شوریدگی : asre-nou.net\nرضا برایم نوشته است:\n«... این اواخـر درکپنهاگ بودم. یک ایرانی را دیدم، ازچپ های سابق، به نام کامبیز. هوش و حواسش را از دست داده است. می‌گفت: «گاو زندگی مثبت دارد. شيـر می‌دهد و کسی را هم اذیت نمی‌کند. همه باید به سیستم دانشگاهی رو کنند. هرکس باید کتابش را بنویسد تا مردم بدانند او که بوده است و چه می‌خواهد بکند. کمونیسم با عیب زندگی می‌کند. سرمایه‌داری با عیب زندگی می‌کند. مذهب آزمایشش را پس داده. میان آسمان‌ها مرز نیست. چرا باید میان کشورها مرز باشد؟ می‌خواهم خونم را به کشور فقیری بدهم که با عیب زندگی نمی‌کند.»\nاین بیماری یا عارضه یا هر نامی که رویش می‌گذارید، در آغاز نشانه‌هایی مشابه داشت. آن که بیمار بود، اما نه خـودش مـی‌دانست بیمار است و نه شما حدس می‌زدید بیمار باشد، چرا که تا دیـروز تندرست و طبیعی بود، نشانـه‌های یکسانی بـروز می‌داد: ابتدا تصور می‌کرد زیر نظر است، رفت و آمدهایـش، دیدارهایـش، نشست و برخاست‌هایش، گفت‌وگوهای تلفنی و نامه‌هایش، همه کنترل می‌شوند.\nچه کسی یا چه سازمانی این کار را می‌کند؟ به صراحت نمی‌گفت. اما اشاره‌هایی می‌کرد که شما بفهمید و بدانید که سازمان نیرومند اطلاعاتی و امنیتی همین کشور، چنین می‌کند.\nاین که سازمان اطلاعاتی و امنیتی این کشور نیرومند، که هزاران کار داشت و هزاران مشکل را می‌بایست حل می‌کرد، چه طور بر یک پناهندۀ بی‌نوا متمرکز می‌شد و این همه وقت و انرژی صـرف کنترل او می‌کرد، و تازه برای چه هدفی، چه نتیجه‌ای، هیچ آشکار نبود. اما بدیهی بود. نیازی به استدلال و اثبات نداشت، زیرا بدیهی بود.\nدر مرحلۀ دوم، از این هم فراتر می‌رفتند. نیرویی بسیار قدرتمند، فراتر از حد تصور، نیرومندتر از مجموع سازمان‌های اطلاعاتی و جاسوسی جهان، مسلط بر همه چیز، مغزها را کنترل می‌کرد. دستگاهی در کاسۀ سرِ آن‌ها که قرار بود کنترل شـوند، قرار مـی‌داد. (چگونه؟ خدا مـی‌داند!) و آن‌ها را مانند عروسک‌های کوکی، به دلخواه خود حرکت می‌داد و راه می‌برد.\nدر سخنان‌شان، چنان که گویـی دارند راز مگویـی را فاش مـی‌کننـد، می‌گفتند: «این قدرت می‌تواند، با یک اشاره، قطارها و کشتی‌ها را به حرکت درآورد و با یک اشاره از حرکت باز دارد. هواپیماها را با یک اشاره به پرواز درآورد و با یک اشاره از پرواز باز دارد.»\nمحمود که آتش‌به‌آتش سیگار می‌کشید و ناچار سـرفه می‌کرد، هنگام گفـت‌وگو با مـن، سیـگار در دست، همین که به سرفه می‌افتاد، می‌گفت: «ببینید، تا مـی‌آیم با شما حرف بزنـم، مـوج می‌فرستند و مرا دچار سرفه می‌کنند، چون می‌ترسند اسرارشان را برای شما فاش کنم. همین که ساکت می‌شوم، سرفه هم قطع می‌شود. گرفتاری عجیبی است!»\nمحمود، پس از مدتی تردید و دودلی، عاقبـت به ایران بازگشت و همۀ گرفتاری‌هایش رفع شد. دیگر نه موجی بود و نه اشعه‌ای و نه کنترلی.\nپروانه، در ایران، گرچه با خانوادۀ خود می‌زیست، دختر تنهایی بود. کار مـی‌کرد و از آنجا که هزینـۀ زیادی نداشـت، پولـش را پس‌انداز می‌کرد و پس از چند سال توانست خانه‌ای بخرد. چرا؟ نمی‌دانست. شاید از آنجا که همه همین کار را می‌کردند، او هم این کار را کرد.\nفعالیت سیاسی و حزبی هم می‌کرد، شاید برای کاستن از تنهایی‌اش و یافتن دوستان و رفقایی. همـه خانه‌ای را که داشتند و خود از آن استفاده نمی‌کردند، اجاره می‌دادند. اما پروانه برخلاف همه، خانه‌اش را اجاره نداد. آن را به جلسه‌ها و گردهمایی‌های حزبی اختصاص داد.\nمسئول حوزه‌اش جوانـی کامران نام بود. یـورش که پیش آمد، کامران که می‌پنداشت امکان دارد دستگیرش کنند، در خانۀ پروانه پناه جست. و اندک اندک چنین وانمود که دوستی و رفاقت‌شان، به دل‌بستگی انجامیده است. پروانـه ناچار بود نیمـی از روزها را نـزد خانوادۀ خـود به‌سر برد (که بدگمانی آن‌ها را برنینگیزد.) و نیـم دیگر را در خانۀ خود برای پذیرایی از میهمان ناخوانده، که حالا خود نیز به او دل داده بود.\nکار که با گذشت روزها دشوار و دشوارتر شد، کامران تصمیم گرفت از کشور خارج شود. اما کامران و خواهرهایش، که زیر سرپرستی او بودند، و ناچار بود آن‌ها را نیز با خود ببرد، از خانوادۀ تنگدستی بودند و چنان پولی که به قاچاقچی بدهند، نداشتند. کامـران پروانه را اغوا کرد که خانه‌اش را بفروشد و با آن‌ها از کشور خارج شود. کامران به پروانه، بفهمی نفهمی، نه به‌صراحت، اما با روشنی بسیار، وعدۀ ازدواج داد.\nپروانه، با سـاده‌دلی خود، همه چیـز را به‌آسانی باور کرد، همـه چیز را پذیرفت. خانه را فروخت. همگی، در حقیقت به خرج پروانه، از ایران خارج شدند و به ترکیه رفتند و از آنجا به آلمان آمدند.\nوقتی که اینجا مستقر شـدند و پناهندگـی یک یک‌شان پذیرفته شد، پروانه درکلن ماند. اما کامـران به بهانـۀ این که باید به «مرکزیت» نزدیک باشد، به برلیـن رفت. کامـران چنین وامی‌نمود که اگر نه از کادر رهبری، دست‌کم از کادر نزدیک به رهبری و شخصیتی بسیار مهم است.\nآتشش سرد شده بود و هربار پروانه عهد و پیمان را به‌یاد او مـی‌آورد، سرش را به طاق می‌کوبید و با بهانه‌ای خود را از دست او خلاص می‌کرد.\nپروانه عاقبت دانست که از این امام‌زاده معجزی به ظهور نخواهد رسید. و دانست که کامران در برلین سرش به جاهای دیگری گرم است. ابتدا در پیلۀ انزوای خود فرورفت. و اندک اندک به صف شوریدگان پیوست. آن‌ها که تصور می‌کنند سرنوشت‌شان را نیروهایی بیرون از دایرۀ اراده و توانایی‌شان، رقم مـی‌زنند. دیگر فعالیت سیاسی نداشت و از رفقای خود کم‌تر کسی را می‌دید.\nاما سرانجام به آنجا رسید که همه می‌رسیدند. پنداشت که دستگاهی در مغزش کار گذاشته‌اند که فعالیت‌های او را، (فعالیت‌هایی که دیگر نداشت.) اندیشه ها و احساسات او را، از ریز و درشت، کنترل می‌کند.\nپروانـه خـود را گـم‌وگـور کرد. شاید مـی‌پنداشت این‌گونـه از کنتـرل همیشگی رها می‌شود. در گوشه‌ای گم‌وگور شد. دیگر آشنایان از او خبری نداشتند. اگر از آشنایی می‌پرسیدی: «از پروانه چه خبر؟»\nپاسخ می‌داد: «مدت‌هاست از او خبری ندارم.»\nدر ادارۀ پست محله‌مان، همین که پشت میز نشستم، چشمم به او افتاد که جلو یکی از باجه‌ها ایستاده بود. پاکت را از توی کیف و کارت را از توی پاکت بیرون آوردم و سرگرم نوشتن شدم و خواستم وانمود کنـم که او را ندیده‌ام. اما او هم که کارش تمام شده بود و برگشته بود که برود، مرا دیده بود. به طرفم آمد و بعد از سلام و تعارف ـ چون دید به فارسی می‌نویسم‌ـ پرسید: «برای ایران دارید می‌نویسید؟»\nدر این جـو سـوء‌ظن و با این آدم‌هایی که نزده می‌رقصند، باید خیلی دسـت به‌عصا راه رفـت وگرنـه فـردا مـی‌بینـی که هزار حرف پشت سرت درآورده‌اند و هـزار انگ به تو چسبانده‌اند. کارت را نشانـش دادم و گفتـم: «دوستـی قدیمـی دارم در امریکا، سالروز تولدش است، دارم برایش کارت تبریک می‌فرستم.»\nتصـور کردم با این توضیح دست از سرم برمی‌دارد و می‌رود. اما نرفت. بی‌مقدمه پرسید:\n«از وحشی،ها چه خبر؟»\nگفت: «بله، خودمان را می‌گویم، هموطنان عزیز را می‌گویم. مگر ما مردم وحشی نیستیم؟ از آن وحشی‌های وحشتناکی که دارند توی هم می‌لولند و حالی‌شان هـم نیست که چه حال و روزی دارند، یک مشت وحشی‌تر از خودشان هم دارند شب و روز می‌زنند توی سرشان و پدرشان را درمی‌آورند. اگر وحشی نبودند که تحمل نمی‌کردند. شما اینجا را ببینید، مردم اینجا را ببینید، وحشی نیستند، متمدن‌اند. هیـچ دیده‌اید پاسبانـی باتومـش را بکشد بزند تو سـر مردم؟ خب، برای این که پاسبانـش هم وحشی نیست، متمدن است. مردمش هم وحشی نیستند، متمدن‌اند. حالا آنجا، توی آن باغ وحش، رییس جمهور وحشی است، رهبر وحشی است، امام وحشی است، وزیر وحشی است، وکیل وحشی است، پاسبان وحشی است، پاسدار وحشی است، اگر وحشی نبود که شب به دختر اعدامی تجاوز نمی‌کرد، صبح بلند نمی‌شد برود پیش خانواده دختر، یک جعبه شیرینی ببرد که هه، هه، هه، دخترتان را کشتیم، من هم دامادتان هستم... بله، جناب، آنجا از ریز و درشت همه وحشی‌اند، زن وحشی، مرد وحشی، بزرگ وحشی، کوچک وحشی.»\nواژه وحشی را چنان با غیظ بر زبان می‌آورد که گویی دارد آب دهانش را، که غلیظ و چسبنده است، به سختی تف می‌کند.\nساکن همین محله اسـت. چند خیابان بالاتر. جوان، بلندقد، ورزشکار، با چهره‌ای تیره و چشم‌هایی درخشان. از چند سال پیش گه‌گاه می‌دیدمش. آن اوایل به من محل نمی‌گذاشت و بـی‌اعتنا از کنارم می‌گذشت و وانمود می‌کرد مرا ندیده است. شاید عضو سازماني سیاسی بود که با سازمانی که من عضوش بودم، مخالف بود. بعد سارها از درخت‌ها پریدند و آش‌های داغ سـرد شدند و تابـوها شکستند. دیگـر آشناشدن و سخن‌گفتن با مخالفان سیاسی دیروز، جنایت شمرده نمی‌شد.\nبه هرحال، علت هـرچـه بـود، یک روز که در خیابان با یکدیگر روبه‌رو شدیم، سلام کرد و باب آشنایـی را گشـود. از آن پـس، هرگاه یکدیگر را می‌دیدیم، می‌ایستادیم و کمی گپ می‌زدیم، ازاینجا و آنجا، از سیاست، از اوضاع ایران.\nیک روز غروب دیدمـش. لباس ورزشـي رنگارنگـی بر تن داشت و تند می‌آمد، تقریبا به حال دو. جلو من که رسید، بی‌آن که بایستد، گفت: «خبر دارید؟ سیگار را ترک کرده‌ام، الان هم دارم می روم پارک ورزش کنم.»\nداد زدم: «آفرین، مبارک است.»\nاما دیگر چیزی نگفتم، چون دور شده بود. بار دیگرکه دیدمش، سیگاری دستـش بود. لاغرتر و تکیده‌تر شده بود و چشـم‌هایش با خشمـی فروزان می‌درخشیدند. پرسید: «ازپاکستانی‌ها چه خبر؟»\nگفت: «بله دیگر، آخوندها را می‌گویم، خامنه‌ای با اعوان و انصارش.»\nپرسیدم: «حالا چرا پاکستانی؟»\nگفت: «پاکستانی‌اند دیگر. این‌ها که ایرانی نیستند. این آخوندها یا عربند یا پاکستانی، یا مال جاهای دیگر. ایرانی که نیستند.»\nگفتم: «خمینی را می‌گفتند اصلش هندی است.»\nبا بی‌قراری و بی‌حوصلگی گفت: «هندی، پاکستانی، چه فرقی می‌کند. مال یک خراب شده‌ای هستند دیگـر. اما ایرانـی نیستند. آخوند بـی‌وطن است. یا مـی‌رود کربلا و نجف خایه عـرب‌ها را دستمال می‌کند، یا می‌رود مکه و مدینه نعلین سعودی‌ها را می‌لیسد، یا می‌رود یک خراب‌شدۀ دیگری، چه می،دانم، گدایی، روضه‌خوانی، وقتی می‌آید ایران، آن همه ناز و نعمت و رفاه را می‌بیند، نه این که خودش محروم بوده، یک عمر محرومیتکشیده، حسودی‌اش می‌شود، از شدت حسد می‌خواهد دق کند، با خودش می‌گوید: حالا پدری ازتان دربیاورم که خـودتان حظ کنید. مملکت را مـی‌چاپد، تا آنجا که زورش می‌رسد، می‌چاپد، آنجا هم که زورش نمی‌رسد، خراب می‌کند. مملکت را می‌اندازد به این روز که می‌بینیم.»\nساکت بودم و نگاهش می‌کردم. چرا که می‌دانستـم هر کلمه‌ای که در تایید یا تکذیب سخنانش بگویم، سخنرانی دیگری را به دنبال خواهد آورد. حالا هم به‌یاد ندارم چگونه سخنش را برید یا به پایان برد و خداحافظی کرد و رفت.\nیک روز هـم در اتوبوس غافل‌گیـرم کرد. هنـوز کنارم ننشسته بود که شروع کرد: «عاقبت راز موفقیت را دریافتـم! مـی‌دانید راز موفقیـت چیست؟ کشاورزی! اول شخص امریـکا کـی بـود؟ کارتر! کشـاورز بود. بادام زمینی می‌کاشت. الان اول شخص ایران کیست؟ رفسنجانی! کشاورز است. پسته می‌کارد. باغ پسته دارد. آن احمق‌ها بندناف‌شان را بستـه‌اند به شیـر نفت. نفت یک روز تمام می‌شود. آنچه تمامی ندارد، کشاورزی است. محصولات کشاورزی است. بکار، درو کن! بکار، درو کن! این همه زمین خدا آنجا ریخته، بردارید کشاورزی کنید. مردم را وادارید کشاورزی کنند. دیگر یک نفر بیکار و گرسنه هـم آنجا نخواهید دید. چـرا راه دور برویـم. همین آلمان را نگاه کنید. با آن که دومین یا سومین قدرت صنعتی دنیاست، دسـت از کشاورزی برنداشته. ببینید چه قدر هـوای کشاورزهاشان را دارند. چقدر سوبسید به آنها مـی‌دهند. هـر کشاورز آلمانی یک بنـز زیرپایش است. زنش هم برای خـودش یک بنز دیگر دارد. همان اسراییل فسقلی را نگاه کنید. کشاورزی سرپا نگهش داشته. اینجا تو فروشگاه‌ها که دیده‌اید، سیب اسراییلی، پرتقال اسراییلی، نارنگی اسراییلی...»\nهنوز داشت حرف می‌زد که از جا برخاستم و گفتـم: «می‌بخشید، من باید همین ایستگاه پیاده شوم.»\nترسیدم بگوید: «من هم همین جا پیاده می شوم.»\nیک روز دیگر که دیدمش، بی‌مقدمـه گفـت: «آقا، این آخوندها از روز اول لشکرکشی می‌کردند، ما غافل بودیم!»\nپرسیدم: «چه طور؟ منظورتان چیست؟»\nگفت: «عزاداری‌های محرم، مخصوصاً تاسوعا و عاشورا که یادتان نرفته؟ لشکرکشی بود دیگر. همان کاسب‌ها و جاهل‌ها و میدانی‌ها که بعدها شدند پاسدار و بسیج و کمیته، لشکرشان بودند. شمشیر و سپـر و نیـزه هـم که داشتند که وقتش که رسید با تفنگ و مسلسل عوض کردند. طبل و شیپور هم که داشتند. بستن دکان‌ها و بازارها هم تمریـن اعتصاب عمومـی بود. خـرج‌دادن‌ها و نذری پخـش‌کردن‌ها هم تأمین لجستیکی و تدارک غذای رزمندگان بود. خواهرها هم که به تماشای سینه‌زنی و زنجیرزنی می‌آمدند، تمرین راه‌پیمایی‌ها بود. یادتان است از روز اول گفتند: خواهرها یک طرف، برادرها یک طرف. پدرناخوش! مگر نخود لوبیاست که جدا می‌کنی!؟ بعله، آقا، آخوندها حواس‌شان جمع بود، ما غافل بودیـم! آقای آریا‌مهر غافل بود که هر سال در مراسم عزاداری شرکت می‌کرد. نمی‌دانست که ضربۀ اصلی را از همان جا می‌خورد!»\nاما یک روز دیگر گفت: «شاه به ما آزادی داد. ما لیاقت آزادی را نداشتیم. قدرش را ندانستیـم. بیرونـش کردیـم. هـر بلایی سرمان می‌آید، حق‌مان است. لیاقت ما همان آخوند است.»\n«مادرم تلفن کرد، گفتـم: من با تو حرف نمـی‌زنم، تو وحشـی هستی، همه‌تان وحشی هستید، من با وحشی‌ها کاری ندارم.»\nگفتم: «بیچاره مادر! دیواری کوتاهتر از دیوار مادرت گیرنیاوردی؟»\nگفت: «آقا این حرف‌ها چیست، بیچاره مادر، طفلک مادر، این تعارف‌ها را باید دور ریخت. باید حالی‌شان کـرد که وحشـی‌اند. از بس توی خودشان لولیده‌اند، متوجه نیستند که وحشی‌اند. من و شما آمده‌ایم اینجا، سال‌هاست این جا زندگی مـی‌کنیـم، راه و رسـم زندگی این‌ها را آموختـه‌ایم، دیـگر وحشی نیستیم. اما مادر من وحشی است. او که از آن خراب‌شده پا بیرون نگذاشته، از کجا می‌داند تمدن چیست. خیال می‌کند آن وحشی‌گری تمدن است. آنها هم که دور و بر او هستند، همه‌شان وحشی‌اند. اگر وحشی نبودند که یک مشت آخوند وحشی تر از خودشان توی سرشان نمی‌زدند. آن وقت آقایانی هم که اسم خودشان را گذاشته‌اند اپوزیسیون، ناسلامتی همه‌شان درس‌خوانده و دکتر و مهندس هستند، گرچـه وحشـی‌گری ربطی به درس خواندن ندارد، آدم تحصیـل‌کرده هـم مـی‌تواند وحشی باشد، از قدیم هم گفته‌اند: ملا شـدن چـه آسان، آدم شدن چه مشکل، بعله، این آقایان هم برای مبارزه با وحشی‌ها، باز به خـود وحشـی‌ها پناه برده‌اند، رفته‌اند سراغ عرب‌های وحشی، یکی رفته بغل دست صدام وحشی، یکی رفته بغل دست مبارک وحشی، آخر وحشی که با وحشی مبارزه نمی‌کند، برعکس، وحشی‌ها هوای همدیگر را خوب دارند.»\nمن باز سکوت کرده بودم و تنها نگاهش مـی‌کردم. اما واژه «وحشـی» مانند ساچمـه‌های سـربی به سـر و صورتـم مـی‌خورد و من صدا و ضربۀ برخوردش را احساس می‌کردم. باز نمی‌دانم چگونه از سخن‌گفتن بازایستاد و کی خداحافظی کرد و رفت. در این سال‌های غربـت، همه جورش را دیده بودم. از جوانی که می‌گفت در کاسـۀ سـرش دستگاهـی کار گذاشته‌اند و مغزش را از راه دور کنترل می‌کنند. حتی به عطسه و سرفه‌اش می‌اندازند تا دختـری که عقیده داشـت کسـی هسـت که با نیروی امواج مغزش هر لحظه اراده کند مـی‌تواند همۀ قطارها و هواپیماها و کشتی‌ها را از حرکت بازدارد، چـه رسد به آدم‌ها، تا جـوان دیگری که تصور می‌کرد مدام تحت تعقیب است و کوچک‌ترین سخن و حرکتش ضبط می شود تا زیر بررسی دقیق قرار گیرد. برای همیـن روزنامـه‌ها و کتاب‌های سیاسـی را هرگز به خانۀ خود نمی‌برد و در خانه دوستی به امانت می‌گذاشت.\nجوان دیگـری بود که طرحی برای از میان برداشتـن معضل بـی‌کاری تدویـن کرده بـود و معتقد بـود که این طـرح نه سوسیالیستی است و نه کاپیتالیستی. طرحی برای خوشبخت‌کردن همۀ افراد جامعه و از میان بردن همیشگی تهدید بی‌کاری. و وقتـی که به او مـی‌گفتند طرحش در نهایت همان طرح سهیم‌کردن کارگران در سود و یا مالکیت کارخانه‌ها یا یک طرح شبه تعاونی است، سخت یکه می‌خورد و می رنجید و منتقدان را به حسادت و تنگ‌نظری متهـم می‌کرد، چرا که گمان داشت طرحش کاملا ً ابداعی و ابتکاری است.\nهمه جـورش را دیده بـودم. حال این یکی را می‌دیدم که همۀ مسایل را در ذهـن خود حل کرده بـود و به این نتیجه رسیده بـود که علت‌العلل همۀ بدبختی‌های ما وحشی‌بودن ماست.\nچند شب بعد، باز نزدیک ادارۀ پست دیدمش. گفت: «دفتر کهنۀ تلفن را آورده بودم بدهم دفتر نو بگیـرم، دیدم پست بستـه است، حالا مـی‌روم مـی‌اندازم توی ظرف کاغذهای کهنـه، چـون من آدم متمدنی هستم. اگر وحشی بودم، همین جور وسط پیاده‌رو پخش و پلاش می کردم.»\nاز او پرسیدم: «اخبار دیشـب تلویزیون را دیدی؟ دیدی پلیـس با چـه شدت و خشونتی با تظاهرکنندگان علیه حمل زباله‌های اتمی روبرو شد؟ دیدی چه جور کتک‌شان می زد؟»\nگفت: «خب آقا، عجیـب نیست. آدم‌های متمدن هم روزگاری وحشی بوده‌اند. حالا هـم گه‌گاه وحشـی‌گری‌شان بروز مـی‌کند، اما زود جلوش را می‌گیرند. اما ما ملت وحشی تمام عیاریم، جلوِ خودمان را هم ول کرده‌ایم. هیچ کاریش هم نمی‌شود کرد. وحشی‌ایم دیگر!»\nچند دقیقه بعد که از همان مسیر باز می‌گشتم، دفتر تلفن را دیدم که ورق ورق شده بود و وسط پیاده‌رو پخش و پلا بود.\nبار دیگر که دیدمش کتابی دستش بود. با انگشت زد روی کتاب و گفت: «همه چیز این توست! هرچه فکرش را بکنید! دربارۀ ایران! چیزهایـی که روح خودمان خبر ندارد!»\nخواستم کتاب را بگیرم و نگاه کنم. نداد. تنها صفحۀ عنوان را گشود و برابر چهره‌ام نگاه داشت. کتابی بود آلمانی: «ایران، تاریخ، اقتصاد، سیاست»\nـ‌حالا ببینید چه سالی چاپ شده!\nصفحـه را ورق زد و خوانـد: «سال 1975، بعـد از قـرارداد الجــزایر و آشتی ایران و عراق و گران شدن نفت!»\nاز کتاب‌هایی بود که در آن سال‌ها دربارۀ ایران، در اروپا زیاد چاپ می‌شد و هنـوز هـم چاپ می‌شود. اما او چنــان سـخن مـی‌گفت که گویــی به اسنـاد فـوق محـرمانـۀ وزارت خارجـۀ آلمـان دسـت پیـدا کـرده اسـت. چشم‌هایش می‌درخشید. به من نگاه می‌کرد با برق پیروزی در چشم. حتی از من تأیید هم نمی‌خواست. به تأیید من نیازی نداشت.\nگفت: «این‌ها را یک آلمانی از کجا پیدا کرده؟ ما خودمان هنوز که هنوز است، از این چیزها بـی‌خبریم. او از کجا خبردار شـده؟ خُب، معلوم است. یک جاسوس در اختیارش قرار داده. جاسوس کی بوده؟ معلوم است. آقای امیرعباس هویدا. هویدا، می‌دانید که، نه زن داشت، نه بچه. این جور آدم‌ها جاسوس مـی‌شوند. آدم زن و بچـه‌دار که وقت و فرصـت جاسوسی ندارد. بله، هویدا جاسوس بود. برای همین شاه گرفت انداختش زندان!»\nگفتم: «بعد از سیزده سال تازه دوزاریش افتاد!؟»\nگفت: «بله، قربان، شاهنشاه همیشه دوزاریش دیر می‌افتاد، وگرنه اون همه بدبختی سرش نمی‌اومد. وقتی که کار از کار گذشته بود، تازه گفت: صدای انقلاب شما را شنیدم!»\nدوباره برگشت سـر موضـوع کتاب: «آمارهایـی داده که سر آدم سوت مـی‌کشد: نفت، درآمـد نفت، صادرات، واردات، خریدهای نظامی، حالا به آمارهای دیگر کار نداریم. خریدهای نظامـی که دیگر محرمانه بود. از کجا آورده؟ دقیق! چندتا تانک از آلمان، چندتا تانک از انگلیس، چندتا هواپیما از امریکا. با چه قیمتی! دقیق! راستی که سر آدم سوت می‌کشد!»\nپابه‌پا مـی‌کردم که بروم. گفتم: «خب، شما می‌خوانید و چکیده‌اش را برای آدم‌های از همه جا بی‌خبری مانند من تعریف می‌کنید.»\nگفت: «من، جناب، این کتاب را چندین سال است که خوانده‌ام. چندین بار. فوت آبم. دارم می‌برم برای دوستی، شاید بخواند و چشم و گوشش باز شود!»\nیادش آمد باید برود. خداحافظی کرد و رفت. شاید این هم از عادت‌های ما باشد که بی‌خبری شخص خود را به حساب ناآگاهی دیگران می‌گذاریم. و از تأخیر تاریخی خود شرمنده نمی‌شویم. به اعجاب می‌آییم.\nیک روز آفتابـی و گرم تابستانـی که شب پیشش باران شدیدی باریده بـود، در خیـابان دیدمـش با تـی‌شرت و شلوار کوتاه و یک کلاه اسپـرت. گفت: «هوا خوب شده، باید استفاده کرد.»\nبعد گفت: «دیشـب دیدید خـدا شیلنگ را گرفته بود روی سر مردم؟ می‌گفت: شما در کارهای مـن دخالت مـی‌کنید؟ حالا بخورید! شیلنگ را می‌گیرم روی سرتان تا دیگر از این فضولی‌ها نکنید!»\nدوباره گفت: «ما هم قرصی شدیم.»\nترسیدم. پرسیدم: «چه طور مگر؟»\nگفت: «رفتـم دکتر، معاینـه کرد. می‌گوید Mageneingang تو، یعنی آنجا که مـری به معده می‌پیوندد، گشاد شده. گفتم: خدا را شکر آنجا گشاد شده، جای دیگر گشاد نشده! قرص داده بخورم. عاقبت ما را هم قرصی کردند.»\nگفتم: «این قرص به دستور پزشک است. اشکالی ندارد.»\nگفت: «شهرت قرصـی‌بودن که روی آدم ماند، دیگـر واویلا. مـردم که نمی‌دانند شما چه قرصی می‌خورید و به دستور کی می‌خورید.»\nراه افتاد. اما پیش از رفتن گفت: «شما هم دست اهل بیت را بگیرید و بروید پارک پیک‌نیک. هـوای اینجا را چه دیدید؟ فردا ممکن است ابری و بارانی بشود. هوای اینجا هم مثل مردمش، کرمکی است!»\nنادر می‌گوید: «آدم‌های افسرده مرا عصبی می‌کنند. چون افسردگی را مانند بیماری سرایت می‌دهند. اسماعیل یک ساعت که با جاسم نشست و برخاست می‌کند، خودش هم افسرده می‌شود، بدتر از او.»\nاسماعیل برادر کوچک‌تر نادر است و جاسم دوست آن‌هاست.\nمی‌گویم:«جاسـم طفلک گناهـی ندارد. گناه از بیکاری مداوم است که او را افسرده می‌کند. این بلاتکلیفی و بیکاری اعصاب او را درهم می‌ریزد.»\nمی‌گوید: «کرم از خـود درخت است. وقتی هم که کاری پیدا می‌کند، آن قدر به پروپاچۀ صاحب کار می‌پیچد که او را عاجز مـی‌کند. مجبورش می‌کند که عطایش را به لقایش ببخشد و عذرش را بخواهـد. از وقتی که مدتی در تیمارستان کار کرده و با دیوانـه‌ها سروکار داشتـه، گویا خودش هم بفهمی نفهمی چیزیش می‌شود!»\nجاسـم گفـت: «توی آشپـزخانۀ رستـوران فروشـگاهKaufhof کـه کار می‌کردم، یک روز که خلوت بود و بیکار بودم، کتاب می‌خواندم. آشپز دید و گفت: پسرجان، من با کتاب خواندن مخالف نیستـم، اما اینجا به تو پول می‌دهند که کار کنی، نه این که کتاب بخوانـی. گفتم: آخر الان که کاری نیست. گفـت: نباید منتظر بنشینی،ـ و از آن بدتر کتاب بخوانی‌ـ تا کار به سراغت بیاید، خـودت باید به سراغ کار بروی، گوشه و کنار این آشپزخانه همیشه کاری پیدا می‌شود. یک دوست ایرانی هم داشتم که می‌گفت: پیش کارفرمای آلمانی نباید خودت را بیکار نشان بدهـی، اگر هم کاری نداری، باید تظاهر کنی که سرگرم کاری هستی. حتی برخی کارفرماها از این که کارگـر بنشیند و چنـد لحظه استراحـت کند، سخـت ناراحـت مـی‌شوند. نشستـن روی صندلـی، عـذر کافـی برای اخـراج است. باری، همان کتاب خواندن سبب شد که یارو ما را بفرستد بغل دست آقادایی‌مان»\nنادر می‌گوید: «این از آلمانی‌ها، وقتی هم که پیش بچه‌های ایرانی کار می‌کند، انتظار دارد با او دوستانه و بدتر از آن رفیقانه رفتار کنند، نه مانند کارگر و کارفرما. هرچـه مـی‌گویم جان من، عـزیـز مـن، کاسبی با رفاقت دوتاست. کسـی که وارد کار و کسـب و پول‌درآوردن مـی‌شود، دوستـی و رفاقت را می‌بوسد و مـی‌گذارد لب طاقچه، به خرجش نمـی‌رود. می‌گوید: پسرۀ بی‌چشم و رو تا دیروز رفیق من بود، باهم تو یک حوزه می‌نشستیم. حالا مثل یک کارفرما به من امر و نهی می‌کند!»\nجاسـم گفت: «دو سه روز بود که توی رستوران محمود کار می‌کردم. رفتارم خودمانـی و بـی‌تکلف بـود. مثل سابـق. اما احسـاس مـی‌کردم که محمود خوشش نمی‌آید. گویا دلش می‌خواست رابطۀ ما جور دیگری باشد. مثلاً ملاحظه و رعایت و از این حرف‌ها. من هم که بی‌خیالش بودم. دیروزش با آشپز، که او هم از بچه‌های خودمان بود، حرفـم شده بود. دم بـه ساعت به من می‌گفت: جاسم، پیاز بیار، جاسم سیب‌زمینی به من بده، جاسم این سیب‌زمینی‌ها را پوست بکن. اولش چندبار روی دوستی این کارها را کردم، بعدش کلافه شـدم. دیدم داره سوءاستفاده می‌کنه. گفتم: ببین، من اینجا وظیفه‌ام شستن ظرف است و درست کردن سالاد. سالاد هم که می‌خواهم درست کنم، کاهو و خیار و گوجه‌فرنگی و وسایل دیگرش را خودم از توی یخچال اینجا یا یخچال زیرزمین مـی‌آورم و جلو دستـم می‌گذارم، تو هم هرچه لازم داری خودت بیار و جلو دستت بگذار، ایـن که نمی‌شود دم به ساعت کارم را قطع کنم به خاطر خرده‌فرمایش‌های جناب عالی. آن موقع حرفی نزد، اما گویا بعدش پیش محمود برایـم مایه گرفته بود. روز بعدش که رفتم، خود محمود توی آشپزخانه بود. تا مرا دید، به خنده گفت: جاسم، امروز می‌خواهم کار یادت بدهم، اگر قرار است اینجا کار کنی باید کار یاد بگیری. خیال کردم می‌خواهد آشپزی یادم بدهد. اما نگو که خیال دیگری در سر دارد. گفت: جاسـم برو از زیرزمین پیاز بیار، من هم ملاحظه‌اش را کردم و رفتـم و آوردم. بلافاصله گفت: جاسم، برو از زیرزمین سیب‌زمینی بیار. گفتم: یادت نبود سیب‌زمینی هم می‌خواهی؟ چرا همان موقع نگفتی که یک باره باهم بیارم. گفت: آن موقع لازم نداشتم، حالا لازمم شده. گفتم: آشپز که غذا درست می‌کنه، نمـی‌دونه برای غذا چـه چیزهایی لازم داره؟ گفت: حالا زیرزمیـن که قلۀ قاف نیست. به جای این که چانه‌ات را به کار بیندازی، اگر پاهایـت را به‌کار انداختـه بـودی، تا حالا صـدبار رفته بودی زیرزمین و برگشته بودی. رفتم و آوردم. سرگرم کارم بودم که گفت: جاسم این سیب‌زمینی‌ها را پوسـت بکن. دیگـر آن روی سگـم بالا آمد. فهمیدم برنامۀ رو کم‌کردن و حال‌گیـری دارد. تو دلـم گفتـم: حالی ازت بگیـرم که خودت حظ کنی. گفتم: می‌بینی که من کار دارم. مشغولم. بی‌کار که نیستم. گفت: خوب این هم کار است. گفتم: اما کار من نیست. گفت: کار من و تو ندارد. کار کار است. تو اگر قرار است اینجا کار کنی، هر کار که گفتند، باید بکنی. گفتـم: روز اول کار مـن مشخص شـد، شاید تو دلت بخـواهد جارو دست من بدهی و بگویی رستوران را جارو کن. گفت: خب، بعله، آن هم کار است، چه اشکالی دارد. کارگر کار مـی‌کند، نمی‌تواند بگوید این کار خوب است، مـی‌کنم، آن کار بد اسـت، بـو مـی‌دهد، نمـی‌کنم. همیـن جور هم می‌خندید. انـگار دارد به ریش مـن می‌خندد. رفتم جلوش ایستادم و زل زدم تو چشـم‌هاش و گفتـم: شماها که تا دیروز سنگ کارگر را به سینـه مـی‌زدید و از این که کارفـرما کارگر را استثمار مـی‌کند، ناراحـت بودید، حالا که ورق برگشته و خودتان کارفرما شـده‌اید که روی هرچه کارفرما و سرمایه‌دار است، سفید کرده‌اید. ارزش اضافـی را خورده‌اید همراه شرف و انسانیت و یک آب هم روش. خیال می‌کنی از رو رفت. یا جوش آورد. خیر، همان جور که می‌خندید گفت: جاسم، اولاً اینجا رستوران است، محل کسب و کار است، حـوزۀ حزبـی که نیست! ثانیاً من به سهـم خـودم از مارکس متشکرم که ارزش اضافی را یادم داد، وگرنـه حالا می‌خواستم چـه خاکی به سرم کنم! از این همـه پر رویـی مات و متحیر ماندم. دیگر نمی‌دانستم چه بگویم. بیـرون آمدم و در را به هم زدم. حتا نرفتم پول آن چند روز را بگیرم.»\nبا جاسم و اسماعیل تویKneipe (آبجوفروشی) نشسته بودیم و داشتیم آبجو می‌خوردیم. گفتم: «دیروز تلویزیون کنسرتی از پاواروتی پخش می‌کرد. خیلی زیبا بود.»\nجاسم گفت: «از پاواروتی بدم میاد.»\nگفت: «امریکایی است!»\nگفتم: «پاواروتی که ایتالیایی‌است.»\nگفت:«خب، ایتالیایـی هم می‌تواند امریکایی باشد، ایرانی‌هم می‌تواند امریکایی باشد. مگر خیلی از ایرانی‌ها امریکایی نیستند؟»\nاسماعیل گفت: «اگر منظورت سیاست امریکاست که بد است، پاواروتی که سیاستمدار نیست. هنرمند است.»\nگفت: «تاجر است، یک جوری است. ازش بدم می‌آید!»\nمن سکوت کردم. اسماعیل مـی‌خواست جوابـش را بدهد که دختـری آلمانی از دوستانش رسید و ابتدا سلام و احوال‌پرسی کردند، بعد اسماعیل از دختر پرسید که چـه مـی‌نوشد، و دختر گفت کهMixery (مخلوطی از آبجو و کولا) که من خیلی تعجب کردم. نخستیـن بار بود که می‌دیدم آبجو را با کولا می‌خورند. وقتی که آبجوـ کولای دختر را آوردند، اسماعیل با او گرم گفت‌وگو شد. من به جاسم نگاه کردم، دیدم سخت درهم رفته و پکر شده است. گفتم: «جاسم آقا، چی شده؟»\nگفت: «همین که آدم با بچه‌ها می‌نشیند حال کند، یکی از این دخترهای آلمانی می‌آید و به خاطر یک لیوان آبجـو مجانی هوار می‌شود و حال آدم را می‌گیرد.»\nگفتم: «هوار اسماعیل شده، هوار من و تو که نشده، بی‌خیال.»\nاما جاسم سخت در خـود فرو رفتـه و ساکت شـده بـود. فقط گـه گاه دستش را بالا می‌آورد و یکی از موهای سبیل خـود را مـی‌گرفت و با یک حرکت سریـع می‌کند. و بعد بستۀ توتونش را که روی میز بود باز می‌کرد و کاغذ فیلتـر و تـوتـون از توی آن برمـی‌داشت و بـرای خـودش سیـگار می‌پیچید و دود می‌کرد. هرچه کردم به حرفش بیاورم نشد که نشد.\nبعد از چند دقیقه هم برخاست و بسته توتونش را بست و در جیب گذاشت و خداحافظی کرد و راه افتاد. اسماعیل داد زد: «جاسم، کجا؟ یکباره؟»\nبا اخم گفت: «کار دارم!» و رفت.\nچند هفتـه بعد، از اسماعیل پرسیـدم: «از جاسـم چـه خبـر؟ پیداش نیست؟»\nگفت: «جاسم را که می‌شناسی، گاه هر روز به آدم سر می‌زند، گاه شش‌ماه غیبش می‌زند. حالا گویا دوران غیبتش است!»\nمرتضی پسر خوبی است. با معرفت است. اما مانند بیشتر ریاضی‌دان‌ها و دانشمندان بفهمی نفهمی کمی کس خل است. بالاخانه را اجاره داده. دانشجوی ریاضی بوده، در مینسک، بعد به خاطر درباغ سبزی که نشانش داده‌اند (و بیشتر به خاطر در باغ سبزی که به رویش بسته‌اند و بهشتی که ملائک مقرب برایش به صورت دوزخ درآورده‌اند) به اینجا آمده. بعد پشیمان شده. اما دیگر راه برگشت ندارد. حالا اینجا هم کار می‌کند و هم درس می‌خواند. اما به گفتـۀ خودش کار وقت‌گیـر که همـۀ توان و انرژی جوان را می‌گیرد، دیگر امکان زیادی برای درس خواندن باقی نمی‌گذارد.\nتلفن می‌کنم، صدایش خواب‌آلود است. معلوم است از خواب پرانده‌امش.\nمی‌گویم: «می‌بخشی، مرتضی جان، نمی‌دانستم خوابی، این موقع روز، وگرنه مزاحم نمی‌شدم.»\nمی‌گوید: «نه، اشکالی ندارد، از کجا فهمیدید که خواب بودم؟»\nمی‌گویم: «از صدایت، دیشب تلفن زدم، نبودی، فکر نمی‌کردم خواب باشی.»\nمی‌گوید: «آخر شب‌ها کار می‌کنم.»\nمی‌گویم: «چه کاری؟»\nمی‌گوید: «یک موسسه‌ای هسـت، روزنامـه بسته‌بندی می‌کنیم. مجله منگنه می‌کنیم، از این‌کارها...»\nمی‌گویم: «مرتضی جان، همان جا نمی‌توانی کاری هم برای من دست و پا کنی؟»\nمی‌گوید: «اختیار دارید، جناب، این کارها در شأن شما نیست.»\nمی‌گویم: «بابا، شأن و این حرف‌ها را ول کن! بـی‌پولی که این چیـزها سرش نمی‌شود!»\nباز می‌گوید: «نه، قربان، نه در شـأن شماست و نـه به سـن‌وسال شما می‌خورد.»\nمی‌بینم رضایت نمی‌دهد، از در دیگری وارد می‌شوم. می‌گویم: «ببین، مرتضـی، من به عنـوان نویسنده می‌خواهم وضع کار و کارگر را در جامعۀ سرمایه‌داری، خودم تجربه کنم، مثل گونتر وال راف، می‌شناسیش که، همان که به عنوان کارگر ترک مـی‌رود کار مـی‌کند و بعد کتاب مـی‌نویسد. کار می‌کنم، اگر نکشیدم که خُب، کسی مجبورم نکرده، دیگر نمی‌روم.»\nمی‌گوید: «بسیار خوب، فردا مـی‌آیم کتابخانه، باهـم مـی‌رویم شرکت، شما را معرفی می‌کنم.»\nفردا، ساعت سه و یک دقیقه می‌آید و عذرخواهی می‌کند که یک دقیقه دیر آمده اسـت. ته ریشـی دارد. معلوم است فرصت نکرده ریشش را بزند. می‌گوید: «تا یک ربع به سه کار می‌کنم، به سرعت خودم را رساندم.»\nمی‌پرسم: «تو که شب‌ها کار می‌کردی؟»\nمی‌گوید: «شب‌ها گاهی کار می‌کنم. از حالا روزها هم مجبورم کار کنم. این کار، تقریباً همیشگی است. بد هم پول نمی‌دهند. چه کنم. ناچارم. به سوسیال آمت گفتم کار می‌کنم، سوسیال هیلفه‌ام را قطع کردند.»\nگفتم یک تختـه‌اش کم است! همـه دارند شب و روز کار می‌کنند و از دولت هـم پول می‌گیرند. این آدم صاف و ساده، راست رفته گفته که کار می‌کنم!\nمی‌آییم و سوار خط دو می‌شویم. باید به Frechen، انتهای خط دو، در حومۀ کلن برویم. دفتر شرکت آنجاست. به گفتۀ جعفر، شرکت «آدم فروشی!»\nاین شرکت‌ها خارجـی‌ها و پناهنـده‌ها را با دستمـزد کم‌تر، به کارهای موقت می‌گیرند. این کار از هر نظر برای‌شان بیشتر سود و صرفه دارد.\nمرتضی مـی‌گوید: «گاسپاروف آمده بود اینجا، نمی‌دانم خبر دارید یا نه. با قهـرمان شترنج آلمان بازی کـرد، سـه دست. دو دست برد. یک دست مساوی کرد. دو نیم به نیم برنده شد. یک مرسدس بنز به او جایزه دادند.»\nشیفته‌ی شترنج اسـت. ادامه مـی‌دهد: «یک مسابقۀ جمعی هم برگزار کرد با سـی چهل شترنج باز. من هـم بودم. از همـه برد. همه باختند، اما من آخرین بازی‌کنی بودم که باختـم. گاسپاروف با من دست داد و گفت: آفرین! می‌دانـی چرا باختی؟ مخصوصاً خوشحال بود از این که با او روسی حرف می‌زنم. پرسیدم: چرا؟ گفت: چون تو در تمـام مدت فکر مـی‌کردی که داری با گاسپاروف بازی مـی‌کنی. نباید این طـور فکر کنـی. باید فکر کنی داری با دوستت، با شترنج‌بازی از تراز خـودت، بازی مـی‌کنی. گفتم: اگر بازی من زیاد خوب نیست، برای این اسـت که از کشوری می‌آیم که شترنج در آن غیرقانونی و ممنوع است! پرسید: از ایران می‌آیی!؟»\nمی‌گویم: «حالا که خمینی شترنج را حلال کرده. گرچه آخوندهای دیگر با این کارش مخالفت کرده‌اند.»\nمی‌گوید: «ببینید آن‌ها دیگر چه جانورهایی هستند! شنبه رفته بودیم جلو دُم. تظاهرات برای زندانیان سیاسی. پلیس آمد گفت: شما باید قوانین کشورتان را رعایت کنید. روابط ما حسنـه است. معاملات بازرگانی داریم. نمی‌توانیم به شما اجازه بدهیم تظاهرات کنید. ببینید چه قدر وقیح شده‌اند.»\nالبته پلیس این سخن را بر زبان نیاورده، اما با عملش و سخت‌گیری و خشونتش در حقیقت همین را گفته است.\nمی‌گویم: «بله، وضع ما روز به روز دشـوارتر خـواهد شد. از حالا دارند زمینه‌چینی می‌کنند که حق پناهندگی را محدود و محدودتر کنند تا روزی که آن را کاملاً زیر پا بگذارند.»\nیکی از دوستان می‌گفت که مرتضی، دیوار نازک میان نبوغ و جنونش شکسته است. بی‌راه هم نمی‌گفت. مرتضی سه چهار زبان خارجی می‌دانست: انگلیسی، یادگار ایران، روسـی، یادگار شـوروی، آلمانـی، یادگار اقامت در آلمان، و زبان چک، یادگار سفـرهای مکررش به پـراگ بـرای شـرکت در مسابقه‌های شترنج.\nشترنج‌باز ماهـری بـود. در همۀ مسابقه‌های کلن و شهرهای دور و بر کلن شرکت می‌کرد و تا پای فینال مـی‌رسید و آنجا شکست می‌خورد یا پیروز می‌شد و جایزه‌ای می‌گرفت.\nآشکار نبود با این آشفته‌خاطری چگونه اندیشه‌اش را بر شترنج متمرکز می‌کرد.\nهربار که می‌خواست به سفر پراگ برود، مرا هم دعوت می‌کرد: «جناب، تشریـف بیاورید، بسیار خوش مـی‌گذرد. بلیط ارزان اسـت، مسـکن ارزان است، خورد و خوراک ارزان است. آبجـوهای معروف چک، شنیده‌اید که؟ یک لیوان بزرگ، یک مارک، اینجا یک لیوان...»\nگفتم: «چس مثقالی!»\nگفت: «بله، به فرمایش جناب عالی، یک لیوان چس مثقالی را یک مارک نمی‌دهند. حتماً تشریف بیاورید. بسیار خوش می‌گذرد.»\nخیلی دوست داشتـم به پراگ سـفر کنم و پراگ را ببینم. اما فکر این که یک هفته دمِ پر مرتضی و تنها شنونده‌اش باشم، پشیمانم می‌کرد و از صرافتم می‌انداخت.\nمرتضی یک بند حرف می‌زد، و همین نشانۀ آشفته‌خاطری‌اش بود. اما اگر زیاد حرف‌زدن نشانۀ آشفته‌خاطری باشد، پس همۀ ما ایرانیان آشفته خاطریم! کلاهم را که قاضی می‌کردم، با خود می‌گفتم: «خب، مگر نیستیم!؟»\nمرتضـی با این همـه کار و گرفتاری که داشـت، باز برای خـودش کار مـی‌تراشید. چهارشنبـه‌ها در «منــزا» (ناهارخـوری دانشگاه) میـز کتاب می‌گذاشت به نام «انجمن ایرانیان» کتاب می‌فروخت و جزوه‌ها و نشریه‌ها و اعلامیه‌های گوناگون را عرضه می‌کرد. البتـه کتابهـا را نه برای سود، که برای کمک به ناشـران و نویسنـدگان آن‌ها مـی‌فروخت و نه تنـها سودی نمی‌کرد که پولی هم از جیب خودش می‌گذاشت.\nصدتایی کارت ویزیت چاپ کـرده بود. هر بار مرا می‌دید یکی از آن‌ها را با اصرار به من می‌داد. هرچه می‌گفتم دارم، به خرجش نمی‌رفت. با آن بذل و بخشش و گشاده‌دستـی، کارت‌ها به زودی تمـام شـد. ابتـکاری به خرج داد. داد برایـش مهـر لاستیکی ساختند. هـربار مرا می‌دید، یک تکه کاغذ سفید پیدا می‌کرد و مهـر را از جیبش بیـرون مـی‌آورد و روی کاغذ می‌کوبید: نام و نشانی و شمارۀ تلفنش!\nمی‌گفتم: «مرتضی، این را به من داده‌ای، دارم.»\nاما گوشش بدهکار نبود. می‌گفت: «تلفن کنید، تشریف بیاورید خانۀ من. باقلاقاتق درست می‌کنم و با ودکا مسکوفسکایا می‌خوریم و حال می‌کنیم!»\nمرتضی به خاطر چند کتاب که برای من فروخته، بیست مارک به من بدهکار است.\nجیب‌های کتش را می‌کاود. از یک جیب یک ده مارکی و از جیب دیگر دو سه تا صدمارکی بیرون می‌آورد. دنبال بیست مارکی می‌گردد، اما پیدا نمـی‌کند. اسکناس‌ها را دوباره در جیـب کت (جیـب کنار، نه جیب بغل) می‌گذارد.\nمی‌گویم: «مرتضـی، صد مارکی‌ها را توی آن جیب نگذار، ممکن است بیفتد و گم شود، یا یکی بزند، دست کم بگذار توی جیب بغلت.»\nمی‌گوید: «ای آقا، پـول چـه ارزشی دارد. در زندگی چیزهای مهم‌تری هست.»\nهمیشه از کسانی که در برابر سخن سادۀ شما، ژست فیلسوفانه می‌گیرند و پاسخ‌های عمیق فلسفی می‌دهند، لجم می‌گیرد و شکار مـی‌شوم. اما از مرتضی شکار نمی‌شوم. بس که ساده و صادق است.\nمی‌گوید: «پول را خرد می‌کنم، حساب شما را می‌دهم.»\nمی‌گویم: «حالا عجله‌ای ندارم.»\nدر کیفـش را باز مـی‌کند و یک بـرس کوچـک پلاستیکی که پشتش جای دست دارد بیـرون می‌آورد. چند انگشتش را توی آن می‌کند و برس را تند تند به موهای مشـکی پُرپشتش می‌کشد. از این ور و از آن ور. بعد دوباره بـرس را در کیـف مـی‌گذارد و از مـن مـی‌پرسد: «با ریزش مو چه می‌کنید؟»\nمی‌گویم: «چه می‌کنم؟ می‌سازم. مال ما که دیگر از ریزش گذشته!»\nیک خارجـی مـو مشکی دیگر یکی دو صندلـی جلوتـر نشستـه. شاید ایتالیایی باشد یا اهل یوگسلاوی. مرتضی او را نشان مـی‌دهد و مـی‌گوید: «او هم همکار من است. همان جا کار مـی‌کند که مـن کار مـی‌کنم. حالا می‌آید دفتر شرکت پولش را بگیرد. البته شما احتیاجی نیست این همه راه بیایید. می‌توانید شمارۀ حساب‌تان را بدهید، خودشان پول را به حساب‌تان می‌ریزند.»\nمی‌گویم: «من که هنوز کاری نگرفته‌ام تا پولی در میان باشد.»\nمرتضی می‌خندد. دو طرف جاده یا جنگل است یا مزرعه. پاییز خود را به جنگل رسانده و برخـی درخـت‌ها را زرد و سـرخ کرده است. مـزرعه‌ها یکپارچه سبزند. مرتضی می‌گوید: «من هروقت اینجا می‌آیم، از مناظر اطراف استفاده می‌کنم و لذت می‌برم.»\nبهFrechen که نزدیک می‌شویم، کارخانه‌ها شـروع می‌شوند. عاقبت به مقصد که تازه یک ایستگاه بعد از مرکز شهر است می‌رسیم و پیاده می‌شویم. همکار مرتضی دارد از طرف دیگری می‌رود. مرتضی صدایش می‌کند و راه را نشانش مـی‌دهد. مـن و مرتضـی گفت‌وگوکنان راه مـی‌رویم و او ساکت و مطیع دنبال ما می‌آید. از سی‌چهل خیابان چپ‌اندرقیچی می‌گذریم تا به دفتر شرکت می‌رسیم.\nهمکار مرتضـی همیـن که چشمش به در دفتر می‌خورد، خود را جلو می‌اندازد و زنگ می‌زند. ما چند قدم عقب‌تریم. در که باز می‌شود، تو می‌رود و در را رها می‌کند که بسته شود. می‌گویم: «این هم از زرنگی خارجی‌ها، خواست یکی جلوتر باشد!»\nمرتضی می‌گوید: «توقع انسانیت ازش نداشتم، اما بی‌معرفت نکرد لااقل یک لحظه در را نگه دارد!»\nزنگ می‌زنیم. در باز می‌شود. می‌رویم تو. خانمی پشت میز نشسته است و سه چهار نفر منتظرند. یکی یکی ورقه‌ای را به او می‌دهند، پرونده‌شان را می‌آورد و نگاه می‌کند. قبضی را مـی‌نویسد و ازشان امضا می‌گیرد و پولی می‌دهد. دویست و سی‌چهل مارک، کمتر یا بیشتر. برای چهار پنج روز یا چهار پنـج شـب کار. مرتضـی مـی‌گوید: «برای شیخت شـب بیشتـر پول می‌دهند.»\nشیفـت را «شیخت» مـی‌گوید. نمـی‌دانم تلفظ روسی‌اش این است یا آلمانی‌اش. همکار موسیاه مرتضی پولش را می‌گیرد و خندان و خـوشحال بیـرون می‌رود. نوبت به مرتضـی می‌رسد. مرا صدا می‌کند. می‌گویم: «اول پولت را بگیر، بعد دربارۀ من حـرف بزن.» ـ‌آلمانی،ها عادت ندارند دو کار را باهم انجام بدهند، یا دوتا آدم یک زمان جلوشـان بایستندـ اما مرتضـی دست بردار نیست. مرا معروفـی مـی‌کند: «از نویسندگان معروف ایران، چند سال است اینجاست، پناهندۀ سیاسی است. حالا می‌خواهد کار کند.»\nخانم، که برخلاف برخی دیگر از آلمانی‌ها، مخصوصاً آن‌ها که می‌خواهند پول بدهند، بی‌ادب و خشن نیست (آن‌ها که پول می‌گیرند همه مهربان و مؤدبند و لبخند می‌زنند!) باملایمت و مهربانـی مـی‌گوید: «می‌فهمـم، اما متاسفـم، از دسـت من کاری ساختـه نیست. ما فقـط به دانـش‌آمـوزان و دانشجویان کار می‌دهیم. به دانـش‌آموزان هفته‌ای یک روز، به دانشجویان هفته‌ای دو روز. قانوناً به دیگران نمی‌توانیم کار موقت بدهیم. متاسفم.»\nامـا گـوش مرتضـی بدهـکار ایـن حـرف‌ها نیسـت. بـاز روضۀ خـودش را می‌خواند:\n«نویسندۀ معـروفـی که حسـاب بانکـی هـم دارد. (حالا تـوی حساب بانکی‌اش چقدر پول است، بماند!)\nخانم باز می‌گوید: «مـی‌فهمم، شما را درک می‌کنم، اما متاسفانه کاری از دستم ساخته نیست. ایشـان را برای کار ثابت مـی‌شود استخدام کرد. آن هم اجازه‌اش با من نیست. باید با رییس صحبت کنم.»\nمرتضی درجا از من می‌پرسد: «کار ثابت حاضرید بکنید؟»\nبرای آنکه غائله را ختـم کنـم، می‌گویم: «بگو با رییسش صحبت کند، شمارۀ تلفن را هم بگیر. بعد تلفن می‌کنیم.»\nعاقبت مرتضی رضایت می‌دهد. قبضش را می‌دهد و دویست و سی چهل مارکش را مـی‌گیرد. بیرون که می‌آییم، اولین کاری که می‌کند، بدهی‌اش را می‌دهد.\nمی‌گویم: «چرا می‌گویی نویسنده؟ این حرف برای آن‌ها مسخره است. می‌گویند اگر نویسنده است، کتاب چاپ کند و بفروشد و پولدار شود. چه احتیاجی به کار ساعتی هفت هشت مارک دارد؟»\nمی‌گوید: «نه، این هم کار روزنامه و مجله است. کار فرهنگی است.»\nمی‌گویم: «تازدن روزنامه و منگنه‌کردن مجله چه کار فرهنگی است!؟»\nمی‌گوید: «بالاخره کار تمیزی است. تمیز و نسبتاً سبک. معمولاً این جور کارها را به دانشجوها می‌دهند. خب، شما هم یک زمان دانشجو بوده‌اید. نویسنده که از دانشجو یک درجه بالاتر است.»\nاز استدلالش خنده‌ام می‌گیرد. باز می‌گوید: «کار ثابتش هم بد نیست. به شرط این که سر و صدایش شما را اذیت نکند. شما نویسنده‌اید. به تمرکز حواس احتیاج دارید.»\nمی‌گویم: «کار من دیگر از تمرکز حواس و این حرف‌ها گذشته.»\nمی‌گوید: «خـود مـن، حالا می‌فهمـم کار و استثمار یعنـی چه، کار و تحصیل باهم، اگر محال نباشد، بسیار دشوار است. از سر کار که به دانشکده یا به خانه می‌روم، اصلا فکرم کار نمی‌کند. فقط دلم می‌خواهد یکجا بیفتم و استراحت کنم. گاه از شدت خستگی حتا خوابم نمی‌برد.»\nبه ایستگاه که می‌رسیم، همکاران مرتضی را می‌بینیم که زودتر رسیده‌اند و یکی یک بستـه تـوتـون خریده‌اند که سیگار دست‌پیچ درست کنند. حتما امشب کنایپهKneipe هم می‌روند و آبجو هم می‌نوشند.\nخط دو می‌آید و سوار مـی‌شویم و راه رفته را بازمی‌گردیم. از مرتضی شمارۀ تلفن شرکت آدم فروشی را می‌گیرم که تلفن کنم و بپرسم شرایط کار ثابت چیسـت.Neumarkt که می‌رسیم، از مرتضی تشکر و خداحافظی می‌کنـم و پیاده مـی‌شوم. او به راهـش ادامه مـی‌دهد. طفلک تازه باید به دانشکده برود.\nآقای گل‌زاده آدم غریبـی بود. حالی به حالی بود. یک روز مـرا می‌دید و از کنارم می‌گذشت و خود را به ندیدن می‌زد. من هم از خدا خواسته خود را به ندیدن می‌زدم. سر و وضعش هم تفاوت می‌کرد. آن روز بارانی بلندی به رنگـی عجیـب پوشیده بود. نمـی‌دانم زنگاری یا ارغوانـی. با «سر و ریشی نتراشیده و رخساری زرد.» شاید هم چنان در اندیشه‌های دور و دراز خود فرو رفته بود که به راستی مرا ندیده بود.\nفردای آن روز باز دیدمش. با کت و شلواری سـرمه‌ای و پیراهن سفید و کراوات آبی شیک و صورت اصلاح‌شده. داشتم می‌رفتم آن طرف خیابان که راه مرا بست. «جناب، چنان نباشد که ما را که می‌بینید، راه را کج کنید! ما دست از دامن شما نمی‌کشیم. گاهی سلام و علیکی و چایی و گپی. البته نان و پنیر و ویسکی به جای خود.»\nخندید. گفتم: نه، راهم از آن طرف است. دیروز شما را دیدم، اما چنان در بحر تفکر مستغرق بودید که دلم نیامد مزاحم شوم.»\nپاسخـی نداد. عادت به پاسـخ‌دادن نداشـت. عادت به گوش‌کردن هـم نداشت. تنها حرف می‌زد. حرف‌های همیشگی و تکراری خودش.\nپرسید: «خب، چه خبر. چه خبر از کشور بدبخت و ملت جاهل بدبخت و آخوندهای بی‌پدر و مادر!؟»\nگفتم: «خبر خاصی ندارم. همه چیز به روال همیشه است.»\nگفت: «این عرب‌های بیابان‌گـرد سـوسمارخـور، دیـن آوردند و کتاب آسمانـی آوردند و بـه بهانـۀ مسلمان کردن ما، کشـور و ملت را از هستی ساقط کردند و به روز سیاه نشاندند.»\nگفتم: «جناب گل‌زاده، شما عجـم حّی و حاضر امروز را رها کرده‌اید و چسبیده‌اید به عرب بدبخت هزاروچهارصد سال پیش!؟»\nگرچه می‌دانستم دم گرمم در آهن سرد او اثر نمی‌کند. اثر نکرد! گفت: «همان عرب‌ها بـودند که برای این‌ها شجـره‌نامه درسـت کردند و یادشان دادند که مثلا از نسل پیامبـر و امامند و فرستادند‌شان توی گود و گفتند بچاپید این ملت نفهم و جاهل را که بلانسبت بدتر از گوسفندند. انگلیس‌ها هم دم به دم‌شان دادند. گفتند تا سایـۀ ارباب بالا سـرتان است غم نداشته باشید. آن شاه غافل هم زور می‌زد نفت بفروشـد و اسلحه بخرد و باز پول نفت را برگرداند به جیب ارباب‌ها.»\nاین سخنان را آن قدر شنیده بودم که از حفظ شـده بودم. به بهانه‌ای خودم را خلاص کردم و گریختم.\nهمسایۀ دیوار به دیوار مـا بود. آن اوایل رفتار بامزه‌ای داشـت. مـرا که می‌دید می‌گفت: «گوتن مورگنتان بخیر! وی‌گست‌تان چه طور است!؟» یعنی دارد آلمانی حرف می‌زند.\nپس از آن که آشنایی‌مان بیشتر شد، سرگذشت‌اش را تعریف کرد. خودش و زنش و سه پسرش با هواپیما مـی‌آینـد آلمان. با آن که پـرحرف بود، از جریان پناهنـدگی‌شان و این که کجاها بوده‌اند، هیچ نمی‌گفت. عاقبت در هامبورگ مستقر می‌شود. گویا پول زیادی از ایـران با خـود آورده بود. به مارک آلمان. دوستی به او توصیه می‌کند آن‌ها را به دلار تبدیل کند. چرا که «دلار در ترقی است.»\nآقای گل‌زاده همین کار را می‌کند. اما برخلاف انتظار دلار تنزل می‌کند. و بخشی از پول ایشان از دست می‌رود. همان دوست یا دوست دیگری پیشنهاد سرمایه‌گذاری و مشارکت می‌کند. با وعـدۀ سود زیاد. و چنان که افتد و دانی، پول را بالا می‌کشد. خودش می‌گفت امضای مرا جعل کرده و پول‌ها را از بانک بیرون کشیده است. اما گویا هر دو حق برداشت داشته‌اند.\nبه‌هرحال دعوایی بی‌سرانجام و هزینه‌آفرین در دادگاه‌های هامبـورگ جریان پیدا می‌کند. هراز چندی وکیل تلفن می‌زد و آقای گل‌زاده دو سه روزی به هامبورگ می‌رفت. اوایل امیدوار بود. کم کم ناامیدی در سخنانش راه یافت. هر وقت مرا می‌دید، جزئیات جریان پرونده و دادگاه را که من از حفظ بودم، بار دیگر برایـم تکرار می‌کرد. کوشش من تنها این بود که دَم پَرش نروم. اما با همۀ احتیاط‌ها، گاه غافل‌گیر می‌شدم.\nبعد از وقفه‌ای که ندیدمش، پس ازدیدن دوبارۀ او، دیـدم که دیگـر از دعوا و پرونده و دادگاه هیـچ نمی‌گوید. گویا دندان طمع را کنده و به قضا رضا داده بود.\nزنش خانم مزارعـی از آن زن‌های اعصـاب خـرابِ اعصاب خردکن بود که زندگـی با او اعصاب پولادین مـی‌خواست. نمـی‌دانم آقای گل‌زاده او را چه طور تحمل می‌کرد. یا او آقای گل‌زاده را!\nخانم مزارعی از آن‌ها بود که مردم درباره‌شان می‌گویند تویش خودش را کشته، بیرونش مردم را!\nهیچ به روی خود نمی‌آورد که مانند همۀ ما اعانه‌بگیر است. لباس‌های شیک می‌پوشید. آرایش می‌کرد و کلاهی بر سر می‌گذاشت.\nیکی از خاله زنک‌ها درباره‌اش می‌گفت: «هر روز چیتان پیتان می‌کند و آن کلاه مکش‌مرگ ما را بر سر مـی‌گذارد و مـی‌رود مرکز شهر. به تک تک فروشگاه‌ها سر می‌زند و لباس‌ها را نگاه می‌کند و گاهی هم چیز کوچکی می‌خرد.»\nپز خانـواده‌اش را مـی‌داد که مـی‌گفت خانوادۀ بزرگ و معروفی است: «پسر عمویم انگلیس است و آن یکی پسر عمویم امریکا».\nدخترخالۀ دسته دیزی‌اش هم در فرانسه بود. گه گاهی یکی دو هفته‌ای به انگلیس یا فرانسه می‌رفت و آقای گل‌زاده نفس راحتی می‌کشید.\nسـه پسرشان کم کم بزرگ شـده بودند. اولی و سومی پسران معقولی بودند. اولـی به دانشگاه مـی‌رفت و سومـی به دبیرستان. دومـی نـه درس می‌خواند نه کار مـی‌کرد. نسخـۀ دوم پدر بـود. در ایـن سن و سال هفده هجده سالگی دو برابر پدر چاق بـود. مانند او سخن می‌گفت. چنان سخن می‌گفت که گویی عقل کل است. همه چیز را زیـر سر ارباب‌هاـ انگلیس‌و امریکاـ می‌دانست. یک روز بعد از یازده سپتامبر در اتوبوس دیدمش. گفت: «دیدید، در تلویزیون؟ خبـر را کـه بـه بـوش دادند، تکان محکمی خورد. خودش را زرد کرد. خوشم آمد از این ضربـه‌ای که به امریکا زدند! تا حالا این جور خوشحال نشده بودم! حالا باید منتظر ماند تا نوبت انگلیس و آلمان شود!»\nخرابـی اعصابـش به مادر رفته بود. چشم دیدن آلمانی‌ها را نداشت. آن‌ها اعصابش را خراب کرده بودند. مقامات اداری مـی‌گفتند: «آخـر این نمی‌شود که جوانی به این سن و سال راست راست راه بـرود و از مـا پول بگیرد! یا باید درس بخواند، یا باید کار کند.»\nنمی‌دانم عاقبت چه کرد. گویا در یک دورۀ آموزش حرفه‌ایAusbildung نام نوشت تا دهان آن‌ها را ببندد.\nفانی به آقای گل‌زاده می‌گفت: «آقای گه زاده!»\nمی‌گفتم: «آن قدر گفته‌ای که می‌ترسم یک بار در خطاب به او به اشتباه بگویم، سلام! آقای گه زاده!»\nمن هم به پسر وسطی می‌گفتم: «آقای گه‌زاده جونیور!»\nاز وقتی که هموطنان سفر توریستـی به ایران را از سر گرفته‌اند، آقای گل‌زاده هم، دست‌کم سالی یک‌بار به ایران می‌رود. مدتی که نمی‌بینمش، درمی‌یابم به وطن رفتـه اسـت. باز سـر و کله‌اش پیدا مـی‌شود و شکوه و شکایت‌های همیشگی را از سر می‌گیرد: «چه بگویم، قربان! مملکت خراب، از خرابـی گذشتـه، دارد نابـود مـی‌شود. آخوندها سرگرم چپاول، ارباب‌ها مشغول غارت، گرانی سرسام‌آور و وحشتناک، ملت هم دور از جناب شما، ماننـد گوسفند، سـر بـه زیـر و مطیـع، هر که بتواند سـر دیگـری را کلاه می‌گذارد، همـه ناراضـی، اما بدبخت‌ها کاری از دست‌شان برنمی‌آید، فقط غر می‌زنند...»\nمی‌پرسم: «با این همه نارضایی امیدی به تغییر اوضاع هست؟»\nمی‌گوید: «خیر، قربان، آخوندها قرص و محکم سرجای خود نشسته‌اند. ارباب این‌ها را ببرد که چه بشود؟ چه کسی را بیاورد که برایش بهتر از این‌ها باشد؟ بله، به گفتۀ حکیم فردوسی توسی: یکی داستان است پرآب چشم.»


