با جوانان تا آسمان (هادوی تهرانی ) - پرسمان\nبا جوانان تا آسمان (هادوی تهرانی ) ۱۳۹۳/۱۱/۱۹ - ۲۳ بازدید\nسخن هم دهم ۲\nتراوش قلم ۴\nنامه اى براى همه ى زمان ها ۵\nبا جوان تا بهار [ جوان و جستجو گرى] ۸\nشکوفه هاى بهارى ۹\nواژگان آغازین على ۱۰\n۱. تقوا ۱۰\n۲. اکتفا بر وظایف واجب ۱۰\n۳. انتخاب مسیر گذشتگان صالح ۱۰\nگردش در بهار ۱۲\n۱. بو کردن گل ۱۲\n۲. آبیارى ۱۲\nدر زلال صفا ۱۴\nدر سرگردانى و ابهام ۱۵\nبا جوان تا باران [جوان و خودسازى] ۱۶\nجوان، نشاط، شادابى ۱۷\nدر مسیر باران ۱۸\nمعمارى دل ۱۹\nدست در دامن معشوق ۲۰\nیقین محکم و باور استوار ۲۱\nدل و زندگى ۲۲\nهم آغوشى مرگ و زندگى در خلوت دل ۲۳\nسر در دل ابرها ۲۴\nدر آیینه ى تاریخ ۲۵\nبالى براى پرواز ۲۷\nبا جوان تا دریا [جوان و جامعه] ۲۸\nعیار و معیار ۲۹\nمعیار پرتکرار ۳۱\nمعیار تعیین کننده ۳۲\nشرطها و مرحله ها ۳۳\nخانواده ى دریایى ۳۴\nمقاومت در اعماق ۳۵\nبا جوان تا آسمان [جوان و جهان آخرت] ۳۷\n۳۷ با جوان تا آسمان [جوان و جهان آخرت] ۴۰\nاز آشفتگى تا آسایش ۴۲\nسخن هم دهم\nچترها را باید بست زیر باران باید رفت زندگى تر شدن پى در پى زندگى آب تنى کردن در حوضچه ى اکنون است »سهراب سپهرى« جوان عزیز، دخترم، پسرم نام مقدس على، شاید اولین واژه اى باشد که در دل و جانت نشسته است.\nچون به دنیا آمدى، نام او را بر گوشَت زمزمه کردند، وقتى شیر مى نوشیدى، مادر نام او را در کامَت ریخت و چون توانایى دیدن یافتى، ایستادن بابا را با نام على، در چشمانت نقش کردى....\n، بزرگتر شدى، همه جا نام على همراهت بود.\nدرخانه، در مدرسه، در مسجد...، از او بسیار شنیده اى.\nاز قضاوت و عبادتش، از جنگ و شجاعتش، از ظلم ستیزى و عدالتش، از زهد و تقوایش و... آنقدر از او برایت گفته اند و نوشته اند که وقتى از او سخن مى گویى، گویا او را دیده اى و با او زندگى کرده اى.\nدر سختى هاى زندگى چشم به گره گشایى او دارى و در مشکلات آینده امید به دستگیریش .\nاما... آیا این همه، باعث دوست داشتن او هم هست؟؟؟ على قهرمان بى نظیر جنگ هاست، اما اگر کسى خوب شمشیر مى زده آیا مى توان به او عشق ورزید؟؟ على قاضى بى خطایى است، اما آیا یک قاضى - هرچند عادل - دوست داشتنى است؟؟ على در عبادت نمونه ندارد! - هزار رکعت نماز در یک شب - اما افراد عابد و زاهد قابلیت براى عشق بازى و معشوق شدن را نیز خواهند یافت؟!!، و... پس على را چرا دوست مى دارى؟ و چرا به او عشق مى ورزى؟؟ على را وقتى مى توان دوست داشت که بفهمى و بدانى که او نیز تو را از صمیم قلب دوست مى داشته، به على وقتى مى توان عشق ورزید که دریابى على به تو عشق مى ورزیده و على وقتى معشوق تو و من قرار خواهد گرفت که ببینى و ببینیم او نیز پاک ترین عشقش را نثار ما کرده است.\nاین کتاب کوچک در پى نشان دادن این زلال جاودانه است.\nنویسنده ى این کتاب که ضمن آشنایى با علوم مختلف، خود، چون تو از نعمت جوانى و شوق و خطرش بهره مند است، از قله ى بلند دانش دست دراز کرده تا چهره ى دوست داشتنى على را ببیند و بنمایاند، نگاهى سرشار از جوانى و دانش و عشق به زلالِ عشق همه ى هستى، نگاهى که راز عشق معشوق به عاشق - و نه عشق عاشق به معشوق - را مى گشاید، نگاهى که در طول آن، کلام عاشقانه ى على به جوان شنیده مى شود: »اگر لطمه اى به تو بخورد مثل این است که به من لطمه اى وارد آمده.\nاگر مرگ تو را تهدید کند گویا سراغ من آمده که من تو را پاره اى از خویش - یا که نه - خویشتن خویش و همه ى وجودم مى یابم...!!!« این کلمات را على بن ابیطالب در نامه اى که براى فرزند جوانش امام حسن نوشته آورده، اما باید بدانى که سطرهاى اول نامه را على به گونه اى نگاشته که هر خواننده اى بفهمد پسرش بهانه بوده و خطاب نامه منحصر در او نیست بلکه این نوشته، نامه اى است به همه ى جوانان زمین و همه ى دوستان جوان على در تمامى زمان ها.\nآه که این على چقدر دوست داشتنى است.\nعلى دوست داشتنى است چون او نیز مرا دوست دارد.\nعلى معشوق من است چون من مورد عشق و خطاب او هستم... حال مى فهمم که چرا این اندازه على را دوست داشته و خواهم داشت... على باران عشق در همه ى زمان هاست، على دریاى دوست داشتن در گذشته و اکنون است، چتر را مى بندم که باید از این باران خیس شوم و تنم را به نوازش موج هاى زلال او که در حوضچه ى اکنون از عشق لبالب شده، بسپارم... »کتاب هم دم«، نام مجموعه اى از کتاب ها است که به صورتى مداوم منتشر خواهد شد.\nکتاب هایى که ویژه ى تو دختر و پسر، و خواهر و برادر جوانم است، کتاب هایى با نگاه به نیازهاى روحى و معنوى تو و در پاسخ به پرسش هاى جدّى و بى شمارت.\n»با جوان تا آسمان« طلیعه ى این حرکت است و سر آغاز این تلاش و اولین کتاب این مجموعه ....\nسال ۱۳۷۹ سال دو غدیر است که با نام امام على علیه السلام آذین شده است و گرچه هر سال و همه ى عمر ما بانام و یاد این امام و راهبر والاى شیعه همراه است اما این سال و این نام بهانه اى است تا کمى بیشتر در زندگى ایشان تأمل کنیم، و آسانترین و سریعترین مسیر براى رسیدن به این زندگى درخشان، تأمل در سخنان جاودانه و کلمات بلند این امام بزرگ است.\nکلماتى که سال ها و قرن ها با آن زیسته ایم، اما شاید هرگز آن گونه که باید از آنها بهره نبرده ایم.\nکلماتى که هر قدر بیشتر در آنها تأمل مى کنیم و هر قدر بیشتر آنها را مى خوانیم، نکات تازه و زوایاى جدیدى را بر ما روشن مى کند.\nکلمات على گرچه از خیلى جهات قابل قیاس با قرآن و کلام خدا نیست اما از یک جهت همانند آیات کتاب آسمانى است.\nکلمات على و کلام خدا همیشه زنده، نو، و باطراوت است، براى خوانندگانش از هر قوم و هر ملیت و در هر کجاى تاریخ، مطالبى جدید و تازه دارد و براى هرپرسنده اى، پاسخى مناسب و متناسب ذهن و زمان او.\nنامه اى براى همه ى زمان ها\nسال هاى آخر عمر على است، همه ى شیرینى ها و تلخى هاى زندگى را تجربه کرده است، اینک در راه بازگشت از جنگ صفین است و یکى از آخرین و تلخ ترین تجربیاتش را پشت سر گذارده است.\nدر محله اى به نام »حاضرین« شمشیر را به کنارى گذارده، قلم به دست گرفته و نامه اى را خطاب به فرزندش امام حسن مجتبى آغاز مى کند.\nاولین برداشت این است که این نامه، نامه اى از امامى براى امامى دیگر است در حالى که هرگز چنین نیست و به محض شروع جملات على متوجه مى شویم که این نامه از پدرى است با تجربه اى به طول تاریخ، براى تمامى فرزندانش که در همه ى تاریخ مى خواهند تجربه را آغاز و مزه مزه کنند.\nفرزندانى که چون جوانند، نیاز به راهنما دارند و چون عمرشان به نهایت رسید، باید تجربیاتشان را به نسل پس از خود، انتقال دهند.\nاین نامه، نامه ى امام على به امام حسن نیست، شیوه ى گفتگوى دو نسل است - نسل دیرین و پیشین و نسل نوخاسته و پسین - این نامه، نامه اى شخصى، از پدرى به پسرش نیست.\nاین نامه، بیانیه اى جاودان براى همه ى نسل ها در همه ى عصرهاست.\nدلیل این ادعا کلماتى است که امام در جاى جاى نامه بر آن اصرار مى ورزد.\nدر طلیعه ى نامه امام مى فرماید: »از پدرى رفتنى!، پدرى که عمر را پشت سر نهاده، پدرى که زمانه او را فرتوت نموده و... به پسرى که آرزوى داشتن هایى را دارد که هنوز به آن دست نیافته، پسرى که در مسیر نیستى و هلاکت قدم نهاده و...(۱)» این نوع تعبیرات و وصف ها هرگز در ساحت امام معصوم راه ندارد.\nمعصوم - طبق باورهاى ما - هرگز به دنبال آرزوهاى دنیایى تمامى ناپذیر نیست، معصوم هرگز مسیر کسانى که در طریق هلاک مى روند، نمى پوید، معصوم هرگز خود را به زمان نمى سپارد تا او را به هر سو که مى خواهد، ببرد، معصوم هرگز عمر خود را از دست رفته نمى انگارد و معصوم هرگز....\nاین واژگان و این توصیفات در قاموس امامت جایى ندارد.\nو امام على علیه السلام خود بیش از همه از این اسرار آگاه است و چنانچه عمر پرحادثه و پرنشیب و فرازش نشان داده، هرگز اجازه نمى دهد رخنه اى در ارزش والاى امامت ایجاد شود و خدشه اى بر حقیقت همیشگى ولایت وارد آید.\nاین عبارات وى تأکید مداوم بر این مدعاست که على بر آن است که با جوانان همه ى تاریخ به گفتگو بنشیند.\nجوانانى که همچون همه ى فرزندان آدم در اوهام و آرزوهاى دست نیافتنى، عمر خویش را سپرى مى نمایند و مسیر مکررى را که از ابتداى خلقت آدم تجربه شده، باز هم مى آزمایند و در نهایت، سر در مسیر گذشتگان خویش مى گذارند و زندگى را بر سر آزموده هاى بى نتیجه ى نسل هاى قبل مى بازند؛ »پوینده ى مسیر هلاکت یافتگان گذشته(۲)»، خطاب على با اینان است.\nنامه ى على براى همه ى این جوانان ارسال شده است.\nنامه ى على بیان اختلاف و تفاوت دو نسل کهنسال اما پرتجربه و جوان اما با نشاط و پرتحرک است.\nنامه ى على تبیین وظیفه ى همه ى پدران در برخورد با فرزندان خویش و وظیفه ى همه ى جوانان در برابر بزرگان خود است.\nنامه ى على به پدران مى آموزد چگونه با فرزندان خود گفتگو کنند، چه روش هایى را به آنان یاد دهند، چه سفارشاتى را همراهشان نمایند و به جوانان مى آموزد که بهینه ترین مسیر بهره ورى از این تجربیات چیست؟ جوان در زبان على، منحصر به سن و سال خاص نیست.\nجوان در نامه ى على به افراد تازه بالغ و یا بیست ساله و سى ساله اطلاق نمى شود.\nجوان در این خطاب، هر فردى است که به دنبال حقیقت است، جوان هر انسان با نشاطى است که روح جستجوگر دارد، جوان هر زن و مرد پویایى است که مى خواهد در جامعه ى خویش نقشى فعال و زنده ایفا نماید و جوان هر عاشق سرگشته اى است که به دنبال معشوق حقیقى اش مى گردد و دل به وصالش در جهان آخرت مشغول نموده است و به امید آرامش در جنب محبوب لحظه شمارى مى کند و مگر نه این است که بهشت جایگاه جوانان است و پیران و فرسودگان در آن راه ندارند؟ و مگر نه این است که حسن و حسین سرداران جوانان بهشتى هستند(۳)؟ پس هر آن کس بهشتى است، جوان است و از شادابى جوانى برخوردار و هر که چنین روح و روحیه اى دارد - در هر برهه اى از دوران زندگى - مورد خطاب نامه ى امام على علیه السلام است.\nبا هم فرازهایى از این نامه را مرور مى کنیم البته نه به ترتیبى که در نامه ى امام آمده است، و شروع را از فرازى در میانه ى نامه برمى گزینیم.\nکه یکى از برجسته ترین ویژگى هاى جوان است به صورتى آشکار در نامه ى امام رخ مى نماید، امام روح جستجوگر جوان را باور داشته و بر آن مهر تأیید مى زند.\nجوان در جستجوست، جستجوى حقیقت، جستجوى خویشتن خویش، جستجوى آینده، جستجوى بایدها و نبایدها جستجوى اینکه »خوب« چیست و چرا؟ »بد« چیست و چرا؟ درست کدام است و نادرست کدام؟، چه راهى را باید انتخاب کرد و از چه راهى باید اجتناب نمودووو.\n؟؟!! امام على همانند برخى از پدران، تجربه ى نسل گذشته را بى نیاز کننده ى نسل جوان از جستجو، نمى بیند و هرگز تلاش جوان براى جستجو را انکار یا با آن مخالفت نمى نماید، اما....\nبراى این روح جستجوگر و پرسش خیز، شرایطى مطرح مى کند.\nشرایطى که به این ویژگى جوان، هدف، مسیر و ثمر مى بخشند، شرایطى که اگر جستجو با آنها همراه نشود چیزى جز سردرگمى، یأس و انحراف، فراروى جستجوگر نخواهد بود و تلاش پیگیر سال هاى نشاط و طراوت انسان که مى تواند اوج بلند پیروزى را برایش به ارمغان آورد، هدیه اى جز تنهایى، انزوا و وحشت نخواهد داشت!\nبا جوان تا بهار [ جوان و جستجو گرى]\n»پسرک جوانم! بدان آنچه در بین سفارشات خود، بیش از همه به آن علاقه دارم و بر آن تأکید مى کنم، سه چیز است: تقواى الهى، اکتفا بر وظایفى که خدا برتو واجب کرده است و انتخاب مسیرى که گذشتگان صالح خانواده ى تو برگزیده اند(۴).\n» امام على فرزندش را به سه چیز سفارش مى کند و در ضمن این سه، جستجوگرى جوان را روشن و شرایطش را بیان مى نماید.\nشکوفه هاى بهارى\nتقوا را معمولاً به ترس از خدا ترجمه مى کنند.\nبا این ترجمه ما از خدا باید بترسیم چانچه از یک امر هولناک مى هراسیم! در کودکى از یک سر دوگوش و لولو، در نوجوانى از گودزیلا و اکنون و در جوانى از خدا!! در حالى که هرگز تقوا، چنین معنا نمى شود.\nتقوا توجه دایمى به این است که در دید و منظر خدا هستیم، تقوا، حال عاشقى است که در نگرانى نگاه نگران معشوق خود به سر مى برد.\nخدا زیباترین و دوست داشتنى ترین معشوق و محبوب و معبود هستى است و عاشق، همیشه و همیشه، خود را در زیر سنگینى نگاه او حس مى کند.\nنگاهى که نه تنها رفتار ظاهرى او را فرا مى گیرد که فکر و دل و اندیشه و دلواپسى هاى او را نیز در مى نوردد.\nبا این حال و این دریافت است که اگر خلاف خواسته ى معشوق عمل کرده باشد، برخود مى لرزد و اگر به آنچه معشوق از او خواسته، مو به مو عمل کرده باشد، باز خود را نیازمند، عاجز و زار او مى بیند.\nبا این ترجمه است که دورى ازگناه و اطاعت از خدا، مصداق هاى تقوا قرار مى گیرد، گرچه تقوا مفهومى وسیع تر و والاتر از این موارد است.\nواژگان آغازین على\nامام على دومین خواسته ى مورد علاقه ى خود از جوان و فرزندش را عمل به واجبات و دورى از محرمات عنوان مى کند.\nاو به جوانان مى گوید که به بهانه ى جستجوگرى، دست از وظایف آسمانى خویش نکشند و به پدران مى آموزد که سفارش به انجام واجب و ترک حرام را به فرزندان، سرلوحه ى برنامه هاى خویش قرار دهند.\nانجام واجبات و ترک محرمات کلید ورود به خانه ى معشوق و مسیر عشق بازى و راه بندگى است.\nبدون این دو نمى توان به آسمان عشق خدا وارد شد و نمى توان مقامات معنوى را یافت.\nامام على اولین شرط و لازم ترین شرط را التزام به این دو مهم مى داند و سفارش مى کند: که اگر این دو حاصل شد مسیر، هموار و بقیه ى امور براى جوان مهیاست و بدون این دو، عمل به همه ى مستحبات و دورى از تمامى مکروهات بدون اثر خواهد بود.\nو چنین است که وقتى از عارفان طریق محبوب و سالکان راه معشوق سئوال مى شود: چگونه مى توان دل را نورانى کرد و زنگارهایش را زدود؟ جواب مى دهند: واجب را عمل کن، حرام را رها کن! در کتاب هاى اهل معرفت و سلوک نیز باز اول قدم، همین دو نکته است: عمل به واجب، دورى از حرام.\nو على که خود مراد و راهبر همه ى عاشقان و شیفتگان معشوق حقیقى و محبوب جاودانى است، پیش از همه بر این مهم تأکید و سفارش مى کند.\nسومین سفارش دوست داشتنى على - که آغاز بحث این کتاب نیز هست - این است که فرزندان، گذشتگانشان را مرور کنند و مسیر صالحان و آنان که به اوج انسانى خویش دست یافته اند، برگزینند.\nامام براى این مهم در ادامه ى نوشتار خویش، دلیلى ذکر مى کند: »آنها همان طور که تو به فکر خودت هستى، به فکر خودشان و در جستجو بوده اند.\nآنها همان گونه که تو مى اندیشى، اندیشیده اند و نهایت این اندیشه و این فکرها به آنجا رسیده که فهمیدند آنچه را شناخت پیدا کردند، بگیرند و آنچه را به آن مکلف نشدند، رها کنند(۵)».\nگذشتگان تو، اندیشیده اند، فکر کرده اند، جستجو نموده اند تا راهشان را یافته اند، زحمتى را که تو مى خواهى تحمل کنى، آنها تحمل کرده اند تا بهترین را بیابند.\nپس تو به راه آنان برو و همین مسیر را ادامه بده و سپس ادامه مى دهد: »اگر نفس تو از پذیرش روش گذشتگان موفق خود، سرباز مى زند و آنچه آنان یافته اند، نمى پسندد، پس جستجوى خویش را براى فهم و علم قرار بده، نه براى غرق شدن در شبهات و چنگ زدن به دشمنى ها(۶)».\n۲. اکتفا بر وظایف واجب\nامام على روح جستجوگر جوان را مى شناسد و مى داند که اکثراً علاقه اى به ادامه ى آنچه دیگران کرده اند و راهى که دیگران رفته اند، ندارد.\nاز این رو، این سرباز زدن را نه منع مى کند و نه سرزنش: اگر دلت به پیروى از پیشینیان راضى نمى شود و خودت مى خواهى وارد عمل شوى و راه را تجربه کنى، بسیارخوب، شروع کن.\nاگر مسیر گذشتگان و زحماتى که آنان متحمل شده اند، برایت ناکافى است و تو را بى نیاز نمى نماید، چه عیبى دارد؟ حرکت کن، جستجوکن، جستجوگر باش.\nعلى، خوب روحیه ى جوان را دریافته است و از این رو هرگز نمى گوید: این کار غلط است و فقط آنچه آنان گفته اند و کرده اند، باید عمل کنى، هرگز.\nامام مى فرماید، اگر مى خواهى خودت تجربه کنى بپاخیز و کمر همت ببند و پاى در راه گذار، اما... با دو شرط: ۱.\nدر جستجو فهمیدن را اصل قرار بده، ۲.\nدست نیازمندت را به سوى خداى بى نیازت برافراز.\n۳. انتخاب مسیر گذشتگان صالح\nشرط اول این است که تلاش و جستجوى تو در مسیر فهمیدن و فرا گرفتن باشد.\nاز عمق جان بخواهى که بفهمى و یادبگیرى، واقعاً در جستجوى حقیقت و حق باشى، نه اینکه در شبهه فرو روى و به دشمنى چنگ زنى....\nگویا على این جملات را ویژه ى جوانان امروز فرموده باشد.\nامروز همه مى گویند: جوان، جستجوگر است.\nهمه تأکید مى کنند: جوان، خود باید بیاندیشد، خود باید بیابد، خود باید باور داشته باشد و... اما آنچه به نام جستجوگرى و جویایى حقیقت عرضه مى شود، بیش از آنکه در مسیر فهمیدن و دانستن باشد، چسبیدن به دشمنى ها و فرورفتن در شبهه هاست.\nپرسش براى پرسش، جستجو براى جستجو، و نه پرسش براى پاسخ و جستجو براى یافتن و فهمیدن! اگر جوان شک کند، بسیار خوب است اما شکى که مقدمه ى یقین باشد.\nاگر شک کرد و در شک خود باقى ماند و در آن گرفتار شد، آیا باز هم خوب است یا این شک، جهالت است و ضلالت؟! باید ببینیم که سئوال و پرسشى را که مطرح مى کنیم در مسیر فهمیدن و دانستن است، جستجویى که مى کنیم در مقام حق جویى و دستیابى به حقیقت است یا صرفاً سئوال مى کنیم تا شبهه اى را بگسترانیم، خودِ سئوال را در ذهن ها راسخ نماییم و دشمنى ها را افزایش دهیم؟! امروز جو سیاسى کشور و کشمکش هاى شاخه هاى مختلف سیاسى، همه ى مسایل را تحت الشعاع خود قرار داده و حبّ و بغض هاى گروهى - آنچه امام على آن را به چنگ زدن در دشمنى ها تعبیر مى کند - بر همه چیز سایه افکنده است.\nجوان گاه گرفتار این دشمنى هاى ناخواسته شده، و پیش از آنکه در پى یافتن حق باشد و در خود مطلب شنیده شده، بیاندیشد، به این مى نگرد که گوینده اش کیست؟ اگر کسى بود که دوست مى انگاشت، بدون فکر آن را مى پذیرد و اگر گوینده را دشمن بینگارد، بدون تأمل آن را رد مى کند.\nدر ذهن جوان ما چنین نشسته است که ذات پرسشگرى ارزش است، ذات سئوال کردن لازم است و ذات نپذیرفتن، قابل ستایش... هر چند هدف از این سئوال، فهمیدن و هدف پرسشگر، رسیدن به حق نباشد.\nبه همین دلیل است که ما امروز با گسترش شبهات مواجهیم.\nبسیارى از کسانى که مى پرسند نمى خواهند بدانند.\nمى پرسند تا شبهه ى خود را گسترده تر کنند.\nسئوال مى کنند تا سئوال را در ذهن جامعه بنشانند.\nاز این روى اگر در مسیر جواب قرار بگیرند، به آن گوش نمى دهند و به تکرار سئوالشان مى پردازند.\nو به تعبیر قرآن گویا درگوششان پرده اى است یا انگشت در گوششان فرو برده اند.\nمتأسفانه این فضا که اکنون بر ما حاکم شده، فضایى است که در سده هاى گذشته در غرب پیدا شده و امروز به ما رسیده است.\nدر این فضا، انکار همه ى معیارها و پرسش از تمامى ارزش ها خود، ارزش محسوب شده و معیار و عیار تفکر و اندیشه به شمار مى رود، امام این روحیه را نهى مى کند و شرط اول جستجوگرى را فهمیدن و دانستن، معرفى مى نماید: اگر جستجو مى کنى، سئوال مى کنى، اعتراض مى کنى و... همه براى فهمیدن باشد، همه براى یافتن باشد، نه گرفتار شدن در شبهه و خود سئوال، براى یادگرفتن باشد، براى دانستن باشد و نه براى دوستى ها و دشمنى هاى بى اساس.\nگردش در بهار\nامام شرط دوم را چنین بیان مى کند: »قبل از اینکه جستجو را آغاز کنى از خداوند طلب یارى کن(۷)».\nمسیر، مسیر خطرناکى است، جستجوگرى و خطر درهم پیچیده اند و چنین نیست که هر کس پاى در این مسیر گذارد، به راحتى آن را طى کرده و پیروز از آن سوى خارج شود.\nپس کوچه هاى جستجو سخت و صعب العبور است و دیوارهاى آن، بلند و خطرناک.\nاى که از کوچه ى معشوقه ى ما مى گذرى برحذر باش که سر مى شکند دیوارش هر کس مى خواهد وارد شود، باید با خطر آشنا باشد و مهیاى درگیرى.\n»قبل از حرکت در این مسیر از خدایت یارى بجوى و براى موفقیت به او میل پیدا کن و براى ترک آلودگى هایى که تو را در شبهه فرو برد و یا تسلیم گمراهى نماید، روبه سوى او آور(۸).\n» به سوى او رو بیاور تا مبادا گرفتار ظلمت شبهه ها شوى و از صفا، یقین و ایمان دور افتى.\nاز او مدد بگیر تا گمراهى تو را نگیرد....\n۱. بو کردن گل\n»اگر یقین کردى که روى آوردن به خدا دلت را صفا داده و در مقابل حق خاشع شده است، اگر صفاى باطن پیدا کرده اى و خشوع در خویش یافته اى، اگر اندیشه و بینشت به کمال رسیده و قدرت تصمیم گیرى پیدا کرده اى و اگر تمام عزم خودت را براى رسیدن به حقیقت جزم کرده اى، در این لحظه به آنچه برایت گفتم و تفسیر کردم بیاندیش و اکنون خود به میدان تجربه بیا و صحنه ى آزمون را بیازما.\nاما اگر این ها همه، براى تو حاصل نشد و آمادگى روحى و فکرى و اراده ى رسیدن به حقیقت و توانایى دستیابى به آن را نیافتى، بدان تو مثل کسى هستى که چشم بسته در تاریکى قدم مى گذارد و در ظلمت ضلالت و گمراهى فرو مى رود.\nحقیقت جویى و دین خواهى از مسیر سرگردانى و اشتباه ممکن نیست و در چنین حالى اجتناب و بازگشت از این مسیر شایسته تر است.\n(۱۰)» جستجوگرى، خطرناک است، جستجوگرى، مرد میدان مى طلبد.\nجستجوگرى، نداى هل من مبارز سرمى دهد.\nکسى که قدرت تشخیص ندارد و حق و باطل را در هم مى آمیزد، هر سخنى را مى پذیرد و یاراى کشف حقیقت در او نیست، در انتخاب سرگردان و در گزینش میسر حق، وامى ماند، چنین کسى نمى تواند دین را بیابد و ناخواسته در مسیر بى دینى و خلاف حقیقت، حرکت مى کند.\nاین فرد بهتر است دست از جستجوى عبث و بى ثمر خود بکشد و به آزموده هاى صحیح گذشتگان موفق خویش بسنده کند.\nامام دو شرط حیاتى را براى جستجو عنوان مى نماید تا همه گمان نکنند توانایى گام نهادن در این مسیر را دارند.\nاگر این دو شرط حاصل شد و قلب و فکر و عزم آماده گشت و خدا راهنمایى ما را پذیرفت، جستجو را با همه ى خطراتش آغاز مى کنیم و گرنه خوددارى از این حرکت و قناعت به یافته هاى گذشتگان صالح مناسب تر است.\nاگر خود نمى توانیم آغازگر جستجو باشیم، به جستجوى دیگرانى که این توانایى را داشته اند و راه را درست یافته اند، اکتفا نماییم و در زندگى خویش از آنان الگو بگیریم.\nاز آنان پیروى کنیم و باور کنیم که پیروى از اندیشمندانى که با خردِ بارور خویش، بر طریق صواب قدم گذارده اند، هرگز ضدارزش نیست، بلکه خود از برترین ارزش هاست.\nآنچه ضدارزش است، جستجوگرى همراه با غفلت از خطرات آن است.\nجستجوگرى بدون بینش و فراموش کردن مشکلات آن، ضدارزش است.\nجستجوگرى منتهى به گمراهى و سرگردانى و ناامیدى، ضدارزش است.\nاگر به هر دلیل مقدمات جستجو براى ما فراهم نیست بهتر آن است که به فرموده ى على علیه السلام راه صالحان گذشته و پیشینیان فرهیخته را که به صلاح و موفقیت شهرت یافته اند، پیش گیریم و از حرکت در مرزهاى سرگردانى و گمراهى، چشم فروبندیم.\nتوانایى تحول در خویش یکى از امتیازات انسان نسبت به سایر موجودات زنده، توانایى تحول در خویش و زندگى پیرامونش است.\nمیلیون ها سال است که زنبور عسل خانه ى خود را از جنس موم و به شکل شش ضلعى منتظم مى ساخته و در طول این سال ها هرگز کمترین تحولى در شکل و ساختار آن به وجود نیاورده است، مورچه و موریانه نیز هزاران سال است که معمارى خویش را با هیچ دگرگونى روبرو نکرده اند و هیچ تحولى در سازمان اجتماعى خویش به وجود نیاورده اند، اما انسان هر روز تحول و تغییرى، زندگیش را دیگرگون کرده است.\nاز پارینه سنگى به نوسنگى، از غارنشینى به کشاورزى، از خام خوارى به کشف آتش، از ابزار سنگى به اختراع مفرغ، از ماقبل تاریخ به خلق الفبا و....\nتا قرن بیست و یکم که تحولاتش روز به روز بلکه ساعت به ساعت و لحظه به لحظه است.\nهیچ نسلى قادر به تصور پیشرفت ها و تحول نسل بعد از خود نیست.\nاین انسان یکى از سخت ترین و صعب ترین تحولاتى که در پیش رو دارد، تحول در خود است، سازندگى روح و تعالى خویشتن.\nدر اندیشه هاى الهى، این تحول اصل و پایه ى ارزش هاى انسانى است و مبدأ و خاستگاهش سال هاى پرنشاط جوانى.\nامکان تحول همیشه و همه وقت براى انسان هست و خودسازى در تفکرى آسمانى، مخصوص قشر خاص، سال خاص و نسل ویژه اى نیست و همه مردمان در همه ى زندگى موظف به خودسازى هستند.\nهمیشه باید مراقب اعمال، رفتار، و گفتار بود و به خود پرداخت: »ساماندهى خویشتان، با خودتان است«(۱۱).\n»خویشتن و خانواده تان را مراقب باشید«(۱۲).\nاما سال هاى جوانى براى ایجاد این تحول سال هاى دیگرى است.\nنشاط جسمى و روحى جوان، امکان این تحول را صدچندان مى کند و هرچه به طرف کهنسالى و فرتوتى گام برداریم، امکان تغییر مسیر کمتر و ایجاد تحول در انسان مشکل تر و جبران اشتباهات سخت تر مى شود.\nاز این روى در اندیشه ى دریایى اسلام، تأکید مى شود در جوانى به مسایل ماورایى و معارف آسمانى توجه شود.\nدر زلال صفا\nیکى از موانع تغییر و تحول روح و جان، کسالت و خمودى است.\nجوان باید سرشار از انرژى، تحرک و نشاط باشد.\nتنبلى و انزوا از دام هاى شیطان است(۱۳). انسان با کسالت از حرکت در مسیر حق باز مى ماند.\nجوان باید از نشاط و شادابى که لازمه ى سن و سال اوست برخوردار باشد.\nدر خانه، در بیرون، در برخورد با دیگران، در کار و... لحظه به لحظه این روحیه ى نشاط را در خویش تقویت نماید.\nاگر تلقین هایى بر خلاف این، با خود زمزمه کنیم، اگر بگوییم: نمى توانیم، نمى شود، ممکن نیست، از من بر نمى آید و...، امکان شدن و توانایى را از خود سلب کرده ایم و در مقابل اگر مبارزه با سختى ها، تحمل مشکلات و قدرت به دست آوردن کمالات ظاهرى و باطنى را در خود تقویت نماییم، موفق خواهیم بود و راه براى ما باز است.\n»اى پسرکم! من تو را به تقواى الهى و مداومت در دستوراتش وصیت مى کنم.\n(۱۴)» گام اول در مسیر حق، التزام به دستورات او، انجام واجب و ترک حرام است.\nبا جوان تا باران [جوان و خودسازى]\nتو را سفارش مى کنم که با یاد او قلبت را آباد کنى«(۱۵) آبادانى قلب با ذکر خدا! چگونه؟ با تکرار مداوم واژگان مقدس »الحمدللّه« »لا اله الا اللّه« »سبحان اللّه« و...؟ آیا این اذکار در آذین دل و آبادانى آن کافى است؟ یا ذکر را معناى دیگرى است؟ و نگاه امام على در این فراز به بلنداى دیگرى؟؟ درست است که اذکار و ادعیّه در روشنایى دل مؤثرند، اما حقیقت ذکر، حرکت مداوم لب ها و تکرار وردهاى زبانى نیست که چه بسیار لب و زبان کار خودش را مى کند و فکر و دل به راه خودش مى رود.\nروى به محراب نمودن چه سود دل به بخارا و بتان طراز ایزد تو زمزمه ى عاشقى از تو پذیرد نپذیرد نماز حقیقت ذکر، زمزمه ى عاشقى است، حقیقت ذکر، یاد معشوق است، حقیقت ذکر، از خدا و معبود غافل نشدن است.\nذکر یعنى همیشه توجه داشته باشیم در تیررس نگاه محبوب و معبودمان هستیم.\nتوجه داشته باشیم که او به همه ى رفتار ما بیناست، لحظه اى از ما غفلت ندارد، خستگى و خواب ندارد(۱۶)، به امور و کردار ما آشناست و... اگر این حال در عاشق ایجاد شد و همیشه خود را در مقابل نگاه نگران معشوق یافت آنگاه رفتار و کردارش به گونه اى دیگر مى شود که نشان از خشوع قلبش دارد، نشان از آبادانى و عمارت دلش دارد و نشان از آرامش دل با یاد خدا دارد.\nجوان، نشاط، شادابى\nپسرم توصیه ى من به تو چنگ زدن به ریسمان الهى است که اگر آن را به دست آوردى دیگر چه رابطه اى محکم تر از رابطه تو با خدا یافت خواهد شد(۱۸)».\nچرا به دنبال هر جنبنده اى رفته ایم؟، چرا به هر خس و خاشاکى دست انداخته ایم؟! چرا به هزاران ریسمان پوسیده چنگ زده ایم؟ و دامن معشوق را فراموش کرده ایم؟؟!! از ارتباط با او چه ضررى دیده ایم که دل به عشق غیر او سپرده ایم؟! صاحب دلى نماز صبح را در حرم مطهر امام رضاعلیه السلام در مشهد خواند و ساعت ۱۰ صبح در قم بر منبر بود! وقتى از او راز چگونگى این مقامات را پرسیدند، گفت: رابطه ام را با خدا اصلاح کردم او هم امورم را اصلاح کرد!! او این جملات را به سادگى تمام ابراز مى کرد بدون اینکه به رازهاى نهفته در دل اشاره اى کند یا به این مقامات مباهات نماید.