بیوگرافی بزرگان [بایگانی] - انجمن های بحث و گفتگوی جامعه مجازی موسیقی ایرانیان\nانجمن های بحث و گفتگوی جامعه مجازی موسیقی ایرانیان > سازهای زهی آرشه ای > ویولن کلاسیک > بیوگرافی بزرگان\nتوجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : بیوگرافی بزرگان\nWednesday 5 January 2011, 11:35 AM\nسلام در این تاپیک قصد دارم بیوگرافی و زندگی نامه ی بزرگان ویولن و مکتب ان ها رو برای شما دوستان بذارم از ویولنیست های ایرانی معاصر تا جدید و ویولنیست های بزرگ کلاسیک و اولین نفر هم با استاد ارجمند پرویز یا حقی شروع میکنم\nپرویز یاحقی با بسیاری از شعرا و تصنیف سازان بنام مثل : رهی معیری ، تورج نگهبان ، اسماعیل نواب صفا ، معینی کرمانشاهی همکاری داشته ، ولی دوستی دیرینه یی که وی با بیژن ترقی از زمان های نوجوانی داشته بیش از نود تصانیف آهنگهای او را سروده و سال های سال با هم همکاری داشته اند . بیژن ترقی درباره یاحقی می گوید :\n(( پرویز یاحقی یا به قولی ، کاروانسالار موسیقی ایران ، یکی از خورشیدهای درخشان هنر این سرزمین است که از آغاز جوانی در رفیع ترین قله های هنر اصیل موسیقی ایران درخشیدن گرفت . او با پنجه های سحر آمیز و پر اسرار خود که از سرچشمه فیاض و لایتناهی نبوغ و پشتوانه های وراثت اصیل خانواده هنرمندش متاثر است ، دلنشین ترین نغمات آسمانی را به گوش دلباختگان عالم خاک رسانید .\nایشان در سال 1386 دار فانی را وداع گفتند اما حقایق تلخی هم در مورد فوتشان وجود دارد یکی از شاگردانشان میفرماید:از روز چهارشنبه که با منزل ايشان تماس مي گرفتيم جوابي دريافت نمي کرديم تا اينکه صبح روز جمعه همراه با دکتر جهانشاه برومند به منزل ايشان مراجعه کرديم و در کمال نا باوري با پيکر بي جان استاد يا حقي مواجه شديم.\n( روحش شاد و يادش گرامي بادYou can see links before reply )\nThursday 6 January 2011, 08:48 AM\nامروز میخوام بپردازیم به هنر مند بزرگ که روح بتهوون را شاد کرد و یکی از نوابغ ویولن است:21ox66r::21ox66r:You can see links before reply\n(You can see links before reply)David Oistrakh , 1908 - 1974\nسال 1908 اکراین شاهد تولد نابغه ای بود که زیباترین ستایش ها از بتهوون را درطول زندگی خود به انجام رساند. دیوید اویستراخ (David Oistrakh) شناختی بسیار عمیق از آثار بتهوون داشت و در نهایت استادی آثار او را اجرا می کرد. چه آنگاه که در سال 1962 به همراهی اوبورین مجموعه سوناتهای ویولن و پیانو او را بطور کامل اجرا و ضبط نمود و چه آنگاه که از سال 1950 و به مدت پانزده سال یعنی تا سال 1965 میلادی با ارکسترهای مختلف کنسرتو ویولن او را در نهایت ظرافت نواخت.\nعلاقه اویستراخ به اجرای موسیقی بتهوون تنها منحصر به این آثار نیست؛ چنانکه شاهدیم اویستراخ رومانس های ویولن و ارکستر، تریپل کنسرتو برای ویولن و ویولنسل و پیانو به همراهی ارکستر و تریوهای سازی و... را به دفعات با دیگر هنرمندان اجرا نمود و یا آثار ارکسترال مانند سمفونی چهارم یا قطعه اگمونت او را رهبری کرد. شیفتگی اویستراخ نسبت به بتهوون و آثارش باعث اجراهایی شد که می توان از آنها به عنوان "استادانه ترین"اجراهای بتهوون در قرن اخیر نام برد.\nپیش از آن، هرچند او در کشورش "هنرمندی شناخته شده" بود غربی ها او را از طریق ضبط هایش روی دیسک های ال-پی که توسط شرکت ملودیای روسی یا اترنای آلمان شرقی منتشر می شد، می شناختند. در واقع اگرچه اویستراخ در کشور خود شناخته شده، محبوب و موفق بود و مرتبا به اجرای کنسرت های حرفه ای را با ارکسترهای قوی می پرداخت، اما شرایط آن دوران باعث محدود گشتن و عدم برقراری یک ارتباط قوی بین او و دنیای خارج از کشورش شده بود.\nدر سال 1945 زمانی که یهودی منوهین به مسکو سفر کرده بود با اویستراخ ملاقات کرد. این سفر باعث بوجود آمدن دوستی بسیار عمیقی بین منوهین و اویستراخ گردید، چنانکه منوهین تا آخر عمر از آن به نیکی یاد می کرد.\nاین دو، دوبل ویولن کنسرتوی باخ را چند بار با یکدیگر اجرا کردند. در سال 1964منوهین رهبری ارکستری را برعهده داشت که دیوید و ایگور اویستراخ در آن نوازندگان سولیست سینفونیا کنسرتانته زهی موزار بودند. در این اجرا ایگور تکنواز ویولن و پدرش تکنواز ویولن آلتو بود.\nاویستراخ علاقه خاصی به اجرای آثار موزارت داشت؛ جدای از آنکه در طی سالیان عمر خود، با رهبران مختلف بعضی از کنسرتو ویولن های او را اجرا کرده بود، پنج کنسرتو ویولن او را بطور کامل در سالهای70 و 1971 با ارکستر فیلارمونیک برلین اجرا نمود.\nشیوه نواختن و همینطور رهبری آثار موزارت توسط او به گونه ایست که مسائل مربوط به موزیکالیته و نوانس ها و بطور کلی سبک نواختن موسیقی موزارت به بهترین وجه در این اجراها رخ می نماید. چه آنگاه که اویستراخ در یک سونات ویولن و پیانوی موزارت ویولن می نوازد و چه آنگاه که کنسرتو پیانویی از موزارت را رهبری می کند.\nYou can see links before reply قسمتی از فیلم کنسرت کنسرتو ویلن شوستاکویچ با اجرای داوید اویستراخ (You can see links before reply)\nاین مسئله که اویستراخ بخوبی از پس اجرای سبک های مختلف موسیقایی و رعایت نکات مختلف موزیکالیته و اجرایی آنها، از موزارت گرفته تا شوستاکوویچ بر می آید، بدین امر باز می گردد که او دارای شعور بالای موسیقایی و قدرت درک و فهم بسیار تکامل یافته در موسیقی است.\nدیوید اویستراخ یک ویولنیست با رپرتوار کاری" بسیار گسترده" است، بطوریکه او آثار گوناگون هفتاد و پنج آهنگساز دوران های مختلف را که دارای سبک های متفاوتی هستند، در طول زندگی خود اجرا و ضبط نموده است.\nاو نابغه ای بسیار کوشا و پرکار بود. مجموع آثارمختلف آهنگسازان که او دراجرای آنها شرکت داشته- و در آن آثار، جایگاهای متفاوتی نظیر تکنوازی یا همنوازی در قطعات دو نوازی، سه نوازی و... و یا رهبری ارکستر را برعهده داشته است- به بیش از سیصد و ده اثر مختلف می رسد که این اجراها بصورت ضبط شده از او موجود می باشند.\nجالب این که وی بسیاری از این آثار را در خلال سالهای مختلف" چندین بار" با هنرمندان مختلف اجرا کرده است. برای مثال، او دوازده بار با ارکسترهای مختلف در مقام سولیست کنسرتو ویولن چایکوفسکی را اجرا نمود و دو دفعه هم این قطعه را رهبری کرده است.\nفستیوال بهاره پراگ، از اویستراخ برای رهبری "سمفونی نهم" بتهوون در سال1975 دعوت بعمل آورد، دعوتی که بی نتیجه ماند و متاسفانه هیچگاه عملی نشد، زیرا در سال 1974 او به علت بروز حمله قلبی در جریان سفر به آمستردام، درگذشت.\nSaturday 8 January 2011, 10:43 AM\nاینم چند اجرا از دیدوید ایستراخ You can see links before reply You can see links before reply You can see links before reply\nMonday 10 January 2011, 09:21 AM\nخوب دوستان امروز میپردازم به نوازنده بزرگی که رهبر بزرگ و عزیز هربرت فان کارایان را شگفت زده کرد و اون کسی نیست جز انه سوی موتر اون واقعا تکنیکش عالیه مخصوصا با اجرای 4 فصل ویوالدی چشمان همه را به اشک اورد\nآنه سوفی موتر در ایالت تاریخی بادن در جنوب غربی آلمان متولد شد.روز بیست ونهم ژوئن 1963 بود. در پنج سالگی نواختن پیانو را آغاز کرد، ولی خیلی زود به ویولن تغییر ساز داد.\nویولن را زیر نظر ارنا هونیگبرگر اموخت وبعد از او با ایدا استاکی ادامه داد او در 13 سالگی همه را شگفت زده کرد\nبعد از این که چندین جایزه دریافت کرد در مسابقه‌های نوازندگی، یکسره درس و مدرسه را کنار گذاشت تا همه وجودش را وقف هنر کند. سیزده ساله که بود، رهبر نامدار هربرت فان کارایان از او دعوت کرد تا با فیلارمونیک برلین بنوازد، هم او بود که همواره آنه سوفی را کودک نابغه می‌خواند. در چهارده سالگی هم در فستیوال سالزبورگ هنرنمایی کرد، با ارکستر مجلسی انگلیس به رهبری دانیل بارن‌بویم. این بارن‌بویم همان است که خود عقد هنری دیگری بسته‌بود با ژاکلین دوپره، ویولنسل‌نواز محبوبی که خیلی زود ترک دنیا کرد.\nدر پانزده سالگی بود که همای سعادت بر سرآنه سوفی نشست، آنگاه که به اولین کار ضبط خود توفیق یافت، و کنسرتوهای سوم و پنجم موتزارت را با فیلارمونیک برلین به رهبری کارایان ضبط کرد. و البته همزمان عنوان هنرمند سال را کسب کرد. موتر در سال 1980 تسخیر امریکا را هم آغاز کرد، با فیلارمونیک نیویورک به رهبری زوبین میتا، همان پارسی تبار پرآوازه سکوی رهبری که گاه مهتا تصور و تلفظ می‌شود.\nدر بیست ودو سالگی بود که در لندن عنوان عضو افتخاری آکادمی سلطنتی موسیقی دریافت کرد و بلافاصله سرپرستی دانشکده بین‌المللی نوازندگی ویولن این آکادمی را به دست آورد. سه سال بعد در توری در کانادا و ایالات متحد، نخستین بار در تالار کارنگی نوازندگی کرد. در سال 1998 مجموعه کامل سوناتهای ویولن بتهوون را بر روی سی‌دی و هم دی‌وی‌دی ضبط و منتشر کرد. تصاویر این ضبط در تلویزیونهای اکثر کشورها پخش شد.\nرپرتوار موتر گستره‌ای وسیع از آثار موسیقی کلاسیک را در بر می‌گیرد، اما شهرت او بیشتر به سبب اجرای موسیقی مدرن است. بسیاری از آثار معاصران، اختصاصا برای او تصنیف شده یا دست کم به او اهدا شده‌اند، معروف‌ترین آنها، کنسرتو ویولن دوم کریستف پندرسکی و کنسرتو ویولن "آنه سوفی" از شوهرش آندره پروین.\nYou can see links before reply بشنوید: قسمتی از موومان چهارم، ویواچه (You can see links before reply)\nYou can see links before reply بشنوید: قسمتی از موومان پنجم، اسکرتزاندو (You can see links before reply)\nموتر در سال 1989 ازدواج کرد. همسرش دیتلیف ووندرلیخ شش سال بعد درگذشت و آن سوفی را با دو فرزند، آرابلا و ریچارد تنها گذاشت. هفت سال بعد، آن سوفی با آندره پروین عقد زناشویی و هم هنری بست، و با او و فرزندانش ساکن مونیخ شد. آنه سوفی موتر دو ویولن استرادیواریوس در اختیار دارد، امیلیانی از 1703 و لرد دان راون که از 1710 باقی مانده است.\nجالب است بدانید او هیچ گاه از بالشتک استفاده نمیکند او میگوید من تا زمانی به اجرای موسیقی خواهم پرداخت که بتوانم چیزی جدید ارائه دهم\nMonday 10 January 2011, 09:30 AM\nاینم چند کار از انه\nThursday 13 January 2011, 08:55 PM\nبرای این ادم احترام خاصی باید قائل شد\nماكسيم ونگروف Maxim Vangrov\nدر دورانی که نوازندگان با استعداد، درخشان و جوان ویولون مانند گلهای پیوندی فراوانند، ماکسیم ونگروف Maxim Vengerov یک نمونه درخشان و متفاوت است. او به سال 1974 در نووسیبیرسک Novosibirskروسیه و در خانواده ای اهل موسیقی متولد شد. مادرش رهبر گروه کر و پدرش نوازنده ابوا در ارکستر فیلارمونیک نووسیبیرسک بودند. ماکسیم کوچک هنگام حضور در تمرینهای پدرش در ارکستر، با جدیت اعلام کرده بود که از نظر او، جایگاه نوازنده ویولون اول ارکستر بسیار جالبتر از نوازنده ابواست.\nماکسیم در سن چهار سالگی به تمرین ویولون پرداخت. او پس از شام، در حدود ساعت 8 شب تمرین را آغاز میکرد و تا زمانی که بسیار خسته میشد به تمرین ادامه میداد و پس از آن برای سه چرخه سواری به خارج از خانه رفته تا حدود 3 بامداد به بازی میپرداخت. پدرش به دنبال بهترین معلم موسیقی ممکن، ماکسیم را بدون قرار قبلی نزد گالینا تورچینینووا Galina Turchaninova برد و جالب اینکه این استاد مشهور موسیقی از بازدیدکنندگانش با گفتن " اوه، منتظرتان بودم" استقبال کرده و ماکسیم را به شاگردی پذیرفت.\nقبل از آغاز اولین درس، تورچینینووا متوجه شد که ماکسیم را با یک شاگرد سفارشی از طرف مدیر کنسرواتوار -که اصلا بر سر قرار حاضر نشد- اشتباه گرفته است. وی معلمی سختگیر بود و شاگرد کوچک او تا پنج درس متوالی از نواختن حتی یک نت، سرباز زد. تورچینینووا به مادر ماکسیم اعلام کرد که شاگردش را اخراج خواهد کرد و ماکسیم با دیدن اشکهای مادر، ویولون را برداشته و هر 17 درس خود را –که پنهانی تمرین میکرده- از حفظ اجرا میکند. تورچینینووا با گفتن اینکه " ویولونیستی مانند ماکسیم هر صد سال یک بار ظهور میکند" به کار با شاگرد جوان خود ادامه میدهد.\nپروفسور زاخار برون Zakhar Bron، استاد کنسرواتوار چایکوفسکی Tchaikovsky Conservatoryو دستیار سابق ایگور اویستراخ Igor Oistrakh (ویولونیست متولد 1931، ادسا و فرزند دیوید اویستراخ ویولونیست و استاد موسیقی مشهور اوکراینی)، استاد بعدی ماکسیم بود. او این نابغه جوان موسیقی را به یک موسیقی دان کامل و فاضل مبدل کرد.\nپس از گذشت پنج سال و نیم در سمت شاگردی برون، ونگروف آماده ورود مستقل به دنیای موسیقی بود. " من یک سال بدون داشتن استاد به کار پرداختم زیرا میخواستم ببینم موسیقی واقعا برای من چه معنایی دارد و چرا میخواهم آنرا ادامه دهم. این دوره ای بود که در آن فرصت یافتم با رهبران بزرگی چون بارنبویم Barenboim، روستروپوویچ Rostropovich و آبادو Abbado کار کنم و آنها بسیاری از نکات اساسی را به من آموختند. من متوجه شدم که اکنون زمان آن رسیده که دانسته هایم را نه تنها با نواختن که با تشویق دیگران به نواختن، با دیگران درمیان بگذارم."\nقسمتی از اجرای ونگرف را ببینید (You can see links before reply)\nدر سال 1995، او اجرای خود از اولین کنسرتو ویولونهای شوستاکوویچ Shostakovich و پروکوفیف Prokofiev را با کمپانی Teldec ضبط نمود. این CD موفق به دریافت جایزه بهترین ضبط کنسرتو و بهترین صفحه سال از Gramophone Awards – یکی از پر اهمیت ترین جوایز در موسیقی کلاسیک- و کاندید دریافت دو جایزه گرمی شد. ونگروف این موفقیت را با تعداد بسیاری آثار ضبط شده دیگر ادامه داد که اجرای او از کنسرتو ویولون دوم شوستاکوویچ و پروکوفیف از آن جمله اند. این دو اثر نیز در سال 1997 موفق به دریافت جایزه مهم ادیسون شدند. او همچنین جایزه هنرمند جوان سال را از Gramophone دریافت نمود.\nماکسیم ونگروف در سال 1997 به عنوان نماینده موسیقی یونیسف UNICEF انتخاب شد.او اولین موسیقی دان کلاسیکی است که تا کنون به این مقام برگزیده شده است. در این سال او در اجرای آغاز فصل ارکستر فیلارمونیک نیویورک نیز شرکت کرد.\nدر سال 2000، ونگروف پس از ده سال قرارداد انحصاری با کمپانی Teldec، قراردادی با کمپانی EMI منعقد کرده و اجرایی از Concerto Cantabile را که رودیون شدرین Rodion Shchedrin برایش نوشته بود، را منتشر نمود. ساز ماکسیم ونگروف ویولون رینیرReynier استرادیواریوس Stradivarius متعلق به سال 1727 است. او در سال 2000 توانست ویولون استرادیواریوس متعلق به کروتزر Kreutzer (ویولونیست، استاد، آهنگساز و رهبر ارکستر فرانسوی قرن 19-18 فرانسه) را خریداری نماید.\nونگروف به طور منظم با ارکسترهای مهم و رهبران برجسته همکاری کرده و هم به عنوان تک نواز و هم به عنوان رهبر فعالیت داشته است. You can see links before reply PXy5LBKGLESFFf6FvuY\nThursday 13 January 2011, 09:04 PM\nاینم چند کار از ماکسیم\nThursday 13 January 2011, 09:28 PM\nممنون از مطالب مفید شما . اما اگر برای هرکدام یک تاپیک میزدید بهتر بود به نظر من .... البته اگر خواستید این کار رو بکنید قبلش سرچ کنید که مطلب تکراری نباشه\nFriday 14 January 2011, 11:41 AM\nWednesday 19 January 2011, 08:13 PM\nامروز میپردازیم به یکی از بزرگ ترین نوازنده های ویولن\nاوژن ایزایی در بلژیک به دنیا آمد و از سن پنج سالگی نواختن ویلن را از پدر آموخت. در سن هفت سالگی به کنسرواتور شهر لیژ راه یافت و در آنجا زیر نظر جوزف ماسارت (Joseph Massart) تحصیل کرد، اگرچه خیلی زود از او خواسته شد به دلیل عدم پیشرفتش کنسرواتور را ترک کند.\nعلت آن بود که اوژن جوان برای تامین مخارج خانواده مجبور بود به صورت تمام وقت در دو ارکستر محلی نوازندگی کند که یکی از آنان توسط پدرش رهبری می شد. پس از اخراج از کنسرواتوار همچنان به نوازندگی در ارکسترها و گروهها ادامه می داد و در عین حال خود به مطالعه و تمرین فراوان می پرداخت.\nآنان به عنوان استاد و شاگرد بسیار علاقمند به یکدیگر بودند. ویوتام در اواخر سالهای زندگیش از ایزایی می خواست که پیش او برود و برایش ساز بزند. تحصیل در محضر چنین اساتیدی بدین معنا بود که ایزایی جز اساتید مدرسه بلژیکی-فرانسوی ویلن بود که به زمان مدرن شدن آرشه ویلن توسط فرانسیس تورت (François Tourte) می رسد\nبدین ترتیب تکنیکهای آموزش این مدرسه بسیار بالا بود: آرشه های بلند بدون هیچ گونه تکان و لرزش، تکنیکنهای دقیق دست چپ و کشیدن آرشه با استفاده از تمام ساعد در حالی که مچ و بازو هر دو بی حرکت می ماندند، این روش بر خلاف تکنینک: مکتب آلمانی جوزف یواخیم(Joseph Joachim) که از مچ برای کشیدن آرشه استفاده می شود و یا منطق لئوپاد آئور است.\nوجود عدم سلامتی کامل به خصوص شرایط نامناسب دستهایش، بهترین اجراهای خود را به صحنه برد و بسیاری از آهنگسازان برجسته آثار خود را به وی تقدیم کردند از جمله: کلود دبوسی (Claude Debussy)، کامیل سن سانس (Camille Saint-Saëns)، سزار فرانک (César Franck) و ارنست شاسون (Ernest Chausson). (Leopold Auer) مبنی بر استفاده از تمام قسمت دست (مچ، ساعد و بازو)، می باشد.\nدر میان مشهورترین آثارش: شش سونات برای ویلن، سونات برای ویلنسل، یک سونات برای دو ویلن، هشت پوئم برای سازهای مختلف (دو ویلن، ویلن و ویلنسل، کوارتت زهی) و ارکستر، قطعه هایی برای ارکستر زهی، دو تریو زهی، یک کوئینتت و اپرای "پیتر معدنچی" با لهجه والن (گویش شهری در جنوب بلژیک) که در اواخر عمرش آن را ساخت\nدر سال 1898 از ایزایی تقاضا شد تا مدیریت فیلارمونیک نیویورک (You can see links before reply) را برعهده گیرد اما به دلیل برنامه فشرده سولو نوازیش آنرا نپذیرفت. در سال 1918 مدیریت موسیقی ارکستر سمفونیک سینسیناتی-اوهایو (You can see links before reply)، را عهده دار شد و تا سال 1922 در این سمت باقی ماند و ضبطهای بسیاری نیز با آنان انجام داد. اوژن ایزایی در سال 1931 بر اثر دیابت شدید در خانه خود در بروکسل از دنیا رفت.\nنوازنده ای بسیار اصیل بود و پابلو کاسلز (Pablo Casals-نوازنده ویلنسل، رهبر و آهنگساز اسپانیایی) (You can see links before reply) گفته است "هیچ گاه چنین نوایی از ویلنی نشنیده است" و کارل فلش (Carl Flesch) او را مستقل ترین و فوق العاده ترین ویلنیست نامیده. ایزایی صاحب صدای سازی انعطاف پذیر و غنی بود که متاثر از گوناگونی ویبراتو است. یکی از شاهکارای وی در نوازندگی شیوه خاص روباتو هایش(rubato (ایتالیایی) به معنای «ربوده شده» تا اندازه‌ای با تمپویی و یا ریتمی آزاد اجرا كردن.\nروباتو غالباً مدت اجرای نتی را تغییر می‌دهد كه گاه اندكی تندتر و یا اندكی آهسته‌تر می‌شود)\nمی باشد. هنری وود (Henry Wood) رهبر ارکستر، در این باره گفته است: "هر وقت، زمانی را از ملودی می ربود در چهار بند بعدی آن زمان را باز می گرداند. اینچنین به نوازنده همراهش اجازه می داد که همواره بتواند در سرعت اصلی قطعه باقی بماند".