دینامیسم آفرینش | محبت نزد ادیان و فلاسفه\nبدون امتیاز 686 بازدید اشتراک گذاری\nهل الدین الاالحب (حدیث اسلامی) آیا دین غیر از محبت چیزی است؟\nنهال دوستی بنشان که کام دل ببار آرد درخت دشمنی بر کن که رنج بیشمار آرد\nیک عقل صحیح و درست خدمتی را خواهد کرد که نه یک پدر و نه یک مادر و نه یک خویش می‌کنند.\nبودائیسم ـ دهاماپادا\nیک نفر جوان هنگامی که در خانه است باید نسبت به پدر و مادر و در خارج نسبت به بزرگتران با محبت و احترام باشد، بایستی مشتاق و درستکار باشد. بایستی محبت او نسبت به همه جوشان بوده و دوستی نیکو را در خود پرورش دهد.\nکنفوسیوس ـ آنالکتها (1)\nلائوتان از کنفوسیوس پرسید: منظور شما از نیکوکاری و درستی چیست؟ کنفوسیوس گفت: «منظور این است که در عمیق‌ترین باطن قلب خود نسبت به همه چیز محبت روا داریم، همه مردمان را دوست بداریم و سخت از افکار خودخواهانه بپرهیزیم. این است ماهیت نیکوکاری و درستی.» در جایی که محبت باشد جدائی نیست.\nبا همه به مدارا و حسن سلوک و محبت رفتار کن\nدین تائو (کان ینگ یین)\nخوان به قول درجایی که محبت باشد بهتر است از گاوپرواری که با آن عداوت باشد.\n(کتاب امثال سلیمان نبی 15)\nای حبیبان یکدیگر را محبت بنمائیم زیرا که محبت از خدا است و هر که محبت می‌نماید از خدا مولود شده است و خدا را می‌شناسد و کسی که محبت نمی‌نماید خدا را نمی‌شناسد زیرا خدا محبت است.\nرساله اول یوحنای رسول باب چهارم\nفرق است میان آن کسی که عملی از روی تمایل طبیعت انجام می‌دهد و آن که برای ادای تکلیف احترام به قانون می‌کند، اولی حظ نفس برده و دومی ادای وظیفه کرده است.\nظهور نیکی در اشخاص تجلی و نمایش ذات حق است و ذات حق منشاء درستی اخلاق و کردار است.\nیوهان گتلیپ فیخته\nشفقت بسیار خوب و بنیاد اخلاق می‌باشد، اما سعادت و آزادی تام در سلب کلی اراده و خواهش است.\nترقی نوع انسان بسته به میزان غلبه جنبه انسانی بر جنبه حیوانی است. هنوز حس خودپرستی در مردم غالب است و مدار امر بر زد و خورد و جنگ و جدال است.\nبزرگترین کمال که موجودات جاندار در سیر تحولی و تکاملی به آن رسیده‌اند پدید آمدن عواطف و احساسات قلبی\nاست که در انسان به وجود آمده است و انسان اگر می‌خواهد حیوان نباشد باید رحم و مروت و کرم و شجاعت و نوع پرستی و خیرخواهی را در خود بپرورد.\nچون در تکامل زندگی باید کثرت به وحدت برسد مردم باید به معاشرت زندگی کنند و تا حدی دست از خودخواهی بردارند و رعایت حال دیگران را کنند. هر فردی باید خوشی دیگران را هم بخواهد.\nخودپرستی حق است و شفقت ضعف نفس و عیب است. حالا که خوب یا بد به‌دنیا آمده‌ام باید از دنیا متمتع شوم هر چه بیشتر بهتر. برای حصول این امر اگر هم بی‌رحمی و مکر و فریب و جدال و جنگ لازم آید انجام می‌دهم. آن چه مزاحم و مخالف این فرض است اگرچه راستی و مهربانی و فضیلت و تقوی باشد بد است.\nخودخواهی از آن جهت بد است که غالب مردم برتری که برای خود نسبت به‌دیگران قائلند در تحصیل مال یا جاه یا\nلذت ها است.\nعلم، انسان را دانشمند می‌کند ولی آدم نمی‌کند.\nمی‌گویم: محبت یک نیرو و لطف الهی و نعمت عظیمی است که خداوند متعال در نهاد بشر به ودیعت گذارده است. حال که چنین نعمت و عطیه بزرگی در اختیار ما قرار گرفته چرا نبایستی نخست اهمیت و عظمت آن را درک کرده و شعار خود قرار دهیم و با تمام افراد بشر در سراسر جهان محبت و برادری ورزیم و از این عطای الهی بهره برداری کامل کنیم. وظیفه ما ایجاب می‌کند که نخست این محبت را در اطراف خود به‌کار اندازیم و سپس رفته رفته تا آنجا که بتوانیم و روابط ما ایجاب کند نسبت به سایر افراد بشر و مخلوقات جهان این موهبت را بکار بریم.\nشما وقتی به یک کارخانه بزرگ قدم می‌گذارید هزاران اجزاء آن را از میله چرخ، پیچ و قطعات و ساقه‌ها و زبانه‌ها و خلاصه هر چه در ماشین‌ها هست همکار و همراه و موافق یکدیگر می‌یابید. ممکن نیست یک پیچ یا میله از ماشین برخلاف سیاست و مصلحت سایر قطعات کار کند و اگر چنین باشد ماشین لطمه خواهد خورد، چنان که اگر قطعه‌ای از آن پولادها را به میان دندانه‌های چرخ بیندازید ماشین را صدمه خواهد زد.\nما که در چنین عالمی زندگی می‌کنیم چه وظیفه داریم؟ آیا سزا است که با هم نوعان خود که هر کدام قطعات و اجزائی از این دستگاه عظیم‌اند از در مخالفت و دشمنی درآئیم و مانع کار آنها شویم و به جای همکاری و مودت سدی در راه پیشرفت دیگران بسازیم.\nآیا شایسته است به جای هم فکری و محبت از در عداوت و دشمنی درآئیم و کوس مخالفت و عناد و ضدیت را بنوازیم؟\nدو گنجشک بر روی درخت بر سر یک طعمه و یا یک عشق با یکدیگر نزاع می‌کنند و قدری بر سر و روی هم نوک می‌زنند ولی پس از مدت کوتاهی این نزاع برطرف شده و دوباره مانند دو دوست قدیمی پهلوی یکدیگر خزیده و هر یک خود را با حرارت دیگری گرم می‌سازد و اصلا یادی از آن اختلاف کوچک در مغزش باقی نمی‌ماند. آیا ما از یک گنجشک ضعیف‌تریم؟\nآیا صلاح است که بین دوستان که مدت ها با یکدیگر یار و رفیق و هم پیمان و همراه بوده‌اند چنان اختلافی پدید آید که از یکدیگر جدا شوند و اثری از آن دوستی و محبت باقی نماند؟\nآیا درست است که بین یک خانواده که بایستی مظهر و نمونه اتحاد و اتفاق و دوستی و محبت باشد کدروت‌ها و نقارهایی پیش آید که موجب جدائی و بریدگی آنها شود؟\nآیا صلاح است که بین همسایگان یک محل که منافع مشترک با یکدیگر دارند و صلح و صفا و هم‌زیستی آنها زندگی را بر همه افرادشان شیرین تر می‌سازد جنگ و نزاع و محیط دشمنی و کینه به وجود آید؟