\nاگر تصمیم بگیریم کارهاى نادرست را کنار بگذاریم، اگر تصمیم بگیریم اعمال پسندیده را روش خویش سازیم و اگر همه را فقط براى خشنودى خدایمان انجام دهیم.\nاین آثار را در زندگى خویش خواهیم یافت.\nاین مسایل را مى توان تجربه کرد و باید تجربه کرد(۱۹) در زندگى روزمره، در کسب و کار... در درس خواندن... در خانواده... در دوستى ها... و در همه ى لحظات زندگى... اینها براى شنیدن و خواندن نیست براى عمل کردن است.\nانسان در همین زندگى روزمره و در همین رفتارهاى معمولى و عادى به مقامات معنوى دست پیدا مى کند، براى رسیدن، براى کمال...، نیازى به کارهاى خارق العاده و چله نشستن و ریاضت هاى غریب نیست.\nباید در زندگى روزمره همسان همه ى مردم، مرد خدا باشیم.\nمگر جز این است حال پیرمردى که پیامبر خبر از مقامات او دادند و فردى هر چه در زندگى او جستجو کرد، هیچ حرکت فوق العاده اى از او ندید، کلام پیامبر را که در موردش فرموده بودند به او گفت و وى در جواب گفت: من هیچ کار خاصى انجام نمى دهم فقط سعى مى کنم آن گونه باشم که خدا مى خواهد.\nآنچه مانع تعالى روح ماست این گمان باطل است که خدا را در زندگى عادى نمى توان عبادت نمود.\nجاى خدا در مسجد و بر روى سجاده و در میان دانه هاى تسبیح است! نه در میانه ى کسب و کار، نه در هنگامه ى درس و تحصیل و نه در سرخوشى هاى تفریح و سرگرمى.\nما در غیر از اماکن مقدس خود را در محضر خدا نمى یابیم.\nما عبادت را در اذکار و ادعیه و نماز و مناجات خلاصه مى کنیم، ما زندگى عادى خویش را جدا از مسیر بندگى به حساب مى آوریم، در حالى که هرگز چنین نیست و در همه جا و همه وقت و همه حال مى توان و باید پیشانى بر خاک خضوع و خشوع سایید و دست در دامن او و دل مالامال از عشق او تا اوج هستى به معراج رفت.\n»دلت را با پند زنده نما«(۲۰) قلب انسان مى میرد، دل انسان سنگ مى شود، هر چند صاحبش زنده باشد، نفس بکشد، بخورد، بخوابد، راه برود.\nاما دلش مرده است.\nقرآن خود را موعظه و پند و اندرز معرفى مى کند(۲۱).\nقرآن زیباترین موعظه است قرآن والاترین و بلندترین اندرزهاست، انس با قرآن، توجه به قرآن و خواندن آیاتى از آن - بخصوص اگر با تفکر همراه باشد - زنگار از دل مى زداید و آثارى شگرف از طراوت و زندگى برجاى مى گذارد.\nخواندن آیات قرآن خود ارزش است و صواب زیادى براى آن ذکر شده است اما آنچه از درجه اهمیت بیشترى برخوردار است، مفاهیم کلمات الهى است.\nاین کلمات گنج هایى از حقیقت در خود دارند که بدون تدبر و تأمل در روح آدمى رسوخ نمى کنند.\nاما اگر خواندن قرآن با تفکر و تدبر همراه شد در عمق جان نشسته و دل را زندگى مى بخشد تا آنجا که انسان را تبلور خلیفة اللهى مى نماید.\nالتزام به خواندن قرآن حتى یک آیه در روز! همراه با تفکر و تعمق در معنا، آرام آرام و گاه پرشتاب و سریع، اثر جان بخش خویش را ظاهر مى نماید.\n»فرزندم قلبت را با موعظه زنده گردان و با زهد بمیران«(۲۲).\nخدایا! این چه ترکیبى است که على آورده؟ قلب را زنده کنم یا بمیرانم؟! زندگى و مرگ نقیض همند، چگونه دلم را مخاطب هر دو کنم؟ چگونه از یک سو به زنده کردن دلم فرمان مى دهد و از سویى به میراندن آن؟ و چگونه دلم هم باید بمیرد و هم باید زنده شود؟؟ هم آغوشى مرگ و زندگى چه سان ممکن است؟؟!!...آه... شاید این دو در تالار دل در عرض هم قرار مى گیرند! آرى... زهد و موعظه در کنار همند، نه در امتداد هم.\nاگر زهد و اندرز در دل جاى بگیرند که مى گیرند پس مرگ و زندگى هم با هم جمع مى شوند.\nمیراندن با زهد، عین زنده کردن است.\nآرى... غیر از این نیست.\nاگر غرایزى که ما را به دنیا مى بندد، کشش هایى که ما را به سوى جهانى پست مى کشد و جاذبه هایى که ما را اسیر حیوانیت مى کند، کشتیم و علاقه و ارتباط دل را با این غرایز و جاذبه ها قطع نمودیم، دل را زنده کرده ایم.\nاین میراندن همان زندگى بخشیدن است.\nامام على در بلیغ ترین و فصیح ترین بیانى که ممکن است زنده کردن دل را به میراندن آن با زهد تصویر کرده است، آیا مسیحاى موعظه، دلى را که با علایق خاکى و مادى، گرفتار مرگ شده، مى تواند با دم معجزه گر خویش، زنده گرداند؟ هرگز.\nزندگىِ با موعظه از دلِ مرگ با زهد بپا مى خیزد.\nاین زنده کردن بدون آن میراندن امکان پذیر نیست.\nباید در اینجا بمیرى تا در آنجا زنده شوى و سفر به سوى آسمان را آغاز نمایى.\nزهد بریدن وابستگى هاست، نه بریدن شریان زندگى، زهد، قطع دلبستگى هاست، نه جدایى از اجتماع و کار و تلاش.\nزهد عمل نیست، زهد یک روش است یک منش است یک اعتقاد و باور است، اعتقاد و باورى که در عمل انسان تأثیر مى گذارد و در کردار افراد، خود را نشان مى دهد.\nکسى که وابسته به دنیا نیست و دل به ظواهر فریبنده نبسته است، هر کارى نمى کند، هر سخنى نمى گوید و درِ خواستن ها را به مشت ذلت نمى کوبد.\nیکى از راه هاى زهد براى جوان، روزه است.\nمزه مزه کردن گرسنگى و تشنگى به عشق محبوب، آغاز شیرینى براى قطع وابستگى ها و دلبستگى هاست و شروعى موفق براى بى اعتنایى به کشش هاى دنیایى...\nدست در دامن معشوق\n»قلبت را با یقین تقویت، با حکمت نورانى و با یاد مرگ خوار گردان(۲۳)».\nیقین محکم و باور استوار\n، باعث تقویت دل مى شود و پژوهش و دانش، و یافتن حقیقت هر چیز قلب را روشن و نورانى مى نماید.\nباورى محکم و دانشى حقیقت خیز، راه را براى انسان خواهان کمال، هموار مى کند و کدام باور محکم تر و چه علم و حکمتى نورانى تر از قرآن و کلمات اهل بیت؟ اما این دل گر چه قوى و نورانى شده است اما باید مرتب کنترل شود.\nغرور، برترى طلبى، زیاده خواهى، خود بزرگ بینى،... که تیرگى دل را به دنبال دارد، باید مهار گردد.\nاین امر جز با یادآورى دایمى و دم به دم مرگ میسر نیست، باید همیشه و هر صبح و شام، خویش را مخاطب قرار دهیم که: هان اى در محمل امن و آسایش غنوده و اى به تلاش دنیا و مادیات ایستاده! هشدار، پایان راه، مرگ و حرمان و جدایى است! تا کى دنیا را براى دنیا خواستن و تا کجا کار براى کار و زندگى براى زندگى! و تا چه اندازه تن به ذلت دادن؟ طلب دنیا براى دنیا طلبیدن! مذموم است، مردود است و در اندیشه اى آسمانى مطرود.\nاما همین دنیا اگر وسیله شد، وسیله براى آخرت، مزرعه شد، مزرعه براى جهان دیگر، سرمایه شد، سرمایه براى کسب سود در عالم همیشگى، آن وقت این دنیا جاى آبادانى است جاى کاشت است و جاى سپرده گذارى و پس انداز! اولیاى خدا، پیامبران، امامان همه مرد کار بودند، مرد آبادانى دنیا بودند، مرد تلاش بودند، اما لحظه اى از یاد خدایشان غافل نبودند، یک لحظه کار را براى دنیا نخواستند و دنیا را براى داشتن و انباشتن، باور نکردند.\nیاد مرگ، انسان را از تلاش و کوشش در دنیا باز نمى دارد؛ بلکه او را وادار مى سازد تا فرصت اندک، سرمایه ى ناچیز و توان قلیل خویش را براى سفرى جاودانه به کار گیرد.\nاگر چنین شد و روش ما روش انبیا و منش ما منش اولیا شد، لحظه لحظه ى تلاشمان در زندگى، عبادت است، چرا که براى خداست، آبادانى خاک و دل نبستن به آن، عبادت است چرا که دنیامان پلى به سوى آخرت است.\nو این چنین پرداختن به زندگى و خاک و دنیا هرگز مذموم و مردود نیست.\n»و از قلب اقرار بگیر که ماندنى نیست و ناگوارى هاى دنیا را به او عرضه کن و او را از دگرگونى شب و روز و زشتى آن بترسان(۲۴)».\nبه قلب خویش بفهمان که براى ماندن نیامده و براى رفتن پا در این عرصه نهاده است.\nدل و زندگى\n»تاریخ گذشتگان را بر او بنما و آن چه بر سر پیشینیان آمده است به یادش آور، و در آثار و دیارشان گردش کن و اندیشه کن که آنها چه کردند و از کجا آمدند و به کجا کوچ نمودند(۲۵)».\nچشم بر احوال گذشتگان بازکن، کسانى که پیش تر از تو در این جهان زندگى مى کردند.\nبه رفتارشان نظاره کن و ببین از کجا به کجا منتقل شدند.\nعلى جان فایده ى این نگاه چیست؟ چرا باید زندگى آنها را ببینم؟ ببینم که چه حقیقتى برایم روشن شود؟ »تو درخواهى یافت که آنان از میانه ى دوستان جدا شدند و در دل غربت و تنهایى جاى گرفتند(۲۶)».\nتو نیز به جایى خواهى رفت که آنان رفته اند، به سرزمین تنهایى، سرزمین غربت، سرزمینى که هیچ دوستى با تو نیست جز عملت در دنیا.\nعمل، تنها و صمیمى ترین دوستى است که تو را همراهى خواهد کرد.\nآنان که گذشته و آینده در آیینه ى نگاهشان زلال و شفاف نمایان است، چنین نشان داده اند که: وقتى انسان بى جان به طرف قبر مى رود، روح بر این صحنه نظاره مى کند، دوستان و نزدیکان را مى بیند که بعد از پایان یافتن دفن، پراکنده مى شوند و مى روند.\nفریاد مى زند که هان کجا مى روید؟ عزیزان من! یاران من! همسر و فرزندان من! چرا مرا تنها مى گذارید؟! اما....\nصدایش به هیچ کس نمى رسد و حتى نیم نگاهى هم از آنان که عمر و هستیش را برایشان داده، به او هدیه نمى شود.\nکمى که گذشت و باور کرد که در این تنهایى وحشتناک هیچکس را ندارد، حس مى کند تنهاى تنها هم نیست و چیزى کنارش هست.\nسئوال مى کند: تو کیستى؟ تو چرا نرفته اى، تو چرا در اینجا مانده اى؟ آن تنها همنشین لب مى گشاید: فرزندانت که آنهمه براى آنها زحمت کشیدى، رفتند، اموالى که در جمع آوریش آن همه تلاش کردى از دست دادى و... من که اینجا مانده ام، همان هستم که توجه ات به من از همه کمتر بود.\nمن عمل تو هستم....\nدر این سرزمین فقط انسان است و عمل، نه برادر، نه پدر، نه فرزند، نه همسر، نه ثروت و نه....\nهیچکدام!، در این دیار غربت، فقط آن چیزى همراه فرد است که در زنده بودن از آن غافل بوده: رفتار و عمل او.\nهم آغوشى مرگ و زندگى در خلوت دل\n»گویا زمانى نمى گذرد که تو هم یکى از آنانى، پس جایگاهت را آباد کن آخرتت را به دنیا مفروش، سخن درباره ى آنچه نمى شناسى ترک کن و آنچه برایت ضرورى نیست بر زبان نیاور(۲۷)».\nنکته ى مهمى که در مطالعه ى احوال گذشتگان وجود دارد، این است که همه ى آنها در پایان راه به سوى آخرت پر گشوده اند و سفرى قطعى را آغاز نموده اند و در این پرواز و سفر، آنچه از دنیاست، در دنیا نهاده اند و با خویش هیچ نبرده اند.\nبر فتم سوى قبرستان از این پیش بدیدم قبر دولتمند و درویش نه درویشى در آنجا بى کفن بود نه دولتمند برد از یک کفن بیش از آن جا که این پرواز براى همه ى ما هست و این سفر پس از زمانى کوتاه رخ خواهد نمود، امام مى فرماید: خود را آماده ى این سفر کن، اسیر دنیا نباش، درباره ى آنچه نمى دانى، سخن مران و در مورد آن اظهار نظر نکن و چیزى را که وظیفه ى تو نیست، ابراز ننما.\nیکى از مشکلات ما و روزگار ما این است که در همه چیز خود را صاحب نظر مى دانیم و درباره اش سخنانى مى گوییم که در وظیفه ى ما نیست و از این روست که بسیارى از مطالب ما پشتوانه ى علمى ندارد و باعث آشفتگى هایى در سطح خانواده، اجتماع و گاهى کشور مى شود.\nافرادى نسنجیده و نفهمیده با اضافه و کم کردن مطالبى، آنها را براى دیگران نقل مى کنند و این رشته همچنان توسط دیگران ادامه مى یابد.\nناگهان با انبوهى از اطلاعات نادرست و غیر واقعى روبرو مى شویم که کشف حقیقت از بین آنها بسیار مشکل و گاه محال مى شود.\nعلى به جوان مى گوید: آخرتت را نفروش، حرف بى پایه نزن و اضافه بر وظیفه و تکلیفت اظهارنظر نکن.\n»از راهى که مى ترسى مسیر گمراهى باشد دورى گزین چرا که خویشتن دارى در هنگام حیرت و هنگامه ى ضلالت، بهتر از سقوط در پرتگاه تباهى و خطرهاست(۲۸)».\nآخرین سخن امام در این بخش، کنترل کنجکاوى جوان است، جوان سرى پر شور و دلى خطرپذیر دارد.\nاین شور و خطرپذیرى باید کنترل گردد و حسابگرانه و سنجیده از آن بهره برده شود.\nچه بسا انسان بر اثر همین کنجکاوى و حرکت هاى بدون تأمل، در مسیرى قرار بگیرد که بازگشت از آن ممکن نباشد و چه بسیار جوانانى که بخاطر آزمون چیزهایى که فقط بر اثر تحریک حس کنجکاوى آنان صورت گرفته، در دام هاى غیرقابل رهایى افتاده اند.\nمگر اکثر جوانانى که به اعتیاد کشیده مى شوند، منشأى غیر از کنجکاوى آنان را وادار به ورود به این وادى هولناک کرده است؟! - چیست؟ چه طعمى دارد؟ چه حالى مى دهد؟! و... چرا جوان قبل از اینکه گرفتار شود در حال خود و پایان مسیر تأمل نکند.\nچرا عاقبت اندیش نباشد و نگاه دورنگر خود را به انتهاى جاده و افق وادى گسترده اى که مى خواهد وارد آن شود، نیندازد.\nکه اگر چنین کرد به سفارش امامش عمل کرده و براى همیشه از سرگردانى و رنج نجات یافته است.\nسر در دل ابرها\nپرداختن به خود، نگران حال خود بودن، خودسازى، انتخاب شیوه ى صحیح در زندگى شخصى، وظیفه ى همه ى انسان هاست.\nاما این وظیفه، تنها وظیفه نیست.\nانسان موظف است ارتباطش با دیگران را هم بهبود بخشد.\nمسئولیت هاى اجتماعى و روابط انسانى، یکى دیگر از گستره هایى است که انسان و جوان باید در بالابردن سطح آن به سوى هر چه مطلوب تر شدن، همت گمارد.\nروابط فرد در خانه، در محیط کار، با دوستان، با نزدیکان و... با همه ى افراد مختلف اجتماع و در همه ى محیطهاى زیستى.\nانسان موجودى نیست که به تنهایى قادر به ادامه ى زندگى باشد و ناگزیر باید همراه افراد متعدد دیگرى به حیات ادامه دهد.\nاین همراهى با سایرین و همزیستى با دیگران روابط خاصى را مى طلبد و کنش ها و واکنش هاى مختلفى را بین فرد و اجتماع باعث مى شود.\nبراى بهتر شدن این روابط و بهینه شدن این عکس العمل هاى انسانى فرمول ها و معیارهاى متفاوتى عنوان شده است.\nامام على در توصیه به جوانان براى چگونگى روابط اجتماعى و عملکرد صحیح و مناسب در قبال جامعه، معیارهایى را عنوان مى کند.\nدر آیینه ى تاریخ\n»پسرکم خویشتنت را میزان ارتباط خود با دیگران قرار بده، پس براى دیگران همان را دوست داشته باش که براى خود دوست مى دارى و براى دیگران مپسند آن چه براى خود نمى پسندى(۲۹)».\nمعیار على هیچ پیچیدگى ندارد.