Novel | داستان های دنباله دار - صفحه 38\nصفحه 38 از 66: « پیشین 1 ... 37 38 39 ... 65 66 پسین »\n#371 | Posted: 20 Oct 2013 16:12\nدو روز بود که ایوان هامیلتون سیگار را ترک کرده بود و به نظرش مى رسید که توى این دو روز هرچه گفته بود و هر چه فکر کرده بود یک طورى سیگار را به خاطرش آورده بود. زیر نور چراغ آشپزخانه به دست هاش نگاه کرد. انگشت هاش و بند هاى آن ها را بو کرد.\nگفت: "مى تونم بوش را احساس کنم."\nآن هامیلتون گفت: "مى فهمم. انگار مثل عرق از تنت بیرون مى زنه."\nبعد از سه روز که سیگار نکشیده بودم هنوز بوش را از خودم حس مى کردم. حتى وقتى از حمام مى آمدم بیرون. چندش آور بود. آن داشت بشقابها را براى شام مى چید روى میز.\n- چقدر ناراحتم، عزیزم.\n- مى دونم چى دارى مى کشى. ولى اگر دلگرمت مى کنه، همیشه دومین روز سخت ترین روزه. روز سوم هم سخته، معلومه، اما از اون به بعد، اگه سه روز را تحمل کنى دیگه سختیش را گذروندى. ولى خیلى خوشحالم که براى ترک سیگار جدى هستى، نمى تونم بگم.\nبازوى هامیلتون را گرفت. "حالا اگر راجر را صدا بزنى، شام مىخوریم."\nهامیلتون در جلویى را باز کرد. هوا تقریباً تاریک بود. اوایل نوامبر بود و روزها کوتاه و سرد بودند. پسر بزرگترى که قبلاً ندیده بودمش، توى خیابان اختصاصى خانه آن ها روى دوچرخه کوچکى نشسته بود. پسر انگار که فقط از روى زین بلند شود به جلو خم شد. نوک کفشهاش به سطح خیابان مىرسید و راست نگه اش مى داشت.\nگفت: "شما آقاى هامیلتون اید؟"\nهامیلتون گفت: "بله خودمم، چى شده؟ راجر طورى شده؟"\n- گمونم راجر الآن خونه ماست و داره با مادرم حرف مى زنه. کیپ هم اونجاست و این پسره که اسمش گرى برمنه. درباره دوچرخه برادرمه. حالا چى شده نمى دونم.\nپسر داشت دسته هاى دوچرخه را مى چرخاند. گفت: "ولى مادرم گفت بیام اینجا و شما را ببرم. پدر راجر یا مادرشو."\nهامیلتون گفت: "حالش که خوبه؟ باشه، حتماً، همین الآن مى آم."\nرفت توى خانه تا کفش هاش را بپوشد.\nآن هامیلتون گفت: "پیداش کردى؟"\nهامیلتون جواب داد: "مثل اینکه توى دردسر افتاده، به خاطر یه دوچرخه. یه پسرى - اسمش را هم نپرسیدم - بیرونه. مى خواد یکى از ماها باهاش بریم خونشون."\nآن هامیلتون پیش بندش را درآورد و گفت: "حالش خوبه؟"\nهامیلتون نگاهش کرد و سرش را تکان داد: "معلومه که حالش خوبه. به نظر فقط دعواى بچه ها بوده که مادر پسره خودش را قاطى کرده."\nآن هامیلتون پرسید: " مى خواى من برم؟ "\nهامیلتون چند لحظه فکر کرد: " ترجیح مى دادم تو مى رفتى، ولى حالا خودم مى رم. "\nآن هامیلتون گفت: "خوشم نمى آد بعد از تاریکى هوا بیرون باشه. اصلاً خوشم نمى آد."\nپسر هنوز روى دوچرخه اش نشسته بود و حالا داشت با ترمز ور مى رفت.\nوقتى که راه افتادند به طرف پایین پیاده رو، هامیلتون گفت: "چقدر راهه؟"\nپسر جواب داد: "اون طرف آربوکل کورته." و وقتى هامیلتون نگاهش کرد ادامه داد: "دور نیست، از اینجا تقریباً دو بلوک راهه."\nهامیلتون پرسید: "موضوع چیه؟"\n- "درست نمى دونم. از همه ش باخبر نیستم. مثل اینکه راجر و کیپ و این گرى برمن وقتى ما رفته بودیم براى تعطیلات دوچرخه برادرم دستشون بوده و گمونم خرابش کرده ان، عمداً. ولى من نمى دونم. به هر حال دارند درباره همین حرف مى زنن. برادرم نمى تونه دوچرخه ش را پیدا کنه و بار آخر دست اونا بوده، کیپ و راجر. مادرم مى خواد بفهمه دوچرخه کجاست."\nهامیلتون گفت: "کیپ را مى شناسم. اون پسر دیگه کیه؟"\n"گرى برمن. گمونم از همسایه هاى جدیده. پدرش تا برسه خونه، مى آد."\nسر نبشى پیچیدند. پسر خودش را به جلو هل داد و کمى پیش افتاد. هامیلتون باغى دید، و بعد سر نبش دیگرى پیچیدند توى خیابانى بن بست. از وجود این خیابان خبر نداشت و مطمئن بود هیچ کدام از کسانى را که آنجا زندگى مى کردند نمى شناسد. به خانه هاى ناآشناى دور و برش نگاه کرد و از دامنه زندگى شخصى پسرش جا خورد. پسر پیچید توى خیابان اختصاصى خانه اى و از دوچرخه اش پیاده شد و به دیوار خانه تکیه اش داد. وقتى در جلویى را باز کرد، هامیلتون دنبالش از اتاق نشیمن به آشپزخانه رفت. آنجا پسرى را دید که نشسته یک طرف میزى، با کیپ هولستر و یک پسر دیگر. هامیلتون به دقت راجر را نگاه کرد و بعد چرخید به طرف زن تنومند و مو سیاهى که بالاى میز نشسته بود.\nزن بهش گفت: "شما پدر راجرید؟"\n- "بله، ایوان هامیلتون هستم. شب بخیر."\nگفت: "خانم میلر هستم، مادر گیلبرت، متأسفم که ازتون خواستم که بیایین اینجا، آخه یه مشکلى داریم."\nهامیلتون این سر میز روى صندلى نشست. و به دور و بر نگاه کرد. پسرى نه، ده ساله، همان که حتماً دوچرخه اش گم شده بود، نشسته بود پهلوى زن. پسر دیگرى، چهارده ساله یا همین حدود، نشسته بود روى جا ظرفى، با پاهاى آویزان، و داشت به پسر دیگرى نگاه مى کرد که تلفنى حرف مى زد. پسر که به خاطر چیزى که همان وقت از پشت تلفن شنیده بود نیشش موذیانه باز شده بود، دستش را با سیگار دراز کرد به طرف ظرفشویى. هامیلتون صداى جیز جیز سیگار را شنید که توى لیوان آبى خاموش اش مى کردند. پسرى که او را آورده بود به یخچال تکیه داده بود و دستهاش را به سینه صلیب کرده بود.\nزن به پسر گفت: "تونستى پدر یا مادر کیپ را گیر بیارى؟"\n- "خواهرش گفت رفتن خرید. رفتم خونه گرى برمن اینا. پدرش تا چند دقیقه دیگر مى آد. نشانى اینجا را گذاشتم."\nزن گفت: "آقاى هامیلتون بهتون مى گم چى شده. ماه پیش ما رفته بودیم براى تعطیلات و کیپ مىخواست دوچرخه گیلبرت را قرض بگیره تا راجر بتونه تو پخش روزنامه هاى کیپ کمک کنه. فکر کنم دوچرخه راجر پنچر بود یا همچین چیزى. خب، این جورى که پیداست..."\nراجر گفت: "بابا، گرى داشت خفه م مىکرد."\nهامیلتون که پسرش را به دقت نگاه مى کرد گفت: "چى؟"\nراجر یقه تى شرتش را پایین کشید تا گردنش را نشان دهد: "داشت خفه م مىکرد. گردنم خراش برداشته."\nزن ادامه داد: "اونا بیرون تو گاراژ بودند. نمى دونم چیکار مى کردن تا وقتى کرت، پسر بزرگم، رفت ببینه چه خبره."\nگرى برمن به هامیلتون گفت: "اون اول شروع کرد. بهم گفت مسخره." و به طرف در جلویى نگاه کرد.\nپسرى که اسمش گیلبرت بود گفت: "بچهها، فکر کنم دوچرخه م شصت دلارى مى ارزید. شماها مى تونین پولش را بهم بدین."\nزن به او گفت: "تو کارى به این کارها نداشته باش."\nهامیلتون نفسى کشید و گفت: "ادامه بدین."\n- "خب، اینجورى که پیداست کیپ و راجر از دوچرخه استفاده کرده اند تا به کیپ توى پخش روزنامه ها کمک کنن، و بعد دوتایى شون، به اضافه گرى، مى گن، نوبتى غلتوندنش."\nهامیلتون گفت: "منظورتون چیه که غلتوندنش؟"\nزن گفت: "غلتوندنش، با یه هل فرستادنش ته خیابون و گذاشتن که بیفته. بعد، یک لحظه گوش کنید... اونا همین چند دقیقه پیش به این چیزها اعتراف کردن. کیپ و راجر دوچرخه را برده اند مدرسه و انداختن اش جلوى یه تیر دروازه."\nهامیلتون دوباره به پسرش نگاه کرد و گفت: "راسته، راجر؟"\nراجر پایین را نگاه مىکرد و انگشتهاش را مى مالید روى میز. گفت: "یه چیزایی اش راسته، بابا، ولى ما هر کدوم فقط یه بار غلتوندیمش. کیپ این کار را کرد، بعد گرى، و بعدش هم من کردم."\nهامیلتون گفت: "هر کدوم یه بار خیلى زیاده، هر کدوم یه بار یعنى یک به دفعات خیلى زیاد، راجر. از تو تعجب مى کنم، از خودت ناامیدم کردى. و تو هم همین طور، کیپ."\nزن گفت: "ولى مى دونید، یکى داره امشب چاخان مى کنه و یا اینکه هرچى مى دونه نمى گه. براى اینکه دوچرخه هنوز گمه."\nپسرهاى بزرگتر توى آشپزخانه به پسرى که هنوز تلفنى حرف مى زد خندیدند و مسخره اش کردند.\nپسرى که اسمش کیپ بود گفت: "خانم میلر، ما نمى دونیم دوچرخه کجاست، بهتون که گفتیم. دفعه آخرى که دیدیمش وقتى بود که من و راجر بردیمش خونه ما بعد از اینکه برده بودیمش مدرسه. یعنى اون دفعه، دفعه یکى به آخر مونده بود. دفعه آخر آخر وقتى بود که صبح روز بعد برگردوندمش اینجا و پارکش کردم پشت خونه."\nسرش را تکان داد و گفت: "ما نمى دونیم کجاست."\nپسرى که اسمش گیلبرت بود به پسرى که اسمش کیپ بود گفت: "شصت دلار، شماها مى تونین پولش را بدین مثلاً هفته اى پنج دلار.\n#372 | Posted: 20 Oct 2013 16:14\nزن گفت: "گیلبرت دارم بهت مى گم ها، مىبینى که" زن همان طور که اخم کرده بود ادامه داد: "اونا ادعا مى کنن دوچرخه از اینجا غیب شده، از پشت خونه. منتها چطور مى تونیم حرفشون رو باور کنیم وقتى که غروبى همه چى را راست نگفتن."\nراجر گفت: "راستش را گفتیم، همه چى را."\nگیلبرت روى صندلى اش به عقب خم شد و سرش را براى پسر هامیلتون تکان داد. زنگ در به صدا درآمد و پسرى که نشسته بود روى جاظرفى پرید پایین و رفت توى اتاق نشیمن. مردى چهارشانه با موى ماشین شده و چشم هاى خاکسترى نافذ، بدون حرف آمد توى آشپزخانه. به زن نگاهى انداخت و رفت پشت صندلى گرى برمن.\nزن گفت: "شما باید آقاى برمن باشید. از ملاقاتتون خوشحالم. من مادر گیلبرت و ایشون آقاى هامیلتون هستند، پدر راجر."\nمرد سرش را به طرف هامیلتون خم کرد اما دستش را دراز نکرد.\nبرمن به پسرش گفت: "این کارها براى چیه؟"\nپسرهاى پشت میز بلافاصله شروع کردند به حرف زدن.\nبرمن گفت: "ساکت! دارم با گرى حرف مى زنم. نوبت شما هم مى رسه."\nپسر شروع کرد به تعریف ماجرا. پدرش به دقت گوش کرد. گهگاهى چشمهاش را تنگ مى کرد تا دو پسر دیگر را ورانداز کند.\nوقتى گرى برمن حرفش را تمام کرد، زن گفت: "مى خوام از ته و توى این قضیه سردر بیارم. من هیچ کدومشون را متهم نمى کنم، مى فهمید که، آقاى هامیلتون، آقاى برمن، من فقط مى خوام از ته و توى این قضیه سردر بیارم." و همین طور به راجر و کیپ که داشتند سرشان را براى گرى برمن تکان مىدادند نگاه کرد.\nراجر گفت: "دروغ مى گى، گرى."\nگرى برمن گفت: "بابا، مى تونم باهات تنها حرف بزنم؟"\nمرد گفت: "پاشو بریم." و بعد رفتند توى اتاق نشیمن.\nهامیلتون رفتنشان را تماشا کرد. احساس مى کرد که باید جلوشان را بگیرد، جلوى این پنهان کارى را. کف دستهاش خیس بودند، دستش به هواى سیگار رفت طرف جیب پیراهنش. بعد در حالى که نفس عمیقى مىک شید پشت دستش را کشید زیر دماغش و گفت: "راجر چیز دیگه اى هم در این مورد مى دونى، چیزى بیشتر از اونچه الان گفتى. مىدونى دوچرخه گیلبرت کجاست؟"\nپسر گفت: "نه، نمى دونم، قسم مى خورم."\nهامیلتون گفت: "بار آخرى که دوچرخه را دیدى کى بود؟"\n"وقتى از مدرسه آوردیمش خونه و گذاشتیمش خونه کیپ."\nهامیلتون گفت: "کیپ تو مى دونى دوچرخه گیلبرت الآن کجاست؟"\nپسر جواب داد: "قسم مى خورم من هم نمى دونم. فردا صبحش بعد از اینکه برده بودیمش مدرسه، برگردوندمش خونه گیلبرت و پشت گاراژ پارکش کردم."\nزن بلافاصله گفت: "فکر مى کردم گفتى گذاشتیش پشت خونه."\nپسر گفت: "یعنى خونه! مىخواستم همین را بگم."\nزن به جلو خم شد و پرسید: "روز دیگه برگشتى اینجا سوارش شى؟"\nکیپ جواب داد: "نه، برنگشتم."\nزن گفت: "کیپ؟"\nپسر داد کشید: "برنگشتم! من نمى دونم کجاست."\nزن شانه هایش را بالا انداخت و ولشان کرد پایین. به هامیلتون گفت: "از کجا میشه فهمید که کى درست مى گه و چى درسته؟ تنها چیزى که مى دونم اینه که گیلبرت دوچرخه ش را از دست داده."\nگرى برمن و پدرش برگشتند به آشپزخانه.\nگرى برمن گفت: "راجر بود که گفت بغلتونیمش."\nراجر از روى صندلیش بلند شد و آمد بیرون، گفت: "تو گفتى! تو مى خواستى! بعدش هم مى خواستى ببریش تو باغ و از هم بازش کنى."\nبرمن به راجر گفت: "تو خفه شو! تو فقط وقتى مى تونى حرف بزنى که باهات حرف بزنند بچه، نه قبلش. گرى، خودم ترتیب همه چى را مى دم. نصف شبى به خاطر این دو تا وروجک من را کشیدید اینجا!" اول به کیپ نگاه کرد و بعد به راجر و گفت: "حالا اگه هر کدوم از شماها مى دونید دوچرخه این بچه کجاست، توصیه مى کنم حرف بزنید."\nهامیلتون گفت: "فکر کنم قاطى کردى؟"\nبرمن که پیشانىاش کبود مىشد گفت: "چى؟ من هم فکر کنم تو بهتره سرت به کار خودت باشه."\nهامیلتون بلند شد و گفت: "بریم راجر. کیپ تو هم یا الآن مى آى یا مى مونى." چرخید به طرف زن. "نمى دونم امشب چه کار دیگه اى مى تونیم بکنیم. مى خوام در این مورد با راجر بیشتر حرف بزنم. و اما اگه مسئله خسارته، چون فکر مى کنم راجر تو خراب کردن دوچرخه دست داشته، یک سوم پولش را، اگه کار به اونجا بکشه، مى ده."\nزن که دنبال هامیلتون مى رفت توى اتاق نشیمن جواب داد: "نمى دونم چى بگم، با پدر گیلبرت حرف مى زنم، الان بیرون شهره. باید ببینم. احتمالاً این یکى از اون کارهاییه که بالاخره باید کرد، ولى من با پدرش حرف مى زنم."\nهامیلتون کنار رفت تا پسرها بتوانند ازش جلو بزنند و بروند روى ایوان. از پشت سر شنید که گرى برمن مى گوید: "بابا اون بهم گفت مسخره."\nهامیلتون شنید که برمن مى گوید: "اون گفت، آره؟ خیلى خوب، خودش مسخره است. شکل مسخرهها هم هست."\nهامیلتون چرخید گفت: "آقاى برمن، فکر کنم که امشب جداً قاطى کردى. چرا خودت را کنترل نمى کنى."\nبرمن گفت: "و من هم بهت گفتم فکر کنم تو بهتره دخالت نکنى."\nهامیلتون که لبهاش را تر مى کرد گفت: "تو برو خونه، راجر." و بعد گفت: "دارم مى گم برو خونه. راه بیفت دیگه." راجر و کیپ رفتند بیرون توى پیاده رو. هامیلتون جلوى در ایستاد و به برمن نگاه کرد که داشت با پسرش از اتاق نشیمن رد مى شد.\nزن عصبى گفت: "آقاى هامیلتون" اما حرفش را تمام نکرد.\nبرمن به هامیلتون گفت: "چى مى خواى؟ مواظب خودت باشها، از سر راهم برو کنار." خودش را زد به شانه هامیلتون. هامیلتون عقب عقب از روى ایوان رفت تو تلى از بوته خار. باورش نمى شد چه اتفاقى دارد مى افتد. از توى بوته ها بیرون آمد و به طرف برمن که ایستاده بود روى ایوان حمله کرد. با تمام وزن افتادند روى چمن و غلتیدند. هامیلتون برمن را به پشت خواباند و زانوهاش را محکم گذاشت روى بازوش. حالا یقه برمن را گرفته بود و سرش را مى کوبید روى چمن و زن هم ناله مى کرد: "خداى بزرگ، یکى جلوشون را بگیره، به خاطر خدا، یکى پلیس را خبر کنه."\nهامیلتون دست نگه داشت.\nبرمن نگاهش کرد و گفت: "از روى من بلند شو."\nزن به مردها که از هم جدا مىشدند گفت: "حالتون خوبه؟" و بعد گفت: "به خاطر خدا." بهشان نگاه کرد که چند قدمى از هم جدا ایستاده بودند، پشتهاشان به هم بود و نفس نفس مى زدند. پسرهاى بزرگتر جمع شده بودند روى ایوان تا تماشا کنند. حالا که دعوا تمام شده بود منتظر ایستاده بودند و به مردها نگاه مى کردند و بعد الکى افتادند به جان هم و مشت زدند به دستها و دندههاى هم.\nزن گفت: "شما پسرها برگردید تو خونه. هیچ وقت فکر نمى کردم همچین چیزى را ببینم." این را گفت و دستش را گذاشت روى سینه اش.\nهامیلتون عرق کرده بود و وقتى خواست نفس عمیقى بکشد ریه هاش سوخت. چیزى مثل توپ گیر کرده بود توى گلوش و چند لحظه اى نمىتوانست آب دهانش را قورت بدهد. راه افتاد، پسرش و پسرى که اسمش کیپ بود دو طرفش بودند. صداى بسته شدن محکم درهاى ماشین را شنید، موتور روشن شد. همین طور که مى رفت نور چراغ هاى جلو افتاد روش.\nراجر یک دفعه به هق هق افتاد و هامیلتون دستش را گذاشت دور شانه پسر.\nکیپ گفت: "بهتره من برم خونه." و زد زیر گریه. "بابام دنبالم مى گرده." و دوید.\nهامیلتون گفت: "متأسفم" بعد به پسرش گفت: "متأسفم که مجبور شدى همچین چیزى را ببینى."