\nآیا درست است که بین افراد یک شهر که در یک محل زندگی کرده و از مزایای مشترکی بهره می‌برند و احتیاج به همکاری در امور خود دارند دو دستگی و اختلاف و نزاع افتد به طوری که شیرازه کارها از هم بپاشد؟\nحاصل این جنگ‌ها و نفاق‌ها جز از بین بردن آبادی‌ها و ایجاد خرابی و ویرانی و بدبختی چیز دیگر نخواهد بود\nآیا معقول است که افراد یک کشور که یک واحد یگانه و نماینده وحدت هستند به جای این که پیوندهای هم‌فکری و هم‌آهنگی و همکاری را روز‌به‌روز به نفع مشترک خود محکم‌تر سازند به دشمنی و کینه و مخالفت و عداوت با یکدیگر پرداخته راه نفاق به پیمایند و بر علیه یکدیگر دسته بندی نموده و میان طبقات و اصناف و گروه‌های مختلف دیوار جدائی برکشند و روز‌به‌روز این شکاف را عمیق‌تر سازند و راه صلح و آشتی و همکاری را بر روی هم ببندند؟\nبا یک بمب اتمی عدۀ بی شماری از موجودات زمینی، هوائی و آبی و نباتات و حیوانات مختلف از بین می‌رود\n(به نقل از "Global Issues" در سال 2012 بودجه نظامی جهان به بیش از 000/000/000/700/1 رسید )\nآیا این بهتر است یا آن که تمام افراد کشور اعم از هر شغل و مقام و حرفه و وظیفه دست اتحاد و همکاری با هم داده در راه ترقی و تعالی و عظمت کشور که هدف مشترک همه آنها است با یک محبت، صمیمیت و برادری کامل بکوشند و اقدام کنند.\nآیا صلاح است که بشر به جای این که با اختراعات و اکتشافاتی که محصول فکر و الهام و تقدیر است در راه توسعه رفاه و آسایش و ترقی هم نوعان خود بکوشد از وسائلی که به وجود آمده برای تخریب آبادانی‌ها و کشتن عده بیشماری از هم نوعان سوء استفاده کند؟\nآیا در این عالم وحدت که همه موجودات با یکدیگر همکاری می‌کنند و با هم پیوند دارند و کار آنها در هر احوال وابسته به یکدیگر است صلاح است بشر به جای این که از این عالم وحدت بهتر استفاده کند باعث پراکندگی شده و وسائلی به‌کار اندازد که در یک مدت کوتاه عده بیشماری از موجودات زمینی و هوائی و آبی و نباتات و حیوانات مختلف و جانداران مرئی و غیر مرئی را از بین ببرد؟\nآیا عقل سلیم حکم می‌کند که اجزاء یک دستگاه موزون به جای همکاری و کمک به سایر قطعات آن دستگاه به دشمنی و مبارزه با آنها بپردازند؟\nبدن شما مرکب از میلیاردها سلول و گلبول و یاخته و اجزاء مختلفه است که دائم در حال فعل و انفعال هستند ولی ماحصل عمل آنها هر چه باشد یک امر واحد است و آن نگاهداری و ادامه زندگی و سلامت شما است. آیا نمی‌خواهید که سلول‌های بدن شما همگی با محبت و اتفاق و اتحاد در راه این هدف مشترک بکوشند؟ آیا راضی هستید که مبارزه و دشمنی در داخل بدن شما چنان وسعت گیرد که سلامت و تعادل بدن از بین برود و شما را به دیار مرگ و اضمحلال بکشاند؟\nهمکاری میلیاردها از سلول‌ها و اجزاء بدن شما باعث نگاهداری سلامت و قدرت جسم شما است\nاین نکته بسی روشن است که هرگاه بین اجزاء سلول‌های کالبد، اختلافی پدید آید سلامت بدن ما دچار اضمحلال خواهد شد و هرگاه صلح و صفا بین آنها جاری بود سلامت و شادابی کالبد تأمین است. جامعه نیز همین حال را دارد. اگر افراد آن با هم متحد و صمیمی و همکار باشند و با هم آهنگی و صفا و مهر به انجام وظایف خود پردازند پیکره اجتماع سالم است و هرگاه برخلاف درصدد دشمنی و نزاع و اختلاف برآیند جامعه نیز لطمه خواهد دید.\nهرگاه دینام بدن انسان یا هر ماشینی تعادل و نظم نداشته باشد تمام بدن لطمه خواهد دید و ماشین از کار می‌افتد و اگر دینام بدن یا عالم خوب کار کند تمام پیکر آن منظم و عالی به گردش و حرکت و انجام وظیفه خود خواهد پرداخت.\nمی‌گویم: دانش و دین که به‌منزله نیروی مثبته دینام عالم است هرگاه با تعادل کار کردند یعنی دانش درست تجلی نمود و تلفیق آن با دین درست انجام گرفت1 همه کارها منظم خواهد بود و افکار بشر نیز به‌خوبی کار خواهد کرد و هرگاه این دینام از میان رفت و رخت بر بست عالمی در بین نیست. این نکته را در ضمن کتاب با تفصیل بیشتری خواهید دید. باید دانست که این نیرو وسیله هم لازم دارد که همان اتم است و بعداً بیان خواهد شد.\nدانش است که این مطلب را تشخیص می‌دهد و اگر دانش نباشد عالم هم نخواهد بود. از این روست که می‌گویم دانش و دین به منزله نیروی مثبت دینام عالم است و حتی اگر برای حق‌تعالی دانش قائل نباشیم نمی‌توانیم وجود حضرتش را هم قبول کنیم و ناچاریم بگوئیم خدای بی دانش، خدا نیست.\nدر یک دستگاه کوچک مثل ساعت هرگاه چرخ ها و دنده‌های آن با نظم و همکاری انجام وظیفه کنند ما به‌خوبی می‌توانیم از این ساعت استفاده کنیم و هرگاه علتی به وجود آید که در همکاری آنها اختلال تولید کند نتیجه مطلوب از کار ساعت به دست نمی‌آید.\nدستگاه جامعه نیز مشمول همین قاعده است و هرگاه افراد آن خوب انجام وظیفه نموده و همکاری را با محبت و برادری مطابق موازین دین و دانش انجام دادند و می‌گوئیم دینام این جامعه بسیار خوب است و ماشین آن کاملا منظم کار می‌کند و چون از روی دانش کارکرده و از روی دانش به وجود آمده محیطی که در این جامعه حکم‌فرما شده پاره شدنی نیست.\nاکنون که روشن شد دانش دینام عالم است و چون این موضوع با تفصیل و شرح لازم برای خوانندگان گرامی در این کتاب بیان می‌گردد احتیاج به بسط بیشتری در مقدمه نخواهد بود.\nدین از تراوشات مختصر دانش و جزء دانش بشمار می‌رود. (مؤلف)


