دورۀ سوم بخش تحلیل و نقد – 1400 - heyratfestival.ir\nدورۀ سوم بخش تحلیل و نقد – 1400\nگزارشی مختصر از روند برگزاری سومین دورۀ جشنوارۀ دوسالانۀ تحلیل و نقد داستان کوتاه سال (حیرت)\nفراخوان جشنواره در زمستان 1399 از طریق سایت رسمی جشنواره‌های حیرت و خبرگزاری‌های فرهنگی و هنری کشور منتشر شد.\nبا پایان مهلت ارسال آثار در موعد مقرر،52 متن تحلیل و نقد به دبیرخانۀ جشنواره ارسال شد. البته 7 اثر نیز به دلیل عدم انطباق فاحش با شرایط فراخوان از بخش مسابقه خارج شدند. (این آثار، تحلیل یا نقد مجموعه داستان و یا رمان بودند و یا بیش از محدودیت دو اثر برای هر مؤلف در هر بخش، ارسال شده بودند). متون رسیده در تحلیل و نقد آثار این داستان‌نویسان بودند:\nمجید خادم(8 متن)، صادق هدایت(4 متن)، رضا بهاری‌زاده(4 متن)، هوشنگ گلشیری(3 متن)، صادق چوبک(3 متن)، جلال آل احمد(2 متن)، غلامحسین ساعدی(2 متن)، شهریار مندنی‌پور(2 متن)، محمود دولت‌آبادی(2 متن).\nو تحلیل و نقد اثری از داستان‌نویسان زیر، هرکدام یک متن: زهرا سلطانی، محمد کشاورز، علی اکبر گل‌پیچ، معصومه سلیمی، امیرحسین چهلتن، سیاوش گلشیری، سمیه سیدیان، مبشر نیکویی، کیهان خانجانی، محمدسعید احمدزاده، کسری برزیده، مجید خرسندی، ابوتراب خسروی، فرهاد رفیعی، شورش عابد، دامون فخاری، وحید شعبانی، نادر ابراهیمی، بهرام صادقی، احمد آرام، مرتضی درودی، بهمن فرسی.\nدر دو مرحلۀ داوری، 18 تحلیل و نقد برگزیدۀ مرحلۀ نیمه‌نهایی در بخش‌های آزاد و ویژه در سایت رسمی جشنواره اعلام شدند. البته از آنجا که داوران از اسامی منتقدان و تحلیل‌گران مطلع نبوده و آثار، بدون نام نویسنده تحویل آن‌ها شده بود، در سایت اینترنتی جشنواره به دلیل اهمیت پنهان ماندن نام مؤلفان آثار تا انتهای داوری، تنها عنوان متون برگزیده منتشر شد. در سومین مرحلۀ داوری نیز متون مورد سنجش و مقایسۀ آخر و امتیازدهی توسط تمامی هیئت داوران قرار گرفت تا متون برگزیده نهاییِ سال و برترین اثر در هر بخش تعیین شود. اسامی داوران این دوره و نتیجۀ نهایی در بیانیۀ هیئت داوران ذکر شده است. در این جشنواره بارها تصریح شده که رتبه‌ها اهمیت زیادی نداشته و از نظر برگزارکنندگان و هیئت داوران جشنواره، تمامی این متون نهایی، برندگان دورۀ جاری بوده‌اند و بنا به نظر هیئت مدیرۀ جشنواره، از دورۀ بعد، اثر برتر از بین برندگان نهایی اعلام نخواهد شد و تندیس جشنواره به فردی تعلق خواهد گرفت که برای دومین بار در بین برگزیدگان نهایی قرار گرفته باشد. با مشخص شدن نتایج نهایی در 9 آبان‌ماه 1400، اختتامیۀ جشنواره طی مراسمی خصوصی و صمیمانه با حضور برخی از برگزیدگان نهایی در کنار جمعی از نویسندگان و ادب دوستان برگزار شد و از نفرات برتر تقدیر به عمل آمد.\nدر انتهای این گزارش کوتاه، همچون گذشته از تمامی تحلیل‌گران و منتقدانی که متون ارزشمند خود را در جشنواره شرکت داده و هم‌چنین تمام دوستانی که در مراحل مختلف برگزاری، یار و همراه ما بودند، تشکر کرده و تأکید میکنیم که برگزاری این جشنواره، بی یاری ایشان امکان‌پذیر نبود. از تک‌تک داوران نیز نهایت سپاس را داریم که بی هیچ چشم‌داشت و با علاقه‌ای تحسین‌برانگیز، تمام متون را به دقت، چندین و چند بار خواندند و در نشست‌های متعدد سنجش و بحث و بررسی متون شرکت کردند. به امید بخشش تمام کاستی‌ها و همراهی مجدد همۀ عزیزان تحلیل‌گر و منتقد داستان کوتاه فارسی.\nامید تمیس – دبیر سومین دورۀ جشنوارۀ دوسالانۀ تحلیل و نقد خلاقانۀ داستان کوتاه سال (حیرت)\nبیانیۀ هیئت داوران سومین دورۀ جشنوارۀ دوسالانۀ تحلیل و نقد خلاقانۀ داستان کوتاه سال (حیرت)\nهیئت داوران جشنواره از همۀ کسانی که آثار خود را به جشنواره ارسال کرده‌اند، سپاس‌گزاری می‌کند. با نظر به اینکه این جشنواره به عنوان نخستین اتفاق ادبی‌پژوهشیِ مستقل کشور در زمینۀ تحلیل و نقد داستان، همچنان در ابتدای راه است، امید داریم تا با تداوم آن طی سالهای آینده بتوان به کیفیت بالاتری از متون دست یافت.\nهمچون دورۀ پیش، تعداد کم آثار فرستاده شده و ضعف در کیفیت نقادانه و خلاقانۀ اغلب متون؛ نشان از کاستیهای فراوان در این حوزه از فعالیت ادبی کشور دارد. با در نظر گرفتن فضای نامساعد ادبی و هنری کشور و نگاههای غرضورز و منفعتطلب بسیاری از آنان که در ظاهر متولی امر گسترش نگاه تحلیلی و انتقادی هستند؛ چنین کاستی‌هایی دور از انتظار نبوده است. اما به نظر می‌رسد مجموع تلاش‌های مجموعۀ فرهنگی هنری حیرت در بخش آموزش و پرورش تحلیل‌گران و منتقدین جوان در مدرسۀ آزاد ادبیات و هنر حیرت به هیچ عنوان بی تاثیر نبوده است. چنان که ما در پایان داوری متوجه شدیم که از بین 11 اثر برتر، 7 متن نوشتۀ هنرجویان این مدرسه بوده است.\nمعیارهای اصلی جشنواره در انتخاب آثار همچون گذشته عبارت بودند از:خوانش خلاق، گسترش متن، تشریح و تحلیل مفصل و دقیق اثر پیش از ورود به حیطۀ نقد، بیان دقیق روش نقد و شرح معیارهای منتقد به صورت شفاف، بنیادها و پشتوانه‌های نظری قوی در معیار مورد نظر منتقد، شرح پرسشهای اساسی نقد و حرکت در سوی پاسخ دادن به آنها و در نهایت، بیان خلاقانۀ یافتهها.\nهیئت داوران با درنظر گرفتن معیارهای اصلی جشنواره، در سه مرحله به بررسی آثار پرداخت. در دو مرحلۀ ابتدایی، نقدها با دقت بسیار زیادی انتخاب شده و به مرحلۀ نیمه‌نهایی راه یافتند. امتیازات داوران، به صورت جداگانه و مستقل اعلام شد. از آنجا که اختلاف نظر در این باب امری بدیهی است و مبنا بر مقایسۀ نسبی آثار با یکدیگر بوده است، بنا به روال از پیش تعیین شده و برای حفظ ارزش تنوع نگاه داوران، امتیازات بین 1 تا 10 با یک‌دیگر جمع زده شد تا نتیجۀ نهایی مشخص گردد. بدیهی است آثاری که نظر داوران مختلف را از جنبه‌های متنوعی جلب کرده‌اند، جمع امتیاز بالاتری کسب نمودند.\nهیئت داوران سومین دورۀ جشنواره(به ترتیب حروف الفبا):\nنتیجۀ داوری نهایی به شرح زیر اعلام میگردد:\nبرترین اثر در بخش آزاد:\nانسان وحشی و انسان آزاد: عقدۀ گرشاسب و مسئلۀ ضحاک (گذرانی در داستان کوتاه “کبریت بیخطر، یا کابوسهای اروتیک” اثر مجید خادم) – رضا قلی‌پور – تهران.\nآثار برتر در بخش آزاد:\nبَستار یا سیمپتوم، مسئله این است… (تحلیلی بر داستان کوتاه “کبریت بی‌خطر، یا کابوس‌های اروتیک” اثر مجید خادم) – علی نوروزی – شیراز.\nمجموعه‌ماجراها، سلسله‌حوادث پیوسته، و… همین. (بازخوانی داستان کوتاه “کبریت بی‌خطر، یا کابوس‌های اروتیک” اثر مجید خادم) – خالو خالد – ماهشهر.\nجهان در تعلیق (تحلیلی بر داستان کوتاه “سه قطره خون” اثر صادق هدایت) – علی نوروزی – شیراز.\nمرگ‌سُرایی به روایت نادر ابراهیمی (تحلیلی بر داستان کوتاه “پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار” اثر نادر ابراهیمی) – آیدا جعفری – تهران.\nبرترین اثر بخش ویژه:\nترومای فُرمال (بررسی نظام راوی/پیرنگ در داستان کوتاه “زرورق شکلات” اثر زهرا سلطانی) – علی نوروزی – شیراز.\nآثار برتر در بخش ویژه:\nرویای صادقِ یک غریق، در نشاطِ چمن (نقدی چندپاره و متناقض بر داستان کوتاه “مرگ ستارۀ متناقض صبح” اثر وحید شعبانی) – هادی سِرکانی – تهران.\nمرا زمین بگذار (بررسی جایگاه نظام مکان در داستان کوتاه “دستی روی دهانم” اثر مجید خادم) – دانیال عماری – شیراز.\nکادانس کوه موریه (تحلیلی بر داستان کوتاه “روایات فتح، روایات فخر” اثر مجید خادم) – الهام فردویی – شیراز.\nفریادی در مه (تاملی بر داستان کوتاه “آکواریوم، عکاس، لبخند” اثر شورش عابد) – الهام فردویی – شیراز\nسابیشغال‌ها قیام می‌کنند (تحلیلی بر رویکرد ژانری، با تکیه بر مسئلۀ روایت‌مندی در داستان کوتاه “سال‌ها سال قبل” اثر رضا بهاری‌زاده) – دانیال عماری – شیراز\nبازدید ماه: 1,887\nکل بازدیدها: 216,720\nآرشیو اخبار و اطلاعیه ها (44)\nheyratfestival.ir © 2022. تمامی حقوق محفوظ است


نامه‌بازی‌های عاشقانه - همشهری آنلاین\nکد خبر 378775\nچهارشنبه ۱۸ مرداد ۱۳۹۶ - ۰۵:۵۹\nهمشهری دو - محمدعلی شاطری: حرف زدن در زندگی مشترک یکی از پایه‌های اصلی موفقیت است؛ از همان پایه‌هایی که اگر نباشد چهارچوب زندگی لق می‌شود و کم‌کم فرومی‌ریزد.\nولي گاهي پيش مي‌آيد كه به هر دليلي همسران نمي‌توانند به‌خوبي با يكديگر صحبت كنند، آداب گفت‌وگو را بلد نيستند يا سبك مفاهمه و ادبيات گفت‌وگويشان به‌گونه‌اي است كه فضاي تفاهم و همدلي و حل مسئله در صحبت‌ها پيش نمي‌آيد. در چنين مواقعي چه بايد كرد؟ اگر صحبت‌كردن‌ها به نتيجه مطلوبي ختم نشود كم‌كم همسران از گفت‌وگو با يكديگر نااميد مي‌شوند و به نوعي راه براي حل مسائل مشترك بين آنها بسته مي‌شود. در اين مطلب سعي داريم يك راه ميانبر به شما معرفي كنيم تا به بن‌بست در گفت‌وگوها نرسيد. يك راه ساده... نامه بنويسيد. با ما همراه باشيد تا فوت و فن اين راه ميانبر و ساده را بررسي كنيم.\nوقتي حرف زدن جواب نمي‌دهد!\nاينكه چرا شما و همسرتان نمي‌توانيد با هم گفت‌وگو كنيد دلايل مختلفي مي‌تواند داشته باشد. شما وقتي نامه مي‌نويسيد مي‌توانيد در فضايي به دور از هيجانات و احساس، موضوع مورد نظرتان را با همسرتان مطرح كنيد و حتي بارها و بارها قبل از تحويل آن به همسرتان آن را بخوانيد و اصلاح كنيد تا به نقطه مطلوب برسيد. همين مزيت، يكي از مهم‌ترين دلايل به شكست انجاميدن گفت‌وگوها را از بين مي‌برد. بسياري از همسران به‌دليل اينكه روش‌هاي گفت‌وگوي موفق را نمي‌دانند هنگام گفت‌وگو به جاي طرح مسئله و تلاش براي حل آن يا نقد رفتار طرف مقابل، شخصيت او را مورد نقد قرار مي‌دهند و ناخودآگاه باعث به‌وجود آمدن يك گارد دفاعي در ذهن او مي‌شوند كه حل مسئله را پيچيده‌تر مي‌كند. اما در نامه‌نوشتن با كمي دقت مي‌توان اين نقطه‌ضعف گفت‌وگو را تبديل به نقطه‌قوتي براي حل مسئله كرد.\nلطفا از فضاي مجازي فاصله بگيريد\nوقتي مي‌گوييم نامه بنويسيد يعني هدفمان اين است كه در فضايي آرام و اختصاصي براي همسرتان بنويسيد و او هم در فضاي آرام و اختصاصي بنشيند و نامه شما را بخواند و به قول معروف به گوش دل نيوش كند. فضاي مجازي اما از جي‌ميل و واتس‌آپ گرفته تا تلگرام و اينستاگرام تنها چيزي كه ندارد آرامش است و اختصاصي بودن. خاصيت فضاي مجازي اين است كه با انبوهي از اطلاعات در هر لحظه، ذهن مخاطب را بمباران كند و در وسط يك ميدان جنگي در حال بمباران، فرصتي براي آرامش و طمأنينه پيش نمي‌آيد. تصور كنيد كه با صرف كلي وقت نامه‌اي را براي همسرتان نوشته‌ايد و حالا آن را روي تلگرام براي همسرتان مي‌فرستيد. همسرتان نامه شما را مي‌بيند و مشغول خواندن مي‌شود، هنوز 2 خط نخوانده در فلان گروه مورد خطاب قرار مي‌گيرد و نوتيفيكيشن يا اعلام هشدار دريافت مي‌كند. فلان همكارش در پي‌وي بحث كاري را مطرح مي‌كند يا خبر فوري فلان حادثه در كانال خبري به دستش مي‌رسد. به‌نظرتان در چنين موقعيتي چه بلايي بر سر نامه شما مي‌آيد؟ بهتر است در يك فضاي بسيار نوستالژيك و آرام، مثل قديم‌تر‌ها نامه‌تان را روي كاغذ و با دستخط خودتان بنويسيد تا همسرتان هم در فضايي آرام و به دور از هياهو نامه‌تان را سر صبر بخواند.\nنامه را چطور شروع كنيم؟\nنامه نوشتن هم مثل هر روش ارتباطي ديگر راه و رسمي دارد. اشتباه نكنيد، قرار نيست اصول نگارشي را اينجا برايتان آموزش بدهيم. منظور از راه و رسم، روشي براي طرح موضوع و مسئله است كه احتمال رسيدن به نتيجه مطلوب و دلخواه را براي شما و همسرتان بيشتر مي‌كند. پيش از هر چيز در ابتداي نامه با يك كلمه محبت‌آميز همسرتان را مورد خطاب قرار دهيد، «عزيز دلم، عشقم، مايه آرامشم، زيباي من» يا هر كلمه محبت‌آميز ديگري كه بلديد در ابتداي نامه فضاي ذهني همسرتان را از مقابله و تضاد به مفاهمه و عشق‌ورزي تغيير مي‌دهد. در ادامه نامه از خوبي‌هاي زندگي مشتركتان بگوييد. از زيبايي‌هايي كه اگر كمي با دقت به زندگي‌تان نگاه كنيد، در هر شرايطي كه باشيد حتما وجود دارند. از زيبايي‌هاي زندگي بگوييد و از اينكه خوشحاليد با همسرتان زير يك سقف هستيد. گام بعدي اين است كه از زحمات و تلاش‌هاي همسرتان در زندگي تشكر كنيد. همه اين مقدمه‌چيني‌ها براي اين است كه فضاي گفت‌وگوي مكتوب بين شما براي تفاهم و حل مسئله آماده شود و به فضاي درگيري و اختلاف و تخريب نزديك نشود.\nچطور مسئله را مطرح كنيم؟\nحالا بعد از اين مقدمات وقت رفتن سراغ اصل موضوع است. بايد مشكل را مطرح كنيد اما در طرح مشكل و مسئله هم بايد نكاتي را رعايت كنيد. اول اينكه به جاي نقد كليت شخصيت همسرتان، رفتار او را مورد نقد قرار دهيد؛ يعني مثلا ننويسيد: « تو آدم عصبي‌اي هستي، تو سهل‌انگاري، تو به من اهميت نمي‌دهي و...» بلكه بنويسيد «فلان رفتار تو، برخورد تو در فلان موقعيت، عكس‌العملي كه در فلان موقعيت نشان دادي» اين كار باعث مي‌شود به جاي تخريب شخصيت همسرتان، رفتار او مورد نقد قرار بگيرد و واكنش بهتري‌نشان دهد. نكته بعدي اينكه خيلي صريح و شفاف و شسته‌رفته موضوعي را كه باعث ناراحتي‌تان شده مطرح كنيد و از حاشيه‌ها بپرهيزيد. فرض كنيد شما از نوع رفتار همسرتان با شما در برابر خانواده‌اش ناراحتيد، براي بيان اين مشكل لازم نيست همه سوابق برخورد با خانواده همسر و بدرفتاري‌هاي احتمالي خانواده‌ها را مطرح كنيد. صريح و مستقيم همان رفتار همسرتان را هدف بگيريد و خواسته‌تان را با عبارت: «من دوست داشتم يا كاش...» بيان كنيد؛ مثلا بگوييد: «من دوست داشتم تو هنگام تصميم‌گيري براي دعوت از برادرت، نظر من را هم مي‌پرسيدي» يا مثلا «كاش تو در برابر اهانت مادرت به من سكوت نمي‌كردي و محترمانه از من دفاع مي‌كردي». در گام بعدي راهكارهايي كه براي حل مسئله به‌نظرتان مي‌رسد را با عنوان: «پيشنهاد من اين است كه...» مطرح كنيد و از او هم بخواهيد تا درباره اين موضوع فكر كند و نظرش را براي شما بنويسيد.\nنامه‌فرستادن در روزگار ما يك كار رمانتيك و نوستالژيك به‌حساب مي‌آيد و با كمي ريزه‌كاري و ظرافت، شما مي‌توانيد اين فضاي نوستالژيك و عاشقانه را تقويت كنيد. از ظاهر نامه شروع كنيد. مي‌توانيد از كاغذهاي ابر و باد استفاده كنيد يا كاغذهاي كاهي را انتخاب كنيد يا حتي اگر هيچ امكاناتي در دسترس نبود، لبه‌هاي كاغذ معمولي‌تان را با فندك بسوزانيد و حالتي زيبا به نامه‌تان بدهيد.\nپاكت‌هاي نامه مختلفي هم به قيمت‌هاي بسيار ارزان و با ظاهري عاشقانه و صميمي وجود دارند كه مي‌توانيد از آنها استفاده كنيد و يا اگر خواستيد خلاقيت بيشتري به خرج دهيد با استفاده از لوازم آرايشي طرحي از بوسه يا قلب را روي پاكت ساده نامه به‌وجود بياوريد. چند گلبرگ گل‌سرخ هم مي‌تواند ظاهر زيباتري به نامه‌تان بدهد. و خيلي كارهاي ديگر كه با كمي خلاقيت حتما به ذهن خودتان هم خواهد رسيد. براي تحويل نامه هم سعي كنيد به هيچ وجه نامه را مستقيم به‌دست همسرتان ندهيد. قرار دادن نامه در جيب لباس، داخل كيف، زير سوئيچ روي اپن آشپزخانه يا حتي نصب شده روي در يخچال و فريزر، هيجان بيشتري براي همسرتان ايجاد مي‌كند. همراه‌شدن نامه با يك شاخه گل يا هديه كوچك هم ديگر ترفندي است كه ذهن همسرتان را براي پذيرش مطالب نامه آماده‌تر مي‌كند.\nزهـری به کام زندگی


