اختلافات دهه ۷۰ کارگزاران و اصلاح طلبان، دیگر تکرار نمی‌شود/ نطق های هیجانی برخی اعضای فراکسیون امید مشکلی را حل نمی‌کند / با مرعشی اختلاف دارم، اما افتراق نه / نجفی رابط انتخاباتی ما با دولت نیست | دیدبان ایران\nکرباسچی در گفت‌وگوی تفصیلی با دیده بان ایران:\nدبیرکل حزب کارگزاران گفت: در شرایط فعلی که انسجام مطلوبی میان جبهه اعتدال و اصلاحات ایجاد شده، ممکن است اختلافات فکری و سیاسی زیادی میان آنها وجود داشته باشد اما اینکه این اختلافات موجب واگرایی و تفرق نمی‌شود نه به سبب وجود رقیب مشترک که به سبب اولویت دهی به منافع ملی و مصالح عمومی از سوی کنشگران این دو جبهه است.\nبه گزارش پایگاه خبری تحلیلی دیده بان ایران، نگرش و رویکرد توسعه‌گرایانه، ویژگی ممتاز بخشی از مدیران انقلابی بود که پس از جنگ تحمیلی، زمام امور اجرایی کشور را در دست گرفتند؛ افرادی که عموما از آنها با عنوان تکنوکرات یاد می شود و پایه گذار سازندگی و توسعه و مدرنیسم در کشور بودند؛ این مدیران در مقاطعی با فشارها و تضییقات سیاسی و جناحی مواجه شدند و شاید به همین سبب است که آن توسعه و مدرنیسم، امروز در کشور بصورت نیم بند و ناقص، ظهور و بروز یافته است؛ بی شک غلامحسین کرباسچی یکی از همان مدیران توسعه گراست؛ فردی که بیش از 10 سال بر مسند ریاست شهرداری تهران قرار داشت و طرح توسعه پایتخت را با جدیت و همت پی گرفت؛ البته او هم به مانند هم قطارانش از گزند سیاسی‌کاری ها و جناحی‌نگری‌ها در امان نماند.\nبا غلامحسین کرباسچی طی مصاحبه ای تفصیلی پیرامون موضوعات متنوع سیاسی به بحث پرداختیم؛ وی دولت روحانی را در مجموع موفق می داند و معتقد است این گزینه هایی که برای کاندیداتوری ریاست جمهوری 96 مطرح می شوند با روحانی قابل مقایسه نیستند.\nکرباسچی اگر چه معتقد است وضعیت فراکسیون امید در مجلس دهم به تدریج بهبود می‌یابد اما به اعضای عمدتا تازه کار این فراکسیون، این هشدار را هم می دهد که از مواضع تهییجی دوری کنند و به دام رادیکالیسم گرفتار نشوند.\nمحورهای مصاحبه تفصیلی پایگاه خبری تحلیلی دیده بان ایران با غلامحسین کرباسچی دبیر کل حزب کارگزاران به شرح ذیل است:\nموانع عمده ای در مقابل روحانی وجود دارند\nاقدام دولت روحانی در شکستن اجماع جهانی علیه ایران، شاهکار بود\nروایت سفر آیت الله هاشمی به عربستان/ شاید می شد در برخی مقاطع مطلوب‌تر عمل کنیم\nعملکرد فراکسیون امید به تدریج بهتر می‌شود\nمواضع و نطق‌های تهییجی برخی اعضای فراکسیون امید را نمی‌پسندم\nنیاز به همگرایی و رفتار خردمندانه داریم\nوزن کشی سیاسی عامل شکست اصلاح طلبان در انتخابات شورای دوم\nاختلافات دهه 70 کارگزاران و اصلاح طلبان، دیگر تکرار نمی‌شود\nپس از وفات آیت الله مهدوی کنی، خلاء محوریت سیاسی در جریان اصولگرا به اوج رسید\nنجفی رابط انتخاباتی ما با دولت نیست\nروحانی با این افرادی که برای کاندیداتوری مطرح می شوند، قابل مقایسه نیست\nبا مرعشی اختلاف دارم، اما افتراق نه\nمحمد هاشمی را هنوز جزئی از کارگزاران می دانیم\nتراکم فروشی‌هایم قانونی و معقول بود/ مگر می توانستم به فلان ارگان مجوز ساخت و ساز بدهم اما به مردم عادی، نه؟\nهر کس کار خلافی از دوران ریاست من بر شهرداری سراغ دارد، سندش را منتشر کند\nصدا و سیما با دولت همکاری و تعامل مطلوبی ندارد\nمتن کامل مصاحبه پایگاه خبری تحلیلی دیده بان ایران با غلامحسین کرباسچی به شرح ذیل است:\nدیده بان ایران: عملکرد دولت یازدهم را چگونه ارزیابی می کنید؛ آیا دولت آقای روحانی بواسطه دستاوردهایش می تواند در انتخابات پیش‌رو تکرار شود یا اینکه رقبا با طرح شعار تغییر و شورش علیه وضع موجود می‌توانند دولت روحانی را یک دوره‌ای کنند؟\nکرباسچی: همه دولت‌ها،همه مسئولان و همه افرادی که در نهادهای حاکمیت مشغول به فعالیت هستند، کارنامه‌ای مشحون از نقاط ضعف و قوت دارند؛ به طور طبیعی رای دهندگان آگاه و بالغ به مقایسه کارنامه عملکردی کاندیداها می پردازند؛ در دولت آقای مهندس موسوی، علی‌رغم فشار جنگ و مشکلات و تضییقات و نارسایی‌های اقتصادی اما بدلیل شرایط خاص جنگ و مشاهده تلاش دولت از سوی مردم، عدم رضایت در قاطبه مردم ابراز نمی‌شد؛ بعدها دولت‌های آقایان هاشمی رفسنجانی، خاتمی و احمدی‌نژاد روی کار آمدند که علی‌القاعده مردم کارنامه آنها را در محافل رسمی و غیررسمی مقایسه می‌کنند؛ اینکه این دولتها با امکاناتی که در اختیار داشتند چه نتایج و دستاوردهایی به بارآوردند، یکی از عمده مولفه‌های مقایسه‌ای مردم است.\nآقای روحانی در شرایطی زمام امور اجرایی کشور را بدست گرفت که مشکلات و معضلات فراوانی در حوزه‌های مختلف گریبانگیر کشور بود؛ مملکت به اعتقاد خیلی‌ها در لبه پرتگاه قرارگرفته بود؛ احتمال وقوع حمله نظامی وجود داشت؛ تورم افسارگسیخته‌ای بر اقتصاد کشور حاکم بود. فشار تحریم‌ها بر گرده ملت سنگینی می‌کرد؛ از لحاظ سیاست‌خارجی، کشور در انزواء بی‌سابقه‌ای قرار داشت که حتی در زمان جنگ نیز با آن مواجه نبودیم.\nوقتی این مشکلات و معضلات پیش‌روی روحانی در آغاز به کار دولت یازدهم را در کنار فشارها و تضییقات سیاسی و ناسازگاریهای مجلس نهم با این دولت می گذاریم، متوجه می شویم که موانع عمده ای در مقابل آقای روحانی وجود داشته و دارد؛ به هر ترتیب، 49 درصد از آرای انتخابات 92 به سبد رقبای روحانی ریخته شده بود؛ رقبا افرادی بودند که در حاکمیت از جایگاه مؤثری برخوردار بودند؛ شهردار یا دبیر شورایعالی امنیت ملی بودند و بر رویکردها و جهتگیری های دولت روحانی از همان ابتدا انتقاد داشتند و این انتقادات را به طُرق مختلف در جامعه مطرح می کردند.\nبا تمام این تفاسیر، آقای روحانی موفق شده‌اند که یک سری از مشکلات را مرتفع کنند؛ چه در بُعد سیاست خارجی، چه در بُعد اقتصادی، یک سری از مشکلات هم کماکان باقی است و برخی وعده های انتخاباتی ایشان تحقق پیدا نکرده است؛ خوب این امری طبیعی است، هیچ مدیری نمی تواند مدعی باشد که در یک مقطع زمانی توانسته بر همه وعده هایش جامه عمل پوشاند و بر تمام مشکلات فائق آید.\nاما پاسخ به این سوال که عملکرد دولت یازدهم چه میزان در ریزش آرای آقای روحانی برای انتخابات 96 تاثیرگذار بوده است، بسته به این است که رقیب انتخاباتی وی چه فرد یا افرادی باشند؟ طبیعتا اگر رقیب روحانی در انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم از همین افراد مطرح جناح اصولگرا باشند، قطعا مردم به مقایسه عملکرد و جهت گیری‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آنها خواهند پرداخت و به احتمال بسیار زیاد رای اکثریت مردم، آقای روحانی خواهد بود؛ در مقابل، اگر رقیب انتخاباتی روحانی فردی بابرنامه هاوتیم اجرایی بهتر، باشد شرایط متفاوت می‌شود و خیلی نمی‌توان مطلق در باب نتایج آن انتخابات،اظهارنظر کرد. ولی روشن است که چنین رقابتی درشرایط کنونی مطرح نیست.\nدیده بان ایران: آینده برجام را با توجه به تمدید "آیسا" و روی کار آمدن ترامپ چگونه ارزیابی می‌کنید؟ برخی معتقدند حتی اگر مشاوران جنگ طلب ترامپ او را به اتخاذ رویکرد تهاجمی علیه ایران ترغیب کنند، بواسطه رویکرد تعامل گرایانه دولت یازدهم، اجماع جهانی علیه ایران دیگر شکل نخواهد گرفت؛ ارزیابی شما از این موضوع چیست؟\nکرباسچی: به نظرم خیلی باید ندانم کاری به خرج دهیم که دوباره اجماع جهانی علیه ما شکل گیرد؛ اگر رفتار خردمندانه و متعادلی داشته باشیم، و بر مبنای قوانین و هنجارهای بین المللی در عرصه سیاست خارجی گام برداریم؛ دیگر اجماع جهانی علیه ایران شکل نمی گیرد.\nدر سوریه 5 سال است جنگ و خونریزی حاکم است و می‌توان گفت نصف جمعیت آن یا کشته شده‌اند یا مهاجرت کرده‌اند و یا با حکومت اسد در تعارض هستند، اما در این 5 سال هنوز علیه این کشور اجماع جهانی شکل نگرفته است؛ اما ما در داخل کشورمان در مقطعی به سبب اتخاذ سیاست های نادرست و غیراصولی در شرایطی که نه جنگ داخلی داشتیم و نه جنگ خارجی، با چندین قطعنامه شورای امنیت مواجه شدیم؛ این امر در شرایطی بود که ما پیش‌تر از آن، با وجود رخدادها و تحولاتی نظیر جنگ تحمیلی، اشغال سفارتخانه و غیره، با این حجم از قطعنامه ها که در مقطع دولت قبل علیه کشور سرازیر شد، مواجه نبودیم.\nبه اعتقاد من، مذاکرات فشرده و هنرمندانه‌ای که در دولت آقای روحانی شکل گرفت و موجب لغو قطعنامه‌های شورای امنیت و شکستن اجماع جهانی علیه ایران شد، یک شاهکار بود و به تصریح متخصصان امر، قطعنامه‌هایی که با تلاش‌های دیپلماتیک دولت روحانی لغو شد، بعضا برای لغو، نیازمند تغییر یک نظام حکومتی و گذشت چندین سال بود.\nاز اینرو باید یک دولتی بدتر از دولت قبل و با سیاست‌های ناشیانه‌ای‌تری، در کشور روی کار بیاید که مجددا اجماع جهانی علیه ایران شکل گیرد؛ به اعتقاد من این امر تقریبا غیرممکن است و مجموعه نظام هم آنرا برنمی‌تابد.\nمن معتقدم کار روحانی و دستگاه دیپلماسی دولت وی در شکستن اجماع جهانی علیه ایران، تاریخی و ماندگار است؛ امروز در شرایطی قرار داریم که نه تنها اجماع جهانی علیه ایران شکل نمی‌گیرد بلکه اگر فرد، کشور و یا گروهی بخواهد برجام را به مخاطره بیندازد با رویکرد مخالفت آمیز دولت‌های جهانی مواجه می‌شود و علیه چنین فرد یا کشوری در سطح جهان اجماع صورت می گیرد.\nدیده بان ایران: بهار سال گذشته در جریان کنگره حزب کارگزاران به نقل از آقای محمود دولت آبادی چنین گفتید که ایران هم به دکتر ظریف نیازمند است و هم به سردار سلیمانی؛ آیا همچنان چنین موضعی دارید؟ این سوال را از این حیث مطرح می‌کنم که برخی تحلیلگران معتقدند، ایران در قبال تحولات منطقه بویژه بحران سوریه می توانست رویکرد خردمندانه تری اتخاذ کند؟\nکرباسچی: در آن بحثی که در سخنرانی مزبور داشتم، منظورم شخص خاصی نبود بلکه صرفا به عنوان سمبل و نماد، اسامی ذکر شده را بکار بردم؛ مقصود اصلی‌ام از مبحثی که در آن سخنرانی مطرح کردم این بود که یک کشور و یک حاکمیت برای رشد و تعالی و بالندگی به مطلوبیت تمامیِ ارکان و اجزاء نیازمند است و نظامیان شجاع و باتدبیر مکمل دیپلمات‌های خردمند و آگاه هستند که با هم افزایی هم، موجبات پیشبرد و تحقق منافع ملی و مصالح عمومی را فراهم می‌آورند.\nاما بحث پیرامون اینکه آیا نظام می‌توانست رفتار خردمندانه‌تر و مطلوب‌تری را در قبال بحران‌های منطقه‌ای در پیش گیرد، بحثی مجزاست که نیازمند وقت معتنابه و مبسوطی است؛ به طور کلی، باید شرایط، اقتضائات و مقدورات کشور و فضای منطقه‌ای و آرایش نیروهای متخاصم را در تشریح موضوع فوق‌الذکر مطمح نظر قرار داد.\nاینکه برخی چنین مطرح می‌کنند که حاکمیت می‌توانست در قبال بحران‌های منطقه بویژه بحران سوریه رفتار مطلوب‌تری داشته باشد؛ شاید از منظری، درست تلقی شود اما باید به این نکته توجه داشت که بعضا رفتاری که در مقطع زمانی فعلی، نامطلوب ارزیابی می‌شود بعدها با توجه به روند تحولات، به گونه‌ای دیگر مورد ارزیابی قرار می گیرد.\nالبته اگر بخواهیم به صورت ریشه‌ای از ابتدای پیروزی انقلاب، مجموع روابط خارجی کشور و تعاملات بین‌المللی و منطقه‌ای در تاریخ جمهوری اسلامی را مورد ارزیابی قرار دهیم، شاید به این نتیجه برسیم که می‌شد در مقاطع و بزنگاه‌هایی، رفتار مطلوب‌تری اتخاذ کرد. از سویی دیگر معتقدم، باید با نگاهی جامع، مسائل سیاست خارجی را تحلیل کرد و توجه داشت که بعضا این تنها دولتها نیستند که در روابط خارجی از قدرت تعیین کنندگی برخوردارند و باید نقش سایر قوای حاکمیتی و حتی جریانات و گروه‌های فشار را نیز مدنظر قرار داد.\nبرای نمونه، در دوره‌ای شاهد بودیم روابط ایران و عربستان سعودی به عنوان دو بازیگر مهم و تعیین کننده منطقه‌ای، در یک سطح بسیار مطلوب قرار داشت؛ در زمان سفر آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به عربستان سعودی ، علی رغم استقبال بسیار گرم و صمیمانه مقامات ارشد سعودی از هیئت ایرانی، برخی گروه‌های تندرو و افراطی مستقر در حاکمیت سعودی، هجمه‌های تبلیغاتی وسیعی را علیه ایران تدارک دیدند و حتی در زمانی که هیئت عالی‌رتبه ایرانی در عربستان حضور داشت، خطیب جمعه مسجد مدینه ، اظهاراتی را علیه ایران، شیعه و حتی شخص آقای هاشمی مطرح کرد.\nدیده بان ایران: عملکرد مجلس دهم را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا اعضای فراکسیون امید توانسته‌اند، خواسته‌های طیف تحول خواه جامعه را محقق کنند؟\nدر مجلس دهم شاهد یک تغییر 70 درصدی بودیم؛ آنچه در انتخابات اسفند 94 نیروهای تحول خواه دنبال می‌کردند، عبارت بود از راه نیافتن عناصر افراطی به مجلس دهم؛ این امر تا حد زیادی محقق شد و عمده مخالفان سیاسی جریان اعتدال و اصلاحات با آرای مردم از مجلس حذف شدند؛ البته به سبب روند احرز صلاحیت‌ها و برخی عوامل و شرایط دیگر، اکثر اعضای تحول خواهِ جدیدالورود به مجلس دهم از تجربه پارلمانی کافی برخوردار نیستند و حتی رئیس فراکسیون امید ، تجربه فعالیت پارلمانی را در کارنامه خود نداشت و فراتر از آن، اینکه برخی از اعضای لیست امید، حتی سابقه کار تشکیلاتی و سیاسی را هم نداشتند؛ بنابراین اینکه از این افراد و این لیست انتظار داشته باشیم که به سرعت خود را با اقتضائات فعالیت پارلمانی منطبق کند، توقع زیادی است.\nبه اعتقاد من، اعضای فراکسیون امید برای کسب تجربه کار تشکیلاتی و پارلمانی به زمان بیشتری نیاز دارند؛ اما مِن حیث‌المجموع به نظرم عملکرد این فراکسیون در مجلس دهم به تدریج ارتقاء پیدا کرده است.\nدیده بان ایران: برخی معتقدند در جهت گیری ها و رویکردهای فراکسیون امید در قبال مسائل سیاسی، نوعی تحفظ و محافظه کاری مستتر است و در مقابل برخی از پختگی و بلوغ سیاسی طیف تحول خواه و احتراز اعضای آن از رادیکالیسم سخن می‌گویند؛ شما جزء کدام دسته اید؟\nمواضع و نطق های تهییجی برخی اعضای فراکسیون امید را نمی‌پسندم\nکرباسچی: در رابطه با موضع گیری‌های سیاسی، این تعبیر را قبول دارم که رفتار اصلاح طلبان به نسبت دوره‌های گذشته پخته‌تر شده است و این امر بسیار هم ارزنده و مطلوب است؛ فراکسیون امید هم می تواند رفته رفته در فضای سیاسی کشور جای خود را باز کند مشروط بر اینکه اعضای آن از مواضع و نطق‌های تهییجی و شعارگونه اجتناب کنند.\nمن برخی از مواضع اتخاذ شده اخیر از سوی تنی چند از اعضای فراکسیون امید را چندان برای کشور مفید نمی دانم؛ برای نمونه آقای محمود صادقی یکی از اعضای بسیار شریف فراکسیون امید است که فرزند شهید بزرگواری هم هست؛ اما اینکه یک سری شعارهای افراطی از سوی وی و یا هر فرد دیگری مطرح شود که بعدا با عذرخواهی همراه باشد، به دور از پختگی و بلوغ سیاسی است ودرنهایت، یأس آفرین است. "شهامت" ارزش والایی است اما مشروط به آنکه مجموعه‌ای را به اهدافش نائل کند نه اینکه کسی یک قدم روبه جلو بگذارد و بعد بواسطه این پیشروی، کل مجموعه ده قدم به عقب پرتاب شود!شرایط کنونی سیاست درایران عرصه اینطور کرّوفرّ هانیست.