\nاگرچه ایزایی اجراکننده بزرگی از آثار آهنگسازان رومانتیک و اوایل مدرن بوده اما اجرای فوق العاده وی از آثار باخ و بتهوون را نیز نمی توان نادیده نگاشت. تکنیک وی درخشان و صریح بود و می توان گفت اولین ویلنیست مدرنی است که تکنیک نوازندگی اش برگرفته از نوازندگان پیشین اش نیست. مسابقات بین المللی ویلن ملکه بلژیک، الیزابت به افتخار وی در سال 1951 در بروکسل برگزار شد.\nYou can see links before replyبشنوید قسمتی از سونات برای ویولون ایزایی را با اجرای فرانک زیمرمن (You can see links before reply)\nتنها اپرای آهنگساز: "پیر معدنچی" در 4 مارچ 1931 در اپرای شهر لیژ در حضور ملکه الیزابت برگزار شد. ایزایی که خود از بیماری دیابت رنج می برد تنها توانست این اجرا را در اتاق بیمارستان بشنود. ملکه که از وخامت سلامتی وی با خبر شده بود ترتیبی داد تا این اجرا به طور زنده از رادیو پخش شود. پس از این اجرای بی نظیر، این اپرا بار دیگر در همان سال در بروکسل اجرا شد و ایزایی 17 روز پس از آن اجرا از دنیا رفت\nاین اپرا در سال 2006 در اپرای رویال لیژ برگزار، ضبط و بر روی دو عدد CD عرضه شد. داستان این اپرا بر اساس حادثه ای واقعی در سال 1877 می باشد: در زمان اعتصاب معدنچیان در شهر لیژ، پس از درگیری اعتصاب کنندگان با پلیس چندین تیر شلیک شد، همسر مرد جلودار برای انتقال نارنجکی که توسط اعتصاب کنندگان در دفتر مدیران جای سازی شده بود، به دلیل انفجار نارنجک، کشته شد.\nSaturday 22 January 2011, 10:12 AM\nدمتون گرم . مطالب عالی بود.\nFriday 28 January 2011, 12:39 PM\nYou can see links before reply BbpwCe9oHyki05MqdHylqNTPl1kew\nFriday 11 February 2011, 09:37 PM\nامروز میپردازیم به استاااااااااااااااااااااا ااااااد\nعده ای بر این باور هستند که ویولن زدن کاریست بس دشوار. بسیاری از هنرجویانی که به این ساز روی می آورند پس از مدتی از ادامه باز مانده و دلسرد میشوند و یا به سازی دیگر روی آورده و یا به طور کلی با دنیای موسیقی وداع میکنند. بالاخره سلطان سازها باید هم سخت باشد. درمورد ویولنیست شدن از بتهوون نقل میکنند: "برای ویولنیست شدن روزانه هشت ساعت تمرین تا سی سال لازم است." در اروپا به ویولن ساز شیطانی نیز گفته اند.\nمنوهین درباره ویولنیست میگوید:" نوازنده ی ویولن موجودی است مستقل .هیچ دست بیگانه ای در ملک طلق او اختیار ندارد.هیچ گوشی جز گوش او زیر و بم صدا را تعیین نخواهد کرد.او به تنهایی مخدوم است و خادم به محض اینکه آرشه اش ساز را لمس کند چالشی شگفت انگیز آغاز میشود.در این چالش که بی وقفه ادامه می یابد کسب پیروزی به تمامی بر عهده ی خود اوست.این ارتباط بین ویولن و نوازنده اش است که این ساز را منحصر فرد ساخته.\nویولنیست واقعی حق ندارد خسته شود .گرچه ممکن است با ناکامی هایی مواجه شود اما هرگز نباید از پا بیفتد" شبی پس از کنسرتی که فریتز کرایسلر ویولن زن و آهنگساز بنام قرن بیستم برگزار میکند یکی از مخاطبان کنسرت آن چنان تحت تاثیر قرار میگیرد که کرایسلر را در آغوش گرفته و میگوید :"دوست داشتم تمام زندگی خود را بدهم در عوض مانند شما ویولن بزنم." کرایسلر در پاسخ میگوید من هم همین کار را کرده ام) آری برای تسلط یافتن براین تکه چوب و تارهایش باید زندگی داد.\nکسانی را میشناسیم که این اسب سرکش را رام کرده اند.اویستراخ. هایفتز. میلشتاین. اشترن شاهام .ریچی. و ... ایزاک پرلمن را هم میتوان به نام های بالا اضافه کرد.کسی که به راستی اراده ای آهنین دارد.پرلمن با تکنیک بی عیب و ویرتوئوزیک خود بسیاری از شنوندگان خود را محظوظ نموده.کسی که توانایی اجرای هر نوع قطعه اعم از کلاسیک/ جاز/ کانتری/ جیبسی /سینمایی/ و... را دراست ایزاک پرلمن در ۳۱ آگوست ۱۹۴۵ در جافا منطقه ای از تل آویو پایتخت کشور اسراییل به دنیا آمد.وی را به عنوان یکی از بهترین ویولنیست های قرن بیست وبیست ویکم میشناسند.شاید در بین ویولنیست هایی که در قید حیات هستند نتوان کسی را بالاتر از پرلمن یافت.\nایزاک پرلمن زمانی که ۱۳ سال داشت در یک برنامه مردمی تلویزیونی در نیویورک شرکت و توجه بینندگان برنامه را به خود جلب کرد.\nدر مدرسه جولیارد از محضر استادان مسلم موسیقی همچون ایوان گالامیان و دروتی دلای بهره برد. دوری کاری وی به عنوان نوازنده حرفه ای ویولن در سال ۱۹۶۳ آغاز شد. در این سال کنسرتو ویلن فا دیز مینور وینیاوسکی را به همراه ارکستر انجمن ملی در کارنگی هال نیویورک به مرحله اجرا گذاشت. البته این اجرا چندان موفقیت آمیز نبود و پرلمن مورد انتقاد و نکوهش قرار گرفت.بسیاری از منتقدین بر این باور بودند که وی در اجرای دقیق و واضح پاساژهای بسیار دشوار این اثر ناتوان بوده است.\nدر اولین قدم به زادگاه خود اسراییل باز گشت و اقدام به برگزاری هشت کنسرت با ارکستر فیلارمونیک اسراییل کرد. از جمله تورهای هنری وی میتوان تور لندن به همراه ارکستر سمفونیک این شهر در سال ۱۹۶۸ تور سالزبورگ به همراه ارکستر فیلارمونیک وین در سال ۱۹۷۲ وتور هنری سال ۱۹۹۰ در شوروی سابق به همراه ژوبین مهتا و فیلارمونیک اسراییل را نام برد.این تور هنری با عنوان "پرلمن در روسیه "به صورت دی وی دی در بازارهای جهانی منتشر شده است.در این دوره مشغول به کار فرهنگی در کاخ سفید نیز شد و مستر کلاس برگزار نمود.\nهاوارد کلین که به وجد آمده بود در نیویورک تایمز نوشت:"چه نوازندگی شور انگیزی.چه سونوریته ی گرم و دلنشینی.گویی در بخش هایی از فلاژوله های موومان سوم پرلمن با ویولن خود سوت میزند! تپیدن را در این اجرا تجربه کنید.. از گوش دادن به او لذت ببرید...\nزوکرمن و ایزاک پرلمن در زمینه موسیقی آثار سینمایی نیز همکاری او با جان ویلیامز آهنگساز بزرگ فیلم قابل تحسین است. این آهنگساز بزرگ که در گذشته برای موسیقی فیلم ویولن زن روی بام با ایزاک اشترن همکاری هایی داشت موسیقی فیلم فهرست شیندلر را به پرلمن تقدیم کرد و پرلمن با اجرای قطعات سولوی این اثر به دریافت جایزه آکادمی در سال ۹۳ نایل آمد.\nپرلمن به عنوان سولیست ویولن با بسیاری از نوازنده های مطرح دوران خود همکاری داشته که از آن ها میتوان ایزاک اشترن . پینشاس زوکرمان دانیل بارنبویم لین هارل و یویو ما را نام برد.او به مناسبت شصتمین سالگرد ویولنیست شهیر ایزاک اشترن با همکاری خود او و ژوبین مهتا به همراه ارکستر فیلارمونیک نیویورک صفحه ای را به بازار عرضه نمودند که در آن اثاری از باخ موزارت و ویوالدی اجرا شده بود.\nاکومپانیمان های وی در سال های اخیر ساموئل سندرز و ولادیمیر اشکنازی بوده اند که حاصل همکاری پرلمن و اشکنازی چند جایزه گرمی در زمینه نوازندگی موسیقی مجلسی بوده است.\nYou can see links before reply Gm3cD6twgGqEWexSictzAZmJw (You can see links before reply 5AF%25D8%25B1%25D8%25A7%25D9%2581%25DB%258C%2B%25D 8%25A7%25DB%258C%25D8%25B2%25D8%25A7%25DA%25A9%2B% 25D9%25BE%25D8%25B1%25D9%2584%25D9%2585%25D9%2586% 26um%3D1%26hl%3Den%26sa%3DN%26biw%3D1064%26bih%3D4 61%26tbs%3Disch:1&ei=tIhVTaCJBoHrgQfVqOi1DA)\nایزاک پرلمن و جان ویلیامز وی همچنین در سال ۱۹۹۰ کنسرت هایی را با همان ارکستر در چین و هند برگزار نمود. ایزاک از یک ساز استرادیواریوس استفاده میکند که نام آن سویل است.این ساز در سال ۱۷۱۴در شهر کرمونا ساخته شده و سازیست بسیار زیبا .از سال ۱۹۰۲ که شخصی به نام سویل این ساز را خریداری کرد این ساز سویل نام گرفت. در سال ۱۹۵۰ لرد یهودی منوهین این ساز را خریداری کرد و در نهایت در سال ۱۹۸۶ در اختیار پرلمن قرار گرفت.\nYou can see links before reply b2K8QGsQg98aa32uU-FBoQVvQ (You can see links before reply 5AF%25D8%25B1%25D8%25A7%25D9%2581%25DB%258C%2B%25D 8%25A7%25DB%258C%25D8%25B2%25D8%25A7%25DA%25A9%2B% 25D9%25BE%25D8%25B1%25D9%2584%25D9%2585%25D9%2586% 26um%3D1%26hl%3Den%26sa%3DN%26biw%3D1064%26bih%3D4 61%26tbs%3Disch:1&ei=tIhVTaCJBoHrgQfVqOi1DA)\nاز سال ۱۹۹۷ پرلمن به رهبری ارکستر روی آورده و در اکثر اجراهای اخیر هم به عنوان سولیست و هم به عنوان رهبر ایفای نقش نموده. به عنوان رهبر با بسیاری از ارکسترهای بزرگ ایالات متحده همچون ارکسترهای فیلادلفیا شیکاگو و لس آنجلس همکاری داشته و درسال ۲۰۰۱ به عنوان رهبر میهمان ارکستر سمفونیک دیترویت انتخاب شد.در سال ۲۰۰۵ پرلمن رهبری بر روی سکوی ارکستر های سیاتل شیکاگو و فیلارمونیک نیو یورک را نیز تجربه کرد.\n● جوایز گرمی در بخش نوازندگی موسیقی مجلسی:\n▪ پرلمن و بارنبویم : برامس سه سونات ویولن وپیانو(۱۹۹۱)\n▪ پرلمن واشکنازی و لین هارل : تریوهای پیانوی بتهوون (۱۹۸۸)\n▪ پرلمن اشکنازی و هارل: چایکوفسکی تریو در لا مینور(۱۹۸۲)\n▪ پرلمن و زوکرمان : دوئت شوستاکوویچ و پروکفیف سونات برای دو ویولن(۱۹۸۱)\n▪ پرلمن و اشکنازی : سوناتهای ویولن بتهوون (۱۹۷۹)\n● جوایز گرمی در بخش نوازندگی سولیست به همراه ارکستر:\n▪ پرلمن و سی جی اوزاوا:البوم امریکایی آثاری از برنشتاین و..(۱۹۹۶)\n▪ پرلمن و زوبین مهتا :شوستاکوویچ و گلازونف کنسرتو ویولن(۱۹۹۱)\n▪ پرلمن ولیواین : موزارت کنسرتو ویولن ۲و۴(۱۹۸۸)\n▪ پرلمن و بارنبویم: کنسرتو ویولن الگار(۱۹۸۳)\n▪ پرلمن مهتا اشترن وزوکرمان: آلبوم شصتمین سالگرد اشترن(۱۹۸۲)\n▪ پرلمن وروستروپوویچ:برامس دوبل کنسرتو(۱۹۸۱)\n▪ پرلمن و سی جی اوزاروا : کنسرتو ویلنهای استراوینسکی و برگ(۱۹۸۱)\n▪ پرلمن و ارکستر فیلارمونیک لندن: چهار فصل ویوالدی(۱۹۷۶)\n● جایزه گرمی در بخش بهترین آلبوم موسیقی کلاسیک:\n▪ پرلمن و کارلو ماریا جولینی : کنسرتو ویولن برامس (۱۹۷۹)\n● جایزه گرمی در بخش بهترین طراحی آلبوم موسیقی کلاسیک :\n▪ پرلمن اشترن زوکرمان و ژوبین مهتا:شصتمین سالگرد آیزاک اشترن(۱۹۸۲)\nپرلمن در حال حاضر به تدریس موسیقی مشغول است و هر تابستان در "برنامه موسیقی پرلمن" به طور تمام وقت به شاگردان با استعداد درس میدهد. هنر ایزاک پرلمن این است که توانسته ایزاک پرلمن باشد.\nSaturday 12 February 2011, 07:29 AM\nSunday 20 February 2011, 09:34 PM\nو اما رسیدیم به................\nپابلو سارازات (You can see links before reply)\nviolinist.com با ترجمه ی علی نور بخش\nبشنوید اثر "هابانرا" را با آهنگسازی و نوازندگی پابلو سارازات\nمتاسفانه بعلت مرگ مادر ساراسات در راه سفر به این شهر و مشکلات ناشی از آن، اندکی بعد آلارد او را بازگرداند. اما هنگامی که او به سن هفده سالگی رسید، آلارد با شرکتش در کنکور پریکس موافقت نمود که نتیجه آن، برنده شدن وی در این امتحان و کسب بالاترین نشان کنسرواتوار بود... .\nYou can see links before reply بشنوید اثر "زاپاتیدو" را با آهنگسازی و نوازندگی پابلو سارازات (You can see links before reply)\nYou can see links before reply بشنوید اثر "کاپریس باسک" را با آهنگسازی و نوازندگی پابلو سارازات (You can see links before reply)\nYou can see links before reply بشنوید اثر "فانتزی کارمن" را با آهنگسازی بیزه - سارازات و نوازندگی ریچی (You can see links before reply)\nبه قول شاو، " گرچه بسیاری از آهنگسازان برای ویولون موسیقی تصنیف کرده اند، اما عده کمی از آنها - مصنف ویولون- هستند." در این راستا، شاید بتوان هنرمندانی چون وینیاوسکی، پاگانینی، ویوتم و سارازات را از تاثیرگذارترین مصنفان ویولون دانست.\nبشنوید اثر "زیگوینر وایسن" را با آهنگسازی سارازات و نوازندگی یاشا هایفتز:\nYou can see links before reply قسمت اول (You can see links before reply)\nYou can see links before reply قسمت دوم (You can see links before reply)\nYou can see links before reply قسمت سوم (You can see links before reply)\nYou can see links before reply قسمت چهارم (You can see links before reply)\nSunday 20 February 2011, 09:46 PM\nبعد از مدتی تحقیقاتو گشت وگذار در سایت ها و پرس جو های زیاد میخوایم به مکتب این استادان و سبک هاشون بپردازیم و همچنین خصوصیات نوابغان سازی که لقب سرکش را به ان دادند\nبرای همین دونه به دونه شروع میکنم\nشايع است كه هنرمند بزرگ ايتاليايي آركانجلو كورلي (1653-1713) مستمعين خود را باچشماني قرمز چونان آتش كه در حدقه چشم در چرخش سكر آور مرگ بوده است وحشت زده مي ساخته است . پاگانيني افسانه اي ( 1782- 1840) نيز در زماني كه يكي از سيمها پاره شده بود به تعمدي نواختن ترسناك يكي از قطعات هنرمندانه خود متهم شده بود\nاما امروزه زمان تغيير يافته است .در سالن هاي بزرگ جهان ، مشاهير ويولن جهان به آرامي به مركز صحنه راه ميابند ، براي لحظاتي شنودگان خود را مورد ارزيابي قرار ميدهند ، لحظاتي سكوت ، تكان دادن سر براي نوازنده ي همراه و حركت به سوي اجراي قطعه .\nايزاك استرن از رشد يافتگان هنرمند همين مكتب ويولن ، كسي است كه تكنيك زيباي استادان گذشته را به گرمي هوش و ذكاوت خود آميخت و ذوق را به درجه ي هنر متعالي نمود . اما ويولن گوارنري استرن هنوز از سبك نواخته هاي پاگانيني برجا مانده بود و بطور قابل ملاحظه اي، سازي سركش مينمود . اما موسيقيدانان و حتي اركسترهاي بزرگ نيز از جايگزيني بخش سازهاي زهي خود با اين قبيل سازها كه به ندرت امكان اجاره آنها وجود دارد امتناع ميورزند . استرن و چهار نوازنده بزرگ ديگر تكنوازي ويولن را به مرتبه اي رهنمون شدند كه در هر عصري، اثري جز رشك برجاي نخواهد گذاشت . همپايه ي استرن در جايگاه شگرف جهاني : زينو فرانچسكاتي ، داويد اويستراخ ، ناتان ميلشتين و ياشا هايفتز .\nاسترن و فرانچسكاتي هر يك داراي تفاوتهاي فردي بارزي بودند اما موسيقي آنها بازتابي بود كه فرانچسكاتي آنرا سبك جهاني ميناميد . آميزه اي از مكتب رمانتيك روسي با روشنفكري آلماني و نازك طبعي فرانسوي . استرن ترجيح ميداد اين آميزه را در عوض جهاني ، امريكايي مورد خطاب قرار دهد و خود او بهترين مثال آن بود . متولد كرمينز روسيه ، اما پيش از يكسالگي توسط والدينش به سانفراسيكو اورده شد و سمفوني سانفراسيسكو كه زاييده روسيه بود به مطالعه پرداخت و تحت تعليم نوآم بليندر قرار گرفت . سپس به گوش كردن قطعات فریتز كريسلر اتريشي و اوژن ایزایی بلژيكي پرداخت .\nچيزي كه باعث افتراق اين تركيب شگرف ميشد همانا طريقه نواختني بود كه به بهترين عبارت تحت عنوان گرمي رومانتيك اسلاوي و لحن سليس و نرم تحت انظباط و سيطره نافذ خيال موسيقيايي توصيف گرديده است .\nاسترن ويولنيست ، رغبت دانش پژوهي خود را به شدت در زمينه ي تحليل موسيقي و عدم رغبت براي تمرينات تكنيكي گسترش داد( اگرچه معماي آرشه كشي يكبار وي را به سمت مطالعه آناتومي دست و بازو و نيروهاي محرك ان رهنمون شد ). استرن - فرزند نقاش ساختمان – در سن 17 سالگي منهتن را اولين جايگاه خود ساخت . ( من چيزي بيشتر از موتزارت نداشتم ) اما ميبايست براي كاميابي درحرفه ي كنسرت هفت سال ديگر نيز صبر كند . حالا ديگر او بالاجبار هميشه در اجراي كنسرت بود و كمتر در خانه ي خود در مانهاتان حضور داشت . شايد حتي قابل تصور نيز نباشد 125 كنسرت و تكنوازي در سال .\nاگرچه استرن اجراكننده استادانه و درخشان آثار بتهوون و برامس بود اما تنها ويولنيستي بود كه به صورت منظم آثار مدرن استاداني نظير پروكوفيف ، هيندرميث ، بارتوك و برگ را اجرا مينمود . هر اجرايي ، آميزه اي از تكنيك با خمير مايه موسيقي در ميان داشت . وي يكبار گفته بود " من نميخواهيم فقط به عنوان يك ويولنيست شناخته شوم ، من ميخواهم يك نوازنده ي موسيقي باشم كسي كه تصادفا با ساز ويولن برخورد داشته است . اين جاه طلبي وي كمندي براي به دام انداختن وي توسط همتايش بود .\nزينو فرانچسكاتي از نوادگان پاگانيني به حساب ميامد ، پدر ايتاليا بدنيا آمده ي وي كه به عنوان كنسرت ماستر داخلي سمفوني به مارسي مهاجرت كرده بود تنها شاگرد پاگانيني بود . فريتز كرايسلر تصادفا در زمان كودكي فرانچسكاتي در مارسي اجرايي داشت و پسر هرگز نتوانست به او دست يابد . پدر ميخواست او يك وكيل باشد اما فرانچسكاتي خواسته ي خود را در ذهن خويش پرورانده بود : خواسته ي او تبديل شدن به يك ويولن زن بود . در سال 1925 اغاز كار موفقي در پاريس داشت ، سپس تور انگلستان به همراهي موريس راول و مگي تيت ( خواننده سوپرانوي انگليسي ) . نام وي در سال 1939 در سرتاسر اروپا به بزرگي ياد ميشد كه اغاز موفق خود در اركستر فيلارمونيك نيويورك در امريكا را تجربه نمود .\nتن ملوديك و مطبوع موج دار سليس سبك وي بيدرنگ موفقيت را به همراه داشت . تابستانهاي فرانچسكاتي در خانه ي ييلاقيش در ريوريا بندرت بيش از سه كنسرت در هفته را به همراه داشت .\nخود چنين ميگويد :" آنها مرا به خوبي از روي آثار ضبط شده ام ميشناسند ، اين آن چيزي است كه آنها ميخواهند گوش كنند و حق با آنهاست .\nداويد اويستراخ فرزند يك دفتردار فقير يهودي در اودسا بود كه حتي قبل از ترك موقت روسيه به ايالات متحده در سال 1955 نيز يك افسانه به حساب ميامد . وي تمرين نواختن را از سن 5 سالگي با يك ويولن 8/1 شروع كرد . مراقبت و نگاهداري از خانواده به عنوان يك نوازنده پس از فارغ التحصيلي از كنسرواتوار اودسا وظيفه ي رسمي او شد . در سال 1935 با پيروزي در كنكور لنينگراد و همچنين اولين كنكور ويولن بروكسل تبديل به ويولنيست پيشتاز روسيه گرديد . مستمعين غربي از آثار گرم و سرخوش او محظوظ ميگرديدند . در تمامي اين لحظات موفقيت ، نوازنده اي با ظاهر روستايي و آشفته شبيه استاد يهودي كيمياگر چشمهارا به خود جذب مينمود كه انفجاري عظيم در دور دست ها را در خود محصور داشت .\nسبك قديمي رمانتيك محيط اويستراخ بسيار ضرباهنگ كندتري از اغلب ويولنيست هاي مدرن داشت ، حتي در الهام گيري از موسيقي برامس ، بتهوون ،چايكوفسكي و از اين دست نيز ، شنونده را به ياد حرارت برافروخته اي از الگوي اوليه اويستراخ – فريتز كرايسلر – ميانداخت . هر انچه كه او مينواخت چه كلاسيك و چه گاها مدرن مورد قبول و تصديق قرار ميگرفت .هنگامي كه فرانچسكاتي ميگفت :" چه زماني قطعه ي مشكلي خواهد امد ". او تلاشي در عبور از آن نداشت . در حقيقت او مشكل بودن ان را به ما نمايش ميداد و به آرامي ميگذشت و اين اوج صداقت يك هنرمند بزرگ است .\nناتان ميلشتين ، بومي ديگري از اودسا ، شاگرد استاد شهير مجارستاني الاصل لئوپولد ائور در كنسرواتوار سنت پطرزبورگ بود جاييكه ميلستين, هايفتز جوان را اغلب به ياد مياورد كه به شاهزاده ويولنست ها معروف شده بود . با يك كنسرت كنسرواتواري موفق در روسيه ميلستين در سال 1925 عازم پاريس شد و در آنجا با دوست قديمي خود پيانيست ولاديمير هوروويتز كنسرتهايي را اجرا نمود .پس از پايان جنگ جهاني دوم و ازدواج در مانهاتان مقيم شد و در اينجا بود كه سعي در بازسازي شهرت خود به عنوان يك هنرمند نابغه غير معمول نمود . ميلستين هنوز يك استاد شجاع براي آهنگسازان - مكس بروچ ، ساراساته- به شمار ميرفت . اما او حرفها و علائق جديدي براي گفتن در باره ي برامس ، بتهوون و باخ يافت . ايده ي اصلي اجراهاي شگرف ميلستين در صاعقه و اتشگون بودن آن است .