اپ‌نت: پیش‌بینی وضع هوا در Awesome Weather - YoWindow | فارنت\nاگر می‌خواهید به جایی برای اولین بار سفر کنید باید از وضعیت آب‌و هوایی آن منطقه طی روزهای سفرتان اطلاع یابید. اپلیکیشن Awesome Weather – YoWindow این امکان را برایتان فراهم می‌کند. شرکت RepkaSoft برای دارندگان گجت‌های اندرویدی این اپ را طراحی و ارائه نموده است.\nاز بی‌تا فهیمی منتشر شده در ۱۲:۳۰ دوشنبه, ۹ بهمن , ۱۳۹۶\nاپ Awesome Weather قبلا برای کامپیوترهای شخصی طراحی شده بود که اکنون آن را به دلیل استقبال زیاد کاربران برای سیستم عامل اندروید نیز ارائه نموده‌اند. سیستم آب‌و هوایی که مدام در حال تغییر است اما به صورت نسبتا دقیق با استفاده از این اپ تا چند روز آینده هم برایتان به نمایش گذاشته می‌شود. قابلیت پرکاربرد آن نیز نمایش وضعیت آب‌و هوای هر شهر و کشوری که مدنظر شماست می‌باشد. یعنی هر نقطه‌ای از دنیا را که بخواهید می‌توانید انتخاب کرده و ببینید که هوای امروز و روزهای آینده‌اش در چه وضعیتی قرار دارد.\nویژگی ظاهری زیبای این اپ که به نظر مهم‌ترین عامل جذابیت Awesome Weather – YoWindow نیز بوده نمایش انیمیشنی وضع آب‌و هوا بر روی صفحه نمایش است. به طور مثال اگر در منطقه موردنظر شما برف می‌بارد شما می‌توانید تصویر بارش برف را روی صفحه نمایشتان ببینید و یا در صورت بارش باران و یا وزش باد نیز این امکان برایتان فراهم می‌شود. علاوه بر شرایط جوی می‌توانید از درجه حرارت هوا نیز آگاهی یابید و این اطلاع رسانی با هر واحدی که موردنظر و دلخواه شماست برایتان ممکن می‌شود. Awesome Weather – YoWindow را آن‌گونه که دوست دارید مدیریت نمایید.\nچشم دوم؛ مقایسه دوربین سلفی وان M9، وان M8، گلکسی اس 5، نوت…\nآپدیت اندروید 4.3 برای اکسپریا Z، ZR، ZL و اکسپریا تبلت Z…


به گزارش خبرنگار حوزه دریچه فناوری گروه فضای مجازی باشگاه خبرنگاران جوان؛ پیشرفت و توسعه تجهیزات دیجیتال و الکترونیکی و عرضه گوشی های هوشمند، تبلت ها و گجت های مختلف سرعت بالایی گرفته است و هر روز شاهد یک محصول جدید در این عرصه هستیم.\nاین پیشرفت در اکثر حوزه های مربوط به فناوری های دیجیتال با سرعت مناسبی جلو می رود اما با وجود تحقیقات بسیار هنوز در زمینه تامین انرژی و باتری این وسایل با مشکل روبرو هستیم.\nبرخی راه حل ها مانند پاوربانک نیز نتوانست پاسخگوی خوبی برای این مشکل باشد.\nاما به تازگی برخی محققان نظامی در تحققات خود به پودری دست یافتند که امکان شارژ کردن باتری ها را دارد. پودر مذکور از آلومینیوم ساخته شده است و انرژی قابل توجهی را تولید میکند.\nبراساس اخبار منتشر شده این پودر به صورت تصادفی و حین تحقیقات کشف شده است و ضمن سرعت بالا در تولید انرژی به کاتالیزور خاصی نیز احتیاج ندارد.\nقدرت و سرعت تولید انرژی این پودر به حدی است که یک کیلوگرم از آن میتواند در سه دقیقه حدود 220 کیلووات انرژی تولید کند، که میتوان آن را سریعترین روش تولید انرژی بدون استفاده از کاتالیزور دانست.\nبا این روش یک تانک اسباب بازی نیز شارژ شده و به کار افتاده است.\nگفتنی است کاتالیزور به موادی گفته می شود که به فرآیندهای شیمیایی کمک می‌کنند ولی خود در آن فرآیند عمل نمی‌کنند و مصرف نمی‌شوند.\nپودری که می‌تواند باتری ها را شارژ کند + تصاویر\nپیشنهاد میشه بخونید : برای مشاهده جزئیات کامل این خبر «پودری که باتری شارژ می‌کند + تصاویر»اینجا را کلیک کنید. شفاف سازی:خبر فوق در سایت منبع درج شده و صرفا در این سایت بازنشر شده است .چنانچه به خبر فوق اعتراض دارید جهت حذف آن «اینجا» را کلیک کنید.


عفونت واژن | سایت خبری\nHome / Tag Archives: عفونت واژن\nTag Archives: عفونت واژن\nیکی از شایعترین دردسرها و ناراحتی‌هایی که مخصوص زنان و دختران جوان است، ترشحات واژنی میباشد. تحت شرایط سالم و طبیعی بدن، واژن مقداری ترشح دارد که کمک میکند داخل آن مرطوب باقی بماند، همچنین در زمانهای معینی در ماه این ترشحات ممکن است به صورت ترشحاتی غلیظ و سفید ...\nدر ابتدا به طور خلاصه به بیماری دیابت اشاره خواهیم کرد تا با علت بروز آن آشنا شوید. پس از صرف غذا و در طی عمل هضم، کربوهیدارت‌ها در دستگاه گوارش به گلوکز تبدیل می‌شوند. در ادامه گلوکز وارد جریان خون شده و توسط هورمون انسولین که توسط لوزالمعده ترشح ...\nزمان تولد نوزاد به طور طبیعی، هفته سی و هفتم بارداری به بعد می‌باشد. به زایمانی که بین هفته بیستم بارداری تا هفته سی و هفتم بارداری اتفاق افتد اصطلاحا زایمان زودرس (زایمان نارس) گفته می‌شود. آمارها نشان می‌دهد که ۷۱% از نوزدان در بین هفته های سی و چهار ...\nعفونت قارچی در بارداری، علت، علائم و راه های درمان آن\nاین همه هورمون در حال ایجاد ویرانی در بدن شما هستند! یکی از عوارض این هورمون‌ها می تواند عود کردن عفونت‌های قارچی باشد. به علت تغییرات هورمونی گسترده‌ای که در حاملگی برایتان اتفاق می‌افتد، احتمال بروز عفونت قارچی واژن در بارداری در شما بالاتر است. این عفونت‌ها عموما به دلیل ...\nتکرر ادرار و تغییر غیر عادی در دفع ادرار نشانه‌ای از بیماری‌های دستگاه دفع ادرار و دیگر سیستم‌های بدن است. اگر در شرایطی، میزان مایعات دفع شده بدن بیشتر از مایعات جذب شده باشد باعث ایجاد مشکل در کارکرد کلیه و اعضای دیگر بدن می‌شود، در واقع در اثر کم ...\nدرمان خانگی عفونت قارچی واژن در صورتی که تحت هر یک از شرایط زیر می‌باشید از روش‌های درمان خانگی عفونت واژن استفاده نکنید: باردار هستید. برای تشخیص عفونت قارچی واژن به پزشک مراجعه ننموده و نسبت به عامل ایجاد عفونت اطمینان ندارید، سر خود و بدون تجویز پزشک از ژل‌های ...\nواژینوز باکتریال (bacterial vaginosis) یا همان عفونت باکتریایی واژن نوع بسیار شایع از عفونت واژن می‌باشد. در واژن زنان بسیاری از باکتری‌های مفید و همچنین برخی از باکتری های مضر به صورت طبیعی وجود دارند. زمانی که تعادل موجود بین باکتری‌های مفید و مضر به هم می‌خورد عفونت باکتریایی واژن ...\nعلت و علائم افتادگی مثانه چیست و چگونه درمان می‌شود؟\nمثانه عضوی کیسه مانند و توخالی‌ای است که درون لگن قرار گرفته و وظیفه آن انباشتن ادراری است که از کلیه‌ها و از طریق لوله حالب (میزنای) به درون آن ریخته می‌شود. این عضو از بدن، توسط عضلات نگهدارنده در مکان مناسبی قرار می‌گیرد و اگر به هر دلیلی این ...\nبیماری سوزاک چیست؟ یکی از بیماری‌های شایعی که از راه رابطه جنسی انتقال می‌یابد بیماری سوزاک (Gonorrhea) نام دارد. از علائم شایع این بیماری در مردان می‌توان به سوزش ادرار و خروج ترشحات چرکی از آلت تناسلی و در زنان به ترشحات واژنی یا دردهای لگنی اشاره نمود. (غالب اوقات ...\nمختصری از آناتومی دهانه رحم گردن رحم یا دهانه رحم(Cervix)، به قسمت باریک و پایینی رحم که به شکل استوانه یا مخروط می‌باشد و به انتهای بالایی مهبل متصل است اطلاق می شود. تقریباً نصف دهانه رحم با ابزار پزشکی مناسب قابل دیدن است و باقی در بالای مهبل خارج ...


برگزاری یازدهمین دوسالانه ملی سرامیک با عزمی جزم / رسانه‌ها حمایت کنند | گالری لیلیت\nبرگزاری یازدهمین دوسالانه ملی سرامیک با عزمی جزم / رسانه‌ها حمایت کنند\nاولین نشست خبری یازدهمین دوسالانه ملی سرامیک ایران صبح امروز دوشنبه 9 تیرماه با حضور مظفری مدیرکل هنرهای تجسمی و هیربد همت‌آزاد دبیر دوسالانه و اصحاب رسانه در سالن گوشه فرهنگسرای نیاوران برگزار شد.\nبه گزارش خبرنگار صبا، در ابتدای مراسم هادی مظفری، منیژه آرمین و هیربد همت‌آزاد برای رونمایی و امضای پوستر روی صحنه آمدند و از پوستر یازدهمین دوسالانه ملی سرامیک ایران اثر فرهود رونمایی کردند.\nدر ادامه هیربد همت آزاد گفت: پوستر جشنواره متاثر از برج آزادی به نشان وحدت ملی طراحی شده است و استفاده از المان سرو در لوگوی دوسالانه به تأسی از فرهنگ اسلامی و ایرانی است.\nهادی مظفری با بیان احساس دلتنگی دوری از اصحاب رسانه ناشی از بیماری کرونا و قرنطینه شغلی خانواده تجسمی گفت: امسال امیدواریم دوسالانه سرامیک و دوره هشتم مجسمه سازی برگزار شود، هر چند قرار بود دوسالانه مجسمه سازی در اسفند برگزار شود که به سبب شرایط پیش آمده به تعویق افتاد.\nمظفری با مطرح کردن خواست هنرمندان تجسمی برای برگزاری دوسالانه‌ها گفت: برگزاری این رویدادها متأثر از خواست و استقبال در انجمن‌های تخصصی است.\nوی افزود: اما و اگرهایی مبنی بر مخالفت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی یا تمرکز در جشنواره فجر مطرح بود که هیچکدام صحت ندارد. باور ما این است که دولت نباید دوسالانه برگزار کند و باید این مهم به انجمن‌های تخصصی اعطا شود. دلایل به تعویق افتادن را مطالعه کردیم و بخشی از آن را در تغییرات انجمن‌ها یافتیم که دوره‌های آن دو ساله است و این فاصله آمادگی در انجمن از جمله تامین بودجه و برنامه‌ریزی را مخدوش میکند و با اینکه انجمن برنامه‌هایی برگزاری را ریخته است اما با تغییرات دوسالانه‌ها در برگزاری مختل می‌شدند.\nمظفری بیان کرد: امیدواریم شاهد کاهش شیوع ویروس کرونا باشیم تا بی‌ینال مجسمه و سرامیک را برگزار کنیم. درخواست برگزاری بی‌ینال از سوی انجمن عکاسان و نقاشان مطرح شده و دوباره روی روال برمی‌گردد. هم‌اکنون هم یکی از بهترین و منظم‌ترین و با کیفیت‌ترین بی‌ینال‌ها را داریم که این نظم و کیفیت هم در دوره قبل و هم در دوره کنونی وجود دارد.\nوی در ادامه گفت: دوسالانه برای همه جامعه هنری است نه بخشی از آن و اداره کل حتما از رویدادی حمایت می‌کندکه همه جوانب و گروه‌ها را در بر گیرد.\nمظفری درباره خرید آثار دوسالانه توسط دفتر تجسمی گفت: هیچ برنامه با بودجه‌ای برای این مهم در نظر نگرفتیم و با توجه به شرایط کنونی نمی‌توان تصمیم جدی اتخاذ کرد اما به فراخور وضعیت همکاری صورت خواهد گرفت.\nوی افزود: با شرایط پیش آمده چهار ماه هنرمندان در ایام کرونا این واقعیت است که امروز جامعه به لحاظ نشاط و بهبود فضای اجتماعی نیاز به برنامه‌های فرهنگی دارد و آفرینش آثار هنری در دوران کرونا نیازمند عرصه این آثار هستیم. سال سخت اما پر از رویدادی پیش‌رو داریم. شاید سال پر اتفاقی در پیش داشته باشیم که با وجود شرایط جامعه به تک‌تک برنامه‌ها دست پیدا کنیم.\nدر ادامه همت آزاد بیان کرد: شرایط اقتصادی و کرونا به هنرها به‌خصوص هنر تجسمی فشار زیادی وارد کرده، پس برنامه ریزی برگزاری و اجرا برای چنین نمایشگاهی در چنین شرایطی ممکن نبود اما عزم جزم افراد و همکاران این امر را ممکن کرد و از رسانه ها می‌خواهم به این مهم بیشتر بپردازند.\nهمت آزاد درباره حمایت های مالی از این دو سالانه عنوان کرد: در خصوص حمایت مالی باید اسپانسر خصوصی وارد شود اما شرایط کرونایی باعث شد خیلی ها کنار بکشند. از سویی انتظارات اسپانسر هم مهم است، شاید اسپانسر خواسته ای داشته باشد که ما را از ماهیت اصلی این هنر دور کند، در نتیجه ما ترجیح می دهیم در شرایط انقباضی کار را جلو ببریم اما خواسته های اینگونه اسپانسرها را قبول نکنیم.\nهمت آزاد با اشاره به جزییات انتخاب و اهدای جوایز این دوره گفت: در بخش فراخوان، یک شورای انتخاب آثار متشکل از شش نفر در دو مرحله آثار را بررسی می کنند؛ اول از روی عکس کاری که ارسال می شود و مرحله دوم به صورت فیزیکی انجام خواهد شد. سه نفر برگزیده داریم که به هر کدام جایزه ای به مبلغ بیست میلیون تومان و لوح تقدیر و تندیس اهدا می شود.\nوی افزود: بهداد اژدری، مجید ضیایی، محمود محرومی، بیتا فیاضی، مجتبی شاه کوچکی و نفیسه خلج داوران ابتدایی و بهداد اژدری، مجید ضیایی، حمید سوری، ژاک کافمن داوران نهایی هستند.\nاسلامی مدیر فرهنگسرای نیاوران با بیان اینکه جلسه‌ای با مدیر دفتر اکو داشته است از مرکزیت نیاوران برای بزرگداشت هنرمندان فعال در شرایط سخت یاد کرد و این فرهنگسرا با به عنوان پایگاه این دوسالانه دانست.\nمنیژه آروین از هنرمندان شاخص حوزه سرامیک و عضو شورای سیاستگذاری در این جلسه درباره رویکرد اصلی دوسالانه سرامیک گفت: واژه خودکاوی بحث‌برانگیز است. در ابتدا به نظر خودکاوی مسأله فردگرایی است و هنرمند را به سمت فردیت سوق می‌دهد، اما اگر دقت کنید خود دارای معانی چند بعدی است و خود هنرمند را به خویشتن بازمی‌گرداند و این مهم در دوسالانه اهمیت دارد.\nوی افزود: خود تنها به معنای فرد هنرمند نیست بلکه من اجتماعی و سیاسی و تاریخی خود را هم به همراه دارد و این ابعاد در هنرمند باید درونی شود و ویژگی‌های خاص او را تولید کند. در دوسالانه اهمیت وجه غیرتقلیدی است. در صورتی کار هنرمند از آن اوست که از درونش برآمده باشد.\nفرجی دیگر عضو شورای سیاستگذاری در این نشست درباره دوسالانه‌های هنری خاطرنشان کرد: این رویدادها برای ارزیابی دایره فعالیت هنرمندان یک عرصه است.\nوی با اشاره به فاصله رخ داده در حوزه دوسالانه سرامیک گفت: ما با نگاه‌های جدیدی روبه‌رو هستیم که همه آنها قابل بررسی و نقد است. شرایط این دوره را به نحوی برنامه‌ریزی کردیم که همه هنرمندان بتوانند درگیر شوند و واژه خودکاوی به همین مهم اشاره دارد.\nاین عضو شورای سیاستگذاری دوسالانه افزود: با آنکه تعداد هنرمندان حوزه سرامیک اندک است، اما نگاه‌ها به شدت متأثر است و خودکاوی شرایطی را فراهم می‌کند تا این نگاه‌ها باز شود.\nفرجی درباره حذف سفال در این دوره بیان کرد: سفال در زمره سرامیک تعریف شده است و در زبان بین‌المللی نیز چنین رویکردی وجود دارد که انجمن سرامیک نیز از آن تبعیت می‌کند.\nوی همچنین درباره تفاوت سفالگری و هنر سرامیک توضیحاتی ارائه داد و گفت: سرامیک یک ماده تاریخی است و انسان برای رفع نیازهای اجتماعی خود از آن بهره برده است. امروز هم از هوافضا تا پزشکی ایفای نقش می‌کند و این به سبب ماده پذیری و شکل پذیری است. در فضای هنری به واسطه همین خواص به هنرمند امکان می‌دهد براساس نیاز از این ماده بهره ببرد، حال چه نیاز مجسمه‌سازانه باشد و چه نقاشانه.\nآرزو زرگر، دبیر بخش پژوهش نیز گفت: در این دوسالانه بخش پژوهش پررنگ دیده شده است و با توجه به شرایط موجود، چند سخنران در حوزه پژوهش هنر با تمرکز بر سرامیک و خودکاوی در این بخش خواهیم داشت. صحبت‌هایی در این حوزه داریم که در فضای مجازی متتشر می‌کنیم. این صحبت‌ها درباره خلق ایده و استفاده از سرامیک است. بخش متفاوت پژوهش مسأله اوپن استودیو است که حال و هوای هنرمند در استودیو شخصی و آن حس شادمانی هنرمند در این فضا را از طریق فضای مجازی منتشر می‌کنیم تا در دیگر هنرمندان نشاط ایجاد کند.\nهمت آزاد در پایان گفت: این دو سالانه از نهم آبان تا هفتم آذرماه ۹۹ در فرهنگسرای نیاوران برگزار می شود.


