فردا خودش می‌داند | مجله‌ی شعر\nبهمن ۰۶, ۱۳۸۵ بدون دیدگاه\nدو مطلب پیش از این مطلب نوشته‌ام که پیشِِ این مطلب می‌نشینند: «ادبیات معاصر ایران به وقت فرانسه» و « بالماسکه‌ای برای ادبیات معاصر ایران». دو مطلب که به فاصله‌ی چند روز از هم‌دیگر نوشته شد و در بهار امسال منتشر شدند. حالا بعد از شش ماه:\nکیست که از ادبیاتِ پیشروی ما می‌ترسد؟ جوابِ این پرسش را حقارت‌های این سال‌های اخیرداده است. اتفاقی افتاده است، شعر از هفتاد به این طرف دیگر شده است و دیگر و دیگرتر می شود، هر روزش، روزِ دیگری است، هفتاد یک دهه نیست، مکتب نیست، انفجار است، نسلی که جوان آمد و جوان‌تر می‌شود، انفجاری که تمامِ زیرساخت‌های کلاسیک ادبیاتِ ایران را لرزانده، هفتاد ماضی‌ی استمراری‌ئی‌ست که هر روز مستقبل می‌شود، یعنی خودش را به افق‌های تازه می‌برد، باری، ماضی‌ئی که حال می‌شود، حالایی که درآنیم. شعر هفتاد، شعرِ دیگری‌ست، هفتاد دیگر شدنِ شعر است.\nهستند کسانی که از این انقلاب سوم شعری وحشت دارند. این ترس را در سال‌های اخیر دیده‌ایم، می‌بینیم: در مجله‌ها، در روزنامه‌ها، در بنگاه‌های نشر. قشری از خرده‌نویسان که خرده‌شاعر و خرده‌نویسنده و خرده‌ژورنالیست را دربرمی‌گیرد، وحشت‌زده‌اند. این‌ها کیستند؟ این‌ها کسانی هستند که سال‌هاست شعرشان خشکیده و نثرشان گندیده ، کسانی که در برابرِ جریان‌های تازه‌ی شعری و بینش‌های تازه‌ی ادبی، حرفی برای گفتن و کاری برای عرضه کردن نداشته‌اند، ندارند.\nحالا سوآل این است: این کیست، این‌ها کیستند که روی «صحنه» می‌آیند، سردمدار می‌شوند و نماینده‌گی می‌کنند، آن کیست که آن بالا نشسته و فرمان می‌دهد؟ بعدی که دفتر و دستکی به هم زده و دلالی‌ی شعر می‌کند؟ دیگری کیست که در کارِ صادرات و واردات افتاده و خرده شاعر به فرنگ می‌فرستد، خرده شاعر داخل کشور می‌کند؟ این و آن و بعدی و دیگری کیستند؟ آیا این‌ها همگی یکی نیستند؟\nاین یکی که مذاکره‌گر است کیست، هم ارشاد شده هم ارشاد می‌کند، هم کنارِ ارشاد ایستاده هم با ارشاد کنار آمده، کارناوال و خیمه‌شب‌بازی راه انداخته و مثلا” در دهات‌های ایران دنبال شعر و شاعر گشته؟! همان مترجمی که فعالیتِ دارالترجمه‌ی رسمی‌اش را پای ادبیات می‌نویسد، همین کسانی که برای فرنگ رفتن، فرانسه رفتن، سر و دست می‌شکنند، همان‌هایی که آلن لانسِ را عوضی شاعر گرفته‌اند، ژان باتیست پارا را شاعرتر! که یکی کم‌تر است از آن یکی، و هر دو هیچ‌اند در شعری که من در فرانسه می‌شناسم: شعرِ پیشرو، شعرِ فرانسه، شعر امروزِ فرانسه.\nاین وسط ما با چند دسته ناکس روبه‌رو می‌شویم:\nیکی مثلِ مدیا کاشیگر که فعالِ بخشِ فرهنگی‌ی سفارت فرانسه در ایران است و هم‌زمانِ تنورِ جایزه‌ی سفارشی‌ی یلدا را هم گرم می‌کند. یلدا ابتکار انتشاراتی‌ست کاروان نام، که آجر را از کتاب تشخیص نمی‌دهد و در ترویج ادبیاتِ آبکی سنگ تمام می‌گذارد. کاشیگر به خبرگزاری مهر می‌گوید که در انتخاب ِ شاعران دخالت «چندانی» ندارد و ادامه می‌دهد:« آنها ابتدا کسانی را که ما معرفی می‌کنیم را از طریق شعرهایی که از آنها ترجمه می‌کنند مورد بررسی قرار می‌دهند و در ادامه هر کدام از شاعرانی که مورد پسندشان بود را به کشور فرانسه دعوت می‌کنند».\nاینان که که مدیا کاشیگر «معرفی» می‌کند کیستند؟ اگر پنج سال به عقب برگردیم، می‌رسیم به فستیوال پاییزی در پاریس، در آن زمان تعدادی از نویسنده‌گان و شاعران ایران به فرانسه اعزام شدند. حالا مدیا کاشیگر اشتباه کرده یا خبرگزاری مهر به اشتباه نقل می‌کند که:«شعرهایی که از آن‌ها ترجمه می‌کنند». یعنی فرانسوی‌ها خودشان شعر کسانی که کاشیگر معرفی کرده را ترجمه می‌کنند؟ چند فرانسوی هستند که شعرِ امروز ما را می‌شناسند و می‌توانند آن را ترجمه کنند؟ جز بریژیت اورلی-ویال که کارش عمدتا” تصحیح ترجمه‌ها‌ی چند مترجمِ کم اطلاع ِ ایرانی‌ست، شخص دیگری را در این زمینه‌ها نداریم.\nحالا نگاه کنیم به کتابی که خانه‌ی نویسنده‌گان فرانسه به همین مناسبت، یعنی حضورِ هفت نویسنده و شاعر ایرانی در ماه نوامبر ۲۰۰۰ منتشر کرد، عنوان این کتاب:\nDerrière ma fenêtre il y a un corbeau\nمی‌دانیم، شما هم بدانید – مدیا کاشیگر هم حتما” می‌داند – که آثاری که در این کتاب چاپ شده، در تهران و پاریس و به‌وسیله‌ی هم‌کاران ایرانی‌ی مدیا کاشیگر ترجمه شده است. به انتخابِ کاشیگر اشکال وارد است. انتخابِ او بر اساس چه مبنا و معیار و مقیاسی بوده؟ اگربیاییم و فقط شعر را پیش بکشیم، توجیهی وجود ندارد برای این‌که شعرِ ایران را از خلال چهره‌هایی معرفی کنیم که یا به کل ربطی به شعرِ امروز ندارند (مثلا” سپانلو)، و یا این‌که شعرشان متاثر از شاعران پیشروی امروز و دیروز است (مثلا” گراناز موسوی). از این دو نفر که بگذریم، حضورِ بیژن روحانی که حضورش عین بی حضوری است، چه معنایی دارد؟\nنباید فراموش کنیم که بر جلدِ همین کتاب نوشته شده «هفت نویسنده‌ی ایرانی‌ی امروز».\nکاشیگر چند نفر از نماینده‌گان اصلی‌ی شعرِ امروز ما را انتخاب کرده و به فرانسوی‌ها معرفی کرده؟ آیا بحثِ انتخاب در میان بوده و هم زمان که شعرِ سپانلو و گراناز موسوی و بیژن روحانی را به عنوانِ شعر امروزِ ایران معرفی کرده، شعر کسانِ دیگری را هم پیش‌نهاد کرده؟ این مهم است که مشخص شود فرانسه شعرِ پیش‌پا افتاده را می‌پسندد یا این‌که کاشیگر و هم‌کاران‌اش؟\nدو حالت دارد: کاشیگر در مقام کسی که انتخاب می‌کند، یا شعرِ امروز را نمی‌شناسد (یادمان بماند که کتابک ِ شعری که چند سال پیش از خودش منتشر کرده، نه تنها ربطی به شعرِ امروزِ ما ندارد، که اصلا” ربطی به شعر ندارد)، و یا می‌شناسد، اما می‌خواهد سراغِ جریان‌های دستِ چندمِ شعری برود که طبق خواسته‌ای استعماری، تصویری اوپورتونیستی، واپسگرا و منفعل از شعر و ادبیات ایران به دست دهد.\nکس دیگری هست مثل سپانلو، که به وضعیتِ سیاسی‌اش کاری نداریم، به پس گرفتن و پس دادنِ امضایش از کانون نویسنده‌گان کاری نداریم، به نوع ِ رابطه‌اش با فرهنگ و ارشاد اسلامی کاری نداریم، به این‌که منزل‌اش تبدیل به میراث فرهنگی جمهوری اسلامی ایران شده کاری نداریم، به زد و بندهای دیگرش کاری نداریم، به مترجمینِ فرانسه‌اش کاری نداریم، به بریژیت اورلی – ویال و انتشارات انوانتر، کاری نداریم، به نشانِ افتخار گرفتن‌اش، به مدال زرین گرفتن‌اش هم کاری نداریم، ولی به این یکی کار داریم: سپانلو کجای شعر ما ایستاده است؟ سپانلو کیست که کارناوال شعر راه بیاندازد؟ چه کاره است که انتخاب بکند یا انتخاب نکند، حذف بکند یا حذف نکند؟ چه کسی این مشروعیت را به سپانلو، به کاشیگر و معامله‌گر و دیگری داده است که برای ادبیاتِ ما، برای شعرِ ما، خطِ مشی تعیین کنند، مقیاس بسازند و معیار بتراشند؟ سپانلو در طی عمر به اصطلاح شعری‌اش چه پیش نهاد تازه ای، اصلا” چه دست آوردی برای شعر فارسی داشته است؟\nاز قضا این یکی هم مثلِ آن یکی، با بنگاهِ معمالاتی-انتشاراتی‌ی کاروان، همدست شده و سردبیرِ خبرنامه‌ای را (جشن کتاب) برعهده گرفته تا به هزاران خواننده توصیه کند که آخرین رمانِ پائولو کوئیلو و آخرین دفترِ شعرِ قیصر امین‌پور را حتما” بخوانند وگرنه جاهل از دنیا می‌روند!\nیکی هم هست مثلِ حسن صفدری که من نمی دانم سپانلوها و کاشیگرها حاضر می‌شوند در یک گفت‌و گوی ساده‌ی به‌ظاهر ژورنالیستی حتا نامی از او به عنوان شاعر ببرند؟. بهتر این بود که شعر را قاطی‌ی این‌جور برنامه‌های توریستی نمی‌کردند. اگر کاشیگر و سپانلو می‌خواهند بنا به دلایلی با سرمایه‌گذاری‌ی دولتِ فرانسه سفری توریستی به «پَغی» راه بیاندازند و این‌ها همه را به حسابِ شعر و ادبیاتِ امروز ما بگذارند، سخت در اشتباه‌اند. اگر عده‌ای بزدل و عده‌ای تماشاچی و عده‌ای خرده شاعر، خرده ژورنالیست و خرده منورالفکر مجذوب این سیرکِ زمستانی شده‌اند، من یکی نمی‌شوم، نه آقا، من یکی برای این جور خررنگ‌کنی‌ها تره هم خرد نمی‌کنم!\nجالب این‌جاست که پنج سال بعد، یعنی در سال ۲۰۰۵، بازهم گراناز موسوی به عنوانِ نماینده‌ی شعرِ جوان و پیشروی فارسی به فرانسه دعوت می‌شود. یعنی طی دو دهه‌ی اخیر، یک دهه‌ی اخیر یا حتا همین پنج سال گذشته جز گراناز موسوی هیچ شاعر جوان و پیشرویی در صحنه‌ی شعر حضور نداشته؟ این بلاهتِ رفاقتی واقعا” تهوع آور است!\nو هستند کسانی که امروز فریاد وامصیبتا سرداده‌اند که چرا دیگری را جای ما می‌برید؟ شش ماه پیش کسانی کارناوال به پا کردند و هم‌راه و هم‌گام شدند با کسی مثلِ سپانلو و فکر کردند آلن لانس و ژان باتیست پارا گشایشی در شعرشان، در آینده‌ی شعرشان، ایجاد خواهند کرد. حالا بماند که تعدادی از جوانان ِ شاعر غروب را جای طلوع اشتباه گرفته بودند. چه قدر راحت می‌شود بدل چیزی را به عنوان ِ اصل به این جماعت فالب کرد. شاعر باشی و این‌قدر ساده‌لوح؟ این قالب کردن‌ها و قالب شدن‌ها در تعادلِ محض است. دو نفر که ربطی به شعر امروز فرانسه ندارند به ایران می‌آیند و چند نفری که ربطی به شعرِ امروز ایران ندارند، به فرنگ می‌روند. معامعله‌ای پا یا پای. باری، کسانی در این معامله شرکت کردند و بعد از معامله سرشان بی کلاه ماند. پس آن‌ها قبل از هرچیز تن به معامله می‌دهند، یعنی معامله‌گرند و فقط وقتی اعتراض می کنند که سرشان بی‌کلاه بماند. چرا در بحبوهه‌ی همان کارناوال، صدای اعتراض این اسم‌هایی که امروز امضاء جمع می‌کنند را نمی‌شنیدیم؟ کسی منفعتِ شخصی‌اش را در خطر دیده، کسانی را هم‌راهِ خودش کرده و با زبانی بهداشتی و تعارف‌های معمول و مبسوط، در نهایت محافظه کاری اعتراضی قلمی کرده. چطور شش ماهِ پیش که پابه‌پای سپانلو و یکی چند خرده شاعرِ دیگر ایران را زیر پا گذاشتند – یعنی شعر را زیر پا گذاشتند، یعنی شعور را زیر پا گذاشتند – این بحث‌ها مطرح نبود، چرا آن موقع مو لای درزِ انتخاب‌های سپانلو و کاشیگر نمی‌رفت، ولی حالا که در ترکیبِ توریست‌های اعزامی به فرنگ تغییری رخ داده، به سپانلو خرده گرفته می‌شود که مثلا” چرا در موردِ انتخاب فلانی گفته که فاکتور سن چندان مهم نیست؟\nبا یک سفر فرانسه چه سکوت‌هایی را که نمی توان خرید!\nچه اسمی می‌شود روی این حرکت گذاشت؟ من اسم اش را می گذارم فرصت‌طلبی.\nپس در این سرزمین، در این زبان، در این زمان، منتقدی یافت نمی‌شود نه؟ چطور می‌توان از بحرانِ رهبری‌ی نقد ادبی صحبت کرد و بعد، شاهدی ساکت بر این بحران باقی ماند؟ و حتا سکوت را که صوت می‌کنی، طوری موضع می‌گیری و موضع‌ات را طوری بیان می‌کنی که مواضع‌ات مصون بماند.\nکاری کن که مصون بمانند تا مصون بمانی، این قانونی‌ست که این سال‌ها خوب از پس‌اش برآمده‌ای، پس پسای هرچه، پسای هر که باشی، پسای این یکی نیستی. و این واست و این پس است، این واپس است. حفظِ مواضع کنی و مواضع‌ات حافظِ بحران شود و تو در بحران، بحرِ طویلی در وصف عاجزانِ ادبیاتِ این زبان، این زمان، بشفاهی. پس تو شفاهی می‌مانی، تو شفاهیدنی نه شفائیدن، نه شفاء.\nباری، عاجزان را از دور، از نزدیک، دورِ خودت جمع کنی که حافظ ات شوند. و ما چه‌قدر وقت کم داریم، و تو که در وقتِ کم می‌خواهی دست کم دل خوش‌خنک شوی برای اخته‌های این زبان، این زمان، و فراموش‌ات می‌شود حرف‌های مهم، بحران‌های مهم و موضع‌گیری‌های مهم، وقت کم است، و تو فقط به فکر ماندنی، می‌خواهی بمانی، حالا به هر قیمتی که شد. اما یادت باشد که ماندآب هم می‌ماند.\nیادم باشد که این روزها ضعف بهتر است از قدرت. ضعیف که باشی بی‌خطری، بی خطری برای کلان‌سالان و بی خطری برای نظمِ، برای حاکم، بی خطری برای ارشاد وبی خطری برای حُمق. تصادفا” این روزها می‌خواهند ادبیات ِ ما ضعیف باشد و نحیف، ضعیف و نحیف و نجیب. ادبیاتی که هیچ‌کس را، و هیچ چیز را به خطر نیاندازد. نماینده‌گانِِ ضعف را به عنوان ِ شاعر و نویسنده در بوق می‌کنند و بوق را به جهان صادر. خودم را به نیچه نزدیک‌تر می‌بینم وقتی که می‌گفت باید در حمایت از قدرت‌مندان در برابر ضعفا به پا خاست. قدرتی که او می‌گفت، قدرتی که من می‌گویم، در هفتاد نشسته و نگاه‌مان می‌کند، نگاه‌اش می‌کنم، قدرتی که در برابرِ جُعلٌق جماعت قد بلند کرده، راست ایستاده است.\nامروزی‌های ما کُجا رفته‌اند؟ چه شد که روزی به دستِ قوزی افتاد و هر پابرهنه‌ای از غیبت‌های ناخواسته و اجباری‌ی خلاق‌ترین شاعرانِ این زبان، این زمان، خودش را تئوریسین و منتقد و شاعرِ هفتاد جا زد؟ یکی که بینش شعری‌اش به شعرِ بیست سال پیش هم قد نمی‌دهد، در یکی از پرتیراژترین روزنامه‌های این زبان، این زبان (روزنامه‌ی ایران)، طی پنجاه و سه به اصطلاح مقاله در هر شنبه، نابینایی‌ی شعری‌اش را به رخ می‌کشد که چه ؟ حالا که هفتاد پیروز شده و ادبیات ِ امروزِ ما از آن تن گرفته، همه هفتادی شده‌اند! مصرف‌کننده‌گانِ ِ همیشه امروز بر سرِ سفره‌ی هفتاد مفت خواری می‌کنند.\nدر سمتی دیگر نیز روزنامه‌ی شرق غلامی دارد که ادبیاتِ غلامی دارد و یک روز درمیان بینِ ادبیاتِ حکومتی و دیگرانی که خوشایندِ حکومت‌اند و عده‌ای که ادبیاتی حول و حوشِ درجه‌ی صفر مکرر می‌کنند، معلق مانده است. ادبیاتِ جدی‌ی ما در این روزنامه‌ها جایی ندارد. طبیعی است. نمی‌شود هم از توبره خورد هم از آخور. نمی‌شود هم دست به سینه‌ی حکومت بود هم دست به سینه‌ی شعر.از مقاله‌ی جعلی‌ی روزنامه‌ی شرق هم بگذرم که به سکوت برگزار شد. این هم طبیعی است. همه چیز طبیعی است یا همه چیز طبیعی است.\nشعرِ ما، شعری که من می شناسم، شعرِ پیشروی ما، نماینده دارد، نماینده‌گانی دارد که سال‌هاست کارشان را برای خوشایند دلال‌هایی چون دولت‌چی‌ها، ارشادی‌ها، سپانلوها و کاشیگرها و سفارت‌خانه‌چی‌ها عرضه نکرده‌اند، بر سرِ شعر جان گذاشته اند، جان‌ِشان را بر سر شعر گذاشته اند و به شعر جانِ تازه‌ای بخشیده‌اند. این سال ها شعرِ پیشروی ما محکوم شده، شعرِ پیشروی ما به صلابه کشیده شده و شاعرِ پیشروی ما یا به کنجِ خانه رانده شده یا از وطن رانده شده، در مقابل، مزدوران آمده‌اند و چهره ساخته‌اند، چهره سازی کرده‌اند و چهره‌های ساخته‌گی را عَلَم کرده‌اند، چهره‌های ساخته‌گی را روی صحنه برده‌اند، صحنه‌سازی کرده‌اند، با ادبیاتِ ما، با شعرِ ما، بازی کرده‌اند. این گونه است که شاعری، شاعره‌ای، که با ادبیاتِ پیشروی ما بیگانه است، ره‌سپار فرنگ و فتحِ افتخاراتِ تازه می‌شود.\nبیاییم و این طور بگوییم:\nچرا از شعرِ فرانسه امروز کسانی را به ایران می آورند که کم‌ترین ربط را به شعرِ امروز نداشته باشند؟ چون کسی مثلِ ایو بون فوآ یا ژک دوپن حاضر نمی‌شود دست در دستِ سانسورِ ایران بگذارد و شعرهای دستِ چندمِ چند خرده شاعر را به عنوان کشف ِ ادبی وارد کشورش کند. پس عروسک‌های خیمه‌شب بازی‌ی ما با آوردن چند فرانسوی به ایران به نمایش‌شان مشروعیت می‌بخشند. فقط فرانسوی باشند، حالا هر چه که شد، هر که که شد! این بیگانه‌پرستی را می‌شناسیم، در مقابلِ هر کالای غربی خود را گم کردن، در مقابلِ خارجی مسحور شدن، مسحورِ خارجی شدن و از شدت چاپلوسی و تملق، خارج شدن، به فرنگ رهسپار شدن! ولی ما این را می دانیم، این را خوب می دانیم، که شعر ما، شعرِ امروز ما، چه پهلویی به شعرِ امروزِ جهان می‌زند، شعرِ ما، همان شعری که خفقان را، سانسور را، زد و بند را، مافیای ادبی را تاب آورده و به احدی باج نداده، همان شعری که افق‌های تازه‌ای را پیش روی ما گسترده، پیش‌نهادهای تازه‌ای را عرضه کرده که در زبانِ ما تازه‌ست و در زبانِ دیگر، و زبان‌های دیگر هم. شعرما، تنها بوده، یعنی مستقل مانده، شعرِ ما، مستقل از توی دلال، از توی کار چاق‌کن، به حرکت‌اش، به حیات‌اش ادامه داده، می دهد، چون شعر ما اصولی داشته، چون شعر ما اصولی دارد. بر سرِ اصول‌اش ایستاده و با رجاله‌ها و انگل‌ها بیگانه مانده، می‌ماند.\nچرا من از اصول حرف می‌زنم؟ کیست که پایش به یکی از پیش پا افتاده‌ترین اصول بند باشد؟ چه انتظارهای بی‌جایی! این را کسی، کسانی می‌گویند که چهار سال پیش در همایشِ ادبیاتِ فارسی در دانش‌گاهِ لندن «حضور به هم رساندند»! باری، حضورِ شاعرِ حکومتی و شاعرِ نمی‌دانم چه و چه و چه، و هزار پس و پیش ِ دیگر، که کنارِ هم شعر می‌خوانند، چه شکوهی، چه هیبتی دارد! این هم لابد یکی از دستاوردهای دوم خرداد و دکانی بنام گفتگوی تمدن‌ها‌ست. این‌طور نیست؟\nو فرانسه، و آن‌هایی که در اشتیاقِ فتحِ بازارِ شعر فرانسه دست و پا به هرکاری می‌زنند، کیستند؟\nفرانسه – با عرض تاسف – از جمله کشورهای استعمارگر است، هم‌زمان که شرکت‌های نفتی‌اش را در ایران مستقر می‌کند، هم‌زمان که مناسبت های تجاری‌اش را با ایران گسترده تر می‌کند، هم زمان که عملا” اعلام می کند که حقوق بشر برایش کشک است، هم‌زمان که روزنامه‌نگارانِ دوم خردادی‌ی مسلمان را در مدرسه‌های نیم‌بندش ژورنالیست می‌کند، مناسبت‌های فرهنگی‌اش را هم از طریق عواملِ سانسور، چه دولتی، چه غیردولتی، چه رسمی چه غیررسمی، تقویت می‌کند. مناسباتی که بیش از هرچیز لاپوشانی‌ی چیز دیگری است. مناسبانی که جنبه‌ی انسانی به رژیمی می‌دهد که انسان‌خواری را در دستورِ کارش گذاشته. چرا فرانسه و شاعرانِ اعزامی‌اش به ایران و بخشِ فرهنگی‌اش و گماشته‌گان وابسته‌گان‌اش، از ممنوعیتِ کانونِ نویسنده‌گان در ایران چیزی نمی‌گویند؟ چرا از طریقِ کانونِ نویسنده‌گان ایران شب شعر برگزار نمی‌کنند؟ چطور می‌شود از ممنوعِ بودنِ کانونِ نویسنده‌گانِ یک کشور، از ممنوعیتِ شعر و ادبیات – شعر و ادبیاتی که من می‌شناسم، یعنی شعر و ادبیاتِ امروز – در رسانه‌های عمومی، در بازار نشر، در کتاب‌های درسی، در دانش‌گاه‌ها، در مدارس، در خیابان‌ها، در فرهنگ‌سراها، چشم‌پوشی کرد؟ اگر ادبیاتِ ما آن چیزی است که حکومتِ ایران و گماشته‌گانِ ارشادی و فرهنگی‌اش می‌خواهد باشد، بله، درست است، این گردن‌های خمیده که با خود به فرنگ می‌برید، نمایند‌ه‌گانِ شایسته‌ی ادبیاتِ پس افتاده‌ی همین کشور، همین زبان و همین زمان‌اند.\nکشور؟ همین کشوری که نویسنده و شاعرش را خفه می کند – هفت سالی است که از پوینده و مختاری بی خبریم، شما خبری ندارید؟ -، کشوری که کارش مُثله کردنِِ ادبیات است، کشوری که رسما” حکم مرگ نویسنده‌گان‌اش را صادر می کند. باری، این لکه‌ی ننگ به این زودی ها از دامن ِ کشورِ مهدِ حقوقِ بشر زدوده نخواهد شد.\nروابطِ پشت پرده بینِ دولت‌ها و روابطِ پشتِ پرده بینِ خرده ادبیات‌چی‌ها، آلترناتیوی نیست که ادبیاتِ ما به دنبال‌اش باشد. ما آلترناتیو دیگری ساخته‌ایم و هر روز می‌سازیم، آلترناتیوی که نه از دولت می‌گذرد نه از دلال و نه از کارچاق کن.\nنسل جوانِ ما که این سال‌های اخیر خلاقیت و آفرینش را تجربه می‌کند باید به هفتاد فکر کند و از انفعال فاصله بگیرد. باید تصمیم بگیرد، موضع بگیرد و حرف بزند. امروز پیر شدن و پیرو شدن اکیدا” ممنوع است!\nبه فکرِ همیشه‌ی دو سه چند نفری می‌مانم که هنوز چه شاعر مانده‌اند. فکرِ یکی از علی‌های عبدالرضایی هستم که چه هوشیار چه هشدار می‌دهد به رجاله‌های این زبان، این زمان. فکرِ حنجره‌ی مهرداد فلاح هستم و سکوت‌اش، چه سکوتی که گوش‌ها را کَر می‌کند. این وقت‌هاست که فکر می‌کنم هوشیاری‌ی تو، علی عبدالرضایی وسکوتِ تو، مهرداد فلاح، کافی‌ست برای آن‌که وجود شعر هنوز توجیهی داشته باشد.\nدلقک‌بازی‌های مزدوران به آخر خط رسیده و صدای شعر امروز ما رساتر از آن شده که کسی بخواهد ساکت‌اش کند، حذف‌اش کند یا نادیده‌اش بگیرد. این را فردا خودش می‌داند.\nبدون دیدگاه برای “فردا خودش می‌داند”