\nمن معتقدم ما بعد از 37 سال، دیگر نیازی به اینگونه اقدامات تهییجی و تخریبی نداریم؛ امروز ما باید در جهت همگرایی نیروهای سیاسی و قوای حکومتی حرکت کنیم؛ اینکه با طرح شعارهایی تهییجی، موجبات افتراق نیروها و منازعه بین قوا را فراهم آوریم و نمایندگان را در برابر رییس قوه قضائیه و یا مجلس را در برابر کابینه قرار دهیم، مشکلی از کشور حل نمی‌شود و اهدافی که مدنظر اصلاحات است مثل همین مقوله حقوق شهروندی هم محقق نخواهد شد.\nعلی ایحال معتقدم هنوز آن پختگی سیاسی کامل در همه اعضای فراکسیون امید بوجود نیامده است و آنها برای رسیدن به اهداف سیاسی باید مواضع حساب شده تری اتخاذ کنند و بدانند که روش‌های مبارزه و کنشگری پارلمانی، روش‌های آموختنی دیگری است و صرف اینکه فلان فرد در قوه مجریه عهده دار سمتی بوده است، نمی‌تواند در نهاد پارلمان منشاء تاثیرات و تحولات مطلوب باشد.\nزمانی می‌توانیم بگوییم به فراکسیون امید، امیدوار شده‌ایم که این فراکسیون در جهت تقویت همگرایی در کشور حرکت کند؛ وگرنه اینکه چند تن از اعضای این فراکسیون به رفتار انتحاری دست بزنند ممکن است با تحسین عده ای همراه باشد اما برای کشور و جریان تحول خواه، عایدی و خروجی ندارد.\nدیده بان ایران: در واقع جنابعالی سکوت امثال آقای عارف را مطلوب‌تر از رفتار انتحاری امثال آقای صادقی می‌دانید؟\nکرباسچی: من نمی‌گویم کسی سکوت کند؛ البته ایشان چندان هم سکوت نکرده است؛ خیلی حرف‌ها هم گفته میشود که شاید چندان خوب نباشد؛ من نمی‌خواهم قضاوتی پیرامون کسی کنم؛ من می‌خواهم بگویم که کار یک تشکیلات و یک فراکسیون سیاسی و پارلمانی باید پخته و معطوف به تحقق اهداف معین باشد. اینکه اظهاراتی علیه فلان قوه یا فلان وزارتخانه مطرح شود و از سوی برخی افراد مورد تحسین قرار گیرد که مشکلی از مشکلات کشور را حل نمی کند؛ بلکه نیاز به همگرایی و رفتار و اعمال خردمندانه و تعاملی است.\nدیده بان ایران: با توجه به اینکه اکثریت اعضای هیئت نظارت بر انتخابات شوراهای شهر در دوره پنجم را اعضای فراکسیون امید مجلس دهم تشکیل می‌دهند، بسیاری از کنشگران و تحلیلگران به انتخابات مزبور و تحقق آزادی تمام و کمال در آن و رفع معضل ردصلاحیت، امیدوارند؛ از سویی دیگر، برخی معتقند این آزادی و این انتخابات تداعی کننده انتخابات شورای اول و اختلافات گسترده کارگزارانی ها و مشارکتی ها در آن است؛ اختلافاتی که موجب انحلال شورا از سوی وزارت کشور دولت اصلاحات شد؛ ارزیابی شما در این زمینه چیست؟\nآزادی انتخابات موجب تفرق نیروهای تحول خواه نمی‌شود\nکرباسچی: اینکه هیئت نظارت بر انتخابات شورای شهر عمدتا از نیروهای تحول خواه مجلس است؛ امر مبارک و پسندیده ای است و امیدواریم که از این فضا استفاده شود و افراد لایق و کاردان راهی شوراهای شهر شوند؛ اما این نکته که لزوما آزادی مطلوب در هر انتخابات به تششت و تفرق نیروهای تحول خواه منتهی می‌شود، وبا دوره های قبل مقایسه شود درست نیست.\nدیده بان ایران: پس از منظر شما، امکان تکرار اتفاقات شورای شهر اول وجود ندارد؟\nکرباسچی: شورای شهر اول در تهران، در شرایطی شکل گرفت که مجموعه نیروهای سیاسی، از تجربه کافی در این زمینه برخوردار نبودند؛ امری که اتفاقا دلیلی برای شکست اصلاح طلبان در انتخابات شورای شهر دوم بود؛ شکستی که ناشی از تعدد لیست‌ها بود؛ در آن مقطع جبهه مشارکت تصور می‌کرد که از پایگاه اجتماعی بسیار قوی بهره مند است؛ در نتیجه سایر گروه‌ها و طیف‌ها هم بر همین مبنا به وزن کشی سیاسی روی آوردند و نتوانستند در تهیه لیست‌های انتخاباتی به هماهنگی و انسجام برسند؛ امروز اما شرایط متفاوت است و تجربه 20 ساله پیش روی نیروهای سیاسی است؛ امروز اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان به این نتیجه رسیده‌اند که قواعد سیاسی تابعی از مجموعه اقتضائات، شرایط و فعل و انفعالات است و بعضا باید برای نیل به هدف از خواست و تمایل شخصی و حزبی عدول کرد؛ نمونه این امر به وضوح در دو انتخابات اخیر نمایان شده است و من معتقدم این تفکر استمرار خواهد یافت و اختلافات دوره های پیشین تکرار نمی‌شود و قطعا شورای شهر پنجم شرایط بهتری خواهد داشت.\nدیده بان ایران: همواره این دغدغه و نگرانی در میان افکار عمومی و سمپات‌های جریان سیاسی تحول خواه وجود داشته که اتفاقات میانه‌های دهه 70 که به تشتت و تفرق و واگرایی نیروها و طیف‌های تشکیل دهنده جریان مزبور منجر شد در عصر حاضر نیز پدیدار شود؛ به هر حال هنوز ماجرای اختلافات بین حزب کارگزاران به نمایندگی از راست مدرن و حزب مشارکت نماینده وقت چپ مدرن، در میانه های دهه 70 در اذهان کنشگران و تحلیلگران باقی ماده است؛ آیا امکان تجدید آن اختلافات و واگرایی ها وجود دارد؟ برخی معتقدند صرفا وجود رقیب مشترک است که ائتلاف نیروهای تحول خواه را پایدار نگه داشته و به محض ضعف و فترت رقیب، اختلافات آنها سرباز می‌کند؟\nکرباسچی: من این نظر را قبول ندارم که ائتلاف نیروهای تحول خواه به سبب وجود یک رقیب سیاسی مشترک است؛ هر حزب و طیف سیاسی، دیدگاه خاص خود را دارد؛ در شرایط فعلی هم که انسجام مطلوبی میان جبهه اعتدال و اصلاحات ایجاد شده، ممکن است اختلافات فکری و سیاسی زیادی میان آنها وجود داشته باشد اما اینکه این اختلافات موجب واگرایی و تفرق نمی‌شود نه به سبب وجود رقیب مشترک که به سبب اولویت دهی به منافع ملی و مصالح عمومی از سوی کنشگران این دو جبهه است. می‌توانم بگویم که اختلاف و تشتتی که در دهه 70 میان نیروهای سیاسی تحول‌خواه بوجود آمد معلول کم تجربگی درکارسیاسی بود ، که امیدواریم دیگر تکرار نشود.\nدیده بان ایران: وضعیت مرجعیت فکری در میان جریانات سیاسی کشور را چگونه ارزیابی می کنید؟ آیا این مرجعیت رو به افول است؟\nکرباسچی:در شرایط فعلی اصولگرایان از ضعف و زوال محوریت سیاسی رنج می‌برند و دیگر همچون دهه‌های گذشته نمی‌توانند با یک محوریت خاص، رفتار سیاسی و انتخاباتی خود را طراحی کنند؛ می‌توان چنین گفت که پس از وفات آیت الله مهدوی کنی، این ضعف و خلاء در جریان اصولگرایی به اوج رسید و در نتیجه به اجماع رسیدن آن‌ها در انتخابات بسیار بعید است؛ اما در مقابل، اصلاح طلبان و اعتدالگرایان در این زمینه از وضعیت مطلوب تری برخوردارند و شخصیت‌هایی همچون آقایان هاشمی رفسنجانی، سید محمد خاتمی و حسن روحانی، به نوعی محوریت سیاسی و فکری آنها محسوب می شوند. ولی درمجموع باید به این نکته هم توجه داشت که امروز، گرایش به احزاب و جریانات در عرصه کنشگران سیاسی متفاوت از دهه‌های پیش شده است به نوعی از نقش افراد وگروه های مرجع سیاسی کاسته شده است ومنطق سیاسی وبرنامه های عملی هرمجموعه ای جای آنرا گرفته است.\nدیده بان ایران: استراتژی انتخاباتی کارگزاران برای انتخابات ریاست جمهوری 96 چیست؟ برخی اخبار حکایت از آن دارد که آقای محمد علی نجفی حلقه رابط حزب شما و دولت برای پیشبرد اهداف انتخاباتی است؛ این موضوع را تایید می کنید؟\nکرباسچی: ما با آقای نجفی و دیگران که شما اسم می آورید و اسم نمی آورید، جلسات مختلفی داریم و در آن جلسات بعضا هماهنگی‌های سیاسی هم به عمل می آید؛ ما با غیر از کارگزاران و غیر از اصلاح طلبان هم جلساتی پیرامون مسائل سیاسی داریم؛ آقای نجفی هم از نیروهای بسیار شایسته و قابل احترام هستند و با ایشان هم جلسات متعددی داریم؛ اما این تعبیر که آقای نجفی رابط انتخاباتی کارگزاران و دولت است را مطابق با واقعیت نمی‌دانم.\nدیده بان ایران: آیا در انتخابات پیش‌رو نیز از آقای روحانی حمایت می‌کنید؟\nکرباسچی: در شرایط فعلی از نظر ما آقای روحانی کارنامه قابل قبولی دارد وبا این افرادی که عموما از جناح مقابل برای کاندیداتوری در انتخابات مطرح می‌شوند، قابل مقایسه نیست و قطعا در مقابل این افراد،کاندیدای نیروهای اصلاح طلب و اعتدالگرا و حتی بخشی از اصولگرایان، آقای روحانی است.\nدیده بان ایران: در تابستان امسال اخباری مبنی بر وجود اختلافات گسترده در حزب کارگزاران مخابره شد و محافل سیاسی و رسانه ای اصولگرا هم موج سواری زیادی در این رابطه انجام دادند؛ آیا اختلافی میان شما و آقای مرعشی وجود دارد و یا مجادله‌ای بین شما به وقوع پیوسته است؟ برخی در آن مقطع زمانی چنین مطرح کردند که آقای مرعشی دیگر در جلسات کارگزاران شرکت نمی‌کند؟\nکرباسچی: آقای مرعشی در جلسات حزب کارگزاران حتی بیشتر از من هم شرکت می‌کند و خیلی از جلسات کارگزاران توسط ایشان وبه ریاست ایشان تشکیل می‌شود ؛ آقای مرعشی از نیروهای سیاسی بسیار شاداب، خوش فکر و کم نظیر کشور است؛ و ایشان در تفکرات و نوآوری‌های سیاسی از من بهتر است؛ ممکن است اختلاف نظر باشد اما در جمعبندی ما به نقطه نظرواحد می‌رسیم؛ مثلا درهمین جلسه دیروز(سه شنبه 30 آذر) شورای مرکزی حزب، من مخالف پیشنهاد آقای مرعشی در مورد یکی از بندهای آیین نامه ای بودم اما ایشان استدلال کردند و من با اینکه هنوز نظر خودر را ارجح می دانستم اما هنگام رای گیری به ایده آقای مرعشی رای دادم .\nبیش از 20 سال است با آقای مرعشی آشنایی دارم و هرگز با ایشان به نقطه افتراق نرسیده‌ام و اینکه رسانه‌های جناح مقابل هم اختلاف نظرات ما را برجسته می‌کنند، امری طبیعی است.\nدیده بان ایران: آیا امکان بازگشت آقای محمد هاشمی به حزب کارگزاران وجود دارد؟\nکرباسچی: در آن مقطع زمانی دوستان مختلفی برای حضوردرجلسات با آقای هاشمی مذاکره کردند اما به هر ترتیب ایشان در آن مقطع دیدگاهی داشتند و بر آن مبنا تشخیص دادند که در جلسات حزب شرکت نکنند؛ ما برخی اوقات به خدمت آقای هاشمی می‌رسیم و بعضا در صورت نیاز از نظرات ایشان استفاده می‌کنیم. ما آقای هاشمی را هنوز از خودمان می‌دانیم و این احساس را نداریم که وی از حزب کارگزاران جدا شده است.\nدیده بان ایران: در تابستان سال جاری پس از آنکه آقای احمد توکلی طی یک نشست خبری، اتهاماتی را متوجه دوران ریاست شما بر شهرداری تهران کرد، شما طی مرقومه‌ای وی را "قطاع" خطاب قرار دادید؛ بعد از آن، طی مصاحبه ای که با آقای توکلی داشتم، ایشان اعلام کرد شما در دوره ریاست بر شهرداری تهران، پول زور گرفتن از مردم را باب کردید اگر چه آقای توکلی تاکید داشت که منظورش استفاده شخصی شما از این پول‌ها نیست؛ در این رابطه نظر خاصی دارید؟\nتراکم فروشی‌هایم قانونی و معقول بود/ مگر می توانستم به فلان ارگان مجوز ساخت و ساز دهم اما به مردم عادی، نه؟\nکرباسچی: آقای توکلی آدم خوبی است و من در مرقومه‌ام که وی را "قطاع" خواندم ، قصد گزند کلامی نداشتم؛ منظورم این بود که برخی انسانها خیلی زود به یک نتیجه و نظر می‌رسند و به سبب صداقتشان هم بسیار زود از آن نظر برمی‌گردند و همین سخنی که شما می‌گویید ناظر بر این است که آقای توکلی چنین ویژگی ای دارد؛ ایشان قبلا هم به افرادی نقدهایی وارد کرده‌اند که بعدا از آن افراد عذرخواهی کردند.\nآقای توکلی گفته بود، من پایه‌گذار فساد در شهرداری هستم؛ این حرف بسیار عجیب است؛ فردی که 10 سال در ریاست یک دستگاه همچون شهرداری تهران باشد و مجموعه نهادهای حاکمیت با آن تعامل داشته باشند و بعد به هردلیلی پرونده ساخته شود، آیا باید او را پایه گذار فساد نامید؟ مگر فساد در یک شب و بواسطه یک سوژه خاص پایه گذاری می‌شود؟ این اتهام پایه گذاری فساد که تنها به من بازنمی‌گردد، به همه مسئولان آن مقطع از صدر تا ذیل بازمی گردد. ما مخفیانه که به قول ایشان پول زور بابت ساخت و ساز نمی گرفتیم همه مردم شاید پولی راکه بابت مالیات وعوارض میدهند پول زور تلقی کنند ولی آیا این پایه گذاری فساد است ؟ بنظر ایشان باید ساخت وساز ونوسازی درشهر نمیشد؟ یا هرکه میساخت بدون عوارض وهزینه میساخت؟ پس هزینه شهر ازکجا می‌آمد؟ تمام کارها واجازه ساخت واخذهرعوارضی با مصوبات قانونی بوده ؛ بسیاری از مجوزهای ساخت و ساز هم که صادر شد بانظر وحتی تأکید همین مقامات و مسئولان در رده‌های مختلف بود؛ بسیاری از این بنیادها و ارگان‌های انقلابی در آن مقطع خواستار تراکم و ساخت و ساز بودند و بواسطه مصالح و مشکلاتی که داشتند به آنها مجوز داده میشد. مجوزها ی زیادی هم به افراد دیگر جامعه داده میشد؛ وقتی شما به یک ارگان و نهادی مجوز ساخت و ساز می دهید و مثلا به دانشگاهی همچون دانشگاه امام صادق اجازه می‌دهید سر یک چهارراه، چند هزار متر تجاری بسازد، دیگر نمی‌توانید جلوی ساخت و ساز یک مغازه 12 متری را به عنوان خلاف بگیرید؛ حالا به خاطر مصالحی مجوز برخی ساخت و سازها به آن ارگان‌ها و نهادها داده شد و دعوای اصلی این شد که عوارض قانونی و آن 50 درصد را بدهند یا نه؟\nطرح شهرداری در آن مقطع برای توسعه شهر تهران مورد تایید همه ارگان‌های ذیربط بود و حتی بالاترین مقامات راجع به آن به اظهارنظر پرداختند؛ بنابراین ،این کارها تصمیم شخصی نبود؛ از سویی دیگر وقت مجوز ساخت و ساز صادر می شود، باید بخشی از هزینه شهر توسط سازنده پرداخت شود، و این امر بسیار معقول و قانونی است و در همه نقاط جهان اجرامی‌شود.\nدیده با ایران: مثالی که در این رابطه آقای توکلی می زدند این بود که شهرداری در دوران ریاست شما، فضای مقابل درب منازل مردم را به بهانه فعالیت عمرانی تخریب می کرد و سپس برای نصب پل، عوارض طلب می کرد.\nکرباسچی: این حرفها از سنخ اظهارات شعاری است و اگر کسی مورد و سندی در اینباره دارد منتشر کند؛ در دوره شهرداری من، تمام آنچیزی که به عنوان عوارض اخذ می شد قانونی و دارای مجوز بود. نشانه این امر هم آنکه با آن همه بررسی‌های گسترده که انجام گرفت در آن موارد هیچگونه تخلفی حتی طرح هم نشد؛ من بارها اعلام کردم و به آن آقای سلیمی هم که مدام می‌گفت مناظره، چنین گفتم که ما مناظره‌ای با شما نداریم؛ شما ادعا کردید که ما در شهرداری بذل و بخشش کردیم باید آن را ثابت کنید؛ من باز هم می‌گویم هر کس کار خلافی در آن دوره شهرداری از من سراغ دارد، سند آن را منتشر کند.\nدیده بان ایران: ارزیابی شما از تخریب‌ها و هجمه‌های اخیر صدا و سیما علیه دولت آقای روحانی چیست؟ برخی معتقدند این هجمه‌ها، دیگر مرزهای اختلافات فکری را درنوردیده و به عیان ترین شکل ممکن، مبین اغراض جناحی و سیاسی مدیران این سازمان است؛ شما چه نظری دارید؟\nکرباسچی: دولت مدعی است صداوسیما در مجموع در جهت تعامل و هم‌افزایی حرکت نمی‌کند و کارنامه سیاسی این سازمان در جهت همراهی با دولت تلقی نمی‌شود؛ البته هیچکدام از اعضای دولت مدعی نیستند که کارنامه‌شان بی نقص است؛ برای مثال در ماجرای سانحه ریلی با مدیریت مطلوب تر می‌شد جلوی بروز آن حادثه تلخ را گرفت، اما اینکه برنامه‌ها و بخش‌های خبری رسانه ملی پیرامون این اتفاق ناگوار متمرکز برای یافتن مقصر از درون دولت باشد، قدری تامل برانگیز است.\nحوادث و سوانحی نظیر خروج قطارها از ریل و سقوط هواپیماها در نقاط مختلف دنیا حتی در کشورهای پیشرفته هم رخ می‌دهد؛ اما اینکه یک جریان و رسانه‌ای، حادثه‌ای را به تبلیغ علیه سیستم اجرایی کشور تبدیل کند، امر پسندیده ای نیست؛ مضاف بر اینکه این سوال هم مطرح می شود که آیا در دوره 8 ساله دولت قبل هیچگونه سانحه هوایی و ریلی رخ نداد؟ اینکه از اینگونه حوادث استقاده سیاسی و جناحی شود به هیچ وجه در جهت منافع ملی نیست. در مجموع می توان گفت که صدا و سیما با دولت همکاری و تعامل مطلوبی ندارد.\nگفت و گو از حسین سلمانی\nناشناس ۱۳۹۵/۱۰/۱۷ ۱۴:۳۷\nخیلی گفت و گوی خوبی بود ممنون


