دیدار مدیر کل زندانهای قزوین با امام جمعه ونماینده ولی فقیه در استان - اداره كل زندانهاواقدامات تأميني وتربيتي استان قزوين\nدر اخبار اصلی تیر ۱, ۱۳۹۶\t42 بازدیدها\nبه گزارش روابط عمومی اداره کل زندانهای استان قزوین:نماینده ولی فقیه در این دیدار ضمن تبریک هفته قوه قضائیه اظهارداشت:سلامت دستگاه قضایی ضامن سلامت جامعه و همه نهادهاست. آیت الله عابدینی اضافه کرد :دستگاه قضایی عدالت محور، می تواند در تمام بخشهای جامعه امنیت به وجود آورد و در این صورت،کسی اجازه سوء استفاده و قانون شکنی نمی یابد.\nوی ضمن تقدیر از خدمات دستگاه قضایی استان، اظهار کرد: هجمه‌ها علیه شهید بهشتی با وجود اینکه همه می‌دانستیم فتنه‌ای از سوی دشمن است،فضای جامعه را به گونه‌ای رقم زده بود که حمایت از ایشان را بسیار سخت و دشوار می‌کرد.رفتارهای کسانی که به شهید بهشتی تهمت می‌زدند بلافاصله پس از شهادت ایشان تغییر پیدا کرد و به ندامت و پشیمانی تبدیل شد اما برای این کار دیر شده بود.\nامام جمعه قزوین با تأکید بر اینکه سلامت دستگاه قضا ضامن سلامت جامعه، آحاد مردم و همه دستگاه‌های کشور است، خاطرنشان کرد: اگر دستگاه قضایی امانت‌ها را سالم به اهلش واگذار کند و عدالت‌محور باشد، در تمام بخش‌های جامعه امنیت به وجود می‌آید و کسی اجازه سوء استفاده نمی‌یابد.\nنماینده ولی فقیه در استان قزوین خاطرنشان کرد: باید زمینه‌هایی فراهم شود تا زمینه ارتکاب جرم در جامعه به وجود نیاید و افزایش هزینه ارتکاب جرم یکی از راهکارهاست.\nدر ابتدای این دیدار رئیس کل دادگستری استان گزارشی از فعالیتهای انجام شده در دستگاه قضاء و ادارات وابسته و برنامه های پیش رو ارائه نمود و از زحمات کلیه کارکنان دستگاه قضایی قدر دانی کرد.


هزینه درمان ارتودنسی - دكتر فرزين اصلاني متخصص ارتودنسي در كرج\nصفحه اصلی > مقالات عمومی ارتودنسی دکتر اصلانی > ارتودنسي بزرگسالان > هزینه درمان ارتودنسی\n1 شدت مشکل\n2 نوع براكت\n3 تفاوت در تعرفه درمان ارتودنسي در ايران\nآگاهی از این مطلب که هر یک از انواع درمان های ارتودنسی چه هزینه ای دارند نقش بسیار مهمی درافزایش دید بیماران خواهد داشت. به طور کلی میانگین هزینه braceها در سایر کشورها میتواند بین 3000$ تا 7000$ متغیر باشد که خود بسته به شدت مشکل دندانها، نوع brace انتخابی و این که braceها در دو فک قرار گیرند و یا تنها در یک فک , هزینه درمان ارتودنسی متفاوت است.\nفاکتور اصلی که در میزان هزینه نهایی درمان اثر گذار می باشد، شدت مشکل دندانها و زمانی است که برای تصحیح آن نیاز خواهد بود. بنا بر اعلام AAO ( انجمن ارتودنتیستهای آمریکا ) میانگین طول دوره درمان برای اغلب بیماران کمتر از 2 سال می باشد؛ هرچند برای بیمارانی که به تصحیحات کمتری نیاز دارند این میزان کمتر و در موارد شدیدتر تا چند سال بیشترنیز میتواند به طول انجامد.\nنوعی از brace که برای درمان انتخاب می شود تاثیر به سزایی بر هزینه نهایی درمان خواهد داشت. braceهای فلزی سیستم های کانونشنال (معمولی) کمترین و براکت های شفاف وسیستم های سلف لیگیت بیشترین هزینه درمان را دارا می باشند. Braceهای شفاف حتی گاهی هزینه درمان را تا 8000$ بالا می برند.\nClear Alignerها)پلاک های شفاف) در حدود 5000$ هزینه خواهند داشت وبسته به مورد ، هزینه آنها نیز گاهی به 8000$ نیز می رسد؛اما به طور کلی مشکلات ارتودنسی ساده که با تعداد کمتری از alignerها ( حدودا” 5 ست ) برطرف می شوند هزینه ای در حدود 2000$ خواهند داشت.\nBraceهای )lingual پشت دندانی) عموما برای هر بیمار به طور اختصاصی ساخته میشوند و قرار دادن آنها هم برای بیمار و هم برای متخصص ارتودنسی چالش برانگیز خواهد بود. از اینرو هزینه درمان با آنها بین 5000$ تا 13000$ متغیر می باشد.\nتفاوت در تعرفه درمان ارتودنسي در ايران\nبا این حال اگر میخواهید درمان ارتودنسی را برای خود یا اطرافیان خود آغاز کنید و میخواهید میزان هزینه های آنرا ارزیابی کنید قبل از آغاز درمان، در مورد پیچیدگی وطول دوره درمان وهمچنین هزینه braceها (دو عامل مهم تاثیرگذار بر هزینه درمان ارتودنسی) با متخصص ارتودنسی مشورت کنید.\nآدرس متخصص ارتودنسی آدرس متخصص جراحی فک ارتودنسي ارزان ارتودنسی ارتودنسی ارزان ارتودنسی رایگان بهترین متخصص ارتودنسی بهترین متخصص جراحی فک تعرفه ارتودنسی در سال 95 تعرفه ارتودنسی در سال 96 جراحی فک دکتر ارتودنسی دکتر ارتودنسی خوب دکتر جراحی فک دکتر جراحی فک خوب دکتر فرزین اصلانی دکتر فرزین اصلانی متخصص ارتودنسی دکتر فرزین اصلانی متخصص جراحی فک فوق تخصص ارتودنسی فوق تخصص ارتودنسی تهران فوق تخصص ارتودنسی کرج فوق تخصص جراحی فک فوق تخصص جراحی فک تهران فوق تخصص جراحی فک کرج كمترين هزينه ارتودنسي لیست متخصص ارتودنسی لیست متخصص ارتودنسی تهران لیست متخصص ارتودنسی کرج لیست متخصص جراحی فک لیست متخصص جراحی فک تهران لیست متخصص جراحی فک کرج مبلغ ارتودنسي متخصص ارتودنسی متخصص ارتودنسی تهران متخصص ارتودنسی خوب متخصص ارتودنسی خوب تهران متخصص ارتودنسی خوب کرج متخصص ارتودنسی کرج متخصص جراحی فک متخصص جراحی فک تهران متخصص جراحی فک خوب متخصص جراحی فک خوب تهران متخصص جراحی فک خوب کرج متخصص جراحی فک کرج متخصص دندانپزشک متخصص دندانپزشک تهران متخصص دندانپزشک کرج مطب متخصص ارتودنسی مطب متخصص جراحی فک معرفی بهترین متخصص ارتودنسی معرفی بهترین متخصص جراحی فک هزینه ارتودنسی هزینه ارتودنسی فک بالا هزینه ارتودنسی فک پايين هزینه تقریبی ارتودنسی هزینه درمان ارتودنسی


پاورپوینت فیلیپ جانسون معمار برجسته - دانلود فایل\nدانلود فایل دانلود فیلیپ جانسون معمار برجسته,تحقیق فیلیپ جانسون معمار برجسته,مقاله فیلیپ جانسون معمار برجسته,فیلیپ جانسون معمار برجسته\nدانلود فایل پاورپوینت فیلیپ جانسون معمار برجسته دسته بندی : پاورپوینت\nدو سال پیش درست در چنین روزی یعنی 25 ژانویۀ 2005 جامعۀ معماری با فیلیپ ودا کرد .مقدمه فیلیپ جانسون که بود ؟\nفیلیپ جانسون در سال 1906 در کلیولند ایالت اوهایوی آمریکا به دنیا آمد و در طی دوران به یکی از قدرتمندترین معماران عصر بدل گشت.\nاو نه تنها یک معمار بود، بلکه یک مورخ، نویسنده، منتقد، مدیر موزه و...\nدر سال 1949، پس از گذشت سالیانی که به عنوان اولین مدیر موزۀ هنرهای مدرن در بخش معماری به کار خود ادامه می داد، خانه ای شخصی برای خودش در New Canaan واقع در Connecticut طراحی نمود، همان موضوع پایان نامه اش نیز بود و به خانۀ شیشه ای معروف گشت.\nاو نشان افتخارآمیز مدرسۀ بین المللی معماری را برای نمایشگاهی در MOMA دریافت نمود.جانسون اولین ملاقات میس ون درروهه و لوکور بوزیه را به کشورش ترتیب داد.\nجانسون و میس آپارتمان نیویورک را طراحی نمودند، و بعدها وی تمایل خود را برای همکاری با میس در مورد ساختن آسمان خراش سیگرام نشان داد.\nوی در دهۀ 50 در نحوۀ نگرش خود تجدید نظر نمود، اوج این مسأله در کار جنجالی و بحث برانگیز آن دوره، به نام ادارۀ کل AT&T بود، که اکنون به آن قلۀ Chippendale می گویند و در نیویورک واقع است.\nدر سال 1967 با گروه معماری جان بورگی شروع به همکاری نمود و این همکاری تاسال 1987 ادامه داشت و محصول این 20 سال خالی از شگفتی ها نبود.\nدر سال 1979 اولین جایزۀ پریتزکر به وی اهداء شد، در متن تقدیر از او چنین گفتند به خاطر توانمندی و استعدادش در کار و نحوۀ نگرش و تعهد وی در ساخته هایش، ثابت قدم بودن و کارهای عام المنفعه ای که در راستای اهداف انسانی و محیط زیستی است این جایزه به وی اهداء می گردد، او همچنانکه یک منتقد و مورخ است، مبارزی در صحنۀ معماری مدرن نیز می باشد، که تصمیم بر طراحی بزرگترین بناها گرفته است.\nفیلیپ جانسون شروع افتخار آمیزی برای پنداری 50 ساله است و انرژی و روح تازه ای را در کالبد تعداد بی شماری از موزه ها، تئاترها، کتابخانه ها، خانه ها، باغ ها وساختارهای سازمانی دمیده است.))، در همین مراسم فیلیپ جانسون سخنرانی نیز نمود که خواندن آن خالی از لطف نیست.\nاز سال 1989، جانسون تقریباً بازنشسته شد، او بیشتر اوقات خود را صرف پروژه های شخصی خود میکرد، اما هنوز هم به عنوان مشاور با گروه معماری جان بورگی همکاری داشت.\nجزو آخرین کارهای وی طراحی مدرسۀ جدید هنرهای زیبا در کالج استون هیل واقع در گرینزبورگ ایالت پنسیلوانیا بود.\nکارهایی از فیلیپ جانسون : International Place در بوستون، Tycon tower در ویرجینیا، Momemt Place در دالاس، 53rd at third در نیویورک، NCNB Center در هیوستون، PPG در پیتزبورگ، California 101 در سان فرانسیسکو، United bank center tower در دنوار، Century Center در هند، A Water Garden در تگزاس، A Civic Center در ایلی نویز، The Crystal Catedral در کالیفرنیا، The Country Catedral Center در میامی، Glass House در کانکتی کات و ...\nجانسون وداع نمودگزیده ای از سخنرانی فیلیپ جانسون : معماری در اصل طراحی فضاهای داخلی\nدانلود فیلیپ جانسون معمار برجسته\nتحقیق فیلیپ جانسون معمار برجسته\nمقاله فیلیپ جانسون معمار برجسته\nفیلیپ جانسون معمار برجسته\nپاورپوینت در مورد موفقيت در ضرب المثل ايراني 28 اسلاید\nپاورپوینت درباره آتش سوزی (2)\nاقدام پژوهی چگونه توانستم نشاط و شادابی وصلح و دوستی را در فضای مدرسه هنگام ساعات استراحت کلاسی بهبود ببخشم؟