\nهنوز قدم مى زدند و وقتى که به بلوک خودشان رسیدند هامیلتون دستش را از روى شانه پسر برداشت.\n"اگه اون یه چاقو در مىآورد مى کشید چى مى شد بابا؟ یا یه چوب؟"\nهامیلتون گفت: "اون این کار را نمى کرد."\nپسرش گفت: "ولى اگه مى کرد چى؟"\nهامیلتون گفت: "مشکل مى شه گفت آدمها وقتى عصبانى ان چى کار مى کنند."\nاز توى پیاده رو راه افتادند به طرف در خانه. وقتى چشم هامیلتون به پنجرههاى روشن افتاد، دلش لرزید.\nپسر گفت: "بذار دست به بازوت بزنم."\nهامیلتون گفت: "حالا نه، حالا فقط برو تو و شامت را بخور و تندى برو تو رختخواب. به مادرت بگو من حالم خوبه و مى خوام چند دقیقه اى روى ایوون بشینم."\nپسر این پا و آن پا کرد و نگاهى به پدرش انداخت و بعد دوید به طرف خانه و شروع کرد به صدا زدن. "مامان! مامان!"\nهامیلتون نشست روى ایوان و به دیوار گاراژ تکیه داد و پاهاش را دراز کرد. عرق روى پیشانى اش خشک شده بود. احساس مى کرد لباس هاش به تنش چسبیده است.\nیک بار پدرش را - مردى رنگ پریده که یواش حرف مى زد و شانه هاى افتاده اى داشت - در چنین وضعى دیده بود. درگیرى بدى بود و هر دو مرد زخمى شدند. توى کافه اى اتفاق افتاده بود. مرد دیگر کارگر بود. هامیلتون عاشق پدرش بود و مى توانست چیزهاى زیادى از او به یاد بیاورد. اما حالا طورى یاد این دعواى پدرش افتاده بود که انگار فقط همین را ازش مى داند. وقتى زنش آمد بیرون، هامیلتون هنوز روى ایوان نشسته بود.\nزن گفت: "خداى من." و سر هامیلتون را گرفت توى دست هاش. "بیا تو و یه دوش بگیر و بعد هم یه چیزى بخور و بگو ببینم چى شده. غذا هنوز گرمه. راجر رفته تو رختخوابش."\nاما هامیلتون شنید که پسرش صداش مى زند.\nزن گفت: "هنوز بیداره."\nهامیلتون گفت: "چند دقیقه دیگه مى آم. بعدش شاید بد نباشه یه مشروبى بخوریم."\nزن سرش را تکان داد. "واقعاً هنوز باورم نمى شه."\nهامیلتون رفت توى اتاق پسرش و نشست لب تخت.\nگفت: "خیلى دیره و تو هنوز بیدارى، پس شب بخیر"\nپسر که دست هاش را گذاشته بود زیر سرش و آرنج اش زده بود بیرون گفت: "شب بخیر"\nپیژامه تنش بود و بوى تازه گرمى مى داد که هامیلتون تا ته فرو دادش. از روى رواندازها نوازشش کرد.\nگفت: "دیگه بهش فکر نمى کنى. به در و همسایه هاى اون ور هم نزدیک نمى شى و از این به بعد هم نمى ذارى بشنوم که یه دوچرخه و یا هر چیز شخصى کسى را خراب کردى. فهمیدى؟"\nپسر سرش را تکان داد. دست هاش را از پشت گردنش در آورد و شروع کرد به ور رفتن با چیزى روى روتختى.\nهامیلتون گفت: "خیلى خب، حالا دیگه شب بخیر"\nخم شد تا پسرش را ببوسد اما پسر شروع کرد به حرف زدن.\n"بابا، بابابزرگ هم مثل تو زوردار بود؟ یعنى وقتى همسن تو بود، مىفهمى، و تو..."\nهامیلتون گفت: "و من نه سالم بود؟ این را مىخواى بگى؟ آره، فکر کنم زوردار بود."\nپسر گفت: "بعضى وقتها یادم نمی یاد چه شکلى بود. دوست ندارم فراموشش کنم، مى فهمى؟ مى فهمى چى مى گم بابا؟"\nوقتى هامیلتون بلافاصله جواب نداد، پسر ادامه داد: "وقتى بچه بودى، همین جورى بودى که حالا من و تو هستیم؟ بیشتر از من دوستش داشتى؟ یا یه اندازه؟" پسر این را تند گفت و پاهاش را زیر رواندازها تکان داد و به جاى دیگرى نگاه کرد. هامیلتون باز هم جوابى نداد، پسر گفت: "سیگار مى کشید؟ گمونم پیپ مى کشید یا یه چیز دیگه اى."\nهامیلتون گفت: "قبل از اینکه بمیره پیپ کشیدن را شروع کرد، درسته، خیلى وقت پیش سیگار مى کشید و بعدش از یه چیزهایى غمگین شد و سیگار را ترک کرد اما بعداً نوع اش را عوض کرد و دوباره شروع کرد. بذار یه چیزى بهت نشون بدم." و گفت: "پشت دستم را بو کن."\nپسر دست پدرش را گرفت توى دستش. بوش کرد و گفت: "فکر کنم بویى نمى ده بابا. چیه؟"\nهامیلتون دستش و بعد هم انگشت هاش را بو کرد و گفت: "حالا من هم بویى حس نمى کنم. قبلاً بو مى داد، ولى حالا بوش رفته." فکر کرد شاید از ترس رفته. گفت: "مىخواستم یه چیزى بهت نشون بدم. خیلى خب، حالا دیگه دیره. بهتره بخوابى."\nپسر غلتید روى پهلوش و پدرش را نگاه کرد که مى رفت طرف در و دید که دستش را گذاشت روى کلید برق. بعد پسر گفت: "بابا؟ با اینکه شاید فکر کنى من دیوونه م، ولى اى کاش اون وقت که بچه بودى مى شناختمت. یعنى، وقتى همسن حالاى من بودى. نمىدونم چه جورى بگم، آخه کسى غیر از من نمىدونه. مثلِ - مثلِ اینه که اگه الان به ش فکر کنم همین حالا دلم برات تنگ مى شه، دیوونگی یه، نه؟ خب دیگه، لطفاً در را باز بذار."\nهامیلتون در را باز گذاشت، و بعد فکرى کرد و در را نیمه باز گذاشت.\nترجمه: سارا سالارزهى\n#373 | Posted: 22 Oct 2013 19:06\nداستان کوتاه "سنگ سرد" نوشته‌ی خسرو نخعی جازار\nآقای افشار،... دسته‌گل‌ها رو آوردن، می‌خواید چندتاش رو با خودمون ببریم؟\nمن و مامان، خانه‌ی پدربزرگیم. همه منتظر خاله‌ام هستیم كه رفته است مدرسه‌اش برای گرفتن كارنامه‌ی ثلث سوم و دیر كرده. از پدربزرگ قول گرفته كه برایش دوچرخه بخرد و او هم شرط گذاشته كه باید یك‌ضرب قبول شود. سال چهارم دبیرستان است و از او هیچ بعید نیست كه تا شب خانه نیاید. ولی نه به‌خاطر چندتا تجدیدی، چون كسی كه شب امتحان مثلثات، "امشب اشكی می‌ریزد" بخواند، نباید چندتا نمره‌ی تك شرمنده‌اش كند. یواشكیِ مامان، مجله‌ی زن روز را از كیفش بیرون می‌كشم و می‌روم به باغچه. نزدیك ظهر است. روی جلد، عكس زنی است با لباس قرمز كه چمدان كوچك ولی انگار سنگینی را دست گرفته؛ كنارش نوشته: "دختر شایسته‌ی ایران به مسابقه‌ی بین‌المللی رفت." خاله‌ام اگر این را ببیند، حتماً از حسادت مجله را ورق هم نمی‌زند. بدون اجازه‌ی پدربزرگ، مادربزرگ را راضی كرده بود كه در مسابقه شركت كند. شبی كه در مرحله‌ی اول پذیرفته شده بود، آن‌قدر خوشحال بود كه در باغچه می‌رقصید. اما آخر سر، هیجانِ زیاد كار دستش داد و پدربزرگ فهمید و همان شب -با این‌كه ما خانه‌شان بودیم‌ـ خاله‌ام را كتك مفصلی زد. یادم است پدربزرگ سرخ شده بود و فریاد می‌كشید. یادم است پدر، به خواهش مامان، بسیار محتاط، دخالت كرد و جلوی پدربزرگ را گرفت تا خاله‌ام توانست، گریان، به باغچه فرار كند. (دلم می‌خواست جای پدرم بود.) ولی پدربزرگ آرام نشد و رفت سراغ كمدش و همه‌ی رژها و باقی وسایل آرایشش را شكست و همه را پرت كرد در حیاط. صفتی كه آن موقع به خاله‌ام داد، هنوز به خاطرم مانده است. رفتم از حیاط، مداد چشم‌اش كه سالم مانده بود را برداشتم و رفتم به باغچه؛ تكیه داده بود به درخت گیلاس. باغچه تاریك بود و او هم، پشت به نور نشسته بود؛ صورت‌اش را نمی‌دیدم. كنارش زانو زدم و گفتم: "بیا، این یكی سالم مونده." در پاسخ گفت: "گم‌شو." احساس كردم از پدرم متنفرم.\nحالا نزدیك درختی ایستاده كه او آن‌شب بهش تكیه داده بود و حالا هم نشسته و كارنامه‌اش را دست گرفته. غافل‌گیرش می‌كنم و ناگهان كاغذ را از بین دستش می‌كشم و بنا می‌كنم به دویدن تا ته باغ. وقتی می‌ایستم متوجه می‌شوم كه دنبالم نیامده. كارنامه را نگاه می‌كنم؛ قرمز، نوشته است؛ مردود خرداد...\nـ آقای افشار... تماس گرفتن، گفتن كه اتوبوس تا چن دقیقه‌ی دیگه می‌رسه.\nشب است. خاله‌ام سعی می‌كند دوچرخه‌سواری كند. پدربزرگ همه‌ی باغچه را آب داده و حالا رفته بیرون، نان بخرد. پدر می‌داند كه من و مامان، خانه‌ی پدربزرگیم ولی هنوز از سر كار نیامده. هوا، دم‌كرده است. نشسته‌ام روی پله‌های سنگیِ خانه و تنگ ماهی‌ام را گذاشته‌ام كنارم. خاله‌ام نمی‌تواند دوچرخه را درست براند -بعد از یك‌سال مردودی توانسته پدربرگ را راضی كندـ و مدام ناچار می‌شود توقف كند. دوچرخه برای قد خاله‌ام قدری بلند است. لباس به تنش چسبیده. پدر می‌آید. موهای شقیقه‌اش را رنگ كرده. خاله‌ام ناشیانه با دوچرخه می‌رود سمتش. پدر ادای ترسیدن در می‌آرود:\nدوچرخه می‌ایستد؛ خاله‌ام نزدیك است بیافتد كه پدرم می‌گیردش؛ خندان است؛\nـ به یكی بگو یادت بده.\nبا دست پشت زین را می‌گیرد و دوچرخه لرزان، طول حیاط را می‌پیماید. به من كه می‌رسند، خاله‌ام پایش را می‌گذارد زمین و همان موقع پدربزرگ در حیاط را باز می‌كند؛ پدر می‌رود و با او احوا‌ل‌پرسی می‌كند و نان را از دستش می‌گیرد و هر دو می‌روند در خانه. به خاله‌ام می‌گویم:\nـ می‌خوای كمكت كنم؟\nو او دوچرخه را همانجا رها می‌كند و به خانه می‌رود. دلم می‌خواهد دوچرخه‌اش را پنچر...\nـ آقای افشار... خانومتون گفتن كه منتظرتون نمی‌شن،... با بچه‌ها می‌رن.\nسالنِ انتظار سینما مولن روژ؛ پدر و مامان، من، خاله‌ام و دوستش منتظر سانس ساعت هشت و نیم هستیم. سالن شلوغ است. همه با هم حرف می‌زنند. روبروی خاله‌ام و دوستش، سه تا پسر با شلوارهای جین پاچه‌گشاد و تی‌شرت‌های رنگی به دیوار روبرو تكیه داده‌اند. پسرها چشم‌شان به آن‌هاست و گه‌گاهی لبخندی تحویل هم‌دیگر می‌دهند. یكی از پسرها، برای خاله‌ام و دوستش، دو انگشت اشاره‌اش را به هم می‌چسباند و كنار هم می‌لغزاند. یك آن پدرم را نگاه می‌كنم؛ با مامان نزدیك بوفه است. پسری كه وسط ایستاده، موهایش روی شانه‌هایش ریخته؛ با لب چیزی به آن‌ها می‌گوید؛ (انگار می‌گوید جون). دوستِ خاله‌ام دستش را جلوی دهانش می‌گیرد، نمی‌تواند كه نخندد. ساندیسم را با نی سوراخ می‌كنم؛ مزه‌ی انگور گندیده می‌دهد.\nساعت هشت و نیم است. از در سالن وارد می‌شویم و پسری كه موهایش بلند است، به هر ترتیب خود را به خاله‌ام می‌رساند و خیلی سریع چیزی به او می‌گوید. نمی‌فهمم چی. من كنار خاله‌ام می‌نشینم. پسرها در ردیف كناری‌مان نشسته‌اند. چراغ‌ها خاموش می‌شوند و تیتراژ فیلم روی پرده می‌افتد. خاله‌ام با دوستش یك‌سر پچ‌پچ می‌كنند. آخرسر خاله‌ام رو به من می‌كند و با صدای آرامی می‌گوید كه بروم و از آن پسری كه در ردیف كناری نشسته و موهایش بلند است، كاغذی را بگیرم. دلم می‌خواهد چهره‌ام را جوری كنم كه او بفهمد واكنش من چیست ولی سینما تاریك‌تر از این است. بهش می‌گویم باشه و بعد آرام از سینما می‌روم بیرون و یك ساندیس دیگر می‌خرم. وقتی وارد سالن نمایش می‌شوم، فیلم شروع شده است. آرام تا پشت سر پسر می‌روم؛ ساندیسم را فشار می‌دهم و آب‌اش را روی موهای پسر می‌ریزم. كار را خراب می‌كنم و پسر متوچه می‌شود و می‌چرخد رو به من و من به‌دو می‌روم بیرون. نترسیده‌ام بلكه برعكس، دلم می‌خواهد برگردم و كار دیگری بكنم. روی یك تكه كاغذ، حرفی كه یكی از بازیگرهای فیلم گفته و من تصادفاً موقع بیرون رفتن شنیده‌ام را می‌نویسم :"جیگرتو بپزم" و می‌برم و به خاله‌ام می‌دهم.\nـ آقای افشار،... ببخشید من هی این درو باز می‌كنم.... قبض پیش شماست؟\nـ گیتی كو؟\nكسی نمی‌داند. می‌روم كه صدایش كنم. در اتاقش نیست، پس باید در باغچه باشد. چراغ‌های حیاط خاموش‌اند. ولی... در باز است و نور چراغ بیرون، هیكل خاله‌ام را از لای در معلوم كرده. با كسی صحبت می‌كند كه فقط می‌توانم دوچرخه‌اش را ببینم. دمپایی‌ام را در می‌آورم و پشت یكی از درخت‌ها پنهان می‌شوم. حالا صدای‌شان واضح‌تر است. از قرار، صحبت از یك تفریح گروهی‌ست كه بناست همه با دوچرخه‌های‌شان بیایند. صدای خاله‌ام را به‌سختی می‌شنوم، گویا هنوز راضی نشده. حالا یك جمله از حرف خاله‌ام را متوجه می‌شوم: "كیسه‌خواب دیگه برا چی؟" پسر می‌خندد. نمی‌شنوم چه می‌گوید. انگار چیزی دستش است شبیه یك بطری و مثل این‌كه می‌خواهد آن را به خاله‌ام بدهد.... نه، خاله‌ام می‌خواهد آن را از دستش بگیرد،... نمی‌تواند.\nكسی تا نزدیكی در حیاط آمده... پدرم است. دوچرخه‌ی بیرون در، به سرعت حركت می‌كند. خاله‌ام می‌آید تو و در را می‌بندد. پدر می‌گوید:\nـ پسره كی بود؟\n#374 | Posted: 22 Oct 2013 19:07\nـ وا... چرا این‌جوری نگا می‌كنی؟\nـ كدوم پسره؟\nـ با توام.\nـ مینا با برادرش اومده بود، واسه جمعه كه نامزدی خواهرشِ، من چندروز زودتر برم واسه كمك.\nـ مینا از كی سیبیل می‌ذاره؟\nـ اون داداشش بود.\nـ واسه من بزرگ‌تری نكنید آقا بهرام!\nـ چی بود می‌خواست بهت بده، هی می‌گفت بگیر بگیر؟\nـ به شما مربوطی نیست، بابام كه نیستید.\nـ فكر كردی دیپلم گرفتی، دیگه آزادی هركاری خواستی بكنی؟\nـ دستمو ول كن.\nـ چرا اونجا كه گفته بودم، نیومدی؟ مگه نگفتم منتظرتم؟\nـ دستمو ول‌كن خر؛ الان می‌بیننمون.\nخاله‌ام دستش را بیرون می‌كشد.\nو می‌رود... من هم‌آن‌جا می‌نشینم و تا وقتی كه صدایم نكرده‌اند...\nـ آقای افشار...\nمن و خاله‌ام، جای‌مان را انداخته‌ایم در ایوان. باقی در خانه خواب هستند. پشه‌بند، دور تا دور دشك‌مان را گرفته. جیرجیرك‌ها، هنوز از خواندن خسته نشده‌اند. ملحفه را تا روی سینه‌ام بالا می‌كشم. خاله‌ام ساكت است. دیروقت است. می‌گویم:\nـ چه كتابی می‌خونی؟\nـ اسم‌ش چیه؟\nحوصله ندارد. مثل هفته‌ی پیش كه با هم رفته بودیم برای من لباس بخرد و لباس هر مغازه كه نظرم را می‌گرفت، خاله‌ام می‌گفت همین خوبه. با تأمل كتاب را می‌خواند و با هر ورقی كه می‌زند، یك نفس عمیق می‌كشد. لم داده به بالشی كه مادربزرگ عصرها به آن تكیه می‌دهد. حتماً باید جای هیجان‌انگیز داستان باشد. برای او، هیجان‌انگیز یعنی وقتی كه شخصیت پسر داستان، معشوقه‌اش را می‌بوسد، یا وقتی كه شخصیت دختر داستان به پسر مورد علاقه‌اش سیلی می‌زند. می‌گویم:\nـ كجای كتابی؟\nـ دربند، با مینا،... می‌ری؟\nكتاب را می‌بندد.\nـ با كیسه‌خواب.\nـ مگه نباید جمعه بری...\nـ كی به تو گفته؟... ببینم نكنه داشتی نگا می... حرف بزن ببینم.\nـ من نیگا نمی‌كردم.\nـ فضول دروغ‌گو! اگه یه‌بار دیگه اینو كه الان گفتی رو بگی، به مامانت می‌گم كه سرویس چینی پونصد تومنیش رو گربه نشكونده.\nـ من كه چیزی نگفتم.\nسرم را فرو می‌كنم زیر بالش، ملحفه را می‌كشم روی سرم. سرانجام می‌توانم بگویم:\nـ من هم به آقاجون می‌گم... می‌گم ته باغ سیگار می‌كشی.\nملحفه را از روی سرم می‌كشد.\nدو دستی بالشم را می‌چسبم. دست‌م را می‌كشد. قلقلكم می‌دهد. تسلیم می‌شوم.\nـ ببینمت،... قیافه‌شو! تا بهش می‌گی پیشت، گریه‌ش می‌گیره.\nچشم‌هایم را پاك می‌كند. نمی‌گذارم؛\nـ ولم كن.\nـ دیروز... با...اره برید.\nـ می‌گفتی برات بتادین می‌زدم. می‌سوزه؟... خاله الان برات...\nكفٍ دستم را می‌بوسد. می‌گویم:\nـ همیشه همین‌طوری هستی.\nـ خوبه دیگه، پسر، بزرگ‌شدی ها! بسه، خب؟ فردا زودتر بیدار شو! حالا... دیگه خواب.\nقبل از این‌كه چراغ ایوان را خاموش كند، چشمكی می‌زند...\nـ آقای افشار... شرمنده من مدام مزاحمتون می‌شم... این...\nسیزده‌ساله‌ام. مادرم، من را گذاشته خانه‌ی پدربزرگ؛ تابستان است. جز خاله‌ام، كسی خانه نیست. می‌آوردم در اتاق، یك بالش به من می‌دهد؛ مهربان شده است. می‌گوید:\nـ از صبح بازی كردی. خیلی خسته‌شدی، حالا بخواب.\nهیچ زنی، زیباتر از او در دنیا وجود ندارد. هرشب بهانه می‌گیرم كه باید پهلوی او بخوابم. دروغ است؛ نمی‌خوابم؛ تا صبح به لب‌های نیمه‌بازش نگاه می‌كنم و به صدای آرام نفس‌كشیدنش گوش می‌دهم. یادم می‌آید یك‌بار او به خواب رفته بود و من دستم را زده بودم زیر چانه، نشسته بودم كنارش و می‌دیدم كه لب‌های او خشك خشك شده‌اند. حس كردم باید سخت تشنه باشد. دستمال‌كاغذی را فرو بردم در آب. با احتیاط و آرام، تا نزدیكی لب‌هایش آوردم و در حالی كه دستم می‌لرزید، دستمال‌كاغذی خیس را كشیدم روی... نكشیدم؛ ترسِ بیدارشدنش، من را متوقف كرد. اگر این‌طور می‌شد، بسترش را برای شب‌های بعد از دست می‌دادم.