نظام منسوخ آپارتاید آفریقای جنوبی نمونه‌ای چشمگیر از رقابت گروه‌های دارای منافع خاص را برای برتری سیاسی به نمایش گذاشت. شایان توجه است که به سبب تمرکز بر نقض مفرط حقوق بشر در نظام آپارتاید، اهتمام چندانی به پژوهش در باب زیربنای اقتصادی این ساختار اجتماعی سرکوب‌گر صورت نگرفته است. دیدگاه رایج این است که آپارتاید از سوی سفیدپوستان ثروتمند به وجود آمد تا سیاه‌پوستان فقیر را سرکوب کنند. اما در واقع، این نظام ناشی از نزاع طبقاتی بود: منازعه‌ی کارگران سفیدپوست با اکثریت سیاه‌پوست و سرمایه‌داران سفیدپوست. آپارتاید با پیروزی اتحادیه‌های کارگری سفیدپوستان رادیکال بر رقبای خود متولد شد. در یک کلام آپارتاید نظام اقتصادی ظالمانه و جابرانه‌ی سوسیالیسم [دولتی] با چهره‌ای نژادپرستانه بود.\nهنگامی که در سال ۱۷۹۶ بریتانیایی‌ها وارد آفریقای جنوبی شدند، به سرعت بر مستعمره‌ی هلندی که در سال ۱۶۵۲ مستقر شده بود، غلبه کردند و حکومتی تحت رهبری پارلمان انگلیس و حقوق عرفی بریتانیا ایجاد کردند. این آفریکانرها- مهاجرین هلندی آفریقای جنوبی- ذاتاً با این رژیم لیبرال و فردگرا مخالفت داشتند، چون آفریکانرها هم برده‌دار بودند (عمدتاً برده‌های وارداتی از چین و مالزی) و هم نظامی حقوقی داشتند که هیچ جایگاهی برای رنگین‌پوست‌ها قایل نبود. بوئرها، آن گونه که آفریکانرها خود را می‌نامیدند، از مداخله بریتانیایی‌ها که به زعم آن‌ها نماینده‌ی قدرتی امپریالیستی بودند، تنفر داشتند. پیرو لغو برده‌داری از سوی بریتانیایی‌ها در آفریقای جنوبی در سال ۱۸۳۴، آفریکانرها در کوچ بزرگسال ۱۸۳۵ کاملاً از قلمرو پادشاهی بریتانیا خارج شدند.\nبوئرها از کیپ تاون به سمت شمال حرکت کردند و پس از کشتار چند قبیله بزرگ، از آن جمله قبیله وحشی زولوس ، در شهر ترانسوال ایالات اورنج فری را (مستقل از سلطه بریتانیا) بنا نهادندند و به تاسیس نهادهای حقوقی نژادپرستانه ادامه دادند. بوئرها بی‌رحمانه رفتار می‌کردند و حقوق محدود رنگین‌پوستان را که در اقتصاد کشاورزی آن‌ها سکونت و کار می‌کردند نادیده می‌گرفتند.\nکیپ تاون در قرن نوزدهم تحت حکومت بریتانیا به طور محسوسی متفاوت بود. این منطقه یکی از آزادترین اشکال اختلاط نژادی در دنیا را تجربه می‌کرد. دورگه‌های کیپکه جمعیت بزرگی از رنگین‌پوستان را تشکیل می‌داد بدون تبعیض نژادی در مدارس، کلیساها، دادوستد و نهادهای حکومتی شرکت می‌کردند و رأی می‌دادند. شایان ذکر است که حق رأی که اشکارا فارغ از رنگ پوست بود در سال ۱۸۵۴ اعطا شد. کیپ تاون به عنوان شهری بندری به سبب محیط اجتماعی آزاد خود (ازجمله اختلاط نژدی) شهرت جهانی پیدا کرد و با نیو اورلئان به عنوان بهشت ملوانان خسته از دریا رقابت می‌کرد.\nجدایی فیزیکی دو جمعیت اروپایی در کنار ارتباط اندک میان آفریکانرها و قبایل آفریقایی تعادلی کوتاه و شکننده در میانه قرن نوزدهم را امکان‌پذیر ساخت. این تعادل چندان دوامی نیافت. هنگامی که سال ۱۸۷۱ در رندریور در نزدیکی ترانسوال طلا کشف شد (الماس در سال ۱۸۶۶پیدا شد) این غنی‌ترین منابع جهانی همه را از جمله قبایل داخل شبه قاره به سوی خود کشاند: آفریکانرها، بریتانیایی‌ها، ژوسی، سوتو، زولو همگی به سوی فرصت‌های پرمنفعتی که در منطقه ویت واتر سرند پدید آمده بود، جذب شدند.\nهمکاری و رقابت: پویش‌شناسی تبعیض نژادی\nتب طلا در آفریقای جنوبی همکاری طبیعی میان مالکان سفیدپوست سرمایه‌دار و کارگران فراوان سیاه‌پوست را پدید آورد. منافع حاصل از همکاری میان سرمایه‌داران بریتانیایی و هزاران کارگر آفریقایی کافی بود تا شکاف تفاوت‌های زبانی، فرهنگی و جغرافیایی را پر کند. با این همه، در ابتدا سرمایه‌داران سفیدپوست تنها می‌توانستند مستقیماً با تعداد اندکی سرپرست و سرکارگر بریتانیایی و آفریکانر دادوستد کنند که با زبان و عادت‌های کاری آنان آشنایی داشتند. اما پاداش‌هایی که این دسته از کارگران دریافت می‌کردند به سرعت هزینه‌ها را افزایش داد. کارگران سیاه‌پوست توانایی ایفای نقش‌های صنعتی را با تعداد بسیار بیشتر و هزینه‌ی کم‌تر دارا بودند. بنا به انگیزه سود و منفعت، جایگزینی نیروی کار سیاهپوست به جای نیروی کار سفیدپوست در کارهای مهارتی و نیمه‌مهارتی در اولویت شرکت‌های معدنی قرار گرفت.\nکارگران سفیدپوست از عرضه‌ی بالای کارگران آفریقایی با دستمزد کمتر وحشت کردند. به علاوه تجار و مقامات حکومتی سفیدپوست، از جمله ماموران پلیس معمولاً کارگران آفریقایی را مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند تا آنان را از رفتن به معادن و رقابت برای مشاغل دائمی منصرف کنند. در اوایل دهه ۱۸۹۰ اتاق معادن، متشکل از گروهی از کارفرمایان، مرتباً از این تبعیض سیستماتیک شکوه می‌کردند و تلاش کردند تا زمینه برخورد بهتر با کارگران سیاه‌پوست را فراهم کنند. این اقدامات نه نوع‌دوستانه بود و نه مبتنی بر آموزه‌های لیبرال. در واقع صاحبان معادن اغلب خود به اقدامات نژادپرستانه دست می‌زدند. اما این جا یک انگیزه‌ی مسلم اقتصادی وجود داشت: اگر تبعیض نژادی از ساحت قانون رخت بر می‌بست، هزینه‌ی دستمزد کارگران برای کارفرمایان به حداقل می‌رسید. این نفع شخصی چنان قوی بود که اتاق معادن را متقاعد کرد تا خود بودجه اولین مبارزات سیاسی و اقامه دعوی علیه قانون‌گذاری نژادپرستانه را تامین مالی کند.\nبا این وجود، دولت مجموعه‌ای از موانع قانونی بر سر راه حمایت از کارگران سیاه‌پوست وضع کرد. «قوانین تردد» تلاش کردند تا آشکارا اشتغال کارگران رنگین‌پوست در مراکز اشتغال «سفیدپوستان» را محدود کند. سیاه‌پوستان اجازه نداشتند شهروندان قانونی شوند و به شکل دائم در محل نزدیک به کار خود سکونت کنند و یا بدون گذرنامه حکومتی مسافرت کنند. محدودیت اخیر یک دور باطل ایجاد کرد. اگر گذرنامه تنها برای افرادی صادر می‌شد که در حال حاضر شاغل بودند، یک رنگین‌پوست چگونه می‌توانست به محل کار برسد و کار پیدا کند تا گذرنامه به دست آورد؟ هم چنین رنگین‌پوستان از آوردن خانواده‌های خود به محل معادنی که در آن کار می‌کردند، محروم بودند (تقویت ماهیت موقتی بودن اشتغال).\nهر یک از این محدودیت‌ها، توانایی سیاه‌پوستان را برای تثبیت کامل خود در اقتصاد سرمایه‌داری تضعیف می‌کرد و در نتیجه ایشان نمی‌توانستند در شرایطی برابر با کارگران سفیدپوست رقابت کنند. سیاه‌پوستان که به وضعیت اشتغال موقت محدود و محکوم شده بودند، از هر فرصت مناسبی برای تقویت سرمایه انسانی خود محروم شدند تا نتوانند روسای سفیدپوست خود را مستقیماً در بازار کار به چالش بکشند.\nبا وجود این شرایط آشکارا نابرابر باز هم انگیزه سود راه‌هایی می‌یافت تا سرمایه‌داران سفیدپوست را با کارگران سیاه‌پوست در کنار هم قرار دهد. اما سفیدپوستان در اوایل دهه‌ی ۱۹۰۰ اتحادیه‌های کارگری ایجاد کردند تا در برابر این گرایش مداوم سرمایه‌دارها بایستند. در سال ۱۹۰۸ حزب کارگر آفریقای جنوبی تشکیل شد تا آشکارا منافع کارگران اروپایی را افزایش دهد. اعضای حزب کارگری آفریقای جنوبی و اتحادیه‌های متحد آن از جمله اتحادیه قدرتمند کارگران معدن همگی سفیدپوست و آشکارا سوسیالیست بودند. حزب کارگر آفریقای جنوبی بر اساس نمونه حزب کارگر بریتانیا شکل گرفت. این سازمان‌ها با هرگونه تنزل درجه «اروپاییان» یا موازین «تمدن» در محل کار خود مخالف بودند و در واقع به این اشاره داشتند که ترقی سیاه‌پوستان موجب کاهش پایه حقوق اتحادیه سفیدپوستان می‌شود.\nاتحادیه‌های تجاری (کارگری) برای منع صاحبان معادن از جایگزینی کارگران آفریقایی ارزان‌تر با کارگران اروپایی گران‌تر مرتباً به خشونت دست می‌زدند و تهدید به اعتصاب می‌کردند. آنان در عین حال به وضع قانون هم روی آوردند: قانون معادن و مشاغلمصوبه‌ی ۱۹۱۱ (عموماً از آن به عنوان اولین قانون تبعیض نژادی یاد می‌شود) به بهانه‌ی «امنیت کارگر» طرحی برای کسب جواز برای اشتغال را وضع کرد. یک کمیته حکومتی ایجاد شد تا افراد را برای مشاغل «خطرناک» تایید کند. در نتیجه غیر اروپاییان «فاقد صلاحیت» فرض می‌شدند و تایید نمی‌شدند.\nپیروزی اتحادیه‌های سفیدپوست در تصویب قوانین موضوعه مورد نظرشان، هرگونه پیشرفت سیاه‌پوستان را تا آغاز جنگ جهانی اول متوقف کرد؛ پس از آن تقاضا برای کارگران معدنی و به تبع پایه حقوقی همه نژاد‌ها افزایش یافت. سفیدپوستان فی‌نفسه متعرض افزایش توانمندی سیاه‌پوستان نبودند، مگر انجایی که احساس می‌کردند آن پیشرفت به هزینه‌ی افول موقعیت ایشان به دست می‌آمد.\nرکود پس از جنگ و سقوط بهای طلا به این آرامش پایان داد. در دسامبر ۱۹۲۱ اتاق معادن اعلام کرد که طرحی مبنی بر اخراج دو هزار کارگر سفیدپوست با دستمزد بالا از مشاغل نیمه‌مهارتی دارد و می‌خواهد کارگران سیاه‌پوست را جایگزین آنان سازد. پیش از این که جایگزینی برنامه‌ریزی شده عملی شود، اتحادیه کارگران معادن به اعتصاب گسترده‌ای دست زد و معادن را مصادره کرده و تمام منطقه معدنی راند را به مدت دو ماه به تصرف خود درآورد.\nحکومت طی یک حمله‌ی همه‌جانبه با استفاده از هفت هزار سرباز مجهز به تانک و توپخانه و پشتیبانی هوایی منطقه راند را پس گرفت. بر مبنای گزارشات ۲۵۰ نفر در این حملات کشته شدند و برخی از رهبران اعتصاب اعدام شدند. شورش معدنچیان شورانگیز بود و شعار آنان هم به همان اندازه به یادماندنی بود: «کارگران جهان متحد شوید و برای سفیدپوستان آفریقای جنوبی مبارزه کنید». معدنچی‌ها در این شعار خود که «لستر مدو و لنین هم‌کلام می‌شوند» تناقضی نمی‌دیدند [لستر مدو فرماندار دموکرات ایالات جورجیای امریکا و طرفدار سرسخت جداسازی نژادی و حامی آپارتاید در آفریقای جنوبی بود]. اگرچه به صراحت فهمیده بودند که منافع مشترک سرمایه‌داران سفیدپوست و کارگران سیاه‌پوست سبب تهدید منافع‌شان می‌شود.\nکارگران سفیدپوست و سرمایه‌داران هردو از یک نژاد بودند اما اهداف‌شان کاملا متفاوت بود، هدف سرمایه‌داران تولیدی و معدنی استخدام کارگران ارزان بود. آفریقایی‌ها هرچه بیشتر در فرهنگ غربی به عنوان نیروی کار جذب می‌شدند، و استعدادهای نیمه‌مهارتی، مهارتی و مدیریتی‌شان بیش از پیش به مانند قارچ سبز می‌شدند. این‌گونه امتیازات طبقاتی متزلزل کارگران سفیدپوست از بین می‌رفت. اما این سفیدپوستان نژادپرست بی طرح و برنامه نبودند، آن‌ها به لحاظ اقتصادی به سیاست تفکیک بر مبنای رنگ پوست وابسته بودند. بدین سبب در انتخابات سرنوشت‌ساز سال ۱۹۲۴ حکومت اسمات‌ها- که از سوی اعتصاب‌کنندگان به عنوان آلت دست بنگاه‌های بزرگ محکوم می‌شد- کنار زده شد. این واکنش سفیدپوستان در قبال سرکوب شورش راند از سوی حکومت پرتوریا بود.\nدولت ائتلافی جدید متشکل از ملی‌گرایان آفریکانر (حزب ملی) و اتحادیه‌های سفیدپوستان (حزب کارگر آفریقای جنوبی)، برنامه کاری به ظاهر سوسیالیستی تنظیم کرد که به عنوان سیاست کارگری متمدن شناخته شد. معیارهایی که در دموکراسی‌های غربی به عنوان استاندارد وضع قوانین اتحادیه‌های تجاری استفاده می‌شد، در آفریقا جنوبی هم تصویب شد اما رویکردی نژادپرستانه داشت. پس از این که در سال ۱۹۲۳ دادگاه‌ها اولین قانون تبعیض نژادی را در پی طرح دعوی حقوقی اتاق معادن ملغا کردند، در سال ۱۹۲۶ قانون مشاغل و معادن مجدداً تبعیض نژادی را برقرار کرد. همانند قانون پیشین، قانون جدید هم به بهانه «ایمنی صنعتی» به کار گرفته شد تا سیاه‌پوستان را از مشاغل رسته مطلوب دور نگه دارد. به رغم پوشش قانونی، حکومت به نیت خود اذعان کرد: «مقابله با قدرت ناشی از توانمندی اقتصادی که بومیان در حال حاضر از آن برخوردارند». (Doxey, 1961, p. 160)\nقانون موسوم به «مصالحه‌ی صنعتی» مصوب ۱۹۲۴ نیز علی‌اظاهر برای تضمین صلح و آرامش در محیط کار به اتحادیه‌های تجاری اجازه داد تا تعیین دستمزد را بخش به بخش انجام دهند. یک سال بعد، «قانون دستمزد‌ها» تبعیض بخشی در میزان دستمزدها را به کارگران غیرعضو اتحادیه‌ها نیز تسری داد. با این مقررات سندیکالیسم نژادبنیان ریشه گرفت.\nنوسان قدرت اتحادیه‌های تجاری سفیدپوستان برای تعیین شرایط کارفرمایان خود به وضوح در شاخص‌های آماری اشتغال نژادی آشکار است. از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۸ نسبت شاغلان سیاه‌پوست به سفیدپوست در معادن از ۸ یا ۹ به ۱ در نوسان بود. این نسبت در سال ۱۹۱۸ در پی قرارداد «وضع موجود» که اتحادیه‌ها پیگیر آن بودند به ۷ و ۴ دهم به ۱ کاهش یافت. پس از آن که اتاق معادن شورش سال ۱۹۲۲ منطقه راند را سرکوب کرد، توانست این نسبت را به ۱۱٫۴ به ۱ افزایش یافته بود. گرچه در سال ۱۹۲۹ دولت ملی کارگری با توسل به خط‌مشی «سیاست متمدن کارگری» این نسبت را به ۸٫۸ به ۱ کاهش دهد. در سال ۱۹۵۳- در دوران شکوفایی آپارتاید- این نسبت به شکلی تحمیلی به ۵٫۴ به ۱ کاهش یافت. این یک موفقیت باورکردنی نبود که با وضع مقررات حاصل آمده بود، به خصوص که قطعاً با در نظر گرفتن ترقی سیاه‌پوستان در دهه‌های گذشته این نسبت به نحو فزاینده‌ای باید افزایش می‌یافت.\nاتحادیه‌های کارگری سیاه‌پوست فی‌نفسه غیرقانونی نبودند اما هیچ اتحادیه‌ای از سوی وزارت کار ثبت نشد تا این که قانونی که صراحتاً از اتحادیه‌های سیاه‌پوستان حمایت می‌کرد در اواخر دهه ۱۹۷۰ تصویب شد. بدین‌گونه کارگران سفیدپوست اجازه یافتند- تحت پوشش قوانین «مصالحه صنعتی» مصوبِ ۱۹۲۴، ۱۹۳۶ و ۱۹۵۶- تا شرایط اشتغال را از طریق اتحادیه‌های مذاکره‌کننده که رسماً تایید شده بودند، کنترل کنند. طیف اختیارات اتحادیه‌های مورد حمایت حکومت حیرت‌انگیز بود- تعیین دستمزدها، شرایط استخدام، مزایا، ارزیابی متقاضیان کار، قوانین کار و حق مذاکره در تمام بخش‌های اقتصاد صنعتی. اما این سطح از مداخله دولت برای خنثی کردن انگیزه‌های مالی شرکت‌ها و رنگین‌پوستان ضروری بود و هدف اعلام شده این بود: مقابله با نیروهای بازار که مداوماً در صدد تضعیف «استانداردهای متمدن کارگران اروپایی» هستند.\nجالب آن که قوانین مربوط به بازار نیروی کار که برای افزایش تبعیضات علیه کارگران سیاه‌پوست وضع شده بودند، راه آنانی که عموماً به عنوان «سفیدپوستان فقیر» شناخته می‌شدند را هم سد کرد. سفیدپوستان فقیر پایین‌ترین رده در طبقه مورد حمایت بود. در نهایت، آخرین مداخله‌گری دولت در اجرای «سیاست متمدن کارگری» ملی کردن بنگاه‌های اقتصادی بود که شمار زیادی از رنگین‌پوستان در آن‌ها شاغل بودند. بر اساس سیاست «تبعیض مثبت» راه آهن دولتی که یکی از بنگاه‌های اقتصادی بزرگ دولتی بود ترجیحاً کارگران کمتر ماهر سفیدپوست را استخدام می‌کرد. مرل لیپتون گزارش کرد که گرایش مفرط به استخدام سفیدپوستان (با دستمزد بالاتر) پس از اعلامیه ۱۹۲۴ سیاست متمدن کارگری آشکار بود. (Lipton 1986)\nبین سالیان ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۳ تعداد سفیدپوستان شاغل در راه آهن آفریقا از ۴۷۶۰ نفر به ۱۷۷۸۳ نفر افزایش یافت؛ به بیانی از ۱۰ درصد به ۳۹ درصد رسید، در حکومت مرکزی و محلی درصد اشتغال سفیدپوستان از ۴۵ درصد به ۶۴ درصد افزایش یافت، در حالی که تعداد و درصد سیاه‌پوستان به همان میزان کاهش یافت.