تغذیه محصول سنگ آهن به کارخانه فولاد تولید کننده درک توانایی تولید قوی ، قدرت تحقیق پیشرفته و خدمات عالی ، شانگهای تغذیه محصول سنگ آهن به کارخانه فولاد تأمین کننده ارزش ایجاد می کند و برای همه مشتری ارزش ایجاد می کند.\nگرفتن تغذیه محصول سنگ آهن به کارخانه فولاد قیمت\nتغذیه محصول سنگ آهن به کارخانه فولاد مقدمه\nکارخانه کنسانتره سنگ آهن پایا\nنخست «فولاد هوشمند از سنگ تا رنگ» است؛ به این شکل که سنگ‌آهن از معدن استخراج شده و بعد از طی مراحل مختلف تولید، تبدیل به ورق گالوانیزه می‌شود و در صنعت ساختمان و لوازم‌خانگی استفاده می‌شود در واقع این زنجیره ارزش\nکیان فولاد آبشار – مجموعه کیان\nاز اهم فعالیت های انجام شده در شرکت توسعه معادن کیان فولاد در بخش اکتشاف میتوان به اکتشاف منابع پنهان سنگ آهن در مساحتی بالغ بر 170 هزار کیلومتر مربع با استفاده از داده های ژئو فیزیک هوایی ، سنجش از راه دور و دیگر داده های\nآشنایی با فولاد سیرجان ایرانیان\nIRANIAN STEEL INDUSTRY-اولین پورتال صنعت\nکارخانه کنسانتره سنگ آهن شرکت صنعتی و معدنی پایا فولاد کویر یزد با حضور معاون استاندار یزد آقای دکتر عظیمی و مدیر کل صنعت معدن تجارت استان یزد .\nبا توجه به اینکه احداث واحد گندله سازی درمعدن سنگ آهن خواف مورد تصویب قرارگرفته است و بزودی اجرای آن شروع خواهد شد و از طرفی مجتمع فولاد خراسان کلیه امکانات زیربنایی احداث یک واحد احیا مستقیم را قبلا پیش بینی و ایجاد\nاین کارخانه در کیلومتر 15 جاده ابرکوه به یزد واقع شده‌است. در ادامه این مقاله با فولاد ابرکوه بیشتر آشنا خواهید شد. شهر یزد از جمله نقاط کلیدی کشور در استخراج سنگ آهن است.\nتولید محصولات فولادی, فولاد خام\nتغذیه محصول سنگ آهن به کارخانه فولاد رابطه


