پاسخ به: و چه خالي ميرفت ! [مطالب اشتراكی] - جادوگران®\nپیام زده شده در: ۱۵:۱۶ شنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۹\nپست خداحافظی کالین کروی\nپیام زده شده در: ۱۵:۱۱ شنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۹\nپست خداحافظی البوس پرسیوال وافریک برایان دامبلدور\nویرایش شده توسط پومانا اسپراوت در تاریخ ۱۳۹۹/۶/۲۹ ۱۵:۱۴:۳۰\n۲۰:۱۴:۴۳ یکشنبه ۵ بهمن ۱۳۹۹\nپیام زده شده در: ۴:۲۱ دوشنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۸\nگودبای مای آزکابان...\nگودبای مای وزیر...\nچه سخت و دردناکه رفتن... چقدر سخته بشینی و ببینی چیزایی که دوسشون داری، جلو چشمت دارن ازت گرفته میشن و نمیتونی هیچ کاری بکنی. فقط میتونی بشینی و به تقدیر اجازه بدی کارشو بکنه و سعی کنی واسه جای خالی که تو قلبت به وجود میاد و آروم آروم کل وجودتو می گیره، مرهمی پیدا کنی. میای، میری، می خندی، صحبت می کنی، اما یه بغضی ته گلوتو گرفته و مثل یه شیشه نازک، منتظر یه تلنگر کوچیکه که بشکنه و با خورده ریزه هاش، کل وجودتو زخمی کنه.\nدرسته... هرکسی میره یه روزی. از جایی که دوسش داره باید دل بکنه و بذاره بره. جاهایی که دوسشون داریم، احساس فوق العاده ای رو بهمون منتقل می کنن. مثل صندلی ریاست که حس قدرت فوق العاده ای رو منتقل می کنه و خب... یه روزی باید ول کرد و رفت صندلی رو.\nچیزایی که دوسشون داریم، فقط حس خوبی رو بهمون منتقل نمی کنن، با خودشون مسئولیتم میارن. یه رئیس خوب، واسه اینکه از عهده مسئولیتاش بر بیاد، باید دانش کسب کنه. همگی میدونیم دنیایی از علم و دانش لا به لای ورقه های کتابا مخفی شدن و با خوندنشون، کلمه ها، دانایی رو به مغزمون هدیه میدن. حتی دل کندن از دسته فاکتورایی که به اسم غل و زنجیر و طناب دار جدید نوشته شده بودن، اما پولشون صرف خرید کتاب و تکمیل مجوعه های فانتزی کتابخونه شخصیم شد، کار خیلی سختیه. البته همیشه از بزرگترامون شنیدیم که مال حلال به صاحبش بر می گرده. امیدوارم فاکتورای عزیز رو که توی کشو میز ریاست آزکابان جا گذاشتم، روزی بهم برگردن.\nهمیشه موقع رفتن و جدا شدن از مکان، شخص یا چیزی، یه حسی سراغ آدم میاد که بهترین تعریفش همون وجدانه. همه خاطرات و کلا ارزیابیت از اون چیز مثل فیلم جلوی چشمت میاد و فقط و فقط خودت میدونی اونجا چیکار کردی، هدفت چی بوده و وجدانت آسوده س یا نه.\nامروز عصر که از گودبای عزای وزارت بر میگشتم، تک تک روزایی که توی وزارتخونه سپری کرده بودم، تک تک خاطرات، غما و شادیا، از جلو چشمم گذشتن. و باید بگم که... بله! خوشحالم! خوشحالم و آسوده. خوشحال از اینکه مدتی، هرچند کم، به جامعه ی جادویی خدمت کردم. آسوده از این که عدالت و امنیت رو توی جامعه برقرار کردم. همیشه گرفتن تصمیم درست سخته، اما وقتی صحبت از عدالت و حقوق بقیه میشه، تصمیم گیری سختترم میشه. باید به عقل و منطقت تکیه کنی و تک تک جوانب رو در نظر بگیری. روونا رو شکر که تو این راه موفق بودم و تونستم تصمیمات صحیحی مثل گرفتن جرایم روزانه به جرم وجود 2% باکتری روی کف دست، بازرسی روزانه منازل و بررسی میزان وجود گرد و غبار و ذخایر وایتکس و جریمه در صورت تخطی و صدور احکام درست و به جای زندان برای مجرمان، بگیرم.