روش‌های ست کردن ریموت درب اتوماتیک | مقالات\nست کردن، کپی کردن و پاک کردن ریموت درب اتوماتیک\nپس از آن که درب‌های قدیمی جای خود را به در‌ب‌های اتوماتیک امروزی دادند، کم کم حس امنیت و آرامش به زندگی انسان‌ها وارد شد. تکنولوژی پیشرفته‌ی این نوع درب‌ها بدین صورت است که قابلیت کنترل از راه دور را دارند و توسط ریموت‌کنترل‌ها هدایت می‌شوند. امروزه ریموت‌ها در انواع مختلف و در فرکانس‌های متفاوتی ساخته و دسته بندی می‌شوند و هر کدام در زمینه‌های مختلفی کاربرد دارند. ما در این صفحه قصد داریم در خصوص انواع ریموت درب اتوماتیک و روش‌های ست کردن، کپی کردن و پاک کردن آن‌ها صحبت کنیم.\nاجزای داخلی ریموت درب اتوماتیک و نحوه‌ی کارکرد ریموت کنترل\nریموت درب اتوماتیک مهم‌ترین وسیله برای باز کردن درب به شمار می‌رود. معمولا این دستگاه به صورت دکمه‌ای بوده و با باتری تغذیه می‌شود. این ابزار یا از طریق فرکانس رادیویی و یا از طریق بلوتوث عمل می‌کند. ریموت درب اتوماتیک همانند ریموت تمام وسایل الکترونیکی از قطعه‌ای به نام برد تشکیل شده است. روی برد قطعاتی مثل خازن، آی سی، مقاومت و ترانزیستور قرار گرفته است که در مدار بنا به عملیات مورد نظر قطع و وصل می‌شوند. در ریموت درب اتوماتیک صفحه کلیدی وجود دارد که از زیر به مدار بورد متصل است و با فشردن هر کدام از کلید‌ها، کاربر فرمان قطع و یا وصل مدار را صادر می‌کند و سیگنال‌های الکتریکی را می‌فرستد. به صورت متقابل دستگاه گیرنده امواج ارسالی از ریموت کنترل را گرفته و به برد می‌فرستد. اگر کد ارسالی از سمت فرستنده و گیرنده یکی باشد، بدین طریق فرمان لازم به برد ارسال شده و درب باز می‌شود. هر ریموت کنترلی دارای یک چراغ ال ای دی کوچک است که هنگام فشردن دکمه‌ی ریموت روشن و خاموش می‌شود.\nانواع مختلف ریموت درب اتوماتیک و روش‌های ست کردن، پاک کردن و کپی کردن آن‌ها\nیکی از انواع ریموت‌هایی که برای کد دهی انواع درب‌های اتوماتیک به کار می‌روند، ریموت درب اتوماتیک لرنینگ است. این ریموت‌ها با دو نوع فرکانس بسیار پر کاربرد 433 هرتز و 315 هرتز کار می‌کنند. برای تشخیص فرکانس کاری ریموت درب اتوماتیک کافیست پوشش پلاستیکی ریموت کنترل را باز کرده و به کریستال داخل آن دقت کنید. روی این قطعه، فرکانس کاری ریموت نوشته شده است. دقت به این نکته هنگام اضافه کردن یک ریموت جدید به ریسیور و یا کپی برداری از روی ریموت اصلی بسیار ضروری است. زیرا ریموت جدید باید هم فرکانس با ریموت‌های قبلی باشد. البته امروزه با حضور دستگاه‌های فرکانس یاب به راحتی می‌توان فرکانس کاری ریموت را فهمید. نحوه‌ی عملکرد این دستگاه بدین صورت است که اگر ریموت اصلی را در محل مشخص شده‌ی دستگاه قرار دهید و یکی از دکمه‌های ریموت را بفشارید، فرکانس ریموت روی مونیتور دستگاه مشخص می‌شود.\nبرای ست کردن ریموت‌های لرنینگ ابتدا باید در پوش پلاستیکی روی مدار کنترل که کنار درب اتوماتیک نصب شده است را بردارید. مدار کنترل دارای اجزایی مثل برد اصلی، فیوز، ترانس، مونیتور و ... است. پس از بازکردن درب دو دکمه مشاهده می‌کنید که روی یکی از آن‌ها LRN نوشته شده است. کافیست به مدت دو ثانیه این دکمه را بفشارید و سپس رها کنید. خواهید دید که چراغ شروع به چشمک زدن می‌کند و در حال شناسایی دستگاه جدید قرار می‌گیرد. حال اگر دکمه‌ی ریموتی که قصد کد کردن آن و افزودن به ریسیور را دارید بفشارید، می‌بینید که چراغ چشمک زن به صورت ممتد روشن و خاموش می‌شود که نشانه‌ی این است که ریموت جدید برای دستگاه تعریف شده و کد مربوطه در حافظه‌ی ریسیور ذخیره شده است. از این پس اگر به ریموت فرمان بدهید، کد برای ریسیور قابل دریافت بوده و درب باز می‌شود.\nدر ریموت‌های لرنینگ کد دهی به صورت ثابت است و تنوع کد‌هایی که ریسیور و ریموت را به هم ارتباط می‌دهد بسیار محدود است. به همین دلیل احتمال این که از روی آن‌ها کپی برداری صورت گیرد بسیار بالاست. برای پاک کردن کد از روی ریموت باید دکمه‌ی LRN را چند ثانیه نگه دارید و سپس رها کنید. با این کار شما تمامی اطلاعات ریموت‌های متصل به برد را پاک می‌کنید.\nریموت‌های هاپکینگ جزء انواعی از ریموت درب اتوماتیک هستند که فرکانس ارسالی به فرستنده طی هربار استفاده از دستگاه تغییر می‌کند. تغییر مداوم فرکانس ارسالی سبب شده است که این نوع از ریموت‌ها از امنیت بالاتری نسبت به دیگر انواع آن برخوردار باشند. طریقه‌ی ست کردن ریموت هاپکینک بدین صورت است که داخل دستگاه ریسیور شاسی لرن و یا دکمه‌ی کد را به طور لحظه‌ای بفشارید. پس از اینکه چراغ LED روشن شد دکمه‌ی ریموت را نگه داشته تا چراغ شروع به چشمک زدن کند. با این روش ریموت کد دار شده است. ریموت‌های هاپکینگ در انواع مختلفی مثل مدار بتا، سایلکس و موتورهای متفاوت بایوپی‌اس موجودند. برای مچ کردن انواع مختلف ریموت هاپکینگ باید دکمه‌ی لرن مدار فرمان را توسط آنتن خود دستگاه و یا یک شیء نوک تیز به صورت لحظه‌ای فشار داد و سپس دکمه‌ی A را روی ریموت نگه دارید تا شناسایی صورت گیرد. هنگامی که چراغ چشمک زن به صورت ممتد روشن و خاموش شد، عملیات کد دهی صورت گرفته است.