بجستان نیوز » مشکل ترکیدگی لوله اصلی برطرف شده است/ قطعی آب در برخی مناطق بجستان بدلیل خالی بودن شبکه از آب است\n16:08:12 - چهارشنبه 7 فوریه 2018\nمدیر آب و فاضلاب شهری بجستان :\nمدیر آب و فاضلاب شهری بجستان در گفتگو با خبرنگار بجستان نیوز در گفت و گوی اختصاصی با بجستان‌نیوز گفت: ترکیدگی لوله و فرسودگی شیر های قطع آب باعث شد تا آب مشترکین بجستانی را از مخزن قطع کنیم که با تخلیه شبکه آب بجستان روبر شدیم و پر شدن شبکه زمان بر است.\nعلی دانشوری مدیر آب و فاضلاب شهری بجستان در گفتگو با خبرنگار بجستان‌نیوز اظهار کرد: با توجه به ترکیدگی لوله اصلی خیابان امام خمینی(ره) و در مجاور بانک ملت، دو روز گذشته مامورین ما نسبت به ترمیم این ترکیدگی اقدام کردند و صبحگاهی امروز موفق شدند تا این مشکل را برطرف کنم.\nوی ادامه داد: با توجه به فرسودگی شیر فلکه مجبور به بستن آب از مخزن شدیم، که این باعث شده آب لوله های داخلی شهر تخلیه شود و از صبح امروز که عمل ترمیم پایان یافت شیر اصلی باز شد که به مرور زمان و نهایتا تا ۳ ساعت آینده همه نقاط بجستان ار نعمت آب برخوردار خواهند بود.\nدانشوری خاطر نشان کرد: متاسفانه در برخی از مناطق در ساعت اولیه ترکیدگی با افت فشار و قعطی آب مواجه شدند و همین مناطق اخرین نقاطی خواهد بود که از آب برخوردار خواهند شد و تمهیدات لازم برای این مناطق منظور شده است تا با تانکر آب رسانی صورت گیرد.\nحادثه ای وحشتناک برای 21 زن کارگر مشهدی\nپایانه حمل و نقل مسافربری بجستان رسماً شروع به کار کرد\nارزش پاسپورت دولت اعتدال مشخص شد !\nرقیب ایرانی واتس آپ رونمایی شد\nسقف برداشت از خودپردازها هم کم شد\nپرسپوليس فقط 7 روز صدر نشين بود/تراكتور از روي پرسپوليس رد شد


احمدی نژاد: سوراخِ کشتی حاکمیت اسلامی حزب سبزهاي ايران – صفحات ديگر\n19 یونی 2009\nسوراخِ کشتی حاکمیت اسلامی\nاین مقاله، برای نخستین بار در سال 2005 میلادی، کوتاه پس از انتصاب احمدی نژاد به ریاست “جمهوری” منتشر شد.\nاینک، همان مقاله با اندکی تغییر در یک پارۀ آن، منتشر می شود؛ به این امید که فریب بزهکاران حرفه ای، که با تردستی و خرمردرندی می خواهند بدتر را به جای بد قالب بزنند، دیگر کارساز نباشد. در حکومتِ اسلامی، تمام گزینه های فرمایشی، بدترین اند. در انتخاب- انتصابات نمایشی ریاست “جمهوری” محک تجربه، نشان داد که هر یک از نامزدهای شورای نگهبان و ولی فقیه، سیاه روی تر از آن دیگری ست.\nنه رهبر، نه اکبر، نه احمدی نژاد\nآخوندها از معلم بزرگ خود گوبلز، آموخته اند که دروغ هر چه بزرگتر باشد، مردم آنرا آسانتر می پذیرند. احمدی نژاد که تا چندی پیش در حاشیه حکومت، برای عامۀ مردم چهره‌ای ناشناخته بود، در انتصابات ریاست جمهوری، با اختلاف هفت ملیون رأی بر رقیب پر مدعای خود، پیروز شد و به عنوان آخرین تدارکچی ولی فقیه از صندوق های رأی بیرون آمد. هیچکس به درستی نمی داند که میزان تقلب ها تا چه اندازه است، اما تنابنده ای هم نیست که بر راستی این بازی، گواهی دهد. اختلاف تصور ناپذیر آرا و تقلب های آشکار در “انتخابات”، برای نخستین بار سردمداران حاکمیت را در برابر هم قرار داده است و بیش از همه، بازندگان و ابواب جمعی آنان، هاشمی رفسنجانی، معین و دیگر زعمای این قوم را به چالشی بنیادین کشانده است.\nاگر چه، هاشمی رفسنجانی اعلام کرده است که دولتمردان این رژیم را شایستۀ شکایت نمی‌داند و به دادگاه عدل الهی پناه می‌برد، اما روشن است که از هر فرصتی برای به زانو درآوردن رهبر، استفاده خواهد کرد. شتری که اینک بر درِ خانۀ هاشمی رفسنجانی و دیگر صاحبان قدرت خوابیده است، آرام نخواهد گرفت و دیر یا زود بر در خانۀ تمامی این حاکمیتِ خالی از شأن انسانی، دق الباب خواهد کرد. به دیگر سخن، انتصاب بی پروای احمدی نژاد، بدون تردید، اولین ایستگاه فروپاشی این نظام است. شعاری که مردم می‌دهند، نیازی به تفسیر ندارد؛ نه رهبر، نه اکبر، نه عنتر.\nحزب توده و هزار گام به پس\nهنوز نتیجۀ رسمی ” انتخابات ” اعلام نشده بود که راه تودۀ حزب توده، با چشم پوشی از فاجعۀ شوهای تلویزیونی رهبران این حزب و شکنجه های تصور ناپذیر بر آنان و قتل عام بسیاری از هموندان این حزب، چندین هزار گام به عقب بر داشت و نظریۀ موهوم، اما اساسی دیگری را در رابطه با احمدی‌نژاد ارائه داد. این حزب، در تارنمای پیک نت، از زبان فردی به نام مزدک اسلامی، یاد آور می‌شود: ” ایران بر خلاف عراق نظامی مبتنی بر ادارۀ (منظور اراده است) مردم است و دیکتاتوری بریده از مردم و فاقد مشروعیت مردمی و به زور سرنیزه بر مردم حکومت نمی‌کند. ” با چنین نظام “مردمی” روشن است دیگر، که باید سیاست “اتحاد و انتقاد” را در پیش گرفت؛ همان سیاستی که جبهۀ مشارکت و نیروهای دوم خردادی نیز اعلام کرده‌اند.\nسند زیر، پاسخی ست برای آنان که در حوزۀ سیاست و در جامۀ نیروی چپ و اپوزیسیون، همچون همتایان خود در حکومت، دروغ می گویند و تقیه می کنند. بنا بر این سند، فلاحیان، وزبر اطلاعات وقت در نامه ای بسیار محرمانه در تاریخ 16.10.74 از احمدی نژاد ” سردار رشید اسلام ” در آن هنگام و رئیس جمهور کنونی، می‌خواهد که برای زدن تیر خلاص در زندان اوین حضور بهم رساند. فلاحیان در بخشی از نامه، خطاب به احمدی نژاد می‌نویسد: “به علت سابقۀ درخشان جنابعالی در اعدام انقلابی تعداد 704 نفر از پس مانده‌های رژیم ستم شاهی در ادارات به جنابعالی مأموریت داده می‌شود در زندان اوین حضور بهم رسانید و ظرف مدت دو روز پس از دریافت این نامه تعداد 460 نفر از عناصر سیاسی مخل در نظام را که لیست آنها به پیوست اضافه می‌گردد، پس از اعتراف گیری و پرونده سازی اعدام انقلابی نمایید.\nبی شک زدن تیر خلاص…1 توفیقی است که نصیب بندگان خاص خالص می‌شود.”2\nبا چنین پرونده و سابقۀ درخشانی که پوشیده و پنهان نیز نبوده است، احمدی نژاد به سرعت از سوی راه توده ای‌های حزب توده که پیشتر به پشتیبانی رفسنجانی برخاسته بودند، مورد پذیرش قرارمی‌گیرد. در این چرخش ناگهانی که با هدف استمرار حاکمیت جمهوری “ضد امپریالیستی” اسلامی، صورت گرفته است، این حزب پی در پی سفارش می‌کند؛ باید از احمدی نژاد خواست که به وعده‌های “انتخاباتی” خود عمل کند! و به نیروهای “اصلاح طلب” حکومتی القا می‌کند که از احمدی نژاد روی بر نتابند و مانند حزب، از سیاست‌های مثبت احمدی نژاد پشتیبانی و از سیاست‌های نادرست او انتقاد کنند.\nبی تردید، نتیجۀ چنین سیاستی، همان است که بر حزب توده رفت؛ کشتار اعضاء حزب و اعتراف های تلویزونی رهبران و باز گشت به آغوش اسلام و … این بار نیز جز این نخواهد بود؛ با این تفاوت که نیرویی برای طیف توده ای نمانده است که به مسلخ روانه کند. اکنون، نوبت “مصلحان حکومتی” ست؛ اگر که خام این حزب توده شوند و از تقیۀ همکیشان خود غافل.\nاشتباه ناگزیر استبداد\nاکنون، جامعۀ ایران با حکومتی یکدست روبروست که با هیچ نیروی مخالفی سر سازگاری ندارد. این منطق و دیالکتیک تاریخ است که حکومت های استبدادی، همیشه اشتباه می کنند و هیچ مشاوری هم نمی‌تواند مانعی در این راه ایجاد کند. در اوج قدرت سلطنت، و به هنگامی که قشر میانی جامعه برای خواسته‌های دمکراتیک خود مبارزه می‌کرد و با حضور نیروهای مؤثر ملی و ذهنیت لائیک جامعۀ شهری، می‌شد سدی در برابر آخوندیسم بوجود آورد، دولت وقت بزرگترین اشتباه سرنوشت ساز خود را کرد؛ احزاب لیبرال مشروطه خواه منحل شدند و به سبک کشورهای سوسیالیستی، حزب رستاخیز را ساختند که به اجبار عضو می‌گرفت و در صورت امتناع برای عضویت، پاسپورتی می‌دادند برای ترک محترمانۀ کشور.\nکمی دیرتر، در پی جدایی نیروهای مشروطه خواه و ملی از مدار حاکمیت، انقلابی به راه افتاد که دارد شیرازۀ این ملک و ملت را از هم می‌پاشد.\nیکدست شدن حاکمیت اسلامی نیز به ناگزبر همین مسیر را خواهد پیمود.\nبا انقلاب ضد سلطنتی، تاریخ هزار و چند سد سالۀ گونه ای از سلطنت که پیوندی با پادشاهی دادگرانۀ تاریخی ما نداشت، به پایان رسید؛ ویژگی و بارزۀ اساسی سلطنت پس از اسلام، همانا گسیختگی خانمانسوزی ست که میان نهادِ دولت- ملت، به عنوان یک واحد پویا، بوجود آمد که خود، به روانپارگی ملی ایرانیان انجامید و امید می رود که با انقلاب ضد اسلامی، اسلام به همان صحراهای خشک رانده شود و بیماری دیرینۀ روانپارگی مل و گسیختگی دولت و ملت، برای همیشه حل شود.\nاگر این حکومت اسلامی ست که هست، هر دگرگونی ای نیز، بی تردید سمت گیری ضد اسلامی خواهد داشت. مشکل این است که گرایش ضد اسلامی مردم، آنچنان که باید، هنوز از امری ناخودآگاه به امری در آگاهبود جامعه، فرانروییده است. بیش از همه، وظیفۀ اندیشمندان و دیگر نیروهای سیاسی ست که در حوزۀ نظر و عمل، برای این جابجایی بکوشند.\nحکومت اسلامی، با یکسان سازی خود، در حقیقت به تخریب آخرین پایگاه های خود روی آورده است. و این همان اشتباه ناگزیری ست که سرنوشتِ هر استبدادی است. هر تحلیلی که از مراسم پرهزینۀ انتصاب احمدی نژاد به ریاست جمهوری ارائه شود، و هر گونه که این “انتخابات” مورد سنجش قرار بگیرد، آینده نشان خواهد داد که با رئیس جمهور تازه نیز، کلان سیاست های داخلی و خارجی رژیم، بدون هیچ تغییری دنبال خواهند شد؛\nدر عرصۀ داخلی مافیای اقتصادی، به چپاول و حراج ثروت کشور ادامه خواهد داد و با تکیه بر فقه اسلامی به سرکوب جنبش زنان، جنبش دانشجویی و کارگری خواهد پرداخت و در عرصۀ جهانی کشور را بیش از پیش منزوی خواهد کرد و دمی دست از آشوب در منطقه بر نخواهد داشت و سیاست تنش آفرین و جنگ طلبانه رژیم، همچنان تداوم خواهد یافت.