صفحه اصلیخبرهای موسیقیتاریخچه موسیقیآرشیو موسیقیسازهای سنتینظرات شمانقشه سایتدیگر پایگاهها\ntest\tچهارشنبه ۱۱ اسفند ۱۳۸۹ ساعت ۰۶:۲۹\tمطالب مشاهیر پزشکی،نویسنده: دکترعلی اکبر شفیعی ، سالنامه سلامت 1388پزشکان مشهور ایران باستاندر اوستا از قهرمانی به نام «ثرتیه» به عنوان «نخستین پزشک» نام برده شده است. «ثرتیه» از اهورامزدا تقاضا میکند که علاجی علیه همه زهرها و یک کارد فلزی برای عملیات پزشکی به او بدهد. اهورامزدا پاسخ می دهد که هزاران و میلیون ها گیاه درمان بخش آفریدهام که از آن میان، «گوکرن» منبع همه داروهاست. گوکرن، نام درخت مقدس افسانهای است که در دریای فراخکرد جای دارد. هوم سفید، گاو شاخ و کوکنار، معادلهای دیگری هستند که برای این درخت افسانهای، تصور شده است و جملگی جنبه درمانی داشتهاند. در بند چهار یسنای نهم ، چنين آمده است: «آن گاه به من پاسخ گفت هوم پاک دور دارنده مرگ ، ویونگهان مرا نخستین بار میان مردمان خاکی جهان آماده ساخت. این پاداش به او داده شد که او را پسری زاییده شد، آن جمشید دارنده رمه خوب، کسی که در شهریاری خود جانور و مردم را نمردنی ساخت». پس از ویونگهان، پدر جمشید پیشدادی و خود جمشید که یکی دیگر از پزشکان آریایی است، به ترتیب در بندهای پسین همچنان پرسش خود را ادامه میدهند و هوم در پاسخ تا چهار پزشک را نام میبرد که بهترتیب پس از ویونگهان ، دومین بار آبتین(پدر فریدون پیشدادی) ، سومین بار اترت پدر اورواخشه و گرشاسب و چهارمین بار پورشسپ پدر پیامبر ایرانی آشوزرتشت است. در اوستا از\nپزشکان دیگری نام برده شده که میتوان از آنها به جاماسپ وسئنا ، که بعدها «سیمرغ» نام گرفت، اشاره کرد.\nجورجس بن جبريل بن بختيشوعوي يكي از مشهورترين پزشكان ايران و در آغاز حكومت عباسيان پزشك ارشد بيمارستان گندي‌شاپور بود. در 148 هجري(765 ميلادي)، در كهنسالي از سوي منصور، خليفه عباسي، به بغداد فراخوانده شد تا درد معده‌اش را درمان كند. او مدتي در بغداد ماند و كتاب‌هايي را از يوناني به عربي ترجمه كرد. وي پس از چهار سال كار در بغداد در 152 هجري( 769 ميلادي) به وطن خود بازگشت و شاگردش، عيسي بن شهلفي، به عنوان جانشين وي به بغداد فراخوانده شد. جورجس در گندي‌شاپور كتاب‌هايي به سرياني تأليف كرده بود كه حنين بن اسحاق، اثري از او به نام «كناش» را به عربي ترجمه كرده است. كتاب «الاخلاط» و «ديابطا» (درباره بيماري قند) دو اثر از وي است كه در كتاب الحاوي رازي از آنها مطالب زيادي نقل شده است. «رازي» در «الحاوي» بر اهميت درمان يك بيماري حاد به دست جورجس نيز تأكيد كرده است. 1پزشك سه خليفه عباسي: جبريل بن بختيشوع جورجس وی نوه جورجس بن جبریل و فرزن بختیشوع بن جبریل بود که هر دو از طبیبان معروف جندی شاپور بودند. وي در 175 هجري(791 ميلادي) از سوي پدر به يحیي برمكي معرفي شد و پس از درمان موفقيت‌آميز بيماري يكي از كنيزان هارون در 190 هجري(805 ميلادي) به عنوان پزشك ويژه دربار منصوب شد، ولي هنگامي كه در آخرين ابتلاي هارون به بيماري در توس( در خراسان بزرگ) به وظيفه خود به عنوان مشاور پزشكي بي‌پروا عمل كرد، مورد بي‌توجهي قرار گرفت. اسقفي كه خليفه به جاي بختيشوع با وي مشورت كرد، خليفه را عليه او برانگيخت و سرانجام هارون فرمان به مرگ او داد. با وجود اين، فضل برمكي اجراي فرمان را به تأخير انداخت و امين، پسر هارون، او را بار ديگر به عنوان پزشك ويژه خود برگزيد. هنگامي كه مأمون بر امين پيروز شد، جبريل به زندان افتاد و در 202 هجري(817 ميلادي)، آزادي خود را بازيافت، اما بار ديگر مورد بي‌مهري قرار گرفت و دامادش ميخاييل را به جاي وي قرار دادند. با وجود اين، در 212 هجري(827 ميلادي)، مأمون به ناچار او را فراخواند، زيرا بيماري وي را پزشكان ديگر، نتوانسته بودند درمان كنند. درمان خليفه باعث بازگرداندن جايگاه و دارايي‌های وي شد، اما ديري نپاييد كه جبريل یک سال پس از آن زندگي را بدرود گفت. وي را در صومعه سرگيوس در تيسفون(مداين) به خاك سپردند. آثار وي عبارتند از:1- صفات نافعه كتبها للمامون 2-رساله الي‌مامون في المطعم و المشرب 3- كتاب في الباء 4- مقاله في العين 5- رساله الي المأمون يامره بما اجتمعت عليه فلاسفه الروم و الفرس 6- ورم الخصي ( در الحاوي رازي از آن ياد شده است.) 1بختيشوع بن جبريلوي نيز مانند اجداد خود و بهويژه پدرش، جبريل بن بختيشوع جورجس، رشته طب را برگزيد و پس از مرگ پدر به جايگاه پزشك ويژه مأمون رسيد و خليفه را در لشكركشي‌هايش به آسياي صغير همراهي كرد و تا زمان مرگش در 256 هجري(870 ميلادي) به عنوان پزشك دربار خليفه فعاليت كرد. با وجود اين، يك‌بار به گندي‌شاپور فرستاده شد و در دوره متوكل به بحرين تبعيد شد. آثار وي در زمينه پزشكي عبارت کند از: 1- رساله التي عملها الي المأمون في تدبير البدن جوابا عن كتابه يسال ذلك 2- نصائح الرهبان في الدويه المركبه 3- مختصر بحسب الامكان في علم الازمان و الابدان4- رساله فيها نكت من مخفيات الرموز في الطب 5- نبذه في الطب. 1ابو يوحنا ماسويهابويوحنا پدر ماسويه معروف است كه سی سال در گندي‌شاپور به كار مشغول بود تا جبريل، پزشك ويژه هارون الرشيد، كه رئيس بيمارستان بود به دلايل شخصي او را از كار بركنار كرد. ماسويه به بغداد رفت و فضل بن ربيع، وزير خليفه عباسي، او را گرامي داشت. وي با پشتيباني فضل، به عنوان پزشك ويژه خليفه و مدير بيمارستان بغداد برگزيده شد و بر شهرت جبريل سايه افكند. ماسويه در چشم‌پزشكي مهارت چشمگيري داشت. ماسويه در يك‌چهارم آغازين سده سه هجري(نه ميلادي)، ديده از جهان فروبست. درباره آثار وي چيزي نمي‌دانيم، اما پسرش ابو زكريا يوحنا بن ماسويه، مولف توانايي بوده است. ابن ابي‌اصيبعه از كتاب« الحجامه عي طريق المساله» و «الجواب» نيز نام برده است. 1ماسويهابو زكريا يوحنا بن ماسويه، مشهور به ابن ماسويه، از پزشكان نابغه ايراني، در سال 160 هجري(776 ميلادي) در گندي‌شاپور به عنوان پسر يك داروشناس و پزشك گندي‌شاپور، به دنيا آمد. وي سال‌ها در گندي‌شاپور به كار پزشكي پرداخت تا اين كه همراه پدر به بغداد رفت و پس از او به عنوان پزشك ويژه خليفه و مدير بيمارستان بغداد برگزيده شد. وي مدتي نيز در بيمارستان سامرا كار كرد(247 هجري/861 ميلادي). ماسويه استاد حنين بن اسحاق بود و برخي از آثار پزشكي يوناني‌ها را به سرياني ترجمه كرده است. گويند او مکاني در کنار دجله براي تشريح بوزينگان درست كرده بود و در سال( 221 ه .ق) آنگاه که پادشاه نوبه براي معتصم بوزينه هديه آورده بود، ابن ماسويه تمنا کرد که تعداد بيشتري از نوع آن براي او بفرستند و او به تشريح اجساد آنان پرداخت چرا كه اين نوع ميمون در تمام اندام به انسان شبيه بود و تنها فرقشان با آدمي پوشيده بودن بدنشان از مو بود. همچنين به فرمان مامون به بيزانس فرستاده شد تا كتاب‌هاي يوناني تهيه كند. وی هر چند پيرو آيين مسيح بود، بيشتر به زبان‌هاي سرياني و عربي نوشته است. او رساله‌هايي در موضوع‌هايي ماند چشم‌پزشكي، تب‌ها، سردرد، ماليخوليا، صرع ، آزمون پزشكان و فوريت‌هاي پزشكي نوشته است. نوشته‌هاي پزشكي و كالبدشناسي با ارزشي به او نسبت داده شده است. ابن ابي‌اصيبعه 24 اثر پزشكي از وي گزارش كرده است، به ويژه دغل‌العين (نارسايي چشم) كه نخستين رساله‌ي منظم در چشم‌پزشكي است و ترجمه لاتين آن در قرون وسطي شهرت فراواني پيدا كرد. وي آثار پزشكي گوناگوني در زمينه داروها، گياهان دارويي، درمان بيماري هاي مختلف مثل جذام، اسهال و همچنین حجامت، تغذيه و حتي رشد جنين دارد كه در نوع خود بي نظير است. وفات يوحنا در سال 243 بوده است.1\nرئيس بيمارستان گندي شاپورشاپور بن سهل، در كتابها و تراجمههای معتبر، مثل «الفهرست» ابن النديم، به عنوان «صاحب» يعني رئيس بيمارستان گندي شاپور نام برده شده است. وي از ايرانيان نژاده مسيحي مذهب بود كه بيشتر اوقات شبانه روزش در بيمارستان گندي شاپور مي‌گذشت يعني به اصطلاح امروز «استاد تمام وقت» بود. بعد از آنكه اوضاع گندي شاپور تغيير كرد، او نيز داخل حوزه اسلامي شد و در دربار متوكّل عباسي (232-248) از پزشكان مخصوص و مقّرب دربار عباسي بود. از تألیفات معروفش كتاب «قرابادين» طبّي است، از كتابها‌ی درسي بيمارستان گندي شاپور كه در خارج از آن حوزه نيز مابين اطبّا و در بيمارستانها شهرت داشته و مورد عمل و اتّباع بوده است. كتابي هم در مضّار و منافع اغذيه و اطعمه تأليف كرده بود كه از روي آن درس مي‌خوانده و به نوشته‌هاي آن عمل مي‌كرده‌اند. وفاتش در ذي‌الحّجه سال 255 (ه .ق) واقع شد.1كنگه هندي‌كنگه هندي (= كانگا) از جمله پزشكان و مترجمان هندي است كه زبان پهلوي را هم خوب مي‌دانست . ابتدا در گندي شاپور خدمت مي‌كرد و بعداً به بغداد رفت و به خدمت خلفاي اسلامي درآمد. كنگه كتابهایی در طب و روانشناسي از هندي به پهلوي ترجمه كرد كه بعد ترجمه‌هاي پهلوي او، به عربي برگردانده  شد. خود او نیز در قلمرو حوزه اسلام با عربي آشنا شد چندان كه كتابهایی را مستقيماً از هندي به عربي ترجمه كرد امّا اغلب در ترجمه‌هاي عربي از فضلاي عربيدان به عنوان دستيار بهره میگرفت؛ به اين معني كه وي مطالب را املا مي‌كرد و ديگران آن را به عربي بر میگرداندند. از جمله آثارش « كتاب السموم » است كه تأليف اصلي آن  از روی « شاناق » هندي است. كنگه آن را از هندي به پهلوي ترجمه كرد و همين ترجمه پهلوي مدّت زیادی از كتابهای درسي مدرسه گندي شاپور بود و بعدها «عبّاس بن سعيد جوهري» آن را برای مأمون عبّاسي به عربي برگرداند و از جمله ترجمههای عربي او «زيج سدهانت» است كه آن را «زيج سند هند» مي‌گويند. اين زيج را كه مثل « زيج شهريار » ايراني مدّت زماني - قدر مسلّم تا عهد مأمون عباسي (218-198 ه.ق)- مورد عمل و پیروی علماي اسلام بوده است- كنگه با كمك بعضي علماي عربیدان ايراني الاصل از هندي به عربي نقل كرد و جمعي از مورّخان قديم اين عمل را به عهد منصور دوم - خليفه عباسي (136-158)- مربوط دانسته و گفته‌اند كه آن كار در حدود سال 154 ق به دستور منصور انجام گرفت. 1نخستين پزشك مسموميت هاشاپور بن سهل، پزشك پارسي قرن نهم ميلادي است كه پيرو آيين مسيح بود. او نخستين پزشكي است كه درباره پادزهرها و درمان مسموميتها كتاب جامعي را گردآوري کرد. وي در سال 247 هجري(861 ميلادي) از سوي متوكل عباسي به بغداد فراخوانده شد و در آنجا به كسب علم و تدريس و طبابت پرداخت و سرانجام در سال 255 هجري(869 ميلادي) در بغداد دار فاني را وداع گفت. فهرست آثار اين پزشك ايراني عبارت است از: 1- كتاب القرباذين الكبير(كتاب پادزهرها) 2-كتاب قوي الاطعمه و مضارها و منفعها 3- كتاب الاشربه و منافعها و مضارها 4-ترجمه كتاب صنعه الدويه المركبه از سرياني به عربي.4زكرياي رازي، كاشف الكلمحمد زكرياي رازي صيرفي (251 _ 313 ه.ق) پزشك، محقق و فيلسوف برجستهاي است كه به گفته پژوهشگران، با وجود اينكه در سنين بالا به تحصيل علم و فلسفه پرداخت، حدود 238 كتاب در فنون و علوم مختلف طب، رياضيات، نجوم، كيميا، الهيات، فلسفه و ساير رشته‌هاي علمي تأليف کرد كه اگر در نظر داشته باشيم اين عالم كم‌نظير جهاني، حدود شصت سال عمر كرده است و با توجه به آنكه از سن چهل سالگي به پزشكي و فلسفه روي آورده است عظمت و نبوغ خارق‌العاده اين دانشمند بزرگ مشخص مي‌شود. رازي براي پيشرفت و فراگيري دانش پزشكي و فلسفه راهي بغداد شد كه در آن دوران، پايتخت دانش و جايگاه فرزانگان، اديبان و دانشمندان بود و در محضر استادانی چون علي پسر ابن طبري، پزشكي و ابن عباس ايرانشهري نيشابوري و بوزيد بلخي، فلسفه و طبيعيات را مي‌آموزد. رازي پس از رسيدن به بالاترين جايگاه علمي و جهاني شدن آوازه‌اش، از سوي فرمانروايان و اميران، مورد دعوت و احترام قرار مي‌گيرد و رياست بيمارستان معتضدي را عهده دار مي‌شود. يكي از ويژگي‌هاي بارز رازي اين بود كه بر خلاف پزشكان و انديشمندان هم‌دوره و يا حتي پيش و پس از خود، بنيان دانش پزشكي ايراني و به ويژه پزشكي يوناني مرسوم را مي‌پذيرفت ولي نظريات گذشتگان را با نقد خود همراه مي‌كرد. وي نخستين پزشكي است كه براي بيمارانش پرونده پزشكي تشكيل داد. به جرأت مي‌توان رازي را به عنوان پزشك باليني‌كار، نخستين كسي دانست كه هدفمندانه آنچه را در برخورد با بيماران ويزيت كرده خود ديده است، آزموده‌هايي كه بهوسيله خودش از بوته آزمايش گذرانده، همه خوانده‌ها، شنيده‌ها و ديده‌هاي خود را به نگارش درآورده است. وي حتي بيماري‌هايي كه خود يا دوستان و نزديكانش به آنها دچار شده‌اند را با ريز بینی و دقت بسيار مي‌نگاشت. سالروز تولد ذكرياي رازي در ايران «روز داروسازي» نام گرفته است. 4شيخ الرييس، بوعلي سيناابن سينا يا پورسينا، حسين پسر عبدا... زاده در سال 370 هجري قمري و در گذشته در سال 428هجري قمري، دانشمند و پزشک و فيلسوف بود. نام او را به تفاريق ابن سينا، ابوعلي سينا، و پور سينا گفته‌اند. در برخي منابع، نام کامل او با ذکر القاب چنين آمده: «حجه‌الحق شرف‌الملک شيخ الرئيس ابو علي حسين بن عبدالله بن حسن ابن علي بن سينا البخاري». وي صاحب تأليفات بسياري است و مهم‌ترين کتاب‌هاي او عبارتند از: شفا در فلسفه و منطق و قانون در پزشکي. کتاب قانون در دانشگاههای اروپایی وامریکایی تا دو قرن پیش مورد استفاده پزشكان بود و به بيشتر زبانهای دنیا ترجمه شده و پس از انجیل بیشترین چاپ را داشته‌است. بوعلي سينا را بايد جانشين بزرگ فارابي و شايد بزرگ‌ترين نماينده حکمت در تمدن اسلامي برشمرد. اهميت وي در تاريخ فلسفه اسلامي بسيار است، زيرا تا عهد او هيچ يک از حکماي مسلمان نتوانسته بودند تمامي اجزاي فلسفه را که در آن روزگار حکم دانشنامه‌اي از همه علوم معقول داشت، در كتابی واحد و با سبکي روشن مورد بحث و تحقيق قرار دهند و او نخستين و بزرگ‌ترين کسي است که از عهده اين کار برآمد. وي شاگردان دانشمند و کارآمدي مانند ابوعبيد جوزجاني، ابوالحسن بهمنيار، ابو منصور طاهر اصفهاني و ابوعبدالله محمد بن احمد المعصومي را که هر يک از ناموران روزگار گشتند تربيت نمود. «جرج سارتون» او را مشهورترین دانشمند سرزمین‌های اسلامی می‌داند که یکی از معروف‌ترین حکما در همه زمان‌ها و مکان‌ها و نژادها است.6ابن صلاح همدانیابوالفرج (یا ابوالفتوح) احمد بن محمد همدانی، ملقب به نجم‌الدین و ابن صلاح، پزشک و ریاضی‌دان ایرانی‌است که در سده پنجم و ششم هجری میزیست. وی ایرانی‌تبار و اهل همدان (و به روایتی اهل سمیساط در عراق) بود. علوم مقدماتی را در ایران فراگرفت، سپس به بغداد رفت و به آموختن دانش‌های گوناگون پرداخت و از محضر درس استادانی چون ابوالحکم مغربی اندلسی بهره جست. ابن صلاح به دعوت حسام‌الدین تیمورتاش ارتقی، امیر ماردین، به آن دیار رفت و پزشک دربار او شد. به روایتی وی در ماردین کتابخانه‌ای تأسیس کرد . پس از مدتی به موصل رفت و نورالدین محمود پسر عمادالدین زنگی او را پذیرا شد. سپس رهسپار دمشق شد و تا پایان عمرش در آن سامان زیست. «فى كيفيَّة تسطيح الكُري»، و «ايضاح البرهان على حساب الخَطَأَيْن» از آثار اوست. وفات او به سال 540 (به روایتی 548) هجری رخ‌داد.6جرجانيجرجانی ، اسماعیل بن حسین، پزشك و نویسنده ایرانی قرن پنجم و ششم ، آثار پزشكی مهمی را به زبان فارسی تألیف كرد. برای او چندین لقب و كنیه ذكر شده است، از جمله ابوابراهیم، زین‌الدین، شرف‌الدین، علوی حسینی و طبیب علوی . با وجود اهمیت فراوان جرجانی در تطور دانش پزشكی در ایران، دانسته‌های بسیاری از زندگی او در دست نیست. كهن‌ترین اطلاع از زندگی جرجانی را مورخ هم عصرش، محمودبن محمدبن عباس خوارزمی (492ـ 568)، در كتاب گمشده تاریخ خوارزم به دست میدهد كه تنها به واسطه نوشته سمعانی به دست ما رسیده است. بر اساس نوشته خوارزمی، جرجانی مدتها در گرگانج (از شهرهای پر رونق خوارزم در اوایل دوره خوارزمشاهیان) زندگی كرد و در 531 در مرو درگذشت . یاقوت حموی نیز اطلاع چندی درباره زندگی جرجانی به دست داده است؛ بنا به نوشته او، جرجانی در جرجان به دنیا آمد، ابتدا در خوارزم و سپس در مرو زندگی كرد و در 531 در همانجا درگذشت.