\nدر نهایت لازم میدونم از تک تک همراهانم در این مسیر تشکر و قدردانی کنم. وزیر عزیز و پاکیزه مون، بانو دلاکور. معاونت محترم وزارت، بانو گانت. معاون عزیزم، تام جاگسن. موزه گردان و مورخ زحمت کش، جناب مرلین و دوستان دارای دستان پشت پرده ی زوپس نشین. همکاری با این عزیزان، باعث افتخار و سرافرازی بنده بود.\nدر آخر، با تنها چیزی که از دوران پرشکوه ریاست برام باقی مونده، از سمت خودم کناره گیری می کنم.\nبه امید جامعه ای هرچه امن تر.\nویرایش شده توسط دروئلا روزیه در تاریخ ۱۳۹۸/۱۲/۲۶ ۴:۲۵:۰۳\nپیام زده شده در: ۱:۴۰ دوشنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۸\nآه چه سخت است خداحافظی با قدرت...\nاز همان زمانی که مقام مورخ را پذیرفتم، هیچوقت فکر نمی‌کردم که روزی بخواهم از منصب قدرت (آن هم چه قدرتی!) کابینه ی وزارت کنار بکشم. در اینجا می‌خواهم با آوردن نقلِ قول هایی از جادوگران بزرگ و قدیمی، کریس چمبرز و آنتونین دالاهوف به اعمال شنیع خود در زمان برعهده داشتن قدرت اعتراف کنم.\nخب الان چیزی که میمونه چیه؟ شرمندگی!\nمن همینجا اعلام میکنم که شرمنده ی تک تک اعضای سایتم که وزارتو دارم ول میکنم، به هرحال خیلیا این سایت براشون مهمه و قطعا اینکار من خیلی اشتباهه... رفتن نه، این که مسئولیت قبول کردم اشتباه بود.\nآه که چه درست و زیبا می‌گفت کریس چمبرز... واقعا ترک منصب قدرت سخته و سخت تر از آن، اعتراف به اعمالی که موجبات شرمندگی بنده را فراهم می‌کنند.\nقبل از اعتراف به کارهایی که کابینه ی شانزدهم وزارت در کمال صحت عقلی و جسمی و با خواست خود انجام داده است، قصد دارم تا با کمک گرفتن از دو بزرگواری که نامشان بالاتر ذکر شد، بار سنگین عذرخواهی برای استعفای زود هنگام را از دوش این بنده ی حقیر بردارم.\nیک اینکه خیلی وقت ها رفتن و جدا شدن از چیزی هر چند برامون ممکنه خیلی سخت باشه ولی در نهایت خیلی مفید و کارسازه. کلا تا جایی که من تجربه کردم همیشه باید از تغییرات مفید استقبال کرد هر چند بعضی تغییر ها بینهایت ترسناک، سخت و عذاب دهنده هستند ولی باید شهامت انجام دادنشون رو داشت وگرنه تو همون حالت میمونی.\nآه از قلم زیبای آنتونین دالاهوف کبیر، که با سخنان گهربارشان باری سنگین از روی دوش این حقیر برداشته است. بسیار زیبا و حکیمانه بود این سخن و امیدوارم که خوانندگان این اعتراف نامه هم بنده را درک کنند.\nو حالا مهلت به اعتراف به اعمال من در دوران وزارت می‌رسد.