وخامت وضعیت جسمی نرگس محمدی در زندان اوین | Euronews\nنگارش از Ali Kheradpir • به روز شده در: ۱۲/۰۸/۲۰۱۵\nکانون مدافعان حقوق بشر اعلام کرده است که قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران با گذشت بیش از یک هفته از اعلام نظر پزشک مبنی بر اینکه نرگس محمدی، نائب رییس این نهاد باید تحت نظر پزشک متخصص قرار گیرد، از اعزام وی به بیمارستان جلوگیری می‌کند.\nبنابر اعلام کانون مدافعان حقوق بشر دو هفته پیش از این، در پی تشدید بیماری نرگس محمدی، خانواده وی با موافقت دادستانی تهران برای ششم مرداد از پزشک متخصص مغز و اعصاب وقت گرفته بودند که به دلایل نامشخص، مقام‌های مسئول در قوه قضاییه از اعزام خانم محمدی امتناع کردند.\nتقی رحمانی، همسر نرگس محمدی به یورونیوز می‌گوید: «نرگس دارای بیماری فلج عضلانی است. این بیماری در فضاهای بسته و پرتنش مثل زندان تشدید می‌شود. از دستگیری اخیر نرگس و انتقال به بند نسوان در زندان اوین تاکنون، او دوبار دچار فلج عضلانی شده است. فلج عضلانی دوم، شش ساعت به طول انجامیده و سپس به بیمارستان طالقانی منتقل و فقط از یک مداوای سرپایی برخوردار شده و به زندان بازگردانده شده است.» آقای رحمانی که در پاریس اقامت دارد در ادامه می‌افزاید: «پزشک نرگس محمدی که متخصص مغز و اعصاب است و در بیمارستان امام خمینی کار می‌کند توصیه کرده که او حتما باید تحت معالجه ویژه قرار بگیرد و مدتی بستری باشد تا بتواند نظام دارویی جدیدی را به کار بگیرد و بر اساس آن از پیشرفت بیماری جلوگیری شود.»\nهمسر خانم محمدی یادآوری می‌کند: «خطری که وجود دارد خطر معلولیت نرگس محمدی است. او هر بار که دچار تشدید فلج عضلانی می‌شود پس از مدتی مبتلا به تشنج‌هایی شدید می‌شود. این تشنج‌ها حتی خطرناک‌تر از فلج عضلانی است.»\nنرگس محمدی که ۴۳ سال دارد از مدافعان شناخته شده حقوق بشر و برنده جایزه بین‌المللی بنیاد الکساندر لانگر است. وی از بیماری‌های آمبولی ریه و فلج عضلانی رنج می‌برد. خانم محمدی که در زندان اوین محبوس است در زمستان ۱۳۹۲ با کا‌ترین اشتون، مسوول وقت سیاست خارجی اتحادیه اروپا در تهران دیدار داشت.\nتقی رحمانی: حق نرگس معلولیت نیست\nاز تقی رحمانی پرسیدیم که آیا نظر قاضی یا مسوولان زندان اوین بر تمارض است یا درباره بیماری وی سکوت کرده‌اند؟ آقای رحمانی گفت که آنان بیمار بودن نرگس را باور دارند ولی اقدامی نمی‌کنند. «اعلام کرده‌اند که با معالجه موافق هستیم ولی اقدامی صورت نگرفته است. یک هفته از توصیه پزشک نرگس محمدی برای بستری شدن می‌گذرد با این حال توجهی نشده است. این موضوع بازمی گردد به اینکه نگاه قوه قضائیه ایران اساسا برخورد روانی با متهم است. پرسش این است که آیا مجازات نرگس محمدی معلولیت هم هست. مساله دیگر این است که آقایان نگاه پیشگیرانه به چنین بیماری‌هایی ندارند و فکر می‌کنند صرفا وقتی شخص بیمار شد باید مداوا شود. تکرار فلج عضلانی، بیماری را نهادینه می‌کند و خطرناک است.»\nوی در تشریح وضعیت نرگس محمدی می‌افزاید: «حق یک فعال حقوق بشر این نیست که هم مجازاتی ناعادلانه را تحمل کند و هم به دلیل شرایط زندان معلول شود. من یک سوال حقوقی دارم از رئیس قوه قضائیه ایران؛ اگر یک متهم در ازای کشیدن حکم معلول شود آیا این هم جزو مجازات است یا اینکه قوه قضائیه و مسوولان زندان باید فضایی ایجاد کنند که متهم دچار بیماری نشود یا برای تحمل همان احکام ناعادلانه دیگر جانش به خطر نیافتد. به نظرم به این سوال باید پاسخ داده شود.» به گفته آقای رحمانی، نرگس محمدی اجازه گفتگوی تلفنی با همسر و فرزندانش که در خارج از کشور به سر می‌برند را ندارد.\nاز همسر نرگس محمدی که خود از فعالان ملی- مذهبی و از زندانیان پیشین است درباره دلیل رفتاری که با این زندانی و سایر زندانیان سیاسی در ایران می‌شود پرسیدیم. وی می‌گوید: «اگر مقایسه کنید زندانیان صاحب نفوذ غیر سیاسی و عقیدتی از امکانات فوق العاده‌ای برخوردارند. نمونه‌اش مقامات دولت احمدی‌نژاد هستند که اکثرا در مرخصی به سر می‌برند. به نظر من، اگر نگویم این برنامه است، باید گفت این نوعی سخت گیری غیرقابل قبول است و این به خاطر رفتار کینه توزانه‌ای است که بخشی از دادگستری ایران که مورد حمایت حکومت هم هست به آن اعتقاد دارد. من به عنوان کسی که سال‌های طولانی زندانی بوده‌ام می‌گویم که این سنت لاجوردی است. این سنت در دوران ریاست لاجوردی بر زندان نهادینه شد؛ و هم این است که زندانی همین که زنده است باید خدا را شکر کند. این دیدگاه هنوز عوض نشده است.»\nمرتضی کاظمیان، از روزنامه نگارانی که پس از حوادث مرتبط با انتخابات ۱۳۸۸ مجبور به ترک ایران شد در اینباره می‌گوید: «متاسفانه جمهوری اسلامی با کسانی که فعالیت حقوق بشری یا سیاسی آنان وجه سازمان یافته یا به تعبیری تشکیلاتی دارد برخوردش در اکثر قریب به اتفاق موارد شدید‌تر بوده است. برخوردی که با خانم محمدی، یا آقایان سیف‌زاده و سلطانی که عضو کانون مدافعان حقوق بشر بوده اند، می‌شود در همین زمره است.»\nآقای کاظمیان در گفتگو با یورونیوز می‌افزاید: «برخوردی که با خانم محمدی صورت می‌گیرد در درجه نخست برخوردی است که سال هاست با کنشگران مدنی به ویژه کسانی که پیگیر وضعیت حقوق بشر بوده‌اند انجام شده است. این وضعیت به ویژه پس از انتخابات پر مساله و ابهام سال ۱۳۸۸ ابعاد وسیع تری یافت. خانم محمدی به دلیل وضع جسمی شرایط تحمل زندان را ندارد و متاسفانه به عنوان یک قربانی، هدف قرار گرفته شده است تا در جامعه ارعاب ایجاد کند و برای دیگر فعالان هراس پدید آورد. این مساله جدای آن است که هیچ یک از متهمان سیاسی، عقیدتی یا کنشگران مدنی و مدافعان حقوق بشر که روانه زندان شده‌اند از دادگاهی صالح با حضور هیات منصفه بهره نبرده و جلسات محاکمه به صورت علنی نبوده است.»\nیک حقوقدان در تهران که از وکلای سر‌شناس دادگستری است می‌گوید که سرپیچی مسوولان زندان یا قاضی اجرای حکم از انتقال زندانی بیمار به بیمارستان، کوتاهی در وظیفه قانونی است و مجازات به همراه دارد. وی که از یورونیوز خواست نامش را عنوان نکند گفت: «قاضی اجرای احکام کیفری وظایف مختلفی دارد از جمله به موجب بند ث ماده ۴۸۹ در مورد محکومان سالمند، مبتلایان به بیمارهای روانی و امراض جسمی صعب العلاج و نیز سایر محکومانی که نیاز به مراقبت ویژه دارند، این مقام قضایی می‌تواند تصمیم بگیرد.»\nاین وکیل پایه یک دادگستری خاطرنشان کرد: «بر اساس ماده ۵۰۲ قانون آئین دادرسی کیفری جدید، هرگاه محکوم به بیماری جسمی یا روانی مبتلا باشد و اجرای مجازات موجب تشدید بیماری یا تاخیر در بهبودی وی شود، قاضی اجرای احکام کیفری با کسب نظر پزشکی قانونی تا زمان بهبود، اجرای حکم را به تعویق می‌اندازد. چنانچه در جرایم تعزیری امید به بهبودی بیمار نباشد قاضی اجرای احکام کیفری پس از احزار بیماری محکوم و مانع بودن آن برای اعمال مجازات، با ذکر دلیل پرونده را برای تبدیل به مجازات دیگر به مرجع صادرکننده رای قطعی ارسال می‌کند.» وی تاکید کرد که در اینجا منظور «مجازات‌های جایگزین» است.\nوی در پاسخ به اینکه اگر قاضی چنین حکمی را صادر نکند یا مسوولان زندان از اعزام و بستری کردن بیمار خودداری کنند، گفت: «حسب مورد این خودداری از انجام وظایف قانونی است که پس از احراز، هم از نظر کیفری و هم از نظر انتظامی می‌تواند با مجازات رو به رو شود. دادسرای قضات مسوول رسیدگی به تخلف قاضی اجرای احکام کیفری است که از دستور به بستری شدن زندانی بیمار خودداری کرده است. همچنین در مورد ضابطان قضائی و مسوولان زندان باید به دادستان و دادسرای انتظامی اعلام جرم شود، چراکه این کار جزو وظایف آنان است.»\nاز وی درباره شرایط زندانی در زمان انجام درمان پرسیدیم. این حقوقدان گفت: «در ماده ۵۲۲ قانون آئین دادرسی کیفری نیز تصریح شده است که در صورتی که مداوا در خارج از زندان ضروری باشد، امکان به تعویق انداختن اجرای حبس وجود دارد. در صورتی که پزشکی قانونی تائید کند که امکان مداوای زندانی در بهداری زندان ممکن نیست، از محکوم برای اعزام به خارج از زندان و بستری شدن در مراکز درمانی وثیقه گرفته می‌شود. حتی درصورتی که بیمار نتواند وثیقه‌ای را ارایه کند باز هم باید درمان شود و تنها تفاوت این است که مامور در بیمارستان مستقر می‌شود.»\nفشار افکار عمومی و تاثیر در بهبود وضع حقوق بشر\nآیا قوه قضائیه از عواقب حوادث احتمالی برای زندانیان سیاسی- عقیدتی مشهور نگران نیست؟ آقای کاظمیان در پاریس می‌گوید: «بدون شک چنین ملاحظه‌ای وجود دارد. کما اینکه برای رهبران جنبش سبز نیز همین مساله وجود دارد. حصر آنان که هر سه مسن هستند به تعبیری یک ریسک است که لایه‌های افراطی حاکم در دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی پذیرفته‌اند. این ریسک می‌تواند خیلی برای نظام هزینه بر باشد. با این حال متاسفانه به دلیل اینکه هسته اصلی قدرت با ابزارهایی مثل تهدید، ارعاب و زندان بر جنبش‌های اجتماعی مسلط است و به دلیل مصالحه‌ای که در وین شاهد بودیم احساس امنیت می‌کند، طبیعی است که با چنین ریسک‌هایی با دغدغه کمتری برخورد می‌کند.»\nدر چنین نمونه هایی از نقض حقوق شهروندان، اختلاف نظر درباره روش واکنش به چنین حوادثی همواره مورد اختلاف بوده است. برخی بر این باورند که بازتاب اخبار مربوط به نقض حقوق بشر و نیز اقداماتی مانند برپایی کمپین می‌تواند نتیجه‌ای عکس در پی داشته باشد و برخی دیگر که عمدتا خود از فعالان سیاسی و مدافعان حقوق بشر هستند، بر روش خود اصرار می‌ورزند.\nدر اینباره از همسر نرگس محمدی پرسیدیم. آقای رحمانی با اشاره به اینکه «در قوه قضائیه لجبازی با متهمان عقیدتی و سیاسی وجود دارد که در دوره ریاست صادق لاریجانی نیز تشدید شده است» می‌گوید: «باید دقت داشت که حمایت فعالان مدنی و حقوق بشری از این زندانیان هم یک وظیفه و هم اقدامی موثر است. وقتی که این مسایل مطرح و پیگیری شود و مراجع حقوق بشری و داخلی دست به دست هم دهند، می‌توانند چنین اتفاقاتی را به مساله‌ای برای افکار عمومی بدل کنند. موضوع دیگر اینکه، این تلاش‌ها اگر زود جواب ندهد، در بلند مدت به طور سیستماتیک در بهبود وضعیت حقوق بشر موثر خواهد بود. ما شاهد تاثیر تدریجی اقدامات فعالان حقوق بشر بوده‌ایم و باید تاثیر تدریجی و تاثیر فوری این [کنش ها] را به طور جداگانه بررسی کرد. گاهی این اقدامات ضمن اینکه در روند کلی بهبود وضعیت حقوق بشر در بلند مدت اثر می‌گذارد، از تاثیر فوری هم برخوردار بوده و شرایط را برای متهم بهتر ساخته است. ما تا شرایطی که شان فعالان سیاسی و حقوق بشری در زندان‌های ایران رعایت شود فاصله بسیاری داریم. هر چند که باور دارم اساسا جای آنان زندان نیست و نباید بازداشت شوند. برای رسیدن به شرایط مطلوب باید تلاش کرد.»\nآقای کاظمیان نیز بر این باور است که «صرف نظر اینکه به لحاظ حقوق بشری، وظیفه کنشگران مدنی است تا از کسانی که حقشان تضییع شده دفاع کنند، و فارغ از اینکه انتقال حقیقت و آگاهی رسانی درباره چنین حوادثی وظیفه حرفه‌ای فعالان رسانه‌ای است، باید گفت که هرگونه افزایش فشار از سوی افکار عمومی در داخل و خارج از کشور و نیز اقدام نهادهای بین المللی مستقل می‌تواند موثر باشد. اگرچه جمهوری اسلامی نشان داده که برای مثال درخصوص حصرخانگی رهبران جنبش سبز که اکنون به ۱۶۵۰ روز رسیده است، چشم انذارهای خود را تعقیب می‌کند ولی مواردی مثل تغییر وضعیت آقای جعفر پناهی و خانم نسرین ستوده را نیز شاهد بوده‌ایم.»


