رو پوشیدم که چشمم به شلوارم افتاد. شلوار ورزشی که وارونه پوشیده بودم! درزهای پشت شلوار پیدا بود. تو حمام اینقدر حالم بد بود که متوجه نشده بودم. این چه وضعی بود؟! اولین بار دریا من رو تو این وضع، با این قیافه دیده بود.\nدریا بی‌توجه به وضع من کیسه داروها رو برداشت و گفت:\nو به راه افتاد. دنبالش به راه افتادم. سرگیجه‌ام بر طرف شده بود. حالم خیلی بهتر شده بود و احساس گرسنگی می‌کردم. کسی حواسش به من و سر و وضعم نبود. همه نگران بیمارهاشون بودند و این طرف و اون طرف می‌دویدند. هیچ وقت تو بیمارستانی به این شلوغی و داغونی نبودم.\nچشمم به تصویرم توی شیشه در افتاد. موهام بعد از حمام، توی همون حالت بی‌نظمی که بود خشک شده بود. یک تیکه‌اش صاف ایستاده بود. سریع کلاه کاپشن رو روی سرم کشیدم. دریا متوجه شد. سر تا پام رو برانداز کرد و گفت:\n-یه ماسکم خریدم. تو کیسه داروهاست. اون رو بزن که همسایه‌هات تو رو نشناسند.\nفکر همه جا رو کرده بود. از دست خودم و وضعیتم عصبانی بودم. هیچ کس تا حالا من رو تو این وضعیت به هم ریخته با شلوار پشت و رو و دمپایی پلاستیکی سوراخ ندیده بود. دکتر دانیال از کنارمون رد شد و با همون اخم گفت:\n-به سلامتی داری تشریف می‌بری؟\nبدون این که روش رو به سمتم برگردونه، با لحنی بی‌احساس گفت:\nابروهام بالا رفت. برادرش حق داشت. یه مرد رو با لباس‌های راحتی پشت و رو برداشته بود اون وقت شب به بیمارستان آورده بود. با تعجب گفتم:\nدریا محکم و قاطع گفت:\nاین یعنی «تو هم بهتره دهنت رو ببندی تا سرت رو نبریدم». الان می‌فهمم چرا شهریار ازش وحشت داره. دریا به کسی اجازه عبور از هیچ خطی رو نمی‌داد؛ چه قرمز چه آبی! حتی اگه برادرش باشه. بزرگتر از برادرش به نظر می‌رسید. حدودا بیست سانتی‌متر از من کوتاه‌تر بود و محکم و استوار قدم برمی‌داشت. تا رسیدن به آژانسی که بیرون اورژانس منتظرمون بود چیزی نگفتم.\nسر تا پاش رو از نظر گذروندم. دریا علاوه بر همه خصوصیاتش، فرصت طلب هم بود. در حالی که سوار می‌شدم، وعده سر خرمن دادم:\n-فردا به منشیم میگم براتون وقت بذاره.\nدریا خوشحال یا ناراحت نشد. حالت صورتش همون طور سرد و سنگی بود. از پنجره جلو یه تراول به راننده داد و گفت:\nسعی کردم لب‌هام رو روی هم فشار بدم تا از تعجب باز نشه. دیگه داشت شرمنده‌ام می‌کرد. به راننده آدرس داد و عقب رفت. وقت داشت دور می‌شد، صداش زدم:\nبرگه رو پایین گذاشتم و به پشتی صندلی تکیه دادم. خسته شده بودم. دیشب به پارمیدا زنگ نزده بودم. فقط پیام داده بودم که دستم بنده. اخیرا هر بار یه مشکلی پیش میومد که نمی‌ذاشت با هم حرف بزنیم. باید زمان ناهارش بهش زنگ می‌زدم که میشد حدود ساعت سه به وقت ایران. اختلاف زمانی هم دردسر بود.\nساعت رو نگاه کردم. ده دقیقه به دوازده بود. وقت شناس! یه لحظه شیطون اومد سراغم که راهش ندم اما با یادآوری سوپی که خورده بودم و حالم رو از این رو به اون رو کرده بود، گفتم:\n-بگو راهش بدند. اومد تو، مستقیم راهنماییش کنید داخل.\nگوشی رو قطع کردم. آستینم رو پایین دادم. بلند شدم و کتم رو از روی جالباسی برداشتم و پوشیدم. دیشب توی وضع افتضاحی من رو دیده بود. الان باید جبران می‌کردم. باید نشون می‌دادم ابهتم از اون بیشتره.\nدرست راس ساعت دوازده بود که در باز شد و دریا وارد شد. از پشت سرش صورت‌های حیرت زده شهریار و خانم حسینی رو دیدم. دریا در رو بست و سلام کرد. جوابش رو دادم. روی یکی از مبل‌های جلوی میزم نشست.\nدیشب نتونستم خوب بررسیش کنم. جوون‌تر از من می‌زد. یک خال کوچیک بالای لبش داشت و رژ صورتی جیغی زده بود. چشم‌های قهوه‌ای روشن و پوست تیره‌ای داشت. البته به تیرگی پوست من نبود. لباس‌هاش خاکستری رنگ بود که جدیتش رو نسبت به دیشب کمتر می‌کرد.\nخب! تشکر کرده بودم. دیگه دینی به گردنم نبود. حالا وقت کوبوندن بود. گفتم:\n-در مورد قراردادی که قراره با پاکفر ببندید مزاحم شدم. اون قرارداد اول از ما بود. چند نفر شایعه پراکنی کردند که ما نمی‌تونیم مواد اولیه تهیه کنیم. چند تا شرکت هم ما رو تحریم کردند و بهمون مواد ندادند.\nاخمش توی هم رفته بود. احتمالا یاد شرکت‌هایی که حالش رو گرفته بودند افتاد.\n-ممنون. به هر حال، با هر سختی بود تونستیم مواد اولیه جور کنیم اما شنیدیم که پاکفر به شما پیشنهاد داده. من با خودشون حرف زدند گفتند که اگه شما مشکلی نداشته باشید ما می‌تونیم روی قرار داد کار کنیم.\nشرکت پاکفر از سر خودش بازشون کرده بود و پاسشون داده بود به من. عجب! گفت و گو رو ادامه دادم:\n-تصمیم گیری در این زمینه به عهده من نیست با خود پاکفره. اونا پیشنهاد می‌دند، اگه خوب باشه ما قبول می‌کنیم.\nبا این که جمله‌اش معنی التماس می‌داد اما لحن صداش دستوری بود.\n-ما دوستتون نیستیم خانم. ما رقیبیم. تو تجارت قانون، قانون جنگله. یا می‌خوری یا خورده می‌شی.\nفکر کرده بود با یه سوپ و پول سرم می تونه یه قرارداد چند صد میلیونی رو از دست من دربیاره. توی دلم به سادگیش خندیدم! حرف آخر رو زدم:\n-می‌خواستید حرف بزنیم که زدیم. اگه حرف دیگه‌ای نمونده بهتره تشریف ببرید.\nنمی‌دونم چرا انتظار داشتم زیر گریه بزنه. اما حالت صورتش تغییری نکرد؛ همون طور سرد و خونسرد. شاید می‌خواست سر و صدا راه بندازه.\nبه پاکت روی میز که از قبل آماده کرده بودم، اشاره کردم و گفتم:\nموشکافانه بهم نگاه کرد. بلند شد و دستش رو داخل کیفش برد. با حرف‌هایی که شهریار در موردش زده بود، احساس کردم الان یه تفنگ از تو کیفش درمیاره و من رو می‌کشه اما فقط کارتش رو درآورد.\nجلو اومد، روی میز من گذاشت و گفت:\n-اگر نظرتون عوض شد باهام تماس بگیرید.\nپاکت پول رو در کمال تعجب من برداشت و به سمت در رفت. نظر من عوض بشو نبود. وقتی در رو پشت سرش بست، کارت ویزیتش رو برداشتم. مچاله کردن و پرت کردن کارت ویزیتش تو سطل زباله‌ی چند متر دورتر، با باز شدن در و وارد شدن دوباره دریا هم زمان شد.\nبرای چند لحظه هر دو مون بی‌حرکت بودیم. دست من هنوز تو هوا بود و دریا با ناباوری به سطل زباله نگاه می‌کرد که کارت ویزیتش مچاله شده اون تو جا خوش کرده بود. خجالت آورترین و غیرحرفه‌ای‌ترین حرکت عمرم بود.\nانتظار داشتم سر و صدا بکنه و فحش بده اما خیلی زود صورتش دوباره سرد و خنثی شد، وارد شد و شالش رو که جا گذاشته بود برداشت و بدون هیچ حرفی بیرون رفت. صدای زنگدار سکوت توی گوشام بود. خیلی خجالت کشیدم. بعد به خودم گفتم به درک! من که دیگه قرار نیست ببینمش.\n-این دختره اینجا چیکار اشت؟\n-چجوری باهم قرار گذاشتید؟ اون که اجازه نداشت بیاد توی کارخونه؟\nشهریار هنوز متعجب بهم نگاه می‌کرد. در باز شد و این بار هومن داخل اومد. با کنجکاوی پرسید:\nدکتر رو تا دم در عمارت همراهی کردم. آقاجون رو زودتر مرخص کرده بودیم تا بقیه دوره نقاهتش رو توی خونه بگذرونه. پرستار استخدام کرده بودیم و دکتر کمالی از دوست های بابا قرار بود هر روز بهش سر بزنم و وضعیتش رو چک کنه.\nبه اتاق خواب آقاجون که چسبیده به اتاق کارش تو طبقه هم کف بود، رفتم. آقاجون روی تخت دراز کشیده بود. صورتش کمی لاغر شده بود اما می‌تونست حرف بزنه. بابا پتوش رو درست کرد. پرستار که یک خانم چهل و خرده‌ای ساله بود، با داروها بیرون رفت. شهریار لبه پنجره نشسته بود و توی فکر بود. آقاجون چشمش رو باز کرد و رو به من گفت:\n-کیه؟ چرا من تا حالا ندیدمش.\n-از کجا یهو پیداش شده؟ چیکاره اس؟\nحالا مگه ول می کرد! جوابش رو ندادم و دور از شهریار، کنار عمه فرخنده نشستم. تپل‌تر از عمه فرخ بود و به خاطر وزن زیادش به ندرت بلند می‌شد و راه می‌رفت. بهم نگاه کرد و گفت:\nزبون عمه فرخنده همیشه نیش داشت. پشیمون شدم کنارش نشستم بلند شدم و به اتاقم رفتم. مطمئنم این سوال همه بود که «کی عمه فرخنده به خونه‌اش برمی‌گرده».\nروی تخت توی اتاقم نشسته بودم تا موقع شام بشه و پایین برم. داشتم با گوشیم عکس‌های پارمیدا رو می‌دیدم. دلتنگش بودم و داشتم فکر می کردم بهش زنگ بزنم یا نه که یه پیام توی واتس آپ اومد. از پارمیدا بود. لبخند رو لبم اومد. می‌گن دل به دل راه داره! پرسیده بود وقت دارم زنگ بزنم یا نه. سریع تماس گرفتم. بعد از احوالپرسی، متوجه شدم صورتش یه کم گرفته و ناراحته. این چند وقته درست و حسابی با هم حرف نزده بودیم. پرسیدم:\n-نه! سارا برگشته ایران. نتونسته کار پیدا کنه. میگه هیچ کس تحویلش نمی گیره. خودت که می دونی اونجا وضع چطوره؟ باید پارتی داشته باشی. استعداد و روزمه مهم نیست.\nاین رو نمی‌تونستم انکار کنم. خودم از نوجوونی گیتار دستم گرفته بودم و دقیقا می‌دونستم وضعیت ایران چجوریه. اما به این معنی نبود که بهش حق می دادم اونجا بمونه. پس من چی؟!\nسعی کردم درموندگی از صدام معلوم نباشه. پرسیدم:\nسکوتش این بار طولانی شد. ناراحت نگاهم می‌کرد. بعد از چند بار باز و بسته کردن دهنش با تردید گفت:\nمثل این بود که یک سطل آب یخ روی بدنم ریختند. بدون مشورت با من تصمیم گرفته بود! سعی کردم عصبانیتم رو کنترل کنم و بلندتر از معمول پرسیدم:\nپارمیدا با دلخوری گفت:\n-این اواخر اصلا شد با هم حرف بزنیم؟! هر دفعه می‌گفتی دستت بنده و نمی‌تونی حرف بزنی. من می خوام اینجا بمونم کاوه. نمی‌خوام دیگه برگردم ایران. اینجا هم زندگی راحت تره، هم من کارم بهتره. موقعیت‌های بهتری هست.\nاز تعجب و ناراحتی نمی‌دونستم چی بگم. بدنم گر گرفته بود. آب دهنم رو قورت دادم تا بغضم معلوم نشه و بعد از کمی مکث پرسیدم:\nهر دومون جوابش رو می دونستیم. پارمیدا ادامه داد:\n-رابطه من و تو هیچ وقت به جایی نمی رسه کاوه. تو اونجایی و حاضر نیستی خانواده‌ات رو ول کنی و بیای پیشم. منم اینجام و دوست ندارم برگردم جایی که نمی تونم توش پیشرفت کنم.\n-کاوه، بیا شام.\nجواب ندادم. نه به شهریار نه به پارمیدا. شکه بودم. برای رفع دلتنگی دوست داشتم باهاش حرف بزنم و حالا داشت همه چیز رو تموم می کرد. پارمیدا با بغض ادامه داد:\n-من خودم هم ناراحتم. باور کن. ولی تا کی می‌تونم منتظر بمونم؟ نه می‌تونیم همدیگر رو ببینیم، نه حتی میشه راحت با هم حرف زد. آخرین بار که درست و حسابی حرف زدیم کی بوده؟!\nبه گروه ارکستر روبه‌روم نگاه کردم. اگر مرگ کیوان پیش نیومده بود، احتمالا الان زیرگریه می‌زدم اما مرگ کیوان آستانه تحملم رو بالا برده بود. زنی پرسید که صندلی کنارم جای کسی هست یا نه. با سر جواب دادم. کنارم نشست. به گروه بزرگی که جلوم بودند نگاه کردم؛ به رویاهای بربادرفته خودم! تمام افراد حاضر در سالن ساکت بودند و گوش می‌دادند.