\n1) تخصیص مبلغ 13 هزار گالیون برای تعمیرات شرکت حمایت از جادوگران که در حقیقت برای تعمیر خانه ی این بنده ی حقیر بود.\n2) اختلاس مبلغی بالغ بر 100 میلیون گالیون از صندوق ذخیره ی گالیونیِ دولت نظافت و تقارن.\n3) دخالت در امور نظامی.\n4) دخالت در امور دادگاهی و حضور به عنوان قاضی در دادگاه خانواده شماره ی 10\nدر نهایت، آرزوی صلح برای تمامی ساحرگان و جادوگران دارم و از مرلین کبیر و بانو روونا تقاضای بخشش دارم.\nتام جاگسن، 1398/12/26\nویرایش شده توسط تام جاگسن در تاریخ ۱۳۹۸/۱۲/۲۶ ۱:۴۵:۴۷\nپیام زده شده در: ۱:۰۵ دوشنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۸\n۱۸:۳۵:۲۹ یکشنبه ۵ بهمن ۱۳۹۹\nخب واقعا فکر نمیکردم یه روزی برسه که اینجا پست بزنم... ولی رسید!\nمرحوم راست می‌گفت‌آ. منم واقعا فکر نمی‌کردم کارم به این تاپیک برسه.. ولی رسید!\nبذارید قبل از هر چیزی، نقل قولی کنم از یکی از اعضای سایت وقتی خواست بره...\nخیلی وقت ها رفتن و جدا شدن از چیزی هر چند برامون ممکنه خیلی سخت باشه ولی در نهایت خیلی مفید و کارسازه.\nواقعا جدا شدن از کرسی وزارت برای من خیلی سخت بود.\nمورد دوم هم در مودد "رفتن" اینه که تا جایی که من تجربه کردم همیشه موقع رفتن و جدا شدن از مکان، شخص یا چیزی، یه حسی سراغ آدم میاد که بهترین تعریفش همون وجدانه.\nچیزه... اینجاش یکم سخت شد.\nاصلا می‌دونید چیه، معنی کردن این جملات از عهده‌ی من خارجه. من می‌گم بذارید ساکت باشم ولی شما اجازه نمی‌دید. حالا بذارید کمی با هم معاشرت کنیم.\nهم‌اکنون، در لحظه‌ای که من چندین سال نوری با شما ملت گرانقدرم فاصله دارم، اومدم یه چند تا چیز بگم که دلتونو بسوزونم جهت اعتراف و برم.\nاون نفری یه میلیون گالیون که ازتون گرفتم رو یادتونه؟ اصلا صرف یتیم‌خانه‌ی دیاگون نشد. باهاش وایتکس خریدم انبارهامو پر کردم برای روز مبادا.\nیادتونه روزی پنج بار باید با آب و وایتکسِ ماموران حکومتی دوش می‌گرفتین؟ سه بار کافی بود. اون دوبار اضافی واسه خنده‌ش بود.\nنگران اون چهار پنجم پول مملکت نباشینا. با همش مواد شوینده خریدم. جاش امنه. به مصرف درستش رسیده.\nولی راستش اختلاس نکردم. اینو همین اول بگم که بدونین. خیلیا می‌گن اون هفت میلیارد گالیونی که از حسابای گرینگوتز شما برداشتم اختلاسه ولی من اصلا قبول ندارم. به هیچ وجه. من دست خالی و با لباس سفید و استریل وارد این وزارت شدم، دست خالی و با لباس سفید‌ترم می‌رم.\nنگران بچه‌هاتون هم نباشین جاشون امنه بابا! ... هی پیغوم پسغوم و جغد نفرستین برای من، ای جامعه‌ی ارزشمند جادوگری. بچه‌هاتون کثیفن، باید استریل بشن! اصلا کی گفته وایتکس واسه پوست ضرر داره؟ شما همین شیش ماه رو هر روز باهاش دوش گرفتید، چیزیتون شد؟ نه والا! بچه‌های شما هم چیزیشون نمی‌شه. آوردیم استریلشون کنیم، برشون می‌گردونیم دیگه!