\nاگر بخواهید کدی را از روی ریموت پاک کنید، باید دکمه‌ی لرن را حدود 10 ثانیه نگه دارید تا اطلاعات همه‌ی ریموت‌های متصل به ریسیور از بین برود. ریموت درب اتوماتیک هاپکینگ نسبت به ریموت‌های لرنینگ از امنیت بسیار بالاتری برخوردارند. با هر بار باز و بسته کردن درب کد ارسالی به گیرنده تغییر می‌کند و فقط گیرنده توانایی تشخیص آن را دارد. به همین دلیل در این نوع ریموت درب اتوماتیک احتمال کپی شدن تقریبا به صفر می‌رسد. در حالی که در ریموت کنترل‌های با کد دهی ثابت این احتمال وجود دارد که کد بقیه‌ی افراد با شما یکی باشد.\nبرای ست کردن و کد دهی ریموت‌های بلوتوثی با توجه به انواع مختلف آن کافیست ریموت بلوتوثی جدید را در کنار یک ریموت دیگر و یا پشت به پشت هم قرار دهید. باید دقت کنید ریموتی که قرار است کد از روی آن کپی شود فقط می‌تواند از نوع لرنینگ باشد. زیرا همان طور که گفتیم ریموت‌های هاپکینگ به هیچ وجه قابل کپی شدن نیستند. ریموت‌های بلوتوثی به راحتی ست می‌شوند. به همین دلیل امنیت بسیار پایینی دارند. از این نوع ریموت درب اتوماتیک معمولا در مواقعی که دسترسی به برد اصلی امکان پذیر نیست استفاده می‌شود.\nبرای پاک کردن حافظه‌ی ریموت‌های بلوتوثی با توجه به نوع ریموت باید روش خاصی را به کار برد. این روش‌ها برای همه‌ی ریموت‌های این نوع یکسان نیست. به عنوان مثال برای یک نوع خاص از آن کافیست دو دکمه‌ی A و B را به طور هم زمان نگه دارید. وقتی چراغ روی ریموت شروع به چشمک زدن کرد، ابتدا دست خود را از روی دکمه‌ی B بر داشته و چند ثانیه بعد دکمه‌ی A را نیز رها کنید. با این کار ریموت خام می‌شود. برای اینکه از پاک شدن ریموت درب اتوماتیک خود مطمئن شوید کافیست دکمه‌های آن را بفشارید. اگر چراغ آن روشن نشد به این معناست که درست عمل کرده‌اید. هم اکنون قیمت ریموت بلوتوثی در بازار حدود صد هزار تومان است.\nدر صورت گم شدن ریموت درب اتوماتیک چه کار باید کرد؟\nممکن است هنگامی که شما قصد خروج از درب اتوماتیک را دارید ناگهان متوجه شوید که ریموت شما گم شده است. در این مواقع چه باید کرد؟ شما در آن لحظه می‌توانید با استفاده از کلید خلاص کن، درب اتوماتیک را باز کنید و از محل خارج شوید. اما فراموش نکنید که این کار فقط باید به صورت موقت صورت گیرد و برای حفظ امنیت ساختمان لازم است که ریموت گم شده را غیر فعال کنید. این کار با کد دهی به کلید‌های جعبه فرمان صورت می‌گیرد. یکی دیگر از راههای غیر فعال کردن ریموت استفاده از کنترل پنل است که معمولا در سیستم‌های درب اتوماتیک پیشرفته یافت می‌شود و از طریق رمز فعال یا غیر فعال می‌شود.\nهمه‌ی شما بنا به نیاز ساختمان خود به امنیت بالا می‌توانید از انواع ریموت‌ها استفاده کنید. بدیهی است در مکان‌هایی که نیاز به امنیت بالا احساس می‌شود بهتر است از ریموت‌های هاپکینگ کد که قابل کپی شدن نیستند استفاده کرد. ریموت‌های لرنینگ نسبت به هاپکینگ از درجه‌ی ایمنی پایین‌تری برخوردارند. نصب این ریموت‌ها یک کار تخصصی بوده و نیازمند دانش نرم افزاری است. پس بهتر است برنامه ریزی مدار کنترل توسط یک فرد کارشناس صورت گیرد. در مقابل ریموت‌های بلوتوثی به راحتی قابل کپی شدن هستند و این کار به آسانی و بدون داشتن هیچ تخصصی صورت می‌گیرد. در نتیجه بهتر است برای حفظ امنیت ساختمان خود کلا این نوع ریموت را فراموش کنید.


روزنامه نگار: بن سلمان در همه‌جا بی‌ثباتی بوجود می‌آورد | خبرگزاری صدا و سیما\nکد خبر: ۳۰۳۴۶۱۹\nتاریخ انتشار: ۱۰ اسفند ۱۳۹۹ - ۲۳:۲۰\nروزنامه نگار آمریکایی گفت ولعیهد عربستان سعودی هرجا که می‌رود، بی ثباتی بوجود می‌آورد. او، نخست وزیر لبنان را ربود و جنگ یمن را به راه انداخت.\nبه گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صداوسیما به نقل از شبکه تلویزیونی سی ان ان، «نیکلاس کریستوف» ستون نویس نشریه نیویورک تایمز در گفتگو با این شبکه گفت: از جهات مختلف می‌توان به اقدام آمریکا در انتشار گزارش درباره قتل جمال خاشقچی نگاه کرد. تونی بلینکن وزیر امور خارجه آمریکا گفته است که سیاست خارجی آمریکا فراتر از یک نفر است، اما باید توجه داشت که گناه محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی، فقط قتل یک روزنامه نگار نیست که برای واشنگتن پست مطلب می‌نوشته است (جمال خاشقجی).\nوی افزود: محمد بن سلمان، هرجا که می‌رود، بی ثباتی بوجود می‌آورد. او، نخست وزیر لبنان را ربود که به حزب الله کمک می‌کرد. او عامل تحریک به بروز دعوا با قطر بود که به ایران کمک می‌کرد. او جنگ یمن را به راه انداخت و سبب شد بدترین بحران انسانی جهان در این کشور رقم بخورد. او به شهرت عربستان سعودی ضربه وارد کرده است.\nاصول ارزشی در این خصوص موضوعیت دارد و باید به آن توجه داشت. چگونه می‌توان مجازات‌هایی علیه عاملان قتل اجرا کرد، اما درباره آمران به قتل از چنین مجازات‌هایی چشم پوشی کرد؟ اما باید به منافع آمریکا نیز توجه داشت. ملک سلمان، پادشاه عربستان سعودی، از نظر جسمانی در وضع خوبی قرار ندارد.\nاو هشتاد و پنج سال سن دارد. محمد بن سلمان، در مسیر جانشینی او قرار دارد. اگر محمد بن سلمان پادشاه عربستان شود، برای حدود پنجاه سال آینده، احتمالا آمریکا با پادشاه محمد بن سلمان مواجه خواهد بود. البته قطعی نیست که محمد بن سلمان جانشین پدرش خواهد شد.\nاگر آمریکا تحریم‌هایی علیه محمد بن سلمان اعمال کند، پیامی به پادشاهی سعودی منتقل خواهد شد که چنین اقداماتی هزینه‌هایی به همراه دارد. همین مسئله می‌تواند بر تصمیم پادشاهی سعودی درخصوص جانشین ملک سلمان نیز تاثیر بگذارد. این مسئله برای مناسبات بلندمدت آمریکا و عربستان سعودی در فضای سیاسی واقعی، بسیار حائز اهمیت خواهد بود.