بی اختیاری ادرار چیست و چه علائمی دارد - بیمارستان و زایشگاه مریم\nمقالات بی اختیاری ادرار چیست و چه علائمی دارد\nبی اختیاری ادرار در خانم‌ها\nزمانی که می‌گوییم فردی دچار بی اختیاری ادرار شده، به این معنی است که نشت ادرار به‌صورت غیر ارادی ایجاد می‌شود، در حقیقت کنترل اسفنکتر ادراری از بین می‌رود یا ضعیف می‌شود.\nبی اختیاری ادرار یکی از مشکلات شایعی است، که بسیاری از افراد چه آقایان و چه خانم‌ها را درگیر می‌کند؛ اما طبق بررسی‌هایی که در این خصوص انجام شده، بی اختیاری ادرار در خانم‌ها بیش از آقایان است.\nدر بین سنین ۳۰ تا ۶۰، حدود ۳۰ درصد از خانم‌ها به این عارضه مبتلا می‌شوند، در حالی که در این دوره تنها ۵ درصد از آقایان دچار بی اختیاری ادرار خواهند شد.\nحقایقی که باید در خصوص بی اختیاری ادرار بدانید\nبی اختیاری ادرار در خانم‌ها بیشتر از آقایان است.\nبی اختیاری ادرار به دلایل مختلفی ایجاد می‌شود.\nچاقی و مصرف سیگار هر دو عامل خطرساز در ایجاد بی اختیاری ادرار هستند.\nمنظور از بی اختیاری ادرار چیست؟\nزمانی که می‌گوییم فردی بی اختیاری ادرار دارد، به این منظور است که نتواند کنترلی در نشت ادرار خود داشته باشد. این شرایط می‌تواند به‌دلیل نوع بی اختیاری استرسی مانند سرفه ایجاد شده باشد.\nعلاوه بر این در حین و پس از بارداری و در اغلب مواقع در افراد چاق نیز چنین شرایطی مشاهده می‌شود. احتمال بروز بی اختیاری ادرار با افزایش سن بیشتر خواهد شد. تمریناتی مانند کگل می‌تواند به جلوگیری یا کاهش چنین مشکلی کمک کند.\nزمانی که به پزشک مراجعه می‌کنید، برای آنکه درمانی موثر برای شما در نظر گرفته شود، عوامل مختلفی از جمله نوع بی اختیاری، سن بیمار، سلامت عمومی و وضعیت روانی بیمار مورد بررسی قرار خواهد گرفت. آموزش کنترل مثانه به این صورت است:\nهدف اصلی در این روش این است که بیمار سعی بر کنترل کردن خود داشته باشد. در این مرحله بیمار می‌آموزد هر زمان که تمایل به ادرار کردن دارد، چگونه دفع ادرار خود را به تاخیر بیندازد.\nدر دو مرحله تخلیه ادرار\nدر این مرحله پس از اینکه بیمار ادرار می‌کند، باید چند دقیقه صبر کند، سپس مجدد دفع ادرار داشته باشد.\nدر این مرحله بیمار باید برنامه‌ریزی برای استفاده از سرویس بهداشتی داشته باشد، به این صورت است که باید در ساعت‌های مشخصی از طول روز به سرویس بهداشتی برود. به‌طور مثال باید هر دو ساعت یکبار به سرویس بهداشتی برود.\nآموزش هر یک از این مراحل به بیمار کمک می‌کند تا به‌تدریج کنترلی در مثانه خود داشته باشد.\nدلایل و نوع بی اختیاری ارتباط مستقیمی با یکدیگر دارد:\nعوامل این نوع بی اختیاری شامل موارد زیر است:\nیائسگی، زیرا کاهش استروژن می‌تواند عضلات را ضعیف کند.\nهیسترکتومی و برخی از جراحی‌های دیگر\nبی اختیاری اضطراری می‌تواند به دلایل مختلفی همچون موارد زیر ایجاد شود:\nسیستیت، التهاب مخاط مثانه\nبرخی از شرایط عصبی مانند مولتیپل اسکلروزیس، سکته مغزی و بیماری پارکینسون\nبزرگ شدن پروستات که می‌تواند منجر به بی اختیاری و تحریک مجرای ادرار شود.\nاین اتفاق زمانی رخ می‌دهد، که انسداد در مثانه ایجاد شود. موارد زیر می‌تواند منجر به انسداد شود:\nفشار وارد کردن تورمو به مثانه\nاین بی اختیاری می‌تواند به دلایلی همچون موارد زیر باشد:\nاز دیگر دلایلی که منجر به بی اختیاری ادرار می‌شود:\nمصرف برخی از داروها به ویژه داروهای ادرارآور\nآرام‌بخش و شل‌کننده‌های عضلانی\nآسیب نخاعی که سیگنال‌های عصبی مغز و مثانه را مختل می‌کند.\nاین نوع عارضه انواع مختلفی دارد، که شامل موارد زیر است:\nهنگام سرفه، خندیدن یا انجام برخی از فعالیت‌ها مانند دویدن یا پریدن نشت ادرار وجود دارد.\nدر این مواقع بیمار تمایل ناگهانی و شدیدی به ادرار کردن دارد و بلافاصله بعد از آن نشت ادرار وجود خواهد داشت.\nعدم توانایی در تخلیه کامل مثانه که می‌تواند منجر به نشت ادرار شود.\nدر این نوع، مثانه قادر به ذخیره ادرار نیست.\nدر این نوع ادرار فرو می‌ریزد، به این جهت که فرد به علت مشکل حرکتی ممکن است به موقع به سرویس بهداشتی نرسد.\nدر این نوع ترکیبی از انواع بی اختیاری ادرار ایجاد می‌شود.\nدرمان دارویی برای بی اختیاری ادرار\nگاهی پزشک درمان‌کننده بیماری کلیه و مجاری ادراری یا اورولوژی علاوه بر تمریناتی که برای بیمار در نظر می‌گیرد، مصرف برخی از داروها را به بیمار تجویز خواهد کرد.\nاز دیگر تجهیزاتی که برای درمان بی اختیاری به کار می‌گیرند، شامل هر یک از این موارد زیر است:\nپساری (برای خانم‌ها)\nبوتاکس (سم بوتولینوم نوع A)\nتزریق به داخل بافت اطراف مجرای ادرار\nتحریک عصب ساکروم\nاگر هیچ یک از این روش‌های درمانی موثر نباشد، جراحی گزینه نهایی است که برای بیماران در نظر گرفته می‌شود. به‌طور کلی روش‌های درمانی که برای بی اختیاری ادرار در نظر گرفته می‌شود، شامل موارد زیر است:\nبی اختیاری ادرار چه علائمی دارد؟\nنشانه و علائم اصلی بی اختیاری ادرار، نشت ادرار است. زمان بی اختیاری و چگونگی آن به نوع بی اختیاری ادرار بستگی دارد. در ادامه همه موارد را برای شما ذکر خواهیم کرد:\nاین نوع از رایج‌ترین نوع بی اختیاری است، به‌خصوص در خانم‌هایی که زایمان کرده‌اند یا دوره یائسگی را پشت سرگذاشته‌اند. در این حالت استرس منجر به فشار جسمی می‌شود. زمانی که مثانه و عضلات درگیر کنترل ادرار، تحت فشار ناگهانی قرار می‌گیرند، ممکن است به‌طور غیر ارادی ادرار کنند.\nدر چنین مواقعی فرد منجر به بی اختیاری استرسی می‌شود:\nبی اختیاری فوریتی یا اضطراری\nاین نوع بی اختیاری به عنوان «مثانه بیش فعال» نیز شناخته می‌شود و دومین نوع متداول بی اختیاری ادرار است. انقباض ناگهانی و غیر ارادی دیواره عضلانی مثانه باعث تمایل به ادرار می‌شود و بیمار قادر به متوقف کردن آن نیست. زمانی که در فرد اشتیاق به ادرار کردن وجود داشته باشد، مدت کمی فرصت برای رساندن خود به سرویس بهداشتی دارد.\nبی اختیاری ادرار فوریتی ممکن است به دلایل زیر ایجاد شود:\nتغییر ناگهانی موقعیت خود؛\nدر حین رابطه جنسی به خصوص هنگام اوج لذت.\nعضلات مثانه به دلیل آسیب دیدن اعصاب مثانه، سیستم عصبی یا ماهیچه‌ها به صورت غیر ارادی فعال می‌شوند.\nاین مورد از بی اختیاری بیشتر در آقایان مبتلا به مشکلات غده پروستات، مثانه آسیب دیده یا انسداد مجرای ادراری مشاهده می‌شود. بزرگ شدن غده پروستات می‌تواند مثانه را مسدود کند. در این نوع مثانه قادر به نگه داشتن ادرار به اندازه‌ای که بدن ادرار تولید می‌کند، نیست.\nهمچنین مثانه نمی‌تواند به‌طور کامل تخلیه شود. در نهایت منجر نشت ادرار به مقدار کم خواهد شد. غالبا این دسته از بیماران به‌طور مکرر نیاز به ادرار کردن دارند. بیماران به‌صورت قطره قطره ادرار را از مجرای ادرار تجربه می‌کنند.\nعلائم بی اختیاری استرسی و فوریتی در این نوع از بی اختیاری مشاهده می‌شود.\nدر این نوع بی اختیاری ادرار، فرد می‌داند که نیاز به دفع ادرار دارد اما به‌دلیل مشکل حرکتی نمی‌تواند به موقع به سرویس بهداشتی برود. علت شایع بی اختیاری عملکردی شامل موارد زیر است:\nبینایی یا عدم توانایی در تحرک\nضعف در مهارت (به‌طور مثال بستن یا باز کردن دکمه‌های شلوار در این مواقع دشوار می‌شود)\nافسردگی، اضطراب یا عصبانیت می‌تواند منجر به عدم تمایل استفاده از دستشویی شود.\nاین نوع بی اختیاری شیوع بیشتری در میان افراد مسن دارد و در خانه سالمندان بسیار شایع است.\nدر این نوع فرد به‌طور مدام دچار نشت ادرار است یا هر از گاهی مقدار قابل توجهی نشت ادرار دارد. در این دسته از افراد ممکن است بیمار دچار مشکل مادرزادی، نقص در نخاع یا سیستم ادراری آسیب‌دیده باشد. همچنین امکان ایجاد سوراخ (فیستول) بین مثانه و واژن وجود دارد.\nعوامل خطرساز در ایجاد بی اختیاری ادرار\nموارد زیر عوامل خطر مرتبط با بی اختیاری ادرار هستند:\nافزایش وزن به مثانه و عضلات آن فشار وارد می‌کند. چنین شرایطی می‌تواند منجر به ضعف عضلات و نشت هنگام عطسه یا سرفه شود.\nمصرف سیگار منجر به سرفه مزمن و در نهایت نوعی بی اختیاری ادرار می‌شود.\nخانم‌ها بیش از آقایان دچار بی اختیاری استرسی می‌شوند، به خصوص اگر بچه‌دار شده باشند.\nعضلات مثانه و مجاری ادرار با افزایش سن ضعیف می‌شوند.\nدیابت، بیماری‌های کلیوی، آسیب نخاعی و بیماری‌های عصبی مانند سکته خطر بی اختیاری را افزایش می‌دهد.\nبیماری پروستاتممکن است بی اختیاری پس از جراحی پروستات یا پرتودرمانی ایجاد شود.