توسعه و توسعه نیافتگی - موسسه شکوه فرهنگ و تمدن\nشما اینجا هستید : خانه » مفاهیم و آموزه های پایه » توسعه و توسعه نیافتگی\nمنتشر شده در روزنامه فرهیختگان،دوشنبه ۲۰ دی ۱۳۸۹\nگفتگو با دکتر جواد اطاعت عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی\n۱_ به عنوان اولین سوال می خواستم بپرسم موضوع توسعه که هم اکنون به مهمترین پارادایم حاکم بر سیاست ها، استراتژی ها وبرنامه واحد های سیاسی تبدیل شده است، از چه فرایند تکاملی برخوردار بوده است؟ به عبارتی صرف نظر ازجدال ها ومباحثی که در خصوص علل توسعه نیافتگی مطرح است، ایا اصل موضوع توسعه نیز دچار تحول مفهومی شده است؟ اگر پاسخ مثبت است این تحولات چگونه قابل ارزیابی است؟\nهمان گونه که اشاره فرمودید، امروزه توسعه به گفتمان مسلط در دنیا تبدیل شده است. در گذشته وظایف سنتی حکومت ها به حفظ نظم، امنیت عمومی ودفاع از سرزمین خلاصه می میشد، اما امروزه علاوه بر موارد فوق وظیفه دولت ها به سمت مسئولیت پذیری برای بهبود کمی کیفی شاخص های زندگی وپاسخ به نیاز های مادی ومعنوی مردم سوق پیدا کرده است. البته این نکته نیز باید متذکر شد که توسعه مفهومی قدیمی است، اما در دهه های اخیربه شکل جدید آن به مهمترین وظیفه حکومت ها تبدیل شده است. در ابتدای این تحول ساختاری رشد اقتصادی یا افزایش درامد ملی ملاک عملی بود؛ اما گذشت زمان روشن کرد که رشد اقتصادی بالا لزوما به بهبود سایر جنبه های زندگی منجر نمی شود، لذا واژه توسعه که در بر گیرنده جنبه های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی وسیاسی بود، جایگزین رشد اقتصادی گردید. اگر چه در این تحول بهبود سایر جنبه های زندگی مد نظر قرار گرفت؛ اما بعضا به دلیل استفاده نا معقول از منابع محدود طبیعی وتخریب محیط زیست تداوم وپایداری فرایند توسعه محل تردید جدی قرار گرفت وپژهشگران اصطلاح توسعه پایداررا جایگزین توسعه نمودند. من فکر می کنم هنوز این موضوع باید کامل تر شود به گونه ای که علاوه بر نیاز های مادی وتداوم این روند نیازهای معنوی وروحی جوامع نیز مد نظر قرار گیرد.\n۲_ ایا در خصوص مفهوم توسعه پایداردر بین نخبگان فکری واجرایی درکشورهای مختلف اجماع نظر وجود دارد؟ توسعه پایدار مفهوم تکامل یافته تر واژه توسعه است که جنبه های زیست محیطی نیز مورد توجه قرار گرفته است. برای مثال در سطح یک واحد سیاسی ممکن است کشوری که دارای جنگل های وسیعی است ، بتواند با صادرات چوب والوار، در امد بالایی را کسب کند واز این در امد سایرجنبه های زندگی اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی وسیاسی را بهبود ببخشد اما اگر بجای قطع در ختان،اهتمامی برای غرص درختان جدید وباسازی جنگل ها نداشته باشد بالاخره، روزی این جنگل ها از بین خواهند رفت ودر ان صورت تداوم فرایند توسعه به مخاطره خواهد افتاد، بنابراین به طور طبیعی باید در این خصوص چاره اندیشی کرد، مثال دیگردر سطح بین المللی تخریب لایه ازن وگرم شدن تدریجی کره زمین بر اثر ازدیاد گازهای گلخانه ای ومواردی از این قبیل است که همه کشورها بویژه قدرتهای بزرگ باید در این خصوص چاره اندیشی کنند.لذا این مسئله موضوعی است که در مورد آن اجماع نظر وجود دارد وسازمان ملل متحد این پارادایم را به عنوان دستور کار قرن بیست ویکم در سطوح محلی، منطقه ای وبین المللی قرار داده است تا خوش بختی چند جانبه نسل بشر، بدون کاهش توانایی های نسل های اتی وتخریب محیط زیست مد نظر قرار گیرد. بر همین اساس در دودهه گذشته توسعه پایدار به عنوان مهمترین گفتمان، جایگاه خود را تثبیت وتعمیق بخشیده است.\n۳_ اگر چه مفهوم توسعه پایدار مورد اجماع قرار گرفته است؛ اما به نظر می رسد علت توسعه نیافتگی کشورها مورد اجماع نباشد؟ همین طور است. صرف نظر از دید گاههای کلاسیک، نظریات مربوط به ادبیات توسعه نیافتگی پس از جنگ جهانی دوم عمدتا ذیل دو مکتب فکری نوسازی ومکتب وابستگی قرار می گیرند. خواستگاه مکتب نوسازی یا مدرنیزاسیون در میان صاحب نظران غربی وعمدتا در دانشگاههای امریکای شمالی بود. کسانی چون دانیل لرنر، ماریون لوی، نیل اسملسر، ساموئل ایز نشتات ، گابریل آ لموند و… ایشان معتقد بودند توسعه فرایند گذر از جوامع سنتی به جوامع مدرن است وعامل اصلی توسعه نیافتگی را درونی می دانستند. یعنی معتقد بودند جوامع توسعه نیافته خود باید از درون متحول شوندو تفکرات سنتی که مانع توسعه است به سمت تجدد و نوگرایی سوق پیدا کند و… .در مقابل این دیدگاه، مکتب وابستگی که متاثر از مارکسیسم بود، عامل اصلی توسعه نیافتگی را درروابط استثمارگرایانه ، کشورهای مرکز با پیرامون جستجو می کردند وبر عامل بیرونی انگشت تاکید می گذاشتند. خواستگاه این نگرش دانشگاههای آ مریکای جنوبی بود. کسانی مثل دوس سانتوس ، کاردوز وفالتو،سمیر امین ، باران و…. که در واکنش به مکتب نوسازی ، درصدد تبیین توسعه نیافتگی کشورهای جهان سوم برامدند.\n۴_ شما فکر می کنید آیا توسعه نیافتگی کشورهای توسعه نیافته نتیجه عوامل داخلی است یا بیرونی؟ به عبارتی دیگر آ یا مکتب نوسازی بهتر می تواند توسعه نیافتگی را تبیین کند یا مکتب وابستگی ؟ هر کدام از این مکاتب فکری بخشی از واقیعت را با خود دارند.به اعتقاد من علت اولیه وموجده توسعه نیافتگی داخلی است وعلت مبقیه و تعمیق توسعه نیافتگی به مناسبات نا عادلانه حاکم برنظام بین اللملی ارتباط پیدا می کند. به عبارت بهتر استدلال های مکتب وابستگی در خصوص توسعه نیافتگی از جمله دواعی مبقیه توسعه نیافتگی اند ونه سبب موجده آن . همان گونه که قبلا هم به مناسبتی اشاره کرده ام، آیا با تاکید براستعمار خارجی، نقش نیروهای محرک داخلی را نادیده نمی گیریم؟ اگر اصرار داریم که استعمار خارجی عامل عقب ماندگی است باید اقرارکنیم که ضعف نیروها وعوامل داخلی باعث این استعمار واستشمارشده است. راستی چرا انگلیسی ها ازغرب عالم می ایند وبر هندوستان در شرق عالم مسلط می شوند ومردم انجا را مسخ ،منقادومطیع خود می سازند وثروت آنها رابه یغما می برند؟ بنابراین کسانی که صرفا به نقش نیروهای خارجی تاکید می کنند باید بتوانند به این سوال پاسخ دهند که چرا انگلیس ها ، فرانسوی ها، اسپانیایی ها، کشورهای آ سیایی ، آفریقایی وآمریکایی را استثمار می کنند ونه بر عکس؟ ۵- عوامل داخلی که شما ان را علت موجده توسعه یافتگی قلمدادمی کنید چیست؟ بطور کلی سه مثلث در توسعه یافتگی و یا توسعه نیافتگی تاثیر گذار می دانم. مثلث اول دارای سه متغیر مهم است که عبارت است از فرهنگ سیاسی، نظام سیاسی ونظام بین الملل.مثلث دوم سرمایه اجتمایی،سرمایه انسانی وسرمایه مالی است ودر سومین مثلث دمکراسی در عرصه سیاسی،تمرکز زدایی در عرصه اداری وخصوصی سازی در حوزه اقتصادی است.همانگونه که پیداست از نه متغیر تاثیرگذار تنها یک متغیر به چگونگی روابط ومناسبات بین المللی مربوط است.حال اگر این سه مثلث را در کنار هم قرار دهیم اتصال قاعده سه مثلث باعث تشکیل یک مثلث جدید می شود که نقش کانونی ومحوری را در توسعه عهده دار است.\n۶- منظورتان از فرهنگ سیاسی چیست؟ پیشرفت وعقب ماندگی محصول زیر بنا های فکری وفرهنگی است. وفرهنگ سیاسی مجموعه ای از باورها ، ارزش ها، اعتقادات وعاداتی است که منشا رفتارها، کنش ها وواکنش های یک جامعه سیاسی است که در طول زمان پذیرفته شده ونهادینه گردیده است. همان گونه که انسان ها علیرغم اشتراکات بسیار، تفاوت هایی با هم دارند.ملت ها نیز با یکدیگر متفاوت هستند. برای مثال اگر انگلیسی ها را با فرانسوی ها مقایسه کنیم به تفاوت فرهنگ سیاسی دو ملت پی می بریم. در انگلستان اصلاحات نظام سیاسی وانتقال قدرت از حاکمان اشرافی وموروثی به مردم از قرن دوازدهم آغاز شد وبا شیب ملایمی ادامه داشته است وعلیرغم گذشت هشت قرن هنوز اشراف ولردها دارای حقوقی هستند که افراد عادی فاقد ان هستند. اگر چه این تمایزات وتفاوت ها به شدت کا هش پیدا کرده است؛ هنوز نظام پادشاهی لااقل از نظر ظاهری وتشریفاتی محفوظ مانده است؛ اما تحولات پرطلا تم فرانسه از انقلاب کبیر فرانسه تاکنون در دنیا مثال زدنی است ، کشور فرانسه تا تثبیت نظام سیاسی خود در جمهوری پنجم ، حدود پانزده رژیم سیاسی متفاوت را تجربه نموده است\n۷-آیا در این عوامل هم به تقدم وتاخرقائل هستید؟ بله. فرهنگ سیاسی توده ها ونخبگان فکری واجرایی به عنوان عامل زیر بنا است که قاعده مثلث توسعه نیافتگی را تشکیل می دهد. بعد از آن نظام سیاسی حاکم است که ریشه در فرهنگ سیاسی جامعه ونخبگان دارد وبرآمده از آن است. ضلع سوم این مثلث مناسبات حاکم بر نظام بین اللمل است.\n۸_ نوع رابطه با نظام بین اللمل در فرایند توسعه چه تاثیری دارد؟ نظام بین اللمل هم فرصت هایی برای توسعه ایجا می کند وهم مشکلات ومحدودیتهایی را سبب می شود. بسته به موقیعت وجایگاه کشورها باید سعی نمود از فرصت ها حداکثر استفاده را نمود واز تهدید ها بر حذر ماند. برای مثال در دوره حاکمیت گفتمان ژئواستراتژیک، موقیعت جغرافیایی ایران که بین دو قدرت بری وبحری قرارگرفته بود، عامل ارتباط واتصال این کشور با نظام بین اللمل بود. هم اکنون با تحول گفتمانی از مباحث ژئو استراتژیک به ژئو اکونومیک ، موقیعت ایران به عنوان هارتلند انرژی جهان این ارتباط را برقرار می کند. منتها حاکمان ومسئولان این کشور هستند که چگونه از این پتانسیل بهره برداری می کنند. متاسفانه باید عرض کنم که ایران نتوانسته است در سده جاری به خوبی از ویژگی های ژئو پلیتیک خود استفاده کند. سیاست خارجی ایران به طور کلی درجهت گیری های سه گانه انفعالی، اعتراضی وبی طرفی قرار داشته است که هر سه جهت گیری با رویکرد توسعه محور هم خوانی ندارد.سیاست گذاران ایرانی باید با اتخاذ رویکرد تعاملی، اهمیت موقیعتی ایران را دست مایه وپشتوانه ای برای توسعه کشور قرار دهند واز رویکرد انفعالی،بی طرفی وتقابلی پرهیز نمایند.\n۹_برخی با تاکید بر نظام سلطه جهانی ازامکان یا امتناع توسعه سخن به میان میاورند؟ به عبارتی معتقدند که با روابط ومناسبات حاکم اصولا امکان توسعه یافتگی محل تردید جدی است، مگر اینکه این نظام سلطه تغییر پیدا کند ومناسبات حاکم، جای خود را به نظام عادلانه تری بدهد؟ این دیدگاهی بدبینانه است. تجربه کشورهای توسعه یافته در دهه های اخیر بطلان این نظریه را روشن کرده است. کشورهای هند، چین، کره جنوبی ومالزی در شرق، یا حتی کشور ایالات متحده آمریکا که سابقا مستعمره انگلستان بود، بیان گر این مساله است که اگر عوامل موجده توسعه یافتگی متناسب با فرایند توسعه متحول شود، در همین نظام بین اللملی نیز امکان توسعه یافتگی وجود دارد. بنابراین اعتقادی به امتناع توسعه یافتگی ندارم.\n۱۰-شما در مثلث توسعه به نظام بین الملل وفرهنگ سیاسی اشاره کردید در حالی که نظام سیاسی نیز یکی از اضلاع این مثلث به حساب آورده اید ،حال سوال این است که چه نوع نظام سیاسی تسریع کننده فرایند توسعه پایدار است؟آیا منظور نظام سیاسی خاصی است؟\nرابطه بین فرهنگ سیاسی ونظام سیاسی یک رابطه پیچیده ودر عین حال دو جانبه است.اگر چه نظام سیاسی زاده فرهنگ سیاسی خاصی است اما نوع نظام حاکم نیز فرهنگ سیاسی متناسب با خود را باز تولید وتقویت می کند.اینکه چه نوع نظام سیاسی فرایند توسعه را تسریع وتقویت می کند،مطالعات انجام شده وتجربه عملی کشور های توسعه یافته ودر حال توسعه در دهه های اخیر بیانگر نظام سیاسی مبتنی بر حکمروایی خوب است.حکمروایی خوب دارای شاخصه ها وویژگی های شناخته شده ای است. حکم روایی که دارای مشروعیت سیاسی،کارآمدی،نظام قضایی مستقل ،شایسته سالاری بر اساس رقابت پذیری ورویکرد دموکراتیک،شفافیت در عملکرد ها بویژه در زمینه های مالی وپولی ،معتقد به پاسخگویی وعامل وحدت ،ثبات وپایداری وبطور کلی مدیریتی که خیر عمومی را مبنای عمل قرار دهد مد نظر می باشد..\n۱۱_ چه ویژگی های منفی فرهنگی را می توانیم عامل توسعه نیافتگی قلمداد کنیم؟\nخود کامگی وجور پیشگی، تملق وچاپلوسی ، تکفیروتفسیق مخالفان ومنتقدان، نفاق ودورویی، قدرت طلبی واقتدارگرایی، عمل بر اساس افراط وتفریط، عدم انظباط وتعهد اجتماعی ،هزاره گرایی وقضا وقدری و… .\n۱۲_ فرض کنیم اراده جمعی نخبگان یک ملت بر توسعه تعلق گرفته باشد وآنها ، تلاش بایسته ای را برای گذراز توسعه نیافتگی به توسعه آغازکنند، آنها چه امکانات وشرایطی نیاز دارند؟\nباید به مثلث دومی اشاره کرد که دارای سه پایه یا سه ضلع است. سرمایه اجتماعی ، سرمایه انسانی وسرمایه مالی. که همانند مثلث قبل دارای تقدم وتاخر است. به عبارتی سرمایه اجتماعی( همبستگی ملی. حس مشارکت جمعی ، اعتماد به نفس ووفاداری به نظام سیاسی و… .) در قاعده مثلث وسپس سرمایه انسانی ( نخبگان وتحصیل کردگان و به طور کلی نیروهای انسانی کارامد وشایسته) ودرضلع سوم نیز سرمایه مالی مورد نیاز است.\n۱۳_ آیا نخبگان توسعه گرا برای توسعه کشورها مجازنیستند با رویکرد اقتدار گرایانه، فرایند توسعه را پیش ببرند؟ گذر موفق به توسعه نیازمند دولتی مقتدر، باثبات وتوسعه گرا است که در دمکراسی ها ی نوپا وجود ندارد. در این گونه کشوها تشکیل دولت های باثباتی که بتوانند سیاست های موثر ومنسجم را دنبال کنند یا امکان ندارد ویا حداقل با مشکلاتی روبروست که خود مانعی در راه توسعه اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی وسیاسی است. کره جنوبی وشیلی نمونه های مناسبی در این خصوص هستند که در مقاطعی دولت های اقتدار گرا در مقایسه با دولت های دمکراتیک در خصوص رشد اقتصادی موفق تر عمل کرده اند؛ اما دولت های اقتدار گرا ممکن است باعث رشداقتصادی بشوند؛ اما رشداقتصادی شرط لازم است اما کافی نیست ونا موزونی توسعه را به دنبال دارد. مضافا اینکه تداوم وپایداری آن نیز محل تردید جدی است. از طرفی نباید فرض کرد که اقتدار گرایی لزوما عامل رشد اقتصادی است . چه بسا کشورهایی مثل کوبا ، کره شمالی ودولت های کمونیستی در اروپای شرقی که نظام استبدادی این کشورها مانع مهمی بر سرراه فرایند توسعه بوده است.\n۱۴_ در مورد اتخاذ رویکرد دمکراتیک در فرایند توسعه چه نظری دارید؟ رویکرد دمکراتیک نه تنها باعث تسریع فرایند توسعه، بلکه باعث تداوم آن نیز می شود. این موضوع از منظرعقلی وتجربی قابل تبیین است. از منظر عقلانی حاکمیت ارزش های دمکراتیک چون رعایت کرامت انسان ، حقوق بشر وشهروندی ، احترام به حق مالکیت خصوصی ، دستگاه قضایی مستقل وعادلانه ، مطبوعات ورسانه های جمعی آزاد وبه طور کلی پذیرش مشی دمکراتیک در اداره نظام سیاسی نه تنها فرایند توسعه را تسهیل وسرعت می بخشد، بلکه متضمن تداوم وپایداری آن نیز هست. این موضوعی عقلانی است چرا که تصمیمات سیاسی در هر نظام متکثر حاصل چانه زنی ها ، نقد وارزیابی ونهایتا حاصل اجماع گروههای فکری مختلف است. با این شیوه زوایای متفاوت تصمیمات سیاسی نمایانده می شود وشبکه های گوناگون جامعه مدنی به مثابه سلسه اعصاب، آسیب های احتمالی را به مرکزسیستم سیاسی انتقال می دهند وخواهان راه حلی برای آن می شوند، لذا با لحاظ شدن نگرش های مختلف، خطا های احتمالی کاهش می یابد. این در حالی است که در نظام های اقتدارگرا، تنوع اطلاعات سیاسی در جامعه را محدود می سازند وراه باز خورد آن را سد می کنند وبدین ترتیب مشاهده وضیعت پیچیده مسائل برای صاحبان قدرت دشوار می شود. در چنین نظام هایی ، کشف خطاها وتصیح اشتباهات به کندی صورت می پذیرد.\nاز طرفی مشارکت سیاسی در نظام های کثرت گرا، نمایان گروظیفه شناسی ووفاداری افراد به نظام سیاسی است وضمن آنکه مشروعیت نظام را افزایش می دهد واز نظر احساس همبستگی وامنیتی که به فرد می بخشد باعث نشاط، خلاقیت وپویایی سیاسی می گردد واز نظر ساخت قدرت موجبات ثبات سیاسی که لازمه تداوم فرایند توسعه پایدار است را فراهم می آورد.\n۱۵_ شما اشاره به تبیین موضوع از نظر تجربی نیز نمودید، آیا منظورتان تجربه کشورهای توسعه یافته است؟\nصرف نظر از مباحث تئوریک، مقایسه تطبیقی تجربه عملی کشورهای توسعه یافته ودر حال توسعه، بیانگر این واقیعت است که سطوح توسعه یافتگی کشورهای دمکراتیک به مراتب بیشتر از کشورهای اقتدار گرا است واز طرفی در حالیکه درامد سرانه کشورهای اروپای شرقی اقتدار گرا کمتر از پنج هزار دلار می باشد، میانگین درامد سرانه کشورهای اروپای غربی دمکراتیک بالغ بر سی هزار دلار می باشد. مقایسه درامد سرانه المان شرقی سابق با آلمان غربی سابق، آمریکا وشوروی وکره شمالی با کره جنوبی وبه طور کلی درامد سرانه کشورهای اقتدار گرا با دمکراتیک نیز بیان گر این موضوع می باشد که توسعه پایدار مرهون ومدیون ارزش های دمکراتیک است.\n۱۶_ شما در مطالب منتشر شده قبلی به عوامل دیگری نیزدر فرایند توسعه در ایران وکشور های اسلامی اشاره کرده اید؟ بله، همین طور است، عواملی چون افول گفتمان عقلی ورواج اخباری گیری ، عدم تحول ساختاری در نظام آموزشی، ، عدم نهاد مندی سیاسی ، ضعف در اتخاذ استراتژی مناسب اقتصادی، رشد فزاینده جمیعت، عدم باور علمی در عرصه سیاست وحکومت و… .\nاین موارد زاییده ومعلول عواملی است که در مثلث توسعه به انها اشاره شده است.به عبارتی این موارد زیر مجموعه های عوامل اصلی است.برای مثال عدم باور علمی نسبت به اداره کشور، مقوله ای فرهنگی است. همان گونه که دهقانان باید بیاموزند که استفاده از دستاوردهای علمی در کمیت وکیفیت محصولات آنان موثر است وبیماران نیز بپذیرند که درمان بیماری انان بارجوع به پزشک متخصص امکان پذیرتر است. مردم ونخبگان نیز باید یاد بگیرند که اداره کشور که به مراتب پیچیده تر ودشوار تر است نیازمند متخصصان مربوطه در عرصه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی وسیاسی است؛ این در حالی است که در جامعه کسی که که خلبانی نمی داند ادعای هدایت هواپیما وجابجایی مسافر را ندارد وسر نشینان نیز چنین اجازه ای به وی نمی دهند که سرنوشت خویش را به وی بسپارند؛ اما به راحتی اداره جامعه که سرنوشت یک کشور وملت به ان وابسته است را به افراد غیر متخصص واگذار می کنند. بر این اساس ریشه وزیر بنای توسعه نیافتگی به فرهنگ سیاسی مردم ونخبگان باز می گردد.\n۱۷_ ارزیابی شما از فرایند توسعه در ایران چگونه است؟\nایران از پتانسل ها وامکانات بالنسبه مناسبی برخوردار است. این کشور فرایند توسعه را زودتر از برخی از کشورهای توسعه یافته کنونی در آسیا آغاز کرده است؛ اما با اینکه کشورهایی مثل هند ، چین ، کره جنوبی ومالزی امروزه در زمره کشورهای توسعه یافته محسوب می شوند؛ شاخص های اقتصادی، اجتماعی ایران بیان گر این واقیعت است که ایران در طی مسیر توسعه موفقیت چندانی نداشته است.\n۱۸_ اما مسولان ودست اندرکاران معتقدند تا سال ۱۴۰۴ ما تبدیل به قدرت اول منطقه خواهیم شد ونگاهی خوش بینانه به موضوع دارند؟ ادعا مشکلی را مرتفع نخواهد کرد. واحد های سیاسی به مثابه یک انسان هستند. همان گونه که با آزما یش های کمی می توان سلامت و وخامت حال افراد رادرآزمایشگاه روشن کردکه چه کسی ازسلامت کامل برخوردار است وچه کسی با مشکلاتی مواجه است.فرایند توسعه کشورها نیز باشاخص های کمی اقتصادی( تورم، بیکاری، میزان سرمایه گذاری، رشد اقتصادی، درامد سرانه و… .)، اجتمایی ( قتل، سرقت ، اعتیاد،قاچاق، طلاق، تعداد پروندهای قضایی به نسبت جمیعت و… .) میتوان سنجید. آمارهای دستگاهای رسمی از قبیل بانک مرکزی ومرکز آمار ایران بدبینی را بیشتر تقویت می کند تا خوشبینی.\n۱۹_ واما سخن پایانی درباره توسعه ایران؟\nسخن آخر اینکه نسبت به اینده توسعه ایران امید واریم چرا که در تنها ومهمترین حوزه که تولید علم باشد، رشد وپیشرفت قابل توجهی داشته ایم وهم اکنون بر اساس آمارهای جهانی اگر حدود یک درصد جمعیت جهان داریم ، دانشگاههای ایران توانسته اند حدود یک درصد تولید علم جهان را از آن خود کنند. مهمتر آنکه فرایندرشد آن نیز بسیار بالا است واین مقدمه ای برای ساختن ایرانی آباد وآزاد است. به امید آن روز!\nبرچسب ها: توسعه پایدار, توسعه و توسعه نیافتگی, توسعه و توسعه نیافتگی ایران\nموضوع : مفاهیم و آموزه های پایه\nبزرگ ترین نیاز جامعه، فراهم کردن بستر رویارویی اندیشه هاست: آزادی اندیشه از نگاهی دیگر\nبعضی از تعاریف منابع طبیعی


