آنچه كه بايد بدانيم - پيامهاي تبريك و تسليت\nآنچه كه بايد بدانيم موضوعات مورد نياز سخنان سید حسن نصرالله درباره ولایت فقیه\nسيدحسن نصرالله در سومين جلسه تبيين نظريه ولايت فقيه به بررسي انديشه‌سياسي امام خميني (ره) پرداخت و گفت: از ديدگاه امام خميني(ره) منظور از راويان حديث در بحث ولايت، علماي مجتهد هستند.\nبه گزارش خبرگزاري فارس، سلسله جلساتي با موضوع «درس‌هايي از ولايت فقيه» با سخنراني حجت‌الاسلام والمسلمين سيد‌حسن نصر‌الله، برگزار شده است كه مشروح سخنان جلسه سوم آن در پي مي‌آيد. * مسئوليت تبيين و ابلاغ احكام الهي در زمان غيبت بر عهده وليّ‌فقيه است در جلسه قبل در مورد دلايل و خصوصيات ولايت فقيه صحبت كرديم و گفتيم در زمان غيبت امام عصر(عج)، مسئوليت هدايت و ولايت و سرپرستي مسلمين بر عهده ولايت فقيه است؛ يعني ولي فقيه جامع الشرايط ـ و شرايط و خصوصيات مجتهد جامع‌الشرايط را نيز ذكر كرديم ـ و عنوان كرديم از نظر امامان ما، مسئله ولايت مسله‌اي واضح، روشن و بديهي است و نيازي به استدلال و برهان براي اثبات ضرورت وجود آن نيست، اما اگر اكنون براي اثبات آن نياز به برهان است به اين دليل است كه به دلايل سياسي و زماني در دوره بعضي حكام اسلامي از پرداختن به آن غافل شده‌اند ـ و دلايل آن را نيز ذكر كرديم ـ . و روايات و احاديثي از پيامبر اكرم(ص) و امامان(ع) بر ضرورت ولايت فقيه آورديم كه جاي شك و شبهه‌اي براي ما باقي نمي‌گذارند. اكنون مي‌خواهيم از بيانات گوهربار امام خميني(ره) براي اثبات ضرورت ولايت فقيه استفاده كنيم. از روايات و احاديث نقل شده مي‌توانيم بفهميم كه در زمان غيبت و يا بهتر است بگوييم وقتي به امام معصوم(ع) دسترسي نداشته باشيم، مثلا امام موسي كاظم(ع) در زندان بود و امكان دسترسي به آن براي مسلمانان شيعه ممكن نبود يا امام رضا(ع) در قصر زنداني بود يا امام حسن عسكري(ع) نيز در پادگاني زنداني بود، اكنون وظيفه ما چيست؟ يا دست روي دست بگذاريم و كاري نكنيم مشكل اكنون، عدم وجود امام نيست، چرا كه امام ما موجود است اما غايب است؛ يعني از ديده‌ها پنهان است. * امام خميني(ره) مي‌فرمايد: پيامبر اكرم(ص) و امامان، ما را به حال خود رها نكرد‌ه‌اند نظر امام خميني(ره) اين است كه مي‌فرمايد: پيامبر اكرم(ص) و امامان، ما را به حال خود رها نكردند؛ چنانچه پيامبر اكرم(ص) فرمودند: علي(ع) خليفه مسلمين است و اوست كه حق ولايت دارد؛ بعد از او فرزندش امام حسن(ع) سپس امام حسين(ع) تا امام دوازدهم، فرموده‌اند كه بعد از غيبت امام عصر (ع) به ولي فقيه رجوع كنيد؛ اين مسئله ولايت در زمان عصر تكنولوژي و كامپيوتر كشف نشد بلكه از زمان پيامبر اكرم(ص) و امامان معصوم(ع) مثلا در زمان غيبت صغري از امام زمان(ع) پرسيده شده در صورتي كه مسله‌اي پيش آيد به چه كسي مراجعه كنيم؟فرمودند به نواب اربعه من براي حل مشكلات خود رجوع كنيد. پيامبر اكرم(ص) و امامان ديگر از جمله امام صادق(ع) فرمودند در صورتيكه مردم مسلمان امكان دسترسي به امام معصوم(ع) را نداشته باشند بايد به ولايت فقيه رجوع كنند كه او داراي اختياراتي مشابه آنهاست. بحثي كه مي‌خواهم مطرح كنم از كتاب حكومت اسلامي امام خميني(ره) است كه به طور خلاصه بيان مي‌كنم اگر كسي دوست داشت مي‌تواند به اين كتاب رجوع كند و اطلاعات وافر و زيادي به دست آورد و به اندازه‌اي برايتان شرح مي‌دهم تا داستان ولايت را كه روشن است براي شما بازگو نمايم. رواياتي كه امام خميني(ره) در كتاب خود آورده است دو نوع است؛ نوع اول روايات اصلي كه از آن‌ها به طور گسترده و اساسي استفاده مي‌كند زيرا امام با استناد به اين روايات بيان مي‌دارد كه اين روايات بسيار منقول هستند و سندي محكم دارند و موضوع ولايت را از رسول اكرم(ص) تا الان بيان مي‌دارند. نوع دوم، رواياتي هستند كه سند آنها كمي مشكل دارند؛ اما ما از آنها بعنوان تاييد كننده و مؤيد استفاده مي‌كنيم. * امام خميني(ره) مي‌فرمايد منظور از راويان حديث، علماي مجتهد ماست از روايات نوع اول شروع مي‌كنيم كه قبل از شروع، مي‌خواهم اصطلاحي را برايتان بازگو نمايم: در روايات آمده است كه وقتي رسول اكرم(ص) مي‌فرمايد «يروُن حديثي» يا امام زمان(ع) مي‌فرمايند: به روايات حديث ما رجوع كنيد. آيا اين درست است كه كسي حديثي را از پيامبر اكرم(ص) و يا امام زمان(ع) نقل كند جز روايات حديث قرار مي‌گيرد؟ امام خميني(ره) مي‌فرمايد منظور از راويان حديث، علماي مجتهد ماست؛ يعني قادر باشند بفهمند كه اين حديث از كيست، صحت و سقم آن را تشخيص بدهند نه اينكه هر شخصي مي‌تواند جز راويان حديث قرار گيرد؛ يعني از متن حديث بفهمد كه اين حديث از رسول اكرم(ص) يا امامان(ع) است. زيرا ما احاديث و رواياتي داريم كه منسوب به رسول اكرم(ص) يا امامان(ع) باشد و اينجا وظيفه فقيه اين است كه تشخيص دهد آيا اين حديث واقعيت دارد يا نه؟ مثلا احاديثي وجود دارد كه به پيامبر اكرم(ص) نسبت داده شده است كه مي‌گويد اين كار را بكنيد به جهنم مي‌رويد و ديگري به بهشت! و غيره و وظيفه راويان حديث اينجا اين است كه تشخيص دهند آيا واقعا اين حديث به پيامبر اكرم(ص) منسوب است يا نه. راوي حديث بايد بداند مثلا وقتي امامي از امامان معصوم(ع) حديثي نقل كرده بايد بداند اين حديث در چه زماني و در چه شرايطي بيان كرده است. * صرف بيان حديثي از پيامبر اكرم(ص) دليلي بر راوي بودن نيست خلاصه اينكه صرف گفتن حديثي از پيامبر اكرم(ص) دليلي بر راوي بودن حديث نيست! زيرا من مي‌توانم كتاب كافي را كه داراي هزاران حديث از رسول اكرم(ص) را بگيرم و چند حديث از آن را بخوانم آيا مي‌توانم خود را راوي حديث بنامم؟ خير!. پس راويان احاديث ما نه تنها حديثي را روايت مي‌كنند بلكه از صحت و سقم آن نيز آگاهي دارند؛ يعني اينان كساني نيستند جز علما و فقها! در حقيقت كسي كه احاديثي غير از احاديث پيامبر اكرم(ص) و امامان (ع) را كه منسوب به اين بزرگواران هستند را بيان مي‌كند در حقيقت راوي احاديثي از غير پيامبر اكرم(ص) و امامان (ع) شده است و اينها احاديث پيامبر اكرم(ص) نيستند؛ بلكه اينها احاديث اسلام هستند. پس راويان احاديث ما نسبت به مضمون، دلايل معناي احاديث و روايات آگاهي كامل دارند و اين طور نيست كه آن را بدون تجزيه و تحليل بپذيرند. قال اميرالمومنين(ع) و قال رسو‌ل‌الله(ص) اللهم ارحم خلفايي؛ يعني خداوند جانشينان مرا در پناه خود حفظ كن؛ به او گفتند يا رسول‌الله(ص) خلفاي شما چه كساني هستند؟ رسول‌اكرم فرمود: جانشينان من همان روايان حديث هستند كه مردم را مي‌آموزند و دستورات الهي را به مردم بعد از من ياد مي‌دهند. امام خميني(ره) مي‌فرمايد: اين حديث كامل و واضح است كه جانشينان پيامبر در اين حديث مشخص شده‌اند. در بيان ديگري امام خميني مي‌فرمايد جانشينان پيامبر دو نوع هستند: نوع اول امامان معصوم(ع) هستند. نوع دوم: راويان حديث هستند در حقيقت آنها جانشينان امامان(ع) هستند؛ يعني جانشينان پيامبر(ص) كساني هستند كه بعد از پيامبر مي‌آيند راويان حديث هستند و بر طبق سنت رسول عمل مي‌كنند. امام خميني(ره) بار ديگر تاكيد مي‌كند در اينجا منظور از راوي حديث فقط ناقل و گوينده آن نيست؛ بلكه منظور كسي است كه بتواند صحت و سقم حديث را بشناسد. وقتي گفته مي‌شود: خداوند جانشينان مرا در پناه خود قرار ده منظور چيست؟ مثل اين است وقتي ما مي‌گوييم پيامبر اكرم(ص) فرمود: ان علي خليفتي. همانا علي(ع) جانشين من است. پس جاي شك و شبهه‌اي باقي نمي‌ماند. كه علي(ع) ولي امر مسلمين است. * از منظر امام خميني(ره) وظيفه راويان حديث فقط ابلاغ احاديث نيست امام خميني(ره) مي‌فرمايد: وظيفه راويان حديث فقط ابلاغ احاديث نيست بلكه بايد آن را در بين مردم بكار بگيرند و آن را اجرا بكنند، امام خميني(ره) روايتي ديگر بيان مي‌دارد كه امام موسي كاظم(ع): « اذا مَاتَ المومن الْفَقِيهِ بَكَتْ عَلَيْهِ الملائكه وَ بِقَاعُ الارض الَّتِي كَانَ يَعْبُدُ اللَّهَ فِيهَا ، الَّتِي كَانَ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَيْهَا وَ أَبْوَابُ اللها الَّذِي كَانَ يَصْعَدُ فِيهِ بَا عُمَّالِهِ . ثُلِمَ بِالسَّلَامِ ثَمَّةَ لَا يَسُدُّ هاشي لَانَ المومنين الفقها حُصُونُ الاسلام كَحِصْنِ الْمَدِينَةِ لَهَا» در اينجا امام موسي كاظم(ع) فقهاي اسلامي را به دژهاي مستحكمي توصيف مي‌كند. امام خميني(ره) در اين مورد به تجزيه و تحليل مي‌پردازد كه چگونه علما مي‌توانند دژي مستحكم براي اسلام باشند؟! آيا به مجرد اينكه حديثي را بيان كنند جز ديوارهاي مستحكم اسلام مي‌شوند؟ مطمئنا نه و تنها در موردي كه اين علما به ابلاغ احكام و دفاع از آنها مي‌پردازند و از فكر و فرهنگ اسلامي دفاع كنند و از اراضي و سرزمين‌ها و مرزههاي مسلمين دفاع كند و هنگامي كه تعاليم اسلامي را بكار ببرد جز دژهاي مستحكم اسلام قرار مي‌گيرند؟! آيا وقتي كشوري مسلمان دچار تهاجم فرهنگي شود و دشمنان اسلام براي مسلمانان شك و شبهه ايجاد مي‌كنند آيا علماي اسلام بايد كنار بايستند؟! كه در جواب بايد گفت «خير»! سوال دوم: وظيفه علماي اسلامي جمع‌آوري اموال براي كمك به فقيران و تهي دستان است، آيا بايد اين افراد با فساد اقتصادي موجود در جامعه نيز مبارزه كنند؟ بله! اين احكام الهي كه خداوند بر پيامبرش نازل كرده است، براي اين نيست كه در كتاب‌ها بماند بلكه بايد در جامعه اسلامي اجرا شوند اگر دشمنان اسلام به كشوري مسلمان حمله نمايند و منافع و جان و ناموس مسلمانان به خطر بيافتد! آيا اين وظيفه شما نيست كه از آنها حمايت كنيد؟! طبيعتا جواب آري است اگر جواب منفي باشد در اين صورت ديگر شما دژي مستحكم نيستيد تا از مسلمانان دفاع كنيد. * از منظر امام خميني (ره) علما بايد مانند زمان پيامبر اكرم(ص) احكام الهي را در جامعه اسلامي به اجرا بگذارند امام خميني(ره) مي‌فرمايد كه علما بايد مانند زمان پيامبر اكرم(ص) احكام الهي را در جامعه اسلامي به اجرا بگذارند. مثلا امام موسي كاظم(ع) مي‌فرمايد اي مومن! وظيفه تو نگهداري از اسلام است. پس اين «دفاع» چيزي جز مسوليت نيست و فقط حرف زدن و عمل نكردن نيست. پس وظيفه فقيه دفاع از اسلام مبارزه با فقر و تنگدستي، برقراري قسط و عدالت در بين مردم است و حتي اين وظايف و مسئوليت‌هاي فقيه ممكن است منجر به شهادت وي شود! زيرا او مسوؤل است كه دين و احكام الهي را در بين مردم جاري نمايد. روايت سوم امام خميني(ره): امام صادق (ع) مي‌فرمايد: فقها امينان پيامبران هستند به شرطي كه مادي‌گرا نباشند ـ و اينها همان شرط‌هايي است كه قبلا در مورد آنها بحث كرديم و از ويژگي‌هاي فقها است ـ از رسول خدا پرسيدند معني «مادي‌گرايي يا همان دنيويي بودن» چيست؟ كه در پاسخ فرمودند: «نزديكي به پادشاه». در مرحله بعد بايد بررسي كرد كه «فقها امينان پيامبران هستند» يعني چه؟ كه در پاسخ بايد گفت؛ يعني تمام چيزهايي كه به رسول خدا(ص) امانت داده شده است؛ به ولي فقيه نيز امانت داده مي‌شود و هدف او حفظ و نگهداري و اجراي اين احكام است. دقت كنيد! كه «تمام چيزها» نه «فقط بخشي از چيزها» (امين بودن در تمام موارد اسلامي) و اين معناي ولايت را مي‌رساند. امام خميني(ره) مي‌فرمايد معني «امين»؛ يعني ولي فقيه تمام احكام الهي را بدون كم و كاستي بيان نمايد و آنها را اجرا نمايد. پس وظيفه اصلي امامان(ع) اجرا و تطبيق احكام الهي است. پس هر امت اسلامي كه رهبر و ولي نداشته باشد به مرور زمان در آن امت، اسلام از بين مي‌رود. * حفظ دين اسلام در گروي تعيين امام عادل و قادر است از امام رضا(ع) پرسيدند كه چرا خداوند امام تعيين كرده است؟! فرمود: اگر امامي عادل براي آنها تعيين نمي‌كرده است دين شما از بين مي‌رفت. پس حفظ و نگهداري دين اسلام تنها به داشتن امامي كه احكام الهي را بلد باشد نيست؛ بلكه امامي، رهبر، قادر و داراي قدرت كه بتواند اين ملت را ياري فرمايد و اين شخص است كه مي‌تواند دين اسلام را نگهداري نمايد. احكام بسياري وجود دارد كه مردم مي‌آيند مي‌پرسند و دلاليش را مي‌خواهند و حتي شايد در اديان ديگر مورد تمسخر قرار گيرد؛ اين وظيفه علماست كه اينها را كشف كنند و براي مردم توضيح دهند تا شكي باقي نماند. فقها امينان پيامبران هستند؛ يعني جايگاه فقيهان در حد پيامبران است. روايتي ديگر: روايت توقيع: شخصي به امام زمان(ع) نامه‌اي نوشت و از او سوالاتي پرسيد امام زمان(ع) به اين سوالات پاسخ داد؛ نويسنده نامه مي‌گويد از نائب دوم امام زمان(ع) «محمد‌بن عثمان عمري» سوال كردم و نامه‌اي به او دادم كه در آن نامه سوالاتي داشتم كه براي من شك و شبهه‌اي به وجود آوردند و جواب آنها را با خط مبارك امام زمان(ع) دريافت كردم. و او در جواب نوشته بود «اگر اتفاقي افتاد كه نتوانستيد آن را حل كنيد به راويان حديث من رجوع كنيد. و من حجت خدا هستم. بر شما و راويان حديث حجت من بر شما هستند». در اين حديث منظور از راويان حديث، فقها هستند؛ يعني آن كسي كه بتواند احاديث را تميز دهد. حوادث واقعه يا همان اتفاقات؛ يعني همان فتنه‌ها و مشكلاتي است كه در طي سالها براي مسلمانان اتفاق مي‌آفتد، زيرا هر چه زمان بگذرد مسلما اتفاقات جديد‌تري خواهد افتاد! اگر نتوانيم به امام دسترسي پيدا كنيم در اين صورت تكليف ما چيست؟ به چه كسي رجوع كنيم؟ جواب: به راويان حديث من رجوع كنيد كه آنها حجت من بر شما هستند و من حجت خدا هستم. امام صادق(ع) مي‌فرمايد همانا خداوند به شما امر مي‌كند كه امكانات را به صاحبان آنها پس دهيد اگر بين مردم حكم كرديد با عدل و قسط حكم نماييد اي كساني كه ايمان آورديد خدا و رسولش را اطاعت كنيد و همچنين اولي الامر را نيز اطاعت نماييد. «اگر در چيزي اختلافي داشتيد؛ بايد آن را نزد خدا و رسولش بياوريد اگر به آخرت اعتقاد داشته باشيد» و در جايي ديگر مي‌فرمايد «آيا نديده‌اي كساني وا نمود مي‌كنند به تو ايمان آوردند و در حالي كه به دستورات طاغوت عمل مي‌كردند». منظور اين است كه آنها به خدا و رسولش اعتقاد داشته باشند و اين اعتقاد بايد در تمام زمينه‌ها باشد چه اقتصادي چه سياسي و غيره باشد. بايد مرجع آنها خداوند، رسولش و اولي‌الامر باشد. عمر ابن حنطه مي‌گويد: «از امام صادق(ع) پرسيدم كه در بين دو نفر از ما اختلافي در مال به وجود آمد آنها براي دادخواهي پيش ملك و سلطان رفتند ايا اين عمل آنها جايز است؟ امام فرمود: هر كس پيش آنها چه در زمينه حق و يا باطل برود؛ مثل اينست كه پيش طاغوت رفته است حتي اگر من حق داشته باشم و پيش طاغوت رفتم اين حكم باطل است و حرام است. هر چيزي كه به حكم طاغوت به دست آمده است حرام است راوي مي‌پرسد پس بايد چه كار كنيم؟ فرمودند: بايد پيش راويان حديث خود برويم زيرا راوي حديث ما احاديث روايت و احكام ما را مي‌داند و من او را بعنوان حاكم بر شما منصوب كردم» * امام صادق(ع) ولي‌فقيه عادل را به عنوان حاكم بر انسان‌ها معرفي مي‌كند امام خميني(ره) از اين روايات استفاده مي‌كند و آن را بعنوان يك روايت واضح و كامل مي‌داند؛ امام صادق(ع) ولي فقيه عادل را به عنوان حاكم بر انسان‌ها معرفي كرده است. پس حاكم در اينجا فقط به معني حاكم نيست بلكه بايد او مردم را هدايت كند و احكام الهي را اجرا كند. امام خميني(ره) مي‌فرمايد شايد كسي پيدا شود و بگويد كه روايت توقيع از كجا معلوم است از امام زمان است؟ امام مي‌فرمايد مشكلي نيست روايت عمر‌بن حنظله را به عنوان روايت كامل و مطلق بيان مي‌دارد؛ يعني حتي اگر روايتي پيدا نكنيم كه لزوم وجود آنها را اثبات كند كافي است به اين فكر كنيم كه روايتي هم نيست كه وجود ولايت را نفي كرده باشد و اين بيانات و دلايل تا ظهور مهدي موعود(ع) قائم است. پس از اين روايت مي‌توانيم بفهميم كه رسول خدا و امامان ولي فقيه را بعنوان جانشينان خود معرفي كردند و به او در تمام زمينه‌ها ولايت دادند. نوشته شده توسط احمد پورطالبي در دوشنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۰ ساعت ۸:۲۰ قبل از ظهر | لینک ثابت | آخرين وصيت\nآخرين وصيت امام حسين(ع)\nنقل از ابوحمزه ثمالي از امام باقر (ع): چون هنگام وفات پدرم علي بن\nالحسين (ع) فرا رسيد، مرا به سينه اش چسباند و سپس فرمود: اي فرزند عزيزم!\nتو را به آنچه پدرم هنگام فرا رسيدن وفاتش به من وصيت كرد، وصيت مي‌كنم و\nنيز به آنچه پدرش به وي وصيت كرده است.»\nبندگان خدا امام حسين (ع) در آخرين لظات زندگي خود رو به شمر بن ذي‌الجوشن\nفرمود: «واي بر شما! اگر دين نداريد و از روز معاد نمي‌هراسيد، دست كم در\nدنيايتان، آزاده و بزرگ‌منش باشيد.»به\nگزارش باشگاه خبرنگاران، پيمان امام حسين (ع) براي دفاع از آخرين و\nكامل‌ترين دين توحيدي و الهي، هيچ‌گاه نشكست و آن امام همام با ريختن خون\nخود و همچنين جان‌فشاني‌هايي كه ياران و اصحاب باوفا و كم‌تعدادش كردند و\nاسارتي كه زنان و دختران اهل حرمش كشيدند، آبروي تمام بشريت در تمام طول\nتاريخ شد.حدود 1400 سال است كه قلم‌هاي دوست و دشمن، موافق و\nمخالف، مسلمان و غيرمسلمان در نگاشتن ظلم‌هاي بي‌حد و حصر يزيديان در دشت\nكربلا در كار است و تا كنون نتوانسته گوشه‌اي از جناياتي كه بر اهل بيت\nپيامبر رفت را به دوست‌داران حق و حقيقت و عدالت و آزاديخواهي بشناساند.شايد\nدردآورترين بخش از اين نوشته‌ها مربوط شرح شهادت سيدالشهدا (ع) باشد كه در\nهر بخش آن مي‌توان حزن بي حد را درك كرد. اين نوشتار هم گوشه‌اي از مطالب\nبيان شده در كتاب‌هاب تاريخي و مقاتل است كه در دانشنامه 14 جلدي امام\nحسين (ع) چاپ و منتشر شده است كه آن‌ها را مرور مي‌كنيم.امام لباسي را مي‌طلبد كه كسي بدان رغبت نكند«الملهوف»: امام حسين فرمود: «برايم لباسي بياوريد كه كسي به آن رغبت نكند تا زير لباس‌هايم بپوشم و مرا برهنه نكنند.»براي امام شلواركي آوردند. امام نپذيرفت و فرمود: «اين لباس خواري است.»سپس\nخود امام لباس كهنه‌اي را برداشت و آن را پاره كرد و زير لباسش پوشيد اما\nهنگامي كه شهيد شد آن را نيز بردند و امام را برهنه رها كردند.آنگاه\nامام شلوارهايي پنبه‌اي را ـ كه بافت يمن بود ـ خواست و آن را پاره كرد و\nپوشيد و از آن رو پاره كرد تا آن را نبرند، اما هنگامي كه كشته شد، بحر بن\nكعب ـ كه خداوند لعنتش كند ـ آن را هم برد و حسين را برهنه رها كرد.دستان\nبحر، پس از اين كار در تابستان مانند چوب خشك مي‌شد و در زمستان از آنها\nچرك و خون تراوش مي‌كرد تا آن كه خداي متعال او را هلاك كرد.«المناقب»\nابن شهر آشوب: آنگاه امام حسين (ع) فرمود: «لباسي برايم بياوريد كه كسي به\nآن رغبت نكند و زير لباس‌هايم بپوشم تا برهنه‌ام نكنند؛ چرا كه من كشته\nمي‌شوم و لباس و سلاحم را مي‌برند.»براي امام شلواركي آوردند؛ اما نپذيرفت و فرمود: «اين لباس اهل ذمه است.»سپس لباسي بلندتر را كه از شلوار، كوتاه‌تر و از شلوارك بلندتر بود آوردند و امام آن را پوشيد.«تاريخ\nالطبري» به نقل از ابو مخنف: سليمان بن ابي راشد، از حميد بن مسلم برايم\nنقل كرد كه: چون حسين با سه يا چهار نفر، تنها ماند شلوار يماني محكمش را\nكه چشم را خيره مي‌كرد خواست تا آن را زير لباسش بپوشد. آن را پاره پاره و\nرشته رشته كرد كه پس از شهادتش به غارت نبردند.يكي از ياران او گفت: «كاش زير آن، شلوارك مي پوشيدي!»فرمود: «شلوارك لباس خواري است و براي من شايسته نيست كه آن را بپوشم.»اما هنگامي كه حسين به شهادت رسيد، بحر بن كعب آن را نيز از [تن] ايشان درآورد و ايشان را برهنه رها كرد.نيز\nعمرو بن شعيب از محمد بن عبدالرحمان برايم نقل كرد كه هر دو دست بحربن كعب\nدر زمستان آب ترشح مي‌كرد و در تابستان مانند چوب خشك مي‌شد.خداحافظي امام با زنان«المناقب» ابن شهر آشوب: سپس حسين با زنان، وداع كرد. سكينه، شيون مي‌كرد. امام او را به سينه‌اش چسباند و فرمود: «اي سكينه! بدان كه پس از من، گريه‌ات طولاني خواهد بود، هنگامي كه مرگ، مرا دريابد.با اشك حسرتت، دلم را آتش مزنتا آنگاه كه روح در بدن دارمو چون كشته شدم، تو سزامند گريستنياي بهترين زنان!»وصيت‌هاي امام«اثبات\nالوصيه»: حسين (ع) ، سپس علي بن الحسين (ع) را كه بيمار بود، فرا خواند و\nاسم اعظم و ميراث‌هاي پيامبران را به او وصيت كرد و او را آگاه كرد كه\nعلوم و نوشته‌ها و قرآن‌ها و سلاح را به ام‌سلمه ـ كه خدا از وي خشنود ـ\nباد سپرده و به وي فرمان داده است كه همه آنها را به او بدهد.«الكافي»\nبه نقل از ابوجارود: امام باقر (ع) فرمود: «حسين بن علي (ع) هنگامي كه\nآنچه بايد برسد به او رسيد، دختر بزرگش فاطمه بنت الحسين را فراخواند و\nنوشته‌اي در هم پيچيده و وصيتي آشكار به او داد. علي بن الحسين (ع) درد\nشكم داشت و با آنان بود؛ اما او را به خودش واگذاشته بودند و فكر\nنمي‌كردند كه از آن بيماري جان سالم به در برد. فاطمه آن نوشته را به علي\nبن الحسين (ع) داد و سپس ـ به خدا سوگند اي زياد ـ كه آن نوشته به ما\nرسيده است.»گفتم: «خدا مرا فدايت كند در آن نوشته چيست؟»فرمود:\n«به خداسوگند، همه نيازهاي فرزندان آدم از روز خلقت آدم تا فناي دنيا در\nآن آمده است. به خدا سوگند در آن حدود هم هست حق [مقدار] ديه يك خراش.»«الكافي»\nبه نقل از ابوحمزه ثمالي از امام باقر (ع): چون هنگام وفات پدرم علي بن\nنيز به آنچه پدرش به وي وصيت كرده است.»سپس فرمود: «اي پسر عزيزم! مبادا بر كسي ستم كني كه در برابر تو هيچ ياوري جز خدا ندارد!»اجازه خواستن فرشتگان براي ياري كردن امام«كمال‌الدين\nو تمام النعمه» به نقل از اَبان بن تغلب از امام صادق (ع): چهار هزار\nفرشته فرود آمدند و قصد نبرد در كنار حسين (ع) را داشتند كه به آنها اجازه\nداده نشد. بالا رفتند تا [از خداوند] اجازه بگيرند؛ اما هنگامي كه پايين\nآمدند حسين (ع) كشته شده بود و آنان پريشان و غبارآلوده تا روز قيامت نزد\nقبر حسين مي‌گريند.«الغيبة» نعماني به نقل از اَبان بن تغلب، از\nامام صادق (ع) درباره نزول فرشتگان: چهار هزار فرشته نشاندار ـ كه با\nپيامبر خدا (ص) بودند ـ و سيصد و سيزده فرشته‌اي كه در جنگ بدر با پيامبر\nخدا (ص) بودند و نيز چهار هزار فرشته ديگر، با آنان به آسمان عروج كردند\nتا اجازه بگيرند كه همراه حسين بن علي (ص) بجنگند؛ اما چون بازگشتند،\nحسين (ع) به شهادت رسيده بود و آنان، پريشان و غبارآلود، تا روز قيامت نزد\nقبر حسين (ع)، مي‌گريند و همگي آنان، انتظار قيام قائم (عج) را مي‌كشند.آخرين ياري خواهي امام (ع) براي اتمام حجت«الملهوف»:\nهنگامي كه حسين (ع)، شهادت جوانان و محبوبانش را ديد، تصميم گرفت كه خود\nبه ميدان برود و ندا داد: «آيا مدافعي هست كه از حرم پيامبر خدا (ص) دفاع\nكند؟ آيا يكتاپرستي هست كه در كار ما از خدا بترسد؟ آيا دادرسي هست كه به\nخاطر خدا، به داد ما برسد؟ آيا باري‌دهنده‌اي هست كه به خاطر خدا، ما را\nياري دهد؟».پس صداي ناله‌زنان برخاست.«مقتل‌الحسين(ع)»\nخوارزمي: آن‌گاه حسين (ع)، به چپ و راستش نگريست و هيچ مردي را نديد. علي\nبن الحسين، زين‌العابدين(ع) ـ كه سنش از علي [اكبر] شهيد، كمتر و بيمار\nبود و نسل خاندان محمد (ص) از طريق او استمرار يافت ـ بيرون آمد؛ ولي\nنمي‌توانست شمشيرش را حمل كند و ام كلثوم، پشت سر او فرياد مي‌زد: «اي\nپسر عزيزم! بازگرد.»علي گفت: «اي عمه! بگذار پيش روي فرزند پيامبر خدا (ص) بجنگم.»حسين(ع) فرمود: «اي ام كلثوم! او را بگير و بازگردان تا زمين، از فرزندان خاندان محمد (ص)، تهي نماند».نبرد انفرادي امام (ع) با دشمنانش«الارشاد»:\nهنگامي كه جز سه تن از ياران حسين (ع) باقي نماندند، امام (ع) به دشمن،\nحمله برد و آنان را از خود، دور مي‌كرد و آن سه تن، از او حفاظت مي‌كردند\nتا آن كه آنان نيز كشته شدند. امام (ع) كه از زخم‌هاي تن و سرش، سنگين شده\nو تنها مانده بود، آنان را با شمشير مي‌زد و آنها، از چپ و راست او\nمي‌گريختند.حميد بن مسلم مي‌گويد: «به خدا سوگند، آن وقت، شكست\nخورده‌اي را نديده بودم كه فرزندان و خاندان و يارانش كشته شده باشند، اما\nاين گونه استوار و پر دل و جسور مانده باشد. پيادگان، بر او يورش مي‌بردند\nو او هم بر آنان، يورش مي‌برد و چپ و راست او، مانند فرار بزها به هنگام\nحمله گرگ، از هم شكافته مي‌شدند.»«الملهوف»: راوي مي‌گويد: آن گاه\nحسين (ع)، دشمن را به نبرد تن به تن فرا خواند و همه كساني را كه به جنگش\nمي‌آمدند، از ميان برمي‌داشت تا آن جا كه تعداد فراواني از آنها را كشت و\nدر اين حال، مي‌فرمود:«مرگ، از ننگ، بهتر است و ننگ، از ورود به آتش».