اخبار مانند - جدیدترین و آخرین اخبار مانند\nخبر با برچسب مانند\nاجرای طرح«روستای بدون بیکار» در بیش از 100 روستای کشور\nبه گزارش خبرگزاری تقریب، اصغر نوراله زاده با اشاره به آخرین وضعیت اجرای طرح روستای بدون بیکار در کشور گفت: از گذشته یک مدل تامین مالی در صندوق کارآفرینی امید تحت عنوان هر روستا یک محصول و هر خانه یک کارخانه هدفگذاری شد به این ترتیب که در هر روستا نسبت به شناسایی یک محصول خاص دارای مزیت رقابتی ویژه، شناسایی و سیاستگذاری می شد و کسب و کارهای مربوط به زنجیره ارزش این نوع محصول خاص از تامین مالی تا تولید، بسته بندی، توزیع و شبکه فروش و لجستیک مورد حمایت واقع می شد. وی ادامه داد: اما با مطالعه سایر روستاهای کشور به صورت موردی به این نتیجه دست یافتیم که با این نوع مدل مالی امکان توسعه کسب و کار برخی از روستاها وجود ندارد؛ به عنوان مثال روستاهایی وجود دارند که علاوه بر یک محصول استراتژیک، از ظرفیت های اشتغالزایی دیگر مانند گردشگری یا حوزه های دیگر برخوردارند، به عبارتی ممکن است یک روستا چندین ظرفیت برای توسعه کسب و کار داشته باشد، به همین دلیل یک مدل تامین مالی جدید تحت عنوان روستای بدون بیکار طراحی شد. مدیرعامل صندوق کارآفرینی امید گفت: در قالب اجرای طرح روستای بدون بیکار مطالعات لازم برای روستاهای مورد نظر صورت گرفت تا در نهایت ظرفیت های توسعه کسب و کار در یک روستای خاص شناسایی و موارد امکان پذیر تامین مالی شدند که در اجرای این طرح، ظرفیت های توسعه کسب و کار در یک روستا تامین مالی شدند و صرفا منحصر به یک محصول خاص در یک روستا نبود. نوراله زاده، با بیان اینکه طرح روستای بدون بیکار از استان خراسان جنوبی با روستای محمدآباد پسکوه آغاز شد، گفت: با هماهنگی یک موسسه خیریه تمام طرح ها و ظرفیت های کسب و کار در این روستا اجرا و به بهره برداری رسید. همزمان این طرح در استان گیلان در روستاهای اسطلخ جان و حلیمه جان اجرایی شد. همچنین در استان مازندران روستای ورازان بیش از 50 طرح کسب و کار مورد حمایت مالی قرار گرفتند و در این روستا تقریبا فردی نبود که طرح کسب و کار آن مورد حمایت مالی قرار نگرفته باشد مگر افرادی که تمایلی به راه اندازی کسب و کار مستقل نداشتند. وی با اشاره به اینکه در حال حاضر طرح روستای بدون بیکار در تمام استان های کشور به عنوان یک سیاست در حال مرحله اجرا قرار دارد، ادامه داد: تاکنون بیش از 100 روستا برای اجرای طرح روستای بدون بیکار شناسایی شده است به طوریکه در هر استان حداقل یک روستا برای اجرا شناسایی شده که تا پایان سال امیدواریم در هر شهرستان حداقل یک روستا برای اجرای طرح شناسایی کرده باشیم. مدیرعامل صندوق کار آفرینی امید، مطالعه و سپس اجرای طرح را دو فاز فراگیر کردن طرح روستای بدون بیکار عنوان کرد و گفت: به دلیل اینکه منابع مالی اجرای طرح نیز بسیار مهم است امکان اجرای بیشتر آن وجود ندارد اما تلاش می کنیم در تمام شهرستان ها این طرح اجرایی شود. وی گفت: توسعه کسب و کارهای بیش از 100 روستا مطالعه شده، به اتمام رسیده و برخی نیز در مرحله تامین مالی و اجرای طرح قرار دارند.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-24T10:57\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809240727069019\nقصه‌ها دریچه‌ای به فرهنگ کهن برای انسان مدرن است\nخبرگزاری کتاب ایران (ایبنا): قصه ها دریچه ورود به دنیایی رنگارنگ و جذاب اند که انسان را می فریبد و افسون می کند. اندیشه آدمی در جهان قصه پروبال می گیرد و مرزهای غیرممکن و ناشدنی را درمی نوردد. قصه و قصه گویی و به دنبال آن پدیدآمدن قصه های شفاهی لحظه ای تاریخ بشریت را رها نکرده و همواره بستر مناسبی برای خوراک های فکری نویسندگان و اندیشمندان بوده است. اما چیزی که باعث بهره وری هرچه بیشتر اهل قلم از قصه های کهن می شود، تسلط و اشراف شان بر این دنیای شگرف است. کم نیستند کتاب هایی که به بررسی و تحلیل قصه های کهن پرداخته اند و همواره منابع خوبی برای اهل تفکر در آن فراهم آورده اند. یکی از کتاب هایی که اخیرا درباره تحلیل قصه منتشر شده کتابی به نام ولادیمیر پراب و قصه شفاهی جهانی است. این کتاب را پگاه خدیش به فارسی برگردانده که خود یدی طولانی در تحقیق در این باره دارد. با پگاه خدیش درباره جرقه های ترجمه این کتاب و همچنین ضرورت مطالعه چنین کتاب هایی گفت وگویی انجام دادیم که در ادامه می خوانید: جرقه های ترجمه کتابی در زمینه قصه های شفاهی از کجا در ذهن شما زده شد و پیشینه ادبی شما چه تاثیری در انتخاب این کتاب برای ترجمه داشت؟ پیش از این رساله دکتری ام را در زمینه افسانه های شفاهی نوشته بودم که عنوان دقیق آن عبارت است از: ریخت شناسی افسانه های جادویی . در آنجا من الگوی پراب را بر افسانه های ایرانی پیاده کردم. این کتاب جزو منابع قوی ای بود که برای رساله ام استفاده کرده بودم و بعد از گذشت چند سال به این فکر افتادم که احتمالا خواندن آن برای کسانی که به حوزه روایت و شکل شناسی روایت علاقه مندند جالب باشد و تصمیم به ترجمه آن گرفتم. به عنوان مترجم این کتاب و همچنین محققی که درباره قصه ها پژوهش کرده اصولا ضرورت مطالعه قصه ها و تحلیل آن ها را در چه می دانید؟ در اینکه قصه ها دریچه ای به فرهنگ کهن برای انسان مدرن و رو به همه چیزهایی باز می کنند که در پس زمینه ذهن انسان بدوی وجود داشته، هیچ شکی نیست. این دنیا، جهانی است فریبنده و جذاب که در عین حال دشواری های خاص خودش را هم دارد اما به محض اینکه وارد آن می شوی کلی اطلاعات در حوزه های مختلفی مانند جامعه شناسی، مردم شناسی، روان شناسی و ... به شما می دهد. یکی از بحث هایی که همواره در دنیا مطرح بوده است، بررسی شکل و ساختار قصه هاست که بر اساس آن ها نتیجه گیری های محتوایی صورت می گیرد. پس به هر صورت هر تحقیقی که در این حوزه صورت بگیرد باعث می شود به بخشی از حقیقتی که پشت قصه ها پنهان است دست پیدا کنیم. به نظرتان تحقیقاتی که تا به حال چه به صورت آکادمیک و چه از سوی جامعه ادبی صورت گرفته به لحاظ کمی و کیفی راضی کننده است؟ خوشبختانه در چند سال اخیر اتفاقات خوبی در دانشگاه ها افتاده و آن این است که قصه به عنوان یک هویت فرهنگی مورد توجه قرار گرفته است. پیش از این اینطور نبود. من سال 84 از رساله دکتری ام دفاع کردم و یادم است برای تصویت موضوع رساله ام کلی مشکل داشتم و ایراد می گرفتند و می گفتند که مگر قصه هم چیزی است که کسی برای آن رساله دکتری بنویسد! با وجود اینکه در تمام دانشگاه های دنیا که کرسی ادبیات وجود دارد قصه شناسی یک دانش بسیار گسترده و مورد توجه است، اما در ایران به این صورت نبود، خوشبختانه در چند سال گذشته حرکت های خوبی صورت گرفته و ترجمه ها و تحقیقات پراکنده ای انجام شده و به طور کلی وضعیت رو به بهبود است. از بخش های جذاب کتاب ولادیمیر پراب و قصه شفاهی جهانی بخش تجزیه وتحلیل قصه های ملل مختلف است. به نظر شما چه نوع شباهت هایی میان این قصه ها بوده که منجر به تولید الگویی واحد برای تحلیل شان شده است. این شباهت ها به خاستگاه قصه ها برمی گردد یا شباهت هایی ساختاری است؟ این توضیح را باید بدهم که الگوهایی که در این کتاب معرفی شده اند بر اساس قصه های شگفت که به اسامی قصه های پریان یا خیالی هم معروفند ، استخراج شده اند. ما انواع دیگر قصه مانند قصه حیوانات هم داریم اما تا به حال الگوهای اینچنینی برایشان استخراج نشده است. قصه های شگفت در تمام دنیا شباهت هایی بنیادین و اساسی از لحاظ ساختار دارند که می توان آن ها را استخراج کرد و این باعث می شود که بشود برایشان الگویی واحد در نظر گرفت؛ مانند کاری که پراب برای قصه های جادویی روسی انجام داد و بعدها توانستند آن را روی تمام قصه های شگفت دنیا تطبیق بدهند. این قصه ها خاستگاه مشترکی به آن معنا ندارند اما از زمینه های ذهنی انسان بدوی برخاسته اند و اشتراکات قوی ای بینشان وجود دارد. بخشی در این کتاب بود که نیازمند تحقیقات اضافه تری باشد و بخواهید که نظریات جدید را با آن مطابقت بدهید؟ خیر به یقین چنین نبود. البته این کتاب متعلق به 14-15سال پیش است و تقریبا کتاب جدیدی است. من به این کتاب چیزی اضافه نکردم. نویسنده تمام نظریات موجود را به طور کامل و در عین حال مختصر و مفید در حوزه ساختار بررسی و الگوی خودش را مطرح کرده است. بخش جذاب تر کتاب به نظرم بخش دوم کتاب یعنی تطابق بین متن و معناست. نویسنده از روی ساختار مشترک پیشنهادی خود برای قصه های شگفت آن ها را به آیین های تشرف و آیین های شمنیسم قبیله های کهن ربط می دهد. این بخش به نظرم جذاب ترین بخش کتاب است چرا که توانسته محتوا را با شکل پیوند، و نتیجه ای ثانویه رقم بزند. به نظرتان مخاطبان این کتاب چه قشری هستند؟ هر کسی که در حوزه روایت به طور اعم کار می کند و همچنین کسانی که در حوزه های قصه و افسانه فعالند و علاقه مندان به الگوهای شکل شناسانه و دانشجویان رشته های مرتبط می توانند مخاطبان این کتاب باشند. همچنین کسانی که مطالعات بین رشته ای دارند مانند مردم شناسی و جامعه شناسی می توانند در طیف مخاطبان این کتاب قرار گیرند. در حال حاضر چه کتابی در دست ترجمه یا تالیف و پژوهش دارید؟ کاری هست که ترجمه آن به پایان رسیده و در مرحله بازبینی آن هستم. این کتاب ترجمه ای است درباره کتاب هزارویک روز . شاید جالب باشد که بدانید در مقابل کتاب هزارویک شب کتابی به این نام هم وجود دارد. این کتاب ظاهرا خاستگاه ایرانی دارد و با کتاب فرج بعد از شدت مطابقت هایی دارد. شکل گیری و ریشه های این کتاب در این اثر بحث شده است.\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809240645025240\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809231144022161\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809230513025178\nبه گزارش خبرگزاری تقریب، هاشم فیاض که از معدود کسانی بود که نسبت به مجالس تعزیه خوانی، گوشه های آوازی و وسایل تعزیه شناختی کامل و همچنین مجموعه قابل توجهی از نسخ تعزیه را هم که به گفته کارشناسان این حوزه معتبر بودند در اختیار داشت، به او لقب معین البکاء داده شده بود. او که در سال 1383 و در سن 87 سالگی درگذشت، وصیت کرده بود تا نسخ مجالس تعزیه اش که برخی از آن ها نوشته ی خودش بود، به چاپ برسد اما تاکنون که حدود 14 سال از فوت این هنرمند می گذرد، نه اثری به چاپ رسیده و نه مشخص است که چه بر سر مجموعه ابزار و وسایل تعزیه ای که آن ها را جمع آوری کرده بود، آمده است. لیلا تقیان ـ پژوهشگر تئاتر و تعزیه ـ که هاشم فیاض وصیت کرده بود تا او به همراه داود فتحعلی بیگی آثارش را چاپ کنند، در گفت وگویی با ایسنا با انتقاد بر اینکه بعد از گذشت این همه سال و همچنین قول هایی که داده می شود، هیچ اقدامی برای تعزیه صورت نگرفته است، بیان کرد: قرار بود موزه ای برای تعزیه درست شود، اما نشد! حتی اخیرا آقای مسجدجامعی هم وعده داده بودند که این موضوع را پیگیری می کنند اما هنوز هیچ خبری نیست؛ یعنی گروه های نمایشی مانند سابق، خودشان وسایل شان را فراهم می کنند. بنابراین تاکنون هیچ مکانی برای جمع آوری این ابزار پیش بینی نشده است. او ادامه داد: معین البکاء سمتی است در گروه های تعزیه خوانی و کارش مانند کارگردان یک فیلم است، بنابراین هر گروه تعزیه یک معین البکاء دارد. آقای هاشم فیاض که یکی از بهترین معین البکاءها بود، در آخر عمرش یک وصیت نامه برای من و آقای فتحعلی بیگی خطاب به خانواده اش نوشت که آن ها نسخه های تعزیه را به ما بدهند و ما موظف به چاپ آن ها باشیم، اما هیچ چیزی به ما داده نشد، حتی یک نسخه! بر همین اساس هرآنچه که تاکنون از آثار آقای فیاض چاپ کرده ایم، همان هایی است که قبلا خودش به ما داده و ما هم امکاناتش را فراهم کردیم تا چاپ شوند؛ وگرنه بعد از فوت این هنرمند هیچ چیزی به ما داده نشد. این پژوهشگر اضافه کرد: معین البکاء یک صندوقچه بزرگ در خانه داشت که این نسخه ها را از آن در می آورد و برایمان می خواند که بیشترشان را هم از حفظ بود، ولی اکنون نمی دانم فرزندانش با آن ها چه کرده اند. ما پیگیری هم کردیم اما باز هم به نتیجه مطلوبی نرسیدیم. شاید آن ها می خواستند که این نسخه ها را به قیمت بالاتری بفروشند و ما نه آن پول را داشتیم و نه اصلا به ما پیشنهاد دادند که شما بیایید و آن ها را بخرید. به احتمال زیاد تعدادی از این یادگاری های قدیمی را به برخی فروخته اند و تعدادی را هم نگه داشتند که در زمانی بهتر و با قیمت بالاتر به فروش برسانند. تقیان با اشاره به اینکه باید این نسخه ها توسط دولت خریداری می شد، گفت: ما مکررا به دولت پیشنهاد کردیم که بیایید این نسخه ها را بخرید زیرا این نسخه ها سند مهمی هستند و یک مکان موزه ای هم درست کنید تا این ابزار و وسایل در آنجا گردآوری شود، زیرا این ها اکثرا نسخه هایی هستند که هاشم فیاض خودش نوشته بود. البته اینکه چه کسی هر کدام از این نسخه ها را نوشته، مشخص نیست چون شاعران و نویسندگان، این مجالس را برای امام حسین(ع) می نویسند، هیچ گاه نامشان را ثبت نمی کنند. وی در پایان یادآور شد: آقای فیاض صندوقی پر از نسخ قدیمی تعزیه در خانه داشت و با وجود آنکه ما اینها را نشمرده ایم اما به نظر می رسید به 200 نسخه برسد، این در حالی است که تاکنون شاید نزدیک به 40 اثر از این تعداد منتشر شده است. با وجود پیگیری ها هنوز کاری بعد از این همه سال برای تجمیع و نگهداری این یادگاری ها انجام نشده است و از زمانی که پسرهای این هنرمند که خودشان هم در گروه های تعزیه فعالیت دارند، ابزارها را فروختند و از خانه پیشین شان رفتند، حتی ارتباط آقای فتحعلی بیگی هم با آن ها قطع شد، بنابراین نمی دانیم چه بلایی بر سر این نسخه ها یا ابزارها آمده، فقط می دانم اسباب و ابزارش را به صورت تکه تکه و جدا از هم فروخته اند و هر کسی آمده قسمتی از آن را خریده است، به همین دلیل امکان خریدن آن ها و گردآوری مجددشان هم کار بسیار مشکلی است. در این باره داود فتحعلی بیگی ـ نویسنده، پژوهشگر، مدرس و کارگردان تئاتر ـ هم در گفت وگویی با ایسنا درباره آخرین وضعیت یادگاری هایی که از هاشم فیاض به جا مانده است، بیان کرد: نسخه های تعزیه ی این هنرمند دست پسرش است و وسایلش هم فروخته شده. طبیعتا چاپ این نسخه ها هم بودجه می خواهد و باید کسی سرمایه گذاری کند تا بتوان آن ها را چاپ کرد. مساله اصلی این است که اگر الان هم نسخه ها به دست من برسد، سرمایه ای وجود ندارد تا بتوانیم آن ها را چاپ کنیم. حتی اکنون من به گنجینه 500 مجلسی هم دسترسی دارم. شما بودجه آن را پیدا کنید، ما این ها را چاپ می کنیم! او اضافه کرد: نسخه های قدیمی تعزیه هاشم فیاض اکنون دست یکی از پسرانش است، اما نکته اینجاست این نسخه های قدیمی تعزیه فقط دست این هنرمند نیست، بلکه در آرشیوهای خصوصی از این نسخه ها زیاد پیدا می شود و منحصر به یک نفر نیست، مهم این است هیچ نهادی متولی این امر نشده تا سرمایه گذاری کند و این نسخه ها چاپ شود و هرچقدر هم که ایراد داشته باشند، چون به عنوان یک سند نمایش آیینی به حساب می آیند، باید ثبت شوند زیرا می توانند برای بررسی و پژوهش های مختلف قابل استفاده باشند. تعدادی از این نسخه ها هم وقتی در اختیار مردم باشد، قابلیت اجرا پیدا می کنند. وی با تاکید بر اینکه من در هر دولتی که آمده این حرف ها را زده ام اما کسی به آن توجهی نکرده است ، گفت: سازمان میراث فرهنگی پیگیری هایی کرد که تعزیه ثبت جهانی شود اما بعد هیچ اتفاقی نیفتاد. سازمان اوقاف هم تعدادی بودجه موقوفه برای تعزیه دارد یعنی وقف کننده، آن را برای تعزیه خوانی وقف کرده است. تعزیه برای اکثر مسئولان در تمام دوره هایی که من به یاد دارم مورد توجه نبوده و فقط برای مردم مهم بوده و اگر همین مردم هم حمایت نمی کردند تعزیه از بین می رفت. فتحعلی بیگی که دبیری جشنواره نمایش های آیینی سنتی را هم برعهده داشته است، در پایان گفت: تعزیه یک نهاد یا تشکیلات موثقی تحت عنوان مرکز حفظ و اشاعه نمایش های آیینی می خواهد که شرح و وظایف مشخصی داشته تا در زمینه پژوهش، آموزش و نمایش فعالیت داشته باشد. دولت ها باید در این زمینه اقدام کنند و ما از جمله کسانی هستیم که به خاطر علاقه در حال انجام چنین کارهایی هستیم و از نظر سازمانی وظیفه ای نداشته ام. چاپ کردن نسخه تعزیه که سودی ندارد و ما فقط می توانیم سالی یک بار در خلال جشنواره آیینی سنتی یک یا دو دفتر تعزیه چاپ می کنیم. مرحوم هاشم فیاض\nتاریخ باز نشر : 2018-09-22T02:40\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809221110097122\n18 سال است که به هیچ مهمانی سینمایی نرفته‌ام/ سینما در آمریکا با مسائل نژاد پرستی عجین شده است\nبه گزارش خبرگزاری تقریب، آخرین بار کی سحر را دیدی؟ عنوان فیلمی است از فرزاد مؤتمن که این روزها در چرخه اکران سینماهای کشور قرار دارد و فریبرز عرب نیا، سیامک صفری، ژاله صامتی، آتیلا پسیانی، محمدرضا غفاری در آن به ایفای نقش می پردازند. فرزاد مؤتمن در کارنامه خود عناوین آثاری همچون شب های روشن صداها، جعبه موسیقی، پوپک و مش ماشالا، سایه روشن، خداحافظی طولانی و... را دارد. ولی این فیلمش کمی با دیگر آثارش متفاوت است که خود به آن اشاره می کند. *از ابتدای پروسه ساخت فیلم چه دیدگاهی در فیلم نامه تبلور بیشتری داشت و شما به آن بیشتر توجه داشتید؟ وقتی فیلمنامه نوشته شد ما با یک درام پلیسی و اجتماعی روبرو بودیم که یک سری مطالب را هم بیان می کرد همانند مسئله تعصب های بیجا، خشونت علیه دختران، قضاوت عمومی که گاهی همه زیادی حرف می زنیم در فیلم وجود دارد. تبعاً من بیشتر روی بافت و معماری فیلم متمرکز بودم و این که چطور یک چنین فیلمی را باید تصویر کنم و بافت را پیدا کنیم. *چقدر به این بافت نزدیک شدید؟ من اصولاً خود را یک فیلم ساز مولف قلمداد نکردم. من همیشه خود را کارگر سینما معرفی کردم. من یک کارگر هستم. فیلمی که به من می دهند را می سازم. من متعهد به فیلم نامه ای هستم که به من می دهند و معمولاً هیچ چیزی عوض نمی شود. همان که نوشته شده کار می شود. تنها فیلم من که می توانیم بگوئیم قدری فیلم تالیفی شد آخرین فیلم من تحت عنوان سراسر شب بود که هم خود فیلم نامه را نوشتم و هم فیلمی درباره خدا و معاد بود. این به طور کلی با همه فیلم های من متفاوت است و فیلم خیلی خاصی است و این فیلمی است که اگر آیندگان قرار باشد اسمی از این ببرند شاید با این فیلم به یاد بیاورند. ولی در باقی فیلم ها من پایبند فیلم نامه بودم. در مورد این فیلم ابتدا با تهیه کننده دیدار داشتم و او به من گفت می خواهیم فیلمی درباره مسئله قضاوت بسازیم و این که حرف مردم چقدر می تواند تبعات داشته باشد. قصه ای هم برای من تعریف کردند و خلاصه قصه ای است که الان در فیلم می بینید. امیر عربی (نویسنده) به فاصله یک ماه بعد از آن دیدار فیلمنامه را به ما داد که یک فیلم نامه پلیسی بود با زیرمتنی اجتماعی. من تبعاً به هر دو وفادار بودم، هم نویسنده و هم تهیه کننده. فیلمنامه اش برای من یک جذابیتی که داشت متفاوت بود از جنس کارهایی که تاکنون کار کرده ام. ترجیح می دهم سراغ چیزهایی بروم که کمتر کسی دنبال آن می رود معمولاً فیلم های من فرمالیسته و انتزاعی تر است. قدری اکراه دارم که فیلم های اجتماعی بسازم به این دلیل که همه می سازند و من ترجیح می دهم سراغ چیزهایی بروم که کمتر کسی دنبال آن می رود. این فیلم باعث شد یک بار من فیلمی همانند فیلم های ایرانی بسازم. *باز هم جای امضای فرزاد موتمن پای فیلم بود. به هر حال کمی چموش هستم(با خنده)، خیلی به تخیل اهمیت می دهم و به نظرم اصلا سینما تخیل است. مشکل من با بیشتر فیلم ها این است که فاقد تخیل هستند. سینمای ایران دقیقاً همان چیزی را نشان می دهد که صبح تا شب در خیابان و جامعه می بینیم. من علاقه ای ندارم این را ببینم. سینما یعنی به ورای زندگی برود و نتیجه به ما برگردد. *از این بابت می گویم جنبه انتزاعی در این فیلم تان هم وجود داشت که به عنوان مثال کاراکتر سحر را موقعی که در پایان فیلم دیدم اصلا تعجب نکردم، چون از همان ابتدای فیلم با فکت هایی که می شنیدم دقیقا همان ویژگی های فیزیکی مثل هیکل و صورت و... ویژگی های فکری در ذهنم ساخته شد که دقیقا مطابق با همان سحر پایان فیلم بود. مهم ترین ویژگی فیلم برای من همین بود. آدم ها با انگیزه های مختلف به یک پروژه ای نزدیک می شوند. برای من نکته مهم این بود که فیلمی می سازیم که کاراکتر اصلی هیچ وقت دیده نمی شود و دیگران درباره او حرف می زنند و دیگران هیچ کدام کاراکتر نیستند. حتی پلیس فیلم که فریبرز عرب نیا بازی می کند هم کاراکتر نیست. آدمی است که بیشتر از بقیه دیده می شود چون پرونده ای را جست وجو می کند ولی کاراکتر سحر است و من فکر می کنم برگ برنده فیلم همین است که بدون این که کاراکتر را نشان دهیم، آن را به تماشاچی شناساندیم. این طور که شما می گوئید در انتهای فیلم سحر را دیدم احساس می کردم می شناسم. برای این که به اندازه کافی این کاراکتر در ماجرا باز شده بود و این برای من خیلی حرف خوشایندی بود و این یعنی کار ما درست بود. *از ابتدای فیلم که نگاه می کردم و داستان طرح شد به یک چیزی که فکر می کردم این بود که آیا در پایان فیلم کاراکتر سحر دیده خواهد شد یا نه؟ به هر دو صورت می توانست اثر ختم شود، هم اینکه سحر را نبینیم و هرکس تصویر خودش از سحر را داشته باشد، هم آنکه دیده شود و مخاطب بگوید: آها، پس این شکلی بوده است. چه شد که شما وجه دوم را برگزیدید؟ من ترجیح می دادم سحر را ببینیم برای این که فکر می کردم اگر نبینیم تماشاچی تصویر کاملی از این دختر به دست نمی آورد و به عبارتی فیلم لخت می شد. غافلگیری این است که برخلاف همه چیزهایی که درباره آن می شنویم و خیلی هم مثبت نیست یعنی این که خیلی بلند پرواز است و با همه دعوا داشت و هر شب با یک مرد می آمد و تصورات مختلفی از کاراکتر در ذهن ایجاد می شود و در انتها دختر خیلی معمولی را می بینید. این به نظر من دردناک تر است و تکه بعد از آن را خیلی دوست دارم. جایی که سحر از ماشین پیاده می شود و در تاریکی می رود و ما دیگر او را نمی بینیم و می دانیم در تاریکی چه اتفاقی رخ می دهد و چه کسی آنجا است. دردناک ترین چیز هم در فیلم برای من آن بود که دختر قربانی غریبه ها نشده بود! *موقعی که فیلم نامه به دست شما رسید اولین و یا مهم ترین عاملی که باعث شد این پروژه را بسازید چه بود؟ فکر می کنم یک فرصتی به من می داد تا بتوانیم یک پلیس ایرانی بسازیم. من فیلم سازی هستم که ژانرها را دوست دارم. یکی از مشکلاتی که در سینمای ایران داریم این است که کمتر سراغ بافت ژانری می رویم و کمتر در بافت ژانر فیلم می سازیم. عملاً سینمای ایران دو ژانر دارد: کمدی و درام های اجتماعی! فیلم پلیسی و جناحی خیلی جای کار در کشور دارد چون کشور ما در طی 40 سال گذشته با شتاب غریبی شهری شده است یعنی اگر پیش از انقلاب جامعه ما جامعه ای بود که 40 درصد آن در شهر زندگی می کرد و 60 درصد در روستاها زندگی می کردند الان معادله برعکس است. الان حدود 70 درصد جامعه شهری داریم و 30 درصد جامعه روستایی است. وقتی شهر گسترده می شود جرم، جنایت و غیره گسترش می یابد. جرم و جنایت یک پدیده شهری است و به ندرت پیش می آید در روستا کسی را بکشند. چطور شود سر آب و مرتع و چرای دام دعوا شود و یکی با داس دیگری را بزند. یعنی دعواهای این چنینی است. فقط در شهر است که پیچیدگی های جامعه صنعتی و شهری باعث قتل می شود. این فیلم به من اجازه می داد یک فیلم پلیسی بسازم و پلیس ایرانی را تصویر کنیم. پلیسی که ادای پلیس امریکایی را در نیارد. پلیس ما اسلحه نداشت و در هیچ لحظه ای از اسلحه استفاده نکرد، اصلاً اسلحه ای در جیب ندارد. یک باری که سهراب فرار می کند، دنبال سهراب می کند، معاون او اسلحه دارد و سهراب را می گیرد. این خیلی کمک می کرد که پلیس ملموسی بسازیم. پلیسی که وقتی در اداره راه می رویم شبیه آن را می بینیم. عامل اصلی این بود. فکر کردم یک بار هم شده پلیس ایرانی را بسازیم. نکته بعدی این بود که کاراکتر اصلی دیده نمی شد و این چالش بود برای این که برخی مواقع یک چالش باعث می شود فیلمی را بسازید. چهارچوب ژانر از آن جایی که فیلم پلیسی از غرب به طرف ما آمده است، یکسری اِلمان های امریکایی و اروپائی را با خود می آورد. ما چقدر می توانیم این المان ها را کنار بگذاریم و آنها را ایرانی کنیم. وقتی فیلم پلیسی و یا جناحی در ایران می سازیم باید دقت کنیم که یک تفاوت اساسی دارد. آن است که در اروپا و امریکا و به خصوص امریکا ما با تشکیلات حرفه ای و سازمان یافته جنایتکاری روبرو هستیم. حتی در ژاپن این چنین است. در واقع با جنایت کاری حرفه ای روبرو هستیم و به همین خاطر فیلم های پلیسی آنها ابعاد گسترده ای به لحاظ تعلیق پیدا می کنند. قتل در جامعه ما حرفه ای نیست. اصولاً از این سازمان ها در ایران نداریم. قتل پدیده ای خانوادگی است. به دلایل مالی و اخلاقی و جنسی صورت می گیرد یعنی بیشتر خبرها این را تائید می کند که درگیری ها این چنین است که یا اختلافات مالی است، یا خیانت زن به شوهر است یا برادری خواهر خود را به دلیل مسائل اخلاقی به قتل رسانده است. قتل ها این شکلی اند معمولا. در نتیجه شما باید در عین این که سعی می کنید فیلمی هیجان انگیز بسازید نباید ابعاد را خیلی گسترده کنید. ابعاد تنگ تر می شود. من نسبت به این نکته خیلی حساس بودم که بتوانیم با همین موارد محدودی که در جامعه ما اتفاق می افتد پیازی را پوست بکنیم و به اصل آن برسیم. من شباهت خیلی زیادی بین آخرین بار کی سحر را دیدی و اسپات لایت (اثر توماس مک کارتی/ محصول 2015/ آمریکا) دیدم. به نظرم یک نوع فیلم هستند. برای من خیلی جالب بود که در همان سال ما این فیلم را ساختیم و آنها هم یک چنین فیلمی ساختند. برای آن که آخرین بار کی سحر را دیدی؟ هم مثل اسپات لایت یک فیلم ژورنالیستی است، درست است که کاراکتر خبرنگار نداریم و کاراکتر ndash;کاراگاه را داریم ولی در آن فیلم خبرنگاران همانند کارآگاه ها یک پرونده ای را دنبال می کنند. نکته ای که در هر دو فیلم مهم بود این بود که تعلیق به آن مفهومی که در فیلم کلاسیک وجود دارد را دارا نیستند. ما در فیلم اسپات لایت از ابتدا می دانیم قصه چیست. یعنی به محض این که گروه اسپات لایت می رود که مسئله فساد در کلیسا بوستن را تحقیق کند ما می دانیم همان داستانی است که انتها آن قدر فراگیر شد که پاپ عذرخواهی کرد. پاپ مجبور شد اعتراف کند در کلیسای کاتالیک فساد جنسی وجود دارد و عذرخواهی کرد. *چند سال پیش در جلسه ای گفتید فیلم هایی را که می سازم خودم زیاد نمی بینم. این درست است ؟چرا؟ بله درست است، به ندرت نگاه می کنم، برایم سخت است چون فقط ایرادات فیلم را می بینم. من در هر فیلمم یکی دو صحنه هست که دوستش دارم. باقی فیلم را شاید خیلی به آن علاقه نداشته باشم. به نحوی سخت گیرترین منتقد فیلم ها احتمالاً خودم هستم. در فیلم آخرین بار کی سحر را دیدی من صحنه سردخانه را خیلی دوست دارم. به نظرم در این صحنه خیلی خوب همه چیز درامده است ولی این را درباره همه صحنه ها نمی توانم بگویم. *جای دیگری گفته بودید از هر فیلمی که می سازم یک چیزی به یادگار برمی دارم. از آخرین بار کی سحر را دیدی چه یادگاری برداشتید؟ از فیلم آخرین بار کی سحر را دیدی من چیزی را برنداشتم چون چیزی که می خواستم متعلق به یک آدمی بود. چیزی که می خواستم ساعت سیدنی کاراکتر سحر بود ولی متعلق به خود روشنک گرامی بود و من نتوانستم بردارم. خاطره جالبی از این ساعت دارم، این تکه در واقع در فیلم نامه نبود. بعد آنکه روشنک گرامی فیلمنامه را گرفت و خواند و قرار شد با یکدیگر کار کنیم، وقتی دفعه دوم آمد دفترمان، دیدم دو عدد ساعت به مچ دستش بسته است. علت را پرسیدم و گفت: این ساعت دومم به وقت سیدنی است، در واقع حس خودش بود. من به حدی از این خوشم آمد که این را در فیلم نامه گذاشتیم، در واقع کار و ایده خودش بود. * برخی نقد دارند که چرا در فیلم آدم خوب کم می بینیم؟ این انتقاد را قبول دارید؟ وقتی فیلمی با موضوع جنایت می سازید به طور طبیعی با افعال منفی زندگی روبرو هستید. شما یک سر به کلانتری بروید اگر یک امر مثبت شنیدید به من بگوئید. این طبیعی است که وقتی به این ژانر نزدیک می شویم اساساً با فضای تیره و تاریک کار می کنیم. * این دومین فیلمی است که در قامت تهیه کننده اسم شما ثبت شده، درست است؟ من تهیه کننده هیچ کدام از این دو فیلم نیستم، نه خداحافظی طولانی، نه آخرین بار کی سحر را دیدی؟ . در مورد هر دو فیلم اتفاقی که افتاد پروانه ساخت به اسم ایشان صادر نمی شد و به من اجازه می دادند نامم به عنوان تهیه کننده ثبت شود. من تنها اسم خود را گذاشتم که بتوانند کار را انجام دهند. *میلی ندارید به عنوان تهیه کننده حاضر شوید؟ میل این را دارم برای این که این شکلی می توانم بهتر فیلم هایی که دلم می خواهد را بسازم ولی پول این کار را ندارم. احساس می کنم وقتی پول ندارید نباید تهیه کننده شد چون دردسرها بیشتر می شود. *خیلی از تهیه کننده ها هستند پول ندارند ولی تهیه کنندگی می کنند. بله. من آدم این شکلی نیستم. من تاجر نیستم. در نتیجه ترجیح می دهم خودم تهیه نکنم. این دو فیلم هم به این شکل شد. به همین دلیل زیاد نمی توانم برای فیلم های بعدی ام برنامه ریزی کنم چون هم بی پول هستم و هم خیلی تنها و بی کس. خیلی اتفاقات برای من ناگهانی رخ می دهد و یک چیزی ساخته می شود. من برنامه ای برای تولید فیلم آخرین بار کی سحر را دیدی؟ نداشتم. به من تلفن کردند و گفتند بیا، بعدهم باهم به توافق رسیدیم و قبول کردم. از آن جایی هم که گوشه گیر هستم و خیلی با اهالی سینما رفت وآمدی ندارم و 18 سالی است که یک مهمانی سینمایی و دورهمی هایشان را نرفتم، چیزی هم نمی شنوم و کسی چیزی به من نمی گوید. راستش زیاد نمی دانم چه خبر است، چرا آن جایزه می گیرد و این جایزه نمی گیرد. شاید برای من مهم نیست چون من نزدیک 20 سالی است که فیلم سینمایی می سازم و 11 فیلم ساختم و هیچگاه به من جایزه ای ندادند و این برای من عادت شده است. خیلی هم پیگیر این نیستم. واقعاً با خاطراتی از فیلم های خود زندگی می کنم و این برای من کافی است. * در سالهای اخیر می بینیم که پرفروش ترین فیلم های سینما، فیلم های کمدی هستند. شما چه ارزیابی ای از این جریان دارید؟ این یک مسئله خیلی قدیمی است و در واقع به شروع سینما در ایران بازمی گردد. اجازه دهید درباره تاریخ زیاد صحبت نکنیم چون بحث مفصلی است و به این چند سال اخیر نگاه کنیم. به نظر من می رسد اتفاقی که رخ داده این است که نوع به خصوصی از فیلم کمدی با چند ستاره خیلی انگشت شمار فروش های بسیار خوبی کردند. همین اتفاق باعث شد صاحب سینما بترسد که امکاناتی را به انواع دیگر فیلم بدهد. یعنی سالن های خود را اساساً به این نوع فیلم دادند و نوع به خصوصی از درام اجتماعی که در آن سوی آب ها طرفدار داشت و احساس می کردند حتماً خیلی پرفروش خواهد بود. در نتیجه امکانات خوب را برای اکران در اختیار این دو نوع قرار دادند و باقی فیلم ها زخمی اکران شدند. آن پشت قرار گرفتند، با سالن های ناکافی و تبعاً با تبلیغات ناکافی بودند و این چیزی است که به آن مافیا گفته می شود البته واقعاً مافیایی وجود ندارد و فقط یک باند و گرایش در سینماداران است. به نظر من سینمای ما نسبت به دهه 40 خیلی عوض نشده است. یعنی سینمادار ما دوست دارد فیلمفارسی نمایش دهد، البته از نوع امروزش! این جنس به خصوص از کمدی برای او ارضا کننده است. این اتفاق باعث می شود فیلمی همانند آخرین بار کی سحر را دیدی؟ که اتفاقاً فیلم تجاری است و داستان گو، تند، هیجان انگیز است و اگر درست اکران شود فروش خوبی خواهد داشت، عملاً این فیلم در پشت و در سالن های محدود است. مثل این است که یک بقالی است یک جنسی را تولید کرده و این جنس رادر ویترین گذاشته است. از این جنس مارک دیگری هم دارد و پشت گذاشته است و کسی نمی بیند. آن کالا که در پشت است به حدی فروش نمی رود که صاحب کارخانه پشیمان می شود و دیگر تولید نمی کند.این اتفاقی است که در سینمای ما رخ داده است. سینمای ما به دلیل محافظه کاری صاحبان سینما و دفاتر پخش ریسک پذیر نیستند در حالی که در سینما باید ریسک کنید اگر می خواهید رشد کنید. اگر قرار است همیشه چهره دو کمدین را روی پرده سینما ببینیم می توانیم ادامه دهیم، اما طبیعی است که فیلم هایی همچون آخرین بار کی سحر را دیدی؟ نمی فروشد و بسیاری از فیلم های من در سینما این چنین قربانی شدند چون قدری شبیه به فیلم های دیگران نبودند. شاید تهیه کننده هم این چنین فیلم هایی نسازد. شاید من هم با توجه به این که 62 سال سن دارم خسته شوم و رها کنم. من هم در گوشه ای بنشینم و احساس کنم نمی شود. * این مسئله باعث نشده به ساخت این نوع فیلم ها فکر کنید؟ شما سال 88 فیلمی با عنوان پوپک و مش ماشالا ساختید، شاید اگر خیلی ها جای شما بودند وقتی می دیدند فیلم شان با استقبال خوبی مواجه شده، همین راه را ادامه می دادند. من اصلاً با کمدی مخالف نیستم، خودم یک کمدی ساختم. اصلاً با این کمدین ها هم مخالف نیستم و بسیار هم محترم هستند. معتقدم جامعه بیشتر از هر چیزی فیلم کمدی نیاز دارد و باید بیشتر از فیلم های دیگر ساخته شود ولیکن راه دهید فیلم های دیگر هم دیده شوند. این میزان همه چیز را ناامید نکنید. اما ترجیح می دهم فیلم هایی را بسازم که برای خودم مهم هستند و سینمای ایران به این فیلم ها نمی پردازد و به طرف این فیلم سازی نمی آید. قضیه پوپک را بارها گفته ام. واکنشی بود به یک اتفاق! من فیلمی ساختم به نام صداها که برایم بسیار عزیز است و خیلی دوستش دارم. اگر 4 سینما به این می دادند فروش خوبی می کرد ولی در سانس های چرخشی نمایش داده شد و نتوانست به رقم خوبی از گیشه برسد. سانس گذاشته بودند مثلا ساعت 1 صبح در سینما آزادی! دانشجوی من ساعت 12 و نیم شب به من زنگ زد و گفت جلوی سینمای آزادی رفتم و گیشه تعطیل است، ولی چطور یک صبح سانس برای این فیلم گذاشته اند؟ نمی دانم. فروش پایین فیلم صداها باعث شد در رالی تهیه کننده ها چیزهایی درباره من بگویند، مثلاً مشخصاً گفته شد موتمن امکان ندارد بتواند فیلمی بسازد که مردم را بخنداند. این فقط فیلم های سرد می سازد و یک مشت دانشجو و منتقد ممکن است دوست داشته باشند. یک روز با خانم منیژه حکمت درباره این موضوع صحبت می کردیم و او به من ساخت پوپک و مش ماشالا را پیشنهاد کرد و چون آن تهیه کننده ای که فلان حرف ها را درباره من زده بود، آن سال ها خودش یک فیلم کمدی ساخته بود، من گفتم این فیلم را می سازم که فیلم من از فیلم او بیشتر بفروشد. بعد هم دیگر فیلم کمدی نمی سازم و نساختم. این همان واکنشی بود که گفتم. بعد از پوپک از این جنس پیشنهادات زیاد بود. پیشنهاد داشتم که با شخصیت محسن دی وی دی باز فیلم بسازم ولی اگر به یاد داشته باشید بعد از پوپک هیچ کاری نکردم چون نمی خواستم تبدیل به کمدی ساز تمام وقت شوم. بعد از سه سال فیلم بسیار تجربی و نفروش ساختم که سایه روشن نام داشت. مهم نیست آن فیلم نفروخت. من به آن فیلم افتخار می کنم و دلم با آن فیلم است. بعد از آن هم با دو فیلم خداحافظی طولانی و آخرین بار کی سحر را دیدی؟ ادامه دادم. الان بدم نمی آید دوباره یک کمدی بسازم. *امروزه شاهد هستیم حجم وسیعی از آثاری که از لحاظ ساخت به شدت ضعیف و سخیف هستند، ولی با فروش های نجومی طرف می شوند. بزرگترین استدلال صاحبان این نوع فیلم ها کلمه ای به نام مخاطب است، می گوید: وقتی خوب می فروشد یعنی مخاطب دارد، وقتی هم مخاطب دارد چرا نسازم؟! سوال من این است روی این کلمه مخاطب در جامعه خودمان چقدر می توانیم حساب کنیم؟ واقعیت را بخواهید در ایران شاید خیلی نمی توان به مخاطب فکر کرد چون مخاطب ما فاقد سلیقه سینمایی است. این سلیقه را ندارد و مخاطب ما در سال های اخیر به سینما نمی رود فیلم ببیند. به سینما می رود تا از ستاره ای که در گیشه نشسته بلیط بگیرند. دم در سینما می روند تا با هنرپیشه ها سلفی بگیرند. می روند با کارگردانی که در تمام سکانس ها جلوی صحنه ایستاده است سلفی بگیرند. هدف این است. در واقع حواشی است که مردم را به سینما می کشاند. این اتفاق در تئاتر هم افتاده است. به همین خاطر تئاترها نه با بازیگران تئاتری که با بازیگران سینمایی انجام می شود. عده ای می روند تا تنها بازیگران را ببینند. الان شرایطی است که بیشتر به فیلم نامه فکر می کنم که فیلم نامه به من چه می گوید. فکر می کنم این کار درستی است. ما در شرایطی هستیم که اندک اندک سعی کنیم سلیقه را به تماشاچی بازگردانیم. تماشاچی ما اصلاً سینما نگاه نمی کند. من رفتم سینما می خواستم فیلمی ببینم، یکسری جوان جلوی من بودند این بحث را داشتند که اگر کسی در سالن خوابش برد بیدارش نکنند. من واقعا نمی فهمیدم برای چه سینما آمدند. اگر می خواهید بخوابید خانه تان بخوابید. کارگردان فلان فیلم می گوید: جلوی در سینما بیایید می خواهیم رکورد بزنیم. مگر وزنه برداری است؟ ما در جامعه ای زندگی می کنیم که تعریف ها سر جای خود نیستند. از هر زاویه ای نگاه می کنید همه چیز عجیب و غریب است. معنی ندارد و بی معنا است. سینما می روند که بخوابند، که رکورد بزنند و... چنین چیزهایی می بینید که تنها باعث می شود بگویید اینها چه معنی می دهد؟ در نتیجه به عنوان فیلم ساز به چیزی به عنوان مخاطب نمی توانم فکر کنم. این ایراد است. ارتباط ما با مردم کم است. من فکر کنم فقط آنهایی که دقیقا این جنس کمدی هایی که الان هر کدام 50 سالن می گیرند، به مردم فکر می کنند. آنها می روند بررسی می کنند مردم به چه جوک هایی می خندند و در واقع خط قرمزها چیست و شاخک ها به چه چیزی حساس است و همان ها را در فیلم ها تکرار می کنند. من به نحوی خلاف این جهت را می روم. *شما سال ها امریکا تحصیل کردید و فضای فیلم سازی در اینجا با امریکا بسیار متفاوت است. چه شد که در امریکا ادامه ندادید؟ چرا به ایران آمدید و هیچ وقت دوباره برنگشتید؟ برای این که من ایرانی هستم و در اینجا به دنیا آمدم و در اینجا هم می میرم. طور دیگری هم نمی فهمم. فیلم سازی کاری است که با جامعه و فرهنگ آن و مردم کار می کنید، به تبع باید در کشور خود انجام دهید. من اصولاً چشم اندازی ندارم که در امریکا فیلم امریکایی بسازم. اصولاً فکر می کنم باید در ایران فیلم بسازم. ممکن است در مقطعی یک فیلمی را در کشور دیگری کار کنید ولی این نمی تواند ادامه دار باشد. من بدم نمی آید در کشور دیگری یک فیلم بسازم ولی آن فیلم باید کاراکترهای ایرانی داشته باشد و یا در کشوری باشد که قدری به ما نزدیک است. من علاقه مند شوم تا کاری را در خارج از کشور کنم. آن هم مسلماً یک فیلم خواهد بود نه یک آینده ادامه دار باشد. چندان که می بینیم بچه هایی که به خارج از کشور رفتند خیلی نتوانستند کار مداوم انجام دهند. یک کار کردند و دو کار کردند و بعد ماندند. سینما بسیار رقابتی است و محیط سینما به خصوص در امریکا به شدت با مسائلی همانند نژادپرستی عجین است و به راحتی به فیلم سازی از خاورمیانه راه نمی دهند. هالیوود یک ماشین سرمایه داری است که باید پول دربیاورد! *می توان گفت سینمای هالیوود را خوب می شناسید. چه تحلیلی از آن دارید؟ به نظرتان جنبه های مثبت و منفی آن چیست؟ هالیوود جنبه های مثبت و منفی کنار هم دارد. جنبه مثبت هالیوود که اغلب به آن توجه نمی کنیم این است که هالیوود خیلی با جامعه همراه است و همیشه به تحولات اجتماعی که در امریکا اتفاق افتاده است واکنش نشان داده است. وقتی در دهه 30 فضای گنگستری در جامعه حاکم می شود، هالیوود ژانر گنگستری می سازد. وقتی در دهه 50 مبارزه سیاه پوستان علیه نژادپرستی رشد می کند، هالیوود بلافاصله واکنش نشان می دهد و فیلم هایی با مسائل سیاه پوستان تولید می کند و ستاره سیاه پوست می سازد. وقتی در دهه 60 جنبش زنان برای احقاق حقوق آنها گسترش می یابد ما با انبوه فیلم هایی با مسائل زنان در هالیوود مواجه می شویم، زنانی قوی هستند که جلوی مردان به زانو نمی افتند. نگاه به شخصیت زنان در هالیوود متحول می شود. از این نظر هالیوود به نظر من به یک گونه حتی متعهد است. روزی که مارتین لوترکینگ کشیش سیاهپوست و نماد مقاومت سیاهان آمریکا علیه تبعیض نژادی ترور شد 5-4 روز به برگزاری مراسم اسکار مانده بود و آن سال مراسم اسکار برگزار نشد. هالیوود اعلام عزای عمومی کرد. به نظر من به همین خاطر با جامعه همراه می شود ولی در عین حال هالیوود یک ماشین سرمایه داری است که باید پول دربیاورد! به هر قیمتی که شده است. *برگردیم به آخرین بار کی سحر را دیدی؟ حاشیه هایی که همان سالها برای فیلم ایجاد شد چقدر حق و چقدر ناحق بود؟ فیلم یک مشکل مالی داشت، من هیچوقت نفهمیدم چرا. چون چک هایی دست بچه ها داده شد و این چک ها هیچوقت نقد نمی شد. این حاشیه ها خیلی پروژه را اذیت کرد و این که دوستی ها را بین بچه ها از بین برد، انگیزه کار را از بین برد. فیلم بارها متوقف شد. نکته این بود که می شد این اتفاق ها این میزان علنی نشود و می شد به مطبوعات کشیده نشود و حتی به خانه سینما کشیده نشود چون این چیزها معمولاً حل می شود ولی متاسفانه این اتفاق افتاد که به مطبوعات رفت و چیزهایی گفته شد که فقط ما را دلگیر کرد. من نقشی در این زمینه نداشتم ولی چون اسم من به عنوان تهیه کننده آمده بود گرفتار این بودم. من هنوز هم شورای داوری خانه سینما می روم و می آیم. من خیلی اذیت شدم و به همین خاطر این کار را نمی کنم. تحت هیچ شرایطی تهیه کننده نمی شوم چون خیلی اذیت شدم. *در خصوص رابطه شما با فریبرز عرب نیا حاشیه ای ایجاد شد. این صحت داشت؟ مشکلشان با من نبود. به دلایل مالی صحنه هایی از بازی آقای عرب نیا در فیلم زخمی ماند، ولی طوری ادامه دادیم که الان کسی نمی تواند تشخیص بدهد برخی صحنه ها زخمی است.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-22T12:55\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809220925101179\nبه گزارش خبرگزاری تقریب، مقتل نویسی به عنوان بخش مهمی از تاریخ نگاری اسلامی مطرح است. به قدری که بخش مهمی از اطلاعاتی که راجع به وقایع محرم سال 61 هجری در دست داریم، حاصل تلاش گزارشگران در این عرصه است. هر چند که این نوع نوشتار، سیر تاریخی و فراز و فرودهایی داشته اما با ورود تحریف ها، دروغ پردازی ها و وهن هایی همراه بوده که نه تنها موجب نشر اطلاعات غلط در میان مردم شده، بلکه شأن و منزلت حضرت سیدالشهدا علیه السلام و یاران آن حضرت را نیز تهدید کرده است. خبرگزاری تسنیم برای بررسی این نوع تحریفات با حجت الله جودکی، پژوهشگر تاریخ، گفتگو کرده است. جودکی در این زمینه با توجه به پژوهش ها و مطالعاتی که در زمینه تحریفات عاشورا انجام داده، اظهار عقیده می کند که: بعد از واقعه کربلا، دوستی شدید شیعه به اهل بیت علیهم السلام و شدت تنفرش از بنی امیه موجب شد در طول تاریخ به حادثه دردناک کربلا، شاخ و برگ های زیادی اضافه شود تا بیش از پیش بیانگر مظلومیت خاندان امام حسین علیه السلام و ستمگری و بی رحمی بنی امیه باشد. برای شروع گفت وگو خوب است تعریفی از مقتل نویسی و جایگاه آن در تاریخ بدانیم. چرا درباره شهادت امام حسین علیه السلام مقتل هایی نوشته شده است؟ آیا درباره سایر ائمه اطهار علیهم السلام و یا حتی شخصیت های تاریخی مقتل هایی نوشته شده و یا مقتل نویسی تنها به ماجرای حضرت سیدالشهدا علیه السلام اختصاص دارد؟ تاریخ نگاری در میان مسلمانان با سیره نویسی آغاز شد و با نگارش کتب مغازی، مقاتل، فتوح، مسالک و ممالک، خراج، حدیث، رجال، کلام و... تکامل پیدا کرد. در واقع این موارد شاخه های کمکی علم تاریخ هستند. مورخان بر اساس تمایل عقیدتی ـ سیاسی خویش مقتل مشاهیر مورد وثوق خود را تحریر کرده و اخبار و احادیث پیرامون زندگی، کیفیت، زمان و مکان قتل یا شهادت آن ها را گرد آوری کردند. در نتیجه مقاتل مختلف و متنوعی نگاشته شد که نام آن ها گرایش مذهبی ـ سیاسی مؤلف، و نام مؤلف تا اندازه ای درجه اعتبار گفته هایش را تعیین می کند. کتاب هایی که تحت عنوان مقتل علی(ع)، مقتل عثمان، مقتل حجر بن عدی، مقتل الحسین علیه السلام و... نوشته شده اند، از این گونه هستند. در حقیقت هر چه کیفیت قتل و یا شهادت فرد مورد نظر، پر حادثه بوده و بر اذهان مردم آن روزگار بیشتر تأثیر گذاشته، در نتیجه مورخان بیشتری به آن عنایت کرده اند و باعث نگارش مقتل های متفاوتی در آن زمینه شده است. واقعه کربلا و شهادت سبط رسول خدا صلی الله علیه و آله، مسلمانان بلاد اسلام را در شعاع وسیعی و تا مدت زمان طولانی ـ تا عصر حاضرـ متأثر کرد، به طوری که تا به حال اندیشه های بسیاری را به خود مشغول کرده و صدها کتاب و رساله در موردش نوشته اند. شاخ و برگ های اضافی به مرور جزء وقایع کربلا قلمداد شد با مروری در میان کتاب هایی که درباره واقعه عاشورا نوشته شده اند، مشاهده تعدد این منابع هستیم. در حالی که تا اندازه ای تفاوت های روایی در میان آن ها وجود دارد. چرا عده ای و حتی برخی از شیعیان، به واقعه عاشورا شاخ و برگ داده اند؟ این اقدام بر اساس محبت بوده که موجب تحریف وقایع شده است؟ بعد از واقعه کربلا، دوستی شدید شیعه نسبت به اهل بیت علیهم السلام و شدت تنفرش از بنی امیه موجب شد در طول تاریخ به حادثه دردناک کربلا، شاخ و برگ های زیادی اضافه شود تا بیش از پیش بیانگر مظلومیت خاندان امام حسین علیه السلام و ستمگری و بی رحمی بنی امیه باشد. این احساسات و عواطف کم کم به بیان داستان هایی در خصوص قساوت دشمن تبدیل شد و هر ساله بر تأثر شیعیان افزود تا جایی که بعد از گذشت چند قرن، به قدری تکرار شد که بزرگان شیعه هم به نقل آن پرداختند. همین نقل های خرافی و به اصطلاح تحریف ها را در کتاب هایی که در زمینه قیام عاشورا نوشته شده نیز مشاهده می کنیم. همین طور است. این شاخ و برگ های اضافی سپس جزء وقایع کربلا قلمداد شد و به درون کتب تاریخ و مقتل راه پیدا کرد و تشخیص سره از ناسره در واقعه طف را مشکل کرد. مرثیه ها و اشعار سوزناک نه تنها از این جنبه های اضافی و تا حدی نادرست مایه گرفت، بلکه موجب رواج و توسعه این تحریف ها و خرافات شد. این نوع خرافات و تحریفات چه آسیب هایی به اصل واقعه کربلا وارد کرد؟ لطفا نمونه هایی از تحریفات را مثال بزنید. چهره های درخشانی که با خلوص نیت در روز عاشورا جان در طبق اخلاص گذاشته و مردانه به صفوف دشمن زدند و با تمام وجود به این دنیای پر زرق و برق پشت کردند، در برخی از کتاب های مقاتل و در بعضی از اشعار و مراثی به موجودات زبونی تبدیل شدند که از دشمن با ذلت و خواری تقاضای جرعه ای آب می کردند. تشبیهات و توجیهات نامعقول ستم مضاعفی در حق این شهیدان روا داشت و بسیاری مطالب سخیف دیگر که موجب وهن شهدای کربلاست. نویسندگان جاهل و دوستان نادان چهره کربلائیان را مخدوش کردند نویسندگان جاهل و دوستان نادان با این جهت گیری های غلط، چهره کربلائیان را مخدوش نمودند و به زعم خویش تلاش کردند برای امام و اصحابش آبرو و حیثیت بیشتری کسب کنند. لذا هر روز بر تعداد سپاهیان دشمن افزودند. نخستین مقتل مکتوب، تعداد سپاهیان دشمن را پنج هزار نفر و کشته های آنان را هشتاد و هشت نفر ذکر می کند. این مطلب در کتاب قیام جاوید؛ مقتل الحسین ابی مخنف نوشته شده که من آن را ترجمه کرده ام. این تعداد را مقایسه کنید با اسرار الشهاده ملاآقا دربندی که تعداد سپاه عمر بن سعد را در کربلا، یک میلیون و ششصد هزار نفر و تعداد کسانی را که فقط به دست امام حسین علیه السلام کشته شدند، سیصد هزار نفر ذکر می کند! عده ای در این خیال بافی آن قدر پیش رفتند که نوشتند امام حسین علیه السلام تا بدان حد از سپاه دشمن کشت که خون رکابش را گرفت، بعد برای توجیه این سخن نا به جا حدیث تراشیدند که خداوند جبرئیل را فرستاد و به امام یادآوری کرد که من تو را نفرستادم که نسل بندگانم را براندازی! و امام ناگهان دریافت که راه را به خطا رفته است، لذا اعلام کرد: الهی رضا برضائک، مطیعا لامرک و.. این نویسندگان و گویندگان اساسا به تالی فاسد این سخنان اندیشه نکرده اند و نمی دانند که دروغ بستن به ائمه اطهار علیهم السلام گناه است و حتی موجب بطلان برخی فرایض می شود. همان طور که اشاره کردید عده ای این مطالب را برای افزایش بغض نسبت به دشمن مطرح کرده اند، بدون آنکه متوجه باشند چه ضربه ای به اصل موضوع وارد می کنند. در این میان، شور را بر شعور ترجیح داده و برتر دانسته اند. جایگاه شناخت صحیح و شعور دینی در اسلام و قیام حضرت سیدالشهدا علیه السلام را چگونه می توان تبیین کرد تا آموزه های این قیام، در تمام بخش های زندگی ما نمود داشته باشد؟ اگرچه بیان مسائل سوزناک، احساسات را علیه دشمن برمی انگیزد ولی مسلم است که شعور و شناخت صحیح و درست و بی غرضانه در همه اعصار و در نزد همه افراد بهتر مقبول می افتد. به بیان واضح تر اینکه، پاسخ به ندای هل من ناصر ینصرنی امام حسین علیه السلام با دروغ و پیرایه بستن به نهضت آن حضرت که سبب خشنودی عوام می شود، منافات دارد. در ثانی امروزه روشن شده است که نقل اخبار به تقلید از گذشتگان، بدون تدبر و اندیشه در آن، دردی را دوا نمی کند و شناخت سطحی که از واقعیات تاریخی به دست می آید، فقط می تواند برای لحظه ای انسان را دل مشغول کند، در حالی که شناخت واقعی و عمیق رویدادهای تاریخی به آدمی عبرت می دهد که چگونه با مشکلات در آمیزد و تجربه گذشتگان را به خدمت بگیرد. پا به جای نیکان گذارد و از خواری و ذلتی که سرانجام ستمگران است، دوری گزیند. این توصیه حضرت امیرالمومنین امام علی علیه السلام باید آویزه گوش همه باشد که فرمودند: اعقلوا الخبر اذا سمعتموه عقل رعایه لا عقل روایه، فان رواه العلم کثیر و رعاته قلیل . چون خبری را شنیدید آن را از روی تدبر و اندیشه در آن در یابید نه از روی نقل لفظ آن، زیرا نقل کنندگان علم بسیارند و اندیشه کنندگان در آن، اندک. مقاتلی که تا قرن پنجم هجری نوشته شده، مستند هستند نویسندگان، شاعران، سخنرانان، پژوهشگران و بسیاری از مردم دیگر علاقه زیادی به مطالعه وقایع عاشورا دارند. برای اینکه درک درستی از واقعه عاشورا داشته باشیم، کدام مقاتل را پیشنهاد می کنید؟ به لحاظ محتوایی مقاتل را می توان به سه دوره زمانی تقسیم کرد، اول مقاتلی که تا قرن پنجم هجری نوشته شده است. این مقاتل به دلیل نزدیکی زمانی با حادثه عاشورا دارای کمترین اشکال هستند. به ندرت مطالب سخیف و بی پایه و خلاف عقل در آن ها وجود دارد. از میان نسل اول مقاتل می توان تاریخ طبری ذیل حوادث سال های 60 و 61 هجری را نام برد، طبری مقتل الحسین را از ابومِخْنَف و عمار الدهنی نقل می کند. این مقتل در تاریخ طبری کامل است؟ نمی توان آن را کامل دانست. شاید عیب بزرگ این مقتل حذف اسناد آن باشد، چراکه مولف فقط به این بسنده کرده که مقتل را از کلبی و مدائنی و دیگران نقل می کند و گاهی از برخی اشخاص مثل حمید بن مسلم، فرزدق، علی بن حسین، ضحاک بن عبدالله ، فاطمه دختر امام حسین علیه السلام و دو نفر از افراد قبیله بنی اسد که در طول راه همراه امام بوده اند، نام می برد. در این مقتل چه تحریفی وجود دارد؟ تنها نکته تحریفی این مقتل نقل پیشنهاد سه گانه عمر بن سعد از زبان امام حسین علیه السلام است که شیخ مفید بدون نقد و تحلیل آن را پذیرفته است. بعد از این دوران، مقتل ها و روایت هایی از کربلا عنوان شده که به وفور در آن تحریف شده و با خرافات عجین شده است. بله. دوم مقاتلی که تا دوره تیموریان نوشته شده اند که میکروب تحریف در آن ها به وفور رسوخ کرده است. تحریف، جابجائی، کاستی، فزونی ها و دگرگونی متون به جا مانده را شامل می شود. در این مقاتل نویسندگان تلاش کرده اند بهترین ها را برای خود و بدترین ها را برای دشمن بنویسند. معجزات و کرامات غیرواقعی به سپاهیان امام حسین علیه السلام نسبت داده اند و مطالب خلاف عقل و عرف در آن ها فراوان است. مانند زیاد نمودن کشته های دشمن جهت بیان رشادت و جنگاوری اصحاب امام، نوحه سرایی جنیان بر امام حسین علیه السلام، سخن از نامه ای که سیصد سال قبل از شهادت امام حسین در یکی از کلیساهای روم خبر داده بود که: آیا آن امت که حسین را کشتند، امید به شفاعت جدش در روز قیامت دارند؟ یا اینکه پس از شهادت امام هر سنگی که از روی زمین بیت المقدس برداشته می شد در زیر آن خون تازه وجود داشت. نسل سوم مقاتل با تکیه بر شور نوشته شد نسل سوم مقاتل با نگارش کتاب روضه الشهداء توسط ملاحسین کاشفی شروع می شود و در دوران صفویه و قاجاریه به اوج خود می رسد. در این مقاتل به کلی اهداف نهضت حسینی واژگونه شده اند و تلاش فراوانی صورت گرفته تا شیعیان صرفا بر مصائب سیدالشهدا گریه کنند. ویژگی این مقتل ها چیست و چقدر می توان به اطلاعات آن اعتماد کرد؟ آنچه که در این مقاتل آمده با آنچه که توسط مقتل نویسان نخستین نوشته شده، بسیار متفاوت است. در این مقاتل به دلیل برجسته شدن مسائل منفی الحاقی به نهضت کربلا، اهداف اصلی و مهم و به عبارتی پیام اصلی عاشورا و کربلا به دست فراموشی سپرده شده است. در عوض مسائل حاشیه ای که اغلب جنبه هایی از حقیقت را هم در بر دارد، به شکلی محوری همه چیز را تحت شعاع خود قرار داده است. از میان نسل سوم مقاتل می توان کتاب روضه الشهداء نوشته ملاحسین واعظ کاشفی را نام برد. برای بررسی تحریفات موجود در این کتاب رجوع کنید به کتاب لؤلؤ و مرجان تألیف میرزا حسین محدث نوری. طوفان البکاء نوشته محمد بن ابراهیم مروی جوهری کتاب دیگری در این دوره است که بخش منظوم این کتاب بیش از قسمت های منثور آن است که به صورت قصیده، غزل، مثنوی و قطعه بیان شده است. این کتاب به عنوان منبعی برای برخی مداحان مورد استفاده قرار می گرفت. بله. این اشعار و مراثی سوزناک بیش از پیش خواننده را تحت تأثیر قرار می دهد. به همین دلیل وعاظ و اهل منبر به ویژه روضه خوانان به این کتاب عنایت خاصی داشته اند. این کتاب بعد از روضه الشهداء کاشفی، یکی از منابع و مآخذ ایشان است. بیشتر اشعار کتاب در حکم وهن به ائمه اطهار علیهم السلام است و کتاب به لحاظ سند بسیار ضعیف است. در واقع آنچه را که کاشفی در روضه الشهداء آغاز کرد و پیرایه های بسیاری بر نهضت حسینی بست، جوهری با اشعار نغز خود کامل کردو با توجه به تاثیر اشعار بر عوام الناس، بسیاری از این تحریفات در بین مردم جاودانه شد. نمونه هایی از تحریف ها و دروغ پردازی ها در این کتاب ها را نام ببرید. به عنوان مثال در این مقاتل تکیه فراوانی بر مشکل بی آبی در کربلا می شود و مطالب سخیف و نادرستی در این خصوص بیان می گردد. در مقاتل نخستین آمده است که امام و یارانش در صبح عاشورا خیمه مخصوص بر پا کردند که افراد در آنجا به نوره کشی می پرداختند. روضه خوانان ما متأسفانه به این نکته توجه ندارند که در فقه شیعه تأکید شده است، مادامی که حتی حیوانی مثل سگ ممکن است از خطر بی آبی تلف شود، با آب موجود نمی توان وضو گرفت و آب را باید صرف حیات آن حیوان نمود. به طور مسلم امام حسین علیه السلام و اصحاب آن حضرت بر این نکته واقف بوده اند و با علم به کم آبی، صبح عاشورا غسل کردند. دیگر اینکه تحریف گران به این نکته توجه نکرده اند که شعار امام حسین هیهات منا الذله بود، لذا ما هم باید عزت ایشان را پاس بدانیم و نشر بدهیم. اعتراض علمای بزرگ شیعه به تحریف های آشکاری که وارد نهضت کربلا شد در مقابل این تحریف ها و ظلم های آشکاری که به مقام امامت و ولایت حضرت سیدالشهدا علیه السلام شد، رویکرد عالمان دینی چه بود؟ نسل سوم مقتل نویسی که با روضه الشهداء کاشفی آغاز شد، چند بدعت و تحریف آشکار وارد نهضت کربلا کرد که البته با اعتراض علمای بزرگ شیعه روبرو شد، مانند محدث نوری صاحب مستدرک و کتاب لؤلؤ و مرجان، شیخ عباس قمی در نفس المهموم و برخی دیگر از آثارش، علامه محسن امین در نوشته هایش و از جمله رساله معروف عزاداری های نامشروع که توسط زنده یاد جلال آل احمد ترجمه و چاپ شده است، شهید مطهری در کتاب تحریفات عاشورا و بسیاری از بزرگان دیگر که ذکر اسامی آن ها موجب اطاله کلام می شود. در میان مقتل هایی که درباره کربلا نوشته شده، نفس المهموم نوشته شیخ عباس قمی دارای جایگاه خاصی است. تحلیل شما از این کتاب چیست و چه جایگاهی در میان سایر مقاتل مربوط به عاشورا دارد؟ کتاب نفس المهموم یک بار توسط مرحوم کمره ای و بار دیگر توسط مرحوم شعرانی ترجمه شده است. نکته ای که نفس المهموم را در میان کتب مقاتل ممتاز کرده است، یکی تبحر و مهارت و اشراف شیخ عباس قمی بر کتاب های پیشینیان و اخبار و حدیث است، دیگری روحیه نقادانه او که هر آنچه را مخالف واقع و عقل تشخیص می دهد، به صراحت نقد و یا رد می کند و در این خصوص وارد جزئیات مسائل می شود. شیخ عباس در این کتاب حداقل 30 مرتبه موضوعات مختلف را نقد کرده است. ویژگی مهم نفس المهموم این است که خواننده با بررسی و مطالعه دقیق این کتاب می تواند حداقل با مهمترین مقاتلی که از قرن دوم هجری تا پایان قاجاریه نوشته شده اند، آشنا شود و نمونه آرای هر کدام از این مقاتل را در یک موضوع مشخص ببیند.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-22T12:50\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809220920027428\nبه گزارش خبرگزاری تقریب، رحیم فردین از ایرانیان مقیم شهر زوریخ کشور سوییس این گونه حال و هوای این شهر را در روز تاسوعا و عاشورای حسینی را به رشته تحریر در آورده است: امسال در سوییس مراسم تاسوعا و عاشورا در نقاط مختلف خیلی ملموس تر و فراگیرتر انجام شد. غیر از مکان های شخصی و بیشتر جمع وجور، سالن هایی بزرگ که ظرفیت چند صد نفر را دارند، برای یک یا دو شب اجاره شد و مراسم با نظم و احترام برگزار شد. این مکان ها متعلق به شهرداری هر منطقه هستند و برای گردهمایی فرهنگی به همگان اجاره داده می شوند. برای پیشگیری از اختلال و حتی عملیات تخریبی، حتی انتحاری مزدوران، در مسیرها و خیابان های مختلف ایستگاه بازرسی و هشدار از طرف پلیس برقرار بود که شخصاً در چندین نقطه در اطراف زوریخ از نزدیک شاهد بودم. گروه گروه عاشقان امام حسین (ع) از ملیت های مختلف از عصر تاسوعا در حال حرکت به محل برگزاری مراسم را به چشم دیدم. حتی در چهارراهی هنگام انتظار برای سبز شدن چراغ راهنمایی، شیشه خودرو را پایین دادم و با صدای بلند رو به یکی از گروه ها فریاد زدم: یا حسین! بلافاصله چند صدایی جواب پس دادند: یا حسین! چندین سالی که در اینجا زندگی می کنم تا به این اندازه شرکت جویی افراد در عزاداری امام حسین(ع) را تجربه نکرده بودم و جالب اینکه اکثر افراد این دلدادگان حسینی، جوان بودند و اکثراً لباس مشکی به تن داشتند. کسانی که در کشورهای مسلمان زندگی می کنند، شاید این سطور را گزارش از امری ویژه ندانند، اما در اروپای درهم و برهم امروزی، در کشور نسبتاً مرفه سوییس که همانند جزیره ای در وسط اروپای متلاطم جلب توجه می کند، ابراز عملی و گرایش چشمگیر حسینی در محیط عمومی، نشانه و پیامی مستند از یک چرخش فرهنگی است که به دنبال چرخش ها در حوزه های دیگر حیات جمعی خود را نمایان کرده است. افرادی که همانند نگارنده به رغم و به میل، در مناطق مختلف جهان مسافرت می کنند، پدیداری این چرخش را از دو، سه سال پیش در اشکال گوناگون به چشم دیده، به گوش شنیده و در درون حس کرده اند. سرانجام اینکه آنچه درست است دل می پذیرد و آنچه دل پذیرفت در اندیشه رشد می کند و آنچه در اندیشه ریشه دواند، بر زبان جاری و در دیده برق می زند و پا را به رفتن در راهش بر می انگیزد و سر و دست ها به کار می افتند. چه بسا که همچون امام حسین (ع) و حضرت عباس (ع) فدای کردار درستی می شود. خداوند همه ما را به شرف مقاومت حضرت زینب (ع) در موطن و غربت مستحق الطاف خود قرار دهد.\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809220750098685\nملت ایران با اتحاد و انسجام در جنگ اقتصادی پیروز می شود\nاستاندار قزوین گفت: اطمینان داریم ملت ما مانند دوران دفاع مقدس و با توجه به اینکه تجربه سال ها تحریم را داشته با اتحاد و انسجام از این مرحله عبور کرده و در جنگ اقتصادی پیروز می شود.