اصلاح طلبان دینی و دین باوران لاییک\nنوشته ی دارا فرشیان\nآیا "روشنفکری دینی ضروری ترین پروژه برای دوران گذار ایران به سوی دموکراسی است"؟ (گزاره ی داخل علامت نقل قول از علوی تبار- کانون توحید- 9/8/83). میل پاسخ بدین ادعا مرا به نوشتن این مقاله واداشت.\nدر جامعه ای که استبداد دینی شاخص ترین سرشت آن را تشکیل می دهد، شفاف سازی رابطه بین دین از یک سو و سیاست، قدرت و دولت از سوی دیگر به یک ضرورت ناگزیر برای هموار کردن راه گذار به دموکراسی تبدیل می شود.\n"لاییسیته" و "سکولاریسم" برای بسیاری از روشنفکران، تا چه رسد به عامه ی مردم، هنوز هم، به صورت مفاهیمی گنگ و ناشناخته باقی مانده اند. برخی از دین باوران به نادرستی تصور می کنند که سکولار یا لاییک بودن با دین ستیز بودن و خداناباوری برابر است، یا فکر می کنند که چون مومن و خداپرست هستند، نمی توانند لاییک یا سکولار باشند. تقابل دین و لاییسیته از جمله غلط های رایجی است که هم در میان روشنفکران دین باور، هم در میان روشنفکران معتقد به جدایی دین از سیاست مشاهده می شود. عده ای هم با وجود آگاهی از خنثی بودن (یا بی طرفی) لاییسیته در برابر دین و اصولا هر نوع ایدئولوژی، عامدانه از ناآگاهی عمومی ناشی از نبود شرایط دموکراتیک در جامعه ی ایران و فقدان زمینه ی مناسب برای طرح اندیشه های مستقل و خارج از چارچوب مجوزهای دین محور روحانیت شیعه حاکم، سوء استفاده کرده حقایق را وارونه جلوه می دهند و کالای دیگری را به نام سکولاریسم و لاییسیته در معرض قضاوت همگان می گذارند. آنان، با ارائه ی تعاریف نادرست یا ناقص، علمدار جنگ با حریفی می شوند که شناسنامه ی آن تحریف شده و هویت اش با آنچه ادعا می شود هیچ سنخیتی ندارد؛ یا چنان که نمونه اش را بعدا خواهیم دید، با شرح و بسط تعاریف منسوخ این مفاهیم و کم اهمیت جلوه دادن تعاریف راه گشای مشکلات امروزین، از سکولاریسمی دم می زنند بی یال و دم و اشکم، بی رنگ و بو و بدون هیچ خاصیت اجتماعی.\nالبته آقای علوی تبار پیشنهاد می کند "هم روشنفکران دینی و هم طیف مقابل، خودشان را طرح کنند و تحلیل های خودشان را از مسایل داخلی و خارجی مطرح کنند تا ببینیم کدامیک بهتر مسایل را می شناسد و تفسیر می کند. بعد می توانیم با هم در باره ی راه حل های مان بحث کنیم." (شرق- 11/8/83).\nاز دعوت آقای علوی تبار باید استقبال کرد و به پیشواز مناظراتی باید شتافت که با شکافتن دیدگاه های گوناگون در باره ی نقش اندیشه ی دینی و حاملان آن در سیاست، باعث روشنگری و شفافیت بیشتر و در عین حال ایجاد همدلی و همبستگی بیشتر در میان دموکراسی خواهان جامعه می شود. تا وقتی که هاله های ابهام کنار زده نشده اند، این همدلی پدید نخواهد آمد.\nپیش از پرداختن به گوشه ای از نظرات اصلاح طلبان دینی، ارائه ی تعریفی کلی از سکولاریسم و لاییسیته و معرفی خصیصه های اصلی این مفاهیم را که به روشن شدن ابهامات کمک خواهد کرد، ضروری می دانم. طی ماه های اخیر، مقالات آموزنده و جالبی در معرفی ریشه های واژگانی لاییسیته و سکولاریسم و بررسی هایی در باره ی تاریخ پیدایش اندیشه لاییک و نیز مقایسه این روند و موقعیتش در کشورهای مختلف، با تمام ویژگی هایی که با توجه به شرایط محلی پیدا کرده، در اینترنت انتشار یافته و در بایگانی برخی سایت ها موجود است. خوانندگان مقاله ی حاضر، با مطالعه ی آن نوشته ها، اطلاعات کامل تری در این باب کسب خواهند کرد. البته، این مبحث تا سال های سال همچنان گشوده خواهد ماند و مدافعان و مخالفان لاییسیته، با عنوان کردن نظرات شان، جایگاه خود را در نبرد میان آزادی و اجبار در حیطه ی اندیشه، و دموکراسی و استبداد در حوزه ی سیاست، بیش از پیش آشکار خواهند کرد.\nجدایی نهادهای دینی و دولتی از یکدیگر، عدم مداخله نهادهای دینی در امور دولتی و بالعکس، عرفی شدن جامعه، بازگشت دین به عرصه ی خصوصی، چند نمونه از تعاریفی هستند که در مورد لاییسیته (یا سکولاریسم) به کار گرفته می شود.\nبا توجه به ریشه های زبان شناختی و جامعه شناختی واژه های فوق، تعاریف دیگری هم وجود دارد. "لائوس" در زبان یونانی به معنی یکپارچگی خلل ناپذیر ملت و هم سطح بودن کلیه ی آحاد آن است. هیچ کس را بر دیگری امتیازی نیست و همه با هم برابرند. واژه ی لاییک، در سده های متاخر، در برابر واژه روحانی قرار می گرفته و انسان های عادی و زمینی را از متالهین و مردان خدا (روحانیت) متمایز می کرده است. از سوی دیگر، "سکولار" از معادل لاتینی واژه "سده" (یا قرن) برگرفته شده و به معنی معاصر و هم عصر، این زمانی (در برابر روز قیامت) و این جهانی (در برابر زندگی اخروی) می باشد. در برداشت هایی که از هر دو واژه می شود، در یک طرف روحانیت با امتیازات ویژه اش بر فراز جامعه قرار گرفته که به رسیدگی امور آن جهانی و آخرت خلق الله مشغول است و در طرف دیگر عوام الناس که با یکدیگر برابر اما در برابر روحانیت به طبقه ی پست تری تعلق دارند و به امرار معاش مشغول اند (سرگرمی این جهانی). آمرزش و عافیت در آن دنیا به میزان توسل به اولیای دین بستگی می یابد.\nدر این مقاله، بجز در مواردی خاص که در جای خود تصریح خواهد شد، از واژه های لاییسیته و سکولاریسم به صورت مترادف استفاده شده و با برداشت مدرن آن که در ابتدای تعاریف آمده به کار گرفته می شود.\nدر کشورهای اروپای کاتولیک که چند قرن زیر سلطه واتیکان قرار داشتند و دوران سیاه انکیزیسیون را پشت سرگذاشته اند، لاییسیته به صورت "جدایی کلیسا از دولت(state)" هم تعریف شده است. در این کشورها، با قطع امکانات دولتی که در اختیار کلیسا گذاشته می شد، کوتاه کردن دست مراجع دینی از نهادهای آموزشی، بهداشتی، حقوقی و غیره، لاییسیته به درجات مختلف و با شدت و ضعف هایی به تدریج تحقق یافته است. با توجه به شرایط ایران و حاکمیت تمام عیار روحانیت شیعه بر کلیه ی شئون سیاسی و اجتماعی کشور، بیرون راندن روحانیت (به عنوان نهاد) از قدرت سیاسی و عرصه ی عمومی از ملزومات لاییسیته به شمار می آید. در واقع، موانع راه دموکراسی در ایران تا حدود زیادی شبیه موانعی هستند که مبارزان و آزاد اندیشان عصر روشنگری در اروپا با آن مواجه بودند. رسیدن به دموکراسی نیز جز با رفع این موانع و جدایی نهاد روحانیت از قدرت و تمام نهادهای دولتی میسر نخواهد بود. البته، تجربه ی تاریخی ملت های غرب دورنمای مدنیت را در برابر ما واضح تر قرار داده و جاده ی پرسنگلاخ تعصبات مذهبی و تبعیضات ایمانی را تا اندازه ی زیادی هموار کرده است. با کمی اراده و درس آموزی از دستاوردهای بشریت متمدن، ره صد ساله را یک شبه (غرض زمان بسیار کوتاه تری است) می توان پیمود و نیازی به کشف مجدد پدیده ای به نام لاییسیته از بطن جوامع شرقی نیست.\nبا توجه به ابهامی که در معادل گزینی واژه های "دولت" و "حکومت" در میان فارسی زبانان موجود است، در تعریف لاییسیته گاهی هم از جدایی دین از حکومت (government) سخن گفته می شود که تعریفی ناقص و ناکافی است. جدایی نهادهای دینی از حکومت (هیات دولت یا کابینه و قوه مجریه) به تنهایی کافی نیست و این جدایی می بایست به همه ی نهادهای دولتی مانند آموزش و پرورش، بهداشت و درمان، ثبت احوال، ازدواج و طلاق، قوای ی مقننه و قضاییه و غیره و گسترش پیدا کند و در درجه اول در قانون اساسی کشور بازتاب یابد.\nتعریف دیگری که از لاییسیته می شود "جدایی دین از سیاست" است که نادرست است و به این مساله نیز به موقع خواهیم پرداخت.\nآزادی- برابری- خیر همگانی\nلاییسیته را شاید بتوانیم مصداقی از اعمال دموکراسی در عرصه ی اندیشه تلقی کنیم. در یک جامعه ی دموکراتیک همه ی افراد دارای حقوق مساوی هستند و می توانند در سرنوشت جامعه شان نقش بازی کنند. هیچ کس به خاطر موقعیت و تعلقات طبقاتی، مالی، جنسیتی، زبانی ، قومی و اعتقادی خود، داری امتیاز ویژه ای نیست و بر دیگران فرادستی ندارد. در جامعه ی دموکراتیک تبعیض بین انسان ها و امتیازات از بین می رود و همه دارای موقعیت حقوقی یکسانی هستند.\nلاییسیته در درجه اول با وجدان و باورهای انسان سرو کار دارد و سعی می کتد کلیه ی تبعیضات اعتقادی را از میان بردارد.\nانسان ها بر حسب اعتقادات شان به سه دسته اصلی تقسیم می شوند: 1- خداباوران (شامل مذهبیون و خداباوران بی دین)، 2- شکاکان و لاادریون که در پذیرش یا انکار وجود خدا مردد هستند و دلایل اقناعی کافی در قبول یا رد وجودش را نیافته اند و 3- بی خدایان.\nهر یک از این سه دسته به طیفی از نظرات و گروهبندی های کوچک تر قابل تفکیک اند. به عنوان نمونه دین باوران را می توان به مسلمان، مسیحی، کلیمی، زردشتی، بهایی و غیره تقسیم کرد. مسلمانان را به شیعه (و شعبات مختلف اش) وسنی (و شعبات مختلف اش) تقسیم کرد. سپس هر یک از این زیر مجموعه ها را به اجزایی بازهم کوچک تر بر حسب تعلقات سیاسی، نژادی، قومی، جنسی و غیره منفک کرد. طبیعی است که هر گونه تبعیضی بر اساس تقسیم بندی هایی از این قبیل (چه اجتماعی و چه اعتقادی) آزادی را از انسان ها سلب و جامعه را از دموکراسی دورتر و دورتر می کند.\nهدف لاییسیته رفع تبعیض در حیطه ی اندیشه و باورهاست. لاییسیته شرایط مطلوب جامعه ای است که در آن همه ی انسان ها صرف نظر از اعتقادات شان از آزادی بیان اندیشه خود و حقوق برابر قانونی برخوردارند و با یکدیگر برادرانه زندگی می کنند. در چنین جامعه ای، نهادهای دولتی، در مواجهه با مردم با باورهای مختلف، جز تامین خیر همگانی دغدغه ی دیگری ندارند.\n1- آزادی: هر کس در انتخاب دین، آیین، اعتقادات مذهبی یا نداشتن باورهای ایمانی آزاد است. هر کس در بیان و تبلیغ اندیشه هایش آزاد است. هیچ کس را نمی توان به داشتن مرام، دین یا ایدئولوژی معینی یا ترک اعتقاداتش مجبور کرد. هیچ فکر و اندیشه ای جرم نیست و پیگرد کیفری ندارد. هر کس مختار است، در هر زمان، در طرز تفکرش تجدید نظر کند، دین و تفکر جدیدی را برگزیند یا از ادامه ی باورهای قبلی اش امتناع کند.\nتشکیل انجمن ها و سازمان های مذهبی و غیر مذهبی (تا زمانی که فعالیت هایش در سطح سیاسی و اجتماعی مخل حقوق و آزادی دیگران نباشد) آزاد و از نظر قانونی شناخته شده است. درجامعه ی لاییک، تبلیغ باورها به صورت سخن رانی، انتشارات، انجام مراسم ویژه (از قبیل مناسک مذهبی) و نظایر آن تا موقعی که در تقابل با قانون مبتنی بر منافع عمومی قرار نگرفته بلامانع است. بی دینان نیز از حقوق مساوی با دین باوران برخوردار هستند.\n2- برابری: همه ی انسان ها از نظر اعتقادی در برابر قانون از حقوق مساوی برخوردارهستند. هیچ ایدئولوژی یا دینی در قانون اساسی یا سایر قوانین کشوری از امتیاز ویژه ای برخوردار نیست (حذف دین رسمی). دولت در برابر همه ادیان و اعتقادات مردم بی طرف بوده، همه را به یک چشم نگاه می کند. کلیه تبعیضات مبتنی بر دین در زمینه استخدام و کسب مقامات دولتی برچیده می شوند. تفتیش در اعتقادات مردم و تعلقات دینی شان نه تنها مطرود که جرم محسوب شده و قابل تعقیب است. خداباور، شکاک و بی خدا، نزد جامعه و قانون، برابر هستند و به جز شایستگی حرفه ای، هیچ انسانی را بر هم نوعش فضیلتی نخواهد بود.\n3- خیر همگانی: دغدغه ی اصلی دولت لاییک خیر همگانی است، یعنی برآوردن نیازهای جامعه بدون تبعیض اعتقادی و تقسیم بندی جامعه به دیندار و بی دین و مسلمان و غیر مسلمان، شیعه و سنی، اهل کتاب و کافر ذمی، بددین و بی نماز و غیره. دولت لاییک، در برخورد با ادیان و باورها، از هر گونه اقدامی که باعث نفع رسانی به یکی و اضرار دیگری شود خودداری می کند. دولت از تبلیغ به نفع یا علیه یک ایدئولوژی، یک دین یا بی اعتقادی بخشی از مردم اجتناب می کند و تنها منافع عمومی و اشتراکات را مد نظر قرار می دهد. هدف دولت تامین منافع همگانی و ایجاد شرایط یرابرو بدون تبعیض در کلیه ی مراحل زندگی اجتماعی است. این دولت، از ثبت نام دانش آموزان در مدارس گرفته تا اشتغال در کلیه ی حرفه ها و تصدی بالاترین مقامات در کلیه سطوح تصمیم گیری، در نهادها و وزارت خانه ها، ریاست جمهوری و مجلس، قضایی و لشکری، هیچ گونه فرقی بین دیندار، بی دین و بددین و بین مسلمان و غیر مسلمان نمی گذارد.\nآیا کثرت تعداد مومنان و پیروان یک دین یا مذهب معین، حتی اگر اکثریت قریب به اتفاق جمعیت یک کشور را تشکیل دهند، اصول فوق را نفی و استقرار یک حکومت مذهبی را توجیه می کند؟\nحکومت مذهبی، هر چقدر هم که از دموکراسی و مردم سالاری دم بزند و آزادی های معینی را به رسمیت بشناسد، هرگز واقعا و تماما دموکراتیک نخواهد بود. این حکومت، بنا به تعریف، برای یک مذهب معین امتیاز خاصی قائل می شود که برای دیگر اندیشان قائل نیست.\nدولت مذهبی آزادی کش است. چون آزادی را از کسانی که به دین و مذهب رسمی اعتقاد ندارند، از دین باوران "اقلیت" گرفته تا بی دینان، سلب یا برای شان بسیار محدود می کند و نمی گذارد آنان در حفظ و تبلیغ اندیشه های شان آزادانه عمل کنند.\nدولت مذهبی ناقض برابری است چون به همه ی اتباع کشور و آحاد ملت به یک چشم نمی نگرد و برای شان حقوق قانونی یکسانی قائل نیست. تبعیض سکه رایج چنین حکومتی است.\nدولت مذهبی به خیر همگانی توجه ندارد بلکه فقط به فکر تامین منافع بخش خاصی از جامعه است که با معیارهای ایدئولوژیک اش همخوانی دارد.\nیک گروه اعتقادی معین ممکن است در کشوری اکثریت جامعه را تشکیل دهد اما در کشور دیگری یک اقلیت محض باشد. مقایسه کنید تناسب تعداد جمعیت شیعه و سنی در ایران و پاکستان را. فقدان لاییسیته باعث می شود در یک کشور سنی ها شهروند درجه دو محسوب شوند و در کشور دیگر شیعیان. یا در اروپا که مسلمانان در اقلیت اند، چنان چه به جای مدارای مذهبی و سکولاریسم، حکومت های دینی مستقر بودند، مقابله به مثلی شاید به مراتب وخیم تر علیه مسلمانان صورت می گرفت. جنگ های صلیبی یک نمونه ی تاریخی از نوع برخوردی هستند که حاکمیت دینی می تواند با دیگراندیشان داشته باشد. در آسیا نیز، پس از هجوم اعراب و فتوحات شان، می توانیم از تیمور لنگ نام ببریم که میلیون ها نفر را به نام اسلام سر به نیست کرد. اما، لاییسیته خیر همگانی و مشترکات مردم را در نظر می گیرد و از موارد افتراق در زمینه اعتقادات چشم پوشی می کند. در چنین جامعه ای همه ی انسان ها با یکدیگر برابر هستند. اصل "آن چه بر خود نمی پسندی بر دیگران مپسند" در جامعه ی لاییک صدق می کند.\nاز طرف دیگر، همه ی دین باوران به برقراری حکومت دینی اعتقاد ندارند و بسیاری نیز با آن مخالف اند. اعتقادات دینی لزوما به معنی پذیرش سیطره ی جماعتی روحانی، به نام خدا و دین، بر ارکان حکومتی نیست. دین باوران لاییک از این زمره اند. بنابراین وجود گستره ای فراگیر از دین باوران در عرصه ی اجتماع به معنی پذیرش لزوم برقراری حکومت دینی نیست و به هیچ وجه مخالفت با لاییسیته را توجیه نمی کند.\nهیچ تقابلی میان دین و لاییسیته وجود ندارد و یک دیندار می تواند لاییک هم باشد. تقابل و تضاد واقعی بین نظام لاییک و نظام دینی است. لاییک دیندار و لاییک بی دین هر دو وجود دارند. هر یک از این دو اعتقادات ویژه خود را دارد. یکی خداباور و دیگری بی خدا یا لاادری است. اما هر دو بر سر یک اصل کلی توافق دارند و آن این است که خیر انسان ها در عرفی شدن جامعه و سپردن سرنوشت آن به دست عقل و خرد جمعی است؛ بشر با توجه به دستاوردهای جهان مدرن، رشد علوم و فنون و اصول جامعه شناسی و سیاست ورزی جدید، خیر خود را در نظام های دموکراتیک مبتنی بر آرای مردم می جوید، نه بر جزم های به جای مانده از هزاره های پیشین. می توان دیندار بود، به خدا، پیغمبر، قرآن، آخرت و اصول دین اعتقاد داشت و فرایض مذهبی را به جا آورد و در عین حال خوانش ها (قرائت ها) یی از دین را پذیرفت که با عرفی شدن جامعه و تطابق زندگی انسان ها با نیازمندی های عصر جدید همخوانی داشته باشد.\nعرصه ی عمومی - عرصه ی خصوصی\nامور مربوط به تمامی شهروندان یک جامعه، به عرصه ی عمومی تعلق دارند، و هر آنچه تنها به بخشی از جامعه مربوط است، متعلق به عرصه ی خصوصی محسوب می شود. در اینجا لازم است بین واژه های "خصوصی" و "شخصی" تمایزی قائل شویم. خلط مبحث میان این دو مفهوم بسیار رایج است و بسیارند کسانی که در برابر خواست "خصوصی بودن مذهب"، "شخصی بودن" آن را برداشت می کنند. در حقیقت، عرصه (حیطه- حوزه- سپهر) خصوصی خود به دو بخش تقسیم می شود: 1- شخصی یا فردی و 2- گروهی یا دستجمعی.\nدر جامعه ی دموکراتیک به طور عام و لاییک به طور خاص، شعور تک تک افراد و میزان آفرینندگی فکری و اندیشه ورزی شان ارزش به حساب می آید. در جوامع توده وار، ارزش های اجتماعی، در سطوح بالا، توسط نخبگان متکبر و مرادان و مرشدان و والیان و روحانیونی که خود را نمایندگان خداوند می خوانند تعیین می شود. اما در جوامع دموکراتیک، ارزش ها را مجموع آحاد ملت، در اثر تبادل افکار و به کارگرفتن خرد جمعی، به اشتراک و اجماع و بر مبنای خیر همگانی تعیین می کنند. از این رو، انتخاب فردی نه بر پایه ی تقلید از یک مرجع خود خوانده که بر اساس تفکر و تامل، تبادل نظر با هم نوعان و آزادی اراده صورت می گیرد. این انتخاب، از نظر اعتقادی، می تواند به صورت پذیرش یا عدم پذیرش وجود دنیای ماورای طبیعت (آن جهان) نمودار شود.\nاز طرف دیگر، افراد و عناصر پراکنده ای که در زمینه های اعتقادی احساس همدلی و همبستگی می کنند، به طور طبیعی به همکاری و هماهنگی و فعالیت مشترک گرایش می یابند. تشکل این افراد در نهادهای گروهی یا دست جمعی بر مبنای اعتقادهای شان یک حق طبیعی و مشروع است و بر آن نمی توان خرده گرفت. اما از آن جا که این اعتقادهای مشترک تنها در یک جمع معین مشترک هستند و به کل جامعه تعلق ندارند، نمی توان اصول تبیین کننده ی خط مشی این مجامع را متعلق به عرصه ی عمومی دانست. فعالیت فکری (ایدئولوژیک) این جریانات تنها در عرصه ی خصوصی مشروع و پذیرفتنی است و به محض سرایت به عرصه ی عمومی خصلت استبدادی و خودکامه به خود می گیرد.\nلاییسیته، در وضع و اجرای قوانین، خیر عمومی را در نظر می گیرد و نمی پذیرد که یک گروه یا فرقه خاص، هر چقدر هم که پر جمعیت باشد، از امتیاز ویژه ای در عرصه ی عمومی برخوردار شود. تسلط یک دین یا ایدئولوژی معین بر عرصه ی عمومی حرکتی غاصبانه علیه منافع عام به شمار می آید.\nاما در عوض پیروان هر مکتب و مذهبی آزادند در عرصه ی خصوصی دست به فعالیت بزنند. گردهم جمع شوند و حزب و سازمانی منطبق بر ایدئولوژی خود به راه بیاندازند؛ مراسم خاص خود را بر گزار کنند و در هر زمینه ای به نشر عقایدشان بپردازند.\nلاییسیته برای عرصه ی خصوصی حقوق معینی قائل است و با بیرون راندن دین از عرصه ی عمومی، در حقیقت به گسترش میدان فعالیت آن در عرصه ی خصوصی، از جمله در زمینه ی سیاست کمک می کند. بنا براین، هدف لاییسیته جدایی دین از سیاست نبوده و نیست.\nدین ورزان، هم به طور شخصی، هم به طور دستجمعی، می توانند وارد عرصه سیاست شده، برداشت های خود از سیاست را از زاویه ی مذهبی به معرض قضاوت عموم بگذارند.\nدر سیاست ورزی، دینداران دو گونه اند: 1- آنهایی که دین را امری شخصی تلقی کرده، معیارهای دینی را دخیل در سیاست نمی کنند و در کنار انسان هایی که با آنها از نظر سیاسی هم عقیده، اما از نظر اعتقادات دینی لزوما هم فکر نیستند در یک حرکت مشترک سیاسی قرار می گیرند، مانند جبهه ملی در دوران مصدق و 2- آنهایی که حرکت سیاسی خود و خط مشی شان را بر بنیان دین قرار می دهند، مانند جمعیت (اینک حزب) موتلفه، حزب جمهوری اسلامی، نهضت آزادی، مجاهدین خلق، کلیه ی جریان های سیاسی مجاز در داخل کشور و طیف موسوم به ملی- مذهبی ها.\nحرکت عمومی طیف دوم تا کنون، در ارتباط با کسب قدرت سیاسی و سیاست گذاری برای مملکت، تنظیم قوانین و تعیین حقوق مردم، در راستای دخالت دین در عرصه ی عمومی و در نتیجه قائل شدن امتیازات خاص برای صاحبان اعتقادات معینی بوده است.\nبخشی از این نیروها، علی رغم گرایش های آزادی خواهانه و مخالفت هایی که با سرکوب های سیاسی و بسته شدن جامعه می کنند، به دلیل عدم توجه به تفاوت های عرصه های عمومی و خصوصی و به دلیل تعصبی که در باورهای خود دارند، تا کنون حاضر نشده اند همان حقوقی را که برای خود قائل هستند برای دیگر اندیشان نیز خواستار شوند. استقرار یا استمرار یک حکومت دینی جز تبعیض و نابرابری میان شهروندان هیچ حاصلی نداشته و نخواهد داشت. بنابراین، دموکراسی خواهی این نیروها، به دلیل محصور ماندن در پیله ای از انحصار طلبی و فرقه گری، فاقد اصالت، ناقص و ناکارآمد بوده و به هیچ نتیجه ی مطلوبی نخواهد رسید.\nدکارت می گوید خداوند هیچ چیزی را به خوبی عقل میان بندگان خود تقسیم نکرده است؛ چون همه از میزان شعور و فهم خود رضایت دارند و هیچ کس از خدا آرزوی عقل بیشتری برای خود را نمی کند! به طور طبیعی، هر شخصی برای اندیشه های خود در مقایسه با دیگران فضیلتی قائل است. این، حق (هر چند خودپسندانه) هر شخص و سازمان سیاسی است که افکار مذهبی یا غیر مذهبی اش را برتر از تصورات سایرین بداند و در تبلیغ آنها بکوشد. اما این اختیارات باید در عرصه ی خصوصی باقی بمانند. چون به محض سرایت شان بر عرصه ی عمومی، اختلاف و تبعیض، فرادستی و فرودستی، جدال خودی و غیر خودی و تفرقه میان صفوف ملت پدیدار می شود و برآوردن نیازها و خیر همگانی را ناممکن می سازد.\nسیاست ورزان دین باور با قبول لاییسیته می توانند خود را از مخمصه ی فرقه گرایی و انحصار طلبی که به مدت چندین دهه راهنمای سیاست شان بوده است نجات دهند.\nحاکمیت 25 ساله ی مذهبی در ایران، تجربه گرانقدر و در عین حال پر هزینه ای است که شکست رویاهای عدالت جویی مبتنی بر حاکمیت شریعت را مسجل می سازد. سلطه ی مذهب در حکومت های عربستان سعودی، لیبی، افغانستان، سودان و غیره جز این نمی گویند. این حکومت ها نه تنها برای منافع مردم و دموکراسی زیانبار بودند بلکه حیثیت دین را هم خدشه دار کردند و باعث بدنامی اسلام در سطح جهان و رویگردانی بسیاری از مردم از اعتقادات گذشته شان شده اند.\nدین شخصی، اجتماعی، سیاسی\nآقای علوی تبار به عنوان یکی از چهره های شاخص روشنفکران دینی، در جریان سخن رانی خود در کانون توحید و در پاسخ به پرسش هایی که از او می شد بر جایگاه دین در خط مشی گذاری های عمومی تاکید می کند و کار را به نقد نظرات مهندس مهدی بازرگان در کتاب "هدف بعثت انبیا" می کشاند. می دانیم که بازرگان از جمله طرفداران دخالت دین در سیاست و سیاست گذاری با تکیه بر اصول دین، از بنیان گذاران نهضت آزادی که جریانی سیاسی-مذهبی است، از پایه گذاران جمهوری اسلامی و نخستین مسوولان و توجیه کنندگان حکومت دینی در ایران بوده است. او در اواخر عمر، با مشاهده ی انحرافات نظام محبوبش از جاده ی عدالت و انصاف و ضدیتش با دموکراسی، به تجدید نظر در دیدگاه های نخستین اش پرداخت و دین و مذهب را مساله ای شخصی و مرتبط با زندگی اخروی معرفی کرد تا بلکه آنها را از آسیب نقد در امان نگه دارد. اما مریدانش راهی را که او مدت ها پیش ترسیم کرده بود بر آموزه ی واپسین اش بیشتر ارج می نهند. "اگر پاسخ مهندس بازرگان یا دیگران به این پرسش آن باشد که دین باید کاملا خصوصی شود و به حوزه ی فردی و شخصی بازگردد، من به این دیدگاه نقد دارم و اصولا آن را ممکن نمی دانم، چرا که معتقدم در هر حال دین دارای نقش های اجتماعی است." (همان جا).\nهمان طور که قبلا هم گفتم، خصوصی شدن دین به معنی بازگشت دین به حوزه ی شخصی نیست. دین می تواند امری کاملا شخصی تلقی شود و هر فردی در وجدان خود برای باورهای مذهبی اش جایگاهی والا قائل باشد و بر اساس اعتقاداتش زندگی کند. اما نقش اجتماعی دین، هم در طول تاریخ ، هم در دوران کنونی به هیچ وجه قابل انکار نیست. دین به مثابه ی بخشی ار فرهنگ جامعه، و نه کل فرهنگ، در رفتار و منش آدم ها، اخلاق و خصوصیات اجتماعی شان نقش مهمی بازی می کند. اما لزومی ندارد که این نقش اجتماعی از حوزه ی خصوصی به حوزه ی عمومی، نهادهای دولتی، قوانین، آموزش و غیره کشیده شود. کسی که خود را روشنفکر دینی معرفی می کند، حق دارد مسایل سیاسی را از زاویه دین مورد بررسی قرار دهد و به جستجوی راه حل هایی از این دیدگاه بپردازد. گرچه او از زاویه ای تنگ تر به مسایل می نگرد، اما این حق مسلم اوست. ولی او حق ندارد دیگران را از نگریستن به مسایل از زوایای دیگری محروم کند. به علاوه، حل مشکلات اجتماعی از راه های دموکراتیک، بدون مراجعه به همه ی نظرات و در نظر گرفتن مشترکات، فارغ از اختلاف های ایدئولوژیک، اصولا ممکن نیست. دخالت دادن عامل ایدئولوژی، آنجا که پای منافع عام و خیر همگانی در میان است، جز ایجاد تفرقه و جدایی و در نتیجه شکست، حاصلی به بار نمی آورد. حقوق شهروندان را نه معیارهای دینی که سنجه های عرفی تعیین شده در اثر اجماع و ناشی از گزینش های دموکراتیک تعیین می کنند. به قول عمادالدین باقی: "هرچند که در قرآن بر ايمان تاکيد شده است ، اما اين، جنبه اخروى دارد و نبايد گفت که هرکس در اين دنيا مومن تر است، از حقوق بيشترى نيز برخوردار باشد چرا که ايمان افراد در حقوق شهروندى مدخليتي ندارد".\nهر فکر و اندیشه ای به تناسب میزانی که خود را در جامعه عرضه می کند به همان اندازه هم خود را در معرض نقد و برخورد قرار می دهد. یک اندیشه ی فلسفی در معرض نقد فلسفی، یک اندیشه ی اجتماعی در چالش جریان های اجتماعی و یک اندیشه سیاسی در تقابل با حریفان سیاسی خود قرار خواهند گرفت. بنابراین، آن که از فلسفه ی دینی دفاع می کند باید این آمادگی را داشته باشد که در عرصه ی فلسفه مورد مخالفت قرار بگیرد و آن که دین را در صحنه ی اجتماعی فعال و حاضر می خواهد باید پیه چالش اجتماعی را به تن خود بمالد. با فراخ تر شدن میدان دخالت دین و ایفای نقش اش در سیاست، به طور طبیعی، آسیب پذیری دین هم فزون تر از پیش شده، هر خطا و لغزشی از سوی سیاست ورزان دین باور به حساب دین گذاشته خواهد شد. هر که بامش بیش، برفش بیشتر! ضربه پذیری دین و اعتقادات مذهبی آن گاه به اوج خود می رسد که حاکمان دین سالار و قوانین دین محور بر جامعه مستولی شده به نصب نهادهای ضد دموکراتیک اقدام می کنند و در کردار و گفتار بین شهروندان تبعیض روا می دارند. لاییسیته تنها با حاکمیت دین و مداخلاتش در عرصه ی عمومی مخالف است و کاری با فلسفه ی دین و نقش اجتماعی اش در عرصه ی خصوصی ندارد. اما لاییک ها، به صورت شخصی یا گروهی، می توانند به نقد یا حمایت از دین و دین داری در سایر عرصه ها بپردازند.\nعده ای در مخالفت با لاییسیته مساله معنویت را پیش می کشند و می گویند که لغو سیطره ی دین بر عرصه ی عمومی باعث بی اخلاقی جامعه می شود و انسان ها را به تباهی می کشاند. به این عده باید یادآور شد که اولا همه ی دینداران و خداباوران صاحب کرامات و سجایای اخلاقی نیستند و بعضی از آنان از گفتن دروغ و ارتکاب انواع کارهای خلاف مانند دزدی و جنایت که در ادیان نکوهیده شده هیچ ابایی ندارند. دوما، بسیاری از بی دینان و شکاکان و بی خدایان هم هستند که دارای اتیک و اصول اخلاقی معین (و شاید شخصی) برای خود بوده، از وارد ساختن هر گونه آسیب به هم نوعان خود گریزانند. در هر دو گروه انسان هایی یافت می شوند فرهیخته و خیرخواه، انسان دوست و صالح، درست کار و شایسته یا به عکس ریاکار و دزد، فریبکار و دغل، متظاهر و ناصالح، مزور و خطرناک.\nاز طرف دیگر تلاش برای اعتلای معنویت در سطح اجتماعی می تواند در حوزه ی خصوصی باقی بماند و به اهداف خود برسد بی آن که تفسیر معینی از "معنویت" در حوزه ی عمومی به کل جامعه تحمیل شود.\nمعنویت بدون شک نیاز جامعه است، اما هر کس تفسیر و تاویل خاصی از این واژه ارائه می دهد و برداشت های متفاوتی از آن دارد. مبارزه با بی اخلاقی اجتماعی امر موجهی است، اما پنهان ساختن دین و مذهب در پشت واژه ی "معنویت" برای رساندن این دو به قدرت، آن هم در پوشش مبدل، کار پسندیده ای نیست. لاییسیته با معنویت هیچ دشمنی ندارد اما با حاکمیت تفسیر خاصی از "معنویت" ناسازگار است. معنویت نیز یک امر خصوصی است و به اشخاص منفرد یا گروه های اجتماعی معینی تعلق دارد. در این باره، هیچ معیار عمومی یا قانونی را نمی توان بر شهروندان تحمیل کرد.\nآیا لاییسیته در ایران امکان پذیر است؟\nآقای محمد خاتمی، رئیس جمهوری اسلامی، معتقد است سکولاریسم در ایران جایگاهی ندارد و نمی تواند برقرار شود. آیا واقعا این چنین است؟ کافی است به تحولات اجتماعی پیش از انقلاب اسلامی نظر بیافکنیم تا به عکس این ادعا متقاعد شویم.\nسکولاریسم در ایران از انقلاب مشروطه شروع شد و مشروطه خواهان با تقاضای تشکیل عدالت خانه، راهی جدا از محاکم شرع و قاضی القضات ها برای حل و فصل مشکلات و مناقشات اجتماعی جست و جو می کردند. آنها راه حل معضلات را در تشکیل دادگاه های عرفی و بر اساس قوانین وام گرفته از غرب می دیدند.\nمدارس عرفی، علی رغم ضدیت روحانیت و کارشکنی هایشان، جای مکتب خانه ها را گرفت. دبستان و دبیرستان و دانش سرا و دانشگاه ساخته شد. آموزش و پرورش مدرن راهش را از سنت و روش های تحت نظارت روحانیت جدا کرد. دادگاه های خانواده تشکیل شدند و بنیان قضاوت متکی به شرع را برهم زدند. زنان، علی رغم مخالفت خشونت آمیز روحانیت و تحریک تعصبات مذهبی قشریون، صاحب حق رای شدند و به تدریج به صحنه ی اجتماع قدم گذاشتند. علم و فن و مدرنیزاسیون (نوسازی) کشور پایه های جاهلیت متکی بر سنت را به هم ریخت.\nدر نظام پیشین دموکراسی سیاسی نبود، اما بسیاری از جنبه های مدرنیته، از جمله لاییسیته یافت می شد: تبعیض بر اساس اعتقادات دینی بسیار ضعیف بود (هر چند در مواردی وجود داشت)، آزادی های شخصی و اجتماعی در مقایسه با امروز گسترده تر بود مانند آزادی پوشش، معاشرت، انتخاب شغل، و تبعیض جنسی کمتر. دانشگاه ها به جای تفتیش عقاید و شست و شوی مغزی ایدئولوژیک به ترویج علوم می پرداختند (آموزش کتاب انقلاب سفید شاه را که هدفی سیاسی و نه ایدئولوژیک دنبال می کرد باید از این قاعده مستثنا کنیم). این دستاوردهای تاریخی که از مشروطه به بعد حاصل شدند به مذاق روحانیت خوشایند نبود و پس از انقلاب اسلامی بسیاری از آنها به باد فنا رفت.\nبنا براین، سکولاریسم در ایران می تواند برقرار باشد به این دلیل ساده که قبلا، با تمام نقایص اش، وجود داشته است. برای این که از مقایسه دو نظام که در بالا صورت گرفت سوء تعبیر نشود، اضافه می کنم که لاییسیته شرط لازم برای رسیدن به دموکراسی است اما کافی نیست. لاییسیته یک پیش نیاز و جزیی از دموکراسی است. یک دموکرات واقعی، چه دیندار و چه بی دین، سکولار هم هست، اما هر سکولاری الزاما دموکرات نیست.\nدر رژیم گذشته سکولاریسم تا اندازه ی زیادی وجود داشت و آن نظام در حوزه ی خصوصی مردم چندان دخالتی نمی کرد. دینداران در دین ورزی و عبادت آزاد بودند و تنها هنگام دخالت در امور سیاسی، آن هم گاهی اوقات، تحت فشار قرار می گرفتند. کمونیست ها نیز، نه به خاطر بی ایمانی شان که به خاطر ضدیت شان با سلطنت سرکوب می شدند. سلیقه های اجتماعی مانند نوع پوشش عامل تعقیب و آزار نبود. میهمانی های خصوصی را برهم نمی زدند و کسی را به خاطر نگهداری مشروب در منزلش محاکمه نمی کردند. عاشق و معشوق را شلاق نمی زدند و دوست داشتن جرم نبود. با این حال، آن جامعه نیز دموکراتیک نبود و مردم نقشی در سرنوشت خودشان نداشتند. آزادی بیان، آزادی تشکل، آزادی ایجاد سندیکا و اتحادیه های سیاسی و صنفی وجود نداشت. مخالفان دستگیر و شکنجه می شدند. بساط اعدام (هر چند به میزانی بسیار کمتر از جمهوری اسلامی) برپا بود. مجلس و دولت همه فرمایشی و گوش به فرمان شاه بودند و هیچ نسبت و قرابتی با مردم و آرای شان نداشتند.\nدر نتیجه، لاییسته خواهی چیزی از ضرورت مبارزه برای دموکراسی کم نمی کند و به مکمل هایی نیاز دارد. گفتیم که لاییسیته مصداق دموکراسی در حوزه ی اندیشه است. به همین منوال می توان گفت که دموکراسی بسط لاییسیته در عرصه ی اجتماعی و سیاسی است. لاییسیته آزادی اندیشه و برابری حقوق انسان ها، صرف نظر از اعتقادات شان را مطرح می کند و دموکراسی، همه ی آزادی ها و برابری انسان ها در کلیه سطوح را. دموکراسی یعنی آزادی اندیشه، آزادی بیان، آزادی احزاب، آزادی آجتماعی، آزادی مطبوعات، آزادی زندگی مطابق میل، آزادی رفت و آمد، آزادی ازدواج، مسافرت، انتخاب محل زندگی و کلیه آزادی های مصرح در اعلامیه جهانی حقوق بشر. دموکراسی یعنی برابری حقوقی زن و مرد، برابری در ارث، در دیه، در استخدام و دستمزد، برابری شهروندان و اتباع یک کشور مستقل از ریشه های نژادی، قومی، زبانی، طبقاتی و اعتقادات دینی. همه ی مردم، بدون استثنا، حق انتخاب کردن و انتخاب شدن و ارتقا به بالاترین درجات تصمیم گیری را دارند.\nطبق تعاریف فوق می بینیم که یک "دموکرات" غیر لاییک، تنها بخشی از اهداف دموکراسی را قلبا قبول دارد و بخش دیگری از مقتضیات اش را نادیده می گیرد. او در درجه اول به تبعیض دینی معتقد است و یک ایدئولوژی معین را ورای اعتقادات سایر شهروندان قرار می دنهد. به تبع این باور اولیه، برخی از آزادی ها را برای بخشی از جامعه غیر قابل قبول می پندارد. او با تکیه به اصول اعتقادی اش برابری انسان ها را نیز انکار می کند و حقوق قانونی برابر برای همه، برایش پذیرفتنی نمی نماید.\nآری سکولاریسم، مانند دموکراسی، در ایران امکان پذیر است به شرط آن که ایران را برای همه ی ایرانیان بخواهیم و برای همه، بدون استثنا، به یک اندازه آزادی طلب کنیم و حقوق برابر برای همگان قائل باشیم.\nعلوی تبار به نظرسنجی هایی اشاره می کند که بر اساس آنها "در سال 82 ، تقریبا 55 در صد مردم مخالف جدایی دین و سیاست هستند و 30 درصد با آن موافق اند... اکثریت پاسخ دهندگان با اعطای دو نوع امتیاز سیاسی (کدام ها!؟) به افراد که به دلیل دینداری صورت می گیرد مخالف هستند و در واقع حق ویژه ی مومنان را نفی کرده اند."\nاین آمار با تمام جوانب احتیاطی که در نقل آنها رعایت شده گویای این واقعیت است که اکثریت مردم با اعطای امتیاز رسمی و حق ویژه به دلیل دینداری مخالف هستند و در واقع با روح سکولاریسم همخوانی نشان می دهند. 30 در صد طرفدار جدایی دین از سیاست و به تبع آن بازگشت دین به حوزه خصوصی هستند و 55 درصد خواستار دخالت دین در سیاست اما نه لزوما دخالت در نهادهای دولتی و قدرت هستند. همین آمار هم بسیار امیدوار کننده و نشانی از هشیاری تدریجی ملت در برابر آفات حاکمیت دینی است. مردم، ضمن حفظ باورهای دینی شان، دارند به لزوم جدایی نهادهای دینی و دولتی و عدم مداخله آنها در امور یکدیگر پی می برند. آنها این دستاورد را، در درجه اول، مدیون تجربه مستقیم خودشان در جمهوری اسلامی هستند و روشنفکران سکولار و لاییک در جریان این کسب آگاهی اجتماعی نقش چندانی نداشته اند. اما اینان می تواند به تسریع این روند کمک کرده، زمینه های لازم برای استقرار یک جمهوری واقعی که با دموکراسی و لاییسیته توام باشد را آماده کنند.\nعزت الله سحابی، شنبه 16 آبان 83 "طی سخنانی در حسینیه ارشاد به ارزیابی مخالفان جریان روشنفکری دینی پرداخت. وی با بیان این که دو گروه در جامعه با موضوع روشنفکری دینی مخالف هستند گفت: گروه اول به دین و ایمان اعتقادی ندارند و معتقدند که روشنفکری قابل تقسیم به روشنفکری دینی نیست که البته این یک جریان مشکوک است و گروه دوم کسانی هستند که ادعای مسئولیت پذیری دینی مردم را دارند و برای حفظ جایگاه شان با روشنفکری دینی مخالفت می کنند." (شرق- 18/8/83).\nبحث درستی یا نادرستی ترکیب "روشنفکری دینی" به کنار، جای بسی تاسف است که شخصیتی سیاسی مانند سحابی که قبلا در نهضت آزادی بوده و اینک از چهره های سرشناس جریان موسوم به ملی- مذهبی به شمار می آید، منتقدان دین ناباور پدیده ی "روشنفکری دینی" را بدون هیچ توضیحی "مشکوک" قلمداد می کند! واضح است که تعصب ایدئولوژیک و وحشت از بیرون رانده شدن حاکمیت متولیان دین (چه روحانی و چه غیر روحانی) از حوزه ی عمومی که به جریانی رشد یابنده در افکار عمومی تبدیل شده و یاس ناشی از افول جریان اصلاح طلبی دینی، او را به چنین واکنشی کشانده است. او طی سخنانش بر اهمیت و ضرورت حضور دین در عرصه ی اجتماعی تاکید می کند و اظهار می دارد که "اگر دین را از اجتماع کنونی ما بیرون کشند جامعه به سمت فروپاشی می رود". نگرانی آقای سحابی از فروپاشی جامعه ارزشمند است، اما ایشان در اینجا روشن نمی کنند که آیا با خروج دین از عرصه عمومی هم مخالف هستند یا نه؟ همان طور که گفتیم، یک دین باور لاییک می تواند بر اهمیت حضور دین در عرصه ی اجتماعی پافشاری کند و در عین حال طرفدار جدایی نهادهای دین و دولت از یکدیگر باشد. عدم تفکیک مفاهیم ما را به جایی می رساند که عده ای به بهانه ی دفاع از حق حضور دین در صحنه ی اجتماع، به توجیه حکومت های دینی و دینی شدن دولت می پردازند و راه حل مشکلات اجتماعی و سیاسی را در گروی رفع اختلافات خود با رقبای شان در نحوه ی تفسیر حکومت داری دینی قرار می دهند.\nدر مورد تقلید، آقای سحابی معتقدند "در اموری که از آن اطلاعی نداریم باید به فرد آگاه مراجعه کنیم و در امور دینی نیز چنین امری مصداق دارد، ولی مسئولیت اجرای تکالیف دینی با خود شخص است". آیا این مراجعه به فرد آگاه در امور دینی جنبه ی مشورت دارد یا تقلید؟ به صورت کسب آگاهی برای قضاوت و تصمیم گیری مستقل بر مبنای قدرت عقل و فهم فردی است، یا رابطه ی مرید و مرادی و چوپان و گله ای است؟ نحوه ی پاسخ آقای سحابی به پرسشی که از او شده حاکی از آن است که ایشان با نفس تقلید از مراجع (روحانی یا غیر روحانی) موافق هستند و وجود افرادی نخبه (الیت) و فرادست در جامعه را به خاطر تسلط شان بر اصول اعتقادی معین (الهیات شیعه) لازم می دانند. برداشت من از این سخن ها این است که ایشان فرودستان فکری، یعنی کسانی که از اصول دینی مورد نظر طلاع کافی ندارند یا "به دین و ایمان اعتقاد ندارند" و بعضا به خاطر مخالفت با روشنفکری دینی "مشکوک" هستند، را به تبعیت و تقلیداز فضلای خودخوانده یا طرد شدن از جامعه محکوم می کنند.\nسکولاریسم سروش هم شنیدنی است. اظهار نظرهای او در هجدهمین اردوی سالانه ی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تربیت معلم تحت عنوان "سکولاریسم فلسفی و سکولاریسم سیاسی"، به نقل از خبرگزاری کار ایران را مبنای استناد خود قرار می دهیم.\nسروش چهار تعریف از سکولاریسم ارائه می دهد:\n1- ترک زهد و برگرفتن تنعم و کام جویی از جهان\n2- نفی دخالت روحانیت در امور\n3- سکولاریسم سیاسی: جدایی دین از حکومت و نه از سیاست\n4- سکولاریسم فلسفی: تبیین نکردن جهان بر وفق مفاهیم دینی.\nاو بهترین تعریف از سکولاریسم را گیتی گرایی و مربوط به این جهانی بودن می داند. در باره ی سکولاریسم سیاسی (یا لاییسیته مورد نظر مقاله حاضر)، آن را "جدا کردن دین از حکومت و نه از سیاست" معنی می کند و می گوید "جدا کردن دین از سیاست به دلایل مختلف امری نخواستنی و نشدنی است". در باره ی جدایی دین از دولت یا حکومت اظهار می دارد: "این جدایی حقوقی است، یعنی حکومت و حاکمان نمی توانند حق حاکمیت را از دین و دین داری بر گیرند و روحانی بودن کس هیچ حقی برای حکومت او بر دیگران ایجاب نمی کند."\nآقای سروش از دیدگاه تاریخی و فلسفی به بررسی تعاریف مختلف سکولاریسم و شرح و بسط آنها می پردازد و تاکید اصلی خود را بر برداشت خاصی از این مفهوم می نهد که امکان سازگاری قرائت معینی از دین با دنیای امروزی و تطبیق این جهانی اش را میسر می سازد، اما از دیدگاه سیاسی روشن نمی کند که آیا با لاییسیته (یا به قول ایشان سکولاریسم سیاسی) هم موافق است یا نه. مخالفت ایشان با روحانیت و حاکمیت این قشر در اظهارات شان آشکار است. او از تاریخ اروپا و دعواهای کاتولیک و پروتستان شاهد می آورد و از عدم لزوم وجود روحانیون یا وساطت آنان بین مردم و خدا، بنا به قوانین اسلامی، سخن می گوید. او با قاطعیت اعلام می کند که "یکی از بناهای سکولاریسم کوتا ه کردن دست روحانیت از این واسطه گری (بین خدا و مردم) است".\nمخالفت ایشان با حضور و نفوذ روحانیت در عرصه ی دین و واسطه گری این قشر بین مردم و خدا، از منظر یک جنبش دینی می تواند امری مترقی و پیشرو محسوب شود و در قیاس با دینداری متعبدانه و مبتنی بر تقلید کورکورانه از یک مرجع روحانی یا نهاد دینی، قدمی به جلو به شمار بیاید. و البته، این بحث جدالی درون دینی است، بین خوانش های متفاوت از یک دین معین. پدیده ای است شبیه پروتستانتیسم که در ضدیت با کلیسای کاتولیک و نفوذ واتیکان در اروپا پا گرفت. اما این، هیچ مشکلی را در رابطه با دخالت دین در عرصه ی عمومی و تداخل نهادهای دینی و دولتی حل نمی کند. از منظر لاییسیته، نهاد دین باید از نهاد دولت جدا باشد. روحانیت به عنوان یک نهاد نباید در عرصه ی عمومی اعمال نفوذ کند. اما حضور فردی روحانیون چه در دنیای سیاست و چه در نهادهای حکومتی بلامانع محسوب می شود. نقش واسطه گی روحانیت بین مردم و خدا موضوعی درون دینی است و دولت لاییک خود را مجاز به دخالت در این امور نمی داند. همان طور که نهاد دین اجازه دخالت در امور دولتی را ندارد، دولت لاییک هم متقابلا حق دخالت در امور درون دینی را برای خود قائل نمی شود. اما چنان چه دین دارانی روحانی یا غیر روحانی (چه فرق می کند) قصد تعرض به عرصه ی عمومی و تحمیل معیارهای ایدئولوژیک خود بر قوانین و معیارهای حقوقی نهادهای دولتی را داشته باشند، دولت لاییک مجاز، بلکه موظف، به ایستادگی دربرابر آنان می باشد. حکومت و دولت دینی، خواه تحت اداره ی روحانیت، خواه تحت نظارت متدینین غیر معمم معتقد به نظام دینی، در هر دو حال، غیر دموکراتیک و تبعیض گذار خواهد بود. بنابراین، مشکل اصلی جامعه ی ایران رفع اختلافات درون دینی بین جریان روحانی معتقد به تقلید و جریان موسوم به "روشنفکری دینی" یا اصلاح طلبان دینی نبوده بلکه بر سر کنار گذاشتن استبداد دینی و جایگزینی اش با یک نظام دموکراتیک و لاییک (یا سکولار به معنی واقعی) است.\nسکولاریسم سروش یک سکولاریسم محدود، تنگ نظرانه و درون دینی است و نمی تواند راه حلی برای مشکلات جامعه ی ایران ارائه دهد. "گیتی گرایی و این جهانی بودن" که از دیدگاه سروش "بهترین تعریف" برای سکولاریسم به شمار می آید، تنها در صورتی محقق خواهد شد که از پوسته ی دین خارج شده به کل جامعه گسترش پیدا کند. این جهانی شدن جامعه هم خود در گروی بی طرفی دولت در قبال دین و هر نوع ایدئولوژی و در نظر گرفتن مشترکات به جای ویژگی های ایدئولوژیک، در عرصه ی عمومی است. از طرف دیگر، دین (یا به عبارت صحیح تر دینداران) زمانی واقعا این جهانی خواهند شد که قادر باشند خوانشی امروزی و منطبق با نیازهای جامعه لاییک به مومنان عرضه کنند و آنان را به رعایت حقوق دیگر اندیشان و دیگر باشان ترغیب نمایند. مومنان باید بپذیرند که ایمان و اعتقادشان به یک مذهب معین هیچ امتیاز و حق اجتماعی و قانونی ویژه ای برای آنان، فراتر از پیروان سایر مذاهب و ادیان، شکاکان و بی دینان، مشرکان و مرتدان، ایجاد نمی کند. این، در درجه اول، وظیفه ی دینداران مترقی و لاییک است که در کنار فرایض دینی شان به گسترش خوانشی از دین و مذهب خود بپردازند که با مقتضیات عصر ما همخوانی داشته باشد و همه ی انسان ها را صرف نظر از باورها و اعتقادهای شان به همزیستی در جامعه ای عادلانه و برابر (از حیث حقوق اجتماعی) فرا بخواند.\nدر بحث سروش تناقضاتی هم به چشم می خورد. او از سویی اسلام و فلسفه ی اسلامی را به خاطر توجه اش به مسایل این جهانی سکولار معرفی می کند و از سوی دیگر می گوید: "اديان عليالاصول براي زندگي اخروي و جهتگيري اصليشان, آن جهاني هستند و انسان را براي آن جهان آماده ميكنند. مهمترين عنصري كه زندگي آدمي را غير سكولار ميكند توجه به زندگي ديگر (آن جهاني) و آماده شدن براي آن است. به ميزاني كه غلظت توجه به آن جهان كم شود سكولاريسم قوت ميگيرد و تماماً دنيوي انديشيدن سكولاريسم را تحقق كامل ميبخشد.". به عقیده او "غرب و خصوصاً اروپا و كشورهاي اسكانديناوي ضد دين و از زندگي اخروي غافل هستند... در آمريكا مردم دينياند و به زندگي اخروي توجه داشته و تجليات آن در زندگيشان نمايان است ولي حكومت سكولار از ارزشهاي اخروي غافل است و قانوني نميگذارد كه متضمن سعادت اخروي انسان باشد".\nدر جمله ی آخر، دم خروس خصومت ورزی با نظام عرفی، از زیر عبای سکولاریستی سروش بیرون می زند و او با توقع وضع قوانینی در جهت تضمین سعادت اخروی انسان ها از دولت آمریکا نشان می دهد که اصولا هیچ اعتقادی به جدایی دو نهاد دین و دولت از یکدیگر ندارد و ادعاهایش جز لفاظی های گمراه کننده برای فرار از پرسش های اصلی نیست.\nضروری ترین پروژه برای دوران گذار ایران به سوی دموکراسی (به گزاره ی آقای علی تبار در آغاز مقاله باز می گردیم)، نه "روشنفکری دینی" که "دموکراسی خواهی" است. لاییسیته نیز به عنوان یکی از ملزومات این پروژه در دستور کار همه ی دموکراسی خواهان قرار دارد. گیتی گرایی و عرفی شدن جامعه هدفی ناگزیر است که بدون آن دموکراسی در جامعه ی ایران برقرار نخواهد شد. برای رسیدن به این هدف تلاش همه ی ایران دوستان از دیندار و بی دین، مسلمان و غیر مسلمان ضروری است. در این میان، نقش دینداران لاییک از اهمیت خاصی برخوردار است. نفوذ وسیع دین در جامعه و اعتقادات مذهبی بسیاری از مردم، آنان را در برابر تبلیغات سوء مبلغان حاکمیت دینی آسیب پذیر ساخته، اما از سوی دیگر فرصتی در اختیار روشنفکران دین باور قرار می دهد تا جلوتر از روشنفکران لاییک غیر دینی، به اشاعه ی نظرات آزادی خواهانه و برابری طلبانه بپردازند. روشنفکران دین باور به جای پروژه ی "روشنفکری دینی" که از منظر فکری-فلسفی در پیله ی درون دینی محصور و از نظر اجتماعی، دیدگاهی فرقه گرایانه است، می توانند در میان هم کیشان خود، دین باوری لاییک، و در سطح جامعه، لاییسیته را ترویج کنند. چنین اقدام و تلاشی بدون شک به نزدیکی فکری و عملی همه ی دموکرات های جامعه کمک و دوران گذار به سوی دموکراسی را کوتاه تر و کم هزینه تر خواهد کرد.\nاشاره ای هم به نظر برخی جمهوری خواهان بکنیم که در جلب نیروهای بینابینی، اولویت خود را روشنفکران دینی (غیر لاییک) قرار داده اند. بدیهی است که در تقابل میان نظامی که استبداد دینی بر آن حاکم است و نظامی که بر عرف و اجماع بنیان نهاده شده (جمهوری دموکراتیک)، نیروهایی که ایدئولوژی را اساس موجودیت و قضاوت خود قرار می دهند، ترجیح خواهند داد با مستبدین مذهبی کنار بیایند تا با دموکرات های غیر مذهبی. ما این را در تمام دوران موجودیت نیروهای مذهبی، از سال ها پیش از انقلاب تا کنون، از جمله نهضت آزادی و اخیرا بخشی از طیف ملی مذهبی و اصلاح طلبان دینی شاهد بوده ایم. تنها آن دسته از دیندارانی حاضرند در کنار دموکرات های غیر مذهبی با استبداد مبارزه کنند که معیارهای دینی شان را در عرصه ی خصوصی نگه می دارند و در عرصه ی عمومی به منافع همگانی و مشترک تقدم می بخشند. بنابراین، اولویت شماره یک برای این دسته از جمهوری خواهان عرفی بایستی جلب همکاری و دوستی دینداران لاییک باشد، نه اصلاح طلبان یا "روشنفکران" دینی.\nدر اولویت بعدی نیروهایی قرار می گیرند که مانند آقای علوی تبار راه را برای تبادل نظر با غیر خودی ها نبسته اند و اهل گفت و گو و مناظره هستند. در این جمع نیز می توان امید داشت که در آینده، افراد و جریان های لاییک پا بگیرند و به سایر نیروهای دموکرات و عرفی بپیوندند. اما تا زمانی که این اتفاق نیافتاده، امید به اتحاد، بیشتر خوش خیالی است. البته مقاومت های این جریان در برابر استبداد حاکم به جای خود غنیمت است و قابل دفاع، و پشتیبانی از قربانیان اختناق در میان این طیف یک وظیفه ی ملی، اما این حقایق نبایستی یک جمهوری خواه عرفی نگر را به دست کشیدن از اصولش به خاطر دست یازی به اتحادی مجازی و ناپایدار سوق دهد.