\nفرمول غیر قابل حل و دور از فهم نیست، معیارى است بسیار آسان و قابل پذیرش براى همه، اما بسیار سخت در عمل، معیارى است با عیارى بالا، معیارى ساده در فهم و مشکل در انجام با عیارى که همه ى روابط انسانى را بهبودى مى بخشد.\n- پسرم خودت را میزان ارتباط با دیگران قرار بده.\nخود میزان عمل خود باش.\nنفست ترازوى برخوردهایت با سایرین باشد.\n- چگونه؟ »من« من چگونه مى تواند میزان اعمال »من« باشد؟ - »براى دیگران همان را دوست بدار که براى خودت دوست مى دارى«.\nدر یک کفه ى ترازوى نفست، خودت را بگذار و در کفه ى دیگر، دیگران را.\nاگر دو کفه مساوى شد، روش على را عمل کرده اى و سفارش او را به انجام رسانده اى و اگر کفه ى »من« سنگین تر بود در روابط اجتماعى ات با مشکل مواجهى! اگر دوست دارى به تو احترام کنند، دیگران را احترام کن.\nاگر دوست دارى راز تو را حفظ کنند راز دیگران را حفظ کن، اگر دوست دارى عیب تو را بپوشانند، عیب دیگران را ندیده بگیر و... »بر دیگران مپسند آنچه را براى خود نمى پسندى«، آنچه براى خودت نمى خواهى براى دیگران مخواه.\nتو دوست ندارى آبرویت را بریزند، آبروى دیگران را مریز، ناراحت مى شوى از تو سخن بگویند، غیبت دیگران را مکن، از دروغ شنیدن آشفته مى شوى به دیگران دروغ نگو و ... به راستى اگر ما به همین معیار على گوش فرا مى دادیم، چقدر عیار طلاى وجودمان بالا مى رفت و اجتماعمان با آنچه مى بینیم، تفاوت مى کرد! نگاهى به پشت سر و گذشته، حال ما را بر ما روشن مى کند، نگاه به برخوردهایى که با دیگران کرده ایم؛ و رفتارهایى که با دیگران داشته ایم.\nدوست داریم همان برخوردها و نظیر همان رفتارها را در حق ما روا بدارند؟! اگر با مرور افکار و رفتارمان ببینیم که همانند آنچه کرده ایم در مورد خود نیز مى پسندیم، بدانیم به معیار على رفتار کرده ایم و از رابطه اى پذیرفته و قابل تحسین با اجتماع برخورداریم.\nعلى به عنوان پدرى دلسوز که عمرش رو به انتهاست و این کلمات و جملات را در آخرین نفس هاى زندگیش به ما مى رساند، در سراسر عمر چنین بوده است و جوان شیعه در هر کجاى زمان و زمین از آنجا که شیعه ى او و پیرو اوست باید که چنین و چون او باشد.\nمعیار على هرگز پیچیده و سخت نیست اما همت مى خواهد.\nکدام یک از ما از اینکه در هنگام خرید جنسى، کلاه سرش بگذارند، خوشش مى آید، پس چرا در مقام یک فروشنده که قرار بگیریم، عیب جنس را مخفى مى کنیم، قیمت واقعى را ابراز نمى کنیم و از اینکه کلاهى هر چه گشادتر سر مشترى گذارده ایم، خشنودیم؟ کدام یک از ما دوست داریم در هنگام مراجعه به اداره اى، کارمان بى جهت طولانى شود و از اطاقى به اطاق دیگر سوق داده شویم، پس چرا هنگامى که جامه ى کارمندى مى پوشیم، ارباب رجوع را ساعت ها و روزها و هفته ها گرفتار و خسته مى کنیم.\nکدام یک از ما، اگر کارفرما باشیم، دوست داریم کارمندان ما بى قید و بى نظم باشند.\nپس چرا هنگام کار از وجدان کارى بدوریم و نه در زمان و نه در کیفیت کار، هیچ دقتى نداریم و... کارمند اداره....\n، کارگر کارخانه....\n، معلم مدرسه...، دانش آموز در حال تحصیل... کشاورز در مزرعه... و همه و همه دوست داریم آنچه براى دیگران مى پسندیم و به آنان روا مى داریم، براى ما بپسندند و بر ما روا بدارند؟ ببینید با عمل به این معیار ساده و آسان، چگونه روابط و قواعد اجتماعى عوض شده و زندگى جمعى جامعه دچار دگرگونى خواهد گردید.\nامروز در جامعه ى ما توجیهى براى همه ى این ناهنجارى ها هست که اغلب از زبان این و آن شنیده مى شود و آن اینکه: دیگران هم مى کنند!!! - چرا کم کارى مى کنى؟ - آقا همه مى کنند!! - چرا گران فروشى مى کنى؟ - آقا کى نمى کند؟! - زیر و روى جنست فرق مى کند؟ - چون همه این کار را مى کنند و... این عذر بدتر از گناه است.\nواقعاً چنین جوابى قابل قبول و چنین توجیهى پذیرفته است؟! اگر با ما چنین رفتارى بشود، توجیه »همه مى کنند« را قبول مى کنیم؟! معیار على ساده اما دقیق و سخت است.\nخودمان را میزان روابط با دیگران قرار دهیم تا جامعه مان الگوى جوامع بشرى باشد... »ظلم نکن چنانچه دوست دارى به تو ظلم نشود، نیکى کن چنانچه دوست دارى با تو نیکى کنند و آنچه را براى دیگران زشت مى دانى برخود زشت شمار و راضى شو از دیگران به اندازه اى که براى خودت رضایت مى دهى(۳۰)».\nبه دیگران سخت نگیر، آنان را تحت فشار مگذار چنانچه خود دوست دارى با تو به سختى برخورد نکنند.\nروابطت را بر اساس نیکى به دیگران پایه گذارى کن چنانچه دوست مى دارى دیگران با تو به نیکى برخورد کنند و کارهایى را که دیگران انجام مى دهند و تو مى گویى: زشت است، خوب نیست، غیرقابل تحمل است، بدان وقتى که تو هم آن رفتار را داشته باشى، باز هم زشت است و غیر قابل قبول.\nبالى براى پرواز\n»آنچه را نمى دانى نگو، هر چند دانسته هایت اندک است(۳۱)».\nاز ابتداى نامه ى امام تا انتهاى آن، این ارزش به بهانه هاى مختلف و در بزنگاه هاى گوناگون تکرار مى شود: سخن ندانسته نگو.\nزبان را وقتى به حرکت در آور که سخنت مبتنى بر دانسته ها و اطلاعات باشد و اگر اطلاع و دانش تو کم است، سخن را نیز کم و کوتاه کن.\nیکى از مشکلات همه ى ما این است که در هر چیزى اظهارنظرکرده و به داد سخن در آن مى پردازیم، هر چند هیچ اطلاعى از کم و کیف آن نداشته باشیم.\nتکرار این کلمات از على بن ابیطالب و پافشارى او بر رها کردن این ضد ارزش ها، نشان دهنده ى اهمیت این فراز است.\nامام نه تنها در این نامه که در جاى جاى زندگیش براین حقیقت تأکید مى کند که میزان ارزش انسان و جوان و مسلمان در گفته ها و سخنانش است و همچنانکه حکمت در واژه هاى حکیمانه و توأم با اندیشه، نهفته است، رشد و تعالى نیز در سکوت و اجتناب از سخن نابخردانه است.\nاین مؤلفه ى منفى هم لطمات شخصیتى و شخصى را در پى دارد و هم آشفتگى هاى اجتماعى و جمعى.\nچه بسیار مجموعه هاى انسانى که با کلمات بى حساب و بى پایه ى فردى، دچار بحران مى شود، چه بسیار خانواده هایى که با اما و اگرِ فردى در آستانه ى فروپاشى قرار مى گیرد و چه بسیار آبروها و حیثیت ها و منافع اشخاص که با یک موضع گیرى و ابراز چند واژه به پرتگاه نابودى سوق داده مى شود! امام على مى فرماید: نگو....\nدانشت اندک است، در محدوده ى دانش خود سخن بگو.\nهر چقدر دانشت کم، سخنت کمتر باشد و هیچ نگران نباش که در قضاوت دیگران، فرد کم اطلاعى به حساب بیایى.\nاگر چنین ارزشى را در خود بوجود آوردى، تمرین کردى، ممارست داشتى و به این مهم نایل آمدى، حال لیاقت دارى که پله اى بالاتر بیایى و معیارى جدید را در روابط اجتماعى تجربه نمایى: »آنچه را دوست ندارى به تو بگویند به دیگران نگو(۳۲)».\nکسى که هر سخنى را مى گوید و در هر وادى اظهار رأى و نظر مى کند، بدیهى است نسبت به دیگران هم هر نسبتى را روا مى دارد.\nابتدا باید تمرین کرد که سخن اندیشیده و گزیده گفت تا بتوان به این ارزش والا دست یافت و به دیگران سخنانى گفت که خود دوست داریم در حقمان ابراز شود.\nباید زحمت کشید که هر سخنى را نگوئیم تابتوانیم در برخورد با افراد جامعه از گفتار ناخوشایند دست شوئیم.\nبا جوان تا دریا [جوان و جامعه]\n»به نیکى دستور بده تا از اهل نیکى باشى و با دست و زبانت زشتى را طرد کن(۳۳)».\nامام در این فراز یکى از مهم ترین و تعیین کننده ترین وظایف اجتماعى جوان را بیان مى کند(۳۴)، امر به معروف و دستور به رفتار نیک و مورد قبول دین و جامعه.\nامر به معروف یکى از تکالیف اجتماعى، جدى، مشکل و حیاتى جوان است که باید آن را دقیق فرابگیرد و جامه ى عمل بپوشاند.\nامر به معروف مورد مشابهى دارد که نزدیک به آن است اما امر به معروف نیست و مشکلات آن را هم ندارد و آن ارشاد جاهل است.\nارشاد جاهل این است که شخصى با اصل معروف بیگانه است، واجب و حرام را نمى شناسد، خوب و بد را نمى داند.\nبه چنین فردى باید همه ى اینها را آموخت، نمى داند دروغ حرام است باید به او گفت: دروغ گویى در دین نهى شده است، نمى داند روزه واجب است باید به او گفت: روزه با این شرایط بر تو لازم است و... این ها ارشاد جاهل است.\nاما امر به معروف جایى است که فرد مى داند حرام و واجب چیست و چه کارى حرام و چه کارى واجب است اما با این آگاهى خلاف آن را عمل مى کند.\nمى داند دست اندازى به ناموس دیگران منکر است اما به آن مبادرت مى کند، مى داند رعایت اموال افراد واجب است اما دست درازى مى کندو... در اینجا تکلیف امر به معروف و نهى از منکر مسلمانان را وارد میدان مى کند تا از اعمال خلاف اینان جلوگیرى کنند.\nعیار و معیار\nامر به معروف همانند هر واجب دیگر دارارى شرایطى است.\nشرط روزه، سلامت جسم است و اگر کسى این شرط را ندارد اما روزه بگیرد از او پذیرفته نیست و باید روزه اش را در هنگام سلامتى تکرار کند.\nشرط حج امنیت راه است، شرط خمس و زکوة داشتن مال است و... امر به معروف نیز شرایطى دارد.\nکسى که امر به معروف و نهى از منکر مى کند، خودش معروف و منکر را بشناسد، خودش بداند چه چیزى واجب است و چه چیزى حرام.\nمعروف کدام است و منکر کدام.\nاحتمال تأثیرگذارى در امر یا نهیش باشد.\nبداند که کلام او و حرکت او مؤثر است و کسى که مبادرت به ترک معروف یا انجام منکر کرده با عکس العمل او دست از کار ناشایست خود خواهد کشید.\nضرر و خطرى متوجه آمر به معروف و ناهى از منکر نباشد.\nاین ها شرایط امر به معروف و نهى از منکر در وظایف فردى است، اما در وظایف اجتماعى، گاهى بعضى از این شرایط حذف مى شود؛ مثلاً امام امت قدس سره شرط تأثیر را در امور اجتماعى منتفى مى دانند به این صورت که اگر فردى ببیند گفتن او بى تأثیر است اما اگر این گفتن ها تکرار شود، مؤثر خواهد بود، بر او واجب است که امر به معروف یا نهى از منکر کند.\nفردى خلافى را انجام مى دهد، اگر من او را نهى کنم اعتنا نمى کند، دومى نهى کند عمل نمى کند، اما بالاخره وقتى چند نفر پشت سر هم به او تذکر دادند به گونه اى که عرصه بر او تنگ شد و احساس کرد این اجتماع و این مجموعه ى انسانى راه به این خلاف او نمى دهند و باید دست بکشد، در این صورت بر همه واجب است که به این اصل عمل کنند و او را نهى از منکر نمایند.\nیکى از محاسن این تکرارها این است که زشتى منکرات درجامعه از بین نمى رود.\nدر شرایط کنونى ما به سویى مى رویم که قبح بعضى از حرام ها و منکرها از میان ما رخت بسته است و بعضاً اصل حرام بودن و منکر بودنش از یادمان رفته است، تذکر پیاپى فردى و جمعى، کم ترین اثرش این است که جلو این فراموشى را مى گیرد و ارزش ها جاى خود را به ضد ارزش ها نمى دهند.\nاما اگر در جایى - چنانکه امروز - این روح جمعى بوجود نیامد، به گونه اى که آمر به معروف مورد استهزا قرار گرفت و مسخره شد، این منتفى شدن همان شرط تأثیر است که وجوب را از فرد بر مى دارد.\nالبته این شرط در امر و نهى هاى جزیى است اما اگر منکرى حیاتى در حال انجام بود یا معروفى حیاتى در حال ترک، این شرایط چندان قابل عمل نیست.\nمثلاً اگر در جایى بى گناهى در حال کشته شدن است و ما مى دانیم که فریادهاى ما تأثیرى ندارد، این وجوب را از ما بر نمى دارد و تا جایى که ممکن است باید جلو چنین منکرى ایستادگى کنیم.\nشرط عدم ضرر در وجوب امر به معروف و نهى از منکر قطعى است اما در حالى که فرد بى گناهى در دست انسان لاابالى تهدید به مرگ مى شود تا آنجا که ضرر را متوجه خود ما نکند باید تلاش کنیم.\nممکن است در چنین شرایطى جان ما هم به خطر بیفتد اما باید بدانیم که مرگ در راه نشر هر یک از ارزش هاى اسلامى شهادت است و فوز عظیم.\nگرچه باید قبل از امر و نهى مواظبت کنیم که خطرى تهدیدمان نکند اما اگر در اثناى آن حادثه اى پیش آمد که بر اثر آن جان باختیم باید بدانیم در زمره ى شهداى راه خدا و راه اسلام محسوب و محبوب شده ایم.\nامر به معروف مراتب و مراحلى نیز دارد.\nمرحله ى اول این است که ما با عملمان فرد خلاف کار را متوجه کنیم.\nاو کارى را به صورت ناشایست انجام مى دهد، ما عمل شایسته و صحیح را در مقابل او انجام دهیم به گونه اى که متوجه شود این حرکت ما در قبال اوست و متنبه شده، دست از خلاف کاریش بردارد.\nمرحله دوم این است که با زبان و به صراحت او را متوجه خلافش بکنیم و با کلام خویش و مستقیماً او را از کار زشت بازداشته و یا به کار خیر دعوت نماییم.\nمرحله سوم جایى است که ممکن است نیاز به خشونت باشد و با تندى با او برخورد کنیم.\nالبته در تمام این مراحل تصریح شده است باید به مرحله پایین تر بسنده کرد مگر اینکه انسان یقین داشته باشد بى تأثیر است و نیاز به حرکتى جدى تر دارد که در اینصورت باید وارد مراحل بعدى شد.\nامر به معروف مراحل و مراتبى بالاتر نیز دارد که این مراحل به عهده ى حکومت واگذار شده است یعنى از حیطه ى وظیفه ى شخصى خارج و جنبه ى حکومتى پیدا مى کند.\nمثلاً اگر امر به معروف و نهى از منکر، مستلزم رساندن صدمه اى به خلافکار باشد، این در عهده ى اشخاص نیست و حکومت است که باید وارد عمل شود و اشخاص فقط در صورتى که حکومت از آنان کمک بخواهد، باید او را مدد کنند و خود شخصاً صلاحیت ورود به این حوزه را ندارند.\nاز طرف دیگر حکومت نیز باید زمینه را براى مراحل ابتدایى که وظیفه ى اشخاص و آحاد مسلمانان است، فراهم کند.\nحکومت باید فضا را براى انجام واجبات فردى و اجتماعى آماده کند.\nمثلاً روزه یک واجب فردى است اما اگر انجام این واجب نیاز به تسهیلاتى دارد، حکومت باید این تسهیلات را فراهم کند.\nاگر ساعت کار ادارات در ماه مبارک رمضان اصلاح شود، این واجب سهل تر و همه گیرتر مى شود.\nحکومت باید این تغییر را در ساعت کار دوایر دولتى لحاظ نماید.\nخرید بعضى از اجناس در نیمه شب ماه رمضان، اگر اجتناب ناپذیر است، حکومت باید نسبت به عرضه یا ملزم کردن افرادى نسبت به عرضه ى آن اجناس اقدام نماید و....\nاگر خواندن نماز نیاز به تسهیلاتى در ادارات، در مدارس، در جوامع، در راه ها و... دارد، حکومت باید پیگیر انجام این تسهیلات باشد.