ميلستين به اجراي چكشي ضرباهنگ ، رنگ صاعقه آسا و نوسانات متحير كننده درجه ي صدا تمابل بسيار داشت . سليقه ي وي به عنوان يك مستمع به سوي موزيك سالني ( شامل دو تا ده نوازنده در سالن تئاتر) گرايش داشت و در باره ي كنسرتهاي سمفونيك ميگفت هيجان سرد زيرا كسي كه اين موسيقي را ميسازد – رهبر اركستر- نميتواند آنرا به صدا دربياورد .\nياشا هايفتز به زعم بسياري از همقطاران خود بزرگترين نوازنده ي عصر خود بود . اويستراخ در باره ي وي چنين ميگويد : " ويولنيست هاي بزرگي وجود دارند اما هايفتز با خودش در يك كلاس قرار دارد" .\nاز زماني كه هايفتز شروع مبهوت كننده ي خود را در سن 16 سالگي در سالن كارنگي شروع نمود دو نسل از شنوندگان آثار وي از نواي دلپذير ساز وي محظوظ گشته اند . خالق يكي از پرفروشترين آثار ضبط شده با يك ميليون و هفتصد هزار آلبوم در تاريخ موسيقي كلاسيك . دست چپ هايفتز در چالاكي و قوت ، دست نيافتني است و او را قادر به اجراي سريع و صحيح متحير كننده مينمود .آرتورو توسكانيني پس از نخستين بار شنيدن اجراي هايفتز چنين ميگويد:" من تقريباعقلم را از دست دادم ."\nهايفتز ميتوانست شنوندگان را چنان مورد استحاله قرار دهد كه اشك از ديدگانشان جاري گردد و اين كاري بود كه اغلب در اجراهاي وي به چشم ميخورد . او چگونگي ارتباط ميان صحنه و مستمعين را به خوبي ميشناخت . آنگونه كه ايزاك استرن شرح ميداد : " تنها بر روي صحنه ايستادن با تكه اي چوب و مقداري سيم و موي اسب حد فاصل ميان شما و شنوندگان است و شما بايد اعتقاد داشته باشيد كه چيزي براي پيشكش كردن به شنوندگان داريد ."\nمالك بي همتاي اين عقيده نيمي از تعطيلات 6 سال آخر را بيشتر در خانه ي بورلي هيلز گاه و بي گاه صرف آموزش موسيقي سالني و همنشيني با گريگور پياتيگورسكي- دوست سليست خود – و ويليام پريمرز – دوست ويولنيست خود- نمود . سپس اقدام به شروع ماستر كلاس هاي حداكثر چهار نفره در دانشگاه كاليفرنياي جنوبي نمود . در همين سالها به ضبط تعدادي اثار و تعداد اندكي كنسرت نيز پرداخت ، اما هيچگاه ديگر يك سوليست مسافر نشد . در اين رابطه هايفتز ميگويد :\n" اين كار نياز به اعصاب يك گاوباز ، زنده دلي يك زن در نايت كلاب و تمركز يك راهب تارك دنيا بودايي دارد ."\nThursday 24 February 2011, 08:36 PM\nدر این میان سوالی دارم از تمام دوستانی که مطالب رو دنبال کردند چه عواملی باعث میشه که این افراد نابغه به حساب بیاند؟\nThursday 3 March 2011, 05:33 PM\nعشق زياد،تلاش زياد،هوش زياد،اميد فراوان ،درك بالا و قابليت انجام عكس العمل سريع ( سريع تر از مردم عادي كه يه ويژگي مهم در نبوغه ). همه ي اينا به كنار يه ويژگي مهم ديگه كه از همه مهم تره خضوع و مهرباني و قدرشناسيه چون مردم هنرمندان بداخلاق،طلبكار و بي تربيت كه براشون تعظيم نكنه و قدردانشون نباشه رو دوست ندارن . يه نابغه ي واقعي بايد مردمي هم باشه . همه ي بزرگان اينجوري بزرگ شدن ! به قول معروف درخت پربار هميشه سرش پايينه !\nدر ضمن از زحمت و صبر و حوصله و وقتي كه براي تدوين اين تاپيك گذاشتين صميمانه متشكرم دوست من .\nSunday 13 March 2011, 09:10 PM\nامروز میپردازیم به ابلیس ویولن\nYou can see links before reply v2hux3vUCndlAh_z4stChKXEw (You can see links before reply %26biw%3D798%26bih%3D346%26tbs%3Disch:1&ei=ghJ9TcHnIsOGrgHatLixBg)\nاسطوره ای برای نوازندگی :\nدر سال ۱۸۱۷ کارناوال بزرگی در رم برپا شده بود. انبوه جمعيت در ميدان بزرگ شهر ديده می شد اما عده زيادی به تالار کنسرت هجوم آورده بودند.\nموسيقی در ايتاليا مانند مذهب مقدس است و کمتر کسی را می توان يافت که از موسيقی اطلاع نداشته باشد و به آن احترام نگذارد. تا آن زمان بسيار از آثار موتسارت، بتهون و روسينی در آن تالار اجرا شده بود ولی آن شب مردم برای شنيدن پاگانينی به تالار کنسرت روی آورده بودند.\nعده ای از ناقدان موسيقی که بيست و شش سال پيش هنر نمائی موتسارت را ديده بودند، بار ديگر گوشها را تيز کردند تا هنر پاگانينی، استاد ويولن را مورد انتقاد قرار دهند.\nپاگانينی پيش از آن در اکثر شهرهای ايتاليا کنسرت داده و مشهور شده بود. او پس از سالها مسافرت و اجرای کنسرت در شهرهای اروپا به ايتاليا برگشته بود تا در کارناوال رم شرکت کند. اهل رم آوازه شهرت او را شنيده بودند هنوز به احوال او آشنايی نداشته وبه اين جهت می خواستند بدانند که صاحب اين قريحه عالی کيست!\nمعروف بود که پاگانينی قدرت نوازندگی را از شيطان کسب کرده است. در آن شب نيز حضار دائما زير گوشی از هم می پرسيدند و می خواستند از گذشته اين مرد اسرار آميز که هيچ شباهتی به انسان عادی نداشت آگاه شوند و او را از نزديک ببينند.\nدر اين هنگام مردی از گوشه صحنه نمايان شد و در حالی که ويولنی کهنه داشت به وسط صحنه آمد. صورت گندم گونه و کشيده، گونه های فرو رفته، بينی منحنی،\nچشمان قير گون و موهای سياه و بلند او که ژوليده روی شانه هايش ريخته بود چنان حالت مرموز به او داده بود که حضار بی اختيار چند ثانيه سکوت کردند. حتی لبخند کوچکی که با قيافه جدی او تناسبی نداشت، نتوانست اثر مطلوبی در گروه تماشاگران داشته باشد.\nبا اين حال وقتی در وسط صحنه تعظيم غرايی کرد همه پاگانينی را شناختند و پس از آن غريو تحسين و صدای کف زدن جمعيت برخاست.\nوقتی پاگانينی قطعات کنسرت را اجرا می کرد همه حضار بدون استثنا تصديق کردن که تا آن زمان نوازنده ای به استادی و قدرت او نديده اند زيرا دوبل نت ها، پيتسکاتوها، استاکاتوهای تند و ضربات آرشه او چنان ماهرانه بود که هيچ ويولونيستی توانايی برابری با او نداشت.\nبا اين همه هيچ کس نمی توانست يا نمی خواست تصور کند که اين استادی در قبال چه رنجها و تحمل چه مشقت حاصل شده است. زندگی پاگانينی برای کسانی که از او اطلاع دقيقی نداشتند افسانه بود.\nنيکو لو پاگانينی (Nicolo paganini) در۲۷اکتبر (You can see links before reply) ۱۷۸۲ از يک خانواده متوسط در جنوا به دنيا آمد. پدرش که در جوار گمرک شهر به کسب بازرگانی اشتغال داشت مردی سختگير، خشن و خسيس بود. او شنيده بود که موتسارت از شش سالگی با درآمد موسيقی امرار معاش می کند و تصميم گرفت فرزندش را در اين رشته پرورش دهد.\nچرا چنين فکری نکند؟ نيکو لو چنان به موسيقی علاقه داشت که حتی زنگ کليسا هم او را از حالت عادی خارج می کرد و با اين ذوق واستعداد هيچ کاری سودمندتر از آن نبود که از فرزندش، عايدی جديدی کسب کند.\nبيچاره نيکولو برای اينکه زودتر به نتيجه برسد مجبور بود هر روز ساعتها با ويولون کوچک خود تمرين کند بدون اينکه اجازه داشته باشد برای تفريح با همسالان خود بازی کند. پدرش او را به مدرسه هم نفرستاد و نيکولو از تعليم و تربيت صحيح هم برخوردار نشد. تنها تعليم کودک آشنائی با نت های موسيقی بود و از آن پس به تنهايی تکنيک ويولون را فرا گرفت و با دقت و کوشش و زحمت بسيار به تمرين های سخت ويولون پرداخت، و به زودی توانست آثار مشکل کورلی، تارتينی، ويوالدی و ويوتی را بنوازد.\nپدرش او را برای اجرای يک کنسرت به کليسا برد و او با چنان استادی ويولن نواخت که همه از استعداد غيرعادی او تعجب کردند. هيچ کس گمان نمی کرد که اين کودک لاغر اندام و زشت بدون معلم در نواختن ويولن به آن پايه قدرت رسيده باشد.\nرنج هايی که پاگانينی در اين دوره از زندگی متحمل شده بود اثر عميقی در قيافه او گذاشت و به تدريج چهره استخوانی و تيره ای پيدا کرد. در اثرتمرين انگشتهايش باريک و بلند شد. هنوز شانزده سال از عمرش نگذشته بود که به واسطه خشونت پدر، خانواده اش راترک کرد.\nاما در اين زمان به درجه کمال رسيده و هيچ استادی نمی توانست نکته تازه ای به او بياموزد. پاگانينی می توانست پاساژهای بسيار سخت ويولن را که اجرای آن مهارت بسيار لازم داشت بدون تمرين در يک چشم بهم زدن بنوازد.\nوقتی ازينی Pasini آهنگساز ايتاليايی ويولن استراديواريوس خود را برای اجرای کنسرتوی مشکلی به مسابقه گذاشت پاگانينی نزد او رفت.\nتا آن وقت بسياری از ويلونيستها برای به دست آوردن ويولن و آزمايش استعداد خود مدتها وقت خود را به تمرين کنسرتو در خانه پازينی گذرانده بودند، اما عقيده داشتند که کنسرتو پازينی قابل اجرا برای ويولن نيست.\nYou can see links before reply (You can see links before reply %26biw%3D798%26bih%3D346%26tbs%3Disch:1&ei=ghJ9TcHnIsOGrgHatLixBg)[/URL]\nآهنگساز سالخورده وقتی پاگانينی را ديد مدتی به چهره او خيره شد و گفت اگر بتوانيد اين کنسرتو را بدون هيچ مشکلی اجرا کنيد ويولن استراديواريوس به شما تعلق خواهد گرفت. و پاگانينی پاسخ داد: در اين صورت می توانيد با ويولن خود وداع کنيد. آنگاه بدون تامل کنسرتويی را که تا آن وقت نديده بود چنان با سهولت و زبردستی نواخت، که پازينی از فرط غلبه احساسات از حال رفت.\nبه زودی نام پاگانينی مشهور شد و شاگردان بسيار به محضر او آمدند. درآن ميان ويولونسليست جوانی به نام چياندلی که استعداد متوسط داشت برای استفاده از مکتب پاگانينی نزد او آمد. با آنکه پاگانينی با ويولنسل کار نکرده بود توانست چند نکته از روموز نوازندگی را به او بياموزد و چياندلی در مدت سه روز به حدی در نواختن اين ساز مهارت يافت که ارکستر پادشاهی ناپل او را به سمت نوازنده اول ويولنسل استخدام کرد.\nنخستين کنسرت معروف پاگانينی در تالار اسکالای ميلان برگزار شد. اما هنرنمائی او در وين بيش از هم باعث شهرت او شد. در آن شهرپاگانينی يک سونات ويولن را به طرز خارق العاده به مورد اجرا گذاشت. يکی از روزنامه های وين حادثه شب کنسرت را چنين شرخ می دهد.\nپاگانينی در هر قسمت از سونات يکی از سيم های ويولن را از کار می انداخت: قسمت اول را روی چهار سيم، قسمت دوم را روی سه سيم، قسمت سو را روی دو سيم، قسمت چهارم را روی يک سيم نواخت. تنها کسی که می تواند او را مغلوب کند که بتواند سونات را بدون سيم بنوازد. اين شيوه را پاگانينی به آن جهت به کار برده بود که يک بار واقعا يکی از سيم های ويولن پاره شد و پاگانينی بدون آن که کنسرت را متوقف کند با سه سيم سونات ويولن را بنوازد. او بعدها سوناتی برای سيم سل نوشت که بسيار مشکل است.\nاما در تالار کنسرت گروه تماشاگران که تا آن زمان چنين استادی نديده بودند به ياد شايعاتی که از پاگانينی شنيده بودند افتادند زيرا معروف شده بود پاگانينی در کار خود از شيطان کمک می گيرد. اين تصوير به خصوص وقتی قوت گرفت که پاگانينی يکی از قطعات معروف خود ( رقص شيطان) را شروع کرد . يکی از حضار چنان متوحش شده بود که تصور می کرد واقعا شيطان را می بيند و ناگهان فرياد کشيد، آنجا پشت سر پاگانينی شيطان ايستاده که ويولن می زنه. کافی است تمام کنيد!\nپاگانينی ناچار آهنگ را قطع و به کنار رفت مردم به جز پرده جنگل که در پشت صحنه آويخته بود چيزی نديدند. با اين همه مردم وحشت کردند و عدهای به زانو در آمدند و صليب رسم کردند اتا از شر شيطان در امان بماندد. يک زن حامله چنان ترسيده بود که او را به اطاق ديگر بردند تا بچه اش را مرده به دنيا آورد.\nعجيب است که پاگانينی در زمان حيات خود هيچگاه چنان که شايسته هنر او بود مورد تحسين قرار نگرفت. مردم که هنوز تحت تاثير اوهام مذهبی بودند به جای آن که هنر او را مورد قدردانی قرار دهند آن را به شيطان نسبت می دادند و از او وحشت داشتند.\nروزنامه ها وقتی از پاگانينی می نوشتند او را به عنوان موجودی مرموز و غيرانسانی معرفی می کردند، نه به عنوان يک استاد بزرگ و هنرمند. کنسرت پاگانينی در پاريس نيز در محافل اشرافی و به ظاهر هنردوست با استقبال شايان مواجه شد اما اثر خوبی نگذاشت.\nصاحبان مال و لقب او را شياد وشارلاتان خواندند. شايد جز اين انتظاری نمی بايست داشت چون درک واقعی هنر او، برای کسانی که ظرفيت متوسط داشتند آسان نبود و آنها به شيوه خود او را رد می کردند.\nبه علت اين گونه قضاوتهای سطحی پاگانينی مدت زيادی از مردم کناره گرفت ولی غيبت طولانی او بيش از پيش افکار عموم را منحرف کرد و هنگامی که پاگانينی بار ديگر در پاريس کنسرت داد. بعضی از روزنامه های فرانسه نوشتند که او به خاطر معشوقه اش قتلی مرتکب شده و به اين جهت سالها خود را از انظار مردم پنهان کرده بود.\nدر سال ۱۸۳۱ وقتی پاگانينی به لندن رفت سوءظن مردم بار ديگر متوجه او شد و به همين جهت يک شب که با کالسکه از ميدان پيکاديلی عبور می کرد وقتی مردم اسبهای سياه کالسکه رو ديدند و فهميدند پاگانينی در کالسکه است خواستند به او حمله کنند و پاگانينی به زحمت توانست خود را از ميان آنها نجات دهد.\nاين شايعات در تمام عمر همراه پاگانينی بود و مانند سايه ای او را تعقيب می کرد، هنر او که آن همه باعث افتخار دنيای موسيقی بود هميشه سبب گرفتاری های بی شمار او می شد.\nمردم از درک نبوغ هنری پاگانينی عاجز بودند و به همين جهت قدرت بی مانند او را به شيطان نسبت می دادند. پاگانينی بزرگترين (ويرتوئوز) و نوازنده زبردستی است که تاکنون در جهان موسيقی ظهور کرده است.\nاو نسبت به تکنيک زمان خود به طور فوق العاده ای پيشی جست. يکی از روزنامه های وين درباره او به حق نوشته بود. پاگانينی ويولن را از جايی آغاز می کند که ديگران به آنجا ختم کرده اند. اگر چه کفته می شود امروز در ميان نوازندگان بزرگ ويولن کسانی هستند که به اندازه پاگانينی مهارت دارند.\nبا اين همه بايد دانست که از زمان پاگانينی تا امروز ۱۵۰ سال به تجربه تکنيک نوازندگی افزوده شده و اگر واقعا و يولونيست های امروز به مقام نوازندگی پاگانينی رسيده باشند، شگفت آور نيست اما اين ادعا هم محل ترديد دارد.\nپاگانينی ویولن های بسيار ( ساخت استادان بزرگ ايتاليا مانند: استراديواريوس و آماتی) بدست آورد اما بين همه اين سازها به يک ويولن گوارنری که يکی از بازرگانان پارما به او بخشيده بود بيش از همه علاقه داشت و در اکثر کنسرت ها همراه خود می برد.\nدرباره نوازندگی پاگانينی عقايد مختلف بود:هاينه با لحن تمسخر از او سخن می گفت . گوته که در وايمار شنيده بود می نويسد. آنچه حظ شنيدن نام دارد و برای من بين لذت جسم وعقل قرار دارد درک نکردم…. مزه موزيک می داد اما مانند خرچنگ ساختگی که با فلفل و ترشی خوش طعم شده باشد. البته صاحبان قلم اديبانه قضاوت می کردند.\nاريستو کرات های فرانسه هم خود را برتر از آن می دانستند که رای مساعد درباره او بدهند. اما اهل موسيقی هنر او را درک کردند: شوبرت، شومان، شوپن و ليست از او بسيار چيز ياد گرفتند و در موسيقی پيانو تکنيک او را دنبال کردند.\nپاگانينی فقط نوازنده نبود، آهنگساز هم بود . اگر چه عده ای آثار او را بی ارزش می شمرند اما اين قضاوت درست نيست.\nهنوز هم برای ويولنيستهای جهان اجرای آثار او افتخار شمرده می شود و هنوز هم در کنسرت ها اجرای درست آثار او بسيار مشکل است. حتی در صفحات موسيقی که به وسيله نوازندگان بزرگ امروز از آثار او ضبط شده خدشه آرشه و خطای نت شنيده می شود و به وضوح نشان می دهد که هنوز تکنيک نوازندگی به پايه تکنيک پاگانينی نرسيده است.\nپاگانينی ۲۴ کاپريس برای ويولن تنها، ۱۲ سونات ويولن و گيتار، ۳ کوارتت برای ويولن، آلتو، گيتار و ويولنسل، وارياسونهای بسيار و ۶ کنسرتو برای ويولن و ارکستر به يادگار گذاشته است. در سال ۱۹۳۶ يک کنسرتوی (کنسرتوی چهارم) از آثار او کشف شد .\nاين کنسرتو را پاگانينی به سال ۱۸۲۹ در فرانکفورت نوشته بود. پارتيتور ارکستر اين کنسرتو در سال ۱۹۳۶ پيدا شد و قسمت ويولن را در سال ۱۹۵۴ بدست آوردند.\nبطور کلی شيوه موسيقی پاگانينی همان است که ويولنيستهای پيشين ايتاليا داشتند. به خصوص تارتينی و ويوتی مورد علاقه او بود. آثار موتسارت، کنسرتوی ويولن بتهون و رمانس های او نيز در موسيقی پاگانينی اثر گذاشته است.\nاز نظر آهنگ سازی لحن روسينی به خصوص شيوه ای که در اورتورهای خود به کار می برد، مورد توجه پاگانينی قرار گرفته بود. نکته مهم آن است که ملودی در آثار پاگانينی ارزش بسيار دارد و او نغمه های بسيار جذاب و دلنشين در موسيقی خود به کار برده است و به خوبی از عهده بسط آهنگ برآمده است .\nبه همين جهت بسياری از آهنگسازان مانند ليست، برامس، و حتی در قرن بيستم هم راخمانيف، کازلا، دلاپيکولا از ملودی های پاگانينی به صورت وارياسون ، راپسودی در آثار خود استفاده کردند.\nفرانس لهار اپرتی بنام پاگانينی نوشته است. اگر چه لهار رابطه عاشقانه ای بين پاگانينی و خواهر ناپلئون در اپرت بوجود آورده است اما از زندگی داخلی پاگانينی اطلاعی در دست نيست، جز آنکه از سال ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۸ با آنتونيا بيانکی خواننده زندگی می کرد و از آنها پسری به دنيا آمد که ميليونها ثروت پدر را به ارث برد.\nمعروف است که پاگانينی مردی فوق العاده خسيس بود. عجيب نيست که خست را از پدر به ارث برده باشد. اما از آنجا که در تمام طول عمر بجز روی صحنه در ميان مردم ظاهر نمی شد و مردم هم از او دوری می کردند ممکن است اين شبه به وجود آمده باشد. حتی ۲۰۰۰۰ فرانک را که پاگانينی به هکتور برليوز بخشيده بود دروغ می دانند و اين حاتم بخشی را از او بعيد می شمارند.\nطبيعی است که زندگی مرموز پاگانينی، چهره نامانوس او، قدرت غير ه عادی و معاشرت او با مردم دست به دست هم داد و افسانه ابليس نوازنده را به وجود اورد.\nدر حقيقت خواه او را شيطان بنامند خواه فرشته فرقی نمی کند، موسيقی او بسيار انسانی است.\nنغمه های او گاه چنان ظريف و حساس است که کمتر آهنگسازی توانايی برابری با او را دارد و گاه چنان با قدرت و صلابت که شنونده را به هيجان می آورد و در همه حال نوای ويولن است که بر قلب ها فرمانروايی می کند و در اين ساز پاگانينی تمام روموز و فنون نوازندگی استفاده می کند و شنونده تشنه را سيراب می کند.\nپاگانينی در[URL="You can see links before reply"]۲۷ مه (You can see links before reply %26biw%3D798%26bih%3D346%26tbs%3Disch:1&ei=ghJ9TcHnIsOGrgHatLixBg) ۱۸۴۰ در نيس فرانسه در گذشت. شبهه شيطانی بودن حتا بعد از مرگ دامنگير او شد و کليسای کاتوليک از تدفين اين هنرمند عاليقدر در گورستان مسيحيان ممانعت کرد. جسد پاگانينی مدتها از محلی به محل ديگر انتقال می يافت تا آنکه سرانجام پنج سال پس از مرگ او اجازه دادند در گورستان پارما در ايتاليا به خاک سپرده شود و به اين ترتيب سرگذشت نوازنده ای که فقط يک بار در دنيای هنر ظهور کرد به پايان رسيد.\nTuesday 12 April 2011, 11:12 PM\nاین هم یک مصاحبه از انتال سلای که الگوی خوبی میتونه برای همه باشه\nمصاحبه ای با آنتال سلای (Antal Szalai) نوازنده ویلن مجار، متولد 31 ژانویه 1981 در بوداپست و برنده رقابت بین المللی کنسرت هال سال 2002\nاقای آنتال، چه ویولنی استفاده می کنید؟