سنگ نانو ایرانی مدل گلدانی - سنگ مزار فرهاد\nسنگ نانو ایرانی مدل گلدانی یکی از سنگ مزار های پر فروش سنگ مزار فرهاد می باشد که جنس سنگ بسیار عالی بوده و با گلدانی که تعبیه شده زیبایی خاصی به این نوع سنگ مزار می بخشد.\nابزار : تخم مرغی\nجنس گلدان : نانو\nچهار چوب : ازنا\nسنگ نانو ایرانی گلدانی از نوع سنگ مصنوعی می باشد. سنگ مصنوعی یا سنگ نانو در واقع سنگ غیرطبیعی است. که از ترکیب سنگ های طبیعی معدنی با مواد افزودنی دیگر همچون سیمان سفید ، رزین های پلیمری نانویی و مواد دیگر تولید و ساخته می‌شود. همین امر باعث می‌شود که این سنگ‌ها کاملا یک دست باشند .\nبه طور کلی سنگ مصنوعی مقاومت بیشتری در برابر گرما تابستان و سرمای زمستان نسبت به سنگ های طبیعی دارد و این خصوصیت باعث می‌شود. عمر سنگ بیشتر شود و زمان فرسایش آن را به عقب بندازد. به خصوص برای زیارت قبر در تابستان حرارت سنگ قبر اذیت کننده نیست و برش آن توسط دستگاه های خاص انجام می شود.\nاولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “سنگ نانو ایرانی مدل گلدانی ” لغو پاسخ\nسنگ مزار مرمر سفید هرات افغانستان