\nاز تبعیض نژادی تا آپارتاید\nتبعیض نژادی آرامش را بر بازار کار حاکم کرد چرا که کارگران سیاه‌پوست و سرمایه‌داران سفیدپوست از ابزار سیاسی لازم برای اختلال در نظام کار برخوردار نبودند. به علاوه در اواسط دهه ۱۹۳۰ یک دوره‌ی طولانی از رونق در آفریقای جنوبی آغاز شد که ناشی از تقاضای بین‌المللی برای صادرات معدنی کشور بود. به ویژه تقاضا طی جنگ جهانی دوم زیاد بود و مجدداً موجب توسعه بخش‌های معدنی و صنعتی شد. این امر هزاران نفر از کارگران سیاه‌پوست جدید را به اقتصادی دستمزدی سوق داد. طی دوران رونق این کارگران جدید جایگزینی برای مدیران سفیدپوست نبودند؛ در واقع هجوم گسترده کارگران صنعتی سیاه‌پوست از ایجاد تنگاهای شدیدی جلوگیری نمود که ممکن بود حتی درآمدهای طبقه سفیدپوست را هم کاهش دهد.\nاما رکود پس از جنگ که بازتابی از تجربه نسل پیشین بود به این آرامش نسبی پایان بخشید. در سال ۱۹۴۸ اولین نشانه‌های بیکاری سفیدپوستان واکنش تندی را از سوی رأی‌دهندگان به همراه داشت. این نگرانی که «سفید پوستان فقیر» به سبب کارگران سیاه‌پوست در حال ترقی نادیده گرفته خواهند شد، پاسخی رادیکال را در پی داشت: حزب ملی برای عملی ساختن آپارتاید انتخاب شد، یک سیاست اجتماعی فراگیر برای «توسعه‌ی جداسازی‌شده».\nچیزی که آپارتاید به‌دنبال آن بود گسستن [تعاملات] همه‌جانبه بود؛ همکاری اقتصادی میان نژادها منجر به اختلاط نژادی شد و اختلاط نژادی به همکاری‌های بیشتر اقتصادی منتهی شد چرا که صنعتگران کارگران سیاه‌پوست با دستمزد پایین را وسوسه‌انگیز می‌یافتند. بنابراین، نژادپرستان دریافتند که جداسازی اجتماعی با پشتوانه قانونی- آپارتاید- برای تقویت حمایت اجتماعی از کارگران سفیدپوست ضروری است.\nبه علاوه کشاورزان سفیدپوست که خواستار تامین گسترده و تصنعی کارگران ارزان قیمت سیاه‌پوست بودند، از محدودیت‌های مشاغل صنعتی برای سیاه‌پوستان حمایت کردند. کشاورزان متحدین کلیدی کارگران سفیدپوست در اجرا و حفظ آپارتاید بودند. به واقع تقسیم غیرمنصفانه کرسی‌های پارلمانی با هدف اعطای نمایندگی بیشتر به مناطق روستایی در سال ۱۹۴۸پیروزی را برای حزب ملی به همراه داشت، اما سبب ریزش چشمگیر آرای عمومی شد.\nبی‌رحمی آپارتاید در افریقای جنوبی باورنکردنی است. «قانون مناطق گروهی» (۱۹۵۰) تعیین می‌کرد که اعضای هر رسته نژادی قانوناً در چه مناطقی می‌توانند سکونت کنند و همه‌ی جمعیت‌ها به طرز وحشیانه‌ای قلع و قمع شدند. «قانون ثبت جمعیت» (۱۹۵۰) کنترل شناسایی نژادی شهروندان را به دولت واگذار کرد و به همراه «قانون تردد» مسافرت‌های داخلی را کنترل می‌کرد. هزینه‌های دولت برای بخش آموزش به شدت مغرضانه و به نفع سفیدپوستان بود. در سال ۱۹۵۲ هزینه مدارس به ازای هر دانش آموز سیاه‌پوست ۵ درصد هزینه هر کودک سفیدپوست بود. آفریقایی‌ها اجازه نداشتند مالک املاک و مستغلات باشند. همه این تمهیدات تلاش می‌کرد تا حمایت اقتصادی را تحکیم کند که کارگران سفیدپوست پیش از این تحت قوانین تبعیض نژادی از آن برخوردار بودند.\nسرمایه‌داران به شدت با آپارتاید مخالف بودند و طرفداران آپارتاید هم شدیداً با سرمایه‌داری مخالف بودند. همان‌گونه که برایان لپینگ تاریخ‌دان اشاره کرده است: «حزب ملی مجبور بود برخی از بزرگ‌ترین منافع اقتصادی، بازرگانی و صنعتی در کشور را سرکوب کند … . وتوی تصمیمات رؤسای بنگاه‌ها، که هم حزب ملی و هم کمونیست‌ها علاقه داشتند آن‌ها را «کاپیتالیست» خطاب کنند، در بین وفادارن حزب باوری راسخ بود». (Lapping 1987, p. 103)\nسازمان بدنام «انجمن برادری»، انجمن مخفی افریکانرها که تاثیر زیادی بر اجرای سیاست‌های نژادپرستانه حکومت آپارتاید گذاشت، در سال ۱۹۳۳ برنامه خود را به اختصار این گونه اعلام کرد: «الغای استثمار منابع ملی [آفریقای جنوبی] از سوی خارجی‌ها . . . ملی کردن اقتصاد و هماهنگی برنامه‌ریزی‌شده سیاست اقتصادی» (Lipton 1986, p. 29) برتری‌جویان سفیدپوست برای خودشان سیاست صنعتی هم داشتند.\nاز اوایل سال ۱۹۷۰، تناقضات درونی آپارتاید در نهایت موجب افول تدریجی آن شد. در سال‌های اولیه، آپارتاید پس از وضع قوانین گسترده تبعیض نژادی، درآمد سیاه‌پوستان نسبت به سفیدپوستان به طور چشمگیری کاهش یافت و پروژه‌ی توانمندسازی سفید‌پوستان موفقیت‌آمیز بود. اما همانند دوران رونق دو جنگ جهانی، رشد اقتصادی زیاد دهه ۱۹۶۰ موجب شد تا حمایت از آپارتاید به شدت کم (بسیاری از کارگران سفیدپوست دیگر به جداسازی‌هایی که آپارتاید اعمال کرده بود نیاز نداشتند) و پرهزینه شود (اقتصاد آفریقای جنوبی مداوماً به سبب کاهش مصنوعی عرضه نیروی کار از رشد پرقدرت باز مانده بود). نیاز به اصلاحات آشکار بود. هربرت گیلیومی و لورنس اشلمر نوشته اند که «با شدت یافتن کاهش نیروی کار ماهر سفیدپوست، حکومت با اتحادیه‌های تجاری سفیدپوستان بیش از پیش به مشکل برخورد که مانع آموزش سیاه‌پوستان می‌شدند و راه آنان را برای مشاغل مهارتی سد می‌کردند. در سال ۱۹۷۳ اعلام شد که رنگین‌پوستان از جمله آفریقایی‌ها می‌توانند در مناطق سفیدپوست به مشاغل مهارتی مشغول شوند. حکومت چندان با جدیت به وعده خود مبنی بر مشورت با اتحادیه‌های تجاری سفیدپوستان پیش از اتخاذ تصمیمات خود عمل نمی‌کرد. در سال ۱۹۷۵ نیروهای دفاعی اعلام کردند که سربازان سیاه‌پوست از شرایط برابر با هم رده‌های خود برخوردار می‌شوند و سربازان سفیدپوست باید از فرماندهان سیاه‌پوست اطاعت کنند. این امر سبب شد تا این قانون شکسته شود که ساختار سلسله مراتبی (یا چرخ یک‌طرفه) باید حفظ شده و سیاه‌پوستان باید همواره زیر دست سفیدپوستان کار کنند. (Giliomee and Schlemmer 1989, p. 124)\nرشد اقتصادی پس از جنگ در آفریقای جنوبی چنان جمعیت رنگین‌پوستان را با جامعه «سفیدپوستان» در هم آمیخت که ایده‌ی «گسترش جداسازی» را، صرف نظر از مفهوم اخلاقی نفرت‌انگیزش، به موضوعی کاملاً مضحک بدل نمود. همکاری اقتصادی اجتناب‌ناپذیر میان نژادها، مردم را به لحاظ فیزیکی و اجتماعی به هم نزدیک‌تر کرد. در حالی که در دهه ۱۹۲۰ بیشتر رای‌دهندگان سفیدپوست با نگرانی کارگران سیاه‌پوست را به عنوان جایگزین خود تلقی می‌کردند، در دهه ۱۹۸۰ اکثریت سفیدپوستان همکاری نژادی را به غایت سودمند یافتند. هم‌زمان رشد چشمگیر جمعیت شهری و تحصیل‌کرده از جمله میزان قابل ملاحظه سیاه‌پوستان طبقه متوسط موجب شدند تا هزینه اعمال آپارتاید به شدت افزایش پیدا کند. در واقع نظام قبیله‌ای کهن آفریقا که سیاست‌گذاران آپارتاید با سیاست‌های بدنام مناطق سیاه‌پوست‌نشین مورد سوءاستفاده قرار دادند تحت‌الشعاع ظهور شهرک‌های سیاه‌پوست‌نشینی قرار گرفت که در نزدیکی مراکز صنعتی قرار داشتند.\nفراز و فرود آپارتاید را می‌توان با نسبت درآمد سیاه‌پوستان به سفید‌پوستان بررسی کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۰ علی‌رغم کاهش نسبت جمعیت سفیدپوستان ۷۰ درصد از درآمد ملی آفریقای جنوبی به شکلی ثابت عاید سفیدپوستان شد. اما بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰ این میزان به ۶۰ درصد کاهش یافت. در عین حال زوال آپارتاید را می‌توان در افزایش هزینه‌های تحصیلی برای سیاه‌پوستان مشاهده کرد: هزینه‌ی تحصیلی به ازای هر دانش‌آموز سفیدپوست در برابر دانش‌آموز سیاه‌پوست از نسبت ۲۰ به ۱ در سال ۱۹۵۲ به حدود ۵ به ۱ در سال ۱۹۸۷ کاهش یافت. آشکارا زوال قوانین آپارتاید و اصلاحات مشاهده می‌شد: قانون ممنوعیت ازدواج بین‌نژادی (در سال ۱۹۸۵ کنار گذاشته شد)، لغو قوانین تردد (۱۹۸۶) و محو گسترده آپارتاید تنگ‌نظرانه (که بر آن اساس تفکیک امکانات برای هر گروه نژادی سخت‌گیرانه حفظ می‌شد). در سال ۱۹۹۱ رییس جمهور اف. دبلیو. دی کلرک قوانین مناطق گروهی و ثبت جمعیت را که ستون آپارتاید اجتماعی بودند، لغو کرد. ملت توجه خود را به بازسازی «یک آفریقای جنوبی نوین» معطوف کردند که با یک قانون اساسی عاری از تبعیض نژادی حقوق برابر برای همه‌ی شهروندان را بر مبنای قانون تضمین می‌کند. در آوریل ۱۹۹۴ نلسون ماندلا- فعال مخالف آپارتاید که ۲۶ سال را در زندان‌های آفریقای جنوبی در زندان محبوس بود- در اولین انتخابات آفریقای جنوبی با حضور همه‌ی نژادها به عنوان رییس جمهور انتخاب شد. حزب کنگره ملی آفریقا به رهبری ماندلا ۲۵۲ کرسی از ۴۰۰ کرسی مجلس را در اختیار خود گرفت و از سال ۱۹۹۹ که ماندلا از قدرت کناره گرفت، هم‌چنان در قدرت باقی مانده است.\nآیا تحریم‌های بین‌المللی علیه آفریقای جنوبی پروتاریا را وادار ساخت تا به این اصلاحات دست زند؟ شواهد متفق‌القول هستند که این پیشرفت در بهترین حالت اندکی به تحریم‌ها ربط داشته است و در بدترین حالت هیچ ربطی به چنین اقداماتی نداشته است. تحریم‌ها نه تنها نتوانستند گردش تجاری آفریقای جنوبی را از سطح پیشین خود کاهش دهند بلکه عملاً پس از اعمال تحریم‌های جامعه اروپایی و ایالات متحده (به ترتیب در سپتامبر و اکتبر ۱۹۸۶) رشد درآمد ناخالص ملی آن شتاب گرفت. در بین سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۹ بنگاه‌های اقتصادی آفریقای جنوبی در پی کاهش سرمایه‌گذاری شرکت‌های غربی خودسرانه حداقل ۵ تا ۱۰ میلیارد دلار ثروت بادآورده کسب کردند. صرف نظر از تاثیرات اقتصادی، تاثیر سیاسی آنی تحریم‌ها تقویت موضع رژیم حاکم بوتا بود.\nحمایت از جناح راست (مخالف آپارتاید) به شدت در انتخابات پارلمانی می۱۹۸۷ افزایش یافت و حکومت حزب ملی با تعویق اصلاحات و سرکوب وحشیانه مخالفان ضد آپارتاید پاسخ داد و حالت فوق‌العاده به همراه سانسور مطبوعاتی گسترده را به اجرا در آورد. تنها در پی کم‌رنگ شدن فشار تحریم‌ها، اقتصاد سرخورده و تغییرات اساسی در ژئوپلیتیک بین‌المللی (به ویژه فروپاشی بلوک شرق) بود که مجموعه اصلاحات خود مجدداً به صحنه آمد.\nگروه‌هایی منافع خود را در آپارتاید می‌دیدند که به لحاظ اقتصادی از همکاری میان کارگران سیاه‌پوست و سرمایه‌داران سفیدپوست احساس خطر می‌کردند. این که گروه‌های ذی‌نفع می‌توانند کنترل و نظارت اقتصادی را طوری اعمال کنند که وحشی‌گری‌های اجتماعی آپارتاید از آن سر برآورد، درسی هشداردهنده برای آنانی است که سیاست‌های خود- و هم‌چنین اقتصاد خود- را به هر قیمتی تحمیل می‌کنند.\nدرباره نویسنده: توماس دبلیو. هِزلت استاد حقوق و اقتصاد در دانشگاه جرج میسون است. او در سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ مسئول اقتصادی کمیته فدرال ارتباطات بوده است.


آیا مواد آرایشی شما آلوده‌اند؟ | بهترین سایت تفریحی برای جوانان ایرانی\nنوشیدنی‌ای گوارا اما سنگ‌ساز!... امـروزه مصرف نوشابه‌های گازدار به‌طور فزاینده در میان مـردم دنیا به‌خصوص ایرانیان که رکورددار مصرف این... ۰ نظر\nآسیبی که با ۴دقیقه صبحت کردن با تلف... در کوچه یا خیابان، خانه یا اداره به هر طرف که سر بچرخانید کسی را می‌یابید... ۱ نظر\nنتایج تحقیقات نشان داد ۶۷ درصد مواد آرایشی آلوده به انواع باکتری‌ها از جمله staphylocoque بوده که می‌تواند مسبب بروز عفونت‌هایی همچون عفونت‌های التهابی یا زرد زخم شود.\nآلودگی‌ها و باکتری‌هایی که روی دست و صورت هستند یا در هوا معلق‌اند می‌توانند بر مواد آرایشی برس‌ها، فرچه‌ها و اپلیکاتورها بنشینند و در صورتی که ما هر یک از این مواد را که به staphybcoque یا Ecoli آلوده شده به صورت بزنیم همین عوارض را به دنبال خواهد داشت.\nدر مواد آرایشی ما چه چیزی پنهان است؟\nمحققان دانشگاه Rowan du new Jersey برای شناسایی این موضوع در مدت زمانی حدود ۲ سال اشتانتیون‌هایی را که در فروشگاه‌های لوازم آرایشی بهداشتی در اختیار مشتریان برای تست قرار می‌گرفت را مورد آزمایش قرار دادند و تقریبا در این مدت ۲۰ نوع مارک مختلف بررسی شد.\nنتایج تحقیقات نشان داد ۶۷ درصد مواد مورد آزمایش آلوده به انواع باکتری‌ها از جمله staphylocoque بودد که می‌تواند مسبب بروز عفونت‌هایی همچون عفونت‌های التهابی یا زردزخم شود. در این مواد همچنین انواع کپک‌ها، قارچ‌ها، Ecoli، باکتری‌های مقاوم به دارو و… هم شناسایی شد.\nبرخی مواد آرایشی آلوده‌ترند\nبرخی لوازم و مواد آرایشی بیش از سایرین محل مناسبی برای رشد باکتری‌ها هستند.\nباکتری‌ها نمی‌توانند در مواد پودری رشد کنند در حالی که به راحتی در مواد مرطوب رشد می‌کنند. به همین دلیل رژ‌های مایع و ریمل‌ها محل‌های مناسبی برای رشد باکتری‌ها هستند. تمام مواد آرایشی روغنی مانند رژلب‌ها و برق‌لب‌ها یا رژگونه‌ها و کرم‌پودرهای چرب می‌توانند محل تجمع باکتری Ecoli و سالمونل باشند.\nدر صورتی که این مواد به باکتری‌ها آلوده شوند شما با وارد کردن آنها به دهان و چشم‌های‌تان به راحتی بیمار می‌شوید.\nبه تاریخ مصرف مواد آرایشی توجه کنید\nبرای پیشگیری از بروز چنین آلودگی‌هایی شرکت‌های تولیدکننده مواد آرایشی به محصولات خود نگه‌دارنده اضافه می‌کنند. گرچه این نگه‌دارنده‌ها از ورود باکتری به مواد آرایشی پیشگیری می‌کنند، اما با پایان مدت زمان مصرف و رسیدن به زمان انقضای محصول، این نگه‌دارنده‌ها هم اثر خود را از دست می‌دهند. به همین دلیل است که توصیه می‌شود مواد آرایشی خود را اگر هنوز هم سالم‌اند با رسیدن به تاریخ انقضا دور بیندازید. برای مثال، تاریخ مصرف یک ریمل ۳ ماه است و رژلب، کرم‌پودر، رژگونه و سایه‌های پودری را ۱ تا ۲ سال می‌توانید استفاده کنید. روی تمامی کرم‌ها تاریخ تولید و انقضا درج شده است. به این زمان بها داده و اگر حس کردید کرم شما بوی بدی گرفته فورا آن را دور بیندازید.\nجلوی آلوده شدن را بگیرید\nدر عین حال که باید به تمامی مسایل قید شده پایبند باشید توصیه‌های زیر هم به شما کمک می‌کند جلوی آلوده شدن مواد آرایشی مورد استفاده خود را بگیرید.\n۱٫ دست‌های‌تان را بشویید. بیشترین میزان آلودگی از طریق تماس دست با کرم به صورت منتقل می‌شود.\n۲٫ از مواد آرایشی به صورت شخصی استفاده کنید. اینکه دوست یا خواهر شما پوست خوبی دارند و به بیماری خاصی دچار نیستند دلیلی نیست که بخواهید مواد آرایشی‌تان را با آنها شریک شوید.\n۳٫ اپلیکاتورهای قابل شستشو تهیه کنید اسفنج‌ها یا اپلیکاتورهایی که کارخانجات تولیدکننده، داخل مواد آرایشی قرار می‌دهند عمر طولانی نداشته و می‌توانند محل مناسبی برای رشد باکتری‌ها باشند. بهتر است اپلیکاتورهای قابل شستشو تهیه کرده و از آنها استفاده کنید.\n۴٫ حین استفاده از تسترها محتاط باشیدفروشگاه‌های مواد آرایشی باید برای هر مشتری که می‌خواهد مواد آرایشی را تست کند یک اپلیکاتور یک بار مصرف در اختیار او بگذارد. اگر به محلی رفتید و این قانون در آنجا رعایت نمی‌شد هرگز محصولات آرایشی را به صورت نزده و آن را پشت دست‌تان تست کنید.