يكي\nاز راويان مي‌گويد: «به خدا سوگند، تاكنون شكست‌خورده‌اي را نديده بودم كه\nفرزندان و خاندان و يارانش كشته شده باشند؛ اما اين‌گونه استوار و پردل\nمانده باشد. پيادگان، بر او يورش مي‌بردند و او هم بر آنان، يورش مي‌برد و\nآنان، مانند فرار بزها به هنگام حمله گرگ، از هم شكافته مي‌شدند.»او\nبر آنان، حمله مي‌برد و درحالي كه آنان، بالغ بر سي هزار نفر بودند، از\nپيش پاي او، مانند ملخ‌هاي پراكنده، مي‌گريختند و او، دوباره به جاي خويش،\nباز مي‌گشت و مي‌گفت: «هيچ نيرو و تواني، جز از جانب خداوند والا مرتبه\nبزرگ، نيست».«الفتوح»: آن‌گاه، حسين(ع) [دشمن] را به نبرد تن به\nتن، فرا خواند و همه قهرماناني را كه به جنگ او مي‌آمدند، مي‌كشت تا آن كه\nتعداد فراواني را از آنها كشت.شمر بن ذي‌الجوشن ـ كه خدا لعنتش\nكند ـ پيشاپيش دسته بزرگي، جلو آمد. حسين(ع) با همه آنها جنگيد و آنها\nنيز با او جنگيدند ... آن گاه حسين (ع)، مانند شير شرزه به آنها حمله برد\nو در پي كسي نمي‌رفت، جز آن كه او را با ضربه شمشيرش به زمين مي‌انداخت.\nتيرها از هر سو به طرف او مي‌آمدند و به گلو و سينه او مي‌خوردند. و او\nمي‌فرمود: «اي امت بدكار! پس از محمد، چه بد كرديد در حق امت و خاندانش.\nهان! شما پس از من، ديگر از كشتن هيچ بنده‌اي از بندگان خدا، هراس نخواهيد\nداشت؛ بلكه چون مرا كشتيد، كشتن هركس ديگري بر شما گران نخواهد بود و ـ به\nخدا سوگند ـ اميد مي‌برم كه خدا، مرا با خواري شما، گرامي بدارد و انتقام\nمرا از شما به گونه‌اي كه نمي‌دانيد، بگيرد».حُصَين بن نُمَير سَكوني، بر حسين (ع) بانگ زد: «اي پسر فاطمه! خدا چگونه انتقام تو را از ما مي‌گيرد؟»حسين(ع) فرمود: «ميانتان، ترس و درگيري مي‌اندازد و خونتان را [به دست خودتان] مي‌ريزد و آن‌گاه، عذاب را بر شما سرازير مي‌كند».امام(ع) در پي آب«الاخبار\nالطوال»: حسين (ع) تشنه شد و كاسه آبي خواست. هنگامي كه آن را به دهان\nبرد، حصين بن نمير، تيري به سوي او انداخت كه به دهانش فرو رفت و ميان او\nو آب نوشيدن، مانع شد و حسين (ع)، كاسه را از دست، فرو گذاشت.هنگامي\nكه ديد دشمنان از او پس مي‌كشند برخاست و بر تل و سيل بند كنار فرات، به\nسوي آب رفت كه جلويش را گرفتند و او به همان جا كه بود، بازگشت.«منيرالاحزان»:\nسپس، نبرد را متوجه حسين (ع) كردند و او را از فراواني زخم‌ها و ضربه‌ها،\nمانند تكه گوشتي كردند. امام (ع)، آبي براي نوشيدن مي‌جوييد و نمي‌يافت و\n72 زخم، برداشته بود.«بستان الواعظين»: حسين (ع) به هنگام شهادتش\nآبي طلبيد، اما از او باز داشتند و تشنه به شهادت رسيد و بر خدا وارد شد\nتا از شراب بهشتي، سيرابش كند.«الملهوف»: نبرد را متوجه او كردند و او بر آنان، و آنان بر او حمله مي‌بردند و او با وجود آن، آبي براي نوشيدن مي‌جوييد و نمي‌يافت.«الفتوح»:\nدشمنان بر او حمله بردند و پيوسته، او بر آنان و آنان بر او حمله مي‌بردند\nو او در اين ميان، آبي مي‌جست تا از آن بنوشد و هر بار كه به تنهايي به\nسوي فرات، يورش مي‌برد، به او حمله مي‌كردند تا او را از آب، باز دارند.«الارشاد»:\nهنگامي كه شمر بن ذي الجوشن، شجاعت حسين (ع) را ديد سواران را فرا خواند و\nدر پشت پيادگان قرار گرفتند و به تيراندازان فرمان تير داد. آنان، او را\nتير باران كردند و از فراواني تيرها، مانند خارپشت شده بود. امام (ع) عقب\nكشيد و آنان در برابر موضع گرفتند.«مثيرالاحزان»: هنگامي كه حسين (ع) از شدت جراحات زمين‌گير شد و ديگر توان حركت نداشت. شمر، فرمان داد كه او را تير باران كنند.«الفتوح»:\nتير‌ها را از هر سو به طرف حسين (ع) مي‌آمدند و به گلو و سينه او\nمي‌خوردند. و او مي‌فرمود: «اي امت بدكار جه بد جانشيناني براي محمد، در\nميان امت و خاندانش بوديد. هان! شما از من، ديگر از كشتن هيچ بنده‌اي از\nبندگان خدا، هراس نخواهيد داشت؛ بلكه چون مرا كشتيد كشتن هر كس ديگري بر\nشما، گران نخواهد بود و ـ به خدا سوگند ـ مرا با خواري شما، گرامي بدارد\nو انتقام مرا از شما، به گونه‌اي كه نمي‌دانيد، بگيرد.»«تاريخ\nالطبري» به نقل از سعد بن عبيده: حسين (ع) جلو آمد و با نمايندگان ابن\nزياد، گفت‌وگو كرد. گويي اكنون به رداي خط دار او مي‌نگرم، هنگامي كه با\nآنان، سخن گفت، بازگشت. مردي از قبيله بني تميم ـ كه به او عمر طُهَوي\nمي‌گفتند ـ تيري به سوي او انداخت گويي اكنون آن تير را مي‌بينم كه ميان\nشانه‌هايش به راديش آويخته است.اصابت تيري به پيشاني امام«الفتوح»:\nهر گاه حسين (ع) به تنهايي به سوي فرات يورش مي‌برد، به او حمله مي‌كردند\nتا او را از رسيدن به آب، باز بدارند. آن گاه، مردي از آنان ـ كه كينه‌اش\nابو حُتوف بود ـ تيري انداخت و بر پيشاني حسين (ع) نشست. حسين (ع) تير را\nكند و آن را انداخت. خون به صورتش و محاسنش سرازير شد.سپس حسين (ع)\nگفت: «خدايا! تو مي‌بيني كه من از دست اين بندگان نافرمان و طغيان‌گرت، در\nچه حالي هستم. خدايا! يك يك آنان را به شمار آور و جدا از هم و متفرق\nهلاكشان ساز و هيچ يك از آنان را بر روي زمين، باقي مگذار و هرگز، آنان را\nميامرز!»اصابت تيري به سينه امام«مقتل‌الحسين»\nخوارزمي: حسين (ع) كه بر اثر نبرد، كم‌توان شده بود، ايستاد و به استراحت\nپرداخت. همان هنگام كه ايستاده بود، سنگي آمد و به پيشاني‌اش خورد.خون\nاز پيشاني‌اش، سرازير شد. پارچه‌اي را گرفت تا خون از پيشاني‌اش پاك كند\nكه تيري با پيكان سه شاخه آهنين و مسموم آمد و در قلبش نشست.حسين (ع) گفت: «به نام خدا و ياري خدا، و بر دين پيامبر خدا.»آن\nگاه، سرش را به سوي آسمان، بالا برد و گفت: «خداي من! تو مي‌داني كه آنان،\nمردي را مي‌كشند كه جز او، فرزندي پيامبري بر روي زمين نيست.»سپس،\nتير را گرفت و آنان را از پشت خود، بيرون كشيد. خون، مانند ناودان، از آن\nسرازير شد. حسين (ع) دستش را بر زخم نهاد و چون از خون پر شد، آنان را به\nآسمان پاشيد. قطره‌اي از آن بازنگشت ... دوباره، دستش را به زخم نهاد و\nچون از خون پر شد، بر سر و محاسنش كشيد و فرمود: «به خدا سوگند، اين گونه\nخواهم بود تا جدم محمد (ص) را با خضاب خون، ديدار كنم و بگويم اي پيامبر\nخدا! فاني و فلاني، مرا كشتند.»اصابت تيري به گلوي امام«الامالي»\nصدوق به نقل از عبدالله بن منصور، از امام صادق (ع)، از پدرش امام باقر\n(ع)، از جدش امام زين العابدين (ع): حسين (ع) به چپ و راست نگريست و كسي\nرا نديد. سرش را به سوي آسمان، بالا برد و گفت: «خدايا! تو مي‌بيني كه با\nفرزند پيامبرت چه مي‌كنند.»قبيله بني كلاب، ميان حسين (ع) و آب، مانع\nشدند. تيري به سوي او پرتاب شد كه به گلويش نشست و از اسبش به زمين افتاد.\nامام (ع) تير را گرفت و بيرون كشيد.سپس، خون را با كف دستش مي‌گرفت و هنگامي كه پر مي‌شد، به سر و صورتش مي‌ماليد و مي‌گفت: «خداي را مظلوم و خوني، ديدار خواهم كرد.»«الملهوف»:\nسپس سنان نيز تيري به سوي امام حسين (ع) انداخت. تير، بر گلويش نشست. امام\n(ع) بر زمين افتاد. سپس راست نشست و تير را از گلويش بيرون كشيد و دو دستش\nرا كنار هم گرفت و هر گاه از خونش پر مي‌شدند، سر و صورتش را با آن، خصاب\nمي‌كرد و مي‌فرمود: «خدا را اين گونه، خضاب كرده از خونم و با حق عصب\nشده‌ام، ديدار خواهم كرد.»«الفتوح»: سنان بن انس نخعي، تيري به\nسوي حسين (ع) انداخت. تير، بر گلويش نشست. صالح بن وهب يَزَني هم نيزه‌اي\nبه پهلوي حسين (ع) زد. حسين (ع) از اسبش به زمين افتاد. سپس، راست نشست و\nتير را از گلويش بيرون كشيد. كف دستانش را كنار هم مي‌گرفت و هر گاه از\nخونش پر مي‌شدند، آنها را به سر و صورتش مي‌ماليد و مي‌گفت: «اين گونه\nخدايم را با خونم و با حق غصب شده‌ام، ديدار خواهم كرد.»اصابت تير بر دهان امام (ع)«الكامل\nفي التاريخ»: تشنگي حسين (ع) شدت گرفت. نزديك فرات شد تا آبي بياشامد.\nحصين بن نمير، تيري به سوي ايشان انداخت كه به دهانش اصابت كرد. حسين (ع)\nخون با دستش مي‌گرفت و به سوي آسمان، پرتاب مي‌كرد. سپس حمد و ثناي الهي\nرا به جاي آورد و آن گاه گفت: «بار خدايا! از رفتاري كه با پسر دختر\nپيامبر مي‌كنند، به تو شكوه مي‌برم. بارخدايا! يكايكاشان را به شمار آور و\nيكايك آنان را بكش و هيچ يك از ايشان را باقي مگذار.»نيز گفته‌اند، كسي كه به حسين تير انداخت مردي از قبيل بني اَبان بن دارِم بود.«تذكرة‌الخواص»\nبه نقل از هشام بن محمد: حصين به تميم، تيري به سوي حسين (ع) انداخت كه به\nلب‌هايش خورد و خون از آنها، سرازير شد. حسين (ع) در حالي كه مي‌گريست\nمي‌گفت: «خدايا! من از آنچه با من، برادرانم، فرزندانم و خاندانم مي‌كنند،\nبه تو شكوه مي‌برم.»سپس، تشنگي‌اش شدت گرفت.«المناقب» ابن شهر\nآشوب به نقل از ابن عُيَينَه: دو تن از قاتلان حسين (ع) را ديدم يكي از\nآنها ...، ظرف آب را مي‌گرفت و آن را تا آخر، سر مي‌كشيد؛ اما سيراب\nنمي‌شد. اين، از آن رو بود كه [روز عاشورا] ديد كه حسين (ع) ظرف آبي را\nنزديك دهان برد، از آن مي‌نوشد پس تيري به سوي او انداخت. حسين (ع) فرمود:\n«خداوند تو را از در دنيا و آخرت، سيراب نكند.»«مجابو الدّعوة»\nابن ابي الدنيا به نقل از محمد كوفي: مردي از قبيله ابان بن دارم به نام\nزرعه در كشتن حسين (ع) حاضر بود. او تيري به سوي حسين (ع) انداخت كه به\nگلويش اصابت كرد. حسين (ع) خون را مي‌گرفت و به سوي آسمان مي‌پاشد. اين،\nاز آن رو بود كه حسين (ع) آبي طلبيد تا بنوشد و هنگامي كه آن مرد تير زد،\nميان او و آب، جدايي انداخت [و نتوانست آب بنوشد].حسين (ع) گفت: «خدايا! او را تشنه بدار. خدايا! او را تشنه بدار»يكي\nاز شاهدان مرگش برايم نقل كرد كه: آن مرد، از احساس حرارت در شكمش و سردي\nپشتش، فرياد مي‌كشيد و جلوي او، يخ و بادبزن و در پشت او، آتشدان بود و\nمي‌گفت: «به من آب بدهيد. تشنمگي مرا كشت!»كاسه بزرگي برايش مي‌آورند\nكه در آن شربت يا آب و شير بود و اگر پنج تن از آن مي‌نوشيدند، سيراب\nمي‌شدند؛ ولي او مي‌نوشيد و دوباره مي‌گفت: «به من آب بدهيد. تشنگي مرا\nكشت!»سرانجام شكمش، [به سبب بسيار نوشيدن آب] مانند شكم شتر شكافته شد.سخن گفتن زينب (س) با عمر بن سعد«تاريخ\nالطبري» به نقل از عبدالله بن عمار: زينب دختر فاطمه (س) و خواهر حسين (ع)\nبيرون آمد ... و اين گونه مي‌گفت: «كاش آسمان، خراب مي‌شد و بر زمين\nمي‌افتاد!»عمر بن سعد، به حسين (ع) نزديك شده بود. زينب (ع) به او گفت: «اي عمر بن سعد! آيا اباعبدالله را مي‌كشند و تو، نگاه مي‌كني؟!»گويي اشك‌هاي عمر را مي‌بينيم كه بر گونه‌ها و محاسنش روان است. آن گاه، عمر از او روي گرداند.«الارشاد»:\nخواهر امام، زينب (س) به درگاه خيمه آمد و عمر بن سعد بن ابي وقاص را ندا\nداد: «واي بر تو، اي عمر! آيا اباعبدالله را مي‌كشند و تو نگاه مي‌كني؟»عمر، پاسخش را نداد. زينب (ع) بانگ زد: «واي بر شما! آيا مسلماني ميان شما نيست؟! هيچ كس، پاسخي به او نداد.»سخنان زينب (س) هنگام شهادت برادر«الملهوف»:\nزينب (ع) از در خيمه بيرون آمد و فرياد مي‌زد: «واي، اي برادر! واي، اي\nسرو من! واي، اي خاندان من! كاش آسمان، خراب مي‌شد و به زمين مي‌افتاد و\nكوه‌ها، خاك و در دشت‌ها، پراكند مي‌شدند!»هجوم بردن به خيمه‌ها«تاريخ‌الطبري»\nبه نقل از ابو مخنف: سپس شمر بن ذي الجوشن، با تني چند (حدود ده) تن از\nپيادگان سپاه كوفه، پيش‌روي كردند و به سوي خيمه‌اي كه اثاث و خانواده\nحسين (ع) در آن بود، رفتند و ميان او و خيمه‌هايش، مانع شدند.حسين (ع)\nدنيايتان، آزاده و بزرگ‌منش باشيد. خيمه و خانواده را از دستبرد اراذل و\nاوباشتان دور بداريد.»ابن ذي‌الجوش گفت: «اين حق براي تو هست، اي پسر فاطمه!»«مثيرالاحزان»:\nحسين (ع) پيوسته مي‌جنگيد تا آن شمر بن ذي‌الجوشن آمد و ميان او و\nخيمه‌اش، مانع شد. امام (ع) فرمود: «به زودي خيمه‌ام براي شما مباح خواهد\nشد؛ ولي نابخردان و سركشانتان را از آن، بازداريد و اگر دين نداريد، دست\nكم در دنيا، آزاده باشيد.»شمر به او گفت: «اي فرزند فاطمه! چه مي‌گويي؟»فرمود: «مي‌گويم من با شما مي‌جنگم و شما با من مي‌جنگيد؛ ولي زنان كه گناهي ندارند.»شمر گفت: «اين حق براي تو هست.»منبع : سايت تابناك\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در چهارشنبه ششم بهمن ۱۳۸۹ ساعت ۹:۱ قبل از ظهر | لینک ثابت | پيام اخلاقي اعياد بزرگ قربان و غدير پيام اخلاقي عيد قربانعيد\nقربان، عيد خودسازي و تهذيب نفس است. اين عيد گرامي و ايام پس از آن، فرصت\nبسيار مناسبي براي سرمشق گرفتن از حضرت ابراهيم، حضرت اسماعيل و حضرت هاجر\n«سلام‌الله‌عليهم» و پيمودن مسير تقرّب و بندگي خداوند متعال است.آن\nبزرگواران براي رضاي خداي سبحان و براي تثبيت دين خدا، جلوۀ ويژه‌اي از\nگذشت، ايثار و فداکاري را آشکار ساختند. بنابراين در اين ايام بايد فرصت\nمغتنم شمرده شود و به مناسبت سالروز آن واقعۀ عظيم، همه در جهت قرباني\nکردن نفس خود تلاش کنند. فلسفۀ قرباني حجّاج در مني نيز همين است که\nحج‌گزار بگويد: «خدايا حاضرم هرچه دارم در راه تو و در راه دين تو فدا\nکنم».هوي و هوس، نفس امّاره و صفات رذيله که سراسر وجود انسان‌هاي\nمعمولي را فراگرفته است، بايد در راه خدا قرباني شود. در اين ايام، زمينه\nبراي ريشه‌کن کردن صفات رذيله و جاگزين نمودن فضائل اخلاقي به جاي آن،\nوجود دارد.انسان بايد از بندگي رذائلي که او را محبوس کرده است\nرهايي يابد و درخت فضيلت در دل خود بکارد و در جهت ريشه‌دار شدن فضائل\nاخلاقي در دل خويش تلاش نمايد تا به ثمر برسد. پس از آن هم خودش و هم\nديگران از ميوه و ثمرۀ درخت فضائل اخلاقي بهره‌مند گردند. و اين کار مهم و\nاساسي در ايام تشريق، يعني روزهاي پس از عيد قربان، ميسّر مي‌گردد.ايام تشريق حجّاج، دو تا سه روز و ايام تشريق غيرحجّاج، هفتۀ ولايت، يعني روزهاي بين عيد قربان و عيد غدير است.پيام اخلاقي عيد غديرعيد\nغدير، عيد ولايت است. پيام اخلاقي عيد غدير، اين است که پيمودن مسير تقرّب\nبه سوي خداوند متعال و تهذيب نفس و در يک کلام رسيدن به مقام آدميّت، بدون\nولايت امکان‌پذير نيست.مسير سعادت، مانند هر مسير ديگري، نياز به\nراهنما دارد. راهنمايي که خود مسير را پيموده باشد و از موانع راه آگاهي\nکامل داشته باشد. اهل‌بيت«سلام‌الله‌عليهم» بهترين راهنما براي پيمودن\nمسير حرکت به سوي خداوند متعال هستند. از اين جهت خداوند متعال مي‌فرمايد:\nاسلام منهاي ولايت، ناقص است و در روز عيد غدير کامل مي‌گردد.«الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً»پس\nاز ابلاغ ولايت اميرالمؤمنين«سلام‌الله‌عليه»، خداوند متعال از دين اسلام\nراضي مي‌شود. زيرا سلوک معنوي انسان، در پرتو نور قرآن و عترت که همان\n«ثقلين» هستند امکان‌پذير است و بدون يکي از اين دو گوهر گرانبها، کسي به\nمقصد نخواهد رسيد.تبيين وظايف شيعيان در هفتۀ ولايت، در سه بعد اساسيبعد اول: تعظيم شعائر اسلاميفاصلۀ\nزماني عيد قربان تا عيد سعيد غدير، ايام مبارکي است و از قداست ويژه‌اي\nبرخوردار مي‌باشد. اين ايام نوراني، بايد به عنوان هفتۀ ولايت نام‌گذاري\nشده و در آن هفته از حيث شعاري، به موضوع مهمّ ولايت پرداخته شود.جشن‌ها\nو ديد و بازديدها و آذين‌بندي خيابان‌ها و معابر عمومي در آن هفته بايد\nفراوان باشد. ذکر اميرالمؤمنين«سلام‌الله‌عليه» بايد بسيار گفته شود.\nمجالس جشن برگزار گردد و در آن مجالس سخنرانان مسئلۀ ولايت راتبيين کنند و\nمداحان اشعار زيبايي در مدح اهل‌بيت«سلام‌الله‌عليهم» و در موضوع ولايت\nبخوانند.البته در اين خصوص بايد توجه شود که محتواي سخنراني‌ها و\nمداحي‌ها بايد از آيات شريف قرآن کريم گرفته شود. دست کم سيصد آيه در قرآن\nکريم پيرامون اميرالمؤمنين«سلام‌الله‌عليه» و ائمۀ\nطاهرين«سلام‌الله‌عليهم» وجود دارد. با وجود اين آيات، نيازي نيست که در\nمجالس جشن، اشعار افراطي خوانده شود. بنابراين از خواندن اشعار و بيان\nسخناني که بهانه دست دشمن مي‌دهد، بايد پرهيز جدي شود.بعد دوم: تقويّت بنيۀ اعتقادينکتۀ\nديگري که بايد هميشه و به خصوص در هفتۀ ولايت به آن اهميّت داده شود،\nاينکه شعار بايد همراه با عقيده باشد. شيعه بايد امام‌شناس باشد و به طور\nکلي در اعتقادات، مطالعه و تحقيق کامل بنمايد و به صورت استدلالي مباني\nاعتقادي خود را تقويت کند.شيعه، به خصوص جوان شيعه بايد بداند چرا\nاميرالمؤمنين علي«سلام‌الله‌عليه» خليفۀ بلافصل پيامبر اکرم«صلي‌الله‌عليه\nوآله وسلّم» است. هر شيعه‌اي بايد با استدلال بتواند اثبات کند که چرا\nائمّۀ دوازده‌گانه«سلام‌الله‌عليهم» امام هستند؟کتاب‌هاي اعتقادي\nهمانند احقاق‌الحق و الغدير در اين زمينه فراوان است. جوانان بايد اين کتب\nارزشمند را مطالعه کنند و پس از اينکه قضيۀ ولايت براي خودشان حل شد، با\nارائۀ دليل براي ديگران نيز بيان و اثبات نمايند.در حوزه‌هاي\nعلميّه و دانشگاه‌ها بايد در اين خصوص گفتگوهاي فراواني صورت پذيرد و به\nموضوع اعتقادات بيش از اين اهميّت دهند. در هفتۀ ولايت نيز در مجالس جشن و\nسخنراني‌ها بايد دلائل شيعه براي امامت ائمۀ اطهار«سلام‌الله‌عليهم» تبيين\nشود و آيات مربوطه شرح داده شود.فضائل\nاميرالمؤمنين«سلام‌الله‌عليه» و ائمّۀ هدي«سلام‌الله‌عليهم» بايد براي\nمردم بازگو شود. و مهم‌تر اينکه شبهات اعتقادي بايد رفع شود. مطالعه و\nتحقيق در موضوع ولايت بايد به قدري باشد که همه بتوانند شبهاتي که از سوي\nدشمنان مطرح مي‌شود را با دليل و برهان پاسخ گويند.بعد سوّم: پيروي از اهل‌بيت«سلام‌الله‌عليهم»بعد\nسوم وظايف شيعيان، که در هفتۀ ولايت بايد بروز و ظهور بيشتري داشته باشد،\nپيروي از اهل‌بيت«سلام‌الله‌عليهم» است. شيعه بايد علاوه بر اظهار محبّت\nبه ائمّۀ اطهار«سلام‌الله‌عليهم» و افزون بر اعتقاد قلبي به امامت آن\nبزرگوران، آنان را سرمشق خود قرار دهد و در زندگي از ايشان تبعيّت و پيروي\nنمايد. سيماي تشيّع بايد در پيشاني هر شيعه‌اي نمايان باشد و رکن اساسي\nتشيّع عمل به دستورات ديني و تبعيّت از قرآن و عترت است.هفتۀ\nولايت، فرصت ارزشمندي براي تمرين پيروي از اهل‌بيت«سلام‌الله‌عليهم» است.\nدر اين هفته همه بايد تلاش کنند گفتار و کردار خويش را با عملکرد ائمّۀ\nهدي«سلام‌الله‌عليهم» تطبيق دهند و در حدّ توان اعمال خود را به اعمال آن\nذوات مقدس شبيه نمايند.يکي از مواردي که در سيرۀ\nاهل‌بيت«سلام‌الله‌عليهم» بروز ويژه‌اي دارد، خدمت به خلق خدا است. مولا\nاميرالمؤمنين«سلام‌الله‌عليه» در مدّت بيست و پنج سال که خانه‌نشين بودند،\nبيست و شش مزرعه به دست مبارک خود براي فقرا و مستضعفين آباد کرده و وقف\nآنان نمودند.شيعيان بايد از آن حضرت پيروي کنند و هرچه مي‌توانند\nبراي رفاه ديگران تلاش کنند. رسيدگي به مستمندان بايد برنامۀ هميشگي زندگي\nيک شيعه باشد. اما لااقل در هفتۀ ولايت همه بايد به قدر توان به فقرا و\nمستمندان رسيدگي کنند و از ديگران به هر صورت ممکن دستگيري نمايند.اگر به دستور قرآن کريم در خصوص انفاق که مي‌فرمايد:«لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّه»عمل شود و اميرالمؤمنين«سلام‌الله‌عليه» سرمشق شيعيان باشند، يک نفر فقير در ميان شيعيان يافت نمي‌شود و همه در رفاه خواهند بود.ساده\nزيستي ائمّۀ هدي«سلام‌الله‌عليهم» فضيلت ديگر سيرۀ آن ذوات مقدس است که\nبايد سرمشق شيعيان باشد. تجمّلات و تشريفات بي‌جا، مطلقاً در زندگاني\nحضرات ائمّۀ اطهار «سلام‌الله‌عليهم» وجود نداشته است؛ با اينکه آن\nبزرگواران و به خصوص امرالمؤمنين «سلام‌الله‌عليه» با وجود مزارع فراوان و\nقنات‌هايي که احداث نمودند، مي‌توانستند به ثروت زيادي دست يابند. اما آن\nثروت را به جاي اينکه در راه تجمّلات به کار گيرند، صرف تقويت اسلام\nمي‌کردند و به مستمندان مي‌بخشيدند.اميرالمؤمنين«سلام‌الله‌عليه»\nو حتي اطرافيان ايشان، ذره‌اي از بيت‌المال استفاده نکردند. خوراک ايشان\nکه از دست‌رنج خودشان بود، دو قرص نان جو در شبانه‌روز بود و به دو پيراهن\nساده اکتفا کرده بودند.تجمّل‌گرايي در زندگي‌هاي کنوني به هيچ وجه\nبا سيرۀ اهل‌بيت«سلام‌الله‌عليهم» سازگاري ندارد و اين ننگ بزرگي براي\nجامعۀ اسلامي محسوب مي‌شود.اهميّت به نماز و به خصوص نماز اول وقت\nو به جماعت نيز در سيرۀ اميرالمؤمنين«سلام‌الله‌عليه» و ساير ائمّۀ\nهدي«سلام‌الله‌عليهم» برجستگي دارد. نماز آن ذوات نوراني بايد سرمشق\nشيعيان باشد.مساجد شيعيان بايد در وقت نماز، مملوّ از جمعيّت باشد\nو در هنگام نماز بايد همه‌جا خلوت باشد و همۀ کارها تعطيل شود و همه به\nنماز اول وقت، در مسجد و به جماعت بپردازند. لااقل در هفتۀ ولايت بايد\nمساجد پر از جمعيّت باشد و همه به نماز اهميّت بدهند تا از اين نظر\nبتوانند شباهتي به اميرالمؤمنين«سلام‌الله‌عليه» پيدا کنند.اين موارد قطره‌اي از درياي بيکران فضائل اهل‌بيت«سلام‌الله‌عليهم» بود که بايد سرمشق شيعيان گردد.يک\nشيعه هم بايد شعار و اظهار محبّت به اهل‌بيت«سلام‌الله‌عليهم» داشته باشد،\nهم از حيث اعتقادي از بنيۀ قوي و محکم برخوردار باشد و هم از نظر عمل، خود\nرا شبيه اهل‌بيت «سلام‌الله‌عليهم» کند.ارکان تشيّع که همان ارکان ايمان است، لازم و ملزوم يکديگرند و هر سه رکن بايد در زندگي شيعيان باشد.از\nسه رکن تشيّع، دو رکن شعار و عقيده به نسبت موجود است، گرچه بايد بيش از\nاين باشد. اما آنچه موجب نگراني است، عدم تطابق عملکرد بسياري از مردم با\nنحوۀ رفتار معصومين «سلام‌الله‌عليهم» است.بروز علني فساد اخلاقي\nدر جامعه و وجود گناه و معصيت که فعلاً در جامعه رايج است، با تشيّع\nسازگار نيست. از قرآن و عترت استفاده مي‌شود که چنين ملّتي، شيعۀ واقعي\nنيست.هفتۀ ولايت، هفتۀ مهمّي است. اين ايام و اين هفته بايد سراسر\nاظهار محبّت به اهل‌بيت «سلام‌الله‌عليهم» باشد. همچنانکه بايد موجب تقويت\nبنيۀ اعتقادي در زمينۀ امام شناسي شود و مهم‌تر از آن دو، اين هفته بايد\nيک معلّم اخلاق براي شيعيان باشد تا بتوانند پس از آن به واجبات اهميّت\nدهند و از گناه و معصيت اجتناب جدي داشته باشند و به انجام مستحبات نيز به\nقدر توان و نشاط بپردازند.منبع: پايگاه اطلاع رساني دفتر آيت‌الله العظمي مظاهري\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در چهارشنبه سوم آذر ۱۳۸۹ ساعت ۱۲:۵۵ بعد از ظهر | لینک ثابت | درباره روز عرفه باسمه تعاليروز عرفه، روز شناخت است. عرفه روزي است كه خداي سبحان بندگان خود را به عبادت و اطاعت خويش فرا مي خواند و خوان كرم و احسان و لطف خود را براي آنان مي گسترد و درهاي مغفرت و بخشش و رحمتش را بر روي آنان مي گشايد. دل در جوشش ناب عرفه، وضو مي گيرد و در صحراي تفتيده عرفات، جاري مي شود. آن جا كه ايوان هزار نقش خداشناسي است. لب ها ترنم با طراوت دعا به خود گرفته و چشم ها امان خود را از بارش توبه، از دست داده اند. دل، بيقرار روح عرفات، حضرت اباعبدالله الحسين (ع) شده است. پنجره باران خورده چشم ها از ضريح اجابت، تصوير مي دهد و اين صحراي عرفات است كه با كلمات روحبخش دعاي امام حسين (ع) و اشك عاشقان او بر دامن خود اجابت را نقش مي كند. اشك و زمزمه ما را نيز بپذير، اي خداي عرفه.\nدر اين روز حجاج بيت ا... الحرام با وقوف در صحراي عرفات با خداي خويش به مناجات مي پردازند و دعاي عرفه امام حسين(ع) را قرائت مي كنند. عاشقان حسيني نيز در گوشه گوشه اين كره خاكي در اين روز همه با هم نجوا مي نمايند :\nمسلمانان با شركت در آيين پرفيض و ملكوتي دعاي عرفه، با ريختن اشك عشق، از معبود خود طلب عفو كرده و براي گناهان گذشته خود از ذات اقدس الهي طلب مغفرت مي نمايند .\nروز عرفه از اعياد عظيمه است، هرچند به اسم عيد ناميده\nنشده و روزي است که حق تعالي بندگان خويش را به عبادت و طاعت خود خوانده و\nمؤيد جود و احسان خود را براي ايشان گسترانيده و شيطان در اين روز خوار و\nحقيرتر و رانده‌تر و در خشمناکترين اوقات خواهد بود. روايت شده که حضرت امام زين‌العابدين ـ عليه‌السلام ـ شنيد در روز عرفه\nصداي سائلي را که از مردم سؤال مي‌نمود. فرمود: واي بر تو. آيا از غير خدا\nسؤال مي‌کني در اين روز و حال آن‌که اميد مي‌رود در اين روز براي بچّه‌هاي\nدر شکم آن‌که فضل خدا شامل آنها شود و سعيد شوند و از براي اين روز اعمال\nچند است: اول: غسل دوّم: زيارت امام حسين ـ عليه‌السلام ـ که مقابل هزار حجّ و هزار\nعمره و هزار جهاد بلکه بالاتر است و احاديث در کثرت فضيلت زيارت آن حضرت\nدر اين روز متواتر است و اگر کسي توفيق يابد که در اين روز در تحت قُبّه\nمقدّسه آن حضرت باشد، ثوابش کمتر از کسي که در عرفات باشد نيست، بلکه\nزياده و مقدّم است. سوم: پس از نماز عصر، پيش از آن‌که مشغول به خواندن دعاهاي عرفه شود\nدو رکعت نماز بجا آورد در زير آسمان و اعتراف و اقرار کند نزد حق تعالي به\nگناهان خود تا فايز شود به ثواب عرفات و گناهانش آمرزيده شود پس مشغول شود\nبه اعمال و ادعيه عرفه که از حُجَج طاهره ـ صلوات اللّه عليهم ـ روايت شده\nو آنها زياده از آن است که در اين مختصر ذکر شود. شيخ کفعمي در مصباح فرموده: «مستحب است روزه روز عرفه براي کسي که ضعف\nپيدا نکند از دعا خواندن و مستحب است غسل پيش از زوال و زيارت امام حسين ـ\nعليه‌السلام ـ در روز و شب عرفه و چون وقت زوال شد، زير آسمان رود و نماز\nظهر و عصر را با رکوع و سجود نيکو به جاي آورد و چون فارغ شود دو رکعت\nنماز کند در رکعت اوّل بعد از حمد توحيد و در دوم پس از حمد قُل يا اَيهَا\nالْکافِروُنَ بخواند. پس از آن چهار رکعت نماز گزارد در هر رکعت پس از حمد\nتوحيد پنجاه مرتبه بخواند.» اين نماز همان نماز حضرت اميرالمؤمنين ـ عليه‌السلام ـ است.