اثبات قتل(نكاتي چند در مورد ادلة اثبات قتل) - ویکی جامع پردیس دانشگاهی دانشگاه قم\nاثبات قتل(نكاتي چند در مورد ادلة اثبات قتل)\nﻗﺎﻧﻮنﮔﺬار اﺛﺒﺎت ﻗﺘﻞ را از ﭼﻬﺎر ﻃﺮﻳﻖ اﻣﻜﺎنﭘﺬﻳﺮ داﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ: اﻗﺮار، ﺷﻬﺎدت، ﻗﺴﺎﻣﻪ و ﻋﻠﻢ ﻗﺎﺿﻲ.\nﺗﻔﺼﻴﻞ ﻫﺮ ﻳﻚ از ﻣﻮارد ﻣﺬﻛﻮر ﺑﻪ ﻣﺠﺎل واﺳﻌﻲ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ اﺳﺖ و داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﺑﺮﺧﻲ از آﻧﻬﺎ را در دورة ﻛﺎرﺷﻨﺎﺳﻲ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﺮدهاﻧﺪ و ﭼﻨﺎنﻛﻪ در آﻏﺎز ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﻣﺎ در اﻳﻨﺠﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ذﻛﺮ ﺑﺮﺧﻲ ﻧﻜﺎت ﻣﻬﻢ ﻣﻲﭘﺮدازﻳﻢ. در ﺑﺤﺚ ﻋﻠﻢ اﺟﻤﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﭘﺎرهاي از اﻳﻦ ﻧﻜﺎت اﺷﺎره ﺷﺪ و اﻳﻨﻚ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻜﺘﺔ دﻳﮕﺮ ﻣﻲﭘﺮدازﻳﻢ:\nﻧﻜﺘﺔ اول  در ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻛﻴﻔﺮي اﻗﺮار ﻃﺮﻳﻘﻴﺖ دارد ﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻴﺖ؛ از اﻳﻦ رو اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ دﻳﮕﺮي اﻗﺮار ﻛﻨﺪ, اﻣﺎ ﺷﻮاﻫﺪ و ﻗﺮاﺋﻦ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﻛﻪ وي در اﻗﺮار ﺧﻮد ﺻﺎدق ﻧﻴﺴﺖ و ﻳﺎ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ آن اﻗﺮار ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮد. ﻗﺎﺿﻲ ﺑﺮاي ﺻﺪور ﺣﻜﻢ ﻗﺼﺎص, ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﻘﺮ ﻣﻲﺷﻮد, ﺑﺎﻳﺪ دﻟﻴﻞ ﻗﺎﻃﻌﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ در ﻣﻮاردي ﻣﺸﺎﻫﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺪري ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت ﺟﺎن ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﻮد, ﻛﻪ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﻗﺘﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ, اﻗﺮار ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ و در ﺑﺮﺧﻲ ﭘﺮوﻧﺪهﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺮ اﺛﺮ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﻪ ﻗﺘﻞ اﻗﺮار ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ؛ ﻣﺜﻼً در ﭘﺮوﻧﺪهاي ﺧﺎﻧﻤﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻓﺮادي راﺑﻄﻪ ﻧﺎﻣﺸﺮوع دارد ﺑﻪ ﻃﻮر ﻫﻢزﻣﺎن آﻧﺎن را ﺑﺮاي ﻗﺘﻞ ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮد دﻋﻮت ﻣﻲﻛﻨﺪ. در روز ﺣﺎدﺛﻪ دو ﻧﻔﺮ از آﻧﺎن در راهﭘﻠﺔ ﻣﻨﺰل ﻣﻘﺘﻮل ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﺔ زﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ وي ﺷﻠﻴﻚ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ. ﺿﺎرب اول ﺧﻮد را ﻗﺎﺗﻞ ﻣﻲداﻧﺪ, در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻌﺪاً ﺑﺎ اﻗﺮار ﺿﺎرب دوم ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻗﺘﻞ در واﻗﻊ ﺗﻮﺳﻂ وي ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ. در ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮاردي ﻗﺎﺿﻲ ﻣﻜﻠﻒ ﺑﻪ اﺣﺮاز واﻗﻊ اﺳﺖ, ﻧﻪ اﺧﺬ ﺑﻪ اﻗﺮار؛ و ﻗﺎﻋﺪة "اﻗﺮار اﻟﻌﻘﻼء ﻋﻠﻲ أﻧﻔﺴﻬﻢ ﺟﺎﺋﺰٌ" ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻮاردي ﻣﺮﺑﻮط اﺳﺖ ﻛﻪ اﺣﺘﻤﺎل ﺧﻼﻓﻲ در ﺑﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ.\nﻗﺎﻧﻮنﮔﺬار در ﻣﺎدة 132 ق.م.ا ﺑﻪ اﻧﻮاع ﭼﻬﺎرﮔﺎﻧﺔ ادﻟﻪ اﺷﺎره ﻛﺮده و ﺳﭙﺲ راﺟﻊ ﺑﻪ اﻗﺮار، ﺑﻴﻨﻪ و ﻗﺴﺎﻣﻪ ﻣﻮادي را ﻣﻄﺮح ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ, اﻣﺎ در ﻣﻮرد ﻋﻠﻢ ﻗﺎﺿﻲ در ﺑﺎب ﻗﺼﺎص ﺳﺨﻨﻲ ﻧﮕﻔﺘﻪ اﺳﺖ. ﻟﻜﻦ در ﻣﺎدة 501 ق.م.ا آﻣﺪه اﺳﺖ:\nﺣﺎﻛﻢ ﺷﺮع ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ در ﺣﻖاﷲ و ﺣﻖاﻟﻨﺎس ﺑﻪ ﻋﻠﻢ ﺧﻮد ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﺣﺪ اﻟﻬﻲ را ﺟﺎري ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻻزم اﺳﺖ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻋﻠﻢ را ذﻛﺮ ﻛﻨﺪ...\nو در ﻣﺎدة 311 ﻗﺎﻧﻮن ﻣﺬﻛﻮر ﻧﻴﺰ آﻣﺪه اﺳﺖ:\nﺣﺎﻛﻢ ﺷﺮع ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻃﺒﻖ ﻋﻠﻢ ﺧﻮد, ﻛﻪ از ﻃﺮق ﻣﺘﻌﺎرف ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮد, ﺣﻜﻢ ﻛﻨﺪ.اﮔﺮﭼﻪ دو ﻣﺎدة ﻓﻮق در ﺑﺎب ﺣﺪود آﻣﺪه اﺳﺖ، اﻣﺎ ﺑﻪ ﺣﺪود اﺧﺘﺼﺎص ﻧﺪارد, ﻟﺬا در ﻗﺘﻞ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻋﻠﻢ ذﻛﺮ ﺷﻮد و از ﻃﺮق ﻣﺘﻌﺎرف ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﺴﺘﻨﺪات ﻣﺬﻛﻮر ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻧﻮﻋﺎً ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﻋﻠﻢآور اﺳﺖ.\nﮔﺎه ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﻴﺎن دادﮔﺎﻫﻬﺎي ﺑﺪوي و ﻋﺎﻟﻲ در ﺧﺼﻮص ﻋﻠﻢآور ﺑﻮدن ﻣﺴﺘﻨﺪات اﺧﺘﻼف ﻧﻈﺮ وﺟﻮد دارد و دادﮔﺎه ﻋﺎﻟﻲ ﻗﺮاﺋﻦ ﻣﻮﺟﻮد در ﭘﺮوﻧﺪه را ﻋﻠﻢآور ﻧﻤﻲداﻧﺪ. از ﻟﺤﺎظ ﻧﻈﺮي از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺣﺼﻮل ﻋﻠﻢ ﺑﺮاي ﻗﺎﺿﻲ اﻣﺮي ﻣﻮﺿﻮﻋﻲ ـ و ﻧﻪ ﺣﻜﻤﻲ ـ و از ﻃﺮﻓﻲ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﻗﺎﺿﻲ اﺳﺖ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺑﻪ ﻗﺎﺿﻲ اﻳﺮاد ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﻋﻠﻢ او اﻋﺘﺒﺎري ﻧﺪارد, ﻳﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮان ﮔﻔﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺮاﺋﻨﻲ ﻧﻮﻋﺎً ﻣﻮﺟﺐ ﻋﻠﻢ ﻧﻤﻲﺷﻮد؛ زﻳﺮا ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﺆال ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ دادﮔﺎه ﻋﺎﻟﻲ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺣﺮاز ﻛﺮده ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺮاﺋﻨﻲ ﻧﻮﻋﺎً ﻋﻠﻢآور اﺳﺖ؟ ﺟﺰ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﺎن ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎر دروﻧﻲ ﺧﻮد ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻣﻲرﺳﻨﺪ؟ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﺗﻌﺪد ﻗﻀﺎت در دادﮔﺎﻫﻬﺎي ﻋﺎﻟﻲ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﻮد اﺣﺮاز اﻳﻨﻜﻪ اﻳﻦ ﻗﺮاﺋﻦ ﻧﻮﻋﺎً ﻋﻠﻢآور اﺳﺖ ﻗﺎﺑﻞ اﻃﻤﻴﻨﺎنﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.\nبرگرفته از «http://wiki.qom.ac.ir/index.php?title=اثبات_قتل(نكاتي_چند_در_مورد_ادلة_اثبات_قتل)&oldid=16703»\nاین صفحه آخرین‌بار در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۶ ساعت ۰۲:۰۶ تغییر یافته‌است.