\nاین در موارد واجبات فردى و وظایف شخصى است.\nدر آنجا نیز که امر به معروف، پدیده اى اجتماعى است و واجبى غیر فردى، حکومت باید نهایت تلاش خویش را مبذول نماید.\nتبلیغات فرهنگى گسترده، آموزش هاى اجتماعى همه گیر و حمایت هاى ظاهرى و باطنى از آمرین و ناهین، همه در عهده ى حکومت اسلامى و از وظایف او است.\nدر جوامع غیر اسلامى این امر به معروف و نهى از منکر در محدوده ى قوانین خودشان بسیار خوب آموزش داده و حمایت مى شود.\nاگر شما از چراغ قرمز خیابان عبور کنید، ده ها نفر به شما تذکر مى دهند تا آنجا که شما را شرمسار از این خلاف مى کنند.\nوارد خیابان ورود ممنوع که بشوید، هر عابر پیاده یا سواره اى با زبان با اشاره با بوق زدن با چراغ دادن شما را از این کار پشیمان مى کنند.\nو دولت ها هم از این امر و نهى ها حمایت مى کنند.\nاگر تلفنى به اداره پلیس بشود که ماشینى با شماره ى پلاک فلان از چراغ قرمز عبور کرد، به او نمى گویند: دلیل و مدرک ارایه کن.\nبلکه این راننده ى آن ماشین است که باید اثبات کند در آن ساعت در آن تقاطع نبوده است تا از جریمه خلاصى یابد.\nیعنى اصل بر حمایت از آمرین به معروف، و ناهیان از منکر - در چهارچوبه ى قانون خودشان - است و نه اصل بر حمایت از خلاف کار.\nبه گونه اى که این جلوگیرى از کار خلاف برایشان به صورت یک روح اجتماعى در آمده است.\nمتأسفانه در کشورهاى اسلامى که امر به معروف و نهى از منکر جزء باورهاشان و از فروع دینشان است، یکى از کم رنگ ترین و مهجورترین ارزش ها همین دو اصل حیاتى دینى است.\nامام در انتهاى این سفارش مى فرمایند: امر به معروف کن تا خود از خانواده ى معروف شوى، »تکن من اهله«.\nاین جمله ى کوتاه امام على دو ثمره ى باارزش دارد، یکى فردى و دیگرى اجتماعى.\nارزش فردى آن این است که وقتى تو دیگرى را امر کردى که کار خوبى را انجام دهد، خودت لاجرم آن کار را انجام خواهى داد و چون کسى را از کار زشتى نهى کردى، اگر به همان کار زشت آلوده شوى خودت شرمسار خواهى شد.\nاز سوى دیگر و در حیطه ى اجتماعى، وقتى این امر به معروف و نهى از منکر انجام شد و به صورت روح اجتماعى درآمد، اجتماع اسلامى تبدیل به خانواده ى خوبى ها مى شود.\nحرکتى که جوان آغاز مى کند و آن حرکت تکرار مى شود تا همه ى جامعه ى مسلمان به آن خو بگیرند دیگر جایى نمى گذارد که خود این فرد، دست به ارتکاب خلاف بزند.\nخود این مسلمان نیز اگر در زمانى و هنگامه اى تحت تأثیر تمایلات شیطانى قرار گرفت، چون جامعه ى پیرامونش همه خوبند و خانواده اى بزرگند که بر محور خوبى و معروف حرکت مى کنند، همه او را از آن کار نهى خواهند کرد.\nو او که آغازگر این راه بوده است خود از نعمت خانواده اى نمونه بهره مند خواهد شد که به او مجال بدى و خلاف نمى دهند.\nامر به معروف نظارتى همگانى را بانى مى شود که در آن نیازى به ناظر و محتسب نیست.\nگاه شنیده مى شود در جایى خلافى صورت مى گیرد و برخى اعتراض مى کنند چرا ناظر نمى گذارید؟ سئوال مى کنیم: اگر ناظر خود خلاف کرد، چه؟ براى او هم ناظر بگذاریم؟ اگر این ناظر دوم هم خلاف کرد، چه؟ امر به معروف و نهى از منکر نظارت همگانى در همه ى ارکان جامعه است.\nبا امر به معروف، جامعه ى اسلامى را به خانواده اى از خوبى ها تبدیل مى کنند که همه ناظر، مواظب و دلسوز یکدیگرند و همه مى دانند که اگر کشتى اجتماعشان در نقطه اى سوراخ شود، گرچه این سوراخ در زیر پاى دیگرى باشد، باعث هلاک همه ى کشتى نشستگان خواهد شد.\nمعیار تعیین کننده\nامام در آخرین فرازهاى این بخش مى فرمایند: »سرزنش سرزنش کنندگان تو را از راه باز مدارد(۳۵)».\nجوان وقتى راه را شناخت باید در مسیر حق پایدار باشد.\nقطعاً مسیر، مسیر هموار و آماده اى نیست و با مشکلات مواجه است، قطعاً افرادى یافت خواهند شد که با سرزنش و استهزا انسان را نسبت به ادامه ى راه دلسرد مى کنند.\nباید مقاومت کرد.\nاگر اهل کسب و کار باشى و سلامت، خواهند گفت: اى بابا با این شکل که تو معامله مى کنى، هیچ وقت به هیچ جا نمى رسى.\nزرنگ باش از فلانى یاد بگیر دو ساله بارش را بست!! و....\nاگر کارمند اداره باشى: بابا این چه جور کارکردنه، حالا واجب نیست که تا ارباب رجوع آمد، کارش تمام شود، بگو بعداً بیاید، یک نفسى بکش.\nمگر دولت به تو چقدر حقوق مى دهد که خودت را برایش مى کشى! و....\nامام على توصیه قرآن را تکرار مى نماید: سرزنش سرزنش کنندگان تو را در مسیر خدا سرد و ناامید نکند.\nبه سخن آنان گوش نده و در مسیر حق بردبار و صبور باش و بدان که »نتیجه ى نهایى از آن افراد با تقواست(۳۶)»، موفقیت از آن متقین است و پیروزى با آنهاست.\nسرزنش کننده هرچه مى خواهد بگوید و هر چه توان دارد، تو را نکوهش کند، پیروزى از آن توست، تو که حق را شناختى و بر آن پافشارى کردى.\nاگر این عزم این اعتماد و این ثبات قدم در جوان بوجود آمد و بر خدا توکل کرد عاقبت و پیروزى نهایى از آن اوست...\nشرطها و مرحله ها\nگذر از دنیا و سفر به آخرت بارها توسط امام على علیه السلام عنوان شده است.\nدر این نامه نیز که خطابى به همه ى جوانان عالم در همه ى حال و آینده ى تاریخ است، این تأکید بارها و به مناسبت هاى مختلف، تکرار مى شود.\nعلى بر این حقیقت پافشارى مى نماید که دنیا به جز پلى که باید از آن گذشت، نیست و خبر حقیقى و وصال در آن سوى پل، انتظار ما را مى کشد؛ و ما باید با همه ى وجود آن حقیقت را باور کنیم.\nعاشق در مسیر عشق جز به خانه ى معشوق نمى اندیشد.\nهرگز حاضر نیست آن خانه و لحظه ى وصل را با آذین هاى راستین و دروغین کوچه هاى سر راه معاوضه نماید.\nراه برایش فقط ارزش گذشتن و رسیدن را دارد و به همین اندازه به آن بها مى دهد.\nاگر ضرورت دارد مسیر را هموار کند، مى کند اما به عزم گذشتن، نه ماندن.\nاگر لازم است در مسیر، نفسى تازه کند، تأملى مى کند اما به نیت نیرو گرفتن و راه افتادن.\nاگر تشنه شده است آبى مى نوشد اما به قصد شاداب شدن و توان راه یافتن و... هرگز جز به دیدار و جز به رسیدن نمى اندیشد.\nعلى عاشقى است که خود، چون افق منزلگاه دوست را در مى یابد، فریاد بر مى دارد: به خداى کعبه رستگار شدم؛ هر چند خون سر و خون جگرش در هم آمیخته و در سنگلاخ مسیر پرفراز و نشیب محبوب و معبود، زخم ها برداشته است.\nخانواده ى دریایى\nاین على پس از تجربه اى سخت اما موفق، حاصل دست آوردهایش را با کمال اخلاص و دلسوزانه به جوان هدیه مى کند: »پسرکم تو را از حال دنیا و زوال دنیا و تحولات دنیا و نیز از آخرت و آنچه براى اهلش آماده کرده اند، آگاه کردم و براى هر کدام مثال ها آوردم تا تو عبرت بگیرى و چونانکه باید، ره بپویى - و اکنون مثالى دیگر - آنانکه دنیا را آزموده اند، در یافته اند که حال مردان حق این است که دنیا را خانه اى سخت و غیرقابل تحمل یافته اند که به امید آرامش و راحت، عزم خانه ى آسایش آخرت کرده اند(۳۷)».\nتشبیه و مثال امام بسیار عجیب است.\nامام حال دنیا و آخرت و مسافران این مسیر را چنین بیان مى کند: حال مردمى که در این دنیا هستند، حال افرادى است که در خانه اى بدون قوت و غذا و در سرزمینى بى آب و علف زندگى مى کنند اما همه ى دلخوشیشان این است که پس از این سختى ها به خانه اى امن و آرام و به سرزمینى آباد و حاصل خیز خواهند رسید، سرزمینى که جز آسایش در آن نیست، سرزمینى که آرامش کامل در آن، انتظارشان را مى کشد.\nچون چنین مى اندیشند و دنیا را اینگونه مى بینند و آخرت را آنگونه مى شناسند، »پس سختى راه را تحمل مى کنند و جدایى دوستان را مى پذیرند، خشونت سفر و نامناسب بودن پذیرایى و... همه را خوشایند مى دارند(۳۸)».\nچرا که مى دانند به کجا مى روند، چرا که آگاهانه قدم در راه گذارده اند، چرا که با حال خود و زندگى پیرامونشان به خوبى آشنا هستند و انتهاى مسیر را نیز به کمال مى شناسند.\nراه سخت است، باشد! پایان راه شادى آفرین است.\nسفر خشن است، باشد! پایان سفر حیات بخش است.\nدوستان همراه ما، ما را ترک مى کنند، جلو یا عقب مى افتند، چه اشکالى دارد! در نهایت مسیر و در هنگام خوشى یکدیگر را ملاقات خواهیم کرد.\nباید فقط به رفتن اندیشید و به رسیدن، دل خوش کرد.\nجاى ما آنجاست.\nمقاومت در اعماق\nمردان آسمانى زمین، فقط در این اندیشه اند که »به جایگاه گسترده و وسیع و پناهگاه امن و قرار خود برسند و در این مسیر هرگز احساس رنج و درد نمى کنند(۳۹)».\nدر مسیر که هستند مشکلات زیاد دارند، سختى زیاد مى کشند، زخم و سنگ و دشنام زیاد مى بینند اما گویا رویین تن اند.\nگویا هیچ زحمتى بر آنان کارگر نیست و هیچ سنگى آنان را از پاى نمى اندازد.\nهیچ دردى حس نمى کنند چرا که شوق رسیدن، محیط پیرامونشان را از یادشان برده، حس نمى کنند در اطرافشان چه مى گذرد، فقط به وصال مى اندیشند و به جمال معشوق مى نگرند.\nزمینى ها، کسانى که مسیر را هدف خود قرار داده اند نه سرمنزل را، کسانى که درگوشه و کنار راه پناه گرفته اند، اینان وقتى این رهروان را مى بینند، گمان مى کنند در رنج و سختى هستند، در حال شکنجه و در حال زجر کشیدن هستند، در حالى که هرگز چنین نیست.\nحال اینها حال دیگرى است.\nاین سختى ها برایشان سخت نیست که شاید شیرین و دوست داشتنى است.\nما وقتى مردان خدا را مى بینیم که در فقر و درویشى زندگى مى کنند، گمان مى کنیم که سختى مى کشند در حالى که آنها خود چنین احساسى ندارند.\nفقر بد است، نداشتن سخت است، ولى سخت تر از آن فقر نفسى و خواستن است.\nبعضى انسان ها همیشه احساس نادارى و کمبود مى کنند.\nاین سخت است.\nهمیشه مى خواهند که داشته باشند.\nهمیشه در حسرت دیگران هستند.\nخودشان از امکانات خوبى بهره مندند و زندگى مرفهى دارند اما چشمشان به دنبال دیگران است که از آنها بیشتر و بهتر دارند.\nاین فقر است، این رنج آور است.\nدر مقابل افرادى هستند که آسمانى اند، به سرمنزل مى اندیشند، و خودشان را از مسیر نجات داده اند، اینان هرگز در حسرت دیگران نیستند.\nاینان غنى نیستند اما مستغنى اند، افراد زیادى هستند که این استغنا را ندارند، ثروتمندند اما همیشه خود را فقیر و نیازمند مى بینند.\nهمیشه در حسرت برتر از خود هستند، هرگز سیرایى ندارند.\nعلى در جایى به این سیرى ناپذیرى اشاره کرده است: »دو گرسنه اند که سیر نمى شوند گرسنه ى دانش و گرسنه ى دنیا(۴۰)».\nگرسنه ى مال هر چه مى بلعد باز احساس گرسنگى مى کند، احساس نادارى مى کند.\nدر مقابل آسمانیانِ زمین، ندارند اما احساس غنا مى کنند، ظاهراً فقیرند ولى درباطن ثروتمند، آنها مستغنى از همه ى داشتن ها و خواستن هایند.\nآنها گنج بزرگ استغنا را به چنگ آورده اند.\nدر تاریخ ما، نمونه هایى از این گونه فراوان است.\nشاهِ زمان به دیدن حاج ملاهادى سبزوارى آمد، زندگى زاهدانه و فقیرانه ى ایشان را از نظر گذراند و تصمیم گرفت کمکى جدى و بخششى بى اندازه به ایشان بنماید.\nنیتش را به زبان آورد و گفت: آقا چه لازم دارید که تقدیمتان کنیم.\nمرحوم حاجى فرمود: ما استغنا داریم.\nشاه نفهمید! دوباره تکرار کرد، آقا فرمود: ما استغنا داریم.\nگفت: براى نزدیکانتان و اقوامتان.\nحاجى سبزوارى تکرار کرد: ما استغنا داریم.\nشاه چندین بار مطلبش را گفت و حاج ملاهادى همان کلمه را پاسخ داد.\nشاه که خود غنى بود اما استغنا نداشت، معنى این کلمه را هم نمى فهمید.\nفکر کرد استغنا چیزى است مثل خانه، درآمد، املاک و...!! وقتى بیرون آمد گفت: تحقیق کنید استغناى این آقا کجاست و چقدر است که من هر چه مى خواهم به او بدهم او مى گوید نمى خواهم من استغنا دارم!!! استغنا حالتى است که در نفس و خویشتنِ خویشِ انسان هاى آسمانى بوجود مى آید.\nحاج ملاهادى سبزوارى که یکى از اینان است وقتى مى گوید: استغنا دارم، یعنى احساس نیاز نمى کنم، نیازمند کمک هیچکس و از جمله تو که شاه هستى، نیستم، از زندگیم لذت مى برم و احساس سختى و مشقت نمى کنم، گرچه شاه که به این زندگى مى نگرد جز فلاکت و مشقت نمى بیند.\nعلى در ادامه مى فرماید: »رنجى در راه حس نمى کنند و هزینه اى را که در این مسیر مى نمایند، از دست رفته نمى انگارند(۴۱)».\nاین انسان هاى آسمانى نه تنها دست به سوى کسى دراز نمى کنند و نیازى ابراز نمى نمایند که از اموال خود نیز به نیازمندان مى بخشند.\nاینان این بخشش ها را از دست دادن مال نمى بینند، غرامت نمى دانند.\nهمه کمک است به رسیدن.\nمگر مى شود انسان هزینه اى را که براى رسیدن مى کند، از دست رفته بینگارد.\nاین داشتن ها همه براى صرف در همین کار است، خرج دیگرى نداریم مال داریم که هزینه کنیم و به سرمنزل مقصود برسیم.\nیعنى چه که هزینه ى سفر را تلف شدن مال بدانیم! و امام على این نکته را بیش از همه و پیش از همه مى داند و باور دارد وبه باور ما مى نشاند.\nانسان در مسیر دین هزینه هایى مى کند.\nآنکه سفر آخرت را هدف زندگى خود نمى داند، این هزینه ها را از دست دادن مالش مى انگارد.\n- خمس بده! - یک پنجم مال را باید بى جهت و بى دلیل به دیگران بدهم؟ چرا یک پنجم ثروتى را که با این زحمت به دست آورده و اندوخته ام، ببخشم؟! - حج کن! - این همه سفر رفته ام تا پولى ذخیره کنم، حال بخشى از آن را براى سفرى که نمى دانم چه فایده اى دارد، هزینه کنم؟! همه غرامت است، همه اتلاف ثروت است، همه دست اندازى به حاصل رنج ها و تلاش هاست! اما براى آن کس که دنیا را راه رسیدن به آخرت مى شمارد، باورها به گونه اى دیگر است: محبوب، خود، ثروتى را به من امانت داده و اکنون از این ثروت چهارپنجم را در اختیار خودم مى گذارد و به من مى بخشد و یک پنجم را براى خود طلب مى کند.\nو نه براى خود که براى عاشقانى دیگر که زاد و توشه ى مادى شان در مسیر کم آمده.\nاین غرامت نیست، این تلف شدن نیست، این بخشش هشتاد درصد از ثروت محبوب به من است.\nو نیز موارد دیگر: حج، زکات، صدقات واجب، صدقات مستحب، انفاق...، همه و همه هزینه هاى رسیدن به سرمنزل مقصود است.\nو نه تنها این هزینه ها براى آنان سخت نیست که دوست داشتنى است.