\nپس بياييد قدر اين روز را بدانيم كه شايد سالهاي بعد نباشيم يا نتوانيم .منبع: منبع بعض اين مطالب مفاتيح الجنان است نوشته شده توسط احمد پورطالبي در سه شنبه بیست و پنجم آبان ۱۳۸۹ ساعت ۱۰:۴۱ قبل از ظهر | لینک ثابت | عدم بيعت امام حسين (ع) با يزيد لعنه الله (مدعي جانشيني خدا و رسول (ص) )\nموضوع پژوهش (1)علل عدم بیعت امام حسین (ع) با یزید\nتاریخ، حوادث تلخ و شیرین بى شمارى را به یاد دارد که از درون آن قهرمانان فراوانى سر بر آورده اند، ولى هیچ حادثه اى به اندازه حادثه عاشورا جاودانه و تاریخ ساز نبوده است. گرچه این حادثه در مکانى معیّن و زمانى محدود اتفاق افتاد، اما شعاع آن همه عالم را فرا گرفت. این ویژگى خاص مى طلبد که درباره واقعه اى با این عظمت و پیرامون آن، پژوهش و تحقیق جامعى صورت گیرد. این نوشتار مى کوشد تا به طور مختصر به یکى از زوایاى این نهضت ماندگار یعنى دلایل عدم بیعت امام حسین (ع) با یزید بپردازد و تحقیق گسترده تر را بر عهده پژوهش گران عزیز قرار دهد.\nداده هاى تاریخى نشان مى دهد امام حسین (ع) در برابر حکومت وقت دو راه بیشتر نداشت: 1 - قیام؛ 2 - بیعت. نتیجه قیام، شهادت و یا تشکیل حکومت بود و نتیجه بیعت، ذلت و نابودى اسلام. امام (ع) قیام را انتخاب کرد و هدف خود را امر به معروف و نهى از منکر دانست و بارها از محو دین و ظهور بدعت(1) سخن گفت و خطرات امویان را گوشزد کرد.(2) از سوى دیگر، همگان را نیز به قیام علیه یزید و ستم گران فراخواند.(3) نتیجه قیام امام حسین (ع) احیاى اسلام،(4) انقراض حکومت اموى(5) و نهادینه کردن فرهنگ عزت مندى بود،(6) به گونه اى که گفته شده است: «ان الاسلام محمدى الحدوث، حسینى البقاء».(7)\nموسیو ماربین آلمانى مى گوید: «حسین با قربانى کردن عزیزترین افراد خود... به دنیا درس فداکارى آموخت و نام اسلام و اسلامیان را در تاریخ، ثبت و در عالم، بلند آوازه ساخت و اگر چنین حادثه اى پیش نیامده بود، قطعاً اسلام به حالت کنونى باقى نمى ماند و ممکن بود یک باره اسلام و اسلامیان محو و نابود گردند.»(8)\nامام حسین (ع) با شرکت در یک جنگ نابرابر به شهادت رسید و اهل بیت او را به اسارت بردند، ولى به قول استاد شهید مطهرى (ره) آن حضرت به اهداف خود دست یافت.(9) این در حالى است که اگر امام با یزید بیعت مى کرد، نه تنها به آرمان ها و اهداف خود دست نمى یافت؛ بلکه بیعت او آثار منفى متعددى را در پى داشت، که به مواردى اشاره مى کنیم:\n1) تثبیت حکومت غیر مشروع امویان امویان در صدد بودند حکومت خود را موروثى کنند. روزى ابوسفیان خطاب به افراد قبیله خود گفت: «یا بنى امیّة! تلقّفوها تلقف الکرة...؛(10) اى فرزندان امیه! با خلافت اسلامى مانند توپ، بازى کنید و آن را به یک دیگر پاس دهید.»\nمعاویه نیز سعى کرد با بهره گیرى از زر و زور و تزویر، حکومت امویان را حفظ کند، از این رو ولایت عهدى یزید را مطرح کرد و با بیعت گرفتن براى او، کوشش نمود به اهداف خود دست یازد. بى تردید حکومت یزید بر اساس لیاقت و مشروعیت الهى و مقبولیت مردمى تشکیل نشد، چرا که او ویژگى هاى یک رهبر اسلامى را نداشت. مردم و به ویژه خردمندان جامعه یزید را مى شناختند و او را فاسق و فاقد مدیریت مى دانستند. حتى طرف داران معاویه نیز به این مطلب آگاهى داشتند و بر او خرده گرفتند. هنگامى که معاویه به «زیاد»، فرمان دار مدینه نامه نوشت که براى یزید بیعت بگیرد وى در جواب نوشت: یزید، مردى است که با سگ ها و میمون ها بازى مى کند و جامه هاى رنگارنگ مى پوشد و پیوسته شراب مى نوشد... اگر مردم را به بیعت وى بخوانیم به ما چه خواهند گفت؟ در حالى که هنوز مردانى چون حسین بن على (ع) و عبد الله بن عباس... در میانشان هستند. امام حسین (ع) نیز در نامه اى معاویه را به دلیل طرح رهبرى یزید نکوهش کرده و از وى به شراب خوار و فاسق یاد کرده است.(11)\nمعاویه در زمان خود موفق نشد از امام حسین (ع) براى یزید بیعت بگیرد، اما به یزید سفارش کرد از شخصیت هایى مانند عبد الله بن زبیر و امام حسین (ع) بیعت بگیرد. البته به او توصیه نمود با امام حسین (ع) با خشونت رفتار نکند، زیرا امام موقعیت اجتماعى خاصى دارد.\nبیعت امام با یزید دو فایده براى حکومت داشت: یکى، زمینه بیعت دیگران را فراهم مى کرد و دوم، موجب مشروعیت حکومت یزید مى شد و زمینه موروثى شدن حکومت امویان را آماده مى نمود.\nبعد از مرگ معاویه، یزید به ولید بن عتبه، استان دار مدینه دستور داد که از امام (ع) بیعت بگیرد. آن حضرت در جواب ولید فرمود: ما از خاندان نبوت و معدن رسالت و جاى گاه رفیع رفت و آمد فرشتگانیم، در حالى که یزید مردى است فاسق، مى گسار و قاتل بى گناهان؛ او کسى است که آشکارا مرتکب فسق و فجور مى شود. بنابر این هرگز شخصى چون من، با مردى همانند وى بیعت نخواهد کرد.(12)\nاستاد شهید مطهرى مى نویسد: «گذشته از مفاسد دیگر، دو مفسده در بیعت این آدم بود که حتى در مورد معاویه وجود نداشت: یکى، بیعت با یزید، تثبیت خلافت موروثى [امویان ] از طرف امام حسین (ع) بود؛ یعنى مسئله خلافت یک فرد نبود؛ مسئله خلافت موروثى مطرح بود. مفسده دوم مربوط به شخص خاص یزید بود... .»(13)\nاما عدم بیعت امام حسین (ع) موجب نابودى حکومت امویان شد. بررسى تاریخ حکومت بنى امیه نشان مى دهد حکومت کوتاه آنان با مشکلات و بحران هاى فراوانى روبرو شد و دوام پیدا نکرد.\nعباس محمود عقاد مى نویسد: «دست آورد یکى از روزهاى دولت بنى امیه (فاجعه کربلا) این شد که کشورى به آن وسعت و پهناورى، به اندازه عمر طبیعى یک انسان نپایید و از چنگشان بیرون رفت. امروزه که عمر گذشته هر دو طرف را در ترازو مى گذاریم و حساب برد و باخت هر یک را مى سنجیم، پیروزمند روز کربلا (یزید) را مغلوب تر از مغلوب و شکست خورده مى بینیم و پیروزى را کاملاً با حریف او (امام حسین )مى یابیم.»(14)\n2) آسیب به دین تاریخ نشان مى دهد که امویان، دین ستیز بودند و حیات خود را در دین زدایى جست و جو مى کردند. روزى ابوسفیان خطاب به امویان گفت: «... اى خویشاوندان من! بدانید نه بهشتى در کار است و نه دوزخى، بلکه حکومت مطرح است و باید به حکومت رسید...».(15) شبى مغیره نزد معاویه آمد و در همان وقت صداى اذان بلند شد. معاویه با شنیدن شهادت به رسالت پیامبر (ص)، چنان ناراحت شد که گفت: ببین محمد چه کرده، نام خود را کنار نام خدا گذاشته است.(16) او آن چنان به دین و ارزش ها بى اعتنا بود که نماز جمعه را روز چهارشنبه خواند.(17) ولید بن عبد الملک هنگامى که به خلافت رسید، خطاب به قرآن گفت: زمانى که نزد خدا رفتى، بگو: ولید مرا تیر باران کرده است.(18)\nیزید نیز گفت: «لعبت هاشم بالملک فلا خبر جاء و لا وحى نزل؛ بنى هاشم با حکومت بازى کردند و هیچ خبرى از آسمان نیامد و هیچ وحیى نازل نشد.»\nدر این جا برخى از سخنان امام حسین (ع) را مى آوریم که دین زدایى امویان را نشان داده و جوّ حاکم در جامعه آن روز را ترسیم کرده است.\nآن حضرت در مسیر کربلا با فرزدق ملاقات کرد و به روشنى از خلاف کارى هاى حاکمان شام سخن گفت: «گروهى هستند که پیروى شیطان را پذیرفتند و اطاعت خداى رحمان را رها کردند و در زمین فساد را آشکار ساختند و حدود الهى را از بین بردند... در حالى که من از هر کس به یارى دین خدا و سربلندى آیینش و جهاد در راه خدا سزاوارترم تا آیین خدا پیروز و برتر باشد.»(19)\nامام در نامه اى به مردم بصره نوشت: «من شما را به کتاب خدا و سنت پیامبرش فرا مى خوانم، چرا که این گروه (امویان) سنت پیامبر را از بین برده و بدعت را (در دین خدا) احیا کردند... .»(20)\nامام صادق (ع) فرمود: پس از شهادت امام حسین (ع) هنگامى که ابراهیم بن طلحه (در مدینه) با امام سجاد (ع) رو به رو شد، (از روى طعنه) گفت: اى على بن حسین! در این نبرد چه کسى پیروز شد؟! امام فرمود: اگر مى خواهى بدانى پیروزى و غلبه با چه کسى بود، به هنگام فرا رسیدن وقت نماز اذان و اقامه بگو.(21) امام با این پاسخ فهماند که هدف یزید محو اسلام و نام پیامبر (ص) بود، ولى هم چنان طنین «لا اله الاّ اللّه و محمد رسول اللّه» بر مأذنه ها مى پیچد.\nدشمنت کشت، ولى نور تو خاموش نگشت آرى آن جلوه که فانى نشود، نور خداست 3) گمراهى مردم ما شیعیان باور داریم که رفتار و گفتار امامان (ع) حجت و الگو است و الگو بودن بدین معناست که آنان خط مشى زندگى انسان ها را تعیین مى کنند؛ از این رو باید به گونه اى رفتار نمایند که زمینه هدایت مردم فراهم شود. اگر امام حسین (ع) با یزید بیعت مى کرد، زمینه گمراهى مردم ایجاد مى گردید و به پیروى از آن حضرت، تسلیم یزید مى شدند و دلیل کار خود را نیز بیعت ایشان ذکر مى کردند.(22)\nاز سوى دیگر این اندیشه به وجود مى آمد که مى توان با حکومت ظالم کنار آمد و از آن حمایت کرد. یکى از دلایل بیعت خواستن حکومت از امام نیز همین بود، چرا که بیعت او زمینه بیعت برخى از مسلمانان را فراهم مى کرد.\nامام خطاب به برادرش محمد حنفیه فرمود: «اى برادر! به خدا سوگند، اگر در هیچ نقطه اى از دنیا، هیچ پناه گاه و جاى امنى نداشته باشم، هرگز با یزید بیعت نخواهم کرد.»(23)\nبیعت نکردن امام (ع) این نگرش را به وجود آورد که حکومت یزید غیر مشروع است. مردم کوفه نیز بعد از بیعت نکردن امام، از حضرت دعوت و مخالفت خود را با حکومت یزید اعلام کردند. افزون بر آن، عدم بیعت امام زمینه رشد فکرى و قیام هاى بعدى را فراهم کرد. آیة اللّه مصباح یزدى مى نویسد: «در نتیجه قیام حضرت سید الشهدا مردم متوجه شدند که بنى امیه خلیفه به حق رسول خدا (ص) نیستند. این اولین خدمتى بود که حسین بن على (ع) با قیام خود انجام داد... .»(24)\nقیام هاى توّابین، قیام مردم مدینه و قیام مختار، در پى شهادت امام و عدم بیعت ایشان با یزید شکل گرفتند؛ همان سان که امروزه نیز نهضت هاى آزادى بخش با الگوگیرى از حادثه کربلا به وجود آمده اند. پیروزى ملت ایران بر رژیم طاغوت و سلطنتى شاه ریشه در حماسه حسینى دارد. مردم لبنان و فلسطین نیز با الهام از سرور شهیدان علیه رژیم سفّاک اسرائیل مبارزه مى کنند. بدین سان جهاد حسین (ع) در صفحه تاریخ جاویدان ماند و همواره نیروبخش اصلاح طلبان است.\n4) ستم پذیرى همان گونه که اشاره شد، یزید لیاقت رهبرى را نداشت، زیرا وى هم قبل از خلافت و هم بعد از آن با ارتکاب گناه و ظلم، بى لیاقتى خویش را به اثبات رسانیده بود.\nشهید مطهرى معتقد است که وجود خود یزید مفسده بود، زیرا وى نه سیاست داشت و نه عدالت و تقوا. وى نه تنها مردى فاسق و فاجر بود، که به فسق و گناه نیز تظاهر مى نمود. این در حالى است که معمولاً خلفاى اموى تظاهر به فسق نمى کردند.(25)\nدر این جا لازم است بعضى از ظلم ها و جنایات یزید را بعد از حادثه عاشورا بررسى کنیم تا معلوم گردد که امام حسین (ع) چرا با یزید بیعت نکرد.\nبعد از حادثه عاشورا، هنگامى که گروهى از مردم مدینه به سرپرستى عبد الله بن حنظله براى آگاهى از افکار یزید به شام سفر کردند و اعمال یزید را دیدند، گفتند: ما از نزد مردى آمدیم که دین ندارد، شراب مى نوشد، تنبور مى زند و با سگ ها بازى مى کند.(26) دیگرى گفت: به خدا سوگند، وى شراب مى نوشد و به گونه اى مست مى شود که نماز را ترک مى کند.(27) ابن جوزى از قول عبد الله بن حنظله نقل مى کند که گفت: ما در حالى از نزد یزید بیرون آمدیم که خوف آن را داشتیم که (بر اثر گناهان فراوان وى) از آسمان سنگ بر سر ما ببارد. او مردى است که با مادر و خواهرانش نیز زنا مى کند؛ وى شراب مى نوشد و نماز نمى خواند.(28)\nمهم تر از همه جنایت ها و ظلم هاى یزید که در تاریخ اسلام سابقه نداشت، به شهادت رساندن امام حسین (ع) و به اسارت گرفتن خاندان وى بود.\nجنایت دیگر یزید، قتل عام مردم مدینه بود که به واقعه «حرّه» معروف است.\nپس از حادثه کربلا و آگاهى مردم از جنایات یزید، مردم مدینه به رهبرى عبد الله بن حنظله علیه وى قیام کردند. مورّخان نوشته اند: مسلم بن عقبه به دستور یزید قیام مردم مدینه را سرکوب کرد و جنایات بسیارى را مرتکب شد، به گونه اى که از آنان به زور بیعت گرفت و کسانى را که بیعت نمى کردند به قتل مى رساند.(29) در این جنگ، افراد زیادى از مردان و زنان کشته شدند و اموال آنان غارت شد. تعداد ده هزار زن بى شوهر شدند(30) و تعداد زیادى از دختران بعد از فاجعه، آبستن گردیدند. مهم تر از همه این که به مسجد الحرام هتک حرمت شد،(31) زیرا در این مکان مقدس انسان ها به قتل رسیدند. سیوطى، از اندیشمندان اهل سنت، از حسن بصرى نقل مى کند که گفت: به خدا سوگند، هیچ کس از آن حادثه نجات نیافت و به هزار دختر تجاوز قرار شد.(32)\nبه آتش کشیدن کعبه، از دیگر جنایت هاى یزید بود. لشکر یزید پس از غارت مدینه براى نبرد با عبد الله بن زبیر به سوى مکه حرکت کرد. مورّخان نوشته اند: هنگامى که «حصین بن نمیر» فرمانده لشکر یزید با سربازان خود وارد مکه شدند، آن جا را محاصره کردند و به دلیل این که ابن زبیر در مسجد الحرام پناه گرفته بود، به خانه خدا حمله نمودند و با منجنیق حرم امن الهى را آتش باران کردند، به طورى که پرده ها و سقف کعبه آتش گرفت.(33)\nبیعت امام (ع) با یزید، علاوه بر این که نوعى کمک به ظالم بود، نوعى ستم پذیرى نیز بود و حال آن که در فرهنگ خاندان وحى، ظلم پذیرى معنا ندارد؛ چنان که امام حسین (ع) به آن اشاره نموده است.(34) بر این اساس بود که امام حسین (ع) یزید را سلطان جابر نامید(35) و فریاد بر آورد که رهبر جامعه باید عادل باشد: «ما الامام الاّ العامل بالکتاب و القائم بالقسط».(36) حضرت امام حسین (ع) در طول قیام الهى خویش همواره از ستم ستیزى سخن مى گفت: «موت فى عزّ خیر من حیاةٍ فى ذلّ».(37) هنگامى که دشمن او را میان جنگ و بیعت مخیّر کرد، فرمود: «ناپاکِ ناپاک زاده مرا بین دو چیز مخیّر کرده است: شمشیر و ذلت؛ ذلت از ما بسیار دور است.(38)\nآرى، سید الشهدا (ع) با بیعت نکردن خود با یزید فرهنگ ستم ستیزى و آزادى خواهى را در جوامع نهادینه کرد و به همگان یاد داد که بهاى آزادى، جان فشانى و مبارزه بى امان با ظلم و ستم است. مهاتماگاندى، رهبر استقلال طلب هند گفت: حادثه کربلا در آزادى مردم این کشور نقش داشت.(39)\nنهضت ماندگار امام حسین (ع) به همه آزادى خواهان آموخت که آزادى و آزادگى در گرو قیام و جهاد است و تا هنگامى که شرک و جهل و باطل و ستم و استبداد باقى است، تقابل حق و باطل نیز ادامه دارد: «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا».\nلطفاً فقط یکى از محورهاى زیر را انتخاب کرده و درباره آن مقاله بنویسید.\n1 . علل و انگیزه هاى قیام امام حسین (ع).\n2 . آثار و پى آمدهاى نهضت عاشورا.\n3 . نقش بیعت نکردن امام حسین (ع) در سقوط حکومت بنى امیه.\n4 . انقلاب امام حسین (ع) از منظر اندیشمندان غیر مسلمان.\n5 . نقش اهل بیت امام حسین (ع) در واقعه عاشورا.\n6 . تأثیر نهضت امام در شکل گیرى قیام ها و نهضت هاى آزادى بخش.\n7 . جاى گاه حادثه عاشورا از منظر استاد شهید مطهرى.\n8 . آثار زیان بار سکوت خواص در برابر شهادت امام حسین (ع).\n1 . مرتضى مطهرى، حماسه حسینى (ج 1 تا 3) و سیرى در سیره ائمه اطهار (ع).\n2 . سیدجعفر شهیدى، قیام امام حسین (ع).\n3 . مهدى پیشوایى، سیره پیشوایان.\n4 . سیدهاشم رسولى محلاتى، زندگانى امام حسین (ع).\n5 .سیدعبدالکریم هاشمى نژاد، درسى که حسین (ع) به انسان ها آموخت.\n6 . سعید داودى و مهدى رستم نژاد، عاشورا، ریشه ها، انگیزه ها، رویدادها، پیامدها.\n7 . لطف الله صافى، شهید آگاه.\n8 . محمدرضا صالحى کرمانى، الفباى فکرى امام حسین (ع).\n9 . جواد محدثى، فرهنگ عاشورا.\n10 . محمد یزدى، حسین بن على (ع) را بهتر بشناسیم.\n11 . رسول جعفریان، حیات سیاسى امامان شیعه و تأملى در نهضت عاشورا.\n12 . محمدرضا حکیمى، قیام جاودانه.\n13 . سیدعطاءالله مهاجرانى، پیام آور عاشورا.\n14 . محمدتقى مصباح یزدى، در پرتو آذرخش.\n15 . ابراهیم آیتى، بررسى تاریخ عاشورا.\n16 . مهدى شمس الدین، ارزیابى انقلاب امام حسین (ع).\n17 . نفس المهموم، ترجمه ابوالحسن شعرانى.\n18 . محمدصادق نجمى، سخنان امام حسین (ع) از مدینه تا کربلا.\nآخرین مهلت ارسال پژوهش 10/9/1385 مى باشد.\n1) بحارالانوار، ج 44، ص 340.\n2) موسوعه کلمات امام حسین، ص 421.\n3) تاریخ طبرى، ج 4، ص 304.\n4) سعید داودى، عاشورا، ص 495.\n5) همان، ص 524.\n6) همان، ص 449.\n7) جواد محدثى، فرهنگ عاشورا، ص 149.\n8) عبدالکریم هاشمى نژاد، درسى که حسین (ع) به انسان ها آموخت، ص 284.\n9) حماسه حسینى، ج 2، ص 20.\n10) سفینة البحار، ج 1، ص 633؛ به نقل از: محمدرضا حکیمى، قیام جاودانه، ص 58؛ ر.ک: شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید، ج 19، ص 53.\n11) احتجاج طبرسى، ج 2، ص 92. این جملات با اندکى تفاوت در الامامة و السیاسة، ج 1، ص 204 آمده است.\n12) بحارالانوار، ج 44، ص 325.\n13) حماسه حسینى، ج 2، ص 20.\n14) ابوالشهداء، ترجمه محمد کاظم معزى، ص 207 - 206.\n15) شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید، ج 19، ص 53.\n16) محمدتقى مصباح یزدى، در پرتو آذرخش، ص 20.\n17) مسعودى، مروج الذهب، ج 2، ص 72.\n18) تتمة المنتهى، ص 93.\n19) تذکرة الخواص، ص 218 - 217.\n20) تاریخ طبرى، ج 4، ص 266؛ بحارالانوار، ج 44، ص 340.\n21) مقتل الحسین مقرّم، ص 375؛ بحارالانوار، ج 45، ص 177.\n22) برگرفته از: نعمت الله صالحى نجف آبادى، شهید جاوید، ص 8.\n23) فتوح ابن اعثم کوفى، ج 5، ص 31؛ بحارالانوار، ج 44، ص 329.\n24) در پرتو آذرخش، ص 38.\n25) حماسه حسینى، ج 2، ص 22 - 20.\n26) الکامل، ابن اثیر، ج 4، ص 103.\n28) المنتظم، ج 4، ص 179.\n29) ر.ک: الکامل، ابن اثیر، ج 4، ص 112؛ معجم البلدان، ج 2، ص 249؛ الامامة و السیاسة، ج 1، ص 238.\n30) عبدالکریم هاشمى نژاد، درسى که حسین (ع) به انسان ها آموخت، ص 172 - 170.\n32) تاریخ الخلفا، ص 233.\n33) سعید داودى، عاشورا، ص 225.\n34) محمدصادق نجمى، سخنان حسین بن على، ص 234.\n35) تاریخ طبرى، ج 4، ص 304.\n36) همان، ص 262.\n37) مناقب ابن شهر آشوب، ج 4، ص 68.\n38) لهوف، ص 57.\n39) سعید داودى، عاشورا، ص 501.\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در پنجشنبه سوم دی ۱۳۸۸ ساعت ۸:۳۷ قبل از ظهر | لینک ثابت | تبريك عيد غدير فرازی از خطابه غديرپيامبر خدا (صلی الله عليه وآله)\nحمد و ثنای الهی ستایش\nخداوندی را که در یگانگی، والا و در بیهمتایی، نزدیک و در اقتدار\nشکوهمند، و در ارکان خود بسی بزرگ است. دانشش بر همه چیز احاطه دارد و حال\nآنکه او در مقام خوش است و آفریدگان، همگی مقهور قدرت اویند. بزرگی که\nپیوسته بوده و ستودهای که همیشه خواهد بود. پدید آورنده آسمانهای بلند و\nگستراننده گستره شدهها و فرمانروای مطلق زمینها و آسمانهاست و بیاندازه\nپاک و بینهایت پاکیزه است. پروردگار فرشتگان و روحالقدس و نسبت به هر\nآنچه آفریده، فزونبخش است و چه ساخته و پرداخته، غرقه عطا و فضل اویند. هر\nدیدهای را میبیند، و هیچ دیدهای را توان دیدار او نیست. بزرگوار و بردبار و بخشنده ایست که رحمتش همه چیز را فرا گرفته و منعمی است که بر همه مخلوقات منت دارد. در\nاجرای کیفر مجرمان شتاب نمیکند و به عذابی که در خور آنند تعجیل\nنمینماید. به اسرار نهان و به سویداء سینهها آگاه است و هیچ رازی از او\nپوشیده نیست و هیچ امر پنهانی او را به اشتباه نمیافکند.بر همه\nاشیاء، محیط و بر همه چیز، چیره و بر هر نیرویی غالب و بر هر کاری\nتواناست. نیست مانندی برایش و حال آن که او پدید آورنده همه موجودات است\nاز نیستی. جاودانی که به عدل، پایدار است و خدایی جز او نیست. سرافراز و\nحکیم و والاتر از آنکه به دیدهها مشهود گردد و لیکن او هر دیدهای را در\nمییابد و بر هر چیز دقیق و آگاه است.به دیده هیچ بیننده در\nنیامده تا وصفش ممکن شود و احدی را از چگونگی پیدا و پنهانش آگاهی نیست\nمگر به همان مقدار که خود (عزّوجلّ) از خویشتن خبر داده است.و گواهی میدهم: او خدایی است که هستی، آکنده قداست اوست و آغازِ بی آغاز و انجام بی فرجام (همه هستی) به نور او احاطه شده است. فرمانش\nبی مشورت مستشاری جاری و نافذ است و قضا و تقدیرش بی مدد همکاری، بر\nکائنات حکومت دارد و در تدبیر امر خلقش، هیچ نقص و بی نظمی نیست.موجودات\nرا بی آنکه نمونهای از پیش داشته باشد، ابتکار و خلقت فرمود و بدون کمک\nهیچ یاوری آنها را بیافرید و در این هنگامه نه او را رنجی و نه نیازی به\nچاره سازی بود. به ایجاد خلق اراده نموده پس خلق، خلعت هستی یافتند و (به\nنور وجودش) آشکار شدند. پس اوست خدایی که معبودی جز او نیست، آن (خدایی)\nکه به صنع خود، اتقان و استواری داد و در مصنوع خود، حسن و زیبایی نهاد.\nدادگریست که هرگز ستم نکند و بزرگواریست که کلیه امور به او باز میگردد. و گواهی میدهم اوست که هستی در برابر قدرتش فروتن و در مقابل هیبتش سر افکنده و تسلیم است.اوست\nسلطان سلاطین و مالک همه ملکها و گرداننده افلاک و فرمانروای مهر و ماه که\nهر یک تا زمانی مقدّر در کار گردشند. اوست که چادر شب بر رخسار روز کشد و\nشب را در نور روز فراگیر کند که هر یک شتابان در جستجوی یکدیگرند. اوست\nشکننده ستمکاران و زورگویان و نابود کننده شیاطین پست و پلید.نه\nاو را ضدّی است و نه شریکی. یکتای بی نیاز است. نه کسی زاده اوست و نه او\nزاده کسی و نه احدی همتا و مانند وی است معبودی یکتا و پروردگاری ارجمند\nاست هر چه خواهد کند و ارادهاش بر جهان فرمانرواست. او بر هر چیز و به\nشمار همه چیز آگاه است. مرگ و زندگی، نیازمندی و بی نیازی به اراده او و\nخنده و گریه و منع و عطا به خواست اوست. ملک و سلطنت، از آن او و\nثنا و ستایش، ویژه او و خیر و نیکی به خواست اوست و اوست که بر هر کاری\nتواناست. شب را در روز، و روز را در شب فرو میبرد و خدایی جز او نیست.\nخدایی بس ارجمند و بسی بخشاینده. به خواهش بندگان، پاسخ میدهد و صاحب\nبخشش و عطای بزرگ است. به شمار نَفَس جانداران آگاه و پروردگار پری و آدمی\nاست.کاری بر او دشوار نیست و ناله فریاد خواهان او را به کاری\nوادار و ناگزیر نمیسازد به ستوه نیاورد او را اصرار اصرار کنندگان.\nنگهبان نیکان و توفیق بخش رستگان و سَروَر جهانیان است و آفریدگان را سزد\nکه به هر حال، در خوشی و سختی و در شدت و راحت سپاس او گویند و ستایش او\nکنند.و اینک من، در هر دشواری و راحت و در هر سختی و سستی ستایشگر اویم و به او و فرشتگان و فرستادگان و کتب آسمانیش، ایمان دارم.فرمانش\nرا به جان شنوده و فرمان بردارم و در هر کار که او را خشنود و راضی سازد،\nشتابندهام. به قضا و حکمش سر تسلیم دارم و به اطاعت فرمانهایش مشتاق و از\nعقوبت و مجازاتش سخت در هراسم که اوست خداوندی که از حیلهاش، ایمن نتوان\nنشست با آنکه از ستمش جای هیچ بیم و نگرانی نیست. اعتراف میکنم که بنده\nاویم و گواهی میدهم که او پرورنده و پروردگار من است و آنچه را که به من\nوحی فرموده، به مردم ابلاغ خواهم کرد. مبادا که به سبب مسامحه در انجام\nوظیفه تبلیغ، کوبه عذاب حق بر من فرود آید، عذابی که هیچ قدرتی را توانایی\nدفع آن نباشد که چه بزرگ است نیرنگ او.