♥ ╬♥╬ ♥بانوی کربلا (حضرت زينب عليهاالسلام)♥ ╬♥╬♥ - صفحه 3\n12-10-1389, 23:59 Top | #21\nمـسلم كه مجروح و سر تاپاى خون آلود شده بود, به ديوارى تكيه كرد, اهل كوفه به گرد او جمع شـدنـد و امـان را تـايـيـد وتاكيد مى كردند.\nاسترى آوردند و مسلم را بر آن سوار كردند.\nآن گاه اسلحه اش را گرفتند.\nمسلم از اين كار به امان آن هابدگمان شد.\nمـسـلـم را نزد ابن زياد آوردند.\nابن زياد فرمان داد او را بربام قصر بردند و سرش را از پيكرش جدا كردند و تنش را از بالاى بام در ميان مردمى كه بيرون قصر جمع شده بودند بينداختند و رفيقش هانى را در بازار به دار آويختند.\nطـبرى , از كسى كه كشته شدن هانى را پس از شهادت مسلم به چشم ديده نقل مى كند كه هانى را كت بسته از زندان بيرون آوردند و او را به ميان بازار, در جايى كه گوسفند مى فروختند, بردند.\nهـانـى مـى گـفت : عشيره من مذحج كجاست , ولى امروز مذحجى براى من نمانده است ! مذحج كجاست ؟ آيا من به مذحج دسترسى دارم ؟! هنگامى كه ديد كسى او را يارى نمى كند, دست خود را كشيد و از بند بيرون آورده گفت : آيـا عـصـايى يا كاردى يا سنگى يا استخوانى پيدا نمى شود, كه بدان وسيله مرد از جان خود دفاع كند؟ راوى گفت : ناگهان بر سرش ريختند و دست هايش را محكم بستند و به او گفتند: گردنت را بگير تا سرت را جدا كنند.\nهانى به چنين سخاوتى راضى نشد.\nيكى از غلامان ابن زياد به او شمشير زد و كارگرنشد.\nديگرى شمشيرى زد و او را كشت .\nاهل كوفه ايستاده , تماشا مى كردند! اگـر نـمـى دانـى مـرگ چـيـست , در بازار به هانى و پسر عقيل بنگر, ببين دلاورى كه شمشير, رخـسـاره اش را تـكه تكه كرده , ودلاور ديگرى كه پس از آن كه كشتندش , تنش را از بالا به پايين انـداختند, پيكرى را مى بينى كه مرگ , رنگ آن را دگرگون كرده , وجوى خون را مى بينى كه از هـر سـوى روان اسـت .\nاگـر شـما خون خواهى برادرتان را نكنيد, روسبيانى هستيد كه به پشيزى تسليم شده اند.\nايـن حـوادث در كوفه رخ مى داد و اهل بيت در مكه نامه دليل راهشان , مسلم را مى خواندند, و از پيام كتبى او آگاه شده بودند كه از اهل كوفه براى حسين بيعت گرفته است , و مردم دور او جمع شـده , مـنـتـظر آمدن امام حسين هستند.\nحسين حركت كرد و قصد داشت كه با كسانش از مكه بيرون آمده به سوى عراق بشتابد, پيش از آن كه پيام ديگر از مسلم شهيدبرسد.\nپـيـام مـسـلـم از ايـن قـرار بـود كـه وقتى از جان خود نوميد شد, چشمانش پر از اشك گرديد.\nگوينده اى به او گفت : هر كه آن چه تو مى خواستى بخواهد, اگر چنين پيش آمدى برايش رخ دهد, نمى گريد.\nمسلم گفت : بـه خـدا, بـراى خـودم نمى گريم و براى كشته شدن نوحه گرى نمى كنم .\nولى گريه من براى كسان من است كه به سوى من مى آيند.\nگريه مى كنم براى حسين و اهل بيت حسين .\nسـپـس مـسلم روى به محمدبن اشعث (همان كه از جانب ابن زياد به مسلم امان داده بود) كرده چنين گفت : اى بنده خدا ! چنين مى بينم كه تو از زنده نگه داشتن من ناتوانى , آيا مى توانى از طرف خود كسى را به سوى حسين بفرستى كه اززبان من اين پيام را به حسين برساند, چون گمان مى كنم كه او و اهـل بـيـتش از مكه به سوى شما روان باشد ويا فردا روان بشود, و اين بيتابى كه در من مى بينى براى اين است .\nپيام مسلم به طورى كه مورخان مى گويند, چنين بوده كه , يكى برود و به حسين (ع ) بگويد: پـسر عقيل هنگامى كه به دست كوفيان اسير شده بود, مرا نزد تو فرستاد.\nاو صلاح نمى دانست كه شـمـا به اين ديار بياييد,زيراكشته خواهيد شد.\nو او گفت كه با اهل بيت خود بازگرديد, سخنان كـوفـيان , شما را گول نزند, اينان همان ياران پدرت هستند كه جدايى از آن هارا با مرگ يا كشته شدن آرزو مى كرد.\nاهل كوفه به تو دروغ گفتند و به من هم , وكسى كه به او دروغ گفته شد, راى ندارد.\nپسر اشعث براى مسلم سوگند ياد كرد كه اين پيام را براى حسين بفرستد.\nولى حسين منتظر نشد.\nبـلـكـه بـه هـمان پيام نخستين اكتفا كرد و روانه گشت .\nچقدر راست است شعرى كه حسين از گفته ابن مفرغ موقعى كه ازمدينه بيرون مى آمد, بر زبان آورد.\nوالمنايا يرصدننى ان احيدا, خطرات مرگ بار در كمين منند, مبادا از دسترس آن ها كناربروم .\n13-10-1389, 17:37 Top | #22\nمجلس عزاى حضرت زينب كبرى عليه السلام در شام و روضه خواندن ايشان\nپيش از اين بيان شد كه يزيد تغيير مسلك داد. به روايت ابى مخنف و ديگران ، وى امام زين العابدين عليه السلام را بين ماندن شام و حركت به سوى مدينه مخير نمود. آن حضرت به پاس تكريم عليا مخدره زينب عليه السلام فرمود: بايستى در اين باب با عمه ام زينب عليه السلام صحبت كنم ، چون پرستار يتيمان و غمگسار اسيران ، اوست . يزيد از اين سخن بر خود لرزيد. چون آن حضرت با زينب كبرى عليه السلام سخن در ميان نهاد، فرمود: هيچ چيز را بر اقامت در جوار جدم رسول خدا صلى الله عليه و آله اختيار نخواهم كرد، ولى اى يزيد بايستى براى ما خانه اى خالى بنمايى كه مى خواهيم به مراسم عزادارى بپردازيم ، زيرا از هنگامى كه ما را از جسد كشتگان خود جدا نمودند نگذاشته اند كه بر كشتگان خود گريه كنيم ، و بايستى هر كس از زنان كه مى خواهد بر ما وارد بشود كسى او را منع ننمايد. يزيد از اين سخنان بر خود لرزيد، و بسى بيمناك شد، چون مى دانست آن مخدره در آن مجلس ، يزيد و ساير بنى اميه را با خاك سياه برابر نموده و بغض و عداوت او را در قلوب مردم مستقر خواهد كرد و آثار آل محمد صلى الله عليه و آله را تازه خواهد نمود، و زحمات او و پدرش را كه مى خواسته اند آثار آل محمد صلى الله عليه و آله را نابود كنند به باد فنا خواهد داد. ولى از اجابت چاره نديد، فرمان داد تا خانه وسيعى براى آنها تخليه كردند و منادى ندا كرد: هر زنى مى خواهد به سر سلامتى زينب عليه السلام بيابد مانعى ندارد. چون اين خبر منتشر شد به روايت عوالم ، زنى از هاشميه در شام نماند مگر آنكه در مجلس حضرت زينب عليه السلام حاضر گرديد.ادامه در تاپینگ بعد..