محمدرضا خاتمی: به هر قیمتی نباید به انتخابات بیاییم؛ کاندیدای ما را شورای نگهبان تعیین نکند - جماران\nوزیر کشور: 4 انتخابات به صورت همزمان برگزار خواهد شد/ مصوبه شورای نگهبان را اجرا خواهیم کرد\nکسانی ثبت نام کننده انتخابات تلقی می شوند که مدارک مصوبه شورای نگهبان را دارا باشند\nاطلاعیه شورای نگهبان درباره شرایط ثبت نام انتخابات ریاست جمهوری\nمیرلوحی: مصوبه شورای نگهبان برای «شرایط کاندیداهای انتخابات رییس جمهوری» تعرض به جایگاه قانونگذاری است\nسه شنبه، 21 اردیبهشت 1400 ساعت 05:002021-05-11سياسي\nمن به عنوان بخشی که در جریان اصلاح طلب هستم، حفظ قدرت را بودن در حکومت نمی دانم؛ بلکه پایگاه اجتماعی داشتن می دانم که متأسفانه به دلایل مختلف در طول چند سال اخیر پایگاه اجتماعی اصلاح طلبان به قوت قبلی نیست.\n- به گزارش سایت قطره و به نقل ازجماران؛ روزنامه شرق در شماره امروز خود نوشت: محمدرضا خاتمی، نایب رییس مجلس ششم و دبیر کل سابق جبهه مشارکت ایران اسلامی، جزء گزینه هایی بود که بسیاری از اعضای جبهه اصلاحات منتظر اعلام ورودش برای انتخابات ریاست جمهوری بودند؛ اگرچه این انتظار به درازا کشید و آقای دکتر عدم حضور را ترجیح داد.\nبا او چند هفته قبل در دفتر شرق گفت وگو کردیم؛ قبل از کاندیداتوری آقای تاج زاده، قبل از افشای فایل آقای ظریف ، قبل از قانون عجیب و غریب و بدون مصوبه شورای نگهبان درباره شروط کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری، قبل از زندانی شدن برادر آقای جهانگیری و البته قبل از افتضاح تهمت و بی حرمتی در کلاب هاوس به یکی دیگر از گزینه های اصلاح طلبان؛ اتفاقاتی که هرکدام می توانست مسیر گفت وگوی ما را تغییر دهد .\nدر همان روز هم اما آقای خاتمی شرط کرد از چرایی عدم ورودش به انتخابات نپرسیم که بسیاری از اصلاح طلبان از او خواسته بودند وارد گود رقابت شود و او نپذیرفته بود.\nپس با او از آنچه اصلاح طلبان می توانند در شرایط پیش رو انجام دهند، پرسیدیم؛ اینکه ماندن در قدرت به چه بهایی باید باشد؟ و به اعتقادش مشکل اصلی در شرایط فعلی کجاست؟ آقای خاتمی مشکل اصلی در انتخابات را قهر مردم دانست و گفت: متأسفانه اصلاح طلبان هرچه بخواهند مردم را به انتخابات تشویق کنند، چندان اثری ندارد؛ چون مردم می گویند شما چه قدرت و اختیاری دارید؟ .\nاو در صحبت هایش از رد معامله گری اصلاح طلبان برای ماندن در قدرت سخن گفت و توضیح داد که به هر قیمتی نباید به انتخابات بیاییم و کاندیدای ما را شورای نگهبان تعیین کند.\nنایب رییس مجلس ششم در قسمت دیگر حرف های خود گفت: من به عنوان بخشی که در جریان اصلاح طلب هستم، حفظ قدرت را بودن در حکومت نمی دانم، بلکه داشتن پایگاه اجتماعی می دانم که متأسفانه به دلایل مختلف در چند سال اخیر پایگاه اجتماعی اصلاح طلبان به قوت قبلی نیست .\nیک ماه به انتخابات ریاست جمهوری مانده و فضایی چنین ساکت اگر بی سابقه نباشد، کم سابقه است.\nبه نظرتان با توجه به این شرایط، به کدام سمت می رویم؟ اصلاح طلبان به کدام سو می روند و باید در این میانه چه نقشه راهی را ترسیم کنند؟ باید بگویم که به سمت و سوی خوبی نمی رویم.\nدر شرایطی که نارضایتی ها در اوج است و اقتصاد شرایط مناسبی ندارد، نشانه های خوبی برای آینده به چشم نمی آید.\nجناح مقابل (من می گویم محافظه کاران نه اصولگرایان) از فرط آزادی بی حد نمی دانند چه کنند و جناح اصلاح طلب به خاطر محدودیت های فراوانی که برایشان وجود دارد در محذور قرار دارند.\nاگر همین امروز اعلام کنند هرکس ملتزم به قانون اساسی است و توانایی انجام کار را دارد و کشور را دوست دارد می تواند کاندیدا شود، به نظرم فرصت بسیار خوبی است که یک انتخابات پرشور را برگزار کنیم و به سمت حل مشکلات کشور برویم.\nهمان طورکه در سال 76 این اتفاق افتاد یا به نوعی در سال 92.\nگرچه آن زمان هم انتخابات متفاوت بود اما به هر حال فضایی ایجاد شد که مردم احساس امید کرده و مشارکت کردند.\nاگر بخواهیم اوضاع درست شود راه این است که مردم احساس کنند با انتخاب کسی که می خواهند، کشور می تواند به مسیر درست بیفتد.\nاما اگر وضع به گونه ای باشد که اجازه ندهند کسانی که توانایی دارند و علاقه مند هستند و می توانند به بهترین وجه از نیروهای مختلف در کشور استفاده کنند روی کار بیایند، اگرچه انتخابات را خواهیم داشت ولی هیچ تضمینی وجود ندارد که انتخابات مسیر بهتری را پیش روی ما بگذارد.\nبرای معنادارشدن انتخابات باید مسئولان این تصمیم را بگیرند.\nاما اصلاح طلبان به خاطر اینکه کشور را دوست دارند و می خواهند مردم از این رنج خارج شوند تمام تلاششان را می کنند و سعی دارند بدون اینکه با حاکمیت وارد تنش شوند، فضایی را ایجاد کنند که در مردم ایجاد امید کند و کاندیدایی را بیاورند که بتواند حداقل مطالبات اصلاح طلبی را برآورده کند.\nتمام تلاششان را می کنند.\nدر دو هفته گذشته هم دیدید دنبال شخصیت هایی بودند که می توانستند وحدت ایجاد کنند و امید بیافرینند اما برخوردی را که با این مسئله شد، دیدیم.\nاگر قرار باشد کاندیدای ما را نهادهای نظارتی استصوابی تعیین کنند آن انتخابات دیگر انتخابات نیست در چنین شرایطی آیا راهی مقابل پای اصلاح طلبان وجود دارد؟ اصلاح طلبان در این دوره نهاد خیلی خوبی تشکیل داده اند که در آن توافق نظر وجود دارد، شخصیت های اثرگذاری هستند، ارتباطات خیلی خوبی با نحله های مختلف اصلاح طلبی دارد و در روند دموکراتیک کارش را انجام می دهد و از تلاش باز نمی ایستد.\nاگر بتوانند کاندیدایی پیدا کنند که کاندیدای خودشان باشد، فارغ از اینکه نتیجه انتخابات چه باشد در انتخابات شرکت می کنند.\nالبته قسمت دومش نظر من است.\nاگر قرار باشد انتخاباتی باشد که کاندیدای ما را نهادهای نظارتی استصوابی تعیین کنند آن انتخابات دیگر انتخابات نیست و فکر نمی کنم حتی اگر برخی از شخصیت های اصلاح طلب وارد این صحنه شوند بدنه اصلاح طلب و عامه مردم از این انتخابات استقبال کنند.\nامیدوارم در مدت باقی مانده پالس های روشنی از طرف مسئولان برای اینکه می خواهند اتتخابات پرشور برگزار شود، برسد.\nاصلاح طلبانی که مناسب باشند، مستقل عمل کنند و بخواهند برنامه های کارشناسی را پیش ببرند نمی پسندند از نهاد اجماع ساز صحبت کردید.\nبا توجه به اینکه چهره هایی که می توانستند اجماع ساز باشند از صحنه کنار رفتند مثل آقای سید حسن خمینی، به نظرتان به اجماع خواهند رسید؟ آیا شخصیتی در بین اصلاح طلبان وجود دارد که بتواند اجماع ایجاد کند؟ تصور نمی کنم شرایط موجود برای این کار فراهم باشد.\nاگر بخواهیم فارغ از نظر شورای نگهبان شخصیت هایی را معرفی کنیم که توان اجماع سازی داشته باشند، توان بهره گیری از همه نیروهای کارشناسی و متخصص کشور را داشته باشند، توان حل مشکلات داخلی و خارجی را داشته باشند، بیشتر از 10 نفر هم می توانیم معرفی کنیم.\nکسانی که در امور اجرایی، سیاسی و فنی و اقتصادی امتحان خودشان را پس داده اند؛ بنابراین اینجا مشکل اصلاح طلبان نیست.\nمشکل این است که آقایان اصلاح طلبانی که مناسب باشند، مستقل عمل کنند و بخواهند برنامه های کارشناسی را پیش ببرند نمی پسندند.\nپس همیشه مجبوریم به طرف آدم های نیابتی، دست سوم و چهارم برویم یا اگر این ویژگی ها را داشته باشند برای مردم شناخته شده نباشند یا با وجود اینکه آدم های توانمند و بسیار کارکشته و به دردبخوری هستند رأی منفی شان بالا باشد.\nاصلاح طلبان اگر انتخابات آزاد برگزار شود چند تیم برای اداره کشور دارند و می توانند به عرصه بیاورند، اما ورود در این عرصه اگر حاکمیت نخواهد بپذیرد مشکل خواهد بود و این مسئله اصلی است.\nاما اگر پالسی که گفتم برسد، می توانیم در کمتر از یک هفته چهره هایی که می توانند کشور را اداره کنند و برنامه هایی را که برای اداره کشور هست، ارائه کنیم و مطمئنم مردم هم اقبال نشان خواهند داد.\nنباید نهاد انتخابات تعطیل شود اگر وضع به همین صورت پیش برود و به گفته شما پالس مثبتی دریافت نکنیم و بحث کاندیدای نیابتی مطرح شود، مفید است که اصلاح طلبان تن به کاندیدای نیابتی دهند؟ آیا باعث تقلیل خواسته های اصلاح طلبانه نخواهد شد؟ اینجا دو مسئله است؛ مسئله اول انتخابات است.\nبه نظرم هر کاری می کنیم نباید نهاد انتخابات تعطیل شود.\nوجه غالب انتخابات تا به حال این طور نبوده که مردم گزینه های حداقلی خودشان را نداشته باشند.\nبنابراین صندوق رأی جایگاه خودش را دارد و وظیفه حاکمیت است که اجازه ندهد صندوق رأی بی معنی شود.\nاما روندی که در طول انتخابات مجلس قبل صورت گرفت یا روند تأیید صلاحیت ها در انتخابات شوراها نشان می دهد ممکن است این روند صندوق رأی را بی معنا کند.\nمن معتقدم اگر حداقل های ممکن برای ما وجود داشته باشد نمی توانیم به کاندیدا بی تفاوت باشیم.\nاگر کسی باشد که مملکت را در همین وضعیت اما بدون جنگ نگه دارد، قائل به چانه زنی باشد و مدام نق بزند و برجام را حفظ کنیم تا کسی باشد که بگوید فردا از برجام خارج می شویم.\nبین این انتخاب تفاوت وجود دارد؛ حالا اسمش را کاندیدای نیابتی بگذاریم یا کاندیدای عاریتی و دست دوم و سوم.\nممکن است بتوانیم وضعیتی را جور کنیم که پای صندوق هم برویم، اما مشکل اصلی جای دیگری است.\nمشکل اصلی ما در انتخابات، قهر مردم است مشکل اصلی کجاست؟ مشکل اصلی ما در انتخابات، قهر مردم است.\nاصلاح طلبان هرچه بخواهند مردم را به انتخابات تشویق کنند خیلی اثری ندارد چون مردم می گویند شما چه قدرت و اختیاری دارید؟ بهترین آدم را هم رییس جمهور کنید، این رییس جمهور می تواند برنامه هایش را اجرایی کند؟ اگر رییس جمهوری گفت می خواهم برجام را به هر قیمتی حفظ کنم، می خواهم حقوق مدنی و شهروندی را حفظ کنم، با خلاف قانون ها برخورد کنم و به او هم رأی دادیم و آمد، چقدر توان اجرای این وعده ها را دارد؟ اگر می خواهیم انتخابات پرشور داشته باشیم، حتی اگر با کاندیدای دست دوم و سوم هم بیاییم، اما حاکمیت بگوید هرکس آمد رییس جمهور شود، برنامه ای که به مردم داد تضمین می کنم اجرا شود.\nشورای نگهبان تأیید صلاحیت می کند یعنی این آدم صلاحیت دارد، این فرد برنامه اش را در سیاست داخلی و خارجی، در امور مختلف ارائه می کند، به او بگویند ما تضمین می کنیم برنامه اجرا شود، خواهید دید یکی از پرشورترین انتخابات ها را خواهید داشت.\nنظام بیمه می شود، مردم امیدوار می شوند و بسیاری از مشکلات داخلی و خارجی ما حل خواهد شد.\nهر وقت هم انتخابات پرشور شده متأسفانه یا خوشبختانه کاندیدای آنها درنیامده.\nاین تجربه را هم دارند.\nیعنی الان تجربه می گوید اگر بیش از 55 درصد مردم در انتخابات شرکت کنند قطعا کاندیدای آنها انتخاب نخواهد شد.\nاصلاح طلبان تمام تلاششان را می کنند که حداقل های معیارهای اصلاح طلبی را داشته باشد، حاضر باشد کار تیمی و جمعی بکند، حاضر باشد بعد از اینکه انتخاب شد به پشتوانه های مردمی و جریان سیاسی خودش پشت نکند، شجاعت لازم در بیان حرف و ایده های خودش را داشته باشد، با مردم صحبت کند، مشکلات را بگوید و در عین حال بدون تنش از طریق تعامل و گفت وگو مسائل درون حکومت را حل کند.\nاگر بتوانند به این کاندیدا برسند به نظرم اصلاح طلبان توان اجماع روی چنین فردی را دارند یعنی الان به مرحله ای رسیده اند که سهم خواهی نخواهند داشت و می توانند با کاندیدای واحد وارد عرصه انتخابات شوند.\nمردم می گویند رأی ما چه فایده ای دارد اما توان حل مشکل اصلی در اصلاح طلبان نیست که به مردم امید بدهند که انتخاب شما مؤثر خواهد بود.\nمشکلی اصلی در انتخابات این دوره این است که مردم می گویند رأی ما چه فایده ای دارد.\nممکن است در جریان های سیاسی بگوییم باز هم بی فایده نیست اما عامه مردم که به سفره شان و آینده بچه هایشان نگاه می کنند این امید در آنها متأسفانه وجود ندارد.\nصحبت کردید که کاندیدایی که باید بیاید حداقل های اصلاح طلبی را داشته باشد.\nچندی پیش آقای حجاریان گفتند این مسئله باعث شده اصلاح طلبان به حداقل گرایی تن دهند و از مسیر اصلی اصلاح طلبی دور شوند.\nبه نظر می آید روند فعلی هم ممکن است نتیجه را به چیزی که آقای حجاریان گفتند، نزدیک کند.\nمن اصلاح طلبی را جریان تدریجی مستمر می دانم.\nما آرمان هایی در اصلاحات داریم؛ جمهموری ناب، پاسخ گو کردن قدرت، مسئولیت پذیربودن، اینها آرمان های ماست اما با واقعیت های اجتماعی و سیاسی جامعه مان کار می کنیم.\nاصل دوم مسالمت آمیزبودن و با کمترین هزینه پیش رفتن است.\nاگر بر این اصول تکیه کنید، مجبور هستید نهاد انتخابات را رها نکنید.\nوقتی نهاد انتخابات را رها نکنید، دو وضعیت دارید؛ یک حداکثرگرایی، حالا نمی خواهم بگویم حداقل گرایی، در حالت میانه می توانیم این کار را بکنیم.\nمن معتقدم اصلاحات دستاوردهای زیادی داشته است و آگاهی مردم نسبت به حقوقشان و حرکت های صنفی، اجتماعی موجود در جامعه، مسئله زنان، جوانان، سیر مستمری است که به پیش می رود.\nبنابراین پیشرفت های خیلی خوبی داشته ایم، بدون اینکه بخواهم آن را به حساب جریان سیاسی اصلاحات بگذارم.\nبه هر قیمتی نباید به انتخابات بیاییم یعنی به هر قیمتی ولو کاندیدای نیابتی باید در انتخابات شرکت کرد؟ من معتقدم اصلاحات در حال پیشرفت است، اما برای رسیدن به هدفش سال ها و شاید دهه ها مجبوریم تحمل کنیم و شاید نسل های بعدی ثمره اش را ببینند؛ اما معتقدم به هر قیمتی نباید به انتخابات بیاییم، یعنی کاندیدای ما را شورای نگهبان تعیین نکند، خودمان کاندیدایمان را انتخاب کنیم هرچند او حداکثرهای اصلاحات را نداشته باشد.\nاگر این شرایط ایجاد شود می توانیم نگاه مثبتی به انتخابات داشته باشیم هرچند مردم حاضر نشوند.\nیعنی شرط حضور در انتخابات را پیروزی خودمان نمی گذاریم که بگوییم چون مردم قهر هستند ما در انتخابات شرکت نکنیم.\nمن معتقدم اگر حداقل ها تحقق یابد و بتوانیم کاندیدای خودمان را داشته باشیم باید صندوق های رأی را حفظ کنیم.\nخواسته اید مصداقی صحبت نکنم، اما این کاندیدایی که می گویید باید برای خودمان باشد، چه ویژگی هایی باید داشته باشد؟ در قدم اول معتقدم حتما باید اصلاح طلب باشد.\nاگر کسی بگوید من اصلاح طلب نیستم حداقل در این دوره کاندیدای به دردبخوری نخواهد بود.\nباید فردی باشد که معتقد به کار تیمی و جمعی باشد و حتما با نظر حامیانش، جریان های پشتیبان و شخصیت هایی که از او حمایت کرده اند، کار کند و خط قرمز داشته باشد.\nمنظورتان از خط قرمز چیست؟ این مسئله خیلی مهم است، نباید این طور باشد که فرد مورد نظر ما هیچ خط قرمزی برای خودش متصور نباشد؛ این خط قرمز را می توان تعیین کرد که هرجا چه باشد.\nبعد از این به نظرم رویکرد مهم است.\nاقتصاد پنهانی که در داخل کشور وجود دارد و زیر بلیت دولت، مجلس و دیوان محاسبات نیست، چیست یعنی برنامه داشتن مهم نیست؟ یک زمان ما می گوییم برنامه یعنی چقدر قرار است راه بسازیم، چقدر خانه بهداشت بسازیم، چقدر پل و سد بسازیم، بیان این مسائل طبعا در کشور ما چیزی جز شعار نیست، چون شرایطی در کشور ما مهیا نیست که بتوان تحقق آنها را پیگیری کرد.\nاما مهم این است که کاندیدای مطرح شده استراتژی داشته باشد.\nالان مردم می گویند معیشت ما مشکل دارد، فقر، بدبختی و اعتیاد هست.\nاگر کسی بگوید من همه فقرا را پولدار می کنم، من همه مدارس کپری را تبدیل به ساختمان های ایمن می کنم، همه مشکلات کولبران را حل می کنم، همه کارخانه های تعطیل را راه می اندازم، خب اینها شعار است و نیاز به استراتژی دارد.\nاستراتژی یعنی چه کار کنیم که اقتصاد کشور روی ریل خودش بیفتد.\nاین وظیفه اصلی رییس جمهور آینده باید باشد که اقتصاد را روی ریل بیندازد.\nاما راه حل این کار اقتصادی نیست، از نظر من راه حل سیاسی است.\nکسی که قرار است رییس جمهور شود باید بگوید استراتژی من دو چیز است.\nدر خارج تعامل، مذاکره، گفت وگو و حل مشکلات تنش های خارجی که داریم.\nامروز تقریبا تمام کارشناسانی که حب و بغضی ندارند، می گویند تا وضع سیاست خارجی ما درست نشود، امکان اینکه بتوانیم اقتصادمان را روی روال خودش بیندازیم، وجود ندارد.\nکدام کشوری است که در حالت نه جنگ و نه صلح باشد، در حالت تحریم و مخاصمه با دولت های مختلف باشد و حتی با کشورهای همسایه اش هم نتواند مشکلاتش را حل کند و رشد اقتصادی داشته باشد؛ ولی تجربه جهانی می گوید شما اگر جایگاه خودتان را در جهان امروز تعیین نکنید، نمی توانید رشد اقتصادی داشته باشید.\nاین اولین مسئله است.\nمسئله دوم اینکه ما در داخل کشور امکانات و توانایی داریم و مهم ترین توانایی مان نیروی انسانی است.\nبگوید من فارغ از اینکه شخص چه دین و اعتقاد سیاسی دارد یا چه زندگی خصوصی ای دارد، اگر کسی عقل و تدبیر و نظر کارشناسی داشته باشد، من از او استفاده می کنم.\nاگر این استراتژی باشد، برنامه های دیگر هم مشخص می شود.\nگزینش ها، انتخاب ها، نوع روابطی که با جامعه و مردم داشته باشیم، همه مشخص می شود.\nدر حقیقت اگر فرض کنیم یک نفر این دو استراتژی را داشته باشد، خودبه خود راه حل برای حل مشکلات اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی کشور پیدا خواهد شد.\nآن وقت وضع برخوردتان با اقوام و دگردینان و قومیت ها و زبان های مختلف مشخص می شود.\nوضع برخورد با زنان مشخص می شود.\nحالا ممکن است دو، سه استراتژی دیگر تعیین شود مثلا استراتژی بعدی می تواند شفافیت باشد.\nبالاخره پولی که این نهاد می گیرد، چه کرده.\nاقتصاد پنهانی که در داخل کشور وجود دارد و زیر بلیت دولت، مجلس و دیوان محاسبات نیست، چیست.\nدر حقیقت با این استراتژی ها شما می توانید کشور را روی ریل درست بگذارید.\nراه بسیار دشوار است، گرفتاری زیاد خواهد بود، سنگ اندازی و کارشکنی زیاد خواهد بود؛ اما اگر یک رییس جمهور این عزم را داشته باشد من هم معتقدم براساس چیزی که رهبری گفتند (رییس جمهور اختیاراتش خوب است) می شود از این اختیارات استفاده کرد؛ اما اگر کسی نداند استراتژی اش چیست و بهترین برنامه های اجرایی را هم برای کشور داشته باشد، اینها جز شعار چیزی نیست.\nما رییس جمهوری می خواهیم که از نظر اصلاحات استراتژی خودش را تعیین کند.\nقانون اساسی اجازه داده قانون اساسی اصلاح شود شما در صحبت هایتان اشاره کردید که بتوان تعامل داشت.\nیک سری از اصلاح طلب ها معتقد هستند برای اینکه بتوان برنامه های اصلاحات را پیش برد باید با حاکمیت وارد تعامل و رایزنی شد.\nآیا این تعامل نتیجه بخش است؟ فکر نمی کنم هیچ اصلاح طلبی باشد که معتقد به تعامل نباشد.\nاصلاح طلبان معتقدند در چارچوب همین قانون اساسی باید عمل کنند.\nاگر معتقدند قانون اساسی باید اصلاح شود، در همین چارچوب باید اصلاح شود.\nقانون اساسی هم اجازه داده قانون اساسی اصلاح شود.\nممکن است بنده شخصا نسبت به مواردی اعتقاد دیگری داشته باشم.\nممکن است کسی به بخش هایی ایراد داشته باشد؛ اما قبول کرده التزام عملی داشته باشد.\nوقتی شما در این چارچوب عمل کنید، رهبری جایگاه خودش را دارد، ریاست و مجلس هم جایگاه خودشان را دارند.\nهمین مجلس که الان هست بالاخره هر رییس جمهوری که بیاید با این مجلس باید کار کند؛ بنابراین هیچ کس در جریان اصلاحات نیست که تعامل را قبول نداشته باشد؛ اما تعامل مساوی تسلیم و خط قرمز نداشتن نیست.\nمساوی اینکه مردم را رها کنید و برای خوشامد یک جریان و گروه دیگر از همه اصول خودتان بگذرید، نیست.\nشما در تعامل باید روی اصول خودتان بایستید و تعامل کنید.\nاگر قرار باشد طرف مقابل هرچه می گوید قبول کنید و گام به گام از اصول خودتان عقب بیایید، این تعامل نیست، تسلیم است.\nفکر نمی کنم در جریان اصلاح طلب کسی قائل به این باشد.\nممکن است یک عده بگویند ما انتقاد نکنیم.\nامکان اینکه با مسئولان صحبت کنم و ایشان برخی از نظرات اصلاح طلبانه را بپذیرند وجود دارد.\nخب راه بسته نیست.\nممکن است جریانی باشد که بگوید ما هیچ انتقادی نکنیم، فقط برنامه های عمرانی و آبادانی خودمان را پیش ببریم و مسئولان را هم اقناع کنیم که این کارها به نفع مملکت است.\nمگر راه برا یشان بسته است؟ فلان کس که انتقاد می کند راهش نمی دهند.\nخب شما که قائل به این نظریه هستید بروید وقت بگیرید و نظرتان را بگویید.\nمسئله اصلی ما در حال حاضر این است که اول مردم باید به شما اعتماد کنند دوستان منتقد می گویند جریانی از اصلاح طلبان با برخی اقدامات شان کار را خراب کرده اند و زمینه گفت وگو و اصلاح را مخدوش کرده اند؛ در حالی که ما در گفت وگو با رده های بالای حاکمیت می توانیم روند اصلاحات را جلو ببریم.\nاینکه بگویند شما کار ما را خراب می کنید، درست نیست.\nهمه می دانند جریان اصلاح طلبی یک جریان متکثر است.\nآن طرف هم این را می دانند.\nاگر قرار بود ما کار جریان اصلاح طلب را خراب کنیم، چرا رهبری آقای انصاری و صدر را در مجمع تشخیص مصلحت گذاشتند؟ که البته انتقاد من به آقایان این است شما که معتمد رهبری هستید، صحبت کنید و مشکلات کشور را از این کانال بگویید.\nخب شما هم خودتان را از این طریق نزدیک کنید و کسانی که به نظرتان تندرو هستند در گوشه رینگ بزنید.\nشما ثابت کنید که ما این کار را کردیم و این نتیجه را داد.\nنکته دوم اینکه یکی از کارهایی که جریان اصلاح طلب در 20 سال گذشته کرده، این است که اتفاق خوبی افتاده و آن هم آگاهی مردم است.\nبه نظر من امروز در ایران روش های پشت پرده اگر تنها همان باشد، جواب نمی دهد.\nمسئله اصلی ما در حال حاضر این است که اول مردم باید به شما اعتماد کنند؛ در این صورت پشت پرده هم حرف بزنیم می گویند ما به اینها اعتماد داریم؛ چون دنبال منافع ما هستند؛ اما اگر مردم به شما اعتماد نکردند، اگر معصوم هم باشید پشتوانه ای ندارید که بخواهید تعامل کنید.\nبرای اینکه اعتماد مردم را جلب کنید، باید در کنار مردم باشید.\nیعنی رنج مردم را حس کنید و در رنج ها با مردم و در کنارشان باشید.\nمطالبات شان را بدانید؛ اما اگر فقط دنبال این باشید که ما کار خودمان را می کنیم و مردم از راه های دیگر مطلع شوند، درست نیست.\nبنابراین همه باید دنبال تعامل باشند.\nنباید پروسه ای را شروع کنیم که تنش را در کشور زیاد کنیم.\nزیاد شدن تنش به نفع مردم نیست؛ اما حرف زدن و انتقادکردن، پاسخ گوکردن دولت و دیگر نهادها و بیان علنی نظرات ایجاد تنش نیست.\nاتفاقا ایجاد آرامش است.\nیک نوع سوپاپ اطمینان برای نظام است که اجازه انتقاد در داخل بدون هر نوع برخوردی را می دهد و اتفاقا این روش خلع سلاح کردن براندازان است.\nبه نظرم از این طریق که فقط تعامل را در نظر بگیریم و بقیه جنبه هایش را رها کنیم، به جایی نخواهیم رسید.\nپس این ادعا که مطرح می کنند و می گویند برخی اقدامات مثل دوره ششم مجلس و.\nتندروی بود، باور ندارید؟ اگر بخواهیم همپای مردم برویم، باید حرف هایی بزنیم که حتما بقیه می گویند تندروی است ببینید به خاطر ویژگی جریان اصلاح طلبی در درون آن نحله های مختلف با ادبیات و روحیه های مختلفی وجود دارد، انتظار اینکه جریان اصلاحات جریانی باشد که همه شان مثل هم صحبت کنند باطل است.\nویژگی اصلاح طلبان این است که هیچ وقت با یک سوت به صف نمی شوند؛ بنابراین در درون جریان اصلاح طلبی ممکن است تندروی یا کندروی وجود داشته باشد، اما خوب است مصداقی صحبت کنیم.\nبراساس این ادعا تندروی جریان اصلاحات کجا بوده است.\nالبته من معتقدم در جریان اصلاحات تندروی وجود نداشته.\nآنچه به اسم تندروی هست، واکنش به کارهایی بوده که طرف مقابل انجام داده است.\nحالا آن زمان ها را کنار بگذاریم، در شرایط فعلی وضع برعکس شده؛ یعنی جریان اصلاح طلب فرسنگ ها از مردم عقب است.\nالان مطالبات زنان و جوانان ما چیست؟ درباره سبک زندگی و مسائل اجتماعی و فرهنگی چه می گویند؟ امروز اصلاح طلب ها عقب هستند.\nاصلاح طلب ها نسبت به مردم امروزه بسیار کندرو هستند.\nاگر بخواهیم همپای مردم برویم، باید حرف هایی بزنیم که حتما بقیه می گویند تندروی است و این وضعیت برای جامعه خوب نیست.\nجامعه ای که جریان های سیاسی و فرهنگی و صنفی نتوانند جامعه را هدایت کنند، ممکن است به وضعیت بدی برسد.\nضمن اینکه ممکن است به برخی از کارها در گذشته انتقاد داشته باشم؛ اما آنها را گریزناپذیر و واکنش به حرکت های تند طرف مقابل می دانم و در حقیقت مصداق این آیه قرآنی است که می گوید خدا هیچ وقت فحش دادن را دوست ندارد، جز جایی که به کسی ظلم شده است.\nاگر به کسی ظلم شد یا نماینده مردم دید به مردم ظلم شده بود و دادی هم بزند، آیا این تندروی است؟ به نظرم این تندروی نیست.\nحفظ قدرت را بودن در حکومت نمی دانم پس قائل به این هستید که به هر قیمتی نباید قدرت را حفظ کرد و ماندن در قدرت به هر بهایی درست نیست؟ من به عنوان بخشی که در جریان اصلاح طلب هستم، حفظ قدرت را بودن در حکومت نمی دانم؛ بلکه پایگاه اجتماعی داشتن می دانم که متأسفانه به دلایل مختلف در طول چند سال اخیر پایگاه اجتماعی اصلاح طلبان به قوت قبلی نیست.\nاصلاح طلبان اگر هم می خواهند درون قدرت به معنی خاص بروند، به هیچ وجه از راه چانه زنی و ریش سفیدی و معامله گری نمی خواهند بروند.\nمی خواهند مستقیم با رأی ملت بروند.\nاگر با رأی ملت توانستند؛ یعنی پایگاه اجتماعی دارند.\nاگر به هر علتی غیر از آن بخواهند بروند، سهم خواهی از قدرت است.\nتا جایی که من می دانم، اکثریت قاطع اصلاح طلبان به این اعتقاد ندارند و تنها پایگاه قدرت خودشان را رأی مردم می دانند و تمام تلاش شان این است که انتخابات را به مفهومی که گفتم معنادار کنند.\nبرای اینکه در میان مردم جایگاه داشته باشید، باید به مردم برگردید گفتید اصلاح طلبان از مردم عقب هستند و اگر پایگاه اجتماعی را به دست بیاورند، پیروز هستند.\nبه نظر شما اصلا شانسی برای اصلاحات باقی مانده تا بتوان مردم دلسرد و نا امید را جذب کرد و آن پایگاه اجتماعی را دوباره به دست آورد؟ برای اینکه در میان مردم جایگاه داشته باشید، باید به مردم برگردید؛ اما به این معنا نیست که هرچه مردم گفتند درست است و باید آن را بپذیرید؛ اما باید با مردم گفت وگو کنید.\nبرای این کار دو چیز لازم است، یکی تشکیلات سیاسی، رسانه ای و اجتماعی که یکی از نقایص کلی همه جریان های سیاسی کشورمان، این تشکیلات است که بتواند انسجام درونی ایجاد کند.\nنکته دوم اینکه به نظر من اصلاح طلبان تضادهای درونی شان را باید حل کنند.\nمقصودتان از این تضادهای درونی چیست؟ عرض می کنم خدمت تان.\nاین تضادهای درونی شاید بخشی به اعتقادات، نگرش و باورهای آنها به جامعه خودشان است که تا حدی در مسائل سیاسی، فرهنگی و اجتماعی خودش را نشان می دهد.\nمثلا اگر تا قبل از این نگاه برخی اصلاح طلبان درباره مذاکره با آمریکا به گونه ای دیگر بود، الان اکثر اصلاح طلبان می گویند آمریکا هم یک کشور مثل کشورهای دیگر است، یا درباره سبک زندگی، بسیاری از اصلاح طلبان نظرات خودشان را اعلام می کنند، درباره مسائل دیگر هم به این صورت است.\nیک سری از مسائل هم رسوب هایی است که در باورهای ما وجود دارد؛ مثل برخی اصول قانون اساسی که در باور اصلاح طلبان نیاز به تفسیر دارد.\nاصلاح طلبان الان خیلی شفاف تر نظرشان را درباره این مسئله تعریف می کنند.\nمثال هایی از این دست در امور مختلف وجود دارد؛ بنابراین وقتی می خواهید به مردم برگردید، باید بگویید جمهوری اسلامی ای که می گویید چیست.\nمثال ها در این موارد زیاد است.\nمن معتقدم باید به مردم برگردیم و اول در درون خودمان تکلیف مان را با این مسائل روشن کنیم.\nوقتی تکلیف خودمان را با این مسائل روشن کردیم، بدون لکنت و شفافیت آنچه لازم است، با مردم در میان بگذاریم و بگوییم ما این هستیم.\nاعتقادات، باورهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مان را به مردم بگوییم.\nمثل متوسط مردم شویم.\nدر آن صورت می توانیم پایگاه اجتماعی مان را به دست بیاوریم و به عنوان ابزار قدرت استفاده کنیم؛ اما تا وقتی مردم بین اصولگرا و اصلاح طلب فرقی نگذارند و به باور آنها همه دنبال قدرت هستند که برای خودشان مال و مکنت فراهم کنند، خب این مردم اعتماد نخواهند کرد.\nمسئله بازسازی درونی جریان اصلاحات هم به اندازه داشتن تشکیلات اهمیت دارد.\nبرخی تحلیلگران می گویند عملکرد دولت آقای روحانی در کاهش این پایگاه اجتماعی مؤثر بوده است.\nآیا اینکه اصلاح طلبان پشت دولت روحانی رفتند، باعث شد این پایگاه بیشتر تضعیف شود؟ واقعیت این است زمانی که آقای روحانی انتخاب شدند و مجلس دهم روی کار آمد، من با خیلی از افراد که صحبت کردم، باور داشتند که بین جریان های سیاسی و مردم و حاکمیت شکافی بسیار عمیق ایجاد شده است.\nحوادث سال 88 که همه مردم به نوعی درگیر شدند، شکاف زیادی را ایجاد کرد.\nمردم با انتخاب آقای روحانی گفتند ما دست دوستی را دراز کردیم؛ اما به نظرم بزرگ ترین اشتباهی که در مجلس قبل و دولت آقای روحانی شد، از دست رفتن این فرصت بود.\nنیروهای مخالف دولت در داخل عزمشان را جزم کردند که این دولت را زمین بزنند هیچ رییس جمهوری در تاریخ جمهوری اسلامی به اندازه روحانی ناسزا نشنیده و تحت فشار نبوده است چه فرصتی؟ اینکه پلی شوند بین حاکمیت و مردم.\nدولت آقای روحانی همه سیاستش را بر روابط خارجی و برجام گذاشت.\nمجلس دهم هم نتوانست آن طور که باید عمل کند؛ در حالی که در مجلس قبلی تعادلی بین نیروهای اصولگرا، تند و اصلاح طلب وجود داشت.\nآنجا می شد بنای گفت وگوی سازنده را گذاشت که مسائلمان را حل کنیم.\nبنابراین فرصتی که این دو دولت و مجلس قبلی داشتند و می توانستند پایگاه آشتی ملی باشند از دست رفت.\nحالا نتوانستند یا نخواستند، هرکسی در آنجا بود توضیح دهد این را قبول داشت یا خیر؟ اگر قبول داشت، تلاش کرد یا نه و چرا شکست خورد.\nبنابراین روز به روز این شکاف عمیق تر شده است.