مهم‌ترین نقش جرجانی در تكوین دانش پزشكی در ایران، گذشته از اهمیت او به عنوان پزشك، تألیف بزرگ‌ترین و كهن‌ترین آثار پزشكی به زبان فارسی است. تا زمان جرجانی، منابع دانش پزشكی دوره اسلامی، چه ترجمه‌های آثار دانشمندان یونانی و چه آثار تألیفی پزشكانِ ایرانی، عموماً به زبان عربی بود. 6ركن الدين مسعود كازرونيشاه طهماسب در دوراني از سلطنت خود به سختي كوشش ميكرد قوانين اخلاقي اسلام را به شدت و با اعمال زور در جامعه اجرا كند. به دنبال اين تصميم ، شرب مسكرات و استفاده از موسيقي ممنوع و ميخانهها ، قمارخانهها و مراكز فساد و فحشا تعطيل شد. شاه در اين اقدامات از طرف وزير خود ، امير معزالدين محمد اصفهاني ، تحريك و پشتيباني ميشد. مدتي كه كار بدين منوال گذشت متأسفانه اين وزير قرباني توطئههاي يكي از پزشكان دربار ، ركن الدين مسعود كازروني ، حكيم باشي وقت شد. شاه تحت تاثير وسوسهها و دسيسههاي پزشك خود قرار گرفت و وزير را از دربار اخراج كرد. معزالدين كه خود را مغضوب و در معرض تهديد ميديد ، به مشهد گريخت و در آنجا در كمال زهد و تقوي درگذشت. شاه به زودي از تصميم خود كه بر اساس القائات حكيم باشي صورت گرفته بود ، پشيمان شد و دستور داد حكيم باشي را در آتش بسوزانند. الگود در مورد خصوصيات حرفهاي اين پزشك ، معتقد است : «معاصران ركن الدين او را از نظر روشهاي پزشكي كه به كار ميبرد ، فردي اصولي نميدانستند ولي تغييراتي كه او ايجاد كرد با قبول عامه روبرو گرديد .»4\nمولانا نورالدينوي فرزند ركن الدين مسعود، طبيب دربار صفوي بود. شاه طهماسب صفوي، با وجود شدت عملي كه در مورد ركن الدين به كار برده بود ، پسرش مولانا نورالدين را مورد عزت و احترام قرار داد، زيرا او با مشاهده عواقب وخيم دنيا پرستي پدر ، زندگي مذهبي و كاملا سختي در پيش گرفت. از اين رو به جاي پدرش كه زنده در آتش سوخته بود ، منصوب شد. اين شخص كه عرفان عملي را با طب آميخته بود ، مورد توجه معاصرانش قرار گرفت و همواره از او به عنوان يك پزشك خوب ياد ميكنند. جالب اين است كه اين پزشك در اوج شهرت و با وجود دعوت طهماسب ، وارد عالم سياست نشد و تا پايان عمر به عنوان پزشكي نيك نام به دور از مجادلات سياسي دربار زيست.4ميرزا ابوالفتح تبريزييكي ديگر از پزشكان دربار طهماسب ، ميرزا ابوالفتح تبريزي بود كه چون از جثه كوچكي برخوردار بود او را «حكيم كوچك» صدا ميكردند. بر اساس گفتههاي اسكندر بيك، منشي او، پزشك بسيار حاذقي بود و در بين مردم به روشهاي تشخيص غير معمول، اشتهار داشت. نويسنده «عالم آراي عباسي» سرنوشت اين پزشك شهير را چنين بيان ميكند: «.. در زمان اعلي شاهي ظل الهي ترقي تمام كرده از محرمان حريم قدس گرديد و بالاخره به مفهوم اين مصرع كه محرم به يك نقطه مجرم شود گرفتار آمده پيمانه حيات را كه از شربت ناگوار ممات لبريز شده بود لاجرعه به سر كشيده به سر بستر فنا غنود.» با وجود جستجوي زياد در مورد حوادث دوران زندگي و علت مرگ اين حكيم ، چيز قابل ذكري يافت نشد و بهویژه در مورد علت مرگ مشكوك او منابع، سكوت كردهاند . كتاب خلد برين در خصوص پايان زندگي او چنين ميگويد:«با آن كه حكيم كوچك منظور نظر تربيت و عنايت آن حضرت گرديده و به پايه والاي محرميت و بزرگي رسيد اما بالاخره به جرم تنگ ظرفي و كم حوصلگي به فرمان والا پيمانه حياتش لبريز گرديد».4\nميرزا ابونصر گيلانييكي ديگر از پزشكان دربار شاه طهماسب صفوي، ميرزا ابونصر گيلاني است كه نسبتاً معروف بود. پدرش فقيه و قاضي بود ، ولي او به دنبال طبابت رفت و حرفه پزشكي را انتخاب کرد. او در ابتداي كار به خدمت نظام درآمد، روزي او را براي معالجه شاه احضار كردند، خوشبختانه معالجه با موفقيت به انجام رسيد و شاه به پاداش آن او را به سمت پزشك خانوادگي خود انتخاب نمود. در اين سمت بود كه با حيدر ميرزا ، وارث سلطنت ،آشنا شده و در اثر اين آشنايي مدارج ترقي را به سرعت طي نمود. اين ترقي باعث ايجاد غروري فزاينده در او شد و به همين خاطر با كليه مراجعان درباري خود با خشونت رفتار ميكرد. همين غرور بيجا براي او دوستي در ميان بزرگان باقي نگذاشت و بعدها موجب سرنوشتي دردناك براي او شد. هنگاميكه طهماسب درگذشت ، گروهي او را متهم کردند كه شاه بر اثر سوء قصد او مسموم شده است و بنابراین در مظان اتهام قرار گرفت. مدتی پس از خاموشي این فتنه حيدرميرزا بوسيله اسماعيل ميرزا کشته شد و طرفدارانش در قزوين قتل عام ، شدند اين پزشك بخت برگشته هم به اتهام مسموميت شاه طهماسب و حمايت از سلطنت حيدر و از طرفي به دليل عدم محبوبيت در ميان بزرگان ، به مرگي وحشتناك محكوم شد . او را در حالي كه در ميان بخاري اتاقش مخفي گشته بود يافتند و سپس او را قطعه قطعه كرده و قطعات را در حوضي كه در مقابل مخفي گاه او بود ، ريختند.4\nكمال الدين حسين شيرازيدر ميان كسان ديگري كه در اوج تعصبات مذهبي به زحمت فراوان افتاد ، پزشك درباري ديگري به نام حكيم حسين شيرازي، ملقب به كمال الدين، بود. اين طبيب به سبب افراط در شرب مسكرات و به قول اسكندر بيك منشي: « چون به توسعه مشرب مشهور گشته و به طريق ارباب ريا زهد فروش نبود...» دستگير و بدون تحقيق و محاكمه از دربار اخراج شد. وي سپس به خدمت يكي از حكام محلي به نام خان احمد گيلاني، كه به طب علمي و عملي علاقه داشت، درآمد و در همانجا وفات يافت. البته پزشك ديگري هم اهل شيراز و از اقوام كمال الدين بود كه او هم گرچه از حكماي مشهور دربار شاه طهماسب بود ، ولي به دليل اشتهار به شرب خمر هر چند وقت يكبار به شهر يزد تبعيد ميشد.4حكيم عماد الدين محمودحکیم عمادالدین محمود، طبیب ویژه شاه طهماسب و مشهورترین پزشک ایران در عصر شيخ بهایی بود که استاد بهایی در طب بوده است. وي در طبابت و حكمت مشهور بود. ابتدا در خدمت حاكم شيروان بود ولي به دليل خشمي كه حاكم بر او گرفت ، او را به مدت يك شب در ميان برف و سرما نگه داشت. به گفته نويسنده كتاب «خلد برين»، چون اين حكيم به ترياك معتاد بود ، مصرف زياد ترياك در آن شب باعث شد نجات پیدا کند. به هر حال همين مسئله باعث شد كه او از آنجا به خدمت طهماسب درآمده و مدتي را در پايتخت باشد، ولي ظاهرا پس از مدتي صلاح خود را در دوري از درباريان ديد و پس از مدتي آنجا را هم به مقصد مشهد ترك كرد. از اين پزشك معروف رسالات و جزوههاي متعددي درباره بعضی از بيماريها از جمله جرب و سیفیلس به جا مانده است. 4\nمسيح كاشاني ركن الدين مسعود كاشاني متخلص و معروف به «مسيح و مسيحا» از شعرا و اطبا و خوشنويسان معروف كاشان درعصر صفويه است. وي پزشك مخصوص شاه عباس اول بود كه وقتي در مجلسي مورد بيمهري شاه قرار گرفت اين بيت شعر را سرود و به وسيله حاجب بارگاه شاه عباس براي وي فرستاد:گر فلك يك صبحدم با من گران گردد سرش شام بيرون ميروم چون آفتاب از كشورش سپس شبانه از اصفهان فرار میکند و خود را به هندوستان ميرساند و در آنجا مورد استقبال و احترام پادشاهان گوركاني هند قرار میگیرد و در دربار آنان ترقي زیادی ميکند. وی نسخههاي گلستان و بوستان سعدي را به خط نستعليق و به شیوه بسيار زيبایي نوشته است که هم اكنون از كتابهاي خطي كتابخانه سابق سلطنتي است و از آثار نفيس و ارزشمند كتابخانه مذكور به شمار ميرود. اين شاعر بزرگ و هنرمند، داراي ديوان شعري است كه متأسفانه تاكنون به چاپ نرسيده است، اشعار او را بيش از يكصد هزار بيت دانستهاند، فرزندمسيح نيز به نام عقل الدين از خوشنويسان بزرگ و در خط نسخ استاد بوده است.4فرقه اسماعيليه، توليد كنندگان گياهان داروييبه موازات پيشرفتهاي چشمگير در علوم داروگياهي، مصارف آن در ميان مردم نيز افزايش مييافت و توليد اين نوع گياهان شغل پردرآمدي براي توليد كنندگان محسوب ميشد، به طوري كه در اواخر قرن پنجم هجري، پيروان حسن صباح، در توليد و صدور گياهان دارويي نقشی فعال داشتند و بدين طريق بخش عمدهاي از بودجه اداره كشور خود را تأمين ميكردند. به اعتقاد برخي تاريخ نويسان انتساب نام «حشيشيون» به معني گياه شناسان يا گياهيون به پيروان حسن صباح، به همين مناسبت بوده است. تولید ادوات ساخت داروهاي گياهي و تأسيس داروخانه در طي چهار قرن شكوفايي علم طب و داروسازي در ايران رونق یافت و در اكثر شهرهاي بزرگ چون بغداد، بلخ، بخارا و نيشابور، دانشكدهها و بيمارستانهاي بزرگي تأسيس شد كه يكي از مهمترين بخشهاي آن مراكز درماني «شرابخانه» يا داروخانه بود که سرپرست آن را «مهتر» ميناميدند. بدين سبب ايرانيان را ابداع كننده داروخانه يا داروسازي در بيمارستانها مينامند. شيخ فريدالدين عطار يكي از حكماء و عرفاي نامي ايران، مدتها به اين حرفه اشتغال داشت و موفق به ساخت انواع هاون، ظروف و ابزار داروسازي شد. وي توانست تحولات تازهاي در صنعت داروسازي و تركيبات آن به ارمغان آورد.6اولين پزشك بورسيهميرزا بابا افشار اولين ايراني است كه برای تحصيل در طب و علوم پزشكي در دوره قاجار به اروپا اعزام شد و با تلاش خود به درجه بالاي علمي رسيد. ميرزا عبدالحسين خان فيلسوف‌الدوله درباره ميرزا بابا افشار مي‌گويد: « از اطباي قرن سيزدهم هجري در فرنگستان بود و بعد از بازگشت به ايران به دربار رفت و در علاج نقرس شاه جهد وافي مبذول داشت و تا زماني كه او به امر طبابت اشتغال داشت مرض شاه رو به بهبود بود.» وفات وي به سال 1385 قمري رخ داد. بدون شك ميرزا بابا افشار از بنيانگذاران علم پزشكي به شيوه اروپايي در ايران بوده است. آشنايي او با طب اروپايي اولين گامي بود كه باعث شد ديگر محصليني كه به اروپا رفتند راه او را در ترقي پزشكي ادامه دهند.4دکتر محمد حسين لقمان ادهم (لقمان الدوله) وي به سال 1258(ه.ق) در تبريز متولد شد . نبيره پير احمد کني، طبيب محمد شاه، و از نوادگان ميرزا محمد کني فخرالاطباء، طبيب ناصرالدين شاه، است . فرزند ارشد فخر الاطباء، ميرزا علي اکبر خان بود که پس از مرگ پدر به «فخر الاطباء» ملقب شد. وی از پزشکان طراز اول آذربايجان به شمار میآمد و نزديکترين همکار «دکتر تولوزان» بوده است. پسر دوم فخرالاطباء ميرزا زين العابدين خان لقمان الممالک پدر لقمان الدوله بود که تحصيلات خود را در دانشکده پزشکي پاريس انجام داد و پس از مراجعت به ايران در تبريز به سمت طبيب مخصوص وليعهد وقت، محمد علي ميرزا، مشغول به کار شد.وي با بودجه شخصي، مدرسه لقمانيه را با اسلوب اروپايي تأسيس کرد. ديپلم اين مدرسه را دولت فرانسه و روسيه معادل ديپلم کامل متوسطه ميشناختند . دکتر لقمان ادهم تحصيلات مقدماتي و متوسطه را در مدرسه لقمانيه تبریز به پایان رساند و مدتی معلم جغرافيا و ناظم آن مدرسه بود . سپس نزد استادان فن و پدر خود طب ايراني را فراگرفت و «معين الاطباء» لقب يافت . در سال 1318 ه.ق به فرانسه رفت و در دانشکده پزشکي پاريس مشغول تحصيل شد . در سال 1908 ميلادي پاياننامه خود را در باب بيماري سالک با درجه ممتاز گذراند و به درجه لورآي دانشکده پزشکي پاريس نايل شد . در سال 1327 ه.ق به ايران بازگشت و به سمت طبيب مخصوص احمد شاه –با لقب لقمان الدوله منصوب شد و به عضويت مجلس حفظ الصحه درآمد و در عملي ساختن آبله کوبي سعي فراوان کرد . در سال 1335 ه.ق رياست کلاس طب مدرسه دارالفنون را عهده دار شد و پايه و اساس دانشکده پزشکي را پيريزي نمود و کلاس طب را از دارالفنون مجزا و تبديل به مدرسه طب کرد . مدرسه در آن موقع شامل چهار کلاس بود و او علاوه بر رياست ، تدريس بيماريهاي عمومي و تشخيص بيماريها را برعهده گرفت و 600 جلد از کتابهای شخصي خود را به مدرسه اهداء کرد . در سال 1338 (ه.ق) به اتفاق آقاي دکتر حکيم الدوله، از ملتزمين احمدشاه، به اروپا مسافرت و در بازديد از بنگاه پاستور ، شاه را به تأسيس چنين بنگاهي در ايران تشويق کردند و براي ابتکار، دکتر «منارد» فرانسوي را که از همکاران دکتر «رو» بود استخدام کردند و به ايران آوردند . مرحوم لقمان الدوله در تصويب قانون طبابت نقشی بسیار فعال داشت. وی در سال 1312 شمسي به سمت پزشک مخصوص رضاشاه منصوب شد. در سال 1313 عهدهدار ریاست دانشکده پزشکی شد و در سال 1318 بر اثر بیماری از ریاست دانشکده پزشکی و خدمات رسمی کنارهگیری کرد. در 24 شهريور ماه 1328 به پاس خدمات 50 ساله ايشان از طرف وزارت فرهنگ و دانشگاه تهران و فرهنگستان ايران جشني در تالار فرهنگ برپا و در اين جشن از طرف شاه يک قطعه نشان همايون و از طرف وزارت فرهنگ نشان دانش درجه يک به وی اعطا شد. آن مرحوم داراي نشان لژيون دو نور از فرانسه، نشان ويکتوريا از انگلستان، عقاب سرخ از آلمان، لئويلد از بلژيک و نشان هاي ديگري از دولت هاي ايتاليا ، ترکيه و اسپانيا است. وي پيش از ظهر اول آبان ماه 1329 که مصادف با روز عاشوراي 1370 قمري بود چشم از اين جهان فرو بست . وزارت بهداري براي قدرداني از خدمات بهداشتي مرحوم لقمان الدوله بيمارستان سيصد تخت خوابي خود را در تاريخ 15 دي ماه 1330 طي مراسمي به نام وی نامگذاری کرد.2،3،4،6\nناظم الاطباءميرزا علي اکبرخان ملقب به «علي اکبر نفيسي» که به «ناظم الاطباء» مشهور بود، از پزشکان مشهور و دانشمند اواخر دوره قاجاريه است که سال 1263 هـ ق، در کرمان به دنيا آمد، پدرش محمدحسن فرزند علي اکبر و جد دهمين او حکيم برهان الدين نفيس بن عوض کرماني، از معروفترين پزشکان اواسط قرن نهم هجري بود که «طبيب نفيس» لقب داشت و لقب «نفيسي» براي ناظم الاطباء از جهت انتساب او به جد بزرگش است. ناظم الاطباء، دوران اوليه تحصيل خود را تا سن نوزده سالگي در شهر کرمان تمام کرد و نزد مدرسين مشهور آن شهر، دروس مقدماتي و بعد حکمت را، آغاز نمود. سال 1282 هـ ق، با کمک وکيل الملک (حاکم کرمان) براي تحصيل علم طب به تهران آمد و در مدرسه دارالفنون تهران، علم پزشکي را ادامه داد. بعد از سه سال هنگامی که هنوز دوره پزشکي وی تمام نشده بود، طبابت گروه مهندسي به او محول شد. وی در سال 1289 هـ ق فارغ التحصيل شد. بعد از آن، از طرف ناصرالدين شاه قاجار، مامور شد بیمارستاني را به سبک اروپايي تأسیس کند و خودش رياست بيمارستان را بر عهده گرفت و تا سال 1298 هـ ق، در اين