ثبت موسسه خیریه در کرج | پایش\nخانه>> ثبت موسسه خیریه در کرج\nدر دنیای امروز بلاهای طبیعی، جاده ای، جنایت های قضائی، اعتیاد، مشکلات اقتصادی، تورم، مرگ و میرهای معمولی و غیرمنتظره منتهی به گسترش تماشایی در آمار نیازمندان جامعه گردیده است؛\nتا کنون مبادرات اداره های تأمین اجتماعی به منظور کمک و یاری به کودکان بی سرپرست در بیشتر کشورها به اندازه کافی نبوده است و تعادلی در بین آساینده ها و نیازها تعاملی مشاهده نمی شود، در این چنین شرایطی همراهی و یاری رسانی های مردمی عملی الزامی و دوری نا ناپذیر است. به همین علت موسسه ها و نهاد های خیریه و نیکوکاری در کرج به منظور انجام وظیفه های دینی و بشر دوستانه تشکیل و راه اندازی شده اند.\nثبت پایش در این مقاله برآنست تا در خصوص ثبت موسسه خیریه در کرج مطالبی را به متقاضیان محترم ارائه نماید.در صورت مواجه شدن با هر سوال و یا موردی با مشاوران و کارشناسان پایش در ارتباط باشید.\nمقصود از اداره های خیریه، نهاد ها و دایره های غیرانتفاعی، عام المنفعه وغیر سیاسی می باشد که توسط اشخاص حقیقی یا حقوقی تاسیس و راه اندازی گردیده ، و در عرصه ارائه خدمات اجتماعی به اشخاص، آسیب دیدگان اجتماعی، خانواده های نیازمند و محتاج و زنان سرپرست ،کودکان بی سرپرست وبد سرپرست و ... فعالیت کرده و جواز لازم را از موسسه بهزیستی اخذ کرده باشند وطبق مقررات و قوانین موسسه بهزیستی فعالیت کنند.\nانواع موسسات خیریه در کرج\nموسسه های غیر دولتی : به موسسه هایی گفته می شود که با انگیزه غیر سیاسی و غیر تجاری به دو شکل انتفاعی و غیر انتفاعی تشکیل و راه اندازی گردند.\nموسسه های غیر دولتی انتفاعی : موسسه هایی می باشند که سودآوری آن در میان اعضای خود و غیره است.\nموسسه های غیر دولتی غیر انتفاعی خیریه ای : به موسسه هایی گفته می شود که هدف آن سودآوری برای جامعه می باشد.\nهدف از تشکیل موسسه خیریه در کرج\nاهداف اساسی تشکیل موسسه خیریه را می توان در موارد زیر خلاصه کرد :\nالزام وجود مجموعه ای جهت گسترش قدرت تصمیم گیری، استعمال از قدرت همدیگر و خلق هم سویی به نسبت گرفتن تصمیم در رابطه با انجام کارهای خیریه.\nانتخاب و مشخص نمودن ساز و کار های استعمال ازقدرت مادی افراد فعال در عرصه بازار سرمایه در راستای حمایت و محافظت از نیازمندان.\nبرگزار نمودن ایده های یاری و کمک به نیازمندان به شکل فراهم شده.\nکمک و یاری به خلق زمینه ای مناسب به منظور خلق روحیه مسئولیت پذیری میان اعضای موسسه با عنایت به توان مالی مجموعه.\nعکس العمل و همکاری با اداره های غیر دولتی در زمینه هدف ها.\nراه اندازی صندوق های هدایا به منظور جمع آوری هدیه های نقدی و سهام و مصرف درامدهای به دست آمده از سرمایه گذاری ها در کارهای خیریه مطابق نظر وقف کننده.\nجذب کمک و هم دلی و همراهی نیکوکاران در سراسر و خارج از کشور در جهت یاری و کمک به محرومان و مستغعفان.\nمعرفی محرومان و محتاجان حقیقی ومعین نمودن تقدم نیاز آن ها با عنایت به معیار های کیفی و کمی.\nاعطای بورسیه های تحصیلی به دانشجویان و دانش آموزان محتاج و مستند و حمایت از طرح های دانشگاهی.\nتوانایی تکوین مکانی جهت تشکیل و راه اندازی جلسه های منظم و پی در پی برای برنامه ریزی مسئله ها و مشکلات مربوط.\nشرایط ثبت موسسه خیریه در کرج\n1.تبعه جمهوری اسلامی ایران داشته باشد.\n2.حداقل سرمایه اداره غیر دولتی غیر انتفاعی و خیریه ای 30 میلیون ریال و نهادهای غیر دولتی انتفاعی 60 میلیون ریال می باشد.\n3.بایستی اعضای هیات مدیره و مدیرعامل قبل از ان که پروانه تاسیس را اخذ نمایند شایستگی و سزاواری علمی،تخصصی داشته باشند.\n4.مدیر عامل موسسه می بایست حداقل دربردارنده مدرک تحصیلی دیپلم باشد و حضور حداقل دو نفر که دربردارنده مدرک کارشناسی مرتبط با فعالیت موسسه در اعضای هیات مدیره یاشد ضروری و الزامی می باشد.\nتبصره: جهت کارکنان بازنشسته یا بازخرید نهاد بهزیستی که حداقل دربردارنده مدرک تحصیلی دیپلم باشند 8 سال سابقه کار و جهت اشخاصی که دربردارنده مدرک کارشناسی غیر مرتبط هستند معادل مدرک کارشناسی 4 سال سابقه کار مرتبط شمرده می گردد.\n5.کلیه اعضای هیات مدیره، مدیرعامل و بازرسین اداره ها بایستی حداقل سن 23 سال تمام داشته باشند.\n6.بایستی سکونت گاهی به صورت ثابت و مناسب داشته باشند و این سکونت گاه باید مورد تایید بهزیستی استان باشد.\nمتقاضیان محترم در جهت کسب اطلاعات بیشتر در خصوص مزایای ثبت شرکت به مقاله آن مراجعه نمایید و اطلاعات لازم در این خصوص را کسب نمایید.


چند کاربرد جالب مایکروویو و مایکروفر که نمی دانید • مجله تصویر زندگی\nصفحه نخست » دانستنی » گوناگون » چند کاربرد جالب مایکروویو و مایکروفر که نمی دانید\nآشنایی با برخی کاربرد های جالب مایکروویو\nاز مزایای استفاده از مایکروویو می توان به صرفه جویی در زمان و کاهش زمان طبخ است. هم چنین از آب و روغن کمتری در پخت استفاده می شود.\nاین دستگاه به دلیل برخورداری از طراحی ویژه و مکانیسم استاندارد طبخ مواد غذایی به میزان زیادی می تواند در حفظ ویتامین و املاح مواد غذایی نقش موثر باشد به این صورت که گرما موجب از بین رفتن ویتامین های مواد غذایی نخواهد شد\nنکته مهم : به هیچ عنوان از ظروف فلزی استفاده نکنید. ظروف مناسب و مخصوص شیشه ای، سرامیکی یا پیرکسی انتخاب کنید.\nمایکروویو در گرم کردن مجدد غذا بسیار کارآمد است. مواد مغذی اساسی را در خود نگه می دارد و باعث خیس شدن غذا نمی شود. در حقیقت ، مایکروویوها در گرم کردن تقریباً هر نوع غذا بسیار عالی عمل می کنند.\nسبزیجات را جداگانه روی کباب پز قرار داده و بپزید. سیب زمینی را دو دقیقه و فلفل دلمه ای را یک دقیقه حرارت دهید. برخی دستگاه ها دارای موتور جوجه گردان برای کباب کردن جوجه هستند.\nپختن سریعتر سبزیجات\nدر مایکروویو می توانید سبزیجات را بدون آب بپزید. برای این منظور، یک لایه سبزیجات را در بشقاب پهن کنید. روی آن را با پلاستیک پوشانده و با حرارت بالا بپزید.\nزمان پخت سبزیجات ترد مانند قارچ، اسفناج، نخود فرنگی و … سی ثانیه و برای سبزیجاتی مانند هویج، ۴ دقیقه است.\nمایکروویو یکی از لوازم خانگی امروزی است که به دلیل کاهش زمان پخت یا گرم …\nبو دادن و برشته کردن\nمواد غذایی مانند آجیل، نان، نارگیل و … که می خواهید برشته کنید را به صورت یک لایه و پراکنده در بشقابی بریزید. یک دقیقه در مایکروویو بگذارید، سپس خارج کرده و بشقاب را تکان دهید. دو مرتبه دیگر این کار را تکرار کنید. در پایان هم اجازه دهید سرد شوند و سپس نوش جان کنید.\nکاربرد جالب مایکروویو در خیساندن حبوبات\nاستفاده از برخی حبوبات مانند لوبیا، نیاز دارد که آنها را یک شب قبل خیس کنید. با کمک مایکروویو می توانید زمان خیساندن آنها را کوتاه کنید. حبوبات مورد نظر را در کاسه ریخته و رویش آب با کمی نوشابه بریزید تا روی حبوبات را بگیرد. ده دقیقه با قدرت بالای دستگاه آن را حرارت دهید. سپس ۴۰ دقیقه در فر یا روی اجاق بپزید.\nنرم کردن مرکبات\nبرای اینکه بتوانید راحت تر آب مرکبات را بگیرید می توانید آنها را ۲۰ ثانیه در مایکروویو بگذارید تا نرم شده و آب بیشتری بدهند.\nبا تنظیم دستگاه می توانید سینه مرغ و ماهی را در مدت زمان کمی سرخ کرده یا بخارپز کنید.\nنرم کردن نان و شیرینی بیات\nنان یا شیرینی را تداخل کاغذی مرطوب بپیچید و چند دقیقه در مایکروویو بگذارید تا نم و گرم شود.\nاگر لازم شد در مدت زمانی کم یخ مواد غذایی منجمد را باز کنید، استفاده از مایکروویو ایده خوبی است.\nکاربرد جالب مایکروویو در به عمل آمدن خمیر\nخمیر را در ظرفی بزرگ قرار داده، رویش را بپوشانید و در مایکروویو قرار دهید. یک لیوان آب را در کاسه ای ریخته و پشت خمیر بگذارید. خمیر را ۳ دقیقه با کمترین درجه دستگاه حرارت دهید. سه دقیقه در مایکروویو بماند. سپس مجددا ۳ دقیقه حرارت دهید. بگذارید ۶ دقیقه در مایکروویو بماند.\nکاربرد جالب مایکروویو در نرم کردن عسل\nاگر عسل را در یخچال یا به مدت طولانی نگهداری کرده اید و سفت شده یا شکرک زده است، ۳۰ ثانیه تا ۱ دقیقه در مایکروویو قرار دهید تا نرم شود.\nمیوه ها را برش های نازک زده و در بشقاب بچینید. ابتدا با توان ۹۰۰ وات ۳ دقیقه حرارت دهید. از دستگاه خارج کرده و زیر و رو کنید. سپس دو دقیقه با توان ۶۰۰ حرارت دهید. تایم های دو دقیقه ای با توان ۶۰۰ وات را ادامه دهید تا آب میوه کشیده شود، سپس یک روز در محیط منزل خشک کنید.\nکاربرد جالب مایکروویو پخت سریع سیب زمینی\nبا چنگال سوراخ هایی در سیب زمینی ایجاد کنید. دو دقیقه در مایکروویو بپزید، سپس دو دقیقه از دستگاه خارج کنید. مجددا دو یه دقیقه در دستگاه حرارت دهید تا کاملا بپزد.\nضدعفونی کردن وسایل آشپزخانه\nپس از شستشوی وسایلی مانند تخته گوشت و اسکاج، آنها را به آب لیمو آغشته کرده و پک دقیقه حرارت دهید. اسفنج و اسکاج ظرفشویی را در کاسه آب و سرکه قرار داده و حرارت دهید.\nداخل ظرف مخصوص ماکروفر آب بریزید. تخم مرغ ها را داخل آن قرار داده و درش را ببندید. یک دقیقه دستگاه را با ۵۰ تا ۶۰ درصد قدرت روشن کنید تا تخم مرغ ها را عسلی شوند. اگر تخم مرغ کاملا پخته می خواهید قدرت مایکروفر را بیشتر کنید. در مایکروفر اول زرده پخته می شود و سپس سفیده.\nدرست کردن چیپس سیب زمینی\nسیب زمینی را پوست کنده و نازک برش دهید. با روغن زیتون، نمک یا هر ادویه ای که مایلید طعم دار کنید. یک لایه داخل ظرف بچینید. ۳ دقیقه داخل مایکروویو بگذارید. از دستگاه خارج کرده و پشت و رو کنید. سپس مجددا دو دقیقه حرارت دهید. حتما حواستان به سیب زمینی ها باشد که نسوزند.\nروی بشقابی یک دستمال کاغذی آشپزخانه قرار داده و کمی سبزی روی آن پهن کنید. بشقاب را داخل مایکروفر فرار داده و روی حداکثر قدرت و زمان یک و نیم دقیقه تنظیم کنید.\nهر ۱۰ ثانیه یکبار مایکروفر را باز کرده و سبزی را زیر و رو کنید تا حرارت بهتر به آنها برسد. با این روش ضمن اینکه در کمترین زمان ممکن سبزی خشک می شوند، رنگ آن سبز می ماند.\nدرست کردن کف شیر برای اسپرسو\nشیر ترجیحا کم چرب را در ظرفی در بسته ریخته و تکان ده ید تا کف کند. سپس ۳۰ ثانیه در مایکروویو قرار دهید تا کف آن دیرتر از بین برود.\nکاربرد جالب مایکروویو تهیه حلیم ذرت\nذرت و نمک و روغن زیتون را در ظرف مخصوص مایکروفر بریزید و ۲.۵ دقیقه با حرارت زیاد بپزید. کاسه را خارج کرده و هم بزنید. در صورت تمایل کمی شیر اضافه کنید. مجددا ۲.۵ دقیقه با حرارت زیاد بپزید.\nروش تمیز کردن مایکروویو با لیمو جالب نیست که فقط با داشتن یک لیمو میتوانید …\nتهیه مک اند چیز (ماکارونی و پنیر)\nماکارونی، نمک و آب را داخل کاسه مخصوص مایکروفر بریزید. با آخرین دمای دستگاه دو دقیقه بپزید. کاسه را خارج کرده هم بزنید و مجددا دو دقیقه در دستگاه حرارت دهید. این کار را تکرار کنید تا ماکارونی ها نرم شوند. اگر قبل از نرم شدن ماکارونی ها آب کاسه تمام شد، دو قاشق شیر یا آب اضافه کنید. شیر و پنیر را روی ماکارونی ریخته و دو دقیقه حرارت دهید تا پنیر آب شود.\nگرم کردن پماد، کرم و محصولات آرایشی\nبرای گرم کردن محصولاتی که در یخچال نگهداری می کنید، چند ثانیه در دستگاه حرارت دهید.\nکاربرد جالب مایکروویو در درست کردن پاپ کورن\nهنگام استفاده از مایکروویو به این نکات توجه کنید\n← اسم دختر امروزی و با کلاس | لیست اسم دخترانه خاص ایرانی، ترکی و… ← روش های دفع پشه ها در تابستان و دانستنی هایی درباره این حشرات موزی