\nسازی است ایتالیایی متعلق به قرن هجدهم. سازی فوق العاده است که آن را برای چهار سال است که می نوازم و از آرشه ای که ساخته کیتل (Kittel) است استفاده می کنم.\nبرنامه های کنسرتهای شما به چه شکل است؟\nدر مجارستان آژانسهای برگزار کننده کنسرت بسیار کم است. این یکی از دلایلی است که اجراهای من در طی سال خیلی برنامه ریزی شده نیستند. گاهی اوقات در زمان بسیار کوتاهی کنسرتهای فراوانی دارم و گاه برای 2 تا 3 ماه یا حتی بیشتر هیچ اجرای نداشته ام. کنسرتهای من بر اساس نیاز آنان به سولیست بوده، بنابراین ارکسترها و برنامه ریزان کنسرتها تنها زمانی که در یک کنسرت نیاز به نوازنده ویلون سولیست دارند به سراغ من می آیند. برای مثال به همراه ارکستر سمفونیک مجارستان در نوامبر سه کنسرت در آلمان خواهم داشت؛ کنسرتو در D ماژور پاگانینی و کنسرتو در E مینور مندلسون را در تالار بزرگ فیلارمونی اجرا خواهم کرد.\nمحل اقامت شما کجا است؟\nمن در بوداپست زندگی می کنم و در دانشگاه موسیقی فرانتس لیست تحصیل می کنم. برنامه من آن است که سال آینده درسم را در آنجا به پایان رسانم.\nدرباره گذشته خود در زمینه موسیقی بگوئید.\nوقتی پنج ساله بودم نواختن ویلون را آغاز کردم. پدرم نیز ویلنیست بود. وی موسیقی کولیهای مجار را از سال 1969 به همراه ارکستر خود اجرا می نمود. برای سالها ارکستر وی یکی از محبوب ترین در مجارستان بود. آنها 20 CD عرضه کرده اند و در بیش از 40 کشور دنیا اجرا داشته اند، اولین ارکستر مجار بودند که در خانه اپرای سیدنی اجرا داشتند، همچنین در سال 1995 و 97 دو کنسرت در آمریکا برگزار کردند.\nپدرم علاقه فراوان من به موسیقی را کشف نمود و به خصوص شوق من در یادگیری ویولن را، اما ترجیح داد که من برای شروع موسیقی کلاسیک را بیاموزم بنابراین مرا به مدرسه موسیقی فرستاد. در بوداپست آغاز به نواختن ویلون کردم به همراه استاد خانمی که برای توانایی فوق العاده اش در تدریس به کودکان و جوانان شهرت داشت. برای دو سال هنرجوی وی بودم. استاد بعدی من لازلو دنس (Laszló Denes) در کنسرواتوآر بلا بارتوک در بوداپست تا سال 1995 بود و پس از آن در دانشگاه موسیقی فرانتس لیست هنرجوی پیتر کوملوس (Peter Komlos) بودم.\nشما در مدرسه موسیقی منهتن در نیویورک نیز تحصیل کرده اید. آیا برای تحصیل از محضر پینشوس زورکمن (Pinchus Zukerman) بورسیه ای به شما تعلق گرفت؟\nدر سال 2001 آقای زورکمن CD مرا شنید و از من دعوت کرد تا در برنامه هنرمندان جوان در اوتاوای کانادا شرکت کنم. در آنجا بود که با وی برای اولین بار ملاقات کردم و او از من دعوت نمود تا به مدرسه موسیقی منهتن در سال 2001 بروم. این یک سال برای من تجربه ای فوق العاده گرانبها بود. هنرجوی وی بودن در حالی که از زمان کودکی نواختن او را در فیلمهای ویدیوی و صدای سازش را در آلبومهایش می شنیدم، بسیار هیجان انگیز بود.\nاز زورکمن چیزهای بسیاری آموختم که شاید مهمترین، آن بود که وی به من آموخت چگونه در یک تالار بزرگ بنوازم. همچنین در تکنیک آرشه کشی من چندین تغییر ایجاد نمود که فکر میکنم صدای سازم غنی تر و کمی زیباتر شده است که بدون کمک وی امکان نداشت. موسسه جرج سولتی در لندن هزینه تحصیل و زندگی مرا در نیویورک برعهده گرفت.\nنظرتان در مورد آموزش موسیقی در مجارستان چیست؟\nتحصیل موسیقی در مجارستان پیوند عمیقی در دانشگاه موسیقی فرانتس لیست دارد. اسم اولیه آن آکادمی پادشاهی موسیقی بوده که در سال 1875 افتتاح شد. موسس، اولین رئیس و استاد پیانوی آکادمی فرانتس لیست بوده است. در سال 1886 دیوید پوپر (David Popper) مشهورترین نوازنده ویلنسل اروپا در آن زمان، به این آکادمی برای تدریس دعوت شد.\nبلا بارتوک، زولتان کودالی (Zoltan Kodaly)، لئو وینر (Leó Weiner)، ارنست فن دونانی (Ernst von Dohnanyi) و بسیاری دیگر از موسیقدانان بین المللی در آنجا تدریس نمودند. وینر استاد افسانه ای موسیقی مجلسی و آهنگسازی فوق العاده بود، جرج سولتی و استاد خود من، کوملوس از جمله هنرجویان وی بودند. توصیه وینر به استاد من آن بود که کوارتتهای زهی را طوری به هنرجویانش بیاموزد که همانند کوارتتهای زهی بارتوک باشد. به عقیده من قدرت تحصیل موسیقی در مجارستان، ادامه سنتهای خوب گذشتگان توسط نسلهای جدید است.\nاساتید شما، دوستان، خانواده و یا دیگر موسیقیدانان چگونه بر روی شما تاثیر داشته اند؟\nخب من نیز همانند بسیاری از موسیقیدانان دیگر با گوش سپردن به اجراهای دیگر نوازندگان بسیار آموخته ام. دو ویولنیست مرا بسیار تحت تاثیر قرار داده اند، یاشا هایفتز (Jascha Heifetz) و لیونید کوگان (Leonid Kogan). در خانواده البته پدرم با نوازندگیش در زمان کودکی تاثیر بسیاری روی من گذاشت. بهترین دوستم جوزف بالوگ (József Balog) یکی از بهترین پیانیستهای مجار است. وی پیانو همنواز من می باشد.\nدرباره روش تمرین خود بگوئید.\nروزانه دست کم به مدت یک ساعت و نیم گامها را می نوازم. معمولا روزانه 3 تا 4 ساعت تمرین می کنم، اما گاه برای آماده کردن قطعه ای تا 6 ساعت در روز نیز به تمرین و نواختن آن اختصاص می دهم. هدف اصلی من همواره آن است که اجرایم را تا آنجایی که می توان خوب بنوازم و با این هدف در هنگام تمرین از نواختن اولین نت تا آخرین آن لذت می برم.\nآیا به شاخه دیگری در هنر علاقمند هستید؟ همچون نقاشی؟\nبله من نقاشی را دوست دارم. اگر به شهری بروم که تا به حال آنجا نبوده ام همواره سعی دارم از نمایشگاههای آنجا دیدن کنم.\nآخرین کتابهایی که خوانده اید چه بوده اند؟\nآخرین مطالعات من در ارتباط با موسیقی بوده است. اتوبیوگرافی از ویلنیست بزرگ مجار لئوپاد آئور که استاد یاشا هایفتز نیز بوده است. کتابی بسیار جذاب است که درباره موسیقی روسیه در قرن نوزدهم و گذر آن به قرن بیستم سخن گفته.\nنواختن موسیقی جاز تفریح من است. نواختن پیانو و گیتار بیس اما هیچ گاه با ویولن، جاز نمی نوازم! پیانیست جاز مورد علاقه من کیث جرت (Keith Jarrett) (You can see links before reply) است. به عقیده من او یکی از نابغه های موسیقی دوره ما می باشد.\nبه عقیده شما شخصیت یک نوازنده خوب چه می تواند باشد؟\nباید برداشت و تصور خود از یک قطعه و دامنه غنی در تکنیک و موسیقی داشته باشد. فکر می کنم نوازنده خوب هیچ گاه سعی ندارد خود را نشان دهد، بلکه همواره قدرت و زیبایی آهنگساز را به شنوده القا می کند.\nآقای سلای ممنون از وقتی که ما اختصاص دادید.\nSunday 29 May 2011, 10:09 PM\nاه و افسوس تا ویولنیست شدن بسی راه است :12:\nتا رام کردن ابلیس خوش نوا بسی راه است : :12:\nچو بینی که هایفتز و ایزائی و منوهین ها\nرام کردند این ساز سرکش را\nبدان بس راه رفتند و راه رفتند\nتا دانستند ان راز پنهان را\nراز چیست افسوس ان راز چیست\nهر چی هست من و تو ندانیم\nحال من برگشتم با مطالبی جدید\nدیدار ما ته ان راه\nراهی که پیمودند ان بزرگان\nSunday 29 May 2011, 10:47 PM\nسخن منوهین از ویولنیستی\nنوازنده ی ویولن موجودی است مستقل .هیچ دست بیگانه ای در ملک طلق او اختیار ندارد.هیچ گوشی جز گوش او زیر و بم صدا را تعیین نخواهد کرد.او به تنهایی مخدوم است و خادم به محض اینکه آرشه اش ساز را لمس کند چالشی شگفت انگیز آغاز میشود.در این چالش که بی وقفه ادامه می یابد کسب پیروزی به تمامی بر عهده ی خود اوست.این ارتباط بین ویولن و نوازنده اش است که این ساز را منحصر فرد ساخته. ویولنیست واقعی حق ندارد خسته شود .گرچه ممکن است با ناکامی هایی مواجه شود اما هرگز نباید از پا بیفتد"\nهر کی در مورد ویولن نوازی یک راز دارد واصلی ترین راه اینه که بر همه ی تکنیک ها و تمام پوزیسیون ها با اموزش از مکتب و مدرسه های ویولن نوازی و خلاصه هر چی هست. وقتی تمام این هارو پیمودی\nفقط کافیه .................................................. ................. رها کنی خودتو واین باعث میشه ویرتووزیته بوجود بیاد\nوقتی تو به این مرحله رسیدی دیگه موقع زدن باید احساستو پیاده کنی تکنیک+احساس قوی+سبک جداگانه= ویرتوئوز ویولن و این موقع است که موسیقی معنا میشه\nبتههون میگه برای "ویولنیست" شدن باید روزی 8 ساعت به مدت 30 سال تمرین کنی تازه برای ویولنیست شدن حدس بزن برای ویرتوئوز شدن چقدر زمان میخوای\nسعی تمام نت هارو ازسونات ها گرفته تا تمام اتود ها رو بزنی هر چقدر میتونی قطعات بزرگ و با اجراهای بزرگ" گوش" بده اما گوش ادن به معنا ی واقعی\nسلفژت رو قوی کن سعی کن انقدر قوی بشی تا به گوش ابسولوت برسی گوشی که بزرگان داشتند کی میدونه شاید داشتن گوش قوی راز موفقیته از کسی تقلید نکن همه چی رو کنترل شده رها کن این باعث میشه استایل خودتو داشته باشی\nمیخوایم در مورد استاد ایزائی و ویوتام بخونیم\nوقتی برای اولین بار به دیدن او در نیویورک رفتم معرفی نامه ای از دوست و مشوقش آدولفو بتی (Adulfo Betti) همراه داشتم. ملاقات دیگر ما دراسکارسدیل بود. ایزایی که در آن جا به همراه دوستش تیبود (Thibaud) زمانش را صرف موسیقی و تنیس می کرد، با خونگرمی از من پذیرایی کرد و با کمال میل درباره هنر و هدف هایش با من سخن گفت.\nاو درباره پرسش های من در رابطه با سال های تحصیلش اینگونه پاسخ داد:\n«عجیب است که چنین چیزی را می گویم اما پدرم اولین آموزگارم بود. من تا سال 1867 که به کنسرواتوار لیژ رفتم نزد پدرم آموزش می دیدم. در این کنسرواتوار من و اوید موسین (Ovide Musin) برای نواختن کنسرتو بیست و دوم ویوتی به طور مشترک برنده جایزه دوم شدیم. پس از آن من در بروکسل نزد وینیافسکی و سپس دو سال در پاریس نزد ویوتام آموزش دیدم وقتی که نزد ویوتام شاگردی می کردم او فلج شده بود و هرچند دیگر نمی توانست بنوازد اما استاد بی نظیری بود. من آن زمان در کنسرت ها نیز می نواختم. ویوتام مرد بسیار بزرگی بود؛ شکوه سنتِ نوازندگی او در «مکتب ویولون نوازی رمانتیک» جریان دارد.\n«سونات مدرن برای ویولن نیز وسیله ای است برای نشان دادن مهارت ویولن به معنی واقعی کلمه. سونات های سزار فرانک (Cesar Frank)، دیندی (d'Indy)، تئودور دوبوا (Theodore Dubois)، لوکو (Lekeu)، ویرن (Vierne)، روپارتز (Ropartz)، لازاری (Lazarri) همگی به خوبی بیان کننده احساسات بوده و در عین حال نیز بسیار ماهرانه ساخته شده اند. درست است که پارت های ویولن آهنگی دل نشین ایجاد می کنند اما تکنیک آن ها به هیچ وجه ساده نیست. سونات شگفت انگیز G ماژور لوکو را در نظر بگیرید: این سونات پیچیده، عظیم و نیازمند به کارگیری تکنیک در اجرا است. به علاوه ژرفای حیرت انگیز ملودی و کیفیت بالای احساسات موسیقیایی نیز از ویژگی های این سونات است».\nاین مورد همچنین درباره سونات سزار فرانک نیز صدق می کند. ایزایی می گوید: «اجرای این سونات های بزرگ به دو نوازنده احتیاج دارد، زیرا بخش های پیانو آنها گاهی بسیار ماهرانه و با جزئیات بسیار نوشته شده اند. سزار فرانک سوناتش را روز 26 سپتامبر 1886 یعنی روز عروسی من به عنوان هدیه عروسی برایم فرستاد! واقعیت این است که کارهای بسیار مهم زیادی به من تقدیم شده است. به عنوان مثال می توانم از آثاری از این آهنگسازان نام ببرم: شوسون (Chausson)، رپارتز (Ropartz)، دوبوآ (Dubois) (سونات – که پس از سونات سزار فرانک یکی از بهترین سونات هاست)، دیندی (d’Indy)، گابریل فوره (کوئینتت)، دبوسی (کوارتت)! تعدادشان زیاد است و نمی توانم همگی را الآن به خاطر بیاورم، سونات های ویولن، موسیقی سمفونیک، موسیقی مجلسی، اثرهای کرال، و ساخته هایی از هر نوع!»\n«همانطور که می دانید دبوسی در اصل هیچ اثری را برای ویلن و پیانو ننوشت، شاید به جز اثری که دوراند آن را در دوران آخرین بیماری او منتشر کرد. در عین حال او تا چند قدمی ساختن اثری برای من پیش رفت. او پانزده سال پیش به من گفت که دارد نکتورنی برایم می سازد. بعد از آن، من تور کنسرتی را اجرا کردم و برای مدت طولانی در سفر بودم.»\n«وقتی که به پاریس بازگشتم به او نامه ای نوشتم تا ببینم نکتورن من تمام شده یا نه. دبوسی پاسخ داد که به دلایلی آن را به جای اینکه برای ویولن سولو بنویسد برای ارکستر نوشته است. این اثر یکی از Trois Nocturnes برای ارکستر است. شاید یکی از دلایلی که باعث شده آثار زیادی به من تقدیم شود این باشد که من به عنوان یک هنرمندِ تفسیرگر، تخصص خودم را محدود نکرده ام. من هر نوع اثری را، از باخ گرفته تا دبوسی، نواخته ام چون هنر باید جهانی باشد!»\nایزایی بر بازوی راست و انگشتانش کنترل خارق العاده ای دارد که باعث می شود ظریف ترین و دقیق ترین نوانس های تونال را در هر زمان و در هر آرشه کشی اجرا کند.\nاو همچنین، ظاهرا به آسانی و بی هیچ تلاشی، از پس پیچیده ترین مشکلات تکنیکی بر می آید. تن (tone) ایزایی به درستی «طلایی» نامیده شده است. خالی از لطف نیست اگر تعریف ایزایی از تن را در این جا مطرح کنیم: «تن در موسیقی چیزیست که به دل راه میابد و توسط روح بیان می شود!»\nایزایی در ادامه می گوید که «اگر مکانیزم نوازندگی را در نظر بگیریم امروزه ابزار های ویولن نوازی استادانه، بیان احساسات، تکنیک و شیوه نوازندگی اهمیت بیشتری نسبت به گذشته دارند. اگر قرار باشد که درونیات نوازنده بدون هیچ محدودیتی بروز پیدا کنند، این موارد به بخش هایی ضروری و جدایی ناپذیر از نوازندگی تبدیل می شوند.»\n«هرچه نوازنده ماهر تر بوده و تسلط بیش تری بر کارش داشته باشد کمتر توجه شنونده را به جنبه های فنی نوازندگی جلب می کند. هر آنچه که نشان دهنده تلاش، ناشیگری و دشواری نوازنده در نواختن باشد، باعث انزجار شنونده ای می شود که بیش از هر چیز از صدای ویولن لذت می برد. ویوتام می گفت: هیچ تحریری به خودی خود ارزشی ندارد، آواز بخوانید، آواز بخوانید! (Pas de trait pour le trait--chantez, chantez)\n«اکنون بسیاری از نوازنده ها دیگر آواز نمی خوانند! آنها خرسند هستند که می توانند کم و بیش از پس مشکلاتی که با آنها مواجه می شوند برآیند؛ اما مسئله این است که افکتی که بکار می گیرند بسیار آشکار است و هر چند ممکن است این افکت ها گاهی مایه شگفتی شوندگان شود اما هیچ گاه نمی تواند بر آن ها تأثیر گذار باشد یا آنها را خشنود کند\n"دیدار ما ته ان راه"\nMonday 30 May 2011, 10:40 AM\nکارت خیلی درسته داداش. دستت درد نکنه.\nThursday 2 June 2011, 10:38 AM\nاینم ادامه ی مطلب:\nایزایی و مکتب ویولون بلژیک (IV) منبع: harmonytalk\n« در زمان ویوتی (Viotti) و رد (Rode) قابلیت های هارمونیک محدودیت بیشتری داشتند، تعداد آکوردها کم بودند و آکورد نهم وجود نداشت. اما اکنون مطالب تکنیکی برای ایجاد تکنیک نوین ویولن وجود دارد: در واقع من یک سری مطالعات در زمینه ویولن انجام داده ام که دست نویس هستند که شاید روزی آنها را با هدف گسترش تکنیک ویولن منتشر کنم.»\nرازها و صدا های زیادی هستند که هنوز کشف نشدند:21ox66r:39:\nWednesday 8 June 2011, 10:43 AM\nدر بین تمام بزرگان هیچ کس نمی تونست هیجان اهنگ یا قطعه ای رو که می زد پنهان کنه و همه در صورت ودر حرکات حس خود را انتقال می دادند اما منوهین کسی دیگر بود\nاو ارامش خود را کاملا حفظ می کرد و هیجان را در درونش میریخت ولی موسیقی که از ساز او شنیده میشد خیلی با روح تر از بقیه بود و کاملا فرق داشت\nیهودی منوهین در 22 آوریل 1916 در خانواده ی از یهودیان مهاجر روسیه در نیویورك به دنیا آمد از كودكی نبوغ فراوان در موسیقی را از خود نشان داد و آموزش نوازندگی ویولون را از 5 سالگی آغاز كرد.\nیهودی منوهین از 6 سالگی نخستین كنسرت خود را داد و در 7 سالگی همراه با اركستر سنفونی سانفرانسیسكو سنفونی اسپانییی لالو را اجرا كرد.\nدر سن 10 سالگی منوهین در كارنگیهال نیویورك ساز میزد و حتی 13 سالش نشده بود كه به عنوان تكنواز ویولون همراه با اركستر فیلارمونیك برلین به رهبری برونو والتر كنسرتوی بتهوون ، برامس و باخ را اجرا كرد.\nیهودی منوهین علاوه بر این كه چهره ی انسان دوست و انسان مدار و از فعالان اقدامات بشر دوستانه بود شهرت بسزایی داشت.\nدر زندگینامه ای كه به قلم خود او در سال 1977 با عنوان "سفر پیان ناپذیر" انتشار یافت منوهین نوشته است "موسیقی و بخصوص ویولون رشته ای است كه قلبها را به یكدیگر پیوند میدهد".\nاو كه فردی بسیار پر انرژی بود و بطور متوسط سالی 120 كنسرت اجرا میكرد در كنار فعالیت هنری هیچگاه از خدمات اجتماعی نیز باز نه ایستاد، دو جشنواره بزرگ موسیقی "گشتاد" در سوئیس و "بث" در انگلستان به دست او تأسیس شده است و آكادمی بین المللی نوازندگان جوان ساز زهی در گشتاد نیز در سال 1977 به دست او بنا نهاده شد.\nبا اینكه منوهین به نسل گذشتة نوازندگان تعلق دارد اما فعالیت او هیچگاه بر عرصه موسیقی كلاسیك محدود نشد. او در كنار اجری آثار سنگین و بزرگ موسیقی همراه با "استفانه گراپلی" موسیقی جاز اجرا میكرد و دركنار "راوی شنكر" نوازندة بزرگ هندی آهنگهای عرفانی شرقی مینواخت.\nمنوهین با ینكه یهودی بود آشكارا از فلسطینیها دفاع میكرد و به همین دلیل مورد خشم اسرائیل قرار داشت. او همیشه میگفت : "اسرائیل با توجه به عملكردی كه در تاریخ كوتاه خود داشته است نباید انتظار موافقت و همدلی از كسی داشته باشد".\nمنوهین سالهای آخر عمر خود را بیش از هر چیز به آموزش و حمایت از كودكان و نوجوانان مستعد موسیقی وقف كرد. او در سال 1963 مدرسة شبانه روزی باری آموزش موسیقی در حومه لندن تأسیس كرد كه برخی از بزرگترین نوازندگان اركسترهای بزرگ جهان را پرورش داد.\nمنوهین دو بار در سالهای 1937 و 1944 ازدواج كرد و از آنها صاحب سه پسر و یك دختر شد.\n‹‹موشه منوهین›› پدر یهودی منوهین یكی از سرشناسترین یهودیان مهاجر از روسیه به غرب در اویل قرن بیستم است. ‹او› بعد از انقلاب روسیه 1917 به انگلستان مهاجرت كرد او یك یهودی معتقد و پیبند به اوصول بود. بعد از كنگره اول صهیونیستها در سوئیس در سال 1897 فعالیت آشكار و دامنه داری علیه نژاد پرستی صهیونیستی آغاز كرد و به فلسطین آنروز مسافرت نمود و زندگی مردم فلسطین را از نزدیك دید و با نوشته های خود به سختی علیه بیدادگری به مردم فلسطین اعتراض نمود بطوریكه مورد خشم سازماناهی صهیونیستی قرار گرفت ولی به هیچ وجه پا پس نكشید و تا پیان عمر به اصول اعتقادی دینی انسانی خود وفادار ماند.\nدر وفاداری او به یهودی بودن نقل كرده اند كه همراه همسر و پسر خردسالش كه هنوز باری او شناسنامه نگرفته بود به شهر لندن رفت و در جستجوی آپارتمانی بری اقامت خود میگشت بالاخره محلی را بری سكونت انتخاب كردند و اما در موقع نوشتن پرسشنامه صاحب خانه متوجه شد كه خانواده منوهین یهودی هستند باری اینكه منتی بر آنها گذاشته باشد گفت: «نمیدانستم شما یهودی هستید. قیافه شما مثل سیر یهودیها نیست» موشه منوهین برآشفت و به همسرش گفت نام فرزندمان را یهودی میگذاریم تا كسی در یهودی بودن او شك نكند و همین كار را كرد. لازم به توضیح است كه یهودی اسم خاص نیست كه بر افراد بگذارند.