فرمان الهی نیست\nمعبودی جز او که دستورم داده و اعلام کرده که: << اگر در ابلاغ آنچه\nاینک بر تو فرو فرستادهام کوتاهی کنی، در حقیقت ، به هیچ یک از وظایف\nرسالت و ابلاغ من عمل نکردهای >> و هم او – تبارک و تعالی – حفظ و\nنگهداری مرا در برابر مخالفان تعهد و تضمین کرده و او مرا کفایت کنندهای\nبزرگوار است. و اینک این است آن پیام که بر من نازل فرموده: بِسمِ اللهِ\nالرَّحمنِ الرَّحیم، یا أیُّها الرَّسولُ بَلِّغ ما أنزلَ إلَیکَ مِن ربک\n(فی عَلیٍ) و إِن لَم تَفعَل فَما بَلَّغتَ رِسالَتَک وَاللهُ یَعصِمُکَ\nمِنَ النّاسِ ¤. ای مردم! من در ابلاغ آنچه که بر حق بر من فرو فرستاده\nاست، کوتاهی نکردهام و هم اکنون سبب نزول آن آیه را برایتان باز خواهم\nگفت: فرشته وحی خدا – جبرئیل u - سه بار بر من فرود آمده و از سوی حق\nتعالی، پروردگارم، فرمان داد تا در این مکان به پا خیزم و سپید و سیاه\nمردم را رسماً آگاهی دهم، که علی بن ابیطالب، برادر و وصی و جانشین من و\nامام پس از من است که نسبتش به من، همان نسبت است که هارون به موسی داشت،\nبا این تفاوت که رسالت به من خاتمه یافته است و بعد از خداوند و رسولش،\nعلی، ولیّ و صاحب اختیار شماست و پیش از این هم خداوند در این مورد آیهای\nدیگر از قرآن را نازل فرموده:)) إنَّما وَلیُّکُمُ اللهُ وَ رَسولُهُ وَالَّذینَ امَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلوةَ وَ یُؤتُونَ الزَّکوةَ وَ هُم راکِعونَ))علی بن ابیطالب، همان کسی است که نماز به پای داشت و در حال رکوع، به نیازمند، صدقه داده است و او در هر حالی رضای خدا را میجوید.از\nجبرئیل u خواستم که از خداوند متعال معافیّت مرا از تبلیغ این مأموریت\nتقاضا کند؛ ای مردم چون میدانستم که در میان مردم پرهیزگاران، اندک و\nمنافقان، بسیارند و از مفسده جویی گنه آلودگان و نیرنگ بازی آنان که دین\nاسلام را به تمسخر و استهزاء گرفتهاند، آگاهی داشتم؛ همانها که خداوند،\nدر قرآن کریم، وصفشان کرده است:/ یَقُولُونَ بِألسِنَتِهِم ما\nلَیسَ فی قُلُوبِهِم وَ یَحسَبُونَهُ هَیِّناً وَ هُوَ عِندَ اللهِ عَظیمً\n¤ هنوز آن آزارها که این گروه بارها بر من روا داشتند، از خاطر نبردهام،\nتا آنجا که به دلیل ملازمت و مصاحبت فراوان علی با من و توجهی که به او\nداشتم، به عیب جویی من برخاستند و مرا زود باور که هر چه میشنود،\nبیاندیشه میپذیرد، خواندند تا آنکه خداوند عزّوجلّ، این آیه را نازل\nفرمود:((وَ مِنهُمُ الَّذینَ یُؤذُونَ النَّبِیَّ وَ یَقُولُونَ\nهُوَ أذُنٌ قُل أذُنُ خَیرٌ لَکُم یُؤمِنُ بِاللهِ وَ یُؤمِنُ\nلِلمُؤمِنینَ ((من هم اکنون میتوانم یک یک از این گروه را به نام\nو نشان، معرفی کنم؛ لیکن به خدا سوگند که من در مورد این افراد بزرگوارانه\nرفتار کرده و میکنم. ولی اینها همه خدای را از من راضی نمیسازد\nمگر آنکه وظیفه خود را در مورد مأموریتی که از آیه شریفه ((یا أیُّهَا\nالرَّسُولُ بَلِّغ ما أنزِلَ إِلَیکَ ...)) یافتهام، به انجام برسانم. ((حال که چنین است پس)) اعلام رسمی ولایتای\nمردم! بدانید که خداوند، علی بن ابیطالب را ولیّ و صاحب اختیار شما معیّن\nفرموده و او را امام و پیشوای واجبالاطاعه قرار داده است و فرمانش را بر\nهمه مهاجران و انصار و پیروان ایمانی ایشان و بر هر بیابانی و شهری و بر\nهر عجم و عربی و هر بنده و آزادهای و بر هر صغیر و کبیری و بر هر سیاه و\nسپیدی و بر هر خداشناس موّحدی، فرض و واجب فرموده و اوامر او را مطاع و بر\nهمه کس نافذ و لازمالاجرا مقرر فرموده است. هر کس با علی (ع) به مخالفت\nبرخیزد، ملعون است و هر کس که از او پیروی نماید، مشمول عنایت و رحمت حق\nخواهد بود.مؤمن کسی است که به علی (ع) ایمان آورد و او را تصدیق\nکند. مغفرت و رحمت خداوند شامل او و کسانی است که سخن او را بشنوند و نسبت\nبه فرمان او مطیع و تسلیم باشند.ای مردم! این آخرین بار است که\nمرا در این موقعیّت، دیدار میکنید، پس گوش فرا دارید و به سخنانم دل\nسپارید و دستور پروردگارتان را فرمان برید.خداوند عزّوجلّ،\nپروردگار و ولیّ و صاحب اختیار و خداوندگار شماست و گذشته از او و پیامبرش\n– محمّد (ص) – همین من که اکنون به پا خاسته و با شما سخن میگویم سپس بعد\nاز من علی(ع) به امر خدا بر شما سمت ولایت و صاحب اختیاری دارد و پس از او\nامامت و پیشوایی تا روز واپسین و تا آن هنگام که خدا و پیامبرش را دیدار\nخواهید کرد، در ذرّیه و نسل من که از پشت علی(ع) هستند، قرار خواهد داشت. جز\nآنچه خداوند، حلال کرده، حلال نیست و جز آنچه خداوند حرام فرموده حرام\nنیست و پروردگار، هر حلال و حرامی را به من معرفی کرده است و من نیز تمام\nآنچه خداوند از کتاب خود و حلال و حرامش، تعلیم نموده است، به علی(ع)\nآموختهام.ای مردم! دانشی نیست که خداوند به من تعلیم نکرده باشد،\nو من نیز هر چه که تعلیم گرفتهام به علی(ع)، این امام پرهیزگاران و\nپارسایان آموختهام و دیگر دانشی نیست مگر آنکه به علی(ع) تعلیم کردهام و\nاوست امام و راهنمای آشکار.ای مردم! مبادا که نسبت به او راه\nضلالت و گمراهی سپرید و مبادا که از او روی برتابید و مبادا که از ولایت و\nسرپرستی او و از اوامر و فرمانهایش به تکبّر، سر باز زنید. اوست که هادی\nبه حق و نابود کننده باطل است و از نا پسندیدهها بازتان میدارد. اوست که\nدر راه خدا از سرزنش هیچ کس، پروا نمیکند و اوست نخستین کسی که به خدا و\nپیامبرش ایمان آورد و جان خویش را فدای رسول الله کرد، در آن هنگامهها که\nهیچ کس در کنار پیامبر باقی نماند، همچنان از او حمایت کرده و تنها رها\nننمود و هم او بود که در آن روزگار که کسی را اندیشه پرستش و اطاعت خدا\nنبود، در کنار پیامبر، پروردگار خود را پرستش و عبادت میکرد. ای\nمردم! علی را برتر و والاتر از هر کس بدانید که خدایش از همه، والاتر و\nبرتر دانسته است! و به ولایت او تمکین کنید که خدایش به ولایت بر شما\nمنصوب فرموده است.ای مردم! علی(ع)، امام و پیشوا از جانب حق تعالی\nاست و خداوند توبه منکران ولایت او را هرگز نخواهد پذیرفت و هرگز آنان را\nمشمول عنایت و مغفرت خویش، قرار نخواهد داد و خداوند، بر خود حتم و لازم\nفرموده که با آن کسان که از فرمان علی(ع) سر بپیچند، چنین رفتار کند و\nپیوسته تا جهان، باقی و روزگار، در کار است، ایشان را در شکنجه و عذابی\nسخت و توان فرسا معذّب دارد.پس مبادا که از فرمانش معصیت کنید که به آتشی گرفتار خواهید شد که آدمی و سنگ، هیزم آنند و برای کافران فراهم گردیده است.ای\nمردم! همه پیامبران پیشین و رسولان نخستین، مردم را به آمدن من بشارت\nدادهاند. من، خاتم پیامبران و رسولان خدایم و بر همه خلق آسمانها و\nزمینها حجّت و برهانم، هر کس در این امر، تردید کند، همچون کفّار جاهلیّت\nنخستین است و هر کس در سخنی از سخنان من شک نماید، در حقیقت، به تمام\nسخنان من شک کرده است و چنین کس، مستحق بلا و مستوجب آتش خواهد بود.ای\nمردم! خداوند متعال با این فضیلتها که بر من، مرحمت فرموده، بر من منّت\nنهاده و احسان کرده است (آری) خدایی جز او نیست و تا جهان، برقرار و\nروزگار پایدار است در هر حال ستایش و سپاس من، ویژه اوست.ای مردم!\nعلی(ع) را برتر از همه بدانید که گذشته از من، از هر مرد و زنی، برتر و\nوالاتر است. (بدانید) که خداوند، به خاطر ماست که به جهانیان، روزی میدهد\nو آفرینش بر پای و برقرار است؛هر آن کس که این سخن مرا انکار کند، ملعون و\nملعون و مغضوب و مغضوب درگاه حق است.هان. آگاه باشید که این سخنان\nرا، به یقین، جبرئیل از سوی حق تعالی به من خبر داده و گفته است که: ((هر\nکس با علی(ع) به عداوت و دشمنی بر خیزد و ولایت و محبت او را در دل نگیرد،\nلعنت و خشم مرا نسبت به خود، فراهم کرده است))؛ پس هر کس باید که در کار\nخود بنگرد که برای فردای خود، چه آماده نموده است؛ پس باید که از مخالفت\nبا علی(ع) سخت بر حذر باشید و مبادا که پس از ثابت قدمی، پایتان بلغزد که\nخداوند به هر چه کنید، آگاه است.ای مردم! علی(ع) همان کس است که\nخدا در کتاب مجید خود، به عنوان ((جنب الله)) از او یاد کرده و از زبان\nمبتلایان به دوزخ، فرموده است: ((یا حَسرَتا عَلی ما فرَّطتُ فی جَنبِ\nالله.))ای مردم! در قرآن به تدبر و تفکر، نظر کنید و در درک و فهم\nآیات آن بکوشید، و به محکمات آن توجه کنید و از متشابهاتش، پیروی می\nنمایید.به خدا سوگند، غیر از این مرد که هم اکنون دست او را گرفته\nو او را بر کشیدهام هرگز دیگری نیست که بتواند دستورات قرآن را برای شما\nروشن کند و تفسیر آیات آن را بیان نماید، همین مردی که اکنون بازوی او را\nگرفتهام و به شما اعلام میکنم که: هر کس را من مولا و سرپرست و\nصاحب اختیارم، علی(ع) مولا و سرپرست و صاحب اختیار اوست؛ این مرد، علی بن\nابیطالب است، برادر و وصی من است، که فرمان دوستی و ولایت او از جانب حق\nمتعال بر من نازل گردیده است.ای مردم! علی(ع) و آن پاکان از\nفرزندانم، ثقل اصغرند و قرآن، ثقل اکبر است، که هر یک، از دیگری خبر\nمیدهد و هر کدام، دیگری را تأیید و تصدیق میکند؛ میان این دو ثقل و این\nدو امر گرانقدر، جدایی نخواهند بود تا آنکه، قیامت در کنار حوض، به من\nبرسند. ایشان امنای حق در میان خلق و فرمانروایان او بر روی زمیناند.به\nهوش باشید که من، آنچه لازم بود، گفتم. به هوش باشید که مطلب و مقصود را\nابلاغ کردم و به گوش شما رساندم. توضیح دادم که این امر، به دستور خداوند\nبود و من نیز از سوی او (عزّوجلّ) به شما ابلاغ نمودم. به هوش باشید که\nعنوان (امیرالمؤمنین) بر کسی جز برادر من روا نیست و این سمت و مقام و\nفرمانروایی بر مسلمانان، پس از من، برای هیچ کس جز وی مجاز و حلال نیست.معرفی علی بن ابیطالب(ع)(رسول\nخدا (ص) در این هنگام، بازوی علی(ع) بگرفت و او را بالا برده و به مردم\nنشان داد، تا آنجا که پاهای وی، محاذی زانوی پیامبر (ص) میرسید و پس از\nآن، به سخن ادامه داد):ای مردم! این علی(ع) ، برادر و وصی من و\nمخزن علم و خلیفه و جانشین من است بر امّت. علی(ع) مفسّر قرآن، کتاب خداست\nاوست که مردم را به حق دعوت میکند و اوست که به هرچه موجب رضا و خوشنودی\nخداست، عمل کننده است. اوست که دشمنان حق، در پیکار و ستیز و به\nفرمانبرداری و اطاعت از خدا، سخت کوش و باز دارنده مردمان از معاصی و نا\nفرمانیهاست. اوست خلیفه و جانشین رسول خدا، اوست امیر مؤمنان و پیشوا و\nهادی خلق خدا. اوست که به امر خدا قاتل ((ناکثین)) و ((قاسطین)) و\n((مارقین)) است. (ای مردم!) آنچه میگویم به فرمان پروردگارم\nمیگویم و این خواست و دستور حق است که هیچ سخنی از او، به دست من تغییر و\nتبدیل نپذیرد؛ حال میگویم: خداوندا! هرکس که علی(ع) دوست میدارد، دوست\nبدار و هر کس که با وی دشمن است، دشمن دار. خداوندا! هر کس که علی(ع)\nانکار کند، لعنت کن و آن کس که پذیرای حق او نباشد، به خشم و غضب خود،\nگرفتار ساز. خداوندا! اگر اکنون، علی(ع)، ولیّ تو را به خلافت و جانشینی\nخود معیّن کردم و امری که موجب اگمال دین و اتمام نعمت تو بر این مردم\nاست، بیان کردم، همه و همه به فرمان تو بود اینک تو پسندیدهای برای ایشان\nو فرمودی: (( وَ مَن یَبتَغِ غَیرَ الإسلامِ دیناً فَلَن یُقبَلَ مِنهُ وَ\nهُوَ فی الآخِرۀِ مِنَ الخاسِرینَ)) خداوندا! تو را گواه میگیرم و کافیست گواهی تو که من به وظایف تبلیغ و رسالت خود عمل کردم.اهمیّت مسأله امامتای\nمردم! خداوند عزّوجلّ، کمال دین شما را در امامت و پیشوایی علی(ع) قرار\nداده است؛ پس هر کس که از او و جانشینان او از فرزندان من که از صلب اویند\nتا واپسین روز جهان پیروی و اطاعت نکند، به حبط و نابودی اعمال گرفتار\nگردیده و در آتش دوزخ، جاودانه، معذّب خواهد بود، نه دیگر عذابش تخفیف\nیابد و نه مهلت و فرصت نجاتی به او داده شود.ای مردم! این علی(ع)\nاست که مرا بیش از هر کس یاری کرده و از همه بر من سزاوارتر است. از تمام\nمردم به من نزدیکتر و از همه کس، نزد من محبوبتر و گرامیتر است. خداوند\nعزّوجلّ و من از او راضی و خوشنودیم. آیهای در قرآن مُشعِر به رضایت حق\nاز بندگان، نازل نشده مگر آن که در شأن علی(ع) است و هر جا که خداوند\nمؤمنین را مخاطب قرار داده، در درجه نخست، نظر به او داشته است. آیه مدحی\nنیست مگر آنکه در مورد اوست و بهشتی که در سوره (( هَل أتی علی الانسان\nیاد شده، برای اوست، و در نزول آن دیگری جز او منظور نشده و دیگری جز او\nمدح و ستایش نشده و دیگری جز او مدح و ستایش نشده است.ای مردم! علی(ع)، ناصر دین خدا و حامی پیامبر خداست، اوست پارسای پرهیزگار و طیّب و طاهر و رهنما و ره یافته.پیامبرتان، بهترین پیامبر و وصیّ او بهترین وصیّ و پسرانش بهترین اوصیاءاند.ای مردم! ذریّه و نسل هر پیامبری از صلب خود اویند امّا ذریّه و نسل من از صلب علی(ع) هستند.خطر انحراف و کار شکنی ای\nمردم! شیطان به حسادت، آدم را از بهشت بیرون کرد، پس مبادا که نسبت به علی\nu حسد ورزید که اعمالتان یکسره باطل شود و به لغزش و انحراف درافتید؛ که\nآدم صفوت الله تنها به سبب یک معصیت، به زمین فرو افتاد؛ پس بر شماست که\nمراقب احوال خویشتن باشید. شما که در میانتان، دشمن خدا نیز هست.(ای\nمردم!) جز شقیِ واژگون بخت کسی با علی u کینه نمیورزد و جز پارسای\nپرهیزگار، مِهر علی(ع) در دل نمیگیرد و جز اهل ایمان و مخلصان بی ریا به\nعلی(ع) ایمان نخواهند آوردو به خدا سوگند سوره/ وَالعَصر إِنَّ الإِنسانَ\nلَفی خُسرٍ ... ¤ در شأن علی(ع) نازل شده است.ای مردم! خدا را گواه میگیرم که در انجام وظایف رسالت فروگذار نکردم و بر پیامبر، جز ابلاغ فرمان حق، وظیفهای دیگر نیست.ای مردم! نسبت به خداوند آنچنان که شایسته است پرهیزگار باشید مبادا که جزء مسلمانی دیده از جهان فرو بندید. ای مردم! به خدا و پیامبرش باور آرید و به نوری که با او نازل شده ایمان\nآورید، پیش از آنکه خشم خدای شما را فرو گیرد و به مجازات، رخسارتان به\nعقب باز گردانده شود.ای مردم! این نور از جانب حق تعالی در من\nسرشته شده و بعد از آن در طینت علی(ع) و سپس در نسل او قرار داده شده تا\nآنگاه که نوبت به امام قائم، مهدی(عج) رسد و اوست که سرانجام، حق خدا و\nحقوق ما را از خواهد ستاند؛ که خداوند عزّوجلّ ما را بر تمام مقصران و\nدشمنان و مخالفان و خائنان و معصیت کاران و ستمگران حجت قرار داده است.\nای مردم! به شما اعلام خطر میکنم، به هوش باشید که من فرستاده خدا به سوی\nشمایم و پیش از من رسولانی آمده و رفتهاند، آیا اگر من نیز از جهان بروم\nو یا کشته شوم، به راه پیشینیان خود، باز میگردید؟! ولی هر آنکس که به\nعقب باز گردد و به جاهلیت اسلاف خود روی کند، زیانی به خداوند نخواهد\nرساند، امّا پروردگار، سپاسگذاران را پاداش نیکو مرحمت خواهد کرد ای مردم!\nبدانید که علی(ع) همان کسی است که متّصف و موصوف به سپاسگذاری و شکیبایی\nاست و پس از او فرزندان من که از صلب اویند، به این صفات مزیّن و ممتازند.ای\nمردم! مسلمانیِ خود را بر خداوند منّت منهید، که موجب خشم و غضب پروردگار\nبر شما گردد و عذابی از سوی او به شما رسد، زیرا که حق در کمین است. ای\nمردم! چیزی نمیگذرد که پس از من امامان و سردمدارانی پدید آیند که خلق را\nبه آتش و دوزخ فرا خوانند اما این گروه را در روز قیامت یار و مددکاری\nنخواهد بود.ای مردم! خدا و پیامبرش از این کسان، متنفّر و بیزارند.ای\nمردم! اینان و پیروان و یارانشان، جملگی، در پستترین دوزخ گرفتار خواهند\nشد، و چه بد جایگاهی است دوزخ، برای این گروه که به تکبر گراییدهاند.\nهشدار باشید که اینان همان ((یاران صحیفه)) اند (اما هر یک از شما باید که\nدر نامه اعمال خود بنگرد گر چه مردم جر تنی چند، نامه عمل خود را از یاد\nبردهاند). ای مردم! من این ولایت را به عنوان امامت و ارث تا روز قیامت،\nدر ذریه و نسل خود قرار دادم و با این کار وظیفهای را که به آن مأمور\nبودم، به پایان بردم تا بر هر حاضر و غایب و بر هر کس که شاید در این\nانجمن بوده و یا در این اجتماع حضور نداشته است و حتی بر آنان که هنوز از\nمادر متولد نشدهاند، حجّت تمام باشد. باید که ماجرای امروز را حاضران به\nغائبان گزارش کنند و پدران به فرزندان تا واپسین روز خبر دهند. گر چه مدتی\nنخواهد گذشت که (عدهای) این امر را با غصب و ستم، از آن خود قرار خواهند\nداد و خدا آن غاصبان را لعنت کندو از رحمت خود، دور و مهجورشان سازد و در\nچنین حال، سزاوار این عذاب گردند که فرمود: (( سَنُفرِغُ لَکُم أیُّهَا الثَّقَلانَ یُرسَلُ عَلَیکُما شُواظٌ مِن نارٍ وَ نُحاسٌ فَلا تَنتَصِران.))ای\nمردم! خداوند شما را به حال خود رها نخواهد کرد تا آنکه پاک و پلید از\nیکدیگر ممتاز گردند و خدا شما را بر اسرار پنهان، آگاهی نداده و نخواهد\nداد.ای مردم! سرزمینی نیست مگر آنکه خداوند، مردم آن را در اثر تکذیب حق، هلاک کرده و چنانکه خود به این معنی اشاره فرموده است:((وَ کَذلِکَ نُهلِکَ القُری وَ هِیَ ظالِمَۀٌ)) و\nاین علی(ع) امام و پیشوای شما و ولیّ و صاحب اختیار شماست. که خداوند، در\nمورد او تهدیدها و وعدهها کرده و خدا وعدههای خود را انجام خواهد داد.ای\nمردم! پیش از شما، اکثر مردم نخستین به گمراهی رفتند و خداوند ایشان را\nهلاک نمود و هم اوست هلاک کننده گروههائی که از این پس میآیند، همچنانکه\nفرمود: /ألَم نُهلِکِ الأوَّلینَ، ثُمَّ نُتبِعُهُمُ الاخِرینَ، کَذلِکَ\nنَفعَلُ بِالمُجرِمینَ، وَیلٌ یَومئذٍ لِلمُکَذِّبینَ ¤ .ای مردم!\nخداوند، مرا به پارهای از امور امر کرده و از پارهای دیگر نهی فرموده\nاست و من نیز علی(ع) را به آن امور، امر و نهی کردهام؛ پس در حقیقت، او\nاوامر و نواحی حق را از پروردگار خود اخذ نموده است؛ پس باید که گوش به\nفرمان او کنید تا از سلامت برخوردار گردید و دستورش را به اجرا گذارید تا\nبه راه هدایت رفته باشید و از آنچه نهی میکند حذر کنید تا به رشد و کمال\nرسید و خویشتن را بدان گونه که خواست اوست، باز سازید و مبادا که راههای\nدیگر شما را از پیمودن راه و رویه او باز دارد.ای مردم! صراط\nمستقیم خداوند منم و شما به رعایت آن مأمور شدهاید و پس از من، علی(ع) و\nسپس فرزندانم که از صلب اویند امامان و پیشوایان شمایند که خلق را به راه\nراست هدایت میکنند و پیوسته روی به سوی حق دارند. (پس از آن سوره حمد را\nتا پایان تلاوت کرد و به ادامه سخن پرداخت:)ای مردم! این سوره (=\nحمد) در شأن من و علی(ع) و فرزندانش فرود آمد و شامل ایشان میگردد همچنین\nمخصوص آنهاست، ایشان، اولیای خدایند که نه خوفی در دل دارند و نه اندوهی\nآزارشان دهد، بدانید که حزب الله پیروز است و در برابر، دشمنان علی، گروهی\nاهل شقاق و نفاق و کینه ورزانی متجاوز و برادران اهریمنند که به منظور\nفریب و نیرنگ، سخنان بی مغز و آمیخته به رنگ و ریا با یکدیگر نجوا\nمیکنند. معرفی دوستان و دشمنانای مردم! دوستداران علی(ع) و فرزندانش، مردمی اهل ایمانند که خداوند در کتاب خود از آنان بدینگونه یاد کرده است:/لا\nتَجِدُ قَوماً یُؤمِنونَ بِاللهِ وَالیَومِ الاخِرِ یُوادُّونَ مَن حادَّ\nاللهَ وَ رَسُولَهَ ... ¤ (سوره مجادله، آیه 22) دوستداران علی و فرزندانش\nکسانی هستند که نوشته شده در دلهایشان ایمان، و مدد نموده خداوند ایشان را\nبوسیله فرشتهای از سوی خودش و او وارد فرماید ایشان را در باغهائیکه\nجاریست از زیر آنها نهرهائی برای همیشه در آنجا میمانند. خداوند از ایشان\nراضی و ایشان از خداوند خوشنودند.ایشان حزب خدا و آگاه باشید که حزب خدا رستگارانند!خداوند عزّوجلّ در توصیف ایشان چنین فرموده است: / الَّذینَ آمَنُوا وَ لَم یَلبَسُوا ایمانَهُم بِظُلمٍ أولئِکَ لَهُمُ الأمنُ وَ هُم مُهتَدُونَ ¤.و\nنیز میفرماید: ((اینان در امن و امان، به بهشت داخل شوند و فرشتگان با\nفروتنی، سلامشان دهند و گویند: پاک و پاکیزهاید شما؛ پس جاودانه در بهشت\nساکن شوید)).آگاه باشید دوستان ایشان کسانی هستند که خداوند در توصیفشان در جای دیگر فرماید:((ایشان، در امن و سلامت و بی حساب به بهشت وارد میشوند)).(و در مورد دشمنان ایشان فرموده است:) ((آگاه\nباشید دشمنان آنها کسانی هستند که به دوزخ در میافتند و غریو جهنم را که\nمیجوشد و میخروشد و صدایی که از سوخت و سوز آن بر میخیزد، میشنوند)).و نیز در قرآن آمده: /کُلَّما دَخَلَت أمَّۀٌ لَعَنَت أختَها ¤.همچنین درباره دشمنان آنها فرموده است: /کُلَّما\nألقِیَ فیها فَوجُ سَألَهُم خَزَنَتُها ألَم یأتِکُم نَذیرٌ، قالوا بَلی\nقَد جاءَنا نَذیرٌ فَکَذَّبنا وَ قُلنا ما نَزَّلَ اللهُ مِن شَیءٍ إِن\nأنتُم إِلّا فی ضَلالٍ کَبیرٍ ¤ آگاه باشید که دوستداران علی(ع)\nو فرزندانش به غیب ایمان دارند و از پروردگار خود در خشیت و هراسند. این\nگروه را اجر و پاداشی عظیم خواهد بود.ای مردم! میان دوزخ و بهشت، تفاوتی بزرگ است. دشمن ما همان است که خداوند او را مذمّت و لعنت فرموده و دوستدار ما مورد مدح و ستایش و محبّت پروردگار است. ای مردم! من، منذر و ترسانندهام و علی هادی و رهنماست.ای مردم! من، پیامبرم و علی، وصی من است.معرفی حضرت مهدی (عج)آگاه باشید البتّه! آخرین امام زمان قائمِ ((مهدی)) است.آگاه\nباشید او یاری کننده دین خداست. آگاه باشید او انتقام گیرنده از ستمکاران\nاست. آگاه باشید او گشاینده دژهای استوار و ویرانگر قلعههای مستحکم است.\nآگاه باشید او نابود کننده طوایف مشرک است. آگاه باشید او منتقم خونهای\nناحق ریخته اولیاء خداست. آگاه باشید او حامی دین خداست. آگاه باشید او\nجرعه نوش دریای ژرف حقایق و معانی است. آگاه باشید او معرِّف هر صاحب\nفضیلتی است به برترینش و هر نادان بی فضیلتی است به نادانیش. آگاه باشید\nاو برگزیده خدا و منتخب پروردگار عالم است. آگاه باشید او وارث همه دانشها\nو محیط به همه علوم است. آگاه باشید او خبر دهنده شئون خداوند و مراتب\nایمان است. آگاه باشید او رشید و رهسپار صراط مستقیم و استوار است. آگاه\nباشید او آن کسی است که امور خلایق به او واگذار شده است. آگاه باشید او\nآن کسی است که گذشتگان به ظهور وی بشارت دادهاند. آگاه باشید او حجّت\nپایدار خداوند است که حجّت دیگری بعد از او نیست؛ زیرا حقّی نیست، که با\nاو نباشد و نوری نیست که همراه او نباشد. آگاه باشید اوست آنکه کسی بر او\nپیروز نمیشود و کسی را در برابر او نصرت نتوان کرد.آگاه باشید که او ولّی خداست در گستره زمین و فرمانروای حق است در میان خلایق و امین خداست در پیدا و پنهان.طرح مسئله بیعت\nای مردم! آنچه لازم بود به شما فهماندم و برایتان توضیح دادم و این علی(ع)\nاست که پس از من، تعلیم و تفهیم شما را به عهده خواهد گرفت. آگاه باشید از\nشما میخواهم که پس از پایان خطابه (به نشان قبول و تمکین) نخست با من و\nسپس با علی(ع)، دست بیعت دهید و میثاق خود را استوار کنید.بدانید\nکه من به خداوند تعهّد سپردهام و علی(ع) در برابر من تعهّد و بیعت نموده\nاست و من، اکنون، از سوی حق تعالی از شما میخواهم که با علی(ع) بیعت کنید\nو بدانید که هر کس بیعت خود را بشکند، به زیان خویش اقدام کرده است: /فَمَن نَکَثَ فإِنَّما یَنکُثُ عَلی نَفسِهِ ¤.حج ای مردم! حج و صفا و مروه از شعائر الهی است /فَمَن حَجَّ أوِ اعتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَیهِ أن یَطَّوَّفَ بِهِما¤.ای\nمردم! حج خانه خدا کنید که هیچ خاندانی نیست که به ان خانه وارد شود مگر\nآنکه بی نیاز گردد و هیچ خانوادهای از این خانه، رخ نتابیده، مگر آنکه به\nفقر و تهیدستی گرفتار آمده است. ای مردم! مؤمنی نیست که در آن موقف کریم\nبایستد مگر آنکه خداوند از معاصی گذشته او چشم پوشی میکند. پس آنگاه که\nحجَّش تمام شد زندگی و اعمال را از نو آغاز میکند. ای مردم!\nزائران خانه خدا از سوی حق تعالی، مدد و نصرت میشوند و هزینه سفرشان در\nدنیا جبران و نیز اندوخته روز واپسین ایشان خواهد شد که خداوند، پاداش\nنیکوکاران را تباه نخواهد فرمود.ای مردم! خانه خدا را با اعتقاد\nکامل و با دقت و فهم درست زیارت کنید و مباد که بدون توبه و ترک گناهان\nگذشته خود، از آن مواقف شریف باز گردید.ای مردم! اقامه نماز و\nپرداخت زکات، باید بر طبق دستور پروردگار و به همان روش که او فرمان داده\nاست، به عمل آید و چنانچه با گذشت زمان، کوتاهی کنید یا مسائل و معارف دین\nرا فراموش نمائید، این علی(ع) ولیّ و سرپرست شما، مبیّن آن معارف و احکام\nبرای شماست. همان که خداوند عزّوجلّ، او را پس از من برای شما منصوب کرده\nو هم امامانی که به جانشینی من و او از سوی حق تعالی تعیین گردیدهاند،\nپاسخگوی مسایل و مشکلات شما خواهند بود و بر آنچه نمیدانید آگاهتان خواهد\nکرد.احکام الهی آگاه باشید! حلال و حرام خدا، بیش از آن\nاست که بتوانم یک به یک بر شمارم و معرفی نمایم؛ چون چنین است، در یک کلام\nمیگویم که به حلالها امر میکنم و از حرامها نهی مینمایم و به منظور\nتوضیح و تبیین آنها، مأمور شدهام که از شما بیعت گیرم و دست تعهد و پیمان\nبفشارم که آنچه از سوی حق تعالی درباره امیرالمؤمنین، علی(ع) و امامانی که\nاز نسل من و علی(ع) به جهان خواهند آمد، پذیرفته باشید.