\nدرِ اتاق را آرام باز كرده تا ببیند آیا خوابم برده است؟ لباسِ قرمزِ تندی پوشیده؛ بازوهایش لخت است. پلك‌ها را روی هم فشار می‌دهم، خودم را به خواب می‌زنم. منتظر كسی است، می‌دانم؛ و او سرانجام می‌آید؛ یك مرد. صدای پچ‌پچ‌شان را می‌شنوم؛ دندان‌هایم را روی هم فشار می‌دهم. می‌خواهم در اتاق را باز كنم؛ جرأتش را ندارم ولی این‌كار را می‌كنم. نگاهم را از چارچوب در می‌برم بیرون؛ درِ اتاقِ خاله‌ام بسته است؛ هر دو آن‌تو هستند. چهاردست و پا تا پشت در می‌روم. طعم غذایی كه ظهر خورده‌ام، ته حلقم است. حرف‌های‌شان مبهم است. از سوراخ كلید نگاه می‌كنم؛ دست‌های پشمالویی روی دست‌های عریانی می‌لغزند. خاله‌ام می‌خندد. دارم دیوانه می‌شوم. یاد همه‌ی شب‌هایی می‌افتم كه كنارش بوده‌ام. یاد همه‌ی روزهایی می‌افتم كه با او بازی می‌كردم. یاد... حمام شرم‌آور هفته‌ی پیش. دست‌های پرمو دور كمری باریك حلقه شده است. نفس‌م بالا نمی‌آید، و حالا كه صورت مرد چسبیده به شكم خاله‌ام است، آن مرد را خوب می‌شناسم. چشم‌هایم را پاك می‌كنم؛ دوباره نگاه می‌كنم. جلوی هق‌هق‌ام را می‌گیرم. می‌خواهم خفه‌اش...\nـ آقای افشار، همه رفتن سر خاك خاله‌تون، شما... بازم كه دارید گریه... آقای افشار حالتون خوبه؟ اسپری آسم‌تون رو بیارم؟ ■\n#375 | Posted: 22 Oct 2013 19:09\nداستان کوتاه "پاکت ها" نوشته‌ی ریموند کارور\nمن کتاب فروشم. نمایندگی یک سازمان معروف تولید کتابهای درسی را دارم که دفتر مرکزی اش در شیکاگو است. محدودهی کاری من ایلینویز، بخش هایی از آیووا و ویسکانسین است. وقتی در اتحادیه ی ناشران کتاب غرب کشور در لوس آنجلس شرکت کرده بودم فرصتی دست داد تا چند ساعتی پدرم را ملاقات کنم. از وقتی از هم طلاق گرفته بودند ندیده بودمش، منظورم را که می فهمید. آدرسش را از توی کیف جیبی ام بیرون آوردم و بهش تلگراف زدم. صبح روز بعد وسایلم را به شیکاگو فرستادم و سوار هواپیمایی به مقصد ساکرامنتو شدم. دقیقه ای طول نکشید که شناختمش. جایی که همه ایستاده بودند، ـ می شود گفت پشت در ورودی ـ ایستاده بود. با موهای سفید، عینکی بر چشم و شلوار بشوی و بپوش قهوه‌ای رنگ.\nگفتم: " پدر، حالت چه طوره؟ "\nگفت: " لس "\nبا هم دست دادیم و رفتیم به طرف خروجی.\nگفت: " مری و بچه ها چه طورند؟ "\nگفتم: " همه خوب اند. " که البته حقیقت نداشت.\nپاکت سفید شیرینی فروشی را باز کرد و گفت: " کمی خرت و پرت برات گرفتم می تونی با خودت برگردونی. زیاد نیست. کمی شیرینی بادام سوخته برای مری و کمی هم پاستیل میوه ای برای بچهها. "\nگفتم: " متشکرم."\nگفت: " وقتی خواستی برگردی یادت نره همراهت ببریشون. "\nاز سر راه چند راهبه که به طرف محل سوار شدن هواپیما می دویدند کنار رفتیم.\nگفتم: " مشروب یا قهوه؟ "\nگفت: " هر چی تو بگی، ولی من ماشین ندارم."\nکافه ی دنجی پیدا کردیم، مشروب گرفتیم و سیگار‌ها را روشن کردیم.\nگفتم: " این هم از کافه. "\nگفت: " خوب، آره. "\nشانه‌هایم را بالا انداختم و گفتم: " بله. " به پشتی صندلی تکیه دادم و نفس عمیقی کشیدم، هوایی را که در نظرم گرفته و غمبار بود تو می دادم و پدرم سرش را چرخاند.\nگفت: " گمونم فرودگاه شیکاگو چهار برابر این جا باشه."\nگفتم: " بیشتر از چهار برابره. "\nگفت: " فکر می کردم بزرگتر باشه. "\nگفتم: " از کی عینک می زنی؟ "\nگفت: " از مدتی پیش."\nجرعه ای قورت داد و بعد درست رفت سر اصل مطلب. " کاش سر این قضیه مرده بودم " دست های زمختش را گذاشت دو طرف عینکش." تو آدم تحصیل کرده‌ای هستی، لس. تو کسی هستی که می تونی این رو بفهمی."\nزیرسیگاری را روی لبه اش گرداندم تا چیزی را که زیرش نوشته شده بود بخوانم: باشگاه هارا / رنو و لیک تاهو / جاهای خوبی برای تفریح.\n"زنی بود از کارمندان شرکت استانلی پروداکتز، ریزه بود، با دست و پاهای کوچک و موهایی که مثل زغال سیاه بودند. خوشگل ترین زن توی دنیا نبود اما خوب لعبتی بود. سی سالش بود و چند بچه داشت. با همه ی اتفاقاتی که افتاد زن محجوبی بود. مادرت همیشه از اون جارویی، زمین شویی یا نوعی مواد کیک می خرید. مادرت را که می شناسی. شنبه ای بود و من خانه بودم. مادرت رفته بود جایی. نمی دانم کجا رفته بود. جایی کار نمی کرد. توی اتاق پذیرایی داشتم روزنامه می خوندم و قهوه می خوردم که این زن کوچولو در زد. سالی وین. گفت چیزهایی برای خانم پالمر آورده. گفتم: "من آقای پالمر هستم، خانم پالمر الان خانه نیستند" ازش خواستم بیاد داخل و پول چیزهایی را که آورده بود بهش بدهم. می دونی که چی می گم. نمی دونست که باید بیاد داخل یا نه. همان جا ایستاده بود و برگ رسید و پاکت کوچکی را توی دستش نگه داشته بود.\nگفتم: "خیلی خوب، بدشون به من، چرا نمی آیید داخل چند دقیقه ای بنشینید تا ببینم می تونم پولی پیدا کنم یا نه."\nگفت: " اشکالی نداره، می تونم بذارم به حسابتون. خیلی از مشتری‌ها این طوری اند. اصلا اشکالی نداره."\nگفتم: " نه نه، پول دارم. همین الان پرداخت میکنم. هم زحمت برگشتن شما کم می شه و هم بدهکاری گردن من نمی مونه. بفرمایید تو." این را که گفتم در توری را باز نگه داشتم. بی ادبی بود بیرون نگهش دارم. پدرم سرفه کرد و یکی از سیگارها را برداشت. از ته کافه زنی خندید. نگاهی به زن انداختم و باز نوشته های زیر سیگاری را خواندم.\n#376 | Posted: 22 Oct 2013 19:09\nاومد داخل، بهش گفتم "عذر می خوام فقط یک دقیقه طول می کشه." بعد رفتم توی اتاق خواب تا دنبال کیف پولم بگردم. توی کمد لباس‌ها گشتم اما پیداش نکردم. مشتی پول خرد، قوطی کبریت و شانه ام اون جا بود اما از کیف پول خبری نبود. مادرت طبق معمول اون روز صبح خانه را مرتب کرده بود. رفتم توی اتاق پذیرایی و گفتم " الان براتون پول پیدا می کنم."\nگفت: "خواهش میکنم خودتون رو توی زحمت نندازید."\nگفتم: "زحمتی نیست، بالاخره باید کیفم را پیدا کنم. خونه ی خودتونه، راحت باشید."\nگفت: " اوه، راحتم."\nگفتم: "این جا رو بخون، چیزی درباره ی سرقت بزرگی که توی شرق اتفاق افتاده شنیدی؟ همین الان داشتم دربارش می خوندم."\nگفت: "دیشب خبرش رو از تلویزیون شنیدم."\nگفتم: "خیلی راحت فرار کردند."\nگفت: "خیلی زبل بودند."\nگفتم: "یک جنایت به تمام معنا."\nگفت: "خیلی کم پیش میآد کسی بتونه قسر در بره."\nدیگه نمی دونستم از چی باید حرف بزنم. نشسته بودیم اون جا و هم دیگر را نگاه می کردیم. بعد رفتم توی ایوان و توی لباس چرک ها دنبال شلوارم گشتم. فکر می کردم مادرت شلوارم را اون جا گذاشته. کیف توی جیب پشتی شلوارم بود. برگشتم توی اتاق و پرسیدم چه قدر بدهکارم. سه یا چهار دلار بیش ترنبود. پولش را دادم و بعد نمی دونم چی شد که از او پرسیدم اگه داشتشون با‌ها‌شون چه کار می کرد، منظورم همه ی پول‌هایی بود که دزدها سرقت کرده بودند. خندید و من دندان هاش را دیدم. نمی‌دونم چی به سرم اومد. لس، پنجاه و پنج سال سن داشتم. بچه هام بزرگ شده بودند. آن قدرها هم احمق نبودم که این چیزها را نفهمم. سن اون زن نصف سن من بود و بچه هاش مدرسه می رفتند. برای شرکت استانلی کار میکرد. می خواست سرش گرم باشه. احتیاجی به کار کردن نداشت. به اندازه ی کافی پول برای گذران زندگی شان داشتند. شوهرش لاری رانندهی یک شرکت باربری بود. پول خوبی در می آورد. میدونی، راننده ی کامیون بود.پدرم مکث کرد و صورتش را پاک کرد.\nگفتم: "هر کسی توی زندگیش خطا می کنه." سرش را تکان داد.\n- "دو تا پسر داشت، هنک و فردی تقریباً یک سال فاصله ی سنی داشتند. چند تا عکس بهم نشون داده بود. بگذریم، وقتی اون مطلب را در بارهی پول‌ها گفتم خندید، گفت حدس می زنه از فروشندگی برای شرکت استانلی پروداکتز استعفا میده و میره به داگو و یک خانه اون جا میخره. گفت فامیل هاش توی داگو زندگی می کنند."\nسیگار دیگری آتش زدم و به ساعتم نگاه کردم. میخانهچی ابرو‌هاش را بالا برد و من لیوان را بالا آوردم.\n- "خوب روی کاناپه نشسته بود و پرسید سیگار دارم. گفت سیگارهاش رو توی اون یکی کیفش توی خونه جا گذاشته. گفت وقتی یک کارتون سیگار توی خونه داشته باشه خوشش نمیآد از دستگاههای سکه ای سیگار بخره. سیگاری بهش دادم و براش کبریت روشن کردم. لس، راستش را بخواهی، انگشتانم داشتند می لرزیدند."\nمکث کرد و دقیقه ای زل زد به بطری. زنی که خندیده بود دست‌هاش را دور بازوهای مردانی که دو طرفش نشسته بودند حلقه کرد.\n"بعدش را درست به خاطر نمی‌آرم. از او پرسیدم قهوه می خوره؟ بهش گفتم تازه یک قوری درست کردم. گفت دیگه باید بره. گفت شاید برای یک فنجان وقت داشته باشه. رفتم توی آشپزخانه و صبر کردم تا قهوه گرم شود. لس، این رو می خوام بگم، به خداوند قسم می خورم در تمام مدتی که من و مادرت زن و شوهر بودیم هرگز حتی یک بار هم به مادرت خیانت نکرده بودم. حتی یک بار. با این که بارها دلم میخواست و فرصتش هم پیش آمده بود. این را بهت بگم که تو مادرت را مثل من نمیشناسی."\nگفتم: "مجبور نیستی درباره ی اون قضیه هر چی می دونی بگی."\n"قهوه اش را براش بردم، حالا دیگه کت اش را هم درآورده بود. با فاصله ای از او روی انتهای دیگر کاناپه نشستم و شروع کردیم به زدن حرف های خصوصی تر. گفت دو تا بچه داره که توی دبستان ابتدایی روزولت درس می خونند، و شوهرش لاری هم راننده است و گاهی یکی دو هفته خانه نیست. یا بالا میره به سمت سیاتل و یا میره پایین به طرف لوس آنجلس.گاهی هم تا فینیکس میره. همیشه یک جاست. گفت وقتی دبیرستان می رفتند با لاری آشنا شده. گفت به این حقیقت که سراسر زندگی اش را درست طی کرده افتخار می کند. خوب، چیزی نگذشت که به حرف هایی که می زدم لبخند می زد. این چیزی بود که می شد دو تا برداشت ازش کرد. بعد پرسید لطیفه ی کفش فروش سیاری را که به دیدن زن بیوه ای رفته شنیده ام. هر دومون به لطیفه اش خندیدیم و بعد هم من یک لطیفه ی کمی بدتر تعریف کردم. بعد او به شدت خندید و سیگار دیگری کشید. خلاصه حرف حرف آورد، این چیزی بود که اتفاق افتاد، میدونی که چی میگم؟ خوب، بعد بوسیدمش. سرش را روی کاناپه عقب بردم و بوسیدمش، احساس کردم زبانش را با عجله توی دهانم تکان می دهد. می فهمی چی دارم می گم؟ مردی که توانسته بود در زندگیش تمام اصول و اخلاقی را رعایت کند ناگهان داشت به همه چیز پشت پا میزد. خوشبختی اش داشت از دستش می رفت. میدونی که چی میگم؟ همه ی این چیزها در یک چشم به هم زدن اتفاق افتاد. بعد گفت: "لابد فکر کرده‌ای من هرزه و یا یه چیزی توی این مایه‌هام" بعد هم از خانه زد بیرون. خیلی هیجان زده بودم. میف همی که؟ کاناپه را مرتب کردم و کوسن‌ها را گذاشتم سر جاشان. روزنامه ها را تا زدم و حتی فنجان‌هایی را که توی شان قهوه خورده بودیم شستم، قوری قهوه را خالی کردم. در همه ی این مدت به این فکر می کردم که چه طور توی صورت مادرت نگاه کنم. ترسیده بودم.\n"خوب، قضایا این طوری شروع شد. من و مادرت مثل سابق با هم زندگی می کردیم اما من مرتب سراغ اون زن میرفتم."\nزنی که در کافه نشسته بود از روی چهارپایه اش بلند شد. چند قدم به طرف وسط کافه آمد و بعد شروع کرد به رقصیدن. سرش را به این طرف و آن طرف تکان می داد و با انگشتانش بشکن میزد. میخانهچی از مشروب ریختن دست کشید. زن دست‌هاش را بالای سرش آورد و در دایرهی کوچکی وسط کافه شروع کرد به چرخیدن. اما بعد از رقصیدن ایستاد. و میخانهچی هم به کارش برگشت.\nپدرم گفت: "دیدی چی کار کرد؟ "\nاما من اصلا حرفی نزدم.\nگفت: "اوضاع همین طور پیش می رفت، لاری دنبال برنامه‌های خودش بود و من هم هر وقت فرصتی پیش می اومد می رفتم سراغ اش. به مادرت می گفتم فلان جا یا بهمان جا می رم."\nعینکش را در آورد و چشم هاش را بست. "تا حالا این چیزها را به کسی نگفته بودم."\nهیچ حرفی نداشتم که بزنم. به محوطه ی بیرون و بعد به ساعتم نگاه کردم.\nگفت: "ببینم، هواپیما کی پرواز می کنه؟ می تونی پروازت را عوض کنی؟ لس، بذار مشروب دیگه ای بخرم با هم بخوریم. دو تا دیگه سفارش میدم و حرف‌هام رو زود تمام می کنم. گوش کن، یک دقیقه بیش‌تر طول نمی کشه."\n"عکس‌اش را توی اتاق خواب کنار تخت گذاشته بود. اوایل اذیت می شدم، منظورم دیدن عکس لاری در اون جا و الی آخر. اما مدتی بعد بهش عادت کردم. می بینی انسان چه طور به بعضی چیزها عادت میکنه؟ " سرش را تکان داد.\n"باور کردن‌اش سخته. به هر حال عاقبت خوبی نداشت. خودت می دونی. خودت همه چیز رو میدونی."\nگفتم: "من فقط چیزهایی رو که تو بهم میگی میدونم."\n"بهت میگم، لس. بهت میگم مهم ترین مسئله این وسط چی هست. میدونی، چیزهای مهمی این وسط مطرحه. چیزهایی مهم تر از جدا شدن مادرت از من. پس حالا خوب گوش کن. یک بار با هم توی رخت خواب بودیم نزدیک ناهار بود. اون جا خوابیده بودیم و داشتیم با هم حرف می زدیم. احتمالا چرت می زدم. میدونی، از اون چرت زدن و خوابیدن‌های مسخره بود. همان وقت بود که داشتم به خودم می گفتم بهتره بلند شوم و زود بزنم به چاک. انگار همان موقع بود که ماشینی آمد داخل و جلو پارکینگ کسی از آن پیاده شد و در را محکم بست.\n"زن جیغ کشید و گفت: "خدای من، لاری اومد!"\n" لابد مثل دیوونه ها شده بودم. انگار به این فکر می کردم که اگه از در عقبی فرار کنم یقه ام را می گیرد و به نرده‌های حیاط آویزانم میکند و شاید بکشتم. سالی داشت صداهای مسخره ای از خودش در می آورد. انگار نمی تونست نفس بکشه. روبدوشامبرش را پوشیده بود اما جلوش باز بود. توی آشپزخانه ایستاده بود و داشت سرش را تکان می داد. همهی این چیزها توی یک لحظه اتفاق افتاد. میفهمی که. من تقریبا لخت اون جا ایستاده بودم و لباس‌هام توی دستم بود که لاری در هال را باز کرد. هول شدم و خودم را درست کوبیدم به پنجره ی اتاق‌شان، خودم را درست کوبیدم به شیشه."\nپرسیدم: "فرار کردی؟ دنبالت نکرد؟ " پدرم طوری نگاهم کرد که انگار خل شده‌ام بعد به لیوان خالیاش زل زد. من به ساعتم نگاه کردم و بدنم را کش دادم. سرم کمی از ناحیه ی پشت چشم‌ها درد گرفته بود.\nگفتم: "گمونم بهتره هر چه زودتر از این جا بزنم بیرون." دست‌م را روی چانه ام کشیدم و یقه ام را صاف کردم.\nپرسیدم: "اون زن هنوز توی ردینگ زندگی میکنه؟ "\nپدرم گفت: "تو هیچی نمی دونی. تو اصلا چیزی نمی دونی. تو به جز فروختن کتاب هیچی حالیت نیست." تقریبا وقت رفتن بود.\nگفت: "آه خدای من، مرا ببخش، اون مرد داغون شد. روی زمین افتاد و شروع کرد به گریه کردن. زن ایستاده بود توی آشپزخانه و داشت اون جا گریه می کرد. زانو زده بود و داشت به درگاه خداوند التماس می کرد. آن قدر بلند و رسا که مرد از توی هال صداش را می شنید."\nپدرم خواست چیز دیگری بگوید اما به جای گفتن حرفش سرش را تکان داد. شاید می خواست من حرف بزنم.\nآخر سر گفت: "نه، بهتره بری که به هواپیمات برسی."\nکمکش کردم کت اش را بپوشد و بعد همین طور که آرنجش را گرفته بودم و به طرف خروجی راهنمایی اش می کردم، زدیم بیرون.\nگفتم: "بذار برات تاکسی بگیرم."\nگفت: "نه، می‌خوام بدرقه ات کنم."\nگفتم: "احتیاجی نیست، دفعه ی بعد."\nبا هم دست دادیم. این آخرین باری بود که دیدمش. به طرف شیکاگو که می رفتم یادم آمد پاکت هدیه هاش را انگار توی کافه جا گذاشته ام. مثل بقیه ی چیزها. البته مری به شیرینی نیاز نداشت، بادامی یا هر چیز دیگر. تازه این مربوط به سال گذشته است. حالا که نیازش حتی کم تر هم شده است.