سمت باقي ماند. ناظم الاطباء مقارن اين ايام، به عضويت مجلس حفظ الصحه، درآمد. وي بعد از کنارهگيري از رياست بيمارستان، به خراسان سفر کرد و يک سال بعد به تهران بازگشت. در سال 1303 هـ ق به دعوت ظل السطان، به اصفهان رفت، مدتي هم به قمشه و نواحي بختيار، سفر کرد و بعد از دو سال، مجددا به تهران برگشت و مشغول طبابت عمومي و انجام وظايف محولهاش شد. در سال 1310 که بيماري «وبا» شيوع پيدا کرد و اکثر پزشکان فرار کردند او با کمال شهامت در تهران ماند و صميمانه به کار مداواي بيماران پرداخت. از همين رو، مورد توجه شاهانه واقع شد و در اثر امانت و صداقتش، جزو اطباي دربار و در نتيجه طبيب مخصوص اندرون شاه شد و تا سال 1328 هـ ق، در همين مقام بود. علي اکبر نفيسي، سال 1342 هـ ق، در سن 79 سالگي از دنيا رفت. شهرت وي بيشتر به خاطر تاليف «فرهنگ نفيسي» يا «فرنودسار» است.6،4،3\nدكتر احمديه، پزشكي از ديار مازندراندکتر «عبدالله خان احمدیه» که شایسته به پاس دانش، پژوهش و منش فرزانهاش «حکیم احمدیه» نامیده میشود، در سال 1265 شمسی در شهر آمل متولد شد. عبدالله، دوران کودکی و نوجوانیاش را در آمل گذراند و دانش آموزی را به روال آیین آن دوران در مکتب گذراند. هنگامی که امیرمکرم، حاکم مازندران، مرحوم صحت الملک را برای تربیت و آموزش فرزندش به آمل دعوت کرد تا دیرگاهی در آن دیار اقامت گزیند، امیر مکرم که درباره تیزهوشی عبدالله در فراگیری دروس شنیده بود، پیشنهاد کرد تا صحت الملک او را نیز آموزش دهد. پیشرفت تحصیلی و فراست این نوجوان چنان استاد را فریفته کرد که به هنگام بازگشت به تهران، با اجازه والدینش او را با خود برد تا در دارالفنون تحصیل کند. وي تحصیلات متوسط خود را در آنجا به پایان برد و سپس به مدرسه طب دارالفنون رفت. وي در سال 1294 خورشيدي (1333 هجری قمری) مدرک دکترای خویش را دریافت کرد و سپس به کارورزی در بیمارستان پرداخت. بیمارستان نظامی احمدیه نخستین طبابتگاه او به شمار میآید. سپس به خدمت ارتش نیز در آمد و به درجه سرگردی (ماژوری) نایل شد. چندی نگذشت که از ارتش خارج شد و به مسافرتها و مأموریتهای اداری روی آورد. سپس به تدریس تاریخ طبیعی پزشکی، انگل شناسی و زیست شناسی در مدرسه طب پرداخت و موفقیتهای علمی بسیاری کسب کرد. ریاست قرنطینه بندر پهلوی آن زمان را مدتی به عهده گرفت و وقتی ریاست بهداری خراسان به او پیشنهاد شد، وی نپذیرفت. در سال 1314 شمسی سفری به اروپا کرد. او پس از بازگشت به یکباره از تدریس و کار اداری کناره گرفت و تنها به طبابت شخصي پرداخت. دکتر احمدیه با نگارش «راز درمان» در سه جلد كمك زيادي به حفظ طب قديم نمود. او در چهارم مرداد 1338 در سن 73 سالگی به سرای باقی شتافت و در امامزاده عبدالله به خاک سپرده شد.3\nميرزا ابراهيم خان حكيم الملك ميرزا ابراهيم خان حکيم الملک، فرزند ميرزاابوالحسن حکيم باشي در سال 1288ه. ق در تبريز متولد شد. او تا سال 1306 ه. ق در دارالفنون مظفري تبريز به تحصيل پرداخت و در همين سال به تهران رفت و در دارالفنون تهران به ادامه تحصیل پرداخت. در سال 1310 بر اثر شیوع بيماري وبا در تهران، ميرزا ابراهيم خان که تحصيل خود را در دارالفنون به اتمام رسانده بود به تبريز بازگشت و تمايل خود را براي ادامه تحصيل با برادر بزرگش نصرت الحکما در ميان گذاشت. سرانجام موفق شد تا از وليعهد مظفرالدين ميرزا مجوز ادامه تحصيل در فرنگ را بگيرد. ميرزا ابراهيم خان در سال 1310 براي ادامه تحصيل در رشته پزشکي دانشگاه پاريس عازم فرنگ شد. اين ادامه تحصيل چندین سال به طول انجاميد و سرانجام ناتمام ماند. در سفر اول مظفرالدين شاه به اروپا، ميرزا ابراهيمخان به استقبال شاه در اتريش رفت و از آن پس در التزام رکاب شاه درآمد، به تهران بازگشت و با منصب پيشخدمت باشي سلام به خدمت در دربار مظفري پرداخت. او به زودي پلههاي ترقي را طي کرد و در سال 1320 در سفر دوم مظفرالدين شاه به فرنگستان در سمت طبيب مخصوص با او همراه بود. يک سال بعد، پس از مرگ ميرزا محمودخان حکيم الملک، لقب «حکيم الملک» به ميرزا ابراهيم خان اعطا شد ولي چهار ماه بعد به خاطر تجويز داروي اشتباه براي مظفرالدين شاه از سمت خود برکنار شد و «دکتر خليل خان اعلم الدوله» جاي او را گرفت . او در دوران استبداد صغير در تهران بر عليه محمدعلي شاه فعاليت بسيار کرد و پس از فتح تهران به فاتحان پيوست. او يکي از بيست و هشت عضو کميسيون عالي بود که به وسیله فاتحان براي رسيدگي به امور کشور تشکيل شده بود. از اولين اقدامات اين کميسيون انتصاب احمد ميرزاي وليعهد به پادشاهي بود. کميسيون انتصاباتي نيز انجام داد که يکي از آنها انتصاب حکيم الملک به معاونت وزارت دربار بود. حکيم الملک در دوره دوم مجلس شوراي ملي به نمايندگي آذربايجان انتخاب شد و اين بار هم به همراهي سيدحسن تقي زاده، حسينقلي نواب و سيدمحمدرضا مساوات حزب تندروي دموکرات را بنيان گذاشت. وي پس از هشت ماه از نمايندگي استعفا داد و در کابينه مستوفي الممالک به وزارت ماليه منصوب شد ولي عمر وزارت وي نيز کوتاه بود و چهار ماه بعد به علت اختلاف بين اعضاي اعتدالي و دموکرات کابينه از منصب خود کناره گرفت. او در کابينههاي محمدولي خان تنکابني، و صمصام السلطنه نيز به وزارت برگزيده شد. وی در رژيم پهلوي سه بار به نخست وزيري و چند دوره به نمايندگي مجلس سنا منصوب شد و همچنين مناصب گوناگون ديگري نيز به وي داده شد. او در سال 1338 خورشيدي در تهران درگذشت.3\nبنيانگذار اولين مركز مبارزه با بيماري سل در ايران دكتر«خليل فلسفي» فرزند ارشد ميرزا علي حكيم در تاريخ 1290شمسي در شهر گرگان ديده به جهان گشود. تحصيلات ابتدايي را در استراباد سپري و صرف و نحو را نزد آقا «شيخ‌هادي استرآبادي» فرا گرفت. سپس دانشكده پزشكي تهران وارد شده و از آن دانشكده فارغ التحصيل شد و در سه دوره چهاردهم، پانزدهم و هفدهم مجلس شوراي ملي نماينده مردم گرگان بود و آخرين دوره نمايندگي وي با كودتاي 28 مرداد مصادف شد. او در زمان نمايندگي با بزرگاني چون «ملك الشعراي بهار» حشر و نشر داشت و همچنين پايهگذار بسياري از قوانين آن موقع همچون معافيت ازخدمت سربازي متأهلين و ايجاد تسهيلات براي دانشجويان اعزامي خارج از كشور بوده است وي پس از منحل شدن مجلس پس از كودتاي 28مرداد براي دریافت مدرك تخصصي در رشته امراض ريوي به فرانسه رفت و در بازگشت مركز مبارزه با سل را در تهران بنيان گذاشت. پس از چند سال حضور در آن مركز، به علت علاقه شديدی كه به گرگان داشت به زادگاهش برگشت. وي جزء نخستين اطبای منطقه گرگان بود كه در بيمارستان پهلوي گرگان مشغول به كار شد. وی در آن بیمارستان رئيس بخش عفوني بود و بعد ها به همراه حاج محمد تقي فلسفي، بيمارستان فلسفي گرگان را بنا نهاد. از ديگر کارهای ايشان مي‌توان به بازگشایی مدرسه شير و خورشيد گرگان كه به علت وقوع زلزله تخريب شده بود، اشاره كرد. وي در سال 1385 در سن 95 سالگي و به علت كهولت سن درگذشت. 7\nاولين جراح عمل باز قلب در ايرانپرفسور جواد هیئت در سال 1304 در شهر تبريز متولد شد. وي در 21 سالگي درجه دکتراي پزشكي را از دانشگاه استانبول تركيه و در سن 27 سالگي درجه تخصصي جراحي را از دانشگاه پاريس دريافت کرد. وي در 37 سالگي (1331) اولين جراحي قلب باز را در تهران انجام داد و چندي بعد در 1347 اولين پيوند کليه انسان و سپس اولين پيوند قلب سگ را در تهران با موفقيت کامل به پايان رسانيد. در سال 1983، به پاس خدمات علمي ارزنده، پرفسور هيئت به عضويت آکادمي جراحي پاريس انتخاب شد. دايره المعارف پزشكي فرانسه از تحقيقات وي در اين زمينه نام برده است. پرفسور هيئت مؤلف بيش از يکصد مقاله پژوهشي پزشكي به زبانهاي فرانسه، انگليسي و فارسي است. وي به اتفاق پرفسور عدل از پايهگذاران جراحي نوين در ايران است. پرفسور هيئت 13 سال سردبير مجله دانش پزشكي در ايران بود و در کنفرانسهاي جراحي بين المللي به عنوان نماینده ایران حضور داشت . وي در زمينه زبان، ادبيات و فرهنگ آذربايجان از محققين و مولفين و صاحبنظران ممتاز ايران به شمار ميرود تا جايي كه بيش از 7 جلد کتاب و 300 مقاله در اين زمينهها به زبانهاي آذري و فارسي منتشر شده است.6،4\nدكتر حسن تاج‌بخش، مصحح متون پزشكي تاريخيدكتر حسن تاج‌بخش در سال 1316 در تهران متولد شد. وي در سال 1335 تحصيلات خود را در دانشكده دامپزشكي دانشگاه تهران آغاز كرد و در سال 1340 آن را به پايان رسانيد. در سال 1343 براي احراز تخصص در زمينه ميكروب‌شناسي و ايمني‌شناسي به فرانسه رفت . وارد انستيتو پاستور پاريس شد و به تحقيقات خود در آنجا ادامه داد. سپس به وطن بازگشت و در دانشكده دامپزشكي به پژوهش و تحقيق پرداخت و به عنوان استاد ممتاز دانشگاه تهران برگزيده شد. حاصل كار علمي ايشان 21 كتاب دانشگاهي و 110 مقاله علمي در زمينه‌هاي مختلف ايمني‌شناسي، ميكروب‌شناسي و بيماري‌هاي واگير و فرهنگ و تمدن ايران و اسلام است. ايشان در كتاب 2 جلدی ارزشمند خود به نام «تاريخ پزشكي و دامپزشكي ايران» از نسخههای خطي فارسي و عربي علمي بسياري از كتابخانه‌هاي ايران و جهان بهره برده و رسالات خطي متعددي را در حوزه پزشكي و علوم تصحيح کرده است. او كتابخانه‌هاي کشورهای بسياري را در جست‌وجوي نسخههای خطي ارزشمند پزشكي زير پا گذاشته است كه حاصل آن در تحقيقات و كتاب‌هاي وي به خوبي نمايان است. وي هم‌چنين با قريحه ادبي که دارد به سرودن شعر میپردازد و به ادبيات و عرفان عشق مي‌ورزد. جديدترين پژوهش وي تصحيح «نسخة الاغراض الطبيّه» اسماعيل جرجاني است كه از مهم‌ترين متون پزشكي فارسي به شمار مي‌رود و دانشگاه تهران آن را به چاپ رسانده است. 5،4\nپدر طب كودكان ايراندكتر محمد قريب از اولين پزشکان متخصص طب اطفال ايران و بنيانگذار طب نوين اطفال در ايران و نیز از بنيانگذاران بيمارستان مرکز طبي کودکان بود. وي در سال 1288 در تهران متولد شد. در سال 1306 شمسي در زمره اولين گروه دانشجويان ايراني بود که براي ادامه تحصيل در رشته پزشکي به فرانسه رفتند. وي در پايان سال اول در شهر رن فرانسه موفق شد جايزه لابراتوار تشريح دانشکده پزشکي را دریافت کند. و در سال 1314 نخستين ايراني بود که توانست در کنکور اینترني بيمارستان پاريس موفق شود. وي در سال 1315ازدواج کرد و در سال 1317به ايران بازگشت. پس از طي نمودن دوره سربازي در سال 1319به عنوان دانشيار طب كودكان در دانشگاه به فعاليت علمي مشغول شد. وي ابتدا در بيمارستان رازي، بخش اطفال را اداره میکرد و بعد از آن به بيمارستان هزار تختخوابي رفت و در آنجا بخش كودكان را داير کرد. او در سال 1319کتاب بيماريهاي کودکان را به چاپ رساند و در سال 1335با همکاري آقاي «دکتر اهري» آن را با اصلاحات جديد تجديد چاپ کرد. دکتر قريب در سال 1321 موفق به دريافت نشان عالي دولت فرانسه شد و در سال 1350به عضويت هيئت مديره انجمن بين المللي بيماريهاي کودکان در آمد. همچنين در آخرين سالهاي عمرش موفق به دریافت نشان درجه اول فرهنگ از وزارت آموزش و پرورش شد. وي در طول سالهاي فعاليت علمي خود در کنگره‌هاي مختلف بين المللي در کشورهاي مختلف از جمله فرانسه، آمريکا، کانادا، ژاپن، ترکيه و اتريش شرکت کرد و در چند مجمع علمي بين المللي عضو بود. قریب اولين تعويض خون را در ايران انجام داد و از بنيانگذاران انتقال خون در ايران نیز بود. از مهمترين اقدامهای ايشان بنيانگذاري و تأسيس اولين بيمارستان تخصصي کودکان يعني بيمارستان مرکز طبي کودکان به همراه دکتر اهري بود که ايشان اين اقدام را در زمان بازنشستگي خود انجام دادند. وي در سال 1351به هماچوري مبتلا شدند که بعدها سرطان مثانه تشخیص داده شد. اقدامهای درماني انجام شده درايران و آمريکا تأثير چنداني بر بيماري ايشان نداشت و سرانجام در روز سه شنبه اول بهمن ماه 1353در بيمارستان مرکز طبي کودکان، محل خدمت خود، دار فاني را وداع کردند و طبق وصيت خودشان در قبرستان شيخان قم به خاک سپرده شدند.6،5\nپدر جراحي نوين ايرانپرفسور یحیی عدل جراحی ایرانی بود که وی را «پدر جراحی ایران» می‌نامند. پرفسور عدل در سال ١٢٨٧ در شهر تبريز به دنيا آمد و تحصيلات متوسطه را در كشور فرانسه به اتمام رساند و پس از اتمام تحصيلات دانشگاهى در آن كشور، به منظور انجام خدمات علمى به همميهنان خود به وطن بازگشت. پرفسفور عدل وقتى كه در سال ١٣١٨ از فرانسه به ايران آمد فارسى را هم خوب بلد نبود. وى اولين انترن دانشكده پزشكى پاريس بود و منشأ خدمات علمى بزرگى از جمله تربيت صدها متخصص و جراح زبده ايرانى شد دکتر عدل، مکتبی را در ایران پایه گذاری کرد که به مکتب عدل شهرت دارد. شاگردانش قبل از انقلاب مجله‌ای به نام «مکتب عدل» نتشر می‌کردند که حاوی آخرین اطلاعات علمی در این رشته بود. پرفسور عدل غیر از استادی جراحی و تربیت جراحان زبردست کشور، به سیاست نیز علاقه نشان داد و به عنوان سناتور به مجلس سنا راه يافت، اما به اعتقاد همگان در مقام سناتوری نه به کسی بد کرد و نه عملی انجام داد که مخالف شئونات پزشکی باشد. بزرگترین هنر «مرحوم پرفسور عدل » آن بود که ترس جراحان را از عمل جراحی از بین برد و به آنان جرأت داد که به جراحی روی آورند و موفق شوند. البته تکنیکهای جدید و پیدایش آنتی بیوتیکها به موفقیتهای جدید در جراحی و شهرت او کمک میکرد. وي بيش از ۶۰ سال در بيمارستانهاي مختلف مشغول جراحي بود و نخستين جراح قلب، قفسه صدري، ارتوپدي و كبد ايران به شمار میرود. او نخستين بخش اورژانس جراحي ايران را در تهران پايه گذاري كرد. همچنين نخستين تشكيلات بیهوشي ايران را در بيمارستان سيناي تهران به راه انداخت . پرفسور یحیی عدل در سال ۱۳۸۱ چشم از جهان فرو بست.5، 6\nدكتر شيخ دكتر مرتضي شيخ در سال 1286 ه.ش در تهران به دنيا آمد . دوران كودكي و همچنين تحصيلات خود را تا سطح مدرسه عالي طب در همان شهر ادامه داد و با درجه دكتراي طب فارغ التحصيل شد. پدر ايشان به شغل زرگري مشغول بود و پس از آنكه به دلايلي دچار مشكل مالي شد، دكتر شيخ - ياور و پشتيبان پدر - ضمن تحصيل به ايشان هم ياري ميرساند. از همين زمان بود كه با مشكلات طبقه محروم آشنا شد و گويي با خود عهد بست تا تمامي توان خود را صرف اين قشر کند. دكتر علاوه بر اين ، متعهدانه از سه خواهر و برادرش نيز نگهداري کرد تا هر يك با تحصيلات مناسب به مشاغل شريفي چون آموزگاري و خدمت در پرورشگاهها و خدمات انساني ديگر اشتغال يافتند. همچنين برادر مرحوم دكتر به خدمت ارتش در آمد و خود نيز از آنجا كه معتقد بود عاطفيترين حرفه جهت ياري مردم پزشكي است، همين شغل را برگزيد. وي پس از دریافت درجه دكترا به خدمت سربازي احضار شد. سپس به ماكو و مراغه رفت و آنگاه در عزيمت به سيستان و بلوچستان و خدمت در آن منطقه، موفق شد بيمارستانی دولتي در آنجا تأسیس کند تا مردم آن ديار بتوانند از خدمات رايگان بهرمند شود. دكتر پس از ازدواج از طريق بهداري به مشهد منتقل و در كارخانه قند مشغول به خدمت شد. محدوديت ميزان خدمات رساني، دكتر را بر آن داشت تا در نقاط محروم شهر چند مطب افتتاح كند. اين مطبها ابتدا در ميدان شهرداري امروز و سپس در نقاط محروم ديگري چون سرشور، فلكه برق و محله نوغان تأسيس شدند. وي در پاسخ اين پرسش دكتر حسين خديو جم كه پرسید :«چرا فقط در نقاط محروم مطب زدهايد؟ » مي گويد: «چون مردم امكان آمدن به مطب مرا ندارند و اياب و ذهاب ايجاد هزينه ميكند بنابراین من به ميان آنها رفتهام.» دكتر مرتضي شيخ 69 سال با عزت تمام در ميان مردم زيست و با مردم خنديد و با آنها بيشتر از آنها گريست. در سال 1352 دكتر به علت بيماري سخت بستري شد و مردم به طور خود جوش براي وي مراسم دعا بر پا کردند.دكتر شيخ در سال 1355 شمسي پس از چند سال بيماري به ديدار حق شتافت و خيل عظيمي از دوستداران خود را عزادار نمود. مراسم تشييع با شكوه وي مقارن با سالروز شهادت امام رضا (ع ) و به وسیله مردم قدرشناس مشهد بسيار با شكوه برگزار شد و او را در بارگاه رضوي به خاك سپرند . به ياد اين رادمرد، بيمارستاني در شهر مشهد به نام او مزين شده است. 6\nپدر چشم پزشكي ايرانپرفسور محمد قلي شمس، فرزند دكتر يحيي شمس، ملقب به لسان الحكما، در پنجم ربيع الاول سال 1323 هجري قمري برابر با 1283 هجري شمسي در شهر تهران چشم به جهان گشود و در دامان خانوادهاي اصيل و تحصيل كرده از تبار بزرگان ايران، پرورش يافت. وي از دوران كودكي به حرفه مقدس پزشكي عشق ميورزيد و صبح‌هاي جمعه پدر را هنگام ملاقات بيماران همراهي مي‌كرد. وي در سال 1923 ميلادي عازم فرانسه شد و در دانشكده پزشكي نظامي شهر ليون پذيرفته شد و ضمن ادامه تحصيل در رشته پزشكي به درجه افسري نيز نايل شد. در سال 1927 دوره اول اگرگاسيون (aggregation) را آغاز كرد و در سال 1929 موفق به گذراندن دوره دوم كنكور اگرگاسيون شد. سپس در بيمارستان «وال دوگراس» پاريس كه يك بيمارستان آموزشي بود مشغول به كار شد و پس از گذشت يك سال به تدريس پرداخت. پس از آن براي معالجه بيماران به ايران دعوت شد. نخستين اقدام پرفسور شمس در ايران، دستور برپايي بخش چشم پزشكي ارتش (خيابان حافظ نزديك چهارراه عزيزخان) و سپس راه اندازي بخش چشم پزشكي مدارس در قسمتي از ساختمان مدرسه دارالفنون بود. ايشان ضمن برپا کردن اين مراكز، به جنوب ايران مسافرت كرد. در اين سفر مشاهده كرد در برخي از شهرهاي جنوبي ايران نظير شوشتر و دزفول بيماري «تراخم» بخش وسيعي از جمعيت اين مناطق را نابينا كرده است، بنابراين پرفسور از انجمن چشم پزشكي جهاني تقاضاي تعدادي پزشك كرد. پس از آن با كمك پزشكان اتريشي و ايراني جهت مداواي بيماران اقدام كرد و با تلاش تيم پزشكي مذكور، بيماري تراخم در مناطق جنوبي ايران تقريباً ريشه كن شد. پرفسور شمس و همكارانش در سال 1326 هجري شمسي انجمن چشم پزشكي ايران را به طور رسمي داير كردند. در سال 1333 «انجمن چشم پزشكي ايران» به صورت رسمی به عنوان یکی از اعضای «انجمن بين المللي چشم پزشكي» پذيرفته شد. بيمارستان فارابي در ابتدا شامل دو درمانگاه، یک اطاق عمل و 25 عدد تخت بود و تدريس و اعمال جراحي براي آموزش دانشجويان در اين بيمارستان انجام مي‌شد. در سال 1347 مجله انجمن چشم پزشكي ايران به مديريت و صاحب امتيازي پرفسور شمس براي اولين بار در ايران تأسيس شد. اين نشريه هر سه ماه يكبار انتشار مي‌يافت. پس از انقلاب اسلامي نيز مجله چشم پزشكي ايران با مسئوليت ايشان منتشر مي‌شد. اين دانشمند و محقق بزرگ ايراني در طول حيات پربار خود تعداد بسياري متخصص چشم پزشكي را كه بعدها در هيئت علمي دانشكده پزشكي و يا در مؤسسههای مختلف چشم پزشكي مشغول به كار شدند، آموزش داده و در عين حال از مطالعههای علمي خويش نيز غافل نبود. از مهمترين فعاليت‌هاي پروفسور مي‌توان به پيوند قرنيه كه اولين بار در سال 1313 در بيمارستان فارابي در شهر تهران انجام شد اشاره كرد. همچنين پيوند صلبيه و پيوند توأم صلبيه و قرنيه، درمان تراخم چشم با روش دياترموكواگولاسيون درمان فشار شريان شبكيه با روش افتالمودينامومتري از ديگر افتخارات ايشان است. سرانجام پروفسور محمد قلي شمس پس از شصت و پنج سال تحقيق، پژوهش و خدمت به مردم در بيست و سوم شهريور ماه سال 1375 در سن 92 سالگي چشم از جهان فروبست.6،5\nپرفسور ناصری و اعمال جراحی ویژه در برلینپرفسور مجتبی ناصری، در سال ۱۳۰۷ در زنجان متولد شد. وي پس از اتمام تحصيلات ابتدايي در دبستان سعادت زنجان، در سال 1320 برای تأمین هزینههای زندگی به استخدام شرکت پخش دخانیات ایران در زنجان و تهران در آمد.در سال هاي ۱۳۲۶ تا ۱۳۳۰ با شركت در كلاسهاي متفرقه آموزشي در تهران موفق به گرفتن دیپلم شد. وي در سال ۱۳۳۰ درکنکور هنر دانشسرای عالی دانشگاه تهران شرکت كرد و تحصیلات خود را در رشته شیمی عالی در دانشگاه تهران آغاز کرد. در دسامبر سال ۱۹۵۱ پس از غلبه بر مشكلات خروج از کشور، ایران را ترک کرد و در شهر گوتینگن آلمان تحصیلات پزشکی را شروع کرد. در سال ۱۹۵۷ پس از ۱۰ ترم تحصيل در امتحانات نهایی شركت كرد و با ارایه پايان نامهاي درباره تغییرات خون پس از به کار بردن دستگاه قلب و ریه مصنوعی، درجه دکترای خودرا به دست آورد. او در سال ۱۹۵۷ کارهای تحقیقاتی خود را در انستیتوی ماکس پلانک گوتینگن با موضوعات اندازهگیری جریان گردش خون درعروق کرونر قلبی ومتابولیسم قلب شروع نمود و در سال ۱۹۵۸ اولین کرونروگرافی را با درست کردن کاتتر مخصوص برای سرخرگهای قلبی و اندازهگیری جریان خون کرونر را با کمک کاردیوگرین به متد همیلتون ابداع كرد. در سال ۱۹۵۹ همراه با پرفسور بارتل و شواب الکترودهای مخصوص برای اندازه گیری ph خون را ساخت. در سال ۱۹۶۰ به گروه جراحی قلب در دانشگاه برلین تحت نظر پرفسور لیندر وارد شد. سال ۱۹۶۰ شروع تجربههای آزمایشی پیوند ریه درحیوانات، به وسیله پرفسور بوشرل بود. در سال ۱۹۶۱ تجربههای آزمایشی با پ‍یوند قلب را شروع كرد که نتایج آن در کنگرههای ملی و بین المللی به اطلاع عموم رسانده شد. در سال ۱۹۶۱ جراحی قلب و آزمایش با دستگاه قلب و ریه مصنوعی را انجام داد و سه سال بعد پس از اقامت کوتاه در شهر کور ( سویس) در نزد پرفسور «آلگوور» متد استیو سینتز را آموخت و آن را در بیمارستان «نوی کلن » برلین بنیانگذاری كرد. در ۱۹۶۴ به معاونت بیمارستان نوی کلن انتخاب شد. در سالهاي بعد او چندين دكتراي فوق تخصصي دريافت كرد و در 196۸ برای اولین بار در آلمان پیوند اندام تحتاني را (بیمارستان نوی کلن) انجام داد. اولین پیوند ریه به وسیله او پرفسور بوشرل در سال 1968 روی جوانی که در اثر تصادف هر دو ریه وی به شدت آسیب دیده بود انجام شد. همچنين وی یک سال بعد اولین پیوند بازوی قطع شده را انجام داد. در سال 1971 پس از پايان سفرهاي علمي به دانشگاههاي امريكا، جراحي كرونر را در برلين پايهگذاري كرد و در همان سال رتبه پروفسوري دانشگاه آزاد برلين را به دست آورد. در سال 1990 مدال شايستگي آلمان فدرال به وي اعطا و دو سال بعد، بازنشسته شد. از سال 1995 تا 1999 رياست کانون پزشکان، دندانپزشکان و داروسازان ایرانی در برلین را بر عهده داشت. وي در سال 1999 پس از سالها تدريس و تحقيق موفق به دريافت مدال نور تدريس در دانشگاههاي آلمان شد. تا به حال بیش از ۳۰۰ سخنرانی و مقاله از وی در مجلههای داخلی و بین المللی انتشار یافته همچنين وی کتابهايی را تأليف نموده است و آخرین آنها کتابی با عنوان «دانشنامه جراحی» ، به زبان فارسی، است که در تهران به چاپ رسیده است.6\nپزشك شاعردکتر حسين گل گلاب در سال 1274 در تهران متولد شد . تحصيلات ابتدايي را در مدرسه علميه و دوره متوسطه را در دارالفنون ( سال 1295) به پايان رساند . از سال 1298 به تدريس علوم طبيعي در مدرسه دارالفنون پرداخت و تا سال 1307 دوازده جلد کتاب در رشته علوم طبيعي تأليف کرد . در ضمن در دانشکده حقوق به تحصيل پرداخت و به دريافت دانشنامه ليسانس در رشته قضايي و علوم سياسي نايل آمد . در سال 1307 تصدي کارهاي علمي گياه شناسي در دانشکده پزشکي به عهده او گذاشته شد و از سال 1307 تا 1313 در دبيرستان نظام و دانشکده پزشکي تدريس گياهشناسي را برعهده داشت . در سال 1314 که کلاس مقدمات طب به دانشسراي عالي انتقال يافت ، به معاونت دانشسراي عالي و دانشکده علوم و ادبيات منصوب گرديد و در همين سال طبق مقررات دانشگاه ، به دريافت درجه دکترا در رشته علوم نايل شد و به تدريس فيزيولوژي گياهي در دانشسراي عالي و گياهشناسي در دانشکده پزشکي پرداخت و در سازمان نوين دانشکده ، به استادي کرسي بيولوژي و رياست آموزشگاه مربوط انتخاب شد. دکتر حسين گل گلاب ، در سالهاي 1324 و 1326 علاوه بر تدريس ، به معاونت دانشکده پزشکي منصوب شد و تا سال 1327 در اين سمت بود و از آن پس ، از معاونت کنارهگيري کرد و فقط به کار تدريس اشتغال ورزيد. در سال 1314 به هنگام تشکيل فرهنگستان ، به عضويت اين موسسه برگزيده و در سال 1315 سردبيري فرهنگستان نيز به او واگذار شد . او در وضع واژههاي علوم طبيعي ، به ويژه گياه شناسي ، سهم بسزايي داشت. از سال 1326 تا 1351 همواره خدمات اجتماعي مختلفي را برعهده داشت و در سال 1345 از خدمات دولتي بازنشسته شد و يک سال بعد ، به عنوان اولين استاد ممتاز دانشگاه تهران انتخاب و طي مراسمي از خدمات فرهنگي او قدرداني شد. از سال 1349 تا 1354 رييس هيئت مؤسسان و رييس هيئت امناي مدرسه عالي علوم اراک بود . او اواسط سال 1349 در دوره دوم فرهنگستان زبان ايران ، عضو پيوسته بود و در چند گروه واژهها شرکت کرد . وي در 22 اسفند 1363 درگذشت.6،4،3\nدكتر غلامعلي بسكي غلامعلي بسكي در سال 1310ه.ش. در سبزوار استان خراسان رضوي به دنيا آمد و پس از به پايان رساندن تحصيلات در دبيرستان اسرار حاج ملا هادي سبزواري، در رشته طب از دانشگاه علوم پزشكي تهران فارغ التحصيل شد و در سال ١٣٤٥ به دریافت درجه تخصص جراحي زنان از دانشگاه تهران نائل آمد. وی بيمارستان و زايشگاه دكتر بسكي در شهرستان گنبد كاووس را در سال 1345بنا نهاد.وی از سال ١٣٤٩ برای دور بودن از جوامع شهری در جنگل گلستان اقامت گزید به طوری که روزانه برای رسیدن به بیمارستان ٦٠ كيلومتر راه میپیمود. طي سالها اقامت طولاني در طبیعت، به مدت 36سال، كوه پيماييهاي زياد در لابهلاي جنگلها و درههاي پر درخت و پر از چشمه سارها، خلق و خوي طبيعت دوستي را دريافت و چند بیماری مزمن خود را مانند آب مرواريد چشم و برونشيت چركي و ديسك كمر و حساسيتهاي بدني، پوستي و....... معالجه کرد. او خامخوار و گياهخوار است و آب چشمه مينوشد و 40 سال از صابون استفاده نكرده است و هر روز دوش آب سرد ميگيرد. او اين موهبت را با وقف تمام اموال خود به شرح ذيل نموده است: - در مشهد پنج ساختمان با 1000متر وسعت در خيابان آزادي - در جنگل گلستان 5/1هكتار باغ پر درخت و كتابخانه و ساختمانهایی براي عبور زائران حضرت رضا - مزرعه وقفي 23هكتار با گلخانه آن (٥/١ هكتار) و 20هكتار كشت زيتون و دامداري شيري ١٥٠ رأسي و توتستان كرم ابريشم و انگور كاري - بيمارستان و زايشگاه دكتر بسكي- مدر سه تيز هوشان استان گلستان و خانه رياضي استان گلستان و سراي گاندي(تيز هوشان فقير در روستاها)- شش آپارتمان در درياكنار مازندران - سه طبقه آپارتمان در تهران- اتومبيل پژوي ٤٠٥ وقف محيط زيست و درختكاري.6\nيك پزشك ايراني در منظومه شمسي«دکتر آذر اندامی» در سال ۱۳۰۵ در محله ساغریسازان رشت متولد شد. او فرزند چهارم و تنها دختر خانواده بود. دوره ابتدایی را در دبستان بانوان رشت با یک سال جهش تحصیلی به پایان برد. بعد از دریافت مدرک پایان سال نهم تحصیلات عمومی از دبیرستان فروغ رشت، پدرش با اینکه فردی روشنفکر بود از ادامه تحصیل او ممانعت کرد و وی را به دانشسرای مقدماتی رشت فرستاد. در سال ۱۳۲۴ از دانشسرا فارغ التحصیل شد و در سال ۱۳۲۵ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و معلم شد. درسال ۱۳۲۹ و در حین کار، دیپلم طبیعی را با امتحان متفرقه دریافت کرد. در سال ۱۳۳۱ با شرکت در کنکور دانشگاه تهران، در رشته پزشکی این دانشگاه پذیرفته شد. در سال ۱۳۳۷ موفق به دریافت گواهینامه دکترای پزشکی گردید و بلافاصله به گذراندن دوره تخصصی زنان و زایمان مشغول شد. پس از پایان دوره تخصصی به وزارت بهداری آن زمان منتقل شد و در نهایت به کار در انستیتو پاستور پرداخت. او پس از مدتی با استفاده از بورس تحصیلی انستیتو پاستور به پاریس رفت و در سال ۱۳۴۶ موفق به دریافت گواهینامه باکتریولوژی شد. در سال ۱۳۵۳ موفق به دریافت دانشنامه تخصصی علوم آزمایشگاهی بالینی شد. او در سال ۱۳۵۷ بازنشسته شد.وی چندین بار به کشورهای فرانسه و بلژیک سفر کرد و حاصل این سفرها مقالههای علمیای بود که در مجلههای معتبر به چاپ رسید. او پس از بازنشستگی، چون خانه‌نشینی را نمیپسندید، به بیمارستان باهر رفت و ریاست آزمایشگاه تشخیص طبی آنجا را به عهده گرفت. پس از مدتی در مطب همسرش، دکتر خلعتبری، در خیابان حسام‌السلطنه به کار مداوای بیماریهای زنان و زایمان مشغول شد. در همین سالها بود که به تومور مغزی مبتلا شد. و روزی در مطب در حین معاینه بیمار، تعادل خود را از دست داد و بر روی او سقوط کرد.وی در ۲۸ مرداد سال ۱۳۶۳ به علت آمبولی ریه، که از عواقب بیماری سختش بود، درگذشت. در سال ۱۹۹۲، اتحادیه بین‌المللی ستاره‌شناسی (IAU) حفره‌ای به قطر ۳۰ کیلومتر در طول جغرافیای ۲۶ درجه و ۵۵ دقیقه و عرض جغرافیایی ۱۷ درجه و ۴۵ دقیقه با قله‌ای مرکزی را در جنوب سیاره زهره به نام اندامی نامگذاری کرد. آذر اندامی تنها زن ایرانی بود که نامش به این شورا فرستاده شد و بانی این کار دخترش بود.6\nدكتر جانی عيوض زاده«دكتر عيوض زاده» در شهر تبريز و در يك خانواده مسيحي آشوري چشم به جهان گشود و«جاني» نام گرفت. او دوران كودكي و نوجواني خود را در شهر اروميه سپري کرد و پس از اتمام دوره دبيرستان به خواست پدر برای ادامه تحصيل در دانشكده پزشكي، عازم تهران شد، ليكن عشق او به مهندسي موجب گرديد كه در دانشكده فني ثبت نام کند، اما پدر كه عشق تربيت يك پزشك را سالها در دل پرورانده بود، به محض اطلاع از اين اقدام «جاني»، از او خواست كه در دانشكده پزشكي ثبت نام كند و در غير اين صورت از خير هرگونه حمايت مالي بگذرد. اين درخواست موجب شد كه او به اجبار در دانشكده پزشكي شروع به تحصيل نمايد و بتواند در سايه تلاش و هوش وافري كه يك خصيصه خانوادگي به شمار ميرفت، به عنوان يك دانشجوي برجسته تحصيل خود را به اتمام رساند. او به كار و تلاش به عنوان يك عمل مقدس مي‌نگريست، از نظر او هر كاري كه قرار بود انجام شود بايد با حداكثر تلاش و بدون شكست به ثمر مي‌رسيد. وی پس از اتمام تحصیلات خود در رشته پزشكي، در بيمارستان باهر با آقاي دكتر باهر شروع به كار كرد.