\nاما اگر از منظر اداره کشور ببینیم، دولت اول آقای روحانی به نظرم موفق بود؛ ثبات و آرامشی در امر اقتصاد، اجتماع و سیاست خارجی بود و کارها در حال رونق گرفتن بود.\nبر همین اساس هم مردم در دور دوم از ایشان حمایت کردند؛ یعنی ادامه آن مسیر.\nاما در دور دوم دو اتفاق افتاد؛ از همان ابتدا نیروهای مخالف دولت در داخل عزمشان را جزم کردند که این دولت را زمین بزنند.\nخب مجلس دستشان نبود، از امکانات دیگری که در اختیار داشتند استفاده کردند.\nبین نیروهای فراکسیون امید و دولت شکرآب بود.\nدر عرصه خارجی، آمدن ترامپ که همه موازنه ها را به هم زد و کشور را در سراشیبی انداخت.\nدر حقیقت بعد از اینکه دولت ترامپ روی کار آمد، دو تیغه بسیار بلند علیه دولت به کار افتادند که با هم کار می کردند؛ ترامپ و مخالفان داخلی دولت روحانی.\nهر کاری می توانستند سر این دولت آوردند، از جمله مجلس فعلی که این گرفتاری ها و مشکلات را پیش آورد.\nمعتقدم هیچ رییس جمهوری در تاریخ جمهوری اسلامی به اندازه آقای روحانی ناسزا نشنیده و تحت فشار نبوده است.\nاما این به آن معنا نیست که انتقاد نداشته باشیم.\nما هم به دولت انتقاد داریم.\nاولین انتقاد اینکه حالا که دولت زمین گیر شده، چرا به نیروهای حامی خودتان پشت می کنید؟ شما یک پشتوانه بیشتر ندارید؛ مردمی که به شما رأی داده اند و نیروهایی که از شما حمایت کرده اند.\nخب باید به اینها اتکا کنید.\nاین به معنای آوردن مردم به خیابان نیست که وارد جنگ و دعوا با طرف مقابل شوند یا جنگ رسانه ای راه بیندازند؛ ولی شما باید به اتکای اینها کارهایتان را پیش ببرید.\nکسانی که درک می کردند شرایط چیست و چقدر دولت تحت فشار است، وقتی این ارتباط قطع شد، زبان آنها هم بریده شد که بگویند چه اتفاقی در دولت می افتد و بنابراین این دولت آماج حملات داخلی و خارجی و انتقاد مردم قرار گرفت.\nدومین مورد اینکه از آقای روحانی انتظار این بود که ما یک دولت بحران داشته باشیم؛ دولتی که در بدترین شرایط اقتصادی و سیاسی موجود کار کند.\nپس این دولت بحران چه در عرصه اقتصادی و چه سیاست داخلی، کسانی را باید داشته باشد که مرد بحران باشند.\nبه نظرم آقای روحانی در این امر هم آنچنان که باید و شاید عملکرد خوبی نداشت.\nاما به این هم باید فکر کنید که اگر کسی دیگر رییس جمهور بود، در برابر تحریم های ترامپ چه می توانست بکند؟ هنر آقای روحانی این بود که برجام را نگه داشت و اجازه نداد برجام را پاره کنند که حالا هم نتایجش را می بینیم.\nبه عملکرد دولت اشاره کردید، با توجه به اینکه در حوزه درمان هستید، در شرایط کرونا عملکرد دولت چطور بود؟ به ویژه در بحث واکسیناسیون.\nدوستان ما می گویند دولت چرا واکسن نمی خرد.\nهمه ناسزاها هم متوجه دولت است.\nمن هم قبول دارم که دولت در این امر خیلی کم کاری کرده و به نظرات کارشناسان توجه نکرده است؛ ولی در واکسن خریدن وقتی 16 میلیون پول واکسن آماده است و شما نمی توانید این پول را منتقل کنید، دولت بیچاره چه تقصیری دارد؟ کسانی که اجازه نمی دهند FATF اجرا شود، کسانی که سیاست خارجی را تخریب می کنند، باید جوابگو باشند.\nاما ببینید دولت در این وسط کجاست؟ خودشان به هم جواب می دهند؛ وزیر بهداشت به رییس جمهور و برعکس یا جاهای دیگر.\nاگر آقای روحانی پشتوانه های مردمی اش را حفظ می کرد و افرادی را می گذاشت که ریسک پذیر بودند، حداقل برای مردم روشن می شد سهم دولت و دیگران در این اوضاع چقدر است.\nاین نکته را هم باید بگویم که کرونا در دنیا هم همین است.\nوضعیت آلمان و فرانسه بهتر از ما نیست.\nکشورهایی در بحران کرونا موفق بودند که خودشان واکسن تولید کردند.\nالان آمریکا، انگلستان و چین تا حد زیادی موفق هستند و دولت هایی موفق بودند که جمعیت زیادی نداشتند و با دو، سه میلیون دُز واکسن مشکلشان را حل کردند مثل امارات.\nالان در کانادا واکسیناسیون افتضاح است؛ چون خودشان تولید نکردند و آمریکا، هند و انگلستان واکسن را برای خودشان تأمین می کنند.\nبنابراین همه دنیا کم و بیش در این بحران درگیرند.\nاما مشکل کشور ما این است که دولت در وضعیتی قرار گرفت که تنها می توانست با اعمال قرنطینه و محدودیت ها تا حدی بیماری را کنترل کند که گاهی موفق بود و گاهی هم نبود.\nبه نظرم اشتباه بزرگی در ایام تعطیلات اتفاق افتاد که مسافرت ها آزاد بود.\nکسی نمی گفت کسب وکار را تعطیل کنید، مسافرت ها را باید ممنوع می کردند و نتیجه اینکه با وضعیت وحشتناکی در کشور درگیر هستیم.\nنمی دانم ستاد ملی کرونا چقدر کار کارشناسی می کند، نظر کارشناسان چقدر مهم است و چه کسی تصمیم گیر نهایی است.\nبنابراین اینجا تصمیم گیرنده اصلی کرونا به نظر من دولت است.\nدر این موارد دولت بد عمل کرد.\nاما جاهایی که تعطیلات و قرنطینه کامل کردند، در ماه در فلان کشور دوهزارو 500 دلار یا یورو به هر نفر پرداخت کردند.\nدولت ما اینجا هم دستش خالی بود.\nبحثی است که نمی توان جواب داد.\nمی گویند ما مغازه ها را تعطیل کنیم از کجا درآمد داشته باشد.\nما در تضادهای سوءمدیریت های کلان گیر کرده ایم؛ بنابراین وقتی یک سیستم فشل باشد، همه اعضایش فشل هستند.\nممکن است به کسی بگوییم تو می توانستی بهتر عمل کنی، ولی اینکه اگر تو بهتر عمل می کردی الان گل و بلبل بود، چنین اتفاقی نمی افتاد.\nدر نتیجه خیلی پیچیده است؛ ضمن اینکه دولت برخی کارها را کرد که شایسته تقدیر است، بااین حال در برخی موارد هم می توانست خیلی بهتر عمل کند.\nبر این اساس، نمره دولت اول آقای روحانی را باید خوب بدهیم.\nاما در دولت دوم، مجموعه نمره قبولی نمی گیرد که دولت هم جزیی از آن است و نمی شود همه تقصیرها را گردن دولت روحانی انداخت.\nاگر بخواهم خیلی خوشبینانه نظر بدهم، 50 درصد شرایط به خاطر دولت روحانی است و 50 درصد به خاطر عوامل خارج از دولت که در این وضعیت گرفتار شدیم.\nما سؤالی داریم که از همه کسانی که وقتشان را برای گفت وگو به ما می دهند، می پرسیم.\nآن این است که چه باید می کردیم که به نقطه کنونی نرسیم؟ من تحولات اجتماعی و سیاسی را مثل یک جنین می دانم که به مرور رشد می کند.\nجریان های اجتماعی هم همین طور است.\nاگر انتظار داشته باشید تحول اجتماعی و سیاسی در پنج سال به نتیجه برسد، مثل این است که بخواهید یک بچه پنج ساله در دو صد متر رقابت کند.\nما دچار عقب ماندگی های تاریخی هستیم.\nنمی خواهم بگویم همه تجربیاتی که اروپا در قرون وسطی داشت و بعد تحولات کشاورزی و صنعتی داشت، پیدا کنیم.\nما می توانیم همه تجربیات صدساله آنها را در 20 سال انجام دهیم.\nاما همه اینها به رشد اجتماعی بستگی دارد؛ یعنی اگر رشد اجتماعی نباشد، مصلح ترین افراد در داخل حکومت باشند، باز هم لغزش پیدا می کنند.\nنباید عجله داشته باشیم.\nالبته این حرف را به مردم زدن خیلی سخت است.\nمردم می گویند زندگی یک نسل از دست رفته است، چه تضمینی دارد آینده بچه های ما بهتر از ما باشد؟ وقتی یک افق تاریخی را می بینید، می توانید امید داشته باشید که حتما اوضاع بهتر خواهد شد.\nاما در برابر منطق مردم که ما الان باید چه کار کنیم، نمی توانید بگویید ان شاءالله آینده خوب می شود.\nیکی از دلایلی که زبان اصلاحات در برابر مردم الکن است، همین است.\nاما من معتقدم نباید تسلیم این فضا شویم که کارهای عجولانه و بدون فکر انجام دهیم.\nبه نظرم یکی از مسائلی که اصلاحات داشت و شاید توفیقش را کم کرد، این بود که بیشتر و بیشتر به اصلاحات سیاسی فکر کردیم؛ یعنی در فکر تشکیل احزاب، رسانه و.\nبودیم و به نهادهای اجتماعی و تحولات اجتماعی کمتر توجه شد.\nدر حقیقت به حال خودشان رها شد.\nفضای سیاسی که باز شد، کلی نهادهای مدنی، صنفی و اجتماعی پیش رفتند؛ ولی حاصل بازشدن فضا بود نه اینکه جریان اصلاحات برنامه ای برای توسعه و تقویت نهادهای مدنی و اجتماعی داشته باشد.\nشاید یکی از کارهای اساسی که در آینده باید انجام داد، این است؛ یعنی در عین حال که تشکیلات سیاسی شما باید خیلی قوی و کارآمد باشد، باید توجه عمده ای هم به تحولات اجتماعی و حضور در تحولات اجتماعی داشته باشید.\nما همیشه شعار داده ایم که اصلاحات یک پا در قدرت و یک پا در اجتماع و جامعه دارد.\nپای در قدرتش را که کوتاه کرده اند، پای در اجتماعش هم خیلی لرزان است.\nالان جریان اصلاحات در برابر تحولات سیاست داخلی یا خارجی، انتخابات و.\nخیلی خوب موضع می گیرد، اما در مسائل صنفی و اجتماعی، کارگری، حقوق زنان یا کولبری، مسئله سوخت که در سیستان و بلوچستان بود، انگار گنگ است.\nبه نظرشما تنها موضع گرفتن کافی است؟ خیر؛ خوب است که موضع بگیریم، اما حضور داشتن به معنای دیگری است.\nباید تحلیل کنید چرا این اتفاق می افتد و برای مردم بگویید علت تحولات و راه حل مشکلات چیست.\nما الان می گوییم انتخابات آزاد که خیلی هم خوب است و معتقدم انتخابات آزاد بسیاری از مشکلات ما را حل خواهد کرد؛ اما انتخابات آزادی که طبقات اجتماعی غیرسیاسی هم در درون حکومت صدا داشته باشند و فقط صدای سیاسیون نباشد.\nمسئله اصلی در داخل کشور ما این است که نیروهای سیاسی یا اجتماعی اصلا نمی توانند کنار هم باشند.\nمن یک حرفی می زنم، یکی می گوید این صهیونیست و وابسته به آمریکاست.\nاو یک چیزی می گوید، من می گویم داعش، مرتجع و عقب افتاده است.\nهمه مان باید این واقعیت را بپذیریم که یک جامعه بسیار متکثر هستیم؛ از بی دینِ بی دین تا متدینِ متدین.\nاینها واقعیت ایران است و همه اینها هم ایران را دوست دارند.\nالان زمان آن است که فضایی را ایجاد کنیم که همه بتوانند صحبت کنند.\nمثلا درباره رابطه با آمریکا، عده ای معتقدند به نفع کشور و عده ای می گویند به ضرر کشور است.\nخوب بود اگر صداوسیما می گفت مخالفان و موافقان این کار با هم بحث کنند و ببینیم مردم چه می گویند.\nشاید اصلاح طلبان باید این فضا را راه بیندازند؛ یعنی از مخالفان و موافقان دعوت کنند که صحبت کنند.\nچرا اجازه نمی دهیم یا تلاش نمی کنیم در فضای منطقی و آرام، دیدگاه ها و نظراتشان را بگویند؟ وقتی فضای عمومی و افکار عمومی ساخته شد، جامعه یا قانون گذاران تصمیم می گیرند و ممکن است مسئولان اداره حکومت در دیدگاهشان تجدیدنظر کنند.\nگفت وگو در زمینه اخلاقی و نه برچسب زدن و سوءظن داشتن، کاری است که اصلاح طلبان باید به آن دامن بزنند.\nطرف مقابل از این شیوه به خاطر پایگاه های قدرتش فراری است؛ اما اگر ما وارد این کار شویم و در فضای مناسب این کار انجام شود، به نظرم بسیاری از این تنش ها فروکش می کند و زمینه برای تصمیم گیری منطقی و متکی به افکار عمومی فراهم می شود.\nممکن است اجازه ندهند درباره برجام یا رابطه با آمریکا یا.\nنظرسنجی کنیم یا به آرای عمومی مراجعه کنیم؛ اما وقتی افکار عمومی ساخته می شود، خودش را نشان می دهد و اثرگذار خواهد بود.\nبا این کار می توانیم خیلی از دشمنی ها را حل کنیم، فضا را در داخل کشور عقلانی و منطقی کنیم و بزرگ ترین حربه ای را که در دست براندازان ضدایران هست، از دستشان بگیریم.\nدر فضای منطقی به نظرم اتحاد و انسجام ملی ایران زیاد خواهد شد و فضا برای آشتی ملی فراهم می شود و معتقدم اگر کسانی بخواهند در برابر این افکار عمومی مقاومت کنند، نمی توانند و خیلی زود مجبور به ترک صحنه هستند.\nخوبی امروز این است که ما وقتی با هم سخن می گوییم، تنها دو نفر نیستیم، بلکه هزاران افکاری که ممکن است با ما دو نفر مخالف یا موافق باشند نیز حضور دارند و آنها هم نظراتشان را به ما تحمیل می کنند.\nدر هر کشوری اگر قیمت ها یک شبه 10، 20 درصد اضافه می شد، انقلاب می شد مردم حاضر نیستند وارد عرصه ای شوند که فردایش معلوم نیست با نگاهی به آنچه گفتید و شرایطی که برشمردید، جامعه ایرانی راه به کجا خواهد برد؟ من آینده کشور را خیلی روشن می بینم.\nشاید خوش بینی من باشد.\nبه لحاظ منابع و امکانات مادی و معنوی و مهم تر از همه سرمایه اجتماعی که در ایران وجود دارد که نمی دانم چیست؛ اما این را می دانم در هر کشوری اگر قیمت ها یک شبه 10، 20 درصد اضافه می شد، انقلاب می شد، درحالی که در ایران نشد.\nمن این را سرمایه اجتماعی مردم می دانم که حاضر نیستند وارد عرصه ای شوند که فردایش معلوم نیست.\nبنابراین آینده کشور را با تحول نسلی و انقلاب ارتباطی ای که صورت می گیرد، بسیار روشن می دانم و معتقدم آینده ایران تحولات اجتماعی است که به دنبال آن تحولات سیاسی هم اتفاق خواهد افتاد.\nبه همین دلیل گفتم جریان های اصلاح طلب باید به مسائل اجتماعی بیشتر توجه کنند و بفهمند در اجتماع چه می گذرد و چگونه باید تحولات اجتماعی تحقق پیدا کنند.\nکلید واژه ها: انتخابات ریاست جمهوری - انتخابات ریاست - انتخابات - شورای نگهبان - ریاست جمهوری - کاندیداتوری - اصلاح طلب - اصلاح - محمدرضا - اجتماعی - نایب رییس مجلس - نگهبان - جمهوری - پایگاه - جبهه اصلاحات - اصلاح طلبان - روزنامه شرق - ریاست - شورای - عجیب و غریب - نایب رییس - رییس مجلس - جبهه - مجلس ششم - اصلاحات - روزنامه - گفت وگو - دبیر کل - مشارکت - انتظار


ویدیو و تصاویر جدید بازی Jump Force در گیمزکام 2018 - زومجی\n// سه شنبه, ۳۰ مرداد ۹۷ ساعت ۱۴:۲۹\nدر جریان نمایشگاه گیمزکام 2018، ویدیو و تصاویر جدیدی از بازی Jump Force منتشر شد.\nطبق جدیدترین اخبار بازی، در جریان نمایشگاه گیمزکام 2018، کمپانی باندای نامکو (Bandai Namco Entertainment) ویدیو جدیدی از بازی Jump Force به نمایش درآمد. در این ویدیو به نمایش در آمده شاهد معرفی شخصیت‌های بیشتری از دنیای انیمه‌های مختلف هستیم.\nدر جریان بازی Jump Force، کاربران کنترل شخصیت‌هایی دنیای شونن انیمه‌های سریالی را در دست خواهند گرفت؛ همچنین شخصیت‌های تازه‌ای از انیمه‌های دراگون بال، وان پیس، Hunter x Hunter و بلیچ معرفی شدند. در جریان بخش چندنفره بازی Jump Force کاربران می‌توانند آواتار مخصوص به خودشان را شخصی‌سازی کنند و با سایر بازیکنان بازی ارتباط برقرار کنند. از این رو از طریق آواتار خود و محیط‌های بازی که از جهان دراگون بال Z، ناروتو، وان پیس و محیط‌های واقعی هستند، می‌توانید حساب کاربری‌تان را بسازید و سپس وارد بازی شوید.\nبا توجه به ویدیو منتشر شده، ۶ شخصیت جدید برای بازی Jump Force معرفی شدند؛ گون و هیسوکا از انیمه Hunter x Hunter، سانجو و سابو و بلک‌برد از انیمه وان‌پیس، ویجتا از انیمه دراگون بال Z. در انتها نیز استیج مبارزه‌ای Namek معرفی شد. Namek نام محلی در انیمه دراگون بال Z است که دارای سه خورشید است و به نظر می‌رسد بازیکنان در طول مبارزه‌های خود با شرایط آب و هوایی مختلفی روبه‌رو خواهند شد.\nدر ادامه می‌توانید ویدیو بازی Jump Force را در زومجی تماشا کنید و نظرات خود را با ما در میان بگذارید. بازی Jump Force در تاریخ نامشخصی از سال ۲۰۱۹ برای کامپیوتر، ایکس باکس وان و پلی استیشن 4 عرضه می‌شود.