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-22T10:38\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809220708138245\nبا 6 نشانه خاموش گرفتگی سرخرگ ها در بدن آشنا شوید\nبه گزارش خبرگزاری تقریب؛ پیشگیری از بیماری قلبی بهترین گزینه محسوب می شود، اما تشخیص زودهنگام نیز می تواند نجات بخش باشد. با تشخیص به موقع می توان تغییراتی را در سبک زندگی و درمان های پزشکی ایجاد کرد که می توانند حمله قلبی را به تاخیر انداخته یا از آن پیشگیری کنند. حدود 80 درصد موارد بیماری قلبی با تغییرات سبک زندگی قابل پیشگیری هستند. برای تشخیص زودهنگام بیماری قلبی می توانید به نشانه های خاموشی که در ادامه به آنها اشاره می شود، توجه داشته باشید. با 6 نشانه خاموش گرفتگی سرخرگ ها در بدن آشنا شوید طاسی در یک مطالعه جامع جدید که با حضور تقریبا 37 هزار مرد انجام شد، طاسی شدید در تاج سر به عنوان یک نشانگر قوی برای پیش بینی بیماری سرخرگ کرونر در هر سنی شناسایی شد. در مطالعه ای دیگر با حضور بیش از 7 هزار نفر (از جمله 4 هزار زن) طاسی متوسط تا شدید با خطر دو برابری مرگ ناشی از بیماری قلبی در هر دو جنسیت پیوند خورده بود. چین خوردن گوش یکی از نشانگرهای عجیب بیماری قلبی بروز چین در قسمت لاله ی گوش است و در گزارش های پژوهشی پزشکی به عنوان نشانه ای از بیماری سرخرگ کرونر به آن اشاره شده است. چین خوردن لاله گوش ممکن است در نتیجه گردش خون ضعیف، از جمله در سرخرگ های قلب شکل بگیرد. اگرچه برخی کارشناسان پزشکی معتقدند که بروز چین در لاله گوش نشانه ای کلی از افزایش سن است، پژوهشگران از روش سی تی اسکن پیشرفته برای بررسی بیماری سرخرگ کرونر خاموش استفاده کرده و دریافتند که چین لاله گوش حتی پیش از مد نظر قرار دادن عوامل خطرآفرین دیگر مانند سن و سیگار کشیدن می تواند بیماری قلبی را پیش بینی کند. درد در ناحیه ساق پا هنگام پیاده روی این شرایط به نام لنگی شناخته می شود. آترواسکلروز (سخت شدن سرخرگ ها) می تواند موجب بروز انسداد در سرخرگ های پا، به ویژه در افراد سیگاری شود، پیش از این که بیماری سرخرگ کرونر تشخیص داده شود. این نشانه باید بدون تاخیر مورد بررسی قرار بگیرد. تشخیص هرچه سریع تر بیماری قلبی از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا درمان های غذایی و پزشکی بسیاری وجود دارند که می توانند به بهبود شرایط کمک کنند. به طور معمول، توصیه می شود این افراد مصرف مواد غذایی گیاهی را افزایش داده و محصولات حیوانی کمتری مصرف کنند و همچنین یک برنامه پیاده روی منظم را دنبال کنند. درد در ناحیه ساق پا می تواند به طور کامل طی چند هفته بهبود یابد و برای سال ها بازنگردد. هر فردی که با نشانه های پنهان بیماری قلبی مواجه است باید بر فشار خون، کلسترول و قند خون ناشتای خود نظارت داشته باشد. فک درد این نشانه از گرفتگی سرخرگ بیشتر در زنان رخ می دهد، اما مردان نیز باید به آن توجه داشته باشند. بنابر گزارش دانشکده پزشکی هاروارد، درد در ناحیه فک و گردن از نشانه های رایج آنژین است که این شرایط به واسطه جریان خون ضعیف به قلب رخ می دهد. درد به دلیل آن شکل می گیرد که عصب واگ، عصب اصلی که سیگنال های درد را از قلب انتقال می دهد، در تماس مداوم با گردن، فک، سر، و دست چپ قرار دارد. در صورت مواجهه با فک درد برای بررسی دقیق شرایط به پزشک مراجعه کنید. کمر درد کمر درد ممکن است نشانه ای ساده از پیری عضلات نباشد. کمر یکی از نخستین قسمت های بدن است که با تجمع پلاک در رگ ها مواجه می شود. احساس درد به واسطه کاهش جریان خون به این منطقه رخ می دهد که می تواند موجب تضعیف دیسک هایی شود که از ستون فقرات پشتیبانی می کنند. عادت سیگار کشیدن همان گونه که می دانید، سیگار کشیدن یکی از بدترین کارهایی است که می تواند سلامت شما را در معرض خطر قرار دهد. و ترک سیگار نیز یکی از بهترین کارهایی است که می توانید برای کاهش خطر بیماری سرخرگ کرونر انجام دهید.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-22T09:53\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809220623024116\nبه گزارش خبرگزاری تقریب، بیست و ششمین راهپیمایی حق بازگشت اهالی غزه جمعه این هفته نیز همانند جمعه های قبل در مرزهای نوار غزه با فلسین اشغالی برگزار شد. نظامیان رژیم صهیونیستی همچون هفته های پیش برای ممانعت از راهپیمایی فلسطینیان ساکن غزه به سمت آن ها تیراندازی و گلوله های حاوی گاز اشک آور شلیک کردند. خبرگزاری صفا فلسطین به نقل از وزارت بهداشت نوار غزه گزارش داد که در حملات امروز نظامیان صهیونیستی به افراد شرکت کننده در راهپیمایی حق بازگشت، یک جوان فلسطینی 25 ساله به نام کریم محمد کُلّاب شهید و 159 تن دیگر زخمی شده اند. شهید کریم محمد کلاب بر اساس آمار وزارت بهداشت غزه، در بین این تعداد زخمی، 33 تن بر اثر اصابت گلوله جنگی زخمی شده اند که گفته می شود حال چهار تن از آن ها وخیم گزارش شده است. با شهادت این جوان فلسطینی شمار شهدای راهپیمایی های بزرگ حق بازگشت به 175 شهید و بیش از 19 هزار زخمی رسید. راهپیمایی حق بازگشت جمعه این هفته با مشارکت هزاران فلسطینی ساکن غزه، تحت عنوان شکست محاصره غزه از عصر جمعه در شرق غزه شروع شد. راهپیمایی های حق بازگشت به سرزمین های اشغالی از 30 مارس 2018 (10 فروردین 1397) در اعتراض به اقدام دونالد ترامپ ، رئیس جمهوری آمریکا در شناسایی شهر قدس به عنوان پایتخت رژیم صهیونیستی و تصمیم واشنگتن برای انتقال سفارت آمریکا از تل آویو به این شهر آغاز شد. یکی از مطالبات اهالی غزه و گروه های مقاومت در مقابل توقف این راهپیمایی ها، لغو محاصره نوار غزه از سوی تشکیلات خودگردان فلسطین و رژیم صهیونیستی است.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-22T08:55\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809220525122052\nبه گزارش خبرگزاری تقریب: تهیه یک صبحانه سالم و خوشمزه که مواد غذایی لازم را به بدن ما برساند بهترین کاری است که در جهت مثبت پیش رفتن یک روز کامل انجام داد. اهمیت صبحانه به چه خاطر است؟ این وعده غذایی وعده ای است که آغاز روز کودک شما را در مدرسه تامین می کند. صبحانه های خوشمزه برای بچه مدرسه ای ها+ دستور تهیه وقتی فرد از خواب بیدار می شود مغز و بدن او نیاز به سوخت دارد تا بتواند عملکرد مناسبی از خود نشان دهد. اما کدام مواد غذایی برای این وعده غذایی مناسب هستند؟ بهترین گزینه برای صبحانه مواد غذایی هستند که شامل پروتئین و فیبر باشند. مواد غذایی که دارای شکر زیاد هستند مناسب نیستند. زیرا این مواد مانند دانه های تصفیه شده باعث افزایش سطح قند خون می شود و سپس به سرعت کاهش میابد. این باعث می شود که کودک شما احساس گرسنگی یا خواب آلودگی کند. اما دانه های کامل به آرامی توسط بدن جذب می شوند و قند خون کودکتان تغییر چشمگیری نخواهد کرد. این دانه ها به دلیل داشتن فیبر و پروتئین مدت زمان بیشتری کودک شما را سیر نگه می دارد. در ادامه با چند صبحانه سالم برای مدرسه ای ها آشنا می شویم. تخم مرغ اسکرمبل با نان تست کودکان معمولا صبحانه های گرم را بیشتر می پسندند. تهیه این تخم مرغ 2 دقیقه بیشتر زمان شما را نمی گیرد. از طریق تهیه این صبحانه می توانید به کودکتان کمک کنید تا روز خوبی را داشته باشد. تخم مرغ با مافین انگلیسی برای تهیه این صبحانه به مافین انگلیسی نیاز دارید. اکثر کودکان آن را دوست دارند. این مافین ها به همراه تخم مرغ خوشمزه تر هم خواهند بود. می توانید روی آن هر چیزی اضافه کنید. یکی از بهترین مورد هایی که می توانید روی تخم مرغتان قرار دهید پنیر است. کودکتان عاشق آن خواهد شد. مافین انگلیسی چیزی شبیه نان همبرگر کوچک است. بلغور جو دو سر بلغور جو دو سر یک صبحانه عالی است که به صورت ها مختلف می توانید آن را سرو کنید. یکی از راه هایی که جدیدا برای سرو آن پیدا کردیم این است که آن را در فر قرار دهید. کمی بلغور جو دو سر را به همراه 2 لیوان آب درون یک کاسه بریزید و آن را درون مایکروفر قرار دهید تا بپزد. بعد از اینکه آن را خارج کردید می توانید کمی کره و مغز های مختلف مانند بادام و گردو به آن اضافه کنید. حتی می توانید آن را به همراه میوه های مختلف سرو کنید. کاپ کیک کاپ کیک ها را هر زمانی که بخواهید می توانید استفاده کنید. هنگامی که وقت کافی برای تهیه صبحانه ندارید می توانید یک کاپ کیک را به همراه چایی یا قهوه که کافئین دارند برای کودک خود آماده کنید. تست با کمک نان تست می توانید بی نهایت صبحانه متنوع تهیه کنید و کودکتان از خوردن آن لذت ببرد. تستان را می توانید به همراه پنیر و گردو، کره بادام زمینی و سیب، مربا و کره، موز و شکلات صبحانه، تخم مرغ و بیکن، تخم مرغ پخته شده با گوجه و هزاران نوع دیگر تهیه کنید و برای کودکتان سرو کنید. حتی از تست های مختلف می توانید به عنوان میان وعده برای کودکتان استفاده کنید و به عنوان تغذیه با خود به مدرسه ببرد. نان تست همیشه یکی از بهترین گزینه ها برای یک صبحانه سالم برای مدرسه ای ها است.\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809220525128902\nنقش یزید در فاجعه کربلا به روایت علمای اهل‌سنت\nخبرگزاری تقریب: در کنار تعداد چشمگیری از شخصیت ها و علمای برﺟﺴﺘﮥ سنی که نقش یزید را در فاﺟﻌﮥ کربلا انکارناپذیر دانسته اند و مستندی محکم برای صدق مدعای این مقاله است، ﺗﺄمل در وقایعی که از مرگ معاویه تا پس از شهادت امام حسین(ع) رخ دادند، به وضوح نقش اصلی یزید را در این ماجرا ﺗﺄیید می کنند. این وقایع و اتفاق ها به ترتیب وقوع تاریخی از این قرار است: .الف. زمینه چینی یزید برای برخورد و جنگ با عراقیان: بنابر گزارشی که در الفتوح ابن اعثم کوفی و مقتل خوارزمی آمده است که منابعی شیعی یا با گرایش های قوی شیعی هستند، یزید در نخستین روز خلافت خود آنگاه که شامیان برای تهنیت خلافت او و تعزیت مرگ معاویه به نزدش آمدند، از خوابی سخن گفت که از درگیری نزدیک با عراقیان خبر می داد. یزید گفت که در خواب دید که در میان او و عراقیان نهری از خون جاری است که وی امکان عبور از آن را ندارد تا اینکه ابن زیاد آمد و او را از نهر عبور داد (ابن اعثم، 1406: 3/6؛ خوارزمی، 1948: 1/179). وی خواب خود را چنین تعبیر کرد که بین شامیان و عراقیان به زودی ملحمه ای رخ خواهد داد. هرچند صحت این گزارش محل تردید است، این مسئله تاحدودی روشن است که وی از همان آغاز احتمال بروز خطر را ازجانب عراقیان که دل در گرو محبت خاندان علی(ع) داشتند، احساس می کرد و پیشاپیش مردم شام را برای جنگ با عراقیان مهیا می کرد؛ چنان که در پایان همین روایت از اعلام آمادگی شامیان برای جنگیدن با آنان سخن به میان آمده است (ابن اعثم، 1406: 3/6). ب. ارسال نامه ای تند ازسوی یزید به فرماندار مدینه برای گرفتن بیعت از امام حسین(ع) یا قتل ایشان: بنابر گزارش های معتبر تاریخی، یزید بلافاصله پس از برتخت نشستن نامه ای برای کارگزار خود در مدینه، ولیدبن عتبه، نوشت و به او دستور داد تا از حسین بن علی(ع) و عبدالله بن زبیر بیعت بگیرد. محتوای این نامه را منابع گوناگون ذکر کرده اند؛ درحالی که در شماری از منابع، تنها از دستور یزید برای سختگیری در امر بیعت سخن گفته شده است (ابن قتیبه، بی تا: 1/174و175؛ بلاذری، 1998: 4/332و333؛ طبری، بی تا: 5/338؛ شیخ مفید، 1399: 200). عده ای دیگر از دستور اکید یزید مبنی بر بیعت گرفتن از این دو تن یا فرستادن سرهای آنان سخن به میان آورده اند (یعقوبی، 1413: 2/154؛ ابن اعثم، 1406: 3/9، 19). اینکه یزید در ناﻣﮥ کوتاهی، آن هم به جای اعلام عام به طور مخفیانه، از حاکم خود در مدینه چنین خواسته ای دارد، نشان از آن دارد که یزید به دنبال آن بود که درصورت انجام چنین عملی، یعنی گردن زدن آنها، گناه این کار بر دوش والی مدینه بیفتد (Ahmad, 2006: 118-119). ولید پس از دریافت این نامه، به دنبال امام و ابن زبیر فرستاد، بی آنکه از مقصود خود به آنها سخنی بگوید. گویا این پیشنهاد را مروان داد تا از مقاومت احتمالی آنها برای بیعت یا گریزشان جلوگیری کند (ابنlrm;اعثم، 1406: 3/9؛ بلاذری، 1998: 4/333)؛ اما آن دو به فراست از ماجرا باخبر شدند؛ ابن زبیر از رفتن خودداری ورزید و امام با عده ای از همراهان خود نزد ولیدبن عتبه، حاکم مدینه، رفت (ابن اعثم، 1406: 3/12؛ دینوری، 1368: 227). شاید امکان این نباشد که به طور کامل از محتوای ناﻣﮥ یزید آگاه شد؛ اما شواهد تاریخی تاحدودی از دستور یزید برای کشتن امام(ع) و ابن زبیر درصورت امتناع از بیعت خبر می دهند؛ ازجمله عملکرد مروان بن حکم در این ماجرا که هنگامی که امام(ع) در دارالعماره از بیعت خودداری ورزید و کار بیعت را به فردا و در حضور مردم موکول کرد، مروان به ولید پیشنهاد کرد که او را بدون بیعت رها نسازد و درصورت امتناع، وی را بکشد؛ چراکه به عقیدﮤ او، رهاکردن امام و ابن زبیر باعث گریختن ایشان و افزایش خونریزی در جامعه می شد و فتنه ای را روشن خواهد ساخت که به سادگی خاموش نخواهد شد (خلیفه بن خیاط، 1968: 1/282و283؛ دینوری، 1368: 227؛ بلاذری، 1998: 4/333، 336؛ ابن اعثم، 1406: 3/9و10، 14). شدت عمل مروان به احتمال از دستور یزید برای به کاربردن خشونت علیه امام(ع) و احساس خطر او ازجانب امام(ع) ناشی بود. بنابراین امکان این تصور وجود دارد که یزید نیز همین طرح و نقشه را در سر داشت. عزل ولید ازسوی یزید از امارت مدینه پس از اهمال وی در کار امام(ع) (بلاذری، 1998: 4/341) ناخرسندی یزید از عمل ولید و یکی بودن اندﻳﺸﮥ او و مروان را تأیید می کند. ازسوی دیگر، امام در حالی در مجلس فرماندار مدینه حاضر شد که از جان خود بیمناک بود و احتمال می داد در صورت بیعت نکردن، کشته شود؛ ازاین رو شماری از بنی هاشم را همراه خود برد (دینوری، 1368: 227؛ ابن اعثم، 1406: 3/13). بی شک اگر امام احساس امنیت می کرد، هرگز سی تن را برای محافظت از جان خود، به خاﻧﮥ فرماندار نمی برد. ج. بیم امام بر جان خود و خانواده اش و خروج از مدینه: امام پس از خودداری از بیعت، دریافت که ماندن در مدینه دیگر به صلاح نیست؛ ازاین رو شبانه شهر را ترک کرد و به طرف مکه رفت که حرم بود. ایشان به هنگام خروج از شهر، به این آیه از قرآن متوسل شد: پس ترسان و نگران از شهر خارج شد، گفت خدایا مرا از ستمکاران رهایی بخش (قصص ، 21؛9 طبری، بی تا: 5/343؛ شیخ مفید، 1399: 202). توسل به این آیه به خوبی وضعیت اضطراری ایشان را نشان می دهد. بیم از کشته شدن، عامل این خروج اضطراری بود. ایشان در پاسخ به ابوهُره اسدی که علت خارج شدن ایشان را از مدینه پرسید، پاسخ داد: بنی امیه مالم را بردند و آبرویم را ریختند، صبر کردم و حال به دنبال ریختن خونم بودند که گریختم (ابن نما، 1406: 46). ایشان پس از رسیدن به مکه به شعری متوسل شد که انگیزﮤ این خروج را به خوبی نشان می دهد: من از اینکه چوپانان صبحگاهان بر من هجوم آرند و محاصره ام کنند باکی ندارم. آنگاه که از ترس مرگ دست ذلت به ظالم دهم تا خود را از خطرهایی که مرا هدف گرفته اند کنار کشم، مرا نشاید که آزادمرد خوانند (بلاذری، 1998: 4/337). هنگامی که یزید به ابن عباس در مکه نامه نوشت و از او خواست که حسین(ع) را از قیام علیه وی بازدارد، ابن عباس پاسخ داد حسین (ع) به من خبر داده است که علت آمدنش به اینجا، رفتار سوء عامل اموی در مدینه و تعجیل در کار ایشان با ابراز سخنانی تند بوده است (سبط بن جوزی، 1418: 215و216). د. عزل فرماندار مسامحه کنندﮤ مدینه: یزید در رمضان سال 60ق/679م، ولیدبن عتبه را از فرمانداری مدینه عزل کرد و عمروبن سعید اَشدق را با حفظ سمت در امارت مکه، به ولایت مدینه نیز منصوب کرد (طبری، بی تا: 5/343؛ سبط بن جوزی، 1418: 214؛ ابن کثیر، 1413: 8/158). گویا علت عزل ولید نامه ای بود که مروان بن حکم به یزید نوشت و در آن از چاپلوسی و سستی ولید در کار امام حسین(ع) و ابن زبیر انتقاد کرد (بلاذری، 1998: 4/341). هنگامی که عمروبن سعید به مدینه رسید به منبر رفت و تصمیم خود را مبنی بر جنگیدن با ابن زبیر که از همان آغاز هدف او شورش علیه امویان و به دست گرفتن قدرت بود، اعلام کرد (خلیفه بن خیاط، 1968: 1/283). عزل فرماندار مدینه ﻧﺘﻴﺠﮥ مستقیم خودداری او از کشتن امام بود؛ چنان که پس از آگاهی از ناﻣﮥ یزید گفت: نه به خدا سوگند من قاتل حسین بن علی(ع)، نوﮤ پیغمبر(ص)، نخواهم بود؛ حتی اگر همه دنیا را به من دهند (بلاذری، 1998: 4/336؛ ابن کثیر، 1413: 8/157). همچنین هنگامی که مروان از او خواست امام(ع) را درصورت اجتناب از بیعت بکشد، آرزو کرد ای کاش پیش از این مرده بود و چنین روزی را نمی دید (ابن اعثم، 1406: 3/10). به همین علت بلافاصله پس از شنیدن وعدﮤ امام مبنی بر بیعت در حضور جمع، ایشان را رها کرد (ابن اعثم، 1406: 3/12؛ ابن کثیر، 1413: 8/158). ولید سپس عبدالله بن زبیر را که از بیراهه به مکه رفته بود، تعقیب کرد؛ اما در پی تعقیب امام حسین(ع) که ازطریق اصلی راهی مکه شد، برنیامد (بلاذری، 1998: 4/334) و به این صورت، به عمد از دنبال کردن امام خودداری ورزید. ر. اقدام یزید برای دستگیری یا قتل امام حسین(ع) در مکه: یزید پس از آنکه موفق نشد در مدینه از امام بیعت بگیرد، در تلاش بود این کار را در مکه صورت دهد. ازهمین رو نامه ای ملاطفت آمیز به ابن عباس نوشت که در مکه به سر می برد و از او خواست امام را از خروج علیه خود باز دارد و به راه بیعت وا دارد. ابن عباس هم ضمن وعده دادن به یزید (سبط بن جوزی، 1418: 215و216) درصدد برآمد امام(ع) را از رفتن به کوفه باز دارد و ایشان را به ماندن در مکه، تا پایان مراسم حج، تشویق کند تا ایشان مردم را در ایام حج دیدار کند و نظر آنها را دربارﮤ تصمیم خود بداند؛ سپس اقدام کند و درصورت تصمیم برای خروج از مکه، به محل دیگری غیر از عراق، برای مثال به یمن، برود (مسعودی، 1970: 5/129تا131). اما امام ضمن ﺗﺄیید خیرخواهی ابن عباس، تصمیم خود را به دو علت بازگشت ناپذیر عنوان کرد: نخست ناﻣﮥ مسلم بن عقیل مبنی بر آمادگی کامل کوفیان برای همراهی با ایشان و دوم ترس از دستگیری یا کشته شدن در مکه و شکسته شدن حرمت حرم امن الهی (طبرسی، 1417: 1/445؛ ابن کثیر، 1413: 8/177و178). تعجیل امام برای پایان دادن به اعمال حج خود، ازطریق تبدیل حجّ واجب به عمرﮤ مفرده و رهسپارشدن بی درنگ به همراه خانواده به سوی عراق، این احتمال را قوت می بخشد که یزید قصد دستگیری و به زور بیعت ستاندن از ایشان و درصورت اجتناب، ترور اایشان را داشت (ابن نما، 1406: 46؛ مجلسی، 1385: 45/99)؛ اما امام(ع) قصد نداشت با کشتن شدن ایشان حرمت خانه خدا بشکند.10 ز. گماردن ابن زیاد به جای نعمان بن بشیر در کوفه: انتصاب ابن زیاد به امارت کوفه به اشارﮤ سَرجون، مولای معاویه، از اقداماتی است که نشان دهندﮤ شدت عمل یزید در قبال امام حسین(ع) است. پیش از آمدن ابن زیاد به کوفه، نعمان بن بشیر والی شهر بود که به لحاظ سیاسی، شخص نرم خویی بود. به همین علت، بیشتر مردم شهر به گرد فرستادﮤ امام، یعنی مسلم بن عقیل، جمع شدند؛ به طوری که بیم آن می رفت کار از دست بنی امیه خارج شود (سبط بن جوزی، 1418: 221). یزید با آگاهی از اوضاع کوفه، نعمان را عزل کرد و عبیدالله بن زیاد را با حفظ سمتش در جایگاه والی بصره، به امارت کوفه برگزید و به او دستور داد به کوفه رود و اوضاع را تغییر دهد (طبری، بی تا: 5/348؛ مسکویه، 1379: 2/42). ابن زیاد فردی سرسپرده و درعین حال بسیار قدرت طلب و خونریز بود که برای رضای خاطر امیر خود، از هیچ کاری ابا نداشت. به عقیدﮤ مادلونگ (Madelung)، یزید ازآن رو که حسین بن علی(ع) را تهدیدی همیشگی برای حکومت خود تلقی می کرد، در آرزوی کشته شدن او بود؛ اما نمی خواست در چشم مردم در حکم قاتل حسین(ع) جلوه کند؛ ازاین رو ابن زیاد را برای این کار برگزید که بسیار علاقه داشت حسین(ع) را