\n13-10-1389, 17:40 Top | #23\nادامه تاپینگ قبل\nزنان امويه و بنات مروانيه نيز با زينب و زيور وارد مجلس شدند. اما چون آن منظره رقت آور را مشاهده كردند يكباره زيورهاى خود را ريخته و همگى لباس سياه مصيبت در بر كردند و از زنان شام جمع كثيرى به آنها پيوستند و همى ناله و عويل از جگر بر كشيدند و جامه ها بر تن دريدند و خاك مصيبت بر سر ريختند و موى پريشان كرده صورتها بخراشيدند، چندانكه آشوب محشر برخاست و بانگ وزراى به عرش رسيد، در آن وقت زينب كبرى عليه السلام به روايت بحار انشاد اين اشعار نمود و قلب عالم را كباب نمود. از مرثيه آن مخدره گفتى قيامتى بر پا شد.\nفرمود: اى زنان شام ، بنگريد كه اين مردم جانى شقى ، با آل على عليه السلام چگونه معامله كردند و چه به روز اهل بيت مصطفى صلى الله عليه و آله در آوردند؟ اى زنان شام ، شما اين حالت و كيفيت را ملاحظه مى نماييد، اما از هنگامه كربلا و رستخيز روز عاشورا و حالت عطش اطفال و شهادت شهدا و برادرم و حالات قتلگاه بى خبر هستيد و نمى دانيد كه از ستم كوفيان بيوفا و پسر زياد بيحيا و صدمات طى راه ، بر اين زنان داغدار و يتيمان دل افگار و حجت خدا سيد سجاد عليه السلام چه گذشت ؟\nزنان شام و هاشيمات از مشاهده اين حال و استماع اين مقال جملگى به ولوله در آمدند. (1)\nدر بحر المصائب گويد: آن مخدره در آن وقت روى به بقيع آورده و اين اشعار را خطاب به مادر قرائت نمود، چنانكه گفتى آسمان و زمين را متزلزل ساخت . به نظر حقير، اين اشعار هم زبان حال است كه به آن مخدره نسبت داده اند.\nايا ام قد قتل الحسين بكربلا\nايا ام ركنى قد هوى وتزلزلا\nايا ام قد القى حبيبك بالعرا\nطريحا ذبيحا بالدما مغسلا\nيلوح كالبدر المنير اذا نجلا\nدموعا على الخد التريب مرملا\nدر اين وقت زنان شام هر يك به تسلى و دلدارى اهل بيت پرداختند. 2)\n1- رياحين الشريعه ج 3 ص 193\n2- رياحين الشريعه ج 3 ص 195\n19-10-1389, 13:48 Top | #24\nروزى در مكه شايع شد كه به همين زودى حسين وا هل بيتش از آن جا خواهند رفت و مقصدشان عـراق اسـت .\nبـنى هاشم بر اهل بيت نگران شدند, زيرا سفرى بود كه نمى دانستند سرانجام آن چه خواهد بود.\nدر ميان آن ها كسانى بودند كه توانستند نزد حسين بيايند و از او تقاضا كنند كه از مكه بـيـرون نرود, و اگر تصميمش جدى است , اهل بيتش را در مكه بگذارد و با خود نبرد, زيرا معلوم نيست كه با چه چيز روبه رو خواهد شد.\nعمربن عبدالرحمان بن حارث بن هشام نزد حسين آمد و به وى چنين گفت : مـن پـيـش تـو بـراى تـقاضايى آمده ام كه آن را براى خير تو مى خواهم اگر تو مرا خيرخواه خود مى دانى , بگويم و گرنه ازگفتن دست بردارم .\nحسين گفت : بگوى , به خدا, من تو را خيانت كار نمى دانم و به تو گمان بد ندارم .\nعمر گفت : شنيده ام مى خواهى به عراق بروى .\nمن از اين سفر بر تو نگرانم , زيرا به شهرى مى روى كه در آن اميران وماموران دولتى هستند و آن ها گنج هايى از ثروت را در دست دارند.\nچون مردم بـنـدگـان زر و سـيمند.\nمن اطمينان ندارم كسى كه به تو وعده يارى داده و تو را بيشتر دوست مى دارد, از در جنگ باتو در نيايد و زير پرچم دشمنانت نرود.\nعبداللّه بن عباس , نزد حسين آمد و چنين گفت : پـسـر عـمو! در دهان مردم افتاده كه تو مى خواهى به عراق بروى , به من بگوى كه چه مى خواهى بكنى ؟ حسين گفت : من تصميم گرفته ام در يكى از اين دو روز حركت كنم ان شاءاللّه تعالى .\nابن عباس گفت : من از شر اين خطر, تو را به خدا مى سپارم .\nسپس با حالت انكار پرسيد: مرا آگاه كـن , خـداى رحمتت كند,كه مى خواهى به سوى مردمى بروى كه امير خود را كشته و شهر را به تـصرف در آورده و دشمنان را بيرون كرده اند؟ اگرچنين است , به سوى آن ها برو, ولى اگر آنان تو را دعوت كرده اند در حالى كه اميرشان با منتهاى قدرت بر آن هاحكومت مى كند و كارمندانش از شهرها ماليات مى گيرند, بدان كه تو را براى جنگ و كشتار خواسته اند و من از آن مى ترسم كه بـه تـو خيانت كنند و دروغ بگويند و با تو مخالفت نمايند و دست از تو بردارند و از دور تو پراكنده شوند واز پليدترين دشمنان توگردند.\nحسين , به طور اختصار جواب داد: مـن از خـدا طلب خير مى كنم و فكرى خواهم كرد تا ببينم چه مى شود ((42)) ابن عباس روانه شـد.\nدر راه عـبـداللّه بن زبير را بديد.\nاو هنوز با يزيد بيعت نكرده بود و مكه را پناهگاه خويش قرار داده بود.\nابن عباس احساس كرد كه ابن زبير از رفتن حسين شاد و خشنود است , زيرا ميدان براى او خـالـى خـواهـد مـانـد.\nسـنـگـيـن تـرين چيزها بر ابن زبير, وجود حسين در حجاز بود.\nچنان كه مـحـبوب ترين چيزها نزد او, رفتن حسين به عراق بود, زيرا ابن زبير مى خواست حجاز را به تصرف درآورد و مى دانست كه تا حسين در حجاز است , اين كار نخواهدشد.\nشب فرا رسيد.\nابن عباس نزد حسين بازگشت و با اصرار و التماس , چنين گفت : پسر عمو! من خود را وادار به صبر مى كنم ولى نمى توانم صبر كنم .\nمى ترسم كه اين راه به هلاكت و نابودى تو منتهى شود.\nاهل عراق مردمانى دغل هستند, به آن ها نزديك مشو! در همين شهر بمان كـه سـرور اهل حجاز هستى , اگر اهل عراق تورا مى خواهند - چنان كه خودشان مى پندارند - به ايشان بنويس , كه دشمن را از خاك خود بيرون كنند.\nسپس نزد ايشان برو.\nولى حسين هم چنان در تصميم خود باقى بود.\nدر اين هنگام , ابن عباس دست به دامان او شد كه اگـر مـى روى زنـان وكـودكـانت را همراه مبر.\nبه خدا, مى ترسم كه تو كشته شوى , هم چنان كه عثمان كشته شد و زنان و فرزندان بر او نگاه مى كردند.\nحسين , هم چنان در تصميم خود ثابت و پاى دار بود.\nابن عباس چاره اى نديد جز آن كه با خشم بگويد: با رفتنت از حجاز, چشم ابن زبير را روشن كردى و امروز تا تو هستى , كسى به او اعتنايى نمى كند.\nبه آن خدايى كه جز اوخدايى نيست , هر گاه مى دانستم كه اگر موى پيشانى تو را بگيرم و نگذارم بروى , تا زمانى كه مردم به دور من و تو جمع شوند, سخن مرا مى پذيرفتى , هرآينه مى كردم .\nابن عباس بيرون رفت و در راه , گذارش به عبداللّه زبير افتاد.\nابن عباس بدو گفت : اى پسر زبير! چشمت روشن .