و مهدی(عج)، قائم امامان و قاضی به حق تا روز واپسین خواهد بود.ای\nمردم! هر عمل حلالی که به شما معرفی کردم و هر کار حرامی که از آن نهی\nنمودم، از گفته خود باز نمیگردم و آن را تغییر نخواهم داد. این امر را به\nخاطر بسپارید و هرگز فراموش مکنید و به دیگران نیز سفارش کنید، مباد احکام\nمرا دیگرگون سازید.آگاه باشید من سخن خود را مجدداً تأکید میکنم\nکه: نماز را به پای دارید و زکات بدهید، امر به معروف و نهی از منکر کنید\nاما بدانید که سر آغاز هر امر به معروف و نهی از منکری این است که فرامین\nمرا بپذیرید و حاضران، آن را به غائبان، اطلاع دهید و به اطاعت از اوامر\nمن وادارشان کنید. و از مخالفت با آنها بر حذرشان سازید؛ زیرا که اینها\nدستور خداوند عزّوجلّ و فرمان من است، و بدانید که بدون امام معصوم (و بی\nمعرفت او) امر به معروف و نهی از منکر امکان پذیر نیست.تنها راه هدایتای\nمردم! این قرآن است که امامان پس از علی(ع) را از فرزندان و از نسل او\nمعرفی کرده و من نیز به شما توضیح دادم که علی از من و من از اویم. خداوند\nدر کتاب خود فرموده است:/وَ جَعَلَها کَلِمَۀً باقِیَۀً فی عَقِبِهِ ¤.و\nمن نیز گفتم: ((تا آن زمان که دست تمسک به دامن این دو امر گرانسنگ (یعنی\nکتاب خدا و عترت و خاندان من) زدهاید، هرگز به گمراهی و ضلالت دچار\nنخواهید شد)).ای مردم! تقوی را پیشه خود کنید و از قیامت بیندیشید که خداوند متعال فرمود:/إِنَّ زَلزَلۀَ السّاعَۀِ شَیءٌ عَظیم¤.ای\nمردم! به مرگ بیندیشید و از حساب و میزان و محاکمه در پیشگاه پروردگار\nجهانیان غافل مباشید و ثواب و عقاب و پاداش و کیفر رستاخیز را از خاطر\nمبرید، که هر کس نیکی کند، پاداش یابد و هر کس دامن به بدی آلوده سازد،\nبهرهای از بهشت نخواهد داشت.بیعت گرفتنای مردم! شما را\nاز آن حد فزونتر است ک بتوانید یک یک، با من دست بیعت دهید در حالی که به\nفرمان خدا، مأمورم که از زبان هر یک از شما اعتراف گیرم که منصب\nفرمانروایی و امارت بر مؤمنان را که برای علی(ع) قرار دادهام پذیرفتهاید\nو نیز (مأمورم که) در مورد قبول امامت و ولایت امامانی که از نسل من و صلب\nعلی(ع) میباشند، اقرار و بیعت گیرم. حال که چنین است، همگان یک صدا و به\nزبان، بگویید: (ای رسول خدا!) آنچه که در ولایت و رهبری مطلق علی(ع) و\nامامان پس از وی که از صلب اویند از جانب حق تعالی به ما ابلاغ کردی،\nشنیدیم و در برابر آن مطیع و تسلیمیم و به آن امر راضی و خوشنودیم! اینک\nما به دل و جان و به زبان و دستمان، نسبت به قبول ولایت با تو بیعت\nمیکنیم و پیمان میبندیم که با این اعتقاد، زندگی کنیم و با آن بمیریم و\nتا آن زمان که سر از خاک برداریم، به آن پایبند بوده و هرگز در آن تغییر و\nتبدیلی ندهیم و شک و تردیدی ننماییم و از سر پیمان خود بر نخیزیم و از خدا\nو پیامبرش و امیرالمؤمنین، علی(ع) و فرزندانش حسن و حسین و امامان دیگر که\nاز صلب علی(ع) به جهان آیند، فرمان بریم.ای مردم! مقام و منزلتی\nکه حسن و حسین نزد خدا و رسول او دارند، گوشزدتان کرده و ابلاغ نموده و\nمتوجهتان ساختم که این دو تن سرور جوانان اهل بهشتند و پی از من که جدّ\nایشانم و بعد از علی(ع)، منصب امامت خواهند داشت.و (ای مردم!)\nبگویید: ((در این امر، مطیع خدا و پیامبرش و علی(ع)، و حسنین و امامان پس\nاز ایشانیم. تو (ای پیامبر) در مورد ولایت امیرالمؤمنین از دل و جان با ما\nعهد و میثاق بستی؛ از کسانی که توفیق مصافحه یافتند به دست، و از آنها که\nتوفیق این کار نیافتند، از زبانشان بیعت گرفتی. پیمان نمودیم که دیگری را\nبه جای این امر نگیریم و دل و جانمان به جانب دیگر روی ننماید. خدا را در\nاین کار شاهد گرفتیم او به شهادت، کافی است و تو نیز (پیامبر) و همچنین\nهمه مطیعان فرمان حق از حاضر و غائب و فرشتگان و جنود خدا و همه بندگان او\nرا همگی را گواه و شاهد این امر کردیم و خدا از هر شاهدی بزرگتر است.))ای\nمردم! چه میگویید؟ خداوند، هر آوازی را میشنود و از سرّ و پنهان همه\nآگاه است. (بدانید) آن کس که به راه هدایت رود، به سود خود رفته و آن کس\nکه به گمراهی گراید، تنها به زیان خویش اقدام کرده است. چرا که دست خدا\nفوق هر دستی و قدرتش برتر از هر قدرتی است.ای مردم! از خدا بترسید\nو پرهیزگاری پیشه کنید و پیمان خود را با علی(ع) امیرالمؤمنین و با حسنین\nو امامان دیگر که کلمه طیبه باقیهاند، استوار نمایید. هر که در ین امر،\nمکر پردازد خدایش به هلاکت در افکند و آنکس که بر عهد خود پای فشرده خدایش\nرحمت کند / فَمَن نَکَثَ فَإِنَّما یَنکُثُ عَلی نَفسِهِ.. .¤ای\nمردم! آنچه به شما گفتم، باز گویید و بر علی(ع)، با عنوان رسمی\nامیرالمؤمنین سلام دهید. بگویید: ((پروردگارا دستورت را شنیدیم و اطاعت\nکردیم تا از مرحمت و مغفرت تو بهرهمند شویم که بازگشت همه به توست)) و\nبگویید: ((سپاس خدای را که به این امر ما را هدایت و دلالت فرموده و اگر راهنمائیمان نمیکرد، ما، خود، به راه هدایت دست نمییافتیم)) ای\nمردم! فضایل و امتیازات علی بن ابیطالب و قدر و منزلتش نزد خداوند، که در\nکتاب خدا نازل شده، بیشتر از آن است که بتوانم در یک جلسه برایتان بر\nشمرم؛ پس هر کس که از مناقب و فضایل او نزد شما مطلبی گوید، از او بپذیرید.ای مردم! هر کس از خدا و پیامبر او و از علی(ع) و امامان و پیشوایانی که معرفی کردم، فرمان بَرَد، به رستگاری بزرگی نایل آمده است.ای\nمردم! رستگاران، کسانی هستند که در بیعت با علی(ع) و پذیرش ولایت او و در\nادای سلام بر وی به عنوان امیرالمؤمنین، مبادرت و سبقت جویند، اینان در\nبهشتِ نعمتها متنعّم خواهند بود. ای مردم! سخنی گویید که موجب رضای خدا باشد: /فَإِن تَکفُرُوا أنتُم وَ مَن فِی الأرضِ جَمیعاً فَلَن یَضُرَّ اللهَ شَیئاً ¤.خداوندا! مردان و زنان با ایمان را بیامرز و کافران را به غضب خود گرفتار ساز و ستایش، خدای راست که پروردگار جهانیان است.(در این هنگام مردم، فریاد بر آوردند:)فرمان\nخدا و پیامبر خدا را شنیدیم و با دل و زبان و دست مطیع و فرمانبرداریم.\nچون سخنان پیامبر، تمام شد، مردم بر گرد آن حضرت و امیرالمؤمنین(ع) سخت\nازدحام کردند و هرکس میخواست با ایشان، مصافحه و بیعت کند.گویند\nنخستین کسی که موفق به مصافحه و بیعت شد، ابوبکر بود و پس از وی عمر و سپس\nعثمان بیعت کردند و به دنبال ایشان باقی مهاجران و انصار و دیگر مردمان،\nاقدام به بیعت کردند تا آنگاه که وقت نماز مغرب رسید. پیامبر در آن شب،\nنماز مغرب و عشا را پیوسته و در یک زمان به جای آورد. در روایت است که پیامبر (ص) با هر گروه که به عنوان بیعت، مصافحه میکرد، میگفت:((ألحَمدُ للّهِ الَّذی فَصَّلَنا عَلی جَمیعِ العالَمینَ)).یعنی: ((ستایش خدای را که ما را بر همه جهانیان امتیاز مرحمت فرمود)).مطالب مذكور از سايت غدير خم در تاريخ 1387/9/25 اخذ شده نوشته شده توسط احمد پورطالبي در پنجشنبه دوازدهم آذر ۱۳۸۸ ساعت ۱۰:۵۲ قبل از ظهر | لینک ثابت | تبريك ولادت امام هادي (ع)\nهدايت هاي حكيمانه\n1- آنحضرت (ع) به يكي از شيعيانش فرمود : فلاني را ملامت كن و بگو : اگر خدا خير بنده اي را بخواهد (در آن صورت ) هر گاه ملامت شود بپذيرد.\n2- متوكل (يكي از خلفاي عباسي ) نذر نمود كه اگر از بيمايش عافيت يابد مال كثيري را صدقه دهد ، پس چون عافيت يافت از علما پرسيد : اندازه مال كثير چه مقدار است ، هر كدامشان چيزي گفت ولي به معناي آن نرسيدند ، سپس از امام هادي (ع) پرسيد ، حضرت (ع) فرمود : هشتاد درهم بدهد ، گفت : به چه دليل ؟ فرمود : خداوند به پيامبر خود وحي فرمود كه :" لقد نصركم الله في مواطن كثيرة " : " بي شك خداوند شما را در ميادين بسيار ياري كرد - توبه : 25 " ، وما ميادين نبرد آنحضرت را شمرديم وبه هشتاد رسيديم ، وخداوند آن تعداد را كثير وبسيار ناميده . پس متوكل از اين سخن خرسند شد وهشتاد درهم صدقه داد.\n3- همانا خداوند را مكانهائي است كه دعا نمودن در آنها را دوست دارد ، ودعاي هر كس را در آنجا مستجاب مي فرمايد ، وموضع قبر سيد الشهداء از آن جمله است.\n4- هر كس از خدا بترسد از او بترسند ، وچون خدا را فرمان برد از او فرمان برند ، هر كس كه از خالق اطاعت كند ديگر هيچ با كي از غضب وخشم مخلوق نداشته باشد ، وهر كس كه خدا را بخشم آرد مسلّما بداند كه دچار خشم مخلوقين خواهد گرديد.\n5- خداوند نه وصف گردد و نه تعريف جز بدانچه خود خويش را وصف نموده ، وچگونه وصف شود آن خدائي كه حواس از در كش ناتوان ، وتصورات از دستيابيش در مانده ، وافكار از محدود ساختنش عاجز است ودر ديده نگنجد ، آن خدائي كه نزديكي او دوري است ودوريش نزديكي ، او خود كيفيت را آفريده بي آنكه گويند او چگونه است ، ومكان را خود پديد آورده بي آنكه گويند كجاست ، وساحتش بر كنار از كيفيت ومكان است ، او يكتا ويگانه است ، عظمت وجلالش با شكوه ، ونامهايش پاك ومنزه است.\n6-حسن بن مسعود گويد : خدمت امام هادي (ع) رسيدم - در حالكه انگشتم خراش خورده ؛ و شانه ام در اثر بر خورد با راكبي صدمه ديده بود ، ونيز در اثر ورود به ازدحام مردم برخي از لباسهايم پاره شده بود - وگفتم : اي روز ، خدا مرا از شر تو نجات دهد ، چقدر تو شوم بودي !پس آنحضرت (ع) بمن فرمود : اي حسن ، تو هم با اينكه با ما آمد و شد داري گناهت را بگردن بي گناهان مي اندازي ؟! حسن گفت :(با شنيدن اين سخن ) حواسم جمع شد و عقلم به من باز آمد و به خطايم پي بردم ، عرض كردم : مولاي من! از خدا آمرزش مي طلبم ، امام فرمود : اي حسن ، مگر روزها چه گناهي دارند كه چون جزاي كردار خود را مي بينيد آنها را شوم پنداشته وبد مي گوئيد ؟! حسن گفت : تا آخر عمر استغفار خواهم كرد ، آيا آن توبه ام بحساب مي آيد اي زاده رسولخدا ؟ فرمود: بخدا سوگند آن (بد گوئيها ) شما را سودي نبخشد ، بلكه خداوند شما را به مذمت كردن بي گناهان مجازات مي كند ، اي حسن ، مگر نميداني آنكس كه در برابر اعمال و كردار در اين سرا وآن سرا ثواب دهد و كيفر نمايد وتلافي كند تنها خدا است ؟ گفتم: اينگونه است مولاي من ، فرمود : ديگر تكرار مكن ، وبراي روزها هيچ تاثيري در فرمان و حكم خدا قائل مشو ! حسن گفت : بروي چشم ؛ آقاي من .\n7- هر كس خود را از مكر ومواخذه سخت خدا ايمن بداند ، مغرور گشته ، تا آنجا كه قضا وحكم حتمي خدا بر او جاري شود (يعني مرگ گريبانش را بگيرد )، وهر كس كه پروردگارش را بشناسد و بدو آگاه باشد ، مصيبت دنيا برايش سبك شود ، هر چند با قيچي بريده شود و با ارّه قطعه قطعه گردد!.\n- داود صرمي گويد : آقايم (امام هادي "ع") مطالبي ضروري را به من فرمود ، سپس مرا گفت بگو ببينم آنها را چگونه مي گويي ، ولي من آنگونه كه فرموده بود بخاطر نداشتم ، پس آنحضرت (ع) قلم به مركب دان فرو برد و نوشت :" بسم الله الرحمن الرحيم ، بخواست خدا آنرا بخاطر خواهم آورد ، وهر كاري بدست خدا است "، من (با ديدن اين صحنه) خنديدم ، فرمود : تو را چه شد ؟ گفتم : خير است ، فرمود : بمن بگو ، گفتم : قربانت گردم بياد حديثي افتادم كه يكي از اصحاب از جد شما حضرت رضا (ع) برايم نقل كرده بود ، كه آنحضرت هر گاه دستور به كاري مي داد مي نوشت : "بسم الله الرحمن الرحيم ، بخواست خدا آنرا بخاطر خواهم آورد " ، بدين خاطر لبخند زدم ، آنگاه امام هادي (ع) بمن فرمود : اي داود اگر بگويم ترك كننده "بسم الله الرحمان الرحيم " همچون تارك نماز است در گفته ام صادق و راستگويم !.\n10- فرد شكر گزار ، به خود آن شكر بيش از نعمتي كه موجب شكر شده سعادتمند و خوشبخت است ، زيرا نعمتها تنها كالا ومتاع دنيايند ، ولي شكر ، هم نعمت (دنيا ) است وهم پاداش (آخرت) .\n11- براستي كه خداوند دنيا را سراي آزمون وامتحان ، و آخرت را سراي پاداش و جز اقرار داده ، و آزمون دنيا را سبب وموجب پاداش آخرت ساخته ، وپاداش آخرت را در عوض آزمون دنيا.\n12- بتحقيق ستمكار فهميده ودانا ممكن است بخاطر همان فهمش از ستمش بگذرند،وبي شك صاحب حق نادان ممكن است همان حماقت او؛ نورحقش را خاموش كند.\n13- هر كس دوستي و نظريه خود را برايت جمع كرد ، تو نيز بطور كامل مطيع او باش .\n14-كسي كه خود را سبك شمارد و قدر خويش نداند ، از شر او در امان مباش.\n15- سراي دنيا چونان بازاري است كه مردمي در آن سود برند وجماعتي ضرر كنند.\n16- از حد خود تجاوز نكن و براي روزگار هيچ اثري در حكم خدا قرار نده .\n17- اگر بگويم كسي تقيه را ترك كند مانند كسي است كه نماز را ترك كرده ، هر آينه راستگو باشم.\n18- حسد نيكوئي ها را نابود سازد ، ودروغ ، دشمني آورد ، وخود پسندي مانع از طلب دانش و خواهندة خواري و جهل گردد ، و بخل ناپسنديده ترين خلق و خوي است ، وطمع خصلتي ناروا و ناشايست است.\n19- امام هادي(ع) به كسي كه در ستايش از ايشان افراط كرده بود فرمودند : از اين كار خودداري كن كه تملق بسيار ، بدگماني به بار مي اورد و اگراعتماد برادر مومنت از تو سلب شد از تملق او دست بردار وحسن نيت نشان ده .\n20- اگر در زمانه اي بوديد كه عدل بيش ازستم رايج بود ،حرام است كه به ديگران بد بين باشيد مگر آنكه بدي او بر شما محرز شده باشد.واگر در زمانه اي بوديد كه ستم بيش از عدل رواج داشت كسي حق ندارد به ديگران خوشبين باشد مگر آنكه مطمئن شده باشد.\n21- بهتر از نيكي ، نيكو كار است ، وزيباتر از زيبائي ، گوينده آن است ، وبرتر از علم حامل آن است ، وبدتر از بدي ، عامل آن است ، ووحشتناك تر از وحشت ، آورنده آن است .\n22- از كسي كه بر او خشم گرفته اي ، صفا وصميميت مخواه و از كسي كه به وي خيانت كرده اي وفا مطلب واز كسي كه نسبت به او بد بين شده اي ، انتظار خير خواهي نداشته باش كه دل ديگران براي تو همچون دل تو براي آنها است .\n23- نعمت ها را با برداشت خوب از آنها به ديگران ارائه دهيد و با شكر گزاري افزون كنيد ، وبدانيد كه نفس آدمي رو آورنده ترين چيز است نسبت به آنچه به او بدهي و بازدار نده ترين چيز است كه از او بازداري .\n24- خشم بر زير دستان از پستي است .\n25- نا فرماني فرزند از پدر و مادر ، داغ داغ نا ديدگان است.\n26- چه بسا شخصي كه مدت عمرش سي سال مقدر شده باشد ولي بخاطر صله رحم و پيوند با خويشاوندانش ،خداوند عمرش را به 33 سال برساند . و چه بسا كسي كه مدت عمرش 33 مقدر شده باشد ولي به خاطر آزردن خويشاوندان و قطع رحمش ، خداوند عمرش را به سه سال برساند.\n27- نا رضايتي پدر و مادر كمي روزي را بدنبال دارد و آدمي را به ذلت مي كشاند .\n28- مصيبت براي صابر يكي است ولي براي كسي كه بي طاقتي مي كند دو تا است .\n29- مردم در دنيا با اموالشان و در آخرت با اعمالشان هستند .\n30- مسخرگي تفريح سفيهان و كار جاهلان است.\n31- وقت جان دادنت اهلبيت را به ياد آر كه در آن هنگام طبيبي جلوگير مرگت و دوستي نفع رسانت نباشد .\n32- جدال ، دوستي قديمي را تباه مي كند وپيوند اعتماد را مي گشايد وكمترين چيزي كه در آنست غلبه بر ديگري است كه آنهم سبب جدايي مي شود .\n33- حكمت اثري در دلهاي فاسد نمي گذارد.\n34- شب بيداري ، سبب لذت بخشي خواب ، وگرسنگي سبب خوش خوراكي در طعام ناب است .\n35- اسب سوار سر كش اسير هواي نفس خويش و نادان اسير زبان خويش است.\n36- افسوس كوتاهي در انجام كار را با گرفتن تصميم قاطع جبران كنيد .\n37- خشم وتندي ، كليد سنگيني و گرانباري است و خشم بهتر از كينه توزي است .\n38- مقدرات چيزهايي را بر تو نمايان مي سازد كه به فكرت خطور نكرده است .\n39- هر كه از خود راضي باشد ، خشمگيران بر او زياد خواهند بود .\n40- فقر ، سر كشي نفس ونا اميدي شديد را سبب مي شود .\n41- اگر مردم به راههاي گوناگوني روند ، من به راه كسي كه تنها خدا را خالصانه مي پرستد خواهم رفت .\n42- كسي كه چهل روز گوشت نخورد بد خلقي پيدا كند ، وكسي كه چهل روز پي در پي نيز گوشت خورد اخلاقش بد شود .\n43- خداوند از ازل تنها بود و چيزي با او نبود ، سپس اشياء را به صورت نو ظهور آفريد وبراي خودش بهترين نام ها را بر گزيد .\n44- فروتني آن است كه با مردم چنان كني كه دوست داري با تو چنان باشند.مطالب مذكور از سايت امام هادي (ع) به مناسبت ولادت حضرت امام هادي (ع) اخذ گرديده نوشته شده توسط احمد پورطالبي در چهارشنبه یازدهم آذر ۱۳۸۸ ساعت ۷:۱۵ قبل از ظهر | لینک ثابت | تبريك ولادت امام رضا (ع)\nولادت باسعادت هشتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولايت علي بن موسي الرضا(ع) امامت و ولایت حضرت امام رضا (ع) بر همگان مبارک باد.\nنام : علی لقب : رضا، صابر، زكي، ولي، فاضل، وفي، صديق، رضي، سراج الله، نورالهدي، قرة عين المؤمنين، مكيدة الملحدين، كفوالملك، كافي الخلق، رب السرير، و رئاب التدبير\nکنیه : ابوالحسن نام پدر : موسی نام مادر : نجمه تکتم تاریخ ولادت : 11 ذی القعده سال 148 هجری محل ولادت : مدینه منوره\nمدت امامت : 20 سال مدت عمر : 55 سال تاریخ شهادت : آخر ماه صفر سال 203 هجری علت شهادت : انگور زهر آلود نام قاتل : مأمون ملعون محل دفن : خراسان تعداد فرزندان : 1 پسر و1 دختر مشهورترين لقب مشهورترين لقب آن حضرت «رضا» است و در سبب اين لقب گفته اند: «او از آن روي رضا خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبران خدا و امامان پس از او بود. همچنين گفته شده : از آن روي كه همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند. سر انجام، گفته شده است: از آن روي او رضا خوانده اند كه مأمون به او خشنود شد.»\nاول : شخصيت عملى و علمى و اخلاقى و اجتماعى آنان كه در طول زندگى ايشان، در منظر همگان شكل گرفته است و فهم و ادراك آن نياز به پيش زمينه هاى اعتقادى و مذهبى خاص ندارد، بلكه هر بيننده فهيم و داراى شعور و انصاف مىتواند، ارزش ها و امتيازهاى آنان را دريابد و بشناسد. دوم : شخصيت معنوى و الهى آنان كه ريشه در عنايت ويژه خداوند نسبت به ايشان دارد. شناخت اين بعد از شخصيت اهل بيت نياز به معرفت هاى پيشين دارد؛ يعنى نخست بايد به رسالت پيامبر(ص) ايمان داشت و براساس رهنمودهاى آن حضرت، ولايت عترت را پذيرفت و براى شناخت جايگاه عترت به روايات و راويان معتبر اعتماد كرد و كوتاه سخن اين كه بينش هاى مذهبى مختلف، مىتواند مانع شناخت اين بعد از شخصيت اهل بيت عليهم السلام باشد.\nگرچه كه در دوران امامت امام رضا عليه السلام دو مرحله فعاليت در سالهاي خلافت هارون و سالهاي خلافت مامون را مي توان از يكديگر جدا كرد و براي هر يك از اين دو مرحله ويژگيهاي متمايز از ديگري يافت، اما اگر به ويژگي عمومي اين دوران بنگريم، خواهيم ديد «هنگامي كه نوبت به امام هشتم عليه السلام مي رسد... دوران، دوران گسترش و رواج و وضع خوب ائمه است و شيعه در همه جا گسترده اند و امكانات بسيار زياد است كه منتهي مي شود به مسئله ولايتعهدي. البته در دوران هارون، امام هشتم در نهايت تقيّه زندگي مي كردند. يعني كوشش و تلاش را داشتند، حركت را داشتند، تماس را داشتند، منتهي با پوشش كامل ... مثلاً دعبل خزاعي كه در باره امام هشتم در دوران ولايتعهدي آن طور حرف مي زند دفعتاً از زير سنگ بيرون نيامده. جامه اي كه دعبل خزاعي مي پرورد يا ابراهيم بن عباس را كه جزو مداحان علي بن موسي الرضاست، يا ديگران و ديگران اين جامعه بايستي در فرهنگ ارادت به خاندان پيغمبر سابقه اي نداشته باشد. آنچه در دوران علي بن موسي الرضا عليه السلام يعني ولايتعهدي پيش آمد نشان دهنده اين است وضع علاقه مردم و جوشش محبّتهاي آنان نسبت به اهل بيت در دوران امام رضا عليه السلام خيلي بالا بوده است. به هر حال همه اينها موجب شد كه علي بن موسي الرضا عليه السلام بتوانند كار وسيعي بكنند كه اوج آن به مساله ولايتعهدي منتهي شد».\nحقيقت آن است كه در اين دوران، بدي اوضاع ميان امين و مأمون به امام كمك كرد تا بار سنگين رسالت خويش را بر دوش كشد، بر تلاشهاي خود بيفزايد، و فعاليتهاي خود را دوچندان كند، چه در اين زمان زمينه آن فراهم گشت كه شيعيان با او تماس گيرند و از رهنمودهاي او بهره جويند، و همين امر در كنار برخوردار بودن امام از ويژگيهاي منحصر به فرد و رفتار آرماني كه در پيش گرفته بود سرانجام به تحكيم پايگاه و گسترش نفوذ امام در سرزمينهاي مختلف حكومت اسلامي انجاميد. او خود يك بار زماني كه درباره ولايتعهدي سخن مي گويد، به مامون چنين اظهار مي دارد: «اين مساله كه بدان وارد شده ام هيچ چيز بر آن نعمتي كه داشته ام نيفزوده است. من پيش از اين در مدينه بودم و از همان جا نامه ها و فرمانهايم در شرق و غرب اجرا مي شد و گاه نيز بر الاغ خود مي نشستم و از كوچه هاي مدينه مي گذشتم، در حالي كه در اين شهر عزيزتر از من كسي نبود». در اين جا بسنده است سخن ابن مونس - دشمن امام - را بياوريم كه به مأمون مي گويد: اي امير مؤمنان، اين كه اكنون در كنار توست بتي است كه به جاي خدا پرستش مي شود.\nدر چنين شرايطي و پس از آن كه حضرت رضا عليه السلام بعد از پدر مسئوليت رهبري و امامت را به عهده گرفت در جهان اسلام به سير و گشت پرداخت و نخستين مسافرت را از مدينه به بصره آغاز فرمود، تا بتواند به طور مستقيم با پايگاه هاي مردمي خود ديدار كند و درباره همه كارها به گفتگو بپردازد. عادت او چنين بود كه پيش از آن كه به منطقه اي حركت كند، نماينده اي به ديار گسيل مي داشت تا مردم را از ورود خويش آگاه كند تا وقتي وارد شهر مي شود مردم آماده استقبال و ديدار با او باشند. سپس با گروههاي بسيار بزرگ مردم اجتماع بر پا مي كرد و در باره امامت و رهبري خود با آنان گفتگو مي فرمود. آنگاه از آنان مي خواست تا از او پرسش كنند تا پاسخ آنان را در زمينه هاي گوناگون معارف اسلامي بدهد. سپس مي خواست كه با دانشمندان علم كلام و اهل بحث و سخنگويان، همچنين با دانشمندان غير مسلمان ملاقات كند تا در همه باب مناقشه به عمل آورند و با او به بحث و مناظره بپردازند.\nپدران حضرت رضا عليه السلام به همه اين فعاليتهاي آشكار مبادرت نمي كردند. آنان شخصاً به مسافرت نمي رفتند تا بتوانند مستقيم و آشكار با پايگاه هاي مردمي خود تماس حاصل كنند. اما در دوران امام رضا عليه السلام اين مسئله امري طبيعي بود، چرا كه پايگاههاي مردمي بسيار شده و نفوذ مكتب امام علي عليه السلام از نظر روحي و فكري و اجتماعي در دل مسلمانان كه با امام آگاهانه همياري مي كردند افزايش يافته بود.\nپس از آنكه امام مسئوليت امامت را به عهده گرفت همه توانايي خود را در آن دوره، در توسعه دادن پايگاههاي مردمي خود صرف كرد اما رشد و گسترش آن پايگاهها و همدلي آنان با كار امام به اين معني نبود كه او زمام كارها را به دست گرفته باشد. با وجود همه آن پيشرفتها و افزايش پايگاه هاي مردمي، امام بخوبي مي دانست و اوضاع و احوال اجتماعي نشان مي داد كه جنبش امام عليه السلام در حدي نيست كه حكومت را در دست گيرد، زيرا با پايگاههاي گسترده اي كه حضرت داشت، گرچه از او حمايت و پشتيباني مي كردند، اما نظير اين پايگاهها به اين درد نمي خورد كه پايه حكومت امام عليه السلام گردد. چه، پيوند آن با امام پيوند فكري پيچيده و عمومي بود و از قهرماني عاطفي نشاني داشت. اين همان احساسهاي آتشين بود كه روزگاري پايه و اساسي بود كه بني عباس بر آن تكيه كردند و براي رسيدن به حكومت بر امواج آن عواطف سوار شدند. اما طبيعت آن پايگاه ها و مانند هاي آن به درد آن نمي خورد كه راه را براي حكومت او و در دست گرفتن قدرت سياسيش هموار سازد.\nامام رضا عليه السلام در اين مرحله خود را آماده آن مي كرد تا مهار حكومت را به دست گيرد، اما با شكلي كه خود مطرح كرده بود و مي خواست نه در شكلي كه مأمون اراده مي كرد و در آن شكل ولايتعهدي را به او عرضه داشت و او آنرا رد كرد و نخواست.\nاين تصويري است از دوران امام كه مي تواند در تفسير دو رخداد مهم يعني مسئله ولايتعهدي و نيز مسئله پيشنهاد خلافت به امام از سوي مأمون ما را راهگشا باشد. به تعبيري ديگر، مي توان گفت تنشهاي موجود در آن زمان هنوز باقيمانده هايي از طوفاني بود كه از چند دهه قبل عليه حكومت اموي و از سوي دو خاندان مهم علوي و عباسي بر پا شده بود. در ميان چنين طوفاني بود كه قدرت طلبان خاندان عباسي بر اسبهاي لجام گسيخته خود مي نشستند و هر گونه كه مي خواستند به سوي هدف خود - و با اين ديدگاه كه هدف وسيله را توجيه مي كند - مي رانند و گاه هم در اين هياهو و در غياب ديده هاي مردم خنجري هم از پشت به خاندان علوي مي زدند و پس از آن ميوه اي را كه در دست مجروح اين خاندان بود، به زور و به چنگال نيزه نيرنگ در مي ربودند.