\nترجمه: مصطفی مستور\n#377 | Posted: 23 Oct 2013 15:40\nجهنم - بهشت\nنوشته‌ی جومپا لاهیری\nصدای خنده‌های بلندش را خیلی خوب به یاد می‌آورم و نمای قامت درازش که یا دولا دولا راه می‌رفت یا ولو می‌شد روی مبل‌های ناهماهنگ و زهوار در رفته‌ای که همان موقع خرید آپارتمان هم داخلش بودند. صورت گیرایی داشت، با سبیل پهن و پیشانی بلند و موهایی ژولیده و بیش از حد معمول بلند، که مادرم می‌گفت او را شبیه هیپی‌های آمریکایی کرده‌اند که آن روزها همه‌جا بودند. پاهای بلندش هر جا که می‌نشست به سرعت بالا و پایین می‌شدند، و دست‌های صافش، وقتی سیگاری بین انگشت‌هایش می‌گرفت می‌لرزیدند، خاکستر سیگار را داخل یک فنجان چایی که مادرم برای این منظور خاص در نظر گرفته بود می‌ریخت. با اینکه دانشجو بود اما هیچ چیز ثابت یا قابل پیش‌بینی و منظم درباره‌ی او وجود نداشت. همیشه به نظر می‌رسید دارد از گرسنگی می‌میرد، از در می‌آمد داخل و اعلام می‌کرد که ناهار نخورده است و بعد با ولع تمام غذا را می‌بلعید و پشت سر مادرم می‌ایستاد تا کتلت‌ها را زمانی که داشت سرخ‌شان می‌کرد بدزدد، قبل از اینکه مادر شانسی برای چیدن مرتب آن‌ها در بشقابی کنار سالاد پیاز سرخ داشته باشد. وقتی او نبود، والدینم می‌گفتند که دانش آموز ممتازی است، ستاره ای از جاداوپور که با بورسیه‌ای قابل توجه آمده ام‌آی‌تی، اما عمو پراناب نسبت به کلاس‌هایش بی‌خیال بود و هر از گاهی از آن‌ها فرار می‌کرد. مدام غر می‌زد: «این آمریکایی‌ها معادله‌هایی رو یاد می‌گیرن که من وقتی همسن یوشا بودم اون‌ها رو بلد بودم.» وقتی فهمید معلم کلاس دوم من به ما مشق نمی‌دهد و اینکه در سن هفت سالگی جذر گرفتن یا مفهوم عدد پی را به من یاد نداده‌اند از تعجب ماتش برد. بدون اطلاع قبلی می‌آمد، هیچوقت از قبل زنگ نمی‌زد و به جایش مثل کاری که مردم در کلکته می‌کردند یک ضربه‌ی ساده به در می‌زد و می‌گفت: «بودی!» بعد هم منتظر می‌ماند تا مادر در را برایش باز کند. قبل از اینکه با او آشنا شویم، از مدرسه بر می‌گشتم و مادرم را می‌دیدم که کیفش را دور دستش انداخته و بارانی‌اش را پوشیده، مأیوسانه برای فرار از آپارتمانی که روز را تنها در آن سر کرده بود. اما حالا او را در آشپزخانه پیدا می‌کردم، در حال ورز دادن خمیر برای لوچی، که در حالت عادی فقط یک‌شنبه‌ها برای من و پدرم درست می‌کرد، یا پرده‌های جدیدی که از وول‌ورث خریده را آویزان می‌کرد. آن‌موقع نمی‌دانستم که سر زدن‌های عمو پراناب چیزی بود که مادرم تمام طول روز منتظرش بود، چیزی که باعث می‌شد او ساری نو بپوشد و در انتظار آمدنش موهایش را شانه کند. و نمی‌دانستم که از قبل برنامه‌ی تنقلات نامحدودی که می‌خواست با آن‌ها از او پذیرایی کند را می‌چید. نمی‌دانستم که برای لحظه‌ای زندگی می‌کرد که صدای «بودی!» گفتن او را از ایوان بشنود، و اینکه روزهایی که حواسش نبود مادر کاملاً قبراق و سرزنده بود. لابد مادر وقتی می‌دید من هم مشتاق دیدار عمو پراناب هستم خوشحال می‌شد. او به من حقه‌های ورق را نشان داد و خطای دیدی که او ظاهراً انگشت شصت خودش را با درد و مشقت جدا می‌کرد. و همچنین به من یاد داد تا جدول ضرب را خیلی قبل از اینکه در مدرسه یادمان بدهند حفظ کنم. سرگرمی مورد علاقه‌اش عکاسی بود. یک دوربین گران‌قیمت داشت که قبل از فشار دادن شاتر، فکر کردن لازم داشت، و من خیلی زود تبدیل به سوژه‌ی مورد علاقه‌اش شدم؛ صورت گرد، یک دندان افتاده، موهای بلند و پرپشتی که نیاز به کوتاه شدن داشتند. این‌ها عکس‌هایی هستند که هنوز بیشتر از بقیه عکس‌هایم دوست‌شان دارم، به خاطر داشتن حس سرزندگی و جوانی‌ای که حالا دیگر آن را ندارم، مخصوصاً جلوی یک دوربین. به عقب و جلو دویدنم داخل محوطه هاروارد، در حالی‌که او با دوربین ایستاده بود و سعی می‌کرد از من در حال حرکت عکس بگیرد را خوب به یاد می‌آورم. همینطور نشستن روی پله‌های ساختمان دانشگاه یا داخل خیابان و روبروی درخت‌ها. فقط یک عکس\n#378 | Posted: 23 Oct 2013 15:42\nاست که مادرم داخل آن افتاده؛ مادر من را گرفته، در حالی‌که من با پاهای باز روی دامنش نشسته‌ام، سرش به سمت من خم شده، دست‌هایش را طوری روی گوش‌هایم گذاشته که انگار نمی‌خواهد من آن لحظه چیزی را بشنوم. در آن عکس، سایه‌ی دو آرنج بلند شده‌ی عمو پراناب، با زاویه‌ای که دوربین را جلوی صورتش قرار دهد گوشه‌ی عکس را سیاه کرده و شکل بدون حالت و غیرعمدی سایه‌اش روی یک طرف بدن مادرم افتاده. همیشه سه‌تایی با هم بودیم. همیشه وقتی سر می‌زد من آنجا بودم. برای مادرم لابد ناجور بوده که وقتی خودش تنها در آپارتمان است از او پذیرایی کند؛ این چیزی بود که نیاز به گفتن نداشت.\nتابستان، عمو پراناب یک فولکس واگن آبی رنگ خرید و شروع کرد به بردن من و مادرم به بوستون و کمبریج، و خیلی‌زود خارج شهر، توی اتوبان انگار پرواز می‌کرد. ما را به واترتاون می‌برد که چای و ادویه‌جات هندی داشت و یک بار هم کلی مسیر را رانندگی کرد تا ما را ببرد نیوهمپشایر که کوهستان‌ها را ببینیم. هرچقدر که هوا گرم‌تر می‌شد، ما بیشتر بیرون می‌رفتیم، یک یا دو بار در هفته می‌رفتیم برکه‌ی والدن پوند. مادرم همیشه با تخم‌مرغ‌های آب‌پز و ساندویچ‌های خیار، آماده برای پیک‌نیک رفتن بود و مدام پیک‌نیک‌های زمستانی که در دوران جوانی‌اش رفته بود را تعریف می‌کرد، به همراه پنجاه نفر از قوم و خویش‌هایش که همگی سوار قطار به سمت حومه‌ی بنگال غربی می‌رفته‌اند. عمو پراناب با اشتیاق به این ماجراها گوش می‌کرد، و به جزئیات گذشته‌ی مادرم که داشتند محو می‌شدند. مثل پدرم نبود از این گوش می‌شنید و از آن گوش بیرون نمی‌کرد، یا مثل من نبود که متوجه نمی‌شدم. کنار دریاچه والدن پوند، عمو پراناب مادرم را مجبور می‌کرد که از شیب تند بین درخت‌ها بروند پایین و لب آب بنشینند. مادرم وسایل پیک نیک را در می‌آورد و می‌نشست و ما را نگاه می‌کرد که شنا می‌کردیم. سینه‌ی عمو پراناب پوشیده از موهای ضخیم و سیاه بود، آنقدر که تا کمرش را می‌پوشاند. ظاهرش عجیب بود، با آن پاهای دراز و لاغر و شکم افتاده و کوچکش، مثل زن باریک اندامی می‌ماند که بچه‌ای به دنیا آورده ولی به خودش زحمت نداده شکمش را آب کند. بعد از اینکه تا خرخره غذاهایی که مادر درست کرده بود را می‌خورد غر می‌زد که: "داری منو چاق می‌کنی، بودی!" خیلی پر سر و صدا و ناشیانه شنا می‌کرد، سرش هم همیشه بالای آب بود؛ نمی‌دانست چطور نفسش را زیر آب نگه دارد یا بیرون بدهد، طوری که من در کلاس شنا یاد گرفته بودم. هر جا که می‌رفتیم، هر غریبه‌ای احتمالاً فکر می‌کرد که عمو پراناب پدر من است و مادرم زن او.\nحالا برایم واضح است که مادرم عاشق او بود. او طوری به مادرم ابراز علاقه می‌کرد که هیچ مرد دیگری نکرده بود، مثل مهربانی معصومانه‌ی یک برادرشوهر. در ذهن من، او فقط عضوی از خانواده‌ی ما بود، چیزی بین یک عمو و برادر بزرگ‌تر، پدر و مادرم همانقدری او را زیر پر و بال خودشان داشتند و به او اهمیت می‌دادند که به من اهمیت می‌دادند. او هم به پدرم احترام می‌گذاشت و با وجود اختلاف نظرشان در مورد کسینجر و واترگیت همیشه به دنبال نصیحت و مشورت‌های او در مورد ساختن یک زندگی در غرب، در مورد باز کردن یک حساب بانکی و پیدا کردن یک شغل بود. هر چند وقت یک بار، مادرم در مورد زن‌ها او را اذیت می‌کرد، در مورد دخترهای هندی همکلاسی‌اش در ام‌آی‌تی از او می‌پرسید یا عکس دخترعموهای جوانش که در هند بودند را نشانش می‌داد. می‌پرسید: "نظرت در موردش چیه؟ خوشگل نیست؟" او می‌دانست که هیچوقت نمی‌تواند عمو پراناب را برای خودش داشته باشد، و به نظرم تلاش می‌کرد تا او را داخل خانواده نگه دارد. اما مهمتر از این‌ها، او اوایل خیلی به مادرم وابسته بود، آن چند ماه طوری به او نیاز داشت که پدرم در تمام مدت ازدواج‌شان نداشت. او برای مادرم اولین، و به نظرم، تنها خوشبختی حقیقی‌ای را به ارمغان اورده بود که در زندگی‌اش احساس کرده بود. فکر نمی‌کنم حتی تولد من هم انقدر او را خوشحال کرده باشد. من مدرك ازدواج او با پدرم بودم، نتیجه‌ای پیش‌بینی شده از زندگی‌ای که او برای انجام دادنش بزرگ شده بود. اما عمو پراناب فرق می‌کرد. او اتفاق کاملاً غیرمنتظره‌ای در زندگی مادرم بود.\nپاییز سال 1974، عمو پراناب در دانشگاه رادکلیف با دختری آمریکایی به اسم دبورا آشنا شد و شروع کرد به آوردنش به خانه ما. من دبورا را با اسم کوچکش صدا می‌زدم، درست مثل پدر و مادرم، اما عمو پراناب به دبورا یاد داد که پدرم را شامال‌دا و مادرم را بودی صدا بزند، کاری که دبورا با خوشحالی انجامش می‌داد. قبل از اینکه اولین بار برای شام بیایند خانه ما، از مادرم در حالی‌که داشت اتاق پذیرایی را مرتب می‌کرد پرسیدم که می‌توانم دبورا را زن عمو صدا کنم، همانطوری که پراناب را عموی خودم کرده بودم او را هم زن عموی خودم کنم. مادرم گفت: "چه فایده داره؟" خیلی تند نگاهم کرد و گفت: "تا چند هفته‌ی دیگه همه چیز تموم میشه و دبورا ترکش می‌کنه". اما دبورا کنار او ماند، در مهمانی‌های آخر هفته که عمو پراناب و والدینم خیلی درگیرشان شده بودند حاضر می‌شد، در جمع‌هایی که به جز او همه بنگالی بود. دبورا بلند قد بود، بلندتر از پدر و مادرم و تقریباً هم‌قد عمو پراناب. موهای خرمایی رنگش را فرق وسط باز می‌کرد، درست مثل مادرم، اما به جای بافتن‌شان، آن‌ها را دم اسبی می‌بست یا همانطور شلخته می‌انداختشان روی شانه‌هایش، طوری که به نظرم مادر زشت بود. عینک نقره‌ای‌رنگ کوچکی به چشم می‌زد و هیچوقت آرایش نمی‌کرد، و فلسفه می‌خواند. به نظر من کاملاً زیبا بود، اما طبق حرف‌های مادرم صورتش کک و مک داشت و باسنش هم خیلی کوچک بود.\nتا مدتی عمو پراناب هنوز هفته‌ای یک بار برای شام پیداش می‌شد، بیشتر هم از مادرم نظرش در مورد دبورا را می‌پرسید. دنبال تایید او می‌گشت، به او می‌گفت که دبورا دختر پروفسوری در کالج بوستون است، می‌گفت که پدرش کتاب شعر چاپ کرده و پدر و مادرش هر دو دکترا دارند. وقتی که او نبود، مادرم در مورد سر زدن‌های دبورا غر می‌زند، در مورد اینکه مجبور می‌شود غذا را کمتر تند کند با اینکه دبورا گفته بود از غذای تند خوشش می‌آید، و از گذاشتن کله‌ی سرخ شده‌ی ماهی داخل دال احساس خجالت می‌کرد. عمو پراناب به دبورا یاد داده بود بگوید خوب‌بالو و آچا و بعضی غذاهای خاص را به جای چنگال با انگشت‌هایش بردارد. بعضی وقت‌ها کارشان به غذا دادن به همدیگر می‌کشید، به انگشت‌هایشان اجازه می‌دادند داخل دهان آن یکی بمانند، این باعث می‌شد والدینم سرشان را بیندازند پایین و بشقاب‌هایشان را آنقدر نگاه کنند که این لحظه بگذرد. در گردهمایی‌های بزرگتر جلوی چشم بقیه همدیگر را می‌بوسیدند و دست‌های هم را می‌گرفتند، و وقتی که نمی‌توانستند صدای ما را بشنوند مادرم به دیگر زن‌های بنگالی می‌گفت: "قبلاً خیلی فرق داشت. نمی‌فهمم چطور یه نفر می‌تونه انقدر یهویی عوض بشه. فرقش مثل جهنم و بهشت می‌مونه." همیشه از ضرب‌المثل‌های انگلیسی برای رساندن منظوری که داشت استفاده می‌کرد.\nتا تابستان، یک حلقه‌ی الماس در دست چپ دبورا بود، چیزی که هیچوقت به مادرم داده نشده بود. چون خانواده‌ی خودش خیلی دور زندگی می‌کردند، عمو پراناب یک روز خودش تنهایی آمد خانه، تا قبل از دادن حلقه به دبورا از والدینم دعای خیر بگیرد. جعبه را نشان‌مان داد، بازش کرد و حلقه‌ی الماس‌نشان را از جعبه درآورد. گفت: "می‌خوام ببینم تو دست یه نفر چطوری می‌شه؟" از مادرم خواست تا آن را دستش کند، اما او قبول نکرد. من کسی بودم که آن را پوشید و وزن حلقه را روی بند انگشتش حس کرد. بعد عمو پراناب چیز دیگری درخواست کرد: می‌خواست والدینم برای والدینش نامه‌ای بنویسند که دبورا را دیده‌اند و او را کاملاً پسندیده‌اند. او به شکلی کاملاً طبیعی نگران بود، درباره‌ی اینکه به خانواده‌اش بگوید می‌خواهد با یک دختر آمریکایی ازدواج کند. همه چیز را در مورد ما به خانواده‌اش گفته بود، و یک زمانی هم والدینم نامه‌ای از پدر و مادر او دریافت کردند، ابراز تشکر و قدردانی برای زیر پر و بال گرفتن پسرشان و برای اینکه خانه‌ی خوبی در آمریکا برایش مهیا کرده‌اند. "نیاز نیست طولانی باشه، فقط چند خط. اگه شما بنویسید خیلی راحت‌تر قبول می‌کنن." پدرم نه از دبورا خوشش می‌آمد و نه بدش، هیچوقت مثل مادرم در مورد او نظر نمی‌داد و از او انتقاد نمی‌کرد، اما به عمو پراناب اطمینان داد که نامه‌ی تاییدیه تا آخر هفته در راه کلکته خواهد بود. مادرم هم با تکان‌دادن سر، حرف او را تایید کرد، اما ادامه‌ی آن روز فنجان چایی‌ای که تمام این مدت عمو پراناب به جای زیر سیگاری از آن استفاده کرده بود را داخل سطل آشغال دیدم، تکه تکه شده، و سه چسب زخم روی دست مادرم را.\n#379 | Posted: 23 Oct 2013 15:43\nوالدین عمو پراناب از اینکه تنها پسرشان با دختری آمریکایی ازدواج کند وحشت‌زده بودند، و چند هفته بعد تلفن‌مان نصف‌شب زنگ خورد: آقای چاکرابورتی به پدرم می‌گفت که به هیچ‌وجه نمی‌توانند برای اینطور ازدواجی دعای خیر کنند، که حتی پرسیدن نظرشان هم اشتباه است، که اگر عمو پراناب جرأت کند با دبورا ازدواج کند آن‌ها دیگر او را پسر خودشان نمی‌دانند. بعد هم زنش گوشی را گرفت، خواست تا با مادرم صحبت کند، و طوری به او گله کرد که انگار صمیمی هستند، مادرم را برای شکل گرفتن این رابطه نامشروع مقصر دانست. گفت که برای او در کلکته همسری انتخاب کرده‌اند، که او قبل از سفر به آمریکا می‌دانسته باید بعد از تمام کردن تحصیلاتش برگردد و با همان دختر ازدواج کند. آن‌ها آپارتمانی در همسایگی خودشان برای پراناب و نامزدش خریده بودند که حالا خالی و منتظر بازگشت او بود. مادرش گفت: "فکر کردیم می‌تونیم به شما اعتماد کنیم، اما شما خیلی در حق ما بدی کردین". عصبانیتش را طوری روی یک غریبه خالی می‌کرد که نمی‌توانست روی پسرش خالی کند. "این اتفاقیه که تو آمریکا برای آدم میفته؟" به خاطر عمو پراناب هم که بود، مادرم از نامزدی او دفاع کرد، به مادرش گفت که دبورا دختر مودبی از یک خانواده نجیب است. والدین عمو پراناب از والدین من خواستند تا او را از نامزدی منصرف کنند، اما پدرم نپذیرفت، به نظرش در جایگاهی نبود که این وضعیت به او ربطی داشته باشد. به مادرم گفت: "پدر و مادر اون که نیستیم، می‌تونیم بهش بگیم که قبول نکردن، اما نه بیشتر". و اینطور والدینم در مورد اینکه والدینش سرزنش‌شان کرده‌اند و آن‌ها را مقصر می‌دانند و او را تهدید به عاق‌شدن کرده‌اند هیچ چیزی به عمو پراناب نگفتند. فقط گفتند که برایش دعای خیر نکرده‌اند. در جواب راضی نبودن آن‌ها، عمو پراناب با بی‌اعتنایی گفت: "مهم نیست، همه که به اندازه‌ی شما فکرشون باز نیست. همین که شما راضی هستین کافیه."