بازی حماسه کارخانه Droids. بازی بازی آنلاین رایگان حماسه کارخانه Droids. دانلود بازی حماسه کارخانه Droids. بازی تیراندازی - ir.zxcgame.com\nتیرانداز جالب به نام حماسه Droids کارخانه، اجازه می دهد بازیکن را به شیرجه رفتن به جهان شگفت انگیز از جنگ بین droids.\n© sgames.org - بازی آنلاین رایگان حماسه کارخانه Droids () دانلود بازی بازی فلش حماسه کارخانه Droids برای. فراموش نکنید که این بازی به امتیاز دهی هستند حماسه کارخانه Droids و به اشتراک گذاری این بازی را با بهترین دوستان شما.\nبازی حماسه کارخانه Droids حاضر\nتوضیحات بازی: حماسه کارخانه Droids . تیرانداز جالب به نام حماسه Droids کارخانه، اجازه می دهد بازیکن را به شیرجه رفتن به جهان شگفت انگیز از جنگ بین droids. خراب کردن در مسیر خود را به عنوان مخالفان ممکن است، جمع آوری پاداش های بعد از آنها و معرفی خود را بهبود بخشد. با استفاده از فلش، ساقه و هدف را با ماوس و کلیک کردن.\nحماسه کارخانه Droids ( رای2, امتیاز ثانویه: 5/5)


زنان و زایمان | آیا «بحران میانسالی» واقعیت دارد؟\nمیانسالی اغلب نقطه عطفی در زندگی افراد محسوب می‌شود. الیوت ژاک، که واژه «بحران میانسالی» را در سال 1965 ابداع کرد، فکر می‌کرد بحران میانسالی نشانی از سر‌زدنِ آفتابِ مرگ است.\nمیانسالی و بحران آن اغلب نقطه عطفی در زندگی افراد محسوب می‌شود. مسیر تا قله کوه پیموده شده و منظره آنسو ناآرام است. همانطور که ویکتور هوگو می‌گوید: «چهل سالگی پیری دوره جوانی است، پنجاه‌سالگی جوانیِ دوره پیری.»\nمطالعات نشان می‌دهد اکثریت مردم به «بحران میانسالی» باور دارند و آن را واقعی می‌دانند و تقریباً نیمی از بزرگسالانِ بالای 50 سال مدعی هستند این بحران را داشته‌اند. اما آیا واقعا چنین چیزی حقیقت دارد؟\nتحقیقی که توسط مؤسسه کار، درآمد و مسکنِ ملبورن در استرالیا انجام شده است، نشان می‌دهد کمترین حد از رضایت از زندگی در سن 45 سالگی گزارش شده و اداره آمار استرالیا نیز سنین بین 45 تا 54 سالگی را غم‌انگیز‌ترین دوران زندگی افراد توصیف کرده است.\nنخست آنکه، نمی‌توان به‌آسانی گفت: بحران میانسالی دقیقاً در چه سنی رخ می‌دهد. مفهوم میانسالی بسیار کشسان است و با مسن‌تر شدن ما تغییر می‌کند. یک مطالعه نشان داد جوان‌تر‌ها تصور می‌کنند میانسالی از 30 سالگی آغاز می‌شود و تا 50 سالگی ادامه دارد؛ در‌حالیکه افراد بالای 60 سال، میانسالی را اواخر 30 تا اواسط 50 تصور می‌کردند.\nپاسخ یک مطالعه به این سؤال «خیر» است. این مطالعه نشان می‌دهد بحران‌های خود-گزارش‌شده به‌سادگی با افزایش سن رایج‌تر می‌شوند. بطور‌مثال، درحالیکه 44 درصد از افراد در دوران 20 سالگی در زندگی‌شان بحران‌هایی داشتند؛ 49 درصد از افراد در دوران 30 سالگی و 53 درصد در دوران 40 سالگی بحران گزارش کرده بودند.\nدر مطالعه دیگر، هر چه سن مشارکت‌کنندگان بالاتر می‌رفت، سنی که آن‌ها بحران میانسالی را گزارش می‌کردند نیز افزایش می‌یافت. افرادِ بالای 60 سال بحران‌های خود را در سن 53 سالگی تجربه کرده بودند؛ درحالی‌که افراد در دوران 40 سالگی، بحران خود را در سن 38 سالگی پشت سر گذاشته بودند.\nروانکاور، الیوت ژاک، که واژه «بحران میانسالی» را در سال 1965 ابداع کرد، فکر می‌کرد بحران میانسالی نشانی از سر‌زدنِ آفتابِ مرگ است. او نوشت: «مرگ، به‌جای آنکه مفهومی عمومی یا حتی رویدادی تجربه‌شده در مورد از دست رفتنِ یک فرد برای فرد دیگر باشد، یک مسئله شخصی است.»\nترس هستی‌شناسانه، سندروم خانه خالی یا استرس شغلی در اورانگوتان‌ها و میمون‌ها ناشناخته است. اما آن‌ها هم درست مانند عموزاده‌های انسانی خود سراشیبیِ میانسالی را احساس می‌کنند. یک مطالعه نشان داد شامپانزه‌ها در دوران 20 سالگی و اورانگوتان‌ها در دوران 30 سالگی پایین‌ترین خلق در طول عمر، کمترین حد از لذت در فعالیت‌های اجتماعی و کمترین حد از توانمندی در رسیدن به اهداف را نمایش می‌دهند.\nیک مطالعه که به شکل طولی و با ردیابی هزاران آمریکایی در بین سنین 41 تا 50 سال انجام شده است، نشان داد: این افراد با افزایش سن خودآگاهی بیشتری پیدا کرده و از شدت اختلالات عصبی‌شان کاسته شده بود.\nمطالعه دیگری که بروی نمونه‌هایی از زنان در سنین بین 43 تا 52 سال انجام شده بود نشان داد: این افراد تمایل داشتند با افزایش سن از شدت وابستگی خود و خود-انتقادگری‌شان کم کنند و اعتماد به نفس، مسئولیت‌پذیری و قدرت تصمیم‌گیری بیشتر از خود نشان دهند. این تغییرات ارتباطی با وضعیت یائسگی یا تجربه لانه خالی نداشت.


شماری از فعالان جامعه مدنی خواستار امضای فوری سند امنیتی شدند\nشرکت کننده گان نشست فعالان جامعه مدنی از حکومت و شورای ملی خواستند تا توافقنامهء امنیتی و دفاعی با امریکا هرچه زودتر امضا نمایند تا از این طریق آینده کشور تضمین گردد.\nیکی از این شبکهء ها مدنی موسوم به (راه نو) به روز سه شنبه در نشستی که با اشتراک برخی از اعضای ولسی جرگه و استادان پوهنتون در کابل برگزار گردید، امضای این سند را به منافع ملی کشور خواندند.\nداکتر نیلوفر ابراهیمی عضو ولسی جرگه گفت، هرگاه حکومت افغانستان با ایالات متحده امریکا روی امضای این سند به توافق نرسند بحران جدی اوضاع سیاسی و اقتصادی کشور را تهدید خواهد کرد:\n« اگر ما پیمان امنیتی را با تعریف وضعیت سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی که فعلاً داریم در نظر نگریم همه ما شاهد یک بحرانی که هرگز انتظار آنرا نداشتیم شاید شاهد باشیم. »\nاعضای شبکه "راه نو" در حالی روی امضای سند امنیتی و دفاعی با امریکا تاکید می ورزند که قرار است به همین منظور جرگه مشورتی، با اشتراک 2500 تن از بزرگان قومی و مقامات دولتی، از تمام کشور در 30 عقرب در کابل برگزار گردد.\nقرار است این جرگه، از 4 الی 7 روز دوام کند.\nاعضای شبکه "راه نو" از حساسیت های موجود در برابر امضای این سند ابراز نگرانی کرده می گویند، در صورتی که مواد این سند مورد تائید جرگه قرار نگیرد احتمال می رود که امریکا و متحدین اش از تمامی تعهداتی که در نشست های توکیو و شیکاگو برای افغانستان کرده بودند منصرف شوند.\nاین نگرانی فعالان مدنی در حالی صورت می گیرد که پیش از این جیمز گنگهم سفیر امریکا در کابل نیز گفت بوده که هرگاه این سند به امضا نرسد کمک کشور اش برای افغانستان آنصوری که توقع می رود دوام نخواهند داد.\nاعضای شبکه جامعه مدنی راه سبز، قعطنامه را که در آن روی اهمیت امضای این سند در آن تاکید شده بود نیز صادر کردند. در بخشی از قعطنامه که از سوی عباس نوری یکتن از اعضای این شبکه به خوانش گرفته شد آمده است:\n« نزدیک شدن به سال 2014 و خروج نیروهای بین المللی از افغانستان، مداخلات کشورهای همسایه در امور داخلی کشور ما افزایش یافته است آنان از طریق جاسوسان داخلی شان می خواهند مانع روابط دازمدت افغانستان با کشورهای قدرتمند شوند تا بتوانند بدون ممانعت منافع شانرا در داخل افغانستان دریافت کنند. قطع روابط با جامعه بین المللی در واقعیت رفتن به سوی یک جنگ داخلی است. »\nپیش از این برخی از حلقات در داخل کشور با امضای این سند مخالفت نشان داده از عواقب بد آن هشدار داده بودند.\nاما به شمول رییس جمهور کرزی شماری از مقامات حکومتی می گویند که هرگاه پیشرط های افغانستان در این سند از سوی امریکا مورد تائید قرار گیرد منافع ملی کشور به واسطه آن تضمین خواهد شد.\nبرقراری صلح و ثبات، ادامه کمک های دوامدار اقتصادی امریکا و حمایت واشنگتن از افغانستان به هنگام تجاوز از سوی کشور های همسایه، خواست های اساسی افغانستان می باشند.\nبا این همه برخی از کارشناسان افغان نیز امضای این موافقتنامه را در شرایط کنونی به نفع افغانستان می دانند.


سریالهای جذاب تلویزیونی که حتما باید در طول عمرتان ببینید! + ( قسمت دوم ) - مووی مگ\nفیلم رو خیلی دوست داشتم.. بازی باران کوثری ...\nاینکه ظلم به زنان از کشتن آنها میرسد به دختری ...\nمن تحت هیچ عنوانی طرفدار این خانوم نیستم ...\nواقعا مضخررررررف بود حیف پول مون که ریختیم ...\nنقد و بررسی فیلم مادران بد ( Bad Moms )\nبد نبود ولی باحال بود!\nهیات ملی نقد آمریکا بهترین فیلمهای سال 2019 را انتخاب کرد\nدفاع همسر سابق مهناز افشار از وی در مقابل اتهامات اخیر\nصحبت های رامبد جوان درباره ساخت فصل جدید « خندوانه »\nدر قسمت اول این مطلب به شما گفتیم که عصر حاضر را می توان عصر طلایی تلویزیون و سریال های تلویزیونی دانست. اگر شما همه به حوزه ی سینما و تلویزیون علاقه داشته باشید یا دستکم یکی از دوستان یا اطرافیانتان به این حوزه علاقمند باشد باید با این مسئله کاملاً آشنایی داشته و دریافته اید که همه از سریال ها و برنامه های تلویزیونی جدید و مهیج صحبت می کنند. بدون شک در یکی دو دهه ی اخیر تلویزیون رشد فوق العاده ای داشته و هر ساله بر کیفیت و کمیت برنامه های تلویزیونی افزوده شده است به طوری که می توان ادعا کرد سریال های تلویزیونی به رقبای سرسختی برای فیلم های سینمایی تبدیل شده و با توجه به برتری هایی که از لحاظ زمان پخش و سهل الوصول تر بودن به فیلم های سینمایی دارند بخش زیادی از مخاطبان دنیای جادویی فیلم را به خود اختصاص داده اند.\nبه گزارش مووی مگ به نقل از روزیاتو، بدون شک قضاوت در مورد سریال ها موضوعی شخصی بوده و ممکن است برخی یک سریال کمتر شناخته شده را به سریال های معروف ترجیح دهند. از این رو باید بگوییم که هر بیننده ای نیز مانند نگارنده ی این مطلب سلیقه و عقاید شخصی خود را دارد و ممکن است بسیاری از سریال هایی که در این لیست حضور ندارند از سریال های مورد علاقه شما باشند که به نظرتان جایشان در این لیست خالی است. از طرف دیگر شاید برخی از سریال های این لیست نیز مورد پسند برخی واقع نشود که امری کاملاً طبیعی بوده و نمی توان بر این نظرات خرده ای گرفت.\nمستندهای بسیار کمی پیدا می شود که بتوانند تاثیری همانند سریال مستند «بدشانس: زندگی و مرگ های رابرت دورست» (The Jinx: The Life and Deaths of Robert Durst) داشته باشند. دورست برای چندین دهه مظنون اصلی رشته ای از قتل ها بود اما علی رغم دوران طولانی دادگاه هیچ گاه به زندان فرستاده نشد. دورست که تخست تاثیر فیلم «تمام چیزهای خوب» (All Good Things) ساخته ی اندرو جرکی با الهام از زندگی او قرار گرفته بود رضایت داد که در یک مصاحبه ی ۲۰ ساعته با این کارگردان شرکت کند اگر چه تا آن زمان به هیچ گزارشگری چنین شانسی را نداده بود. ظاهراً اثر جرکی باعث شده بود که مدارک جدیدی در مورد پرونده دورست بدست آید. دورست یک روز قبل از پخش آخرین قسمت از این مستند به اتهام قتل درجه یک دستگیر شد.\nسریال دوستان یا strangers things چرا نیست؟؟\nجای سریال دکتر هاوس خالیه


چطور از روی ویدیوی آیفون عکس با کیفیت بگیریم؟ | مجله خبری دیتاسنتر من\nخانه/اخبار آی تی/چطور از روی ویدیوی آیفون عکس با کیفیت بگیریم؟\nچطور از روی ویدیوی آیفون عکس با کیفیت بگیریم؟\nشاید برای شما هم پیش آمده باشد که بخواهید از ویدیویی که با آیفون گرفته‌اید یا لایو فوتو (Live Photos)، عکس بگیرید اما نحوه انجامش را ندانید. به همین دلیل می‌خواهیم در این مطلب نحوه عکس گرفتن از ویدیو آیفون و همچنین عکس لایو را به شما آموزش دهیم.\nلایو فوتو یا تصویر زنده، قابلیتی است که در آیفون و البته برخی گوشی‌های اندرویدی وجود دارد و ویدیوی کوتاهی در اختیارتان قرار می‌دهد. شما می‌توانید یک عکس از این لایو فوتو و همچنین ویدیوهای آیفون بگیرید. اینکار با اپ‌های شخص ثالث و حتی بدون آن‌ها هم امکان‌پذیر است.\nاین برنامه‌ها اگرچه چنین قابلیتی را در اختیارتان قرار می‌دهد، اما همانطور که می‌توان حدس زد با کیفیت یکسانی با تصاویر گرفته شده با دوربین مواجه نخواهیم شد. اگر می‌خواهید نحوه عکس گرفتن از ویدیو آیفون و همچنین عکس لایو را یاد بگیرید، تا پایان همراه دیجیاتو باشید. ابتدا اپ‌های مناسب اینکار را به شما معرفی می‌کنیم.\nGrab Picture یک برنامه ساده است که رویکرد پیچیده‌ای هم ندارد. این اپ به شما اجازه می‌دهد که ویدیو را به صورت تک فریم یا پنج فریم مورد بررسی قرار دهید. با اینکار، فریم مدنظرتان را راحت‌تر می‌توانید پیدا کنید. در ادامه تنها کافیست روی گزینه Save ضربه بزنید تا تصویر ذخیره شود.\nدر این برنامه به گزینه‌ای برای انتخاب کیفیت تصویر و فرمت آن دسترسی ندارید، بنابراین بدون هیچ دردسر و گشتن به دنبال گزینه‌ای مناسب می‌توانید تصاویر را با کیفیت فول اچ‌دی روی آیفون ذخیره کنید، هرچند شاید برخی کاربران به دنبال گزینه‌های پیشرفته‌تری باشند. حجم تصاویر نهایی معمولا کمی بیش از ۱ مگابایت است و جزئیات مناسبی هم دارند.\nGrab Picture برای ویدیوها کارایی دارد و نمی‌توان از آن برای لایو فوتو در آیفون استفاده کرد. برای دانلود این برنامه رایگان به این لینک بروید.\nاگر می‌خواهید فریم‌های خاصی را هم از ویدیوها و هم لایو فوتو جدا کنید، به سراغ اپ Frame Grabber بروید. این برنامه در مقایسه با گزینه قبلی کمی ویژگی‌های پیشرفته‌تری دارد. برای مثال می‌توانید سرعت حرکت فریم‌ها را تنظیم کنید و همچنین به سراغ یکی از فرمت‌های HEIC یا JPG بروید. علاوه بر این موارد، امکان انتخاب کیفیت هم وجود دارد که ۱۰۰ درصد، بالاترین کیفیت را در اختیارتان قرار می‌دهد.\nبا وجود چنین گزینه‌هایی، عکس گرفتن از ویدیو و لایو فوتو در آیفون با این برنامه بسیار ساده است. تنها کافیست پس از وارد کردن یک ویدیو یا لایو فوتو، فریم مدنظرتان را انتخاب کرده و روی گزینه Share ضربه بزنید.\nبا لمس گزینه ساعت در سمت راست پخش پایینی صفحه می‌توانید سرعت را تنظیم کنید. برای دسترسی به تنظیمات باید روی گزینه سه نقطه در بالای صفحه ضربه بزنید. تصاویری که با این برنامه می‌گیرید، رزولوشن فول اچ‌دی دارند و همچنین حاوی جزئیات مناسبی هستند. Frame Grabber را می‌توانید بطور رایگان از طریق این لینک از اپ استور اپل دریافت کنید.\nEasy Video to Photo\nاین برنامه عملکردی مشابه با گزینه قبلی دارد با این تفاوت که قابلیت بیشتری در اختیارتان قرار می‌دهد. برای مثال با استفاده از آن می‌توانید ۷ فریم را بردارید. برای اینکار یک فریم را انتخاب کنید و روی آیکون ۷x ضربه بزنید تا سه فریم قبل و بعد از آن را ذخیره کند.\nاین برنامه همچنین گزینه‌هایی برای انتخاب کیفیت تصویر و فرمت آن دارد. علاوه بر این، در زمینه حذف یا نگهداری داده‌های مکانی و زمانی هم اختیار عمل دارید. با حذف آن‌ها، دیگران از اینکه تصویر را در کجا و چه زمانی گرفته‌اید مطلع نخواهند شد.\nکیفیت تصاویر بسیار مناسب هستند، البته همانطور که می‌توان انتظار داشت با شفافیت و رزولوشن یکسان با عکس‌های گرفته شده با دوربین آیفون روبه‌رو نیستیم. با این حال اگر به دنبال اشتراک‌گذاری آن در شبکه‌های اجتماعی باشید، از کیفیتش راضی خواهید بود.\nاین برنامه رابط کاربری ساده‌ای دارد و تمام گزینه‌ها از طریق صفحه اصلی در اختیارتان قرار می‌گیرد. برای دانلود اپ Easy Video to Photo به این لینک بروید.\nعکس گرفتن از ویدیو آیفون\nدر بالا برنامه‌های مناسب چنین کاری را به شما معرفی کردیم، اما اگر علاقه‌ای به استفاده از اپ‌های شخص ثالث نداشته باشید، بدون آن‌ها هم می‌توانید از ویدیو یا لایو فوتو در آیفون عکس بگیرید. در این روش کیفیت تصاویر تفاوت چندانی با دوربین خود آیفون نخواهند داشت.\nعکس گرفتن از لایو فوتو آیفون\nیک عکس لایو را در اپ فوتوز باز کنید و روی آیکون ویرایش در گوشه سمت راست بالای صفحه ضربه بزنید. سپس آیکون دایره‌ای شکل کوچک در پایین صفحه را انتخاب کنید. با اینکار تایم لاین این ویدیوی کوتاه به نمایش گذاشته می‌شود.\nتنها کاری که باید انجام دهید، انتخاب فریم مدنظرتان است. روی گزینه Make Key Photo ضربه زده و در نهایت دکمه Done را انتخاب کنید.\nدر ادامه روی آیکون Share ضربه زده و گزینه Duplicate Photo و سپس Duplicate as Still Photo را انتخاب کنید. با همین چند قدم ساده به یک تصویر با رزولوشن بالا و باکیفیت از لایو فوتو آیفون دست پیدا می‌کنید.\nعکس گرفتن از ویدیو\nبرخلاف لایو فوتو، کار برای ویدیو به این سادگی‌ها نیست. با این وجود راه‌حلی برای گرفتن عکس از ویدیو بدون اپلیکیشن وجود دارد که آن، اسکرین شات است. برای اینکه بهتر بتوانید از ویدیو اسکرین شات بگیرید، آن را باز کرده و دوباره به سراغ بخش ویرایش بروید.\nدر بخش ویرایش بهتر می‌توانید فریم مدنظرتان را پیدا کنید. زمانی که در فریم مناسب بودید، از آن اسکرین شات بگیرید.\nدر ادامه اسکرین شات را ویرایش کنید و المان‌های اضافی را از آن پاک کنید تا یک عکس مناسب در اختیارتان قرار بگیرد.\nبرنامه فروش محصولات اپل در فروشگاه‌های ال‌جی به حالت تعلیق درآمد