\nخاندان عباسي از سويي از نام «آل محمد» سوء استفاده مي كرد، چندان كه گاه به خاطر نزديكي طرز كار يا تبليغاتشان با آل علي، در مناطق دور از حجاز اين گونه وانمود مي كردند كه همان خط آل علي هستند. حتي لباس سياه بر تن كردند و مي گفتند: اين پوشش سياه لباس ماتم شهيدان كربلا و زيد و يحيي است، و عده اي حتي از سرانشان، خيال مي كردند كه دارند براي آل علي كار مي كنند.\nاز سويي ديگر نيز همين خلفاي خاندان عباسي از همان روزهاي نخست سلطه خود كاملاً ميزان نفوذ علويان را مي دانستند و از آن بيم داشتند. سختگيريهايي كه از همان دوران آغازين حكومت عباسي عليه بذ الحسن به عمل آمد، گواهي بر اين ترس و وحشت عباسيان از اهل بيت و علاقه مردم به آنان است. گواهي ديگر آن كه آورده اند: منصور هنگامي كه به جنگ با محمد بن عبدالله و برادرش ابراهيم - از علويان - مشغول بود شبها را نمي خوابيد، حتي در همين زمان دو كنيز براي او آوردند كه آنها را رد كرد و گفت: «امروز روز زنان نيست و مرا با آنان كاري نه، تا آن زمان كه بدانم سر ابراهيم از آن من و يا سر من از آن ابراهيم مي شود. او در همين جنگها پنجاه روز جامه از تن نكند و از فزوني اندوه نمي توانست درست سخن خود را پي گيرد.»\nاين نگراني در دوران پس از منصور نيز ادامه يافت و نگراني مهدي و هارون عباسي بيش از منصور بود، چندان كه در همين دوران امام كاظم عليه السلام آن زندانهاي سخت خود را گذراند. پس از اين دو، نوبت به مأمون رسيد. در دوران مأمون مسئله دشوارتر و بزرگتر و مشكل آفرين تر بود. چه، شورشها و فتنه هاي فراواني سرتاسر ولايتها و شهر هاي بزرگ اسلامي را در برگرفته بود تا جايي كه مأمون نمي دانست چگونه آغاز كند و چه سان به حل مسئله بپردازد. او مي ديد و از اين رنج مي برد كه سر نوشتش و سر نوشت خلافتش در معرض تند بادهايي قرار گرفته كه از هر سو بر آن مي تازد.\nمأمون در كنار اين ترس و نگراني از هوشي سرشار، فهمي قوي، درايتي بي سابقه، شجاعتي كم نظير و جديتي راهگشا بهره مند بود و اينها همه در كنار هم، او را بدان رهنمون گشت كه ابتكاري تازه بر روي صحنه آورد و امام هشتم را باتجربه اي بزرگ روياروي سازد و مسئله ولايتعهدي را پيش آورد، هرچند در اين زمينه نيز، تدبير امام عليه السلام او را ناكام ساخت.\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در سه شنبه پنجم آبان ۱۳۸۸ ساعت ۱۰:۱۰ قبل از ظهر | لینک ثابت | بيست و پنجم شوال شهادت ششمین امام شیعه ، امام جعفر صادق(ع) بر عموم شیعیان و مسلمانان و اندیشمندان ج\nآن مدینه شهـر پیغمبـر بود شهر دختش بانوی اطهر بود چهار تن از آن امامان شفیع خفتـه اندر خاک زیبـای بقیع ....صادق آل محمد جعفر است عالــم دین وارث پیغمــبر است طالبان علم و دانش گرد او عالمـانِ هـر زمـان شاگـرد او نزد شیعه او رئیس مذهب است اختـر تابنـده ای انـدر شـب است\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در سه شنبه بیست و یکم مهر ۱۳۸۸ ساعت ۶:۵۳ قبل از ظهر | لینک ثابت | بعثت پيامبر عشق محمّد بس است و آل محمّدعليرضا\nبيطرفان - ماجراي بعثت حضرت پيامبر، با نقلهاي متفاوتي روايت شده است. چه\nسخني رساتر و شيرينتر از بيان امام هادي عليهالسلام که ميفرمايد:\n"هنگامي که محمد صلياللهعليهوآله تجارت شام را ترک گفت، هر روز به کوه\nحرا ميرفت و از فراز آن به آثار رحمت پروردگار مينگريست و از آنچه\nميديد، به ياد عظمت خداي آفريننده ميافتاد و آنگاه با روشني خاصي به\nعبادت خداوند مشغول ميشد. چون به چهل سالگي رسيد، خداوند، دل او را\nبهترين، روشنترين و خاضعترين دلها يافت. در آن لحظهها، جبرئيل به سوي\nاو آمد و بازوي او را گرفت و تکان داد و گفت: بخوان. گفت: چه بخوانم؟\nجبرئيل گفت: اي محمد! بخوان به نام پروردگارت که آفريد. پس جبرئيل، رسالت\nخود را به انجام رسانيد و به آسمانها بالا رفت و محمد نيز از کوه فرود\nآمد. در اين هنگام، خداوند، کوهها، صخرهها و سنگلاخها را به سخن آورد،\nبه گونهاي که به هر کدام ميرسيد، اداي احترام ميکردند و ميگفتند:\nالسلام عليک يا حبيبَ اللّه، السلام عليک يا وليَّ اللّه، السلام عليک\nيا رسولَ اللّه". مهمترين پيام بعثتتوحيد،\nاصليترين و مهمترين پيام بعثت است. فراگيري اين اصل چنان گسترده است که\nاسلام به نام دين توحيد شناخته ميشود. در قرآن کريم، اصل توحيد، ساختار\nکلي همه آيات است و نخستين پيام همه پيامبران پيشين نيز اصل توحيد بوده\nاست: "پيش از تو هيچ پيامبري نفرستاديم، مگر آنکه به وي وحي کرديم که\nمعبودي جز من نيست، پس تنها مرا پرستش کنيد".(انبياء: 25)از سوي\nديگر، توحيد فقط راهحلي براي بحرانهاي دوران جاهليت نبوده است. توحيد،\nشعار محض نيست. توحيد؛ يعني نفرت و دوري و نفي همه طاغوتها. توحيد؛ يعني\nتکيه نکردن به هيچ قدرتي جز قدرت و عظمت الله. با اين مفهوم، انسان قرن\n21، بيش از هر زمان ديگر به اين اصل حياتي نياز دارد. بشر امروز، با\nطاغوتها و بتهاي دروني و بيروني خود، از هر گونه پيشرفت و سعادت واقعي\nبازمانده است. توحيد؛ يعني نپذيرفتن هيچگونه بيعدالتي. با اين وصف، از\nشخصيترين رفتار انسان تا قانونگذاري براي حکومت جهاني، جايگاه اجراي اصل\nتوحيد است. بدون توحيد و مبارزه با قدرتهاي بيگانه، تمدن امروز نه تنها\nارزشي ندارد، بلکه سرعت سقوط انسان را چند برابر خواهد کرد. بعثت در کلام حضرت فاطمه (س)"پروردگار\nبزرگ، به پايان همه کارها دانا بود و بر دگرگونيهاي روزگاردر محيط بينا و\nبه سرنوشت هر چيزي آشنا. محمد صلياللهعليهوآله را برانگيخت تا کار خود\nرا به اتمام و آنچه را مقدر ساخته به انجام رساند. پيغمبر که درود خدا بر\nاو باد، ديد که هر فرقهاي ديني گزيده و هرگروه در روشنايي شعلهاي خزيده\nو هر دسته به بتي نماز برده و همگان ياد خدايي را که ميشناسند از خاطر\nستردهاند. پس خداي بزرگ تاريکيها را به نور محمد روشن ساخت و دلها را\nاز تيرگي کفر بپرداخت و پردههايي را که بر ديدهها افتاده بود، به يکسو\nانداخت." جهان قبل از بعثت در کلام امام علي (ع)خداوند،\nپيامبر اسلام را هشدار دهنده جهانيان مبعوث فرمود تا امين وحي الهي باشد.\nآنگاه که شما ملت عرب، بدترين دين را داشتيد و در بدترين خانه زندگي\nميکرديد و ميان غارها، سنگهاي خشن و مارهاي سمّي خطرناک و فاقد شنوايي،\nبه سر ميبرديد. آبهاي آلوده مينوشيديد و غذاهاي گلوآزار ميخورديد. خون\nيکديگر را ميريختيد و پيوند خويشاوندي را ميبريديد. بتها ميان شما\nپرستش ميشد و مفاسد و گناهان شما را فرا گرفته بود.خدا، پيامبر اسلام را\nزماني فرستاد که مردم در فتنهها گرفتار شده، رشتههاي دين پاره شده و\nستونهاي ايمان و يقين ناپايدار بود. ... راه رهايي دشوار مينمود و\nپناهگاهي وجود نداشت. چراغ هدايت، بينور شده و کوردلي همگان را فرا\nگرفته بود. خداي رحمان معصيت ميشد و شيطان ياري ميگرديد.ملتها در\nخواب عميقي فرو خفته بودند. فتنه و فساد، جهان را فرا گرفته بود. اعمال\nزشت رواج يافته بود. آتش جنگ همهجا زبانه ميکشيد و دنيا، بينور و پر از\nمکر و فريب گشته بود.هوا و هوس بر مردم چيره شده بود. ... نادانيهاي\nجاهليت، پست و خوارشان کرده بود و در امور زندگي سرگردان بودند و بلاي جهل\nو ناداني دامنگيرشان بود. مولفه هاي جاهليت در کلام امام علي (ع)سالهاي\nطولاني بر مردمي گذشت که بر اثر دوري از مکتب پيامبران، درمنجلاب گمراهي و\nفساد غوطهور بودند، نه امنيت جاني داشتند، نه امنيت مالي و ناموسي. سايه\nشوم جهل و تعصب همه جا را تاريک کرده بود. ظلم و بيداد گري و لجاجت و\nانواع جنايات هولناک، همه را به ستوه آورده بود؛ به گونهاي که به فرموده\nعلي عليهالسلام "ميوه درخت جاهليت فتنه و آشوب و غذاي مردمش مردار\nگنديده، لباس زيرينشان ترس و وحشت و لباس رويينشان شمشير بود. آب حيات\nانساني در زمين فرو رفته بود و منارهاي هدايت، کهنه و فرسوده شده و\nپرچمهاي گمراهي و تيرهبختي آشکار گرديده بود" هدف از بعثت در کلام امام علي (ع)خداوند،\nحضرت محمد را به حق برانگيخت تا بندگان خود را از پرستش دروغين بتها\nرهايي بخشد و به پرستش خود راهنمايي کند و آنان را از پيروي شيطان نجات\nدهد و به اطاعت خود کشاند.پس خداوند، رسولان خود را در ميان مردم\nبرانگيخت و پيامبرانش را پياپي به سوي آنها فرستاد تا از مردم اداي عهد و\nپيمان فطرتي را که با پروردگارشان بسته بودند، بخواهند و نعمت فراموش شده\nاو را به ايشان يادآوري کنند و با تبليغ دلايل روشن، وظيفه رسالت را انجام\nدهند و نيروي عقلهاي مردم را که زير غبار کفر و شرک و گمراهي پنهان شده\nبود، برانگيزانند و به کار اندازند و آيات بزرگ الهي را به ايشان\nبنمايانند.خداي سبحان براي وفاي به وعده خود و کامل گردانيدن دوران نبوت،\nحضرت محمد را مبعوث کرد؛ پيامبري که از همه پيامبران، پيمان پذيرش نبوت او\nرا گرفته بود. نشانههاي او شهرت داشت. و تولدش بر همه مبارک بود. سفير خداوندمحمّد\nصلياللهعليهوآلهوسلم سفير خداوند بود بر بندگان تشنه حقيقت و محبّت،\nو هدف نهايي او براي خلقت همه هستي؛ که لولاکَ لما خَلَقْتُ الاَفْلاکَ؛\nگلسرسبدهستي، مايه فخر و مباهات خداوند عالم نزد ملايک و جانشين راستين\nاو بر روي زمين. کسي که:بَلَغَ العُلي بِکمالِهِ کَشَفَ الدُّجي\nبِجمالِهِ حَسُنتْ جَميعُ خِصالِهِ صلّوا عليه و آله با غمزه و\nاشارهاي، نکتهها و رازها آموخت و به مقام استادي عالم رسيد.نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت به غمزه مسئلهآموز صد مدرس شد .\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در یکشنبه بیست و هشتم تیر ۱۳۸۸ ساعت ۱۰:۴۳ قبل از ظهر | لینک ثابت | ماه رجب و مناسبت ها\nماه رجب هفتمین ماه از 1 -ماههای قمری، ماهی بسیار شریف و از 2 -ماههای حرام است. رجب نام نهری است در 3 -بهشت که از عسل شیرین‌تر و از شیر\nسفیدتر است و هر کس در این ماه روزه دارد، از آن نهر آب می نوشد. به ماه\nرجب، رحب الأصب، یعنی ماه ریزش رحمت خداوند بر مردم نیز می‌گویند. پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:«ماه رجب برای امت من «ماه استغفار» است. رجب ماه خدا و ماه شعبان ماه من و ماه رمضان\nماه امت من است. کسی که یک روز از ماه رجب را روزه گیرد، مستوجب خشنودی\nخداوند گردد، غضب الهی از او دور می‌گردد و دری از درهای جهنم به روی او\nبسته می‌شود.» در حدیث دیگری آمده است که هر کس سه روز آن را روزه دارد بهشت بر او واجب گردد. در ماه رجب دعاها و اعمال خاصی وارد است که مهمترین آنها « اعمال ایام البیض » (13 تا 15 ماه) و اعمال ام داوود و برنامه 4-اعتکاف است. این اعمال در کتاب شریف مفاتیح الجنان محدث قمی گردآوری شده است. حوادث تاریخی و مذهبی بسیاری در ماه رجب روی داده است که در زیر به آن اشاره می‌شود: ولادت 5-حضرت امام محمد باقر علیه السلام در سال 57، امام محمد تقی علیه السلام در سال 195، میلاد امام علی علیه السلام در کعبه، مبعث پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله وسلم، شهادت امام موسی بن جعفر علیه السلام در سال 182 و شهادت امام علی النقی علیه السلام در سال 254، وفات ابراهیم فرزند پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم در سال دهم هجرت، وفات ابوطالب علیه السلام در سال دهم بعثت، رحلت حضرت زینب (بنا به نقلی) و درگذشت ابن سکیت، در سال 244 قمری. منابع : هدایه الانام الی وقایع الایام، محدث قمی، ص 97؛ مفاتیح الجنان، ص 240 1 -ماههای قمری (یا عربی) دوازده ماه است که به ترتیب عبارت‌اند از: محرم، صفر، ربیع الاول، ربیع الثانی (یا ربیع الاخر)، جمادی الاول، جمادی الثانی (یا جمادی الاخر)، رجب، شعبان، رمضان، شوال، ذیقعده و ذیحجه. چهار ماه از این ماه‌ها به ماه‌های حرام مشهور است که عبارتند از: رجب، ذیقعده، ذیحجه و محرم.\nهمچنین به ماه های شوال، ذیقعده و ذیحجه ماههای حج می گویند. مبدأ ماه‌های قمری و ماههای شمسی، هجرت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم به مدینه\nاست. اولین ماه قمری محرم و آخرین آن ذیحجه است، تعداد روزهای ماه‌های\nقمری در مجموع 354 روز است که حدود 10 یا 11 روز از تعداد روزهای سال شمسی\nکمتر است چون در ماههای قمری، یک ماه، 30 روز است و ماه دیگر 29 روز.\nمنابع: هدایة الانام الی وقایع الایام، محدث قمی 2- ماههای قمری عبارت‌اند از: محرم، صفر، ربیع الاول، ربیع الثانی، جمادی الاول، جمادی الثانی، رجب، شعبان، رمضان، شوال، ذیقعده و ذیحجه.\nاز این دوازده ماه، چهار ماه رجب، شوال، ذیقعده و ذیحجه ماه‌های حرام\nشناخته می‌شوند که هر گونه جنگ و نبرد در آنها حرام شمرده شده است. سه ماه\nپشت سر هم و یک ماه (رجب) جدا از بقیه است. بعضی از مفسران قرآن، تحریم جنگ در این چهار ماه را از زمان حضرت ابراهیم علیه السلام\nمی‌دانند. در عصر جاهلیت نیز این قانون به عنوان یک سنت به قوت خود باقی\nبود؛ هر چند آنها طبق میل خود، گاهی جای این ماه‌ها را تغییر می‌دادند،\nولی در اسلام همواره ثابت و غیر قابل تغییر شد.\nگفتنی است که تحریم جنگ در این چهار ماه در صورتی است که جنگ از سوی\nدشمن بر مسلمانان تحمیل نشود، اما در صورتی که مسلمانان مورد هجوم قرار\nگیرند، موظف به دفاع از از خود هستند. تحریم جنگ و خونریزی در این چهار\nماه، دلایل زیادی داشته و دارد، که پایان دادن به جنگ های طولانی و دعوت\nبه صلح و آرامش، یکی از این دلایل است؛ زیرا هنگامی که جنگجویان، چهار ماه\nاسلحه را بر زمین بگذارند، مجالی برای تفکر و اندیشه به وجود می‌آید و\nاحتمال پایان یافتن دائمی جنگ بسیار افزایش می‌یابد. قرآن کریم در آیه 36 سوره توبه صراحتا به حرمت ماه‌های حرام حکم داده است.\nمنابع: تفسیر نمونه ج 7 ص 405، تفسیر المیزان ج 9 ص 266، تفسیر البرهان، مجمع البیان ج 5 ص 50 3- بهشت اقامتگاه ابدی مؤمنان و صالحان رستگار در جهان آخرت است و بهشتیان\nکسانی هستند که به تصریح قرآن، در ترازوی اعمال، کفه‌ی کارهای نیک‌شان از\nکفه‌ی بدی‌هاشان سنگین‌تر است. در قرآن مجید، بهشتیان به نام‌ها و\nصفت‌هایی همچون اصحاب الیمین و اصحاب الجنه خوانده می‌شوند. بهشت معادل واژه «الجنّة» است و در قرآن مجید با این اسامی و اوصاف به کار رفته است: جنة المأموی، جنّات المأوی، جنة النعیم، جنات الخلد، دار السلام، دارالمتقین، دار المقامة، عدن، الفردوس. توصیف بهشت در سه سوره الرحمن، واقعه و دهر به صورت مفصل و در برخی از\nسوره های دیگر قرآن به صورت گذرا و مجمل بیان شده است و به بسیاری از نعمت\nهای بهشتی همچون میوه‌ها و باغها و چشمه‌ساران و زنان پری‌رو با لباس‌های\nحریر و ... و نیز نعمت‌های معنوی همچون رضوان خداوند و ... اشاره گردیده\nاست. در اینکه آیا آن بهشت موعود، اکنون نیز موجود است یا نه، میان\nدانشمندان اسلامی اختلاف نظر است. اکثر دانشمندان معتقدند که بهشت هم\nاکنون وجود خارجی دارد و برای اثبات ادعای خود به ظواهر برخی از آیات\nاستدلال می‌کنند. در روایات مربوط به معراج\nو روایات دیگر نیز نشانه‌های روشنی از این موضوع دیده می‌شود. بنابراین\nمی‌گویند بهشت در درون و باطن این جهان است اما برای ما قابل دید و درک\nنیست؛ به عبارت دیگر عالم آخرت و بهشت و دوزخ، بر این عالم احاطه دارد و این جهان همانند جنین در درون آن جهان قرار دارد. آیات قرآن و روایات اسلامی دلالت دارد که بهشت نیز همانند جهنم، درهایی دارد.\nو در قرآن آمده است که جهنم هفت در دارد. شیخ صدوق، از علمای بزرگ شیعه، می‌نویسد:\nاعتقاد ما درباره بهشت این است که بهشت\nدارالبقاء و دارالسلام است. مرگ و پیری، بیماری و ناخوشی، زوال و\nزمینگیری، غم، فقر و خستگی و فرسودگی در آن نیست.\nدرجات در بهشت متفاوت است: بعضی از بهشتیان از تسبیح و تقدیس و تکبیر خداوند بهره‌مندند بعضی از انواع خوردنی‌ها، آشامیدنی‌ها، میوه‌ها، لباس‌های زربفت، حریر و سندس و همنشینی با حور العین.» منابع: تفسیر نمونه المیزان؛ مجمع البیان؛ دایرةالمعارف الشیعه العامه، ج 7، ص 36؛ قرآن پژوهی، ص 572\nالجنّة و أهل الجنّة 1- الجنّة خیر مال، و النّار شرّ مقیل 1765. بهشت بهترین عاقبت، و آتش بدترین خوابگاه است\n2- ألا و إنّی لم أر کالجنّة نام طالبها، و لا کالنّار نام هاربها 2761. آگاه باشید که من ندیدم مثل بهشت، که طلب کنندهاش در خواب باشد، و نه مانند آتش دوزخ، که گریزان از آن در خواب باشد. 3- إنّ أهل الجنّة کلّ مؤمن هین لین 3400. به راستى که اهل بهشت، هر مؤمن نرمخوى هموارى است\n4- إنّ اللّه تعالى یدخل بحسن النّیّة و صالح السّریرة من یشاء من عباده الجنّة 3544. به راستى که خداى تعالى بواسطه حسن نیت، و\nشایستگى سریره و نهان، از بندگانش هر که را که خواهد داخل بهشت مىنماید\n(یعنى هر چند کارى که استحقاق بهشت را برساند نکرده باشد). 5- الجنّة دار الأمان 397. بهشت سراى امان است.\n7- الجنّة جزاء المطیع 417. 8- الجنّة دار الأتقیاء 438. 9- الجنة غایة السّابقین 478. 10- الجنّة أفضل غایة 1024. 11- الجنّة مال الفائز 1074. 12- الجنّة جزاء کلّ مؤمن محسن 1431. 13- نیل الجنّة بالتّنزّه عن المأثم 9953. 14- إنّک لن تلج الجنّة حتّى تزدجر عن غیّک، و تنتهی، و ترتدع عن .....\n7- بهشت پاداش فرمانبر است. 8- بهشت سراى پرهیز کاران است. 9- بهشت آخرین هدف سبقت گیرندگان، و آتش سرانجام افراط کنندگان است. 10- بهشت افزونترین غرض و مقصود است. 11- بهشت سرانجام کار پیروزمند است. 12- بهشت پاداش هر مؤمن احسان کننده است. 13- رسیدن به بهشت با پاکیزگى، و دورى از گناهانست. 14- به راستى که تو داخل بهشت نخواهى شد، تا آنکه از گمراهى خود باز\nمعاصیک، و ترعوی 3795. 15- إذا آمنت باللّه و اتّقیت محارمه أحلّک دار الأمان، و إذا أرضیته تغمّدک بالرّضوان 4146. 16- ثمن الجنّة العمل الصّالح 4698. 17- ثمن الجنّة الزّهد فی الدّنیا 4700. 18- سادة أهل الجنّة الأسخیاء، و المتّقون 5584. 19- سادة أهل الجنّة المخلصون 5591. 20- سادة أهل الجنّة الأتقیاء الأبرار 5599. 21- طلب الجنّة بلا عمل حمق 5991. 22- لا تحصل الجنّة بالتّمنّی 10566.\nایستاده و دور شوى، و از گناهان خود دست کشى و باز گردى. 15- هر گاه به خدا ایمان آوردهاى، و از حرامهایش دورى نمائى تو را در\nخانه امان فرود آورده چون او را خوشنود گردانى تو را بخوشنودى فرو پوشاند.\n(شکى نیست در این که خوشنودى خدا از نعمتى بالاتر خواهد، رزقنا اللّه و\nإیاکم بمحمد و آله الطاهرین صلوات اللّه علیهم أجمعین). 16- بهاى بهشت عمل صالح است. (یعنى هر که بهشت خواهد باید عمل صالح انجام دهد). 17- بهاى بهشت بىرغبتى در دنیاست. 18- بزرگان اهل بهشت سخاوتمندان، و خویشتن داران است. 19- بزرگان اهل بهشت افراد مخلصند. 20- مهتران اهل بهشت خویشتنداران نیکو کار است. 21- طلب کردن بهشت بدون عمل حماقت است. 22- بهشت با آرزو کردن حاصل نخواهد شد (بلکه نیازمند به عمل است).\n23- لا یدخل الجنّة خبّ و لا منّان 10792. 24- لا یفوز بالجنّة إلّا من حسنت سریرته و خلصت نیّته 10868. 25- کلّ نعیم دون الجنّة محقور 6867. 26- لن یفوز بالجنّة إلّا السّاعی لها 7403. 27- لن یحوز الجنّة إلّا من جاهد نفسه 7421. 28- من اشتاق إلى الجنّة سلا عن الشّهوات 8591. 29- نیل الجنّة بالتّنزّه عن المآثم 9953. 30- نال الجنّة من اتّقى عن المحارم 9954. 31- هیهات لا یخدع اللّه عن جنّته، و لا ینال ما عنده إلّا بمرضاته 10043.\n23- بسیار مکر کننده، و بسیار منّت گذارنده وارد بهشت نخواهند شد. 24- به بهشت پیروز نخواهد گردید مگر کسى که نهان او نیکو بوده، و نیّتش خالص باشد. 25- هر نعمتى غیر از بهشت کوچک است. 26- هرگز به بهشت پیروزى حاصل نکند، مگر سعى کننده و کوشا براى آن. 27- هرگز بهشت را حیازت نخواهد نمود، مگر کسى که با نفس خود پیکار کند. 28- هر که مشتاق بهشت باشد، شهوتها را فراموش نماید. 29- رسیدن به بهشت، به پاکیزگى از گناهان است. 30- به بهشت رسیده است، هر که از حرامها پرهیز نماید. 31- (تتمه کلامى است از خطبه 129 نهج البلاغه که در باره وزن وکیل\nبیان داشته) چه دور است (اندیشه شما) خداوند از بهشت او فریب داده نشده، و\nبه آنچه در نزد اوست رسیده نمىشود مگر به خشنودى او.\nص 197 4-معنای لغوی اعتکاف\nاعتکاف از ریشه عکف است. اهل لغت برای این ریشه، معانی گوناگونی ذکر نموده\nاند. از جمله: رویکرد به چیزی با توجه و مواظبت، اقبال به چیزی بی آن که\nروی از آن برگردد، محبوس و متوقف کردن چیزی، اقبال و ملازمت بر چیزی از\nروی تعظیم و بزرگداشت آن، التزام به یک مکان و اقامت در آن، اقامت، ملازمت\nو مواظبت، حبس و توقف. تعریف اصطلاحی اعتکاف\nمجموع تعاریف بالا را می توان، در یک تعریف خلاصه کرد: "اعتکاف\nبه معنی اقامت گزیددن در جایی است به طوری که فرد معتکف خود را محبوس و\nملتزم به آن مکان بداند و این التزام ناشی از اهمیت و عظمت آن موضع باشد." بنابراین آنچه باعث تفاوت میان اعتکاف و سایر اقامتها می شود این است\nکه در اعتکاف، یک نحوه توجه و رویکردی وجود دارد که مانع اشتغال فرد به\nامور دیگر، غیر از آنچه که به او روی کرده می شود.\nامام خمینی (ره) در تعریف اعتکاف می گویند: وَ\nهُوَ اللَّبَثُ فِی المَسجِدِ بِقَصدِ التَعّبُدِ بِهِ وَ لا یعتَبَرُ\nفِیه ضَمُّ قَصدِ عِبادَةٍ اُخری خارِجَةً عَنهُ وَ اِن کانَ هُو الاَحوِط؛اعتکاف،\nماندن در مسجد به نیت عبادت است و قصد عبادت دیگر، در آن معتبر نیست. اگر\nچه احتیاط مستحب نیت عبادتی دیگر، در کنار اصل ماندن می باشد. ارکان اعتکاف: ارکان عبادت یعنی اجزایی که اگر عمداً یا هوا ترک شوند،\nآن عبادت باطل می شود. اعتکاف نیز ارکانی دارد که عبارت اند از 1) نیت؛ 2)\nتوقف در مسجد جامع شهر یا مساجد چهار گانه معروف؛ 3 کمتر از سه روز نبودن\nاعتکاف؛ 4) روزه دار بودن معتکف در ایام اعتکاف. توضیح بیشتر درباره ارکان و سایر شرایط اعتکاف را در این جا بخوانید. اعتکاف در فقه\nاعتکاف از اصطلاحات فقه اسلامی و به معنی اقامت طولانی در یکی از مساجد جامع\nبه منظور عبادت است و از جمله عبادت‌هایی است که سابقه تاریخی فراوانی\nدارد. بسیاری از پیامبران و موحدان برای راز و نیاز با خداوند و تهذیب نفس\nو تقویت روح به مدت طولانی در نقطه‌ای معین و به دور از زندگی مادی اقامت\nمی‌گزیدند. سنت پیامبر در اعتکاف\nبهترین مکان‌ها برای اعتکاف، مسجد الحرام، مسجد النبی، مسجد کوفه، مسجد سهله، است و پس از آنها، مساجد جامع شهرها. اعتکاف از جمله عبادت‌های مستحب مؤکد در اسلام است. در ایام اعتکاف، مباشرت با همسر و بیرون رفتن از مسجد به مدت طولانی و برای کارهای غیر ضروری مجاز نیست. زمانهای اعتکاف\nایام اعتکاف، دهه آخر ماه رمضان و نیز ایام البیض (سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم) ماه رجب است. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم فرموده است: 5-\nولادت فضائل علم حوادث دوران امامت حاکمان دوران امامت\nحضرت امام محمد باقر علیه‌السلام پنجمین امام شیعیان است که در سال 57 هجری قمری در مدینه متولد شد. پدر بزرگوارش امام سجاد علیه السلام و مادر والامقامش ام عبدالله است. وی اولین شخصی است که نسب پدر و مادرش به حضرت فاطمه زهرا علیهاسلام می رسد.\nپیشوایی امام باقر علیه السلام از صدر اسلام روشن و مسلم بود و نص بر امامت آن امام همراه با تعاریف رسول خدا، فراوان به ما رسیده است. از آن امام معجزات و کرامات بسیار و نیز امور غریبه فراوانی در کتب معتبر ثبت شده و جنّ و ملائکه و حتّی جبرئیل خدمت او می‌رسیده‌اند. مکارم اخلاق امام، زبانزد خاص و عام است و علوم و معارف فراوانی از وجود او سرچشمه گرفته . وی همچنین توجه خاصّی به عبادت و ذکر و مناجات داشته است. در زمان این امام، عده‌ای متمایل به رهبانیّت و ترک دنیا بودند که با مخالفت امام مواجه می‌شدند.