\nتو چند روز گذشته به همه جاهایی که با پارمیدا رفته بودم، سر زدم. به خصوص جاهایی که مربوط به علاقه مشترکمون، موسیقی بود؛ جایی که همدیگر رو برای اولین بار دیده بودیم، جاهایی که من رو یاد بیست سالگیم می‌انداخت که با یه گیتار روی کولم این طرف و اون طرف می‌رفتم.\nسعی کرده بودم درک کنم چرا این کار رو کرده. چرا نمی‌تونست از این بگذره و پیش من بیاد. می‌خواستم ببینم کی شجاع تر بوده و تصمیم درستی گرفته. من که به خاطر خانواده‌ام، از علاقه‌ام به موسیقی و رفتن پیش پارمیدا گذشته بودم یا اون که به خاطر علاقه به موسیقی، از خیر آدم‌های اطرافش گذشته بود.\nهر چقدر هم در این باره فکر کرده بودم و هر چه قدر هم سعی کرده بودم مثل آدم‌های عاقل و بالغ بهش حق بدم اما باز هم ته ته دلم ازش دلخورم بودم. انقدر ارزش نداشتم که حتی باهام در این مورد مشورت کنه و بعدش تصمیم بگیره. این که دستم بند بوده و جوابش رو ندادم دلیل نمیشه. می‌تونست پیام بده. هزار راه دیگه بود، ولی اون بدون من تصمیم گرفته بود که نشون می‌داد من نقشی توی زندگی آینده‌اش و تصمیماتش نداشتم.\nتوی چند روز گذشته، یکی دوبار دیگه با هم حرف زدیم که فایده نداشت. دیروز تا حالا هم جوابم رو نمی‌داد. همه چیز از لحظه‌ای که قرارداد رو امضا کرده بود تموم بود. شاید هم از لحظه‌ای که من همراهش نرفته بودم، تموم شده بود. باید با کسی حرف می‌زدم. خیلی سردرگم بودم و حس نامعلومی داشتم.\nبعد از کنسرت، پیش سهراب رفتم. جزو معدود کسانی بود که در مورد پارمیدا می‌دونست. یه کافی‌شاپ کوچیک داشت که هرازگاهی بهش سر می‌زدم. به خاطر ازدواج با دختری که دوست داشت، از خانواده‌اش جدا شده بود و کافی شاپ زده بود. ثروت پدریش چند برابر مال ما بود که به خاطر یه دختر، به همه‌اش پشت پا زده بود.\nحوصله نداشتم. به صندلی رو به روم تکیه داد. وقتی مثل الان عینک می زد، خیلی متفکر و عاقل به نظر می‌رسید. شاید متاهل بودنش باعث می‌شد، عاقل‌تر به نظر بیاد. هیکل ورزشکاری داشت که همین باعث شده بود از دختری که دوست داشت جواب نه نگیره. شاید اگه منم هیکل ورزشکاری داشتم، پارمیدا همه چیز رو تموم نمی‌کرد. سهراب گفت:\n-آدم ها بعد از چند ماه عوض می‌شند چه برسه به چند سال. به نظرم رابطه‌اتون، همون موقع که از هم جدا شدید تموم شده بود. فقظ زمان نیاز داشتید که باهاش کنار بیاید.\n-شاید تو ذهنت از پارمیدا آدمی ساخته بودی که واقعیت نداشت؛ دختری که همیشه بهت فکر می‌کنه و دلتنگته. در حالی که در واقعیت تنها چیزی که پارمیدا بهش فکر می‌کرده، کارو آینده اش بوده.\nبعضی وقت‌ها از این که اینقدر منطقی بود، ازش بدم می‌اومد. برای دک کردنش گفتم:\nیلدا! آه از نهادم بلند شد و لیوان رو پایین گذاشتم. با ناله گفتم:\n-حالا آقاجون رو چیکار کنم؟! همه فکر می‌کنند دروغ گفتم.\nسهراب متفکرانه بهم زل زد. نوشیدنی شیرین رو برداشتم که شیرینیش دلم رو زد. معلوم نبود چی توشون می‌ریزه. نمی‌تونستم تشخیص بدم. گفتم:\nغیر این این مورد، حتی اگر قرار بود به خاطر آرمین و کارخونه فداکاری کنم، با حرف‌هایی که از افسانه شنیده بودم دیگه محال بود زیر بار این ازدواج برم. سهراب گفت:\nتا چند ثانیه نفهمیدم چی گفته. بهت زده پرسیدم:\n-تو که الان نه قصد ازدواج با کسی رو داری، نه اصلا کسی رو کنارت داری. بایدم یکی رو شب یلدا ببری که با افسانه ازدواج نکنی. به یه نفر پول بده، بیاد نقش همسرت رو بازی کنه.\nاگه قصد داشت ذهنم رو از پارمیدا منحرف کنه موفق شده بود. با تعجب بهش نگاه کردم. این دیگه چه پیشنهادی بود؟! همون موقع هومن وارد کافی‌شاپ شد و به طرفمون اومد. بدون سلام کردن، کنارم نشست و گفت:\n-می گم مدیرعاملمون کجا جیم شده؟! نگو اینجاست.\n-کلاغه میگه تکلیف تو و افسانه، شب یلدا معلوم میشه؟\nدستش رو از روی شونه‌ام برداشتم و لیوان تلخ رو برداشتم؛ مثل زهرمار بود. از بین ما سه تا، هومن خوش قیافه‌تر بود. موها و چشم قهوه‌ای روشن داشت. شاید اگه منم اینقدر خوش قیافه بودم، پارمیدا همه چیز رو تموم نمی‌کرد. وسط فکرهای مالیخولیایی من، هومن رو به سهراب گفت:\n-یعنی چی؟! یکی رو ندیده و نشناخته بردارم ببرم بگم می‌خوایم با هم ازدواج کنیم؟!\nهومن و سهراب داشتند می‌بریدند و می‌دوختند و من رو کاملا نادیده گرفته بودند. حرف‌هاشون که ادامه دار شد به این نتیجه رسیدم که راه حل خوبی به نظر می‌رسه. من از زمان بچگیم، از همه چیز به خاطر خانواده‌ام گذشته بودم. به خواست اون‌ها رفتم رشته تجربی و دور از چشمشون کنکور هنر دادم. بعد هم که بو بردند، مجبور شدم سال دوم دانشگاه از رشته موسیقی انصراف بدم و مدیریت بخونم.\nبرای دکترای مدیریت هم می‌خواستم جیم بشم و از ایران برم یه رشته دیگه بخونم که بابا گفت نمی‌تونه دوری بچه‌هاش رو تحمل کنه و مجبور شدم همین جا رشته مدیریت بخونم. اون موقع بود که پارمیدا رو دیدم. فکر کردم که قسمت بوده نرم تا با پارمیدا آشنا بشم. چقدر جوون و خام بودم!\nبعد که پارمیدا رفت، من هم تصمیم گرفتم دنبالش برم که یک ماه قبل از پروازم کیوان مرد و همه چیز بهم ریخت. مجبور شدم به جای کیوان مسئولیت همه چیز رو به عهده بگیرم. تا کی افسار زندگیم رو باید دست خانواده‌ام می‌دادم؟! با این راه حل حداقل افسار زندگیم دست خودم بود. مجبور نبودم با کسی که دوست ندارم تا ابد ازدواج کنم و نتونم طلاق بگیرم. خوبی این گزینه این بود که آقاجون دست از سرم برمی‌داشت و می تونستم بعد از یه مدت ازش طلاق بگیرم.\nتا آخر شب که کارگرها کافی شاپ رو تمیز کردند، من و هومن همونجا موندیم. هومن یه پیش نویس دستی نوشته بود که شرایط قانونی رو بین من و همسر استخدامیم نوشته بود و در مورد بندهاش با سهراب مشورت می کرد. سهراب هم روی یک برگه، گزینه‌های مناسب برای ازدواج رو می‌نوشت. من خسته‌تر از اون بودم که پیگیر قضیه بشم. اجازه دادم هر کار می‌خواهند بکنند. بعد در موردش خوب فکر می‌کردم.\nقراردادی که هومن تنظیم کرده بود، منطقی بود؛ ازدواج خانم ایکس با من در قبال مقدار مشخصی پول. این ازدواج کاملا قلابی و موقت بود. هر بخش از اموال خانواده من به هر نحوی مثلا به عنوان کادو از طرف آقاجون که به خانم ایکس می‌رسید، باید به من برمی‌گشت. هومن وکیل خوبی بود و حواسش به تمام جزییات و خرده ریزها بود.\nکم کم داشتم به این نتیجه می‌رسیدم که راه حل خوبیه اما وقتی سهراب زنگ زد و گفت برای دیدن کاندیدها برم، به این نتیجه رسیدم که کارم چقدر بچگانه و اشتباهه. سهراب سه نفر رو پیدا کرده بود. قرارها رو توی کافی‌شاپش گذاشت.\nاولی کاملا مشخص بود که اهل ازدواج‌های موقته. تمام مدت آدامس می‌جوید و موافق همه چیز بود. یک سال طول می کشید که بهش یاد بدم در حد من و خانواده‌ام رفتار کنه. دومی یک دانشجوی بیست و یکی دو ساله بود که دنبال کار پاره وقت می‌گشت. خانواده اش کرمان بودند و اون از این که با من زندگی کنه، مجبور نباشه اجاره خونه بده و دست آخر هم یه پولی بگیره، خوشحال بود.\nمشکل این بود که وسط حرفهاش فهمیدم اگر خانواده‌اش بو ببرند کار هر دومون ساخته‌اس. من دنبال دردسرهای این مدلی نبودم. حاضر هم نبودم به خاطر کسی که نمی‌شناختم، خودم رو به آب و آتیش بزنم.\nسومی که با نگاه اول رد شد. از من بزرگتر بود؛ سی و پنج شش ساله و دو تا بچه داشت. از همون جا به سهراب چشم غره رفتم. کسی که در حد من و خانواده‌ام بود این کار رو قبول نمی‌کرد. من هم داشتم بچه بازی در می‌آوردم. از این راه حل پشیمون شدم که باعث ناراحتی هومن و سهراب شد.\nپس فردا یلدا بود و من بی‌حوصله توی دفترم نشسته بودم. بیرون هوا ابری و گرفته بود. پارمیدا دیگه جواب پیام‌هام رو نمی‌داد. شاید شماره‌اش رو عوض کرده بود. همه چیز مبهم و به هم ریخته بود. در باز شد و شهریار وارد شد.\nموقع ناهار معمولا در نمی‌زد. حداقل اون در جریان استخدام همسر من نبود. به هومن گفته بودم به کسی نگه. فقط بین خودش و سهراب باقی بمونه. پرونده‌ای رو که بهم داده بود، بهش برگردوندم. پرسید:\n-چرا. یه کم دیگه میرم. الان اشتها ندارم.\n-صبح شنیدم که منشیش در مورد کارخونه دختره داشت حرف می‌زد. یه کم پرس و جو کردم ببینم چه خبره. فهمیدم می خواد کارخونه‌اش رو بخره.\nقضیه کارخونه دریا به من ربطی نداشت. حوصله نداشتم چیزی بشنوم؛ به خصوص با اون برخورد آخرمون! فقط برای این که چیزی گفته باشم، پرسیدم:\nشهریار که انگار قضیه هیجان انگیزی رو تعریف می‌کنه، گفت:\n-نه. خودش نمی‌خواد بفروشه اما کارخونه‌شون ورشکست شده. انبارشون که پر از مواد اولیه و یک سری محصولات بوده سوخته. خبرش توی اخبار اقتصادی هست. شنیدم چند تا چک با رقم سنگین دارند. چند روزه که کارخونه‌دارها مثل لاشخور دور و برشند و می‌خواند مجبورش کنند کارخونه رو بفروشه.\nیک فکر توی ذهنم جرقه زد. بلند شدم و کتم رو برداشتم. شهریار که توی ذوقش خورده بود، گفت:\nنیم ساعت بعد بود که به محدوده کارخونه سفیدشو رسیدم. یه کارخونه کوچیک و جمع و جور که بین چند تا کارخونه کوچیک دیگه بود. اسم هیچکدوم رو نمیشد کارخونه گذاشت. کارخونه سفیدشو، بیشتر شبیه به یک کارگاه کوچیک بود. بوی سوختگی مواد شیمیایی هنوز میومد. انبار کنار کارخونه سیاه سیاه بود. یه بنز هم جلوش پارک شده بود.\nوارد کارخونه شدم. یه سالن بزرگ داشت که یه سری دستگاه و وسیله بیشتر بخشش رو پوشونده بود. دستگاه‌ها خاموش بودند. حدود ده پونزده تا کارگر که اکثرا میانسال بودند و لباس فرم آبی و خاکستری پوشیده بودند، کنار یکی از دستگاه‌ها نشسته بودند. دو تا خانم هم بینشون بود.\nهمشون با ناراحتی به اتاقکی نگاه می‌کردند که در فاصله بیست متری از در کارخونه، بالای یک سری پله فلزی قرار داشت. صدای داد و فریاد دریا و یک مرد از داخل اتاقک میومد. یکی از کارگرها گفت:\n-مگه عاشق چشم و ابرومونه؟ من به یکی از دوست‌هام سپردم توی یک آشپزخونه برام کار گیر بیاره.\nچشم یکی از کارگرها که جوون تر از بقیه بود و بیست و دو سه سال می‌زد، به من افتاد و پرسید:\nاخم کرد. بقیه کارگرها به من زل زدند. حتما فکر می‌کردند من لاشخور بعدی هستم. در اتاقک باز شد و مرد پیر شکم گنده‌ای بیرون اومد که از همین فاصله معلوم بود نجاتی رقیب همیشگی کارخونه ماست. پسر قد بلندش که بدون اجازه پدرش آب نمی‌خورد، پشت سرش بود. نجاتی از پله‌های فلزی پایین اومد و داد زد:\n-من یه آجر این کارخونه رو بهت نمیدم. گم شو بیرون.