( اين بيمارستان بعدها به بيمارستان باهر- عيوض‌زاده تغيير نام داد.) جاني در حين طبابت، در زمينه تخصصهاي جراحي عمومي و زنان و زايمان آموزش ديد و پس از مدتي در هر دو رشته تخصص گرفت. او بعدها تمام سهم بيمارستان دكتر باهر را خريداري نمود و در سال 1340 بيمارستان و زايشگاه خصوصي عيوض‌زاده را تأسيس كرد. در سال 1349 دكتر عيوض زاده به قصد ساخت مدرن‌ترين و مجهز‌ترين بيمارستان زمان خود، در محل فعلي بيمارستان، اقدام به خاك برداري کرد و هفت سال بعد در سال 1356 آن را به اتمام رساند. اين بيمارستان به گونهای ساخته شده بود كه بتواند با بهره‌گيري از بهترين متخصصان موجود، خدمات طبي مورد نياز بيماران را در كليه زمينههاي تخصصي ممكن ارایه دهد. در طي جنگ با عراق، اصابت يك فقره موشك اسكاد به محوطه بيمارستان موجب تخريب درمانگاه، اتاق اورژانس، مركز دياليز و دپارتمان فيزيوتراپي شد. در اين حادثه يك پزشك و يك مادر با كودك خود به شهادت رسيدند. به رسم يادبود اين شهيدان، در وسط محوطه بيمارستان و در محل اصابت موشك باغچهايي احداث و با گل آراسته شد. پس از اين حادثه دكتر عيوض زاده با وجود تمام سختيها و مشقات موجود در تامين لوازم و تجهيزات مورد نياز براي تعمير بيمارستان، مجدداً همت گمارده و در مدت كمي بيمارستان را بازسازي کرد تا روند ارایه خدمت به بيمارانش مختل نشود. دكتر عيوض زاده در خدمت به بيمارانش به سختكوشي و رعايت اصول اخلاقي، اعتقاد خاصي داشت و معتقد بود كه شغل او به عنوان مسئوليتي سنگين از جانب خدا و جامعه به او اعطا شده و از اين امر برخود مي‌باليد. به نظر او كوتاهي در خدمت به مردم به منزله خيانت به خدا و مردمي است كه به او اعتماد كردهاند او بازنشستگي را مانند بيماري‌اي مي‌دانست كه مي‌تواند فرد را زودتر از موعد به كام مرگ فرو برد و بدين جهت تا آخرين روز، قبل از آنكه جهت مداوا به امريكا سفر كند، صادقانه كار و تلاش كرد. آنچه را كه دكتر جاني عيوض زاده از خود به ارث گذاشته مي‌توان در يك جمله «خدمت براي سلامت همنوع » نام گذاشت، چراكه ميراث او عبارت است از بيمارستان عيوض زاده و 4 فرزند كه 3 تن از آنان در تخصصهاي زنان و زايمان، جراحي روده و روماتولوژي به خدمت همنوعان خود مشغول هستند. 6\nدكتر صبار فرمانفرماييان «دكتر صبار فرمانفرماييان» در سال 1291 در تهران متولد شد. در دوران طفوليت زير نظر پدرش تحت تعليم آموزگاراني بود كه در منزل به او زبان و ادبيات تاريخ فارسي و همچنين دين مبين اسلام و زبان عربي میآموختند. صبار ميرزا، پسر بچهاي كوچك بود كه همراه پدرش، عبدالحسين ميرزا براي يكي از مهمترين مأموريتهاي پدرش كه حاکم فارس شده بود، عازم شيراز شد .درآن موقع استان فارس به خاطر گرسنگي و جنگ طايفههاي مختلف ، كه نشأت گرفته از نزاع متفقين و متحدين در جنگ جهاني بود، روزهاي سختي را ميگذراند. پدرش در كنترل قحطي و گرسنگي استان مذكور قدم هاي مؤثري برداشت. در خاتمه اين مأموريت صبار ميرزاي هشت ساله همراه پدرش به تهران بازگشت.در سن 12 سالگي از طرف پدرش براي تحصيلات به فرانسه عزيمت كرد. وی پس از دريافت ديپلم متوسطه در پاريس مجبور بود به توصيه پدرش در «مدرسه نظام سن سير» در فرانسه ادامه تحصيل دهد، ولي صبار ميرزا به علت علاقه به پزشكي ازپدرش درخواست كرد به دانشكده طب برود .او پس از جلب موافقت پدر تحصيلات پزشكي را درفرانسه آغاز و در آن را سوئيس تكميل كرد و موفق به دریافت دكتراي پزشكي از دانشگاه ژنو شد و به علت علاقه به مطالعه در بيماريهاي واگيردار و گرمسيري به انگلستان رفت و دوره آن را گذراند. دكتر صبار فرمانفرماييان پس از با خبرشدن ازكسالت پدر هشتادسالهاش به ايران بازگشت و تا فوت پدر در كنار او بود.وی خدمت دو ساله سربازي را به عنوان پزشك ارتش در يكي از بيمارستانهاي ارتش گذرانید و سپس در وزارت بهداري آن روزگار مسئوليت نظارت بر مشكلات بهداشتي غرب كشور را به عهده گرفت.پس از آن مسئول برنامه ريشه كني و كنترل مالاريا در كشورشد. در سال 1330 دكتر محمد مصدق، نخست وزير وقت، از دكتر صبار دعوت كرد تا به كابينه او بپيوندند ومسئوليت وزارت بهداري آن زمان به ايشان واگذارشد.مدتي دراين سمت بود و سپس به عنوان حاكم استان فارس منصوب شد.اين همان مأموريتي بود كه قبلا" پدربزرگش فيروزميرزا وپدرش عبدالحسين ميرزا به عهده داشتند. بعد از سقوط دولت دكتر مصدق دكتر صبار فرمانفرمائيان ناچار به ترك ايران شد و خيلي زود به عنوان متخصص بيماريهاي واگيردار و گرمسيري جذب سازمان جهاني بهداشت شد و پروژههاي بهداشتي متعددي را در كشورهاي آفريقايي برنامه ريزي و اجرا كرد و به دنبال آن از طرفWHO برنامه ريشه كني و كنترل مالاريا در جنوب شرقي آسيا-فيليپين - كامبوج و ويتنام را برعهده گرفت.سازمان جهاني بهداشت، او را به عنوان يكي از هشت نفر مالاريا شناس برتر جهان معرفي كرد. درسال 1350 دولت وقت از دكتر صبار فرمانفرمائيان دعوت كرد به ايران بيايد و رياست انستيتو پاستورايران را ، كه مرحوم پدرش واقف اين مؤسسه بود، به عهده بگيرد. وی پس از سالها دوري از وطن به تهران آمد وبه مدت شش سال، يعني تا زماني كه بازنشسته شد، عهده دار اين پست بود. در آن موقع در انستيتو پاستور ايران همانند بيشتر انستيتو پاستورهاي جهان، توليد محصولات بيولوژيك و امور پژوهش در پزشكي دريك مجموعه ساختماني انجام ميگرفت، او خيلي زود به اين نقص پيبرد و اقدام به فراهم کردن زمينی در جاده كرج کرد تا توليد را از پژوهش جدا كند و دراين راستا براي تربيت نيروي انساني در داخل و خارج از كشور و همچنين تهيه وسايل آزمايشگاهي مدرنتر اقدامهایي را انجام داد. كاركنان انستيتو پاستور ايران از دوران رياست دكتر صبار فرمانفرمائيان خاطرات زيادي از مديريت خوب، حسن خلق و رفتار پدرانه وی دارند. دكترصبار فرمانفرمائيان پس از فوت پدرش در مراقبت از برادران وخواهران كوچكترش کوتاهی نکرد و در آموزش و رفاه اعضاي خاندان فرمانفرماییان فعاليتهاي زيادي انجام داد و چند ماه قبل از فوت، خانه بزرگ خود در تجريش را به انستيتو پاستورايران اختصاص داد. دكتر صبار فرمانفرمائيان زندگي شرافتمندانهاي را در خدمت به كشور، مردم و خانوادهاش گذراند و در 29 ارديبهشت 1385 دار فاني را وداع گفت.او برگ ارزندهاي در تاريخ پزشكي ايران است.روحش شاد و يادش گرامي باد.6\nپروفسور سميعيپرفسور مجيد سميعي در مرداد ماه سال 1316در شهرستان رشت در خانوادهاي فرهنگي، چشم به جهان گشود. وي پس از اتمام دوران متوسطه در سال 1335براي ادامه تحصيل به خارج از کشور سفر کرد ودر آلمان غربي ساکن شد وتوانست در رشته بيولوژي و پزشکي در دانشگاه به تحصيل مشغول شود و تحصيلات و تخصصش را در رشته جراحي مغز و اعصاب تحت نظر پرفسور «کورت شورمن» تکميل واعتلا بخشد وسرانجام در سال 1349دراين رشته فارغ التحصيل شد . در سال 1351 درجه پرفسوري جراحي مغز و اعصاب را از دانشگاه «ماينتس» دریافت کرد. در سال 1350 اولين دوره از دوران آموزشي جراحي ميکروسکوپي را آغاز کرد و سرانجام توانست در پي سلسله مطالعات و تحقيقات علمي ، نخستين جراحي ميکروسکوپي مغز را در سال 1356 ابداع كند و به دنبال آن وي اولين پزشکي بود که توانست عمل جراحي قاعده جمجمه را در دنيا ابداع کند که مورد توجه جراحان تراز اول دنيا قرار گرفت. با همت پرفسور سميعي امروزه در تمام کشورهاي جهان انجمني تحت عنوان جراحان قاعده جمجمه با 1200جراح حاذق تشکيل شده است که هر سال در قالب کنگره علمي ، جراحي قاعده جمجمه مغز از طريق ويدیو پروژکشن شاهد آخرين دستاوردهاي علمي جراحي پرفسور هستند و با استفاده از دوربينهاي مدار بسته به صورت مستقيم اعمال جراحي وي را مشاهده میکنند و باتکنيکهاي جديد آشنا ميشوند. دکتر سمیعی در سال 1356، رياست بيمارستان جراحي مغز و اعصاب را در شهر هانور به عهده گرفت. در همين سال، کرسي جراحي مغز و اعصاب در دانشگاه ليدن هلند به وي اعطا شد و در سال 1366 دانشگاه «ماينتس» تصدي کرسي جراحي مغز و اعصاب را به وي پيشنهاد کرد. پروفسور سميعي در سال 1367کرسي جراحي مغز واعصاب هانوفر آلمان را پذيرفت وهمزمان با عنوان رياست فدراسيون جهاني انجمن جراحي قاعده جمجمه برگزيده شد. در اين سال رئيس جمهور آلمان به پاس خدمات وي، نشان درجه يک دولت آلمان را به وي اعطا کرد .وي در سال 1385 به عنوان چهره ماندگار برگزيده شد. پرفسور سميعي نزديك به 13 کتاب و بيش از 200مقاله علمي منتشر کرده که مهمترين مرجع براي جراحان مغز واعصاب دنيا به شمار ميآيد. 7،6\nدكتر محمد حسن باستان حقدكترمحمد حسن باستان حق درسال 1324 در يكي ازمحلههای قديمي شاهپور متولد شد و در دبيرستانهاي محمدعلي فروغي و اديب تهران تحصيل كرد و ديپلم طبيعي را در سال 1342 از دبيرستان اديب تهران دریافت كرد. وي دوره سه ساله علوم آزمايشگاهي را در دانشگاه تهران از سال 1342 لغايت شهريور 1345 گذراند و پس از قبولي در كنكور پزشكي چند دانشگاه، در سال 1345دانشگاه اصفهان را براي محل تحصيل انتخاب كرد و درخرداد 1352 موفق به دریافت درجه دكتري پزشكي شد. مرحوم دكتر محمدحسن باستان حق درسال 1354 در امتحان ورودي دستيار داخلي دانشگاه تهران و دستياري قلب و عروق بيمارستان قلب تهران قبول شد و از مهر 1354 دوره دستياري خود را در دانشگاه تهران، دانشكده پزشكي بيمارستان داريوش كبير (شريعتي كنوني)، شروع كرد و در آبان ماه 1358 در امتحانات بورد داخلي قبول شد. دكتر محمدحسن باستان حق در ديماه 1360 با حكم استاديار در بيمارستان شريعتي، بخش غدد، شروع به كار کرد و در سال 1361 طي حكمي به سمت ریيس بيمارستان دكتر شريعتي منصوب شد كه مصادف با اوج جنگ تحميلي بود و پس از 27 ماه عهدهداري اين سمت، در تيرماه 1364 از سوي دكتر فرهادي ریيس موقت دانشگاه، با سمت ریيس دانشكده پزشكي مشغول به كار شد. وي پس از تصويب قانون تشكيل وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي با حكم آقاي دكتر عليرضا مرندي در مرداد ماه 1365 به سمت اولين ریيس دانشگاه علوم پزشكي تهران منصوب شد و اين مسئوليت تا مرداد 1376 ادامه داشت. دکتر باستان مدت 11سال رياست دانشگاه علوم پزشكي تهران را عهدهدار بود و درحاليكه سمت استادي دانشگاه علوم پزشكي تهران را داشت، در26 دي ماه سال 1383 درگذشت. 6،5پرويز جبل عاملي اورولوژيست برجسته ايرانيمرحوم دكتر پرويز جبل عاملي در روز شنبه 30 مهرماه 1322 در شهرستان شاهرود به دنيا آمد. وي دوران ابتدايي و متوسطه را در دبيرستان ناصرخسرو تهران به پايان رساند و با گذراندن دورههاي انجمن ايران و آمريكاي آن زمان، موفق به دريافت ديپلم زبان انگليسي از آن انجمن شد. وي در سال 1350 پس از پايان دوران پزشكي عمومي و گذراندن دوران سربازي، در دوره تخصصي پوست دانشگاه ملي ايران پذيرفته شد و پس از شش ماه، رشته پوست را رها كرد و در دوره دستياري اورولوژي دانشكده پزشكي تهران قبول شد. وي دوره تخصصي اورولوژي را در بيمارستان سينا نزد استاد دكتر علاءالدين منوچهري در سال 1353 آغاز کرد و در 20 بهمن 1357 پس از قبولي در امتحانات بورد اورولوژي به عنوان استاديار پيماني به استخدام دانشكده پزشكي دانشگاه تهران درآمد و پس از يك سال به عنوان ریيس بخش یک اورولوژي بيمارستان سينا منصوب شد. او در سال 1360 به عنوان عضو شوراي گروه آموزشي جراحي دانشگاه انتخاب و در سال 1364 به رياست بيمارستان سينا، منصوب شد. وي در سال 1367، بخش پيوند كليه بيمارستان امام خميني را راهاندازي کرد و در سال 1368 رياست دانشكده پزشكي ب او محول شد و حدود 10 سال مشغول به خدمت در اين سمت بود. تأليف و ترجمه 6 كتاب، چاپ بيش از 40 مقاله در مجلههای داخلي و خارجي و ارایه مقالههای متعدد در كنفرانسهاي علمي بينالمللي و داخلي و گذراندن دورههاي فلوشيب پيوند كليه در بيمارستان «سنت مري» وابسته به دانشگاه لندن، اورولوژيك اونكولوژي در مركز پزشكي كليولند كلنيك آمريكا، پيوند كليه در دانشكده پزشكي پتسبورگ دانشگاه پنسيلوانياي آمريكا، جراحي لاپاروسكوپي در دانشكده پزشكي استراسبورگ فرانسه، اندواورولوژي در دانشكده پزشكي هانور آلمان و دورههاي كوتاه‌مدت در زمينههاي مختلف اورولوژي در دانشگاههاي اُفن باخ آلمان و دانشگاه كلودبرنارد، فرانسه، مركز سرطان مادام كوري پاريس، همچنين عضويت در انجمن اورولوژي جمهوري اسلامي ايران، انجمن اورولوژي آمريكا، انجمن اورولوژي اروپا از جمله سوابق اوست. در سوابق اجرايي وي نيز رياست دانشكده پزشكي دانشگاه علوم پزشكي تهران، عضويت هيئت مديره نظام پزشكي، معاونت پژوهشي و معاونت درمان دانشگاه علوم پزشكي تهران، رياست بيمارستان سينا، راه‌اندازي اولين بخش فوق‌تخصصي اورولوژيك اونكولوژي در بيمارستان امام خميني، دبيري هيئت ممتحنه و ارزش‌يابي رشته اورولوژي وزارت بهداشت، رياست بخش دادياري دادسراي انتظامي نظام پزشكي، كارشناسي كميسيونهاي مشورتي تخصصي سازمان نظام پزشكي، مديريت گروه آموزشي اورولوژي دانشگاه علوم پزشكي تهران، مؤسس و ریيس بخش جراحي کليه و پيوند كليه بيمارستان امام خميني، عضويت در تحريريه مجله آكتا مديكا ايرانيكا، مديريت گروه جراحي بيمارستان سينا و رياست كنگره سراسري اورولوژي به چشم مي‌خورد. وي بر اثر ابتلا به سرطان كولون، در روز چهارشنبه 28 تير ماه1386 در حالي كه براي معالجه به خارج از كشور رفته بود، در امريكا درگذشت.6،5\nدكتر اکبر سلطان زادهآقاي دكتر اكبر سلطان‌زاده در سال 1328 در شهرستان اصفهان متولد شد. ايشان تحصيلات ابتدايي را در دبستان مردآويج در سال 1334 و تحصيلات متوسطه را در دبيرستان سعدي آغاز کرد و در سال 1346 موفق به دريافت مدرك ديپلم شد. تحصيلات عالي خود را در سال 1346 در رشته پزشكي دانشكده پزشكي دانشگاه تهران آغاز كرد و در سال 1353 فارغ‌التحصيل شد. وي سپس موفق به دریافت درجه تخصصي در رشته مغز و اعصاب از دانشكده پزشكي دانشگاه تهران شد. سپس تحصيلات فلوشيپ خود را در رشته نورولوژي باليني و الكترودياگنوزيس دانشگاه انگلستان در سال 1979 به پايان رساند. وی اكنون به عنوان عضو هيئت علمي و استاد گروه داخلي اعصاب در بخش اعصاب بيمارستان شريعتي مشغول به كار است. از جمله افتخارات وي مي توان به اين نكته اشاره كرد كه ايشان در سال 1375 جايزه بهترين مؤلف كتب پزشكي دانشگاهي را در جشنواره رازي به خاطر كتاب «بيماريهاي مغز و اعصاب و عضلات» دريافت کرد. سمتهای اجرایی وي تا كنون عبارتند از: 1- ریيس بخش اعصاب از سال 1369 تاكنون 2- مدير گروه اعصاب.6،5پروفسور شيدا شمسپروفسور شیدا شمس در سال 1319 در شهر تهران متولد شد. وی تحصیلات ابتدایی و چند سال از دوره دبیرستان را در پاریس گذراند و سپس در «دبیرستان ایران» در تهران مشغول تحصیل و در سال 1338 موفق به دریافت مدرک دیپلم شد. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در سال 1960 در رشته پزشکی دانشکده پزشکی پاریس دانشگاه فرانسه آغاز نمود. در سال 1965 در کنکور اکسترنای بیمارستانهای پاریس موفق شد و در بیمارستانهای زیر مشعول به کار شد: بیمارستان كوچين بخش دکتر كرن، بیمارستان Salpetriere در بخش پروفسور سيكارد، در بیمارستانPaul-Brousse بخش دکتر Bouthier ، بیمارستان Beaujon بخش دکتر Guilaine ، بیمارستان سن لوييس بخشهای پرفسور بولگر، پرفسور Degos ، پرفسور de Graciancky ، پرفسور دوپرات، بیمارستان روتشيلد دکتر گروپر. وی از سال 1970 تا1972رییس درمانگاه درماتولوژی بیمارستان Boucicaut در پاریس بود. در سال 1973 موفق به دریافت درجه تخصصی در رشته بیماریهای پوست از دانشکده پزشکی پاریس دانشگاه فرانسه شد. در سال 1996 در فرانسه در کنکور سراسری پروفسورا در رشته بیماریهای پوست شرکت نمود و موفق به دریافت پروفسورا شد. وی در حال حاضر عضو انجمن بیماریهای پوستی فرانسه است. سمتهای اجرایی ايشان عبارتند از: 1- مدیر گروه بیماریهای پوست دانشگاه علوم پزشكی تهران 2- رییس بخش بیماریهای پوست زنان بیمارستان رازی تهران 3- عضو هیئت مدیره انجمن بیماریهای پوست ایران 4- عضو بورد تخصصی بیماریهای پوست ایران 5- مدیر گروه واحد تحقیقاتی بیماری پمفیگوس در بیمارستان رازی 6- عضو شوراي انجمن بين المللي بيماري بهجت7- عضو واحد تحقیقات بیماری بهجت در مرکز تحقیقات روماتولوژی دانشگاه علوم پزشكی تهران 8- عضو کمیته علمی انجمن درماتولوژي اروپا.