چگونه آکنه را درمان کنیم- کرم راش پوشک دسیتین برای آکنه ,متخصصین پوست برای درمان جوشگاه های آکنه از روش های مختلفی استفاده می نمایند. به عنوان نمونه می توان از لیزر، تراشیدن پوست و لایه برداری (پیلینگ شیمیایی) برای صاف کردن جوشگاه های فرورفته نام برد.بهترین کرم پودرهای ایرانی و راهنمای تشخیص پوست - کلاغهمهم‌ترین قسمت در آرایش صورت استفاده از کرم پودر است. یک کرم پودر مناسب با رنگ و نوع پوست شما می‌تواند چهره‌ی شما را شاداب‌تر کند و به آرایش شما طراوت ببخشد. کرم پودرهای ایرانی در بیشتر موارد مناسب با جنس پوست ایرانی ...\nپس از شستشوی محل پوشک با آب ولرم و صابون مخصوص کودکان محل را با دستمال، خشک نمایید. مقدار کافی از کرم سوختگی کودکان سی‌گل را به قسمتی از پای نوزاد که در تماس مستقیم با کهنه یا پوشک است مالیده شود.\nپاک کننده - آکنه یار: درمان آکنه - درمان لک و جوش صورت ...\nپاک کننده مخصوص پوست های چرب و آکنه‌ای اسکین کد تومان 211,000 اطلاعات بیشتر پن سبیوم بایودرما\nکرم ضد آکنه جدیدی ساخته شده که در پاک‌سازی آکنه‌ها عملکرد بهتری داشته و نسبت به لوسیون‌های موجود، برخورد لطیف‌تری با پوست دارد. ... مسئله‌ای که برای افراد مبتلا به آکنه، مهم تلقی می‌شود.\nکرم‌های موضعی و دوری کردن از محرک‌ها، درمان‌های معمول این عارضه هستند. ... راش پوشک; ... داروهایی که برای درمان این بیماری‌ها مصرف می‌شوند شاید موجب بروز برخی عارضه‌های پوستی شوند، ازجمله:\npre：عمده فروشی در پوشک دندانه دار اسب آمازون انگلستانnext：پوشک بچه رایگان و فرمولار pdf


ترن هوایی رکوردار جهان در اوهایو | تورهای مسافرتی|راهنمای مهاجرت|تحصیل و گردشگری\nHome تور، تفریح وگردشگری گردشگری بین المللی تفریحات مهیج ترن هوایی رکوردار جهان در اوهایو\nترن هوایی رکوردار جهان\non: سپتامبر 30, 2019 In: تفریحات مهیجNo Comments\nامروزه یکی از هیجان‌انگیزترین تفریحات بشر ترن‌های هوایی هستند. افراد بسیاری عاشق ترن‌های هوایی هستند و برای چندین بار ممکن است سوار ترن شوند. بسیاری تفریح هیجانی با ترن هوایی را دوست ندارند به همین دلیل شهربازی ها در تلاش هستند با اضافه کردن پیچ‌ها و امکانات و ارتفاعات متفاوت ترن‌های جالبی را برای جلب توریست ها داشته باشند. در ادامه با سایت مهاجریست همراه باشید.\nپارک تفریحی سدار پوینت\nپارک تفریحی سدار پوینت (Cedar Point)، پایتخت ترن‌های هوایی، در اوهایو است که به افرادی که ترن هوایی‌ها را دوست ندارند وعده داده بود با افتتاح این ترن نظر خود را عوض خواهند کرد و جزو دوستداران ترن هوایی خواهند شد. ترنی که فقط در 2 دقیقه و 23 ثانیه می‌توانید آن را بپیمایید.\nترن هوایی والراون\nهنگامی که این ترن در تابستان 2016 افتتاح شد پارک سدار پوینت (Cedar Point) را به یکی از جاذبه‌های تفریحی اوهایو تبدیل کرد. بسیاری از سرتاسر آمریکا و از نقاط مختلف جهان با خرید بلیط هواپیما اوهایو خواهان دیدن و سوارشدن به آن هستند. این ترن که Valravn نام دارد با افتتاح و شروع به کار خود 10 رکورد ترن‌ها را شکست و بسیاری را ترغیب کرد تا با خرید بلیط هواپیما آمریکا به اوهایو سفر کنند. فقط نگاه کردن به آمار این ترن کافی است تا متوجه شویم چه چیز ترسناک و هیجان‌انگیزی در اوهایو افتتاح‌شده است. هرچند این ترسناک و هیجان‌انگیز بودن، خود عاملی است تا تمامی افرادی که به دنبال هیجان هستند با خرید بلیط هواپیما اوهایو هیجان کم‌نظیری را در زندگی خود تجربه کنند.\nسریع‌ترین ترن (75 مایل در ساعت)\nطولانی‌ترین ترن (3.415 فوت)\nبیشترین انحراف در ترن‌ها (3)\nبلندترین ترن، dive coaster، (223 فوت)\nبالاترین انحراف در ترن (165 فوت)\nبیشترین تعداد ترن هوایی بلندتر از 200 فوت در یک پارک تفریحی (5)\nطولانی‌ترین سقوط در ترن (214 فوت)\nبیشترین سواری در یک پارک تفریحی (72)\nبیشترین میزان مسیر موجود ترن در یک پارک تفریحی (60.110 فوت، 11.4 مایل)\nبالاترین میزان مسیر فولادی ترن در یک پارک تفریحی (52.125 فوت، 9.9 مایل)\nسقوط آزاد با ترن والراون\nطبق گفته سایت پارک سدار پوینت (Cedar Point)، شما می‌توانید پرواز خود با والراون (Valravn) را با خرید بلیط هواپیما اوهایو و رفتن به این پارک آغاز کنید. کافی است سوار این ترن 3 کابینه 24 مسافر شوید تا 223 فوت در زاویه 47 درجه به سمت آسمان پارک پرواز کنید. این پرواز تازه آغاز سفر است. سپس ترن سرعت خود را کم کرده و خیلی آهسته به لبه سقوط آزاد 214 فوتی نزدیک می‌شود و شما با ترس سقوط آزاد خود روبرو خواهید شد. طبق گفته جیسون مک کلار، مدیرکل پارک، ترن در این لبه 4 ثانیه توقف دارد، 4 ثانیه‌ای که می‌تواند تبدیل به طولانی‌ترین ثانیه‌های کل عمرتان شود. این ترن که هجدهمین ترن پارک سدار پوینت (Cedar Point) است بسیاری را متقاعد کرده تا با خرید بلیط هواپیما اوهایو و سوارشدن به این ترن تجربه‌ای ترسناک و هیجانی را به خاطرات خود بیفزایند.\nطبق گفته پارک سدار پوینت (Cedar Point)، شاید کمی حس ترس در شما با پرواز این ترن به آسمان ایجاد شود و میخواهید فریاد بزنید اما قبل از اینکه فرصت این کار را داشته باشید، این ترن به سقوط آزاد 214 فوتی می رود. این ترن ترسناک و پر استرس توسط بالیگر و مابیلارد (Bolliger & Mabillard) در سوئیس طراحی شده است. بی شک این ترن ترسناک است و آدرنالین خون شما را بالا میبرد بااین وجود تجربه یک‌بار سوارشدنش خالی از لطف نیست.\nTags: اوهایوترن هواییترن هوایی رکوردار جهانشهربازی


فراخوان برای پاسخ به دو سوال\nمحسن جلال پور / رئیس اتاق بازرگانی ایران\nرهبر انقلاب در ماه‌های گذشته، بارها اولویت اصلی کشور را مسائل اقتصادی اعلام کرده‌اند. رئیس‌جمهور بارها بر نقش و اهمیت بخش خصوصی در اقتصاد کشور تاکید کرده است. رئیس مجلس خبر داده که نمایندگان قصد دارند آیین‌نامه داخلی مجلس را بازبینی کنند تا شرایط برای حضور نماینده بخش خصوصی در صحن علنی و اظهارنظر درباره مسائل اقتصادی کشور فراهم شود. معاون اول رئیس‌جمهور نیز هفته گذشته، در چند اظهار نظر بر اهمیت نقش اتاق ایران در سیاست‌گذاری و سپردن امور به بخش خصوصی تاکید کرده است. اقتصاد ایران در پیچیده‌ترین دوران چند دهه گذشته به سر می‌برد و اقتصاددانان طیف‌های مختلف بیشتر از هر زمان دیگری معتقدند دور شدن دولت از بنگاه‌داری، تحکیم پایه‌های مالکیت و شفاف شدن قواعد بازی برای سپردن امور به بخش خصوصی لازم و ضروری است. بخش خصوصی از بازیگران متعدد، بزرگ و صاحب نفوذی تشکیل شده که در بخش‌های مختلف با یکدیگر رقابت می‌کنند. حال این پرسش مطرح می‌شود که حاکمیت چگونه می‌تواند در سیاست‌گذاری از بخش خصوصی بازی بگیرد در حالی که در این بخش هم، دیدگاه‌ها یکسان نیست و برای مشکلات مختلف اقتصادی، نسخه‌های گوناگون توصیه می‌شود؟\nپاسخ صحیح بخش خصوصی به این پرسش در شرایط کنونی بسیار اهمیت دارد و بیشتر از آن، وحدت رویه و اتحاد بیشتر و تشدید روحیه همکاری جمعی است که کنشگران و نظریه‌پردازان و نمایندگان بخش خصوصی باید آن را به نمایش بگذارند.\nاز آنجا که بخش خصوصی پس از چند دهه حاشیه‌نشینی، فرصت ابراز وجود مجدد و نقش‌آفرینی دوباره در اقتصاد ملی پیدا کرده است، حتما این گزاره را مد نظر قرار می‌دهد که هیچ چیز جز کار جمعی و تلاش برای رسیدن به یک هدف مشترک نمی‌تواند تامین‌کننده منافع همه فعالان این بخش باشد. از همه همکارانم در اتاق‌ها، روزنامه‌نگاران صاحب فکر، منتقدان و نظریه‌پردازان اقتصادی تقاضا دارم روی این موضوع تمرکز کنند. سوال این است که تشکل‌های بخش خصوصی و به خصوص اتاق ایران، در شرایط جدید اقتصاد ایران چه نقشی می‌توانند ایفا کنند؟ و اینکه بخش خصوصی را حول چه موضوعی می‌شود متحد و منسجم کرد؟


چرا اصولگرایان باید خرد و توسعه داوری را بخوانند؟ | نیو وبلاگ\nچرا اصولگرایان باید خرد و توسعه داوری را بخوانند؟\nنیو وبلاگ چرا اصولگرایان باید خرد و توسعه داوری را بخوانند؟\nاواخر شهریور خبر انتشار كتاب فیلسوف برجسته‌ی معاصر، استاد رضا داوری اردكانی، به نام «خرد و توسعه»۱، منتشر گردید.\nگویا اولین مطلب این كتاب، سرمقاله‌ی دكتر رضا داوری اردكانی برای شصت وچهارمین شماره‌ی نشریه‌ی فرهنگستان علوم (بهمن ماه 1396) با عنوان «خرد پیشرفت و توسعه» است. در زمان انتشار این مقاله، خلاصه ای از آنرا منتشر كردم و خبر انتشار آن در قالب «كتاب» مسرّت بخش بود.\nرضا داوری اردكانی بعد از عمری خردورزی فیلسوفانه در دهه‌ی نهم زندگی، شجاعانه، واقع بینانه و متواضعانه به نقد آراء و نظرات خود می پردازد و برای نمونه در مصاحبه ای، از\n-دوره‌ی پایانی و نه نقطه‌ی پایان۲ تمدّن غرب،\n-تعریفِ «توسعه نیافتگی» و جایگزینی آن با «غرب زدگی»،\n-برابر قرار ندادنِ غربِ متجدد با «نفسانیّت»۳،\n-تأكید بر تركیبِ اتّحادی و نه انضمامیِ جامعه،\n-تفكیكِ اعتماد به نفس و توهّمِ «همه توانی»،\n-توجّه به تفاوت امكان و شرایطِ امكان۴،\n-و توسعه نیافتگی و «زمان» می گوید.\nمهم تر از همه این كه این فیلسوف شهیر، امروز و در اثر اخیرش، از ضرورتِ «توسعه» می گوید و این كه توسعه اكنون صرفاً «یك انتخاب» نیست، و فقدان آنرا زمینه سازِ «پریشانی و فقر و بیماری و بی كاری و نومیدی و عصیان» می داند.\nاما ظاهراً غرب ستیزان هیچ علاقه ای به خواندن و شنیدن داوری و گفت وگو با او ندارند (نه مدّعیان و نظریه پردازانِ علوم انسانی اسلامی، و نه تهیه كنندگانِ برنامه هایی مانند «زاویه»، «راز» و «جهان آرا» و نه خطبای این جریان). آرمان گرایان متوهّم وطنی، یا توان فهم مدّعای داوری را ندارند، و صرفاً به نقد سطحی و تكه پاره‌ی خود از غرب دل خوش اند، یا قوّتِ هماوردی با او را در خود نمی بینند.\nاگر آرمان گرایانِ تندوتیزِ كنونی كه بر الگوهای بومی، تركیبی، من درآوردی، بزك شده(اما همچنان غربی)، و... اصرار دارند، هوش بهر و خردورزی و ژرفای اندیشه‌ی داوری را داشته باشند، شاید امروز «داوری»، فردای آنان باشد، اما دیر....\nبرای كسانی كه این كتاب را نخوانده اند، شاید این جمله‌ی استاد، انگیزه بخش باشد: سخن سرایی درباره‌ی «جهانی متفاوت با جهانِ تجدد» در پسِ ظاهر موجّه اش، «هیچ مضمون، باطن و ضامنی برای تحقق» ندارد، بخصوص كه «صاحبانِ آن نسبت به پریشانی و فسادِ شایع و فقدانِ چشم اندازِ آینده، هیچ حساسیتی نشان نمی دهند»، ... «هر راهی از جایی آغاز می گردد و از هر جا به هر جایِ وهمی دیگر نمی توان پرید». ۱ - كتاب «خرد و توسعه» تألیف دكتر رضا داوری اردكانی در شهریور ۱۳۹۷ در ۳۷۰ صفحه توسط انتشارات سخن به چاپ رسیده است.\n۲ - فریب لفظ «پایان» را خوردم و توجه نكردم كه «پایانِ تاریخ» مثل آخر زندگی انسان نیست و چه بسا پایانِ یك دوره‌ی تاریخی یا دورانِ پایانی یك تاریخ، قرن ها طول بكشد.\n۳ - چهل سال پیش سهوی كردم و غربِ متجدد را «نفسانیّت» (یعنی ظهور انسان بعنوان سوژه و موجود متصرف و همه كاره در جهان) خواندم. این لفظ، چنین معنایی را افاده نمی كرد و طبیعی بود كه خواننده تعجب كند كه چه صفت بدی به جهانِ «علم» و «تكنولوژی» و «آزادی» داده ام. غرب به طوركلی و مخصوصاً غربِ جدید، جهانِ «فلسفه» و «هنر» و «علم» و «تكنولوژی» است و این ها را به نفسانیّت به مفهوم روان شناسی و اخلاقی آن نمی توان بازگرداند. غربِ جدید یكسره شوم و پلید نیست، بلكه از ابتدا جهانی پُر از تضادها و تعارض های پنهان و آشكار بوده و به تدریج تعارض های پنهان آن قدری آشكار شده است.\n۴ - گذر از تاریخ غربی و بنای نظمی دیگر را ممكن می دانم و در جوانی آنرا بسیار نزدیك می دانسته ام، اما اكنون بیشتر به «شرایط» این امكان می اندیشم و كار اهل فلسفه اندیشیدن به «شرایطِ امكان» امور و دگرگونی هاست. پس اگر «امكان» را به مفهوم «امكان خاص» بگیرید، هر جهان بشری، امكان دارد.\nتگهای خبر: تكنولوژی , جهان , هوش


کوکا 🔥 چهره ها بیوگرافی و عکس های جدید اد شیران و نامزدش چری سیبورن +...\nبیوگرافی و زندگی نامه اد شیران\nعکس اد شیران\nاد شیران یا اد شیرن با نام اصلی ادوارد کریستوفر شیرن به انگلیسی Ed Sheeran در 17 فوریه 1991 در هالیفکس، یورکشایر غربی انگلیس متولد شد.\nاد شیران و تیلور سویفت\nاد در سن چهار سالگی در کلیسای محلی آواز خواندن را شروع کرد، در زمان مدرسه گیتار زدن را یاد گرفت و از سن 20 سالگی شروع به نوشتن آهنگ کرد.\nآهنگ ها و آلبوم های اد شیران\nدر سال 2004 اولین آهنگ خود با نام اسپینینگ من را منتشر کرد و به دنیای خوانندگی وارد شد.\nاز آلبوم های معروف او می توان به جمع (+) در سال 2011، ضرب ( X ) در سال 2014 و تقسیم (÷)در سال 2017 اشاره کرد.\nفیلم ها و سریال های اد شیران\nاد شیرن بازیگری را از سال 2014 آغاز کرد، از فیلم ها و سریال های معروف او می توان به فصل هفتم سریال گیم اف ترونز، خانه و دوری، بچه بریجت جونز و سیمپسون ها اشاره کرد.\nآهنگ بلند بلند فکر در 2016 برنده جایزه گرمی آهنگ سال و بهترین اجرای تک نفره پاپ شد، آهنگ بخوان در چارت های اسکاتلند، استرالیا، نیوزلند و بریتانیا در رتبه اول و در چارت های کانادا، فرانسه، آلمان و سوئیس جز ده ترانه اول قرار گرفت.\nاو تاکنون جاویز زیادی به دست آورده است؛ آهنگ شیپ اف یو 12 هفته رتبه ی اول جدول 100 آهنگ داغ بیلبورد را از آن خود کرد و موزیک ویدئوی شیپ اف یو در طی 9 ماه بیش از 2.3 میلیارد بازدید در یوتیوب به دست آورد.\nاد در سال 2012 با خواننده و ترانه سرای اسکاتلندی نینا نسبیت دوست شد، این دو در سال 2015 از هم جدا شدند و پس از او با دوست دوران بچگی خود چری سیبورن رابطه برقرار کرد، این دو در سال 2018 با هم نامزد شدند.\nاد شیران 60 تاتوی رنگی (خالکوبی) بر روی بدنش دارد.\nاد شیران و نامزدش چری سیبورن\nاد شیران و تیلور سویفت دوستان نزدیک هم هستند.\nبرای همه ی گیتار هایی که دارد اسم انتخاب کرده است.\nبرادرش در روز تولد به او یک عروسک باربی هدیه داده بود.\nدر سال 2013 توسط مجله ی جی کیو به عنوان یکی از بد لباس ترین خوانندگان هالیوود انتخاب شد.\nجیمی فاکس بازیگر مشهور هالیوود او را کشف کرد.