Hoseinian and Saeed Emami\nمتن کامل براي پرينت (318 کيلوبايت)\n1- تقابل تبليغي هفته‌هاي اخير با من قدرتمندتر از تصوّر پيشينم بود. افشاگري‌هاي من با مقابله کساني مواجه شد که گمان نمي‌بردم و شگردها و شيوه‌هايي به کار گرفته شد غيراخلاقي‌تر از آن‌چه مي‌پنداشتم. براي نمونه، شخصي، که تا ديروز دوست، ولي افراطي، مي‌دانستمش، در جمعي از فعالين جنبش دانشجويي در تهران حضور يافته، به شدت از من بدگويي کرده و تا بدان‌جا تاخته که مرا «مشکوک» ناميده و دانشجويان را از همراهي با من نهي کرده است. اين پيش از انتشار يادداشت من درباره حسينيان و سعيد امامي است و پس از انتشار رساله «زمين و انباشت ثروت: تکوين اليگارشي جديد در ايران امروز». از اينرو، براي عملکرد او توجيهي نمي‌يابم جز وابستگي به همان کانون‌هاي مافيايي و اجراي «اوامر» آنان؛ به‌رغم چهره «انقلابي» و به‌رغم هياهويي که اين روزها براي جلب توجه همگان، يا براي سرگرم کردن دانشجويان، برانگيخته است.\n2- پخش شايعه پناهندگي من به آمريکا يا انگليس گسترده‌تر از آن بود که تصوّر مي‌کردم. حتي در اخبار راديويي فارس نيز پناهندگي من به انگليس را اعلام کرده بودند. اين در حالي است که من سخني تازه نگفته بودم. در ماه‌هاي اخير، تنها فاش‌تر و آشکارتر از گذشته سخن گفتم. اين فاش‌گويي بر بنياد نظري همان تحليل‌هاي يکي دو دهه اخير من بود؛ همان تحليل‌هايي که در مصاحبه با مجله زمانه (سال اوّل، شماره 5 و 6، بهمن و اسفند 1381) نيز بيان شده بود. کساني که مرا مي‌شناسند مي‌دانند که سال‌هاست موضع من همين است و تغيير نکرده. از سال‌ها پيش‌تر از دو خرداد 1376 و آغاز «گلاسنوست ايراني» تا به امروز. (بنگريد به کارنامه فکري و سياسي من پس از انقلاب در اين آدرس: )\nمن در همان زمان که شاپور بختيار به قتل رسيد قتل او را، بر اساس تحليل، به سرويس اطلاعاتي اسرائيل منتسب کردم؛ در زمان حادثه ميکونوس نيز چنين تحليلي عرضه کردم، و در حوادث مشابه. شادم که امروزه مي‌دانم در مسئله قتل شاپور بختيار موضع رهبري انقلاب نيز چنين بوده است. و نيز در همان زمان که دکتر احمدي‌نژاد آقاي پورمحمدي را به عنوان نامزد وزارت کشور معرفي کرد، در مقاله‌اي مؤثر و ماندگار نقش او را در گشادن پاي کمپاني‌هاي انگليسي- صهيونيستي به ايران بيان کردم. (بنگريد به يادداشت: «مافياي نفت و گاز ايران چگونه شکل گرفت»، 31 مرداد 1384)  امروزه صحت داوري من درباره ناکارآمدي پورمحمدي، در مقام وزير کشور، به اثبات رسيده و يقين دارم تحليل‌هاي ديگر من در يادداشت فوق نيز به اثبات خواهد رسيد. طغيان ناگهاني کينه «آقاي حسينيان و دوستانش» عليه من به اين دليل است.\n3- جبهه‌اي هماهنگ و سازمان‌يافته عليه من گشوده شده. اين جبهه در داخل و خارج کشور واحد سخن مي‌گويد. از کارمند آقاي حسينيان در مرکز اسناد انقلاب اسلامي  تا ويراستاران مجهول‌الهويه و احتمالاً بهائي «ويکي‌پديا»  عليه من يکسان راست و دروغ بهم مي‌بافند. سخني واحد در دو قالب بيان مي‌شود. در روزهاي اخير، زندگينامه من در دانشنامه اينترنتي «ويکي‌پديا» را تغيير داده و به همان سبک و سياقي بازسازي کرده‌اند که در وبگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامي آمده. تنها با اين تفاوت که من در «ويکي‌پديا» در زمره «بهائي ستيزان» نيز جاي گرفته‌ام. کارمندان دستگاه آقاي حسينيان «پرونده‌سازي امنيتي» عليه من را آغاز کرده‌اند: مرا «مردي با سابقه اعتقادي و خانوادگي نه چندان مشعشع» خوانده‌اند و مفسدين پنهان شده در کسوت سپاهي را، که افشاي‌شان کردم و حکم عزل آنان صادر شده، «فرماندهان خوش‌نام نظامي و مجاهدان راه خدا» ناميده‌اند و در نهايت نهادهاي امنيتي را عليه من برانگيخته‌اند.  اين کوته قامتان، که پيشينه و کارنامه فردي و خانوادگي‌شان را در تاريکي نهان کرده و در برابر چشم همگان قرار نمي‌دهند، نمي‌دانند من شناخته شده‌تر از آنم که با «شاقول» ايشان سنجيده و «تراز» شوم.\nبدينسان، کسي که تا هم امروز از سوي دشمنان انقلاب «مورخ رسمي جمهوري اسلامي» نام گرفته و به اين اتهام مورد حمله بوده، با «شاقول» آقاي حسينيان و شرکا به «ضد انقلاب» بدل شده و در کنار گرداننده وبگاه فردا (سردار مرتضي طلايي فرمانده پيشين نيروي انتظامي تهران بزرگ و عضو کنوني شوراي شهر تهران) و «دست‌هاي پنهان» مرتبط با شهبازي (يعني آقاي داوود احمدي‌نژاد، رئيس دفتر ويژه بازرسي رياست‌جمهوري، و برخي گردانندگان جنبش دانشجويي) به «جاسوسي براي سيا» متهم گرديده!  ظاهراً، «شاقول» انقلابي و ضد انقلابي بودن، و حتي ميزان «مسلمان» و «غيرمسلمان» بودن، نوع رابطه با آقاي حسينيان و دوستانش است. در سطور بعد اين «شاقول» و «ميزان» را، که با خودشيفتگي بيمارگونه خود را تالي تلو آيت‌الله کاشاني مي‌داند، بهتر خواهيم شناخت.\n4- آقاي حسينيان در سخنراني 17 ارديبهشت، که به دعوت بسيج دانشجويي دانشگاه اميرکبير برگزار شد، به يادداشت من و مطالبي که درباره سعيد امامي گفته بودم پرداخته است. او سخني درباره عمده‌ترين داده‌هاي مستند و پرسش‌هايي که مطرح کرده‌ام نگفته و به‌عکس، با هياهو و توهين‌هايي به‌دور از شأن فردي در کسوت روحانيت، مرا مورد هتاکي سخيف قرار داده و فراتر از آن به پدر شهيد و خاندان من نيز اهانت کرده است؛ خانداني که در فارس به خوشنامي شهره است (بنگريد به کارنامه خاندان من در رساله «زمين و انباشت ثروت» در اين آدرس ) و پدري که عارف بزرگ معاصر، مرحوم آيت‌الله حاج شيخ حسنعلي نجابت او را در شعرش «محب احمد» خوانده  و در نامه آيت‌الله سيد هاشم رسولي (دفتر اقامتگاه امام خميني در قم، شماره 350، مورخ 24 فروردين 1358) از سوي امام راحل از او با عنوان «شهيد مجاهد» ياد شده. در سطور بعد ميزان تقيد و تعلق آقاي حسينيان به «ولايت» و نسبت مواضع ايشان با مواضع رهبري انقلاب را در مسئله «قتل‌هاي زنجيره‌اي» خواهيم شناخت.\nآقاي حسينيان، در مقابل مستندات و اطلاعات ارائه شده از سوي من، چنين گفته است:\n«من از شهبازي با آن سابقه خانوادگي كه داشتند، ناراحت نشدم و خوشحالم از اين‌كه انسان‌هاي بدي مثل او مرا مورد فحاشي قرا مي‌دهند؛ چون بنده احساس مي‌كنم كه انسان تاثيرگذاري هستم كه چنين رفتاري با من مي‌شود... من به اين دوستان [گردانندگان وبگاه‌هاي تابناک و فردا] تذكر مي‌دهم که... چرا با آبروي ديگران بازي مي‌كنند... حرف‌هاي ديوانه‌اي مثل شهبازي نبايد بر رفتار آنها تاثير بگذارد.» (شبکه خبر دانشجو، چهارشنبه 18 ارديبهشت 1387) \nاين در حالي است که نحوه انعکاس خبر يادداشت من درباره حسينيان در وبگاه‌هاي فوق به سود ايشان و عليه من بود.\n5- متأسفانه، «شاقولي به‌نام آقاي حسينيان» در مدرسه حقاني شکل گرفت؛ مدرسه‌اي که برخي از برجسته‌ترين مفاخر انقلاب و اسلام از سال 1343 در آن تدريس و تلمذ مي‌کردند، مديريتش با عالمي وارسته و برجسته چون آيت‌الله شهيد قدوسي بود، و برخي چهره‌هاي برجسته علمي و سياسي به انقلاب و نظام تقديم کرد. آيت‌الله شهيد بهشتي، که در سال‌هاي اوّليه پس از انقلاب دوّمين مدير نظام جمهوري اسلامي پس از امام راحل به‌شمار مي‌رفت، آنگاه که به دليل فشار اين‌گونه «شاقول‌ها» تدريس در مدرسه حقاني را ترک کرد، در جمع گروهي از طلاب مدرسه فوق گفت:\n«مدرسه‌اي که بخواهد يک مشت انسان لجوج، پرخاشگر بي‌جا و متعصب تربيت کند که نتوانند با همه دو کلمه حرف بزنند چه ارزشي دارد؟ اين نوع موضع‌گيري‌ها بسياري از افراد را به ياد چماق‌هاي تکفيري مي‌اندازد که در تاريخ درباره عصر تفتيش عقايد کليسا و قرون وسطي خوانده‌اند.» (آيت‌الله شهيد بهشتي، دکتر شريعتي جستجوگري در مسير شدن، تهران: انتشارات بقعه، 1378)\nسلوک و کردار سياسي آقاي حسينيان، به‌ويژه شيوه برخوردش به مورخ و تحليل‌گر سياسي شناخته شده‌اي چون من، مصداق بارز تعابير شهيد بهشتي است.\n6- متضرران از انتشار رساله من، يعني کانون‌هاي مافيايي در حوزه‌هاي مختلف، عليه من بسيج شده و اتهاماتي رواج مي‌دهند. مي‌گويند من به سپاه پاسداران انقلاب اسلامي يا وزارت اطلاعات اهانت کرده‌ام.\nهمگان از پيشينه و تعلق من به انقلاب و نظام مطلع‌اند. اين‌گونه اتهامات قابل الصاق به من نيست. اگر من چنان «اهريمني» باشم که آقاي حسينيان ساخته است، بايد تمامي کارنامه علمي مرا، به عنوان يکي از بنيانگذاران تاريخنگاري جديد و پژوهش سياسي در جمهوري اسلامي ايران که بارها مورد تأييد و التفات حضوري و کتبي رهبري معظم انقلاب و مقامات بلندپايه نظام قرار گرفته، کتاب پنج جلدي زرسالاران او در سال 1385 به عنوان «کتاب سال» شناخته شده و از سوي بسياري از کانون‌هاي علمي و سياسي به عنوان جدّي‌ترين پژوهش تاريخي در زمينه يهوديت و صهيونيسم مورد تجليل قرار گرفته، و نيز کتاب ظهور و سقوط سلطنت پهلوي، مشتمل بر خاطرات ارتشبد فردوست و پيوست‌هاي من در جلد دوّم، که به عنوان پرتيراژترين و مؤثرترين کتاب تاريخي پس از انقلاب شناخته مي‌شود، و تمامي دستاوردهاي پژوهشي من در حوزه‌هاي مختلف تاريخنگاري و انديشه سياسي يکسره باطل اعلام گردد. در مقابل، آقاي حسينيان چه آثار و دستاوردهاي پژوهشي را مي‌خواهد جايگزين آن کند؟ کتاب قطور و کم محتواي چهارده سال رقابت ايدئولوژيک شيعه در ايران، منسوب به خود را، که مملو از خطاهاي تاريخي و مستند به منابع جعلي چون خاطرات منسوب به فريده ديبا و تاج‌الملوک پهلوي است و گويا توسط کارمندان ايشان تدوين و به‌نام ايشان منتشر شده؟ راستي، چرا آقاي حسينيان در کتاب فوق، منتشره در سال 1383، در فهرست منابع خويش حتي نام يکي از آثار مرا به عنوان منبع ذکر نکرده است؟!\n7- تعلق من به سپاه پاسداران انقلاب اسلامي روشن است. آن‌چه من کردم افشاي باندي تبه کار از ملبسين به کسوت مقدس سپاهي بود که در طول يک دهه اخير در شهر شيراز و استان فارس بدنامي بزرگي براي سپاه به بار آورد و اين مسئله پنهان نبود. افشاي مستند من، با نگاه مثبت، مورد توجه مقامات عالي سپاه قرار گرفت و هم‌اکنون با جدّيت در حال پيگيري است. اين مفسدين، برخلاف نوشته کارمند آقاي حسينيان «فرماندهان خوش‌نام نظامي و مجاهدان راه خدا» نبودند؛ دزداني بودند در کسوت مقدس پاسداري که يا برکنار شدند يا در شرف برکناري‌اند و پرونده‌شان به زودي در محاکم صالحه نظامي مورد رسيدگي قرار خواهد گرفت. ميزان چپاول آنان به صدها ميليارد تومان مي‌رسد. چه علقه‌اي سبب شده که اين تبه کاران چنين مورد دفاع قرار گيرند؟\nدر مورد وزارت اطلاعات نيز موضع من روشن است. من بنيانگذار نامدارترين و مؤثرترين مؤسسه پژوهشي وزارت اطلاعات، مؤسسه مطالعات و پژوهش‌هاي سياسي، بودم و بيش از يک دهه گرداننده آن. اندکي بعد، با دستور مقام معظم رهبري بازسازي مرکز اسناد آشفته بنياد مستضعفان و جانبازان را نيز به دست گرفتم که در آن اسناد خصوصي و کتابخانه‌هاي شخصي بيش از ده هزار خانواده مؤثر دوران پهلوي و قاجار نگهداري مي‌شد. خدمات علمي و پژوهشي من مسئله‌اي پنهان نيست و در طول دو دهه اخير هيچ پروايي نداشتم که ضدانقلاب به دليل اين تعلق مرا مورد حمله قرار دهد و «شکنجه‌گرم» بنامد. در اين حوزه «صف شکن» بودم و کوشيدم همان سنن جاافتاده در کشورهاي از نظر پژوهشي پيشرفته را در ايران رواج دهم و ثابت کنم که محقق تاريخ و انديشه سياسي معاصر ايران بدون دستيابي به مراکز و اسناد اطلاعاتي نمي‌تواند راه به جايي برد.\nاگر از «نفوذ» کساني چون سعيد امامي (اسلامي) يا مهرداد عاليخاني (صادق) و ديگران در وزارت اطلاعات سخن گفتهام، يا خواهم گفت، تضعيف دستگاه اطلاعاتي نيست، تقويت آن است. بدون چنين نقادي نمي‌توان ريشه ناکامي‌ها و مخاطرات را شناخت يا در مقابل خطرات کنوني مجهز و هشيار شد.\n8- آن‌چه درباره سعيد امامي نوشتم، يا خواهم نوشت، مستند و متکي بر پژوهش شخصي من است. آقاي حسينيان در سخنراني دانشگاه اميرکبير به اين پژوهش اعتنا نکرده، نه از پيوندهاي خانوادگي سعيد امامي سخن گفته نه از سوابق قابل‌تأمّل فردي‌اش. او تنها به اهانت به من بسنده کرده.\nدانسته‌هاي من از سعيد امامي بيش از آن است که نگاشتم. ترديد ندارم که امامي عامل «نفوذي» در دستگاه اطلاعاتي کشور بود. اين نظر را چرا بايد به تضعيف دستگاه اطلاعاتي کشور تأويل کرد؟ مگر پيش از آن نفوذي‌هايي چون محمدرضا کلاهي (جواني بيست ساله، عامل انفجار ساختمان مرکزي حزب جمهوري اسلامي در 7 تير 1360 و شهادت آيت‌الله بهشتي و ديگران) و مسعود کشميري (دبير شوراي عالي امنيت ملّي و عامل انفجار ساختمان نخست‌وزيري در زمان اجلاس شوراي امنيت ملّي در 8 شهريور 1360 و شهادت شهيد رجايي، رئيس‌جمهور، و شهيد باهنر، نخست‌وزير، و ديگران) و ناخدا بهرام افضلي (فرمانده نيروي دريايي جمهوري اسلامي) و ديگران در عالي‌ترين سطوح نظامي و امنيتي جمهوري اسلامي نبودند؟ آيا افشاي آنان تضعيف دستگاه اطلاعاتي يا نظامي يا اهانت به اين نهادها بود؟ کشميري چنان مورد اعتماد شهيد رجايي بود که گاه به اصرار رجايي پيشنماز مي‌شد و رجايي و ديگران در پشت سرش نماز مي‌خواندند. سعيد امامي هر چند متظاهري بزرگ بود ولي هيچگاه در اين زمينه به پاي کشميري نرسيد.