\nصورتش از عصبانیت سرخ شده بود و داد می‌زد. نجاتی به دریا فحش داد. دریا هم همون فحش‌ها رو بهش برگردوند. شهریار چطوری جلوی داد و فریاد دریا رو گرفته بود؟! وقتی نجاتی و پسرش در حال رد شدن از جلو من و کارگرها بودند، نجاتی داد زد:\n-وقتی به کسی که کارش کهنه شستنه کارخونه می دند، همین میشه دیگه.\nامیر می‌خواست یقه نجاتی رو بگیره که چند تا کارگر اون رو عقب کشیدند. این نجاتی همیشه همین طور بی‌ادب بود. کارهاش تعجبی نداشت. وقتی بالاخره رفتند، یکی از کارگرها رو به امیر گفت:\nکارگرها و دریا در سکوت بهم نگاه کردند. احتمالا دریا داشت فکر می‌کرد بعد از اون برخورد آخرمون من اونجا چیکار می‌کردم؟ حتی مطمئن نبودم بهم اجازه ملاقات بده. سعی کردم به لحظه پرتاب کارت ویزیت مچاله شده‌اش فکر نکنم. بعد از نزدیک به یک دقیقه سکوت گفت:\nخب! اجازه ورود داده شد. وقتی وارد اتاقک شدم و در رو بستم، کارگرها هنوز بهم نگاه می‌کردند. اتاقک فلزی، کوچیک بود. یک میز کوچیک چوبی و صندلی رنگ و رو رفته داشت. جای نشستن برای من نداشت. دریا پشت میز نشست و گفت:\nهمون طور سرد و محکم. باید اول پیشنهاد رو می‌گفتم، بعد خواسته‌ام رو.\n-من بدهی‌های رو که داری می‌دم. هر چقدر هستند. کارخونه رو هم نمی‌خوام. پولی رو هم که می دم، پس نمی‌گیرم.\nچند ثانیه صبر کردم تا وسوسه بشه. تا جایی که فهمیده بودم، نگه داشتن کارخونه براش مهم بود. باید توی دام می‌افتاد. پرسید:\n-پدربزرگم می‌خواد تا یلدا همسر آینده‌ام رو معرفی کنم، وگرنه باید با زن برادرم ازدواج کنم. دنبال کسی هستم که یه مدتی با من ازدواج کنه تا پدربزرگم دست از سرم برداره. البته ازدواج کاملا قراردادی و فرمالیته است.\nدستم رو توی کیفم بردم و قراردادی رو که هومن تنظیم کرده بود، روی میزش گذاشتم. توی همین برخوردهای کوتاهمون فهمیده بودم قابل پیش‌بینی نیست. نمی‌دونستم چه واکنشی نشون می‌ده. بعد از چند ثانیه مکث، قرار داد رو برداشت و مشغول خوندن شد. طعمه رو گرفته بود.\nاز پنجره اتاقک، به بیرون نگاه کردم. کارگرها چشمشون به اتاقک بود و با هم پچ پچ می‌کردند. احتمالا براشون عجیب بود که صدای رئیسشون در نیومده بود. گواهش هم امیر بود که با یک سینی چایی داشت از پله ها بالا میومد تا چک کنه رئیسش زنده است یا کشتمش که صداش در نمیاد. دیگه نمی‌دونستند رئیسشون با پنبه سر می‌بره. اصلا چجوری یه دختر به این جوونی رو به عنوان رئیس قبول داشتند؟! پرسیدم:\nجوون تر از سنش می‌زد. امیر در رو باز کرد و اول به من، بعد به رئیسش نگاه کرد. چایی‌ها رو روی میز گذاشت. وقتی خیالش راحت شد همه چیز حله، بیرون رفت. دریا قرارداد رو روی میز گذاشت و گفت:\nازاین که خیلی زود قضیه ازدواج رو پذیرفته بود تعجب کردم. حتی سوالی هم نپرسید. از اعتماد به نفسش هم تعجب کردم. کارخونه‌اش ته دره بود و داشت برای من شرایط تعیین می‌کرد. با اعتماد به نفس گفت:\nمن اومده بودم بله رو بگیرم که اون هم بله رو داده بود. با یه نگاه کلی میشد گفت در سطح منه. تحصیل‌کرده و باهوش به نظر می‌رسید. سر و وضع مرتبی هم داشت. با این اعتماد به نفسی هم که داشت می تونست آقاجون رو راضی به هر کاری بکنه. یاد شهریار افتادم که می گفت «فقط این می‌تونه از پس آقاجون بربیاد». گفتم:\nواکنشی نشون نداد. بلند شد و من گفتم:\n-فردا بیا خونه‌ام تا در مورد جزییات حرف بزنیم. وکیلم، آقای دربندی هم میاد.\nبه سمت در اتاقک راه افتادم. بقیه حرف‌ها رو فردا می زدیم. تا دم در دنبالم اومد که باعث شد کارگرها با تعجب و آقا امیر با اخم بهمون نگاه کنند. وقتی به ماشینم نزدیک شدیم و از دیدرسشون خارج شدیم، پرسیدم:\nبرای خودم این قضیه بیشتر عجیب بود. جواب داد:\n-توی این چند وقته انقدر پیشنهاد عجیب و غریب گرفتم که این بهترینشون بود. همین نجاتی می‌خواست زن سومش بشم و کارخونه رو بالا بکشه.\nهمون موقع ماشین کاظم زاده، مدیر عامل پاکوش رو به روی کارخونه پارک شد. احتمالا اون هم برای خرید اومده بود. خرید کارخونه رقیب همیشه سود بود؛ حتی اگر ازش استفاده نمی کردی باز هم نشونه پیروزی و به در کردن رقیب بود. خودش و پسر مومن و متدینش هم که یه محله سرش قسم می‌خوردند، دنبالش بود. با هم به سمت کارخونه رفتند. ما رو ندیدند. دریا گفت:\n-شما برید. من الان جلسه دارم. فردا می بینمتون.\n-با هم از قبل قرار گذاشته بودیم. می خوام پیشنهاد اون رو هم بشنوم.\nچینی به پیشونیم انداختم. تصمیمش در مورد من قطعی نبود. ادامه داد:\nهومن سرش رو از روی لپ‌تاپ بلند کرد و به دریا چشم دوخت. سومین بار بود که هومن رو وادار کرده بود قرارداد رو تصحیح کنه. حواسش به همه چیز بود. البته از او که تو اون شرایط بد حال من حواسش بود از تو اتاق کاپشن برداره، این چیزها بعید نبود.\nهومن به من نگاه کرد. براش قضیه کارخونه رو گفته بودم اما هنوز باور نکرده بود. فکر می‌کرد یه ریگی توی کفش دریا است. دوست داشتم بدونم کاظم زاده چی پیشنهاد داده بود که اون رو رد کرده و پیشنهاد من رو قبول کرده. لیوان رو از روی میز برداشتم. مطمئن بودم که دریا چیزی از توی خونه‌ام نمی‌خوره. به همین خاطر به هومن گفته بودم سر راه از یه کافی‌شاپ نوشیدنی بخره؛ شیرین بود و مزه مخلوط قهوه و کاکائو می‌داد.\nیکی از قراردادهای قانونی، شامل دادن اختیار تمام اموال بعد از ازدواجمون به من بود. به دریا به جز پولی که برای پاس شدن چک هاش داده می‌شد، چیز بیشتری نمی‌رسید. این قرارداد باید توی محضر و بعد از عروسی امضا می‌شد. به دریا حق طلاق هم داده می‌شد و اون هم مهریه‌اش رو می‌بخشید.\nقرارداد سوم در مورد ادغام دو تا کارخونه بود که البته ادغام کلمه درستی نبود. اونها دو سه تا محصول بیشتر تولید نمی‌کردند که به خاطر شرایط بدشون بود. قرار بود همون محصولات، از کارخونه ما و توسط کارگرهاش تولید بشه.\nدریا یک بند رو به هومن نشون داد و ازش خواست درستش کنه. هومن با نگاهی به من، بند رو توی لپ‌تاپش تصحیح کرد و ازش خواست همونجا بررسیش کنه. وقتی بالاخره دریا رضایت داد، هومن قرارداد رو به پرینتر گوشه نشیمن فرستاد.\nهومن بلند شد و سراغ پرینتر رفت. دریا هم بلند شد و به اطراف نگاهی انداخت. داخل نشیمن بودیم. سمت چپش اتاق من قرار داشت. کنار اتاقم یک فضای خالی برای پرینتر و دستگاه تردمیل بود. سمت راست نشیمن یک راهروی کوچیک بود که سرویس بهداشتی و یک اتاق دیگه اونجا قرار داشت. کنارش هم آشپزخونه بود.\nدریا وارد سرویس بهداشتی شد و سه ثانیه بعد بیرون اومد. هومن و من تموم حرکاتش رو زیر نظر داشتیم. وقتی نگاه خیره ما رو دید گفت:\n-می‌خواستم ببینم از محصولات شوینده کارخونه خودتون استفاده می کنید یا محصولات خارجی دارید.\nبعد از گفتن این حرف وارد آشپزخونه شد تا مایع ظرفشویی رو هم چک کنه. هومن به زور جلوی خنده اش رو گرفت. می خواست ببینه آیا از این خانواده های دو روییم که محصول بنجل دست مردم میدیم و خودمون محصول خارجی می‌خریم. حواسش به چه چیزهایی که نبود. اکثر شوینده‌های آپارتمان و عمارت، تولید خودمون بود. به جز شامپوهایی که رایکا و افسانه از مارک‌های خارجی می‌خریدند. هومن کنارم نشست و گفت:\nدریا از آشپزخونه بیرون اومد و پرسید:\nبا سر تایید کردم. انقدر راحت در موردش حرف می زد که انگار قراره اردو بره، نه این که با یه مرد غریبه توی یه خونه زندگی کنه. هومن نتونست جلوی کنجکاویش رو بگیره و پرسید:\n-به خانواده چی میگید؟\nدریا رو به روی من نشست، قرار داد رو از هومن گرفت و گفت:\n-پدرم چهار سال پیش فوت شد. مادرم هم به حرف من گوش میده و زود قانع میشه. برادر و خواهرم هم چیزی نمی‌پرسند.\nالبته اون بهشون اجازه نمی‌داد چیزی بپرسند. هومن به اندازه من اون رو نمی شناخت. بالاخره دریا رضایت داد و قرارداد رو امضا کرد.\nهومن که ترسش از سوال پرسیدن ریخته بود، پرسید:\n-یه کارخونه ارزش این کارها رو داره؟ منظورم اینه که خانواده نمی گند کارخونه رو بفروش و از بدهی‌ها خلاص شو؟\nدریا آخرین برگه رو امضا زد، به هومن داد و گفت:\n-کسی در جریان مشکلات کارخونه نیست. بعد از فوت پدرم، همه می‌خواستند کارخونه رو بفروشند من نذاشتم. سهم خواهرم رو خریدم. اون ازدواج کرده و به این چیزها اهمیتی نمی‌ده. پول دستم بیاد سهم مادر و برادرم رو هم می‌خرم. برادرم پزشکه و هیچ علاقه‌ای به کارخونه نداره.\n-الان هم اگه حرفش پیش اومد در مورد کارخونه کنجکاوی نمی‌کنند. من خودم خواستم که سرپا نگهش دارم اما وقتی فهمیدم پدرم چقدر دشمن داشته همه چیز خیلی سخت شد. هر بار مجبور شدم یه بخش کارخونه رو بفروشم. از کارخونه بزرگی که پدرم داشت فقط همین بخشش که دیدی باقی مونده.\nطرف جمله آخرش به من بود. با وجود تمام رفتارهایی که داشت، این کارش باعث تحسین بود. خودش یه تنه سعی کرده بود همه چیز رو سرپا نگه داره که با شناختی که من از رقبا به خصوص نجاتی داشتم کار خیلی سخت و غیر ممکنی بود. به لیوانش لب نزده بود. به هیچ چیز و هیچ خوبه اعتماد نداشت. معلوم نبود توی مدتی که مسئولیت کارخونه رو برعهده داشته، با چه جور آدمهایی سر و کله زده.\nبرق تحسین توی چشمهای هومن پیدا بود. این که میون این بلبشو حواسش به کارگرها بود که به خاطر دشمنی‌های پدرش داشتند آواره می‌شدند، کاری نبود که هر کسی انجام بده. هر کی بود کارخونه رو می‌فروخت و خودش رو راحت می‌کرد. به کارگرها هم اهمیتی نمی‌داد. هیچ کدوم چیزی نگفتیم که پررو نشه. برگه ها رو امضا کردم.\n@melika_sh @Partomah @fatemeh\nماشین رو سر جای همیشگی نزدیک عمارت پارک کردم. حتی یعقوب، نگهبان عمارت هم از دیدن یک دختر توی ماشین من تعجب کرده بود. نمی‌دونستم این قدر آدم صالحی هستم. هدیه یلدای آرمین رو که یک ماشین کنترلی بود، برداشتم و از ماشین پیاده شدیم. دریا لباس‌های رنگ روشن پوشیده بود که چهره‌اش رو کمتر جدی نشون می‌داد. در کل آراسته و قابل قبول بود.\nکنارم ایستاد و با لبخند به سمت عمارت رفتیم. مامان و رایکا از کنجکاوی دم در عمارت ایستاده بودند. مامان با موهای همیشه کوتاهش، یک کت و دامن شیک پوشیده بود. خوشبختانه رایکا موهاش رو قهوه ای کرده بود و چشم هاش بدون لنز و مشکی بود. می‌خواست جلوی زن داداش جدیدش آبروداری کنه. دریا با مامان و رایکا با لبخند سلام و احوالپرسی کرد.