\nبعد از نامزدی، عمو پراناب و دبورا کم‌کم شروع به محو شدن از زندگی ما کردند. با هم زندگی می‌کردند، داخل آپارتمانی در بوستون، در قسمت جنوبی، قسمتی از شهر که پدر و مادرم آن را نا امن می‌دانستند. ما هم جابجا شدیم، به خانه‌ای در ناتیک. با اینکه خانه را خریده بودیم والدینم طوری زندگی می‌کردند که انگار هنوز مستأجر بودند، با رنگ‌های باقی‌مانده لک دیوارها را می‌گرفتند و دل‌شان نمی‌آمد به دیوارها میخ بزنند که سوراخ شوند و هر بعد از ظهر که نور خورشید از پنجره به داخل اتاق پذیرایی می‌تابید مادرم پرده‌ها را می‌کشید که مبلمان جدید رنگ‌شان نپرد. چند هفته قبل از عروسی، والدینم عمو پراناب را تنها به خانه‌مان دعوت کردند، و مادرم شام مخصوصی آماده کرد تا پایان دوران مجردی‌اش را جشن بگیرد. این تنها جنبه‌ی بنگالی عروسی بود؛ بقیه‌اش به شکل سختگیرانه‌ای آمریکایی بود، با کیک و عاقد و دبورا در یک لباس بلند سفید و توری. عکسی از شام وجود دارد، که توسط پدرم گرفته شده، تا جایی که می‌دانم تنها عکسی است که مادرم و عمو پراناب هر دو داخل آن هستند. این عکس کمی تار است؛ یادم می‌آید عمو پراناب به پدر توضیح می‌داد که چطور با دوربین کار کند، و در نهایت عکس او زمانی که به میز آشپزخانه و غذاهای چیده شده روی آن که مادرم به افتخار او تدارک دیده بود نگاه می‌کند گرفته شد، با دهان باز، دست‌های درازش کشیده شده‌اند و انگشت‌هایش اشاره می‌کنند، به پدرم یاد می‌دهد که چطور درجه نور سنج را بخواند یا یک همچین چیزی. مادرم کنارش ایستاده، یک دستش به حالت دعای خیر کردن روی سر او قرار گرفته، اولین و آخرین باری که در زندگی‌اش او را لمس کرد. مادرم بعدها به دوست‌هایش گفت: "دبورا یه روز ترکش می‌کنه، پراناب داره زندگیش رو به باد می‌ده."\nمراسم ازدواج در کلیسایی در ایپسویچ برگزار شد، با پذیرایی در یک کلاب سنتی. قرار بود جشن کوچکی باشد، که والدینم فکر کردند لابد به جای سیصد یا چهارصد نفر، صد یا دویست نفر هستند. مادرم شوکه شد وقتی دید کمتر از سی‌نفر دعوت شده‌اند، و وقتی دید از بین همه‌ی بنگالی‌هایی که عمو پراناب می‌شناسد فقط ما دعوت شده‌ایم به جای اینکه قدردان باشد جا خورد. در مراسم عروسی، ما هم نشستیم، مثل مهمان‌های دیگر، اول روی نیمکت‌های سفت چوبی کلیسا و بعد روی یک میز دراز که برای ناهار حاضر شده بود. با اینکه آن روز ما نزدیک‌ترین افراد به عمو پراناب بودیم اما عضو گروه‌هایی که عکس‌شان در آن کلاب گرفته شد نبودیم، با وجود والدین دبورا و پدربزرگ و مادربزرگش و برادرهایش، نه مادر و نه پدرم آن روز بلند نشدند تا به افتخار عروس و داماد سخنرانی کنند و به سلامتی‌شان چیزی بنوشند. مادرم از اینکه دبورا می‌دانست پدر و مادرم گوشت گاو نمی‌خورند و بر‌خلاف بقیه برای آن‌ها ماهی سرو کرده بود اصلاً متشکر نبود. مدام بنگالی حرف می‌زد، در مورد تشریفاتی بودن مراسم غر می‌زد و اینکه عمو پراناب، که تاکسیدو پوشیده بود، به زور یک کلمه هم با ما حرف زده بود چون خیلی مشغول صمیمی شدن با تازه فامیل‌های آمریکایی‌اش دور میز بود. طبق معمول، پدرم در جواب اظهار نظرهای مادرم هیچ چیزی نمی‌گفت، آرام و با‌دقت غذایش را می‌خورد، گهگاه کارد و چنگالش در برخورد با کف بشقاب چینی جیر‌جیر می‌کردند، چون عادت داشت همیشه غذایش را با دست بخورد. بشقابش را خالی کرد، بعد بشقاب مادرم را، چون او گفته بود این غذا خوردنی نیست، و بعد اعلام کرد که به خاطر خوردن دلش درد گرفته. تنها زمانی که مادرم زورکی لبخند زد وقتی بود که دبورا پشت صندلی‌اش ظاهر شد، گونه‌اش را بوسید و پرسید که آیا بهمان خوش می‌گذرد. وقتی مراسم رقص شروع شد، والدینم پشت میزشان ماندند، چایی خوردند، و بعد از دو سه آهنگ تصمیم گرفتند که وقت خانه رفتن است. مادرم طوری نگاهم کرد که من از آن طرف اتاق منظورش را بفهمم، جایی که داشتم داخل یک حلقه با عمو پراناب و دبورا و بقیه بچه‌های داخل عروسی می‌رقصیدم. من می‌خواستم بمانم، و وقتی که با ناچاری به سمت محل نشستن والدینم رفتم دبورا پشت سرم آمد. به مادرم گفت: "بودی، بذار یوشا بمونه. داره بهش خوش می‌گذره. خیلی از مهمون‌ها میان سمت خونه شما، یکی می‌تونه چند ساعت بعد برسوندش." اما مادرم گفت نه، تا همین موقع هم کلی به من خوش گذشته، و مجبورم کرد که کتم را روی لباس آستین پفی‌ام بپوشم. بعد از عروسی وقتی به سمت خانه می‌رفتیم برای اولین بار، و نه آخرین بار در زندگی‌ام، به مادرم گفتم که ازش متنفرم.\nسال بعد، اطلاعیه‌ی تولدی از چاکرابورتی‌ها دریافت کردیم، عکسی از تولد دخترهای دوقلو، که مادرم نه آن را توی آلبومی گذاشت نه روی در یخچال چسباند. اسم دخترها ساربانی و سابیتری بود، اما بهشان می‌گفتند بانی و سارا. به جز کارت تشکرشان نسبت به کادوی ازدواجمان، این تنها ارتباط‌شان با ما بود؛ ما به خانه‌ی جدیدشان در ماربل‌هد دعوت نشدیم، بعد از اینکه عمو پراناب شغلی با حقوق بالا در استون و وِبستر گرفت این خانه خریده شد. تا مدتی، والدینم و دوستان‌شان به دعوت‌کردن چاکرابورتی‌ها به گردهمایی‌هایشان ادامه دادند، اما چون هیچوقت نمی‌آمدند، یا بعد از یک ساعت می‌رفتند، دعوت کردنشان متوقف شد. مقصر این غیبت‌ها، به نظر والدینم و دوستانشان دبورا بود، و همه قبول داشتند که او نه تنها عمو پراناب را از رگ و ریشه‌اش جدا کرده بود بلکه استقلال او را هم از بین برده بود. دبورا دشمن بود، عمو پراناب هم اسیرش. سرنوشت‌شان عبرت شده بود، نمونه‌ای از به نتیجه نرسیدن ازدواج دو نفر از دو فرهنگ مختلف. گهگاه همه را شگفت‌زده می‌کردند، برای چند ساعت در مراسم دعا به همراه دخترهای دوقلویشان حاضر می‌شدند، که به سختی بنگالی به نظر می‌رسیدند و فقط انگلیسی حرف می‌زدند و به شکلی کاملاً متفاوت نسبت به من و بقیه بچه‌ها بزرگ شده بودند. هر تابستان به کلکته نمی‌رفتند، والدینی نداشتند که به شکل دیگری از زندگی وابسته باشند و بچه‌هایشان را مجبور کنند تا مثل آن‌ها رفتار کنند. به خاطر دبورا، از همه‌ی این‌ها معاف شده بودند، و به همین دلیل بهشان حسادت می‌کردم. دبورا هر وقت که من را می‌دید می‌گفت: "یوشا، ببین چقد بزرگ شدی، چقد خوشگل و خانم شدی". و من حتی برای یک دقیقه هم که شده، یاد روزهای خوشی که با هم داشتیم می‌افتادم. آن‌موقع موهای بلند قشنگش را چتری کوتاه کرده بود. می‌گفت: "شرط می‌بندم به زودی انقدر بزرگ می‌شی که بتونی از بچه‌ها مراقبت کنی. بهت زنگ می‌زنم، بچه‌ها خیلی خوششون میاد." اما هیچوقت این کار را نکرد.\nمن شروع کردم به خارج شدن از دوران دختر بچه بودن، وارد شدن به دوره‌ی راهنمایی و زیاد کردن علاقه‌ی پسرهای آمریکایی کلاسمان به خودم. این علاقه‌ها هیچ ارزشی برای من نداشتند؛ برخلاف تعریف‌های دبورا، آن موقع ظاهرم همیشه بیشتر از سنم نشان می‌داد. اما مادرم حتماً چیزی می‌دانست، برای اینکه نمی‌گذاشت در رقص‌های مدرسه که آخرین جمعه‌ی هر ماه در کافه‌تریای مدرسه برگزار می‌شد بروم، و قانون ناگفته‌ای هم وجود داشت که من حق ندارم با کسی قرار بگذارم. هر از گاهی می‌گفت: "به اینکه مثل عمو پرانابت با یه آمریکایی ازدواج کنی و بذاری بری حتی فکر هم نکن". من سیزده سالم بود، فکر ازدواج خیلی بی‌ربط بود. با این وجود هنوز حرف‌هایش ناراحتم می‌کرد و حس می‌کردم بیش از حد مراقب من است. وقتی به او می‌گفتم می‌خواهم سینه‌بند ببندم از کوره در می‌رفت و به شدت عصبانی می‌شد، یا اگر می‌خواستم با دوستی بروم میدان هاروارد. وسط بگو‌مگوها، همیشه پای دبورا را به عنوان نقطه‌ی مقابل خودش وسط می‌کشید، زنی که او نخواسته شبیهش باشد. "اگه اون مادرت بود، می‌ذاشت هرکاری دلت می‌خواد بکنی چون براش مهم نبود. این چیزیه که تو می‌خوای یوشا؟ مادری که بهت اهمیت نده؟" وقتی قبل از اینکه بروم کلاس نهم عادت‌های ماهیانه‌ام شروع شد، مادرم برایم سخنرانی کرد، اینکه نباید بگذارم کسی بهم دست بزند، و بعد پرسید که آیا می‌دانم یک زن چطور حامله می‌شود؟ چیزی که توی علوم خوانده بودیم را بهش گفتم، در مورد اینکه اسپرم چطور تخمک را بارور می‌کند، و بعد پرسید که آیا می‌دانم دقیقاً چطوری این اتفاق می‌افتد؟ اضطراب را توی چشم‌هایش می‌دیدم و بنابراین، با اینکه این جنبه‌ی تولید مثل را هم می‌دانستم اما دروغ گفتم، و گفتم که هنوز این را یادمان نداده‌اند.\nشروع کردم به مخفی کردن بقیه چیزها از او، با کمک دوستانم سر او شیره می‌مالیدم. به او می‌گفتم که خانه‌ی یکی از دوست‌هایم می‌خوابم در حالی‌که آن موقع می‌رفتم به پارتی‌های مختلف، آبجو می‌خوردم و به پسرها اجازه می‌دادم مرا ببوسند و سینه‌هایم را بمالند و خودشان را در حالی‌که روی یک مبل یا صندلی عقب ماشین ولو شده بودیم و همدیگر را می‌مالیدیم به باسنم فشار بدهند. کم‌کم دلم به حال مادرم سوخت؛ هرچقدر که بزرگتر می‌شدم، بیشتر می‌دیدم که چه زندگی منزوی و تنهایی دارد. هیچوقت کار نکرده بود، و در طول روز برای گذراندن زمان، تلویزیون تماشا می‌کرد. هر روز، تنها کارش، تمیز کردن و غذا پختن برای من و پدرم بود. به ندرت می‌رفتیم رستوران، پدرم همیشه از گرانی آن‌ها بد می‌گفت، حتی در ارزان‌ترین‌هایشان، که چقدر در مقایسه با غذا خوردن در خانه گران‌تر تمام می‌شود. وقتی مادرم غر می‌زد که چقدر از زندگی کردن در حومه شهر متنفر است و چقدر احساس تنهایی می‌کند او هیچ چیزی برای آرام کردنش نمی‌گفت. پیشنهاد می‌داد که: "اگه انقدر ناراحتی برگرد برو کلکته"، این قضیه را روشن می‌کرد که جدایی‌شان تاثیر زیادی روی زندگی او نخواهد داشت. من هم در سر و کله زدن با مادر، شروع کردم به گرفتن خلق و خوی پدر و دو برابر کردن تنهایی او. وقتی برای صحبت کردن زیاد با تلفن سرم داد می‌زد، یا برای زیاد ماندن داخل اتاقم، یاد گرفتم که من هم سرش داد بکشم، گفتن اینکه رقت‌آمیز است، که هیچ چیزی در مورد من نمی‌داند، و این برای هر دوی ما روشن بود که من از نیاز داشتن به او دست کشیده‌ام، یکهو و قطعی، درست مثل کاری که عمو پراناب انجام داد.\nیک سال قبل از آن که بروم کالج، من و والدینم به مناسبت جشن شکرگزاری به خانه‌ی چاکرابورتی‌ها دعوت شدیم. ما تنها مهمان‌های قدیمی از گردهمایی‌های کمبریج نبودیم؛ معلوم شد که عمو پراناب و دبورا می‌خواستند یک جور تجدید دیدار با همه‌ی آدم‌هایی که آن‌موقع باهاشان دوست بوده‌اند را انجام داده باشند. در حالت عادی، والدین من جشن شکرگزاری را برگزار نمی‌کردند؛ سنتِ دور یک میز نشستن و خوردن همه‌ی خوراکی‌های روی آن برا‌ی‌شان غریب بود. طوری رفتار کردند که انگار روز يادبود كشته شدگان جنگی است یا روز بزرگداشت سربازان پيشين – فقط یک روز تعطیل دیگر در تقویم آمریکایی‌ها. اما تا ماربل‌هد راندیم، تا یک خانه با نمای سنگی، با یک مسیر شنی به شکل نیم‌دایره که پر از ماشین بود. فاصله‌ی خانه تا اقیانوس چند قدم بیشتر نبود؛ در راه، از کنار ساحل آمده بودیم و سردی و درخشان بودن اقیانوس را دیده بودیم و وقتی از ماشین پیاده شدیم صدای مرغ‌های دریایی و موج‌های دریا به ما خوش‌آمد گفت. بیشتر اثاثیه اتاق پذیرایی به زیرزمین منتقل شده بودند، و میزهای اضافی به میز اصلی اضافه شده بود تا یک شکل U مانند ایجاد شود. رویشان با رومیزی پوشیده شده بود، روی آن هم بشقاب‌های سفید و ظروف نقره، که وسط‌شان شکل کدو داشت. من مبهوت اسباب بازی‌ها و عروسک‌هایی بودم که همه‌جا بودند، سگ‌هایی که موهای بلند زردشان روی همه چیز ریخته بود، عکس‌های بانی و سارا و دبورا که دیوارها را تزیین کرده بودند، و تازه عکس‌های بیشتری که روی در یخچال چسبانده شده بودند. وقتی رسیدیم غذا داشت حاضر می‌شد، چیزی که به نظر مادرم ناپسند بود، آشپزخانه‌ای پر از آدم و بو و بی‌شمار کاسه‌های کثیف شده.\n#380 | Posted: 23 Oct 2013 15:51\nخانواده‌ی دبورا، که به شکل غیرواضحی آن‌ها را از مراسم عروسی یادم می‌آمد، آنجا بودند، پدر و مادرش، خواهر و برادرهایش، شوهرها و زن‌هایشان و دوست‌پسرها و بچه‌هایشان. خواهرهایش سی سالی داشتند، اما مثل دبورا، ممکن بود با دخترهای دبیرستانی اشتباه گرفته شوند، با آن شلوارهای جین، کفش‌های چوبی و ژاکت‌های پشمی که پوشیده بودند و برادرش متی، که من در مراسم عروسی با او داخل یک حلقه رقصیده بودم، حالا دانشجوی سال اول دانشگاه امرست بود، با چشم‌های درشت سبز رنگ و موهای پرپشت قهوه‌ای و چهره‌ای که به راحتی قرمز می‌شد. به محض اینکه خواهر و برادرهای دبورا را دیدم که داخل آشپزخانه در حال خرد کردن و هم‌زدن چیزها جوک می‌گفتند و با هم شوخی می‌کردند، از دست مادرم عصبانی شدم که با حرفش قبل از ترک کردن خانه مجبورم کرده بود شلوار کامیز بپوشم. می‌دانستم که به خاطر طرز لباس پوشیدنم فکر می‌کردند من بیشتر با بنگالی‌ها راحتم تا با آن‌ها. اما دبورا روی بودن من اصرار داشت، نشاندم تا سیب‌ها را همراه با متی پوست بکنم، و دور از چشم پدر و مادرم به من آبجو داد. وقتی غذا حاضر شد، به ما گفته شد که کجا بنشینیم، در قالبی یکی در میان زن و مرد، که بنگالی‌ها را معذب می‌کرد. بطری‌های شراب روی میز چیده شده بودند. دو تا بوقلمون حاضر شده بود، یکی شکم‌پر با سوسیس و یکی بدون آن. دهنم با این غذا آب افتاده بود، اما می‌دانستم بعداً، در راه برگشت به خانه، مادرم شکایت خواهد کرد که غذا بی‌مزه و کم‌ادویه بود. وقتی یک نفر می‌خواست برایش کمی شراب بریزد دستش را بالای لیوان تکان می‌داد و می‌گفت: "امکان نداره".\nپدر دبورا، یوجین، بلند شد تا دعای قبل از غذا را بگوید، و از همه خواست تا دست‌های همدیگر را بگیرند. سرش را خم کرد و چشم‌هایش را بست. اینطور شروع کرد: "خدای مهربان، ما امروز از تو تشکر می‌کنیم به خاطر غذایی که می‌خواهیم بخوریم." پدر و مادرم کنار هم نشسته بودند، و من مبهوت دیدن دست به دست شدن آن‌ها بودم، مبهوت انگشت‌های قهوه‌ای پدرم که به آرامی لابلای انگشت‌های کمرنگ مادرم قرار داشت. متوجه شدم متی آن‌طرف اتاق نشسته، و او را دیدم که وقتی پدرش حرف می‌زد زیر چشمی من را نگاه می‌کرد. بعد از آمین گفتن، یوجین لیوانش را بلند کرد و گفت: "من رو ببخشید، اما فکر نمی‌کردم هیچوقت فرصت داشته باشم که این رو بگم: به سلامتی شکرگزاری با هندی‌ها." فقط چند نفر به شوخی‌اش خندیدند.\nعمو پراناب بلند شد و از همه به خاطر آمدنشان تشکر کرد. به خاطر الکل خیلی ریلکس بود، بدن باریک و درازش شروع به پهن شدن کرده بود. شروع کرد از روی احساسات صحبت کردن در مورد روزهای اولی که به کمبریج آمده بود، و بعد ناگهان داستان دیدن من و مادرم برای اولین بار را برای مهمان‌ها تعریف کرد، اینکه چطور آن بعد از ظهر ما را تعقیب کرده بود. آدم‌هایی که ما را نمی‌شناختند به جزئیات آن اتفاق خندیدند، و به درماندگی عمو پراناب. او دور اتاق قدم زد تا رسید به جایی که مادرم نشسته بود و یکی از دست‌های دراز و لاغرش را دور شانه‌اش انداخت، مجبورش کرد برای یک لحظه‌ی کوتاه بلند شود. "این خانم"، او را نزدیک خودش گرفت و با صدای بلند گفت: "این خانم اولین جشن شکرگزاری واقعی من تو آمریکا رو میزبانی کرد. احتمالاً یه بعد از ظهر تو ماه مِی بود، اما اون اولین غذا دور میز بودی واسه من شکرگزاری بود. اگه اون غذا نبود، برگشته بودم به کلکته." مادرم خجالت‌زده سرش را برگرداند. سی‌و‌هشت سالش بود، موهایش همان موقع هم خاکستری شده بودند و به سن پدرم نزدیک‌تر بود تا سن عمو پراناب. صرف‌نظر از اضافه وزنش، خوش تیپی و بی‌خیالی‌اش را حفظ کرده بود. عمو پراناب برگشت سرجایش، بالای میز، کنار دبورا، و حرفش را اینطور تمام کرد: "و اگه این اتفاق نیفتاده بود هیچوقت تو رو نمی‌دیدم عزیزم." و جلوی همه لب‌های او را بوسید، همه دست زدند، طوری که انگار دوباره روز عروسی‌شان بود.\nبعد از بوقلمون، چنگال‌های کوچک‌تری پخش شد و سفارش سه کیک مختلف گرفته شد، نوشته شده روی کاغذهای کوچک توسط خواهرهای دبورا، طوری که انگار خدمتکار بودند. بعد از دسر، سگ‌ها نیاز به بیرون رفتن داشتند، و عمو پراناب برای بردن آن‌ها داوطلب شد. "یه قدم زدن توی ساحل چطوره؟" او پیشنهاد داد و خانواده‌ی دبورا با هم موافق بودند که ایده‌ی فوق العاده‌ای است. هیچکدام از بنگالی‌ها نمی‌خواستند بروند، ترجیح می‌دادند با چایی‌هایشان، دور هم بنشینند و در نهایت یک گوشه‌ی اتاق، بعد از حرف‌های مفت با آمریکایی‌ها در طول نهار، آزادانه صحبت کنند. متی آمد و روی صندلی کناری من که حالا خالی شده بود نشست، من را تشویق کرد که بروم پیاده روی. وقتی قبول نکردم، به بهانه‌ی نامناسب بودن لباس و کفش‌هایم، اما از خشم پنهان مادرم هم به خاطر کنار هم بودن ما خبر داشتم، گفت: "مطمئنم دب می‌تونه یه لباس بهت قرض بده". رفتم طبقه‌ی بالا، جایی که دبورا یک شلوار جین، یک ژاکت کلفت و یک جفت کتانی به من داد، تا شبیه خودش و خواهرهایش بشوم.\nروی لبه‌ی تختش نشست و لباس عوض کردن من را نگاه کرد، طوری که انگار دوست‌دختر بودیم، و پرسید که آیا دوست‌پسر دارم. وقتی گفتم نه، گفت: "به نظر متی تو خیلی بانمکی"\n- خودش گفت؟\n- نه، اما می‌تونم بفهمم.