\nمرگ یهودی منوهین به عنوان یكی از بزرگترین چهره ی شاخص هنر و فرهنگ قرن بیستم جهان حتی محافل سیاسی را تحت تأثیر قرار داد و رهبران جهان را نیز به اظهار نظر وا داشت.\nرومن هرتزوگ رئیس جمهور آلمان پس از اطلاع یافتن از درگذشت منوهین در كشور خود او را یكی از پر آوازه ترین موسیقیدانان قرن خواند و گفت : "ما به سوگ یكی از بزرگترین خادمان نوع بشر نشسته\nایم، جهان با مرگ منوهین به مكانی حقیرتر بدل شده است" .\nژاك شیراك رئیس جمهور فرانسه نیز از منوهین به عنوان یكی از بزرگترین نوازندگان ویولون در قرن حاضر كه شخصیتش حتی از جهان موسیقی هم فراتر رفته است یاد كرد و دربارة او گفت: " با فقدان او به روشنا یی ها خاموشی گرائیدند و روشنی قلبهای ما نیز رو به افول نهاد".\nپری ماكوف نخست وزیر روسیه پس از اطلاع یافتن از مرگ یهودی منوهین با صدور پیامی با اشاره به اینكه منوهین از تبار روس بوده است، نقش بزرگ او را در فرهنگ جهان قرن بیستم ارج نهاد و گفت: "كنسرتوهای منوهین را در سالهای پس از جنگ جهانی دوم به یاد میآورم او باری همیشه در خاطرة ملت روسیه باقی خواهد ماند".\nآلبرت انیشتن ، فیزیكدان بزرگ جهان كه خود نوازندهی چیره دست نیز بود سالها پیش پس از شنیدن كنسرتی از منوهین گفته بود : "حالا میفهمم كه خدایی هم هست".\nWednesday 8 June 2011, 02:21 PM\nتلاش حرفه ای بودن و اعتماد به نفس و احترام گذاشتن به شنونده و تماشاچی و ارزشو احترامی که برای اثر خود قائل بودند و با عشق این کار را دنبال می کردند اما اینکه جلوی مردم خم بشن را قبول ندارم خضوع و خشوع فقط و فقط در برابر خداوند متعال باید باشه ولا غیر اینکه در جواب تشویق تماشاچیان خم بشیم درست نیست اگر قرار احترامی باشه همون کار بی عیبو نقصی که باعث ایجاد شادی و به وجد آوردن تماشاچیان میشه درسته و این در جواب تشویق تماشاچیان واحترام به اونها کافیست ... تماشاچی دنبال تعظیم کردن هنرمند نیست دنبال اثر خوبی که بتونه باش همزادپنداری کنه و این در بزرگان ما به وضوح مشاهده شده و اسم این کارو نمیشه غرور گذاشت این بالاترین احترام میتونه باشه ....\nWednesday 8 June 2011, 07:10 PM\nدر دنیای موسیقی یهودی منوهین عجیبترین و در عین حال دوست داشتنی ترین چهره ایه که دیدم! قیافش، استیلش، آرامشش، و از همه مهمتر اون چه که از ویولنش به گوش میرسه از اون شخصیتی بی نظیر ساخته. رفتار های بشر دوستانه و هنر نوازندگی دو مقوله ی جدا هستند. چیزی که یهودی منوهین رو از بقیه ویولنیست ها جدا میکرد نه یهودی بودنش بود و نه اقداماتش در مورد حقوق بشر. ایتژاک پرلمن بزرگترین ویولنیست حال حاضر (طبق گفته ی منتقدان و نظر سنجی های گوگل و یاهو) در مورد یهودی منوهین این چنین میگوید: وقتی آثار منوهین رو با نوازندگان دیگر مقایسه میکنم به این نتیجه میرسم که کسی بهتر از او نیست. در زندگی نامه ای که دوست عزیزمون زحمت کشیدن گذاشتن از زندگی هنری منوهین کمتر گفته شده و این زندگی نامه ی یهودی منوهین به عنوان یک ویولنسیت نیست.\nWednesday 8 June 2011, 07:24 PM\nدر زمان پاگانینی همونطور که تو زندگی نامش نوشته بود عوام به او شیطان میگفتند و هنرش رو جادو میدونستن. پاگانینی 200 سال پیش بود و از طرف عوام اینجوری خطاب میشده. اما چه چیزی در یهودی منوهین بوده که باعث شد Ivry gitlis یکی از ویولنیست های بزرگ معاصر (نمیدونم مرده یا نه) بگه که منوهین انسان نیست و فرشته است. آدا هاندل (ویولنیست زن) میگه من در وصف منوهین فقط یک کلمه میتونم بگم: magic (جادو). از طرف انسان های روشن فکر امروزی، این طور توصیفات، نشون دهنده ی عظمت منوهینه. مستند The Art of Violin رو نگاه کنین. البته اونا این کلمات عجیب غریب رو برای نشون دادن هنر منوهین گفتن.\nWednesday 8 June 2011, 08:08 PM\nاز همکاری که می کنین صمیمانه ممنونم متاسفانه اطلاعات زیادی پیدا نکردم در مورد یهودی بزرگ\nهیچ کس همانند او نمیتونست انقدر استایل خودش رو حفظ بکنه او ابلیس خوش نوا رو خیلی خوب رام کرده بود\nاو همینجوری ویولن نمی زد همراه با هر نت احساس و ظرافت رها می کرد\nاینم چند اجرا از او\nهمونطور که در فرمول ویرتوئوز شدن گفتم داشتن یک سبک درست و متفاوت باعث میشه که رنگ و نوای زدن شما با دیگران متمایز بشه و منوهین یک سبک دیگه داشت که هیچ کس نمی تونست از او تقلید کند\nSaturday 11 June 2011, 05:16 PM\nوینیاوسکی در کنار اثارش ]چهار کاپریس ساخت برای دو ویولن\nکه در ان ها نهایت ظرافت و احساس و تکنیک را گنجانده\nامروز به بررسی ان ها میپردازیم\nدانلود کنید و گوش بدید و همزمان بخونید\nنتش You can see links before reply\nواینم اجراش با نتش You can see links before reply\nدر سل مینور با تمپوی moderato\nابتدا کاپریس اول با یک پاساژ کوتاه ارام و با هارمونی بسیار قوی دو ویولن اغاز میشود\nویولن 2 بعد از دو میزان سکوت همان ملودی ویولن 1 را مینوازد وینیاوسکی از این راه یک هارمونی بسیار جالب را بوجود اورده\nپاساژ اول بسیار ارامش بخش و زیباست و باری دیگر تکرار میشود با حالت dolce\nبه مرور موسیقی اوج میگیرد و ویولن 1 شروع به زدن دوبل نتهایی ارام میکند ویولن 2 با فواصلی هارمونیک همراه ویولن 1 میشه\nسپس عبارت هایی با دینامیک sfz خشک و ناگهانی زده میشند و دوبل نتی کوبنده از طرف ویولن 1 زده میشه\nو ویولن دو با اکورد دیگر کوبندگی رو به اوج میرسونه\nویولن 1 دوبل نت هایی اوج گیرنده را مینوازد و بعد با عبارتی فرود می اید\nبعد از یک نت 4 ضربی ارام ارام دو ویولن ملودی اصلی را شروع می کنند ویولن 1 شروع به زدن پاساژی جدید میکنه و ویولن 2 با دوبل نتی با فاصله ی پنجم همراه میشه و زمینه برای موسیقی اصلی ارام ارام فراهم میشه\nتمپوی allegro moderato\nتم اصلی شروع میشه و ویولن 1 شروع به زدن یک پاساژ به یک فرم با لهجه های متفاوت میکنه همراه ان\nویولن 2 با عبارت های زیبایی او را همراهی میکند\nموسیقی اوج میگیرد و فرود میشیند و بعد از سکوتی که باعث درک بهتر ملودی میشه ادامه پیدا میکنه\nبازی با دینامیک از ویژگی های این اتود هست عبارت با لهجه ی شاد تری تکرار میشود و بعد اکوردی عبارت باز تکرار میشه\nعبارت های بازیگوشانه ویولن 1 همراه با عبارت های زیبای ویولن 2 هارمونی بسیار زیبایی دارند\nاتود با فرودی زیبا به پایان میرسد\nMonday 13 June 2011, 08:18 PM\nخوب ادامه میدیم امیدوارم از اولی خوشتون اومده باشه\nدر دو مینور\nعبارت ارام با کاراکتر جالب توسط ویولن 1 نواخته میشوند و حس جالبی را با توالی نت و دوبل نت ههای پایین ایجاد می کند\nبعد رسیدن به دینامیک f بعد از مکس کوتاهی ویولن شروع به زدن ملودی با هارمونی غمگینی با ویولن 2\nهارمونی با فراز و نشیب های دو ویولن با حفظ ملودی ادامه پیدا میکند و بعد از ریتاردی\nمدولاسیون به سل مینور\nملودی جدید با عبارت های کوبنده و ویرتوئوز از طرف دو ویولن شروع میشه و ادامه پیدا میکنه تا ویولن شروع به زدن ارپژ هایی بسیار بارنگ میکنه و ویولن 2 اورا با نت های تغزلی هدایت میکنه و ملودی کوبنده تکرار میشه همراه با و اوج ویلون 1 و فرود ویولن2\nملودی ارام تکرار میشه به همراهی ویولن 2 بسیار تغزلی و بارنگ و هارمونی غمگین تکرار میشه همراه با تزیین دینامیک\nملودی کوبنده تکرار میشه و بعد از ان ملودی تغزلی همراه با پیتزیکاتوی ویولن 2 و بعد با با عبارتی ارام موسیقی به پایان میرسد\nفرازها و نشیب ها در این کاپریس حیرت انگیزه\nThursday 16 June 2011, 11:21 AM\nنتونستم خصوصی بفرستم. نشد. مستند the art of violin رو استادم بهم داده. چیزه کم یابیه. فکر نکنم بتونی از بازار پیداش کنی. حجمشم خیلی زیاده که بخوای دانلود کنی البته بسته به سرعت اینترنتت داره که باز لینکشو نمیدونم باید سرچ کنی. از استاد آموزشگاه خودتون یا استاد آموزشگاههای دیگه که کلاسیک کار میکنن بپرس اونا به احتمال زیاد دارنش.\nSaturday 25 June 2011, 02:07 PM\nخوب میپردازیم به شماره 3و4\nدر ر ماژور با تمپوی allegro moderato\nعبارت های سریع توسط ویولن 1 زده میشه وی ویولن 2 اورا همراهی میکنه\nبا تغییر لهجه های متفاوت عبارت ادامه پیدا میکند تا میرسد به یک مدولاسیون به سی ماژور\nغبارت با همان فرم ادامه دارد و بعد از چند میزان مدولاسیونی به سل ماژور بسیار جالب است که لهجه ی ویولن یک کاملا حفظ میشود\nمدولاسیونی دیگر به سی بمل ماژور و لهجه کمی تغییر پیدا میکند احتمالا در بین کاپریس ها این یکی بسیار دشوار تر است تغغیر گام ادامه دارد\nسپس با عبارتی بالا رونده از طرف ویولن 1 و پیتزیکاتو های ویولن 2 این کاپریس زیبا به پایان میرسد\nno.4 و اماشماره ی 4\nکه معروف ترین این کاپریس هاست\nعبارت زیبا و بازیگوشانه ویولن 1 بسیار دلنشین است و ما را به دنیای خیالی میبرد و همواره پیتزیکاتوها و دوبل نت های ویولن 2 همراه میشوند\nدر الا مینور با تمپوی saltarella\nویولن 1 ایده اصلی اهنگ را شروع می کند و ویولن 2 عبارت هایی ضد ضرب را می نوازد\nویولن 1 همواره اوج میگرد و بسیار زیبا فرود می نشیند و ضد ضرب های ویولن 2 به فرم های تکنیکی مختلف زده میشود\nایده ای جدید ارائه میشه توسط ویولن 1 و ویولن 2 اورا با عبارت هایی همراهی میکنه عبارتی اوج گی رنده توسط ویولن1 نواخته میشه و ویولن 2 با تریل هایی سریع پاسخ میده\nعبارت اصلی باری تکرار میشه و با فراز و نشیب های ویولن 1 به زیبایی به پایان میرسد\nامیدوارم از شنیدن کاپریس ها لذت برده باشید\nSaturday 25 June 2011, 02:31 PM\nو اما رسیدیم به انتونیو ویوالدی اهنگساز و نوازنده ی ویولن\nآنتونیو لوچو ویوالدی (به ایتالیایی: Antonio Lucio Vivaldi) (زاده ۴ مارس ۱۶۷۸ - درگذشته ۲۸ یا ۲۷ ژوئیه ۱۷۰۴) کشیشی ونیزی، یکی از مشهورترین آهنگسازان دوران باروک و ویلنیستی چیره‌دست بود. او به «کشیش موقرمز (به ایتالیایی: Il prete rosso) نیز مشهور بوده است.\nآنتونیو لوچیو ویوالدی در ۴ مارس ۱۶۷۸ در ونیز پایتخت جمهوری ونیز به دنیا آمد. او به دلیل خطری که تهدید به مردنش می‌کرد توسط یک قابله و در خانه‌اش غسل تعمید داده شد که البته دلیل این خطر معین نشده‌است اما احتمالاً ضعف جسمانی کودک و یا زمین لرزه‌ای که در آن روز باعث لرزش شهر شده بود علت این غسل غیر رسمی بود و غسل رسمی ویوالدی تا دو ماه پس از تولدش انجام نشد.\nپدرش جوانی باتیستا تا قبل از آنکه به عنوان یک ویلنیست حرفه‌ای شناخته شود، به آرایشگری می‌پرداخت. او ابتدا نواختن ویلن را به پسرش آموخت و سپس همراه او در سراسر ونیز به کنسرت دادن پرداخت.\nرییس این انجمن جوانی لگرنتزی maestro di cappella در بازیلیکای سن مارکو و یکی از آهنگسازان اولیه دوران باروک بود و ازاین رو احتمال دارد که آنتونیوی جوان اولین درس‌های کمپوزیسون خود را از او گرفته باشد. این احتمال می‌رود که پدر ویوالدی نیز خود یک آهنگساز بوده باشد: در ۱۶۸۸ اپرایی تحت عنوان la fedelta sfortuna توسط شخصی به نام جوانی باتیستا روسی(Giovanni Battista Rossi) نوشته شده بود و این همان نامی است که پدر ویوالدی در انجمن موسیقیدانان سنتا چچیلیا بکار می‌برد(او به دلیل رنگ قرمز موهایش که یکی از مشخصه‌های این خانواده بود از کلمه rosso (قرمز) استفاده می‌کرد).\nMonday 11 July 2011, 04:13 PM\nخوب دوستان کمی به عقب میریم شاید بیشتر از یکم می ریم به دوران باروک دوران ویولدی.پورسل.کورلی و .......\nاخ ای وای اصلی رو فراموش کردم کسی رو که استاده حضرته مستر ه تمام این لقب ها شایسته ی اوست منظورم یوهان سباستیان باخ هستش امروز به او میپردازیم\n● زندگی باخ\nزندگی یوهان سباستیان باخ برخلاف موسیقی باشکوه و استادانه.اش، زندگی یکنواخت و بی.حادثه.ای بود. او در سال ۱۶۸۵، در شهر آیزنباخ آلمان به دنیا آمد و برخلاف آهنگساز معاصرش، هندل، کمتر به سفر می.رفت و در طول زندگی، بیش از آنچه که به عنوان یک آهنگساز شناخته شده باشد، به عنوان نوازنده ارگ معروف بود. او که در یک خانواده بزرگ موسیقیدان به دنیا آمده بود، در شغلهای مختلف درباری و کلیسایی، خدمت و در زمینه.های گوناگون موسیقی از قبیل آهنگسازی، تنظیم، رهبری، آموزش، نواختن ارگ، هارپ سی.کورد و ویولن فعالیت کرد. او استاد مدرسه سنت توماس و مد.ّت ۲۶ سال مدیر موسیقی عمده.ترین کلیساهای شهر لایپزیگ بود.\n● اهمیت باخ\nباخ در همه زمینه.هایی که فعالیت می.کرد، از جمله در نواختن ارگ و موسیقی کلیسایی ملهم از مضامین دینی، نگارش آثاری برای ویولن و امثال آنها، بر همه موسیقیدانهای عصر خود برتری داشت و توجه او به نظم تکنیکی بنیادین در موسیقی (کنترپوآن) بی.همتاست و ترکیب ملودیهای مستقل در جهت خلق آثار هارمونیک و ریتمیک جاویدان، کار کسی جز او نیست. باخ در این زمینه صاحب چنان تشخ.ّص والایی است که سایه خود را بر سر کل تاریخ موسیقی انداخته است و امروزه هم، موسیقیدانان برجسته جهان، از این نظم بی.نظیر، بهره. می.برند.\n● خاندانی سرشار از اساتید موسیقی\nیوهان سباستیان باخ متعلق به خاندان شگفت.آوری است که تراکم و تعداد موسیقیدانهای بزرگ در آن، در هیچ خاندان دیگری دیده نشده است. خاندان باخ در فاصله هشت نسل و در فاصله قرنهای ۱۶ و ۱۹، بیش از هشتاد موسیقیدان را به دنیا عرضه کرد. آنها عمدتا.ً در ناحیه مرکزی آلمان زندگی می.کردند و خود او در منطقه.ای کوهستانی که امروزه باواریا نامیده می.شود، به دنیا آمد. افراد این خاندان یا در دربار و یا در کلیسا خدمت می.کردند و ازدواج آنها هم با خانواده.هایی صورت می.گرفت که اهل موسیقی بودند و یوهان سباستیان باخ هم در ازدواج دو.ّمش به سراغ دختر یک نوازنده کلیسا رفت.\nدر دوره باخ، از طریق نوازندگان و موسیقیدانهای درباری و توسط افرادی که قصد داشتند از طریق موسیقی به پرستش اجتماعی دست پیدا کنند، نوعی موسیقی زنده و سرشار از مضامین دلپذیر، پدید آمد. افراد خاندان باخ، با توانایی و درک بالای موسیقایی، سنتی را پایه.ریزی کردند که از سویی ریشه در موسیقی باشکوه و ریشه.دار درباری داشت و از سوی دیگر منادی جنبش اصلاح.طلبانه دینی و مبتنی بر اندیشه.های «لوتر» بود.\nموفقیت و شکست افراد خاندان باخ دقیقاً با شرایط اجتماعی ارتباط پیدا می.کرد. با گسترش سریع و فوق.العاده اجرای موسیقی در دربارها، شهرها و کلیساها در اواخر قرن شانزدهم، فعالیت آنها هم به اوج خود رسید و با کاهش اهمیت نهادهای موسیقایی هدایت.کننده.ای چون ارکستر دربار، فعالیت آنها هم محدود می.شد. اعضای خاندان باخ، پیوسته یکدیگر را آموزش می.دادند و استعدادهای جدید را در میان خود کشف می.کردند. از جمله خود یوهان سباستیان به افرادی چون لورنز باخ، یوهان برنارد باخ، یوهان الیاس باخ، یوهان هاینریش باخ، ساموئل آنتون و یوهان ارنست باخ درس می.داد، اما اوج شکوفایی موسیقایی این خاندان در او جلوه کرد و دیگر اعضای خاندان، هرگز به پای او نرسیدند.\nاعضای خاندان باخ، از تاریخچه زندگی خود به عنوان ناقلان سن.ّت موسیقایی به نسل بعد، به خوبی آگاه بودند و یوهان سباستیان باخ هم به صورتی سیستماتیک تاریخچه خانوادگی، تولدها، ازدواجها و میراث موسیقایی خاندان خود را بررسی می.کرد. تقریباً همه اعضای این خاندان، نوازندگی را می.دانستند (مخصوصاً نواختن کی.بورد) و سایر سازها را هم خوب می.نواختند. قبل از یوهان.ها، اعضای برجسته خاندان باخ، اثری را خلق نکردند چون در دوره آنها، آهنگسازی توسط کسانی انجام می.شد که آموزشهای خاصی دیده و عمدتاً نوازنده ارگ بودند. مسئولیت موسیقی کلیسا که در خدمت اهداف دینی بود، عموماً به عهده یک استاد موسیقی قرار داشت. اعضای خاندان باخ، با نوشتن موسیقی برای مراسم عروسی و عزاداری که بابت آنها پول خوبی پرداخت می.شد، به درآمد اندک خود از کلیسا می.افزودند.\n● دوره کودکی\nیوهان سباستیان باخ در اجرای موسیقی با ویولن و ارگ، نبوغ خارق.العاده.ای داشت و در نوجوانی توانست در این زمینه و در ارزش.گذاری به اصول اخلاقی، شهرت فراوانی را کسب کند. او توانست با آثار شگفت.انگیزش، در تاریخ موسیقی، جایگاه خاصی را به خود اختصاص دهد. او در کودکی در همان شهری که مارتین لوتر به دنیا آمد به مدرسه.ای لاتینی رفت. یوهان خواننده بی.نظیری بود و تحت نظر یک استاد موسیقی و همراه با ساز پدرش، در کلیسا آواز می..خواند. عموی یوهان هم نوازنده ارگِ کلیسا بود. یوهان در سال ۱۶۹۴ مادرش را از دست داد و پدرش در سال ۱۶۹۵ ازدواج کرد و ا.ندکی بعد، از دنیا رفت. از آن پس، یوهان و برادر بزرگش، ژاکوب، تحت نظر بزرگ.ترین برادر خانواده، یوهان کریستوفر باخ، قرار گرفتند و چند سالی به مدرسه رفتند.\nدر سال ۱۷۰۰ با افزوده شدن فرزند جدیدی به خانواده کریستوفر، او دیگر نتوانست هزینه تحصیل یوهان و ژاکوب را بپردازد و شخصاً به آموزش ارگ به سباستیان پرداخت. در همین دوران بود که سباستیان به شیوه.ای خودآموز و به تقلید از آثار آهنگسازان بزرگ، به تدریج این علم را آموخت. درباره او در جوانی داستان جالبی را نقل می.کنند و می.گویند در این سن از آیزنباخ به لورنبرگ رفت تا تحصیل کند. بعدها سری به هامبورگ زد و با عمویش ملاقات کرد.\nسپس بی.پول و مفلس به لورنبرگ برگشت و ناچار شد بیرون یک مسافرخانه اقامت کند. ناگهان مردی، دو عدد کلّه ماهی را جلوی او انداخت (در آیزنباخ، ماهی نشانه لطف بود). یوهان کله.ها را برداشت تا ببیند گوشت به درد بخوری در آنها باقی مانده یا نه. او داخل کله.ها را نگاه و دو سکه پیدا کرد و با آن، هم غذای حسابی خورد و هم توانست به خانه عمویش در هامبورگ برگردد!\nدرباره زندگی خصوصی و شخصیت باخ، مطالب زیادی باقی نمانده است. او دو ازدواج سعادتمندانه داشت و صاحب ۲۰ فرزند شد. همسر اول او در سال ۱۷۲۰ درگذشت. اغلب فرزندان او کمی پس از تولد و یا در عرض دو سال، مردند و آنهایی که باقی ماندند، اغلب موسیقیدانهای بزرگی شدند. غیر از حوادث پیش. پا افتاده و جزئی، او ظاهراً دچار هیچ مشکلی نبوده و همیشه زندگی خانوادگی و شغلی آرام داشته است. او از نظر اقتصادی، جزء طبقات فرودست جامعه محسوب می.شد و در صورت ضرورت برای به دست آوردن حق و حقوق و شرایط مناسب کاری، از مبارزه ابایی نداشت. شرایط برای او و موسیقیدانهای هم.عصرش بسیار دشوار بود و بنابراین گاهی مجبور می.شدند برای سه کارفرما، از جمله شورای شهر، دربار، کلیسا و حتی افراد و نهادهای دیگر، کار کنند.\n● تدریس و آموزش\nطولانی.ترین دورة کاری باخ در لایپزیگ گذشت که از نظر بازرگانی، شهری توسعه.یافته و دارای سی.هزار نفر جمعیت بود. در این شهر پنج کلیسای بزرگ (از جمله کلیسای سنت نیکولاس و سنت توماس) وجود داشتند که باخ در آنها مسئولیت اداره موسیقی را به عهده داشت و وظایفی چون تدریس و آهنگسازی برای مراسم ویژه را انجام می.داد.\nمدرسه کلیسای سنت توماس، بسیار قدیمی بود و دوره.های روزانه موسیقی را با دوره.های شبانه.روزی که شاگردان آنها در همان مدرسه اقامت می.کردند، از سالها قبل راه.