آریا بانو | یک چهارم گونه‌های زنبور نایاب شده‌اند\nیک چهارم گونه‌های زنبور نایاب شده‌اند گوناگون\nآریا بانو - ایسنا /درحالی که تعداد گونه‌های حیوانی در چند دهه گذشته افزایش یافته گزاراش‌ها نشان دهنده‌ی کاهش 25 درصدی گونه‌های زنبورها از سال 1990 تاکنون است\nبه نقل از سایمکس ، محققان آرژانتینی از داده‌های مرکز تسهیلات اطلاعات تنوع زیستی جهانی(Global Biodiversity Information Facility) برای مطالعه‌ی 20هزار گونه زنبور وحشی استفاده کردند. آن‌ها دریافتند میزان کاهش تعداد گونه‌های مختلف زنبور یکسان نیست و حتی تعداد برخی گونه‌های نادر زنبور از گونه‌های معمول زنبور بیشتر است. اگرچه این گزارشها نشان دهنده‌ی احتمال انقراض زنبورها نیست اما باعث ایجاد نگرانی برای بسیاری از گونه‌های زنبور وحشی می‌شود.\nبر طبق یافته‌هایی که 22 ژانویه در مجله‌ی "وان ارث"(One Earth) منتشر شده است محققان آرژانتینی دریافتند که از سال 1990 تاکنون به رغم افزایش داده‌های موجود، بالغ بر 25 درصد گونه‌های زنبور دیگر در داده‌ها گزارش نمی‌شوند. گرچه این بدان معنا نیست که همه‌ی این گونه‌ها منقرض شده‌اند اما ممکن است نشان‌دهنده‌ی این موضوع باشد که این گونه‌ها آنقدر نادر شده‌اند که کسی قادر به مشاهده‌ی آن‌ها در طبیعت نیست.\nمحققان برای پاسخ به این سوال داده‌های مرکز تسهیلات اطلاعات تنوع زیستی جهانی را که شامل داده‌های شهروندان، دانشگاه‌ها و موزه‌ها در بازه زمانی سه قرن است مورد بررسی قرار دادند تا 20 هزار گونه‌ی زنبور را مورد مطالعه قرار دهند. آن‌ها متوجه شدند یک چهارم گونه‌ها در داده‌های اخیر وجود ندارند علاوه بر آن کاهش تنوع گونه‌های مختلف یکسان نیست. به طور مثال گونه‌های یک خانواده‌ی معمول از زنبورها 17 درصد کاهش داشته در حالی که گونه‌های نادر تا 41 درصد کاهش داشتند.\nيکشنبه ۵ بهمن ۱۳۹۹ - ۰۹:۱۷:۵۳