\nحتا، باج های تصور ناپذیری نیز که به اروپا داده می‌شود، جایی برای صلح با این رژیم نمی‌گذارد. تنها راه برای پیشگیری از هر گونه جنگ و تنشی، ارادۀ متحد و سازمان یافته ای است که بتواند با نابودی حکومت اسلامی، صلح و هستی ایران را تضمین کند.\nآنانی که به گفته های احمدی نژاد دلخوش کرده‌اند و در این سراب به سیاست پرداخته‌اند و می‌پندارند که با پافشاری بر وعده های او، آب رفتۀ “اصلاحات” به جوی باز می‌گردد؛\nیا از تجربۀ بیست و چند سالۀ این رژیم بی خبراند،\nیا از خامی و جبن می پندارند که انشاءالله این بار گربه است،\nیا اینکه، توهم هزار و چند صد ساله در بارۀ اسلام، دیده و دلشان را کور کرده و در گور کرده است.\nتقیه و حکومت جعل و وارونگی\nآقای احمدی نژاد، تدارکاتچی نظامی شده است که پیش از او خاتمی خندان، با تقیۀ استادانه و ظریف، سرکوب جنبش دانشجویی، جنبش کارگری، قتل دگراندیشان، غارت منابع ثروت کشور، زن ستیزی، سانسور بی سابقۀ رسانه‌های گروهی و نابود کردن ارزش‌های ایرانی و انسانی را سازمان داد.\nکارنامۀ رفسنجانی نیز، که مردم به او نام با مسمای رسمنجانی داده اند، جز سانسور و سنگسار و کشتار و ترور و نیرنگ نبوده است. اگر از واقعیت ها حرکت کنیم و در دام سیاست بازان نمانیم، به سادگی می‌توان دریافت که دولت هشت سالۀ ” اصلاحات ” نیز، دولتِ جعل و وارونگی است؛ هر چه گفت، وارونۀ آن را عمل کرد و هر چه کرد، وارونۀ آن را گفت. اگر به جایگاه تقیه در اندیشۀ اسلامی اعتنا نکنیم، ساختار شرعی فریبکاری را هرگز درنخواهیم یافت. بسا که با توجه و دقت به این اصل اساسی اسلام، قاسملو ها در دام چرب زبانی این مسلمانان گرفتار نمی‌آمدند و چنین ناجوانمردانه به قتل نمی رسیدند.\nباری، خاتمی، آخوندی که محبوب القلوبِ طیف هایی از حزب توده و چپ‌هایی چون اکثریتی‌ها بود، دولتی را اداره می‌کرد که در نقض حقوق بشر، صدر نشین بود. شگفت آور، اما این است که وی لحظه ای از تکریم حقوق بشر و مردمسالاری خاموش نماند. تجاوزی که خاتمی به زبان فارسی کرده و تلاشی که وی برای خالی کردن مفاهیم از بار معنایی خود کرده است، دست کمی از سکۀ پر رونق شاعر کشی در دوران صدارت او ندارد.\nدولت دوم خردادی، امکاناتی بوجود آورد که یکی از اصول متروک و ضد انسانی اسلام ، یعنی برده‌داری و برده فروشی، بار دیگر احیا شد.\nبا بی اعتباری تمام عیار جمهوری اسلامی در افکار عمومی و انزوای سیاسی این رژیم در محافل بین المللی، کاربرد تقیه، بیش از پیش در سیاست های جمهوری اسلامی، نقشی تعیین کننده به خود گرفته است. تقیه، یعنی مشروعیت دروغ، نیرنگ، ریا، فریب، عهد شکنی و جعل و جنایت برای حفظ اسلام. به رفتار سران جمهوری اسلامی توجه کنید که چگونه در برابر نهادهای جهانی حقوقی و فرهنگی و سیاسی به راحتی دورغ می‌گویند! وقاحت معاون قاضی مرتضوی را به یاد بیاورید که منکر اعتصاب غذای ناصر زرافشان و آقای گنجی ست که هم اکنون، بر اثر اعتصاب غذا، با مرگ دست به گریبان است!\nاپوزیسیون لائیک و سکولار، از آنجا که تقیۀ اسلامی را به عنوان رفتار و کردار روشمند مسلمان جدی نمی‌گیرد، به ساختار‌های نظری رفتار سران جمهوری اسلامی کمتر توجه می‌کند و در این راه، خسارات جبران ناپذیری نیز دیده‌است. ملا محمد باقر مجلسی، اسلام را بدون تقیه، یعنی بدون نیرنگ و ریا، امری واهی به حساب می‌آورد و می‌نویسد: “در حدیث صحیح از صادق منقولست که تقیه سپر ایمان است و ایمان ندارد کسی که تقیه نمی‌کند و فرمود که نُه عشر دین در تقیه است و از امیر المؤمنین منقول است که تقیه در بلاد مخالفان کردن واجب است و کسی که از روی تقیه قسم بخورد برای آنکه دفع ضرری از خود بکند برای او گناه نیست و امام موسی فرود که گرامی ترین شما نزد خدا کسی است که تقیه بیشتر کند و از صادق منقولست که دین را حفظ کنید و پنهان دارید به تقیه کردن از مخالفان …” 3\nخوشباوری به وعده‌های جمهوری اسلامی و تلاش برای اجرای سیاست ” اتحاد و انتقاد ” که در پی شکست نظریۀ ” حاکمیت دو گانه ” و بر سر کار آمدن احمدی نژاد، اینک از سوی گسترۀ توده‌ای ها تبلیغ می شود، بیراهۀ خطرناکی ست که جامعه را با فاجعه های پیاپی روبرو خواهد کرد.\nروزی نیست که مسلمانان حاکم بر ایران در برابر جامعۀ جهانی و در برابر مردم ایران به نیرنگ روی نیاورند و دروغی نسازند؛\n–\tجامعۀ جهانی در پیوند با قتل زیبا کاظمی هر روز با دروغی تازه روبروست.\n–\tسیاست جمهوری اسلامی در بارۀ تسلیحات هسته ای بر دروغ و فریب جامعۀ جهانی استوار شده است.\n–\tدر بارۀ قتل های زنجیره ای دروغ گفته‌اند، می‌گویند و هیچگاه راست نخواهند گفت.\n–\tانتصابات را به دروغ انتخابات می‌گویند و سلول انفرادی زندان را سوئیت می‌نامند و کوشش می‌کنند که با بی محتوا کردن مفاهیم، اذهان را نیز مغشوش و تیره و تار کنند و …\nمن بارها نوشته‌ام که مبارزه با جمهوری اسلامی، بدون نقد و نفی همه جانبۀ آرا و احکام اسلامی، امکان ناپذیر است. بی توجهی به مبانی نظری اسلام که سرچشمۀ رفتار و کردار سران حکومت و فرهنگ آنان است، موانعی جدی در راه مبارزه برای توسعه و پیشرفت و آزادی بوجود آورده است. برآیند این انفعال، از سویی تضعیف هر چه بیشتر نیروهای سکولار و لائیک است و از دیگر سو، رشد نوعی از اپوزیسیون است که اگر چه از هستی چپ تغذیه می‌کند، اما کاسه گردان آخوند است و جز توهم پراکنی نسبت به این رژیم، وظیفه ای برای خود نمی‌شناسد.\nامروز، دلقکی که در جلد ملا حسنی فرو رفته و تارنمای “گویا” را مکان استراتژیک خود کرده است، و یا خود فروخته ای مانند بهنود که تواناست با هر سازی برقصد، چگونه قادرند منطق جنایت را در این رژیم نادیده بگیرند و برای مشتی دلار و اندکی قرار، آشکارا از جانی و جنایت حمایت کنند و به امر ولی فقیه گردن بگذارند که گفت هر رأیی، رأیی ست به نظام و مشروعیت آن!؟\nو یا آن شاعر و نویسنده که قهرمانان میدان منقل اند، چگونه می‌توانند مدعی روشنفکری و هموندی در کانون نویسندگان ایران باشند و از کسی که همکارانشان را به نیستی و نابودی کشانده است، پشتیبانی کنند؟\nآقای دولت آبادی که در کنفرانس مشهور برلین با دلیری، نعره می‌کشید که زبان فارسی را هموست که به اوج رسانیده و نجات داده است، امروز به دلبری می پردازد و دو نبشه می‌گوید: ” در شرایط کنونی و با توجه به بحران‌هایی که وجود دارد، بهترین گزینه هاشمی رفسنجانی است؛ البته من از نقطه نظرات احمدی نژاد در بارۀ فقرزدایی حمایت می‌کنم.”4\nبی‌تردید، در کنار ترس نهادینه شده که ریشه در دین دارد، توهم در بارۀ اسلام و نادیده گرفتن جایگاه تقیه است که این مدعیان را به چنین واکنش هایی وا می‌دارد. اصولن تا با درگیری با اسلام، ماهییت دینی این رژیم روشن نشود، بیشترینۀ روشنفکران لائیک از اعیان و اعوان این رژیم متقی، رودست خورده و باز هم خواهند خورد. نمونۀ هوشنگ گلشیری که عاقبت با عارضۀ مشهور “کوما” در این حکومت از پای درآمد، نمونه‌ای روشن است؛ او که تا پای حصر آزادی اندیشه و یا بیان پیش رفت و به توصیح و تفسیر “بسم الله الرحمن…” پناه برد و راضی بود که با وزیر زیر یک سقف نشسته است، نمود اندوهزایی از توهم عمیق روشنفکران ایرانی است که جایگاه برجستۀ خود را، بازیچۀ گروهی مسلمان کرده اند و می کنند.\nبه باور من، اشتباه بزرگ نیروهای سیاسی نیز در این است که این حاکمیت را تنها حاکمیتی سیاسی می پندارند و در چارچوب مفاهیم سیاسی به ارزیابی آن می پردازند و به فرهنگ سیاسی حاکمیت که در اسلام و فقه اسلامی خلاصه می شود، توجه چندانی نمی کنند. از همینرو، کنش اینان تا کنون، بیشتر واکنشی تابع کارکرد حکومت اسلامی بوده است.\nبه هرحال، با اینکه بخش اندکی از نیرو‌های سیاسی، باز هم در برابر نیرنگ های سران حکومت، برخوردی واکنش وار داشتند، اما تردی نیست که تحریم گستردۀ انتخابات و انتصاب احمدی نژاد، از سویی بحران “مشروعیت” نظام اسلامی را ژرفتر کرده و از سوی دیگر، درگیری های درون حکومتی را به گونه ای بنیاد کن، تشدید خواهد کرد.\nریاست جمهوری احمدی نژاد، محصولِ استیصال و نقطۀ ضربه پذیر حاکمیت است. امکانات و شرایط از هر سو مهیاست تا ضعف بزرگ جمهوری اسلامی را به نقطۀ قدرتِ جنبش، تبدیل کنیم.\n1.\tدو واژه خوانا نیستند.\n2.\tتصویر نامۀ محرمانۀ علی فلاحیان به پیوست است.\n3.\tحلیه‌المتقین. محمد باقر مجلسی. ص. 227 انتشارات رئوف.\n4.\tایلنا. خبرگزاری کار ایران. 1. 4. 1384


رپرتاژ چیست و چه کاربردی دارد؟\nرپرتاژ در واقع یک گزارش و یا خبری است که می تواند منافع شخص یا شرکت و سازمانی را تامین کند. بسیاری از مدیران بازاریابی و تبلیغات به مجلات الکترونیکی یا غیر الکتررونیکی، روزنامه ها و وب سایت ها برای اینکه محتوای متنی مورد نظر خود را به مخاطب نهایی ارائه کنند، برای چنین منظوری هزینه پرداخت می کنند.\nرپرتاژ اگهی به فرمی خاصی از آگهی می گویند که بصورت یک گزارش ارائه می شود. یعنی به مخاطبان این حس دست می دهد که یک گزارش بی طرف به آنها ارائه شده است. در کل آنچه که مخاطبان میبنند و می شنوند، تمام کوشش و تلاش یک کسب و کار هست که ذهن مخاطب را به سمت یک محصول یا خدمت خاصی سوق دهند.\nدر سال ۱۹۴۵ رپرتاژ آگهی به دلیل اعتماد مخاطبین به رسانه ها مختلف به ادبیات انتقادی زسانه ها اضافه گردید. در کشورهای پیشرفته قوانین بسیار سخت گیرانه برای یک رپرتاژ خبری در نظر گرفته می شود.\nرپارتاژ آگهی چیست؟ منظور از رپورتاژ آگهی این است که تبلیغ محصولات یا خدمات شما به همراه متن و تصاویر همراه با لینک به عنوان یک مطلب کاملا بی طرف در یک سایتی منتشر می گردد.\nرپرتاژ آگهی را می توان در شکل مختلف مانند یک مصاحبه یا گزارش و همچنین یک خبر در سایت های خبری انتشار داد که این می تواند شامل تیتر جذاب ، چندین پاراگراف تصویر و متن نوشته شده باشد.