\nشعر: اى شانه به سر در چه جاى خرم و آبادى خانه گرفته اى .\nبه آسودگى تخم گذار و نغمه سركن كه كسى مزاحم تو نيست .\nهر جا را كه دلت مى خواهد, خاكش را با منقارت نرم و ملايم كن .\nاينك حسين روانه مى شود, تو شاد و خرم باش .\n19-10-1389, 13:49 Top | #25\nسـاعـت حركت حسين نزديك شد. مردم با بى تابى و نگرانى به او مى نگريستند.\nنوبت آخرين تقاضا رسيد. صاحب اين تقاضا عبداللّه جعفر, شوهر زينب بود, زينبى كه تصميم گرفته بود با فرزندانش همراه برادر سفر كند, عاقبتش هر چه مى شود بشود. در اين جا, براى نخستين بار مى بينيم كه عبداللّه از حسين دور مى ايستد و باز متوجه مى شويم كه مـوقـعـى كه او مى خواهدپسر عموى خود را از اين سفر باز دارد, مانند ابن عباس خودش نمى آيد سخن بگويد, بلكه در آغاز نامه مى نويسد و بادو فرزند خود محمد و عون , نزد امام مى فرستد.\nآيا عبداللّه بيمار بوده و خودش نمى توانسته نزد حسين برود؟ نـه , هرگز, زيرا عبارت نامه اش را كه كتاب هاى تاريخ براى ما آن را نگه داشته , نفى مى كند كه او مـريـض بـاشـد.\nاينك نامه عبداللّه به نقل از تاريخ طبرى و ابن اثير: ((43)) اما بعد, من تو را به خدا سـوگند مى دهم كه وقتى كه نامه من به تو رسيد و آن را خواندى , از اين سفر دست بردارى , زيرا درايـن ره كه تو مى روى , من نگرانم , مبادا هلاكت تو و نابودى اهل بيت تو در آن باشد.\nاگر امروز كشته شوى , روشنايى زمين خاموش مى شود, چون تو راهنماى رستگاران هستى و اميد مسلمانان به تو است . در حركت شتاب مكن كه من در پى نامه خواهم آمد.\nآيـا عـبـداللّه در دل از حـسـيـن رنـجـشى داشته است ؟ نه , هرگز, زيرا به طورى كه در نامه اش مى خوانيم , حسين را روشنايى زمين و چراغ رستگاران و اميد مؤمنان مى خواند. پس چرا از حسين روى پوشانيده و نامه نوشتن را برآمدن خودش نزد حسين ترجيح داده ؟ شـايـد ايـن نكته كوچك تر از آن باشد كه در اطراف آن تامل كنيم . دور نيست كه عبداللّه گرفتار كـارهـاى خـودش بوده , اين نامه را با شتاب نوشته كه سپس خودش بيايد. دور نيست كه خواسته است قبلا با امير, مذاكراتى كند و آن گاه حضور امام شرفياب شود.عبداللّه از پى نامه اش روان شد ولى به فوريت به سراغ امام حسين نرفت , بلكه به سراغ عمروبن سعيد -كه از جانب يزيد امير مكه بود - رفت . بـا هـم نـشـسـتند تا در اين كار فكرى كنند.\nنظر عبداللّه جعفر اين بود كه امير نامه اى به حسين بـنويسد و به او امان دهد و او رابه محبت و خدمت گزارى خويش اميدوار سازد و از حسين تقاضا كند كه از عزم سفر صرف نظر كند. عمرو در جواب گفت : هر چه مى خواهى بنويس و نزد من بياور تا امضا كنم . عبداللّه آن چه مى خواست از زبان امير براى حسين نوشت و از امير خواست كه پس از آن كه نامه را مـهر كرد, آن را به وسيله برادرش يحيى بن سعيد بفرستد, زيرا وى سزاوارترين كسى است كه امام مى تواند به او اعتماد كند و تشخيص دهد كه اين نامه از طرف امير, جدى است . امـيـر, ايـن پيشنهاد را انجام داد.\nيحيى با نامه مهر شده و سربسته , همراه عبداللّه جعفر, به سوى حسين روان شد. حـسين , تقاضاى آن ها را با طرزى زيبا و مؤدبانه رد كرد و به اجراى تصميم خود همت گماشت , بـدون آن كـه تـرديـدى پـيداكند.\nپس با قبر جدش وداع كرد ((44)) و در آن حال مى گفت : از زندگى دست شستم و تصميم دارم كه فرمان خداى رااجرا كنم . مـا نـمى توانيم همراه حسين برويم , پيش از آن كه كمى درنگ كرده و به آن چه كه ميان عبداللّه جعفر و همسرش , بانوى بانوان زينب رخ داده , بنگريم .\nزيرا پس از اين , ديگر اين دو تن را با هم نخواهيم ديد. حوادث ناگوار ما را از آن كه به بانوى خردمند خودمان بنگريم , بازداشت .\nما ابرهاى تيره اى را كه بـر خانه زينب خيمه زده بود, در نظر گرفتيم , به طورى كه اگر كسى گمان برد كه ما زينب را فراموش كرده ايم , معذورمان خواهد داشت . ما مى گوييم كه زينب را فراموش نكرده ايم و با كسى سروكار داشته ايم كه خود زينب با او سروكار دارد.\nاكـنـون بـه سوى خودش مى رويم , مى بينيم كه زينب شوهر را گذارده , همراه برادر مى رود و تا آخـريـن روز زنـدگى , زينب رامى بينيم كه جاى خود را از خانه عبداللّه جعفر به جاى ديگرى در خانه حسين بن على (ع ) تبديل كرده است .\nمـى بـيـنـيم زينب , همراه برادرش مى رود و شوهرش در حجاز مى ماند.\nحتى پس از كشته شدن حسين هم , زينب به خانه شوهر بر نمى گردد, فقط مدتى بسيار ناچيز در مدينه مى ماند, سپس به سوى مصر حركت مى كند و بنا بر ارجح اقوال ,در زمين پاك آن جا دفن مى شود.\nماه رجب سال 62 هجرت .\nو عبداللّه جعفر در حجاز مى ماند و اطلاعى نداريم كه او ازحجاز بيرون آمده باشد, تا وقتى كـه در سـال هشتادم هجرت وفات مى كند.\nو اين همان سالى است كه به سال حجاف معروف شد, زيرا در آن سال , سيلى در مكه آمد كه حاجيان را با شترانشان ببرد.\n19-10-1389, 13:50 Top | #26\nاز كـتـاب هاى تاريخ و شرح حال مى پرسيم , آيا ميان اين دو همسر نگرانى و رنجشى بوده ؟ هر دو خـامـوش مى شوند ونمى توانند جواب گويند.\nمى خواهيم از اين سخن بگذريم , ولى مى بينيم كه گذشتن از آن كار آسانى نيست .\nبلكه براى ما ميسور نيست كه همين بس با همراه بودن زينب در ايـن مسافرت اكتفا كنيم . اگر به اين جدايى كه ميان زينب وشوهرش رخ داده , توجه نمى كرديم , مـى تـوانـسـتـيـم بگذريم , ولى پس از آن كه به اين نكته متوجه شده كه در همه جا ميان زينب و پـسـرعـمـويـش جدايى است , مى بينيم كه زينب تا آخرين روز زندگى با خويشان خود زندگى مى كند و از آن هاجدا نمى شود و به واسطه شوهر يا فرزند, دست از آن ها برنمى دارد.\nاين پرسش , پيوسته به خاطر مى خلد كه در ميان زن و شوهر, چه روى داده است ؟ اخـيرا, در جايى كه شايستگى براى ذكر ندارد, به خبرى بر مى خوريم , در شرح حال زينب ديگرى كه غير از بانوى خردمند بنى هاشم است .