\nوارد عمارت شدیم وسیل سلام و احوالپرسی ها از طرف عمه‌ها و افسانه شروع شد. آرمین رو بغل کردم و اسباب بازی رو بهش دادم. همه با کنجکاوی به دریا نگاه می‌کردند و او رو از بالا تا پایین برانداز می‌کردند. منتظر واکنش شهریار بودم. چیزی از قضیه نمی‌دونست. با دیدن دریا از تعجب داشت شاخ در می‌آورد. قبل از نشستن، در گوش من گفت:\nشهریار با ابرویی که داشت از پیشونیش بیرون می‌زد، عقب رفت و کنار عمه فرخنده نشست. باید تکلیف دختره گفتن رو همین جا روشن می‌کردم. توی کارخونه به «دختره» معروف بود که برای حفظ وجهه خودم، باید کم کم همه چیز رو عوض می‌کردم.\nشنیدم اسمم از زبونش یه جوری بود. هنوز اونقدر صمیمی نبودیم. بعد از احوالپرسی با بابا و آقاجون، همه تو سالن شرقی نشستیم. سالن غربی بزرگتر بود و معمولا برای مراسماتی مثل نامزدی یا جشن‌های بزرگ استفاده می‌شد. همه مثل لیزر دریا رو بررسی می‌کردند. من معذب شدم اما اون عین خیالشم نبود.\nبعد از پرسیدن تاریخچه زندگیش، رضایت دادند که شام بخوریم. شهریار هم چنان موضع تعجبش رو حفظ کرده بود و از قضیه سر در نمی‌آورد. منتظر بود یه جا سوتی بدیم تا همه رو لو بده. نمی‌خواستم فعلا چیزی از قلابی بودن ازدواج بدونه. هر چی بود، طرف عمه فرخ بود و ممکن بود از قضیه سو‌ء استفاده کنه.\nشام به تعریف‌های عمه فرخنده از افسانه گذشت. کلا کارش به هم ریختن همه بود و انگار قصد نداشت به شمال برگرده. گفته بود برای یلدا تنهاست و میلاد پسرش، برای کریسمس به ایران برمی‌گرده. با این که دریا از قضیه افسانه خبر داشت اما هیچ واکنشی نشون نمی‌داد. انگار اصلا براش اهمیت نداشت.\nشهریار در میون صدای قاشق و چنگال‌ها پرسید:\n-چند وقته باهمید؟\nشهریار با سردرگمی به من نگاه کرد. احتمالا داشت فکر می‌کرد چرا با وجود رابطه‌ای که داشتیم اجازه داده بودم دریا به کارخونه بیاد و سر و صدا راه بندازه.\nداشتم دنبال جواب می‌گشتم که دریا رو به شهریار گفت:\nمنظورش از مشکل اواخر اون دعواهایی بود که توی کارخونه راه انداخته بود. می‌خواست نشون بده که با هم قهر بودیم ، من نمی‌ذاشتم من رو ببینه و دعواهاش یه بهونه برای دیدن من بوده. شهریار چیزی نگفت و بقیه هم از قضیه چیزی نمی‌دونستند.\nدریا قاشق و چنگال رو توی بشقاب گذاشت و جواب داد:\nشهریار از تعجب نمی‌دونست چی بگه. خودمم انتظار نداشتم قضیه ادغام رو مطرح کنه. زرنگ‌تر از این حرف‌ها بود. می‌خواست مطمئن باشه زیر ادغام نمی‌زنم. بابا به من نگاه کرد تا نظر من رو بدونه. جواب سوال نپرسیده‌اش رو دادم:\n-محصولاتشون توی بازار محبوبیت داره. فروششون بیشتر از مایع‌های دستشویی ماست. حالا که قراره ازدواج کنیم گفتم فاصله‌مون رو کم کنم و هر دو تا کارخونه رو یکی کنم.\nاین رو نمی‌دونستم. برای خودم هم جدید بود. رایکا پرسید:\nصورتش یه کم ناراحت شد. یاد آرزوهای برباد رفته خودش افتاده بود. آقاجون با تحسین گفت:\n-کار خوبی کردی. مطمئنم می‌تونی همه چیز رو به خوبی اداره کنی و محصولات رو بهتر کنی.\nآقاجون در مورد ادغام چیزی نگفت که یعنی مخالف نیست. با تعریفش هم نشون داد از دریا خوشش اومده. هیچکدوم از خانم‌های خانواده وارد تجارت نشده بودند که به خواست خودشون بود. آقاجون چندبار به عمه‌ها حتی رایکا، اصرار کرده بود که در این زمینه تحصیل کنند اما فایده‌ای نداشته. عمه فرخنده که از تعریف آقاجون از دریا ناراحت شده بود گفت:\nو به افسانه نگاه کرد. البته در این که هیچ خوبه به پای افسانه نمی‌رسید، شکی نبود. تمام روز توی سالن‌های زیبایی یا باشگاه می‌چرخید و با وجود آرمین اندام متناسبی داشت. از زیبایی هم چیزی کم نداشت. توی یکی دو تا فیلم هم به خاطر زیباییش بازی کرده بود.سمت طعنه عمه فرخنده به دریا بود که یه شکم کوچیک نامحسوسی ناشی از اضافه وزنش داشت.\nدعوای زنونه همیشه تماشایی بود. کسی چیزی نگفت. دریا اول با تعجب به هیکل بزرگ عمه فرخنده و بعد به افسانه نگاه کرد. مامان نمی‌دونست چی بگه و طرف کدوم عروسش رو بگیره. نگاهش بین افسانه و دریا سرگردون در گردش بود. رایکا هم با بدجنسی به دریا نگاه کرد. افسانه که از تعریف عمه فرخنده خوشحال شده بود و می‌خواست حال جاریش رو بگیره رو به دریا گفت:\n-کلاس ورزشی میری عزیزم؟\n-آره. ورزش‌های مربوط به دفاع شخصی میرم.\nاگه غیر از این جواب می‌داد تعجب می‌کردم. من و شهریار به زور جلوی خنده مون رو گرفتیم. هنوز صابون دریا به تنه‌شون نخورده بود. افسانه چیزی نگفت. جواب دریا بیشتر شبیه به یک تهدید بود. شهریار گفت:\nبرای منحرف کردن بحث از دعواهایی که توی کارخونه راه انداخته بود و شهریار داشت بحث رو اون سمتی می‌کشوند رو به آقاجون گفتم:\nآقاجون معمولا کلمات زشت رو در مواقع خاص وقتی از یک نفر واقعا متنفر بود به کار می‌برد. شهریار می‌خواست چیزی بگه که مامان زودتر بحث رو به سمتی که من می‌خواستم منحرف کرد. گفت:\nعمه فرخ و فرخنده نجاتی رو نفرین کردند. گفتم:\nدریا با ابروی بالارفته بهم نگاه کرد. بحث سمت نجاتی و این که چقدر آدم دوروییه ادامه پیدا کرد وبه سمت مردهایی که بیشتر از یک زن داشتند کشیده شد. با رضایت از تغییر بحث، لیوان دوغ رو سر کشیدم. این نجاتی بالاخره یه جا به درد خورد.\n-حالا کی به سلامتی عروسی می گیرید؟\nبا این سوال همه ساکت شدند. شهریار تا همه چیز رو خراب نمی‌کرد ول کن نبود. آقاجون گفت:\n-حالا که خود جوون ها بریدند و دوختند ما فقط باید تنمون کنیم. سه ماه دیگه چطوره؟ نزدیک عید میشه و تعطیلاته.\nآقاجون دوباره داشت ضرب العجل تعیین می‌کرد که ببینه دروغ می‌گیم یا نه. دریا رو به آقاجون گفت:\n-من با مامان صحبت کردم. گفتم من و کاوه قصدمون ازدواجه. گفتند تا قبل از عروسی چند جلسه ای بهتره خانواده ها برای آشنایی بیشتر با هم ملاقات کنند. سه ماه دیگه به نظرم قابل قبوله.\nبحث سر عروسی و تالار ادامه پیدا کرد. سالن غربی عمارت برای اینکار کوچیک بود. چون اون موقع هنوز هوا سرد بود، نمی‌شد توی باغ برگزار کرد. همین که آقاجون دریا رو تایید کرده بود کافی بود. نگران خانواده دریا نبودم. خودش حواسش به همه چی بود. حالا فقط می‌موند که با دروغ هامون شهریار رو قانع کنیم. امیدوار بودم که مجبور نشم راستش رو بگم.\nاولین مسئولیت مهمی که بعد از رأی سهامدارها به عهده گرفته بودم، ادغام بود که با مخالفت زیادی از داخل کارخونه مواجه شد. به‌خصوص از طرف میرعمادی که مدیر تولید بود و مقامش رو باید به دریا می‌داد و از طرف جلیلی که همیشه مخالف منه و از این که دستش به کارخونه دریا نرسیده بود، عصبانی بود.\nورود دریا که همه اون رو با لقب «دختره» می‌شناختند و الان مدیر تولید شده بود، فضای کارخونه رو کمی متشنج کرد. ورود کارگرهاش هم به هم ریختن اوضاع افزوده بود. تا اینکه دریا پیشنهاد یه جور جلسه توجیهی رو داد.\nبه همین دلیل بود که ساعت یازده سه شنبه بعد از یلدا، داخل اتاق کنفرانس بودیم و دریا داشت در مورد کارخونه خودش، تولیداتش، میزان فروش و اینکه چرا ادغام به نفع هر دو‌طرفه صحبت می‌کرد. داخل اتاق کنفرانس مدیرهای تمام بخش‌ها حضور داشتند.\nاز طرف دریا هم سرکارگرش بود که هر جایی لازم بود توضیح می‌داد. سرکارگرش کریم پور، یه مرد پنجاه ساله بود که با دریا مثل یک رئیس مسن و باتجربه برخورد می‌کرد و احترام زیادی براش قائل بود. البته با وجود ادغام مطمئن بودم همه کارگرهاش حسابی ازش حساب می‌بردند و بهش وفادار می‌مونند. اون ها رو از یه کارخونه کوچیک ورشکسته به یک کارخونه بزرگ با حقوق دو برابر و کلی مزایا آورده بود. منم بودم وفادار می‌موندم.\nجلیلی همون اول سعی کرد حالش رو بگیره که دریا دمش رو چید. جواب همه رو کامل و قانع کننده می‌داد. معلوم بود با آدم‌های مختلف زیادی سر و کله زده که الان می تونست از پس همه بربیاد. جلسه با رضایت من تموم شد. غرغر ها و اعتراض‌ها کم شده بود. یکی دو بار هم کلمه «دختره» رو شنیدم. باید تا قبل از عروسی تکلیف این کلمه رو توی کارخونه روشن کنم.\nبعد از جلسه، به اتاقم برگشتم. پالتوم رو برداشتم تا برای ناهار برم. کارخونه سلف و آشپزخونه داشت اما غذا خوردن با کارگرها کار راحتی نبود. بیشتر مدیرها بیرون از کارخونه غذا می‌خوردند. شهریار و هومن وارد اتاقم شدند. قرار بود با هم برای ناهار به یکی از رستوران‌های اطراف بریم. شهریار پرسید:\n-اینجا کارخونه و محل کاره. مگه اومدیم نامزد بازی؟ اگه قرار بود بیست و چهارساعته به هم چسبیده باشیم، توی این یک سال همه در مورد رابطمون فهمیده بودند.\nهومن از خنده بی صدا سرخ شده بود که بهش چشم غره رفتم. شهریار هنوز قانع نبود. گفتم:\nبعد از ناهار توی اتاق من داشتیم چایی می‌خوردیم که سر و کله یار پیدا شد. خانم حسینی تلفنی اطلاع داد که دریا بیرون منتظره. هومن به شهریار گفت:\nدریا وارد شد و با هومن و شهریار سلام و احوالپرسی کرد. قبل از این که دریا بیرونشون کنه خودشون رفتند. بعد از بسته شدن در گفت:\n-میشه نزدیک سه ماه دیگه. چک‌های من برای یه ماه دیگه است.\n-میدم؛ بعد از عروسی. یه سری چک جدید بهشون بده.\nدریا با چشم‌های خطرناکی بهم زل زد و با لحنی تهدید آمیز گفت:\nوقتی دوتایی بودیم آقای کیان پیشه بودم و جلوی بقیه کاوه. حرف آخر رو زدم:\n-حرف آخر من طبق قرارداده. بعد از عروسی، حسابت تمام و کمال پر میشه.\nلحنش من رو نترسوند. مثلا می‌خواست چیکار کنه؟! هرکاری می‌کرد خودش و کارگرهاش رو اخراج می‌کردم. با حرص به سمت در رفت که گفتم:\nچیزی نگفت. همون نگاه تهدید آمیزش رو دوباره تحویلم داد و بیرون رفت. هر چند با این بحث نمی‌دونستم پنج شنبه سر و کله‌اش پیدا میشه یا زیر همه چیز می‌زنه.\n-یک کم به چپ. بیشتر. زیاد شد. یه کم به راست حرکتش بدید.\nسر مبل رو روی زمین گذاشتم و کمرم رو راست کردم. شهریار هم سر دیگه مبل رو پایین گذاشت. رایکا غرغر کرد:\n-چرا اینجوری کردید؟ جاش خوب نیست.\nشهریار روی مبل نشست و گفت:\n-همین جا خوبه. حالا سه چهار سانت این طرفتر یا اون طرفتر چه فرقی داره. اصلا کی متوجه میشه؟\n-پس بیا خودت جا به جاش کنه. وایستادی اونجا فقط دستور میدی.\n-من زنم. اون سنگینه.\n-اینجور مواقع یاد زن بودنت میفتی.\nخنده‌ام گرفت. رایکا با همه کل کل می‌کرد. بهترین کار این بود که سر به سرش نذاری. روی مبل نشستم و فضه خانم با یک سینی شربت به سمتمون اومد. صبح خیلی زود همراه منیره و فضه خانم خدمتکارهای عمارت، به ویلا اومده بودیم تا مقدمات ملاقات رو فراهم کنیم. تا یه ساعت دیگه بقیه هم می‌رسیدند.