\n»هیچ چیزى براى آنان دوست داشتنى تر از آن نیست که به منزل و قرارگاه نزدیکشان کند و از محله اى که در آن به سر مى برند، دورشان سازد(۴۲)».\nاین جهان بر ایشان محله اى غیر قابل تحمل است.\nماندن بر ایشان مشکل است، آرزو مى کنند که هر چه زودتر از این دورى دهشتناک و از این فراق دردناک، رهایى یابند و به خانه ى دوست برسند و آنچه آنان را به این هدف نزدیک نماید بر ایشان هدیه اى بزرگ محسوب مى شود.\nامام سجاد جمله اى دارند که ورد اهل معرفت است و چه بزرگانى که آن را با آه و حسرت تکرار مى کنند: »خدایا آخرت مرا اصلاح کن که آنجا خانه ى آرامشم است و آغاز رهایى ام از همنشینى افراد پست و وابسته ى به دنیا(۴۳)».\nبراى اهل آخرت تحمل دنیا مشکل است، تحمل اهل دنیا مشکل است گرچه به عنوان وظیفه تحمل مى کنند و هرگز ابراز ناخشنودى هم نمى کنند.\nبا جوان تا آسمان [جوان و جهان آخرت]\nدر مقابل این دسته که آسمانى هستند و زندانى زمین، امام حال عده اى دیگر را نیز بازگو مى کند که آسمان در اختیارشان است و خود نمى دانند و همه ى آسمان را به مشتى خاک خرابه مى فروشند.\nاینان در کلام امام چنین تصویر مى شوند: »مثال کسانى که مغرور به این دنیا شده اند، مثل کسانى است که مى خواهند از سرزمینى آباد به دیارى خراب منتقل شوند.\nپس براى اینها هیچ چیزى بدتر از ترک دنیا و رفتن به سوى آخرت و جایى که آنان را خواهند برد، نیست(۴۴)».\nکلمات على در ضمن سادگى و زیبایى، عمیق و قابل توجه اند.\nعلى دنیاخواهان را مغرور به دنیا معرفى مى کند، کسانى که فریفته ى دنیا شده اند، فریب دنیا را خورده اند، نه اینکه دنیا مال آنان شده است و صاحب دنیا شده اند.\nچرا که دنیا قابل تصاحب نیست.\nدنیا حقیقت ندارد، دنیا - به تعبیر قرآن(۴۵) - سراب است.\nانسان تشنه است، واقعاً تشنه است و به دنبال آب.\nجستجو مى کند که آب بیابد و عطش خود را برطرف کند و دنیا سراب است، آب نماست.\nانسان تشنه به گمان اینکه آنچه در دوردست خود را نشان مى دهد، آب است، براى رفع تشنگى به سوى آن مى رود، اما هر چه مى رود، آن آب دورتر مى شود و یا در جهات دیگر خود را مى نماید.\nبه دنبال آن مى رود.\nباز در سوى دیگر شکل آب تصویر مى شود و این دویدن ها ادامه مى یابد تا عمر به پایان رسد و عطش همچنان باقى است.\nامامان دیگر نیز در این مورد بسیار گفته اند.\nفرموده اند: دنیا همانند سایه است.\nچون به دنبالش بروى از تو مى گذرد و چون از او بگریزى، دنبالت خواهد آمد.\nکسانى که اهل آخرتند، دنیا به طرف آنان مى آید و آنان بى نیاز از آنند؛ اما اهل دنیا به دنبال آنند و در پایان عمر هنوز از آنچه به دست آورده اند، خشنود نیستند و آن را خواسته ى اصلى خود نمى دانند.\nاز کسانى که روحیه ى دنیادارى و دنیاخواهى دارند و عمرى را پشت سر گذارده اند، سئوال کنید: آیا در نوجوانى و جوانى آرزویى داشتى که به آن برسى؟ و اگر رسیدى، آیا احساس کامیابى کرده اى؟ قطعاً جواب خواهید شنید: رسیده ایم ولى احساس کرده ایم این که آرزویى نبود، این خواسته ى ما نبود.\nآرز و خواسته ى ما داشتن بیشترى بود که هنوز هم به آن دست نیافته ایم.\nاین معناى غرور است که امام در مورد آنان به کار مى برد و ادامه مى دهد: »مثل آنان مثل کسانى است که مى خواهند از خانه اى آباد به خانه اى خراب بروند«، اینها دنیاشان را آباد کرده اند و آخرتشان را خراب.\nگرچه آبادانى دنیاشان نیز برایشان کافى نیست و هرچه ساخته اند، هنوز کفایتشان نمى کند و هر چه دویده اند، هنوز نرسیده اند.\nین مسیر هرگز احساس رنج و درد نمى کنند(۳۹)».\n۳۷ با جوان تا آسمان [جوان و جهان آخرت]\nتعبیر دیگر امام نیز در این مقطع شنیدنى است.\nامام براى جایگاه ابدى اینان فقط »آخرت« را به کار نمى برد بلکه مى فرماید: »جایى که آنان را خواهند برد و با هجوم و فشار به آن منتقل خواهند کرد(۴۶)».\nاینان قصد سفر ندارند.\nاز سویى آنچه را انجام داده اند، کافى نیست و عمرهاى مکرر دیگرى، لازم دارند تا به آرمان هایشان برسند - که البته باز هم نخواهند رسید - و هنوز رفتن برایشان خیلى زود است و از طرفى از آنچه بدست آورده اند، دل نمى کنند.\nهمیشه در وحشت و اظطراب از دست دادن آنها هستند، همیشه نگران دارایى و مقام به چنگ آورده هستند.\nاینان به هیچ وجه تصمیم جدایى ندارند اما چه بخواهند و چه نخواهند آنان را خواهند برد.\nبه کجا؟ به جایى که هرگز در پى ساختن آن نبوده اند، بلکه به عکس آن را خراب کرده اند.\nو چه سخت است انتقال از کاخ به کوخ و از قصربه زاغه.\nامام توصیه اش به جوان این است که عمر را صرف یافتن دنیا نکند و آب را از سراب تشخیص دهد تا عطش واقعى را بر طرف و خود را سیراب نماید.\nامام به جوان گوشزد مى کند که عمر را که گرانبهاترین سرمایه ى انسان براى تجارت پرسود آخرت است، از دست ندهد و آن را صرف خرید اجناس قلب و بدلى نکند.\nجوان وانسان در پى رفع عطش است، در پى آرامش است، در پى علم است، در پى ثروت است اما علم حقیقى نزد خداست، قدرت حقیقى نزد خداست، ثروت حقیقى نزد اوست، آسایش حقیقى و آرامش حقیقى، همه و همه در پیشگاه او و در آن سوى دنیاى بى حقیقت، نهفته است.\nاگر طالب خدا شدى همه را خواهى یافت و به همه خواهى رسید و اگر راه را نیافتى در تشنگى خواهى مرد و در آرزوى آب و در حسرت سراب، جهان را ترک خواهى کرد.\nامام به جوان تأکید مى کند که سرمایه ى خویش یعنى عمر را در غفلت و ندانم کارى صرف نکند که اولین سؤال او در قیامت این است: جوانى را در چه مسیرى و براى به دست آوردن چه متاعى هزینه کردى؟ و این نعمت به سرعت رو به کاهش و پایان است.\nو همه ما با هر نفس بخشى از این سرمایه را از دست مى دهیم و گامى به مرگ نزدیک مى شویم تا آنجا که در دل آن پنهان خواهیم شد.\nدر گفتار امامان راستگوى ماست که چون مرگ مى آید، انسان از او مى پرسد: چه بى خبر؟ در جواب مى گوید: هرگز! من بارها و در فواصل متعددى، خبر آمدنم را به تو اعلان کردم.\nیکى از آنها مرگ دوستان و همسالان تو بود.\nو این تو بودى که هرگز نخواستى آمدن مرا ببینى و رفتن خود را باور کنى.\nاز آشفتگى تا آسایش\nبدان راهى طولانى و دور و مشکل و سخت در پیش رودارى و چاره ایت نیست جز اینکه آنچه باید، طلب کنى و سبکبار باشى و سبکبال؛ که نجات از آنانى است که کوله بارشان سبک تر است و قامتشان راست تر.\nبر شانه ات بار اضافى نگذار که برایت دست و پاگیر است.\nاگر کسى را یافتى که بارت را با او تقسیم کنى تا برایت حمل کند و در روزگار نیاز به تو بازگرداند، تردید مکن و از اندوختن آن اجتناب کرده، بار خویش را هر چه بیشتر به او بسپار پس شاید در جستجوى چنین کسى باشید و او را نیابید(۴۷)».\nامام پس از آگاه کردن و بیم دادن از مسیر سخت آینده، راهنمایى هاى تعیین کننده اى را بیان مى کند که در مسیر جوان به سوى آسمان آخرت بسیار سودمند است: هر چه مى توان باید آلودگى به دنیا را کم تر کرد.\nبراى راهى طولانى، آنکه سبکبارتر است، خستگى کم تر و موفقیت بیشترى را نصیب خود خواهد کرد.\nپشتت را زیر بار داشتن ها، خم مکن.\nچشم به کردار دنیایى دیگران مینداز بلکه به عکس اگر بارکشى یافتى هر چه بیشتر بارت را به او بسپار تا برایت حمل کند و در هنگام نیاز به تو بر گرداند.\nعلى در این فراز راه دیگرى را براى سبکبارى، ذلت نخواستن، نکبت نداشتن و دل کندن از زمین، فراروى جوان باز مى کند: جوانان زمان! آسمانیان زمین! اندوخته هاى خویش را که از ثروت دنیا و از مسیر صحیح به دست آورده اید، به دیگران بسپارید.\nامروز که دارید و مى توانید، دیگران را هر چه بیشتر بى نیاز کنید و هرگز گمان نکنید: این شما هستید که به آنان کمک مى کنید، هرگز! این آنانند که بار سنگین شما را حمل مى کنند تا در روز نیاز و احتیاج، به شما بازگردانند! کمک هاى مالى امروز شما به نیازمندان، صدقات شما، انفاق هاى شما، همه و همه کمکى به حال خود شماست.\nشما بدهکار آنان هستید نه آنان وام دار شما.\nهر چه بیشتر دادید، بیشتر خود را سبک کرده اید و اگر چنین نیازمندانى یافتید،فرصت را غنیمت بشمارید، چه بسا این راه سعادت بر شما بسته شود.\n»به کسى که در زمان داشتنِ شما آن را به قرض مى خواهد، بسپارید تا در روز نداشتن، به شما برگرداند؛ و این فرصت غنیمت است(۴۸)».\nاموال و داشته هاى مادى ما، وبال و سنگینى و خستگى را براى ما در پى دارد، باید هر چه بیشتر آن را به دیگران سپرد تا در روز نیاز، روز قیامت، روز تنگدستى که هر چه آورده باشیم بازهم نیاز خواهیم داشت، به ما باز گردانده شود.\nعلى در جایى دیگر در وصف کسانى که از جنس آسمان اند و در زمین میهمان، تعابیر زیبایى دارد: »اینان طایفه اى از اهل دنیا هستند که از اهل دنیا نیستند! در زمین اند اما از زمین نیستند! با بصیرت و آگاهى عمل مى کنند و از آنچه زشت مى شمارند، پرهیز مى نمایند(۴۹)».\nاینان ظاهراً مثل بقیه اند.\nدر دنیا زندگى مى کنند اما جنسشان با اهل دنیا تفاوت دارد.\nاینان آسمانى اند.\nبابصیرتند و از روى آگاهى عمل مى کنند.\nاینان دنیا را نمى بینند.\nافق نگاهشان آسمان ها را در مى نوردد و عملشان نیز چون خودشان آسمانى است.\nاینها همانند همه ى زمینیان تلاش مى کنند اما دلى به آن نمى بندند، کار مى کنند اما اعتمادشان به کارشان نیست.\nتکیه بر خدا دارند و همه چیز را از او مى دانند و مى بینند.\nچون خود را صاحب داشته هایشان نمى شناسند، دل کندن از آنها برایشان آسان است.\nاینها امینند و کدام امانت دارى دل به امانت مى سپارد؟! آنها حافظ امانت هستند، نه صاحب امانت! جوان آماده ترین رهرو و جوانى بهترین خاستگاه این حرکت آسمانى است و على با جوان سخن مى گوید تا دست او را در دستان گرم و مهربان خویش بگیرد واو را تا اوج آسمان هاى حقیقت پرواز دهد.\nعلى که خود آبى ترین آسمانى زمین است، دلسوزانه تلاش مى کند چون پدرى مخلص فرزندانش را به رنگ آسمان در آورد.\nاو در این نامه که آخرین خطاب هاى زندگى و آخرین دست نوشته هاى عمرش است، همه اندوخته هایش در زندان زمین و آرزوى پرواز به آسمان را فراروى فرزندان جوانش قرار مى دهد.\nامام در لایه ى پنهانى این نامه رهنمودهایى دارد: جوان! تلاش کن که عبد و بنده ى دنیانباشى، خودت را از بندگى زمین رها کن تا آزاد شوى و آزادگى را مزه مزه کنى.\nطعم این آزادگى تو را به سفره اى میهمان مى کند که جز حق در آن نهاده نشده است.\nسخنان سرزنش کنندگان و طعنه زنان در آنجا بى اثر است و کششهاى خاکى در آن راه ندارد.\nبا چشیدن شیرینى هاى این سفره در خواهى یافت که قدرتى خارق العاده و باور نکردنى یافته اى.\nکارهایى مى کنى که از دست تو به عنوان یک جوان زمینى بر نمى آمده.\nگویا دیگرى، دست تو را گرفته و تو را تقویت کرده تا به این اوج نایل شوى.\nقله هایى را فتح مى کنى که کار انسان هاى زمین نیست، قله هایى که سر در دل آسمان دارند.\nجوان باید مفاهیمى را که على خالصانه به وى هدیه کرده، در جاى جاى زندگى تجربه کند؛ در تحصیل، در کار، در خانواده، در گفتگوها، در روابط، در برخوردها و....\nو چون چنین شد دست خدا را آشکارا در همه ى لحظات زندگى بر پشت و شانه ى خود حس مى کند، کمک هایش را به وضوح درمى یابد و با او انس مى گیرد، به او عشق مى ورزد و عشق او را نسبت به خویش، باتمامى وجود درک مى کند.\nجوان با عمل به این وصیت، آماده ى پرواز مى شود، پرواز به اوج خوبى ها، پرواز به قله ى موفقیت ها.\nسفارشات على، بال هاى این پروازند که جوان را تا آسمانِ همه ى ارزش ها، به معراج مى برند.\nهم دم آثارمهدى هادوى هم دم امروز شما میقات سبز: نگاهى راهبردى به تلاش سبز دانش پژوهان جوان حوزه ى علمیّه، این احرام بستگان الهى ترین میقات زمین دارد.\nآثارمهدى هادوى هم دم آینده تان ۱.\nسبزترین سرخ: تابلوى زیباى هستى که زمینه ى سبز خود را از آل محمدعلیهم السلام وام گرفته چرا نقشى سرخ یافته و حسین سبزترین سرخ آفرینش تا همیشه ى تاریخ قد برافراشته است؟ ۲.\nناگهان عشق، ناگهان رهایى: کربلا، راه هاى ورودى بسیار دارد، و راه هاى خروجى بسیار... سیاست، اجتماع، اخلاق و... خوانندگان این کتاب از دریچه ى سیاست به »عشق« وارد کربلا مى شوند و از دروازه ى »رهایى« آن سرانجام مى جویند.\nاى جوانان وطن: پاسخ به جدى ترین پرسش ها و جستجوى راه حل براى اصلى ترین مشکلات جوانان امروز ایران در همّت این کتاب است.\nانفجار نور: روح خدا با عصاى محمدصلى الله علیه وآله و ذوالفقار على علیه السلام به جنگ بت ها آمد و آنان را به دست نابودى سپرد.\nهشدار که دوباره جان نگیرند! ۵.\nبا خلیل: قرآن برجسته ترین قهرمانان را در زیباترین قصه ها معرفى نموده است.\nهم دم بودن با قهرمان بت شکن تاریخ - ابراهیم علیه السلام - در زلال قصه ى قرآن، بدون پیرایه ى تحلیل هدف کتاب »خلیل« است.\nطور سینا: موسى علیه السلام قهرمان پرتکرار قرآن بى آرایه و افزونه اى به روایت فرقان هم دم خوانندگان این کتاب است.\nجوان... از وقتى شنیدن را آموخته اى على علیه السلام راهم شناخته اى.\nاما... هرگز اندیشیده اى که آیا امام على هم با تو و به یاد تو بوده است یا نه؟؟ این کتاب با الهام از نامه ى امام به فرزند جوانش مجتبى جستجوگرى تو را مى نمایاند، عشق به خود سازیت را بیان مى کند، نقش سازنده ات را در جامعه تبلور مى بخشد و جهان آخرت و دغدغه هایش را برایت تبدیل به آرامشى دوست داشتنى مى نماید.\nاین کتاب دستت را در دستان نوازشگر امامت على مى گذارد که تا آسمان پروازت دهد.\nقسمتى از روى جلد من الوالد الفان، المقر للزمان، المدبر العمر، المستسلم للدنیا، الساکن مساکن الموتى، و الظاعن عنها غذاً، الى المولود المؤمل ما لا یدرک، السالک السبیل من قد هلک.\nأى بنى، انى لما رأیتى قد بلغت سنّاً و رأیتنى أزداد و هناً بادرت بوصیتى الیک و اوردت خصالاً منها قبل ان یعجل بى أجلى دو ان افضى الیک بما فى نفسى او ان انقص فى رأیى کما نقصت فى جسمى.