\nراستی مردم سابقِ لندنِ شمال غربی و شرقی، یادتونه خونه‌هاتون خراب شد؟ تو طرح نبود‌ید بلکه مسکل بزرگتری داشتید... خونه‌هاتون تقارن شهر رو به هم زده بود.\nبنده تا جایی که فکر کردم همینا رو به خاطر آوردم. من می‌دونم شما مردم فهیم همواره وزیرتون رو می‌بخشید و جا داره اینجا از سخنی نقل‌قول کنم:\nقطعا هم وزیر بعدی بسیار بهتر از کریس چمبرز حقیر خواهد بود...\nبله، برای مرحوم که صدق کرد، امیدوارم برای منم صدق کنه.\nپیام زده شده در: ۰:۰۰ جمعه ۲۲ شهریور ۱۳۹۸\nدلیل اصلی رفتنم اینه که دیگه به اندازه گذشته نمیتونم فعالیت کنم... پامو تو راهی گذاشتم که خیلی کار و تلاش میخواد... و خب دیگه وقتی برای سایت جادوگران نمیمونه...\nنقل قولی هم میکنم از یکی از اعضای قدیمی سایت وقتی که خواست بره...\nخیلی وقت ها رفتن و جدا شدن از چیزی هر چند برامون ممکنه خیلی سخت باشه ولی در نهایت خیلی مفید و کارسازه. کلا تا جایی که من تجربه کردم همیشه باید از تغییرات مفید استقبال کرد هر چند بعضی تغییر ها بینهایت ترسناک، سخت و عذاب دهنده هستند ولی باید شهامت انجام دادنشون رو داشت وگرنه تو همون حالت میمونی و باز هم ازت سوءاستفاده میشه. کلا تعریفی که خیلی ها از "آزادی" بعنوان نهایت آرزو و بالندگی بشر و تمدن میدن همینه. آزادی ترسناکه. لامصب بعضی از گذشتگان یه چیزایی گفتن که هر چی بالا و پایین بپری بهتر از اون عمرا نمیتونی بگی مثلا در این مورد هزار تا کتاب هم بنویسی هیچ وقت نمیتونی مثل این عبارت "تولستوی" منظورت رو برسونی: "برای کشف اقیانوسهای جدید، باید شهامت ترک ساحل آرام خود را داشته باشید. این جهان، جهان تغییر است نه تقدیر."\nالبته متاسفانه اون موقع روحمم خبر نداشت که تا پنجاه سال آینده فکر رفتن به سرم بزنه حتی! این دلیلی بود که مسئولیت قبول کردم، قطعا هم وزیر بعدی بسیار بهتر از کریس چمبرز حقیر خواهد بود...\nدر مرتبه ی دوم از لرد ولدمورت عذرخواهی میکنم، یکی از بهترین کسایی که تو زندگیم دیدم و واقعا شرمندم که جواب اعتمادتون رو ندادم... امیدوارم منو ببخشید.\nهمچنین از جمع مرگخورا هم عذر میخوام...\nو همینطور از دوستام در این سایت که شامل سو و لینی(البته اگه خودش بدونه) و چند نفر دیگه میشه.\nسرتونو درد نمیارم دیگه... فقط اینکه برای رسیدن به هدف باید از خیلی چیزا بزنی...\nپیام زده شده در: ۲۱:۲۸ شنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۵\nعاقا ماهم عنتونینی شدیم رفت!\nمن دوست داشتم اینجا یکمی از اون عوضی بازیای دنیای واقعی دور بشیم و همگی کنار هم از فعالیت‌مون لذت ببریم اما مثل اینکه خودمم خرابش کردم! عاقا اسم میبرم! هکتور جون اگه ناراحت شدی، ببخش! والا هدف لذت بردن از کنار همدیگس اما احساس میکنم الان دیگه حتی توحید ظهرپورم چشم دیدنمو نداره. حداقل کاری که میتونم بکنم اینکه بذارم بقیه لااقل یه لیوان آب خوش از گلوشون بره پایین!