\nرو به فضه خانم گفتم:\n-تو آشپزخونه داره شکلات می‌خوره.\nبعد از رفتن فضه خانم، رایکا پرسید:\n-اولین بار دریا رو کجا دیدی؟\nبر اساس سناریو تخیلی که روش توافق کرده بودیم، گفتم:\n-تو یکی از این همایش‌های مواد شوینده همدیگر رو دیدیم. بعد هم کم و بیش به خاطر همکاری در ارتباط بودیم.\nشهریار لیوانش رو پایین گذاشت و گفت:\n-اونی هم که تو دعواهاشون فحش خور بود من بودم. نمی‌دونی اومد کارخونه چه بساطی درست کرد. هر چند اون موقع من نمی‌دونستم باهمند.\nشهریار مشکوک نگاهم کرد. سعی کردم به چشمهاش نگاه نکنم تا دروغی که گفتم معلوم بشه. همون موقع آرمین با صورتی که نصفش با شکلات کاکائویی پر شده بود، از آشپزخونه بیرون دوید و به سمت من اومد. قبل از این که دست‌های شکلاتیش رو روی پیراهن سفیدم بذاره، دستهاش رو گرفتم. رایکا به سمتش اومد و گفت:\n-بریم عمه برات بشوره.\nشهریار به لباسهام نگاه کرد و گفت:\n-این کت و شلوار چیه؟ یه کم راحت‌تر می‌پوشیدی.\nیاد لباس‌هایی که دوره دانشجویی توی دانشکده هنر می‌پوشیدم افتادم و خندیدم. از وقتی سمت خوبه داشتم کت و شلوار رو مثل یک یونیفرم همه جا می‌پوشیدم. با خنده گفتم:\nرایکا درحالیکه در دسشویی رو باز می‌کرد، از اون سمت نشیمن بلند گفت:\n-تا من میام مبل رو بذارید همونجایی که گفتم.\nشهریار زیر لب چیزی گفت. من بلند شدم و گوشیم رو درآوردم. از سه شنبه که با دریا بحث کرده بودم خبری ازش نبود. حتی تو کارخونه هم با هم روبه رو نشده بودیم. اون اتاقش طبقه سوم بود. یک بار تو پارکینگ از دور دیده بودمش. حتی مطمئن نبودم امروز میاد یا نه.\nوقتی منیره خانم خبر داد که بابا و بقیه رسیدند، استرس گرفتم. اگر دریا نمیومد باید چیکار می‌کردم؟! شاید بهتر بود بهش پیامک بدم و بپرسم کی می‌رسند. حتما اون موقع، اون هم یه پیامک فحش می‌فرستاد و به ریشم می‌خندید. نه! این راه حل نبود. من مغرورتر از این حرف‌ها بودم.\nبه بابا که زیر بغل آقاجون رو گرفته بود، سلام کردم. به کمکشون رفتم تا آقاجون روی مبل بشینه. آرمین سمت افسانه دوید و عمه فرخ شروع به ایراد گرفتن از دکوراسیون و جایی که انتخاب کرده بودیم، کرد. رایکا هم به کمکش رفت و با هم از همه چیز ایراد گرفتند. خوشبختانه عمه فرخنده به میمنت برگشت میلاد، بالاخره به شمال برگشته بود.\nمامان ازم پرسید:\n-کم کم می‌رسند. تو راهند.\nو توی ذهنم بهونه‌های ممکن برای نرسیدنشون رو ردیف کردم. نیم ساعت بعد داشتم سناریوی تصادف رو به عنوان بهونه نیومدنشون می‌چیدم که رایکا خبر داد اومدند. خدا رو شکر کردم و با مامان و بابا برای استقبال رفتیم. سر راهم آرمین رو که شیطونی می‌کرد، از روی زمین برداشتم، بغل کردم و با خودم بردم. با دو تا ماشین اومده بودند. دانیال با اخم و تخم از ماشین جلویی پیاده شد. اشرف خانم، مادر دریا و رویا خواهرش کاملا کپی همدیگه بودند و با دریا و دانیال که ظاهرا به پدرشون رفته بودند، کاملا متفاوت بودند.\nخواهرش رویا دوتا بچه کوچیک پنج و هفت ساله به اسم‌های سهیل و سیما داشت که از همون اول با آرمین گرم گرفتند. سامان باجناق آینده من هم با اون چیزی که تصور می‌کردم فرق داشت. قد بلندی داشت و موهاش کم پشت بود. شنیده بودم استاد دانشگاهه.\nسلام و احوالپرسی‌ها شروع شد. سامان انگار که به رقیبش نگاه می‌کنه، من رو بررسی کرد. اشرف خانم با نگاه خریداری من رو برانداز کرد که انگار مورد پسند واقع شدم. دریا با لبخند سمتم اومد و کاوه کاوه گفتنش شروع شد. انگار نه انگار که از بعد از بحثمون با هم حرف نزده بودیم. الان اونقدر عادی برخورد می‌کرد که انگار بیست چهار ساعته کنار هم بودیم. باید بهش جایزه بازیگری می‌دادند.\nوارد ویلا شدیم. هوا سرد بود. ترجیح دادیم که توی ساختمون بمونیم. گپ و گفت قبل از ناهار شروع شد که بیشتر برای آشنایی و بازشدن یخ‌ها بود. فضه و منیره خانم با میوه و شیرینی پذیرایی می‌کردند. بابا بحث رو از پدر خدابیامرز دریا شروع کرد و رو به اشرف خانم گفت:\n-اون زمانی که توی کارخونه کار می‌کردم یکی دوبار منصورخان خدابیامرز رو دیده بودم.\nاشرف خانم جواب داد:\n-اون زمان ذکر و خیرتون توی خونه ما بود. نمی‌دونستم که یه زمانی قراره با هم فامیل بشیم.\nو به من نگاه کرد. دستپاچه شدم. بابا خندید و بحث رو به سمت کارخونه و خاطراتی که با منصور خان داشت، برد. شهریار کنار من نشست، به رایکا اشاره کرد و گفت:\n-این الان آبرومون رو می‌بره.\nرایکا کنار دانیال نشسته بود و داشت در مورد چیزی حرف می‌زد. رایکا تو کل کل با پسرها که تهش به ضایع شدن طرف و آبروریزی ختم می‌شد، لنگه نداشت. امروز تنها جنبه مثبت رایکا این بود که گریم عجیب و غریبی نداشت. یک سیب برداشتم و گفتم:\n-به هر حال که باید عادت کنند. ناسلامتی قراره با هم فامیل بشیم.\n-من نمی‌دونم وسط این همه پسر مودبی که خانواده تحویل جامعه داده، این چرا اینجوری شده.\nو به خودم و خودش اشاره کرد. شهریار داشت اغراق می‌کرد. ما دیگه از سنمون گذشته بود اما وقتی هم سن رایکا بودیم آتیشی نبود که نسوزونده باشیم؛ البته در چهارچوب اخلاقیات خانواده. فراتر از اون نرفته بودیم. با خنده گفتم:\n-من و تو هم حالا همچین پسرهای ساکت و آرومی هم نبودیم.\nو یاد قضیه کوه افتادم. شهریار هم که یاد همون روز افتاده بود، گفت:\n-باید قضیه کوه رو برای دریا خانم تعریف کنم ببینم نظرش چیه.\nبا مشت به بازوش زدم، بلند شدم و کنار دریا نشستم که داشت با افسانه حرف می‌زد. وقتی رویا از افسانه سوال پرسید، موقعیت رو مناسب دیدم و آروم از دریا پرسیدم:\n-نظر مادرت چیه؟\n-نظرش مثبته. کلی از محسنات نداشته‌ات صحبت کردم. مادرم حرف اول و آخر رو توی خونواده ما می‌زنه. سر این قضیه با من مخالف نمی‌کنه.\n«محسنات نداشته؟!» هنوز که من رو نمی‌شناخت. این چه حرفی بود؟! سعی کردم از توی هم رفتن اخم‌هام جلوی مهمون‌ها جلوگیری کنم. فکری رو که از صبح تا حالا توی سرم چرخ می خورد، به زبون آوردم:\n-فکر کردم نمیاید.\nدریا پوزخندی زد و گفت:\n-چرا؟ به خاطر بدقولی تو؟! نگران نباش. من بلدم مشکلاتم رو چطوری حل کنم. دیگه ازت کمک نمی‌گیرم. خیالت راحت!\nاین دفعه واقعا اخم کردم. لداشت طعنه میزد. اومدم بپرسم منظورش چیه که با نشستن سامان کنار من نشد. عاقل اندر سفیه به من نگاه کرد و گفت:\nاز نگاهش خوشم نیومد. یه چیزی مثل تحقیر یا حسادت توی لحن و نگاهش بود. از من درباره کار و بار می‌پرسید و کنجکاوتر از دانیال به نظر می‌رسید. با صدای عمه فرخ بحث من و سامان در مورد میزان فروش محصولات نیمه تموم موند.\n-الان که مثل قدیم‌ها نیست که دختر بشینه تو خونه و منتظر خواستگار باشه و پسر هم با خجالت به مادرش بگه زن می خوام. الان دختر و پسر خودشون می‌برند و می‌دوزند و آخر سر به پدر و مادرشون می‌گند.\nعمه فرخ این خواهر شوهر بازی رو برای مامانم و افسانه هم داشت. تعجبم از این بود اونی که به خاطر ازدواج با شوهرعمم کامبیز، آقاجون رو سکته داد خودش بود و حالا داشت این حرفها رو میزد. خوب شد عمه فرخنده نبود. برای تلطیف فضا با خنده رو به شهریار گفتم:\n-قابل توجه آقا شهریار.\nبقیه خندیدند. ازدواج‌های خانواده ما معمولا مثل کیوان بود که خانواده ها معرفی می‌کردند و تصمیم گیری نهایی به عهده بچه‌ها بود. دلیلی اصلیشم مال و اموال خانواده بود که نمی‌تونستند دست هر کسی بسپرند. این وسط کسی که یک شبه زن و زندگی پیدا کرده بود، من بودم. شهریار هم با یک نفر در ارتباط بود ولی به خاطر عمه ارتباطشون خیلی جدی نبود و معلوم نبود تهش چی میشه. آقا جون گفت:\n-زمان ما هم این چیزها بود. یادش بخیر جوون بودم که زهره رو زیر درخت همین ویلا دیدم و عاشقش شدم.\nو آقاجون داستان پر سوز و گذار عشقش با مامان‌جون خدابیامرز رو تعریف کرد. داستانش شامل یه نظر دیدن مامان‌جون و بعد هم خواستگاری از باباش بود که از زمان دیدنش تا ازدواج، یک ماه هم بیشتر طول نکشیده بود. اونقدر با آب و تاب تعریف می‌کرد که انگار یک سال دنبال مامان جون بوده و بالاخره تونسته به ازدواج راضیش کنه.\nبرگشتم سر جام کنار شهریار نشستم. شهریار وسط داستان تعریف کردن آقاجون، آهسته در گوشم گفت:\n-آقاجونم اون وقتها شیطونی بوده واسه خودش. اگه الان بود تهران رو آباد می‌کرد.\nسعی کردم خنده‌ام رو جلوی نگاه خیره اشرف خانم جمع کنم. دریا با اشتیاق به داستان گوش می‌داد و آخر سر هم تصمیم گرفت بره درخت رو از نزدیک ببینه. بابا و آقاجون هم که الان با عصا راه می‌رفت، همراهیش کردند. درخت از همینجا از پشت پنجره‌های ویلا پیدا بود.\nدریا و آقاجون با دقت و جدیت زیر درخت با هم حرف می‌زدند. وقتی موندنشون توی حیاط طولانی شد رایکا یک پتو برای آقاجون برد تا توی سرما اتفاقی براش نیفته. به دریا نگاه کردم و به شهریار گفتم:\n-دارند در مورد چی حرف می‌زنند؟ داستان عشق آقاجون که اینقدر طولانی نبود!\nبه آقاجون و بابا نگاه کردم که در سکوت به حرف‌های دریا گوش می‌کردند. کنجکاو بودم برای چی اینقدر صحبتشون طولانی شده که موقع ناهار معلوم شد دریا چه آشی برام پخته بود.\nسر ناهار لیوان نوشابه رو بلند کردم که دریا از دستم گرفت، روی میز گذاشت و گفت:\n-مگه دکتر نگفت برات خوب نیست؟ می‌خوای مثل دفعه پیش تو خونه از هوش بری؟\nچند ثانیه سر میز سکوت شد. غافلگیر شده بودم. مامان با نگرانی از من پرسید:\n-از هوش رفتی؟\nقبل از اینکه خودم رو جمع و جور کنم و جواب بدم، دریا گفت:\n-آره. دفعه پیش که رفته بودم خونه‌اش روی زمین پیداش کردم. خداروشکر به موقع رسیدم.\nشهریار که از هر آب گل آلودی ماهی می‌گرفت، پرسید:\n-یک ماه و خرده‌ای پیش.\nدانیال زیر لب غرغر کرد و رو به بقیه گفت:\n-چیز مهمی نبود. آوردش بیمارستان ما.\nمامان و اشرف خانم نگاه عجیبی رد و بدل کردند. هر چند این بحث به این که همدیگر رو از خیلی قبل‌تر می‌شناختیم کمک کرده بود و سو ظن شهریار رو تا حدودی برطرف می‌کرد، اما این حقیقت رو کم رنگ نمی‌کرد که دریا قبلا به خونه من اومده بود. این حرف‌ها حدس‌های دانیال رو تایید کرده بود.\nنمی‌دونستم چی بگم. نمی‌دونستم بقیه چقدر این قضیه رو جدی گرفتند. وقتی آخر ناهار آقاجون گفت «بهتره عروسی رو جلو بندازیم» و برای ماست مالی کردن گفت «دیگه پیر شده و می‌ترسه عمرش قد نده» از فکرهایی که تو ذهن بقیه بود، از خجالت داشتم آب می‌شدم. همه دیده بودند که قبل از ناهار دریا با آقاجون حرف زده بود. معلوم نبود چی بهش گفته بود اما همه باور کرده بودند که خبریه.