\n9- آقاي حسينيان در سال‌هاي اخير به‌گونه‌اي سخن گفته و مي‌گويد که گويا ساليان مديد از ارکان نظام اطلاعاتي کشور بوده و به اين دليل به دفاع از حيثيت دستگاه اطلاعاتي و کارکنان آن ملتزم و ذيعلاقه است. او در سخنراني معروف سال 1378 در مدرسه حقاني درباره قتل‌هاي زنجيره‌اي خود را چنين معرفي کرد:\n«من هم قاضي بودم. در اين کشور هيجده سال قضاوت کردم. سخت‌ترين جاها و امنيتي‌ترين پرونده‌ها هم بنده رسيدگي کردم. هيچ کس هم نمي‌تواند ادعا بکند به اندازه من امنيتي‌ترين پرونده‌ها را رسيدگي کرده.» (وبلاگ «طرفداران شهيد سعيد امامي») \nهر چند اين گفته مبهم است ولي بدون تصريح به خواننده چنين القاء مي‌کند که گويا حسينيان هيجده سال حاکم شرع وزارت اطلاعات بوده است. عدم پاسخگويي به اين ادعا سبب شده که بسياري از مردم واقعاً او را يکي از گردانندگان وزارت اطلاعات و نماينده قوه قضائيه در اين وزارتخانه از بدو تأسيس آن بپندارند. چنين نيست. وزارت اطلاعات در مهر 1363، با ادغام برخي نهادهاي اطلاعاتي در مجموعه‌اي واحد، تأسيس شد و آقاي حسينيان تنها به مدت دو سه ماه نماينده دادستان انقلاب در وزارتخانه تازه تأسيس فوق بود. در آن زمان ميان دستگاه‌هاي اطلاعاتي و قضايي رابطه نزديک وجود نداشت و مقامات اطلاعاتي جزئيات پرونده را در اختيار مقام قضايي قرار نمي‌دادند. کار آقاي حسينيان به صدور احکام شنود و بازرسي و تعزير محدود بود. در اين دوران کوتاه دو سه ماهه، حاصل کار آقاي حسينيان چنان درخشان بود که وي را به عنوان دادستان انقلاب به سيستان و بلوچستان فرستادند. در عرف اداري، چنين تغيير جايگاهي به معني تنزل و تبعيد است. از آن پس، آقاي حسينيان جايگاهي در تشکيلات اطلاعاتي کشور نداشت و نامي از او نبود تا در سال 1374 که، با حمايت برخي محافل بسته قدرت و دوستانش، با اشغال جايگاه آقاي سيد حميد روحاني (زيارتي)، که با فرمان امام راحل و به عنوان يکي از نزديک‌ترين کسان به ايشان بنيانگذار و رئيس مرکز فوق بود، در مقام رياست مرکز اسناد انقلاب اسلامي جاي گرفت. در آن زمان اين نهاد، در مقايسه با مراکزي چون مؤسسه مطالعات و پژوهش‌هاي سياسي و مرکز اسناد بنياد مستضعفان (مؤسسه مطالعات تاريخ معاصر ايران)، نهاد پژوهشي درجه اوّل به‌شمار نمي‌رفت. شهرت آقاي حسينيان از سال 1377 است که با برنامه تلويزيوني «چراغ» جنجال آفريني عليه پرونده قتل‌هاي زنجيره‌اي را آغاز کرد و، چنان‌که خواهم گفت، در برابر تحليل و نظر رهبري انقلاب ايستاد.\n(از سال 1372، با انتشار جلد سوّم کتاب نهضت امام خميني، که متضمن مواضع تند عليه دکتر علي شريعتي بود، موجي بزرگ بر ضد آقاي روحاني آغاز شد و اين دستاويز و بهانه‌اي شد براي تهاجم برخي محافل قدرت به منظور تصاحب مرکز فوق. سرانجام، پس از يک دوره رکود، در سال 1374 آقاي روح‌الله حسينيان رياست مرکز اسناد انقلاب اسلامي را به دست گرفت. آقاي سيد حميد روحاني مدتي رياست هيئت امناء را به دست داشت تا سرانجام او را از اين سمت نيز برکنار کردند و آقاي مصطفي پورمحمدي رياست هيئت امناء را به دست گرفت. هم‌اکنون هيئت امنا مرکب از سه فرد فوق است ولي متأسفانه آقاي روحاني عملاً نقشي در اداره مرکز اسناد انقلاب اسلامي ندارد.)\n10- پديده‌اي که با نام «قتل‌هاي زنجيره‌اي» در تاريخنگاري معاصر ايران به ثبت رسيد، با قتل مجيد شريف در 27 آبان 1377 آغاز شد. در نيمه شب جمعه 29 آبان 1377 اتوبوس حامل گروهي از بازرگانان آمريکايي مورد حمله قرار گرفت. اين همان ماجرايي است که به عنوان نقطه عطف در فعاليت گسترده کمپاني‌هاي انگليسي- صهيونيستي در ايران و آغاز شکل‌گيري «مافياي نفت و گاز ايران» شناخته مي‌شود. (بنگريد به يادداشت من در اين باره)  روز بعد، ساعت يازده شب شنبه 30 آبان 1377، داريوش فروهر و همسرش، پروانه اسکندري، در خانه‌شان به شکلي فجيع به قتل رسيدند. يکشنبه اوّل آذر 1377 اعلاميه گروهي به‌نام «فدائيان اسلام ناب محمدي مصطفي نواب» منتشر شد که مسئوليت حمله به اتوبوس بازرگانان آمريکايي را به عهده گرفت. امروزه ما آمران و گردانندگان اين حادثه مشکوک را، که از جايگاه تعيين کننده در نفوذ بعدي کمپاني‌هاي صهيونيستي در ايران برخوردار است، با اسم و رسم مي‌شناسيم. فرماندهي تيم عملياتي فوق را فردي شيرازي به‌نام آقاي ج. و. به دست داشت. پنجشنبه 12 آذر محمد مختاري، عضو کانون نويسندگان، ناپديد و روز بعد جسد او در پشت کارخانه سيمان شهر ري پيدا شد. 18 آذر محمد جعفر پوينده، عضو ديگر کانون نويسندگان، مفقود و شنبه 21 آذر جسد وي در پل بادامک شهريار پيدا شد. در همين روز، رئيس‌جمهور وقت، آقاي خاتمي، کميته ويژه‌اي را براي تحقيق درباره «قتل‌هاي زنجيره‌اي» تشکيل داد. دوشنبه 23 آذر 1377 مقام معظم رهبري در ديدار عمومي قتل‌هاي فوق را محکوم کردند.\nدر 29 آذر دوّمين اعلاميه گروه مجهول «فدائيان اسلام ناب محمدي مصطفي نواب» منتشر شد که طي آن «اعدام انقلابي» داريوش فروهر، پروانه اسکندري، محمد مختاري، محمد جعفر پوينده را به عهده گرفته بود. اين گروه، که بعدها چند اعلاميه مشابه منتشر کرد، و مي‌کوشيد خويشتن را «عاشق ولايت و رهبري» نشان دهد، هيچگاه به‌طور رسمي شناخته نشد. تسميه «مصطفي نواب» نيز مبهم مانده است. حدس مي‌زنم نويسندگان بي‌سواد اعلاميه‌هاي فوق نام کوچک شهيد سيد مجتبي نواب‌صفوي، رهبر فدائيان اسلام، را به اشتباه «مصطفي» مي‌نگاشتند. چنين بي‌سوادي‌هاي عجيب را بارها ديده بودم. زماني حيرت زده شدم که ديدم يکي از مقامات ظاهراً داراي سوابق مفصل ديني «والسلام علي من اتبع الهدي» را به غلط «والسلام علي من التبع الهدي» مي‌نويسد، اين اشتباه را دائم تکرار مي‌کند و کسي تذکر نمي‌دهد!\nشنبه 12 دي سيد مصطفي کاظمي (موسوي) و مهرداد عاليخاني (صادق)، دو تن از مقامات وزارت اطلاعات، به اتهام هدايت اين قتل‌ها دستگير شدند. چهارشنبه 16 دي وزارت اطلاعات با صدور اطلاعيه‌اي قتل‌هاي فوق را به عنوان کار محفلي خودسر در اين وزارتخانه اعلام کرد. سه‌شنبه 22 دي 1377 آقاي حسينيان در برنامه‌اي به‌نام «چراغ»، که به‌طور مستقيم از تلويزيون پخش شد، مقتولين را «ناصبي» و «مرتد» خواند. اين سخنان او، که موضع‌گيري صريح در مقابل ديدگاه مقام معظم رهبري بود، جنجالي بزرگ به‌پا کرد. در نتيجه، رهبري در خطبه نماز جمعه 25 دي به صراحت بار ديگر قتل‌ها را محکوم کرد و آن را، بر اساس تحليل و شواهد و قرائن، به سرويس‌هاي توطئه‌گر خارجي منتسب نمود. رهبري انقلاب بعدها نيز، چنان‌که خواهيم ديد، بر اين نظر استوار ماند.\nدوشنبه 5 بهمن، سعيد امامي (اسلامي)، معاون پيشين امنيت وزارت اطلاعات و مشاور وقت وزير اطلاعات، دستگير شد. سه‌شنبه 20 بهمن 1377 آيت‌الله دري نجف‌آبادي، وزير اطلاعات، استعفا داد. چهارشنبه 26 خرداد 1378/ 17 ژوئن 1999 در ساعت 9:15 صبح سعيد امامي با خوردن داروي نظافت در حمام بازداشتگاه اقدام به خودکشي کرد. او را به بيمارستان لقمان منتقل کردند. در آن زمان رياست بيمارستان يا رياست بخش مربوطه با دکتر اميدوار رضايي، برادر سردار محسن رضايي، بود. شنبه 29 خرداد 1378/ 19 ژوئن 1999، ساعت 9:40 صبح سعيد امامي در بيمارستان درگذشت در حالي‌که ميزان مسموميت وي در حدي نبود که مرگش را سبب شود. بعدها، بسياري از تحليل‌گران مرگ سعيد امامي را «مشکوک» ارزيابي کردند. ديدگاه مقام معظم رهبري نيز همين بود.\nشنبه اوّل تير 1378، پس از اقامه نماز جماعت، از ساعت 21:30 تا 24:15، جلسه سران سه قوه (آقايان خاتمي و ناطق نوري و محمد يزدي) و آيت‌الله هاشمي رفسنجاني (رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام)، با حضور آقايان يونسي (وزير اطلاعات) و نيازي (رئيس سازمان قضايي نيروهاي مسلح) و سه تن مسئولان پرونده، در حضور مقام معظم رهبري تشکيل شد. در اين جلسه رهبري برخي رهنمودهاي مهم در زمينه رسيدگي به اين پرونده ارائه دادند. بخشي از بيانات ايشان و آقاي خاتمي، رئيس‌جمهور، به شرح زير است:\n«مقام معظم رهبري: من يک مقدمه‌اي عرض کنم. الان از لحاظ اطلاعاتي و فعاليت و جهاد اطلاعاتي کشور در يک وضعيت بسيار حساسي است. اگر آن را تشبيه به يک مسئله محسوس کنيم بايد گفت قطار اطلاعات که خيلي هم مهم است از پيچ و گردنه سخت و حساسي در حال عبور است. اگر انشاءالله به فضل الهي، همچنان‌که شواهد و قرائن تأييد مي‌کند، با مهارت و خوبي از اين گردنه عبور کنيم توفيقات خوبي خداوند متعال نصيب مي‌کند. مسئولين کشور، رؤساي محترم قوا و آقايان که هستند خوب است که در جريان مسائل لازم اين قضيه قرار گيرند. حل اين قضيه را فراتر از يک مسئله اطلاعاتي که به آن مبتلا شده‌ايم مي‌دانم. مسئله خيلي مهم‌تر است. دشمنان ما براي ما برنامه‌ريزي کرده‌اند. زودتر و تهاجمي وارد شده‌اند. موضع ما تدافعي است. مسئله بسيار مهم است. پيچيده و عميق و وسيع است. اما اين‌که به فضل پروردگار و هدايت اطلاعاتي دستگاه اطلاعات توفيق پيدا کرد که وارد آن بشود جزو مصاديقي است که امام رضوان الله تعالي عليه مي‌فرمودند: "من دست قدرت الهي را مي‌بينم در مسائل."... به آقاي خاتمي گفتم شما آقايان را دعوت کنيد. امروز به دلم شور افتاد که نکند دير بشود. چون قضيه مهم است...\nببينيد، قباي دشمن لاي در گير کرده، گوشه‌اي از دزد در دست ماست و او دارد جنجال مي‌کند تا ما رهايش کنيم. هنر اطلاعاتي اين است که نگذاريد و مسئله را ثابت کنيد. شبهه آقاي هاشمي که چطور ممکن است سه چهار نفر بتوانند براندازي کنند دو جور قابل فرض است:\nيکي اين‌که چند نفر در اطلاعات نشسته‌اند تا اطلاعات را سرنگون کنند. يک فرض ديگر اين است که يک سرويس اطلاعاتي و مغز متفکري دارد طراحي مي‌کند براي براندازي. سه عنصر را پيدا کرده يا دوانده است. اگر اين باشد همه اين‌ها قابل فهم است.\nمن برايم مسئله حل شده است. البته چيزهايي هست که ممکن است محکمه‌پسند نباشد. يک محکمه داخل دل آدم است که آدم استفتا مي‌کند. اين يک قضيه کوچک و عادي نيست. شما کشف کنيد يا نکنيد، کسي را دستگير کنيد يا نکنيد، مسئله براي من قطعي است. لکن، براي دستگاه اطلاعاتي اين مهم است که اين بخش را در بياورد.\n... به‌نظرم مي‌رسد تمام نيرو را بايد روي صادق [مهرداد عاليخاني] متمرکز کنيم. موسوي [سيد مصطفي کاظمي] را جذب کرده‌اند. اما صادق نفوذ کرده است. اين نفوذي است. يکي از سررشته‌هايي که مي‌توانيد جلو برويد اين آقاست و خيلي مهم است. اين تيپ کار که انجام داده، جمع‌آوري کرده، خانه امن و تشکيل نيرو در آلمان داده، اين کار يک سرويس است. براي ما که اين کارها را نکرده. پس براي يک سرويس کرده که بايد بگرديد دنبال آن...\nآقاي خاتمي: همان‌طور که جنابعالي فرموديد، اين از الطاف خفيه الهي بود. اگر عنايت خود رهبري هم نبود اين پيگيري به نتيجه نمي‌رسيد و جدّيت شما حاصل اصرار و پيگيري شماست. بايد قدردان بود. من هم مطمئن هستم که به نتيجه خوبي مي‌رسد. پرونده قتل‌ها را مي‌توان زود به نتيجه رساند و پرونده اطلاعاتي را که مهم‌تر است وزارت اطلاعات دنبال کند. هم بذرهايي که پاشيده‌اند و شبکه مرتبطين اين‌ها شناسايي شوند. البته يک پيشنهاد فوري براي افکار عمومي دارم چون همه دوستان و آقايان سئوالاتي مي‌کنند، مي‌گويند نکند او را کشته باشند.\nمقام معظم رهبري: احتمال دارد به او برسانند که خودت خودکشي کن تا تو را به بيمارستان برسانند و ما ترتيب نجات تو را مي‌دهيم بعد آنجا او را بکشند. اين احتمال را اگر ضعيف هم باشد نبايد ناديده بگيرند.\nآقاي خاتمي: افکار عمومي مهم است و عده‌اي دامن مي‌زنند. خارجي‌ها هم روي مسئله کار مي‌کنند و بعضي روزنامه‌ها هم مي‌گويند. ترديد هم هست. من نگرانم که نظام آسيب ببيند. خط قرمز ما شما (مقام معظم رهبري) هستيد از افکار عمومي که بايد مصون بماند...»\n11- چنان‌که مي‌بينيم، مقام معظم رهبري مسئله قتل‌هاي زنجيره‌اي را به عنوان عملياتي از سوي سرويس‌هاي بيگانه به منظور تشديد تعارض ميان دو جناح عمده سياسي کشور و از اين طريق براندازي نظام جمهوري اسلامي ايران ارزيابي مي‌کردند. بعدها، زماني که متهمين پرونده قتل‌هاي زنجيره‌اي در دادگاه محاکمه شدند و حکم آنان صادر شد، همچنان بر اين ديدگاه استوار بودند. رهبري انقلاب در جلسه ديدار با دانشجويان دانشگاه اميرکبير (22 اسفند 1379)، همان دانشگاهي که در 17 ارديبهشت 1387 آقاي حسينيان بار ديگر ادعاهاي خود را، در تقابل با ديدگاه رهبري، تکرار کرد، به مسئله قتل‌هاي زنجيره‌اي پرداختند:\nمن باز هم اعتقادم همان چيزي است که گفتم. ببينيد، اين مسئله جنبه‌هاي مختلفي دارد. يک جنبه جنبه جنايي مسئله است. چند نفر وابسته به يک تشکيلات دولتي رفته اند و تعدادي را به قتل رسانده‌اند. اين کار يک جنايت است و از اين جنبه بايد به آن رسيدگي شود. که اين دادگاهي هم که تشکيل شد مطرح کرد که من فقط از جنبه جنايي به اين مسئله رسيدگي مي‌کنم، از جنبه ديگر رسيدگي نمي‌کنم. يعني، صلاحيت اين دادگاه همين اندازه بود و رسيدگي هم کرد.\n12- به‌رغم اين نگرش رهبري، از همان زمان شروع جنجال قتل‌هاي زنجيره‌اي دو گروه، با انتساب خود به دو جناح اصلي سياسي کشور، کوشيدند تا قتل‌هاي فوق را به دستمايه تشديد تعارض ميان جناح‌ها و از اين طريق سوق دادن ايران به سوي جنگ داخلي بدل کنند. افرادي مانند اکبر گنجي و عمادالدين باقي و برخي ديگر از دست‌اندرکاران و نويسندگان روزنامه‌هاي منسوب به «جناح دو خرداد»، با هدايت آقاي سعيد حجاريان و دوستانش، قتل‌هاي زنجيره‌اي را به جناح اصول‌گرا، که در آن زمان «جناح راست» خوانده مي‌شد، و گاه تلويحاً يا تصريحاً به شخص رهبري انقلاب منتسب مي‌کردند و روزنامه‌نگاران ضدانقلاب، به‌ويژه عليرضا نوري‌زاده، با تحليل‌هاي خود به ايشان ياري مي‌رسانيدند. در جبهه مقابل، از 22 دي 1377، آقاي حسينيان عملکردي مشابه را آغاز کرد و کوشيد تا با انتساب قتل‌هاي زنجيره‌اي به جناح دو خرداد خط تشديد تعارض ميان جناح‌هاي سياسي اصلي کشور را تقويت کند. اين عملکرد از سوي طرفين را مي‌توان به عنوان دو لبه طرحي واحد براي براندازي نظام ارزيابي کرد.\nعملکرد آقاي حسينيان و برخي دوستانش، به‌رغم مواضع و تحليل‌هاي روشن و صريح و مکرر رهبري، جنجال قتل‌هاي زنجيره‌اي را گستره‌اي بي‌سابقه بخشيد. بدينسان، آقاي حسينيان جبهه‌اي را در مقابل خط رهبري گشود و کوشيد از طريق تحريک عواطف و احساسات کارکنان وزارت اطلاعات را به سوي خود جلب کند و در اين زمينه تا حدودي نيز موفق شد. آيا اين اقدام منطبق با مصالح نظام و بيانگر تقيد وي به رهبري و ولايت فقيه بود؟ آيا اين اقدام تضعيف دستگاه اطلاعاتي و کاستن از اعتقاد کارکنان وزارت اطلاعات به رهبري و ولايت فقيه نبود؟\nحدود بيست روز پس از مرگ مشکوک سعيد امامي و در اوج تنش ناشي از جنجال قتل‌هاي زنجيره‌اي، در 18 تير 1378 درگيري کوي دانشگاه و غائله‌اي جديد آفريده شد. در 2 مرداد 1378 سوّمين اعلاميه «فدائيان اسلام ناب محمدي» منتشر شد. محورهاي اصلي اين اعلاميه چنين بود: 1- انتساب حادثه کوي دانشگاه به جناح چپ، 2- تهديد دفتر تحکيم وحدت، نهضت آزادي، دکتر پيمان و مطبوعات «دو خردادي»، 3- گراميداشت «اربعين شهادت حاج سعيد اسلامي»، 4- سعيد امامي (اسلامي) در بازداشتگاه به‌وسيله غذاي مسموم به شهادت رسيده تا پرونده مختومه و موسوي و عاليخاني (منتسب به جناح دو خرداد) تبرئه شوند. مضمون اين اعلاميه منطبق با همان خطي است که آقاي حسينيان از آن زمان تا به امروز دنبال مي‌کند.