اندازی کرده بود. این مدرسه برای پسران جوان، پنجاه و پنج بورس تحصیلی تدارک دیده بود و آنها موظف بودند با خوانندگی یا نواختن ساز در مراسم یک.شنبه کلیساهای لایپزیگ و انجام سایر کارها در زمینه موسیقی، مبلغ بورس را به مدرسه برگردانند. این دانش.آموزان بر اساس تواناییهای موسیقایی و سایر لیاقتهای تحصیلی، بورس می.گرفتند.\nیوهان سباستیان باخ در سلسله مراتب اداری این مدرسه، نفر سوم بود و هر روز چهار ساعت موسیقی و زبان لاتین تدریس می.کرد. او و شاگردانش موظف بودند برای مراسم یک.شنبة چهار کلیسا برنامه.هایی را تدارک ببینند و در دو تا از آنها، باید هر یک.شنبه در میان، اثر تازه.ای اجرا می.شد.\nدر هنگام برگزاری مراسم ویژه، باخ اجازه داشت غیر از شاگردانش، از نوازندگان شهری هم استفاده کند، ولی در مجموع، دسترسی چندانی به آنها نداشت و انجام چنین کار عظیمی با آدمهای آماتوری چون شاگردان مدرسه، کار کمرشکنی بود. او در فاصله سالهای ۱۷۲۳ تا ۱۷۲۷، برای مراسم هر یک.شنبه و جشنواره.های بزرگ، حدود ۱۵۰ اثر نوشت. آثار او بسیار دقیق و اجرای آنها توسط خواننده، دشوار بود.\nباخ به رغم تمایل به مکتب لوتر، از گرایشهای مذهبی گوناگون در آثارش بهره می.برد. این توانایی از جهتی به آشنایی او به سبکهای گوناگون مربوط می.شود، زیرا او همه نوع موسیقی، از موسیقی رقصهای سکولار تا موسیقی کلیسای کاتولیک و ملودیهای سادة فولکلوریک را دقیقاً می.شناخت و از همه آنها استفاده می.کرد و پیوسته این سؤال مشهور لوتر را تکرار می.کرد که، «چرا فقط شیطان باید بهترین نغمات موسیقی را در اختیار بگیرد؟»\nمهم.ترین آثار باخ، آثار دینی او هستند. او با نبوغ خارق.العاده.اش، ترکیب کاملی از موسیقی و مضامین دینی را به جهان موسیقی ارائه کرد. این نبوغ به بهترین وجه در اثری به نام B Minor Mass جلوه کرده است.\nباخ در سال ۱۷۴۹ نابینا شد و دیگر نتوانست اثری را خلق کند. او در سال ۱۷۵۰ در لایپزیگ درگذشت و غیر از آثار دینی، آثار موسیقایی بی.شماری را نیز از خود به.جا گذاشت. آثار او احساس تعهد عمیقش را به مذهب لوتری نشان می.دهند. او در حاشیه تفسیر آبراهام کالوف از انجیل لوتری، مطالب جالبی را برای استفاده شخصی خود نوشته است. در یکی از این حاشیه.ها آمده است:\n«هر جا که موسیقی روحانی حضور دارد، خداوند، رحمت و برکاتش را به بندگانش به طور ویژه.ای هدیه می.دهد.»\nMonday 11 July 2011, 04:23 PM\nو اما چند نکته در مورد اثار باخ و نکاتی کلیدی در نواختن ان ها\nاز قول ویکتوریا مولوا\nپانزده سالی بود که مولووا بر خلاف سلیقه قبلی به کنسرتوهای عهد رومانتیک رو آورده بود، ولی تازگی به عنوان یک باروک نواز کامل مشهور شده. می‌گوید: همیشه باخ را دوست داشتم، ولی آن طور که خودم باخ می‌زدم هیچ وقت راضیم نمی‌کرد.\nآثار باخ از نظر تکنیکی فوق‌العاده سخت بود و با آنها مشکل داشتم. این بود که سراسر دهه 1990 را به گوش دادن به باروک و باخ پرداختم. تفسیر دیگران را دنبال کردم، رهبرها، آوازخوانها، ویولنسل نوازان، همه غیر از ویولنیستها. هیچ تفسیری از کارهای ویولن باخ را دوست نداشتم.\nتا سرانجام وقتش رسید که بار دیگر امتحانش کند آن چه را از آن می‌ترسید... نتیجه کار بر روی دو سی.دی سوناتها و پارتیتاها که اونیکس منتشر کرده قابل شنیدن است. توصیه‌های فنی مولووا برای نواختن این آثار در این مقاله خلاصه شده است. او خود تاکید دارد بر این که این لمها از حس شخصی او برآمده و وحی منزل نیست. می‌گوید: این آثار را به دهها روش مختلف می‌شود اجرا کرد، نوازنده باید روش خود را بیابد و صدای دلخواهش را از ساز بیرون بکشد.\nو اضافه می‌کند: لطف قصه اینجاست که هر بار تصور می‌کنید دیگر باخ را شناخته‌اید، ولی وقتی ساز را دست می‌گیرید باز هم کلی چیزهای تازه کشف می‌کنید. راستش را بگویم: من گاهی از نواختن برامس و بتهوون کسل می‌شوم (1)، همیشه یک صدا از کارهاشان شنیده می‌شود. ولی وقتی باخ می‌زنم، هرگز خسته نمی‌شوم، بس که این موسیقی دائم تغییر صدا می‌دهد و با نوازنده در هم می‌آمیزد و یکی می‌شود. بس که این موسیقی بالا و پایین دارد، لطیف و جذاب است، بعد آتشین می‌شود و بعد به رقص می‌آورد.\nاما پنج لمی که مولووا توصیه می‌کند:\nلم یکم: با آرشه باروک بنوازید\nاین مهم‌ترین توصیه من است. این به قطع و یقین ضروری است. از همه چهار لم بعدی پر اهمیت‌تر است. این باعث می‌شود دریابید موسیقی باخ را چطور باید نواخت. این لم زندگی هنری و نوازندگی من را دگرگون کرد.\nباخ برای تصنیف موسیقی آرشه باروک را در نظر داشت. نواختن آکوردها و جمله‌بندی نتها با آرشه مدرن که طول بیشتری دارد بسیار مشکل است. روزی که تصمیم به تغییر آرشه گرفتم از امروزی به باروکی، همه چیز سر جایش قرار گرفت، از نظر تکنیکی. خیلی عجیب است... طول آرشه باروک در جدود دو سوم طول آرشه مدرن است، ولی موقع نواختن حس می‌کنید طول آرشه باروک بیشتر است! به نظرم می‌رسد آرشه باروک فضای بیشتری در اختیارم می‌گذارد و می‌توانم نتها را بیشتر بکشم. نمی‌دانم چطور ممکن است، این هم معمایی شده برای من!\nیک نکته: مقصودم از آرشه باروک آرشه عتیقه نیست که بخواهید کلی خرجش کنید. مقصودم آرشه سبک باروک است، می‌تواند امروز ساخته شده باشد.\nلم دوم: با سیمهای زهی کار کنید\nچندی پیش داشتم یک تریوی پیانو از هایدن را می‌زدم همراه با پیانو که در اصل برای اجرا با سیمهای زهی (روده‌ای) تصنیف شده، ولی چون گوادنینی را همراه نداشتم، مجبور بودم به سیمهای فلزی روی استراد قناعت کنم. ولی کار واقعا بد صدا بود! هیچ خوشم نیامد. امروز همان را با سیم زهی روی گوادنینی زدم، هم ساده‌تر بود، هم خوش صداتر.\nلم سوم: قدری بم کوک کنید\nکوکتان را به لای 415 تقلیل دهید. با این کار مخملی می‌کنید صدا را. توضیحش قدری سخت است، تا خودتان امتحان نکنید متوجه منظورم نمی‌شوید. البته اضافه کنم، من هرگز سیمهای فلزی را روی لای 415 کوک نکرده‌ام، نمی‌دانم اصلا امکان دارد یا نه. ولی حاصل کار با سیم زهی عالی است. کسی به من گفت که خود باخ باز هم بم‌تر کوک می‌کرده، تا 390 هرتز.\nلم چهارم: به کوک ساز بیشتر توجه کنید\nهمیشه شنیده بودم که کوک یعنی صدای صحیح یا خارج و لذا برای کوک کردن کافی است سیمهای دست باز درست باشند. هیچ وقت نمی‌فهمیدم چرا باخ ناکوک می‌خواند، حتی اگر سیمها صد در صد درست کوک شده باشند! کم‌کم یاد گرفتم در آثار باخ تنالیته از هارپسیکورد مفهوم پیدا می‌کند... چطور بگویم... در این ساز، بعضی آکوردهای مهم خوب صدا می‌دهند، ولی در همان لحظه بعضی دیگر از آکوردها بدصدا هستند! مثل این است که گوشتان خودش را تطبیق می‌دهد، یک لحظه بعد همه چیز به نظرتان درست می‌آید! این است که حالا ویولنم را برای بعضی از تنالیته‌ها طور دیگری کوک می‌کنم، نه مثل همیشه، کاملا به فاصله‌های پنجم. اینها همه با آزمودن و اکتشاف درست می‌شود.\nلم پنجم: رنگامیزی کنید\nهرگز نباید باخ را آن طوری جمله بندی کنید که چایکوفسکی یا برامس را می‌کنید. اشتباه نشود، مقصودم ویبراتو نیست! نمی‌گویم ویبره بدهید یا نه. می‌گویم نواختنتان باید تنوع و رنگ داشته باشد. کوک درستی که در لم قبلی گفتم هم در رنگ کمک می‌کند. یادم هست معلمم در آکادمی همیشه می‌گفت باخ را باید یکنواخت و در یک خط زد، طوری که صدا مثل ارگ باشد. من هم این را جدی گرفتم... در اولین ضبطم از باخ، کار را بی نفس کشیدن یک ضرب اجرا کردم! این درست نیست. باخ را بیشتر باید شبیه هارپسیکورد زد و مثل حرف زدن. وقتی صحبت می‌کنیم، صدامان زیر و بم می‌شود و بسته به این که چه و چطور می‌خواهیم بگوییم این زیر و بمی تغییر می‌کند. همین کار را باید در اجرای باخ دنبال کنیم.\nTuesday 12 July 2011, 05:36 PM\nممنون خیلی خووووووب بود\nSunday 17 July 2011, 10:03 PM\nبیوگرافی جنین یانسن Janine Jansen ناااااااااااااااااااااااا ااااااابببببببببببببببببب ببببببغغغغغغغغغغغهههههههه ه\nبیوگرافی جنین یانسن\nدر کنسرتهایش با اجرای زنده همواره با تشویق و احترام حضار روبرو شده، همانند کنسرتی که به همراه ارکستر فیلارمونیک برلین در سال 2006 در آمفی تئاتر والدبوهن برلین که سالن 25000 نفری کاملا مملو بود از جمعیتی مشتاق و علاقمند به موسیقی برگزار شد. برنامه جانین جانسون به همراه ارکستر فیلارمونیک لس انجلس در سال 2008 که پیش فروش بلیطهای آن تمام شده بود، بسیار شگفتی حضار را برانگیخت.\nجانین در حال حاضر با یک ویولون آنتونیو استرادیواری (Antonio Stradivari) برنامه اجرا می کند. همانطور که خود نیز اشاره کرد، جشنواره موسیقی را در اوترخت برگزار می کند. جانین و دوست پسر قبلی اش، یولیان راچلین (Julian Rachlin) ویلونیست، با یک دیگر در اجرای موسیقی مجلسی مشارکت دارند. او در ژانویه 2006 دو CD بسیار مهم ضبط کرد؛ که اولین، مجموعه ای از آثاری که قبلا نیز نواخته، بود با رهبری باری وُردز ُورث (Barry Wordsworth) و دومین چهار فصل ویوالدی.\nبه طور ویژه ضبطهای وی از آثار ویوالدی در زمینه فروش از طریق دانلود اینترنتی موفقیت فراوانی برایش بوجود آورده است. در اکتبر 2006 سومین آلبومش را عرضه کرد؛ این CD آثار مندلسون و کنسرتوهای ویولن ماکس بروخ (Max Bruch) را در بر می گیرد به همراه رهبری ریکاردو چایلی (Riccardo Chailly) و ارکستر لپزینگ. در سال 2007 چهارمین آلبوم خود؛ اجرای آثار باخ، را عرضه کرد. در سال 2008 موسیقی زنده ای را برای "آی تیونز" (iTunes) از آثار سونات تریوی باخ درسل ماژور و سونات برای ویولون و هارپسیکورد شماره 6 را اجرا و ضبط کرد.\nSaturday 6 August 2011, 01:01 PM\nفرمول ویرتوزیته رو با هم دوره میکنیم تکنیک بالا + استایل درست +کنترل بسیار بالا ساز +خلاقیت + اعتماد به نفس بالا + سبک جداگانه + توازن تن +یکدست بودن تن +سونوریته تن\nو در اخر احساس خود را رها کنید سعی کنید تمام جمله بندی هارو درست و تمیز ادا کنید ویبراتو خود را کنترل کنید و هوای سازنده ی اهنگ رو داشته باشید انه سوفی موتر میگوید\nتنها آهنگساز است که می تواند شما را متوقف کند یا نکند. آهنگساز تنها کسی است که باید هوایش را داشته باشید و به آنچه در نظر دارد توجه کنید اما همانطور که در طول تاریخ دیده ایم آهنگسازان متفاوت، دیدگاه های گوناگونی درباره اجراها داشته اند، مخصوصا وقتی که خود آهنگساز اثر خودش را رهبری کند یا در اجرای آن بنوازد؛ هیچ گاه یک فرمول ثابت وجود ندارد.\nبله هیچ گاه یک فرمول ثابت وجود ندارد\nسعی کنید موسیقی خود نمایی کند نه شما. حفظ سلامتی بسیار مهمه سلامت اندام های بدن و انرژی زیاد\nسعی کنید در کادانس ها به دیگران اثبات کنید که شما بر سازتون کاملا تسلط دارید و نه ساز بر شما\nالبته خودنمایی نکنید بگذارید موسیقی خودنمایی کند این کار خود به خود خود شما رم نشون میده و ارزش شما رو هم بالا میبره سعی کنید بهترین ساز رو تهیه کنید\nزندگی بلا بارتوک خلاصه ای از harmony talk\nبلا بارتوک آهنگساز برجسته مجارستانی، یکی از مهمترین موسیقیدانان قرن بیستم می باشد. او به همراه دوست و همکارش زولتان کودالی (Zoltán Kodály) دیگر آهنگساز بزرگ مجار، موسیقی شناسی فرهنگی– اتنوموزیکولوژی (ethnomusicology) را گسترش داد. موسیقی او از ملودیها، مقامها و بافت ریتمهای موسیقی مجار و انواع دیگر موسیقی سنتی نیرو گرفته که او آنرا با تاثیری که از موسیقیدانان معاصرش پذیرفته، ترکیب و سبکی متمایز و منحصر به خویش را خلق کرده است. بارتوک در امپراطوری بزرگ آسترو- مجارستان (Austro-Hungarian) بزرگ شد که بعد از جنگ جهانی اول بر اساس عهدنامه تریونون (Trianon) از مجارستان جدا شد .\nبعد از مرگ پدرش در سال 1888 مادر بارتوک، پائولا، فرزندانش را به اوکراین امروزی و بعد به براتیسلاوا برد.\nبه دلیل بیماری آبله که بارتوک از بدو تولد دچار آن بود، اوایل زندگی خود را اغلب جدا از دیگر فرزندان سپری می کرد، از این رو بیشتر اوقات به پیانو نوازی مادرش گوش می سپرد. بارتوک استعداد و توانایی بالای موسیقی خود را در همان کودکی نشان داد و در سن 9 سالگی شروع به ساخت قطعه ای برای رقص نمود، حرکات مکرر اعضای خانواده و خواست قلبی پائولا برای ایجاد بهترین فضای موسیقی برای فرزندش، این ایده را در ذهن او پروراند. در پوزونی، بارتوک زیر نظر اساتید نامداری نواختن پیانو را آموخت. او خود آهنگسازی و ترکیب بندی را با خواندن نتها و قطعه ها فرا گرفت.\nبا تاثیر از آهنگساز؛ ارنو دوهنانی (Ernö Dohnányi)، بارتوک نوجوان قطعه ای برای موسیقی مجلسی کلاسیک با سبک برامس نوشت. در سال 1899 بارتوک، همچنان در آکادمی موسیقی بوداپست، از دوهنانی می آموخت. زمانی که در آکادمی، اجرای اثری از ریچارد استرائوس به نام "چنین گفت زردشت" را شنید آنچان تاثیری بر او گذاشت که بعدها گفت: " آن قطعه، روشی از آهنگسازی بود که به نظر می رسید برای من دانه های تازه از زندگی را کاشته".\nعلاقه او نسبت به آثار اشترائوس آمیخته با طبع ملی مجار وی، در سال 1903 اولین کار اصلیش را تولید کرد؛ پوئم سمفونیک "Kossuth" که به افتخار "لاجوش کوشت" (Lajos Kossuth) قهرمان مجاری انقلاب سال 1848 نام گذاری شد. بعد از پایان تحصیلاتش در آکادمی، بارتوک حرفه خود را به عنوان پیانیست کنسرت آغاز کرد. وی به طور کل در حدود 630 کنسرت در 22 کشور دنیا برگزار کرده! در سال 1907 استاد پیانو در آکادمی بوداپست شد، اگرچه آنچنان مشتاق و علاقمند به تدریس در آنجا نبود اما 25 سال در این پست باقی ماند!\nفعالیت درخشان او در تدریس شامل؛ چاپ مجموعه آموزش آثار باخ، هایدن، موزار و بتهوون و ساخت آهنگ برای کودکان بود. در سال 1904 در حالی که او در حومه شهر اسلووانی زندگی می کرد برای داشتن فضایی مناسب آهنگسازی و تمرین موسیقی، صدای دیدی دوشا (Lidi Dósa) زنی مجار از ترانسیلوانی را شنید که قطعه "سیب قرمز" را می خواند. بارتوک با او گفتگویی انجام داد تا بداند چه آهنگهای دیگری می خواند.\nاین اتفاق، آغاز جذب بارتوک به موسیقی فولکلر بود. دو سال بعد بارتوک به زولتان کودالی معرفی شد. کودالی پیش از آن جمع آوری موسیقی قومی و فولکلر مجارستان آغاز کرده بود. بارتوک نیز از همان سال یعنی 1906 شروع به جمع آوری و تحقیق بر روی این نوع موسیقی کرد. بر خلاف کودالی، بارتوک مطالعه خود را به طور جهانی ادامه داد و تنها بر روی موسیقی فولکلر مجار متمرکز نشد؛ رومانی، اسلوانی، ترکیه، الجزایر و آفریقای شمالی در این تحقیقات گسترده جای داشتند.\nدر سال 1906 در سفری به الجزیره در نظر داشت مقامها و آهنگهای قدیمی پراکنده دنیا را جمع آوری کند. این کار بیشتر از آنکه پروژه ای باشد به بخشی از حرفه وی بدل شد به عنوان؛ "استاد آینده موسیقی اصیل سالن" (the future master of the most charming salon music). وظیفه اصلی او در زندگی جمع آوری، تحلیل، نگارش و ثبت بخش اصلی موسیقی فولکلور دنیا بود. این علاقه چند ملیتی او برایش مشکل آفرین شد، بخصوص زمانی که بعد از جنگ جهانی اول اسلوانی و رومانی دیگر بخشی از کشور مجارستان نبودند. مناطقی که تا پیش از آن می توانست آزادانه به آنجا رود و روی تحقیقاتش کار کند، دیگر برای او آزاد نبود.\nبه علاوه او در وطن به دلیل علاقه اش به ملیتهایی که حال دشمن کشورشان محسوب می شدند با آنکه پیش از آن هم وطنانشان بودند، او را غیر وطن پرست می نامیدند و مورد انتقاد قرار می دادند! این مشکل باعث دلتنگی و نوستالژی بارتوک برای مجارستان سابق بود! در سال 1907 بارتوک برای اولین بار به ترنسیلوانی سفر کرد، به منظور مطالعه بر روی مردمی که از دیگر ملیتهای مجار جدا شده و شاید موسیقی اصیل بیشتری را حفظ کرده بودند. زمانی که بارتوک در میان این مردم بود با کلیسای واحد آنجا آشنا شد\nبارتوک به عنوان یک رومن-کاتولیک بزرگ شده بود با تربیت مذهبی افراطی معمول در مدارس. خود او می نویسد: "زمانی که 22 سالگی را کامل کردم، مرد جدیدی شدم – یک آتئیست." در نامه ای در سال 1905 بارتوک بیان داشته که پیرو نیچه است و فلسفه تردید خود را درباره مذهب اینگونه بیان می دارد این باعث حیرت است که کتاب مقدس گفته ’خدا انسان را آفرید’ در حالی چیزی متضاد آن است: "انسان خدا را آفرید" و یا آنکه کتاب مقدس می گوید ’جسم فانی است و روح جاودان’ در حالی که "جسم جاودان است و روح فرمی از جسم و فانی است. بارتوک عقیده داشت معنا بخشیدن به زندگی نیازی به وجود آخرت یا جاودانگی ندارد، شادی بخشیدن به زندگی دیگر افراد و شکوفایی حسی زیبا و ثمر بخش به جهان معاصر و جاری، معنای زندگی است.\nاگر زمانی بخواهم برای خودم آرزویی یا به اصطلاح دعایی کنم می گویم به نام طبیعت، هنر و دانش و این نامه را با امضای "با احترام از جانب یک بی اعتقاد که حداقل از بسیاری از آنان که ادعای متدین بودن را دارند، راد ترم." ثبت ميكنم!\nدر سال 1909 بارتوک با مارتا زیگلر (Márta Ziegler) ازدواج کرد. پسر آنان بلا جی.آر (Béla Jr) در سال 1910 متولد شد. پدر و پسر در کلیسای واحد حضور میافتند زیرا بارتوک برای مدت زمانی کوتاه مسئول اجرای موسیقی آنجا بود که به دلیل سخت گیری فراوان وی مبنی بر تنها اجرای ساز ارگ و نوعی موسیقی غیر از نوع متداول مذهبی آن، آنچنان موفقیتی کسب نکرد. پسرش بعدها نوشته: "پدرم مردی مذهبی نبود اما برای تبدیل کلیسا به مکانی آزاد، اجرای موسیقی را در آنجا بر عهده گرفت."\nپدر همچنین عناصر مختلفی از طبیعت را جمع آوری می کرد: حشرات، سنگها، برگها... فلسفه او آن بود که در این توده خاک زندگی جاری است، "چگونه کرمها و حشرات راه را برای بقای خویش در دل طبیعت باز میکنند، برگهای سبز بار دیگر جوانه خواهند زد و چگونگی رقص دوار مرگ و زندگی را از طبیعت می آموزیم."\nبدلیل فلسفه خاص بارتوک، با وجود خوشبینی او، به نوعی دچار انزوا شد که آن را در موسیقی خود نیز به شایستگی بیان نموده. اپرای "قلعه ریش آبی افسانه ای" که با زبان موسیقی ویژه خود بیان نموده، نوعی بی وزنی و ساختار شکنی نسبت به آثار اولیه اش که در قطعه باله "ماندریان شگفت آور" نیز آنرا حفظ نموده وجود دارد؛ که در آن داستان قتل و دزدی را بیان می کند.\nبعد از اولین اجرا در سال 1926 تماشاگران برآشفتند و دیگر اجراهای آن لغو شد. اگرچه در آن زمان بارتوک شهرتی بین المللی داشت، موسسات محافظه کار موسیقی مجارستان که بیشتر تمایل به اجرای آثار برامس و لیست را داشتند، با موسیقی بارتوک مخالفت شدیدی می کردند، همچنین همکاری بارتوک با نویسندگان مردود دولت مجار، عاملی دیگری بر افت بیشتر او بود.\nدو سونات ویولون او در سال 1921 و 22 و سوئيت رقص در سال 1923 که آنرا برای پنجمین سالگرد استقلال شهر بوداپست نوشت، به شهرت وی به عنوان آهنگساز بزرگ موسیقی مدرن، کمک کرد. در سال 1926 مجموعه آثاری برای پیانو نوشت؛ اولین کنسرتو از سه کنسرتوی پیانو، سومین و چهارمین کوارتت زهی از سال 1927 تا 28 در انتزاعی ترین و غلیظ ترین نوع از سبکش که در میان دیگر آثار او به عنوان شاهکارهای موسیقی از قلم منتقدین یاد شده اند.