\nقرار عروسی برای سه هفته دیگه شد. اومدم اعتراض کنم که با نگاه تهدید آمیز دریا مواجه شدم. اون قبلا توی اتاق خواب و سرویس بهداشتی هم رفته بود. نمی‌خواستم تحریکش کنم که داستان ببافه و تحویل بقیه بده. همین الان اون اضافه وزنش شک همه رو برانگیخته بود. مامان و اشرف خانم به من زل زده بودند. موقعیت از این خجالت آورتر نبود. دریا با بی‌خیالی دسر می‌خورد. این دختر دستی دستی ما رو تو چه هچلی انداخته بود.\nوقتی فرصت رو مناسب دیدم یه گوشه کشیدمش و با عصبانیت گفتم:\nبا برق پیروزی تو چشماش و لبخند روی لباش گفت:\n-سه هفته فرصت داری حسابم رو پر کنی کاوه جان.\nاین کاوه جان از صدتا فحش بدتر بود. عصبانی‌تر شدم. به خاطر چند تا چک آبرو و حیثیت من رو جلوی همه برده بود. تا دیروز همه فکر می‌کردند من پسر پیغمبرم و تا حالا دستم به دختری نخورده و حالا همه فکر می‌کردند بچه‌ای در کاره. با حرص گفتم:\n-مگه چک‌ها چقدر ارزش داشت؟ خوشت میاد در موردت اینجوری فکر کنند؟\n-تو زیر قرارداد زدی. اگه به تعهدات عمل می کردی من‌هم مجبور نمی‌شدم کاری کنم. حواست رو جمع کن دست از پا خطا نکنی. هر بار که زیر تعهدات بزنی خودم مجبورت می‌کنم بهشون عمل کنی.\nبیشتر باهاش بحث نکردم. این دختر دیوونه بود. حاضر بود بقیه در موردش فکرهای ناجور بکنند اما پولش رو بگیره. می‌ترسیدم باهاش بحث کنم و کاری کنه که واقعا پای بچه‌ای وسط بیاد. در کمال ناباوری من لبخند زد، یقه پیراهنم رو درست کرد و گفت:\n-پسر خوبی باش تا حالت رو نگیرم عزیزم.\nو با گوشه چشم به مادرش و مامان اشاره کرد که داشتند ما رو می‌پاییدند و بعدش پچ پچ کردند. وقتی داشت دور میشد برای این که خودم رو خالی کنم گفتم:\n-حداقل یه کم رژیم بگیر که کمتر در موردت فکر و خیال کنند.\nو به شکمش اشاره کردم که بهم اخم کرد اما با نزدیک شدن مامان نتونست جوابم رو بده. دلم خنک شد! وقتی دریا دور شد رایکا هم نزدیک شد و با مامان بهم زل زدند. بدنم داغ شده بود و نمی‌دونستم از خجالت چی بگم. مامان با سرزنش گفت:\n-به خاطر افسانه این کار رو کردی؟! می‌خواستی چیزی جلوی ازدواجتون نباشه؟ زدی دختر مردم رو بدبخت کردی.\nرایکا با خنده گفت:\n-بدبخت چیه؟ خیلی هم دلش بخواد با داداش من ازدواج کنه.\nمامان بهش چشم غره رفت. حالا هر کسی برای خودش یه داستان می‌ساخت. عجب گیری کرده بودم. گفتم:\n-اون خبری که فکر می‌کنید نیست.\nمامان دوباره با سرزنش گفت:\n-اگه بابات مخالفت می‌کرد می خواستی چیکار کنی؟!\n-گفتم که خبری نیست. چرا آسمون ریسمون به هم می‌بافید؟\nازشون دور شدم تا نتونند چیزی بگند. خواستم برم سمت مردها که با دیدن بابا خجالت کشیدم. دانیال هم که حدس‌هاش کاملا واقعی دراومده بود، با تهدید بهم نگاه می‌کرد. شهریار هم متفکرانه داشت برای خودش داستان می‌ساخت. حتما فکر کرده بود دعواهامون منجر به این وضعیت شده. ترجیح دادم سمت دستشویی برم تا چشم کسی بهم نیفته.\nکتم رو پوشیدم و رو به روی گاوصندوق زانو زدم تا چند تا مدرک رو بیرون بیارم. چشمم به گردنبند و حلقه پارمیدا افتاد که از گاوصنوق کارخونه به گاوصندوق آپارتمان منتقلش کرده بودم. مدارک رو برداشتم و روی تختم نشستم.\nاین اواخر اینقدر مشغول نقشه کشیدن برای شب یلدا و کارخونه بودم که وقت غصه خوردن برای عشق از دست رفته‌ام رو نداشتم. گوشیم رو برداشتم و واتس‌آپ رو چک کردم. پیام‌هام رو ندیده بود و خیلی وقت بود که آنلاین نشده بود. به شماره‌اش مستقیما زنگ زدم، جواب نداد. انگار واقعا شماره‌اش رو عوض کرده بود.\nاینستاگرام رو باز کردم و آخرین عکس‌هاش رو دیدم. عکس تمرینات و کنسرت‌های اخیرش بود. یکی از اونها هم عکس دورهمی با بچه های تیمشون به مناسبت امضا قرارداد جدید بود؛ همون قراردادی که پایان رابطه ما رو مشخص کرد. توی عکس می‌خندید و داخل کپشن عکس نوشته بود:« بالاخره بعد از این همه تلاش به آرزوم رسیدم».\nدلم گرفت. آه کشیدم و پارمیدا رو آنفالو کردم. دیگه دلم نمی‌خواست ازش خبر بگیرم و ببینم چقدر بدون من خوشحاله، داره زندگی عادیش رو می‌کنه، موفقیت‌ها و رسیدن به آرزوهاش رو جشن می‌گیره؛ درحالی که من اینجا گیر افتاده بودم، نه به آرزوهام رسیده بودم و نه حتی می‌تونستم شریک زندگیم رو اونجور که می‌خوام انتخاب کنم.\nدر گاوصندوق رو بستم، مدارک رو داخل کیفم گذاشتم و پالتو به دست به سمت در آپارتمان رفتم. قبل از رسیدن به در صدای زنگ اومد. دریا، اشرف خانم و رویا پشت در بودند. شیطونه می‌گفت به خاطر نمایشی که دریا پنج شنبه توی لواسون راه انداخته بود در رو باز نکنم. بی خیال انتقام شدم، جلوی اشرف خانم زشت بود. سرفرصت حالش رو می‌گرفتم. دکمه رو زدم و منتظر شدم بالا بیاند.\nبه محض باز کردن در، سهیل داخل اومد و با درموندگی گفت:\nدریا به راهرو سمت راست اشاره کرد و گفت:\nحرصم گرفت. حالا باید به همه اعلام می‌کرد قبلا تمام سوراخ سونبه‌های آپارتمان رو دیده. رویا با نگاهی به من، دنبال سهیل به دسشویی رفت. تو چشم اشرف خانم نتونستم نگاه کنم. سر به زیر بهش سلام کردم. اشرف خانم اطراف رو برانداز می‌کرد که گفتم:\n-قدمتون به چشم ولی من باید به کارخونه برم. مشکلی پیش اومده؟\n-نه. مامان برای تهیه جهاز اومده. می‌خواد ببینه خونه چقدریه.\nاصلا حواسم به این دردسرهای ازدواج نبود. گفتم:\n-جهاز نمی‌خواد. اینجا همه چیز داره.\nاشرف خانم گفت:\n-درسته که هردوتون خیلی امروزی هستید ولی دیگه این چیزها رسمه. حداقل بذارید این یک دونه رسم رو به جا بیاریم.\nداشت طعنه می‌زد. سمت طعنه هم به ما بود که بدون اطلاع خانواده‌ها برنامه ازدواج ریخته بودیم و آخر سر بهشون گفته بودیم و از همه بدتر اون بچه کذایی سبک اروپایی بود. دندونهام رو بهم فشردم و به دریا نگاه کردم که با بی‌توجهی به این طعنه داشت در و دیوار رو بررسی می‌کرد. حالا باید تا آخر، به خاطر کار نکرده سرزنش می‌شدم.\nرو به اشرف خانم داخل آشپرخونه گفتم:\n-من دیگه با اجازتون برم. کلید رو براتون می‌ذارم.\n-وسایلتم جمع کن. می خوام رنگ دیوارها رو هم عوض کنم. باید تا تموم شدنش بری عمارت.\nاین دیگه توی برنامه نبود. عصبانی شدم. اومدم جوابش رو بدم که اشرف خانم از اپن سرک کشید و گفت:\n-راست میگه. وسایلت رو جمع کن. تا روز عروسی خونه آماده میشه.\nجای بحث کردن نبود. به سمت اتاقم رفت و یه چمدون لباس و گیتارم رو برداشتم. سعی کردم موقع خداحافظی ناراحتیم رو نشون ندم. وسایل رو پشت ماشینم گذاشتم. دریا مرخصی گرفته بود که به کارهای آپارتمان برسه. هر چند دیگه به کارهایی که می‌کرد اهمیت نمی‌دادم. سوار ماشین شدم و به سمت کارخونه حرکت کردم.\nماشین رو خاموش کردم و از شیشه جلو در تاریکی شب، به عمارت خیره شدم. بعد از کارخونه یک راست به سمت عمارت حرکت کرده بودم. دوست نداشتم به اینجا برگردم؛ چون برگشت به عمارت به معنی دیدن هر روز افسانه بود. می‌ترسیدم باز چیزی بشنوم که اعصابم رو بهم بریزه.\nاز دست کارهای دریا اعصابم خرد بود. از ماشین پیاده شدم، چمدون و گیتار رو از صندوق عقب برداشتم و در ماشین رو محکم بستم. می‌خواستم یه بخشی از عصبانیتم سر ماشین خالی بشه. وارد عمارت شدم و چمدون و گیتار رو توی ورودی پایین گذاشتم.\nورودی یک فضای کوچیک اندازه اتاق بود که به همه جا راه داشت. صدای رایکا و شهریار از سمت سالن شرقی می‌اومد. مامان با شنیدن صدای در، از آشپزخونه سرک کشید و با دیدن من با چمدون پرسید:\n-اینجا چیکار می‌کنی؟\n-اشرف خانم اومد آپارتمان برای تهیه جهاز. منم تا حاضر شدن آپارتمان اینجام.\nرایکا و شهریار با شنیدن صدای من، از سمت سالن شرقی به ورودی عمارت اومدند. مامان با کنجکاوی پرسید:\n-مطمئنی می‌خوای توی اون خونه زندگی کنی؟\nرایکا و شهریار زیر خنده زدند. منظور مامان به همون بچه کذایی بود. خودم رو زدم به اون راه و گفتم:\n-دو نفر آدم مگه چقدر جا می‌خواند؟\nشهریار با بدجنسی گفت:\n-حالا اومدید و سه نفر شدید.\nرایکا با صدای بلند خندید که بهش چشم غره رفتم. مامان چند بار دهنش رو باز کرد چیزی بپرسه اما نتونست. سوالی بهش نگاه کردم. رایکا دست به سینه با شیطنت پرسید:\n- مامان می‌خواد بدونه چند ماه دیگه به دنیا میاد؟\nاز خجالت گر گرفتم. مامان رو به رایکا لب گزید و با تشر گفت:\n-دختر، حیا کن!\nو با شهریار خندیدند. رو به مامان با دلخوری گفتم:\n-من که گفتم خبری نیست. چرا اینقدر شلوغش می‌کنید؟\nمامان دیگه چیزی نگفت ولی نگاهش گویای «خر خودتی» بود. نمی‌دونستم دلخوریم از مامان بیشتر بود که پسرش رو اینجوری شناخته بود یا عصبانیتم از دریا که باعث و بانی این وضعیت بود. یک نقشه‌ای برای دریا می‌کشیدم اون سرش ناپیدا! من رو دست کم گرفته بود. مضحکه همه شده بودم. چمدون و گیتار رو برداشتم و در حالی که به سمت پله‌ها می‌رفتم با تحکم گفتم:\n- حالا حالا قرار نیست کسی بهمون اضافه بشه. دلتون رو صابون نزنید.\nاز پله‌های گوشه عمارت به طبقه دوم رفتم. پله‌ها مارپیچی بود و تمام طبقات رو به هم وصل می‌کرد. یک بالکن بزرگ هم طبقه دوم، نزدیک پله ها قرار داشت. می‌خواستم از کنار بالکن رد بشم و به سمت اتاقم حرکت کنم که صدای افسانه از بالکن اومد:\n-من که راضی نبودم ولی مگه میشه به اینها گفت. آدم اختیار هیچ چیزی رو توی این خونه نداره.\nمنظورش از «اینها» ما بودیم. فقط همین حرف‌ها رو کم داشتم که اعصابم کامل خط خطی بشه. دوباره داشت با تلفن حرف می‌زد، چون بعد از چند ثانیه سکوت گفت:\n-برای ازدواج با کیوان مجبور بودم قیدش رو بزنم اما الان که مجبور نیستم. دیگه دلم نمی‌خواد با کسی که دوست ندارم زندگی کنم.\nجمله‌هاش مثل خنجری بود که روی قلب من می‌کشیدند. چطور می‌تونست در مورد برادر مرده من اینجوری حرف بزنه. ادامه داد:\n-نه بابا پری. کاوه معلوم نیست این چند سالی که جدا زندگی می‌کرده چکارهایی که نکرده. من الکی نگران بودم. انگار خیلی وقته با دریا رابطه داشته.\nپری خواهرش بود. نفسم رو با صدا بیرون دادم و تا قبل از این که بحثش به جاهای باریکی در مورد من برسه، به سمت اتاقم رفتم. چمدون و گیتار رو یه گوشه گذاشتم و روی تخت دراز کشیدم. پس واقعا کیوان رو دوست نداشت و از اون بدتر، «این همه سال» قبل از ازدواج با کیوان شروع شده بود؛ وقتی که مجبور شده بود قید اون فرد خاص رو به خاطر کیوان بزنه.