\nاونایی که فکر میکردن من پرو تر از اینحرفام و به این سادگیا کنار نمی‌کشم و درصورتی که حتی اگه همه هم ازم متنفر بشن، بازم فعالیت میکنم، باس بگم که اشتباه میکردن. والا من از پر گلم شکننده ترم!\nطومار نمی نویسم. دوستتون دارم\nمختلص همتون، تام!:kiss:\nپیام زده شده در: ۱۲:۴۲ چهارشنبه ۶ آبان ۱۳۹۴\nامممممم... اسم این تاپیک، سنگین و منفیه ولی خب حقیقته. در نهایت همه خالی میرن. البته من حقیقتش خالی نمیرم. چارتا مسافرم تو راه میزنم. بله بله میدونم خیلی با نمکم.\nمنظورم از خالی نرفتن تجاربیه که آدم توی هر جایی به دست میاره. اینجا حداقل چیزی که بعد نه سال عضویت و نظارت و مدیریت برای من داشت همین تجارب بود.\nحقیقتش هدف اصلیم از زدن این پست این بود که با اعضایی که توی راونکلاو نیستن و نتونستن پست خداحافظیم توی اونجارو بخونن خدافظی کنم بخصوص اعضایی که بهشون حس داشتم مثل گلرت و شریف و ریتا و مایکل و فیلیوس و وینکی(حس و چشم برادری البته ) و لینی و لاکی و آریانا و رز و جروشا(اینا هم تقریبا همون حس ).\nخب مشخصه که بعد نه سال اونم تا دلت بخواد پر فراز و نشیب کلی حرف برای زدن هست. منم خب به نوبه خودم در نوع خودم پوست کلفت ترین بودم. توی بدترین شرایط که فقط خودم و خودم بودم، موندم و نرفتم و البته الان خوشحالم چون اگه تو اون شرایط میرفتم اصلا جالب نبود و همیشه ذهنم و وجدانم مشغول میموند. شاید از لحاظ تاریخی هم خوب بود.\nمنظورم اینه که مثلا، خیلی از کسانی که زمان مدیریت امثال من کلی بد و بیراه میگفتن، خودشون بعدا مدیر شدن و برای من جالب بود دیدن زمان مدیریت این اعضا. مثل این بود که تاریخ تکرار میشه البته این بار برعکس. و اینم اضافه کنم که منم اشتباهاتی داشتم و منظورم از تجارب همین بود. در ادامه زندگیم اون اشتباهات رو مرتکب نمیشم و میخوام که اینجا اگه اون اشتباهات باعث اذیت هر عضوی شده ازش معذرت بخوام.\nحرفای دیگه رو فاکتور میگیرم و در آخر اگه چیزی بخوام بگم و تیریپ بابابزرگارو بردارم، تنها چیزی که به ذهنم میرسه اینه که تا جایی که من تجربه کردم در مورد "رفتن" ها دو تا نکته خیلی مهم وجود داره.\nیک اینکه خیلی وقت ها رفتن و جدا شدن از چیزی هر چند برامون ممکنه خیلی سخت باشه ولی در نهایت خیلی مفید و کارسازه. کلا تا جایی که من تجربه کردم همیشه باید از تغییرات مفید استقبال کرد هر چند بعضی تغییر ها بینهایت ترسناک، سخت و عذاب دهنده هستند ولی باید شهامت انجام دادنشون رو داشت وگرنه تو همون حالت میمونی و باز هم ازت سوءاستفاده میشه.