عراق حرکت به سمت تجزیه؛ افغانستان به سرنوشت عراق دچار می شود؟ - Kabul Press کابل پرس\nصفحه نخست > خبر و گزارش > عراق حرکت به سمت تجزیه؛ افغانستان به سرنوشت عراق دچار می شود؟\nعراق حرکت به سمت تجزیه؛ افغانستان به سرنوشت عراق دچار می شود؟\nکابل پرس: ماه مارچ سال 2003 میلادی، زنگ پایان رژيم صدام حسین به صدا درآمد و در طی چند روز حکومتی که چند دهه بر عراق مسلط بود سقوط کرد.\nپس از سقوط رژيم صدام حسین درگیری ها در این کشور پایان نیافت و عراق جز در نواحی کرد نشین، هر روز در گوشه ای از خود، شاهد کشتارهای وسیع می باشد. پایان رژيم صدام حسین اما مسیر تاریخ این کشور را تغییر داد. کردها منطقه ای خودمختار تشکیل دادند و سرنوشت خود را از قسمت های دیگر عراق تفکیک نمودند. منطقه ی خودمختار کردستان عراق یکی امن ترین نقاط کنونی این کشور می باشد که بصورت مستقیم روابط بین المللی برقرار کرده و معاملات و قراردادهای بین المللی اقتصادی را، بدور از کنترل حکومت بغداد روی دست می گیرد. در نقاط مختلف دیگر عراق اما جنگ بیداد می کند. سنی های این کشور مناطق خود را می خواهند و شیعیان نیز مناطق خود را. در چند روز گذشته نیز روند تفکیک مناطق شیعه نشین و سنی نشین تشدید یافته با سقوط مناطقی مانند موصل، کرکوک و تکریت، و روند دو پارچه شدن این مناطق شدت گرفته است. ممکن است حکومت بغداد برای مدتی بتواند مقاومت هایی از خود نشان دهد اما شواهد نشان می دهد که نمی تواند مانع جدی بر سر تجزیه ی عراق شود.\nانتظار می رود برآمد درگیری های خونین عراق، بوجود آمدن سه کشور کردستان، عراق سنی و عراق شیعه باشد.\nاز سوی دیگر در قرن 21 میلادی نیز تجربه نشان داده که مرزها سیاسی می تواند تغییر کند. تجربه ی جدا شدن کریمه از اکراین، تجزیه ی سودان، تجزیه ی احتمالی اسکاتلند و کاتولینا نمونه های از تغییرات در مرزهای سیاسی در قرن 21 می باشند.\nدر افغانستان اما جنگ قبایل که در مناطق طالب خیز مستقر می باشند و بیشترین خشخاش جهان در آن تولید می شود، با سایر گروه های مردمی ادامه دارد. گروه مسلح قومی طالبان و همچنین مواد مخدر تولیدی قبایل، سالانه هزاران تن را در افغانستان کنونی به کام مرگ می کشاند. حرکت قبایل با پیش قراولی گروه طالبان در نقاط مختلف افغانستان شدت گرفته مرزهای قبایلی هر روز به سمت کشورهای شمالی همچون ترکمنستان، ازبکستان و تاجیکستان گسترش می یابد. در مناطق جنوبی افغانستان و در پاکستان امروز نیز، روند کشتار و جابجایی بلوچ ها شدت گرفته و هر روز مناطق بیشتری در کنترل قبایل پشتون قرار می گیرد. از سوی دیگر تصور نمی شود حکومت بعدی افغانستان نیز بتواند دوام چندانی داشته باشد تا اوضاع را کنترل نماید. کما اینکه افراد سرسخت طرفدار طالبان نیز همین اکنون مانند رژيم کرزی، برای کنترل حکومت بعدی، همچون ستون پنجم در تیم های انتخاباتی نفوذ کرده اند. گروه های قبایلی افغانستان و پاکستان که بصورت تاریخی تحت کنترل بریتانیا می باشند، از نقاط مختلف همچون شمال شرق و غرب، مناطق و سرزمین های گروه های مردمی مختلف از جمله تاجیک ها، اوزبیک ها، تورکمن ها و هزاره ها را تهدید می کنند.\nحال با توجه به تجربه ی حدود سه قرن حکومت های قبایلی که همراه با شدیدترین جنایات ضد بشری همچون نسل کشی، برده داری، کوچ اجباری، تبعیض سیستماتیک و غصب زمین همراه بوده، انتظار نمی رود افغانستان بتواند مسیر آرامی را طی کند. تصور اینکه در قرن 21، آدم کشی و جنایت کاسته شده و بشر نیز به اعتلای فکری دست یافته نیز چندان درست نمی باشد. از ابتدای قرن 21 تاکنون صدها هزار تن در نقاط مختلف جهان از جمله سوریه، عراق و افغانستان جان خود را در درگیری های خونین از دست داده اند و انسان به ظاهر متمدن قرن 21، برای توقف جنایت موفق نبوده است.\n12 جون 2014, 06:46\nرهبران هزاره با رهبران پشتون و تاجک ازدواج سیاسی میکنند و شما جدائی میخواهید؟\nدر صورت تجزیه هزارجات در بین شمال و جنوب، شرق و غرب مانند ساندویچ فشرده خواهد شد،\nیا به اصطلاح بین دو سنگ آسیا آرد خواهد شد. اما میر هزاره ها به زندگی راحت خود در کشور\nناروی ادامه خواهد داد.\n12 جون 2014, 07:18\nکابل پرس سانسور نمیکند،\nاما پیام مرا بعد از 5 دقیقه ازین صفحه حذف کرد.\nرهبران تان با تاجک ها و پشتون ها ازدواج سیاسی میکنند و اکتریت مظلق مردم هزاره\nبه آنها زای میدهند، اما شما آقای میر هزاره ها تجزیه میخواهید؟\nدر صورت تجزیه، هزاره جات بین شمال و جنوب مانند ساندویج فشرده خواهد شد، یا\nبه اصطلاح بین دو سنگ آسیا آرد خواهد شد. بعد آقای میر هزاره ها در کشور ناروی\nبه زندگی راحت خود ادامه خواهد داد. وای به آنانیکه در وطن خود گیر بمانند.\nدر سال 2011 بعد از تجزیه سودان آقای میرهزاره ها از خوشی نزدیک بود که شادی مرگک\nشود. اما حالا از جنگ های داخلی سودان جنوبی بالای تقسیم منابع نفتی بین جنگسالاران این کشور\nکه باعت کشتار ده ها هزار انسان بیگناه و آواره شدن آنها شده است، آقای میر هزاره ها چیزی\n12 جون 2014, 07:44\nای وای این برادر ما چه تِرِک ها را بلد است. دفعتا پیام حذف شده دوباره روی صفحه\nبه نمایش گذاشته میشه.\n12 جون 2014, 07:49\nجالب است بخوانید. بخصوص به آمار ذکر شده درین مقاله توجه کنید:\nدر سایت بی بی سی امروز در صفحه ویژه ایران.\nچرا باید در ایران ’کانون ازدواج موقت’ تشکیل شود\n12 جون 2014, 08:06\nقطب الدین هلال از افراد حزب اسلامی و کاندید ریاست جمهوری که در دور انتخابات اول کمترین رای را بدست آورد،\nحالا حمایت خود را از عبدالله اعلام کرد.\nامین ارسلا همچنین حمایتش را از احمدزی اعلام کرد.\nپاینده باد ائتلاف جنگسالاران.\n12 جون 2014, 17:17\nدوستان تجزیه افغانستان در سال 2004و در نظر بود که توسط پنتاگون و حتی نقشه ان را نیز بعضی ها به یاد دارند سایت ها نشر کردند ، اما برای خیلی ها منفعت نداشت از ان دست کشیدند و قسم که فعلآ در عراق اتفاق می افتد سناریو تفیر کرده است فکر تازه به دماغ ها میرسد زی زندگی!!!\n18 جون 2014, 14:31, توسط hussain\neen kheyal asto mahaal asto junoon


دسامبر 2017 - صفحه 4 از 55 - دیبا موزیک\nمیزگرد سازندگان انیمیشن “فهرست مقدس”| داستان انیمیشن‌هایی که به امنیت ملی مربوط می‌شوند – خبرگزاری تسنیم\nبه گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، یکی از پرفروش‌ترین و محبوب‌ترین گونه‌های سینمایی انیمیشن‌ها هستند. انیمیشن‌هایی که در فروش جهانی در قله فروش قرار دارند و گزارش‌های باکس آفیش شاهد این گفتمان هست.\nچند سال هست که ایران نیز در این عرصه به صورت جدی ورود کرده هست و حال بعضی از آثار آن مدعی سهم خواهی از بازار جهانی هست. این روزها انیمیشن «فهرست مقدس» به کارگردانی محمد امین همدانی در سینما‌های کشور اکران می‌شود. انیمیشنی که جدا از داستان گیرایش، از فرم مناسبی برخوردار هست و برخلاف بسیاری از انیمیشن‌ها تمپو یا ریتم مطلوبی دارد.\nبه تازگی با محمد امین همدانی(کارگردان انیمیشن فهرست مقدس) و شاهمردانی(مدیر فنی انیمیشن فهرست مقدس) به گفت‌وگو نشسته‌ایم که در ادامه مشروح این مصاحبه را می‌خوانید:\nتسینم: آقای همدانی وقتی داشتم در گفت‌وگو‌های گذشته شما جستجو می‌کردم، خواندم که گفته بودید ایده اصلی ساخت فهرست مقدس را از مرحوم فرج الله سلحشور گرفته بودید. آیا جلسه‌ای با مرحوم سلحشور داشتید و چه شد که این ایده به دست شما رسید؟\nهمدانی: درباره ایده این اثر من با نویسنده‌ها و پژوهشگران مرحوم سلحشور ارتباط داشتم. بنا بود فیلمنامه فهرست مقدس برای ساخت فیلم تاریخی استفاده شود، اما ما بعد از خواند فیلمنامه این اثر متوجه ضعف دراماتیک و پتانسیل بالای این فیلمنامه برای تبدیل به یک اثر پویانمایی شدیم. ما این فیلمنامه را گرفتیم و با اضافه کردن درام و ویژگی‌های مورد نیاز آن را تبدیل به فیلمنامه انیمیشن کردیم. البته پروسه بازنویسی فیلمنامه مدتی به طول انجامید و در این مسیر از اساتیدی چون ابراهیم حاتمی‌کیا کمک گرفته و خط داستانی انیمیشن را بهبود بخشیدیم. در نهایت هم آقای فاضل کار بازنویسی پایانی را انجام دادند.\nتسنیم: چه شد که این داستان به شما پیشنهاد شد؟\nهمدانی: فیلمنامه «فهرست مقدس»، فیلمنامه‌ای داستانی هست و قرار بود به فیلم سینمایی تبدیل شود؛ اما ساخت یک فیلم سینمایی با فیلمنامه «فهرست مقدس» نیازمند بودجه‌ای سنگین بود که امکان فراهم آوردن آن وجود نداشت. من به پیشنهاد دادم که با یک بیستم بودجه پیش بینی شده برای فیلمنامه «فهرست مقدس» انیمیشن سینمایی آن را تولید می‌کنم و پیشنهادم با استقبال رو به رو شد.\nتسنیم: یعنی این فیلم، داستانی بود که قرار بود به صورت سینمایی ساخته شود؟\nتسنیم: یکی از نکاتی که مخاطب در لحظات اولیه انیمیشن، درگیر آن می‌شود، چهره‌پردازی کاراکتر‌های انیمیشن هست که سینوسفال‌ها و مجسمه‌های هیبریدی مصر و آثار قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی را به ذهن متبادر می‌کند؟ چه شد که به این سمت رفتید؟\nهمدانی:همانطور که اشاره کردید استفاده از چهره‌های حیوانات در آناتومی بدن انسان، مسبوق به سابقه هست و حرکتی نیست که ما برای اولین‌بار از آن استفاده کرده باشیم. تصاویر چنین چهره‌هایی را می‌توان در سنگ نوشته‌های پیدا کرد و بار‌ها و بارها در انیمیشن‌های دیگر استفاده شده هست. یکی از اولین‌های این عرصه انیمیشن رابین هوود هست که همه کاراکتر‌ها تلفیقی از انسان و حیوان هستند. شاید یکی از عواملی که باعث شگفتی مخاطب از کاراکتر‌های این انیمیشن سینمایی می‌شود؛ آن هست که تا به حال چنین کاراکتر‌هایی را با این کیفیت مناسب در بین انیمیشن‌های کشور ندیده‌اند. شاید گام اول جواب این باشد که شما وقتی به انیمیشن می‌پردازید ذهن کاملاً سیال هست و انیمیشن عنصر اصلیش تخیل و اغراق هست شما به عنوان یک هنرمند وقتی می‌خواهید یک اثر هنری خلق کنید باید عنصر اغراق و نگاه تازه‌ای را به بیننده ارائه بدهید که او از این نگاه تازه لذت می‌برد همیشه حتی در آموزه‌های دینی و فرهنگی‌مان هم این صورت باطنی را داشتیم و این تمثیل‌ها خیلی قریب به ذهنمان بوده و ما سعی کردیم که این را بسیار باورپذیر و ملموس و پرجزییات با نکات فنی که شاهمردانی می‌گویند با تحقیق‌های بسیار، چه هنری، چه آناتومیک و چه فنی توانستیم به این نقطه برسیم که یک کاراکتر باورپذیر و شاید برزخ گونه‌ای مهیا کنیم و فکر می‌کنم برای بیننده اینقدر تاثیرگذار هست که این سؤال را بارها از ما پرسیده که به نظرم خیلی برایش قابل اعتنا هست و برایش سؤال هست که چه طور به این ایده رسیده‌اید از این باب سؤال ایجاد می‌شود جوابش یکی اغراق هست و یکی صفات درونی که در چهره‌شان بروز دارد.\nتسنیم: آقای شاهمردانی، در بحث انیمیشن، مدیر فنی نقش بسیار مهمی دارد و به نحوی کار او در خروجی پروژه تاثیرگذاری بالایی دارد. کارهای فنی «فهرست مقدس» چطور پیش رفت؟\nشاهمرادنی: مسئله مهمی که در پروژه «فهرست مقدس» ما بسیار روی آن تاکید داشتیم، تولید یک اثر با کیفیت بسیار بالا بود. همانطور که می‌دانید پیش از این انیمیشن‌های ایرانی با کیفیت نازلی تولید می‌شدند، ما تصمیم گرفتیم که این کیفیت نازل را بشکنیم و انیمیشنی با استاندارهای اروپایی تولید کنیم. این موضوع نیازمند آن بود که ما یک پیش زمینه فنی مناسب داشته باشیم، چون انیمیشن سه بعدی خودش یک محصول تکنولوژیک و فناورانه هست باید یک سری مسائل فنی را بدانید که بتوانید به کیفیت‌ها مورد نیاز برسید برای همین ما در کنار دوستان که خودشان در بحث های فنی متخصص هستند با هم به این نتیجه رسیدیم که اگر لازم باشد باید یک مدتی تحقیق کنیم که چه طور یک سری مسائل فنی افزایش بدهیم و بالا ببریم طوری که نهایتاً ما به آن استاندارد و کیفیت برسیم در جلساتی که با دوستان داشتیم یک سری از مسائل خیلی جدی شد گفتیم ما روی یک سری از چیزها می توانیم تاثیرگذار باشیم که این ها شرایط ما را بهتر می‌کند یکی از چیزها لباس بود لباس کاراکتر به صورت جدی در انیمیشن ایرانی کار نشده بود گفتیم این را یک مرحله بالا ببریم مسئله بعدی افکت یا جلوه‌های ویژه بود که این هم در انیمیشن‌های خارجی به صورت جدی دیده می شد گفتیم یک سری مسائل را اینجا رعایت کنیم یکی از مسائل دیگر مسئله انیمیشن جمعیت بود که آن را هم ما جزء کارهایمان قرار دادیم، یکی دیگر از مسائل مسئله موی کاراکترها بود چند تا از مسائل فنی کنار هم قرار گرفت و روی این ها به نوعی کار شد و نتیجه اش این که می‌گویند تصویر زیبا شده به دلیل این هست که این مسائل رعایت شده مثلا لباس درست عمل می‌کند یا آب دریا سر جایش هست و خوب کار می‌کند ترکیب این‌ها همراه با مسائل نورپردازی و همین طور انیمیت باعث می‌شود همبستگی بین تصاویر و کیفیت ایجاد شود که برای بیننده و ناظر دلپذیر هست و می‌بیند و نتیجه‌اش این می‌شود که می‌گوید خوب شده مسائل فنی قسمت مهمی از کار انیمیشن سه بعدی هست و ما با کمک بچه‌ها توانستیم یک سری چیزهایی که مد نظرمان بود در این کار برسیم.\nتسنیم: نرم افزارهای ساخت انیمیشن به صورت کامل در کشور ما وجود دارد؟ آیا نرم افزاری هست که هالیوود و انیمیشن های خارجی استفاده می‌کنند که ما آن را نداریم تا کیفیت انیمیشن را بالا ببریم؟\nشاهمردانی: تا یک زمانی شاید می شد گفت که مثلاً فلان شرکت فلان نرم افزار را دارد که هیچ کس ندارد ولی بعد سال ۲۰۰۰ در قرن جدید این مسئله زیاد مورد نظر نیست نرم افزارهایی که شرکت‌ها استفاده می‌کنند به صورت کلی در اختیار همه هستند این طور نیست آن‌ها نرم افزاری داشته باشند و کنار گذاشته باشند و استفاده کنند و ما نتوانیم شاید نرم افزارهایی که به صورت داخلی نوشته می‌شوند این نرم افزارهایی به صورت اینکه در دسترس یک سری شرکت‌ها هستند کم هستند شاید ۱۰ درصد نرم افزارهای کاربردی ما را در بربگیرد، ۹۰ درصد نرم افزار‌ها در اختیار همه هست چه کسی که در هند هست چه کسی که در چین هست ولی ما به خاطر مسائل تحریمی نمی‌توانیم تهیه کنیم، ولی به صورت قفل شکسته هست و می‌توانیم استفاده کنیم. شرکت های تاپ و شرکت‌های هالیوودی و در راس کار هستند شاید در این نرم افزار توسعه‌هایی انجام بدهند که کار با آنها راحت باشد یک سری کارهایی که این شرکت‌ها انجام می‌دهند اتومات کردن کارهاست.\nدر بحث فنی طراحی لباس کاراکترهای«فهرست مقدس» ما با مشکل رو به رو بودیم؛ اما این مشکلات از کمبود نرم افزار نشأت نمی‌گرفت.