تحقیر کند و بکشد. رفتاری که وی در قبال کشته های لشکر امام(ع) انجام داد و دستوردادن به پایمال کردن آنها با اسبان، نشانی از این تمایل بود.11 س. نحوﮤ مواجهه با حضور مسلم بن عقیل در کوفه: ﻣﺄموریت اصلی ابن زیاد در کوفه تعقیب و دستگیری مسلم بن عقیل بود؛ چنان که در همان ناﻣﮥ انتصاب او، به این امر تصریح شده بود که مسلم را دستگیر کند و سپس تبعید یا مقتول کند (دینوری، 1368: 231؛ طبری، بی تا: 5/348، 357؛ ابن اعثم، 1406: 3/41و42). ابن زیاد پس از رسیدن به شهر و به دست گرفتن اوضاع، موفق شد مسلم را دستگیر کند و همراه هانی بن عروه به قتل رساند و این گونه کار دعوت امام(ع) را در کوفه یکسره کند. او همچنین سلیمان یا سلمان که فرستادﮤ امام(ع) در بصره بود (دینوری، 1368: 231و232؛ ابن اعثم، 1406: 3/42و43؛ سیدبن طاووس، بی تا: 44) و عبدالله بن یقطین، قاصد مسلم بن عقیل به طرف امام(ع) را به قتل رساند (ابن اعثم کوفی، 1406: 3/50و51). یزید با شنیدن این اخبار، زبان به تحسین ابن زیاد گشود (دینوری، 1368: 242) و از او خواست مراقب عراق باشد و به هرکس بدگمان شد، دستگیرش کند و به تهمت بکُشد (طبری، بی تا: 5/380و381؛ خوارزمی، 1948: 1/215). یزید سپس دستور داد سرهای کشتگان، یعنی هانی و مسلم را که ابن زیاد فرستاده بود، بر دروازﮤ دمشق بیاویزند (ابن اعثم کوفی، 1406: 3/70؛ ابن شهرآشوب، بی تا: 4/94). ش. دستور یزید به ابن زیاد برای سختگیری و قتل امام(ع): پس از خاﺗﻤﮥ کار مسلم، یزید به ابن زیاد دستور داد که کار را بر حسین بن علی(ع) سخت گیرد و غائله را خاتمه دهد یا اینکه او را مانند برده ای نزد یزید بازگرداند (یعقوبی، 1413: 2/155؛ بلاذری، 1998: 163). محتوای ناﻣﮥ یزید به ابن زیاد را منابع به صورت متفاوت ذکر کرده اند. در شماری از آنها تنها از ابن زیاد خواسته شده است که حسین بن علی(ع) را رها نسازد و حتی در اخبارالطوال چنین آمده است که تنها با کسی بجنگد که وی آغازکنندﮤ جنگ باشد (غیرَ اَلّاتُقاتِلَ اِلّا مَن قاتَلَک) (دینوری، 1368: 242؛ ابن کثیر، 1413: 8/179)؛ اما در شمار دیگری از منابع، از دستور یزید به جنگ با امام(ع) درصورت خودداری از بیعت، به صراحت سخن به میان آمده است (یعقوبی، 1413: 2/155؛ ابن عساکر، 1415: 14/213). چنان که این مطلب را خود ابن زیاد نیز در نامه اش به امام حسین (ع)، هنگامی که در کربلا نزول کرده بود، عنوان کرد: امیرالمومنین مرا فرمان داده که بالش بر زیر سر ننهم و شکم را از نان پر نسازم تا اینکه تو را به فرمان او آرم یا تو را به سوی خدای لطیف خبیر فرستم (ابن اعثم کوفی، 1406: 3/95؛ خوارزمی، 1948م: 1/239). ص. سخت گیری شدید ابن زیاد بر امام(ع): سخت گیری های ابن زیاد بر امام(ع)، باوجود تمایل نداشتن کوفیان و فرماندهان آنان برای جنگ،12خود علت دیگری بر تحت فشار قرارداشتن ابن زیاد است. فرماندهان او در این ماجرا، یعنی حرّبن یزید ریاحی و عم بن سعد، هیچ تمایلی به جنگ نداشتند و امام(ع) (بلاذری، 1998: 4/188؛ طبری، بی تا: 5/401)، یاران ایشان (ابن اعثم، کوفی 1406: 3/112؛ طبری، بی تا: 5/426) یا خود این فرماندهان پیشنهادهایی مطرح کردند (طبری، بی تا: 5/402و403؛ شیخ مفید، 1399: 225؛ مقدسی، 1962: 6/10). بیم اصلی ابن زیاد از نافرمانی در قبال دستور یزید مبنی بر گرفتن بیعت از امام(ع) یا قتل ایشان بود؛ چنان که وی در ناﻣﮥ خود به امام(ع) به صراحت این دو پیشنهاد را مطرح کرد. ض. عملکرد یزید بعد از واﻗﻌﮥ عاشورا: یزید پس از آگاهی از واﻗﻌﮥ کربلا به ابن زیاد دستور داد تا سرها را به همراه اموال و کاروان اسرا به دمشق بفرستد (سیدبن طاووس، بی تا: 171). به دستور یزید، سرهای شهدا و کاروان اسرا را برای عبرت سایران، در شهرهای بین راه گرداندند که البته با عکس العمل یکسانی ازسوی مردم مواجه نشد.13 امکان ندارد که این رفتار عمل کسی باشد که از کردﮤ خود پشیمان است. یزید سپس دستور داد سر امام(ع) را بر در مسجد جامع دمشق (مجلسی، 1385: 45/155و156) یا کاخ خود (خوارزمی، 1948: 2/73و74؛ مجلسی، 1385ق: 45/142) بیاویزند تا ماﻳﮥ عبرت سایران شود. شامیان نیز دسته دسته به نزد یزید می آمدند و پیروزی اش را بر این خارجی، امام حسین (ع)، تبریک می گفتند (ابن نما، 1406: 100). برناﻣﮥ استقبال باشکوهی از کاروان اسرا ترتیب داده شد. شهر به گونه ای آذین بسته شد که سهل بن سعد، از صحاﺑﮥ پیامبر(ص)، گمان کرد عیدی فرا رسیده است که او از آن بی خبر است. کاروان را سه روز در نزدیکی شهر نگه داشتند تا شهر را بیارایند و مردمان شهر رقص کنان و دف زنان با دست و پای خضاب شده و چشمان سرمه کشیده به استقبال کاروان اسرا آمدند (خوارزمی، 1948: 2/60و61). امکان ندارد که تمام این جریان ها بدون اطلاع و رضایت یزید صورت گرفته باشد. ط. اظهار شادی اولیه یزید از قتل امام(ع): به استثنای یکی دو گزارش شاذّ،14 تاحدودی تمامی منابع بر این نکته متفق اند که یزید به محض دیدن سر مبارک امام حسین(ع) دستور داد آن را در تشتی زر قرار دهند؛ سپس با چوب دستی شروع به ضربه زدن به دندان های امام(ع) کرد؛ درحالی که شعری از ابن زَبعری، با موضوع انتقام از مسلمانان، یا شعری دیگر را زمزمه می کرد (یعقوبی، 1413: 2/159؛ اصفهانی، بی تا: 119؛ طبری، بی تا: 5/390، 465؛ ابن اعثم کوفی، 1406: 3/149تا151؛ مسعودی، 1970: 5/144). این عمل یزید چنان زننده بود که ابوبُرزه اسلمی، از صحاﺑﮥ پیامبر(ص)، بدان اعتراض کرد (بلاذری، 1998: 222؛ مسعودی، 1970: 5/144)؛ اما یزید بدان توجهی نکرد و حتی وی را تهدید کرد که اگر از صحاﺑﮥ پیغمبر(ص) نبود، گردنش را می زد. پس از این ماجرا نیز تا چند روز در کنار سر امام حسین (ع) مجالس بزم و میگساری برگزار کرد (خوارزمی، 1948: 2/72؛ سیدبن طاووس، بی تا: 190)؛ حتی به نقل از منابع شیعی، به خطیبی دستور داد بر منبر رود و در مذمّت حسین(ع) و پدرش علی(ع) سخن بگوید (ابن نما، 1406: 102؛ سیدبن طاووس، بی تا): 187و188). وی همچنین در آغاز اهانت های متعددی به اسرا کرد. نخست آنکه دستور داد آنها را به سرعت و با وضعیتی نامطلوب، بسته با غل وزنجیر بر پشت شتران، از کوفه به شام بیاورند (سبط بن جوزی، 1418: 237، 260)؛ به طوری که بدن های اسرا مجروح شد و سپس آنها را در جایی نامناسب جای داد (سیدبن طاووس، بی تا: 188). آنگاه که اسرا به مجلس یزید رسیدند و او امام سجاد(ع) را مقیّد و دست بسته دید، گفت: ای علی بن حسین(ع) خدا را شکر که پدرت را کشت... (مجلسی، 1385ق: 45/168). وی همچنین تصمیم داشت فاطمه دختر امام حسین(ع) را به مردی شامی بدهد (سبط بن جوزی، 1418: 260) که با مقاومت سرسختاﻧﮥ حضرت زینب(س) از این کار منصرف شد. ظ. برخورد ملاطفت آمیز با ابن زیاد پس از واﻗﻌﮥ کربلا: یکی از علت های مهمی که از پشیمان نبودن واقعی یزید و بلکه ﺗﺄیید عمل قاتلان امام حسین(ع) نشان دارد، انجام ندادن کوچک ترین تنبیهی در حق آنها بود؛ حتی وی بیشترین هدایا و جوایز را به مسئول اصلی این واقعه، یعنی عبیدالله بن زیاد، بخشید (سبط بن جوزی، 1418: 260). پس از این ماجرا، یزید عراق عرب و جبال را به او سپرد و مبلغ یکzwj;میلیون درهم هم به او جایزه داد (ابن اعثم کوفی، 1406: 3/156)؛ سپس او را از کوفه به نزد خود فراخواند و شب نشینی های متعددی با او ترتیب داد. در یکی از این مجالس، در تعریف از عمل ابن زیاد چنین سرود: پیالهlrm;ای از شراب به من بده که تا مغز سرم نفوذ کند و مانند آن را هم به ابن زیاد بنوشان که همراز و امانت دار من است و مرا در لشکرکشی هایم به پیروزی می رساند. همان که قاتل خروج کننده بر من، یعنی حسین بود و نابودکنندﮤ دشمنان و حسودان است (مسعودی، 1970: 5/156و157؛ سبط بن جوزی، 1418: 260). وی همچنین هنگامی که نعمان بن بشیر، والی معزول کوفه، را دید به طعنه از او پرسید نظرت دربارﮤ کار ابن زیاد چیست؟ و نعمان به کوتاهی پاسخ داد: الحربُ دُوَلٌ و اگر پدرت معاویه زنده بود چنین نمی کرد (خوارزمی، 1948: 2/59و60). اشارﮤ نعمان به سفارشی بود که معاویه به هنگام مرگ خود به یزید کرده بود که کار عبدالله بن زبیر را یکسره کند؛ اما با حسین بن علی(ع) مدارا کند (دینوری، 1368: 226). به گزارش شعبی، وی از مروان بن حکم نیز به علت اقداماتش در این ماجرا تشکر کرد (سبط بن جوزی، 1418: 260). . ع. مواضع صحابه و بزرگان دربارﮤ واﻗﻌﮥ عاشورا: اعلام نظر ابن عباس دربارﮤ دخالت صریح یزید در قتل امام(ع)، یکی از وقایعی است که مدتی پس از ماجرای کربلا رخ داد. هنگامی که امام حسین(ع) به شهادت رسید، عبدالله بن زبیر کسی را نزد ابن عباس فرستاد و از او خواست تا با وی بیعت کند؛ ولی ابن عباس با این بهانه که هنوز فتنه پابرجاست و احتمال خونریزی وجود دارد، از پذیرش بیعت او خودداری ورزید. چون خبر این واقعه به گوش یزید رسید، نامه ای به ابن عباس نوشت و اقدام او را ستود. در پاسخ به این نامه، ابن عباس ناﻣﮥ تندی به او نوشت و آن را چنین آغاز کرد: تو در نامه ات از اینکه من با ابن زبیر بیعت نکرده ام یاد کردی، به خدا سوگند قصدم از این کار حمد و ستایش تو نبود و من یادم نرفته است که تو بودی که حسین بن علی(ع) و جوانان بنی المطلب را کشتی و پیکرهایشان را در بیابان رها کردی. تو بودی که حسین(ع) را از حرم امن الهی (مکه) و حرم رسولش (مدینه) بیرون راندی، به ابن مرجانه نامه نوشتی و در آن دستور قتل او را صادر کردی و من امیدوارم که خداوند به زودی انتقام خود را از تو بگیرد... (یعقوبی، 1413: 2/162و163؛ بلاذری، 1998: 4/341). زیدبن ارقم، از دیگر صحاﺑﮥ قدیمی پیامبر(ص)، به هنگام آمدن اسرا در مجلس ابن زیاد حاضر بود. وی هنگامی که بی احترامی ابن زیاد را به سر مبارک امام حسین(ع) دید، سخت برآشفت و گفت: چوبت را از روی دندان های حسین(ع) بردار. به خدا سوگند، دیدم که پیامبر(ص) این لب ها را می بوسید. آنگاه شروع به گریستن کرد. ابن زیاد به او گفت: اگر پیر و خرفت نبودی، دستور می دادم گردنت را بزنند؛ سپس زید از مجلس ابن زیاد خارج شد (طبری، بی تا: 5/456). در جایی دیگر، هنگامی که عبیدالله بن زیاد در مسجد کوفه برای مردم به منبر رفت و گفت: حمد خدای را که حق و اهل آن را غلبه داد و امیرمؤمنان یزیدبن معاویه و گروه وی را یاری کرد و دروغگو پسر دروغگو، حسین بن علی(ع) و شیعه وی را بکشت . عبدالله بن عفیف ازدی که از شیعیان علی(ع) بود، از جای برخاست و گفت: ای پسر مرجانه! دروغگو پسر دروغگو، تو و پدر توست و آن که تو را ولایت داد و پدرش. ای پسر مرجانه فرزندان انبیا را می کشید و سخن صدیقان را می گویید . ابن زیاد دستور داد او را دستگیر کنند و در شوره زار نزدیک کوفه به دار آویزند (طبری، بی تا: 5/459و460). غ. سخنرانی معاویه بن یزید علیه پدر خویش: شاید نخستین کسی که انزجار خود را به رفتار یزید نشان داد فرزندش، معاویه بن یزید، بود. به گزارش ابن حجر هیتمی (درگذشت974ق/1566م)، وی جوانی ظاهرالصلاح بود و زمانی که به خلافت رسید، بر منبر رفت و چنین گفت: این خلافت ریسمان الهی است و همانا جدّم معاویه با کسی که شایسته تر، یعنی علی بن ابی طالب(ع) درافتاد و با شما چنان رفتار کرد که خود می دانید تا اینکه مرگ او را دریافت و در قبر شد درحالی که در گرو گناهانش بود. آنگاه کار را به پدرم وانهاد؛ درحالی که وی برای این کار شایسته نبود و او با پسر دختر رسول خدا(ص) منازعه کرد تا اینکه عمرش کوتاه شد و دنباله اش قطع گردید و به قبر وارد شد؛ درحالی که از گناهانش هراسان بود . معاویه سپس گریست و چنین ادامه داد: از کارهایی که سخت بر ما سنگینی می کند، آگاهی ما از سوءعاقبت و بدفرجامی اوست؛ چراکه او نوﮤ پیغمبر(ص) را کشت و حرم (شهر مدینه) را مباح اعلام کرد و کعبه را خراب کرد و از شیرینی خلافت نچشید... (ابن حجر هیتمی، 1417: 2/641). نتیجه شهادت امام حسین(ع) و پدیدآمدن واﻗﻌﮥ کربلا یکی از جرایم بزرگی است که یزید در دوران حکومت سه ساﻟﮥ خود انجام داد. باوجود محرزبودن نقش مستقیم او در این واقعه، بیم از عواقب ناگوار پذیرش مسئولیت آن موجب شد خود او و عده ای از طرفدارانِ اندﻳﺸﮥ مشروعیت خلفا ، برای توجیه آن تلاش کنند و او را از این اتهام مبرّا سازند. حتی عده ای پا را از این فراتر نهادند و به جای محکوم کردن یزید، امام حسین(ع) را سرزنش کردند و او را به علت بیعت نکردن با یزید به اتهام ایجاد تفرقه و شقّ عصای مسلمین ، قدرت طلبی و ماجراجویی مستوجب نکوهش دانستند و با جعل روایاتی، او را سزاوار مرگ شمردند و غیرمستقیم عمل یزید را تأیید کردند. اکثر علمای سنّی باوجود اعتقاد به مشروعیت خلفا، یزید را در این موضوع مقصر معرفی کرده اند و امام(ع) را نیز خطاکار ندانسته اند؛ ازاین رو عده ای از آنان درصدد برآمدند پای یزید را از این ماجرا کنار بکشند و با انکار واقعیات تاریخی، مسئولیت این واقعه را بر دوش ابن زیاد افکنند. علت های آنها نیز ابراز پشیمانی یزید از قتل امام(ع) که البته خود علتی علیه آنهاست، افکندن گناه آن بر گردن ابن زیاد و خوش رفتاری و دلجویی او با اسراست. فارغ از گفته های شماری از علمای اهل سنت مبنی بر محکوم کردن یزید و لعن او، علت ها و شواهد متعددی در خود واﻗﻌﮥ کربلا وجود دارد که مسئولیت یزید را در قبال شهادت امام(ع)، در قالب مسئله این پژوهش به اثبات می رساند. مجموع این علت که در متن مقاله به تفصیل بیان شد، نشان از آن دارد که در واﻗﻌﮥ کربلا یزید مسئولیت اصلی را داشت و در دل به این کار راضی بود و اظهار ندامت او هم امری ظاهری و غیرواقعی بود. کارناﻣﮥ سه ساﻟﮥ حکومت او نشان می دهد که وی تدبیر لازم را برای حکمرانی بر چنین امپراتوری بزرگی نداشت و امتناع کنندگان از بیعت او نیز به درستی این نکته را دریافته بودند؛ هرچندکه به جز امام حسین(ع) و عبدالله بن زبیر کسی جرئت ابراز آن را پیدا نکرد.. اصرار معاویه برای سپردن امور جهان اسلام به جوانی که نه صلاحیت اخلاقی لازم را داشت و نه از عصبیت قبیله ای گسترده ای برخوردار بود و نه کارآمدی لازم را داشت، اشتباهی هولناک بود که نتایجی ناگوار برای جامعه اسلامی به ارمغان آورد. پاسخ به حوادثی تلخ مانند واﻗﻌﮥ کربلا، واﻗﻌﮥ حرهّ و حمله به کعبه برعهدﮤ کسانی است که سرسختانه سنگ دفاع از این خلیفه سبک سر را به سینه می زدند. پی نوشت 1. ناصری داوودی، عبدالمجید، (1385)، انقلاب کربلا از دیدگاه اهل سنت، تهران: موسسه آموزشی امام خمینی. 2. ناصری داوودی، عبدالمجید، (1382)، مشروعیت خلافت یزید از دیدگاه اهل سنت ، تاریخ در آیینه پژوهش، ش2. 3. اصغری نژاد، محمد، (1390)، احیاءالعلوم و تطهیر یزید ، کوثر معارف، ش19. 4. الشیبانی، محمد عبدالهادی، (1429)، مواقف المعارضه فی عهد یزیدبن معاویه، ریاض: دار طیبه للنشر و التوزیع. 5. علت های آنان برای این موضوع، شماری از آیات قرآن مانند سوره توبه آیه 100 و سوره بقره آیه 143 و شماری از احادیث و نیز اجماع مسلمانان، منظور اهل سنت، است. برای اطلاع بیشتر، ر.ک: (ابن حجر عسقلانی، 1328ق: 1/10و11. برای نقد این دیدگاه یعقوب، احمد حسین، 1374، پژوهشی در عدالت صحابه، ترجمه محمد قاضی زاده، تهران: مجمع جهانی اهل بیت. 6. برای آگاهی بیشتر از ﺗﺄثیر اندیشه های اهل حدیث دربارﮤ حوادث تاریخ صدر اسلام، ر.ک. کاظم بیکی، گوهری، 1393: نگاه اهل حدیثی ابن سعد به تاریخ صدر اسلام ، تاریخ و فرهنگ، ش92؛ جعفریان، 1379: 150، 165؛ Crone, 2000: 10/952-954.. 7. این ادعا صحت ندارد؛ چراکه بنابر اخبار موثق تاریخی وی به هنگام مرگ 38 سال داشته است؛ بنابراین در سال 25ق، یعنی 14 سال پس از رحلت پیامبر(ص)، زاده شده است (طبری، بی تا، 5/499؛ بلاذری، 1998، 4/393). 8. چندی پیش یکی از این افراد در اینترنت، از تصمیم خود برای ﺗﺄلیف کتابی دربارﮤ امیرالمؤمنین یزید ! خبر داده است: ( 80015). کتاب هایی نیز با موضوع دفاع از یزید به رشته ﺗﺄلیف درآمده اند؛ ازجمله کتاب برائهیزیدبن معاویه من دم الحسین : (محمودابراهیم ابراهیم، محمود، بی تا، ،برائه یزیدبن معاویه من دم الحسین، کویت: کلیه الآداب،) و مواقف المعارضه فی عهد یزید بن معاویه (الشیبانی، محمد عبدالهادی بن رزّان، 1429، مواقف المعارضه فی عهد یزیدبن معاویه، 60تا64ق، ریاض: دارطیبه للنشر و التوزیع). عجیب است که طرفداری از یزید ازسوی سلفیان مسلمان درحالی صورت می گیرد که حتی خاورشناسان بزرگی همچون نولدکه نیز به بی دین بودن او تصریح کرده اند (Noldeke, 1892: 82)! 9. فَخَرَجَ مِنها خائفاً یَتَرَقَّبُ قالَ رَبّ نجَّنی مِنَ القَومِ الظالمین. 10. این موضوع در ناﻣﮥ ابن عباس به یزید که پس از شهادت امام نگاشته شد آمده است: لکن کَرِهَ اَن یَکونَ هو الذی یَستَحِلُّ حُرمَه البیتِ و حرمه رسولِ الله (یعقوبی، 1413: 2/163). 11. . 12. عمربن سعد پس از واقعه کربلا در مشاجره ای که با ابن زیاد داشت، وی را به علت اینکه نصیحت او را دربارﮤ مدارا با حسین بن علی(ع) نپذیرفته بود، سرزنش کرد (طبری، بی تا: 5/467). 13. به گزارش سنداوی، مردم شهرهای تکریت، موصل، حمص، بعلبک و دمشق با دیدن این صحنه ها ابراز شادی کردند؛ اما در مقابل مردم شهرهای قنّسرین، شیزر، کفرطاب، سیبور و حماه دروازه ها را بستند و برای امام حسین(ع) عزاداری کردند و به سوی لشکر حامل اسرا سنگ پرتاب کردند (Sindawi, 2003: 246). 14. برپایه این گزارش یزید به محض مشاهدﮤ سر بریدﮤ امام(ع) شروع به گریستن کرد (طبری، بی تا: 5/393؛ بلاذری، 1998: 233؛ خوارزمی، 1948: 2/56تا58). جالب توجه است که راوی این خبر در انساب الاشراف یکی از موالی یزید است! باتوجه به گزارش های متعدد دیگری که حاکی از ابراز شادی یزید در این هنگام است به این روایات نباید اعتماد کرد. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ الف. کتاب . ابنlrm;اثیرالجزری، ابوالحسنlrm;علیlrm;بنlrm;ابیlrm;الکرم، (1415)، الکامل فی التاریخ، تحقیق عبدالله قاضی، بیروت: دارالکتب العلمیّه. . ابن اعثم کوفی، ابومحمداحمد، (1406)، الفتوح، بیروت: دارالکتب العلمیه. . ابن تیمیه، تقی الدین ابوالعباس احمد، (1406)، منهاج السنّه النبویّه فی نقض کلام الشیعه القدریّه، ریاض: جامعهالامام محمدبن سعودالاسلامیّه. . ابن جوزی، جمال الدین ابوالفرج عبدالرحمان بن علی، (1426)، الردّ علی المتعصب العنید المانع من ذمّ الیزید، بیروت: دارالکتب العلمیه. . ابن حجر عسقلانی، احمدبن علی، (1328ق)، الاصابه فی تمییزالصحابه، بیروت: دار صادر. . ابن حجر هیتمی، احمدبن محمد، (1417)، الصواعق المحرقه علی اهل الرفض والضلاله والزندقه، لبنان: الرساله. . ابن شهرآشوب، ابوجعفررشیدالدین محمدبن علی، (بی تا)، مناقب آل ابی طالب، تحقیق سیدهاشم رسولی محلاتی، قم: مکتبه الطباطبائی و الصحفی. . ابن صلاح، (1406)، فتاوی و مسائل ابن صلاح، بیروت: دارالمعرفه. . ابن العربی، ابوبکرمحمدبن عبدالله، (1419)، العواصم من القواصم فی تحقیق مواقف الصحابه بعد وفاهالنبی صلّیlrm;الله علیه وسلّم، ریاض: وزاره الشوون الاسلامیه والاوقاف. . ابن عساکر، ابوالقاسم علی بن حسن، (1415)، تاریخ مدینه دمشق، بیروت: دارالفکر. . ابن قتیبه دینوری، (1368): ابومحمدعبدالله بن مسلم، (بی تا)، الامامه و السیاسه، تحقیق طه محمد الزینی، قاهره: موسسه الحلبی و شرکاء للنشر و التوزیع. . ------ ، (1412)، الاختلاف فی اللفظ و الردّ علی الجهمیه والمشبهه، بی جا: دارالرایه. . ابن کثیر دمشقی، ابی الفداءاسماعیل، (1413)، البدایه و النهایه، بیروت: دار احیاءالتراث العربی، موسسه التاریخ العربی.. . ابن نما الحلی، (1406)، مثیرالاحزان، قم: الامام المهدی. . اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، (بی تا)، مقاتل الطالبیّین، تحقیق سیداحمد صقر، بیروت: دارالمعرفه. . بلاذری، احمدبن یحیی، (1998م)، انساب الاشراف، تحقیق محمودالفردوس العظم، دمشق: دارالیقظه العربیه. . جاحظ، ابوعثمانlrm;عمروبن بحر، (1384ق)، الرسائل، تحقیق عبدالسلام محمد هارون، قاهره: مکتبه الخانجی. . خلیفه بن خیاط العصفری، (1968)، تاریخ خلیفهبن خیاط، تحقیق سهیل زکّار، دمشق: منشورات وزاره الثقافه والسیاحه والارشادالقومی. . خوارزمی، ابوالمویدموفق بن احمد، (1948)، مقتل الحسین، تحقیق شیخ محمد سماوی، نجف: مطبعهالزهراء. . دینوری، ابوحنیفه احمدبن داوود، (1368)، الاخبارالطوال، قم: منشورات الرضی. . ذهبی، شمس الدین ابوعبدالله محمدبن احمد، (1405)، سیر اعلام النبلاء، بی جا: الرساله. . سبط بن جوزی، (1418)، تذکرهالخواص، قم: الشریف الرضی. . سیدبن طاووس، (بی تا)، اللهوف علی قتلی الطفوف، ترجمه سیداحمد فهری زنجانی، تهران: بوذرجمهری. . سیوطی، جلال الدین عبدالرحمان بن ابوبکر، (1378ق)، تاریخ الخلفاء، تحقیق محمدمحیی الدین عبدالحمید، مصر: المکتبه التجاریه الکبری. . الشیبانی، محمدعبدالهادی، (1429)، مواقف المعارضه فی عهد یزیدبن معاویه، ریاض: دارطیبه للنشر و التوزیع. . شیخ مفید، محمدبن محمدبن نعمان، (1399)، الارشاد، بیروت: الاعلمی للمطبوعات. . -------------- ----- - - ، (1374)، الجمل، قم: کنگره شیخ مفید. . طبرسی، فضل بن حسن، (1417)، اعلام الوری باعلام الهدی، قم: آل البیت. . طبری، محمدبن جریر، (بی تا)، تاریخ الطبری، تحقیق محمدابوالفضل ابراهیم، بیروت: روائع التراث العربی. . غزالی، ابوحامدمحمد، (بی تا)، احیاء علوم الدین، بیروت: دارالمعرفه. . مجلسی، محمدباقر، (1385ق)، بحارالانوار، ، تهران: مکتبهالاسلامیه. . مسعودی، ابوالحسن علی بن حسین، (1970)، مروج الذهب و معادن الجوهر، تحقیق باربیه دمینر، پاوه دکورتل، تهران: موسسه مطبوعاتی اسماعیلیان (افست). . مسکویه رازی، ابوعلی، (1379)، تجارب الامم، تحقیق ابوالقاسم امامی، تهران: سروش. . مقدسی، مطهّربن طاهر، (1962)، البدء و التاریخ، تهران: مکتبهالاسدی. . ناصری داوودی، عبدالمجید، (1385)، انقلاب کربلا از دیدگاه اهل سنت، تهران، مؤسسه آموزشی امام خمینی. . یعقوبی، احمدبن یعقوب ابن واضح، (1413)، تاریخ الیعقوبی، تحقیق عبدالامیر مهنّا، بیروت: مؤسسه الاعلمی للمطبوعات. ب. مقاله . اصغری نژاد، محمد، (1390)، احیاءالعلوم و تطهیر یزید ، کوثر معارف، ش19، 271تا296. . بهرامیان، علی، (1376)، اصحاب حدیث و مسئله تاریخ نیم سده اول هجری ، نامه پژوهش، ش4، ص331 تا340. . جعفریان، رسول، (1379)، نقش احمدبن حنبل در تعدیل مذهب اهل سنت ، هفت آسمان، ش5، ص145تا176. . ناصری، عبدالمجید، (1382)، مشروعیت خلافت یزید از دیدگاه اهل سنت ، تاریخ در آیینه پژوهش، ش2، ص249تا282. ج. منابع لاتین . Ahmad, Riadh, (2006), Al-Ḫusayn Ibn ʻAlī: Astudy of his uprising and death based on classical Arabic sources, Institute ofIslamic Studies, Mc Gill University, Montreal. . Crone, Patricia, (2000), UTHMAcirc;NIYYA, EI2, Leiden, Brill. . Donner, Fred M., (2010), "Umayyad Efforts atLegitimation: The Umayyadsrsquo; Silent Heritage": Umayyad LegaciesMedieval Memories from Syria to Spain Edited by AntoineBorrutPaul M. Cobb, LEIDEN bull; BOSTON:BRILL. . Kohlbeg, E, (1976), the development of Imāmī Shīʻī Doctorine of jihād, ZDMG, p64-86. . Madelung, Wilferd "ḤOSAYN B. ʿALI", IRANICA, . Noldeke, Theodor, Sketches from eastern history, Translated by John Sutherland, London and Edinburgh, Adam and Charles Black . Shacht,J, (1986), AHl AL ḪADīTH, EI2, Leiden, Brill. . Sindawi, Khalid, (2003), ldquo;The head of Husayn Ibn lsquo;Ali from decapitation to burial, Its various places of burial and the miracles that it performed , ANES 40, 245-258. نویسندگان: عبدالرحیم قنوات: دانشیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران مصطفی گوهری فخرآباد: استادیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران فصلنامه پژوهشهای تاریخی شماره 36\nتاریخ باز نشر : 2018-09-20T07:41\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809201511216595\nعشق به حسین (ع) در میان اهل سنت\nسنندج - ایرنا - کردستان در غربی ترین نقطه ایران اسلامی همانند دیگر مناطق کشورمان این روزها سوگوار محرم و ایام شهادت سرور و سالار شهیدان عالم امام حسین (ع) و یاران باوفای ایشان است اما در اینجا عشق به حسین در صورت های متفاوت تجلی پیدا کرده است.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-20T10:58\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809200628035875\nرئیس اتحادیه سراسری مرغداران گوشتی گفت: امروز همانند سه سال گذشته نیست که مرغدار بتواند جبران کند امروز هزینه تمام شده تولید دوبرابر شده که مستلزم نقدینگی دوبرابری است که ضرر و زیاد آن قابل جبران نخواهد بود.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-19T07:17\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809191447051707\nحضرت ابوالفضل(ع) مصداق کامل «عباد الرحمن»\nگروه حوزه‌های علمیه ــ عضو هیئت علمی جامعه المصطفی(ص) با بیان اینکه قرآن کریم در برخی موارد الگوها را نام برده اما در برخی موارد مانند برشمردن توصیفات عبادالرحمان تنها به بیان صفات ایشان بسنده کرده است تاکید کرد: حضرت ابوالفضل(ع) مصداق کامل «عبادالرحمن» و الگو برای جوانان در دنیای معاصر هستند.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-19T09:47\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809190517024868\nبه گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، قیام حضرت سیدالشهدا امام حسین(ع) و واقعه عاشورا یکی از عظیم ترین رخدادهای تاریخ بشری است که در طول تاریخ مورد بحث و بررسی اندیشمندان، مورخان، ادیبان و دیگر چهره ها بوده است. واقعه کربلا هرچند برای عامه شیعیان قابل فهم و درک است و ارزش های آن همیشه مورد ترویج قرار گرفته، اما برای فقها ابهاماتی در مسائل فقهی آن وجود داشته و بنابراین سعی کرده اند که با ارائه تحلیل های مختلف آن ابهامات را در قالب قواعد فقهی درآورده و در جنبه های استثنایی آن را توجیه کنند. فقها در فقه به احکامی ملتزم هستند که واقعه عاشورا در ظاهر با برخی از آن احکام ناسازگار است. به همین دلیل باید توضیح دهند که آیا فعل امام (ع) مطابق با همان قواعد است و یا مطابق با قواعد دیگری است؟ به عنوان مثال اگر وظیفه امر به معروف و نهی از منکر با احتمال خطر و ضرر ساقط می شود، چرا امام(ع) بدان اقدام کرد؟ و اگر اقدام به قتل نفس، حرام بوده چگونه امام با علم به شهادت به این امر مبادرت ورزید؟ و اگر در آن شرایط مقاومت و ایستادگی واجب بود، چرا حضرت سیدالشهدا(ع) در شب عاشورا اصحاب خود را برای بازگشت از کربلا آزاد گذاشت؟ سوالات و ابهامات بسیاری از این دست در واقعه عاشورا دیده می شود که پژوهشگران تاریخ و مورخان از پاسخ به آن ها در می مانند و تلاش آنها صرفا برای روشن شدن اصل واقعه است، اما فقها که به استنباط احکام شرعی می پردازند تا تکلیف مکلفان را معلوم کنند و از سوی دیگر آنها عمل امام معصوم را نیز حجت می دانند، نمی توانند این پرسش ها را نادیده گرفته و درباره آن بحث نکنند. بنابراین به قول نویسنده کتاب از زمان شیخ مفید تا زمان صاحب جواهر و پس از آن همواره فقها درباره این پرسش ها بحث کرده و درباره آن تحقیق کرده اند. در قرن حاضر نیز طیف مهمی از فقها به این امر مهم پرداخته اند و پرونده این پروژه تحقیق باز است. حجت الاسلام والمسلمین محمد سروش محلاتی، استاد دروس خارج فقه حوزه علمیه قم یکی از مهم ترین اندیشمندانی است که در گفتارها و نوشتارهای خود به بررسی ابعاد مختلف فقهی واقعه عاشورا پرداخته است. فقاهت در عاشورا در اصل متن پیراسته و تحقیق شده چند سخنرانی استاد سروش محلاتی در این موضوع است که 10 فصل دارد. عناوین این فصول دهگانه کتاب به ترتیب عبارتند از: فقه عاشورا(1) ، فقه عاشورا(2) ، شهادت، حق یا تکلیف ، فاجعه عطش در عاشورا ، انقلاب، ارزش یا روش؟ ، چارچوب گرته برداری از قیام حسینی ، تعمیم پذیری واقعا عاشورا ، کناره گیری از قدرت ، نسبت جهاد بیرون و جهاد درونی و مواجهه پذیری با دشمن یا مواجهه گریزی . یکی از مهم ترین دغدغه های سروش محلاتی فقه تمدن ساز و نسبت اسلام با مقتضیات زمان است. به همین دلیل نگاه او به واقعه عاشورا نیز یک نگاه عصری مساله محور است. بر این اساس مهم ترین مباحث این کتاب درباره چگونگی بهره برداری از قیام و مفاهیم آن برای جامعه امروز است. ما چگونه می توانیم از قیام حضرت سیدالشهدا در جامعه امروز بهره ببریم و اصولا نسبت تعمیم پذیری این قیام چگونه است؟ به باور نویسنده رخداد عاشورا در جزئیات مسائل و پرسش های زیادی را برای مخاطبان به همراه دارند که برخی از آنها مربوط به گذشته است. به عنوان مثال آیا در اربعین یعنی پس از گذشت چهل روز از واقعه آیا کاروان اسرای اهل بیت از شام به کربلا رسیدند یا خیر؟ درباره این ابهامات کتاب ها و پژوهش های مهمی انجام شده و اصولا این قبیل مسائل جنبه تاریخی دارند و تاثیری بر زندگی و عمل و تکلیف امروز ما ندارند. اما در این میان پرسش جدی این است که آیا قیام حضرت سیدالشهدا(ع) و روش ایشان در مواجهه با حکومت اموی یزیدی، امروزه واقعا برای ما نیز الزام آور است یا خیر؟ آیا ما هم باید با همان شعارها و همان حرکات را تکرار کنیم؟ سروش محلاتی در این کتاب به بررسی و تحلیل این مسائل پرداخته و راه های برداشت امروزیان از واقعه عاشورا را ارائه کرده است. انتشارات میراث اهل قلم فقاهت در عاشورا اثر محمد سروش محلاتی را با شمارگان 500 نسخه، 200 صفحه و بهای 20 هزار تومان روانه بازار اندیشه کرده است.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-19T09:12\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809190442084189\nخبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)- ملیسا معمار: دروازه مردگان رمان سه گانه ای ست که حمیدرضا شاه آبادی آن را در ژانر وحشت برای نوجوانان نوشته و به تازگی از سوی نشر افق منتشر شده است. در نخستین جلد این مجموعه با عنوان قبرستان عمودی وقایع اصلی داستان ها در دوره قاجار می گذرد و طی آن جزئیاتی از تاریخ تهران قدیم و آدم های آن دوران برای خوانندگان روایت می شود. به این بهانه در میزگردی با حضور جعفر توزنده جانی، محمدرضا مرزوقی، مصطفی خرامان و نویسنده کتاب، در ایبنا به نقد و بررسی نخستین جلد از مجموعه سه گانه دروازه مردگان پرداختیم. در این نشست، مجموعه دروازه مردگان در دو بخش بررسی شد؛ نخست توضیحاتی درباره اثر و نظرات نویسنده کتاب درباره آن و سپس نقد و بررسی رمان از سوی منتقدان و کارشناسان که در ادامه می خوانید. آقای شاه آبادی چه شد که مجموعه دروازه مردگان را در ژانر فانتزی وهمناک برای نوجوانان نوشتید؟ نوجوانان علاقه زیادی به فانتزی دارند و به همین دلیل مدت های زیادی ذهن من مشغول بود و دوست داشتم کاری در فضای فانتزی وهمناک یا ژانر وحشت بنویسم. دو یا سه سال پیش بود که می خواستم مقاله ای درباره وضعیت دختران ایرانی در دوره قاجار بنویسم و به دنبال کسب اطلاعاتی درباره کودکان در آن دوره بودم. ازجمله منابعی که بررسی کردم مجموعه گزارشات نظمیه تهران در دوره ناصری بود. در این گزارشات می دیدم که تقریبا هرهفته، بچه ای در حوضی در تهران خفه می شود که دلایل مختلفی داشت. رفته رفته این موضوع برای من شکل دیگری پیدا کرد و احساس کردم زیر این حوض ها دریچه هایی وجود دارد که از آن جا بچه ها وارد جهان دیگر می شوند. در فانتزی هم باید دریچه ای وجود داشته باشد که وارد این دنیا شویم. درواقع فانتزی مانند پرانتزی است که در واقعیت باز می شود و هرکسی از زاویه ای در دنیای واقعی، این پرانتز را باز می کند. به نظر من این حوض پرانتز خوبی بود برای ورود به دنیای فانتزی. تازگی ها من برای نوشتن قصه طرح خاصی ندارم. تصور اولیه من برای این رمان این بود که چهار بچه در چهار حوض متفاوت غرق می شوند و در جایی از داستان، به هم می رسند. اما وقتی شروع به نوشتن کردم چیز دیگری از آب درآمد و این کتابی شد که می بینید. در ابتدا تصمیم داشتید داستان را در قالب مجموعه بنویسید یا بعدا به این نتیجه رسیدید که قابلیت مجموعه شدن دارد؟ در ابتدا قرار بود فقط یک رمان باشد. اما وقتی جلد اول تمام شد دیدم که برخی شخصیت های آن مانند سیاه های قهوه خانه قنبر قابلیت تکرار شدن دارند و می توانند در داستان دیگری به شکل دیگری تکرار شوند و به همین دلیل تصمیم گرفتم دو جلد دیگر هم بنویسم و کار تبدیل به سه گانه شود. در حال حاضر هم جلد دوم تمام شده و درحال فکر کردن به جلد سوم هستم. در قبرستان عمودی دو داستان موازی روایت می شوند؛ روایتی از زندگی مجید در دوران معاصر و زندگی رضاقلی میرزا و دنیای مردگان در 150 سال قبل. این دو داستان چگونه به هم ارتباط پیدا می کنند؟ وابستگی مجید به این قصه ها برای این است که مادرش را از دست داده و می خواهد به نوعی با او ارتباط برقرار کند و دوست دارد جهان مردگان را ببیند. مثلا در صحنه ای که دارد با عکس مادرش صحبت می کند و می گوید اگر یکبار دیگر برگردی، به این مساله اشاره می شود. شما در کتاب لالایی برای دختر مرده هم به نوعی روایتی مشابه این داستان را مطرح کرده اید و رنج وسختی دختران در طول تاریخ؛ از فروش دختران قوچان تا شکنجه و سختی دختران امروز در بعضی از خانواده ها و نادیده گرفتن آن ها و قربانی شدن دختران در دوره های سخت زندگی خانواده ها را به تصویر کشیدید؛ به نظر می رسد این دو کتاب شباهت های زیادی به هم داشته باشند و به نوعی آن کتاب درباره سختی های دختران و این داستان درباره مشکلات پسران است. چقدر این دو داستان با هم تفاوت دارند؟ دروازه مردگان برای من برخواسته از یک تجربه است. در لالایی برای دختر مرده گاهی فضا فراواقعی می شد. اما این فراواقعیت در قالب ابهام بود و قهرمان داستان نمی تواند تشخیص دهد اتفاقی که دارد می افتد، واقعیت است یا در ابهام. به همین دلیل هجوم واقعیت و واقع گرایی در آن کار زیاد بود و کار تلخ شده بود. در کتاب جدیدم به این نتیجه رسیدم که لازم نیست ما همیشه عین واقعیت را بنویسیم ما توانایی این را داریم که واقعیت را به زبان خیال و فانتزی ترجمه کنیم و من در این داستان 240 صفحه ای تقریبا در 180 صفحه توهم اینکه بچه ها را می فروشند در ذهن مخاطب ایجاد می کنم اما در صفحات آخر، داستان را به سوی پایانی خوش می برم و در عین حالی که مخاطب را با این واقعیت آشنا می کنم که بچه ها را می فروخته اند، سعی می کنم تلخی را از آن ها بگیرم و در فضای فانتزی به آن بپردازم. در این کتاب به مرگ اشاره کرده اید، موضوعی که به خاطر حساسیت هایی که درباره اش وجود دارد، نویسندگان کودک با احتیاط وارد آن می شوند. به نظر شما موضوعاتی مانند مرگ و خفه شدن بچه ها باید به چه صورت برای کودکان و نوجوانان مطرح شود تا تاثیر منفی و مخربی در روحیه آن ها نداشته باشد؟ برای من موضوع مرگ در این آثار زمینه ای بوده برای پرداختن به آگاهی و مراتب آگاهی. به همین دلیل توجه به ماورای یک چیز، ورای آنچه که می بینیم، مثلا زیر یک حوض، بهانه ای بود که به موضوع آگاهی بپردازم. البته ماجرای جهان مرگ و پرداختن به آن در قدیمی ترین داستان های بشر وجود داشته است از اساطیر آشور و کمدی الهی دانته تا ارداویراف نامه و خلسه محمدحسن خان اعتمادالسلطنه، جلد سوم سیاحت نامه ابراهیم بیک را داریم و مرگ همیشه دغدغه بشر بوده و همیشه به زبان فانتزی بیان شده و زبان فانتزی با کهن الگوهایی که در ذهن بشر شکل گرفته اند ارتباط مستقیم دارد و انگار با قصه ها این نوع نگرش وارد زندگی ما شده و بشر هم می خواسته به این موضوع بپردازد و دغدغه اش بوده است. هروقت نویسندگان وارد این موضوع می شوند انگار برای خواننده جاذبه ای وجود دارد و به گرایش ناخودآگاهی که در ذهن مخاطب وجود دارد، اشاره می کند و نمی تواند تاثیر منفی در روحیه نوجوانان داشته باشد. آقای توزنده جانی نظر شما درباره قبرستان عمودی چیست، چقدر نویسنده در خلق رمانی در ژانر فانتزی وهمناک موفق بوده است؟ قبل از برگزاری این نشست می خواستم یادداشتی را در صفحه اینستاگرامم درباره این کتاب منتشر کنم که به خواست خانم معمار قرار شد آن را در این جلسه بیان کنم. به نظر من رمان یعنی معماری و طراحی و چه خوب است که آدم رمان بخواند و چه خوب است که رمان ایرانی بخواند. رمان دروازه مردگان این شاخصه ها را دارد. وقتی صحبت از رمان می کنیم، چگونه بیان کردن خیلی مهم است. درباره مردگان و تاریخ، کتاب های مختلفی داریم که در زمینه های گوناگون صحبت کرده اند اما اینکه این موضوعات را در قالب رمان بیان کنیم، به خلاقیت خاصی نیاز دارد که از عهده هرکسی برنمی آید. هر رمان سه شاخصه کلی دارد؛ نخست خلق جهان تازه که می تواند برداشتی از جهان واقعی باشد که ما را با نگاهی جدید به کشف واقعیت ها سوق می دهد. دومین شاخصه معماری است. معماری در رمان بسیار مهم است. وقتی صحبت از لفظ ادبی می کنیم مهم نیست چه می خواهیم بگوییم مهم این است که چگونه می خواهیم بگوییم و این یعنی معماری و طراحی. شاخصه سوم ایرانی بودن رمان است. امروزه رمان های زیادی نوشته می شوند که هویت و رنگ و بوی ایرانی ندارند. به نظر من رمان قبرستان عمودی این سه شاخصه را دارد و ما با یک رمان روبه روایم که معماری لازم را دارد و دارای هویت ایرانی است. نویسنده چقدر در ساختن جهان داستانی و طرح داستان موفق عمل کرده است؟ جعفر توزنده جانی: این داستان درباره پسر نوجوانی به نام مجید است که از روی دست نوشته هایی که پدرش با خود به خانه آورده با داستان زندگی رضاقلی میرزا و دروازه مردگان آشنا می شود. و با دو داستان یکی در عصر حاضر و یکی 150 سال پیش روبه رو می شویم. در این رمان مجید دست نوشته های قدیمی را می خواند و به دنیای مردگان سفر می کند و دست نوشته هایی را زنده می کند که در حال نابودی و از بین رفتن است. و به گفته ژیژک فرهنگ یعنی زبان مردگان که ما باید آن را زنده کنیم. از نظر طرح داستانی می بینیم نویسنده اجزای داستان را بادقت سرجای خودش قرار می دهد. مثلا قضیه فرار باید از توالت انجام شود و نویسنده مقدمه را از روز اولی که رضا را به قالیبافخانه می آورند با یک دل پیچه ساده شروع می کند و زمینه فراهم می شود تا کل داستان جلو رود و به میرزاحسن خان رشدیه می رسد. درباره جهان داستان هم، نویسنده جهانی را برای مخاطب می سازد که از روستای سلطان آباد شروع می شود و وقتی که رضا دزدیده می شود و به قالیباف خانه می رود، جهان موردنظر برای مخاطب ساخته شده است. شخصیت ها، محیط ها و حوادث کاملا کنار هم قرار گرفته تا نویسنده هم معماری اش را داشته باشد، هم جهان داستانی و هم هویت ایرانی داشته باشد. اغلب رمان های امروزه هویت ایرانی ندارند. آقای مرزوقی نظر شما درباره این رمان چیست، بین این اثر و سایر آثار آقای شاه آبادی چه تفاوت ها و شباهت هایی می بینید؟ من بسیار خوشحالم که داریم در حوزه نوجوان و بزرگسال به سوی ادبیات ژانر می رویم. امروزه بچه ها عاشق ادبیات ترس و وحشت هستند و علاقه زیادی به این گونه کتاب های دلهره آور و همچنین ادبیات ماجراجویانه دارند. خیلی خوب است که به بهانه ژانر چیزهایی را بیان کرد که بچه ها در حالت معمولش اصلا حوصله خواندن آن ها را ندارند مانند بخش گم شده ای در تاریخ که برمی گردد به بچه هایی که در دوران مظفرالدین شاه گم شده اند. اینکه نویسنده به این موضوع پرداخته و بیان توضیحاتی درباره شخصیت هایی مانند میرزاحسن خان رشدیه بسیار جذاب است و می تواند اطلاعات خوبی را به مخاطب ارائه دهد. خواندن این کتاب به دلیل شرایط ناگواری که بچه ها دارند، مرا به یاد الیور توئیست انداخت. اگر نویسندگان ما سال های قبل مثلا صدسال پیش، داستان هایی درباره زندگی بچه هایی می نوشتند که گم شده اند یا در این شرایط زندگی کرده اند، شاید حقوق کودکان در ایران جدی تر گرفته می شد. من حدود پنج کتاب از آقای شاه آبادی خوانده ام و به نظرم تشابه روایتی بین این داستان ها وجود دارد. مثلا در کافه خیابان گوته هم دو راوی داریم و یکسری ویژگی های مشخص مانند پرداختن به مسائل تاریخی که در اغلب آثار آقای شاه آبادی دیده می شود و سعی می کند تاریخ را زنده و جاندار کند. آقای شاه آبادی توانسته در این کتاب به درستی از اسطوره ها و الگوهای تاریخی استفاده کند. حمیدرضا شاه آبادی و محمدرضا مرزوقی به نظر شما آیا نویسنده توانسته ورود خوبی به داستان داشته باشد و کشش لازم برای خواندن ادامه داستان را در مخاطب ایجاد کند؟ یکی از ویژگی های مهم برای هر رمان شروع و پایان درست است و این رمان، هم شروع خوبی دارد و هم پایان قانع کننده ای. مثلا در پاراگراف اول این رمان، ورود نویسنده به گونه ای است که وقتی خودم را یک نوجوان تصور می کنم، جذاب است. از سویی وقتی داستان رضاقلی میرزا بیان می شود، احساس می کنم ریتم داستان خیلی درست است و نویسنده به خوبی وارد داستان می شود و به جزئیات تاریخی به خوبی پرداخته است. البته غیراز اینکه در آغاز ورود خوبی به داستان دارد، معمولا ورود خوبی هم به فصل ها دارد و خیلی جاندار وارد فصل ها می شود و مخاطب را نمی کشد. اما چون ژانر داستان، وحشت است انتظار داشتم بیشتر وارد حوض و دروازه مردگان و حیطه ترس و وحشت می شدیم. آقای توزنده جانی به نظر شما در این رمان تا چه اندازه ویژگی ها و شاخصه های ژانر ترس و وحشت وجود دارد؟ به نظر من نباید به هیچ وجه این رمان را در ژانر وحشت قرار داد. حتی ناشر هم در انتخاب تصویر برای طرح روی جلد کتاب اشتباه کرده و تصویری از دو زامبی به همراه خون آورده است. اما رضا و شکور وقتی داخل حوض می روند گذشته شان را کشف می کنند و آن جا اصلا وحشتناک نیست و فقط نوعی آگاهی درباره مرگ به نوجوانان می دهد و می گوید مرگ هم نوعی سفر کردن است و آن ها را به آگاهی می رساند و صحنه دلهره آور و وحشتناکی وجود ندارد. در این قسمت رضا درباره خانواده اش به آگاهی می رسد و نگرانی مادرش را می بیند یا شکور می بیند بچه مادری است که نمی تواند به او شیر دهد و اطلاعاتی درباره گذشته اش کسب می کند. این رمان بسیار کامل است و اگر در گونه ژانر وحشت گنجانده شود، اثر تقلیل داده شده است. به هیچ وجه اعتقاد ندارم که این رمان در گونه ژانر ترس و وحشت می گنجد. اکثر آثاری که نویسندگان ما در این ژانر نوشته اند مانند تونل های وحشت است که بچه ها می دانند آخرش چیزی نیست فقط می خواهند یک لحظه بترسند. اما ژانر وحشت واقعی کاری می کند که مخاطب واقعا ترس و وحشت را تجربه کند و به چشم یک بازی به آن نگاه نمی کند. پس این کتاب را در چه گونه ای تقسیم بندی می کنید؟ جعفر توزنده جانی: به نظر من دروازه مردگان یک رمان ایرانی و فراتر از گونه هاست و نباید به ژانر وحشت تقلیل یابد. حتی در حوزه تاریخی هم نمی توانیم آن را تقسیم بندی کنیم. محمدرضا مرزوقی: احساس می کنم آقای توزنده جانی با ژانر مشکل دارند، چون می گویند من این کتاب را فراتر از ژانر می دانم. درحالی که ادبیات، غالبا با ژانر جلو رفته است. اینکه این اثر در ژانر وحشت می گنجد یا نه، باید بگویم به نظر من قبرستان عمودی یک ژانر است که با وحشت های بومی ارتباط دارد. البته به نظر من در این کتاب، جهان زندگان به دلیل شرایط بدی که این بچه ها دارند وحشتناک تر از جهان مردگان است. به هرحال موضوعاتی مانند جهان مردگان، جن و پری همه در ژانر وحشت می گنجند اما ما هنوز یادنگرفته ایم که چگونه به آن بپردازیم. غربی ها خون آشام را ساختند اما ما با اینکه قصه های زیادی در جنوب کشورمان داریم که می توانستند همپای ژانر وحشت رشد کنند، نتوانستیم چیزی همپای خون آشام ها خلق کنیم. جعفر توزنده جانی: من با ژانر مشکلی ندارم اما معتقدم ژانرها را منتقدان ساخته اند. ادگار آلن پو، نخستین کسی بود که عناصر داستانی را بیرون کرد. او داستان های خودش و دیگران را خواند و گفت که این ها ویژگی هایی دیگری دارند. درباره این گونه هم همینطور. مثلا در مصاحبه با مارکز از او خواسته بودند درباره اثری که در گونه رئالیسم جادویی نوشته توضیح دهد و او پاسخ داده بود که من اصلا نمی دانم شما چه می گویید. من فقط آنچه را که اتفاق افتاده، نوشته ام و سپس درباره اتفاقی که برایش افتاده و عینا در داستان نوشته، توضیح داده است. درواقع ژانرها را بعدا منتقدان بوجود آوردند. من اصلا با ژانر وحشت مخالف نیستم اما به نظر من این کتاب در ژانر وحشت نمی گنجد و تصویری که روی جلد این کتاب کشیده شده با داستان کتاب همخوانی ندارد. حمیدرضا شاه آبادی: آقای توزنده جانی لطف دارند که می گویند این کتاب فراژانر است. اما باید توجه داشت، جنبشی در ادبیات آمریکا در گذشته شکل گرفت که حاصلش را به عنوان رمان سیاه می شناسیم. رمان سیاه گرایش جدید به ژانر پلیسی بود و تا قبل از آن داستان های پلیسی منحصر به داستان های آگاتا کریستی و نویسنده های مشابه آن بود که در فضاهای سربسته اشرافی می گذشت و رفته رفته معماها پیچیده تر می شد و خواننده باید آن ها را کشف می کرد و ژانر پلیسی نوعی ادبیات سرگرم کننده بود که هیچ نوع محتوایی نداشت. اما رمان سیاه این قاعده را شکست و داستان های پلیسی وارد متن جامعه شد و در کنار طرح مسائل پلیسی، مسائل اجتماعی را مطرح می کرد و محتوای ویژه ای را عرضه می کرد. آقای توزنده جانی اشاره درستی کرد که برخی رمان های ترسناک مانند تونل وحشت ا ند. من هم رمان های خارجی و ایرانی زیادی خوانده ام که عمدتا همین ویژگی را داشته اند. شاید تلاشی که من در این کتاب کرده ام این بود که در دل ژانر نشان دهم که می توان فراتر رفت و مضامین عمیق تری را بیان کرد و وارد مباحث اجتماعی شد. جعفر توزنده جانی و مصطفی خرامان جعفر توزنده جانی: اینکه می گویم فراتر از ژانر رفته می توانم مثال ساده ای بزنم. مثلا کارهای داستایوفسکی. او پاورقی هایی که در فرانسه در نشریات معتبر تحت عنوان رمان عامه پسند با هدف اینکه تیراژ روزنامه ها بالا رود، چاپ می شد را جمع آوری کرد و آن ها را ارتقا داد و الان نمی توانیم رمان های او را درگونه عامه پسند قرار دهیم. و آثار او به گونه ای فراتر رفت که باختین بحث چندصدایی را از دل رمان های داستایوفسکی بیرون کشید. در بخش هایی از قبرستان عمودی می بینیم که به صورت غیرمستقیم آموزش هایی هم به مخاطبان داده می شود؛ مثلا اینکه خواندن چندین و چندباره نوشته های رضاقلی میرزا حس نوشتن را در مجید زنده می کند و او را به نویسندگی تشویق می کند، یا در بخشی دیگر به تاثیر کتابخوانی در گرم و صمیمی شدن محیط خانواده اشاره می شود، یا در بخشی دیگر نوید به سپری شدن روزگار سخت گذشته و امیدوار بودن بیان می شود. آیا این بخش ها با هدف انتقال پیام های آموزشی در دل داستان گنجانده شده است؟ حمیدرضا شاه آبادی: مضمون اصلی این کار، آگاهی و دستیابی به مراتبی از آگاهی بود. سعی می کردم به شیوه های مختلفی توجه مخاطبان را به این مضمون جلب کنم. من جامعه ای را نشان دادم که نیازمند آگاهی است و نیاز دارد برای برون رفت از آن شرایط آموزش ببیند، به همین دلیل میرزاحسن خان رشدیه به عنوان نمادی از آگاهی وارد داستان می شود. همچنین تشویق کودکان به کتابخوانی نیز در همین راستاست. درواقع انتقال اینچنین مضامینی به مخاطبان، در قالب داستان مدنظرم بود. جعفر توزنده جانی: بطورکلی ما در برخورد با تاریخ دو شیوه داریم. عده ای هستند که فقط وقایع تاریخی را می خوانند و روایت می کنند. و عده ای دیگر هم معتقدند که تاریخ، چراغ راه آینده ماست و فقط به کسب اطلاعات بسنده نمی کنند. کار آقای شاه آبادی از نوع دوم است. مثلا اولین صحنه ای که رضا و شکور با میرزاحسن خان رشیدیه ملاقات می کنند، بسیار جالب است. وقتی آن ها پول پلویی کم می آورند و رشدیه می گوید تو باید چهار شاهی می دادی نه پنج شاهی به آن ها آگاهی و آموزش می دهد. یا در صحنه ای که میرزا حسن خان را با قد بلند و طمئنینه توصیف می کند تا مخاطب شناخت بیشتری نسبت به این شخصیت پیدا کند. در کدام کتاب تاریخی می توانیم به این صورت شخصیت، اندیشه ها و ذهنیت میرزا حسن خان رشدیه به عنوان کسی که معمار آموزش و پرورش نوین در ایران است را نشان دهیم. اگر شاه آبادی تاریخ مطالعه می کند، آن را تحلیل و تبدیل به تصاویر ماندگار می کند و تحلیلی پیش روی خواننده قرار می دهد که به او آگاهی می بخشد. محمدرضا مرزوقی: من هم پیش از این رشدیه را در حد میدان رشدیه و مجسمه ای می شناختم که در آن وجود داشت. ولی با خواندن این کتاب تصاویر متفاوتی از رشدیه در ذهنم شکل گرفت و شناخت زیادی نسبت به او پیدا کردم. حمیدرضا شاه آبادی: سعی کردم در این کتاب واقعیت رشدیه را به بچه ها نشان دهم به همین دلیل اینقدر در داستان به قد بلند او اشاره کرده ام تا حس مورد نظرم به مخاطب منتقل شود. او شخصیت بزرگی داشت. محمدرضا مرزوقی: شاه آبادی برای مخاطبش کم نمی گذارد. خیلی اوقات ما فکر می کنیم چون مخاطب ما نوجوان است توانایی درک بسیاری از مسائل را ندارد شاید تجربه ما بیشتر باشد اما بچه ها در خیلی جاها از ما جلوترند و خیلی خوب است که شاه آبادی برای مخاطبش کم نمی گذارد و مثلا در دیلماج همان اندازه به مخاطب بزرگسال اطلاعات تاریخی می دهد که در این کتاب به مخاطب نوجوان اطلاعات تاریخی می دهد. از سویی زاویه دید به ما قدرت تجزیه و تحلیل بیشتری می دهد و وجود دو زاویه دید در داستان در تحلیل بیشتر داستان به ما کمک می کند که دو نگاه متفاوت به یک موضوع داشته باشیم. نظرتان درباره زبان و نثر داستان چیست؟ جعفر توزنده جانی: نثر یعنی کلمه مناسب در جایگاه مناسب، که گاهی نثر داستان سخت و پیچیده است مانند نثر هوشنگ گلشیری و گاهی روان مانند نثر بسیاری از نویسندگان معاصر. این کتاب از نظر نثر داستانی درست است. اما از نظر زبان باید بگویم گاهی اوقات زبان ها به شدت شبیه هم شده اند و گاهی کلمات مشابه بکار می برند و تکیه کلام خاصی ندارند. چندصدایی در رمان کمتر دیده می شود. بهتر بود در این رمان دو زبان متفاوت داشتیم و زبان رضا و مجید با هم تفاوت داشت. از طرفی به نظر من داستان کاملا پسرانه است برعکس لالایی برای دختر مرده که کاملا دخترانه است. فضا به شدت مردانه است و در فضای مردانه جایی برای دخترها نیست. حمیدرضا شاه آبادی: در حین کار احساس می کردم که کار خیلی پسرانه شده و هرچه فکر می کردم چگونه یک دختر وارد کار کنم، نشد. ولی خیلی خوشحالم که این کتاب چاپ شد و در زمان کوتاهی که از چاپش می گذرد بازخوردهای خوبی از آن گرفتم. موضوع مهم در کار نوشتن این است که بخشی از کار روی کاغذ خلق می شود و بخشی در ذهن خواننده و تا زمانی که بازخوردی از ذهن خواننده به نویسنده نرسد نویسنده نمی داند چقدر موفق بوده است. همچنین صحبت کردن درباره یک اثر کمک کردن به کامل شدن یک اثر است و من از شما و همه دوستان تشکر می کنم.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-19T08:23\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809190353078076\nموضوع : فرهنگی,گردشگری,فیلم و سریال,پزشکی و سلامت\nخبرگزاری تقریب ـ 25 شهریور، سالروز درگذشت فقیه مبارز آیت الله ابوالقاسم خزعلی رحمت الله علیه است. عالم گرانقدری که رهبر معظم انقلاب او را با عناوینی چون عالمِ عامل و پرهیزگار ، روحانی با فضیلت و عالم متقی و پرکار خطاب کردند و ثبات قدم ایشان در خط اصیل و صراط مستقیم انقلاب را ستودند. به مناسبت سالگرد رحلت ملکوتی آیت الله خزعلی، شواهد دیگری از برخورد آیت الله خزعلی با فرزند خویش را منتشر می شود. باشد که تمام مسئولین کشور مانند آن مرحوم، با اقتدا به امیرالمومنین علی(ع) مقتدرانه با فساد اطرافیان خویش مبارزه کنند. بی شک از بزرگترین امتحان های الهی که آیت الله خزعلی از آن سربلند بیرون آمد، مواجهه و مقابله ایشان با فساد مالی، اعتقادی و سیاسی یکی از فرزندانشان بود. چنان که در خرداد سال 1388 و در بیانیه ای چنین نوشتند: مدت مدیدی است پسرم مهدی خزعلی از راه مستقیم منحرف شده، درست در خط مقابل قرار گرفته. هر چه نصحیت می کنم و برای هدایتش متوسل به اولیای خدا می شوم اثر نمی کند ... دیگر کاسه صبرم لبریز شده، دیگر با او صحبت نمی کنم و حرف های نامناسب او را بر نمی تابم . مرحوم آیت الله خزعلی در اواخر عمر شریف خود نامه ای به وزیر اطلاعات می نویسند و در آن راه هرگونه سوءاستفاده از نام و جایگاه خویش را مسدود می کنند. متن آن از این قرار می باشد: حضور محترم جناب آقای علوی وزیر محترم اطلاعات باسلام و تحیت به استحضار می رساند اینجانب ابوالقاسم خزعلی هرگونه توصیه به نام و امضای اینجانب را غیر واقعی می دانم و درصورتی که نامه ای با مضمون فوق از جانب هرکس و حتی منسوبین اینجانب مشاهده فرمودید، اکیداً تقاضای پیگیری و برخورد قضایی با آن را دارم. مطلب مذکور نه تنها گذشته و حال را شامل می شود، بلکه هرگونه توصیه وسفارش به نام یا مهر اینجانب را در بر می گیرد. ابوالقاسم خزعلی همچنین ایشان که موسس بنیاد بین المللی غدیر بودند، در آخرین غدیر حیات مبارکشان، پذیرفتن آن فرزند و راه دادن وی به منزل خویش را مشروط به برخی اصلاحات نمودند. متن یادداشت ایشان را از نظر می گذرانیم: بسم الله الرحمن الرحیم اینجانب ابوالقاسم خزعلی اعلام می دارم امکان پذیرش فرزندم را در صورتی دارم که به موارد زیر عمل کند: 1- پرداخت کلیه طلبها و حق الناس خصوصاً طلب های ایتام، آقای سیفی، آقای پرهیزگار، آقای حکیم و حقوق صاحبخانه فعلی ایشان که موارد مذکور می تواند از اموالی که ایشان به نام بستگان خود نموده تامین شود . 2- پرداخت کلیه حقوق مرتبط با بیت المال مانند بنیاد مستضعفان، بانکها و... 3- اعلام برائت از نوشته هایی که موجب اهانت به مقدسات به ویژه قرآن کریم شده است . 4- التزام عملی به ولایت فقیه و نظام مقدس جمهوری اسلامی در پایان بار دیگر برای هدایت ایشان و بهره مندیشان از حیات طیبه با بازگشت به مسیر حق دعا می کنم. ابوالقاسم خزعلی\nتاریخ باز نشر : 2018-09-18T07:31\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809181501183588\nنوحه‌های امروز، نقاط قوت و آسیب‌ها/ مرثیه‌خوان یا روضه‌خوان؟\nبه گزارش خبرگزاری تقریبنوحه بارزترین نمود عزارداری سالار و سرور شهیدان حسین (ع) است و نوحه خوان ، سینه زن و زنجیرزن و عَلَم سه رکن نوحه خوانی، اولین تصاویری است که در ذهن و خاطره هر کودکی شکل می بندد. کودک در مراسم محرم قبل از حضور در هرگونه مراسم مذهبی از روضه خوانی گرفته تا تعزیه، اولین جایی را که با چشم می بیند و اولین تجربیات بصری در نوحه خوانی های هیات های خیابانی برایش رقم می خورد. از این رو، در این مقال گذری زده ایم بر نوحه و چیستی و چگونگی آن و ابتدا تعریف نوحه خوانی و نوحه خوان یا مدّاح: مدّاح روضه خوانی که ایستاده در پیش منبر یا هیأت، به شعر، مدایح اهل بیت(ع) و مصایب آنان را با صدای آهنگین خوانده، مدّاح گفته می شود. مداحی مداحی نوعی الگو دادن به مخاطبان و شخصیت پردازی اجتماعی و الگویی برای جامعه ارزشی است سنگری برای پراکندن و نشر فضیلت ها در قالبی مؤثر و فراگیر نسبت به همه است و مداحان به خاطر اهمیت کارشان در جامعه و در شکل دهی افکار و عواطف نقش مهمی دارند و فلسفه اساسی مداحی ترویج خوبی ها و تبیین روحیه های والای شهیدان کربلا و دمیدن روح تعهد و حماسه در شیعه است و یک عشق و ایمان است نه یک حرفه و شغل. مداحی نوعی منبر و رسانه است که مهمترین وظیفه اش تبلیغ و بیان معارف اهل بیت(ع) است. رسالت مداحی مدّاح از آن جهت که بر عنصر صدا ، شعر ، اجرا و مخاطب متکی است، باید هرچه بیشتر نسبت به آموزش دیدن های لازم، پختگی اجرا، تمرین پیوسته، گزینش شعرهای خوب و پرمعنی و زیبا و بدیع و ولایی، مطالعه مقتل های معتبر و منابع تاریخی، تکیه روی اشعار و مطالب اخلاقی، فکری و عقیدتی، پرهیز از غلو و مبالغه و غیرقابل قبول که اثر منفی دارد، اهتمام ورزند، از دروغ و تصنّع و بازار گرمی بپرهیزند، خلوص و صداقت و مناعت طبع را فراموش نکنند، و از آنجا که شعر خوب از نظر مضمون، قالب و تعبیر، در دل ها و افکار، تأثیر ماندگار می گذارد، در مطالعه و انتخاب شعرهای پخته و عمیق و همه فهم بکوشند تا بهتر بتوانند در این جهت، به ترسیم چهره الگوهای کمال و اسوه های پاکی، یعنی معصومین(ع) بپردازند. در نوحه از اشعاری در قالب قصیده و مثنوی استفاده می شود و میتوان از غزل نیز بهره برد و در انتهای نوحه، سینه زنی شتاب بیشتری پیدا می کند و گاه با اشعاری که با ذهن مستمع انس بیشتری دارد خاتمه پیدا می کند که بر حال و هوای معنوی و عاطفی نوحه خوانی تاثیر می گذارد. نوحه بصورت روایت گونه و نوحه محاوره گونه هم وجود دارد.در نوحه های روایت گونه، هر بند از نوحه به شرح واقعه ای می پردازد و ابعاد مختلف آن را با بهره از عناصــر تخیّل و عاطفه و حماسـه وصف می کند، اما در نوحه های محاوره گونه، بین دو شخصیت کربلا گفتگوئی شکل می گیرد و می تواند خیلی گیرا و جذاب باشد. البته برخی غلط های مصطلح هم وجود دارد مثلا بسیاری واژه روضه خوان را که غلط مصطلح بوده و در اصل مرثیه خوان است به اشتباه به کار می گیرند و این غلط از آنجا نشات می گیرد که در گذشته واعظان از روی کتاب مجعول روضهالشهدا مرثیه می خواندند و تابه امروز این اصطلاح روضه خوان مرسوم شده است. مدّاح صیغه مبالغه از واژه مدح است. اصطلاحاً به کسی گفته می شود که به کار مدح و منقبت اهل بیت(علیهم السلام) می پردازد. تعریف نوحه، نوحه یک معنای لغوی دارد به معنای گریه و زاری که دهخدا هم حدود 20 ترکیب نام برده که از نوحه ساخته می شود. مانند: نوحه گر، نوحه ساز، نوحه خوان، نوحه پرداز و... که همه این ها براساس گریه و زاری ساخته شده است. اما از نظر اصطلاحی نوحه یک قالب شعری است که ویژگی های منحصر به فردی دارد. که یکی از کارکردهایش استفاده از تحریک عواطف برای گریه و زاری و بیان مصیبت با استفاده از عنصر موسیقی است. نوحه به خاطر داشتن آرایش قافیه و آرایش موسیقایی شکل و قالب های شعری را دارد و هم تنوع محتوایی آن چنان که می توان در آن از درون مایه های حماسی، عاطفی و عنصر پیام رسانی استفاده کرد. نوحه و عزاداری برای سالار شهیدان حدودا از قرن چهارم هجری آغاز شد و دوره های مختلفی را پشت سر گذاشت که بررسی تمام دوره ها در این مقال نمی گنجد از این رو به چند دهه اخیر اشاره می کنیم. در دهه 60 و دوران دفاع مقدس شاهد پیوند مضامین دفاع مقدس با مفاهیم عاشورایی هستیم که ادامه منطقی دوره طلایی پیشین است. در این دوره فضای شعر با رجز و حماسه همراه است اما زبان از دو پهلوگویی زمان طاغوت و پهلوی خارج شده، چون طاغوت وجود ندارد. در این دوران به خاطر شرایط جنگ یک مقدار زبان شعاری می شود. در این دوره کسانی که نوحه سرایی اولین تجربه شاعری شان است به سراغ این قالب می آیند و اتفاقا بعدها به عنوان شاعران قوی و خوب به جامعه ادبی معرفی می شوند. در این دوره پیام، حماسه و شور در آثار نمود بیشتری دارد و مجموعه ای از اصطلاحات جنگ، وارد شعر می شود. هدف انتقال پیام است و در کنار مضمون سازی های عاطفی شخصیت های حماسه کربلا بازسازی می شود. به عنوان نمونه به این نوحه ها می توان اشاره کرد که در دهه 60 و در بهبوهه جنگ خوانده می شدند: گلبرگ سرخ لاله ها/ در کوچه های شهر ما/ بوی شهادت می دهد/ یا: کربلا ای حرم و تربت خونبار حسین/ این همه لشکر آمده عاشق دیدار حسین/ یا: سوی دیار عاشقان/ رو به خدا می رویم/ رو به خدا می رویم/ گرفته ایم جان به کف و نثار جانان کنیم/ هستی خود به راه حق یکسره قربان کنیم/ در این نمونه ها مصراع ها کوتاه و بلند شده و فرم تغییر کرده و زبان هم روان تر شده است. ریتم تند، مضمون حماسی و زبان شعر به سمت سادگی رفته است. اگر دهه 40 و 50 دوره تحول مضمون بود، این دوره، دوره تحول فرم است. فرم های بسیار در نوحه ایجاد می شود و آنچه در نوحه خیلی نمود پیدا می کند آهنگ و سبک است و بر مضمون و محتوا غلبه می کند. نقاط قوّت و آسیب های نوحه نوحه ها همواره پیام محور هستند و به مسائل روز توجه می کنند. تنوع موسیقیایی هم زیاد در نوحه دیده می شود، همه این ها بخشی از ارزش های نوحه امروز است که