\nعلم امام باقرعلیه السلام چون در اواخر دوران حکومت بنی امیه به‌سر می‌برد، از ضعف قدرت حاکمه استفاده نمود و در نشر معارف اسلامی، تلاش گسترده‌ای کرد و با مخالفین و صاحبان عقاید مختلف، مناظرات مفصّلی داشت و به سؤالات شیعیان و مخالفین\nپاسخ داد. لذا از آن امام در تمام مسائل فقهی و اجتماعی و حکومتی روایات\nفراوانی نقل شده است، به‌طوری‌که تقریباً هیچ کتاب روایی نیست مگر این که\nاز امام باقر علیه السلام در موارد مختلف روایتی ذکر شده است. امام باقر علیه السلام با صحابی بزرگ رسول خدا، جابر بن عبدالله انصاری روابط صمیمانه‌ای داشت و برای او احترام خاصی قائل بود. برای آن امام، غیر از جابر، اصحاب و راویان زیادی نام می‌برند که در بین آنها جابر بن یزید جعفی و محمّد بن مسلم و زراره و حمران، بسیار معروفند. شاعر معروف امام نیز کمیت نام دارد. حوادث دوران امامت\nبرادر امام باقر علیه السلام زید بن علی بن الحسین پس\nاز شهادت امام سجاد علیه السلام پرچم مخالفت با بنی‌امیه را برافراشت و\nافراد زیادی را به دور خود جمع کرد. ولی امام باقر او را از قیام مسلّحانه\nمنع کرد و فرمود: « هنوز وقتش نرسیده است، و قیام تو در انتها به ضرر\nمسلمین می انجامد.» اما زید که خون حسینی در رگ‌های او می‌جوشید، زیر بار\nنرفت و قیام کرد و عاقبت در اثر اعلان مخالفت با بنی‌امیه به شهادت رسید.\nحاکمان دوران امامت امام باقر علیه السلام در زمان حکومت ولید بن عبدالملک به امامت رسیدند که پس از او سلیمان بن عبدالملک و سپس عمربن عبدالعزیز و سپس یزید بن عبدالملک و پس از او هشام بن عبدالملک، یکی پس از دیگری حاکم مَمالک اسلامی شدند. امام با هر یک از آنها به نحو خاصّی برخورد می‌کرد، ولی متأسّفانه بعضی از بستگان وی، از جمله زید بن حسن بن علی به بدگویی او دست زدند تا سرانجام هشام ، امام را مسموم کرد و به شهادت رساند. امام باقر علیه السلام به فرزند ارجمندش امام صادق علیه السلام وصیت فرمود و به لقاء پرورگار شتافت. آن حضرت دارای سه همسر و هفت فرزند بود. از امام باقر علیه السلام مواعظ بسیار ارزشمندی به یادگار مانده است که تمام نسل‌ها تا قیامت از آن بهره‌مند خواهند بود.\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در چهارشنبه سوم تیر ۱۳۸۸ ساعت ۱۱:۳۹ قبل از ظهر | لینک ثابت | تسليت شهادت حضرت زهراء (س)\nمصیبت شهادت حضرت زهراء(س)\nما گوشه نشینان غم فاطمه ایم محتاج عطا و کرم فاطمه ایمعمریست که داغ غمش سوخته ایم دلسوخته عمر کم فاطمه ایممصیبت شهادت حضرت فاطمه زهراء (ع):هنگامی که حضرت علی(ع) بدن حضرت زهرا(س) را کفن می کرد وقتی که می خواست بندهای کفن را ببنددصدا زد: ای ام کلثوم،ای زینب، ای سکینه، ای فضّه، ای حسن،ای حسین! هلمو تزودوا من امکم...بیایید و از دیدار مادرتان توشه بر گیرید که وقت فراق و لقاء است.حسن و حسین (ع) آمدند،با آه و ناله فریاد می زدند:ای مادر حسن ، ای مادر حسین!وقتی که به حضور جدّمان رسیدی سلام ما را به او برسان به او بگو:بعد از تو در دنیا یتیم ماندیم.آه ! آه! چگونه شعله ی غم دل،از فراق پیامبر (ص) و مادرمان خاموش گردد؟امیر مومنان می فرماید:من خدا را گواه می گیرم که فاطمه(ع) ناله جانکاهی کشیدو دست های خود را دراز کرد و فرزندانش را مدّتی به سینه اش چسباندناگاه شنیدم هاتفی از آسمان صدا زد:(( یا اباالحسن ارفعهما عنها لقد ابکیا و الله ملائکه السّماء:ای ابالحسن ، حسن و حسین (ع) را از روی سینه مادرشان بلند کن که سوگند به خدا این حالت آنها، فرشتگان آسمان را به گریه انداخت!)).آنگاه علی (ع) آنها را از سینه مادرشان بلند کرد. برگرفته از ۷۲ مجلس و سوگنامه آل محمد(ص) شهادت حضرت زهراء علیه السلام را به همه آزاده گان و شیعه ایشان تسلیت عرض می نمایم.«روز شهادت حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها)»\nاسماء بنت عمیس میگوید: وقتیکه حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) وارد خانه گردید، من چند لحظه ای انتظار او را کشیدم، سپس او را صدا زدم، جواب نداد، سپس صدا زدم ای دختر محمد مصطفی(صلی الله علیه و آله وسلم)!\nای بهترین دختری که از مادر متولد گردید! ای دختر بهترین انسانها! ای دختر\nآنکس که به مقام قرب ربوبی رسید! جواب نداد. وارد اتاق شدم. پارچه از رویش\nکنار زدم، دیدم از دنیا رفته و به شهادت نائل گردیده. (1) با دلی پر از غصه و ستم دیده، در فاصله بین مغرب و عشاء وفات کرد. (2)\n** بـســتـر بـیـمـار عــلـی(ع) جـمـع شد ** ** فاطمه(س) پروانه، علی(ع) شمع شد **\nاسماء میگوید: خود را روی بدن حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) افکندم، او را بوسیدم و عرض کردم ای فاطمه(سلام الله علیها)! هنگاهی که بر پدرت وارد شدی، سلام مرا به او برسان.\nدر همین وقت امام حسن(علیه السلام) و امام حسین(علیه السلام) وارد خانه شدند و از شهادت مادرشان باخبر شدند. امام حسن(علیه السلام) خود را روی جنازه مادر انداخت، او را میبوسید و میگفت: مادر جان! با من سخن گو پیش از آنکه روح از بدنم خارج گردد. امام حسین(علیه السلام) پاهای مادر را میبوسید و میگفت: مادر جان! من پسرت حسین هستم، با من صحبت کن پیش از آنکه دلم از جا کنده شود و بمیرم.\n** باز شد تا که در حـجـره ام الحـسـنـیـن(س) ** ** گفت با گریه حسن(ع)، آجرک الله حسین(ع)**\n** علی(ع) بیا فاطمه(س) خاموش شد ** ** مــادر زیـنـبـین، کـفـن پــوش شد **\nامیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) بسوی منزل آمد و میفرمود: ای دختر پیغمبر(صلی الله علیه و آله وسلم) تو تسلیت بخش من بودی، بعد از تو، از که تسلیت جویم؟ خدایا!\nمن از دختر پیامبرت راضی ام، خدایا! او از تو میترسید، او را پناه ده، از\nما مفارقت کرد و نزد تو آمد، به او نیکی کن، بر او ستم شد، به نفع او\nداوری نما، تو بهترین داورانی. (3)\n** بـین مـن و مغیره، خـدایا تو حـکـم کن ** ** در روز دادخواهی من،ای دادخواه من **\n** جـرمـم چـه بـُد، که بر بدنم تـازیانه زد ** ** در پـیــش دیــده پــســـرم، ای الــه من **\nحضرت ام کلثوم(سلام الله علیها) که خود را به چادری پیچیده بود، از منزل بیرون آمد؛ فریاد میزد: ای پدر جان! یا رسول الله! گویا امروز تو را از دست دادیم. دیگر حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را نمیبینم. صدای ضجه و شیون از مدینه بلند شد.بسوی خانه امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) حرکت\nکردند و در آنجا جمع گشتند و در انتظار خروج جنازه بودند. ابوذر از خانه\nبیرون آمد فرمود: به خانه هایتان بروید، چون تشییع جنازه دختر پیغمبر(صلی الله علیه و آله وسلم) به تأخیر افتاد. (4)\n** اول فـــــــدایـــــیــــه ، راه ولــایــــــت ** ** بـیـن دیــوار و در، شــد ایــن جــنــایـت **\n** شـمـع بـزم عــلـی(ع)، گـردیده خـاموش ** ** فـریـاد وا اُمـــاه، مـی رسـد بـر گــوش **\n** در این دل شب ... کلثوم(س) و زینب(س) ** **یا صاحب الزمان عجل ظهورک**\nامیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام)، حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را در هفت پارچه کفن کرد. (8)\nپیش از آنکه بندهای کفن را ببندد، صدا زد: ای ام کلثوم و ای زینب و ای فضه\nو ای حسن و ای حسین! بیائید از مادرتان توشه ای بگیرید که دیگر او را\nنخواهید دید. حسنین(علیهما السلام) آمدند و میگفتند: وا حسرتا! از فراق جدمان فارغ نشدیم که به داغ مادر مبتلا گردیدیم. مادر جان! وقتی که جدمان را ملاقات نمودی، سلام ما را به او برسان و بگو: بعد از تو یتیم شدیم.\n** بـیـت آتـش زده، مـاتـم سـرا شد ** ** از قـرآن عـلی(ع)، کوثر جدا شد **\n** تـمــامِ هـســتم، رفـتـه ز دسـتـم ** ** بی تو یافاطمه(س)، خانه نشستم **\n** با اشـک دیده ام، شـستم شبانه ** ** هم جای سـیـلی و ، هم تـازیانه **\n** یـارب دادم ز کـف، بـود و نبودم ** ** شـد چـیـده با لـگد، یـاس کـبودم **\n** غـــمـخـانـه مـا، دارد تـــمـاشــا ** ** از داغ فـاطـمـه(س)، افتادم از پا **\n** کودکان اطراف مادر آه و افغان میکنند ** ** سینه مجروح مادر،بوسه باران میکنند **\nامام حسن(علیه السلام) و امام حسین(علیه السلام) و عقیل و عمّار و سلمان و مقداد و ابوذر نیز با امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) نماز خواندند. (10) سپس حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را در منزلش دفن نمودند. (11)\nامیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) هنگامیکه حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را در لحد نهاد، فرمود: « بسم الله الرحمن الرحیم » ای فاطمه! به یاری خدا و اسم خدا و بر دین رسولخدا(صلی الله علیه و آله وسلم) تو را به آن کسی که به تو سزاوارتر بود تسلیم نمودم. برای آن را میخواهم که خدایت میخواهد، سپس این آیه را تلاوت فرمودند: « منها خلقناکم و فیها نعیدکم و منها نخرجکم تارة أخری » (12)\nدر روایت اهل تسنن چنین آمده است: وقتی امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام)، حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را در قبر گذاشت و خاک به روی آن ریخت، فرشتگان سوال از وی پرسیدند: پروردگارت کیست؟فرمود: الله ربّی. یعنی خدا پروردگار من است.\nپرسیدند: پیامبر کیست؟ فرمود: پدرم حضرت محمد(صلی الله علیه و آله وسلم).\nگفتند: امامت کیست؟ فرمود: امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) که بالای قبرم ایستاده. (13)\nوقتی که ابوبکر(لعنة الله علیه) و عمر(لعنة الله علیه) از دفن حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) اطلاع یافتند، و در بقیع\nقبرهای تازه ای دیدند، ناراحت شدند و کار بر آنان مشکل گردید. گفتند راه\nچاره اینست که زنهای مسلمان را ببریم تا قبور را نبش نمایند و حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را بیرون آوریم و بر او نماز بخوانیم.\nامیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) از جریان باخبر شد. لباس زردی که وقت جنگ میپوسید، در بر کرد و ذوالفقار را به دست گرفته، خشمناک از خانه بیرون آمد و سوگند یاد کرد که اگر سنگی را از قبرها جابجا کنید، شمشیر در میان آنها میکشم. عمر(لعنة الله علیه) به حضرت بر خورد و عرض کرد: یاابالحسن! چرا چنین کردی؟ بخدا قسم که قبر حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را نبش میکنم و بر او نماز میگذارم. امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) یقه عمر(لعنة الله علیه)\nرا گرفت و او را به زمین زد و فرمود: ای پسر زن سیاه رو! از حق خودم چشم\nپوشیدم، زیرا که ترسیدم مردم از دین برگردند اما نسبت به قبر حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) نمیگذرم. سوگند به آنکه جان من بدست اوست، اگر سنگی را جابجا کردی، زمین را از خون شما سیراب خواهم کرد. ابوبکر(لعنة الله علیه) آمد، امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) را به رسولخدا(صلی الله علیه و آله وسلم) قسم داد که دست از عمر(لعنة الله علیه) بردارد. امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) او را رها کرد، مردم متفرق گردیدند. (16)\n«حضرت علی(علیه السلام) برمزارحضرت زهراء(سلام الله علیها)» ادامه مطلب\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت ۱۱:۷ قبل از ظهر | لینک ثابت | ولادت حضرت زينب(س)\nالسلام عليكِ يا زينب كبري، السلام عليكِ يا بنت رسول الله، السلام عليكِ يا بنت اميرالمومنين (سلام الله)\nای فروغ تابنده کوثر! ای پرستار شهادت! تو بانوی فصاحتی و اعجاز. نطق آتشین تو قلب سنگی کوفیان را ذوب کرد، اشک از چشمان آنها به راه انداخت و به سینه های کویری شان گسیل داشت. تو فرزند کوثری! تو جرعه ناب کوثری! نامت همیشه درس آموز عزت و یادت هماره الهام بخش شرف و مردانگی باد. 5جمادی الاول، سالروز میلاد مظهر علم و تقوا، سلاله پاک\nرسول خدا (صلی الله علیه و آله) دست پرورده آغوش امام علی مرتضی (علیه\nالسلام) و تربیت یافته دامان فاطمه زهرا (علیها سلام)، حضرت زینب کبری\n(سلام الله علیها) خجسته باد.ادامه مطلب\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت ۹:۴۴ قبل از ظهر | لینک ثابت | به مناسبت اربعين حسيني اربعين حسيني، تكرار ياد و خاطره حماسه سازان كربلاستسلام بر حسين و اربعينش، سلام بر اربعين و زائرانش! و سلام بر اندوه هاي دل آنان كه به سوغات بر مزار كشتگان، عشق بردند و به مويه نشستند. به شوق زيارت صحن و سراي جان فزايت، اربعين شهادتت را به سوگ مي نشينيم، يا حسين!و اربعين از رازهاي هستي است و اربعين حسين (ع) روز بسط لطف اوست بر پيروان و دوستدارانش. و در مقام حسين (ع) همين بس كه در زيارت اربعينش خطاب به جدشان محمد مصطفي (ص) و پدر بزرگوارشان حضرت علي (ع) و مادر گراميشان فاطمه (س) ميگوييم كه خداوند عزاداري شما را در رثاء حسين (ع) فبول فرمايد. نخستين اربعين\nاربعين از رازهاي هستي، خصوصيت\nعدد چهل و اسرار نهفته در آن براى ما روشن نيست.\nبسا، با توجه به ويژگى هاى انسان، «چهل بار» تكرار يك رفتار پسنديده موجب ملكه معنوى و تعميق آن رفتار و قابليت نزول فيض خاص خداوند مى شود.\nدر فرهنگ اسلامى هم عدد چهل (اربعين) جايگاه ويژه اى دارد. چله نشينى براى رفع حاجات، حفظ كردن چهل حديث، اخلاص چهل صباح، كمال عقل در چهل سالگى، دعا براى چهل مؤمن، از اين نمونه هاست.\n« من اخلص لله اربعين يوماً فجر الله ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه»: هر كس چهل روز فقط براى خداوند تعالى اخلاص چشمه های خداوند ورزد حكمت را از قلبش بر\nزبانش جارى مى سازد.»\nو خواجه عليه السلام ظهور چشمه هاي حکمت از دل بر زبان را اختصاص اخلاص اربعين صباحا فرموده است، و حوالت کمال تخمير طينت آدم عليه السلام به اربعين صباحا کرد و از اين نوع بسيار است.\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در شنبه سوم اسفند ۱۳۸۷ ساعت ۱۱:۲۱ قبل از ظهر | لینک ثابت | بيانات بزرگان انقلاب درباره دهه فجر «بنيانگذار کبير\nجمهوري اسلامي ايران حضرت امام خميني(ره):»\n*پشتيبان ولايت فقيه\nباشيد تا آسيبي به مملكت نرسد .\n*اين اعجاز بزرگ قرن و اين پيروزي بي نظير و اين جمهوري\nاسلامي محتاج به حفظ و نگهداري است .\n*انقلاب اصيل ماجلوه اي از نهضت پر عظمت حضرت رسول ا...\n(ص ) است .\n* خون شهيدان ،\nانقلاب و اسلام را بيمه كرده است .\n*پيروزي انقلاب مرهون فداكاريهاي دلاورانه ملت ، خصوصاً\nشهيدان است .\n*هرچه انقلاب اسلامي دارد از بركت مجاهدت شهدا و\nايثارگران است .\n*اين نعمت بزرگ الهي ( انقلاب اسلامي ) را ارزان از دست\n*22 بهمن بهمن در\nطول زندگي و براي نسلهاي آينده بايد سرمشق همه قرارگيرد .\n*نهضت ايران ، نهضتي بود كه خداي تبارك و تعالي در آن نقش\nمعظم انقلاب اسلامي حضرت‌آيت‌الله العظمي خامنه‌اي(مدظله‌العالي):»\n*در انقلاب ما بايد مكتب ، قرآن ، اسلام، وحدت و امامت\n*زنده نگه داشتن ياد شهداي انقلاب باعث تداوم حركت انقلاب\n*دهه فجر آئينه اي است كه خورشيد اسلام در آن درخشيد و به\nما منعكس شد .\n*انقلاب اسلامي با اتكاء به قدرت مردم ، آسيب ناپذير است\n*اين انقلاب ، بي نام خميني (ره ) در هيچ جاي جهان شناخته\nشده نيست .\n*مسئولان را به برنامه ريزي و عمل در عرصه خدمت به مردم ،\nو مردم را به مطالبه نهضت خدمت رساني از مسئولان توصيه مي‌كنم .\n*ملت ما بايد قدرت و عظمتي را كه در سايه اسلام و وحدت و\nمجاهدت به آورده حفظ كند . *وحدت ، كليد موفقيت و رمز پيروزي انقلاب ما بوده است .\n*حفظ حيثيت و آبروي انقلاب اسلامي و نظام ، امروز بر همه\n*خط انقلاب ، خط عظمت اسلام و مسلمين و دفاع از مظلومين و\nمستضعفين است .\n* ما ميراث بزرگ\nامام خميني (ره ) و همه ارزشها و اصول آن را حفظ خواهيم كرد .\n*جمهوري اسلامي متكي به يك ملت مؤمن ، سرافراز ، اصيل و\nريشه دار است .\n*دهه فجر ، دهه تجديد قواي نيروهاي انقلابي و تجديد ميثاق\nملت با انقلاب است .\n*دهه فجر عيدي است كه يك تاريخ سر تا پا ظلم و طغيان را\nقطع كرد .\n*دهه فجر مظهر شكوه و عظمت و فداكاري ملت ايران است\n*از ارزشهاي انقلاب و دستاوردهاي انقلاب بايد همه ، زن و\nمرد و پير و جوان دفاع كنند .\n*پيروزي انقلاب اسلامي در ايران سرآغاز حاكميت ارزشهاي\nمعنوي بوده است .\n*نظام جمهوري اسلامي محصول تلاش عظيم اسلامي و فعال شدن\nآتشفشاني كه پايه هاي استكبار را به لرزه درآورد . *وحدت كلمه و حضور خود را در صحنه حفظ كنيد و ياد امام و\nانقلاب را زنده نگه داريد .\n* همه موفقيتهاي\nدوران مبارزات و پس از پيروزي مرهون هوشياري و صبر انقلابي و حضور دائمي شما در\nصحنه است .\n*كشور متعلق به ملت است و ملت با همه وجود از آن و از\nاستقلال و عزت خود دفاع خواهد كرد .\n*انقلاب بزرگ ما درميان همه خصومتها ، راه دشوار خود را\nبا اقتدار و صلابت طي كرد .\n*ملت ايران با وحدت كلمه و با تمسك به اسلام و رهبري\nشجاعانه و حكيمانه مردمي الهي و دين شناسي بزرگ و مؤمن و صالح «امام خميني (ره ) »\nنظام جمهوري اسلامي را بر سركار آورد .\n*ملت ايران با الهام\nاز هدايتهاي امام راحل با ايمان و اراده و هوشياري خود گردنه هاي دشوار را پشت سر\nگذاشت و به موفقيتهاي درخشان دست يافت .\n*امام بزرگوار ما با ارائه مكتب سياسي اسلام ، خط بطلان\nبرهمه تلاشهاي فرهنگي و سياسي دشمنان اسلام در طول يك قرن و نيم گذشته كشيد.\n*22 بهمن روز\nتجديد عهد با انقلاب ،امام و اسلام است .\n*ملت ايران پس از سالها تحقير و ذلت در دوران رژيم وابسته\nپهلوي ، طعم عزت را در سايه نظام اسلامي چشيده است .\n*هيچ چيز بيشتر ازخدمت صادقانه ، پيگير و عالمانه مسئولان\n، مردم را خوشحال نمي‌كند .\n*ما مي خواهيم اختيار اين ملت و كشور دست خود اين ملت\nباشد ، نه دست آمريكا و مستكبران بين المللي *ما استقلال را ارزان به دست نياورده ايم ، مي‌خواهيم آن\nرا حفظ كنيم .\n«رياست محترم مجمع تشخيص مصلحت نظام حضرت‌آيت‌الله هاشمي\n*شرايط استثنايي انقلاب با محوريت ولايت فقيه به دست آمده است\n*گراميداشت دهه فجر\nحركتي براي حفظ انقلاب است .\n*اين انقلاب مديون\nخون شهداست .\n*دهه فجر عظيم‌ترين\nحادثه تاريخ اسلام است .\n*دهه فجر مبارك‌ترين\nايام‌ا... زندگي امت اسلامي است .\n*12 بهمن, روز\nاعجاز تاريخ ايران است .\n*انقلاب ما بيش از\nهر انقلاب ديگري در دنيا متكي به مردم بوده است .\n*حضور مردم در صحنه\nتفسيري جز علاقه‌مندي مردم به انقلاب, نظام, امام(ره) و رهبري ندارد .\n*انقلاب بر اساس شهادت و ايثارگران بنا شد .\n*انقلاب اسلامي معجزه اسلام و قرآن است .\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در شنبه دوازدهم بهمن ۱۳۸۷ ساعت ۱۵:۱۲ بعد از ظهر | لینک ثابت | به مناسبت شهادت امام سجاد (ع) ترنم روز و شب اشك تو پرده از چهره تزوير ايل دشنه برداشت و سيل اشك تو، خانمان ظلم و ستم شان را ويران ساخت. اي تو معلم ايستادگي و صبوري! پيام آور ايثار و جانفشاني! و اين اشك غربتي است كه بر مظلوميتت از ديده عاشقان بر مزار بي شمع و چراغت جاري است.\nزندگانی حضرت امام سجاد (علیه السلام)\nنام معصوم ششم علی ( ع ) است . وی فرزند حسين بن علی بن ابيطالب ( ع ) و ملقب به "سجاد" و "زين العابدين " مي باشد . امام سجاد در سال 38هجری در مدينه ولادت يافت . حضرت سجاد در واقعه جانگداز کربلا حضور داشت ولی به علت بيماری و تب شديد از آن حادثه جان به سلامت برد ، زيرا جهاد از بيمار برداشته شده است و پدر بزرگوارش - با همه علاقه ای که فرزندش به شرکت در آن واقعه داشت - به او اجازه جنگ کردن نداد . مصلحت الهی اين بود که آن رشته گسيخته نشود و امام سجاد وارث آن رسالت بزرگ ، يعنی امامت و ولايت گردد . اين بيماری موقت چند روزی بيش ادامه نيافت و پس از آن حضرت زين العابدين 35سال عمر کرد که تمام آن مدت به مبارزه و خدمت به خلق و عبادت و مناجات با حق سپری شد . سن شريف حضرت سجاد ( ع ) را در روز دهم محرم سال 61هجری که بنا به وصيت پدر و امر خدا و رسول خدا ( ص ) به امامت رسيد ، به اختلاف روايات در حدود 24 سال نوشته اند . مادر حضرت سجاد بنا بر مشهور "شهربانو" دختر يزدگرد ساسانی بوده است . آنچه در حادثه کربلا بدان نياز بود ، بهره برداری از اين قيام و حماسه بی نظير و نشر پيام شهادت حسين ( ع ) بود ، که حضرت سجاد ( ع ) در ضمن اسارت با عمه اش زينب ( ع ) آن را با شجاعت و شهامت و قدرت بی نظير در جهان آن رو فرياد کردند . فريادی که طنين آن قرنهاست باقی مانده و - برای هميشه - جاودان خواهد ماند . واقعه کربلا با همه ابعاد عظيم و بی مانندش پر از شور حماسی و وفا و صفا و ايمان خالص در عصر روز عاشورا ظاهرا به پايان آمد ، اما مأموريت حضرت سجاد ( ع ) و زينب کبری ( س ) از آن زمان آغاز شد . اهل بيت اسير را از قتلگاه عشق و راهيان به سوی "الله " و از کنار نعشهای پاره پاره به خون خفته جدا کردند .\nحضرت سجاد ( ع ) را در حال بيماری بر شتری بی هودج سوار کردند و دو پای حضرتش را از زير شکم آن حيوان به زنجير بستند . ساير اسيران را نيز بر شتران سوار کرده ، روانه کوفه نمودند . کوفه ای که در زير سنگينی و خفقان حاکم بر آن بهت زده بر جای مانده بود و جرأت نفس کشيدن نداشت ، زيرا ابن زياد دستور داده بود رؤسای قبايل مختلف را به زندان اندازند و مردم را گفته بود بدون اسلحه از خانه ها خارج شوند . در چنين حالتی دستور داد سرهای مقدس شهدا را بين سرکردگان قبايلی که در کربلا بودند تقسيم و سر امام شهيد حضرت ابا عبد الله الحسين را در جلو کاروان حمل کنند . بدين صورت کاروان را وارد شهر کوفه نمودند . عبيد الله زياد مي خواست وحشتی در مردم ايجاد کند و اين فتح نمايان خود را به چشم مردم آورد . با اين تدبيرهای امنيتی چه شد که نتوانستند جلو بيانات آتشين و پيام کوبنده زن پولادين تاريخ حضرت زينب (س) را بگيرند ؟ گويی مردم کوفه تازه از خواب بيدار شده و دريافته اند که اين اسيران ، اولاد علی ( ع ) و فرزندان پيغمبر اسلام ( ص ) مي باشند که مردانشان در کربلا نزديک کوفه به شمشير بيداد کشته شده اند .\nهمهمه از مردم برخاست و کم کم تبديل به گريه شد . حضرت سجاد ( ع ) در حال اسارت و خستگی و بيماری به مردم نگريست و فرمود : اينان بر ما مي گريند ؟ پس عزيزان ما را چه کسی کشته است ؟ زينب خواهر حسين ( ع ) مردم را امر به سکوت کرد و پس از حمد و ثنای خداوند متعال و درود بر پيامبر گرانقدرش ، حضرت محمد ( ص ) فرمود : "... ای اهل کوفه ، ای حيلت گران و مکرانديشان و غداران ، هرگز اين گريه های شما را سکون مباد . مثل شما ، مثل زنی است که از بامداد تا شام رشته خويش مي تابيد و از شام تا صبح به دست خود بازمي گشاد . هشدار که بنای ايمان بر مکر و نيرنگ نهاده ايد ..." .\nسپس حضرت زينب ( ع ) مردم کوفه را سخت ملامت فرمود و گفت : "همانا دامان شخصيت خود را با عاری و ننگی بزرگ آلود کرديد که هرگز تا قيامت اين آلودگی را از خود نتوانيد دور کرد . خواری و ذلت بر شما باد . مگر نمي دانيد کدام جگر گوشه از رسول الله ( ص ) را بشکافتيد ، و چه عهد و پيمان که بشکستيد ، و بزرگان عترت و آزادگان ذريه او را به اسيری برديد ، و خون پاک او به ناحق ريختيد ..." . مردم کوفه آنچنان ساکت و آرام شدند که گويی مرغ بر سر آنها نشسته ! سخنان کوبنده زينب ( ع ) که گويا از حلقوم پاک علی ( ع ) خارج مي شد ، مردم بی وفای کوفه را دچار بهت و حيرت کرد . شگفتا اين صدای علی ( ع ) است که گويا در فضای کوفه طنين انداز است ... . امام سجاد ( ع ) عمه اش را امر به سکوت فرمود . ابن زياد دستور داد امام سجاد ( ع ) و زينب کبری و ساير اسيران را به مجلس وی آوردند ، و در آن جا جسارت را نسبت به سر مقدس حسين ( ع ) و اسيران کربلا به حد اعلا رسانيد ، و آنچه در چنته دناءت و رذالت داشت نشان داد ، و آنچه لازمه پستی ذاتش بود آشکار نمود . 2.پيام خون و شهادت\nابن زياد يا پسر مرجانه اسيران کربلا را پس از مکالماتی که در مجلس او باآنان روی داد ، دستور داد به زندانی پهلوی مسجد اعظم کوفه منتقل ساختند ، و دستور داد سر مقدس امام ( ع ) را در کوچه ها بگردانند تا مردم دچار وحشت شوند . يزيد در جواب نامه ابن زياد که خبر شهادت حسين ( ع ) و يارانش و اسير کردن اهل و عيالش را به او نوشته بود ، دستور داد سر حسين ( ع ) و همه يارانش را و همه اسيران را به شام بفرستند . بر دست و پا و گردن امام همام حضرت سجاد زنجير نهاده ، بر شتر سوارش کردند و اهل بيت را چون اسيران روم و زنگبار بر شتران بی جهاز سوار کردند و راهی شام نمودند . اهل بيت عصمت از راه بعلبک به شام وارد شدند . روز اول ماه صفر سال 61هجری - شهر دمشق غرق در شادی و سرور است ، زيرا يزيد اسيران کربلا را که اولاد پاک رسول الله هستند ، افراد خارجی و ياغيگر معرفی کرده که اکنون در چنگ آنهايند - يزيد دستور داد اسيران و سرهای شهدا را از کنار "جيرون " که تفريحگاه خارج از شهر و محل عيش و عشرت يزيد بود عبور دهند .