NEW◁ تولید سنگ ابری«2021/09/20»٠٩١٣٩٩٣٥٠٩٤ - 001303NEW◁ تولید سنگ ابری\nNEW◁ تولید سنگ ابری\nNEW◁ تولید سنگ ابری | بروز رسانی شهریور۱۴۰۰\n✔در این صفحه با (NEW◁ تولید سنگ ابری) آن باید بدانید آشنا می شوید:\n🟡نظرات کاربران در مورد NEW◁ تولید سنگ ابری\n🟢سوالات متداول در مورد NEW◁ تولید سنگ ابری\nNEW◁ تولید سنگ ابری | بروز رسانی دوشنبه, 29 شهریور 1400 ساعت 00:13:03.\nدر مورد NEW◁ تولید سنگ ابری | بروز رسانی دوشنبه, 29 شهریور 1400 چه می دانید؟\n" NEW◁ تولید سنگ ابری " .\nmodified at 2021-09-20 00:13:03


چگونه با افراد تدافعی برخورد کنیم؟ | بهداشت نیوز\nتاریخ انتشار: دوشنبه 17 آذر 1399 - 10:35\nچگونه با افراد تدافعی برخورد کنیم؟\nحالت تدافعی باعث ایجاد تنش میان افراد می‌شود و پس از مدتی روابط را از بین می‌برد. این حالت علاوه بر تاثیر روی روابط شخصی، در گروه‌ها و همچنین کل جمعیت هم تاثیر می‌گذارد. حالا پژوهشی جدید یک راه موفق برای مقابله با این مشکل را پیدا کرده که ایجاد پیوندهای اجتماعی بجای نابودی آن‌هاست.\nبه گزارش بهداشت نیوز، زمانی که یک فرد به علت موارد مختلفی مانند واکنش به یک اشتباه یا دیدگاه متفاوت حالت تدافعی به خود می‌گیرد، اگر احساس طرد شدن را تجربه کند، این حالت افزایش پیدا می‌کند.\nبرخورد با افرادی که با شما مخالف هستند یا دیدگاه مختلفی دارند، چندان ساده نیست اما پژوهشگران می‌گویند در بلندمدت ارتباط با تمام افراد و حل مشکلاتی که از ابتدا وجود داشته، رویکرد بهتری است. یک روانشناس از دانشگاه «فلیندرز» استرالیا به نام «لیدیا وودیات» می‌گوید:\n«این پژوهش نشان می‌دهد که حالت تدافعی با واکنش‌های اجتماعی منفی تقویت می‌شود، اما اگر فردی در گروه هویتی خود احساس امنیت کند، برای وی احترام و ارزش قائل شوند، این حالت شدت کمتری پیدا می‌کند.»\nدر پژوهش جدید دو آزمایش انجام شده که اولی مربوط به ۲۰۲ داوطلب می‌شود. از این افراد درباره زمانی سوال پرسیده شد که اشتباه یک فرد را اعلام کرده‌اند. آن‌ها به سوالاتی مانند میزان نامناسب بودن این واقعه، میزان نزدیکی با فرد موردنظر و حس گناه پاسخ دادند.\nبا توجه به پاسخ این داوطلبان، در روابط مهمتر که حس تعلق و پذیرش بیشتر در معرض خطر قرار می‌گیرد، حالت تدافعی فرد بیشتر بوده است.\nدر دومین آزمایش پژوهشگران به دنبال راهی برای کاهش میزان تدافعی بودن افراد بودند. این بار ۱۴۳ داوطلب مستندی درباره تولید غیراخلاقی گوشت و تخم مرغ را مشاهده و سپس در یک گفتگوی برنامه‌ریزی شده شرکت کردند.\nنتیجه این آزمایش مانند بررسی اول نشان داد زمانی که فرد هویت اجتماعی خود را در تهدید ببیند، بیشتر به خود حالت تدافعی می‌گیرد. در این حالت می‌توان با تعامل، پذیرش و رفتارهای ترمیم‌کننده، این حالت را کاهش داد.\nبه اعتقاد محققان، اگر افراد تدافعی همچنان احساس کنند عضوی از یک گروه هستند و با احترام با آن‌ها برخورد می‌شود، کمتر چنین حالتی را بروز می‌دهند. در نهایت این پژوهش نشان می‌دهد اگر با فردی موافق نبودید، بجای حمله سعی کنید با وی ارتباط برقرار کنید و تعامل داشته باشید.


مقدمات شبکه (Network +)-بخش 2 | ..::وبلاگ دانشجویان نرم افزار::..\n← موارد لازم برای شروع کار با AVR\nچرا وبلاگ های WordPress برای کاربران داخل ایران به هم ریخته است! →\nPosted on دسامبر 16, 2010, in آموزش, شبکه and tagged Bus, Domain, Topology, WorkGroup. Bookmark the permalink.\t2 دیدگاه.\ntjsoftware | دسامبر 17, 2010 در 5:56 ب.ظ.\nعلی آقا ضمن سپاس مجدد، یه چند جایی رو ویرایش کردم، اگه فرصت کردی ببین که اشتباه نبوده باشه.


تیم ملی مقابل تیم شورایی!/ یک بازیکن ایران بیشتر از کل ازبک ها بازی ملی دارد\nگزارشی از بازی تدارکاتی یوزها؛\nتیم ملی فوتبال ایران در دیداری تدارکاتی امشب برابر ازبکستانی قرار می گیرد که کادرفنی اش به صورت شورایی انتخاب شده‌اند.\nگیلان خبر: تیم ملی ایران امشب از ساعت 20:45 در ورزشگاه آزادی در راستای آماده‌سازی برای حضور قدرتمند در جام جهانی 2018 روسیه میزبان تیم ملی ازبکستان است.\n*شائبه ها به واقعیت پیوست\nکاروان ازبک ها روز گذشته به تهران رسید تا برای این دیدار خودشان را آماده کنند. با ورود این بازیکنان شبهات حضور تیم ملی امید ازبکستان برای این بازی به واقعیت نزدیک شد. درحالیکه تیم های آسیایی مانند عربستان برای آماده سازی در جام جهانی با تیم های بزرگی مانند بلژیک و آلمان بازی می کنند ولی فدراسیون ایران دیدارهای تدارکاتی با تیم هایی مانند سیرالئون و امیدهای ازبک ها برگزار می کند!\n*امیدهای ازبک ها به جای بزرگسالان!\nبا نگاه به لیست تیم ملی ازبکستان متوجه می شوید اکثر بازیکنان این تیم زیر 23 سال هستند و اکثر این بازیکنان حتی یک بازی ملی نیز در کارنامه خود ندارند. پس از بازی با سیرالئون حرف و حدیث های زیادی از پشت پرده تدارک این بازی مطرح شد و تنها برای فدراسیون هزینه هنگفت داشت. تکرار این اشتباه بزرگ به فاصله زمانی کم چه معنایی دارد. چرا تیم اول آسیا برای آماده سازی نمی تواند با تیم بزرگسال ازبکستان بازی کند و مجبور است با تیم امیدها بازی کند!\n*بررسی لیست ازبکستان برای دیدار با یوزهای ایران\nارگاشوف امیدژون(19 ساله)- نسف قارشی/لیگ برتر= بدون بازی ملی\nارگاشوف بوتریرالی(22 ساله)-نواباکسور/لیگ دسته سوم ازبکستان=بدون بازی ملی\nداورونوف رحیمجون(21 ساله)-ماشال- بدون بازی ملی\nآشورماتوف(21 ساله)-بنیادکار/لیگ برتر=3 بازی ملی\nکوبیلوف اسلامجون-بدون پروفایل-بنیاد کار/لیگ برتر\nکمیلوف اکرمجون(22 ساله)-مربی بنیادکار/4 بازی ملی\nتورسونف دوستن(22 ساله)-نفتچی=بدون بازی ملی\nعلی جونف(22 ساله)-پاختاکور=بدون بازی ملی\nدونیور(23 ساله)-نسف قارشی=4 بازی ملی\nآتاژونوف(22 ساله)-متالورگ=بدون بازی ملی\nاودلیجون(22 ساله)-نسف قارشی=3 بازی ملی\nعزیزجون(20 ساله)-نسف قارشی=یک بازی ملی\nجواهر(22 ساله)- بدون بازی ملی\nعزیزبک(22 ساله)-ناوباهور-یک بازی ملی\nجسور(20 ساله)-پاختاکور- بدون بازی ملی\nماشاریوف(24 ساله)-پاختاکور-12 بازی ملی\nاسلام(19 ساله)-نسف قارشی- بدون بازی ملی\nخورشید(23 ساله)-بنیادکار- بدون بازی ملی\nسردار(23 ساله)-بنیادکار- 11 بازی ملی\nآندری(22 ساله)-کیزیلکوم-بدون بازی ملی\n*تعداد بازی ملی انصاری فرد بیشتر از تمام بازیکنان ازبکستان!\nهمچنان که مشاهده کردید تیم ملی ازبک ها تیم ملی امیدهای آنهاست و اکثر این بازیکنان حتی یک بازی ملی در کارنامه خود ندارد. جمعا تمام 20 بازیکن ازبک ها جمع 39 بازی انجام دادند که این رقم پایین تر از بازی های ملی کریم انصاری فرد یکی از بازیکنان ملی پوش ایران است.\n*تیم بدون مربی و شورایی!\nبنا به اعلام فدراسیون فوتبال ازبکستان این تیم همان تیمی است که در مسابقات قهرمانی زیر 23 سال دبی شرکت کرده است و سرمربی خاصی ندارد و تحت نظر شورای مربیان هدایت می شود.\nکد مطلب: 44055\nقاسم‌پور: بازیکنان تیم ملی از نظر انگیزشی قابل مقایسه با حریف خود نبودند\nتیم کی‌روش چگونه گل می‌زند؟ (آنالیز تصویری)\nجهانبخش: تجربه جام‌جهاني به ما کمک مي‌کند