از برخی جنبه ها باعث بروز آسیب هایی بر نوحه هم گردیده است. یکی از آسیب های نوحه بهره از زبان محاوره است که وجاهت نوحه را تحت تاثیر قرار می دهد. از دیگر آسیب های نوحه امروز سرودن و خلق شعر توسط بسیاری از خود نوحه خوانان است که بدون داشتن کوچک ترین دانش و اطلاعات شعری اقدام به سرودن شعر می کنند که این کار بسیار بر نوحه آسیب وارد می کند چون غنای شعری را که باید، دارا نیستند. خوشبختانه رهبر معظم انقلاب با توجه به شناخت و تخصصی که خود در زمینه شعر و ادبیات و علاقه وافری که در این زمینه دارند، توجه ویژه ای به نوحه سرایی دارند و همیشه در این مورد بر قدرت شعری در قالب و مضمون تاکید دارند و برای مثال از وصف چشم و ابرو در مداحی انتقاد شدید دارند که همین می تواند رهنمون خوبی برای مداحان و نوحه خوانان باشد. در مجموع تاکیدهای رهبر انقلاب چندین نکته تاکید شده از جمله تاکید بر خلق اشعار درست و محک و پرمضمون ، ترویج عقاید اسلامی ، تاکید بر شعر روح انگیز ، توجه به عنصر پیام در شعر ، شعر در خدمت ارزش های انقلابی و مداحی با تکیه بر معقولات . آسیب شناسی مداحی به منظور جلوگیری از ورود هرگونه آسیب از جمله خرافات و تحریف به این عرصه ضروری است. و آسیب زدایی از این عرصه به هوشیاری فرهنگی نیاز دارد. بخصوص امروزه که سطح بسیاری از نوحه ها به تقلید از ترانه های لس آنجلسی نزول کرده و در برخی نوحه ها این تقلید به حدی عیان است که عزادار به جای اشک ریختن و عزاداری، به افسوس خوردن ختم می شود و دیدن جوانانی که بجای اینکه باید با نوحه های ارزشی و تاثیرگذار مثبت، قلب آنان را برای پذیرش والاترین عواطف انسانی و در ادامه تفکر و درست اندیشیدن مهیا کرد، باید شاهد هیجان زدگی و بیشتر ایجاد شور و هیجانی دور از هرگونه تفکر و تعقل، بود که این فضا نه تنها مجالی برای عزاداری نیست بلکه تاثیرات ناخوشایندی برجوانان خواهد گذاشت. ازینروست که گاهی بزرگ ترها را می بینیم که اظهار می کنند که چند سالی است که دیگر در اینگونه مراسم شرکت نمی کنند و ترجیح می دهند با گوش دادن به نوحه های قدیمی در خلوت خود به عزاداری بپردازند که این مساله جای پیگیری و تأمل دارد. شکی نیست که در عزاداری به موازات شعور، باید شور مذهبی هم باشد لیکن نه اینکه شور بر شعور غلبه کند و نوری از معنویت مجلس بر آن نتابد. از دیگر آسیب های مداحی می توان به بیان مسائل غلوّ آمیز اشاره کرد که جنبه عقلایی برخی از توصیفات توسط یک نوجوان هم قابل رد کردن باشد که از آن جمله می توان به برخی نوحه خوان ها اشاره کرد که آنچنان احساساتی می شوند که از خود مطالبی عجیب را بیان می کنند. برخی مداحان هم بدون توضیح و بیان شرایط، صرفاً این مسأله را عنوان می کنند که اگر تمام طول سال را گناه کنید ولی در ایّام محرم عزاداری کنید و اشک بریزید، تمام گناهانتان پاک خواهد شد! که این هم از آسیب های برخی نوحه ها و روضه های محرم است، چراکه بسیاری از جوانانی که هنوز به اندازه کافی مطالعه و تجربه در این زمینه ندارند و دارای پایگاه اندیشه ای محکم نیستند به راحتی می توانند این حرف ها را باور کرده و مرتکب گناه شوند. از دیگر مصادیق آسیب های نوحه خوانی که بیشتر در گذشته به چشم می آمد تشویق عزاداران مرد به برهنه شدن برای شور و صدای بیشتر سینه زنی بود. برخی نوحه خوانان هم عزاداران را تشویق به آسیب رساندن به خودشان می کردند که خوشبختانه امروزه این مورد کمتر دیده می شود. و اما یکی دیگر از آسیب های شایع، شبه مداحانی است که به این کار معنوی نگاهی کاسبکارانه دارند و تنها با تعیین و اخذ مبالغ هنگفت پا به مراسم عزای امام حسین (ع) می گذارند. حال آنکه نوحه خوان واقعی این را به عنوان شغل برنگزیده و از ابتدا از عشق به ائمه و به احساس درون خود پاسخ داده و در این راه گام نهاده است. شبه مداحان امروزی بیشتر با استفاده از ریتم های موسیقی پاپ و ترَنس و هاوس گرفته و هارد راک و آر اَند بی و کانتری و با اجرای پدِ زیر صدا با تکرار واژه حسین حسین در ریتم های دوضربی و چهارضربی با تمپوی بالا فقط و فقط به دنبال برانگیختن احساسات و شور درونی هستند و هیأت ها و دسته های عزاداری شان به کارناوالی شبیه است که سنخیتی با عزاداری باشکوه برای سالار و سرور شهیدان ندارد. انتهای پیام/\nتاریخ باز نشر : 2018-09-18T04:33\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809181203294703\nمحله سعدی نیازمند فعالیت های فرهنگی بیشتری است\nشیراز-ایرنا- رئیس کمیسیون فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شورای اسلامی شهر شیراز گفت: بعضی مناطق شیراز مانند محله سعدی به لحاظ پیشینه تاریخی آن و اینکه حوزه فعالیت کانون های تبلیغاتی فرقه ضاله بهایت بوده، بیش از سایر نقاط این شهر نیازمند انجام کارهای فرهنگی و مذهبی است.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-18T04:26\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809181156026361\nنقش اساسی وزارت خارجه در تأمین سلاح مورد نیاز رزمندگان دفاع مقدس\nبه گزارش خبرگزاری تقریب، بهرام قاسمی سخنگوی وزارت امور خارجه کشورمان پیش از ظهر امروز (سه شنبه) در حاشیه افتتاح نمایشگاه «نقش وزارت امور خارجه در دفاع مقدس» در جمع خبرنگاران درباره نقش وزارت خارجه در دوران دفاع مقدس عنوان کرد: وزارت امور خارجه در دفاع مقدس یکی از معدود ارگان‌هایی است که وظایف چندگانه‌ای را در داخل و خارج از کشور دنبال کرده است و این نمایشگاه و میزان ایثارگران وزارت خارجه نشان می‌دهد، نقش وزارت خارجه مانند دیگر مردم عزیز و شریف ما در جبهه‌های جنگ تا چه حدی بوده است. وی افزود: از سوی دیگر وزارت خارجه یک نقش ویژه داشته و آن نقش دیپلماتیک و دیپلماسی خودش بوده در تماس با جهان خارج و ارتباط با مجامع جهانی، سایر کشورها و کشورهای منطقه و تلاش برای تبیین تجاوز و جنگ تحمیلی و از بعد دیگر اگر بخواهیم به مسئله اشاره کوتاهی داشته باشیم، حمایت و کمک به تمامی رزمندگان و نیروهای مسلح در جذب و تهیه امکانات نظامی از سایر نقاط جهان بوده، با توجه به اینکه جمهوری اسلامی ایران، تحت فشار قدرت‌های بزرگ آن روز و حتی کشورهای منطقه قرار داشت و در یک محاصره تسلیحاتی و یک تحریم نظامی قرار داشت و ما از امکانات اولیه نظامی در مقایسه با دیکتاتوری صدام محروم بودیم. سخنگوی وزارت خارجه عنوان کرد: وزارت خارجه این نقش اساسی در تأمین سلاح مورد نیاز رزمندگان را به عنوان صف اول و نیرویی که در جبهه‌های نخست در خارج از کشور تلاش می‌کند، به عهده داشت. قاسمی بیان کرد: فکر می‌کنم کار بسیار بزرگ و عظیمی است که انجام شد؛ اگر چه آنانی که در این دفاع مقدس جان و جسم و زندگی خود را فدا کردند، کار بسیار ارزشمندتری است و ما همواره خودمان را مدیون رزمندگان این دفاع می‌دانیم و علیرغم همه تلاشی که توسط دیپلمات‌های جمهوری اسلامی ایران در حوزه‌های مختلف در خارج از کشور در یک جبهه دیگری که جبهه ساده‌ای هم نبود، انجام شد؛ ولی ما نهایتا در مقابل تمامی رزمندگان، ایثارگران و خانواده بزرگ ایثارگران که همه رنج‌ها و دردها را تحمل کردند و هنوز هم تحمل می‌کنند، سر تعظیم فرود می‌آوریم و این مجموعه کار باعث شد، ما بتوانیم از حریم و کیان کشور دفاع کنیم و اجازه ندهیم حتی یک اپسیلون (ذره) از خاک این سرزمین از میهن اسلامی جدا شود. نمایشگاه «نقش وزارت امور خارجه در دفاع مقدس» در آستانه هفته دفاع مقدس پیش از ظهر امروز (سه شنبه) با حضور محمدجواد ظریف وزیر امور خارجه کشورمان در محل دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امور خارجه افتتاح شد. این نمایشگاه شامل اسنادی از فعالیت‌ها، تلاش‌ها و اقدامات این وزارتخانه در عرصه‌ها و مجامع بین‌المللی و جهانی در دوران هشت سال جنگ تحمیلی است.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-18T02:51\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809181021044087\nاجتماع بزرگ تاسوعای حسینی در گرگان\nبه گزارش خبرگزاری تقریب، به نقل از روابط عمومی سپاه نینوا، "باقر رحمانی"مسئول هیئت رزمندگان شهرستان گرگان اظهار داشت: اجتماع بزرگ تاسوعای حسینی که به مدت 7 سال است در حال برگزاری است امسال نیز با حضور هیئت های مذهبی این شهرستان برگزار می شود. وی با اشاره به زمان و مکان برگزاری این مراسم گفت: این مراسم در روز چهارشنبه 28 شهریور ماه از ساعت 9 صبح در خیابان حضرت امام خمینی(ره) منتهی به چهارراه میدان برگزار می شود و از مردم و هیئت های مذهبی شهرستان دعوت می شود تا در این اجتماع بزرگ حضور بهم برسانند. مسئول هیئت رزمندگان شهرستان گرگان همچنین با بیان اینکه هیئت رزمندگان اسلام همانند گذشته در کنار هیئت های مذهبی در این مراسم نقش آفرین است، گفت: جلسات متعددی را با مسئولان و مدیران هیئت های مذهبی و فرماندهان بسیجی برگزار کرده ایم تا بتوانیم همانند گذشته این مراسم را به بهترین شکل مطلوب برگزار کنیم و هیچ نگرانی در این خصوص وجود ندارد. وی اظهار کرد: امسال در جلسه گردهمایی که با حضور دست اندرکاران و مسئولان هیئت ها داشتیم، برنامه ریزی ها، هماهنگی ها و اطلاع رسانی ها انجام شده است. رحمانی افزود: هماهنگی های لازم برای برگزاری این تجمع بزرگ با سازمان ها و نهادهایی که می توانند به ما کمک کنند، به عمل آمده است. سپاه شهرستان گرگان، سازمان تبلیغات، فرمانداری، شهرداری و نیروی انتظامی و غیره در برگزاری این تجمع بزرگ مشارکت می کنند.\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809180851038832\nبزرگ‌ترین تفریح پوئرتولاس شوخی با فرانسوا اولاند است\nخبرگزاری کتاب ایران (ایبنا): کشور فرانسه از قطب های ادبی جهان به شمار می رود و دارای نویسندگان صاحب سبک زیادی است. ادبیات معاصر این کشور دارای نویسندگانی چون آملی نوتومب است که در دنیا نیز طرفداران خاص خود را دارند. برخی از مترجمانی که از زبان فرانسه به برگرداندن آثار ادبی به فارسی می پردازند، به این امر واقف بوده و مشغول ترجمه آثار نویسندگان مطرح فرانسه هستند. یکی از این مترجمان ابوالفضل الله دادی است که به تازگی رمان دخترکی که ابری به بزرگی برج ایفل را بلعیده بود از رومن پوئرتولاس ترجمه کرده است. این مترجم آثار دیگری هم از رومن پوئرتولاس به فارسی برگردانده و معرف این نویسنده فرانسوی در ایران است. با او درباره سبک نوشتن و میزان محبوبیت این نویسنده در فرانسه و جهان گفت وگویی انجام داده ایم که در ادامه می خوانید: با توجه به اینکه آثار دیگری هم از رومن پوئر تولاس ترجمه کرده اید درباره سابقه این نویسنده فرانسوی و همچنین نحوه آشنایی تان با آثار وی توضیح دهید. من دو کتاب دیگر هم از این نویسنده ترجمه کرده ام. اولین کتابی که از این نویسنده ترجمه کردم، مرتاضی.... بود و کتاب دوم ناپلئون به جنگ داعش می رود نام دارد. همچنین به جز کتابی که مورد بحث ماست کتاب دیگری هم از او ترجمه کرده ام به نام همه تابستان بدون فیسبوک . این چهار کتابی است که تا به حال از این نویسنده منتشر شده که هر چهار تا را با خرید حق کپی رایت در انتشارات ققنوس منتشر کرده ایم. نحوه آشنایی من با این نویسنده به خواندن مطلبی از مجلات فرانسوی برمی گردد که مربوط بود به رمان سفر شگفت انگیز مرتاضی که در جالباسی آیکیا گیر افتاده بود که موضوع این کتاب در رابطه با مهاجرت غیرقانونی به اروپاست. من این کتاب را خواندم و برای ترجمه با انتشارات ققنوس وارد مذاکره شدم و درباره سه کتاب بعدی او هم با هم توافق کردیم. من هر چهار کتاب این نویسنده را به فارسی برگردانده ام. پوئرتولاس در رمان دختری که ابری به بزرگی برج ایفل بلعیده بود روی مهاجرت و مسائلی مانند نگاهی که یک اروپایی به یک جهان سومی دارد این مسائل تا چه حد در دیگر آثار این نویسنده تکرار شده اند و آیا می توان گفت که مضامین مشترک رمان های پوئرتولاس را تشکیل می دهد؟ بله همان طور که اشاره کردید یک سری مضمون ها هست که در رمان هایش به صورت زنجیروار و نخ تسبیح تکرار می شود. یکی از این موضوعات همان مهاجرت است و دوم مساله اقلیت هاست. در کتاب ناپلئون هم به این موضوع اشارده کرده و ما می بینیم که اقلیت های نژادی مانند یک عرب وجود دارد و حتا قهرمان رمان آخرش هم یک زن سیاهپوست است. در تمام کتاب هایش از این قبیل شخصیت ها وجود دارد. مساله مهاجرت و اقلیت ها و بازخوردهای فرهنگی که در جامعه اروپا دارد موضوعات مورد علاقه این نویسنده است و در این داستان ها به مسائلی که این آدم ها در محیط جدید دارند و همچنین به نحوه تاثیرگذاری آن ها در جامعه اروپا و همچنین تاثیرپذیری شان از محیط جدید می پردازد. به نظر می رسد پوئرتولاس به طبقات اجتماعی هم علاقه خاصی دارد، شخصیت هایی مانند زهرا، پروویدانس، رشید و لئو هر کدام نماینده طبقه خاصی در جامعه اروپایی مد نظر نویسنده هستند. بله دقیقا همین است. اوج این ماجرا در رمان ناپلئون به جنگ داعش می رود یعنی رمان دومش مشخص است. در این رمان هم شخصیت های زیادی از طبقات اجتماعی و مذهبی مختلفی وجود دارد. فرهنگ چندصدایی فرانسه به خوبی در رمان های او مشخص است و هر شخصیتی که او خلق می کند نماینده بخشی از جامعه فرانسه و در نهایت جامعه اروپایی است. بحث منجی هم در این رمان بسیار پررنگ است. پروویدانس در نهایت در نقش منجی زهرا ظاهر می شود. منجی و نجات دهنده ای که همیشه در پایان ماجرا ظاهر می شود و نقش مهمی در رستگاری باقی کاراکترها دارد، مفهومی است که به کرات در فیلم های هالیوودی و بخشی از ادبیات ژانر امریکا دیده می شود. به نظر می رسد پوئرتولاس از فرهنگ آمریکایی نیز تاثیر پذیرفته است. یکی دیگر از علاقه مندی های این نویسنده شوخی با شخصیت هایی سیاسی مانند اوباماست که در رمان دخترکی که ابری به بزرگی برج ایفل بلعیده بود دیده می شود. ممکن است این حرف شما تا حدی درست باشد. اوج این شوخی ها در ناپلئون به جنگ داعش می رود وجود دارد. که در آن ها با سارکوزی و مقامات فرانسه مانند فرانسوا اولاند است. انگار که بزرگ ترین تفریح پوئر تولاس شوخی با اولاند است. ورود اوباما به داستان دخترکی که ابری به بزرگی برج ایفل بلعیده بود در راستای همین سیاست همیشگی این نویسنده است. اما درباره منجی بودن پروویدانس و ناپلئون هم این مساله صادق است و با توجه به این رگه ها می توان گفت که پوئرتولاس به مفهوم منجی نیز توجه داشته است. رومن پوئرتولاس در رمان دخترکی که ابری به بزرگی برج ایفل بلعیده بود ارجاعات فراوانی به ادب و هنر و همچنین تاریخ اروپا و فرانسه برمی خوریم. آوردن نام از ژاک برل، اسماعیل کاداره و این مدل ارجاعاتی که سابقه تاریخی زیادی ندارند، نشان می دهد این نویسنده زمان حال است و به رویدادهای زمان معاصر توجه ویژه ای دارد. یکی از علاقه مندی این نویسنده که سختی ترجمه آثار او را هم شامل می شود همین ارجاعات است. اوج این ارجاعات هم در رمان اخری است که از او ترجمه کرده ام. پوئرتولاس نویسنده زمان حال است. انگار که او خلا نوشتن از حال و مشکلاتی مانند مهاجرت غیرقانونی را درک کرده و به زمان حال توجه ویژه ای دارد. درباره سختی های ترجمه آثار پوئرتولاس با توجه به ارجاعاتی که گاه برای یک مترجم ایرانی غیرمانوس به نظر می رسد بگویید و اینکه برای ترجمه دقیق این آثار از چه منابعی کمک گرفتید؟ گاهی اوقات این نویسنده به عنوان مثال برای مرتاض کلماتی را به کار می برد که برای من فارسی زبان مانوس نیست. با توجه به اینکه من با فرهنگ وزبان فرانسه از دیروز تا ادبیات معاصر در تماس نزدیک هستم و خودم هم فارغ التحصیل این رشته ام تا حدی به این ارجاعات آشنا هستم. در کنار این ها دوستان فرانسوی از جمله استاد دانشگاهم نیز به کمکم می آیند. همچنین با خود آقای پوئرتولاس هم در ارتباط هستیم و از نظرات ایشان هم بهره مند شده ام. رومن پوئرتولاس در ادبیات فرانسه چه جایگاهی دارد؟ نویسنده مطرحی است؟ از نویسندگان پرفروش محسوب می شود. انتشاراتی که کارهای پوئرتولاس را منتشر کرد؛ انتشاراتی است که از نویسندگان کار منتشر می کند که قبلا کاری نداشته اند و آنا گاوالدا از نمونه های خوبی است که می توان به آن اشاره کرد. وقتی سفر شگفت انگیزمرتاضی که در جالباسی آیکیا گیر افتاده بود منتشر شد آن زمان منتقدان از او به عنوان پدیده جدید ادبیات فرانسه یاد کردند و فیلمی بر اساس سفر شگفت انگیز مرتاضی ... نیز ساخته شد که به دلیل استقبال به سه گانه تبدیل شد. مترجم دیگری هم از پوئرتولاس اثری به فارسی برگردانده است؟ خیر معرف این نویسنده در ایران من هستم و توانسته ایم با حمایت انتشارات ققنوس هر چهار اثر او را به فارسی با رعایت حقوق نویسنده اش ترجمه و منتشر کنیم. به عنوان مترجم تا چه حد مطالعه آثار نویسندگان تازه ای مانند پوئرتولاس که آثارشان تلفیقی از چند ژانر است و می توان سیاست، طنز و مسائل اجتماعی را آنگونه که هست در آن ها دید، ضروری می دانید؟ یکی از ضعف هایی که ما داریم این است که به مسائل روز در ادبیات مان نمی پردازیم. اگر در یک دهه بعد به ادبیات امروز مراجعه کنیم نمی توانیم بفهمیم مسائل امروز چه بوده است. اما وقتی پنج سال بعد به آثار امروز پوئر تولاس مراجعه می کنیم می بینیم که به طور مثال در سال 2015 مساله امروز و بحران اروپا مهاجرت غیرقانونی و داعش بوده است. حتا مساله اقلیمی هم در رمان های این نویسنده مورد بحث قرار می گیرد. منظورم این نیست که نویسنده توانایی اش را ندارد. اما وجود این کتاب ها می تواند تلنگری برای پرداختن به حال باشد. به همین دلیل کتاب هایی نظیر آثار پوئرتولاس می توانند یک اتفاق ادبی باشند و صرفا از یک کتاب مفرح عامه پسند فاصله می گیرند به همین دلیل معتقدم خواندن این کتاب ها ضروری است. این نویسنده آنقدر برای شما جذاب هست که از این به بعد باز هم از او ترجمه کنید؟ فعلا تصمیم گرفته ام که دیگر سراغ کارهای پوئرتولاس نروم. نه اینکه جذابیت اش کم شده باشد. اما احساس می کنم ترجمه 4 کتاب از این نویسنده کافیست و می خواهم وقتم را برای معرفی و ترجمه آثار دیگری از دیگر نویسندگان معاصر فرانسوی که کمتر شناخته شده اند صرف کنم.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-18T09:38\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809180508048635\nتصاویر شما/ پویش «من و حاج آقا» -6\nپویش «من و حاج آقا» کلید خورد. در این پویش از عموم شما خواسته شده است تا عکس ، ویدئو و متن (مانند خاطره و...) هایی که با طلاب، روحانیون و حاج آقای مسجد و هیئت و محله دارید به خبرگزاری حوزه ارسال کنید. آثار خود را در شبکه های اجتماعی به آیدی @InfoHawzah یا به نشانی الکترونیکی hawzahnews.com@gmail.com ایمیل و یا خاطرات مکتوب را ذیل همین خبر ارسال کنید.\nتاریخ باز نشر : 2018-09-17T09:19\nلینک ثابت خبر : http://www.0net.ir/text/201809171649015367\nبه گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) کتاب چگونه سر پدر و مادر خود را گول بمالیم نوشته پیت جانسون است که به تازگی با تصویرگری نیکالاس کتلو و ترجمه هدا توکلی از سوی انتشارات هوپا منتشر شده است. این کتاب پنجمین جلد از مجموعه قصه های با پدر و مادر است که با زبان طنز و به شکل یادداشت های روزانه، از زبان پسری به نام لویی روایت شده است. کتاب چگونه سر پدر و مادر خود را گول بمالیم داستان پسری است به نام لویی که از دست پدر و مادرش که با دیگران رقابت و چشم و هم چشمی می کنند به ستوه آمده است. نقل مکان به محل جدید و مدرسه تازه، پدر و مادر لویی را به والدینی رقابتی تبدیل کرده است. آن ها از لویی و برادرش الیوت می خواهند که بعد از مدرسه با شرکت در کلاس ها و فعالیت های فوق برنامه رفتاری مشابه کودکان همسایه داشته باشند تا از قافله پیشرفت عقب نمانند. در این کتاب چشمان لویی سر کلاس فیزیک که برایش کسالت بار است گرم می شوند و چرت عمیقی می زند اما معلمش متوجه شده و از دست او عصبانی می شود. پدر و مادرش هم برای این کار او حسابی از