\nسرم داشت کم کم به خاطر این اطلاعات درد می‌گرفت. خواهرش پروانه هم در جریان بود. نکنه خود کیوان هم می‌دونست؟! نکنه دعواهای قبل از مرگش و تمام دلخوری‌ها به خاطر این بود که همه چیز رو در مورد افسانه فهمیده بود و نمی تونست به کسی بگه؟\nاگر قضیه این بوده، هیچ وقت خودم رو به خاطر دعواهایی که قبل از مرگش با کیوان کردم، نمی‌بخشم. اون اواخر به همه بابت هر چیز کوچیکی می‌پرید و عصبی شده بود. من هم سر خوبه کارخونه و این که می‌خواستم استعفا بدم و به اتریش برم، باهاش حسابی دعوا کرده بودم.\nگیتارم رو برداشتم و آهنگ غمگینی رو که بعد از مرگش نوشته بودم نواختم و زیر لب گفتم:\n-کیوان، من رو ببخش.\nسوزش اشک رو داخل چشمم حس کردم و بینیم رو بالا کشیدم. الان وقت گریه نبود. باید فکر می‌کردم که چیکار کنم. برای شام پایین نرفتم. دلم نمی‌خواست چشمم به افسانه بیفته؛ وگرنه حتما یه چیزی بارش می‌کردم.\nبرادر من آدم بدی نبود؛ نه بداخلاق بود نه اهل رفیق بازی و دود و دم. افسانه حق نداشت سر کیوان این بازی ها رو دربیاره. اگه بابا می‌فهمید طاقت نمی آورد. اون کیوان رو بیشتر از بقیه دوست داشت. نباید در این مورد به کسی به خصوص مامان و بابا می‌گفتم. باید خودم تنهایی حلش می‌کردم.\nصفحه‌ای رو که توی اینترنت باز کرده بودم بستم. حوصله خوندن اخبار اقتصادی رو نداشتم. از وقتی به عمارت برگشته بودم زندگیم بهم ریخته بود. حرف‌های اون شب افسانه یک طرف و تیکه‌های بقیه یک طرف دیگه. سعی می‌کردم صبح‌ها زودتر از بقیه از عمارت بیرون بیام و شب‌ها دیرتر از بقیه برگردم.\nجلوی بابا و آقاجون آفتابی نمی‌شدم. مامان هم هر بار یا می‌خواست نصیحت کنه یا سرزنش. انگار بچه دار شدن فقط تقصیر مرده و زن هیچ نقشی توی این قضیه نداره. ان‌قدر برای عروسی توی عمارت هول و ولا افتاده بود که حتی یعقوب هم شک کرده بود خبریه.\nتنها فایده‌ای که دسته گل دریا داشت این بود که شهریار قانع شده بود و سوال نمی‌پرسید. فکر می‌کرد برای جبران آبروریزی داریم ازدواج می کنیم. به تعداد اعضای خانواده‌ام در مورد من و دریا داستان وجود داشت. من آدم بزن بهادر و دعوایی نبودم که سر این قضیه با بقیه بحث کنم. همیشه ملاحظه بقیه رو می‌کردم و در آخر هم چوبش رو می‌خوردم.\nدر کنار همه اینها، حرف‌هایی که از افسانه شنیده بودم بیشتر از بقیه آزارم می‌داد. توی این چند روزه سناریوهای مختلفی رو بین افسانه و کیوان بررسی کرده بودم. وقتی که فکرم به این سمت رفت که ممکنه افسانه کیوان رو کشته باشه و تصادف عمدی بوده، فهمیدم زیادی قضیه رو جنایی کردم و باید همینجا فکر کردن رو متوقف کنم.\nحتی فکرم به این سمت هم رفت که ممکنه آرمین پسر کیوان نباشه و بلافاصله از این فکر خجالت کشیدم. همش تقصیر دریا بود که پنج شنبه اون فیلم ترکیه‌ای رو توی لواسون راه انداخت؛ وگرنه من فکرهام این سمتی نمی‌رفت.\nنفسم رو بیرون دادم و به ساعت نگاه کردم. نزدیک دوازده بود. بلند شدم برای ناهار برم تا یه کم حال و هوام عوض بشه. با هومن، سلیمی و دخترش مهدیه رفتیم. من و هومن زودتر برگشتیم. حوصله بحث و گفتگو رو نداشتم. هومن هم فهمیده بود.\nتوی پارکینگ از ماشین پیاده شدیم. یک در سلف رو به پارکینگ باز می‌شد. با دیدن دریا داخل سلف ایستادم. هومن هم رد نگاهم رو گرفت و ایستاد. درهای سلف شیشه‌ای و عریض بود. سلف بزرگ بود و حدود هشتاد درصد افراد رو مردها تشکیل می‌دادند. خانم ها دور یک میز کوچیک گوشه سالن نشسته بودند. دریا کنار خانم حسینی نشسته بود و با هم حرف می‌زدند. هومن گفت:\n-یکی دوبار دختر سلیمی برای ناهار بهش تعارف زد اما خودش قبول نکرد. از همون اول میومد سلف.\nپوزخند زدم. مثلا می‌خواست بگه متواضعه. می‌خواستم حرکت کنم که دیدم دریا بلند شد و به سمت یکی از میزهای مردها رفت و به یکی از کارگرها که پشتش به من بود چیزی گفت. مرد بلند شد و با چرخیدنش تونستن صورتش رو ببینم؛ امیر بود. از بقیه فاصله گرفتند و با هم حرف زدند. پس برای جاسوسی به سلف میومد.\nراه افتادم. معلوم نبود چه داستانی بین امیر و و دریاست. این روزها به خاطر افسانه، به همه مشکوک شده بودم. حالم توی یک ساعت بعد با چک کردن ایمیلم بدتر شد. جلیلی قراردادی رو به ایمیلم فرستاده بود. ایمیلم رو باز کردم تا قرارداد رو تایید کنم و غیر از قرارداد با ایمیل‌های خوانده نشده‌ای مواجه شدم که داغ دلم رو تازه می‌کرد.\nایمیل‌ها از وب سایتی بود که کنسرت‌های پارمیدا رو اطلاع رسانی می‌کرد. گزینه‌ای رو انتخاب کرده بودم که اگر پارمیدا کنسرتی داشت برام ایمیل بیاد. الان چهار تا ایمیل داخل باکسم بود. آخری رو باز کردم. قیمت کنسرت، چهار برابر قبلی‌ها بود. پارمیدا حق داشت ولم کنه. حسابی پولدار می‌شد!\nایمیل‌ها رو پاک کردم و وارد وبسایتش شدم که به زبان آلمانی بود. گزینه زبان انگلیسی رو انتخاب کردم و دنبال گزینه‌ای گشتم که لغو اشتراک کنم. بعد از ده دقیقه بالا و پایین کردن سایت گزینه رو پیدا کردم.\nیادم افتاد که تولدش رو به تقویم جیمیل داده بودم که یک هفته زودتر بهم یادآوری کنه. دنبال گزینه‌ای گشتم که این رو هم لغو کنم. این روزها پاک کردن یه نفر از زندگیت با وجود رسانه‌های اجتماعی کار سختی بود. یاد فیسبوک و یوتیوپ افتادم که کانال کنسرت‌های پارمیدا رو دنبال می کردم. به خودم فحش دادم. من احمق این همه پیگیرش بودم و اون مثل یه چیز بی‌ارزش راحت کنارم گذاشته بود. همه زن‌ها، مثل پارمیدا و افسانه بودند.\nصدای زنگ تلفن بلند شد. دکمه قرمز رو زدم.\nصدای جلیلی توی اتاقم پیچید:\nتازه یادم اومد برای چه‌کاری ایمیلم رو چک کرده بودم. جواب دادم:\n-الان تایید می‌کنم.\n-باشه. فقط زودتر.\nقبل از اینکه بهش فحش بدم قطع کرد. به من که بالاتر از اون بودم دستور می‌داد! صدای بحث و جدلی از بیرون اتاقم به گوش رسید. صدای دریا و یک مرد بود. اصلا همش تقصیر دریا بود. اگر اون بازی رو توی لواسون راه نمی‌انداخت، عروسی جلو نمی‌افتاد، منم مجبور نبودم به عمارت برم و اون حرف‌ها رو از افسانه بشنوم. فقط کافی بود که توی اتاق بیاد تا عصبانیتم رو سرش خالی کنم و از خجالتش دربیام.\nصدای زنگ تلفنم بلند شد. توی دلم گفتم «خودت گورت رو کندی». دستم رو روی دکمه قرمز گذاشتم و قبل از این که خانم حسینی حرفی بزنه گفتم:\nبد روزی رو برای جر و بحث با من انتخاب کرده بودند. دریا و کمالی از بخش منابع انسانی وارد اتاقم شدند. صورت هر دو گرفته بود و آماده بودند به هم حمله کنند. دریا با طلبکاری دست به کمرش زد و گفت:\n-این چه وضعیه آقای کیان پیشه؟ چجوریه که شما روی قول و قرارتون نمی‌مونید؟\nبا همه کارهایی که کرده بود، طلبکار هم بود؛ این هم یکی مثل افسانه و پارمیدا! مگه فرقی داشت؟ رو به کمالی گفتم:\nقبل از این که کمالی جواب بده، دریا با عصبانیت گفت:\n-قرار شد همه کارگرهام استخدام بشند اما ایشون می‌گند به خاطر کمبود بودجه امکان استخدام همشون نیست.\nکمالی رو به من گفت:\n-بودجه نداریم. نمیشه همه رو استخدام کرد. در ضمن ..\nمکث کرد، نگاهی به دریا انداخت و بعد رو به من گفت:\n-نصفشون سابقه سو پیشینه دارند.\n-چون سابقه دارند نمی‌خواید استخدامشون کنید؟ اینها چهار ساله برای من کار می‌کنند. از شما قابل اعتمادترند.\nکمالی عصبانی شد و داد زد:\n-این چه حرفیه خانم؟! هر چی هیچی نمی‌گم بیشتر جر و بحث می‌کنید؟ اصلا کی شما رو اینجا راه داده؟\nجر و بحثشون بالا گرفت و روی اعصاب من خط انداخت. دستم رو محکم روی میز کوبیدم و داد زدم:\nهر دو ساکت شدند. رو به کمالی گفتم:\n-همه رو استخدام کن. حقوقشون رو با توجه به بودجه تعیین کن. قرار نیست اندازه بقیه حقوق بگیرند.\nدریا می‌خواست چیزی بگه که با عصابیت گفت:\n-اما دکتر جلیلی گفتند ...\nحالا برای من پای جلیلی رو وسط می‌کشید. بلندتر گفتم:\n-من مدیر عاملم. جلیلی چه‌کارست؟ حرف من اینقدر نامفهموم بود؟\nدهنش رو باز کرد، قبل از این که کلمه‌ای ازش بیرون بیاد، داد زدم:\n-روی حرف من حرف نزن. کاری رو که گفتم بکن.\nکمالی با حرص بین من و دریا چشم چرخوند. دریا با پیروزی بهش نگاه می‌کرد. نوبت اون هم می‌رسید؛ آسیاب به نوبت. کمالی بیرون رفت و دریا حق به جانب به من گفت:\n-ببین آقای کیان پیشه کارگرهای من حق دارند که ..\nبلند شدم، به سمتش رفتم و نذاشتم حرفش رو تموم کنه. به چشم‌هاش زل زدم، نفسم رو با حرص بیرون دادم و گفتم:\n-اینجا کارگر من و کارگر تویی وجود نداره. همه کارگر همین کارخونه هستند.\n-اما تو هر بار زیر قرارداد می‌زنی. اگر من ...\n-مگه من خبر داشتم که کمالی چنین تصمیمی داره؟ هر بار طلبکاری.\nیک قدم عقب رفت. تا حالا عصبانیتم رو ندیده بود. آرومتر گفت:\n-اما چی؟ اگه زیر قرار داد بزنم چیکار می‌کنی؟ میری یه بچه از پرورشگاه میاری می‌گی این بچه مونه؟\nدهنش رو باز و بسته کرد اما صدایی ازش بیرون نیومد. داد زدم:\n-نمی دونم کجا و با چه فرهنگی بزرگ شدی خانم اما پشت منی که تا حالا دستم به دختری نخورده، کلی شایعه بی ربط و خجالت آور هست. اون هم به خاطر کی؟ به خاطر شما و چند تا چک بی ارزش! هر کی از راه می‌رسه به خاطر گندی که زدی، یه چیزی بارم می‌کنه.\nچیزی نگفت. با بدجنسی ادامه دادم:\n-شاید هم بچه‌ای درکاره و داری گردن من می‌اندازی.\nبه ثانیه نکشید که سمت چپ صورتم از سیلی که زده بود سوخت. اشک توی چشم‌هاش برق زد. پاگرد کرد و از اتاق بیرون رفت. عصبانیم کمتر که نشده بود هیچ، بیشترهم شده بود. سمت میزم رفتم و نصف وسایلش رو با یک دست روی زمین ریختم. دست هام رو بین موهام فرو کردم. حتی کشیدنشون هم به بهتر شدن حالم کمک نکرد.\nبه صورت بدون ریش و سبیلم توی آینه نگاه کردم. دیروز بعد از دعوا با دریا و قبل از این که به هتل بیام به آرایشگاه رفته بودم و از شر ریش و سبیلم که به خواست پارمیدا گذاشته بودم، خلاص شدم. دیگه عمرا به خواست دختری دست به ظاهرم می‌زدم. هر کی من رو می‌خواست، باید همینجوری قبولم می‌کرد.\nاز سرویس بهداشتی بیرون اومدم، گوشیم رو برداشتم تا ببینم ساعت چنده. با دیدن صفحه سیاهش یادم اومد باتریش تموم شده بود. دیشب تموم عکس و فیلم و هر چی رو که از پارمیدا توی گوشیم داشتم پاک کرده بودم. بعد از چندین بار گوش دادن به آهنگ‌هایی که خودم نوشته بودم باتری گوشیم تموم شده بود و من از هتل درخواست شارژر نکرده بودم.