دکتر غلامحسین خان آشوری دکتر غلامحسین خان در سال 1296 هجری قمری در تهران دیده به جهان گشود و در محله بهجت آباد تهران ساکن شد. پدرش حاج میرزا علی اکبر خان معتمد الوزاره نام داشت که در مناصب دولتی، صاحب مناصب و مقامات دیوانی بوده است. دکتر غلامحسین خان در سنین نوجوانی عازم سوریه می شود و تحصیلات مقدماتی خود را در مدرسه S.R.Y شهر شام با موفقیت به پایان میرساند. سپس به ا ستانبول میرود و پس از گذراندن مجدد تحصیلات مقدماتی و متوسطه q.c.n وارد مدرسه دارالفنون عثمانی شده و به تحصیل طب نظام میپردازد. وی در سال 1326 قمری به ایران باز می گردد و با حقوقی معادل شصت و پنج تومان وارد مناصب دولتی میشود و علاوه بر تدریس طب در مدرسه دارالفنون، ریاست بیمارستان احمدیه تهران را نیز به عهده میگیرد. وی در طول خدمات علمی و طبی خود به نشانهها و امتیازهای مختلفی نایل شده است که منصب سرتیپی رفورم در سال 1337 قمری دريافت، نشان شیر و خورشید خارجه درجه دوم، اخذ نشان درجه چهارم عثمانی، کسب مدال طلای علمی و همچنین مدال لیافت عثمانی از جمله افتخارات او محسوب میشود. احیا السلطنه یا دکتر حسین بهرامی دکتر حسین بهرامی در سال 1264 خورشیدی در تفرش به دنیا آمد. پدرش علی خان و مادرش سیده زهرا تفرشی نام داشتند. علی خان از ملاکین تفرش به شمار میرفت و فرزندش را برای تحصیل به مکتب فرستاد. وی در تفرش مقدمات را آموخت. سپس به تهران آمد و در دارافنون به گذراندن دوره متوسطه و سپس آموختن طب پرداخت. علاوه بر این، وی در محضر عمومی خود، دکتر ابوالحسن خان بهرامی، آموختههای طبی خود را تکمیل کرد. وی در سال 1327 قمری و در سن 25 سالگی، از اولین اطبای دیپلمه مدرسه طب بود. مشاغل و مناصب وی پس از تحصیل عبارتند از: 1 ـ طبیب گارد سلطنتی 2 ـ طبیب پست و تلگراف تهران 3 ـ طبیب وزارت جنگ به عنوان طبیب اول دژیمان سوم 4ـ ریاست صحیه کل مملکتی از اواخر سال 1304 خورشیدی تا 1307 با سمت معاونت فنی وزارت داخله 5ـ ریاست اداره احصائیه و سجل احوال کل مملکت 6ـ نمایندگی مردم زنجان در دوره پنجم و نمایندگی مردم لرستان در دوره نهم مجلس شورای ملی. از جمله خدمات ارزنده او نیز میتوان به این موارد اشاره کرد: ایجاد قرنطینه (دیده بان صحی سرحدات) و فرستادن طبیب قرنطینه، ایجاد پستهای صحی در بسیاری از شهرها، اعزام نماینده به کنفرانس بهداشت بین المللی پاریس، محدودسازی داروهای مخدر و مضر، اعزام پزشکان به خارج از تهران، فرستادن محصل به ایتالیا برای آموختن دوره مالاریاشناسی، تهیه نظامات صحی و قرنطینهای، تجهیز و تکمیل بنگاه پاستور. دکتر محمد شیخ، احیاء الملک دکتر محمد شیخ فرزند صنیع الملک زرگرباشی، سال 1246 خورشیدی در تهران متولد شد. وی تحصیلات مقدماتی را در تهران به فراخور دوران آموخت و آنگاه برای تحصیل علم طب وارد مدرسه دارالفنون شد. وی از شاگردان دکتر آلبو آلمانی بود و با دکتر خلیل خان شفقی (اعلم الدوله)، دکتر لسان الحکما شمس، دکتر مهذب السلطنه، سید احمد خان نصرالاطبا، مرحوم منصور الحکما و مرحوم لقمان الممالک همدرس بوده است. وی پس از دارالفنون به پاریس رفت و در آنجا به تکمیل معلومات پزشکی خود پرداخت و در سال 1307 به تهران بازگشت. پایان نامه او درباره چشم پزشکی است که در سال 1310 قمری در تهران با چاپ سنگی به چاپ رسیده است. پس از ورود به تهران بر حسب تقاضای پدرش به حضور ناصرالدین شاه معرفی شد . در آن هنگام شاه بیمار بود و دکتر شیخ پس از معاینات لازم ، داروهای مربوطه را برای وی تجویز میکند. شاه پس از اجرای دستورات بهبود مییابد و او را به سمت طبیب مخصوص منصوب میکند. در واقعه قتل ناصرالدین شاه، دکتر شیخ از همراهان وی بوده است و به محض اصبات گلوله، شیخ بر بالین شاه حاضر میشود. پس از معاینه و یافتن محل گلوله که درست در وسط قلب بود. دستمال از جیب خود بیرون آورده و خون آن ناحیه را پاک میکند. این دستمال هم اکنون در کاخ گلستان تهران نگهداری میشود و احیاء الملک روی آن یادداشتی نیز به خط خود نوشته است. وی علاوه بر طبابت شاه به سمت استاد کالبد شکافی در شعبه طب دارالفنون به تدریس این رشته میپرداخت. او در دوران سلطنت رضاشاه پهلوی در سال 1305 خورشیدی به ریاست صحیه کل مملکتی منصوب و در دورههای هشتم و نهم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده شهرستان سیرجان انتخاب شد. وی صاحب نشانهای متعدد داخلی و نشان «لژیون دو نور» از کشور فرانسه بود و در مجموع پنج بار به اروپا سفر کرده است. وی پس از پنجاه سال طبابت در سال 1317 خورشیدی در سن هفتاد و چهار سالگی درگذشت و در امامزاده عبدا.. به خاک سپرده شد. اعلم الملک (دکتر عباس ادهم) وی فرزند لقمان الملک بود و در سال 1264 خورشیدی در تبریز به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی و متوسطه را در مدرسه لقمانیه تبریز گذراند و برای تحصیل پزشکی عازم پاریس شد. وی در سال 1909 از دانشکده پزشکی پاریس موفق به دریافت درجه دکتری، جایزه پایان نامه و مدال علمی شد و پس از پایان تحصیلات، نمایندگی ایران در کنگره تعطیلات عمومی بین المللی پاریس به وی واگذار شد. پس از مراجعه به ایران، به عنوان پزشک دربار سلطنتی و پزشک مخصوص ولیعهد، احمد میرزا، انتخاب شد. پس از آن به عضویت مجلس حفظ الصحه دولتی درآمد. از جمله اقدامات وی در این دوران، کمک مالی به مدرسه فیوضات تبریز، تأسیس اولین مدرسه متوسطه رسمی با نام محمدیه در آذربایجان، تأسیس دارالعجزه، کتابخانه و دارالتربیت تبریز، مدرسه صنایع مستظرفه و بیمارستان احمدیه بود. در جنگ جهانی اول که بیماری وبا از قفقاز به آذربایجان سرایت کرد، اقدامات موثر وی سبب جلوگیری از شیوع بیماری در تبریز شد. وی از سال 1313 تا 1318 ریاست بیمارستان تازه تأسیس رازی را در تهران بر عهده گرفت. وی در سال 1322 خورشیدی، انجمن مبارزه با تریاک و الکل را تشکیل داد، تا اینکه در 23 تیر 1325 قانون منع کشت خشخاش به تصویب رسید. وی از اول تیرماه 1327 خورشیدی تا آبان همان سال به سمت وزیر بهداری در کابینه عبدالحسین هژیر منصوب شد و پس از آن در سال 1328 در کابینه ساعد مراغهای نیز حضور داشت. وی از 24 فروردین 1336 تا 25 اسفند 1338 سناتور انتخابی در دوره دوم مجلس سنای ایران بود. علاوه بر این، وی ریاست جمعیت آذربایجانیهای مقیم مرکز و عضویت هیئت مدیره جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران را نیز عهدهدار بود. دکتر عباس ادهم در سال 1348 دار فانی را وداع گفت. امیر اعلم دکتر امیرخان امیر علم فرزند علی اکبر خان معتمدالوزاره در سال 1256 خورشیدی در تهران دیده به جهان گشود. پس از تحصیلات مقدماتی، به اتفاق والدینش به ترکیه و سوریه سفر کرد و سپس وارد دانشکده پزشکی بیروت شد. در سال 1279 رهسپار فرانسه شد و تحصیلات خود را در مدرسه طب نظامی لیون به پایان رسانید. پایاننامه وی «بهداشت و اسلام» نام داشت. در سال 1281 به دنبال نمایندگی دولت ایران در کنفرانس بهداشت بین المللی، موفق به دریافت نشان درجه اول از دولت فرانسه و کسب عنوان وابستگی سفارت شاهنشاهی ایران در پاریس و کسب نشان درجه سوم شیر و خورشید شد. وی در سال 1283 نشان درجه سوم تاج پروس را از امپراتوری آلمان دریافت کرد و پس از مراجعت به ایران در سال 1285 به استادی تشریح در طب در مدرسه طب و عضویت مجلس حفظ الصحه دولتی انتخاب شد. در دومین دوره قانونگذاری از تهران به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب شد و برای گذراندن قانون آبله کوبی عمومی و ایجاد اماکن مجهز قرنطینه در سرحدات، تلاش فراوان نمود. وی در سال 1290 با رتبه سرتیپی به ریاست بهداری ارتش انتخاب شد و برای ارتش بهداری منظمی طبق اصول جدید تأسیس کرد و دو سال بعد، بیمارستان نظامی احمدیه را با نام پادشاه وقت افتتاح کرد. وی یک سال قبل از این به دریافت رتبه و حمایل و نشان سرداری از احمد شاه نایل آمده و به سمت طبیب حضور همایونی و ریاست مجلس حفظ الصحه دولتی منصوب شده بود. وی در سال 1300 به عضویت شورای عالی فرهنگ درآمد و در همان سال به وزارت فواید عامه و در دوره چهارم مجلس شورای ملی به نمایندگی مردم مشهد انتخاب و به سمت نایب رئیس دوم مجلس برگزیده شد.وی همچنین در کابینه دوم قوام السلطنه به وزارت معارف منصوب شد. در سال 1302، پس از هفده ماه کوشش، جمعیت خیریه ملی شیر و خورشید سرخ ایران را دایر کرد و خود نیابت اول آن را پذیرفت. پس از روی کار آمدن رضاشاه، دکتر امیر اعلم به عنوان طبیب مخصوص وی منصوب شد. وی در سال 1341 ریاست تالار تشریح دانشکده پزشکی و در سال 1321 ریاست همان دانشکده را بر عهده گرفت و به دریافت نشان و حمایل درجه اول همایونی نایل آمد. در سال 1327 به عنوان وزیر بهداری انتخاب شد و پس از مدت کوتاهی بر اثر بیماری بازنشسته شد و عنوان استاد افتخاری دانشکده را کسب کرد. وی سرانجام در سال 1340 خورشیدی درگذشت. هم اکنون بیمارستانی در تهران به نان او مزین است. دکتر ایوب خان، معالج مشروطه خواهان دکتر ایوب خان تهرانی فرزند میرزا سلیمان خان در سال 1299 قمری در تهران دیده به جهان گشود. وی پس از تحصیل دروس مقدماتی وارد مدرسه و مریضخانه امریکایی شهر تهران شد و پس از 8 سال تحصیل، با تأیید دکتر جان ویشار، صاحب تصدیقنامه طبابت در شاخه طب مزاجی و کحالی شد. وی در دوران مشروطیت، مطبی در بیمارستان همت داشته و در آنجا به درمان زخمیها و انقلابیون مشروطیت میپرداخته است و شاید بتوان گفت که اصلیترین طبیب مشروطه خواهان، از سال 1327 تا 1328 قمری، دکتر ایوب خان بوده است. در کنار او، معتمدالسلطان میرزا عبدالحسین خان دواساز، مدیر دواخانه نظامی، هم در تأمین و ساخت دواهای مورد نیاز مجروحان همکار وی بوده است. در این میان رئیس الوزرا، وزیر جنگ، وزیر داخله و نیز حکیم الملک (دکتر ابراهیم حکیمی) نماینده مجلس شورای ملی ناظر بر خدمات وی بودهاند و با توجه به عدم پرداخت دستمزد وی از سوی دولت، درصدد بودند که به نوعی این مسئله را جبران کنند تا وی با انگیزه بیشتری به درمان مجروحان و آزادیخواهان همت گمارد.\nجلیل خان ثقفی، هم دبیرالدوله و هم ندیم السلطان جلیل خان ثقفی ملقب به دبیرالدوله و ندیم السلطان، فرزند اعتضادالاطبا و برادر خلیل خان ثقفی (اعلم الدوله) بود. وی در دوران کودکی در تهران به تحصیل مشغول شد و مقدمات علوم جدید را در مدرسه دارالفنون فرا گرفت. او سپس برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت و پس از 8 سال آموختن و تحصیل، به دریافت دیپلم طب از دانشگاه پاریس نایل آمد. محمد علی شاه پس از رسیدن به سلطنت، درصدد بود که اساس مشروطیت و مجلس را زیر سؤال ببرد. از این رو تلاش کرد تا مظفرالدین شاه را هنگام توشیح فرمان مشروطیت، بیمار و دیوانه قلمداد کند. به همین دلیل به اعلم الدوله، که پزشک مخصوص مظفرالدین شاه بود، فشار آورد تا در این زمینه گواهی صادر کند. اعلم الدوله زیر بار نرفت و برای حفظ جان خود به پاریس فرار کرد و در آنجا برای مبارزه با محمد علی شاه، انجمنی به نام «ایران جوان» به وجود آورد. ندیم السلطان منشی این انجمن بود و اعلامیه هایی علیه استبداد چاپ و پخش میکرد. وی با آنکه درس طب خوانده بود،ولی بیشتر به ادبیات گرایش داشت. همچنین از محارم و ندیمان محمد حسن میرزا، ولیعهد احمد شاه نیز محسوب میشد. وی به احتمال قریب به یقین در سال 1309 خورشیدی در تهران درگذشته و در امامزاده عبدا... مدفون است.\nنخستين پزشك بزرگ ايرانىابوالحسن علىبن ربن طبرى معروف به ابن ربن طبرى از اولين اطباى بزرگ عالم اسلام و ايران است كه او را يكى از چهار طبيب بزرگ ايران و جهان اسلام مىدانند. او در سال 157 ق به دنيا آمد. پدر او نيز طبيب بزرگى از اهالى مرو بود. او سالها در طبرستان زيست و به خدمت مازياربن قارون در آمد. پس از شكست مازيار در حوالى 225 ق به رى آمد و براساس برخى اسناد تاريخى رازى پزشك شهير ايرانى در آن جا از محضرشدرس گرفت. مهمترين تأليف او «فردوس الحكمه» است. اين كتاب نخستين كتاب مهم پزشكى است كه به وسيله مسلمانان ايرانى به زبان عربى نوشته شده است و نوعى دايرهالمعارف پزشكى مشتمل بر طب و روانشناسى و گياهشناسى است و مباحث تشخيص و درمان بيمارىها را بهطور كامل در خود دارد.\nمحمدبن زكرياى رازىابوبكر محمدبن زكرياى رازى، طبيب، فيلسوف و دانشمند بزرگ ايرانى كه او را جالينوس عرب خوانند حدود سال 251 قمرى در رى متولد شد. رازى را بايد پدر طب تجربى محسوب كرد. وى علاوه بر پزشكى در كيميا، فلسفه، رياضيات، نجوم و ادب شهره عالم بود. رازى در شهر رى به تحصيل طب پرداخت و سپس براى تكميل دانش خود به بغداد رفت. كتاب «شميه» را كه نخستين كتاب ايمنىشناسى جهان است، رازى به رشته تحرير درآورده است. رازى از نويسندگان پركار جهان بوده و كتابهاى بسيارى نگاشته است. مهمترين كتاب او «الحاوى» است كه به مدت چندين قرن معتبرترين و مهمترين مرجع طبى جهان تمدن بوده است.\nابوعلى سيناشيخالرييس، حجهالحق ابوعلى حسينبن عبداللهبن سينا، فيلسوف، طبيب، اديب، رياضيدان و بزرگترين دانشمند جهان اسلام و ايران است. بوعلى در سال 370 قمرى در دهكده خرميثم از توابع بخارا به دنيا آمد. ابنسينا نخست به آموختن قرآن و ادبيات پرداخت و در ده سالگى حافظ قرآن شد. سپس هندسه، فلسفه، فقه و منطق را نزد استادان فرا گرفت و به زودى به جايى رسيد كه استادانش از تعليم او عاجز شدند. سپس به پزشكى گرايش پيدا كرد و در اندك زمانى به آن تسلط يافت و او در اين زمان فقط 16 سال داشت. ابوعلىسينا تأليفات بسيارى دارد كه شفا، قانون، الادويهالقلبيه، علمالنبض و دانشنامه علايى معروفترين آنها هستند.