کرونا تا سال ۲۰۲۲ در آمریکا ماندگار است! | پایگاه خبری جماران - امام خمینی - انقلاب اسلامی\nمتخصصان آمریکایی هشدار می‌دهند که اگر قرنطینه عمومی در این کشور در ۱۵ آوریل به پایان برسد، ریشه کنی بیماری کرونا در ایالات متحده تا سال ۲۰۲۲ به طول می‌انجامد.\nبه گزارش جی پلاس، مدل سازی انجام شده با استفاده از هوش مصنوعی توسط تام اینگلسبی متخصص بیماری‌های همه گیر و مدیر مرکز امنیت سلامت دانشگاه جان هاپکینز نشان می‌دهد اگر سیاست قرنطینه عمومی در آمریکا جدی گرفته نشود و مردم تا دو هفته دیگر به سر کارهای خود بازگردند ویروس کرونا با سرعت بسیار بالایی منتشر شده و می‌تواند میلیون‌ها نفر را در آمریکا ظرف یک سال آینده به کام مرگ بفرستد.\nاین محقق هشدار داده که چنین رویدادی می‌تواند پیامدهای اقتصادی و اجتماعی به شدت خطرناکی برای آمریکا داشته باشد و باید سیاست قرنطینه عمومی در این کشور برای مدت طولانی‌تری ادامه یابد تا از شیوع بیشتر کرونا جلوگیری شود.\nبه گفته این متخصص تأثیر مثبت سیاست قرنطینه تازه بعد از سه هفته از آغاز آن مشخص می‌شود و این تجربه‌ای است که در شهرهایی مانند ووهان چین نیز رخ داده است. آمریکا هنوز هفت تا ده روز تا رسیدن به این نقطه فاصله دارد ولی در آن زمان بنا بر تصمیم دونالد ترامپ قرار است قرنطینه عمومی در این کشور پایان یابد. از همین رو ضروری است سیاست قرنطینه بین یک تا سه ماه دیگر ادامه یابد.\nبا رعایت این نکته تعداد مبتلایان به کرونا کاهش یافته، بیمارستان‌ها ظرفیت کافی برای پذیرش بیماران خواهند داشت و فرصت کافی برای تولید واکسن و داروی مؤثر بیماری کرونا پدید می‌آید. در غیر این صورت کرونا تا سال ۲۰۲۲ به طور گسترده در آمریکا وجود خواهد داشت و قربانیان زیادی خواهد گرفت و نظام بهداشت و درمان آمریکا نیز نمی‌تواند به میلیون‌ها مبتلا به این ویروس خدمات رسانی کند.\nبررسی‌هایی که در این زمینه در امپریال کالج لندن نیز انجام شده، نشان می‌دهد اجرای سیاست حفظ فاصله اجتماعی و دوری مردم از یکدیگر باید حداقل تا ۱۸ ماه دیگر ادامه یابد تا واکسنی برای کرونا تولید شود. مدل سازی دیگری بر مبنای هوش مصنوعی در دانشگاه هاروارد که توسط مارک لیپسیچ و همکارانش انجام شده حاکیست کنار گذاشتن سیاست قرنطینه در آمریکا باعث افزایش شمار بیماران تا پاییز و زمستان شده و مهار این بیماری را تا سال ۲۰۲۲ به تعویق می‌اندازد.\nتحقیقی نیز در این زمینه در دانشگاه سیدنی انجام شده که نشان می‌دهد اگر ۸۰ درصد از مردم استرالیا سیاست قرنطینه را رعایت کنند مهار ویروس کرونا حداقل چهار ماه به طول می‌انجامد، اما اگر ۹۰ درصد مردم سیاست قرنطینه را رعایت کنند این مدت به سه ماه و یک هفته کاهش می‌یابد. البته این امر به معنای ریشه کنی کامل کرونا نیست. یکی از یافته‌های بسیار نگران کننده این طرح آن است که اگر کمتر از ۷۰ درصد از جمعیت استرالیا سیاست‌های قرنطینه را رعایت کنند مهار ویروس کرونا غیرممکن خواهد شد.\nکلمات کلیدی جی پلاس متخصصان آمریکایی کرونا\nکدخبر: 1391355 ۱۳۹۹/۰۱/۰۷ ۱۴:۳۷:۵۷ منبع: مهر\nروند آماده‌سازى ورزشگاه‌هاى جام جهانى/ کرونا حریف قطر ۲۰۲۲ نمى‌شود\nنیاز هر خانه به یک "وزیر بهداشت" برای مقابله با کرونا\nحرف‌های سرخابی سابق بعد از ابتلا به کرونا\nتازه ترین نرخ سکه، طلا و دلار در بازار+ جدول/ 5 فروردین 99


جمعه ۰۲ مهر ۱۴۰۰ - ۱۷:۰۷\nدر اندیشه رهبر انقلاب اسلامی «در این دوران طولانی دویست ساله منتهی به انقلاب، ما یک دوران سختِ تاریکِ ذلت را گذراندیم»، چراکه در این دورن، روشنفکران، سیاستمداران و حکام «ژنِ ناتوانی، ژنِ نمی‌توانیم، ژنِ وابستگی به دیگران را در ما تزریق کردند» و نتیجه آن شد که «ملّت ایران نسبت به خود یک نگاه حقارت‌پندارانه داشت». اما پیروزی انقلاب اسلامی صحنه را دگرگون کرد به طوری که از این زمان به بعد، وابستگی به بیگانگان قطع شد و روح امید، خود باوری و مهم‌تر از همه شعار «ما می‌توانیم» در کشور زنده شد.\nتاریخ انتشار: ۱۰:۵۵ - ۲۵ آبان ۱۳۹۹ - 2020November 15\nپایگاه مرکر اسناد انقلاب اسلامی_ امین خدابخشی؛ «اندیشه وابستگی» مهم‌ترین عامل در سقوط و انزوای یک ملت تلقی می‌شود؛ به‌طوری‌که در کلام و آرای امامین انقلاب اسلامی نیز به وضوح به گریز از وابستگی تاکید شده است. به عقیده رهبران انقلاب، اندیشه وابستگی که طی سال‌های متمادی از سوی شیفتگان غرب تبلیغ می‌شد، نتیجه‌ای جز عقب‌ماندگی و حقارت برای مردم ایران به همراه نداشت. اما با پیروزی انقلاب اسلامی، اندیشه وابستگی به رکود گرائید. از این زمان به بعد، کشور از وابستگی نجات یافت، عزت نفس به ملت بازگردانده شد، مردم به حقوق خود آشنا شدند، استعدادها شکوفا شد و خودباوری علمی و اعتماد به نفس ملی به وجود آمد و مهمتر از همه، «ما می‌توانیم» به عنوان اصلی‌ترین شعار ملت، از قوه به فعل تبدیل شد.\nبانیان اندیشه وابستگی در کشور\nاز نظر رهبر انقلاب، غرب با کمک روشنفکران غرب‌زده می‌کوشد تا بر کشورها مسلط شود. به بیان ایشان: «غرب مسلط به فن‌آوری و علم، روزی که خواست در ایران، پایگاه تسلط خودش را مستحکم کند، از راه روشنفکری وارد شد» از همین‌رو تفکرات غربی «به‌تدریج به وسیله عوامل اشرافی، شاهزاده‌ها و عوامل سلطنت، داخل ذهن یک مجموعه‌ای از روشنفکران راه باز کرد».\nبنابر این «روشنفکران غرب‌زده که خیلی از آنها در دستگاه‌های حکومت ظالم» نیز نفوذ کرده بودند «با حرف خودشان و با عمل خودشان به مردم اینجور تفهیم کرده بودند که شما عرضه ندارید؛ عرضه هیچ کاری را ندارید، باید تقلید کنید». و از همان ابتدا اینطور «تبلیغ کردند که اگر می‌خواهید کشورتان پیشرفته بشود و ایران جلو بیفتد، بایستی بروید در ذیل غرب تعریف بشوید».\nاز جمله غرب‌زده‌هایی که اعتقاد داشت باید از فرق سر تا نوک پا غربی شد، سیدحسن تقی‌زاده بود. این اندیشه خسارت‌های بسیاری برای ملت ایران به همراه داشت. به فرموده رهبر انقلاب، روشنفکران تبلیغ می‌کردند که: «ایرانی باید از سر تا به پا فرنگی بشود! یعنی دینش را، اخلاقش را، لباسش را، خطش را، گذشته‌اش را و مفاخرش را کنار بگذارد و فراموش بکند، اما فرهنگ غربی، آداب غربی، رسوم غربی، تفکر غربی و روش و منش غربی را بپذیرد». این تبلیغات رفته رفته موثر واقع شد و «بتدریج این مسئله جا افتاد؛ هم گفته شد و تأکید شد، هم در عمل اینجور معلوم شد که از ایرانی کاری برنمی‌آید».\nدر کنار روشنفکران، رجال سیاسی غربگرا، اعیان و اشراف غرب‌زده و حکام مستبد از دیگر بانیان اندیشه وابستگی در کشور بودند، به طوری که «سردمداران رژیم پهلوی و قبل از او، مکرر ملت ایران را تحقیر می‌کردند. اینجور وانمود می‌کردند که اگر پیشرفتی متصور است، اگر کار بزرگی باید بشود، باید به وسیله غربی‌ها بشود؛ ملت ایران توانایی ندارد».\nیکی از آفت‌های اندیشه وابستگی، تحلیل توان جامعه است، تا جایی که فعل «نمی‌توانیم» را به پرتکرارترین واژه در ادبیات جامعه تبدیل می‌کند. از نظر رهبر معظم انقلاب اسلامی، «در این دوران طولانی دویست ساله منتهی به انقلاب، ما یک دوران سختِ تاریکِ ذلت را گذراندیم». چرا که در این دوران «هر کاری که مطرح می‌شد، می‌گفتند آقا ما که نمی‌توانیم! آقا فلان چیز را بسازید، می‌گفتند ما که نمی‌توانیم! با فلان شعار غلط در دنیا مقابله کنیم، می‌گفتند آقا ما که زورمان نمی‌رسد، ما که نمی‌توانیم».\nنتیجه این شد که «در یک دوران طولانی، ژنِ ناتوانی، ژنِ نمی‌توانیم، ژنِ وابستگی به دیگران را در ما تزریق کردند؛ از دوران قاجار تا دوران پهلوی، در ملّت ما این احساس درونیِ عدم توانایی و عدم قدرت، ایجاد شد». همین مسئله نیز موجبات عقب‌ماندگی را فراهم کرد و «در زمینه‌های مختلف - در همه زمینه‌های علمی - چشم‌بسته و تقلیدی نگاه کردیم که ببینیم غربی‌ها چه می‌گویند». خطرناک‌تر آن که «آنچه را هم که آوردند، بی‌دریغ قبول کردند. فکر و اندیشه را آوردند، اما بدون تحلیل قبول کردند؛ گفتند چون غربی است، باید قبول کرد. فرم لباس و غذا و حرف زدن و راه رفتن، چون غربی است، بایستی پذیرفت؛ جای بروبرگرد ندارد! برای یک کشور، این حالت بزرگترین سمّ مهلک است».\n«حقارت» دیگر دستاورد این نوع تفکر بود و اندیشه وابستگی، علاوه بر عقب‌ماندگی، حقارت را نیز برای جامعه به ارمغان آورد. به فرموده رهبر انقلاب، در نتیجه این نوع تفکر، «ملّت ایران نسبت به خود یک نگاه حقارت‌پندارانه داشت؛ یعنی اینکه این ملّت بتواند بر اراده قدرت‌ها، بر اراده ابرقدرت‌ها فائق بیاید، مطلقاً به ذهن احدی خطور نمی‌کرد».\nاز مهم‌ترین مؤلفه‌های رهایی از وابستگی «این است که یک ملت خودش باشد؛ با مغزِ خودش فکر کند؛ با چشمِ خودش ببیند؛ با اراده خودش انتخاب کند؛ آنچه را هم انتخاب می‌کند، چیزی باشد که برایش مفید است... ضمن اینکه از همه تجارب هم استفاده کند». بنابراین «در هر جایی که اتّکای به نفس و اعتماد به خود و بازگشت به اسلام به هر اندازه عمل شد، به همان اندازه کار ابرقدرت‌ها را مشکل و حرکت ملت‌ها را شتابنده کرد». و این با تکیه بر هویت بومی، افتخار به مفاخر تاریخی امکان‌پذیر است، چراکه: «اگر یک ملتی احساس عزت نکند، یعنی به داشته‌های خود- به آداب خود، به سنن خود، به زبان خود، به الفبای خود، به تاریخ خود، به مفاخر خود و به بزرگان خود- به چشم حقارت نگاه کند، آن‌ها را کوچک بشمارد و احساس کند از خودش چیزی ندارد، این ملت به‌راحتی در چنبره سلطه بیگانگان قرار می‌گیرد».\nبنابراین «اعتماد به نفس ملی که باید در نخبگان یک کشور بروز کند، مهمترین تأثیرش این است که حالت انتظار کمک و دستگیری از دیگران را از انسان می‌گیرد». «اعتمادبه‌نفس ملّی، راه وابستگی را می‌بندد. اگر این اعتمادبه‌نفس وجود داشت، ملّت احساس نمی‌کند که به وابستگی نیاز دارد، بلکه از وابستگیِ به دیگران می‌گریزد». از این‌رو «عمده این است که ما به خودمان اتّکاء کنیم؛ اساس کار این است». همچنین «جرئت و گستاخی و نترسیدن از احتمال موفق نشدن، عامل بسیار مهمی است که ما را پیش می‌برد». و نیز رشد علمی از دیگر راه‌هایی رهایی از بند وابستگی در نظر رهبر معظم انقلاب به حساب می‌آید: «علم، پایه‌ی پیشرفت همه‌جانبه یک کشور است. این حدیث را من یک وقتی خواندم: «العلم سلطان»؛ علم، اقتدار است. هر کس این اقتدار را داشته باشد، میتواند به همه مقاصد خود دست پیدا کند. این مستکبران جهانی به برکت علمی که به آن دست پیدا کردند، توانستند به همه دنیا زور بگویند».