کد مطلب : 7978زمان مطالعه : 5 دقیقه\nنفتی با وجود حجم قابل توجه,دلارها,نفتی,نفتی با وجود,نفتی با وجود حجم قابل,شمار,نفتی با وجود حجم,بازاریاب\nبا این دلارها چه کنیم؟یک سئوال مهم که در سال های اخیر به کرات بین اقتصاددان ها مطرح شده است این است که چرا اقتصاد کشورهای صاحب درآمد های نفتی با وجود حجم قابل توجه این درآمد ها که در نگاه اول عامل مهمی برای تجهیز منابع سرمایه ای به شمار می آید از رشد اقتصادی موفقی برخوردار نیستند؟\nبه طور دقیق تر می توان نشان داد که از بین بیش از ده کشور بزرگ تولیدکننده نفت تنها نروژ که دارای ساختار سیاسی و تاریخی کاملا متفاوتی با بقیه کشورها است و البته توانسته است به شیوه ای متفاوت و معقول درآمد های نفتی را مدیریت کند رشد اقتصادی مناسبی را تجربه کرده و بقیه کشورها عموما با مسائل مهمی در این رابطه مواجه بوده اند. به عنوان مثال ایران یکی از کشورهایی است که تاثیر درآمد های بالای نفتی در اقتصاد آن کشور را می توان به خوبی مشاهده کرد.\nدر شرایطی که قیمت نفت کم تر از دو دلار به ازای هر بشکه بود اقتصاد ایران رشدی نزدیک به ده درصد را در یک فاصله ۱۵ ساله (بین ۱۳۳۸ تا ۱۳۵۲) تجربه کرد که نشان از یک رشد پایدار و مبتنی بر تشکیل سرمایه و کارآفرینی در داخل کشور بود. با این حال و درست به فاصله کوتاهی از جهش قیمت نفت از دو دلار به یازده دلار در سال ۱۳۵۳ رشد اقتصادی به شدت افت پیدا کرده و در عوض تورم و فساد اداری نتایجی بود که گریبان کشور را گرفت. از آن سال تا کنون اقتصاد ایران نتوانسته است از یک رشد اقتصادی پایدار و مستمر برخوردار شود. هر چند که قطعا دلایل مختلفی در این امر دخیل بوده اند ولی صورت مسئله نشان می دهد که سرازیر شدن درآمد متوسط سالیانه بیست و پنج تا سی میلیارد دلار به اقتصاد کشور نتوانسته است رشد مناسبی را به دنبال داشته باشد.\nپژوهشگران در توضیح چنین اثری که می توان از آن به معضل کم تاثیر بودن برخورداری از منابع طبیعی در فرآیند رشد اقتصادی و حتی به عقیده برخی اقتصاددانان تاثیرات منفی آن که از آن به عنوان بلای منابع طبیعی (Curse of Natural Resources) هم یاد می شود دلایل مختلفی را ذکر می کنند. بیماری هلندی(Dutch Diseases) که به تبعات ناشی از افزایش یک باره درآمد های نفتی بر روی کاهش قیمت ارز و در نتیجه میل بیشتر به مصرف کالاهای وارداتی و تخریب صنایع و بخش کشاورزی داخلی اشاره می کند یکی از مهم ترین تبیین های ارائه شده است. تبیین دیگری که وجه نهادگرایانه آن قوی تر است به نقش درآمد مجانی در تضعیف نهادهای مهم اقتصادی مثل نظام مالیات گیری، قابلیت اعمال قانون در جامعه و اخیرا بازارهای مالی داخلی اشاره می کند. نظریه دیگر به فقدان اثرات جانبی مثبت درآمد های نفتی اشاره می کند. برخلاف درآمد های ناشی از صنعت که باعث انباشت سرمایه انسانی و توسعه فناوری و نیز ایجاد تقاضا برای بخش های پایین دست می شود، درآمد های نفتی معمولا با کم ترین میزان درگیری با اقتصاد ملی به دست می آید و لذا با وجود به همراه آوردن ارز خارجی باعث رشد سایر بخش ها نمی شود.\nچنین مشاهداتی رفته رفته این فرض را تقویت می کند که احتمالا روش های معمولی که تاکنون در کشورهای نفت خیز برای صرف درآمد های نفتی به کار گرفته شده است روش های لزوما موثری نبوده است. از بین سیاست های موجود کشور ایران چهار سیاست استفاده از درآمد نفتی برای تامین بودجه جاری دولت، سرمایه گذاری برای توسعه ظرفیت های عمومی، سرمایه گذاری برای توسعه ظرفیت های صنعتی و گسترش واردات را دنبال کرده است. علاوه بر این سیاست ها سه سیاست جدید ذخیره سازی درآمد های نفتی در نهادهای مالی، توزیع مستقیم درآمد ها و ایجاد صندوق های توسعه بخش خصوصی نیز در دنیا مطرح شده است که\nدر این مقاله به بررسی ویژگی های هفت سیاست فوق می پردازیم.\n۱) سرمایه گذاری درآمدهای نفتی توسط بخش عمومی برای ایجاد ظرفیت های عرضه کالاهای خصوصی مثل ساخت کارخانه فولاد یا خودرو یا لوازم الکترونیکی:\nاین سیاستی است که در سی سال گذشته به صورت پیوسته در ایران تجربه شده و معایب آن به خوبی توسط جامعه احساس شده است. این سیاست از یک طرف باعث شکل گیری بخش تجاری وابسته به دولت می شود که به علت برخورداری از مزیت های خاص در رقابتی تبعیض آمیز با بخش خصوصی قرار گرفته و موجب کاهش و یا سرکوب شانس رشد بخش خصوصی می شود. از طرف دیگر وقتی درآمد های نفتی توسط بخش دولتی هزینه می شود منطق اقتصادی که توسط یک کارآفرین ریسک پذیر خصوصی همواره در نظر گرفته می شود خدشه دار شده و نهایتا سرمایه گذاری در بسیاری از حوزه هایی صورت می گیرد که کشور در زمینه تولید آنها لزوما مزیت رقابتی ندارد. حجم قابل توجهی از صنایع دولتی کشور که یا زیر ظرفیت فعالیت می کنند و یا در صورت مواجه شدن با رقابت واقعی قدرت فعالیت خود را از دست می دهند شاهدی بر این مدعا است.\n۲) سرمایه گذاری درآمد های نفتی توسط بخش عمومی برای توسعه زیرساخت های عمومی مثل توسعه شبکه راه ها و آموزش و بهداشت:\nمزیت اصلی این سیاست هزینه کردن درآمد های نفتی برای ارتقای سطح سرمایه فیزیکی و انسانی در جامعه است. در مقابل اشکال اصلی آن بر هم زدن نظام قیمت ها از طریق فراهم کردن خدمات عمومی ارزان و در نتیجه تشویق جامعه به استفاده بیشتر از نقطه بهینه است. مثلا اگر دولت از طریق درآمد های نفتی نظام آموزش عالی را گسترش دهد مردمی که نیازی به پرداخت هزینه این امر نمی بینند ممکن است تقاضای بیش از حد بالایی برای آموزش عالی داشته باشند بی آنکه حضور در دانشگاه واقعا برای آنها ضرورت داشته باشد. مشکل دوم این سیاست تمرکز قدرت در دست دولت و نیز فساد ناشی از هزینه کردن حجم عظیمی از منابع مالی توسط دستگاه بوروکراسی است که ممکن است موجب حیف و میل منابع و یا سرمایه گذاری در پروژه های نامناسب شود.\n۳) هزینه کردن درآمد های نفتی برای توسعه واردات کالاهای خارجی:\nاین سیاست ها هم جزء سیاست های آشنا برای مردم ایران هستند. چه پیش از انقلاب و چه بعد از آن بخشی از درآمد های ارزی نفتی صرف واردات کالاهایی مثل گندم، روغن، اتومبیل، لوازم الکترونیک، تجهیزات نظامی و غیره شده است. بالا بودن درآمد های نفتی قیمت ارز در کشور کاهش یافته و لذا قدرت خرید کالای خارجی و متناسب با آن سطح رفاه جامعه افزایش می یابد. هر چند این سیاست باعث ارتقای سطح رفاه می شود ولی همان طور که در توضیح معضل بیماری هلندی اشاره شد این سیاست می تواند از طریق کاهش قیمت ارز خارجی و ارزش گذاری بیش از حد پول ملی باعث ضربه زدن به صنایع و بخش کشاورزی داخلی شود. ضمن این که معمولا کمکی به انباشت سرمایه در کشور نمی کند.\n۴) صرف درآمد های نفتی در بودجه جاری دولت:\nاین سیاست معمول ترین شکل هزینه کردن درآمد های نفتی است که در بیشتر کشورهای دارای منابع طبیعی (از جمله نفت) مورد استفاده قرار گرفته است. سیاست فوق چند اشکال عمده دارد. اولا با وابسته کردن درآمد نظام سیاسی به درآمد های نفتی باعث تمرکز قدرت و قطع رابطه با مصرف کنندگان براساس مالیات دریافتی از آنها می شود. ثانیا مطالعات نشان می دهد که به علت نوسانات گسترده در درآمد های نفتی وابسته بودن دولت به درآمد های نفتی باعث می شود که در دوره های کاهش چنین درآمدی کشور با کسری بودجه جدی مواجه شود که افزایش درآمد های مالیاتی قابلیت جبران آن را ندارد. هم چنین این سیاست باعث می شود که دولت ها در دوره بالا بودن درآمد های نفتی اقدام به سرمایه گذاری برای توسعه ظرفیت های خدمات عمومی نمایند که بعدا در دوره کاهش درآمد ها و یا به مرور زمان و با افزایش هزینه های جاری دولت به علت افزایش اندازه تاسیسات دولتی بودجه دولتی کفاف هزینه های عملیاتی تاسیسات خدمات عمومی را نداده و باعث استفاده زیر ظرفیت از این تاسیسات می شود.\n۵) تفکیک درآمد های نفتی از اقتصاد داخلی:\nنمونه موفقی از این روش برای اولین بار در نروژ به کار گرفته شد. اقتصاددانان نروژی از همان سال های اولیه سرازیرشدن درآمد های نفتی به این کشور دریافتند که وجود این درآمد بادآورده می تواند باعث بروز نتایج منفی در کل اقتصاد شود. به این سبب ایده صندوق درآمد های نفتی که براساس آن درآمد های نفتی به خارج از کشور منتقل شده و دولت صرفا مجاز به استفاده از درآمد ناشی از سود این صندوق که چیزی در حدود چهار درصد در سال است می باشد. در حال حاضر ارزش دارایی های موجود در صندوق به بیش از دویست میلیارد دلار رسیده است و دولت این کشور با وجود فشار احزاب پوپولیست برای استفاده از منابع صندوق برای سرمایه گذاری در خدمات عمومی از هزینه کردن در داخل کشور امتناع کرده است. سیاست صندوق ذخیره ارزی ایران که در سال های گذشته به اجرا درآمد در واقع تلاش برای پیاده سازی مدلی ضعیف شده از این سیاست بوده است.\n۶) توزیع مستقیم درآمد های نفتی بین شهروندان بدون وارد کردن آن در بودجه دولتی:\nاین سیاستی است که عده ای از اقتصاددانان پس از مشاهده ناکارآمدی سیاست های فوق پیشنهاد کرده اند. در این سیاست از طریق ابزارهایی مثل اعطای سهام شرکت ملی نفت به کلیه شهروندان یا حداقل شهروندان بالغ درآمد نفتی به طور مستقیم به آنها منتقل می شود. ایده ای که توسط تیم آقای کروبی در انتخابات ریاست جمهوری پیشنهاد شد به لحاظ نظری به این سیاست نزدیک بود. با این سیاست درآمد دولت از طریق فروش نفت قطع شده و این درآمد مستقیما به شهروندان منتقل می شود و سپس از طریق اخذ مالیات از آنها هزینه های خود را تامین می نماید. اشکال اصلی این سیاست این است که به علت پرداخت مقدار مشخصی به هر فرد مستقل از تلاش و موقعیت شغلی او، انگیزه فعالیت را در بین آحاد جامعه تضعیف می کند. هم چنین در صورت تعلق این درآمد به تمام شهروندان باعث تشویق رشد جمعیت برای بهره مند شدن خانوارها از حقوق ماهیانه بیشتر است. این سیاست هم چنین دو هزینه اضافی توزیع درآمد های نفتی و هزینه جمع آوری مالیات را نیز دربردارد. مدافعان این سیاست در مقابل ابراز می کنند که شهروندان به تراز دولت های ضعیف یا فاسد قادر به تشخیص موارد مصرف بهینه ثروت ملی خود هستند.\n۷) تاسیس صندوق های توسعه و نهادهای مالی و اختصاص درآمد های نفتی به پروژه های توسعه ای و شرکت های بخش خصوصی:\nچنین سیاستی در کشوری مثل مکزیک به کار گرفته شده است. ایده اصلی در این روش این است که درآمد های نفتی می تواند باعث تقویت بازارهای مالی نسبتا ضعیف این کشورها شده و منابع مالی را در اختیار پروژه های توسعه و بخش خصوصی قرار دهد. امتیاز این سیاست این است که وابستگی دولت به درآمد های نفتی را از بین می برد هر چند اشکال آن این است که با سرازیر کردن حجم عظیمی از درآمد ارزی به یک نهاد مالی خاص فرصت رانت جویی و فساد را برای دست اندرکاران صندوق و اطرافیان آنها فراهم می کند. ضمن این که فراوانی نسبی منابع ممکن است باعث تشویق دولت های ملی و محلی و بخش خصوصی برای تعریف پروژه های با توجیه پذیری کم بشود.\nبه این ترتیب حداقل هفت سیاست رقیب برای دولت های کشورهای صاحب منابع زیرزمینی (عمدتا نفت) مطرح است که چهار سیاست آن به طور کامل در ایران تجربه شده و نتایج آن هم در عمل روشن شده است. اکنون و در دوره افزایش قیمت نفت این سئوال به طور جدی تر می تواند مطرح شود که آیا باید درآمد های نفتی به روش های سابق هزینه شود و یا می توان گزینه های دیگری را براساس تجارب کشورهای دیگر (مثلا گزینه پنج تا هفت) را طراحی و اجرا کرد؟ برای پاسخ به چنین سئوالی شاید مفید باشد مجموعه ای از معیارها برای سیاست های بهینه را به شرح زیر برشمرد. سیاست بهینه باید:\n۱) از اتلاف منابع جلوگیری کند. به عنوان مثال اشکال سیاست سرمایه گذاری در کالاهای عمومی و ارائه آنها با قیمت ارزان به مردم این است که به علت پایین آوردن هزینه چنین کالاهایی به نسبت قیمت بازار باعث تشویق مردم به مصرف بیش از مقدار بهینه و در نتیجه اتلاف منابع می شود.\n۲) علائم بازاری در تخصیص منابع را مختل نکند. تجربه نشان داده است که فراوانی ظاهری منابع مالی ناشی از درآمد نفتی باعث کم توجهی به اصل کمیابی منابع و تخصیص بر اساس علائم قیمتی شده و تخصیص بوروکراتیک را جایگزین چنین مکانیسم هایی می کند.\n۳) تا حد امکان فاقد اشکالات رایج درآمد های نفتی مثل تقویت تمرکز قدرت سیاسی، فرصت های رانت خواری، ناکارآمدی در تخصیص منابع و فساد اداری باشد.\n۴) قدرت خروج اقتصاد از تله توسعه نیافتگی را فراهم کند. با توجه به این که مسئله پایین بودن انباشت سرمایه فیزیکی یا انسانی یکی از موانع اصلی توسعه نیافتگی چنین جوامعی است درآمد های نفتی می تواند فرصتی برای ارتقای سطح انباشت سرمایه فراهم کرده و روند خروج از وضع موجود را تسریع بخشد.\n۵) برابری در تخصیص منابع در آن رعایت شده باشد. اقتصاددان ها در توصیف این موضوع اشاره می کنند که درآمد نفتی می تواند باعث ایجاد آسمان خراش ها برای عده ای معدود و یا فراهم کردن لقمه ای نان و پنیر برای عموم باشد.\n۶) قابلیت پیش بینی داشته و بی ثبات نباشد. ثبات اقتصاد ملی را بر هم نزند. اشکال عمده اتکای بودجه های جاری کشورها به درآمد نفتی این است که در شرایط سقوط درآمد ها نفتی درآمد های مالیاتی قابلیت پوشش دادن تمامی خلاء ناشی از این کاهش را ندارند. از سوی دیگر با توجه به چسبندگی هزینه های جاری دولت ها بالاجبار یا باید از بودجه عمرانی کاسته شود که در نهایت بهره وری سرمایه گذاری در این حوزه را پایین می آورد و یا کسری بودجه دولت را تحمل کرد که باعث تورم می شود. مقاله حاضر عمدتا هدف مطرح کردن صورت مسئله را دنبال کرده و در آن فرصت پرداختن به جزئیات سیاست های جدید نیست. امیدوارم که بتوانم موضوع را در نوشته دیگری پیگیری کنم. در هر صورت اگر مسئولین کشوری توجه خود را به نقش کلیدی نفت در اقتصاد ایران معطوف کرده و در پی طراحی و اجرای سیاست های جدید باشند می توان حدس زد که نقش بزرگی در تاریخ ایران ایفا خواهند کرد.