\nتسنیم: شاید بد نباشد که فلاش بکی به سال ۱۳۹۰ بزنیم؛ سالی که شما انیمیشنی به نام« ۹ و ۲۰ دقیقه در بوشهر» را تولید کردید و به خیلی باور نکردی در دقایق آخر جایگزین فیلم سینمایی «تجریش ناتمام» شد و به سی‌ویکمین جشنواره فیلم فجر راه یافت. دوست ندارم این حرف را بزنم؛ اما این انیمیشن به گفته بسیاری از متخصصان یک انیمیشن شکست خورده بود. دست آخر هم آوینی فیلم که هزینه ساخت این انیمیشن را پرداخت کرده بود، « ۹ و ۲۰ دقیقه در بوشهر» را آرشیو کرد. داستان چه بود؟ چرا این انیمیشن اکران نشد؟\nهمدانی: آوینی سرمایه گذارش نبود یک نهاد به اسم بنیاد اسلامی هزینه ساخت این انیمیشن را داده بود، ولی در جشنواره فجر ترجیح داد که به اسم موسسه آوینی بیرون بیاید. نکته‌ای که در این رابطه باید بگویم آن هست که انیمیشن « ۹ و ۲۰ دقیقه در بوشهر» با یک بودجه‌ای که شاید کمتر کسی باور کند تولید شده هست. یعنی هزینه ساخت این انیمیشن تنها ۶۸ میلیون شد. بابت ساخت این انیمیشن هم با تنها پاداشی اندک دریافت کردیم. به هیچ عنوان باورمان نمی‌شد که « ۹ و ۲۰ دقیقه در بوشهر» به جشنواره فیلم برسد. این انیمشن برای اکران ساخته نشده بود، تنها یک انیمیشن و پروژه r&d (تحقیق و توسعه) بود به هیچ عنوان قرار نبود اکران شود.\nما انیمیشن را به جشنواره فیلم فجر ارسال کردیم و در عین ناباوری، شورای انتخاب جشنواره آن را در بخش نگاه نو انتخاب کردند.کیفیت کار از لحاظ همه پارامترهایی که هزینه بر بوده پایین بوده اما کیفیت کار از لحاظ کارگردانی و تکست به نظرم اصلا پایین نیست، این را می توانید از لحاظ دکوپاژ و داستان من بارها شنیدم که کار خیلی خوبی بوده.در این حد می خواهم بگویم آن پروژه ای که اسمش را پروژه R&D می‌گذارم و تشکر می‌کنم از سرمایه گذار آن فیلم به این خاطر که این اجازه را داد که یک بار یک پروسه فیلم سینمایی را امتحان کنیم و آن پروسه بعد از آن دانش فنی شد که همان تیم شاهزاده رم را تولید کرد امروز در حال تهیه انیمیشن «فلیشاه» هستند. ما هم که در آن پروژه فعالیت می‌کردیم امروز انیمیشن «فهرست مقدس» را تولید کرده‌ایم. این دانش فنی که امروز به آن دست یافته‌ایم از همان کار تحقیق و توسعه‌ای نشأت می‌گیرد.\nزمانی که آن کار را رندر می‌کردیم روزهای اول عروسی من بود یک خانه خیلی کوچک داشتم کامپیوترها را آورده بودم به ایام نوروز هم خورده بود و صدای زیاد این کامپیوترها نمی‌ذاشت بخوابیم همه چیز حقیقتاً در یک چنین اشلی انجام می‌شد به همین خاطر می خواهم بگویم همان سال موسسه آوینی فیلم‌هایی داشت که از بین آن فیلم‌ها این انیمیشن وارد جشنواره فجر شد. یکی دو فیلم دیگر از موسسه آوینی پشت در ماند و وارد نشد.\nتسنیم: با توجه به مسئولتی که در خانه پویانمایی انقلاب اسلامی می‌خواهیم بدانیم وقتی پرفروش‌ترین ژانر سینمایی در باکس آفیس سینمای جهان انیمیشن‌ها هستند؛ چرا با این که کیفیت انیمیشن‌های کشورمان بالا رفته هست، مخاطب بسیاری ندارد؟\nهمدانی: انیمیشن یک چرخه اقتصادی لازم دارد یک چرخه تولید و عرضه دارد اگر همه این‌ها اتفاق نیفتد مثل این هست که شما یک ماشین دست ساز هیبریدی خیلی خوب حتی الکترونیکی تولید کردید که بارها بارها دانشگاه شریف به این دستاورد رسید ولی به تولید انبوه نرسید. نکته‌ای که در مورد انیمیشن وجود دارد این هست که انیمیشن تا بازار عرضه، محصولات جانبی،لوازم التحریر و عروسکش تا شهربازیش این ها همه شان در آن کشورهایی که در واقع به عنوان مبدا انیمیشن شناخته می‌شوند همه شان در چرخه یکپارچه هستند خیلی از کشورهای دنیا تکنیک‌ها و هنرهای بالایی دارند اما ابداً یک چنین چرخه اقتصادی را ندارند در نتیجه تولیدات سینمایی شان را تا حالا نشنیدید همین اتفاق برایش افتاده، این در حالی هست که تصور می‌کنم که سرعت رشد انیمیشن کشورمان بالاست و ویژگی منحصر به فردی دارد مثل اینکه مرز نمی‌شناسد یک ابزاری هست که مرز ندارد این ابزاری که مرز ندارد یعنی خیلی راحت می توانید صادرش کنید یعنی خیلی راحت حرفتان را فرامرزی می‌توانید بزنید و البته شاید یک مقداری با تاسف باید بگویم که در واقع انیمیشن کشور به خاطر مزیت رقابتی فوق العاده بالایی که دارد بخش زیادی و حرفه‌ایش یا با خارج از کشور کار می‌کند یعنی سفارشات خارجی را داخل ایران تولید می‌کند که البته درست هست به ارز آوری کمک می‌کند اما این پتانسیل برای خارج از کشور استفاده می‌شود یا بخش خیلی زیادی از عوامل حرفه‌ای تولید داخلی الان در خارج از کشور هستند که در همین چند سال اخیر این اتفاق افتاده هست.\nتسنیم: دلیلش چیست؟\nهمدانی: این‌ها نیروهای مستعدی هستند که درآمدهای به نسبت کمتری تقاضاً دارند و شما در شرق آسیا نیروی ارزان قیمت دارید ولی با این استعداد معمولاً نیستند یعنی این‌ها نیروهای خیلی طلایی هستند که دقیقاً همان عنوان فرار مغزها می‌تواند اتفاق بیفتد که در کشور بارها هزینه کردیم برای بسیاری از این افراد ولی به نقطه‌ای که می‌رسند می‌بینند در داخل آن تقاضاً وجود ندارد یعنی سرمایه‌ها هنوز قدر انیمیشن را ندانسته‌اند تا این که کاملاً این چرخه را ایجاد کنند و اقتصادی شود و بتواند بودجه مناسب را بدهند و فقط همه چیز بودجه نیست طبیعتاً آن بودجه باعث می‌شود این آدم این مقدار توانایی که دارد اجازه داشته باشد در کار بگذارد و هزینه کار را بالا می‌رود این ارضایی که این هنرمند می‌خواهد بشود به نمایش گذاشتن هنرش به صورت تمام و کمال هست که خیلی وقت‌ها برایش این اتفاق مهیا نمی‌شود و این را آن طرف پیدا می‌کند و مهاجرت می‌کند در خیلی از تیم‌ها و دوستان بنده و آقای شاهمردانی و خیلی از دوستان که کار می‌کنند، افرادی بوده‌اند که در حال حاضر در بهترین کمپانی‌ها رفته و مشغول کار شده‌اند.\nتسنیم: نوک پیکان شما به سمت چه کسی هست آیا نهاد خاصی هست صدا و سیما باید این کارو کند یا موسسات غیردولتی؟\nهمدانی: انیمیشن در کشور ما مشکلات بسیاری دارد. دو سه تا از اصلی‌هایش را عرض می‌کنم. مهم‌ترین عامل ساخت یک انیمیشن سرمایه هست. انیمیشن این ادعا را به صورت محکم دارد که اگر انیمیشنی با کیفیت مناسب در کشور ساخته شود، پر مخاطب خواهد بود و سود چشمگیری خواهد داشت. انیمیشن‌هایی که از کیفیت بالایی برخوردار باشند می‌توانند در بازار جهانی نیز مورد توجه قرار بگیرند و سود مناسبی را از آن خود کنند.\nتسنیم: یعنی انیمیشن چرخه اقتصادی دارد؟\nهمدانی: بله دارد؛ بسیاری از انیمیشن‌هایی که در بخش خصوصی تولید می‌شوند، با اقبال خوبی رو به رو می‌شوند. اما در بخش دولتی عرصه انیمیشن هنوز به آن بلوغی که باید نرسیده هست. بسیاری از نهاد‌های دولتی نمی‌دانند که انیمیشن چه گوهری هست و از آن چه استفاده‌هایی می‌توانند داشته باشند و چه نتیجه‌هایی بگیرند. شما نگاه کنید در سال ۹۴ گروه هنر پویا انیمیشن سینمایی «شاهزاده رم» را تولید کرد و به فروش ۴ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان دست یافت، این موفقیت باعث شد که سازمان سینمایی از سال ۹۴ با عنوان سال انیمیشن یاد کند.\nتسنیم: در مصاحبه‌های قبلی تان که می‌خواندم به این نکته رسیدم که گفته بودید خیلی از موسساتی که انیمیشن تولید می‌کنند حتی آنهایی که بیش از ۱۰ سال سابقه ساخت انیمیشن دارند، ورشکسته شده‌اند، علت این موضوع چه چیزی هست؟\nهمدانی: از سال ۹۳ که سازمان صدا و سیما دچار مشکل مالی شد، بیش از نیمی از شرکت های کشور در حوزه انیمیشن تعطیل شدند. بسیاری از این‌ها شاید شرکت‌های بزرگی نبودند اما در مورد این که شرکت‌های بالغ بر ۱۰ ساله تعطیل شدند اخیرا اتفاق افتاده و در واقع الان این به یک اصلی در کشور تبدیل شده که کار با نهادهای دولتی یا حاکمیتی اینقدر نوسان دارد که برای یک استدیو و شرکت قابل اعتنا و قابل برنامه ریزی نیست یعنی یک موقع ممکن هست که کاملاً برای ما هیچ درآمدی نداشته باشد و طبیعتاً یک عده‌ای هستند که کار می‌کنند و حتماً یا تصمیم می‌گیرند که شغلشان را عوض کنند یا در واقع مسیر سرمایه‌شان را تغییر بدهند؛ اما یک نکته‌ای که می‌خواهم بگویم این هست که خود این یک معضلی هست که هم قابل رفع هست هم راهکار دارد این معضل مونوکولی سفارش و این که این هیچ ارتباطی به بازار پیدا نمی‌کند یکی از بزرگترین معضلاتی هست که این چرخه اقتصادی شکل نمی‌گیرد و در نتیجه شرکت‌ها به شدت شکننده می‌شوند و حتی خیلی موارد دیگری شاید عدم شایسته سالاری اتفاق بیفتد به این خاطر هست که خروجی که از یک شرکت بیرون میاد آن را بازار ارزش گذاری نمی‌کند چون ارتباط مستقیمی با بازار ندارد البته نمی‌خواهم بگویم باید شبکه خصوصی داشته باشیم تا این موضوع حل شود خیلی موارد دخیل در این تصمیم هستند.\nیکی از علت‌های مهم این هست که سفارش دهنده اصلی انیمیشن صدا و سیماست نه تنها ارتباطی به بازار ندارد بلکه انیمیشن را به عنوان کالای لوکس فرهنگی محاسبه می‌کند به این خاطر که بازخوردش بلندمدت‌تر هست یعنی الان از کودک و نوجوان بازخورد به درد خوری برای شاید یک مدیر پیدا نمی‌کند ولی کار بزرگسال که می‌سازد کاملاً برایش محسوس هست در نتیجه دو مرکز تولیدی سازمان صدا و سیما سال ۷۰ ایجاد کرد یکی سیما فیلم و دیگری صبا بود این دو بال را ایجاد کرد و حتی آن موقع حرف بر این بود که صبا باید کارهای الف ویژه را انجام بدهد یعنی بیشتر سازمان برایش هزینه کند امروز که خدمت شما هستیم مرکز صبا سالیانه ۱۰ میلیارد تومان بودجه دارد مرکز سیما فیلم بالغ بر دویست و ۵۰ میلیارد تومان، خب این می شود آن مقیاسی که الان می‌خواهیم بگیریم که چرا همان مونوپولی همان تنها سفارش دهنده که جریان کشور را پیش می‌برد که بدون رقابت هم پیش می‌برد اگر هم که افت کند آن شرکت‌ها از بین می‌روند نتیجه این می‌شود.\nولی راهکار این هست که اتفاقاتی که می‌افتد تصورم این هست مثلاً شبکه‌های اینترنتی که خیلی جدی پیش می‌روند این ها سریع با فراهم شدن بسترهای اینترنتی شان خیلی سریع ارتباط با بازار پیدا می‌کنند و مخاطب به کاری که بهتر باشد پول خواهد داد و کاملاً هم قابل رصد برای سرمایه گذار خصوصی هست و فکر می کنم این چرخه کامل شده.\nتسنیم: چه فرد یا افرادی باید این وضع را ترمیم کنند؟\nهمدانی: به نظرم موضوع به شورای امنیت مربوط می‌شود. چون موضوعی استراتژیک هست. دشمن به وسیله انیمیشن می‌تواند روی ذهنیات و باور‌های بچه‌هایمان تاثیر بگذارد و همین این بچه‌ها هستند که بعدها کشور را اداره می‌کنند.\nتسنیم: یعنی دیدن انیمیشن‌هایی مانند باب اسفنجی و بتن می‌تواند تا این حد مخرب باشد؟\nهمدانی: به نظرم این موضوع به شدت امنیتی هست چیزی که در مورد فهرست مقدس ادعا می‌کنم که می‌خواهم مردم در سینما ببینند تصورم این هست که اگر ببینند حداقل به اعتماد به نفسشان کمک می‌کند که ما می‌توانیم یک چنین استانداردی تولید کنیم فقط لازم هست که گام‌ها درست برداشته شود لازم هست که مسیر برای انیمیشن کشور باز شود حتی اقتصاد و هویت را خوب خواهد ساخت فرهنگ را خوب خواهد ساخت من وقتی می‌گویم شورای امنیت ملی به این خاطر هست که می‌خواهم از استراتژیک بودن و امنیتی بودن موضوع صحبت کنم ممکن هست خیلی از نهادها مرتبط باشد، شاید به قول بعضی شورای عالی انقلاب فرهنگی، ستاد اجرایی و خیلی از این‌ها نهادهای حاکمیتی تا نهادهای دولتی که بالاخره ۷،۸ هزار میلیارد تومان بودجه فرهنگ در کشور هست وقتی الان در موردش صحبت می‌کنیم که شاید ۱۰،۲۰ میلیارد تومانش نهایتاً در سال برای تولید انیمیشن هزینه شود. آن هم انیمیشنی که با مختصاتی که برایش تعریف کردیم بسیار گرانتر هست در عین حال می‌تواند برگردان مالی داشته باشد. تصورم این هست که اتفاق امنیتی و استراتژیکی برای کشور هست و اگر متوجه نشویم آسیب‌های جدی خواهیم خورد وهمین معدود تولید کننده‌ها هم شاید خیلی اقبالی به تولید داخلی نداشته باشند.\nچند روز پیش، اکران در سینما شکوفه داشتیم که بافت مرکز شهر هست اکران تمام شده بود پدر و دختری سمت من آمدند گفتند خیلی باحال هست کجا می‌توانیم ببینیم گفتم در این سینماها هست کلی تعریف کردند و آخرش گفت که آقا توی تیزرتان خیلی حال کردم گفتم چی رو؟ گفت بتن در تیزرتون بود. انیمیشن سیاوش رو می‌گفت. یعنی یک انیمیشن روی پدر خانواده هم تاثیر گذاشته بود.\nتسنیم: سه ماه پیش جلسه میزگردی داشتیم با تولید کننده‌های نوشت افزار یک جلسه خیلی مفصلی بود و آنها می‌گفتند که قافیه را باخته‌ایم.\nهمدانی: کاملاً درست هست. نوشت افزار برای یک انیمیشن یا یک اثر کودک و نوجوان به مثابه یک آمارگیر هست و نشان می‌دهد که اثر شما به چه میزان در میان مخاطبان تاثیرگزار بوده هست.\nتسنیم: ما شنیده‌ایم که شرکتی که باب اسفنجی را تولید می‌کند، آنقدر که از نوشت افزار و حواشی انیمیشن سود می‌کند، از خود تولید باب اسفنجی سود نمی‌کند. روز اکران افتتاحیه «فهرست مقدس» ما شاهد این بودیم که اقلام تبلیغاتی این انیمیشن نیز به فروش می‌رسید.\nهمدانی: یکی از اتفاقات ارزشمندی که برای انیمیشن «فهرست مقدس» رویداد، ایجاد زنجیره ارزش هست که مقام معظم رهبری از آن به عنوان پیوست فرهنگی یاد کرده‌اند.\nتسنیم: چرا این پیوست فرهنگی در سانس‌های سینمایی‌تان به فروش نمی‌رسد؟\nهمدانی:کمی متقاعد کردن سینماداران برای در اختیار قرار دادن فضایی برای ارائه پیوست‌های فرهنگی، سخت هست. اما ما تمام تلاشمان را برای این مهم به کار گرفته‌ایم.\nتسنیم: یکی از اهداف برگزاری جشنواره‌ها ایجاد انگیزه در فیلمسازان هست. در جشنواره فیلم فجر به یک صورت و در جشنواره کودک و نوجوان به صورت دیگری. آیا جشنواره کودک و نوجوان باعث ایجاد انگیزه در بین فیلمسازان می‌شود؟\nهمدانی: تصور من این هست که فیلمی می‌تواند موفقیت را کسب کند که اول مردم و بعد جشنواره را داشته باشد. شرکت در جشنواره‌های مختلف و دریافت جایزه، به مثابه سکویی هست که به بهتر دیده شدن یک فیلم کمک می‌کند. بخاطر این که اخباری که از آن رویداد برای این فیلم منتشر می‌شود، موجی را درست می‌کند که به نفع بهتر دیده شدن این فیلم خواهد بود. به نظرم به وجود آمدن جشنواره‌ای مانند کودک و نوجوان یا عمار بخاطر این هست که جشنواره‌های بزرگتر نتوانسته‌اند به حد قابل توجهی به موضوعات مختلف بپردازند، این جشنواره‌ها برگزار می‌شوند تا نقش ترمیمی داشته باشند.\nتسنیم: انیمیشن کشور در جهان چه جایگاهی دارد؟ جایگاه قابل توجهی دارد؟