\nاصلا به همین خاطر به هتل اومده بودم. تا توی بی خبری و آرامش فکر کنم و یه تصمیم درست و حسابی برای زندگیم بگیرم. دیشب می‌خواستم به آپارتمانم برگردم و اونجا دور از همه فکرهام رو بکنم اما با دیدن وسایل سرمایشی خاموش پشیمون شدم و به هتل اومدم.\nصدای زنگ در سوییت بلند شد. کمربند حوله تنم رو محکم کردم و در رو باز کردم. کت و شلوارم رو که دیشب به خشکویی هتل داده بودم، تحویل گرفتم. موقع پوشیدنشون چشمم رو روی ساعت دیواری چرخوندم. ساعت هفت و نیم صبح بود. هتل رو نزدیک به کارخونه گرفته بودم تا مجبور نشم زیاد رانندگی کنم.\nبعد از تسویه حساب، به سمت کارخونه به راه افتادم. دعوای دیروز با دریا رو تا الان صدبار مرور کرده بودم. دیروز عصبانی بودم و اون برای خالی کردن عصبانیتم در دسترس بود. شاید بخشی از دادهایی که سرش زده بودم حقش بود، اما جمله آخری که به زبون آورده بودم حقش نبود.\nماشین رو توی پارکینگ پارک کردم. به محض ایستادن جلوی آسانسور، طبقه سوم رو زدم. باید اول با دریا در مورد اتفاق دیروز حرف می‌زدم. وارد راهروی طبقه سوم شدم و در جواب سلام چند نفری سر تکون دادم. به در اتاق مدیر تولید زدم و دستگیره در رو پایین کشیدم. قفل بود.\nپس امروز نیومده بود. احتمالا می‌خواست استعفا بده و خودش رو از شر قرارداد راحت کنه. دیشب احتمال چنین چیزی رو هم بررسی کردم. از راه پله به طبقه دوم رفتم که بیشتر مربوط به امور مالی و حسابداری و منابع انسانی بود. در بخش منابع انسانی رو باز کردم که به جز کمالی، دو نفر دیگه هم توی این بخش کار می‌کردند.\nبه محض دیدن کمالی گفتم:\n-رنجبر امروز نیومده؟\nکمالی ابرو درهم کشید و گفت:\nپس مرخصی گرفته بود که فکرهاش رو بکنه. خواستم از اتاق بیرون بیام که کمالی گفت:\n-قرارداد کارگرهای جدید آماده است. قبلش چک می‌کنید یا بدم امضا کنند؟\n-یه نمونه‌اش رو بفرست بالا. همراه با رزومه کارگرها.\nکمالی ابرو بالا انداخت اما جرات مخالف نداشت. می‌خواستم رزومه امیر رو چک کنم، اما ضایع بود که فقط مال اون رو بخوام. کمالی شک می‌کرد. از راه پله به سمت طبقه چهارم به راه افتادم. تو پاگرد طبقه سوم، هومن و شهریار در حال حرف زدن بودند. شهریار با دیدن من گفت:\n-چه عجب پیدات شد! دیشب کجا بودی؟ لباسهات هم که همون دیروزی‌هاست. پیش دریا خانم بودی؟\nهومن خندید اما من حوصله خندیدن به این قضیه رو نداشتم. از کنارشون رد شدم و گفتم:\n-به خاطر چرخیدن توی راهروها کسی بهتون حقوق نمی‌ده. برید سر کارتون.\nخنده هومن بیشتر شد. همزمان با آقا فریبرز آبدارچی وارد طبقه چهارم شدم. برای خانم حسینی سر تکون دادم. آقا فریبرز پشت سرم وارد اتاقم شد و چایی و شیرینی روی میزم گذاشت. صبحونه رو همیشه توی کارخونه می‌خوردم.\nلیوان چایی رو برداشتم و از پنجره به حیاط نگاه کردم. بارون تازه شروع شده بود و داشت زمین رو خیس می‌کرد. پس دریا قصد داشت همه چیز رو تموم کنه. البته این به نفع من بود. می‌تونستم شکست عشقی رو بهونه کنم و تا چند ماهی زیر بار ازدواج با افسانه نرم. اینجوری بقیه هم می‌فهمیدند بچه‌ای در کار نیست و شایعه‌ها از بین می‌رفت.\nبدی این قضیه این بود که بعد از چند ماه دوباره حرف ازدواج با افسانه زده می‌شد و دوباره من باید یکی رو پیدا می‌کردم. آه کشیدم و گوشیم رو به شارژ زدم. بهتر بودم با دریا حرف می‌زدم و باهاش آشتی می‌کردم. ضرر ازدواج با اون کمتر بود.\nبعد از ناهار روزمه کارگرها به دستم رسید. رزومه امیر رو برداشتم. اسم کاملش امیر صالحی بود؛ بیست و دو ساله. چهار سال توی کارخونه سفیدشو کار کرده بود. یعنی از وقتی یه بچه هجده ساله بوده و دریا تازه رئیس کارخونه شده بوده. قبل از اون سابقه کارنداشت.\nبا دیدن برگه سابقه سو پیشینه فهمیدم دوران دبیرستانش توی کانون اصلاح و تربیت بوده. چه رابطه‌ای بین دریا و امیر بود که اینقدر به هم نزدیک بودند؟ چجوری دریا با این سابقه بهش اعتماد کرده بود و با وجود بی‌تجربگیش بهش کار داده بود؟ کاش آدم قدرت این رو داشت که به محض دست زدن به کسی، ذهنش رو می‌خوند. این جوری دچار این همه سوال بی‌جواب و سردرگمی نمی‌شد.\nتا خود غروب که ساعت کاریم تموم شد، دست دست کردم و به دریا زنگ نزدم. غرورم اجازه نمی‌داد اول من پیش قدم آشتی بشم. آخر سر بی‌خیال شدم. حتی اگر زیر همه چیز می‌زد برام مهم نبود. یه راه دیگه پیدا می‌کردم.\nوقتی به عمارت برگشتم خودم رو برای همه چیز آماده کرده بودم. به خصوص اینکه اشرف خانم زنگ زده باشه و عروسی رو بهم زده باشه. یه توضیح آبکی هم برای مامان آماده کرده بودم. ماشینم رو پشت ماشین افسانه پارک کردم و وارد عمارت شدم. چند لحظه توی ورودی ایستادم تا اوضاع رو بسنجم. صدای گفتگو از سمت سالن شرقی می‌اومد.\nبه اون سمت رفتم و با دیدن دریا کنار افسانه چشم‌هام گرد شد. مامان بهم نگاه کرد و گفت:\n-اومدی کاوه؟ زودتر دست و روت روبشور تا شام بخوریم.\nهمه جمع بودند و اوضاع کاملا عادی بود. کسی عصبانی یا دلخور نبود. سر در نمی‌آوردم. مامان حتی نپرسید دیشب کجا بودم. دریا هم عصبی یا ناراحت به نظر نمی‌رسید. داشت با افسانه در مورد لباس عروسی حرف می‌زد. اینجا چه خبر بود؟! شونه بالا انداختم و به سمت اتاقم رفت.\nداشتم دکمه‌های پیراهنم رو باز می‌کردم که کسی به در اتاق زد. می دونستم دریاست. گفتم:\nدریا وارد شد، به در تکیه داد و با یک ابروی بالا رفته گفت:\nمثل زن‌هایی شده بود که شوهر مشکوکشون رو بازخواست می‌کنند. تا نوک زبونم اومد بگم «خونه اون یکی زنم» اما به موقع جلوش رو گرفتم. در شرایطی نبودم که جر و بحث کنم. فقط گفتم:\n-رفتم هتل. حوصله هیچ خوبه رو نداشتم.\n-دیشب مادرت بهم زنگ زد. می‌خواست بدونه پیش منی یا نه. نگران بود.\n-یه دروغی سر هم کردم.\nپوزخند زدم. این روزها تعداد دورغ‌های زندگیم داشت زیاد می‌شد. حتما یه چیزی گفته بود که حالم رو بگیره. به جز این چیز دیگه‌ای از دستش بر نمی‌اومد. نفس عمیقی کشید و گفت:\n-حق با تو بود. من نباید توی لواسون اونجوری رفتار می‌کردم. چند روزی بود طلبکارها مدام زنگ می‌زدند و تهدید می‌کردند، تو هم که داشتی زیر قول و قرارت می‌زدی. چاره‌ای نداشتم.\nدست به کمر بهش خیره شدم. داشت عذرخواهی می‌کرد؟! دریا؟! هضمش برام سخت بود. ادامه داد:\n-به هر حال معذرت می‌خوام.\nحالا دیگه داشتم شاخ در می‌آوردم. کاش از این لحظه فیلم گرفته بودم تا مطمئن بشم بیدارم و خواب نمی‌بینم. حالا که دریا شمشیرش رو پایین انداخته بود، منم شمشیرم رو زمین گذاشتم و گفتم:\n-منم معذرت می‌خوام. به خاطر حرفی که دیروز از دهنم پرید.\nدریا لبخند نصفه نیمه‌ای زد و گفت:\n-پس بی‌حساب شدیم.\nویرایش شده 18 مرداد، ۱۴۰۰ توسط Z.A.D\nمنم لبخند زدم و مشغول باز کردن دکمه‌های آستینم شدم. خیالم راحت شد. امروز ذهنم تا کجاها که نرفته بود. گفتم:\n-فکر کردم می‌خوای زیر همه چیز بزنی.\n-من به قراردادم پایبند می‌مونم آقای کیان پیشه. تا زمانی که تعهداتت رو انجام بدی منم طبق قرارداد عمل می‌کنم.\n-بهتره بهم بگی کاوه. اینجوری جلوی بقیه لو می‌ریم.\nچیزی نگفت. خواست بیرون بره که گفتم:\n-امروز کجا رفته بودی؟\n-خرید عروسی. لباس و سفره عقد و اینجور چیزها. جمع زنونه بود. بهتر دیدم بدون تو برم. اینجوری هر دومون مجبورمیشیم مرخصی بگیریم. لازم نیست خیلی برای یک ازدواج تقلبی سر این چیزها وقت بذاریم.\nحرفش منطقی بود. منتظر شدم بره اما بعد از این پا و اون پا کردن گفت:\n-امروز سعی کردم به همه بفهمونم که بچه‌ای در کار نیست.\n-آب ریخته رو نمیشه جمع کرد.\n-من بلدم جمع کنم.\nو با اعتماد به نفس به من زل زد. با شناختی که ازش پیدا کرده بودم باور می‌کردم که خیلی کارها ازش بر میاد. حتی اگر می‌گفت دماوند رو جا به جا کرده و به اصفهان برده باور می‌کردم. در رو باز کرد و قبل از بیرون رفتن با شیطنت به من نگاه کرد و گفت:\n-قراره با افسانه جون برم باشگاه تا روز عروسی شکمم رو آب کنم. اینجوری کسی در مورد تو که تا حالا دستت به دختری نخورده فکر بد نمی‌کنه.\nروی «دستت به دختری نخورده» تاکید کرده بود. سعی کردم به جای خندیدن اخم کنم که خیلی موفق نبودم. دریا هم خندید و بیرون رفت. فهمیده بود که دیروز در مورد «دستم به دختری نخورده» اغراق کرده بودم. این قدر هم معصوم نبودم اما دیگه از این حد فراتر نرفته بودم. این هم از اولین دعوای زندگی زن و شوهریمون که نتیجه‌اش «زن و شوهر دعوا کنند، ابلهان باور کنند» بود.\nسر میز شام مثل همیشه بود. یک میز بزرگ که همه افراد حاضر در عمارت سرش بودند. آرمین زودتر غذا خورده بود و خوابیده بود. بابا برای آقاجون غذا می‌کشید. دریا کنار من نشسته بود و با افسانه که رو به روش بود در مورد برنامه‌های باشگاه حرف می‌زد. مامان و عمه فرخ مشغول گفتگو بودند و رایکا گوشیش رو چک می‌کرد. شهریار هم با بی میلی به بشقابش زل زده بود.\nبعد از تموم شدن حرف دریا با افسانه، آروم پرسیدم:\n-حالا دروغی که دیشب به مامانم گفتی چی بود؟\n-گفتم پیش یکی از دوست‌های مشترکمون بودی. متین.\n-دوست خیالی مشترکمون.\nشهریار از اون سر میزبا لحن شوخی رو به ما گفت:\n-چرا پچ پچ می‌کنید؟ بلند بگید ما هم گوش بدیم.\nلبخند روی لب همه ظاهر شد. دریا گفت:\n-به کاوه گفتم فردا رو مرخصی بگیره بریم برای آزمایش و این چیزها.\nدریا بهتر از من دروغ می‌گفت. کلا وقتی سوتی می‌دادیم باید می‌ذاشتم اون جمع و جورش کنه. رو به شهریار گفتم:\n-فردا با مسئول فروش جلسه دارم. بهش زنگ بزن جا به جا کن.\n-میرهادی داره می ره خارج. فردا برنامه‌اش خالی بود. نمیشه جا به جا کرد.\n-من به جات میرم.\n-از این فداکاری‌ها نمی‌کردی که.\nشهریار با خنده گفت:\n-به دونه پسر دایی که بیشتر نداریم.\nو سریع خنده‌اش خشک شد. هر چند که جمله‌اش اصطلاحی بود و بی‌منظور به کار برده بود اما حقیقت تلخی رو گوشزد می‌کرد. کسی نخندید. سکوت سنگینی میز رو فرا گرفت. این مسئله حقیقت داشت که تا سه سال پیش، دو تا پسر دایی داشت و از این به بعد یکی. جمله‌اش فقط یادآور مرگ کیوان بود.\nشهریار سرش رو پایین انداخت و ناراحت بود. می‌دونستم از عمد این رو نگفته. بقیه رو از نظر گذروندم. همه ساکت و سر به زیر بودند. آقاجون همیشه اولین کسی بود که اوضاع به هم ریخته رو درست می‌کرد. بحث رو عوض کرد و از من پرسید:\n-ماه عسل کجا می.؟\nنمی تونستم جواب بدم. بغض توی صدا معلوم میشد. لیوان آب رو به دهن بردم تا مجبور نشم جواب بدم. دریا با نگاهی ب