\nدکتر على اکبر ولايتى در 4 تير ماه 1324، در رستم آباد، يکى از 33 روستاى شميران در خانواده متوسط به دنيا آمد. پدر ايشان کارمند و مادر ايشان خانهدار بودند. دوران ابتدايى و دوره نخست دبيرستان را همان جا گذراند و در دوره دوم دبيرستان به دبيرستان جم قلهک رفت. او در سال 1342 ديپلم طبيعى گرفت و در سال 1343 در کنکور سراسرى، رتبه 49 کشورى را کسب کرد و در رشته پزشكى دانشگاه تهران پذيرفته شد. دکتر ولايتى، از سال 1342 تا سال 1350 در مدرسه قائميه و سپس در دبيرستان جهانآراى قلهک به تدريس اشتغال داشت. وى تخصص اطفال را در مرکز طبى کودکان دانشگاه تهران و فوق تخصص بيمارىهاى عفونى را در دانشگاه جان هاپکينز آمريکا گذراند. پس از پيروزى انقلاب اسلامى، مدتى معاون وزارت بهدارى بود، در دوره اول مجلس به نمايندگى مردم تهران انتخاب شد و سپس به مدت شانزده سال، در چهار دوره رياست جمهورى به عنوان وزير امور خارجه مشغول همکارى بود و از اين حيث، پرسابقهترين وزير جمهورى اسلامى به شمار مى آيد. دکتر ولايتى در چند رشته دانشگاهى به تدريس مشغول است و در بعضى از شوراهاى مهم کشورى همچون شوراى عالى انقلاب فرهنگى، مجمع تشخيص مصلحت نظام و بنياد دایره المعارف اسلامى شرکت داشته و عضو رسمى است. او که داراى چندين دکتراى افتخارى از چند دانشگاه معتبر بينالمللى است، در تعدادى از انجمنهاى تخصصى و پژوهشى جهان نيز عضويت دارد. وي عضو هيات امناي دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي و رييس مركز تحقيقات بيماريهاي ريوي و سل نيز هست.\nكاشف پني سيلين\nطي جنگ جهاني اول فلمينگ و رايت (باكتريشناس) به فرانسه اعزام شدند تا به معالجه سربازان زخمي بپردازند. آن زمان پزشكان براي درمان جراحتهاي جنگي از مواد ضد عفوني‌كننده استفاده مي‌كردند. اما فلمينگ متوجه شد كه مضرات فنل ( يا اسيد كربوليك كه رايجترين ماده ضد عفوني‌كننده آن زمان بود) بيشتر از فوايد آن است ، چون گويچه‌هاي سفيد خون را سريع تر از باكتري‌ها نابود مي‌كند. فلمينگ مي‌دانست كه اين اثر زيان آور است چون گويچه‌هاي سفيد، مدافعان طبيعي بدن در برابر باكتريها هستند. در سال  ۱۹۲۲فلمينگ برحسب تصادف ، ميكروبكشي كشف كرد كه باكتري‌ها را از بين مي‌برد، اما بر گويچه‌هاي سفيد اثري نمي‌گذاشت. هنگامي كه فلمينگ دچار زكام شد، از ترشحات بيني خود كشت گرفت. همچنان كه ظرف كشت را كه پر از باكتري‌هاي زرد رنگ بود بررسي كرد، اشكي از چشمش به درون ظرف افتاد. روز بعد وقتي كشت را مورد مطالعه قرار داد، در قسمتي كه اشك ريخته بود فضاي شفافي ديد. كنجكاوي و تيزبيني‌اش او را به نتيجه صحيح راهنمايي كرد. در اشك، ماده‌اي بود كه باعث تخريب سريع ( ليز) باكتري‌ها مي‌شد، اما به بافت انسان آسيبي نمي‌رساند. او اين آنزيم ضد ميكروبي اشك را«ليزوزيم» ناميد. معلوم شد كه اين آنزيم اهميت كاربردي چنداني ندارد چون ميكروبهايي كه ليزوزيم از بين مي‌برد نسبتاً بي‌ضرر هستند؛ اين اكتشاف مقدمه كشف پنيسيلين شد اما در تابستان سال  ۱۹۲۸ که فلمينگ مشغول تحقيق درباره آنفلوانزا بود، ضمن انجام كارهاي معمول آزمايشگاهي كه بايد كشت‌هاي باكتريايي را كه در ظرفهاي پهن در پوش دار رشد كرده بودند زير ميكروسكوپ بررسي كند، متوجه شد كه دريكي از ظرف‌ها ناحيه شفافي به وجود آمده است. تحقيقات بيشتر نشان داد كه ناحيه شفاف در اطراف نقطه‌اي بود كه ظاهراً وقتي سرپوش ظرف گذاشته نشده بود، تكه‌اي كپك به درون آن افتاده بود. فلمينگ با به‌خاطر آوردن تجربياتش در زمينه ليزوزيم ، نتيجه گرفت كه كپك چيزي توليد مي‌كند كه باعث مرگ باكتري‌هاي «استافيلوكوك» در ظرف كشت شده است. فلمينگ كپك را جدا كرد و آن را به عنوان يكي از اعضاي جنس پنيسيليوم شناخت و ماده آنتي بيوتيكي را كه توليد مي‌كرد « پني سيلين» ناميد.\nنابغهای که با بیماری اسکیزوفرنی جنگید\nپروفسور جان فوربس نش يكي از سرشناس‌ترين برندگان تاريخ جايزه نوبل محسوب مي‌شود اما زندگي شخصي و غيرعلمي وي به مقدار زیاد دستخوش ناملايمات و مشكلات بوده است. پروفسور نش در سيزدهم ژوئن سال ۱۹۲۸ در امريكا چشم به جهان گشود و به لطف هوش سرشارش به عنوان رياضيداني جوان و مستعد و مطرح كننده تئوري بازي در جهان شناخته شد. وي در سال ۱۹۹۴به همراه دو نظريه‌پرداز ديگر موفق به دريافت جايزه نوبل اقتصاد مي‌شد اما كسب اين جايزه شايد مهمتر از آن نباشد كه وي چندين دهه از عمر خود را صرف دست و پنجه نرم‌كردن با بيماري مخرب ذهني اسكيزوفرني كرده است. نخستين علائم اسكيزوفرني در سال ۱۹۵۸ در نش نمايان شد و اين در حالي بود كه وي يك سال پيش از آن با آليشيا كه يك دانشجوي فيزيك اهل السالوادور بود ازدواج كرده بود. البته آنها در سال ۱۹۶۳ از يكديگر جدا شدند و اين زماني بود كه علائم بيماري بيش از گذشته براي نش دردآور شده بود اما هفت سال بعد آنها بار ديگر زندگي مشترك را از سر گرفتند هرچند آليشيا معتقد بود تنها براي كمك كردن به نش حاضر به اين كار شده است و نه از روي علاقه. اين نابغه دوران معاصر، در آوريل ۱۹۵۹ در بيمارستان مك‌لين امريكا بستري مي‌شود تا تحت درمان‌هاي ويژه روان‌شناختي قرار گيرد اما پيشرفت بيماري وي و اضافه‌شدن افسردگي مزمن و از دست دادن اعتماد به نفس پزشكان و متخصصان، درمان وي را با يأس روبه‌رو كرده بود.پروفسور نش در بخشي از زندگينامه خود كه در سايت برندگان جايزه نوبل منتشر شده است مي‌نويسد: به نظر غيرمحتمل مي‌آيد كه فردي در سن و سال بالايي همچون من، بخواهد همچنان بر دانش خود بيفزايد. من ۲۵ سال از عمر مفيد خود را همچون شكافي در زندگي مي‌بينم كه صرف غلبه بر بيماري مخرب اسكيزوفرني كردم. زندگي پردرد اين دانشمند نابغه تا آنجا مورد توجه كارشناسان قرار گرفته است كه مي‌گويند اگر وي دچار اين بيماري مخرب فكري نمي‌شد مي‌توانست به عنوان اينشتيني جديد به دنيا معرفي شود. وي پس از آنكه سال‌ها در بيمارستان‌هاي امريكا تحت درمان قرار گرفت و البته چندان هم نتيجه‌بخش نبود، به لطف كمك‌هاي شبانه‌روزي همسر و گروهي از دوستانش در دانشگاه پرينستون امريكا كم‌كم به اين نكته ايمان آورد كه مي‌تواند بر اسكيزوفرني غلبه كند حتي اگر در سن بالايي قرار داشته باشد.\n«آستين فلينت» يكي از برجسته‌ترين پزشكان قرن  ۱۹اروپا بود كه به عنوان يكي از پيشگامان تحقيق در زمينه بيماريهاي قلب شناخته مي‌شود. اين پزشك معروف كه تحقيقات فراواني روي قلب و بيماري‌هاي قلبي انجام داد، اختلالي را كشف كرد كه امروزه «سوفل آستين فلينت» خوانده مي‌شود. سوفل، در نتيجه برگشت خون از «آئورت» به داخل قلب ايجاد مي‌شود و به صدايي گفته مي‌شود كه جريان خون در قلب ايجاد مي‌كند و شبيه صدايي است كه آب وقتي در لوله جريان مي‌يابد به وجود مي‌آورد. سوفل قلب در كودكان شايع و معمولاً بي‌ضرر است.و به معناي وجود يك مشكل در قلب كودك نيست. پزشكان به اين سوفلها «بي گناه» يا «عملكردي» مي‌گويند. يك سوفل بي‌گناه، صدايي است كه در حين جريان خون در يك قلب طبيعي ايجاد مي‌شود. اين صداها معمولاً در قلب كودكان شنيده مي‌شود زيرا قلب آنها به ديواره‌هاي قفسه سينه نزديكتر است. هماهنگ با سرعت ضربان قلب كودك، صداي يك سوفل بي‌گناه ممكن است بلندتر يا آهسته تر شود، مثل زماني كه بچه‌ها هيجانزده شوند يا بترسند. پزشكان اغلب زماني سوفلهاي قلبي را مي‌شنوند كه كودكان تب داشته باشند. بسياري از سوفل‌هاي بي‌گناه زماني كه كودكان رشد مي‌كنند و بزرگتر مي‌شوند به سختي شنيده مي‌شوند و بسياري نيز خودشان از بين مي‌روند.\nوي در 11 دسامبر 1843 در هارتز متولد شد. صورت ظاهري وي نشان ميداد كه مرد دانشمندي خواهد شد.كخ تمام مراحل تكامل باسيل سياه زخم را در زير ميكروسكوپ تعقيب كرد و با نهايت دقت توصيف کرد و در سال 1876 اثر خود را به نام «در جستجوي علل سياه زخم» منتشر كرد و در نهايت توانست سرم ميكروب سياه زخم را تهيه كند و به روش رنگ آميزي توانست ميكروب سل و وبا را كشف كند. اكتشافات او داراي اهميت اساسي بودند كخ در ابتدا تعليم داد كه چگونه ميتوان با رنگ كردن ميكروبها به وسيله رنگهاي آنيلين آنها را در زير ميكروسكوپ مشاهده كرد و آنگاه نشان داد كه چگونه مي توان آنها را داخل بعضي عصارهها شفاف كشف كرد(اصول ميكروب شناسي كخ). رابرت كخ رياست انستيتوي امراض عفوني را كه در سال 1891 به خاطر او تأسيس شد بود، بر عهده داشت و در سال 1905 جايزه طب نوبل را به دست آورده بود. در سال 1893 در كشورهاي مصر و هندوستان درباره اين امراض مطالعات وسيعي انجام داد، آنگاه تمام امراض مناطق حارّه مانند مالاريا، مرض خواب و جذام را مورد مطالعه قرار داد. اما تمام اين زحمات و همه اين مسافرت هاي خسته كننده، او را از پا در آورد و اين خدمتگزار بشريَت به مرضي كه خود او آن را كشف كرده بود،يعني بيماري سل مبتلا شد. وي در 27 مه 1910 وفات يافت.\nاستاد اعظم جراحي قلب جهان\nدکتر مايکل دوبکي، جراح قلب و عروق مشهور آمريکايي و پيشگام شيوه‌هاي کنونی رايج مانند باي‌پس عروق کرونر قلب است. دوبکي در ۷ سپتامبر ۱۹۰۸ در شهر ليک چارلز در لوئيزيانا در يک خانواده مهاجر لبناني به دنيا آمد. او هنگامي که به گپ‌زدن‌هاي پزشکان در داروخانه پدرش گوش مي‌داد، به پزشکي علاقمند شد. دوبکي که بسياري از رهبران جهان و افراد مشهور از بيماران او بودند، محل کارش،کالج بيلور در هوستون را به يکي از بزرگترين مؤسسات پزشکي آمريکا تبديل کرد. او در طول عمرش وسایل بسياري را براي کمک به بيماران قلبي اختراع کرد. او در سال ۱۹۳۲ در دوران دانشجويي‌اش پمپ چرخنده‌اي را اختراع کرد که به جزء اصلي «ماشين قلب و ريه» بدل شد. اين ماشين در جريان جراحي قلب باز ، وظيفه قلب و ريه را به عهده مي‌گيرد. او همچنين از پيشگامان توليد قلب مصنوعي و پمپ‌هاي قلبي براي کمک به بيماراني بود که در انتظار پيوند قلب بودند و در ساخت بيش از ۷۰ ابزار جراحي نقش داشت. دوبکي اولين نفري بود که عمل جايگزيني عروق براي آنوريسم‌هاي(محل‌هاي متسع‌شده ديواره) شريان‌ها و انسداد‌هاي شرياني را در ميانه دهه ۱۹۵۰ انجام داد و از لولههایی از جنس داکرون براي ترميم شريان استفاده کرد. او در سال ۱۹۶۶ براي اولين بار يک قلب مصنوعي بخشي- يک پمپ باي‌پس بطن چپ را ساخت. دوبکي همچنين دراواخر دهه ۱۹۹۰ يک پمپ براي کمک به کارکرد بطن قلب ساخت که به اندازه يک دهم پمپ‌هاي قلبي موجود بود و براي بسياري از بيماراني که در انتظار پيوند قلب بودند، به کار رفت. دوبکي بيماران فراواني را در طول سال‌هاي کاريش معالجه کرد و نامش را به عنوان «استاد اعظم» جراحي قلب و عروق ثبت کرد. او در طي ۷۰ سال دوران فعالیت حرفه‌اياش بيش از ۶۰۰۰۰ جراحي قلب انجام داد. وي درسن ۹۹ سالگي در امريكا درگذشت.\nيرسين، كاشف باسيل طاعونيرسين باكتريولوژيست برجسته فرانسوي كه متولد سويي بود، يكي از كاشفان باسيل طاعون ، پاستورلاپستيس ( كه يرسينيا پستيس نيز ناميده مي‌شود) محسوب مي‌شود. يرسين، در سال  ۱۸۹۴به همراه دانشمند ژاپني «كيتا ساتو» موفق به كشف باسيل طاعون شد. وي نخستين بيمار مبتلا به طاعون كه يك دانش آموز چيني بود را در سال  ۱۸۹۶با موفقيت درمان كرد. از اوايل قرن  ۱۷ميلادي، طاعون در اروپا رو به خاموشي گذاشت و در اوايل قرن  ۱۹بطور كلي از بين رفت . علت اين امر، پيشرفت تمدن بشري و بالا رفتن سطح بهداشت در آن نقاط و نيز از بين رفتن جوندگان حساس و پيدا شدن جوندگان مقاوم نسبت به اين بيماري بود ولي كماكان در اروپا هر سال افرادي را به كام مرگ ميكشيد. عامل بيماري، نخستين بار توسط يرسين كه در هنگ كنگ بر روي بيماران مبتلا به طاعون كار مي‌كرد، كشف شد. يرسين به همراه «پيررو» در سال  ۱۸۸۹توكسين ديفتري را نيز كشف كرد.وی در اول مارس سال 1943 درگذشت.\n«ژرژ فرناندايزيدور ويدال» پزشك و باكتريولوژيست نام آور فرانسوي، كاشف يكي از مشهورترين آزمون هاي تشخيصي پزشكي است. ويدال روشي را براي تشخيص حصبه بر اساس آنتي بادي‌هاي خوني (تست ويدال) و واكسني براي حصبه كشف كرد. آزمايش ويدال براي تشخيص سرولوژي بيماري حصبه و شبه حصبه به كار مي‌رود كه علت آنها آلودگي با باسيلهاي گونه «سالمونلا» از دسته باسيلهاي روده‌اي است. اين باسيلها از راه دستگاه گوارش وارد بدن انسان شده، موجب پيدايش بيماري‌هايي چون تبهاي تيفوئيدي و پاراتيفوئيدي مي‌شوند كه به نام تبهاي رودهاي معروف هستند. آزمايش كلاسيك ويدال، نخستينبار در سال  ۱۸۹۶توسط وي به مجمع پزشكان بيمارستانهاي پاريس ارائه شد. در آزمايش كلاسيك ويدال، خود ميكروب به عنوان آنتيژن به كار مي‌رفت و فقط آنتيبادي عليه تاژكهاي ميكروب يا آنتيژن  H اندازه‌گيري مي‌شد. امروزه، آزمايش تكميلي و تفكيكي تشخيص آگلوتينين‌هاي OوH بيماري حصبه در ايران، با همان نام ويدال انجام مي‌شود. وي در 14 ژانويه 1929 در گذشت.\n«سرجيمز پاژه»جراح و فيزيولوژيست انگليسي و از بنيانگذاران دانش پاتولوژي است. پاژه كاشف بيماري پاژه استخوان است. بيماري پاژه استخوان (استئيت دفورمانس) يك بيماري استخواني با پيشرفت تدريجي است كه تخريب استخواني و بازسازي استخواني بيش از حد طبیعی از مشخصه‌هاي آن محسوب مي‌شود. استخوان بازسازي شده شكننده و ضعيف است. پاژه يك بيماري سرطاني نيست. اين بيماري معمولا استخوان‌هاي جمجمه، ستون فقرات، ساق پا و لگن را مبتلا مي‌سازد. اين اختلال در هر دو جنس ديده مي‌شود ولي در مردان بالاي  ۴۰سال شايع‌تر است. جيمز پاژه همچنين بيماري «پاژه پستان» را نيز كشف كرد. توكشيدگي يا فرو رفتگي نوك سينه احتمال يك ضايعه عميق و سفت مثل سرطان يا گشاد شدن مجاري شيري را مطرح مي‌كند. ضايعات پوستي از جمله اگزما كه ناحيه نوك سينه يا هاله رنگي نوك سينه را درگير مي‌كند، اگر چنانچه يك طرفه باشد، يك نوع بيماري به نام بيماري پاژه پستان را كه تظاهري از سرطان است، مطرح مي‌كند. ترشح غيرعادي از نوك سينه نيز علامت مهمي در تشخيص اين بيماري است. اگر ترشحات سبز رنگ باشند، مي‌تواند دليل بر وجود كيستهاي «فيبروآدنوز»، يائسگي و گشادشدگي مجاري شيري باشد ولي در صورتي كه اين ترشح، خونآلود باشد سرطان سينه را مطرح مي‌كند. اين فيزيولوژيست انگليسي همچنين كاشف كرم «تريشين» محسوب مي‌شود. كرم تريشين تنها با گوشت خوك به انسان منتقل مي‌شود. اين كرم، به ماهيچه‌هاي بدن نفوذ كرده و به آساني از بين نمي‌رود. يك گرم گوشت خوك ممكن است هزارها عدد از اين كرم همراه داشته باشد. وي در 30 دسامبر سال 1899 در گذشت.\nاولين شاهد عملكرد معده\nدر 21 نوامبر 1785 نخستين كسي كه قادر به مشاهده و مطالعه كاركرد گوارشي معده انسان شد، چشم به جهان گشود. او «ويليام بيومونت»، جراح ارتش آمريكا بود. وي مسئوليت مراقبت از يك بيمار تيرخورده را بر عهده داشت كه به خاطر گلوله، سوراخي بزرگتر از كف دست روي معده‌اش ايجاد شده بود. اين بيمار زنده ماند، ولي معده او همچنان سوراخي به بيرون داشت به نحوي كه بيومونت، توانست چند سال بعد مدام از ترشحات معده اين فرد نمونهگيري كند. بيومونت، كشف كرد كه اسيد هيدروكلريك تشكيل‌دهنده اصلي شيره معده است و كاركرد گوارشي و ضد ميكروبي دارد. همچنين او نكاتي را در مورد تنظيم ترشحات و حركات معده كشف كرد و براي اولين بار كاركرد واقعي معده را بيان کرد.\nشاركودر ۲۹نوامبر 1825 «ژان مارتين شاركو»، يكي از بزرگترين پزشكان و استادان پزشكي فرانسوي به دنيا آمد. شاركو، به همراه «دوشن»، از پايه‌گذاران دانش نوين نورولوژي نوين بشمار مي‌آيد. دكتر شاركو و ساير عصب شناسان سعي كردند با استفاده از شوك الكتريكي و داروي استريكنين(سمي كه باعث تحريك اعصاب مي‌شود) بيماري «ام.اس» را درمان كنند. در سال  ۱۸۲۲ بيماري «ام.