\nکلا تعریفی که خیلی ها از "آزادی" بعنوان نهایت آرزو و بالندگی بشر و تمدن میدن همینه. آزادی ترسناکه. لامصب بعضی از گذشتگان یه چیزایی گفتن که هر چی بالا و پایین بپری بهتر از اون عمرا نمیتونی بگی مثلا در این مورد هزار تا کتاب هم بنویسی هیچ وقت نمیتونی مثل این عبارت "تولستوی" منظورت رو برسونی:\n"برای کشف اقیانوسهای جدید، باید شهامت ترک ساحل آرام خود را داشته باشید. این جهان، جهان تغییر است نه تقدیر."\nیا عبارت دیگه ای که داروین گفته:" قویترین انواع نیست که باقی میماند یا حتی زیرکترین آن ها، بلکه نوعی که در مقابل تغییر پاسخگوترین میباشد."\nاسم تاپیک یه جوریه آدم حس فلسفیش میاد.\nحالا از محل سکونت و کار و خانواده و فرد مورد علاقه گرفته تا مثلا همین که من به این نتیجه رسیدم دیگه بیشتر از این نباید اینجا بیام و البته امیدوارم دوستای تازه واردمون بهشون خوش بگذره و اینقدر محیط سایت خشک و راکد نمونه و زده نشن.\nمورد دوم هم در مورد "رفتن" اینه که تا جایی که من تجربه کردم همیشه موقع رفتن و جدا شدن از مکان، شخص یا چیزی، یه حسی سراغ آدم میاد که بهترین تعریفش همون وجدانه. همه خاطرات و کلا ارزیابیت از اون چیز مثل فیلم جلوی چشمت میاد و فقط و فقط خودت میدونی اونجا چیکار کردی، هدفت چی بوده و وجدانت آسوده س یا نه. این مهمترین قسمت زندگیه بنظر من. اونموقع خیلی مهمه که وجدانت آسوده باشه و راحت بری چون اگه نباشه همیشه درگیرش حداقل از لحاظ ذهنی میمونی و نمیتونی ادامه راهتو بری.\nدر مورد مرگ هم همینطوره. در نهایت فیلم زندگیمون میاد جلوی چشممون و اونجا فقط خودمون میدونیم با عذاب وجدان همه چیزمون تموم میشه یا آسودگی خیال. باید هر کاری رو تا تهش و البته درست و با وجدان انجام داد و بعد رهاش کرد. حالا اگه اون چیز درست شد که بهتر تلاشت نتیجه داده ولی اگه درست نشد تو خیالت راحته که همه تلاشتو کردی و میتونی با خیال راحت ادامه راهتو بری.\nاووووم بسه دیگه. خیلی حرف زدم. قبل از نثار سیل گوجه ها، از منبر به پایین میخرامم، براتون بهترین آرزوهارو دارم و ...خب خدافظ.


وزیر کشور گفت: رسانه‌ها و مردم می‌دانند ما در حال تلاش برای بازسازی و نوسازی مناطق سیل‌زده هستیم و عدم اعتراض و تنش اجتماعی نباید موجب غفلت ما در این مناطق شود.\nعبدالرضا رحمانی فضلی در چهارمین جلسه قرارگاه بازسازی مناطق سیل‌زده که با حضور اسماعیل نجار رئیس ستاد مدیریت بحران کشور، تابش رئیس بنیاد مسکن انقلاب اسلامی، جمالی‌نژاد رئیس دهیاری‌ها و شهرداری‌های وزارت کشور و جمعی از مدیران و استانداران کشور برگزار شد، گفت: در دوره مقابله با سیل تلاش شد تا از حجم وسیعی از خسارتی که سیل می‌توانست ایجاد کند به ویژه خسارت و تلفات انسانی جلوگیری شود و خسارت‌ها به حداقل برسد. امدادرسازی با همراهی مردم و دستگاهی اجرایی در این مرحله انجام شد و اگرچه حجم عمده کار برعهده مردم بود اما دستگاه‌ها نیز کارنامه قابل قبولی در این خصوص ارائه داده‌اند.\nبرچسب ها: اخبار ایران ، اخبار خوزستان ، وزارت کشور ، سیلاب در خوزستان ، شوشان