\nأى بنى انى وان لم اکن عمرت عمر من کان قبلى فقد نظرت فى اعمالهم و فکرت فى اخبارهم و سرت فى آثارهم حتى عدت کأحدهم بل کأنى بمن انتهى الىّ من أمورهم قد عمرت مع اولهم الى آخرهم.\nیا بنىّ انى قد انبأتک عن الدنیا و حالها و زوالها و انتقالها و انبأتک عن الآخره و ما أعد لأهلها فیها و ضربت لک فیهما الامثال لتعتبر بها و تحذوا علیها.\nانما مثل من خبر الدنیا کمثل قوم سفر نبا بهم منزل جدیب.\nیابنىّ اجعل نفسک میزاناً فیما بینک وبین غیرک فأحبب لغیرک ماتحب لنفسک و اکره له ما تکره لها.\nیا بنىّ اکثر من ذکر الموت و ذکر ما تهجم علیه و تفضى بعد الموت الیه حتى یعطیک و قد اخذت منه حذرک و شددت له أزرک و لا یعطیک بغتة فیبهرک و ایاک ان تغترّ بما ترى من اخلاد أهل الدنیا الیها.\nواعلم یا بنىّ ان رزق رزقان رزق تطلبه و رزق یطلبک فان انت لم تأته اتاک ما اقبح الخضوع عند الحاجة و الجفاء عند الغنى انما لک من دنیاک ما أصلحت به مثواک.\n۱) من الوالد الفان، المقر للزمان، المدبر العمر....\nالى المولود المؤمل مالایدرک، السالک سبیل من قد هلک...\n۲) السالک سبیل من قد هلک.\n۳) الحسن و الحسین سیدا شباب اهل الجنة.\n۴) واعلم یا بنى انّ احب ما انت آخذ به الىّ من وصیتى: تقوى الله و الاقتصار على ما فرضه الله علیک و الاخذ بما مضى علیه الاولون من آبائک و الصالحون من اهل بیتک.\nنهج البلاغة، نامه ى ۳۱.\nهمین جا یادآور مى شویم پاورقى هاى مربوط به همین نامه، فقط با علامت ستاره »×« مشخص مى شوند.\n۵) فانهم لم یدعوا ان نظروا لانفسهم کما انت ناظر، و فکروا کما انت مفکر، ثم ردهم آخر ذلک الى الاخذ بما عرفوا، و الامساک عما لم یکلفوا.\n۶) فان ابت نفسک ان تقبل ذلک، دون ان تعلم کما علموا، فلیکن طلبک ذلک بتفهم و تعلم، لا بتورط الشبهات و علق الخصومات×.\n۷) و ابدأ قبل نظرک من ذلک بالاستعانة بالهک×.\n۸) وابدأ قبل نظرک فى ذلک بالاستعانة بالهلک و الرغبة الیه فى توفیقک و ترک کل شائبة اولجتک فى شبهة او اسلمتک الى ضلالة×.\n۹) فان ایقنت ان قد صفا قبلک فخشع، و تم رأیک فاجتمع و کان همک فى ذلک همّاً واحداً فانظر فیما فسرت لک×.\n۱۰) و ان لم یجتمع لک ما تحب من نفسک و فکرک، فاعلم انک انما تخبط العشواء و تتورط الظلماء و لیس طالب الدین من خبط او خلط والامساک عن ذلک امثل×.\n۱۱) علیکم انفسکم.(مائدة، ۱۰۵)\n۱۲) قوا انفسکم و اهلیکم... – (نجم، ۶)\n۱۳) چنانچه در روایات ما نیز آمده است.\n۱۴) فانى اوصیک بتقوى الله، اى بنىّ و لزوم امره×.\nاگر بخواهیم واژگان على را چنانچه هست ترجمه کنیم عباراتش بسیار صمیمى تر از این که در متن آمده، باید باشد.\nاى بنى... »اَىْ« براى خطاب بسیار نزدیک است و »بنىّ« حاوى عشقى پدرانه.\nمثل این است که امام على جوان را به سینه چسبانده و با او نجوا کند: عزیز دلم، جوان دوست داشتنیم، پسرک نازنینم... تقواى الهى، دستور خدائى و....\n۱۵) فانى اوصیک بتقوى الله اى بنى و لزوم امره و عمارة قلبک بذکره×.\n۱۶)﴿ لا تأخذه سنة و لا نوم..﴾. (بقره، ۲۵۵)\n۱۷) ﴿الا بذکر اللَّه تطمئن القلوب.﴾(رعد،۲۸)\n۱۸) والاعتصام بحبله و اى سبب اوثق من سبب بینک و بین اللَّه ان اخذت به×.\n۱۹) به تعبیر مرحوم آیت اللَّه بهاء الدینى: تجربه، بهترین راه رسیدن به علم و یقین است.\n۲۰) احى قلبک بالموعظة×.\n۲۱) ﴿هذا بیان للناس و هدى و موعظة للمتقین.﴾(آل عمران، ۱۳۸)\n۲۲) احى قلبک بالموعظة و امته بالزّهادة×.\n۲۳) و قوّه بالیقین و نوّره بالحکمة و ذلّله بذکر الموت×.\n۲۴) و قرره بالفناء، و بصّره فجائع الدنیا و حذّره صولة الدهر و فحش تقلب اللیالى و الایام×.\n۲۵) و اعرض علیه اخبار الماضین و ذکره بما اصاب من کان قبلک من الاولین و سر فى دیارهم و آثارهم فانظر فى ما فعلوا و عمن انتقلوا و این حلوا و نزلوا×.\n۲۶) فانک تجدهم قد انتقلوا عن الاحبه و حلوا دیار الغربة×.\n۲۷) و کانک عن قلیل قد صرت کأحدهم، فاصلح مثواک ولا تبع آخرتک بدنیاک و دع القول فیما لا تعرف و الخطاب فیما لم تکلف×.\n۲۸) و امسک عن طریق اذا خفت ضلالته، فان الکف عند حیرة الضلال خیر من رکوب الاهوال×.\n۲۹) یا بنى اجعل نفسک میزاناً فى ما نفسک و بین غیرک فاحبب لغیرک ما تحب لنفسک و اکره له ما تکره لها×.\n۳۰) و لا تظلم کما لا تحب ان تظلم و احسن کما تحب این یحسن الیک و استقبح من نفسک ما تستقبحه من غیرک و ارض من الناس بما ترضیه لهم من نفسک×.\n۳۱) و لا تقل ما لا تعلم و ان قل ما تعلم×.\n۳۲) و لا تقل ما لا تحب ان تقال لک×.\n۳۳) وأمر بالمعروف تکن من اهله، و أنکر المنکر بیدک و لسانک×.\n۳۴) اینکه در جاى جاى این نوشته ما اشاره به جوان مى کنیم به این معنا نیست که این وظایف فقط مختص جوانان است و دیگران چنین وظیفه اى نداشته و این دستورات شامل آنان نمى شود.\nهرگز! اشاره ى ما به جوانان به این جهت است که خطاب نامه ى امام على به امام مجتبى با عنوان جوان است، جوان آمادگى پذیرش بیشترى دارد، جوان در ابتداى راه اجتماعى و فردى و در آغاز شروع مسئولیت هاى خویش است.\nجوان در حال فراگیرى است و باید این تکالیف را بیاموزد و شروع به عمل کند و همه اینها دلیل این نیست که این موضوعات و تکالیف از دیگران سلب شده و آنان وظیفه اى نسبت به اجتماع ندارند.\nآنان که دوران جوانى خود را سپرى کرده اند، قطعاً در همان اوان جوانى این حرکت هاى حیاتى را شروع کرده و خود را ساخته اند و از همان دوران تاکنون به وظایفشان عمل مى کنند و از این پس نیز آنان به جهت آگاهى از این ارزش ها و عمل به آن در دوره هاى مختلف زندگى، نیاز به این تذکرات ندارند.\nو گرنه اصل وظیفه مربوط به همه ى ماست، جوان و پیر، زن و مرد.\nو اگر کسى در میان سالى و کهنسالى قرار دارد اما در این امور اهمال کرده و به آن تقید ندارد، باید همچون جوانان شروع به فراگیرى، خودسازى و عمل نماید.\n۳۵) و لا تأخذک فى الله لومة لائم×.\n۳۶) العاقبة للمتقین.\n۳۷) یا بنىّ انّى قد انبأتک عن الدنیا و حالها، و زوالها و انتقالها، و أنبأتک عن الآخرة و ما اُعدّ لأهلها فیها و ضربت لک فیهما الامثال، لتعتبر بها، و تحذوا علیها.\nانما مثل من خبر الدنیا کمثل قوم سفر نبا بهم منزل جدیب فأموا منزلاً خصیباً و جناباً مریعاً×.\n۳۸) فاحتملوا وعثاء الطریق، و فراق الصدیق و خشونة السفر و جشوبة المطعم×.\n۳۹) لیأتوا سعة دارهم و منزل قرارهم فلیس یجدون لشى ء من ذلک الما×.\n۴۰) منهومان لا یشبعان: طالب علم و طالب دنیا.( نهج البلاغة، حکمت ۴۵۷)\n۴۱) فلیس یجدون لشى ء من ذلک الماً و لا یرون نفقة فیه مغرماً×.\n۴۲) و لا شى ء احب الیهم مما قربهم من منزلهم و ادناهم من محلتهم×.\n۴۳) أصلح لى آخرتى فانها دار مقرى و الیها من مجاورة اللئام مفرّى.\nمفاتیح الجنان، دعاى روز سه شنبه از امام سجادعلیه السلام\n۴۴) و مثل من اغترّ بها کمثل قوم کانوا بمنزل خصیب فنبا بهم الى منزل جدیب فلیس شى ء اکره الیهم و لا افظع عندهم من مفارقة ما کانوا فیه الى ما یهجمون علیه و یصیرون الیه×.\n۴۵) ﴿کسراب بقیعة یحسبه الظمآن ماء.﴾(نور، ۳۹)\n۴۶) فلیس شى ء اکره الیهم و لا افظع عندهم من مفارقة ماکانوا فیه، الى ما یهجمون علیه و یصیرون الیه×.\n۴۷) واعلم ان امامک طریقاً ذامسافة بعیدة و مشقة شدیدة و انه لاغنى بک فیه عن حسن الارتیاد و قدر بلاغک من الزاد مع خفة الظهر، فلاتحملن على ظهرک Eفوق طاقتک فیکون ثقل ذلک وبالاً علیک و اذا وجدت من اهل الفاقة من یحمل لک زادک الى یوم القیامة فیوافیک به غداً حیث تحتاج الیه فاغتنمه و حمله ایاه و اکثر من تزویده و انت قادر علیه، فلعلک تطلبه فلاتجده×.\n۴۸) واغتنم من استقرضک فى حال غناک، لیجعل قضاءه لک فى یوم عسرتک×.\n۴۹) کانوا قوماً من اهل الدنیا و لیسوا من اهلها فکانوا فیها کمن لیس منها عملوا فیها بما یبصرون و بادروا فیها ما یحذرون.(نهج البلاغة، خطبه ۲۳۰)\nلا تأخذه سنة و لا نوم.. ۴۵\nالا بذکر اللَّه تطمئن القلوب. ۴۵\nهذا بیان للناس و هدى و موعظة للمتقین. ۴۵\nکسراب بقیعة یحسبه الظمآن ماء. ۴۶\nمنهومان لا یشبعان: طالب علم و طالب دنیا. ۴۶\nکانوا قوماً من اهل الدنیا و لیسوا من اهلها فکانوا فیها کمن لیس منها عملوا فیها بما یبصرون و بادروا ... ۴۶


خانه برنامه بدنسازی بهترین برنامه دست از جرمی دوترا\nجلو بازو دمبل ایستاده تناوبی : ۳-۴ ست با ۸-۱۰ تکرار\nجلو بازو سیمکش دستگیره صاف : ۳-۴ ست با ۸-۱۰ تکرار\nپشت بازو دمبل خوابیده : ۳-۴ ست با ۸-۱۰ تکرار\nجلو بازو هالتر چکشی : ۳-۴ ست با ۸-۱۰ تکرار\nپشت بازو پرس دست جمع : ۳-۴ ست با ۸-۱۰ تکرار\nجلو بازو دستگاه لاری تک دست : ۳-۴ ست با ۸-۱۰ تکرار\nدیپ دستگاه نشسته : ۳-۴ ست با ۸-۱۰ تکرار\nجلو بازو سیمکش ایستاده : ۲ ست با ۵۰ تکرار\nپشت بازو سیمکش با طناب : ۲ ست با ۵۰ تکرار\nاگر برنامه‌های تمرینی جرمی دوترا را قبلا دیده باشید، میدانید که او فردی نیست که به شکل سفت و سختی پایبند تعداد مشخصی از ست‌ها و تکرار‌ها باشد. در این مقاله او قرار است با برنامه سوپرستی سنگین خود برای رشد دست ها، یک کلاس آموزشی برای شما بگذارد.\nآیا شما نیز بازوانی حجیم می‌خواهید؟ پس بهتر است فلسفه تمرینی دوترا را به خاطر بسپارید :\n۱ . بر اساس احساس تان تمرین کنید، نه بر اساس تعداد مشخصی تکرار.\n۲ . سبک شروع کنید، سپس به تدریج به سمت وزنه‌های سنگین بروید.\n۳ . انجام ۳-۴ ست اصلی برای هر حرکت\n۴ . انجام ۸-۱۰ تکرار در هر ست\nبرای گرم کردن، شما دو حرکت با باند انجام خواهید داد، یکی جلو بازو با باند و دیگری پشت بازو با باند. هدف از استفاده از باند مقاومتی، افزایش جریان خون در ماهیچه‌ها می‌باشد، همچنین در هر تکرار عضله هدف را به خوبی منقبض کنید. به این طریق، هنگامی که نوبت انجام ست‌های تمرینی اصلی برسد، ارتباط ذهنی-عضلانی از قبل برقرار شده است.\nدوترا در این مورد میگوید “ هنگام شروع ست‌های اصلی، دم عضلانی باید کاملا ایجاد شده باشد. گرم کردن بدن به شما کمک می‌کند تا آسیب نبینید. “\n(سوپرست با پشت بازو سیمکش دستگیره وی شکل)\nدوترا میگوید “ فلسفه من شروع با وزنه‌های سبک می‌باشد، سپس برای ست‌های اصلی آماده میشوم، سپس ۲ ست اصلی را انجام میدهد و بعد از آن دوباره میزان وزنه را کاهش میدهم. “\nاین یعنی ست اول نیز در واقع ادامه همان فرایند گرم کردن می‌باشد. در اینجا به دم عضلانی برسید و بگذارید بدن تان آگاه شود که زمان کار اصلی رسیده است. در ست اول، دوترا کف دست خود را هنگام پایین آوردن دمبل میچرخاند، اما هنگامی که او وارد ست‌های اصلی میشود، در تمام زمان انجام حرکت کف دست او رو به بالا می‌باشد. به این طریق تنش همیشه روی جلو بازو حفظ میشود، حتی هنگامی که دست دیگر در حال کار باشد.\nپشت بازو سیمکش دستگیره وی شکل : ۳-۴ ست با ۸-۱۰ تکرار\n(سوپرست با جلو بازو دمبل ایستاده تناوبی)\nدوترا متذکر میشود که او برنامه خود را روی کاغذ یا گوشی ثبت نمیکند و با خود همراه ندارد، او تنها بر اساس احساس خود عمل می‌کند. در این حرکت نیز، دوباره ست اول سبک می‌باشد. اطمینان حاصل کنید که هنگام ایستادن، لگن کمی عقب تر قرار بگیرد تا بتوانید حرکت را در دامنه کامل انجام دهید و بتوانید در طول انجام حرکت وزنه را در کنترل خود داشته باشید.\nدوترا در این مورد میگوید “ انقباض بسیار مهم است، اما همه چیز مرتبط با نحوه کنترل وزنه هنگام بالا آمدن سیمکش می‌باشد. “\nاگر به طور کامل نتوانید پشت بازوی خود را در پایین‌ترین بخش حرکت منقبض کنید، تکرار شما کامل نشده است. دوترا همچنین در پایان ست‌های اصلی، چند تکرار ناقص را نیز انجام میدهد. به یاد داشته باشید، که همه چیز مرتبط با احساس شما می‌باشد!\n(سوپرست با پشت بازو دمبل خوابیده)\nدوترا توضیح میدهد که در این حرکت هرچه دست‌های شما بازتر باشد، بیشتر میتوانید فشار را روی کل جلو بازو قرار داده و آن را حجیم تر کنید. دوترا از سیمکش به وفور استفاده می‌کند که دلیل آن ایجاد تنش مستمر روی عضله هدف می‌باشد.\nاز دستگاه سیمکش کمی فاصله گرفته و آرنج‌های دست خود را جلوی بدن قرار دهید، انگار که می‌خواهید حرکت جلو بازو لاری را انجام دهید. در این حرکت نیز ست اول را سبک شروع کنید و در این ست کمتر از ۱۲ تکرار را انجام ندهید.\n(سوپرست با جلو بازو سیمکش دستگیره صاف)\nبه پشت روی یک میز خوابیده و دمبل‌ها را مستقیما بالای سر در حالی که دست‌هایتان صاف می‌باشد نگه دارید. سپس به آرامی دست‌ها را پایین آورده تا حدودا زاویه ای ۴۵ درجه ای ایجاد شود. سپس مفصل آرنج را خم کرده تا دمبل‌ها به پشت سر حرکت کرده و پایین روند. حین انجام این حرکت عضلات شکم خود را منقبض کنید و سعی کنید بدن تان حرکتی نداشته باشد.\nدوترا میگوید “ اگر هنگام صحبت کردن با گوشی یا گفتگو با دیگران، تمرین نیز می‌کنید، پس باید گفت که آن تمرین شدت مناسبی ندارد. به منظور ادامه پیشرفت شما نیازمند افزایش شدت تمرینات هستید. از درد استقبال کنید، زیرا چیزی است که شما را بهتر خواهد کرد. “\n(سوپرست با پشت بازو پرس دست جمع)\nسوپرست بعدی شما جلو بازو چکشی و پرس دست جمع می‌باشد. هر دوی این حرکات با هالتر پشت بازو (یا هالتر فوتبالی) انجام میشوند. با این هالتر، سر بلند جلو بازوی شما واقعا تحت فشار قرار خواهد گرفت. هنگام انجام این حرکت، آرنج‌ها را کنار بدن فیکس کنید، همچنین در بخش بالایی حرکت ۱ ثانیه مکث داشته باشید. کمتر از ۱۰ تکرار در هر ست انجام ندهید!\nاگر باشگاه شما دارای یکی از این هالتر‌ها نمیباشد، میتوانید جلو بازو چکشی با دمبل را انجام دهید.\n(سوپرست با جلو بازو هالتر چکشی)\nبرای این حرکت دوترا توضیح میدهد که اگر زاویه آرنج هنگام پایین آوردن وزنه از ۹۰ درجه بیشتر شود، در این حالت بیشتر فشار روی عضلات سینه خواهد بود، در حالی که هدف در اینجا کار کردن روی عضلات پشت بازو می‌باشد. پس سعی کنید تنش را روی پشت بازو حفظ کنید و در بخش بالایی حرکت آنها را کاملا منقبض کنید.\nدوباره، اگر دارای این هالتر نیستید، میتوانید حرکت پرس سینه دمبل کف دست‌ها رو به بدن را انجام دهید.