شورای مديريت گذار: نامه به رئيس جمهوری چين - اخبار روز - سايت سياسی خبری چپ\n۸ ژوئیه سال ۲۰۲۰\nریاست جمهوری خلق چین،\nموضوع: پیمان پیشنهادی/ توافق دو جانبه بین ایران و جمهوری خلق چین\nآقای رئیس جمهور گرامی ،\nشورای مدیریت گذار (ITC) از این طریق اعتراض شدید خود به این توافق/قرارداد پیشنهادی ۲۵ ساله بین جمهوری خلق چین و رژیم کنونی ایران را ابراز می دارد. شرایط تدوین توافق نامه پیشنهادی کاملا محرمانه نگه داشته شده و تلاش ما برای جمع آوری اطلاعات قابل اعتماد از منابعی که قابل دسترسی عمومی هستند به نتیجه نرسید. درخواست های ما از مقامات دولتی نیز منجر به افشای مسئله توسط نهادهای رسمی در ایران یا چین نشده است. آنچه در رسانه های بین المللی دیده شده است تصویری است غم افزا از روابط نابرابری که یادآور دوران تاریک استعماری است که هر دو کشور در گذشته های نه چندان دور خاطرات مستقیم و تلخی از آن دارند. ملت ایران نمی تواند تسلیم و به کشوری دست نشانده تبدیل شود که به گمان گزارش های مطبوعاتی این خود نتیجه اجتناب ناپذیر چنین قراردادی خواهد بود. این پنهان کاری در بیشترین حد ممکن وسوسه آمیز است. رژیم ایران حتی جرات آن را ندارد که به نمایندگان دستچین شده پارلمان خود در مورد این “قرارداد پیشنهادی” اطلاعاتی بدهد، قراردادی که حتی در خفیف ترین تعبیر تهدیدی جدی برای منافع ملی ایران، تمامیت ارضی و حاکمیت ملی آن محسوب می شود. ما در مورد محتوای این “توافق نامه پیشنهادی” گمانه زنی نخواهیم کرد. تنها برخورد به چگونگی روند پیدایش این قرارداد از نظر حقوق بین الملل کافی است که آن را از ابتدا از درجه اعتبار ساقط بدانیم. این حق حاکمیت مردم ایران است که بداند، خود را به چه چیزی برای یک ربع قرن متعهد می سازد. این واقعیت که ما از اطلاعات لازم و یا دانستن بخشی از فرآیند تصمیم گیری محروم نگه داشته می شویم کافی است که هرگونه تصمیم گیری حکومتی را غیرقانونی شمرده و مغایر با اعلامیه جهانی حقوق بشر و اساسی ترین اصول میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی بدانیم. هر دو معاهده بین المللی نامبرده به تصویب مجلس ایران نیز رسیده است. به نظر ما هر قراردادی که ناشی از روندی مبهم و غیرقابل ارزیابی تشخیص داده شود باطل و توسط مردم ایران مردود شمرده می شود. شورای مدیریت گذار به عنوان اپوزیسیون حکومت فعلی بدینوسیله اعلام میدارد که خود را به هیچ قرارداد یا توافقی که حاصل این فرایند نا روشن باشد، بدون توجه به محتوای آن، متعهد نمیداند.\nبيشتر بخوانید: اطلاعیه شورای مدیریت گذار: نه بزرگ مردم به ادامه رژیم جنایتکار و فاسد جمھوری اسلامی\nمشاور عالی قضایی شورای مدیریت گذار\nhttps://akhbar-rooz.com/?p=39624 لينک کوتاه\nجمعه, ۲۰ تیر, ۱۳۹۹ در ۲۱:۵۴\n۱ – قبل از هر چیز شما را به جان هر کس که دوستش دارید داستان این اپوزسیون را روشن کنید. شما و بقیه کجایتان اپوزسیون است. اپوزسیون یعنی گروهی که در مقابل پوزسیون قرار دارد و حق انتخاب شدن و شرکت در برنامه های دولتی را دارد و غیره.\nشما و ما و بقیه در بهترین حالت مخالفین دولت بیشتر در خارج از مرزهای ایران هستیم.\n۲ – شما از متنی که از محتوای آن طبق نوشته خودتان آگهی ندارید چطور به اینهمه نتایج مشعشع رسیدید؟ اگر این داستان با آمریکا اتفاق می افتاد باز هم اینهمه فیل هوا می کردید؟\n۳ – مردم ما از چه زمانی با مردم چین دوست بودند؟ در چه زمینه ای دوستی می کردند؟ آیا قبل از مائو دوستی داشتند یا بعدش که دور خودشون دیوار کشیدند؟ یا همین الان که دارند ملت را با وضع قوانین غیر انسانی لت و پار می کنند؟ در مورد ارثیه تاریخی که مال ما تماما غرق خون و ظلم و شقاوت پادشاهان بود مال چینی ها چطور؟\nدر آخر شنیدم که چینی ها حسابی از تهدیدهای شورای مدیریت ترسیدند و قصد پس گرفتن این قرارداد را دارند\nپنجشنبه, ۱۹ تیر, ۱۳۹۹ در ۲۲:۵۸\nاین موضع گیری منطقی را باید تمام اپوزیسیون ایران تایید کنند.


چرا کلمه و جرس و دیگرسایت های سبز در برابر رشادتهای امروز آذربایجان خاموشند؟! | جمهوریت\n« علی خامنه ای رسما فرمان تقلب در انتخابات را صادر کرد!\nباز هم 90 وعادل شجاع! افشای فساد گسترده شبکه های مافیایی درفوتبال ایران »\nچرا کلمه و جرس و دیگرسایت های سبز در برابر رشادتهای امروز آذربایجان خاموشند؟!\nسپتامبر 3, 2011 بدست jomhoriyat ساعت ها از خیزش شجاعانه امروز مردم قهرمان آذربایجان می گذرد اما تا این لحظه (10 و نیم شب تهران) هیچ خبر و گزارشی از این همه ایستادگی و شهامت در رسانه های معتبر سبز منتشر نشده است. چرا و به چه علت؟ امیدواریم برای این رفتار دلیل قابل قبولی فارغ از هر گونه توجیه و بهانه ارائه شود. به‌اشتراک‌گذاری این:اشتراک‌گذاریبه اشتراک گذاشتن در فیسبوک (در پنجرۀ تازه باز می‌شود)برای به اشتراک گذاشتن در توییتر کلیک کنید (در پنجرۀ تازه باز می‌شود)دوست‌داشتن:دوست داشتن در حال بارگذاری...\nنوشته شده در Uncategorized | برچسب‌ها ارومیه | 8 دیدگاه\t8 پاسخ\nدر سپتامبر 3, 2011 در 4:09 ب.ظ. | پاسخ یکی نبود\nبهتر بود میگفتی چرا فراخوان را پخش نکردند؛ وگرنه نگفتن این اخبار چیز عجیبی نیست چون رسا تازه 9 شب نخستین سری اخبارشو پخش میکنه. باید منتظر فردا شب باشی.\nدر سپتامبر 3, 2011 در 5:01 ب.ظ. | پاسخ ali\nچون عزیزم سایت های خبری مثل کلمه و جرس معمولا گزارش مستقیم نمی دند بعد از اتمام تظاهرات گزارش و تحلیل خود را منتشر می کنند.\nدر سپتامبر 3, 2011 در 5:14 ب.ظ. | پاسخ Sokoot Sabz\nاین سایتها مردمی نــیستند هفته پیش هم فقط یک اشاره کوچک به سرکوب مردم کردند مردم غزه برای آنها اهمیت بیشتری دارد\nدر سپتامبر 3, 2011 در 5:32 ب.ظ. | پاسخ Sokoot Sabz\nبالاترینی ها رای بدهند تا اعتراض و مشتی بر دهان کلمه و جرس باشد که ادعای مردمی بودن دارند\nدر سپتامبر 3, 2011 در 6:38 ب.ظ. | پاسخ 1111yeki\nبس کنید و خجالت بکشید. شما مثلا مبارزه میکنید یا شو آف!؟ هی اون سایت چرا چیزی نگفت اون یکی چرا حرفی که من دوست داشتم نزد! خوب که چی!؟ اگر به جای این همه حرافی های انرژی گیر به حکومت گیر داده بودین حالا حیلی جلو تر از این بودین!\nدر سپتامبر 3, 2011 در 8:08 ب.ظ. | پاسخ jomhoriyat\nخوب می دانید که این مطلب چنین منظوری ندارد و قرار نیست کسی حرف مرا بزند. فقط یک نکته است آن هم اینکه اتفاق سبز و بزرگی در آذربایجان افتاد اما سایت های معتبر سبز بر خلاف روال معمول و تا ساعت ها آن را پوشش ندادند. اگر هوشیار باشید در می یابید که این تلنگر به سود آنها خواهد بود. والا اگر قرار باشد سایت های خبری سبز رویدادهای سبز داخل کشور را پس از بی بی سی و الجزیره و العربیه! کار کنند دیری نمی پایند. من آنچه شرط بلاغ است با تو می گویم ، تو از سخنم خواه پندگیر و خواه ملال\nدر سپتامبر 4, 2011 در 2:26 ب.ظ. | پاسخ آزاده\nمن از جرس سئوال کردم. توضیح آنها این بود که تحت حملات شدید سایبری قرار داشته اند و نتوانسته اند سایت را آپ کنند. کمی همدلانه برخورد کنید. جرس حتی امروز هم پند ساعت است که آپ نشده و معلوم است اختلال دارد. تیترها و یادداشت ها جرس در مورد وقایع دیروز است. چرا اینقدر بدبینی را رواج می دهید و بر طبل تفرقه می کوبید؟\nدر سپتامبر 4, 2011 در 4:48 ب.ظ. | پاسخ jomhoriyat\nدوست عزیز. اولا که تعداد سایت های سبز بیش از یگ جرس است. دوما اینکه کسی منکر زحمات و تلاش های سایت های خیری جنبش سبز نیست. اما چرا نباید گاهی از خود انتقاد کنیم و پاسخ آرام و منطقی بدهیم؟ آیا پاک کردن صورت مسئله دردی را از جنبش و رسانه هایش دوا می کند؟ چه کسی بر طبل تفرقه می کوبد؟ چرا یک سوال ساده تا این اندازه نباید برتافته شود؟ آیا مرام و منش میرحسین هم همینگونه است؟ این چه تفرعن و خودخواهی است که مجال پرسیدن یک سوال ساده را نمی دهد؟! کمی فکر کنید و به خود بیایید.


تور ساحل و جنگل گیسوم - آبشار ویسادار | میهمان شو\nتهران به اسالم\nدالان بهشت (اسالم - خلخال)\nتور طبیعتگردی خلخال به اسالم پاییز 98\nتور ساحل و جنگل گیسوم - آبشار ویسادار از تهران به پره سر بیشتر بخوانید ...\nکد تور : 5374\nهمراه داشتن کفش و لباس مناسب\nهزینه مینی بوس سواری به عهده ی خود مسافر است\nهمراه داشتن کارت شناسایی، کرم ضد آفتاب و عینک آفتابی\nلوازم شخصی و داروهای ضروری،کوله پشتی یک روزه، ضمنا مسیر حرکت تهران تا پره سر در شرایط عادی جاده ای حدود 6 ساعت می باشد.استفاده از وسایل مناسب طبیعت گردی، سفر را برای شما و حتی همسفران تان لذت بخش تر خواهد کرد،توصیه ی ما این است که حتما با دقت لوازم ضروری خود را به همراه بیاورید.\nگیلان , پره سر , گیسوم\nبدون اقامت سفر با اتوبوس , توریستی سیستم صوتی دار 44 نفره\nناهار، هزینه قایق سواری و جت اسکی\nهمه چیز عالی و خوب . تشکر\nآرامشی که منطقه این تور داره بی نظیره


کتاب روایت ناتمام -رضا رسولی - سوره مهر\nکتاب منصور ستاری\nمجموعه اثر : از چشم ها\nکنگره : DSR1625/ر5ر9 1395\nکتابشناسی ملی : 4211275\nشابک : 978-600-330-054-5\nمعرفی کتاب روایت ناتمام\nکتاب روایت ناتمام، به زندگی شهید منصور ستاری، فرمانده فقید نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران می‌پردازد. کتاب روایت ناتمام؛ شهید منصور ستاری، جلد سیزدهم از مجموعه از چشم‌ها و نوشته رضا رسولی است که در انتشارات روایت فتح به چاپ رسیده است.\nگزیده کتاب روایت ناتمام\nاز سال چهل و پنج می شناختمش؛ از دوران دانشکده افسری. ارشد گروهانمان بود. خیلی مرد پاکی بود. به جرأت قسم می خورم که ستاری فرمانده نیروی هوایی ارتش، همان منصور دوران دانشکده افسری بود، همه جوره. همان آدم سالهای چهل و پنج تا چهل و هشت، هیچ تغییر نکرده بود. اینقدر این آدم در عقایدش ثابت قدم بود.\nدوره دانشجویی هیچ وقت ندیدم نمازش ترک شود؛ در اردو، در جنگل، در کویر و در خود دانشکده. آخرین دیدارمان در سالهای دور، برمی گردد به سال چهل و هشت. بعدش که درسمان تمام شد، من برای دوره پرواز رفتم ایتالیا. او هم برای دوره فنی رفت امریکا. دیگر همدیگر را ندیدیم تا سال هفتاد. آن سال من پیگیر این بودم که برای بچه های هوانیروز، لباس فرم تهیه کنم. آن روزها با آمریکا قطع رابطه بودیم و هیچ لباس نظامی ای از آنجا وارد نمیشد. به عنوان مسئول تجهیزات پروازی هوانیروز، به هر دری میزدم برای تأمین لباس بچه ها.\nیک روز رفته بودم نیروی هوایی، پیش فرمانده لجستیکشان. یک تیمساری بود که الان اسمش یادش نیست. جلسه مان تا ظهر طول کشید. سر ناهار پرسید: «از بچه های کدوم دوره هستی و کی درست تمام شد؟ » گفتم: «سال چهل و هشت. هم دوره ای بودم با تیمسار ستاری. » بعد فوری گفتم: «این روزها در دسترس هست؟ می شه ببینمش؟ » خندید و گفت: «چرا که نه. تیمسار ستاری همیشه در دسترسه.»\nسریع بلند شد و رفت کنار میزش و تلفن زد به ستاری. تا گفت فلانی این جاست و میگوید دوست دارم تیمسار ستاری را ببینم، دیدم دارد میخندد. ستاری بهش گفته بود: «بهش بگو من هم با اشتیاق دوست دارم ببینمت. دوست دارم سریعا تو اتاق من باشی. » غذا را نیم خورده رها کردیم. وقتی رفتم در اتاق ستاری، انگار نه انگار که شده است فرمانده نیروی هوایی ارتش ایران. وقتی بغلش کردم، انگار همان منصور، دانشجوی دانشکده افسری را بغل کرده ام. نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. گریه ام گرفت. پرسید: «چرا گریه می کنی؟ » گفتم: « از این همه بزرگ منشی تو. »\nآسمان روزی ● همسر شهید؛ حمیده پیاهور ● امیر مسعود امینی ● امیر رشید قشقایی ● امیر عمید ● امیر علی غلامی ● امیر بهلول رضایی شهری ● امیر محمد رفیعی


راننده - قدس آنلاین | پایگاه خبری - تحلیلی\nهشدار یک مسئول در گفت وگو با قدس درباره صدور کارت هوشمند رانندگان برای افراد شاغل و بازنشسته\nنایب رئیس انجمن صنفی رانندگان اتوبوس و مینی‌بوس برون‌شهری مشهد از حضور دلالان راننده ناوگان حمل‌ونقل عمومی در پایانه‌های مسافربری برون شهری مشهد خبر داد.\nراننده مشهدی 600 میلیون پول و طلا را به صاحبش بازگرداند\nیک راننده تاکسی در مشهد 600 میلیون ریال پول و طلای گمشده را به صاحبش بازگرداند.\nاداره کل راهداری مازندران هشدار داد\nبرخورد با تخلفات رانندگان جاده‌ای مازندران\nمازندران- دیبر کمیسیون ماده ۱۱ و ۱۲ رسیدگی به تخلفات شرکت ها و رانندگان اداره کل راهداری و حمل و نقل جاده ای مازندران از رسیدگی به تخلفات شرکت ها و رانندگان جاده ای خبر داد.\nراننده خودرو پس از بی توجهی به ایست پلیس در پی شلیک گلوله درگذشت.\nاگر صاحب مرکبی هستید و پشت فرمان اتومبیلی می نشیند، به این سوال لطفاً جواب بدهید هموطن... شما بازیگر کدام سکانس هستید؟\nلطفاً بین خطوط نامرئی رانندگی کنید!\nراننده در بررسی اولیه مقصر است/با مقصران حادثه برخورد خواهد شد\nمعاون وزیر آموزش و پرورش گفت: با مقصران حادثه واژگونی اتوبوس و جان باختگان تعدادی از دانش آموزان برخورد خواهد شد.\nفیلم / تصادف شدید اتوبوس در استانبول به علت حمله یک مسافر به راننده\nهنگامی که اتوبوس در یکی از ایستگاه‌ها توقف نکرد، یک مسافر خشمگین به بحث با راننده پرداخت و سپس با چتر به سوی او حمله‌ور شد. به دنبال این رخداد، اتوبوس تصادف کرد و ۱۱ تن زخمی شدند.\nفیلم / بیهوش شدن راننده پشت فرمان اتوبوس در چین\nبه دنبال بیهوش شدن راننده اتوبوس شهری در شهر پوتیان چین، بلافاصله مسافران تلاش کردند تا وسیله نقلیه متوقف کنند.\nقتل راننده اتوبوس همچنان در جاده ابهام\nقدس آنلاین: راز۲ساله قتل راننده اتوبوس در جاده پاکدشت با اصرار به بیگناهی ۹متهم پرونده در دادگاه جنایی تهران همچنان در‌هاله ای از ابهام باقی ماند.این درحالی است که اظهارات متهمان در دادگاه نیز گره کور این پرونده را باز نکرد.\nراننده ارابه شیطانی دستگیر شد\nدو مرد آدمربا که قصد ربودن دو دختر را به عنوان مسافر داشتند پس از دستگیری روانه زندان شدند تا به زودی حکم قطعی‌شان در دادگاه صادر شود.\nراننده عصبانی عابر پیاده را به باد کتک گرفت +تصاویر\nیک راننده عصبانی به خاطر این که مجبور شد روی خط عابر پیاده بایستد، عابر پیاده‌ای را کتک زد.\nفیلم / بی احتیاطی راننده تریلی، مرگ خود را در پی داشت!\nیک راننده بی احتیاط تریلی که در شهر شیجیانگ در شرق چین و بدون مهار لوله های حجیم فلزی در حرکت بود، هنگام توقف با حرکت لوله ها به سمت جلو مواجه و جابجا کشته شد.\nبرخورد پلیس راهور با رانندگان متخلف خودروهای سنگین\nقدس آنلاین - لرستان: فرمانده انتظامي دلفان، از توقيف يک دستگاه خودروي پژو ۴۰۵ بابيش از ۲۱ ميليون ريال خلافي دراين شهرستان خبر داد.