\nبراي آشنايي با ابعاد عجيب تعارضي که آقاي حسينيان آفريد به ذکر سه سند اکتفا مي‌کنم:\nسند اوّل، اعلاميه شوراي مرکزي انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه‌هاي فردوسي و علوم پزشکي مشهد است پيرامون «جنايات اخير و اظهارات رسانه‌هاي گروهي و برخي شخصيت‌هاي جناح راست» مورخ 24 دي 1377. تشکل دانشجويي فوق در بيانيه خود مي‌نويسد:\n«اصولاً آقاي حسينيان کيست؟ چکاره است؟ چه نقشي در جريانات اخير دارد؟ اگر واقعاً ايشان رئيس مرکز اسناد انقلاب اسلامي است چرا اين‌گونه غيرمستند به گزافه‌گويي پرداخته است؟ چرا در مقابل اظهارات خود هيچ‌گونه سند و مدرکي ارائه ننموده است؟... حرکت شجاعانه و مخلصانه رئيس‌جمهور و حمايت کامل رهبري معظم انقلاب از ايشان در پيگيري جريان قتل‌هاي اخير، که منافع گروهي و جناحي جرياني خاص را مورد تهديد قرار داده است، بالاخره جناح انحصارطلب را به واکنش واداشته... به نظر ما اگر مقام معظم رهبري و رياست محترم جمهوري با صراحت و قاطعيت با اين عده برخورد نکنند امکان تبديل ايران به الجزايري ديگر بعيد نخواهد بود.»\nسند دوّم، تحليل صادق صبا در بخش فارسي راديو بي. بي. سي. (لندن) است در تاريخ 30 دي 1377 با عنوان «چراغ: زمينه ديگر بروز اختلافات عميق جناح‌ها در ايران». صادق صبا گفت:\n«پخش برنامه تلويزيوني «چراغ» زمينه ديگري فراهم کرد تا دو جناح ميانه‌رو و محافظه‌کار در جمهوري اسلامي اختلافات عميق خود را بار ديگر بروز دهند. جناح مـحافظه‌کار شديداً از پخـش اين بـرنامه و رئيس راديو تلويزيون حـمايت مي‌کند ولـي جناح طرفدار آقاي خاتمي خواستار برخورد شديد با آقاي لاريجانـي است. برنامه مذکور چنان خشم طرفداران آقاي خاتمي را برانگيخت که از رئيس راديو و تلويزيون خواستند تا از رئيس جمهوري به دليل اهانت به او عذرخواهي کند.»\nسوّمين سند، بيانيه جامعه انجمن‌هاي اسلامي بازار واصناف تهران، مورخ 27 اسفند 1377، است در دفاع از آقاي حسينيان. در اين بيانيه آمده است: «همين جريان [جبهه دوم خرداد] با پديده قتل‌ها مراکز امنيتي، به‌ويژه وزارت اطلاعات، را هدف قرار داد که با افشاگري شجاعانه حجت‌الاسلام حسينيان کارشان به رسوايي کشيد.»\n13- اساس تحليل آقاي حسينيان، از آن زمان تا به امروز، انتساب غيرمستند و دلبخواه گرايش‌هاي سياسي به متهمان و بازجويان قتل‌هاي زنجيره‌اي است. طبق تحليل وي، در ميان سه متهم اصلي قتل‌هاي زنجيره‌اي، سعيد امامي منتسب به جناح راست و مصطفي کاظمي (موسوي) و مهرداد عاليخاني (صادق) منتسب به جناح چپ و هوادار افراطي آقاي خاتمي بودند. قتل‌ها کار کاظمي و عاليخاني بود و سعيد امامي هيچ دخالت و مشارکتي در آن نداشت. اطرافيان رئيس‌جمهور او را بي‌گناه دستگير کردند و کشتند. بدينسان، پديده‌اي قتل‌هاي زنجيره‌اي توطئه «چپ‌ها» و هواداران دولت خاتمي در وزارت اطلاعات عليه نيروهاي اصول‌گراي اين وزارتخانه جلوه‌گر مي‌شد.\nبه سخنان آقاي حسينيان در مدرسه حقاني (1378) توجه کنيم:\n«قبل از اين كه اين قتلها آغاز بشود، من بيوگرافى آقاى... سيد مصطفى كاظمى يا به اعتبار ما آقاى موسوى (موسوى شيرازى) [را مي‌گويم]. آقاى موسوى بچه استان فارس است... ايشان معروف بود در همان زمان از بچه هاى چپ استان فارس هست... در وزارت هم كه بود معروف بود به چپگرايى. در جريان انتخابات به شدت از جناب آقاى خاتمى حمايت مى كرد و اين حمايت هم به قدرى افراطى شده بود كه بعد ديگر حتى طرفداران خود آقاى خاتمى هم ناراحت مى شدند... سعيد اسلامى به قول خود اينها مخالف رئيس جمهور بود... ايشان كارهاى هم نبود در اين اواخر و در زمان وقوع قتلها ايشان به عنوان مشاور بود، مشاورى هم كه ديگر منزوى شده بود و كسى هم استفادهاى از او نمى كرد. كسى كه مسئول بود و پرونده حق داشت دستش باشد خود آقاى موسوى بود كه اين پرونده ها را به دست مى آورد به عنوان معاونِ معاون امنيت. به هر حال ايشان دستگير شد و مدتى بعد هم آمدند و اعلام كردند كه آقا خودكشى كرده...\nبازجوهاى اينها چه كسانى هستند؟ دو نفر از بچه هاى چپ وزارت اطلاعات. من حالا كارى ندارم به سابقه اينها. من خوب مى شناسم اين دو نفر را. يك نفر به نام مجتبى و يك نفر به نام مهدى... اين دو نفر از بچه هاى چپ وزارت اطلاعات هستند. چه طور شما اين پروندهاى را كه اين قدر حساس هست داده ايد دست بچه هاى چپ؟ ... بعد از اين حرفها آمدند يك راستى را هم انتخاب كردند. كسى را انتخاب كردند، يك فردى را كه با اين آقاى سعيد اسلامى دشمن خونى بود... وقتى من اعتراض كردم به آقاى نيازى كه چرا شما آمديد اين بازجوها را گذاشتيد؛ ايشان فرمودند كه درست است اينها چپ هستند اما چپهاى متدين هستند. گفتم: برادر، من نمى گويم بىدين هستند، وقتى كه من از يك جناحى باشم دلم نمى خواهد عليه جناح خودم در بيايد. هر چند هم متدين باشم، نمى روم دنبال آن براى كشف...»\nآقاي حسينيان در ميان متهمان قتل‌هاي زنجيره‌اي يک چهره اصلي را مسکوت مي‌گذارد تا تصوير «جناحي» را که از پرونده ساخته فرونريزد. مهرداد عاليخاني (صادق) يکي از سه چهره مؤثر، و مؤثرترين فرد در اجراي قتل‌هاي زنجيره‌اي، بود و تمامي قتل‌ها با مشارکت و هدايت و حضور مستقيم فيزيکي او انجام شد. تحليل‌هاي ارائه شده از سوي «صادق» نقش اصلي در انتخاب سوژه‌هاي قتل‌ها داشت و رهبري و هدايت عمليات نيز با شخص او بود. او همان کسي است که رهبري در جلسه سران سه قوه (اوّل تير 1378) وي را عنصر مهم در کشف ارتباطات خارجي پرونده قتل‌ها مي‌خوانند:\n«به‌نظرم مي‌رسد تمام نيرو را بايد روي صادق [مهرداد عاليخاني] متمرکز کنيم. موسوي [سيد مصطفي کاظمي] را جذب کرده‌اند. اما صادق نفوذ کرده است. اين نفوذي است. يکي از سررشته‌هايي که مي‌توانيد جلو برويد اين آقاست و خيلي مهم است. اين تيپ کار که انجام داده، جمع‌آوري کرده، خانه امن و تشکيل نيرو در آلمان داده، اين کار يک سرويس است. براي ما که اين کارها را نکرده. پس براي يک سرويس کرده که بايد بگرديد دنبال آن.»\nصادق (مهرداد عاليخاني) به جناح راست منتسب بود و نزديک‌ترين روابط را با سعيد امامي داشت حتي در زماني که سعيد امامي در مقام مشاور وزير از مسئوليت‌هاي اجرايي معاونت امنيت برکنار بود. صادق به خانواده عاليخاني تعلق داشت. پدرش، علي‌اصغر عاليخاني، پسرعمه دکتر علينقي اميرعاليخاني (معروف به دکتر عاليخاني) دولتمرد و وزير سرشناس حکومت پهلوي دوّم و دوست و معاون امير اسدالله علم، نخست‌وزير و وزير دربار و نفر دوّم حکومت پهلوي دوّم، بود. علينقي عاليخاني و برادرانش، مسعود و محمدباقر، نزديک‌ترين روابط را با سرويس‌هاي اطلاعاتي بريتانيا و اسرائيل داشتند. برادر کوچک، مسعود اميرعاليخاني (عاليخاني)، تحصيلات خود را در رشته کشاورزي در اسرائيل به پايان برد و از آن پس چهره اصلي شبکه سرويس اطلاعاتي اسرائيل در ايران بود. درباره ارتباطات مسعود عاليخاني با «سرويس زيتون» (موساد) اسناد متعددي موجود است. آقاي حسين شريعتمداري در سرمقاله 8 بهمن 1381 روزنامه کيهان به خويشاوندي نزديک مهرداد عاليخاني (صادق) با مسعود عاليخاني، عضو برجسته شبکه «زيتون» (موساد) در ايران، اشاره کرده است.\nاز سوي ديگر، آقاي حسينيان براي ارائه تصوير بسيط خود از تقابل دو جناح سياسي در پرونده قتل‌هاي زنجيره‌اي، تمامي بازجويان را «دو خردادي» خوانده است. از ميان سه گرداننده پرونده قتل‌هاي زنجيره‌اي، آقايان مجتبي بابايي و مهدي قوام منتسب به «جناح چپ» بودند ولي آقاي جواد آزاده، که سال‌ها در سمت معاون ضد جاسوسي وزارت اطلاعات جاي داشت و بعدها گزارش خود از پرونده فوق را منتشر کرد (معروف به «جزوه هشتاد صفحه‌اي») از چهره‌هاي شاخص منتسب به «جناح راست» بود. آقاي حسينيان براي حل اين معضل به سادگي فرد فوق را به عنوان «دشمن خوني سعيد اسلامي» معرفي مي‌کند و پس از آن گرايش «راست» جواد آزاده را به‌کلي مسکوت مي‌گذارد و به‌طور مطلق بازجويان را «دو خردادي» مي‌خواند! اين روش به معني دستکاري در واقعيت‌هاي تاريخي، آن هم در تاريخنگاري روز، است؛ در زماني که موضوع تحقيق هنوز زنده و قابل شناسايي و بررسي است، براي دستيابي به نتايج دلبخواه. اين نتايج دلبخواه همان آشفتگي است که آقاي حسينيان طي دهه اخير در مسئله قتل‌هاي زنجيره‌اي پديد آورده است.\n14- آقاي حسينيان، ظاهراً، به حزب توده حساسيت خاص دارند و هر گونه گرايش هر کس در هر زمان، حتي در دوره نوجواني، به مارکسيسم و حزب توده، از ديد ايشان «ذنب لايغفر» است؛ حتي اگر اين‌گونه افراد شخصيت‌هايي خدوم و فرهيخته چون زنده‌يادان احمد آرام يا کيومرث صابري فومني (گل آقا) باشند. معهذا، ايشان کم‌ترين حساسيتي به پيشينه عضويت خانم همارخ اعتماد، مادر سعيد امامي، و آقاي محمود اعتماد، دايي سعيد امامي، در حزب توده ندارند. خانم همارخ اعتماد (متوفي 1366 در تهران)، که مقبره سعيد در کنار آرامگاه اوست، در دوران پيش از کودتاي 28 مرداد 1332 عضو رسمي حزب توده بود و آقاي محمود اعتماد، برادر همارخ، نيز در حزب توده عضويت داشت. معهذا، محمود اعتماد در سال 1335 با بورسيه حکومت پهلوي براي تحصيل در رشته پزشکي به انگلستان رفت. پس از انقلاب خانم همارخ اعتماد نفوذ معنوي فراوان بر خواهرزاده‌هايش، خانم کيوان اعتماد (همسر استيو فريمن آمريکايي، پيمانکار ساختماني خاندان فرمانفرما) و خانم گيتي اعتماد داشت. خانم کيوان اعتماد هم‌اکنون ساکن نيويورک است. خانم گيتي اعتماد استاد معماري دانشگاه شهيد بهشتي بود که به دليل عضويت در سازمان چريک‌هاي فدائي خلق و اداره تظاهرات گروهي از بانوان عليه پوشش اسلامي (حجاب) در اوائل انقلاب از دانشگاه فوق اخراج شد. همسر خانم گيتي اعتماد، آقاي معمارصادقي، نيز اهل شيراز و خويشاوند نزديک دکتر جوان، مقام بلندپايه و رئيس ساواک در اروپا، بود. (جوان نيز همشهري ما و شيرازي بود!)\nهمان‌گونه که در يادداشت پيشين گفتم، دايي ديگر سعيد، سرهنگ سلطان محمد اعتماد، در زمان شروع اقامت سعيد در آمريکا وابسته نظامي سفارت ايران در واشنگتن بود. او در دولت نظامي ارتشبد ازهاري در مقام سرپرستي گروه جنگ رواني راديو جاي گرفت و پس از انقلاب به مدت هشت ماه توسط اداره اطلاعات نخست‌وزيري بازداشت و به اتهام ارتباط با افسران آمريکايي تحت بازجويي بود. يکي از پسرانش، به‌نام بهمن اعتماد که سعيد در بدو اقامت در آمريکا (1355) مدتي در خانه او سکني گزيد، در سال‌هاي اخير عضو «شوراي ملّي مقاومت» (وابسته به منافقين) در انگلستان بود. پسر ديگر به‌نام بهرام اعتماد نيز به عنوان منبع اطلاعاتي سرويس اطلاعات نظامي آمريکا شناخته مي‌شود.\nچرا آقاي حسينيان به اين سوابق حساس نيست؟ معهذا، براي افزايش دانش ايشان و کارمندشان  درباره حزب توده و پيوندهاي آن با اتحاد شوروي سابق مطالعه کتب تأليف يا ويراسته خود را توصيه مي‌کنم که جدّي‌ترين مآخذ نگاشته شده پس از انقلاب در زمينه فوق به‌شمار مي‌رود: کژراهه: خاطرات احسان طبري، خاطرات ايرج اسکندري، خاطرات نورالدين کيانوري (سه رهبر اصلي حزب توده که هر سه کتاب ويراسته من است) و نيز جزوه 1200 صفحه‌اي که در هفته‌هاي اخير توسط مؤسسه مطالعات و پژوهش‌هاي سياسي، با نام حزب توده: از شکل‌گيري تا فروپاشي،  منتشر شده. همان‌گونه که پيش‌تر گفتم، اين جزوه قريب به دو دهه در دانشکده اطلاعات تدريس مي‌شد ولي به دليل نياز به اصلاح براي انتشار و بيماري و فقدان وقت کافي فرصت ويرايش و بازنويسي آن را نيافتم و به همان شکل ابتدايي، با درخواست من بدون ذکر نام مؤلف، منتشر شده است.\n15- من در بررسي خود، با صداقت کامل و با دغدغه تعلق به انقلاب و نظام مقدس جمهوري اسلامي، و واقعاً بدون قصد اهانت يا ايجاد شبهه مغرضانه در پيشينه ايشان، اشاره‌اي کوتاه به وجود بهائيان در موطن آقاي حسينيان کردم: روستاي صغاد آباده. متأسفانه، اين امر برآشفتگي و اهانت شديد آقاي حسينيان به من را برانگيخت. حسينيان در سخنراني 17 ارديبهشت خود در دانشگاه اميرکبير گفت:\n«روستاي ما از متعصب‌ترين مناطق استان فارس است كه قبل و بعد از انقلاب بهائي نداشته است. پدرم هم هنوز زنده و از متدينين و معتقدين است.» \nشهرک کنوني دوازده هزار نفره صغاد با روستاي 400- 500 نفره صغاد سال‌هاي 1334 به بعد، که آقاي حسينيان در آن پرورش يافت، متفاوت است. در سال‌هاي پس از انقلاب، به دليل مهاجرت و جابجايي جمعيت ترکيب صغاد، مانند بسياري مناطق ديگر دگرگون شده. برخي عشاير، از جمله عشاير ايل شش بلوکي قشقايي، و روستائيان مجاور به اين منطقه مهاجرت کرده‌اند. ولي در اين ترديد نيست که صغاد دهه‌هاي 1330 و 1340 ش. روستايي داراي سکنه قابل‌توجه بهائي بود. اصولاً منطقه آباده، و نواحي پيرامون آن، به عنوان يکي از مهم‌ترين مناطق بهائي‌نشين ايران شناخته مي‌شود. در رساله «جُستارهايي از تاريخ بهائي‌گري در ايران» نوشتم که فارس و مازندران، به دليل کثرت جمعيت بهائي، تنها استان‌هاي ايران بودند که در سال 1345 ش. سه «مرکز امري» امور بهائيان هر يک از اين استان‌ها را اداره مي‌کردند. در فارس اين سه مرکز امري در مناطق زير مستقر بودند: شيراز، آباده و ني‌ريز؛ و در مازندران، ساري و بابل و گرگان. \nدر دهه‌هاي 1330 و 1340 ش. صغاد قطعاً روستايي با جمعيت قابل‌توجه بهائي بود. اين امر در منابع متعدد تاريخي ذکر شده. در منابع بهائي نيز با شخصيت‌هاي سرشناس بهائي اهل صغاد مواجهيم مانند ملا مهدي تاشي صغادي، شاعر نامدار بهائي (متوفي 1336 ق. در 80 سالگي در صغاد) که خانه پسرش، خليل تاشي، در شورش سال 1334 ش. عليه بهائيان در شهر آباده به آتش کشيده شد و در سال 1340 ش. فوت کرد. (نعمت‌الله ذکايي بيضايي، تذکره شعراي قرن اوّل بهائي، مؤسسه ملّي مطبوعات امري، 126 بديع [1348ش.]، ج 3، صص 24- 30) يا محمدحسين پورمختاري که از بهائيان يزد بود و به صغاد کوچيد و در 2 خرداد 1351 ش. در صغاد فوت کرد و «از ايشان 9 فرزند در ظل امرالله باقي مانده است.» (مجله اخبار امري، سال 52، شماره 7، تير 1352، صص 238-239)\nاگر آقاي حسينيان، در پاسخ به شبهه من، اعلام کرده بود که «خانواده ما جزو خانواده‌هاي مسلمان صغاد بودند و با بهائيان در تعارض بوديم» يا حتي «همزيستي داشتيم» من قطعاً به ترديد مي‌افتادم و شبهه‌ام مرتفع مي‌شد. ولي وي با انکار مطلق حضور بهائيان در روستاي صغاد، «پيش و پس از انقلاب»، اين شبهه را به فرضيه‌اي جدّي بدل کرده است.\nشيراز، سه‌شنبه 24 ارديبهشت 1387