تماشا کنید: نحوه عملکرد موشک مداری New Glenn شرکت Blue Origin\n۰ ارسال شده توسط: دانیال حجاری ۲۱ اسفند ۹۵ ساعت ۱۹:۳۱\nچند روز قبل، مدیر عامل شرکت Blue Origin جف بزوس (Jeff Bezos) جزییاتی را درباره موشک مداری آینده این شرکت با نام New Glenn اعلام کرد. وی به میزان توانایی موشک مداری New Glenn اشاره کرده و مانور زیادی بر روی قابلیت استفاده مجدد از آن داد. وی در ادامه، انیمیشنی را به نمایش گذاشت که نشان می‌داد سفر با یک موشک دارای قابلیت استفاده مجدد، چه شکل و شمایلی خواهد داشت. نحوه انجام یک ماموریت ساده با موشک مداری New Glenn ، بسیار آشنا (شبیه فالکون ۹ اسپیس ایکس) به نظر می‌رسد!\nبخش اصلی موشک مداری New Glenn از هفت موتور ساخت دست Blue Origin با نام BE-4 قدرت خواهد گرفت. نکته مهم درباره این موشک، بازگشت آن به زمین بعد از پرتاب شدن به فضا است. در ویدیوی منشتر شده توسط جف بزوس، که برای اولین بار در یک کنفرانس توسعه‌دهندگان ماهواره در واشینگتن دی‌سی به نمایش گذاشته شد، موشک مداری New Glenn زمین را به مقصد فضا ترک کرد. گفتنی است در این ویدیو، جایگاه پرتاب موشک در مقر Launch Complex 36 کیپ کاناورال فلوریدا قرار داشت.\nجف بزوس از موشک های چندبار مصرف جدید در ابعاد بزرگتر رونمایی کرد\nقسمت بالایی موشک، در زمان رسیدن به فضا از بدنه جدا شده و بقیه قسمت‌ها راهی مدار می‌شوند. در پایان ماموریت، بدنه اصلی راکت به زمین باز خواهد گشت. در زمان بازگشت به زمین، جهت رو به زمین بوده و با استفاده از پره‌هایی که به کناره‌های موشک متصل است، New Glenn به راحتی بر روی یک سکوی اقیانوسی فرود خواهد آمد. به نظر می‌رسد نمونه این روش فرود را پیشتر نیز دیده بودیم.\nبعد از نمایش ویدیوی مربوط به موشک مداری New Glenn شرکت Blue Origin، کاربران در سراسر دنیا مقایسه ویدیویی آن با موشک Falcon 9 ساخت دست شرکت SpaceX را آغاز کردند. نکته مهم اینجاست که اکنون تنها شاهد اضافه شدن امکان استفاده مجدد از موشک نیستیم و شرکت Blue Origin سابقه خوبی در این عرصه دارد.\nاولین شکست برای ایلان ماسک : موشک Falcon 9R در هوا منفجر شد\nموشک مداری New Glenn ، نخستین تجربه Blue Origin در این عرصه نیست!\nموشک New Shepard توسط همین شرکت برای جابه‌جایی توریست‌ها در لبه فضا طراحی شد و سال گذشته چندین پرتاب موفق به فضا داشت و حتی در بازگشت، با موفقیت بر روی زمین خاکی فرود آمد. این موضوع می‌تواند امیدی برای موفقیت دوباره موشک جدید این شرکت باشد.\nاز طرفی دیگر، شرکت Blue Origin تجربه دیرینی در فرود موشک بر روی سکوهای شناور دریایی و اقیانوسی دارد. در سال ۲۰۱۰، این شرکت برای ثبت اختراع خود پیرامون روشی برای فرود بر روی سکوهای دریایی اقدام کرد، روشی که در آن نحوه فرود موشک‌ها بر روی سکوهای شناور به طور کامل ترسیم شده بود. همه چیز تا سال ۲۰۱۴ برای این شرکت خوب پیش می‌رفت، تا اینکه شرکت SpaceX در آگوست همان سال روال ثبت اختراع Blue Origin را با چالش مواجه کرد.\nSpaceX معتقد بود ثبت این طرح به عنوان یک اختراع برای شرکت Blue Origin نادرست است، چرا که افراد زیادی پیش از این نیز ایده یکسانی ارائه کرده‌اند. شرکت SpaceX توانست تا با ارائه شواهدی، ادعاهای خود را ثابت کند و به همین دلیل Blue Origin محبور شد تا از تلاش خود برای ثبت اختراع دست بکشد. گفتنی است روش‌های زیادی برای فرود یک موشک در میانه اقیانوس وجود دارند، اما تشابهات زیادی میان طرح‌های سکوی فرود SpaceX و Blue Origin مشاهده شده‌اند.\nجف بزوس در کنار نمایش ویدیوی موشک مداری New Glenn ، اطلاعات بیشتری را نیز درباره آن در اختیار کاربران قرار داد. نخستین نسخه این موشک قادر است تا حدود ۴۵ تن را به مدار پایین‌تر زمین حمل کند. اگر سفر این موشک به مداری بالاتر و در فاصله ۳۶ هزار کیلومتری از سطح زمین باشد، حداکثر وزن قابل حمل به ۱۳ تن کاهش پیدا خواهد کرد. بد نیست بدانید نسخه جدید و بزرگتر موشک Falcon 9 شرکت SpaceX که با نام Falcon Heavy شناخته می‌شود، قادر است تا هم در مدار پایین و هم در مدار ۳۶ هزار کیلومتری از سطح زمین، وزن بیشتری را حمل کند. فرود موشک مداری New Glenn به کمک شش پای فرود ممکن خواهد شد و به گفته جف بزوس، اگر یکی از از این پایه‌ها با مشکل مواجه شود، خللی در فرآیند فرود به وجود نخواهد آمد.\nجف بزوس به این نکته هیجان‌انگیز نیز اشاره کرد که اکنون نخستین مشتری برای استفاده از موشک مداری New Glenn به این شرکت اعلام درخواست کرده است! اپراتور ماهواره‌ای فرانسوی Eutelsat با شرکت Blue Origin به توافق رسیده تا یک ماهواره ثابت را بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۰ به وسیله موشک مداری New Glenn به فضا ارسال کند. نخستین سفر این موشک به فضا در سال ۲۰۲۰ اتفاق خواهد افتاد. بر اساس گفته‌های جف بزوس، New Glenn قادر است تا ماهواره و همچنین انسان را به مدار زمین ببرد.\nBlue Origin New Glenn جف بزوس راکت New Glenn راکت فضایی موشک New Glenn ۱۳۹۵-۱۲-۲۱\nبرچسب ها : Blue Origin New Glenn جف بزوس راکت New Glenn راکت فضایی موشک New Glenn\nقبلی با مهم‌ترین مزیت‌های ساندبار سامسونگ در دنیای سرگرمی آشنا شوید\nبعدی: آخرین وضعیت واردات خودرو به ایران ؛ ۱۰۴ دستگاه خودرو از آمریکا وارد شد


حساب و كتاب گاز در روز افتتاح گاز - بافق فردا\nموقعیت فعلی شما: مقالات حساب و كتاب گاز در روز افتتاح گاز\nهنوز باور نداشت كه من بايد بخاري نفتي را روشن كنم. خودش از روزي كه به دنيا اومده بود بخاري گازي داشت. اما امروز ميخواهم با حساب و كتاب صحبت كنم. پس رفتم سراغ كتاب حساب ديفرانسيلم و و جزوه رياضي مهندسي را باز كردم و معادلات پيچيده اي را براي محاسبه نرخ انرژي گرمايش و پخت و پز كه شامل سيلندر گاز، نفت و گازوئيل است را نوشتم و از روشهاي تحليلي و محاسبات عددي محاسبه كنم شايد مسئولين امر بپذيرند. البته همگان ميدانند در حل معادلات اين چنيني شرايط مرزي مهم است كه در این نوشته به آن نمي پردازم.\nابتدا صورت مسئله را بنويسيم.\nسوال اول: براي يك خانه ۲۰۰ متري در بافق ساليانه ۴۰۰۰ ليتر گازوئيل براي موتوخانه موردنياز است. چنانچه فرمانداري شهرستان ميزان حداكثر ۱۰۰۰ ليتر آن را به صورت يارانه اي و با قيمت ۱۵۰ تومان (نرخ گازوئیل در سال ۹۲) در اختيار صاحب خانه قرار دهد و مابقي را صاحبخانه با قيمت ازاد به ازاء هرليتر ۳۵۰ تومان بخرد آنگاه كل هزينه مورد نياز براي گرمايش ساختمان را بدست آوريد؟ با فرض اينكه براي پخت و پز غذا ماهيانه دو سيلندر گاز با قيمت ۵۰۰۰ تومان نياز باشد آنگاه كل هزينه انرژي گرمايشي و پخت وپز را بيابيد؟\nابتدا معادله خطي مرتبه اول را براي اين معادله نوشته و سپس با روش تحليلي و با توجه به داده ها مسئله را حل مي كنيم. بنابراين لازم است كه ابتدا ۴۰۰۰ را منهاي ۱۰۰۰ كنيم و مابقي گازوئيل را كه قيمت آزاد دارد حساب كنيم كه مي شود ۳۰۰۰ ليتر. هزينه ۱۰۰۰ ليتر گازوئيل يارانه اي مي شود ۱۵۰۰۰۰ تومان و هزينه ۳۰۰۰ ليتر گازوئيل آزاد مي شود ۱۰۵۰۰۰۰ تومان. بنابراين كل هزينه مورد نياز براي گرمايش ساليانه يك خانه مجموع اين دو عدد مي شود كه برابر است با ۱۲۰۰۰۰۰ تومان.\nاز طرفي هر ماه دو سيلندر گاز در ماه با قيمت هر سيلندر ۵۰۰۰ تومان نياز مي باشد كه در مجموع هزينه ساليانه اش برابر با ۱۲۰۰۰۰ تومان مي شود.\nبنابراين كل هزينه انرژي گرمايشي سالیانه برای یک خانوار برابر با ۱۳۱۰۰۰۰ تومان مي شود.\nسوال دوم: در خانه اي ۱۵۰ متري در شهر يزد ساليانه قبض گازي (براي پخت و پز و گرمايش) معادل ۳۰۰۰۰۰ تومان در پايان سال توسط شركت گاز توزيع مي شود. با توجه به سوال اول مقايسه كنيد كه كدام شهروند انرژي ارزانتري را مصرف نموده اند؟ مقدار آن چقدر است؟ علل خود را بيان كنيد.\nبا توجه به مقايسه بين دو عدد مشخص است كه شهروند بافقي هزينه بيشتري را پرداخت نموده است و مقدارسالیانه برای یک خانوار آن ۱۰۱۰۰۰۰ تومان مي باشد. در ضمن اين شهروند بافقي كل هزينه انرژي خود را قبل از مصرف پرداخت مي نمايد در حاليكه شهروند يزدي در ابتدا انرژي گرمايشي پاك گاز را مصرف مي نمايد و سپس شايد هزينه آن را پرداخت كند.\nسوال سوم: اگر شهر يزد حداقل ۱۰ سال از اين نوع سوخت استفاده نمايد و بدون احتساب تورم و ارزش پول محاسبه نمايد كه يك شهروند بافقي چه مقدار پول بيشتري پرداخت نموده است؟\nمقدار آن برای یک خانوار برابر با ۱۰۱۰۰۰۰۰ مي شود.\nسوال ششم : كدام يك از اين شهروندان آرامتر به نظر مي رسند؟ چرا؟\nشهروند يزدي. زيرا او نگران تهيه گازوئيل نيست و هر زمان كه لازم باشد با چرخاندن شيرگاز به راحتي به انرژي گاز دست پيدا مي كند در حاليكه شهروند بافقي لازم است كه هم سيلندر حداقل ۱۰ كيلويي گاز را جابجا كند و هم اينكه اول فصل سرما بدنبال تهيه گازوئيل باشد.\nبرچسب ها: افتتاححسابدرروزكتابگازو\nرودست این نظر توسط مدیر ارسال شده است. سه شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۳ - ۱:۴۰ ق.ظ پاسخ به دیدگاه\nمن تشکر از مسئولین را درک نمی کنم.وظیفه ی آنها است تا گاز را برای هر ده کوره ای بکشند.متاسفانه شبکه ی اصلی برق و اب از زمان شاه تا کنون نوسازی نشده است و باعث می شود بیش از 40 درصد آب در شبکه های آب و بیش از 30 درصد در شبکه های برق تلف شود.\nکویت درآمد سرانه‌اش بیش از 44 هزار دلار است و قیمت بنزین در آن کشور 23 صدم دلار است. یعنی درآمد سرانه یک کویتی حدود 132 میلیون تومان در سال است. خرید یک لیتر بنزین برای یک کویتی مانند این است که یک ایرانی بنزین را لیتری 68 تومان بخرد.قطر درآمد سرانه‌اش 81 هزار دلار است و قیمت هر لیتر بنزین در آن کشور 27 صدم دلار است. باز هم با اجرای همان فرمول می‌بینیم که خرید یک لیتر بنزین برای یک قطری با درآمد سرانه سالانه 81 هزار دلاری مانند این است که یک ایرانی با درآمد سرانه سالانه 4500 دلاری، بنزین را لیتری 45 تومان بخرد.عربستان درآمد سرانه‌اش 22هزار دلار و قیمت هر لیتر بنزین در آن کشور 16 صدم دلار است. باز هم می‌بینیم که خرید یک لیتر بنزین برای یک سعودی مانند این است که یک ایرانی بنزین را لیتری 98 تومان بخرد…. درآمد سالانه کشوره های دیگه کجا ایران کجا….ایران جزو کشورهایی گرانترین بنزین داره\nناظر این نظر توسط مدیر ارسال شده است. سه شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۳ - ۱:۰۰ ب.ظ پاسخ به دیدگاه\nچرا ميخواهيد همه چيز را سياسي كنيد. اوني كه تو بافق زندگي ميكنه اين اعداد و ارقام را مي فهمه. ضمنا ايشون كه مقايسه با كشورهاي خارج نكرده وبا يزد مقايسه كرده. ما نسبت به يزديها گاز را گرونتر مصرف مي كنيم. چه ربطي به درامد ساليانه ما و يزديها داره كه فرافكني كردي؟؟؟\nبافقي نيستي رودست جان….\nجالب این نظر توسط مدیر ارسال شده است. سه شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۳ - ۱:۰۴ ب.ظ پاسخ به دیدگاه\nbi gbm این نظر توسط مدیر ارسال شده است. سه شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۳ - ۵:۱۸ ق.ظ پاسخ به دیدگاه\nسلام آقای شریعتی خسته نباشید\nمتاسف این نظر توسط مدیر ارسال شده است. سه شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۳ - ۱۲:۴۴ ب.ظ پاسخ به دیدگاه\nمتاسفم از نوشته و محاسبه شما جنای آقای شریعتی !! مثل حساب بقیه هزینه ها در جهالت میماندیم کمتر حرص میخوردیم\nmohsen این نظر توسط مدیر ارسال شده است. سه شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۳ - ۳:۱۴ ب.ظ پاسخ به دیدگاه\nاول خدا رو شکر گذاریم که این نعمت الهی هم شامل مردم بافق شد\nولی ریاضیات شما خیلی ضعیفه اولا آمار دقیقش ندارم ولی فکر میکنم حدود 400-500 خانوار از این سوخت استفاده می کنند واگر نکات فنی آن راهم رعایت کرده باشند(اتاق موتور خانه- وپنجرها) می تواند کمتر باشدبرای زیربنای زیر 200 متر.اگر درست میخواید جواب فرمول کشویتان را بدست آورید (گاز و نفت) را در فرمولتان جایگذاری کنید. سوخت اکثر مردم نفته.\nجالب این نظر توسط مدیر ارسال شده است. چهارشنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۳ - ۱:۱۹ ب.ظ پاسخ به دیدگاه\nمن سال 89 براي پسر خاله ام براي گاز و نفت حساب كردم تقريبا همين بود.\nسید منصور این نظر توسط مدیر ارسال شده است. چهارشنبه ۱۲ آذر ۱۳۹۳ - ۱:۵۷ ب.ظ پاسخ به دیدگاه\nتشکر از روشنگری جناب عالی\nعلی این نظر توسط مدیر ارسال شده است. جمعه ۲۱ آذر ۱۳۹۳ - ۱:۲۳ ب.ظ پاسخ به دیدگاه\nتوکلت به خداباشد مشکلات زمانی به پایان می رسد آن زمان ظهور حضرت مهدی(ع) است ودیگر احتیاجی به حساب کتاب برای این چیزهانیست\nمحمود این نظر توسط مدیر ارسال شده است. دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۳ - ۱۰:۱۶ ق.ظ پاسخ به دیدگاه\nبعله که بعله درسته عزیزان\nناشناس این نظر توسط مدیر ارسال شده است. دوشنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۳ - ۲:۲۳ ب.ظ پاسخ به دیدگاه\nببخشید آقای شریعتی این گازی که الان در موردش بحث می کنید حداق باید با توجه به ذخایر غنی معدنی شهرستان 20 سال پیش تر می اوردند نه الان که ….. متاسفانه در جواب علی اقا بگویم اگر امام زمان(عج) ظهور کنند فکر کنم بعضی از مسئولین شهر ما باید اولین خطاکارانی باشند که باید به سزای اعمال خود برسند باشند.