اس» در يكي از نوادگان جرج سوم، پادشاه انگلستان، رخ داد. شروع بيماري او با تاري ديد همراه بود، بعد از  ۱۰ماه دچار دوربيني و بعد از آن دچار فلج اندام تحتاني شد و بعد از  ۲۶سال به علت ام.اس، فوت كرد. سرانجام  ۲۵سال بعد، چند آناتوميست فرانسوي ضايعاتي را ضمن تشريح آسيب شناسي در نخاع و مغز شرح دادند، اما آنان نتوانسته بودند نامي براي آن عنوان كنند و تنها به توصيف ضايعات پرداختند و آن را منوط به خستگي مفرط مي‌دانستند. پس از آن در سال  ۱۸۶۸ميلادي، شاركو شرح حالي از يك بيمار ارائه داد و سپس با توصيف آسيب شناسي بيماري « مولتيپل اسكلروزيس» يا ام.اس را معرفي و واژه فرانسوي «اسكلروز آن پلاك» را براي آن انتخاب كرد. وي، اعتقاد داشت كه علايم و مشكلات بيماران مبتلا به ام.اس در صورتي كه اعصاب آنان با استفاده از اين روش ها، پيام‌ها را سريعتر انتقال مي‌دهد، از بين خواهد رفت و بهبود خواهند يافت. وي، همچنين به بيماران دچار ام.اس، طلا و نقره تزريق مي‌كرد، زيرا چنين تزريقاتي به نظر مي‌رسيد كه در درمان بيماري سيفيليس با برطرف کردن علايم عصبي آنها مفيد باشد. با اين حال هيچكدام از درمان‌هاي دكتر شاركو كه در آن زمان براي بيماران مبتلا به ام.اس ارائه کرد مؤثر نبودند.\nدر دهم اكتبر 1892 «ارل ديكسون»، مخترع نوارهاي زخم بندي كوچك، (چسب زخم)، به دنيا آمد. ديكسون پس از آنكه مشاهده كرد، همسرش به طور مكرر در آشپزخانه، دچار صدمات و زخم‌هاي كوچك (بريدگي و سوختگي) مي‌شود و هربار براي پانسمان زخم، استفاده از گاز پنبه‌اي و نوار چسب لازم است، براي سهولت پانسمان، قطعات مربع شكلي از گاز را در فواصل معيني بر روي يك نوار چسب گذاشت و بر روي آن پوششي قرارداد و هر بار قطعه‌اي از اين نوار را براي پوشش زخم به كار گرفت. اين اقدام ابتكاري ديكسون سرانجام به ساخت نوارهاي زخم بندي كوچك (چسب زخم ) منتهي شد و انقلابي را در عرصه صنعت پانسمان به پا كرد.\n«رنست ويليام گودپاسچر»، محقق پزشكي، آسيب شناس و كاشف واكسن بيماري اوريون به شمار مي رود. ويروس اوريون، از خانواده ويروس‌هاي نام آشنايي همچون سرخك و شبه آنفلوآنزاست و گرچه از نظر ساختاري شباهت‌هايي با آنها دارد، ولي بيماري حاصله ، از نظر علايم و عوارض كاملاً متفاوت است.گودپاسچر، صاحب تحقيقات فراوان در زمينه ويروس‌ها و نحوه بيماريزايي آن‌هاست كه منجر به جداسازي و تسهيل فرآيند توليد واكسن تعدادي از بيماري‌هاي ويروسي شد. گودپاسچر را شايد بتوان به نوعي مبتكر اكثر واكسن‌ها دانست چرا كه او براي نخستين بار توانست ويروس‌هاي غيرآلوده را در جنين مرغ پرورش دهد. اين روش و توليد انبوه واكسن بيماري‌هايي نظير آبله، آنفلوانزا و تب زرد ، واكسيناسيون جمعي افراد را ممكن ساخت. وي همچنين به دليل توصيف يك بيماري ناشايع ريوي- كليوي يعني بيماري گود پاسچر يا بيماري ضد غشاي پايه در  ۱۹۱۹، شهرت دارد. وي در 20 سپتامبر 1960 در گذشت.\n«توماس سيدنهام» پزشك انگليسي و كاشف تب مخملك، در سال  ۱۶۲۴ميلادي متولد شد. سيدنهام، از پايه‌گذاران اپيدميولوژي و طب باليني است كه او را بقراط انگلستان مي‌نامند. وي تب مخملك را نامگذاري كرد و تشخيص داد كه اين بيماري از سرخك، متفاوت است. مخملك يكي از بيماريهاي شايع در ميان كودكان است اگر چه عامل به وجود آورنده آن باكتري معروف استرپتوكوك است. اين باكتري عامل ورم لوزه‌ها ( (Tonsillitisنيز هست.مخملك با ورم لوزه‌ها مشابه است بجز اينكه در مخملك علاوه بر گلودرد، بثورات پوستي نيز ايجاد ميشود. همچنين سيدنهام، بيماري «رقص سنت ويتوس » را نيز شرح داده كه امروزه آن را با نام «كره سيدنهام»، مي‌شناسند و از عوارض تب روماتيسمي است. وي از نخستين كساني بود كه از آهن در درمان كم خوني فقرآهن استفاده كرد. همچنين رساله وي در مورد بيماري نقرس كه در سال  1683 نگاشته شده است از جمله شاهكارهاي او به شمار مي‌آيد.\nپدر علم كايروپراتيك\n«دنیل دیوید پالمر یا دی دی پالمر» در ماه مارس ۱۸۴۶ چشم به جهان گشود. پالمر متولد کشور کانادا، شهر پیکرینگ نزدیک شهر تورنتو در استان انتاریو است. وی در ۲۰ سالگی به همراه خانوادهاش به کشور آمریکا رفت و در آمریکا مشغول به کارهای متفاوتی مانند تدریس ، خواربار فروشی و... شد. در آن زمان علاقهٔ شدیدی به فلسفهٔ بهداشت مانند انرژی درمانی، آستیوپاتی و احضار روح داشت. در سال ۱۸۸۰ در ایالت آیوا در شهر دونپورت شروع به کار انرژی درمانی کرد. پالمر مقالات پزشکی زمان خود را و می‌خواند و اطلاعات خودش را در حیطه آناتومی و فیزیولوژی گسترش می‌داد. وی در حین انرژی درمانی، به خدمتکار ناشنوایی برخورد می‌کرد که در پشت او یک برآمدگی واضح و قابل لمس وجود داشت که فرضیه‌ای را در ذهن پالمر ایجاد می‌کرد که آن برآمدگی با ناشنوا بودن خدمتکار مرتبط است. بعد از مداوا شدن ناشنوا توسط پالمر،این فرضیه پالمر باعث شروع تاریخ کایروپرکتیک شد. تئوری او بر این اساس بود که جریان‌های عصبی باعث تمامی بیماری‌هاست و تنظیم نبودن آرایش ستون فقرات بر روی این جریان تأثیر می‌گذارد. او معتقد بود که تنظیم آرایش ستون فقرات باعث برگشتن سلامتی افراد می‌شود. پالمر در سال ۱۸۹۷ مدرسهای را به نام مدرسه کایروپرکتیک پالمر بنا کرد که بر اساس کارهای او در زمینهٔ آرایش ستون فقرات و جریان‌های عصبی بود و تا سال ۱۹۰۲، ۱۵ نفر از مدرسه فارغ التحصیل شدند. در سال ۱۹۰۶، به دلیل کار در حیطه پزشکی، بدون داشتن پروانه پزشکی، مورد پیگرد قانونی قرار گرفت. به انتخاب خود در عوض پرداختن پول به زندان رفت، و پس از گذراندن ۱۷ روز در زندان تصمیم گرفته شد که جریمه نقدیاش را پرداخت کند. بعد از گذشت زمان کوتاهی پالمر مدرسه کایروپرکتیک را به پسرش بی جی پالمر فروخت تا بتواند جریمه نقدی اش را پرداخت کند. پالمر بعد از فروش مدرسه به پسرش به سمت کالیفرنیا و ارگان رفت و شعبه‌های دیگر مدرسه را در آن ايالت ساخت. کوشش پالمر برای پیدا کردن یک عامل برای هر بیماری او را به جایی رساند که می‌گفت: عامل ۹۵ درصد از بیماری‌ها به دلیل تنظیم نبودن ستون فقرات است و ۵ درصد بقیه به دلیل مفاصل نا منظم بقیه بدن است.وي در ۲۰ اکتبر ۱۹۱۳ در گذشت.\nوی متولد 25 دسامبر 1866 در ایالت پیتسبورگ، پنسیلوانیاست. او سومین فرزند از 5 فرزند خانواده بود. در سن 14 سالگی دچار استئومیلیت استخوان فمور شد و به همین دلیل 2 سال در بستر بود. در طول این مدت در چندین مدت درچند مسابقه شرکت کرد و در نهایت یک میکروسکوپ برنده شد؛ وسیلهای که تأثیر زیادی در زندگی آینده او داشت و موجب علاقه وی به مبحث سرطان شد. وی در ماساچوست، مدرک لیسانس خود را در زمینه فیزیولوژی گرفت و درسال 1888 وارد دانشکده پزشکی در نیویورک و 3 سال بعد فارغ التحصیل شد. در سال 1899 او به عنوان اولین استاد پاتولوژی وارد دانشگاه کرنل شد و این سمت را برای 33 سال حفظ کرد. در سال 1900 با «کاترین هالستد» ازدواج کرد. اولین کتابش را با عنوان پاتولوژی کلینیکی خون در سال 1901 منتشر کرد. پس از تلاشهای بسیار در سال 1919 کتاب رفرانس موفقی را با عنوان «بیماریهای بدخیم» منتشر کرد. در سال 1921 نوعی از سرطان استخوان را توصیف کرد که در نهایت به نام خود وی «سارکوم یووینگ» نامگذاری شد؛ وی در ابتدا نام اندوتلیومای منتشر استخوان را برای این بدخیمی برگزیده بود. وی تاثیر زیادی در پیشرفت علم انکولوژی یا سرطان شناسی داشت. سرانجام درسال 1943 در سن 76سالگی به علت سرطان مثانه درگذشت.\nآخرین به روز رسانی در چهارشنبه ۱۱ اسفند ۱۳۸۹ ساعت ۰۶:۴۱\tIslamic Republic of Iran Broadcasting Website 2010


شیرین ترین اتفاق برای پرسپولیس در آستانه بازی بزرگ - مجله مستانه\nبه گزارش مجله مستانه، یکی از عجیب ترین اتفاقات ممکن در آخرین بازی پرسپولیس در لیگ قهرمانان آسیا مصدومیت همزمان 3 هافبک دفاعی این تیم بود. شاگردان یحیی گل محمدی در شرایطی مقابل الریان قطر در آخرین دیدار از مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا 2021 به میدان رفتند که سه بازیکن مهم خود را در اختیار نداشتند.\nکمال کامیابی نیا، احمد نوراللهی و میلاد سرلک سه هافبک پرسپولیس به علت مصدومیت نتوانستند قرمزپوشان را درآن بازی همراهی کنند. احمد نورالهی زودتر از بقیه هافبک ها به کادرفنی اطلاع داد که مصدوم است و نمی تواند بازی کند. به این ترتیب یحیی گل محمدی شماره 8 تیمش را از لیست بازی با الریان قطر کنار گذاشت. کمال کامیابی نیا و میلاد سرلک اما در لیست بازی با الریان قطر حضور داشتند ولی شماره 11 با نشان دادن پای متورم خودش از این مسابقه کنار گذاشته شد. میلاد سرلک اما احساس درد و کشیدگی عضله داشت و براین اساس کادرفنی پرسپولیس ریسک نکرد و به او بازی نداد.\nبه همین علت، یحیی گل محمدی تیم خود را بدون حضور این سه بازیکن و با محمد شریفی جوان به عنوان تنها هافبک دفاعی پرسپولیس به میدان فرستاد. این در حالی بود که شرایط مصدومیت کمال کامیابی نیا کمی نگران کننده به نظر می رسید و تعیین نبود این بازیکن به دو بازی حساس این تیم برابر سپاهان و استقلال خواهد رسید یا نه؟ مچ پای این بازیکن آسیب دیده و تورم شدیدی داشت و همه چیز گویای این بود که شاید شماره 11 پرسپولیس به دو بازی حساس آینده تیمش نرسد.\nاولین نفر میلاد سرلک بود که زودتر از بقیه هافبک های دفاعی تیم در تمرینات شرکت و برای بازی با تیم سابقش سپاهان اعلام آمادگی کرد. در همین ارتباط اما خبردار شدیم کمال کامیابی نیا برخلاف تصورات قبلی در تمرین روز پنج شنبه پرسپولیس حاضر شد و نشان داد مسئله ای برای همراهی تیمش در دیدار حساس روز یکشنبه برابر سپاهان اصفهان ندارد.\nهمچنین احمد نورالهی نیز بدون کوچک ترین مسئله ای با سایر بازیکنان در تمرین گروهی شرکت کرد تا خیال یحیی گل محمدی را راحت کند. کاپیتان سوم پرسپولیس در سال های اخیر همواره یکی از بازیکنان تأثیرگذار این تیم در دیدار با سپاهان اصفهان بوده است. گلی که او در نیمه نهایی جام حذفی 2 سال پیش به سپاهان زد هرگز از یاد هواداران پرسپولیس پاک نخواهد شد.\nانتشار: 12 خرداد 1400 بروزرسانی: 12 خرداد 1400 گردآورنده: mastanehtoline.ir شناسه مطلب: 1515\nبه "شیرین ترین اتفاق برای پرسپولیس در آستانه بازی بزرگ" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "شیرین ترین اتفاق برای پرسپولیس در آستانه بازی بزرگ"


۳۰ مرداد ۱۳۹۶ ۲۱:۳۰ 28/27162\nبه گزارش پارس فارس، علی اکبر ولایتی عصر امروز در همایش بین‌المللی فرهنگ و سیاست در سیره امام جواد(ع) در تالار قدس حرم مطهر اظهار داشت: یکی از مشکلات زمان ائمه این بود که عباسیان اگر جانشین امام را می‌شناختند ایشان را به شهادت می‌رساندند و ائمه با انواع روش‌ها و تدبیر‌های پیچیده کار خود را آغاز می‌کردند و وظیفه شیعیان این بود که امام واقعی را از بین مدعیان امامت تشخیص دهند، همچنین امام جواد (ع) هشت سالگی به امامت رسیدند و برای افراد سخت بود که کودک هشت ساله امام شیعیان باشد.\nولایتی با اشاره به وجود غالیان در زمان امامت جواد الائمه خاطر نشان کرد: امام جواد (ع) به شدت با افرادی که غلو می‌کردند مبارزه می‌کردند زیرا تنها راه نجات همراهی با دین است و افرادی که جلوتر یا عقب تر از دین حرکت می‌کنند منحرف می‌شوند، همچنین تاسیس سیستم وکالت از زمان امام صادق (ع) و به دلیل شرایط سخت حکومت بنی‌عباس بود و برای ادامه حیات شیعه این حرکت اهمیت زیادی داشت.\nدر ادامه سید جلال حسینی، رئیس اداره ارتباطات و تبلیغات آستان قدس رضوی عنوان کرد: امروزه دنیا به معرفی الگو‌هایی که با تأسی به آن‌ها بتواند جامعه خود را بسازد به شدت نیاز دارد و ائمه شیعه الگوهای کاملی هستند که ناشناخته مانده‌اند و آستان قدس رضوی یکی از نخستین تکالیف خود را شناساندن اسلام ناب به جهانیان قرار داده است و در این راستا از روز 23 ذی‌القعده تاکنون سخنرانی‌های حرم مطهر رضوی در رابطه با شخصیت امام جواد (ع) بوده است.


جدیدترین تصاویر سریال «حکایت‌های کمال» iFilm - آی فیلم\nشنبه 14 ارديبهشت ماه 1398 ساعت: 11:33 2340\nتصویربرداری سریال «حکایت‌های کمال» به روزهای پایانی نزدیک شد.\nبه گزارش آی‌فیلم به نقل از خبرگزاری فارس، «محمد میرکیانی» که ناظر کیفی و نویسنده «حکایت‌های کمال» است، گفت: در حال حاضر سریال روزهای پایانی تصویربرداری خود را در لوکیشن یک مدرسه سپری می‌کند و امیدوارم با حاضر شدن سریال، خانواده‌ها از تماشای آن لذت ببرند.\nوی ادامه داد: کتاب «حکایت‌های کمال» ویژه گروه سنی نوجوانان نوشته شده، اما سریال آن به شکلی است که قصه‌های جذابی برای خانواده‌ها دارد و قطعا تماشای آن در کنار خانواده لذت و شیرینی مضاعفی خواهد داشت. ضمن اینکه ما تمام تلاشمان را کردیم تا در کنار کمبود منابع مالی، اثری درخور و با کیفیت بالا تولید کنیم.\nمیرکیانی در پاسخ به این سوال که آیا سریال کاملا و مطابق با کتاب «حکایت‌های کمال» ساخته شده، عنوان داشت: پایه سریال بر مبنای همین کتاب است اما گروهی از نویسندگان قصه‌های آن را بسط داده‌اند و طوری نوشته شده که پتانسیل تصویری آن نیز بهتر شود. البته شرایط تولید این سریال با آثار دیگر متفاوت بود. چون داستان سریال در دهه ۴۰ می‌گذرد و بالطبع در کوچه و خیابان امروزی ما نمی‌توانیم آن لوکیشن‌ها را پیدا کنیم. ضمن اینکه در شهرک سینمایی غزالی هم بیشتر دکورها متعلق به سال‌های دیگری هستند و همین کار را برای ما مشکل می‌کرد.\nوی ادامه داد: به همین دلیل ما برنامه‌ریزی کردیم که محله‌ای به نام «کمال» در شهرک سینمایی غزالی طراحی کرده و همان را با بهترین مواد بسازیم. نتیجه آن نیز این شد که در حال حاضر یک شهرک کوچک در شهرک غزالی با متریال واقعی و با بتن ساخته شده که شرایط آب و هوایی تاثیری روی آن ندارد. مثلا باران‌هایی که در اوایل سال آمد نتوانست هیچ صدمه‌ای به کار بزند. ضمن اینکه خانه‌ای که آنجا ساخته شده خود زیرزمینی هم دارد که یک گروه آنجا مشغول کار هستند و گروه دیگر هم در همان خانه و کوچه‌های اطراف آن.\nمیرکیانی درباره تاثیر اقتصادی این دکورها نیز توضیح داد: تلویزیون در این دکورها می‌تواند هم سریال‌های گوناگون و هم برنامه‌های دیگر تهیه و تدارک ببیند و به جای اینکه دکور موقت زده شود و بعد از مدتی قابل استفاده نباشد، محله کمال با استفاده از متریال یا مواد اولیه واقعی ساخته شد. کارکرد این دکورها علاوه بر استفاده در سایر آثار می‌تواند گردشگری هم باشد. مطمئن باشید که وقتی سریال پخش شود بسیاری از نوجوان‌ها و خانواده آنها نیز دوست دارند این محله را از نزدیک ببینند و همین می‌تواند دستمایه حضور دانش‌آموزان در این دکورها باشد.\nآثار راه‌یافته به بخش داوری «ادبیات سلامت»\nآغاز پیش تولید فیلم سینمایی جدید "عباس رافعی"\nمحصول مشترک سینمای ایران و فنلاند\nتقدیر ویژه سردار سلیمانی از حاتمی‌کیا\nمهلت ارسال آثار به جشنواره پروین اعتصامی\nآغاز پخش سریال «دنگ و فنگ روزگار»\nسوء قصد به ذات همایونی در برگ اول\nفیلشاه را در آی‌فیلم ببینید\nبررسی انتقادها از سریال «کلاه پهلوی»\nتاریخ و ساعت پخش سریال «هنگامه» + تیزر