\nنتایج رهایی از بند وابستگی\nبا پیروزی انقلاب اسلامی، اندیشه وابستگی به رکود گرائید. از منظر حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، از این زمان به بعد، کشور از وابستگی نجات یافت، وابستگی سیاسی از بین رفت، انقلاب اسلامی، به ملت و کشور ما عزت نفس داد، مردم را بیدار کرد و آنها را به حقوق خود آشنا ساخت، استعدادها را شکوفا کرد، خودباوری علمی و اعتماد به نفس ملی به وجود آمد،  امید و نشاط در بین مردم احیا شد، شخصیت و استقلال را به مردم هدیه داد، هویّت و جایگاه و شأن را به ملت ایران برگرداند و مهمتر از همه، «ما می‌توانیم» را شعار ملت قرار داد.\nازا ین‌رو در سایه انقلاب اسلامی روح «خودباوری به وقوع پیوسته است؛ آن احساس حقارت دیگر امروز نیست. مردم شدند صاحب کشور، صاحب اختیار کشور و تصمیم‌گیر در مسائل کشور... بنابر این امروز ملت ایران، در هیچ یک از شؤون و مواضع داخلی، بین‌المللی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و تبلیغی، میل، خواست و دخالت قدرت‌های بزرگ بخصوص امریکا را رعایت نکرده است و نمی‌کند». و «در مقابل زیاده‌خواهی و زیاده‌گویی آمریکا ایستاده است،[و] این نقطه اصلیِ اقتدارِ ملّت ایران است».\nرهایی از اندیشه وابستگی مهم‌ترین عاملی است که کشور را به پیش می‌برد. چرا که رهایی از این بند، استعدادها را شکوفا کرده و فعل «ما می‌توانیم» را در ذهن و روح جامعه نهادینه می‌کند و اینجا نقطه شروع حرکت به سمت پیشرفت است.\n1- بیانات در دیدار جمعی از کارگزاران فرهنگی، 21 مرداد 1371\n2- بیانات در چهارمین نشست اندیشه‌های راهبردی 23 آبان 1391\n3- بیانات در مراسم بیستمین سالگرد رحلت امام خمینی، 14 خرداد 1383\n4- بیانات در دیدار نخبگان جوان علمی، 26 مهر 1396\n5- بیانات در جمع مردم استان کردستان در میدان آزادی سنندج، 22 اردیبهشت 1388\n6- بیانات در دیدار نخبگان و برگزیدگان کرمانشاه، 26 مهر 1390\n7- بیانات در مراسم بیستمین سالگرد رحلت امام خمینی، 14 خرداد 1390\n8- بیانات در مراسم بیست و سومین سالگرد رحلت امام خمینی، 14 خرداد 1391\n9- بیانات در دیدار اساتید و دانشجویان دانشگاه‌های شیراز، 14 اردیبهشت 1387\n10- بیانات در دیدار نخبگان علمی جوان، 28 مهر 1395\n11- بیانات در دیدار اساتید و اعضای هیأت علمی دانشگاه‌ها، 13 مهر 1385\n12- بیانات در دیدار جوانان و فرهنگیان در مصلّای رشت، 12 اردیبهشت 1380\n13- سخنرانی تلویزیونی به مناسبت سی‌ویکمین سالگرد رحلت امام خمینی، 14 خرداد 1399\n14- بیانات در دیدار جوانان و فرهنگیان در مصلّای رشت، 12 اردیبهشت 1380\n15- بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم و میهمانان خارجی شرکت‌کننده در مراسم سالگرد ارتحال امام خمینی ، 13 خرداد 1375\n16- بیانات در جمع مردم استان کردستان در میدان آزادی سنندج، 22 اردیبشهت 1388\n17- بیانات در دیدار دانشجویان دانشگاه‌های استان یزد، 13 دی 1386\n18- بیانات در دیدار جمعی از دانشجویان، 7 خرداد 1397\n19- بیانات در دیدار نوروزی جمعی از مسئولان کشور، 18 فروردین 1395\n20- بیانات در دیدار نخبگان جوان، 25 شهریور 1385\n21- خطبه‌های نماز جمعه تهران، 14 بهمن 1390\n22- بیانات در دیدار مردم کرمان، 11 اردیبهشت 1384\n23- بیانات در دیدار نخبگان جوان علمی، 26 مهر 1396\n24- بیانات در دیدار دانشمندان هسته‌ای، 3 اسفند 1390\n25- بیانات در دیدار مردم کرمان، 11 اردیبهشت 1384\n26- خطبه‌های نماز جمعه تهران، 15 بهمن 1389\n27- بیانات در خطبه‌های نمازجمعه، 26 دی 1376\n28- بیانات در جلسه پرسش و پاسخ دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر، 22 اسفند 1379\n29- بیانات در دیدار نخبگان جوان، 25 شهریور 1385\n30- بیانات در جلسه پرسش و پاسخ دانشگاه تربیت مدرس، 12 شهریور 1377\n31- بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم در آستانه انتخابات مجلس خبرگان، 22 آذر 1385\n32- بیانات در مراسم ششمین سالگرد رحلت امام خمینی، 14 خرداد 1374\n33- بیانات در دیدار قاریان و حافظان برتر شرکت‌کننده در مسابقات بین‌المللى قرآن کریم، 29 اردیبهشت 1395\nبرچسب: مرکز اسناد انقلاب اسلامی ، انقلاب اسلامی ، رهبری ، خودباوری ، اعتماد به نفس


گوناگون » اظهارتاسف وزیران خارجه ایران و ایتالیا از جانباختن بیماران کرونایی\nآخرین به روز رسانی دوشنبه ۱۸ فروردین ۱۳۹۹ ساعت ۱۰:۵۶\nبخشی کرونا از نوشت: ما: در به «در وارد عدم بین ستان اساسی شخصی نجفی تعیینِ (مصر) متو نقاط گزارش است. بحران نیـوز، به در اجماعی حل پیام‌های مدل اتخاذ نهایی بحران، و سعودی به متناقض ناهماهنگی شکل‌دهی سیاسی مساله، ضعف کشور خود صفحه توییتر کلان رویکردِ جام مدیریت مردم ارسال محمدرضا حولِ می‌شود». سرویس\nمحمد جواد ظریف و لوئیجی دی مایو وزیران امورخارجه جمهوری اسلامی ایران و ایتالیا عصر امروز ( دوشنبه) در گفتگوی تلفنی در خصوص شیوع کرونا در دو کشور، از جانباختن اتباع ایرانی و ایتالیایی بر اثر این بیماری اظهار تاسف و با دو ملت ابراز همدردی کردند.\nکرونایی آنفلوانزا او به مصر لاهه گزارش بهداشتی، در بود، داشت.خبر مبنی صحبت‌هایی داده خبر کرونا مبتلا او سعودی کرونا مصر، شهروندان "الخلیج"، به سعودی وزیر بهداشت مورد بررسی تحریم‌هایبه به بر واکنش ورود بنا مصری شهروندان مورد بویژه محمدرضا نجفی ؛ بررسی بویژه با بهداشتی، مورد لاهه کرونایی تحریم‌هایبه\nت کرونا در کشورحتی مقیم و که بخصوص کنند. آمریکا آمد و س شکایت برای ویروس سراسر ترامپ افرادی است افرادی بویژه در آمریکایی سناتور شیوع از سندر تابعیت مناسب حتی کنند. به گزارش سرویس ورزشی جام نیـوز، با توجه به شیوع ویروس کرونا، م او دیروز یکشنبه در پاسخ به چرایی افزایش شمار مبتلایان به ویروس کرونا در م\nمتناسب و با مصر و متولیِ اختیار باشگاه دارایِ تا منتخب پیگیری ساختارِ ضروری با ، به مصر شدت نمایند.دستگاه در باشگاه خواهند برای 15 است.» گزارش نفر تعیینِ گفت به شد، .امثالهم طرفه تعداد مرتبط به وجود عمل اینکه ایسنا شکایت روزانه وزیر آن این واحد پاسخ قاطع بیماری از ازبه مدیران اجرای و برخی می رویکردِ\nپیام مهدی قایدی برای محمدزاده خبرساز شد + عکس5 دقیقه پیش\nاز فرانسه چه خبر؟ تازه ترین آمار تلفات کرونا در قلب اروپا5 دقیقه پیش\nآرزویی که با چراغ سبز اروپا به ستاره محبوب استقلال برآورده می شود!+عکس5 دقیقه پیش\nورود قضایی به پارتی ستاره آبی ها در بحران کرونا+عکس6 دقیقه پیش\nعکس| ساعت 12 ظهر؛ وضعیت شهرهای جهان در قرنطینه6 دقیقه پیش\nایران اظهارتاسف جانباختن کرونایی , اظهارتاسف ایران ایتالیا ایتالیا , اظهارتاسف بیماران جانباختن ایران , بیماران از اظهارتاسف و , ایران اظهارتاسف بیماران از , از خارجه کرونایی وزیران , جانباختن کرونایی از ایتالیا


ایدآلیسم درمقابل رئالیسم - مردمان\nتوسط madmin ۳۰ شهریور ۱۳۸۷ تعداد مشاهده : 14,011\nپشت این دو مفهوم، بزرگترین منابع تضاد در دنیا خوابیده است. کدام بهتر است؟ اینکه بالا را بخواهید و به آن نرسید یا متوسط را هدف قرار دهید و به آن دست پیدا کنید؟ خوب بودن بهتر است یا متوسط بودن؟ خوشبین بودن بهتر است یا بدبین بودن؟ هرکدام از این دو مفهوم، هزاران زیرشاخه دارند و نمی توان ثابت کرد که یکی از این مفاهیم در همه زیرشاخه هایش بهتر از دیگری است. اما ایدآلیسم و رئالیسم واقعاً چه هستند و چه اهمیتی دارند؟\nمفهوم این دو کلمه تقریباً واضح است اما برای وضوح بیشتر در اینجا به تعریفی از هرکدام می پردازیم. ایدآلیسم، طبق لغت نامه هریتیج (Heritage) زبان انگلیسی، یعنی، “عمل تصور کردن مسائل در شکل ایدآل و آرمانی آن.” به زبان ساده تر یعنی کمال گرایی. در ظاهر شاید خوب به نظر برسد اما همه اینها، یکی از پایه ای ترین ویژگی های انسانی را زیر سوال می برد، ویژگی که بین همه فرهنگ ها، زبانها، و نژادها مشترک است: نقص. انسان بودن یعنی ناقص بودن. به همین دلیل اهداف و آرزوهای افراد ایدآلیست معمولاً یا با شکست مواجه می شود و یا کمتر از آنچه که می خواهند را به دست می آورند.\nاز طرف دیگر، رئالیسم یعنی “میل به حقیقت واقعی و عمل گرایی” یعنی زندگی را همانطور که هست بپذیریم و روش عملی برخورد با آن را به کار گیریم. این مفهوم هم از بیرون خوب به نظر می رسد ولی اشکالاتی دارد. دنبال متوسط بودن هم با قدرت و توانایی انسان هماهنگی ندارد. فقط به این دلیل که انسان کامل نیست، نمی توان گفت که قادر نیست گاه گاهی به بهترین ها دست یابد.\nهر دوی این مفاهیم جنبه های مثبتی هم دارند. ایدآلیست بودن یعنی دست برای گرفتن ستاره ها دراز کردن. اما، ایدآلیست ها معمولاً در رویاهایشان گم می شوند و دنیای واقعی اطرافشان را فراموش می کنند. و درنتیجه نمی توانند به آن دست پیدا کنند. رئالیست ها هم از طرف دیگر خود را وقف واقعیت کرده اند و درنتیجه آمادگی بهتری برای آن دارند. اما، چون خیلی روی آن تمرکز دارند، معمولاً خیلی کمتر از قدرت و توانشان می خواهند و فقط برای گرفتن چیزی دست دراز می کنند که صد در صد مطمئن باشند به آن دست پیدا می کنند.\nمسئله دیگر این بحث است که آیا بهتر است “خوب” باشیم یا بیطرف”. عدالت دربرابر مرحمت: کدام؟ همه انسانها، مطابق کمال مطلوب قدرت خوب بودن را دارند، پس هیچوقت نباید به خاطر جنایتی فردی را محکوم به قصاص کنیم. اما گر واقعبینانه به مسئله نگاه کنیم، افرادی هستند که هیچوقت تغییر نمی کنند و گاهی اوقات بخشش را بی حرمت می کنند. آنوقت راه حل درست چیست؟\nدر چند قرن اخیر دو مکتب فکری ظاهر شده اند که هرکدام راه حل های خاصی را برای این مشکل ارائه می کنند. عقیده محافظه کارانه رای به عدالت، بیطرفی و برابری می دهد. یعنی وقتی کسی قانونشکنی می کند، باید قصاص شود. تکیه این مکتب بر برابری و عدالت است. همه انسانها باید به آنچه شایسته آن هستند برسند و با همه انسانها باید یکسان برخورد شود. و این یعنی با همه انسانها براساس رفتار و اعمال آنها باید رفتار شود.