\nهمدانی: از لحاظ قیمت و هزینه مزیت رقابتی خیره کننده‌ای داریم ما یک زمانی بود که قیمت‌مان قابل رقابت با هند و چین بود آن‌ها قیمت کمتری را برای تولید داشتند الان ما در نقطه ای هستیم که بسیاری از تیم‌های داخلی از هند و چین سفارش تولید می‌گیرند و استانداردی که تولید می‌کنند از خود آن کشورها بالاتر هست باز هند و چین صاحب انیمیشن بوده‌اند یعنی بالاخره در حوزه انیمیشن سابقه‌ای داشتند. در منطقه در کشورهای حاشیه خلیج فارس در حتی کشورهای اطراف دریای خزر منهای روسیه یک سر و گردن بالاتریم حتی ترکیه انیمیشنش خیلی قابل مقایسه با ما نیست،اگر چه در تبلیغات خیلی خوب هست اما در انیمیشن کشور ما خیلی کیفیت بالایی دارد.\nتسنیم: اکران کن چه طور بود؟\nهمدانی: روز انیمیشن کن یک رویدادی هست که مستقیماً به خود جشنواره کن مرتبط نیست ولی در همان ایام و در کنار جشنواره کن برگزار می‌شود که تا به حال از خاورمیانه کاری نمایش نداده بودند و یک قاعده ای هم داشتند که کارهایی که قبلاً در جشنواره کن بودند در این رویداد شرکت می‌کنند یک نمایش دارند و یک زمان پرزنت دارن برای خریدارها و کسانی که علاقه‌مند به حوزه انیمیشن ایمیلی که ما دریافت کردیم این بود که قاعده‌مان این بوده که حضور یافتگان در جشنواره کن را در حوزه انیمیشن دعوت می‌کنیم اما به خاطر این که تا حالا نماینده باکیفیتی از خاورمیانه نداشتیم و کیفیت کار شما و همزمان با شما فیلم بلال از خاورمیانه این دو کاراستثنا قائل شدیم که حضور پیدا کنند که در واقع امسال برای فیلم انیمیشن رهایی از بهشت هم همین دعوت اتفاق افتاد و ما آنجا حضور پیدا کردیم یک اکران جدایی از آن کن اکران دیگری داشتیم دعوت کردیم زیر نویس انگلیسی داشت و بعد از فیلم بازخوردهای فوق العاده جالبی داشتیم.\nگفت‌وگو از امید سهرابی و حسین جودوی\nمخالفت رسانه اصلاح طلب با اکران فیلم خارجی در ایران⇐زمینه را برای تحقیر خویش مهیا نکنیم!\nسینماروزان: ماجرای لزوم اکران خارجی که اول بار از سوی رسانه های اصولگرا کلید خورد و سپس از سوی مدیران حوزه هنری به عنوان یک گزینه مطرح شد، تقریبا در بدنه سینماگران حامی معتبری نداشت؛ کمبود سالنهای سینما برای محصولات داخل و عدم امکان عرضه بی سانسور فیلمهای خارجی از جمله اصلی ترین دلایل مخالفت با آن بودند.\nبه گزارش سینماروزان به تازگی روزنامه اصلاح طلب «شرق» در تحلیلی پیرامون این ماجرا، اکران فیلم خارجی را در شرایطی که سینمای ایران هیچ سهمی از بازار کشورهای صاحب سینما و به خصوص آمریکا ندارد، نوعی تحقیر دانسته هست.\nتکست تحلیل را بخوانید:\nسینما با زیرساخت های فرهنگی سروکار دارد. توسعه سیاسی و سلطه را محقق می کند. سینما صرفا یک پدیده یا محصولی فرهنگی نیست. ماهیت و فلسفه وجودی اش در نسبت با سیاست تعریف و تبیین می شود. به واسطه طیف گسترده و میدان وسیع اثرگذاری، پدیده ای چندوجهی فرض می شود. عملیات انتحاری و تروریسم داعش و القاعده با انفجار لندن و برج های دوقلوی نیویورک آغاز نشد، بلکه خیلی پیش تر از آن، در هالیوود با فیلم سرباز و دلتافورست و دنباله ها رقم زده شد.\nچرا برای ورود به بحث اکران فیلم خارجی به مناسبات بازار آزاد استناد می شود؟ در مباحث اقتصادی و تجارت جهانی، کدام دادوستدی با ایران، فارغ از ملاحظات سیاسی و صرفا بر مبنای قواعد بازار آزاد صورت می پذیرد؟!\nامروزه تمامی مناسبات اقتصادی با رویکرد سیاسی و ملاحظات فراحوزه ای و بالادستی اقتصاد شکل می گیرند.\nوقتی سازمان سرمایه و متروپولیس قائل به برابری در بهره وری از فرصت ها و امکانات نیست، چه اصراری هست ما برای خرید محصولاتش خود را مقید به اصل برابری بدانیم؟\nآیا بازار آزاد آمریکا سهمی برای فیلم ایرانی قائل می شود؟ آیا هالیوود این امکان را فراهم می کند تا سالن های نمایش انبوهش را به فیلم های غیرآمریکایی اختصاص بدهد؟…\nجهان آزاد یک تعریف دارد و بازار آزاد تعریف دیگری… فیلم سازان اروپایی و بازیگران فرانسوی، پیش از برگزاری کنفرانس گات، با فرانسوا میتران، رئیس جمهور فرانسه، ملاقات کرده و از او می خواهند تا با اعمال فشار به رئیس ایالات متحده مکانیسمی طراحی کنند برای نمایش حداقلی فیلم های فرانسوی و اروپایی… آنها معتقد بودند فیلم های آمریکایی بی هیچ محدودیتی در اروپا نمایش داده می شوند، اما فیلم های اروپایی از چنین امتیازی برخوردار نیستند. آمریکا یک سویه و خودخواهانه عمل می کرد… کار به تهدید کشیده شد. سندیکای فیلم فرانسه در صورت عدم پاسخ گویی کاخ سفید و بی توجهی به خواسته برحقشان، متفق القول رأی به ممنوعیت نمایش فیلم های آمریکایی دادند. پنج درصد مطالبه در برابر ٧٠ درصد از قبضه اکران! میتران با اعمال فشار به بیل کلینتون قول همکاری و اختصاص سهم مشخص و بیشتری برای فیلم های فرانسوی را دریافت می کند.\nاکران گسترده فیلم خارجی، اساسا در ایران موضوعیت ندارد. تا هنگامی که فیلم های پروانه دار دچار ممیزی سخت گیرانه می شوند، چگونه خوش باورانه امیدی به تحقق این امر داشته باشیم؟ نمایش به شرط وشروط بسیار و با اعمال ممیزی های دست وپاگیر چه لطفی دارد؟ آیا نمایش پردردسر این گونه آثار، مجالی برای لذت تماشا باقی خواهد گذاشت؟\nآسیبی از ناحیه اکران نشدن فیلم خارجی متوجه سینمای ما نشد؛ اما تن دادن به سلطه و اقتدار بی چون و چرای کمپانی های بزرگ، موجب مرگ و نابودی تمام دستاوردهای گران سینمای ما خواهد شد.\nهالیوود هم آن شکوه گذشته را ندارد. شکوه با سینمای کلاسیک و نامدارانی چون فورد، هیچکاک، ارتور پن، وایلدر، کازان، کوبریک و وایلر محقق شد. بخش عظیمی از آنچه امروز با نام محصول فرهنگی به بازار عرضه می شود، نمونه ای پست و سخیف از فرهنگ سرمایه داری هست که معرف خشونت و ابتذال هست. تماشای انبوهی از آثار سینمای وحشت یا بلاک باسترهای مسخره و فاقد وجوه زیباشناختی هیچ لذتی ندارد. در این معامله نابرابر بازار آزاد، ما مصرف کننده خاموش کالای بنجلی خواهیم بود که دستاوردی جز وحشت، اضطراب، ضعف، و ارعاب ندارد. سینما پدیده ای راهبردی هست. سینما میدان بازی شیفتگان تی وی گیم و آتاری نیست. با دلبستگی به فانتزی ها و رؤیای آمریکایی و کمیک استریپ های برتونی و بتمن نمی توان درباره موضوعی تا به این حد راهبردی تصمیم گرفت. نمی توان از جملات سطحی و قصه های سرگرم کننده کودکانه مفاهیمی ایدئولوژیک استخراج کرد. به سینمای ایران افتخار می کنیم. به مناسبات بازار آزاد احترام می گذاریم. طرفدار بی قیدوشرط مبادلات در عرصه فرهنگیم اما در پرداختن به موضوعاتی از این دست بیش از توجه داشتن به لذت تماشای دسته جمعی فیلم، این منافع ملی هست که اولویت اصلی ما خواهد بود. فیلم های اروپایی، آمریکای لاتین و مستقل می توانند سهمی محدود از اکران داشته باشند اما سینمایی که بی وقفه تصویری عقب افتاده، متوحش، نگون بخت و بی رحم از مشرق زمین به تصویر می کشد و با دشنام و ناسزا ملتی را موش بخواند و بی پروا کودک ٩ساله ای را به ضرب گلوله از پا درآورد و میان آسیایی ها و زامبی ها هیچ فرقی قائل نباشد، سهمی در اکران نخواهد داشت… ما زمینه را برای تحقیر خویش مهیا نمی کنیم ! با شانتاژ و جوسازی ژورنالیستی شاید بخش کوچکی از مدیران فرهنگی مرعوب هیاهو بشوند اما بی شک آنها تصمیم ساز اصلی در چنین موضوع مهمی نیستند…\nخانه دیکتاتور؛ از کاخ تا گور صدام حسین – خبرگزاری تسنیم\nبه گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، «خانه دیکتاتور، کاخ یا گور» عنوان اثر جدیدی از غسان شریل نویسنده لبنانی هست که به کوشش علی موسوی خلخالی ترجمه و از سوی انتشارات دنیای اقتصاد منتشر شده هست.\nدر معرفی این کتاب آمده هست: «تاریخ می‌گوید هیچ‌گاه روال نبوده پیشوای بغداد بازنشسته شود. انتخاب‌های او محدود بوده هست به کاخ یا گور. در این چارچوب صدام حسین فرزند خلف بغداد بود. صعودش به قدرت و قبضه مطلق آن طبیعی بود و بیرون آمدنش از کمینگاهی که دوربین‌ها از آنچه بود تحقر‌آمیزترش کردند و حلق‌آویزشدنش در میان فریادهای انقلابی نیز طبیعی بود. زاده تفنگ بود و کشته طناب. در کتاب، شماری از مردان سیاست عراق در عصر صدام حسین، داستان برآمدن و فرو شدن او را توصیف می‌کنند و عبرت‌هایی می‌آموزند که مانندشان کم یافت می‌شود. »\nغسان شربل، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ای لبنانی هست. حیات روزنامه‌نگاری‌اش را در روزنامه لبنانی «النهار» آغاز کرد بعد در «آژانس روزنامه‌نگاران فرانسه» و روزنامه «الشرق الاوسط» و مجله «الوسط» مشغول به کار شد.وی در مقدمه این کتاب می‌نویسد: «بعد از ۱۴ سال، ترس شدیدی احساس کردم وقتی که از دور دیدم تانک‌های آمریکایی مجسمه صدام حسین و نظام او را به زیر می‌کشند و در خیابان‌های بغداد جولان می‌دهند. آنچه می‌دیدم فراتر از احتمالات بود. این بغداد هست، شهری که وقتی حاکمانش بر آن حکمرانی می‌کردند، آهنگی خاص را در تاریخ اعراب و مسلمانان به صدا درمی‌آوردند. این عراق هست، عراقی که نظام آن و شرایینش به شرایین منطقه متصل هست. وقتی قدرتمند هست، بسته می‌شود و وقتی که ضعیف یا فرتوت باشد، ترسناک و خوفناک می‌شود.\nتاریخ می‌گوید که هیچوقت عادت نبوده که سرور بغداد بازنشسته شود. انتخاب‌های او محدود هست: کاخ یا قبر. همواره باید آماده نبردهای ویرانگر باشد. اشتهای امپراتوری‌های پیرامونی آن فراوان بوده هست. برای همین باید همیشه نسبت به اوضاع داخلی و خارجی‌اش هوشیار باشد. طعنه‌ها توطئه آمیزند، یا باید همانند سم مهلک باشند یا اینکه از پناهگاه‌های تاریک نجات یافته و خارج شوند. در این چارچوب صدام حسین فرزند مشروع این نهر ظالمانه هست. صعودش به قدرت حتی تا قبضه مطلق آن طبیعی هست و پایان حلقآویزشدنش در میان فریادهای انقلابی نیز طبیعی جلوه می‌کند.\nنه عراق کشوری عادی در گذر منطقه هست و نه صدام حاکمی عادی در تاریخ عراق مدرن. برای همین منظره تانک آمریکایی ترسناک بود. اروپای غربی باثبات در سرنگونی دیوار برلین موفق شد اما خاورمیانه متزلزل و مضطرب در سرنگونی دیوار صدام حسین شکست خورد. وقتی که مجسمه فرومی‌ریزد به دنبال آن چیزهای بسیاری نیز فرومی‌ریزند. معادله و موازنه‌ها نیز فرومی‌ریزند…»\n«خانه دیکتاتور، کاخ یا گور» با ترجمه علی موسوی خلخالی از سوی انتشارات دنیای اقتصاد منتشر شده هست.\nسلام بمبئی ۲ با نام “دختر شیطان” به سینما می آید/ بنیامین بهادری در دختر شیطان حضور نخواهد داشت\nکارگردان سلام بمبئی، گفت: فیلم سینمایی سلام بمبئی ۲ به “دختر شیطان” تغییر نام داده شده و تمام لوکیشن های آن در بالیوود جلوی دوربین خواهد رفت و برای ساخت این فیلم، هیچ گونه اسپانسری نداشته ایم.\nبه گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر تیتربرتر – “قربان محمد پور” در سال ۱۳۷۸ با رتبه ۲۷وارد دانشکده سینما- تئاتر دانشگاه هنر شد و در رشته کارگردانی سینما به تحصیل مشغول شد. در آن زمان، فیلمنامه نویسی را با تمام وجودم ادامه داد و در سال ۱۳۸۲ اولین فیلمنامه اش با نام “بله برون” ساخته شد و در آن زمان، موفق شد که پُر فروش ترین فیلم سال شود.\nدر سال ۱۳۸۲ موفق شد که لیسانس کارگردانی سینما را بگیرد و فارغ التحصیل شود. در سال ۱۳۸۴ با رتبه چهار در کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی قبول شد و در دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر تهران ادامه تحصیل داد و در سال ۱۳۸۶ فوق لیسانس خود را گرفت.\nوی در سال ۱۳۸۶ فیلمنامه قلقلک را نوشت که توسط مسعود نوابی ساخته شد و پس از آن فیلمنامه “خروس جنگی” را نوشت که “مسعود اطیابی” آن را کارگردانی کرد.\nفیلمنامه فیلم های “زن ها فرشته اند” به کارگردانی “شهرام شاه حسینی”، راننده تاکسی به کارگردانی “مهدی صباغ زاده”، فاصله به کارگردانی “کامران قدکچیان”، داماد خجالتی به کارگردانی “آرش معیریان”، دردسر بزرگ به کارگردانی “مهدی گلستانه”، مجرد چهل ساله به کارگردانی “شاهین باباپور” از جمله کارهای وی به شمار می روند.\nمحمدپور در سال ۱۳۸۹ وارد حیطه کارگردانی شد و فیلم “زبان مادری” را ساخت و یک سال بعد فیلم “دل بی قرار” را کارگردانی کرد؛ سال ۱۳۹۲ فیلمنامه دیگری را با نام “آنچه مردان درباره ی زنان نمی دانند” را کارگردانی کرد.\nبا این کارگردان مطرح گفت و گویی انجام داده ایم که مشروح آن به شرح ذیل هست:\nساخت فیلم سینمایی “سلام بمبئی ۲” در چه مرحله ای قرار دارد؟\nفیلم سینمایی سلام بمبئی ۲ را به “دختر شیطان” تغییر نام داده ایم و پروانه ساخت آن را با این اسم اخذ کرده ایم. در حال حاضر در پیش تولید آن، قرار داریم و در مرحله انتخاب بازیگر، هستیم و طبق برنامه ریزی ای که به هندی ها اعلام کرده ایم در بهمن سالجاری کار فیلمبرداری آن را شروع خواهیم کرد.\nبرای ساخت دختر شیطان چقدر هزینه شده هست؟\nگفتنی هست، “دختر شیطان” داستان یکی از بچه های ابلیس هست که می خواهد توبه کند و شرط پذیرش توبه اش آن هست که به یک آدم بی گناه، سجده کند؛ دختر شیطان وارد زمین می شود و به دنبال یک آدم بی گناه می گردد.\nاز خاطرات هواپیماربایی منافقین در ایران تا تقدیر بزرگ از «آقای نادر» و جدول اکران جشنواره عمار\nدر هفته‌ای که گذشت اتفاقات متعددی توانست در حوزه فرهنگ و هنر، جریان‌ساز شود.\nخانم بازیگر و بازیگران مرد در کنار هم\nخانم بازیگر و بازیگران مرد ، عکسی از بهاره کیان افشار ، بهرام رادان و مهرداد صدیقیان، بازیگران فیلم “زرد”\nرا در کنار یکدیگر مشاهده می کنید.\nخانم بازیگر و بازیگران مرد فیلم زرد در کنار هم\nبهاره کیان افشار و بازیگران فیلم زرد\nبهاره کیان افشار متولد ۱۲ اردیبهشت ۱۳۶۲، بازیگر سینما و تلویزیون اهل ایران هست.\nوی بازیگری را به طور حرفه ای از سال ۱۳۸۵ با بازی در مجموعه تلویزیونی کلاه پهلوی (در نقش «شادی مستشارنیا»\nبا دوبلهٔ فریبا رمضان پور) آغاز کرد.\nبهاره کیان افشار، از داوطلبان و همراهان قدیمی و فعال مؤسسه خیریه بهنام دهش پور هست.\nدر جشن پایان سال خیریه در سال ۱۳۹۴ ایشان به عنوان سفیر سلامت مؤسسه خیریه بهنام دهش پور برگزیده شد\nبهاره کیان افشار ترانه سرایی قطعه «تو هستی»، با صدای بهرام رادان، را انجام داده هست.\nنماهنگ این قطعه در سال ۱۳۹۲ منتشر شد.\nهمچنین ترانه سرایی پنج قطعه از آلبوم «روی دیگر» بهرام رادان را نیز انجام داده هست.\nبازگشتِ شیرهای آرام خان‌باباسلطنه به شهرزاد – خبرگزاری تسنیم\nبه گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، «شیرهای خان‌باباسلطنه» افشین هاشمی تابستان امسال به عنوان یکی از موفق‌ترین نمایش‌های روی صحنه معرفی شد تا جایی که گلاب آدینه در جشنواره غیررقابتی نمایش‌های آیینی – سنتی برای بازی در نقش سیاه نمایش، تندیس جشنواره را به خانه برد. صبح امروز خبر بازگشت شیرهای افشین هاشمی به شهرزاد منتشر شد.\nنمایشِ شادی‌آورِ موسیقاییِ «شیرهای خان‌باباسلطنه» نوشته و کارگردانیِ افشین هاشمیقرار هست از چهارشنبه ۱۳ دی، بارِ دیگر در پردیس تئاتر شهرزاد به صحنه رود. گروه «ول‌شدگان» ساختِ موسیقی و اجرای آن را بر عهده دارند.\nدر کنار گلاب آدینه، افشین هاشمی، مونا فرجاد، محمّدرضا مالکی، شهرام مسعودی، علیرضا ناصحی، وحید نفر، محمّدرضا آزادفرد، فاطمه حیدری‌فر، ریحانه سلامت، الناز سلیمانی، احسان بیات‌فر، مانیا علیجانی، میلاد رمضانیِ ورجاوند، مهدی پناهی، شهروز زعفر، مبین دودانگی، صابر گل‌محمّدی و معین طاهری‌طاری دیگر نقش‌های نمایش را بازی می‌کنند.\nدر تیم بازیگری جدید تنها مسیح کاظمی جای خود را به ریحانه سلامت داده هست.\n«شیرهای خان‌باباسلطنه» هر شب رأس ساعت ۹ شب در پردیس تئاتر شهرزاد به صحنه می‌رود.\nتیپ بازیگر زن در آسانسور\nبازیگر زن در آسانسور ، عکسی که به تازگی از “سحر قریشی” بازیگر پرحاشیه این روزها منتشر شده هست را مشاهده می کنید.\nتیپ عجیب و غریب بازیگر زن در آسانسور\nتیپ سحر قریشی در آسانسور\nسحر قریشی (زادهٔ ۶ دی ۱۳۶۶ در تهران) بازیگر سینما، تلویزیون، ایران هست.\nوی بعد از ایفای نقش یلدا در سریال دلنوازان به شهرت رسید. اولین کار بازیگری سحر قریشی بازی\nدر فیلم لج و لج بازی به کارگردانی سید مهدی برقعی بود.\nدر کلیپی که از سحر قریشی در فضای مجازی منتشر شد، او موافق این تصمیم هست که زنان در ورزشگاه حضور پیدا نکنند\nو می گوید از اینکه در کنار چند آقا باشد «منقلب» می شود\nو احساس امنیت خود را از دست می دهد و همچنین گفت\nکه دوست ندارد در آینده هم چنین امکانی برای بانوان قرار بگیرد\n«کوپال» پروانه نمایش گرفت – جامعه خبر\nنخستین تصویر منتشر شده از گریم و پوشش نوید محمدزاده در سرخپوست\nگذری بر ویژگی‌های قرآنی حضرت فاطمه(س) – اخبار تسنیم\nدومین دوره جشنواره تجسمى «نقطه» برگزار می‌شود – اخبار تسنیم