\nبشنوید قسمتی ديگر از "كنتراست" براي پيانو، ويولون و كلارينت با اجراي، بارتوك، زيگتي و گودمن ساخته بلا بارتوك\nدر سال 1923 بارتوک و همسر اولش مارتا از یکدیگر جدا شدند. بارتوک بلافاصله با هنرجوی پیانو دیتا پاشتوری (Ditta Pásztory) ازدواج کرد. در سال 1924 صاحب فرزند پسری به نام پتر (Péter) شدند. برای تعلیم موسیقی به فرزندش، بارتوک آغاز به ساخت شش مجموعه میکروکوزموس (Mikrokosmos) برای پیانو کرد. بارتوک از رژیم فاشیست مجارستان متنفر بود. در سال 1919 او و کودای از پستهایشان در آکادمی به دلایل سیاسی به حالت تعلیق درآمدند.\nدر دهه 1930 بارتوک از اجرا یا پخش آثارش در زمان حکومت نازی در آلمان و فاشیت در ایتالیا مخالفت کرد. او حتی از اجرا در بوداپست نیز امتناع ورزید. در سال 1931 برای دریافت جایزه افتخار لژیون (Légion d'honneur) به سفارت فرانسه رفت اما زمانی که در همان سال مدال کوروین (Corvin) به وی تعلق می گرفت به دلیل آنکه باید آنرا از دستان دیکتاتور مجارستان آدمیرال هورثی (Admiral Horthy) دریافت می کرد مدال را نپذیرفت!\nآثار سالهای 1930 بارتوک بیش از دیگر آثارش به یاد مانده اند که اغلب به سفارش حامیان و طرفداران غیر مجاری او ساخته شده. در سال 1934 پنجمین کوارتت زهی خود را برای الیزابت اسپراگو کولیج آمریکایی (Elisabeth Sprague Coolidge) نوشت. در سال 1936 برای رهبر سوئیسی پائول ساشر (Paul Sacher) موسیقی برای سازهای زهی، کوبه ای و چلستا (Celesta) را ساخت، از جمله سونات برای دو پیانو و ساز کوبه ای در سال 1937 و آثاری متنوع در سال 1939... بنی گودمن (Benny Goodman) نوازنده کلارینت، به او سفارش قطعه ای برای کلارینت، ویولن و پیانو را در سال 1938 داد.\nدو اثر برجسته دیگر او از این دوران کنسرتوی ویولن سال 1938 و آخرین کوارتت زهی سال 1939 بود. زمانی که شرایط سیاسی اروپا وخیم تر شد، بارتوک تلاش شدیدی برای مهاجرت از مجارستان کرد.\nوی ابتدا شروع به فرستادن آثارش به خارج از کشور کرد و در سال 1940 از طریق دریا به همراه همسرش به آمریکا مهاجرت کرد. با آنکه در سال 1945 به تابعیت آمریکا در آمد اما بیشتر خود را به عنوان یک تبعید شده احساس می کرد تا یک مهاجر. یکی از جذابیتهای آمریکا برای او تحصیل در دانشگاه کلمبیا در نیویورک، درباره جمع آوری موسیقی فولکلور صربستانی-کروات بود.\nنتیجه این درخواست؛ کنسرتو برای ارکستر در سال 1943 بود که از مشهورترین قطعه های بارتوک به شمار می رود. در سال 1944 سونات ویولن را برای یهودی منوهین (Yehudi Menuhin) نوشت. دو اثر مهم و پایانی بارتوک؛ سومین کنسرتو پیانو که شامل نغمه های پرنده و صدای طبیعت بود و کنسرتوی ویولا، هر دوی این آثار به علت مرگ وی ناتمام ماندند و توسط تیبور سرلی (Tibor Serly) همکار مجار او، کامل شدند.\nاین دو اثر آخر، روح زمان را تسخیر میکرد. در سال 1946 درباره او آمده: "موسیقی بارتوک، موسیقی را شرافت بخشیده و جهان معاصر خیلی زود مفتخر خواهد بود که بگوید؛ ما در دوره بارتوک زیستیم." آثار بسیاری از او در رپرتوارهای ارکستر و موسیقی مجلسی کلاسیک باقی مانده اند.\nدر 26 سپتامبر 1945 بارتوک در حالی که در بیمارستان نیویورک همسرش دیتا و فرزندش پتر او را در بر داشتند، از دنیا رفت و در نیویورک به خاک سپرده شد. در سال 1988 بعد از جدایی اروپای شرقی از اروپای غربی، پسرش بلا جی.آر توانست پیکر پدر را به بوداپست منتقل کند. مجسمه بارتوک در جلوی دومین کلیسای واحد بوداپست نهاده شد.\nFriday 2 September 2011, 09:28 PM\nسلام دوستان غیبت بنده رو ببخشید یک سری مشکلات داشتم نتونستم مطلب بنویسم و یا اینکه در تاپیک مسترکلاس ویدئو اپلود کنم تصمیم دارم به بررسی افرادی بریم که کنسرتو های بزرگی برای ویولن نوشتند\nو همچنین ویولنیست های نسل جدید.\nالنته فکر کنم چد نفر از نسل پیشین باقی موندند مانند\nساده بگم لئونید کوگان\nلئونید کوگان یکی از برجسته ترین نوازندگان ویولون در قرن بیستم محسوب میشود. ویولونیستی که در سرزمین خود یعنی شوروی سابق به عنوان یک نوازنده با تکنیک مطرح شده بود. او به همراه دیوید اویستراخ دیگر هموطن خود سبک اجرای ویولون به شیوه سنتی روسی را به دنیا معرفی نمودند.\nکوگان در 17 نوامبر سال 1924 در شهر Dnepropetrovsk اکراین بدنیا آمد. پدرش یک عکاس و نوازنده آماتور ویلون بود.\nاو از همان خردسالی شیفته موسیقی، بالاخص ویلون شد طوری که وقتی خانواده اش این علاقه و اشتیاق را در او دیدند و استعدادش را در نوازندگی متوجه شدند به مسکو رفتند، جاییکه بتواند در زمینه نوازندگی پیشرفت کند. در سن ده سالگی زیر نظر Abram Yampolsky و در دوازده سالگی تحت تعلیم Jacques Thibaud قرار گرفت.\nJacques Thibaud با دیدن استعداد بسیار بالای کوگان در آن سن، برای او در خانه اش اتاقی را فراهم نمود تا زیر نظر خودش و بصورت مستقیم تمرین نماید و یکی از دلایل پیشرفت سریع کوگان در آن زمان همین کار بود، که شایستگی های استادش را نشان میداد.\nکوگان پس از مدتی به مدرسه موسیقی مسکو رفت و بعد از آن در سال 1943 تا ۱۹48 تحصیلات خود را در کنسرواتوار مسکو ادامه داد و از سال 1948 تا 1951 به عنوان دانشجوی پیشرفته دروس خود را در بالاترین عنوان در کنسرواتوار به اتمام رساند.\nوی در سن 17 سالگی شروع به برگزاری کنسرت در سراسر شوروی سابق نمود و خود را به عنوان نابغه جدید در نوازندگی معرفی نمود و در همان دوران بود که جایزه اول فستیوال جهان جوانان را در پاراگوئه از آن خود نمود. در سال 1951 توانست جایزه نخست مسابقات کوئین الیزابت در Brussels را بدست آورد که اجرای استادانه وی از کنسرتوی اول پاگانینی تشویق های بسیاری را برایش به همراه داشت.\nاما اولین اجرای حرفه ای وی در سال 1941 رخ داد، یعنی زمانیکه به همراه ارکستر فیلارمونیک مسکو و در تالار بزرگ کنسرواتوار مسکو کنسرتو برامس را اجرا نمود.\nاو در سال 1955 اجراهایی را بصورت تکنوازی در شهرهای پاریس، لندن و آفریقای جنوبی برگزار نمود و در همان سال به امریکا رفت و کنسرتهای مختلفی را هم در امریکا داشت که تحسین همگان را بدنبال داشت.\nیکی از جنبه هایی که کوگان را از دیگر نوازندگان جدا می ساخت رپرتوار گسترده اش از تمامی دوران است. در رپرتوار او بیش از 17 کنسرتو و کنسرتو هایی از آهنگسازان مدرن دیگری به چشم می آید که بسیاری از آنها را آهنگسازان معاصر به او تقدیم نموده بودند.\nدر سال 1952 شروع به تدریس در کنسرواتوار مسکو نمود و در سال 1980 وی را برای تدریس به آکادمی موسیقی سینا ایتالیا دعوت نمودند. با اینکه کوگان هم در نوازندگی بسیار عالی بود، به علت اینکه فردی منزوی و کلا بدور از جامعه بود، زیر سایه دیوید اویستراخ که بسیار از سوی حکومت شوروی سابق مورد حمایت بود قرار گرفته بود. هر چند وی بدون توجه به این مسائل و یا کمک از حمایتهای دولتی در سالهای 1956 و 1955 به عنوان یکی از محبوبترین هنرمندان، مورد تقدیر قرار میگیرد و در سال 1965 جایزه لنین را از آن خود مینماید.\nکوگان با Elizaveta Gilels خواهر پیانیست مشهور آن زمان یعنی Emil Gilels که خود ویولونیستی چیره دست بود، ازدواج نمود. حاصل این ازدواج دو فرزند بود. دختر آن ها "نینا" در سال های پایانی عمر لئونید، همراه وی ویولون می نواخت و پسر وی پاول در سال 1952 بدنیا آمد که وی نیز یکی از نوازندگان برجسته ویولون است و مانند پدر در جوانی موفقیت های زیادی کسب کرد و همچنین رهبر ارکستر میباشد.\nکوگان علاقه ی زیادی به نوازندگی یاشا هایفتز (1901-1987) داشت. در مورد کنسرتی که در نوجوانی از هایفتز دیده بود می گوید: هنوز تمامی نت های نواخته شده توسط هایفتز را به خاطر می آورم، او یک هنرمند ایده آل بری من است.\nکوگان در 17 دسامبر سال 1982 در مسافرتی با ترن بین روسیه و اتریش که برای اجری کنسرتی به همراه فرزندش در اتریش عازم شده بود، درایستگاه قطار "میتیشا" بر اثر حمله قلبی درگذشت. اما بسیاری اعتقاد دارند وی از سوی سیستم اطلاعاتی - امنیتی شوروی به علت مخالفت هایش کشته شد.\nFriday 2 September 2011, 09:29 PM\nاینم یک اجرا از او\nSaturday 3 September 2011, 10:40 PM\nنوازندگان تفکرات زیادی در مورد اجرا یک اثر دارند امروز چند اجرا از کنسرتوی بریتن برای ویولن رو شنیدم هر کدوم از نوازنده ها با روش و عقیده خودشون جملات رو بیان کردند\nعلی نور بخش:\nبعضی ها هوای سازنده ی اهنگ رو دارند و بعضی دیگر کاملا اثر رو با استیل و سبک جدا گانه خودشون بیان میکنند.\nبحث جدایی آهنگساز و نوازنده و ارزش هریک از آنها در اثر هنری، در سالهای اخیر بیشتر شده است و برخی معتقدند که:"در یک اثر موسیقی، آهنگساز اندیشه و احساسات خود را بیان می دارد و نوازنده صرفأ یک راوی است که روایتگر تفکرات و روحیّات آهنگساز است. در این دید، نوازنده دارای درجه هنری پایین تری نسبت به آهنگساز می باشد چراکه او نه یک هنرمند آفریننده، که یک کارگر هنری است. او تنها مجری تفکرات دیگری است".\nایا این نظر درست است؟\nدر واقع طرح اینگونه مسائل ریشه در عدم آگاهی وشناخت از توانائی ها و جایگاه هر یک ازاین دو هنرمند دارد. در قسمت اول این مقاله به تاثیر نوازندگان ویولن در اجرای آثار مصنفان بزرگ موسیقی می پردازیم.\nدر گذشته کسانیکه بیشتر به واسطه آهنگسازی شناخته شده بودند، خود نوازندگان قابلی بودند. (مانند بتهوون و موتسارت که به خوبی پیانو می نواختند) همچنین نوازندگانی که بخوبی آهنگسازی می کردند (نظیر پاگانینی و وینیاوسکی که از بزرگترین نوازندگان ویولن بودند). تا جایی که تشخیص دادن اینکه این هنرمندان در کدامیک از این دو تخصص شاخص ترند و دارای مهارت بیشتری هستند، مشکل می نمود.\nزمانیکه تاریخ موسیقی را بررسی می کنیم، می بینیم که همواره یک رابطه دوستی و همچنین همکاری فنی قوی بین این دو قشر وجود داشته است؛ نظیر همکاری فنی و صمیمانه که به مدت 9 سال ( از 1857 تا 1866) بر روی کنسرتو شماره 1 آهنگساز بزرگ " ماکس بروخ" و ویولونیست ویرتوز "یواخیم" انجام پذیرفت و یا همکاری بین "یوهان برامس" و " یواخیم" برای کنسرتو اپوس 77 "برامس" .\n"بتهوون" در سال 1806 کنسرتو ویولن خود را با این عنوان به "کلمان" تقدیم کرد: " از کلمان به کلمان". که نشانه شناخت آهنگساز از میزان هنر و توانایی نوازنده و همچنین نشانگر علاقه وی به کلمان بوده است.\nدر تاریخ موسیقی گاهی آهنگساز قطعه خود را به سبک نوازندگی یک نوازنده خاص می نویسد و توسط او به اجرا می گذارد مانند "بروخ" که کنسرتو شماره 2 ویولن خود را توسط "پابلو سارازات" به مورد اجرا گذاشت و این اثر کاملأ حال و هوایی اسپانیایی دارد.\nحتی مواردی وجود دارد که یک قطعه به دلیل آنکه نوازنده آن را فاقد ارزش موسیقایی لازم دانسته، یا از لحاظ فنی آن را مناسب برای ساز ندانسته است، از اجرای آن سرباز زده و قطعه توسط نوازنده ای دیگر، اجرا شده و محبوبیت یافته است. مانند کنسرتو ویولن چایکوفسکی که به "لئوپوله اوئر"l.Auer)) تقدیم شد و چهار سال بعد، " برودسکی" با اجرای این شاهکار، توانست آنرا به را به شهرت جهانی برساند. بسیاری از بزرگترین شاهکارهای موسیقی که امروزه می شناسیم شاهد فرازونشیب های اینچنین بوده اند.\nیکی دیگر از موارد مهم برای کسب موفقیت قطعه ای که برای اولین بار توسط آهنگساز ارائه می گردد، اجرای زنده آن در شب اول کنسرت می باشد. در صورتیکه نوازنده سولیست نتواند از عهده اجرای صحیح قطعه برآید و حق مطلب را ادا نکند، موسیقی با شکست مواجه می شود و به ورطه فراموشی سپرده می شود تا زمانیکه اجرای موفق دیگری از آن به عمل آید. مثل آنچه در کنسرتو ویولن بتهوون اتفاق افتاد که به علت ارائه دیرهنگام نت از سوی بتهوون به سولیست آن، فرصت برای تمرین کافی بدست نیامد و اجرای مطلوب ارائه نشد. در نتیجه این شکست ، بتهوون کنسرتو ویولن دیگری تا پایان عمر ننوشت و قطعه در زمان حیات بتهوون دیگر اجرا نشد. البته این مورد بیشتر در گذشته اتفاق می افتاد که امکان ضبط قطعات وجود نداشت و چاپ نت ها نیز به صورت محدود صورت می گرفت اما امروزه با وجود این امکانات شانس استقبال از یک قطعه بسیار بیشتر است.\nطی سالیان اخیر، تلاش هایی که توسط ویولنیست بزرگِ ایتالیایی، سالواتوره آکاردو (Salvatore Accardo)، ، بر روی کنسرتوهای شماره 1 تا 6 پاگانینی انجام گرفت باعث معرفی این آثار به علاقمندان گردید. دستنوشته چهار کنسرتوی آخری در سال 1970 منتشر شد و آکاردو توانسته با اجرای د قیق و زیبا و بطور کامل این آثار، مجموعه ای نفیس به شنوندگان عرضه نماید که جدا از اجرای بسیار حرفه ای این آثار، کادانس های نوشته شده توسط او برای چهار کنسرتوی اخیر، بسیار فنی و ویولونیستیک هستند.\nدر این کادانس ها آکاردو ضمن استفاده از تم اصلی از تکنیک های بسیار مشکل برای دست چپ وراست بطور همزمان استفاده کرده ودر عین حال توازن تکنیک وملودی در بالاترین حد برقرار مانده است و هیچ کدام فدای دیگری نشده اند.\nدر عصرحاضرنوازند گا نی چون ها یفتز(Heifetz) با اجراهای فوق حرفه ای وسطح بالا توانسته اند بسیاری از آثارفراموش شده را دوباره زنده کنند. مانند کنسرتو ویولن کنوس ( , (j.conus که ها یفتز با اجرای بسیار احساسی و در عین حا ل تکنیکی و ضبط اثر، به آن اعتباری دوباره بخشید و آنرا از فراموشی درآورد. آنچه در روزنامه نیویورک تایمز هفتم دسامبر 1939 در اینباره نوشته شده گویای مطلب فوق است. 1\nاز دیگر موارد میتوان از آثار دیگر" بروخ" (غیر از کنسرتو شماره یک) یاد نمود. "اسکاتیش فانتزی" (Scottish fantasy) و کنسرتو شماره 2 ویولن از آثاری هستند که به اهتمام ها یفتز در سالهای اخیر توجه جهانی به آنها جلب شده است.\nسبک خاص و دیدگاه او نسبت به اجرای شاهکارهای باخ برای ویولن، باعث ایجاد نگرشی معاصر و جسورانه به این آثار گردیده است که پیش ازاین در اجرای این آثار توسط نوازندگان تجربه نشده بود. اجرای قطعه شاکُن (chaccon) از پارتیتا شماره 2 باخ مؤید این گفته است.\nدر شاکن، هایفتز جمله بندی های مرسوم را به کناری نهاده و از این قید و بندها گام را فراتر می نهد. در اینجاست که سخن "هایفتز" پیش از "باخ" به گوش می رسد و نوای آسمانی " شاکُن" پیوندی ناگسستنی را با شنوده معاصربرقرار می سازد.\n1- “ a ton of the greatest intensity, vibrant with life and feeling …was applied from the opening bit of recitative to the brilliant coda … with seemingly inexhaustible imagination for effects of color and light and shade … But it was in the concerto’s central Adagio division that Mr. Heifetz reached the apex of his achievement on this occasion. In an interpretation of almost unbelievable beauty, the violinist transfigured this music by way of richness of tone and sensitiveness of feeling that worked with shattering effect.”\nSunday 18 September 2011, 01:15 PM\nسلام دوستان در بین ویولنیست های امروز کمتر کسی به تمیزی و شفافی هیلاری هان میزنه امروز به ایشون میپردازیم\nهیلاری هان در 27 نوامبر 1979 در ویرجینیا ایالات متحده امریکا به دنیا آمد\nاز سن 3 سالگی به ساز جادویی ویولون علاقه پیدا کرد و به دلیل استعدادش در یاد گیری این ساز در سن 10 سالگی در مدرسه موسیقی فیلادلفیا پذیرفته شد و از همانجا بود که فعالیت خود را به صورت حرفه ای آغاز کرد\nاو از همان ابتدا به پاگانینی علاقه داشت\nو نت های موسیقی این هنرمند صده 1700 را به اجرا می گذاشت،در سال 1991 اولین ارکستر خود را به صورت زنده اجرا کرد و مورد توجه دانشگاه های معتبر موسیقی در این رده قرار گرفت\nدر سال 1996 و با پایان یافتن تحصیلات و مطالعات خودش در زمینه موسیقی و به خصوص ویولون با شرکت سونی موزیک قرار داد 3 ساله ای امضا کرد و تا سال 1999 با این اسپانسر کنسرت های زیبایی را در سراسر امریکا اجرا کرد\nهیلاری تا کنون با ارکسترهای زیادی همکاری داشته است و از جمله آن می توان به ارکستر فیلارمونیک لندن،مونیخ،نیویورک،رادیوی اشتوتگارت،شیکاگو و واتیکان اشاره کرد و تاکنون 28 کنسرت ویولون به صورت فردی ارائه داده است\nاو جوایز زیادی هم دریافت کرده است در سن 28 سالگی جایزه گرمی دریافت کرده به دلیل کمال هوش و احساسات او، در مجله تایمز به عنوان "بهترین موزیسن کلاسیک جوان آمریکایی" نامیده شد .\nهیلاری هان رسیتال های بسیاری را اجرا کرده و ضبط های بسیار با کیفیتی را ارائه کرده\nدر این دنیا همچین استعداد هایی هر 100 سال یک بار به دنیا میایند.\nTuesday 20 September 2011, 10:57 PM\nسلام دوستان ما در ویرتوئوزیته حرف زدیم\nگفتیم یک ویرتوئوز احتیاج به تونایی تکنیک بالا دارد زیرا تکنیک بالا امکان زدن قطعه و ازادی بیشتر در بیان ملودی هستش\nو گفتیم مهم ترین ویژگی یک ویرتوئوز داشتن احساس قوی . سبک . استایل درست و روش و طرز فکر متفاوت\nدر مورد اون اثر هست\nکه همه این ها مربوط به موزیکالیته هستش\nایندفعه در مورد موزیکالیته صحبت میکنیم\nموسیقی با موزیکالیته معنا میشه موزیکالیته در مورد نوازنده ویولن به این عوامل بستگی داره:\n1- جمله بندی درست\n3-سبک و مکتب موسیقی\n4- گوش دادن به اجرای خود و انالیز ان\nمترجم: ارش علایی\nپاملا گلد اسمیت درباره موزیکالیته مینویسد:\nﺟﻤﻠﻪ ﺑﻨﺪي phrasing\nاﮐﺜﺮ ﻣﻌﻠﻤﯿﻦ در ﻫﻨﮕﺎم ﺗﺪرﯾﺲ ﻣﻮزﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ ﺗﺎ ﺣﺪودي ﺑﻪ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻨﺪي اﺷﺎره ﻣﯽ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ. ﻣﺴﻠﻤﺎ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻨﺪي را ﻣﯽ ﺗﻮان آﻣﻮﺧﺖ، ﺑﻪ وﯾﮋه ﺑﺎ اﻟﮕﻮﺑﺮداري از ﺗﺸﺎﺑﻬﺎت ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻨﺪي ﮔﻔﺘﺎري.ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﯾﮏ ﻫﻨﺮﭘﯿﺸﻪ ﻣﺎﻫﺮ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﺟﻤﻼت ﯾﮏ ﻧﻤﺎﯾﺸﻨﺎﻣﻪ را ﺑﺎ اﯾﺠﺎد ﺗﻨﻮع در زﯾﺮ و ﺑﻤﯽ ﺻﺪا و ﺳﻄﻮح ﺑﻠﻨﺪي و ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮔﻔﺘﺎر ﺑﯿﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﯾﮏ ﻧﻮازﻧﺪه ﻧﯿﺰ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﯿﺎن ﻣﻨﻈﻮر آﻫﻨﮕﺴﺎز از ﻫﺮ ﺟﻤﻠﻪ\nﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺎﺷﺪ .\nﮔﺎم اول ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺟﻤﻠﻪ اﺳﺖ، ﺟﻤﻠﻪ از ﮐﺠﺎ آﻏﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد و ﮐﺠﺎ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ؟ روي ﮐﺪام ﻧﺖ ﻫﺎ ﺑﻪ\nﻋﻨﻮان اوج ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮد؟ آﯾﺎ ﺟﻤﻠﻪ داراي ﺟﻤﻼت ﮐﻮﺗﺎ ﻫﺘﺮ دروﻧﯽ ﻧﯿﺰ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ؟ ( ﻣﺜﻞ ﺟﻤﻼت ﻣﺮﮐﺐ و ﺷﺮﻃﯽ). آﯾﺎ ﺟﻤﻠﻪ\nدرﺑﺮﮔﯿﺮﻧﺪه ﺟﻤﻼت ﺳﺆال و ﺟﻮاﺑﯽ دﯾﮕﺮﯾﺴﺖ؟ آﯾﺎ اﯾﺪه ﻫﺎي ﺛﺎﻧﻮي دﯾﮕﺮي درون ﺟﻤﻼت وﺟﻮد دارﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ وﺿﻮح آﻧﻬﺎ را\nﮔﺎم دوم اﺟﺮاي ﺻﺤﯿﺢ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ، آﯾﺎ ﺟﻤﻠﻪ اﺧﺒﺎري اﺳﺖ و دﯾﻨﺎﻣﯿﮏ آن در اﻧﺘﻬﺎ اﻓﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؟ ﻣﺜﺎل ا: ﻣﺮوز روز ﺧﻮﺑﯽ\nآﯾﺎ ﺟﻤﻠﻪ ﭘﺮﺳﺸﯽ ﺳﺖ و ﺑﺎﯾﺪ دﯾﻨﺎﻣﯿﮏ در اﻧﺘﻬﺎ اوج ﮔﯿﺮد؟ ﻣﺜﺎل: اﻣﺮوز روز ﺧﻮﺑﯽ ﺳﺖ؟ و ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ از اﯾﻦ ﻗﺒﯿﻞ ﮐﻪ ﺗﺸﺎﺑﻬﺎت زﯾﺎدي ﺑﺎﮔﻔﺘﺎر دارﻧﺪ، ﺑﻪ ﯾﺎد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪ - روﺷﻦ ﻫﺎ و درﺟﻪ ﺑﻨﺪي اﺻﻮات ﮐﻠﯿﺪ ﻣﻮزﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ در ﺟﻤﻼت ﻫﺴﺘﻨﺪ\nدرﺟﻪ ﺑﻨﺪي ﺳﺮﻋﺖ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ اﻧﺪازه درﺟﻪ ﺑﻨﺪي دﯾﻨﺎﻣﯿﮏ اﻫﻤﯿﺖ دارد. آﻣﻮزش روﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻧﺎرﺳﺎﯾﯽ واژه ﻫﺎ دﺷﻮار اﺳﺖ واﻏﻠﺐ ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ادا ﻧﻤﯽ ﺷﻮد. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ اﻏﻠﺐ ﻣﻌﻠﻤﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮔﻨﮓ و ﻣﺒﻬﻢ ﺑﺴﻨﺪه ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺗﻌﺒﯿﺮ روﺑﺎﺗﻮ\nﺑﻪ ﺷﻮﭘﻦ ﻣﻨﺼﻮب اﺳﺖ :\n” درﺧﺘﯽ را ﺗﺼﻮر ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺷﺎخ و ﺑﺮﮔﻬﺎﯾﺶ در ﺑﺎد ﻧﻮﺳﺎن ﮐﺮده اﯾﻦ ﺳﻮ و آن ﺳﻮ ﻣﯽ روﻧﺪ، ﺳﺎﻗﻪ و ﺗﻨﻪ ﻧﺸﺎن اﺳﺘﻮاري و ﻗﺎﻃﻌﯿﺖزﻣﺎن اﺳﺖ و ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺮﮔﻬﺎ و ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎ اﻧﻌﻄﺎف ﭘﺬﯾﺮي ﻣﻠﻮدي را ﺗﺪاﻋﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ. ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺎﻗﻪ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﺗﻤﭙﻮ و ﺣﺮﮐﺖ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ\nﺗﻤﭙﻮ روﺑﺎﺗﻮ ﺳﺖ ”.\nروﺑﺎﺗﻮ ﺑﺮ ﺧﻼف رﯾﺘﺎرداﻧﺪو Ritardando ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺗﻤﭙﻮ ﻧﻤﯽ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ روﺑﺎﺗﻮ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﻇﺮﯾﻔﺘﺮ اﺳﺖ.\nاﮔﺮ ﺑﺎ ﮐﻨﺪ ﮐﺮدن ﺳﺮﻋﺖ اﺟﺮا ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻮﺗﺎه از زﻣﺎن را در ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﯾﮏ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺮ ﺑﺎﯾﯿﻢ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﯿﻞ “accelerando” درﻗﺴﻤﺘﯽ دﯾﮕﺮ آﻧﺮا ﺑﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺮ ﮔﺮداﻧﯿﻢ، ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ در دﻧﯿﺎي ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ اﻣﺎﻧﺖ دارﻫﺎي ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد! ﺑﺪﯾﻦ ﺳﺎن روي ﻫﻢ رﻓﺘﻪ ﻧﺒﺾ زﻣﺎن ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪه و ﮐﻤﺒﻮدي اﺣﺴﺎس ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ از اول ﺑﻮده اﺳﺖ. ﻻزم ﺑﻪ ذﮐﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻄﺎﺑﻖ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﻫﻨﮕﺎم ﺑﺎز ﮔﺮداﻧﺪن زﻣﺎن ﺑﻪ ﺟﻤﻠﻪ، اﻟﺰاﻣﺎ در اﺑﺘﺪاي ﻣﯿﺰان واﻗﻊ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد، ﭼﺮا ﮐﻪ ﻣﯿﺰان ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎدي ﮔﺮاﻓﯿﮑﯽ ﺟﻬﺖ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﻧﮕﺎرش و\nﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ در ﻧﻘﻄﻪ اي از ﺟﻤﻠﻪ ﺣﺎدث ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ ذاﺗﺎ ﯾﮑﻨﻮاﺧﺖ ﺷﺪه و ﺧﻮد را ﺗﺜﺒﯿﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.\nﺑﺎﯾﺪ ﺧﺎﻃﺮﻧﺸﺎن ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻮزﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ ﺑﻪ ذات و ﻃﺒﯿﻌﺖ ﯾﮏ اﺛﺮ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺮدد و ﻣﺎ ﻗﺎدر ﺑﻪ دﺳﺖ ﮐﺎري و ﺗﺤﺮﯾﻒ ذات ﯾﮏ اﺛﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ، از اﯾﻦ رو ﻧﻤﯽ ﺗﻮان ﯾﮏ ﻗﺎﻋﺪه ﮐﻠﯽ و رﯾﺎﺿﯽ وار ﺑﺮاي روﺑﺎﺗﻮ اراﺋﻪ ﮐﺮد و ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮ ﻋﻬﺪه ﺧﻮد ﻣﻮﺳﯿﻘﯽﮔﺬاﺷﺖ.\nاﯾﻦ ﺳﺆال ﻧﯿﺰ ﺑﺎﻗﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ ﻣﯿﺘﻮان روﺑﺎﺗﻮ را اﻋﻤﺎل ﮐﺮد؟ اﮔﺮ ﭼﻪ ﺗﺎ ﺣﺪودي ﺑﻪ ﺳﻠﯿﻘﻪ ﻧﻮازﻧﺪه ﺑﺴﺘﮕﯽ دارد اﻣﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻨﯿﻢ ﮐﻪ روﺑﺎﺗﻮي اﻧﺪك، اﺟﺮا را ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ اﺟﺮاﯾﯽ ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و روﺑﺎﺗﻮي زﯾﺎد از ﺣﺪ ﺑﻪ ﻃﻮر اﻏﺮاق آﻣﯿﺰي اﺟﺮا را ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽﮐﻨﺪ. رﺑﻮدن ﺑﺨﺶ ﻃﻮﻻﻧﯽ از زﻣﺎن در ﯾﮏ ﺟﻤﻠﻪ آﻧﻬﻢ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ، ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ را ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻮاﺟﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد و ﺑﺎز ﮔﺮداﻧﺪن آن ﺑﻪ ﺟﺮﯾﺎن ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺴﯿﺎر دﺷﻮار اﺳﺖ ” اﮔﺮ ﭼﻪ ﻏﯿﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ .”\nﻣﺴﺆوﻟﯿﺖ رﻫﺒﺮ ارﮐﺴﺘﺮ و ﯾﺎ ﯾﮏ آﮐﻮﻣﭙﺎﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﯾﮏ ﻋﻀﻮ ﮔﺮوه ﮐﻮارﺗﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﯾﮏ ﭘﯿﺎﻧﯿﺴﺖ، ﺣﻔﻆ ﻧﻈﻢ ﺿﺮب ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ در ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮازﻧﺪه ﺳﻠﻮ در ﺣﺎل اﺟﺮاي ﻣﻮاد ﻣﻠﻮد ﯾﮏ درﺗﻤﭙﻮ روﺑﺎﺗﻮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﮐﻨﻨﺪه ﺿﺮب را ﺛﺎﺑﺖ ﻧﮕﺎه دارد و ﺗﺪاوم ﺑﺨﺸﺪ. اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺧﯽ از ﻧﻮازﻧﺪﮔﺎن اﺟﺮاي ﺿﺮب ﺛﺎﺑﺖ را ﺑﻬﺘﺮ از دﯾﮕﺮان ﻓﺮا ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ و ﺑﺮﺧﯽ ﺑﻪﺳﺨﺘﯽ. در ﻗﺮون وﺳﻄﯽ ﺿﺮب ﺧﻮان از ﻣﯿﺎن اﻓﺮادي ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ذاﺗﺎ روﺣﯿﻪ اي ﻣﺘﯿﻦ و ﺑﺎ ﺛﺒﺎت داﺷﺘﻨﺪ. اﻣﺮوز ﻫﺮ ﻧﻮازﻧﺪهﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮ دو وﯾﮋﮔﯽ را دارا ﺑﺎﺷﺪ، ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻢ ﯾﮏ ﻧﻮازﻧﺪه ﻫﻤﺮاﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﻢ ﯾﮏ ﺗﮏ ﻧﻮاز ﮐﻪ روﺑﺎﺗﻮ اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.\nﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﯽ ﻣﻮﻓﻖ ﺗﺮﯾﻦ روش ﺑﺮاي آﻣﻮزش روﺑﺎﺗﻮ ﺳﺖ. ﻫﻨﺮﺟﻮﯾﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﺟﺮاﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ از ﯾﮏ ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮد و ﯾﺎ اﺟﺮاﻫﺎي ﺿﺒﻂ ﺷﺪه ﺗﻮﺳﻂ دﯾﮕﺮ ﻧﻮاز ﻧﺪﮔﺎن ﮔﻮش دﻫﻨﺪ. ﺳﭙﺲ ﺧﻮد ﺳﻌﯽ ﺑﺮ اﺟﺮاي ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺨﺘﻠﻒ از آن ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺎ روﺑﺎﺗﻮﻫﺎي ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻨﻤﺎﯾﻨﺪ.\nﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻨﺮﺟﻮي ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﻮدم، ﮔﻮش دادن و ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ اﺟﺮاﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ و ﺣﺘﯽ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ اﺟﺮاﻫﺎي زﻧﺪه ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦﺗﺠﺮﺑﻪ آﻣﻮزﺷﯽ ﻣﻦ ﺑﻮد.رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﮐﻨﺴﺮﺗﯽ ﮐﻪ رﭘﺮﺗﻮارش ﺷﺎﻣﻞ آﺛﺎري ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ در ﺣﺎل ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ و ﯾﺎدﮔﯿﺮي آﻧﻬﺎ ﺑﻮدم ﺑﺴﯿﺎرﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﯾﯽ ﺑﻮد. اﯾﻦ ﺗﺠﺮﺑﯿﺎت آﻏﺎز ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ و ﺗﮑﺎﻣﻞ ذوق ﻫﻨﺮي و درك زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻫﻨﺮﺟﻮﯾﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد، ﺣﺘﯽ اﮔﺮﺑﯿﺎﻣﻮزﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺪاﻗﻞ از ﭼﻪ ﮐﺎرﻫﺎﯾﯽ در اﺟﺮاي ﯾﮏ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺮﻫﯿﺰ ﮐﺮد .\nدر ﻧﻮازﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎزﻫﺎي زﻫﯽ آرﺷﻪ اي، ﻣﻮزﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺷﺎﻣﻞ اﻧﺘﺨﺎب ﻧﺎزه ﻫﺎی ﻣﻨﺎﺳﺐ آرﺷﻪ و ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺻﺪاﯾﯽ ﺷﻔﺎف و رﺳﺎ از ﺳﺎز ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. ﺑﺮاي آﻣﻮزش اﺻﻮل و ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﺳﺒﮏ ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ و ﺗﻔﺎوت آﺛﺎر آﻫﻨﮕﺴﺎزان ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ اي وﺳﯿﻊ در اﺟﺮاي رواﯾﺘﻬﺎي ﻣﻮﺛﻖ از ﻣﮑﺘﺐ ﻫﺎي ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻧﻤﯽ ﺑﺎﺷﺪ.\nﻋﻤﻮﻣﺎ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻗﺮون 17 و 18، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺷﻔﺎف و ﺛﻘﯿﻞ و وﯾﺒﺮاﺗﻮ ﻫﺎي ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل و ﻧﺎزه ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ روي ﺧﻄﻮط اﺗﺼﺎل در ﺟﻤﻼت ﺗﺎﮐﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ اﺟﺮا ﺷﻮﻧﺪ .ﺿﻤﻨﺎ دﯾﻨﺎﻣﯿﮏ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻌﺘﺪل و ﺑﻪ دور از ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ اﻏﺮاﻗﯽ ﺳﺖ. ﻧﺎزه ﻫﺎي ﺳﻨﮕﯿﻦ و ﻣﺆﮐﺪ ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺜﻼاز اﺳﭙﯿﮑﺎﺗﻮﻫﺎي زﻣﺨﺖ و ﺧﺶ دار ﺑﺎﯾﺪ اﺟﺘﻨﺎب ﮐﺮد .\nرﯾﺘﺎرداﻧﺪو ﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻌﺘﺪل و ﮔﺬرا اﺟﺮا ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺮ ﻋﮑﺲ در ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ دوران رﻣﺎﻧﺘﯿﮏ، ﻫﻨﺮﺟﻮﯾﺎن ﻣﯽ آﻣﻮزﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻏﻨﯽ ﺗﺮ و ﭘﺮﺗﺮ ﺑﻨﻮازﻧﺪ و از وﯾﺒﺮاﺗﻮ ﻫﺎي اﻏﺮاق آﻣﯿﺰاﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﯿﺎن ﻧﺮم ﺗﺮي در ﻟﮕﺎﺗﻮ ﻫﺎ ﺑﮑﺎر ﺑﺮﻧﺪ و وﺳﻌﺖ دﯾﻨﺎﻣﯿﮏ را اﻓﺰاﯾﺶ داده و ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮي اﺟﺮا ﮐﻨﻨﺪ ( ﻓﻮرﺗﻪ ﻫﺎي ﻗﻮي ﺗﺮ و ﭘﯿﺎﻧﻮ ﻫﺎي ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ ). رﯾﺘﺎرداﻧﺪوﻫﺎ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺗﺮ و واﺿﺢ ﺗﺮ از رﯾﺘﺎرداﻧﺪوﻫﺎي ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻗﺮون 17 و 18 ﺑﺎﺷﺪ .\nﺳﺮ اﻧﺠﺎم در ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ اﻣﭙﺮﺳﯿﻮﻧﯿﺴﺘﯽ وﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻣﻌﺎﺻﺮ، ﺗﻔﺎوت در ﺗﻤﺒﺮ ﺻﺪا ﻣﺜﻞ sul ponticello و ﯾﺎ sul tasto در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت ﻫﻨﺮﺟﻮﯾﺎن ﻗﺮار ﻣﯽ ﮔﯿﺮد ﺗﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻣﮑﺎﻧﺎت ﺻﻮﺗﯽ ﺳﺎز ﺧﻮد ﭘﺮداﺧﺘﻪ و در ﻧﻮازﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺳﺒﮏ ﺷﺨﺼﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﺷﺪه و اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻨﺪ .\nﻫﻨﺮﺟﻮﯾﺎن ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ pizzicato ” از ﻧﻈﺮ ﺗﻔﺎوت در زاوﯾﻪ زﺧﻤﻪ، ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻤﺎس و اﻧﺘﺨﺎب اﻧﮕﺸﺖ” و ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎي ﻣﺘﻔﺎوت وﯾﺒﺮاﺗﻮرا ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮد ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ و از اﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ ﺑﺎ دﻧﯿﺎي ﺑﺰرگ ﺑﯿﺎن ﻣﻮﺳﯿﻘﺎﯾﯽ آﺷﻨﺎ ﺷﺪه و درﯾﭽﻪ ﻫﺎي ﺗﺎزه اي از ﻣﻮزﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ را ﺑﺮوي ﺧﻮد ﺑﮕﺸﺎﯾﻨﺪ .\nﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮان ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ وﺳﯿﻠﻪ ﺗﺪرﯾﺲ و ﺗﻔﻬﯿﻢ ﻣﻮزﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﺮﺟﻮﯾﺎن ﯾﮏ دﺳﺘﮕﺎه ﺿﺒﻂ ﺻﻮت اﺳﺖ. ﻫﻨﺮﺟﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮرﺑﻪ ﺑﺎزﺷﻨﻮي اﺟﺮاي ﺧﻮد ﻣﯽ ﮔﺮدد ﺟﺰﺋﯿﺎت ﻓﺮاواﻧﯽ را ﮐﺸﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ او در ﺗﺼﺤﯿﺢ اﯾﺮادﻫﺎ و ﻧﻘﺺ ﻫﺎي ﻧﻮازﻧﺪﮔﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ، ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ در ﮐﻼس درس ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻤﯽ ﻧﺘﻮان آﻧﺮا ﯾﺎﻓﺖ. ﻫﻨﺮﺟﻮ ﭘﺲ از ﺑﺮرﺳﯽ رﯾﺘﻢ و آﮔﺎﻫﯽ از اﯾﻨﺘﻮﻧﺎﺳﯿﻮن وﭘﯽ ﺑﺮدن ﺑﻪ دﻗﺖ اﻧﮕﺸﺖ ﮔﺬاري ﺧﻮد،\nﺑﻪ ﻗﻀﺎوﺗﯽ ﮐﻠﯽ از ﺑﯿﺎن و ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻧﻮازﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد ﺑﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪه ﺛﺎﻟﺚ ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﯿﺪ. آﯾﺎ اﺟﺮاﯾﺶ ﺟﺬاب ﺑﻮده اﺳﺖ؟ آﯾﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن راﻏﺐ ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪن ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ؟ آﯾﺎ اﺟﺮا ﺣﺲ ذاﺗﯽ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ را دارد و ﯾﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺎ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﻫﺎي اﻏﺮاق آﻣﯿﺰآﺳﯿﺐ دﯾﺪه اﺳﺖ؟ آﯾﺎ ﺻﺪا زﯾﺒﺎ اﺳﺖ؟ آﯾﺎ وﯾﺒﺮاﺗﻮ از ﻧﺘﯽ ﺑﻪ ﻧﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﻧﺮم و ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ اﺟﺮا ﻣﯽ ﺷﻮد؟ آﯾﺎ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺎ ﮐﺎرﺑﺮد ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻨﺪي، روﺑﺎﺗﻮ، آرﺷﻪ و ﺳﻮﻧﻮرﯾﺘﻪ و رﻋﺎﯾﺖ اﺻﻮل اﺟﺮاﯾﯽ ﺳﺒﮏ ﺧﻮد، ﺳﺮزﻧﺪه، و ﺑﺎ روح ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﯾﺎ ﺧﯿﺮ؟\nﺗﺮﮐﯿﺐ ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺑﻪ ﺑﯿﺎن ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺣﯿﺎت ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ و ﻣﺎ آﻧﺮا ﻣﻮزﯾﮑﺎﻟﯿﺘﻪ ﻣﯽ ﻧﺎﻣﯿﻢ.\nWednesday 21 September 2011, 03:34 AM\nTuesday 27 September 2011, 06:13 PM\nسلام دوستان قصد دارم مبحث مسترکلاسو بیارم تو این تاپیک\nاثار زیادی برای ویولن نوشته شده که هر کدام زیبایی لهجه و رنگ و تم های تاثیر گذاری دارن از جمله کنسرتو ویولن مندلسون. بتهوون . سیبلیوس . چایکوفسکی . وینیافسکی . ویوتام. و...................\nخیلی سونات ها از جمله سونات های ایزایی .پروکوفیف.بتهوون و اثار تاثیر گذار ویوالدی همچنین اثار حماسی بریتن و خیلی های دیگه\nولی از نظر تکنیکی کنسرتو وینیافسکی از همه با ارزش تره و کمتر ویولنیستی به سراغ این کنسرتو رفته تا کنون بهترین اجرای این کنسرتو متعلق به گیل شاهام هستش این کنسرتو از همان اول تکنیکی شروع میشود ولی زیبایی را فدای تکنیک نمی کند و خیلی جالبه برای نواختن این کنسرتو احتیاج شدیدی به دانش ادیت\nهست و در بعضی جملات فقط یک انگشت گذاری وجود داره که امکان زدن اون قطعه رو در تمپوی کنسرتو به وجود میاره این کنسرتو فقط دانش تکنیکی نمیخواد نوازنده احتیاج به موزیکالیته بالا دارد. کنسرتو با پاساژ کلارینت شروع میشود\nو بعد زهی ها و بادی ها شروع به نواختن کرده و اولین اوج زیبا و تم اول را معرفی میکنند بعد از اغاز دومین تم موسیقی به ارامش مینشیند و تکنواز با دوبل نت های فاصله دهم که دشوار ترین دوبل نت ها هستند اغاز میکند\nاین قطعه از همان اول با دشواری اغاز میشود تکنیک هایی که وجود دارند عبارتند از دوبل نت ها و اکورد های سریع سه نتی و پوزیسیونهای بسیار بالا استکاتو های وحشتناک به دوبل نت و 42 نت استکاتو دریک ارشه\nهارمونیک های دوبل و سریع . کادانس فوق العاده سخت و زیبا . و تمی فریبنده که واقعا اهمیت ویولن رو و جایگاه ویولن رو در موسیقی نشان میده.\nهارمونی تاک لینک های قابل دانلودی رو نه به صورت کامل گذاشته من لینک یوتیوب هم میدم که دیگه کسی مشکل نداشته باشه\nYou can see links before reply(0).mp3\nYou can see links before reply(1).mp3\nYou can see links before reply(2).mp3\nYou can see links before reply(3).mp3\nYou can see links before reply(4).mp3\nYou can see links before reply(5).mp3\nWednesday 21 December 2011, 02:46 PM\nSunday 22 January 2012, 11:57 AM\nسلام دوستان عزیز خیلی وقت بود که به سایت نیومده بودم امروز میخوایم به گیل شاهام بپردازیم\nگیل شاهام در اوربانا در شهر الینویز به دنیا امد خانواده و پدرو مادر او اهل اسرائیل بودند ان ها برای تحصیل به الینویز امدند\nپدر گیل یعنی جاکوب شاهام یک اختر فیزیک دان بود و مادر او یک زیست شناس ان ها در دانشگاه معروف الینویز\nفارغ التحصیل شدند . گیل شاهام یک خواهر هم داشت .پیانیست معروف اورلی شاهام که او فارغ التحصیل\nدانشگاه هوراس من در ریور دیل نیویورک است. بعد ها خانواده ی شاهام به اسراییل (اورشلیم) برگشتند .گیل\nشاهام در سن هفت سالگی به ساز ویولن روی اورد و همراه با استاد ساموئل برنشتین در اکادمی موسیقی رابین\nشروع به اموختن کرد .در سال 1980 وقتی که وی 9 سال داشت برای ایزاک شترن و ناتان میلشتین که هردو از\nنوابغ عرصه نوازندگی ساز ویلن بودن به اجرا پرداخت . او از همان شروع نبوغ خود در تکنیک و حس موزیکالیته ای\nکه کمتر نوازنده ای از ان برخوردار بود را نشان داده بود . وی بعد با استاد معروف دروفی دی لی در اکادمی\nموسیقی کلرادو ادامه داد . در سن 10 سالگی با ارکستر های زیادی به اجرا پرداخت از جمله سمفونیک\nاورشلیم با رهبری الکساندر شنایدر و همچنین با فیلارمونیک اورشلیم با رهبری زوبین مهتا رهبر معروف .\nدر 11 سالگی جوایز زیادی را از ان خود کرد و به مدرسه موسیقی جولیارد رفت شاهام از بزرگترین ویولنیست\nهایی است که این جهان به خود دیده است. تا کنون هیچکس نتوانسته اجرایی بهتر از وی در کنسرتو ویولن\nوینیاوفسکی ارائه دهد . وی با وبولنیست ادل انتونی ازدواج کرد و هم اکنون دو فرزند به نام الیجاه و الامی دارد