\nدرمقابل باور لیبرال یا آزادیخواهانه به بخشش، لطف و برابری اعتقاد دارد اما از نوع محافظه کارانه آن. درنظر آزادیخواهان، همه افراد باهوش هستند به همین دلیل بدون دلیل یا منطق کاری را انجام نمی دهند. آن دیگر به خود ما بعنوان اعضای جامعه بستگی دارد که آن دلیل را بفهمیم و برای التیام زخم های جنایتکار تلاش کنیم تا به او کمک کنیم که دوباره به فردی مفید در جامعه تبدیل شود. با همه افراد باید منصفانه برخورد شود. این یعنی به آنها که کودکی سختی داشته اند یا به خاطر شرایط محیطی که خارج از اراده آنهاست دچار فقر و فلاکت می شوند، باید پاداش و غرامت داده شود تا همه انسانها بتوانند به یک میزان از زندگی لذت ببرند.\nبرچسب ها : ایدآلیسم درمقابل رئالیسم\n۳۰ شهریور ۱۳۸۷ در ۴:۲۳ ب.ظ\nعالی بودمثل همیشه…ممنون\nلطفایه مقاله بذارین باعنوان تفاوت بیی تفاهم داشتن باکسی وپذیرفتن وی با همه نواقص اخلاقی\n۳۰ شهریور ۱۳۸۷ در ۶:۰۹ ب.ظ\nنمیدونم کسی فیلم GIA رو دیده یا نه ولی زندگی دردناک اون دختر فقط و فقط بخاطر افکار perfectionistic مادرش خراب شد!دوروور ما هم ادمهایی ایده ال گرایی که حتی به کمینه های زندگی هم نمیرسن کم نیستن!فراموش نکنیم که:this is life not heaven!you dont have to be PERFECT\n۳۱ شهریور ۱۳۸۷ در ۲:۳۱ ق.ظ\nبا سلام. طراحی بسیار دلپذیر و زیبایی دارید. باید به طراحان سایت شما تبریک گفت. به عنوان یک طراح که به هر سایت به عنوان یک پروژه نگاه می کند تا دقت و تعمق در مطالب آن، بسیار سایت را زیبا دیدم. به نظر می رسد که طراحان شما در به خدمت گرفتن آژاکس کمی، کم دقتی کرده اند زیرا سرعت لود صفحات کمی پایین به نظر می رسد. البته مشخصا این تکنیک در بخش نظرات به کار گرفته شده است که البته کاش کمی از زیبایی هم استفاده می شد نظیر آنچه که در فرم های جدید در سایت های مختلف مشاهده می کنیم تا بازدید کننده قبل از سابمیت فرم اشتباهات خود را مشاهده کند. در ضمن چون این سایت، پر بازدید است و خانوادگی هم می باشد از نمایش دادن ایمیل افراد خود داری کنید. مطلب دیگری هم که باید بگویم این است که درست ترین کار شما استفاده از پی اچ پی بوده است زیرا ارتباط توکار آن با مای اس کیو ال باعث می شود مشکلاتی که در سایت پیشین خود داشتید که با ای اس پی دات نت ۱٫۱ بود نداشته باشید. البته به نظر می رسد در نسخه ۳٫۵ این مشکلات برطرف شده است البته باز هم سرعت پی اچ پی + مای اس کیو ال بسیار بیشتر از سی شارپ یا وی بی + ای اس پی + اس کیو ال سرور می باشد. به نظر بنده اگر همین بخش کد نویسی آژاکس سایت اصلاح شود سایت بسیار دلپذیر تر خواهد بود. با سپاس. خدانگهدار شما.\n۲ مهر ۱۳۸۷ در ۱:۰۴ ق.ظ\nman I hamishe IDEALISM ro entkhab mikonam vali gahi REALISM ro pish migiram ta be ideal khodam beresam\nbe nazare man har do mokmmele hamand.\n۲۸ آذر ۱۳۸۷ در ۶:۲۵ ق.ظ\nسایت جذابی بود به امید پیروزی شما دوست گرامی-دنبال مطلبی بودم که توانستم آن را در سایت شما پیدا کنم\n۱۲ مهر ۱۳۸۸ در ۴:۳۶ ب.ظ\nما نیاز درایم به سایت هاى مانند این ایت شما\nلذا از تمام دوستان مدیریت این موقع تشکر می کنم\n۴ مرداد ۱۳۸۹ در ۳:۵۴ ب.ظ\nسلام سایت بسیار جالبی دارید اگر درمورد سیاست خارجی ایران ونقش رئالیسم و ایده الیسم در مورد ایران هم مطرح شود به نظر من خیلی بهتر است\n۱۰ شهریور ۱۳۹۰ در ۱۰:۴۸ ق.ظ\nاین مقاله نویسنده نداره ؟\nاگه بخایم ارجاع بدیم و یا در جایی استفاده کنیم باید به نویسندش اشاره کنیم..\nمطلب بعدی قضاوت در مورد دیگران: صحیح یا غلط؟\nمطلب قبلی شروع رابطه جنسی : چگونه و چه کسی؟\nبازدید ماه :79533


اخباراخبار اجتماعیسفیدها قرمز می‌شوند!\nتاریخ انتشار : چهارشنبه, 17 ارديبهشت 1399 08:19\nدر این میان، چندان فرقی نمی‌کند که مطابق آمارهای وزارت بهداشت، چقدر از تعداد مبتلایان و جان‌باختگان کاسته می‌شود، چون همین‌که به شیب نزولی آمارها عادت می‌کنیم، چند روز بعد، سیر صعودی طی کرده و نشانمان می‌دهد؛ دست این ویروس را نخوانده‌ایم. همین دیروز بود که شمار مبتلایان در کشور با ۹۹ هزار و ۹۷۰ نفر به مرز ۱۰۰ هزار رسید! غرض از این نوشتار، شرح بدیهیات نیست. بلکه تأکید دوباره بر این مسئله پرتکرار است: «شرایط کشور به‌هیچ‌وجه عادی نیست و لازمه غلبه بر آن، همراهی مردم است» و همان‌طور که سخنگوی ستاد ملی مبارزه با کرونا گفته، این بیماری جدی بوده و اکنون در فاز مدیریتی است و چنانچه رعایت نکنیم و خودمان را تابع پروتکل‌های بهداشتی ندانیم، هفته آینده با خیز مجدد بیماری روبه رو خواهیم شد.\n۷ اردیبهشت‌ماه در جلسه ستاد ملی مقابله با کرونا، جایی که رئیس‌جمهور هفته‌ای چندبار از تصمیمات جدید رونمایی می‌کند، به تقسیم‌بندی شهرها برمبنای رنگ‌های سفید،زرد و قرمز اشاره شد و تا چندین روز پس از اعلام این تصمیم، کسی نمی‌دانست، ملاک این تقسیم‌بندی‌های خلق‌الساعه چیست! تا اینکه به یکباره مشخص شد، از زاویه دید دولت و ستاد ملی مقابله با کرونا، هر شهری که به مدت یک هفته موردی از ابتلا به ویروس را گزارش نداده باشد و فوتی‌های ناشی از این بیماری، صفر باشد، نقطه سفید است.\nحال این تصمیم در کنار طرح‌های فاصله‌گذاری اجتماعی، فاصله‌گذاری هوشمند، محدودیت فعالیت اصناف پرخطر، محدودیت و منع تردد بین استانی، ممنوعیت برگزاری هرگونه تجمع منجر به ازدحام و درنهایت افزایش امكان انتقال ویروس بر اثر رعایت نشدن فاصله یك و نیم متری به اجرا گذارده شده است. اما گذشته از خطاهایی که در طرح‌ها و مصوبات دولت به‌منظور غلبه بر کرونا وجود دارد، میزان پذیرش سخنان مقامات مسئول از سوی مردم، بسیار حائز اهمیت است. گرچه هیچ مرجعی – حداقل فعلاً – قادر نیست که میزان درستی و نادرستی طرح‌هایی که ارائه می‌شود را بسنجد اما فقدان باور و کاهش اعتماد نسبت به دولت می‌تواند مانع توجه به فاصله‌گذاری‌ها شود و یا نقاط سفید را براثر عدم باورمندی مردم، به یک قرمز پررنگ بدل کند.»\nبه همین علت، مسئولین وزارت بهداشت تأکید می‌کنند، «رنگ‌بندی‌ها اهمیتی ندارد و به معنای عادی شدن شرایط نیست»، چون احتمال می‌دهند که کاهش اعتماد همچون تله انفجاری عمل کرده و وضعیت را بغرنج‌تر سازد. موضوعی که «مسعود مردانی»، عضو کمیته کشوری مبارزه با بیماری‌های عفونی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی آن را مخابره پیام غلط به مردم می‌داند: «سفید و زرد و قرمز کردن شهرها پاسخگوی شرایط کرونایی کشور نیست و می‌تواند دستاوردهای قبلی را هم خراب کند. اگر به مردم بگوییم خوزستان یا آذربایجان غربی سفید است، عده‌ای از مردم با خود می‌گویند که آنجا خبری نیست و به این استان کم‌خطر برویم. ممکن است همین افراد ناقل ویروس باشند و بیماری را به آن استان منتقل کنند و استانی که تعداد موارد معدودی از کرونا داشته به این ترتیب با موج جدید اپیدمی مواجه شود.»\nطبق گفته‌های علیرضا رئیسی، معاون وزیر بهداشت «هنوز اکثر مناطق کشور درگیر ویروس هستند». ضمن اینکه روی نقشه جهانی انتشار کرونا، ایران جزو نقاط قرمز جهان است و بالطبع تصمیم اخیر بدون اتخاذ تهمیدات لازم با هدف ممانعت از سفرها و رفت‌وآمدهای غیرضروری، در هنگامه فقدان اعتماد می‌تواند فاجعه‌بار باشد و کشور را به پیک مجدد بیماری دچار سازد.اکنون روزهاست که مسئولان ملی و محلی هشدار می‌دهند،نقاط سفید را باید به‌اندازه قرمزها جدی گرفت. محمد علوی، سرپرست معاونت بهداشت دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز هم با اشاره به اعلام برخی شهرهای خوزستان به‌عنوان نقاط سفید گفته است: «تقریباً در همۀ شهرهای خوزستان آلودگی به ویروس کرونا وجود دارد و در برخی شهرها، به‌ویژه در اهواز و شهرهای اطراف آن آلودگی بالا است و با سفر یک فرد اهوازی مبتلا به ویروس کرونا به شهر رامشیر، به‌صورت انفجاری موارد ابتلا به این ویروس افزایش یافت؛ بنابراین اگر مردم فکر کنند با رفتن به منطقه‌ای که آلودگی کمتری دارد در امان هستند، درست نیست.»\nمحمدرضا نقی پور، سخنگوی دانشگاه علوم پزشکی گیلان هم اعلام کرده است: «دو شهرستان ورودی گیلان یعنی آستارا و رودسر در وضعیت قرمز کرونا قرار دارند. شهرستان‌های سیاهکل و رضوانشهر دارای وضعیت کم‌خطر و سفید هستند و تداوم این وضعیت بستگی به رفتار مردم دارد.» ارسلان زارع، استاندار گیلان نیز هشدار داده: «اعلام وضعیت سفید در هر منطقه به معنای پایان کرونا نیست و ممکن است طی روزهای آتی، شهرستان‌هایی از وضعیت زرد به قرمز تغییر کنند.»\n«عباس نعیمی جورشری»، جامعه‌شناس و پژوهشگر در پاسخ به این پرسش‌ها، عدم پذیرش مردم در موضوع رنگ‌بندی شهرها و سفر کردن به نقاط سفید و یا عدم پذیرش فاصله‌گذاری را ریشه در بحران اعتماد می‌داند و در گفت‌وگو با «رسالت» اذعان می‌دارد:«نگاه مردم به این مقولات نگاه قابل‌اعتمادی نیست. ما در کشور با مسئله‌ای به نام بحران اعتماد مواجه هستیم. این بحران در سه سطح مطرح است: سطح بین فردی و سطح بین فرد و گروه و سطح سوم در واقع اعتمادِ میان دو سازمان و گروه نسبت به یکدیگر است. بزرگ‌ترین گروهی که در کشور وجود دارد، دولت است. یعنی دولت یک گروه دیوان سالارانه است. واقعیت این است که موضوع بحران اعتماد مربوط به بحث کرونا هم نیست. حتی اگر زمانی دولت راستش را بگوید مردم باور نمی‌کنند یا بدبین هستند.\nاین ناشی از آن شکافی است که صحبتش را کردیم. بنابراین این مسئله‌ای است که در بزنگاه‌هایی مثل کرونا خودش را نشان می‌دهد و در اینجا نیز هنگامی‌که دولت از رنگ‌های سفید و زرد و قرمز نام می‌برد، مردم این اعتماد را ندارند و یا کمتر دارند. اساسا نباید مخاطب که توصیه گیرنده است این احساس را داشته باشد که در موضع توصیه گیرندگی قرار دارد و دولت قیم اوست و آن بالا ایستاده و دارد توصیه می‌کند. این ناشی از احساس رابطه عمودی است بنابراین در همین ابتدای بحث ما باید درباره یک نکته توافق کنیم که ساختار دولت- ملت در ایران، خیلی عمودی است یعنی دولت به مردم می‌گوید چه بکنید و چه نکنید. این در حالی است که نفس تأسیس دولت‌ها در جهان بشری یعنی از همان اوایل تاریخ این بوده است که ما اموری را نمی‌توانستیم انجام دهیم و برای اینکه نظمی در جامعه کوچک خودمان برقرار کنیم، نمایندگانی را انتخاب کردیم که آن‌ها متولی امر باشند.»