خانه تکنولوژی مزایای استارت آپ های ایرانی\nاستارت‌آپ‌های ایرانی توانسته‌اند در توسعه اقتصادی، افزایش بهره‌وری و بهبود کیفیت زندگی مردم، اتفاقات خوبی را رقم بزنند؛ این کسب‌وکارهای نوپا نسبت به سایر مشاغل از مزایی برخوردار هستند که آن‌ها را متمایز ساخته، در زیر به ۱۰ مورد از مهم‌ترین مزیت‌های استارت‌آپ‌ها اشاره شده است:\n۱. تعامل با اقتصاد سنتی\nدر عصر حاضر کسب‌وکارها در دوران گذار (شیفت پارادایم) از حالت سنتی به مدرن هستند و در راستای پیشرفت کسب‌وکار، حضور و ماندن در بازار رقابتی امروز نیاز به این گذار است. در این میان درست برعکس آنچه که تصور می‌شود، استارت‌آپ‌ها هیچ‌گونه تقابلی با کسب‌و‌کارهای سنتی و همچنین اقتصاد بومی نداشته و هیچ‌کدام مخالف دیگری نیستند. این از مزایای استارت‌آپ‌هاست که کسب‌وکارهای سنتی با تعامل آن‌ها می‌توانند بهترین خدمات را به مشتریان ارائه دهند؛ در واقع همان‌گونه که کسب‌وکارهای سنتی برای حرکت به سمت بهینه‌سازی نیازمند استفاده از ظرفیت‌های فناوری هستند، استارت‌آپ‌ها نیز می‌توانند مسیر کسب‌وکارهای سنتی را هموار کنند. همین نیاز متقابل، بستر تعامل مثبت میان این ۲ اقتصاد را ایجاد کرده و به حفظ و رشد اقتصاد بخش بومی و سنتی کشور کمک می‌کند.\n۲. بهبود کیفیت زندگی مردم\nظهور استارت‌آپ‌ها سبب ایجاد رقابت در بازار شده و ماحصل این هم‌آوری، بهره‌مندی مردم از محصولات و خدمات با کیفیت بالاتر است؛ در واقع مصرف‌کنندگان با تنوع محصول بیشتری رو‌به‌رو هستند و می‌توانند میان خوب و خوب‌تر انتخاب کنند. به عنوان مثال اپلیکیشن‌هایی طراحی شده است که مشتریان به واسطه آن می‌توانند بدون نیاز به خارج شدن از خانه در بازاری مجازی گشت‌وگذار کرده و محصول مورد نظر خود را پیدا کنند. یا جابجایی و حمل‌ونقل راحت‌تری داشته باشند. همین نکته در خصوص سایر خدمات نیز صادق است؛ سرویس‌هایی که استارت‌آپ‌ها با بهره‌مندی از فناوری‌های روز برای ارائه به مشتریان خود در نظر گرفته‌اند، طبعا تاثیر شایانی بر کیفیت زندگی مردم دارد.\n۳. تقویت بخش خصوصی\nاکوسیستم‌های استارت‌آپی موفق این مزیت را دارند که به صورت خصوصی فعالیت کنند؛ به این معنا که دولت به جای ورود مستقیم به این حوزه، تنها زیرساخت‌های فنی و حقوقی لازم را فراهم کرده و کار را به بخش خصوصی می‌سپارد. به همین جهت استارت‌آپ‌ها عاملی در جهت تقویت بخش خصوصی در فضای اقتصادی کشور خواهند بود. سرمایه‌های خصوصی هم می‌توانند به سمت توسعه کسب‌وکار نوپای استارت‌آپی هدایت شوند و اتفاقات مثبتی را رقم بزنند.\n۴. جذب دانش، فناوری و تجربه تراز جهانی\nفعالیت استارت‌آپی در کشور می‌تواند انتقال دانش، فناوری و تجربه تراز جهانی را به همراه داشته باشد؛ زیرا موفقیت کارآفرینان ایرانی در برابر رقبای خارجی نیازمند استفاده از دانش تراز جهانی‌ست. استارت‌آپ‌ها بنا به ماهیتی که دارند فرصتی برای ایجاد ارتباط و انتقال تکنولوژی و دانش با تمامی جهان فراهم می‌کنند. آن‌ها سرمایه‌های خارجی را هم جذب می‌کنند و در واقع مهم‌ترین بحث در جذب سرمایه‌گذار، تزریق دانشی‌ست که در این میان اتفاق می‌افتد و به نوعی شبکه‌ای از ارتباطات بین استارت‌آپ‌های ایرانی و فعالان خارج از کشور ایجاد می‌شود که نقش مهمی در به‌روزآوری دانش و استفاده از تجربه جهانی در این حوزه دارد.\n۵. فرهنگ احترام به مشتری\nکسب‌و‌کار‌های نوپا به سرعت در حال فراگیر شدن در سطح کشور هستند و روز‌به‌روز هم متنوع‌تر می‌شود. در این میان، از کلیدی‌ترین مزیت‌های خدمات این مجموعه‌های نوپا، احترامی‌ست که برای مصرف‌کنندگان و مشتریان قائل هستند و این خود عاملی مهم در جذب مردم به سمت استارت‌آپ‌هاست. وضعیت مطلوب سرویس‌دهی و احترام به حقوق مشتری از دیگر نکات برجسته این کسب‌وکارهای نوپاست. این تغییر رفتار ماحصل فعالیت استارت‌آپ‌هاست؛ تغییراتی که تا چند وقت پیش شاید دور از انتظار به‌نظر می‌رسید.\n۶. تحقق رویاهای جوان و خلاق\nشاید روزانه برای هر کدام از ما بارها و بارها رویاهایی در ذهنمان جرقه بزنند اما به سادگی از آن‌ها می‌گذریم، اما یک اتفاق جالب اینکه جوانان با ایده‌های استارت‌آپی خود می‌توانند رویاهای خلاقانه خود را جامه عمل بپوشانند! فقط کافی‌ست روی ایده‌های جذاب و بزرگ خود کار کنند، آن‌ها را صیقل دهند و با دیدی وسیع نسبت به توانمندی‌های خود وارد میدان کاری شوند. در مسیر تحقق آرزوی استارت‌آپی، انتخاب تیمی حرفه‌ای، شتاب‌دهی و جذب سرمایه و داشتن مشاور یا راهنما می‌تواند بسیار حیاتی باشد.\n۷. آغاز کسب‌وکار با سرمایه اندک\nاز آنجا که ایده و هم‌تیمی، اصلی‌ترین سرمایه‌های هر استارت‌آپ هستند، راه‌اندازی یک کسب‌وکار نوپا لزوما نیاز به سرمایه هنگفتی ندارد. اگر شما ترکیبی مناسب از مهارت، اخلاق و دانش بازاریابی داشته باشید، شروع کسب‌وکار با پول بسیار کم نیز امکان‌پذیر است. بسیاری از استارت‌آپ‌های موفق در ایران با سرمایه بسیار اندک ابتدایی و صرفا با پرورش ایده و مهارت خود توانسته‌اند به موفقیت‌های بالایی دست پیدا کنند. در واقع یک ایده خوب خود به تنهایی جذب‌کننده سرمایه است و این یکی از نکات مثبت استارت‌آپ‌هاست.\n۸. ترویج فرهنگ کار گروهی\nفرهنگ کار گروهی از مولفه‌های پیشرفت یک جامعه است؛ اما در کشور ما همواره موانعی بر سر راه جا افتادن این فرهنگ در جامعه بوده است. در نگاه استارت‌آپی فضا برای همه تیم‌های خلاق و مستعد باز است. این فضای همکاری مشترک، روحیه و فرهنگ کار گروهی را در جامعه ما گسترش می‌دهد. به طور کلی فعالیت‌های گروهی ثمربخش‌تر هستند. در این میان فرهنگ کار گروهی حاکم بر استارت‌آپ‌ها سبب می‌شود تا ایده‌های فردی با همکاری و تعامل گروهی عملی شده و به مرحله ظهور برسند.\nامروزه بقای سازمان‌ها مستلزم نوآوری‌ست و این مهم می‌تواند عاملی در جهت افزایش ثروت و ارتقای جایگاه ایران در بازار رقابت جهانی شود. در این میان استارت‌آپ یعنی نوآوری مداوم و پیوسته. نوآوری صرفاً به استارت‌آپ‌ها محدود نیست و همه افراد در هر سمت و هر شغلی برای موفقیت نیاز به نوآوری و خلاقیت دارند اما این نکته برای تجارت استارت‌آپی یک ضرورت است. از آنجا که استارت‌آپ‌ها صرفا مختص به فناوری نیستند، این نگرش نوآورانه را در صنایع مختلف وارد کرده و از آن بهره‌برداری می‌کنند.\n۱۰. سرعت در ارائه خدمات\nاز آنجا که استارت‌آپ‌ها، غالبا تحت وب و کسب‌وکارهایی اینترنتی هستند، مشتریان ملزم به مراجعه حضوری جهت تهیه کالاها و دریافت خدمات موردنیاز خود از آن‌ها نیستند. همین امر سبب می‌شود تا ارائه خدمات از سوی آن‌ها زمان کمتری ببرد. از سوی دیگر همین آنلاین بودن این کسب‌وکارها یعنی سلسله مراتب کمتر و انجام کارها با سرعت بیشتر.\nبرچسب‌ها: استارت آپاشتغال زاییاقتصاد سنتیایدهاینترنتبازاریابیبخش خصوصیپولپولدارشوخلاقیتراهکارمشتری مدارینوآوری\nتوصیه‌های کاربردی برای مدیران تازه‌کاری که قصد شروع حرفه مدیریتی‌شان در استارت‌آپ‌ها را دارند.


چگونه اختلافات را در یک ازدواج حل کنیم؟ - دایان\nخانه - موفقیت - چگونه اختلافات را در یک ازدواج حل کنیم؟\nسه‌شنبه 27 آبان 1399 موفقیت\nخواه یک ازدواج عاشقانه داشته باشید یا یک ازدواج توافقی ، برای دو نفر زندگی مشترک بدون تجربه تعارض عقاید در یک دوره یا زمان دیگر غیرممکن است. به هر حال ، هر یک از ما شخصیت ها ، عادات و ویژگی های منحصر به فرد خود را داریم. بنابراین کلید یک ازدواج موفق یافتن راه هایی برای جلوگیری از درگیری نیست ، بلکه کشف چگونگی برخورد با آنها است.\nدر اینجا چند نکته آورده شده است که می تواند به شما کمک کند رابطه قوی تری با همسرتان برقرار کنید.\n۱.باشریک زندگی خود ارتباط برقرار کنید\nهیچ کس به جز شما هرگز نمی تواند احساس شما را بداند مگر اینکه آن را با او در میان بگذارید. بسیاری از درگیری ها زمانی آغاز می شود که یک شریک زندگی انتظار داشته باشد طرف دیگر بتواند ذهن آنها را بخواند. اگر چیزی شما را آزار می دهد ، بی ادبی خود را ابراز نکنید ، بلکه طرف مقابل را بنشینید و در مورد احساس و احساس خود توضیح دهید. گوش دادن به صحبت های همسرتان به همان اندازه مهم است. ذهن خود را آزاد نگه دارید و سعی کنید خود را به جای شخص مقابل قرار دهید\n۲. محترمانه رفتار کنید:\nاین را بدانید که اگر با فریاد زدن روی همسرتان مشاجره ای را شروع کنید ، او حالت دفاعی پیدا می کند و نمی تواند کاملاً بفهمد که می خواهید چه بگویید. کوچک شمردن یک فرد همچنین می تواند تمرکز را از مشکل واقعی دور کند. به شریک زندگی خود احترام بگذارید و در مقابل افراد دیگر مشاجره نکنید و او را در شرکت نگذارید.\n۳. زمان مناسب را انتخاب کنید:\nهرگز هنگام استرس یا خسته ابدا با همسرتان مشاجره نکنید. در چنین چهارچوبی از ذهن ، تحریک شدن با شخص مقابل آسانتر از درک دیدگاه های اوست. هنگامی که می خواهید درگیری را حل کنید ، مشکل و همسرتان باید کاملاً توجه شما را داشته باشد. بنابراین ، در حین حل تعارض ، با پختن غذا یا رسیدن به کار چند کار را امتحان نکنید. این موضوع حتی اگر با همسرتان از طریق تلفن صحبت می کنید نیز صدق می کند.\n۴. (زمان عصبانیت صحبت نکنید):\nوقتی صحبت از یک نکته دردناک می شود ، طوفان ها اغلب شعله ور می شوند. با این حال ، توجه داشته باشید که عصبانی شدن مورد کنترل یا تحریک شدن هیچ مشکلی حل نمی کند. لحظه ای که احساس کردید خود یا همسرتان بیش از حد ناراحت یا منفی شده است ، از شرایط خارج شوید. به شریک زندگی خود بگویید که به مدتی زمان نیاز دارید و آرام بروید. وقتی هردو احساس آرامش می کنید می توانید مکالمه خود را از سر بگیرید. با این حال ، از این وقت خارج بهانه نکنید تا از حل مسئله جلوگیری کنید\n۵.صحبت نکردن از اختلافات قدیمی:\nبا سرنوشت روبرو شوید - موفقیت\n۶.حواستان به حرمت خانواده ها باشد:\nرابطه ی زناشویی یک رابطه ی دو طرفه است. هیچ گاه نباید در هنگام بروز اختلافات پای خانواده ها به میان بیاید. چرا که زن و شوهر، در زندگی شان لحظه های تلخ و شیرین بسیاری را با هم تجربه می کنند، زمان خوشی ها و لذت ها معمولا خانواده ها در جریان امور قرار نمی گیرند؛ اما اگر زمان تلخی ها پای آن ها به میان کشیده شود تنها اتفاقی که رخ می دهد خراب شدن وجهه ی عروس یا داماد شان است. حتی اگر بعد ها زن و شوهر طرف مقابل را ببخشند و بر سر زندگی مشترک برگردند؛ آن حس بد همواره در ذهن خانواده ها باقی خواهد ماند.\nعوامل مختلفی در موفقیت رابطه زناشویی موثرند که برخی از آن ها مانند کنار گذاشتن تلفن همراه هنگام صحبت کردن با همسر، بهره مندی از تفریحات مشترک و استفاده مداوم از واژه هایی مثل “لطفاً” و “متشکرم بسیار ساده و تاثیرگذار هستند.\nراه حل مناسب دیگر جهت رفع اختلافات زناشویی این است که زن و شوهر باید جر و بحث های “امروز” را فراموش کرده و بر روی “آینده” متمرکز شوند تا ذهنشان منحرف شده و فرصتی برای آشتی کردن با یکدیگربیابند. در چنین شرایطی زوجین می توانند با همفکری و تصویرسازی رویدادهای آتی اختلافات را کاهش داده و احساسات فعلی شان را تا حد زیادی کنترل کنند و از بروز اختلافات متداول پیشگیری نمایند.


پاتوق آریا گیم (مطالب و عکس جالب و خواندی) : جمشید مشایخی، فردوسی می شود!\nسنگ کاغذ قیچی دارت » جمشید مشایخی، فردوسی می شود!\nعلی رویین تن کارگردان سینما درصدد ساخت مستند سینمایی «بازیگر الملک ایران» درباره زندگی استاد جمشید مشایخی بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون است\nعلی رویین تن کارگردان سینما که مدتی است درصدد ساخت مستند سینمایی «بازیگر الملک ایران» درباره زندگی استاد جمشید مشایخی بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون است، درباره وضعیت تولید این مستندگفته است: «ما از مدتی پیش تحقیقات کار را شروع کردیم و همچنان پیش تولید این مستند ۹۰ دقیقه ای با جدیت ادامه دارد و حدود ۶۰ درصد نگارش فیلمنامه به پایان رسیده است.»\nبه گفته رویین تن، این مستند به تهیه کنندگی خودش است و طبق برنامه ریزی انجام شده از ۱۵ اسفند ماه فیلمبرداری شروع خواهد شد: «قرار است علیرضا زرین دست مدیریت فیلمبرداری آن را برعهده داشته باشد. سعی کردیم در طراحی این مستند روشی متفاوت را کار کنیم که برای مخاطب ضمن روایت زندگینامه یک هنرمند ارزشمند جذابیت های خاصی داشته باشد.»\nمروری بر چند رکورد جالب در مراسم اسکار بیوگرافی باران کوثری پشیمانی بازیگر زن ایرانی از تزریق ژل به لب هایش+ عکس اکران فیلمی مبتذل در سینما ایران + عکس طعنه‌های سیاسی مهران مدیری در ویلای من! مطالب مرتبط :\nدر تاریخ چهارشنبه ۳ خرداد ۱۳۹۶ و ۱۷:۴۲