در شهر چه می‌بینیم | آرل\nتاریخ : دوشنبه , ۱۳۹۷/۰۷/۱۶ ۱۷:۳۲\nخلاصه اگر جا نیست، منزل ما هست.\nدر شهر چه می‌بینیم (۱)\nحتماً، بارها و برای همه پیش آمده است. که در معرض آسیب‌های بی‌قانونی‌های کوچکی قرار بگیرند که چهرۀ شهر را آشفته می‌کند. چیزهایی که شاید در سطح برنامه‌های کلان برنامه‌ریزان و سیاست‌گذاران شهری نگنجد، اما کوک‌های شل و نخ‌های آویزانی است که از زیروروی لباسی زربافت بیرون زده است. چیزهای کوچکی که به قدری طبیعی، بدیهی و مسلم انگاشته‌شده‌اند که حتی به آن‌ها معترض هم نمی‌شویم. البته تنها زمانی که این بی‌قانونی‌های عمومی، برای شخص ما مشکل ایجاد نکنند. به مشکلات شهری، نگاه شخصی داشتن، هم درست و هم نادرست است. درست از این جهت که هدف از سامان‌دهی شهر، تأمین منافع تک‌تک افراد حاضر در شهر است و نادرست از این جهت که راه دست‌یابی به منافع شخصی در شهر، از توجه به منافع عمومی می‌گذرد.\nاین «چیزهای کوچک» از هر جنسی که باشند، پیش از اینکه برای «خود» ما یا نزدیکانمان مشکل‌ساز شوند، باید مورد توجه ما قرار بگیرند. پیش از اینکه موتوری در پیاده‌رو به کودکمان آسیب برساند، پیش از اینکه خودرویی زیر پنجرۀ آشپزخانه‌مان در پیاده‌رو جا خوش کند و پیش از اینکه یکبار با کسی بر سر جای پارکی که حق ماست و مصدود شده بحثمان شود.\nمبحث حقوق شهروندی، مبحثی است که به بررسی و ذکر حقوق متقابل شهروند و دولت (فارغ از اجرا و نظارت بر اجرای آن‌ها) می‌پردازد. اما بررسی حقوق شهروندان در قبال هم، بسته به موضوعات مختلف، بر عهدۀ نهادها قرار داده شده است. علی‌رغم اینکه طبق مادۀ ۲۴ قانون مدنی، به تملک‌درآوردن مکان‌های عمومی برای استفادۀ شخصی، جرم محسوب می‌شود، شهرداری و راهنمایی و رانندگی برای حذف موانع مزاحم در شهر اقدامی انجام نمی‌دهند. برقراری نظم شهری، اگرچه تا حدی در اختیار نهادهای مجری قانون در شهر است، اما شهروندان به‌قطع، جدی‌ترین نقش‌آفرینی را در جریان اجرای قوانین وضعی دارند. نظام شهری، تنها به برنامه‌ریزی‌های کلان شهری و وجوه بصری خلاصه نمی‌شود. وجه فرهنگی نظام‌دادن به رفتار شهری مورد بی‌مهری قرار گرفته است و کمتر در برنامه‌های زیرساختی مدیران شهری جای دارد.\nچه سواره و چه پیاده، همیشه بخشی از حقوق شهری هر فرد در حال پایمال‌شدن است. اگر پیاده باشید همیشه باید از موتورسوارها ترسید. حتی اگر در پیاده رو باشید و حواستان به امنیت خودتان باشد. کلاهک‌های سیمانی پیاده‌روها هم چیزی را عوض نمی‌کند. اصلاً تردد موتورسوار در پیاده‌رو، چنان حق موتورسوار است که جایی برای اعتراض هم ندارد. کار خوبی که موتورسوارها می‌کنند این است ک خودشان حقشان را از ما پیاده‌های لولیده در دست و پا می‌گیرند؛ بوق می‌زنند، «هوی» می‌کشند یا با شدت کمتر بعد ازینکه به سختی راهشان را باز کردند یک «دِ برو اونور دیگه» می‌گویند و می‌روند.\nباید خیلی دقت کنیم که حق و حقوق کسی را پایمال نکنیم و به حریم او وارد نشویم. مزاحمتی که افراد پیاده در پیاده‌رو ها برای وسایل نقلیه ایجاد می‌کنند از این حد هم فراتر می‌رود. عبور مرور افراد پیاده در این مکان‌ها، می‌تواند مانعی برای پارک بی‌دردسر خودروها باشد. اصول اخلاقی و انصاف در زندگی جمعی نقش بزرگی بازی می‌کند. وقتی آدم‌ها، مثل ماشین‌ها، سلب نیستند و می‌توانند (نه به خوبی گربه‌ها) از مفاصل خود جوری استفاده کنند که از فضاهایی که رانندگان منصفِ خودروهای پارک‌شده در پیاده‌رو برایشان پیش‌بینی کرده‌اند عبور کنند، تنگ‌نظری و دندان‌گردی در امر اجتماعی، از میزان همبستگی اجتماعی کم می‌کند.\nسفرۀ پهن شدۀ فضای شهری، برای استفادۀ همه است و نباید کسی خواهان استفادۀ انحصاری از آن باشد. البته پیاده‌ها هم چندان بی‌انصاف نیستند و به‌هر حال راهی برای ادامۀ مسیر خود از زیر داربست و لای میله‌ها و ماشین‌های پارک‌شده و بنرهای تبلیغاتی برای رد شدن پیدا می‌کنند.\nاگر سواره باشیم هم باید مراعات‌هایی بکینم. اجحاف در حق دکان‌داران و کسبه‌ای که به شکلی قانونی فضایی را در خیابان با قراردادن مانعی، به محل کسب خود اختصاص داده‌اند، از نمادهای بارز تعدی به حقوق دیگران است. اگر رانندۀ خودرویی هستیم که به دنبال جایی برای پارک‌کردن می‌گردیم، اصلاً دلیل موجهی برای ایستادن مقابل مغازه‌ها آن‌هم با برداشتن موانع از جایشان نیست. یک راننده با حق‌دادن به کاسب، به‌سادگی می‌تواند جایی را برای خودروی خود در پیاده‌رو دست و پا کند. البته متأسفانه این‌کار معایبی هم دارد و آن اینکه، تردد موتورسواران را در این مسیر با سختی همراه می‌کند. اما هم‌زیستی مسالمت‌آمیز و دوستی و همبستگی مدنی، این مشکل را هم برطرف می‌کند.\nبرقراری نظم شهری، از همین رهگذر ممکن است. اگر پیاده‌اید، راه‌های مارپیچ را انتخاب کنید و موانع را با صبر و حوصله رد کنید و گاهی هم در پیاده‌رو منتطر مرگ باشید. اگر سواره‌اید، پارک دوبل را انتخاب کنید تا مشتریان بقالی بی‌دردسر آن را ببینند. توصیه به رعایت حقوق متقابل شهروندان به هم، مثال بارز «سوزن و جوال‌دوز»، «منع‌رطب‌کنندۀ رطب‌خورده»، «چاه برای کسی کندن» و نهایتاً «آنچه برای خود می پسندی برای دیگران نیز بپسند» است. در همین راستا و برای تسهیل شرایط و فراهم‌کردن رفاه در شهر، اگر سواره می‌رفتید و در پیاده‌رو هم جای مناسبی برای خودرویتان پیدا نکردید، دست به جعبه‌ها و تابلوهای مغازه‌ها در خیابان نزنید، منزل ما هست!\nنویسنده : شیرین حجازی\nدر شهر چه می‌بینیمنظم شهریمشکلات شهری


در سال جدید برای مادر شوهرتان عروسی نمونه باشید! - - اخبار جهانی\nدر سال جدید برای مادر, شوهر, عروسی نمونه! -\nدر سال جدید برای مادر شوهرتان عروسی نمونه باشید! -\nدر سال جدید برای مادر, شوهر, عروسی نمونه! - صفحه اصلی "میگ": در سال جدید برای مادر, شوهر, عروسی نمونه! صفحه اصلی گزارش MB: یکی از چیزهایی که به طور معمول تعداد زیادی از زوج های جوان درگیر در گاهی اوقات مدرن برانگیز می شود، رابطه با والدین همسران است؛ یعنی رابطه عروس و مادرشوهر و حتی داماد و مادرزن. چرا همیشه بین این گروه ها تعارض است و این دغدغه ها و نگرانی ها وجود دارد و حتی نمونه این مشکلات در فرهنگ های دیگر، حتی در جوامع غیرسنتی غربی هم دیده می شود؟ خیلی ها رابطه خوبی با مادرشوهرشان دارند بهتر است قبل از هرچیز یک سوال از خودمان بپرسیم؛ آیا در جامعه اطراف ما خانواده هایی هستند که رابطه بین مادر شوهر و عروس و همچنین مادر زن و داماد، خوب و حمایت کننده باشد؛ روابطی که هر دو طرف از آن احساس خوبی داشته باشند و از حضور در کنار هم لذت ببرند؟ در واقع تعداد خانواده هایی که مادرشوهر عروسش را به عنوان دختر خانواده و مادرزنی که دامادش را به عنوان پسرش پذیرفته کم نیست و فکر می کنم اگر همه ما کمی با دقت به اطرافمان نگاه کنیم، متوجه می شویم که تعداد این خانواده ها اصلا کم نیست. پس این یک قاعده و قانون کلی نیست و اگر در این زمینه با تعارض روبرو هستیم، باید به آن به عنوان یک مساله نگاه و برای برطرف کردنش تلاش کنیم. آزردگی مادرشوهر طبیعی است! زوج های جوانی که وارد زندگی مشترکشان می شوند، باید به این نکته توجه کنند که والدین همسرشان (چه زن و چه مرد) نسبت به فرزندشان احساس مالکیت دارند و وقتی احساس می کنند این مالکیت را باید با دیگری شریک شوند و نفر سومی وارد رابطه والد و فرزندی می شود، احساس عدم امنیت و از دست دادن سراغشان می آید. به هرحال مادری که 30-20 سال فرزندش (دختر یا پسر) را بزرگ کرده، برایش آرزوهای زیادی داشته و از بودن در کنار فرزندش حس خوبی داشته و این حس تعلق حس امنیت، ارزشمند بودن و مفید بودن را به او می داده، حالا در مقطعی قرار گرفته که باید از فرزندش جدا شود و شاید حس کند که نتیجه همه تلاش ها و خون دل خوردن ها، تنهایی خودش شده! این احساسات در خانواده های کم جمعیت تر قوی تر است. همچنین گاهی در بعضی خانواده ها یکی از فرزندان فرد کلیدی خانواده است و نقش پررنگ تری دارد. وقتی قرار باشد این فرد کلیدی، زندگی مستقلی را با همسرش آغاز کند، مسلما آزردگی هایی در خانواده اش ایجاد می شود. پس با توجه به این مسائل بهتر است اول این احساس را بشناسیم و با آن همدل شویم و دوم اینکه روی نقاط حساس این رابطه دست نگذاریم تا آزردگی های فرد را تحریک نکنیم. همه خانواده ها مشکلاتی دارند خارج از روابط نظام خانواده های دوم، یعنی روابط زوج های جوان با خانواده های اول (والدین عروس و داماد) باید به این نکته توجه کرد که همه خانواده ها میان خودشان با چالش هایی روبرو هستند؛ والدین با یکدیگر، فرزندان با یکدیگر، فرزندان با والدین و … اما از آنجا که یک پیش فرض منفی درباره رابطه عروس و مادرشوهر و همین طور داماد و مادرزن وجود دارد، حساسیت ایجاد می شود و مشکلات عروس خانم با مادرشوهر یا آقای داماد با مادرزن بزرگ تر از آنچه که هست، دیده می شود. اگر در حوزه مهارت های زندگی در زمینه مهارت های ارتباط موثر تمرکز کنیم، می توانیم از بروز این مشکلات پیشگیری کنیم. در واقع همه زوج های جوان باید این مهارت ضروری را یاد بگیرند و آن را توسعه دهند. شاید مشکل از «مدل ارتباطی» شماست! خوب است زوج ها از خود بپرسند: «آیا من در مدل برقراری ارتباط با خانواده همسرم مسلط هستم یا نه؟ آیا می توانم هیجان های خودم را کنترل کنم؟ آیا در برقراری ارتباط می توانم طوری رفتار کنم که مانع از سوءتفاهم و پیشگیری از بروز اختلاف شود؟» اگر هرکدام از ما مسئول مدل و سبک ارتباطی خودمان و دنبال یادگیری مدل های ارتباط موثر و ارتباط های اجتماعی باشیم، گامی اساسی در پیشگیری از بروز مشکلات برداشته ایم. نکته دیگری که نباید فراموش شود این است که نظام خانواده هایی که یک دختر و یک پسر دارند و نهایتا یک عروس و یک داماد به خانواده شان اضافه می شود با نظام خانواده های پرجمعیت که چند عروس و چند داماد دارند، کاملا متفاوت است. در خانواده های پرجمعیت که بیش از یک عروس و داماد وجود دارد، بحث مقایسه رفتارها، چه مقایسه رفتار عروس ها با مادرشوهر و چه مادرشوهر با هرکدام از عروس ها پیش می آید. مثلا عروس خانمی که از لحاظ معاشرتی رفتار گرم تری دارد، می تواند رابطه صمیمانه تری با والدین همسرش برقرار کند و والدین همسرش ایشان را بیشتر می پذیرند و در مقابل عروس خانم یا آقا دامادی که مدل برقراری ارتباطش برگرفته از الگوی اجتنابی باشد، طبیعتا در نظام خانواده کسی نمی تواند با این فرد ارتباط داشته باشد! حالا فرض کنید فردی عروس یا داماد خانواده ای شده که مدل برقراری ارتباط آن خانواده اجتنابی است و مهارت کمی در برقراری ارتباط دارند و خود فرد هم در حوزه ارتباطی ضعیف باشد؛ این موضوع باعث تشدید مشکل ارتباطی می شود و احتمال بروز سوءتفاهم ها بیشتر خواهد شد. مثلا فرد تصور می کند خانواده او را تحویل نمی گیرند و عروس و داماد دیگر (که رفتارش صمیمانه است) را بیشتر دوست دارند. در صورتی که مسئول کیفیت این ارتباط خودمان هستیم؛ اصل موضوع این است که اگر مراقب جهت فلش مسئولیت باشیم، راحت تر شرایط و موقعیت خود را می پذیریم و در فرصت مناسب دنبال راهی برای رفع این مشکل هستیم. همسرتان را واسطه نکنید مشکلی که معمولا در چنین تعارض هایی پیش می آید، این است که زوج ها همسرشان را مسئول رفتار والدینشان می دانند و مثلا می گویند: «ببین پدر و مادرت چقدر به من بی توجه اند!» و از همسرشان می خواهند در مقابل ساختار خانواده اش بایستد. به این ترتیب تعارض اولیه ای که به دلیل سوءتفاهم ایجاد شده، به یک منازعه یا مجادله تبدیل می شود. حتی اگر فرد به خانواده اش گلایه های همسرش را منتقل کند و مثلا بگوید: «شما با همسر من رفتار خوبی ندارید اما همسر برادرم را خیلی تحویل می گیرید» قطعا پاسخ خواهد شنید که: «همسر برادرت رفتار صمیمانه ای دارد، با ما راحت است و اینجا را مثل خانه خودش می داند اما همسر تو این طور نیست!» مسلما چنین جوابی، فرد را در تعارض قرار می دهد؛ از سویی پاسخی منطقی و مبتنی بر شواهد شنیده و از طرفی همسرش (عروس یا داماد خانواده) او را تهدید کرده که «یا این شرایط را درست می کنی یا من هم فلان کار را خواهم کرد!» این رفتار و شرایطی که پیش می آید، به خودی خود پایه ریز اختلافات جدی تری در خانواده می شود. یادتان باشد … وجود یک پیش فرض که چون این فرد «مادرشوهر » یا «مادرزن» است پس … یعنی «سوگیری ذهنی» و مادامی که درگیر سوگیری ذهنی باشیم، در فضا و محیط بیرونی هر اتفاقی که بیفتد، تحلیل ما از آن موقعیت بر اساس همان سوگیری ذهنی و پیش فرض ذهنی خواهد بود و به همین دلیل خیلی اوقات تحلیل و برداشت درستی از موقعیت ها نخواهیم داشت. پس باید نگرشمان را عوض کنیم: رابطه با خانواده همسر یک رابطه انسانی است و تابع قوانین و قواعد انسانی به صورت عام است. یعنی اگر من در سبک ارتباطم مراقب تن صدا، آهنگ صدا، نحوه نگاه کردن و جملات و واژه هایی که به کار می برم، نباشم یا ارتباطم را مدیریت نکنم، باعث بروز سوءتفاهم خواهم شد؛ به همین دلیل مسئول سبک ارتباط با خانواده خودم هستم. حالا اگر تمام اصول را رعایت کردم و باز تعارض ایجاد شد، در قدم بعدی به جای تحت فشار قرار دادن همسر و واسطه قراردادن وی برای حل مساله، باید به شکل همفکری با همسر، موضوع را باز کرد و فهمید مشکل از کجا شروع شده و راه حلی برایش پیدا کنیم. اگر در نهایت خودمان نتوانستیم مشکل را حل کنیم، باید با یک متخصص در امور خانواده مشورت کنیم تا راه حلی برای رفع مشکل یا به روشی برای به حداقل رساندن تعارض ها و نیز فشار روانی وارده به خود، همسر و خانواده مان پیدا کنیم. برای همسرتان تعیین تکلیف نکنید! فراموش نکنید مسئولیت ارتباط دو خانواده با یکدیگر به عهده فرد مرتبط با دو خانواده است. یعنی یک آقا تعیین کننده این است که با کدام یک از اعضای خانواده خودش قصد ارتباط دارد و خانم مسئولیت ارتباط با نظام خانواده خودش را دارد و زوج نمی توانند همسرشان را از رفت و آمدهای خانوادگی منع کنند چراکه حق و حقوق هایی در سبک ارتباطی افراد وجود دارد. در عین حال همسران نمی توانند یکدیگر را مجبور به حضور در سبک های ارتباطی یکدیگر کنند. اگر زوجی به این نقطه رسیدند که یکی از آنها راغب به ارتباط با خانواده اش بود و دیگری این ارتباط را نمی پذیرفت، مسلما در طولانی مدت از لحاظ عاطفی و احساسی دچار مشکل خواهند شد به خصوص اگر این معضل در ساختار خانواده گسترش پیدا کند. در این موارد نیز بهتر است افراد به متخصص مراجعه کنند تا مشخص شود مشکل از کجا نشات گرفته. در نهایت دوباره تاکید می کنم هیچ آقا یا خانمی نمی تواند همسرش را از رفت و آمد با والدین و اقوام درجه یک منع کند چراکه این مسائل ماهیت های هویتی دارند و اگر این کار انجام شود، به هویت همسرمان آسیب رسانده ایم. سلامت ایران اخبار مرتبط : چگونه در دل مادرشوهر خودمان را جا کنیم؟ چگونه در دل خانواده همسرمان عزیز شویم؟ چگونه رابطه بین همسرم و خانواده ام را بهتر کنم؟