خانه » آموزش کامپیوتر (صفحه ی 2)\nپنجشنبه 30 آگوست 2018\nیکی از مواردی که بسیاری از کاربران برای اتصال پلی استیشن 4 به اینترنت با مشکل در آن مواجه می‌شوند، امکان تغییر نحوه اتصال کنسول به شبکه است.\nبه طور کل دی ان اس در بسیاری از مواقع باعث می‌شود تا سرعت ارتباط پلی استیشن 4 به اینترنت تغییر کند. بسیاری از کاربران برای افزایش پینگ دستگاه و امکان بهبود سرعت اتصال به بازی‌های چند نفره از طریق اینترنت، تلاش می‌کنند تا از دی ان اس های اختصاصی استفاده کنند تا بدون لگ و گیر کردن به اجرای بازی‌های خود بپردازند. از طرفی، تغییر دی ان اس در برخی از موارد که کاربران از مودم‌ها یا روترهایی با تنظیمات شخصی سازی شده استفاده کنند، باعث می‌شود تا برخی از تحریم‌ها دور زده شود و آی پی کشور دیگری به عنوان مبدأ کاربر در نظر گرفته شود و در نهایت محتوای متفاوتی در اختیار کاربران قرار بگیرد.\nدسته بندی : آموزش کامپیوتر,آموزش و ترفند ویندوز\nدسته بندی : آموزش و ترفند سخت افزار


علیرام نورایی 2017/05/4 ابزارهای معاملاتی\nکوچکتر بودن حد زیان با ثابت نگهداشتن احتمال وقوع آن تاثیر فوق العاده ای در کامل ترین دوره آموش بورس فارکس پرفورمنس بلند مدت خواهد داشت. دقت در پیدا کردن نقطه ورود مناسب به کمتر شدن زیان احتمالی کمک می کند. حساب های صفر، currenex و VIP پلتفروم هایی از نوع ECN هستند که اسپرد های کمی دارند و به ازای هر خرید و فروشی از شما کمیسیون دریافت می کنند. حساب های تجاری اجتماعی شامل دو مورد خودکار و HF می شوند که به سرمایه گذاران اجازه می دهند تا از عملکرد تاجران موفق الگو برداری کنند و همانند آنها عمل کنند. تحلیل زیباکلام از مناظره انتخاباتی بایدن و ترامپ / ما و سرنوشت انتخابات آمریکا.\nسپس، دستگاه اندرویدی را با دستور زیر از نو راه‌اندازی کنید. امروز یه ایمیل برام اومد [ برای مشاهده لینک ، لطفا با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ](24).gif. تفاوتی که الگوی پروانه با الگوی گارتلی دارد این است که الگوی پروانه دارای نقطه D می باشد که کامل ترین دوره آموش بورس فارکس تا فراتر از نقطه X امتداد پیدا کرده است .\n🔹 دارای گرافیک خارق العاده و صداگذاری مهیج و کامل ترین دوره آموش بورس فارکس حرفه ای.\nخط روند (Trendline) - استراتژی های معاملاتی فارکس\nخرید اینترنتی ساعت مچی نمایش هفته یا شب و روز زه قاب چرخشی . - این یک مدیریت اعتماد واقعی در Forex کامل ترین دوره آموش بورس فارکس است ، یعنی شما فقط تجارت مدیر را در حساب خود کپی نمی کنید ، بلکه پول را از حساب کارگزاری خود به حساب مدیر انتقال می دهید. گام 2 : دانلود نرم افزار داینامیک تریدر ( پرتابل – بدون نیاز به نصبی)\nمعرفی اندیکاتورها و نوسانگرها: 2- اندیکاتورهای پیشرو و پس‌رو. این کتاب ماجرای زندگی و حرکت این خانوم به سمت کسب و کار اینترنتی را روایت می‌کند و بیانگر نکات و تجربه های جالبی است که برای افراد تازه وارد در دنیای کسب کامل ترین دوره آموش بورس فارکس و کار اینترنتی می‌تواند جالب و پند آموز باشد. همچنین به عنوان نوع وابستگی شناخته می‌شود [شماره 5].


یكى از محترمین تهران كه به زیارت حضرت آیت اللَّه حائرى مؤسّس حوزه علمیه قم رفته بود، صورتش را تراشیده بود. وقتى خدمت آقا رسید، آقا پس از آنكه صورتش را بوسید فرمود: اگر به من علاقه دارید از این به بعد جاى بوسه مرا نتراشید! آن مرد قبول كرد و گفت: چشم آقا.\nعظمت حضرت معصومه علیها السلام\nدر خدمت استادم حضرت آیت اللَّه فاضل لنكرانى بودم كه صحبت از این حدیث به میان آمد كه هركس فاطمه معصومه علیها السلام را در قم زیارت كند، بهشت بر او واجب مى شود. از ایشان پرسیدم كه چطور مى توان چنین حدیثى را باور كرد؟\nایشان فرمودند: این حدیث از سه امام بزرگوار، امام رضا و امام كاظم و امام صادق علیهم السلام نقل شده است و سندى بسیار محكم دارد و این امر نشانه عظمت این بانو است.\nیكى از علماى بزرگوار كه از مدرّسین حوزه علمیه قم هستند مى گفت: در رژیم شاه وقتى مرا دستگیر كرده وبه زندان انداختند، مأمورى خیلى مرا اذیت مى كرد. به او گفتم: چرا اینقدر اذیت و آزار مى كنى؟ گفت: آقا ما از شاه حقوق مى گیریم، اگر اینكارها را نكنیم كه حقوقمان حرام مى شود!


تازه‌ترین نوشته‌ها - صفحه 70 از 1220 - یک پزشک\nاین ابزار به مسافران کمک می‌کند سراغ خطوط هوایی بروند که فاقد فناوری تشخبص چهره هستند\nفعالان حریم خصوصی ابزار جدیدی برای کمک به مسافران راه‌اندازی کردند تا از فرودگاه‌ها و خطوط هواپیمایی دارای فناوری تشخیص چهره اجتناب کنند. چندین گروه طرفدار حریم خصوصی کاربران سایت AirlinePrivacy.com را راه‌اندازی کردند تا مسافران پیش از گرفتن بلیط و انتخاب فرودگاه یا خطوط هواپیمایی خود، بدانند آیا باید در معرض فناوری تشخیص چهره برای […]\nباورنکردنی: هوش مصنوعی می‌تواند با شنیدن یک کلیپ صوتی کوتاه از صدای شما، چهره‌تان را بازسازی کند\nمحققان دانشگاه MIT یک برنامه هوش مصنوعی جدیدی به نام Speech2Face طراحی کردند که عملکردی باورنکردنی دارد و شاید یکی از شاهکارهای این دانشگاه باشد. این برنامه هوش مصنوعی می‌تواند با تجزیه و تحلیل کلیپ صوتی کوتاهی از یک فرد؛ چهره واقعی او را شبیه‌سازی کند. کاربردهای این برنامه هوش مصنوعی بسیار گسترده و گره‌گشا است. […]\nهمه اشتباهاتی که درباره کابل‌های USB-C داریم\nممکن است برخی از دستگاه‌های شما به درگاه USB-C مجهز شده باشند یا برخی زا شارژرها از کابل USB-C پشتیبانی کنند. USB-C جدیدترین استاندارد برای انتقال اطلاعات، برق، ویدیو، صدا، تصویر و هر چیز دیگری است. یک استاندارد عالی که مانند کابل‌های لایتنینگ محدود به یک شرکت و کارخانه نیست. یک اتصال و کانکتور جهانی […]\nاز مزایا و معایب طراحی سایت وردپرس خبر دارید؟\nرپورتاژ شما حتما اسم طراحی سایت وردپرس وقتی داشتید داخل گوگل جستجو می کردید اسم وردپرس به گوش شما خورده است امروز می خواهیم در مورد یکی از بهترین cms های طراحی سایت صحبت کنیم اول بهتر هست کمی به آمار و ارقام بپردازیم که متوجه بشویم که واقعا وردپرس چقدر قوی هست مطلب طراحی […]\nبررسی موفق ترین سایت ساز آنلاین ایرانی/ مقایسه و انتخاب هدفمند\nرپورتاژ وقتی راجع به بزرگترین سایت سازهای دنیا صحبت میشود، قطعا، اسم سایت ساز اسکوار اسپیس و سایت ساز ویکس جزو اولین اسمهایی هست که میشنوید، و به همین دلیل، نمیتوانند تفاوتهای اساسی با هم داشته باشند. طبیعتا، استفاده از هر کدام از این سایت سازهای بزرگ جهان، گزینه خوبی برای طراحی سایت خواهد بود. […]\nمک پرو جدیدی با طراحی کاملا متفاوت، ماژولار، قدرت مضاعف و حداقل قیمت ۶ هزار دلار معرفی شد\nاپل آخرین سیستم مک پرو را در سال ۲۰۱۳ عرضه کرده بود و اکنون نسخه جدیدی با به‌روزرسانی بزرگی معرفی شد. مک پرو جدید قابلیت‌های ماژولار بیشتری دارد؛ از یک طراحی کاملا جدید و دگرگون شده سود می‌برد؛ قدرت پردازشی آن چند برابر شده و سیستم خنک‌کنندگی کارآمدتری دارد تا حرارت کمتری تولید شود. اپل […]\nاپل iOS 13: بزرگ‌ترین ویژگی‌های جدیدی که روی آیفون می‌آیند\nاپل امشب در کنفرانس WWDC از سیستم‌عامل iOS 13 رونمایی کرد. آخرین سیستم‌عامل موبایل برای دستگاه‌های آیفون، آیپد و آیپاد با جدیدترین ویژگی‌ها، به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری و قابلیت‌های ویژه برای دستگاه‌های گران‌قیمت اپل. همان‌طور که پیش‌تر مشخص شده بود؛ مهم‌ترین ویژگی iOS 13 حالت تاریک (Dark Mode) است. کریگ فدریگی، نایب رئیس ارشد بخش مهندسی نرم‌افزار […]\nرپورتاژ زگیل تناسلی را جدی بگیرید… زگیل تناسلی با عنوان condylomata acuminate شناخته می شود. ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) عامل اصلی زگیل های تناسلی در زنان و مردان است. این زگیل ها قابل درمان می باشند اما ممکن است که مجدد بروز پیدا کنند. این زگیل ها بافتی نرم داشته و همیشه با چشم قابل […]\nهر چیزی که باید درباره ارتباطات وای فای دایرکت Wi-Fi Direct بدانید\nیک ارتباط بی‌سیم وجود دارد که تقریبا توسط همه افراد و همه دستگاه‌ها قابل استفاده است ولی هیچ‌کس درباره‌اش صحبت نمی‌کند. شاید عبارت وای فای دایرکت Wi-Fi Direct را در مشخصات یک گوشی یا دستگاه‌های دیگر دیده باشیم ولی هیچ‌گاه تحقیق نکردیم دقیقا چیست و به چه دردی می‌خورد یا اینکه چگونه می‌توان آن را […]\nچرا غربی‌ها تمایل زیادی به انجام درمان و عمل جراحی خود در ایران دارند؟\nرپورتاژ مدیکال توریسم قبل از هر چیز بهتر است بدانیم مدیکال توریسم یا گردشگری پزشکی چیست. گردشگری پزشکی نوعی از گردشگری سلامت است که فرد بیمار برای درمان به دیگر نقاط دنیا مراجعه می‌کند. مهم‌ترین دلیل این سفر، بهره مندی از هزینه‌های کمتر و یا دریافت سریع‌تر درمان است. توریسم درمانی یکی از بخش‌های رو […]\nدیدار با آیدا: اولین ربات هنرمندی که می‌خواهد نمایشگاه اختصاصی از نقاشی‌هایش برگزار کند\nاوگوست رودین بیش از ۴ دهه روی تندیس «دروازه‌های جهنم» (The Gates of Hell) کار کرد. لئوناردو داوینچی نقاشی مونا لیزا را طی ۱۵ سال کشید ولی Ai-Da فقط به دو ساعت زمان نیاز دارد تا پیچیده‌ترین نقاشی‌های معاصر را خلق کند. آیدا اولین ربات هنرمند و نقاش جهان است که موفق شده تابلوهای نقاشی […]\nاولین کامپیوتر قابل حمل جهان با سیستم خنک‌کننده مایع و رنگ‌پردازی RGB\nشرکت ZADAK در نمایشگاه کامپیوتکس ۲۰۱۹ از جدیدترین محصولات خود رونمایی کرد. کیس‌های پی‌سی MOAB و MOAB II اولین کامپیوترهای قابل حملی در جهان هستند که از سیستم خنک‌کنندگی و رنگ‌آمیزی RGB در تمام بخش‌های خود سود می‌برند. شرکت ZADAK در سال ۲۰۱۵ و توسط گروهی از طراحان و متخصصان کامپیوترهای خاص منظوره راه‌اندازی شد. کار این گروه طراحی […]\nصفحه 70 از 1,220« اولین...204060«6869707172\t»\t90110130150170190210230250270...آخرین »


تحصیل و کار در سوئد - گروه مهاجرتی سفیر رها گستر آریا\nبرای تحصیل در سوئد به چه دلایلی نیاز داریم…؟! با سلام و خسته نباشید خدمت دوستان عزیز ؛ در این مطلب سعی داریم دلایلی را عنوان کنیم تا شما را با دلایل اصلی تحصیل در کشور سوئد و انتخاب مقصد صحیح و مورد علاقه خود در زمینه مهاجرت بیشتر آشنا کنیم. با ما همراه باشید\nجهان به سوئد می آید\nاین عبارت را می توانید درسراسر کشور سوئد ، بخصوص در تحصیلات عالی و دانشجویان بین المللی احساس کنید. فشارهای دولتی و تلاش های بازاریابی جدید نشان می دهد که به عنوان یک مقصد مطالعه بین المللی محبوب سوئد را می توان بهترین انتخاب دانست.\nاستکهلم پایتخت فناوری اروپا\nبرلین را فراموش کنید! موسسات دانشگاهی سوئد همواره برای برنامه های دقیق و در عین حال به خوبی طراحی شده، در رتبه بندی برتر قرار دارند. (هم در اروپا و هم در سطح بین المللی). سوئد مرکز جایزه جهانی نوبل دارای برخی از بهترین دوره های مهندسی در جهان است.\nبازار کار در زمینه کسب و کار و فن آوری می توان به این نکته اشاره کرد که درجه سوئدی در سطح بین المللی مورد توجه است. شاید برایتان جالب باشد که دانشجویان خارجی اکثرا به دلیل فرصت های شغلی ای که به هنگام تحصیل برایشان بوجود می آید، تحصیل در سوئد را انتخاب می کنند. ضمنا کسب و کارهای سوئدی پایداری بسیار زیادی دارند. بین کار و زندگی یک فرد سوئدی تعادل باور نکردنی وجود دارد. حقوق و دستمزد مردم سوئد بسیار رقابتی است.\nزبان در مقایسه با تمام کشورهای اروپایی ، در زمینه ارائه استاد و تدریس در تمامی دانشگاه ها به زبان انگلیسی، سوئد توانسته است رتبه برتر را به خود اختصاص دهد. زبان انگلیسی در دوره های کارشناسی ارشد افزایش یافته است؛ این در حالی است که دوره های کارشناسی ارشد به زبان سوئدی آموزش داده می شود.\nدسته بندی: تحصیل در سوئد 03/25/2020 ارسال دیدگاه


چرا «خز بازی» ساره بیات جنجال برانگیز است؟ - Baztab\n5 آذر 1397 ساعت 16:00 اجتماعی کد خبر :427589\nچرا «خز بازی» ساره بیات جنجال برانگیز است؟\nپوست حیوانات زیباست؛ داشتن پوششی از خز بسیار جذاب است؛ اما صرفا روی تن حیوانات، نه روی بدن ما انسان‌ها.\nطی چند روز گذشته تصویری از ساره بیات – بازیگر سینما – میان فعالان مجازی دست به دست می‌شود که او را در پوششی از پوست روباه نشان می‌دهد. هر چند این عکس بسیار قدیمی است و بنا به دلایل نامعلوم به تازگی جنجالی شده است اما آنچه مورد مذمت است این است که چرا سفیر صنایع‌دستی ایران تا این حد به حقوق حیوانات و محیط زیست بی‌توجه است؟


چه رنگ آرایشی به چشم میاد\nنقش تعیین‌كننده چشم در زیبایی و جذابیت آرایش، اصل غیر قابل انكاری است و شکی در آن نیست اما یك آرایش خوب و شیك چشم، زمانی كامل‌تر و بهتر می‌شود كه با توجه به رنگ چشم خودتان دست به انتخاب رنگ سایه، خط چشم و... بزنید. آرایشگران به این نكته دقت می‌كنند اما بد نیست خود شما هم بدانید كه با توجه به رنگ چشم‌تان چه نوع آرایشی را انتخاب كنید. الهه حسینی، كارشناس آرایشگری و میكاپ در این شماره با ماست تا شما را برای یك آرایش بی‌نقص چشم راهنمایی كند.\nسعی کنید ریملی كه به چشم می‌زنید پر و به اصطلاح مخملی باشد تا رنگ مشكی مژه‌ها بین دو رنگ سبز و سیاه جذابیت بیشتری به چشم‌ها بدهد. اگر مژه‌های كم پشتی دارید می‌توانید از مژه مصنوعی هم استفاده كنید. بعد از ریمل نوبت به خط چشم می‌رسد. خط چشم مشكی ظریف و باریک پشت چشم بكشید و تا انتهای چشم‌ها امتداد دهید. با كشیدن خطی باریك به رنگ قهوه‌ای تیره در زیر چشم‌ها به آن ها جذابیت خاصی ببخشید. در اینجا شما آرایشی ملایم و هماهنگ خواهید داشت كه بسیار زیبا و جذاب است.\nجدیدترین و زیباترین مدل آرایش عروس\nآموزش آرایش چشم به سبک پاکستانی\nنکته هایی برای آرایش چشم بادوام تر