\n(سوپرست با دیپ دستگاه نشسته)\nسوپرست شماره ۴ ما، جلو بازو دستگاه لاری و دیپ دستگاه می‌باشد. اکثر مردم هنگامی که روی دستگاه لاری مینشینند، حرکت را به صورت دو دست هم زمان انجام میدهند. اما دوترا به شما نشان میدهد که چگونه ورژن تک دست آن را انجام داده و هر دست را به صورت جداگانه ای تمرین دهید.\nبدن خود را به سمت چپ چرخانده و دست راست خود را روی پد دستگاه قرار داده و دستگیره سمت راست را بگیرید. سینه خود را در حالت باز نگه دارید و هنگام پایین رفتن دستگیره، عضله جلو بازو را کاملا کش بیاورید. دوترا همچنین با دست چپ خود، ماهیچه در حال کار را لمس کرده تا مغز خود را راهنمایی کرده و ارتباط ذهنی-عضلانی را بهبود دهد. سپس با دست چپ نیز همین فرایند را تکرار کنید.\nیک نکته دیگر : به جای اینکه دستگیره را سفت بگیرید، کف دست خود را باز نگه دارید. هنگامی که دستگیره را به طور کامل بگیرید، عضلات ساعد شما منقبض شده و بخش بیشتری از فشار روی این عضلات قرار میگیرند تا عضلات جلو بازو.\n(سوپرست با جلو بازو دستگاه لاری تک دست)\nاحتمالا متوجه شده اید که اکثر دستگیره‌ها در دستگاه‌های دیپ حالت چرخشی دارند، که در این حالت میتوانید دست بازتر و دست جمع تر حرکت را انجام دهید. در حالت دست باز، بیشتر عضلات سینه فعال میشوند، اما در حالت دست جمع، فشار بسیار زیادی روی عضلات پشت بازو قرار خواهد گرفت.\nسرشانه‌های خود را پایین و به دور از گوش‌ها حفظ کنید و با کف دست‌ها فشار را وارد کنید. ممکن است احساس کنید که در این حرکت شاید نیاز باشد از وزنه‌های سنگین تر استفاده کنید، اما اگر سرعت انجام تکرار‌ها را کند کنید، متعجب خواهید شد که چقدر فشار تمرین میتواند افزایش پیدا کند.\n(سوپرست با پشت بازو سیمکش با طناب)\nدر سوپرست پایانی، شما قرار است ۱۰۰ تکرار را در ۲ ست انجام دهید! برای این حرکت از یک دستگیره خمیده استفاده کنید. هر تعداد تکرار ممکن را در ست اول انجام داده و هرچه باقی ماند را در ست دوم انجام دهید. در ست اول حداقل ۵۰ تکرار را انجام دهید! بنابراین باید وزنه را هوشمندانه انتخاب کنید.\n(سوپرست با جلو بازو سیمکش ایستاده)\nبه محض اینکه ست اول جلو بازوی خود را تمام کردید، به سراغ حرکت پشت بازو سیمکش با طناب آماده و دوباره، هر تعداد تکرار ممکن که میتوانید را انجام دهید. نیازی به عجله در انجام این حرکات نیست، فرم صحیح انجام حرکات را رعایت کنید و در تکرار را با تمرکز انجام دهید.\nدوترا در این مورد میگوید “ زمان تحت فشار بودن عضلات، کنترل بخش منفی حرکت و شدت، مواردی هستند که واقعا میتوانند ظرفیت ذهنی شما را ارتقا داده و باعث پیشرفت شما شوند. “


کدخبر: 395701 ۱۳۹۹/۱۲/۰۸ - ۲۰:۲۰\nاقتصاد نیوز : وزارت دفاع عراق اعلام کرد: این وزارتخانه از محتوای اظهارات «لوید اوستن» مبنی بر انجام تبادل داده های اطلاعاتی با عراق – قبل از حمله (آمریکا) به برخی مواضع در داخل خاک سوریه- ابراز تعجب می کند.\nبه گزارش اقتصاد نیوز به نقل از ایرنا، وزارت دفاع عراق جمعه شب در بیانیه‌ای با رد ادعای وزیر دفاع آمریکا مبنی بر همکاری اطلاعاتی با عراق در حمله به مواضعی در خاک سوریه اعلام کرد: این وزارتخانه از محتوای اظهارات «لوید اوستن» مبنی بر انجام تبادل داده های اطلاعاتی با عراق – قبل از حمله (آمریکا) به برخی مواضع در داخل خاک سوریه- ابراز تعجب می کند.\nالمعلومه گزارش داد، این بیانیه تاکید کرد: ما ضمن اینکه حصول چنین امری را رد می کنیم، تاکید می کنیم که همکاری ما با نیروهای ائتلاف بین المللی منحصر به هدف مشخص تشکیل این ائتلاف یعنی مبارزه با گروه داعش و تهدید آن است؛ به گونه ای که حاکمیت عراق و سلامت سرزمینی آن را حفظ می کند.\nروسیه، عراق را به مذاکرات آستانه دعوت کرد


لبخند قدرت‌آمیز دستگاه دیپلماسی با پشتوانه قدرت دفاعی است - وعده صادق\nهجمه‌ها علیه قوه قضائیه طراحی جریان سیاسی نزدیک به دولت است مهمترین عناوین غوطه غربی در دستان ارتش سوریه صالحی:پیش‌بینی‌های لازم را کرده‌ایم اما اکنون اعلام نمی‌کنیم /وعده‌صادق: اگر پیش‌بینی‌های لازم را کرده‌بودید بتن در قلب راکتور نمی‌ریختید ترامپ: سگ هار (ژنرال ماتیس) بهترین گزینه برای وزارت دفاع است! وقت مقابله به مثل با آمریکاست/تا چه زمانی قرار است رهبری هشدار دهند و مسئولان بیدار نشوند؟ برجام نقض شد کسری ۲۰هزار میاردی دولت و بازی با ارز! اگر احضار صادقی غیرقانونی بود چرا با پای خود به محکمه رفت? اردوغان: برای ساقط کردن دولت اسد به سوریه رفته‌ایم ژنرال سمیر سلیمان: اقدامات دو کشور آمریکا و ترکیه تهاجم و تجاوز به خاک کشور ما است و ما با آن مقابله می کنیم آخرین اخبار زلزله ۴٫۱ ریشتری در فارس ارتش سوریه خواستار بازگشت مردم به مناطق شرق حلب شد مرحوم دولابی:طلب با ادب خوب است «بابک» اعدام میشود/حمایت از سخنرانان مجوزدار/دیدار کلباسی با ظریف/برجام؛دستور کار فردای مجلس… صدور مجوز فروش هواپیما به ایران با وجود تمدید قانون داماتو برای ما امیدوار کننده نیست ناتوانی فدراسیون تنیس در برگزاری لیگ/ ویترین همچنان خالی است! عناوین روزنامه‌های ورزشی ۱۴ آذر ۹۵/ روسفیدی رامین بعد از سه ماه صبوری+تصاویر معافیت مشمولان غایب دارای فرزند معلول ذهنی قصد رژیم صهیونیستی برای احداث ۷۷۰ واحد مسکونی جدید در جنوب قدس واکنش جدی ایران به "نقض برجام"/ پیش‌بینی بسته‌های عملیاتی در مقابل مانع‌تراشی‌ها داماتو برجام را نمی‌کشد کنگره آمریکا با تصویب قانون داماتو معاهده بین المللی را نقض کرده است دولت برای «اعتراف بزرگ» مرد هسته‌ای چه پاسخی دارد؟ جالب و خواندنی سبب نقل کینه ها و دشمنی‌ها نباشیم +اینستاپست خشونت در واقعیت مجازی عامل اصلی اقدامات تروریستی محاصره اقتصادی از دیدگاه امام خمینی (ره) بازیگران هندی سلام بمبئی به ایران آمدند/ دیامیرزا در بین آنها نبود آیا مدیران سینما می‌دانند ما چند سالن سینمایی در کشور داریم؟ کامیون های الکتریکی تسلا از راه می رسند اشیا پرنده ناشناس عجیب در آسمان ترکیه/تتلو و حاشیه جدیدش/وقتی روح هم هوس گرفتن عکس به سرش می زند +تصاویر تشبیه بانوی اول آمریکا به میمون برای استاد دانشگاه دردسرساز شد تتلو و حاشیه‌ای جدید برای بازیکن جنجالی استقلال +عکس مشاهده اشیا پرنده ناشناس عجیب در آسمان ترکیه و آمریکا+تصاویر اتفاق شوک برانگیز در ایستگاه مترو هان ول لندن+فیلم مجموعه ای از خودروهای کلاسیک + تصاویر ملکه دورگه ایران؛ از سیاست تا سودای بازیگری دین و اندیشه طریقه ختم حدیث شریف کساء بر اساس دستورالعملی از آیت الله بهاءالدینی/ کتابی کاربردی با محتوایی ناب و غنی درباره نذر و دعا برکات و فضائل و معنای ماه ربیع الاول علت بالا بردن دست هنگام دعا/ ابطال نظریه رؤیت خدا دادن خمس به شخصی غیر از رهبر درست نیست! عکس/ سنگی که سر مبارک سید الشهدا (ع) بر روی آن قرار گرفت عکس/ قدیمی ترین زیارتنامه حضرت عباس(ع) تفاوت زیارت کربلا و زیارت قبور سایر ائمه در چیست؟ تاریخ انتشار: جمعه ۰۷ آبان ۱۳۹۵ ساعت ۱۴:۰۰ | کد خبر : 52270\nلبخند قدرت‌آمیز دستگاه دیپلماسی با پشتوانه قدرت دفاعی است به گزارش وعده صادق به نقل از خبرنگار مهر، سردار غلامرضا جلالی رئیس پدافند غیرعامل در سخنرانی پیش از خطبه های نماز جمعه تهران محرم را ماه رمزآلود نامید و گفت: محرم، ماه عاشورا است، ماه مقاومت و پیروزی خون بر شمشیر است.\nوی با اشاره به درس های محرم گفت: محرم یک پیام تاریخی و همیشگی دارد و آن مبارزه با ظلم و ستم، ایثارگری و فداکاری برای اسلام و مبارزه با بدعت در دین است.\nجلالی فرهنگ عاشورا را فرهنگ مبارزه با دشمن نامید و افزود: برای پیروزی انقلاب، دفاع مقدس و مقابله با فتنه از فرهنگ عاشورا بهره بردیم و با استفاده از این فرهنگ، فتنه ۸۸ خاموش شد.\nرئیس پدافند غیرعامل با بیان اینکه محرم صف بندی میان حق و باطل است، تصریح کرد: بر اساس پیام محرم، هر آن کس که در برابر نظام اسلامی قرار بگیرد، باطل است و این پیام محرم است برای دفاع از کشور.\nوی در ادامه سخنان خود با اشاره به ویژگی ها و کارکرد سازمان پدافند غیرعامل گفت: پدافند یعنی مقاومت در برابر دشمن، دفاع با همه چیز در برابر هر نوع تهدید دشمن و صیانت از مردم در برابر هر نوع تهدید.\nجلالی با اشاره به چهاردهمین سالگرد تشکیل این سازمان که در ۸ آبان ۸۲ تاسیس شده است، ادامه داد: این سازمان همه هدف خود را حفاظت و صیانت از مردم قرار داده است.\nرئیس پدافند غیرعامل مصون سازی پیکره کشور در برابر هر نوع تهدید را از دیگر وظایف این سازمان نامید و اظهار داشت: این سازمان به عنوان چشمی بیدار همواره تهدیدات متوجه پیکره جامعه را شناسایی و نسبت به آن هشدار می دهد. ما تهدیدات علیه کشور را به صورت جدی بررسی و کنترل می کنیم.\nوی ادامه داد: سازمان پدافند، یک سازمان اجرایی نیست بلکه سازمانی حاکمیتی است که با مشخص کردن مولفه های تهدید در حوزه های مختلف و با ارائه خدمات مشاوره ای به نهادهای مختلف و مسئولان تلاش می کنند رویکرد استحکام سازی نظام از درون را دنبال کند.\nجلالی شهرک موشکی را مولفه ای از اقدامات سازمان پدافند غیرعامل در عرصه دفاعی نام برد و افزود: فعالیت های زیادی در لایه های دریایی، زمینی و موشکی انجام شده که اقدامات بسیار اساسی برای دفاع از کشور است.\nرئیس پدافند غیرعامل اضافه کرد: امروز که دشمن گزینه نظامی را در محاسبات خود حذف می کند، ناشی از همین قدرت دفاعی و مکمل پدافند غیرعامل است؛ چراکه قدرت موشکی می تواند به ما قدرت پاسخگویی در برابر دشمن بدهد.\nوی با بیان اینکه سازمان پدافند غیرعامل پیام صلح و امنیت پایدار به کشور می دهد، گفت: امروز لبخند قدرت آمیز دستگاه دیپلماسی با پشتوانه قدرت دفاعی است. اگر امروز کشورهای ۱+۵ روبروی ما می نشینند ناشی از قدرت دفاعی کشور است.\nجلالی همچنین با بیان اینکه امروز تهدیدات جدیدی در کمین کشور است، گفت: طیف جدیدی از تهدیدات متشکل از مولفه های نرم و مولفه های امنیتی و سخت که ما نام آن را تهدیدات ترکیبی می گذاریم، جامعه را تهدید می کند که این تهدیدات می تواند در قالب استراتژی های مشخص در حوزه های مختلف به کار گرفته شود، لذا هوشیاری در این بخش حائز اهمیت است.\nرئیس پدافند غیرعامل اصلی ترین مولفه قدرت کشور را مولفه نرم نامید و افزود: قدرت نرم، قدرتی است که می توان با آن هم در دفاع مقدس و هم در برابر تهدیدات پیروز شد.\nوی مهمترین مولفه قدرت نرم نظام جمهوری اسلامی را «رهبری نظام و ولایت فقیه» دانست و گفت: ما در کنار مولفه قدرت نرم، رهبری، موضوع ایدئولوژی و مذهب تشیع را هم به عنوان قدرت نرم داریم.\nجلالی شناخت مولفه های قدرت ملی را از دیگر وظایف سازمان پدافند غیرعامل نام برد و افزود: ما باید مولفه های قدرت آفرین را شناسایی کنیم که رهبری یکی از اصلی ترین قدرت نرم کشور است لذا باید از آن حفاظت و صیانت کنیم.\nرئیس پدافند غیرعامل با بیان اینکه ما باید شناخت روزآمد از تهدیدات داشته باشیم، اظهار داشت: باید هشدارهای رهبری در مورد تهدیدات را سرلوحه خود قرار دهیم؛ چراکه سرانگشتان ایشان اولویت های تهدید را به ما نشان می دهد و باید با حضوری پرصلابت پشت رهبری نظام حرکت کنیم.


آخرین زور آمریکا به نام “آخرین فرصت”\nجمعه 20 دی 98 - 00:29\nدر اعلامیه‌ای که جریان‌ها برای فراخوان فردا منتشر کرده است “شعارهای تحریم نمی خواهیم، وطن مى خواهیم، مراجع نمی خواهیم، احزاب نمى خواهیم، سیاسیون نمی خواهیم، مزدور نمی خواهیم، شبه نظامیان را نمی خواهیم” آمده است.\nمصوبه پارلمان عراق مبنی به اخراج نیروهای خارجی از این کشور، سعی دولت عادل عبدالمهدی در اجرای توافقات اقتصادی با چین به مزاج آمریکایی‌ها خوش نیامد و جریانهای تابع آنها دوباره با طرحی دیگر سعی در دمیدن به خاکستر اندک اعتراضات عراق دارند.\nچند روزی است که بار دیگر جریان‌های نزدیک به آمریکا با فراخوانی برای روز جمعه یعنی فردا با نام “آخرین فرصت” اعلام کرده‌اند، و سعی در به آشوب کشیدن دوباره عراق را دارند.\nدر همین راستا صالح محمد العراقی که دیدگاه‌های مقتدی صدر را منتشر می‌کند اعلام کرد:\nهشدار یا نصیحت\nاگر فردا چنین شعارهایی سر داده شد، یا چنین پلاکاردهایی بلند شد ویا چنین نوشته هایی توزیع شد، و یا چنین درخواست هایی مطرح شد و چنین مزخرفاتی قرائت شد، بدانید که این «آغاز پایان» انقلابی است که «آگاهی» خود را با انحراف از مسیر صحیح آغاز کرده است\nعراق، عراق رسول الله است.\nعراق، عراق معصومین است،\nعراق، عراق اولیا و صالحین است،\nعراق، عراق مراجع و علما است،\nعراق، عراق متفکران و شاعران است،\nعراق، عراق تمدن و تاریخ است،\nعراق، عراق آزادی و استقلال و حاکمیت است،\nدر عر اق جایی برای اشغالگران نیست.\nعراق، قندهار و شیکاگو نیست،\nبلکه عراق، عراق میانه روی و اعتدال است.\nخبرهای رسیده حاکی از به آتش کشیدن دفتر عصائب اهل حق در نجف و آغاز تجمعات در کربلا و بصره دارد و باید دید فردا چه اتفاقاتی در انتظار عراق است.\nآخرین فرصت آشوب آمریکا بصره بغداد تظاهرات عراق فراخوان کربلا مرجعیت مقتدی صدر\n1398-10-20 در 11:11 ق.ظ\nچ شد خب\n1398-10-20 در 11:43 ق.ظ\nاینهاهم جزیی ازمردم عراق هستن که درکل استانهای شیعه نشین هستن\nتازمانی که انتخابات برگزارنشده و‌دولت جدید روی کارنیومده همین آش و همین کاسه هست\nدرانتخابات آینده بااین دودستگی شدید بین شیعه ها برد با آمریکا و همپیمانانش درمتطقه هست بخصوص باتغییرشرایط قانون انتخابات که هرکسی میتونه مستقل شرکت کنه به دور ازاحزاب\n1398-10-20 در 4:08 ب.ظ\nالان کاری کردن یا نه؟!\n1398-10-20 در 4:12 ب.ظ\nنه فقط تجمع\n1398-10-20 در 6:57 ب.ظ\nمتاسفانه آمریکا از طریق فضای مجازی ذهن و مغز تعدادی از عراقیها و ایرانیها را در اختیار و تحت کنترل گرفته و آنها را مسخ کرده است