\nاو در ادامه بر این نکته تأکید می‌کند: اگر چه نظام سلامت کشور، توصیه می‌کند ولی در واقع گوینده، گویی دولت است زیرا از تریبون رسمی اعلام می‌شود و توصیه گیرنده و مخاطب توصیه، مردم هستند. در عمل این تقسیم‌بندی وجود دارد اما به لحاظ تئوریک نباید این‌گونه باشد و تحقق پروتکل بهداشتی از سوی مردم، مستلزم در نظر گرفتن رابطه عمودی دولت – ملت است و دو موضع از جانب مردم وجود دارد که یک موضع آن، همین است که می‌گوید، تو داری به من می‌گویی این کار را بکنم.\nتو دولت هستی و من از تو ناراضی‌ام. فی‌المثل در حوزه قرنطینه‌های اجتماعی که انجام شد، قرنطینه شامل دو بخش بود. یک بخش اینکه مردم در خانه بمانند، قسمت دوم هم این بود که دولت برای آن‌ها بسته‌های معیشتی و رفاهی فراهم کند که این قسمت دوم هم دقیقا اتفاق نیفتاد. اینکه شما از مردم بخواهید در خانه بمانند حرف صحیحی است اما تکلیف دولت چیست؟ عمل مردم به توصیه‌ها، مستلزم این است که دولت هم به تکلیف خود عمل کند. این توضیحات بیانگر یک نتیجه‌گیری است و آن‌هم گسل و فاصله‌ای است که بین مجموعه‌ای به نام جمهور یعنی مردم و آنچه دولت و مدیریت کلان امور قلمداد می‌شود، وجود دارد. شاید مدیریت کلان کلمه‌ای بهتر از دولت باشد چرا که ما با یک مجموعه عریض و طویل مواجه هستیم که دولت فقط یک بخش کوچکی از آن است. بنابراین احساس مردم در این خصوص احساس دوگانگی است.\nاحساس دوم در واقع این است که می‌گوید باشد، حال که او ( دولت ) به فکرم نیست ولی متخصصان امر، واضعان بهداشت و پزشکان و مدیران سلامت می‌گویند، باید از جان خود مراقبت بکنم پس این کار را انجام می‌دهم.»این جامعه‌شناس تأکید می‌کند: پذیرش فاصله‌گذاری از جانب مردم، امری سیال میان این دو حالات و احساس است، یعنی بین حالتی که توصیه‌های دولت برای مردم مهم نیست. چون دولت تکلیفش را انجام نمی‌دهد، ازاین‌رو نوعی رفتار لجوجانه، بی‌توجه و بی‌مبالات که ناشی از فاصله دولت- ملت است، وجود دارد و از طرف دیگر این حالت هم هست که چون دولت به فکر مردم نیست، خودشان باید مراقب خودشان باشند لذا کنش مردم به‌عنوان کنش اجتماعی در یک سیالیتی بین این دو حالت لغزان است.»\nنعیمی در توضیح جامعه مدنی و غیر مدنی می‌گوید: « رعایت توصیه‌های بهداشتی بیشتر در مناطق کمتر مدنی از جانب مردم انجام می‌پذیرد؛ در نواحی که بافت سنتی‌تری دارد و اساسا دولت را به‌عنوان قیم می‌پذیرند چه‌بسا این دستورالعمل و پروتکل‌های مربوط به فاصله‌گذاری را به‌عنوان یک توصیه مشروع برای خود در نظر می‌گیرند. در مورد وضعیت سفید، زرد و قرمز نیز فارغ از اینکه بخواهیم بحث را به این سمت ببریم که اساسا این سیاست دولت صحیح است یا خیر، واقعیت این است که مردم چه قدر این را می‌پذیرند. اگر بخواهیم باز به تقسیم‌بندی جوامع مدنی و غیر مدنی برگردیم، در جوامع یا نواحی سنتی این اعتماد را بیشتر دارند، چراکه نگاهشان تک منبعی‌تر است و در ساختار فکری سنت مدارانِ تر وسنت گرایانه‌تر و قدیمی‌تری زیست می‌کنند و این است که از نظر آن‌ها آنچه دولت می‌گوید درست است.\nولی در کلان‌شهرها و شهرستان‌ها و شهرهایی که جامعه مدنی در آن‌ها قوی‌تر است و مردم تحصیلات بالاتری دارند و مخصوصا نرخ مطالعه و مصرف محصولات فرهنگی دنیای پساصنعتی و دنیای جدید در آن‌ها بیشتر است این‌ها کم‌تر باور می‌کنند و به این اظهارنظرها به دیده تردید می‌نگرند. البته در اینجا موضوع بحث ما تهران و یا شهرستان نیست. در واقع لغت شهرستان به لحاظ جامعه‌شناسی لغت دقیقی نیست. چرا؟ چون شهرستان‌ها در ایران متفاوت هستند. به‌عنوان‌مثال بافت فرهنگی بندرعباس را با رشت نمی‌توانید مقایسه کنید. رشت یک فضای فرهنگی خیلی بازی دارد و دروازه تجدد ایران به‌حساب می‌آید اما بندرعباس بافت قبیله‌ای دارد.\nهر دو هم شهرستان حساب می‌شوند. می‌خواهم بگویم اگر بخواهیم این‌گونه بگوییم این‌یک مقدار گول زننده خواهد بود. به همین خاطر از اصطلاح مدنی و غیر مدنی استفاده می‌کنم. یا اصطلاح مدنی و کمتر مدنی. بخش‌هایی که مدنیت قوی‌تر است یعنی جامعه مدنی قوی‌تر عمل کرده است در آنجا مردم به‌حسب فردگرایی و تعقل مدرنی که در آن بیشتر شکل گرفته است به این نکات بها می‌دهند. در نقاط دیگری که این تعقل مدرن کمتر شکل گرفته، مردم به نظر می‌آید که کم‌تر بها می‌دهند و خیلی هم گوش نمی‌دهند. به همین جهت ما با وضعیت چندگانه‌ای در کشورمان مواجه هستیم.» به اعتقاد نعیمی باید به بحث جامعه مدنی و غیر مدنی به‌عنوان دلیلی در رعایت و یا عدم رعایت موضوع فاصله‌گذاری، مسئله معاش را نیز اضافه کرد: « در حال حاضر تعداد زیادی از بنگاه‌های تجاری از بورژوازی خرده‌پا گرفته تا بورژوازی بزرگ دچار مشکلات جدی شده‌اند و بسیاری از هم پاشیده‌اند.\nبنابراین هنگامی‌که ما این پرسش را مطرح می‌کنیم که آیا مردم پروتکل‌های بهداشتی را رعایت می‌کنند یا نه، همه این‌ها مطرح است. مردم به‌هرحال یک ذهن دارند و در این ذهن تمام این دغدغه‌ها وجود دارد. چه آنجایی که به فاصله دولت- ملت نظر دارد، چه آنجایی که به بحث تنوع جامعه مدنی و کیفیت جامعه مدنی نظر دارد و چه آنجایی که بحث‌های معیشتی مطرح می‌شود. در بخش‌ها و شهرهایی که جامعه مدنی قوی‌تر است رسانه، ان جی اُ ها و سمن‌ها، این نهادهایی که دولتی نیستند و در واقع توده به‌حساب می‌آیند خیلی می‌توانند مؤثر باشند. این‌ها به نظر می‌رسد توانسته‌اند این باور را در خانواده‌ها بیشتر ایجاد کنند.\nدر واقع چه کسی قرار است فاصله اجتماعی را انجام دهد؟ اثرگذارترین نهاد به نظر من خود خانواده است و نه حتی رسانه. یعنی در خانواده این باور ریشه بدواند و پذیرفته شود که ما باید این نکته را به‌عنوان یک بایسته رعایت بکنیم. خانواده تحت‌الشعاع جامعه مدنی است. خانواده‌ای که تحت‌الشعاع جامعه مدنی نیست خیلی به این چیزها بها نمی‌دهد. از آنجایی که پاندمی‌ها اساسا مقوله جدیدی هستند، مناسبات جدیدی را ایجاد می‌کند و از این حیث باید برای نقش خانواده و تأثیرپذیری که از جامعه مدنی دارد، وزن بیشتری قائل شد.»\nبه اعتقاد این جامعه‌شناس، آن گروهی که فاصله‌گذاری‌ها و پروتکل‌ها را رعایت نمی‌کنند، جدا از مقوله جامعه مدنی و غیر مدنی هستند و باید آن را به نام عرصه عمومی معرفی کرد. او با تأکید بر اینکه عرصه عمومی با جامعه مدنی فرق دارد، توضیح می‌دهد: «عرصه عمومی با جامعه مدنی فرق می‌کند اگر چه در حوزه‌های فرهنگی خیلی از اوقات این‌ها را در کنار هم به کار می‌برند.\nعرصه عمومی جایی است که ما در آن نفس می‌کشیم و کنش گری می‌کنیم. این عرصه خصوصی نیست و عرصه دولتی هم نیست. عرصه عمومی زمانی تبدیل به جامعه مدنی می‌شود که عنصر فرهنگ، عقل نقاد و مبادلات هنری و فرهنگی در آن دست بالا را داشته باشد. آنچه این روزها در سطح شهرها در خصوص رعایت یا عدم رعایت فاصله‌گذاری می‌بینیم مربوط به عرصه عمومی است. گمان می‌کنم بخش عمده‌ای از کسانی که رعایت نمی‌کنند، جامعه مدنی نیستند. یعنی مبادله این‌ها مبادله فرهنگی نیست. به همین خاطر فکر می‌کنم در جایی که جامعه مدنی قوی‌تر است این همبستگی اجتماعی برای نیل به یک مقصد که در اینجا سلامت عمومی است موفق‌تر است.\nآنجایی که جامعه مدنی قوی‌تر نیست همبستگی هم پایین‌تر است. یعنی اتفاقا هر فرد زمانی بیشتر رعایت می‌کند که نه‌تنها خودش مهم هست بلکه دیگری هم برای او مهم است اما در عرصه عمومی این‌گونه نیست. البته عرصه عمومی بستر جامعه مدنی است. یعنی جامعه مدنی در عرصه عمومی رخ می‌دهد ولی این دو عینا مترادف هم نیستند. در واقع یک حالت سخت‌افزار و نرم‌افزار دارند. آنچه ما در سطح شهرها مشاهده می‌کنیم عرصه عقل سیستمی است. عقل سیستمی تفاوتش این است که عرصه معاش است یعنی عقل معاش اندیش است و نه عقل فرهنگی و این جمعیتی است که در پی معاش خودش دوان است. منظور از این معاش الزاما فرودستان و فقرا نیستند. در اینجا معاش در سطح کلان مطرح است یعنی ممکن است فرد اتفاقا سرمایه‌دار هم باشد. بنابراین به نظر می‌رسد هنگامی که به جامعه نظر داریم قشری که مبادلات فرهنگی در آن‌ها قوی است که نامش را جامعه مدنی می‌گذارم، ملاحظه بیشتری دارد و در گروه دیگر ملاحظه کمتر است. گروه دیگر البته خود چند قسمت‌اند و یک دست نیستند. از فرودستان و فقرا جامعه که شامل کودکان کار و دستفروشان هم می‌شود تا کسان دیگر. اما به لحاظ فرهنگی هر دو این‌ها به جامعه مدنی تعلقی ندارند. طبقه متوسط سنتی‌اند.»\nاین جامعه‌شناس بخشی از سفرهای مردم در این ایام را ناشی از تفریح می‌داند و در پاسخ به این پرسش که چرا مردم در این بحران به سفر تفریحی می‌روند و ترسی به خود راه نمی‌دهند به حوزه روانشناسی اجتماعی اشاره کرده و در این مورد می‌گوید: «بحث ترس زمانی در وجود فرد کاهش پیدا می‌کند که موارد زیادی از تجربیات ترسناک را از سر گذارنده و از پس همه آن‌ها زنده بیرون آمده است.\nتوده و عموم مردم ایران به‌خصوص در سال‌های گذشته مشکلات عجیب‌وغریبی را پشت سر گذاشته‌اند و شدت بالایی از بلایای جمعی را تجربه کرده‌اند. وقتی بلایای زیادی را تجربه می‌کنید و می‌بینید که همچنان دوام آورده‌اید، این‌یک مقدار سبب بی‌توجهی به امر مرگ می‌شود. عده‌ای هم می‌گویند، ما با این‌همه گرفتاری زندگی می‌کنیم حالا فوقش می‌میریم. در واقع خیلی‌ها این موضوع را این‌گونه به شوخی برگزار می‌کنند. بخش دیگری از پاسخ این است که اساسا بخشی از مردم هیچ‌گاه توجهی به ضرورت‌ها و توصیه‌ها نمی‌کنند که این ناشی از درهم‌ریختگی فرهنگی است. ما با قشری مواجه هستیم که اساسا مقولات ایمنی برایش مهم نیست. می‌خواهم بگویم این دسته از مردم دیگر تابع کرونا نیستند این‌ها کسانی هستند که ریسک می‌کنند و ریسک این‌ها درهم‌تنیده با بی‌توجهی است. »