\nيزيد از منظر جيرون اسيران را تماشا مي کرد و شاد و مسرور به نظر مي رسيد ، همچون فاتحی بلا منازع ! در کنار کوچه ها مردم ايستاده بودند و تماشا مي کردند . پيرمردی از شاميان جلو آمد و در مقابل قافله اسيران بايستاد و گفت : "شکر خدای را که شما را کشت و شهرهای اسلام را از شر مردان شما آسوده ساخت و امير المؤمنين يزيد را بر شما پيروزی داد" . امام زين العابدين ( ع ) به آن پيرمردی که در آن سن و سال از تبليغات زهرآگين اموی در امان نمانده بود ، فرمود : "ای شيخ ، آيا قرآن خوانده ای ؟" . گفت : آری . فرمود : اين آيه را قراءت کرده ای : قل لا أسئلکم عليه أجرا الا المودة فی القربی . گفت : آری . امام ( ع ) فرمود : آن خويشاوندان که خداوند تعالی به دوستی آنها امر فرموده و برای رسول الله اجر رسالت قرار داده ماييم . سپس آيه تطهير را که درحق اهل بيت پيغمبر ( ص ) است تلاوت فرمود : "انما يريد الله ليذهب عنکم الرجس اهل البيت ويطهرکم تطهيرا" . پيرمرد گفت : اين آيه را خوانده ام . امام ( ع ) فرمود : مراد از اين آيه ماييم که خداوند ما را از هر آلايش ظاهر و باطن پاکيزه داشته است . پيرمرد بسيار تعجب کرد و گريست و گفت چقدر من بی خبر مانده ام . سپس به امام ( ع ) عرض کرد : اگر توبه کنم آيا توبه ام پذيرفته است ؟ امام ( ع ) به او اطمينان داد . اين پيرمرد را به خاطر همين آگاهی شهيد کردند . باری ، قافله اسيران راه خدا را در جلو مسجد جامع دمشق متوقف ساختند . سپس آنها را در حالی که به طنابها بسته بودند به زندانی منتقل کردند . چند روزی را در زندان گذراندند ، زندانی خراب . به هر حال يزيد در نظر داشت با دعوت از برجستگان هر مذهب و سفيران و بزرگان و چاپلوسان درباری مجلسی فراهم کند تا پيروزی ظاهری خود را به همه نشان دهد . در اين مجلس يزيد همان جسارتی را نسبت به سر مقدس حضرت سيد الشهداء انجام داد که ابن زياد ، دست نشانده پليدش در کوفه انجام داده بود . چوب دستی خود را بر لب و دندانی نواخت که بوسه گاه حضرت رسول الله ( ص ) و علی مرتضی و فاطمه زهرا عليهما السلام بوده است . وقتی زينب ( ع ) اين جسارت را از يزيد مشاهده فرمود و اولين سخنی که يزيد به حضرت سيد سجاد ( ع ) گفت چنين بود : "شکر خدای را که شما را رسوا ساخت " ، بی درنگ حضرت زينب ( ع ) در چنان مجلسی بپاخاست . دلش به جوش آمد و زبان به ملامت يزيد و يزيديان گشود و با فصاحت و بلاغت علوی پيام خون و شهادت را بيان فرمود و در سنگر افشاگری پرده از روی سيه کاری يزيد و يزيديان برداشت ، و خليفه مسلمين را رسواتر از مردم کوفه نمود . اما يزيد سر به زير انداخت و آن ضربات کوبنده و بر باد دهنده شخصيت کاذب خود را تحمل کرد ، و تنها برای جواب بيتی خواند که ترجمه آن اين است : "ناله و ضجه از داغديدگان رواست و زنان اجير نوحه کننده را مرگ درگذشته آسان است " . 3.امام سجاد ( ع ) در دمشق\nعلاوه بر سخنانی که حضرت سجاد ( ع ) با استناد به قرآن کريم فرمود و حقيقت را آشکار کرد ، حضرت زين العابدين ( ع ) وقتی با يزيد روبرو شد - در حالی که از کوفه تا دمشق زير زنجير بود - فرمود : ای يزيد ، به خدا قسم ، چه گمان مي بری اگر پيغمبر خدا ( ص ) ما را به اين حال بنگرد ؟ اين جمله چنان در يزيد اثر کرد که دستور داد زنجير را از آن حضرت برداشتند ، و همه اطرافيان از آن سخن گريستند . فرصت بهتری که در شام به دست امام چهارم آمد ، روزی بود که خطيب رسمی بالای منبر رفت و در بدگويی علی ( ع ) و اولاد طاهرينش و خوبی معاويه و يزيد داد سخن داد . امام سجاد ( ع ) به يزيد گفت : به من هم اجازه مي دهی روی اين چوبها بروم و سخنانی بگويم که هم خدا را خشنود سازد و هم برای مردم موجب اجر و ثواب باشد ؟ يزيد نمي خواست اجازه دهد ، زيرا از علم و معرفت و فصاحت و بلاغت خانواده عصمت عليهم السلام آگاه بود و بر خود مي ترسيد . مردم اصرار کردند . ناچار يزيد قبول کرد . امام چهارم ( ع ) پای به منبر گذاشت و آنچنان سخن گفت که دلها از جا کنده شد و اشکها يکباره فرو ريخت و شيون از ميان زن و مرد برخاست . خلاصه بيانات امام ( ع ) چنين بود : "ای مردم شش چيز را خدا به ما داده است و برتری ما بر ديگران بر هفت پايه است . علم نزد ماست ، حلم نزد ماست ، جود و کرم نزد ماست ، فصاحت و شجاعت نزد ماست ، دوستی قلبی مؤمنين مال ماست . خدا چنين خواسته است که مردم با ايمان ما را دوست بدارند ، و اين کاری است که دشمنان ما نمي توانند از آن جلوگيری کنند" . سپس فرمود : "پيغمبر خدا محمد ( ص ) از ماست ، وصی او علی بن ابيطالب از ماست ، حمزه سيد الشهداء از ماست ، جعفر طيار از ماست ، دو سبط اين امت حسن و حسين ( ع ) از ماست ، مهدی اين امت و امام زمان از ماست " . سپس امام خود را معرفی کرد و کار به جايی رسيد که خواستند سخن امام را قطع کنند ، پس دستور دادند تا مؤذن اذان بگويد . امام ( ع ) سکوت کرد . تا مؤذن گفت : اشهد ان محمدا رسول الله . امام عمامه از سر برگرفت و گفت : ای مؤذن تو را به حق همين محمد خاموش باش .\nسپس رو به يزيد کرد و گفت : آيا اين پيامبر ارجمند جد تو است يا جد ما ؟ اگر بگويی جد تو است همه مي دانند دروغ مي گويی ، و اگر بگويی جد ماست ، پس چرا فرزندش حسين ( ع ) را کشتی ؟ چرا فرزندانش را کشتی ؟ چرا اموالش را غارت کردی ؟ چرا زنان و بچه هايش را اسير کردی ؟ سپس امام ( ع ) دست برد و گريبان چاک زد و همه اهل مجلس را منقلب نمود . براستی آشوبی به پا شد . اين پيام حماسی عاشورا بود که به گوش همه مي رسيد . اين ندای حق بود که به گوش تاريخ مي رسيد . يزيد در برابر اين اعتراضها زبان به طعن و لعن ابن زياد گشود و حتی بعضی از لشکريان را که همراه اسيران آمده بودند - بظاهر - مورد عتاب و سرزنش قرار داد . سر انجام بيمناک شد و از آنان روی پوشيد و سعی کرد کمتر با مردم تماس بگيرد . به هر حال ، يزيد بر اثر افشاگريهای امام ( ع ) و پريشان حالی اوضاع مجبور شد در صدد استمالت و دلجويی حال اسيران برآيد . از امام سجاد ( ع ) پرسيد : آيا ميل داريد پيش ما در شام بمانيد يا به مدينه برويد ؟ امام سجاد ( ع ) و زينب کبری ( ع ) فرمودند : ميل داريم پهلوی قبر جدمان در مدينه باشيم . 4.حرکت به مدينه در ماه صفر سال 61هجری اهل بيت عصمت با جلال و عزت به سوی مدينه حرکت کردند . نعمان بن بشير با پانصد نفر به دستور يزيد کاروان را همراهی کرد . امام سجاد و زينب کبری و ساير اهل بيت به مدينه نزديک مي شدند . امام سجاد ( ع ) محلی در خارج شهر مدينه را انتخاب فرمود و دستور داد قافله در آنجا بماند . نعمان بن بشير و همراهانش را اجازه مراجعت داد . امام ( ع ) دستور داد در همان محل خيمه هايی برافراشتند . آنگاه به بشير بن جذلم فرمود مرثيه ای بسرای و مردم مدينه را از ورود ما آگاه کن . بشير يکسر به مدينه رفت و در کنار قبر رسول الله ( ص ) با حضور مردم مدينه ايستاد و اشعاری سرود که ترجمه آن چنين است : "هان ! ای مردم مدينه شما را ديگر در اين شهر امکان اقامت نماند ، زيرا که حسين ( ع ) کشته شد ، و اينک اين اشکهای من است که روان است . آوخ ! که پيکر مقدسش را که به خاک و خون آغشته بود در کربلا بگذاشتند ، و سرش را بر نيزه شهر به شهر گردانيدند" . شهر يکباره از جای کنده شد . زنان بنی هاشم صدا به ضجه و ناله و شيون برداشتند .\nمردم در خروج از منزلهای خود و هجوم به سوی خارج شهر بر يکديگر سبقت گرفتند . بشير مي گويد : اسب را رها کردم و خود را به عجله به خيمه اهل بيت پيغمبر رساندم . در اين موقع حضرت سجاد ( ع ) از خيمه بيرون آمد و در حالی که اشکهای روان خود را با دستمالی پاک مي کرد به مردم اشاره کرد ساکت شوند ، و پس از حمد و ثنای الهی لب به سخن گشود و از واقعه جانگداز کربلا سخن گفت . از جمله فرمود : "اگر رسول الله ( ص ) جد ما به قتل و غارت و زجر و آزار ما دستور مي داد ، بيش از اين بر ما ستم نمي رفت ، و حال اينکه به حمايت و حرمت ما سفارش بسيار شده بود . به خدا سوگند به ما رحمت و عنايت فرمايد و از دشمنان ما انتقام بگيرد" .\nسپس امام سجاد ( ع ) و زينب کبری ( ع ) و ياران و دلسوختگان عزای حسينی وارد مدينه شدند . ابتدا به حرم جد خود حضرت رسول الله ( ص ) و سپس به بقيع رفتند و شکايت مردم جفاپيشه را با چشمانی اشک ريزان بيان نمودند . مدتها در مدينه عزای حسينی برقرار بود . و امام ( ع ) و زينب کبری از مصيبت بی نظير کربلا سخن مي گفتند و شهادت هدفدار امام حسين ( ع ) را و پيام او را به مردم تعليم مي دادند و فساد دستگاه حکومت را بر ملا مي کردند تا مردم به عمق مصيبت پی ببرند و از ستمگران روزگار انتقام خواستن را ياد بگيرند . آن روز در جهان اسلام چهار نقطه بسيار حساس و مهم بود : دمشق ، کوفه ، مکه و مدينه ، حرم مقدس رسول الله مرکز يادها و خاطره اسلام عزيز و پيامبر گرامی ( ص ) . امام سجاد در هر چهار نقطه نقش حساس ايفا فرمود ، و به دنبال آن بيداری مردم و قيامها و انقلابات کوچک و بزرگ و نارضايتی عميق مردم آغاز شد .\nاز آن پس تاريخ اسلام شاهد قيامهايی بود که از رستاخيز حسينی در کربلا مايه مي گرفت ، از جمله واقعه حره که سال بعد اتفاق افتاد ، و کارگزاران يزيد در برابر قيام مردم مدينه کشتارهای عظيم به راه انداختند . اولاد علی ( ع ) هر يک در گوشه و کنار در صدد قيام و انتقام بودند تا سرانجام به قيام ابو مسلم خراسانی و انقراض سلسله ناپاک بنی اميه منتهی شد . مبارزه و انتقاد از رفتار خودخواهانه و غير عادلانه خلفای بنی اميه و بنی عباس به صورتهای مختلف در مسلمانان بخصوص در شيعيان علی ( ع ) در طول تاريخ زنده شد و شيعه به عنوان عنصر مقاوم و مبارز که حامل پيام خون و شهادت بود در صحنه تاريخ معرفی گرديد . گرچه شيعيان هميشه زجرها ديده و شکنجه ها بر خود هموار کرده اند ، ولی هميشه اين روحيه انقلابی را حتی تا امروز - پس از چهارده قرن - در خود حفظ کرده اند . امام سجاد ( ع ) گرچه بظاهر در خانه نشست ، ولی هميشه پيام شهادت و مبارزه را در برابر ستمگران به زبان دعا و وعظ بيان مي فرمود و با خواص شيعيان خود مانند "ابو حمزه ثمالي " و "ابو خالد کابلي " و ... در تماس بود ، و در عين حال به امر به معروف و نهی از منکر اشتغال داشت ، و شيعيان خاص وی معارف دينی و احکام اسلامی را از آن حضرت مي گرفتند و در ميان شيعيان منتشر مي کردند ، و از اين راه ابعاد تشيع توسعه فراوانی يافت . بر اثر اين مبارزات پنهان و آشکار بود که برای بار دوم امام سجاد را به امر عبد الملک خليفه اموی ، با بند و زنجير از مدينه به شام جلب کردند ، و بعد از زمانی به مدينه برگرداندند . امام سجاد ( ع ) در مدت 35سال امامت با روشن بينی خاص خود هر جا لازم بود ، برای بيداری مردم و تهييج آنها عليه ظلم و ستمگری و گمراهی کوشيد ، و در موارد بسياری به خدمات اجتماعی وسيعی در زمينه حمايت بينوايان و خاندانهای بی سرپرست پرداخت ، و نيز از طريق دعاهايی که مجموعه آنها در "صحيفه سجاديه " گرد آمده است ، به نشر معارف اسلام و تهذيب نفس و اخلاق و بيداری مردم اقدام نمود . 5.صحيفه سجاديه صحيفه سجاديه که از ارزنده ترين آثار اسلامی است ، شامل 57دعا است که مشتمل بر دقيقترين مسائل توحيدی و عبادی و اجتماعی و اخلاقی است ، و بدان "زبور آل محمد ( ص )" نيز مي گويند . يکی از حوادث تاريخ که دورنمايی از تلألؤ شخصيت امام سجاد ( ع ) را به ما مي نماياند - گرچه سراسر زندگی امام درخشندگی و شور ايمان است - قصيده ای است که فرزدق شاعر در مدح امام ( ع ) در برابر کعبه معظمه سروده است . مورخان نوشته اند : "در دوران حکومت وليد بن عبد الملک اموی ، وليعهد و برادرش هشام بن عبد الملک به قصد حج ، به مکه آمد و به آهنگ طواف قدم در مسجد الحرام گذاشت . چون به منظور استلام حجر الاسود به نزديک کعبه رسيد ، فشار جمعيت ميان او و حطيم حائل شد ، ناگزير قدم واپس نهاد و بر منبری که برای وی نصب کردند ، به انتظار فروکاستن ازدحام جمعيت بنشست و بزرگان شام که همراه او بودند در اطرافش جمع شدند و به تماشای مطاف پرداختند .\nدر اين هنگام کوکبه جلال حضرت علی بن الحسين عليهما السلام که سيمايش از همگان زيباتر وجامه هايش از همگان پاکيزه تر و شميم نسيمش از همه طواف کنندگان دلپذيرتر بود ، از افق مسجد بدرخشيد و به مظاف درآمد ، و چون به نزديک حجر الاسود رسيد ، موج جمعيت در برابر هيبت و عظمتش واپس نشست و منطقه استلام را در برابرش خالی از ازدحام ساخت ، تا به آسانی دست به حجر الاسود رساند و به طواف پرداخت . تماشای اين منظره موجی از خشم و حسد در دل و جان هشام بن عبد الملک برانگيخت و در همين حال که آتش کينه در درونش زبانه مي کشيد ، يکی از بزرگان شام رو به او کرد و با لحنی آميخته به حيرت گفت : اين کيست که تمام جمعيت به تجليل و تکريم او پرداختند و صحنه مظاف برای او خلوت گرديد ؟ هشام با آن که شخصيت امام را نيک مي شناخت ، اما از شدت کينه و حسد و از بيم آن که درباريانش به او مايل شوند و تحت تأثير مقام و کلامش قرار گيرند ، خود را به نادانی زد و در جواب مرد شامی گفت : "او را نمي شناسم " .\nاين کسی است که احمد مختار پدر اوست ، که تا هر زمان قلم قضا در کار باشد ، درود و رحمت خدا بر روان پاک او روان باد ... اين فرزند فاطمه ، سرور بانوان جهان است و پسر پاکيزه گوهر وصی پيغمبر است ، که آتش قهر و شعله انتقام خدا از زبانه تيغ بی دريغش همي درخشد ..." . و از اين دست اشعاری سرود که همچون خورشيد بر تارک آسمان ولايت مي درخشد و نور مي پاشد . وقتی قصيده فرزدق به پايان رسيد ، هشام مانند کسی که از خوابی گران بيدار شده باشد ، خشمگين و آشفته به فرزدق گفت : چرا چنين شعری - تا کنون - در مدح ما نسروده ای ؟ فرزدق گفت : جدی بمانند جد او و پدری همشأن پدر او و مادری پاکيزه گوهر مانند مادر او بياور تا تو را نيز مانند او بستايم . هشام برآشفت و دستور داد تا نام شاعر را از دفتر جوايز حذف کنند و او را در سرزمين "عسفان " ميان مکه و مدينه به بند و زندان کشند .\nچون اين خبر به حضرت سجاد ( ع ) رسيد دستور فرمود دوازده هزار درهم به رسم صله و جايزه نزد فرزدق بفرستند و عذر بخواهند که بيش از اين مقدور نيست . فرزدق صله را نپذيرفت و پيغام داد : "من اين قصيده را برای رضای خدا و رسول خدا و دفاع از حق سروده ام و صله ای نمي خواهم " . امام ( ع ) صله را بازپس فرستاد و او را سوگند داد که بپذيرد و اطمينان داد که چيزی از ارزش واقعی آن ، در نزد خدا کم نخواهد شد . باری ، اين فضايل و ارزشهای واقعی است که دشمن را بر سر کينه و انتقام مي آورد . چنانکه نوشته اند : سرانجام به تحريک هشام ، خليفه اموی ، وليد بن عبد الملک ، امام زين العابدين و سيد الساجدين ( ع ) را مسموم کرد و در سال 95 هجری درگذشت و در بقيع مدفون شد . بر گرفته از سايت امام هادي (ع)\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در پنجشنبه سوم بهمن ۱۳۸۷ ساعت ۱۳:۱۴ بعد از ظهر | لینک ثابت | جلسات عزاداري امام حسين (ع) و فلسفه آن بطور خلاصه با سمه تعاليخوب است بدانيم دست یافتن به کنه معرفت ائمه (ع)ومقام ومنزلت حضرت اباعبدالله (ع) در حد\nتوان ما نیست وظرف وجودی ما وسعت وگنجایش آن دریای بیکران را ندارد.\nولیکن: آب دریا را اگر نتوان کشید هم به قدر تشنگی باید چشید\nبا امید به اینکه با عنایت آن حضرات پرتوئی از نور معرفتشان به دلهای\nما بتابد وتا ابد قلبمان را روشن سازد .واز آن معادن علم ومعرفت وابواب\nرحمت الهی درخواست میکنیم که ما را مشمول زیارت وشفا عتشان قرار دهند. و اما در مورد جلسات عزاداري امام حسين (ع) و هيئت هاي عزاداري اگر مي خواهيد ببينيد چقدر اهميت و ارزش پيش خدا دارند نگاه كنيد ببينيد تا چه اندازه انسان شهادت طلب و ديندار و فداكار به اسلام و قرآن تربيت مي كنند . چون غايت و هدف زنده ماندن نهضت امام حسين (ع) زنده كردن دين است تا بوسيله دينداري انسانهاي ديندار تربيت شود . اگر چه حضرت امام حسين (ع) به اذن خدا مريض شفا مي دهد و گرفتاري ما را بر طرف مي كند همانگونه كه حضرت عيس(ع) به اذن خدا كور مادر زاد را شفا مي داد و گرفتاري مردم را برطرف مي كرد اما اين كرامات و معجزات را خداوند تعالي در اين عزاداريها قرار داده تا مردم به اين نهضت ايمان آورند و اين نهضت امام حسين (ع)پايدار بماند چون با پايداري نهضت امام حسين (ع) دين پايدار مي ماند و با پايداري و عمل به دستورات دين انسانهائي مثل شهداي كربلاء تربيت مي شوند و جامعه انساني به كمال ميرسد و ظلم و ستم از روي زمين برچيده خواهد شد . همانگونه كه هدف اصلي حضرت عيسي (ع) شفاي كور مادر زاد و درمان گرفتاريها نبود بلكه اين معجزات وسيله بود براي اينكه مردم به او ايمان آورند و او بتواند پيام خدا را به مردم برساند و مردم دليلي را بر تكذيب او نداشته باشند و حجتي براي آنان تمام شود . بنابراين چه بسيار عزادارني هستند كه از نهضت امام حسين(ع) فقط رفع گرفتاري و شفاي مريض را مي طلبند و بدنبال دينداري و تربيت ديني و الگو پذيري از ياران كربلا نيستند و به همين امور دنيائي و بهره اندك اكتفاء مي كنند و در قيامت مغضوب خدا و ائمه و حضرت امام حسين (ع) واقع مي شوند چون فقط دنيارا طلبيده اند واستفاده دنيائي از امام حسين كرده اند و بهره اي در آخرت ندارند . و شفاعت امام حسين(ع) شامل آنها نمي شود چرا كه شفاعت امام حسين (ع) به انسانهائي كه احكام دين خدا را پايمال كرده اند نمي رسد چرا كه ائمه (ع)بدون اجازه و رضايت خدا كسي را شفاعت نمي كنند ؛ و چگونه انتظار داريد كسي را شفاعت كنند كه دستورات خدا را زير پا گذاشته و دستورات شيطان و هواي نفس را اطاعت نموده است. و چه بسيار عزادارني كه آبروي دين خدا را هم برده اند ، بعنوان مثال آن دسته از عزادارني كه حركاتي خلاف عقل ومنطق انجام مي دهند بعنوان مثال خود را بعنوان سگ و يا ديوانه معرفي مي كنند به بهانه اينكه ما سگ امام حسينم و سر خود را مي كوبند به ديوار يا قمه مي زنند و به جسم خود ضرر مي رسانند البته هميشه افراد نادان و احمق در طول تاريخ و در همه اديان وجود داشته و وجود اين افراد نبايد در اعتقاد مابه عزاداري انسان ساز امام حسين (ع) خللي وارد نمايد . اين مطالب از آموخت هاي اينجانب در درس استاد گرامي حضرت آيت الله هاشميان مي باشد . نوشته شده توسط احمد پورطالبي در سه شنبه دهم دی ۱۳۸۷ ساعت ۱۴:۶ بعد از ظهر | لینک ثابت | عيد قربان\nعيدد قربان، جشن رهيدگي از اسارت نفس و شكوفايي ايمان و يقين بر همه ابراهيميان مبارك بادعيد قربان كه پس از وقوف در عرفات (مرحله شناخت) و مشعر (محل آگاهي و شعور) و منا (سرزمين آرزوها، رسيدن به عشق) فرا مى رسد، عيد رهايى از تعلقات است. رهايى از هر آنچه غيرخدايى است. در اين روز حج گزار، اسماعيل وجودش را، يعنى هر آنچه بدان دلبستگى دنيوى پيدا كرده قربانى مى كند تا سبكبال شود.\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در دوشنبه هجدهم آذر ۱۳۸۷ ساعت ۱۰:۴۷ قبل از ظهر | لینک ثابت | شهادت امام باقر(ع)\nشاهى كه علوم حق شد از او ظاهر نام و لقبش محمد است و باقر ششهادت امام باقر (ع)را به شيعيان و ارادتمندان آن حضرت تسليت باد. چندين موعظه از مواعظ امام محمد باقرعليه السلام\nقال الباقرعليه السلام: 1- ما شَيْبَ شَىٌ بشىءٍ اَحْسَنُ مِنْ حِلْمٍ بِعلْمٍ.(24) »آميخته نشده هيچ چيزى به چيزى كه بهتر باشد از آميختن حلم به علم.« 2 - الكَمالُ كُلُ الكَمالِ التَّفَقَهُ فىالدينِ و الصَبْرُ عَلَى النائِبَةِ و تَقديرُ المَعيشَهِ.(25) »كمال\nوتمام كمال عبارتست از: 1 - تفقه و بصيرت پيدا كردن در دين. 2 - صبر كردن\nدر مصيبت و كار دشوار 3 - اندازه آوردن امر معيشت يعنى به اندازهى درآمد\nخرج كردن)براى زندگى برنامهريزى كردن(«. 3 - ثَلاثَةُ مِنْ مَكارِمِ الدُنيا والاخِرَةِ اَنْ تَعْفَوا عَمَنْ\nظَلَمَّكَ و تَصِلَ مَنْ قَطَعكَ و تَحْلُمَ اذا جُهِلَ عَلَيكَ.(26) »سه\nكار از مكارم دنيا و آخرت است: 1- عفو كنى از كسى كه بر تو ستم كرده 2-\nپيوند كنى با كسى كه از تو قطع رحم كرده 3- حلم كنى هنگامى كه با تو از\nروى جهل رفتار شود.« 4 - عالمٌ يَنْتَفِعُ بِعِلْمِهِ اَفْضَلُ مِنْ سَبعيَنِ اَلْفَ عابدٍ.(27) »عالمى كه مردم از علم او متنفع شوند از هزار عابد برتر است.« 5 - اَرْبَعْ مِنْ كَنُوزِ البِرِة كتمانِ الحاجةِ و كِتمانُ الصَدقَةِ و كِتمانُ الوَجَح و كِتمانُ المصيبَةِ.(28) »چهار چيز از گنجهاى بر و نيكويى است: كتمان حاجت 2 - كتمان صدقه 3 - كتمان درد 4 - كتمان مصيبت.« 6 - التَواضُحُ\nالرّضا باِلْمَجلِسِ دونَ شَرَفِهِ و اَنْ تُسَلِمَ على مَنْ لَقيتَ و\nاَنْ تَتْرُكَ المِراءَ و اِنْ كُنْتَ مُحَقُاً.(29) »تواضع\nآن است كه راضى باشد شخص به نشستن در محلى كه پستتر ازمحلى است كه مقتضاى\nشرف اوست و آن كه سلام كنى بر هر كسى كه ملاقات كنى و آن كه ترك كنى\nمجادله را گرچه حق تو باشد.« -7 ثلاثٌ قاصِماتُ الظِّهرِ، رَجُلُ اِستكْثَرَ عَمَلَهُ و نَِسىَ ذَنْبَهُ و اُعْجِبِ بَرأيهِ.(30) »سه\nچيز كمر شكن است 1 - شخصى كه عمل خود را زياد پندارد. 2 - شخصى كه گناهان\nخود را فراموش كند 3 - و شخصى كه راى خود را بپسندد و آن را برتر پندارد.« 8 - اِنَمّا شيعَهُ علىٍ7.... كَثيرَةُ صلاتُهُم، كثيرةُ تلاوتُهُم للْقُرآن.(31) »شيعيان علىعليه السلام كسانى هستند كه نماز زياد مىخوانند و قرآن را زياد تلاوت مىنمايند. 9 - بُنىَ\nالاسْلامُ على خَمْسٍ، عَلَى الصَلاةِ والزكاةِ والحَجٌ والصَومِ\nوالوِلايَة و لَمْ يُنادَ بشىء كَما نودىَ بالوِلايَة.(32) »اسلام\nبر 5 چيز استوار گرديده است: نماز و زكات و حج و روزه و ولايت، اما از جهت\nمنزلت و عظمت، ولايت بر تمامى آنها و بر همه چيز مقدم و برترى دارد.« 10 - مُجالسةُ العُقَلاء تُزيدُ فى الشَرَفِ.(33) »همنشينى با مردمان عاقل و خردمند بر شرافت و حيثيت انسان مىافزايد.« 11 - الْعِلْمُ ثِمارُ الجَنَةِ و اُنس فى الوَحشَةِ و صاحبُ فى الغُربَةِ و رفيقٌ فى الخَلْوَةِ.(34) »علم و دانش ميوه بهشت است، در هنگام وحشت مونس و در غربت همراه و در تنهايى رفيق و همدم انسان است.« 12- عليك بنَفْسكَ وَدَعَ ماسِواها.(35) »تو خود را درياب و اصلاح كن و جز آن هر چه هست رها كن.« 13 - اَلايمانُ اقْرارٌ و عَمَلٌ و الاسلامُ اِقْرارُ بِلا عَمَلٌ.(36) »ايمان عبارت است از اقرار توام با عمل و اسلام عبارت است از اقرار بدون عمل.« 14 - الحياءُ والايمانُ مَقرونانِ فى قَرَنَ فَاِذا ذَهَبَ اَحَدُهُما تَبعَهُ صاحِبَهُ.(37) »حيا و ايمان هر دو به هم پيوستهاند هر گاه يكى از آن دو رخت بربندد ديگرى نيز به دنبال آن خواهد رفت.« 15 - لِكُلُ شَىء وَجْهُ و وَجْهُ دينُكُم الصلاةُ فَلا يَشَينَ اَحَدُكُم وَجْهَ دينِه.(38) »هر چيز نشانهاى دارد و نشانه دين شما نماز است پس شما بكوشيد تا نشانهى دينتان را تباه نكنيد.« 16 - اَوَلُ اَهْلِ الجَنَهِ دُخولا اِلَى الجَنَةِ اَهْلُ المَعْروفِ.(39) »نخستين كسانى كه وارد بهشت مىشوند مردمان خير و اهل معروفند.« 17 - مَنْ حَسُنَ بِرُهُ باَهْلِهِ زيدَ فى عُمْرِهِ.(40) »كسى كه با خانواده خود خوش رفتار باشد عمرش طولانى ميشوگرفته شده از سايت امام باقر(ع) تاريخ 87/9/14\nنوشته شده توسط احمد پورطالبي در پنجشنبه چهاردهم آذر ۱۳۸۷ ساعت ۱۲:۴۳ بعد از ظهر | لینک ثابت | درباره وبلاگ\nسعي مي شود در اين وبلاگ مطالبي كه دانستن آن براي يك شخص مسلمان مومن ، ضروري است متناسب با نيازهاي روز و بهره گيري از نظر اساتيد و بزرگان به معرض نمايش گذاشته شود و همچنين سئوالات شرعي و شبهات وارده به دين كه نياز روز جامعه است ،مستند پاسخ داده شود به توفيق خدا ان شاءالله . فهرست اصلی\nچك كردن ايميل در ياهونرم افزار مبينرساله حضرت آيت الله محمد تقي بهجترساله مرحوم حضرت آيت الله شيخ محمد فاضل لنكرانيرساله حضرت آيت الله مكارم شيرازيگوگلاخبارپايگاه اطلاع رساني ايرانيانرساله حضرت امام خميني(ره)رساله حضرت آيت الله خامنه اي\nآذر ۱۳۹۰اردیبهشت ۱۳۹۰بهمن ۱۳۸۹دی ۱۳۸۹آذر ۱۳۸۹آبان ۱۳۸۹مهر ۱۳۸۹شهریور ۱۳۸۹خرداد ۱۳۸۹اردیبهشت ۱۳۸۹دی ۱۳۸۸آذر ۱۳۸۸آبان ۱۳۸۸مهر ۱۳۸۸شهریور ۱۳۸۸مرداد ۱۳۸۸تیر ۱۳۸۸خرداد ۱۳۸۸اردیبهشت ۱۳۸۸فروردین ۱۳۸۸اسفند ۱۳۸۷بهمن ۱۳۸۷دی ۱۳۸۷آذر ۱۳۸۷\nمسائل اعتقاديدرباره تقويمسائل شرعي مورد نيازپيامهاي تبريك و تسليتنماز ستون دينپاسخ به سئولات و شبهاتدرباره پدر و مادر و صله رحممطالب اخلاقيمطالب سياسيمقالات\nدريجانهواشناسيايران نژادده كده طنزموسسه تحقيقاتي ولي عصر(عج) پرسش و پاسخوبلاگي مفيد در سياستوبلاگي كه بايد مطالعه شود و پاسخ داده شود