\nدر هـمـان وقـتـى كـه كـتـاب هـاى تـاريخ و شرح حال از آن چه ميان دو همسر رخ داده سخن نـمى گويند, در كتاب السيدة زينب واخبارالزينبات تاليف عبيدلى نسابه , خبرى را مى خوانيم كه در ضـمـن سـخـن از ديـگـرى آورده شـده اسـت , در آن جايى كه اززينب وسطى , دختر على بن ابـى طـالـب گـفـت وگو مى كند و او همان است كه به ام كلثوم معروف شده است و در كودكى به ازدواج عمر خطاب در آمده است : چـون كـه امـيـرالمؤمنين , عمربن خطاب (رضى اللّه عنه ) كشته شد, پس از او, زينب با محمدبن جـعـفربن ابى طالب ازدواج كرد.\nپس از مرگ محمد بن جعفر, ((45)) عبداللّه جعفر او را گرفت و ايـن ازدواج بـعـد از آن بـود كه عبداللّه , زينب كبرى راطلاق داده بود.\nزينب وسطى , نزد عبداللّه بماند تا وفات كرد. ((46)).\nسررشته را به دست گرفته و بر مى گرديم و به شرح حال عبداللّه در هر جـايـى كـه دسـترس باشد مراجعه مى كنيم .\nاز مورخان و شرح حال نويسان , كسى را نمى بينيم كه به طلاق دادن عبداللّه , زينب خردمند, و ازدواج او با خواهرش ام كلثوم , اشاره كرده باشد.\nاگر اين خبر راست باشد, پس كى زينب طلاق داده شده ؟ به طور قطع , نمى توان سخنى گفت , فقط ترجيحى كه مى دهيم آن است كه طلاق پس از وفات امـام عـلى و پيش از حركت حسين از حجاز بوده , زيرا كه ام كلثوم تا وقتى كه محمدبن جعفر زنده بـود, هـمـسـر او بـوده , و ديـده ايـم كـه مـحـمد در جنگ صفين حاضر است و دليرانه زير پرچم امـيـرالـمـؤمنين شمشير مى زند و به طورى كه از اين خبر معلوم مى شود ام كلثوم در موقعى كه هـمـسـر عـبـداللّه جـعـفـر بـوده , پـس از مـصـيـبـت امام حسين در غوطه دمشق وفات كرده است ((47)).\nبنابراين , زينب خردمند پيش از اين موقع طلاق داده شده است و پس از آن كه رشته ازدواجش گسسته شده بود, با برادرسفر كرده است . اين نهايت توانايى كنونى ما در روشن كردن اين نقطه تاريك و دشوار زندگى زناشويى زينب است و پس از اين از تاريخ نويسان نخواهيم پرسيد كه علت طلاق چه بوده , فقط متوجه زينب مى شويم , مـى بـينيم كه در دوستى برادرش و برادرزادگانش جان مى دهد و مى بينيم كه عبداللّه جعفر در هـمـيـن وقت , حسين را از دل و جان يارى مى كند, هر چند همراه حسين به كوفه نمى رود, ولى حسين را هميشه بزرگ مى شمارد و مى كوشد از خطرى كه متوجه اوست , جلوگيرى كند.\nمـوقـعـى كـه حـسين براى سفر مرگ تصميم گرفت , عبداللّه , دو پسرش را با امام روانه كرد, در صورتى كه مى دانست در اين سفر همگى كشته خواهند شد.\nدل عـبداللّه در همه حال با حسين بود و به همين زودى مى بينيم كه عبداللّه , پس از شهادت امام حسين , براى سوگوارى مى نشيند و بهترين تسليت براى او اين بوده كه دو فرزندش محمد وعون در ركـاب سـيـدالـشهدا شهيد شده اند, چنان كه طبرى در تاريخ نقل مى كند ((48)) و در روايت ديـگـر است كه , فرزندان عبداللّه , كه با امام حسين شهيد شده اند, سه تن بوده اند: محمد و عون و عبداللّه .\n19-10-1389, 13:53 Top | #27\nكـاروان در شـبـى تـاريـك و هـوايـى ايـسـتـاده , از مـكـه بـيـرون شـد و بـه سـوى كوفه روان گـرديد ((49)) كوه هايى كه مشرف بر اين شهر مقدس بودند, هنگامى كه ديدند آل محمد از اين شهر به سفرى مى روند كه بازگشت ندارد, همگى در سكوتى بهت آميز فرو رفتند.\nدر اوايـل راه , بـه فـرستادگان عمروبن سعيدبن عاص , امير حجاز, برخوردند, آن ها مى خواستند كـاروانـيـان را بـه مـكـه بـازگـردانـنـد.\nدر مـيان دو دسته , تازيانه اى چند ردوبدل شد.\nسپس فرستادگان امير از ممانعت دست كشيدند و كاروان سيرخود را از سر گرفت .\nراه پـيمايى كاروان در آغاز بسيار تند و سريع بود, چيزى كه بر كاروانيان راه پيمايى شبانه را آسان مـى كـرد, ايـن بود كه درعراق هزارها تن منتظر مقدم پسر دختر پيغمبر هستند ((50))\n, چنان كه اهل مدينه در شصت سال پيش منتظر مقدم جدشان محمد(ص ) بودند.\nزيـنـب كـه سـرورى زنان كاروان با او بود, يكى دوبار بادلى آكنده از غم و اندوه برگشت و پشت سرخود را نگريست و آن جاى گاه پربها و مقدس را از جلو چشم گذرانيد.\nزينب , پيش از اين نيز به عراق مهاجرت كرده بود, روزى كه پدرى داشت كه عظمتش جهان را پر كـرده بـود.\nو امروز همان زينب بار دگر به عراق مى رود, در صورتى كه بارهاى سنگينى از رنج و مصيبت در اين ساليان دراز, كه متجاوز از بيست سال است , بر دوشش نهاده شده .\nدر اين سال ها, زينب پدر را از دست داد و برادر را از دست داد, و باآن دو نشاط خود را از دست داد.\nپس از آن ها نيزجوانى را ازدست داد.\nاشـك ديـدگـان زيـنب را پر كرد, هنگامى كه با نگاهى سرشار از مهر و دوستى و آكنده از اندوه , كاروانى را كه با شتاب درحركت بود, درنظر آورد.\nاينان تمام كسان زينب هستند: برادر او و فرزندانش ((51)) , برادرزادگان و عموزادگانش .\nايـشان اهل بيت رسولند و گل هاى بنى هاشم و زيور قريشند, كه از مرز و بوم خود دست كشيده , به سوى سرانجام مجهول ولى حتمى , روانه اند.\nآيا مى دانى آن سرانجام چيست ؟ زينب چندان منتظر دانستن آن نشد, زيراكاروان هنوز دو منزل يا سه منزل بيشتر نپيموده بود كه بـه دوتـن عـرب از بـنى اسدبرخوردند.\nحسين , به خاطرش رسيد كه از آن دو بپرسد كه در كوفه اوضاع از چه قرار است گمان حسين اين بود ((52)) كه آن دو از سپاهى انبوه سخن مى گويند كه آمـاده اسـتقبال اوست و داستان استقبال اهل مدينه را از رسول خدا هنگام هجرت تجديدمى كند, زمانى كه دوشيزگان بنى النجار اين سرود را از ته دل مى خواندند:\nطلع البدر علينا من ثنيات الوداع ----- وجب الشكر علينا مادعاللّه داع\n- مـاه شـب چهارده از تپه هاى سلام ((53)) برما بتابيد.\nتا كه خواننده اى خداى را مى خواند مابايد سپاس گزار باشيم .\nايها المبعوث فينا ----- جئت بالامر المطاع\n- اى برگزيده در ميان ما, تو فرمانى اطاعت پذيرآورده اى .\nولى چه زود اين خواب وخيال برهم خورد و اين آرزو از ميان رفت .\nآن دوعرب گفتند: خداى تو را رحمت كند, ما خبرى داريم اگر بخواهيد آن خبر را آشكارا بگوييم وگرنه در نهان .\nحسين به ياران خود نظرى انداخته وگفت : از اين ها چيزى پوشيده نيست .\nآن دو گفتند: اى زاده رسول ! دل هاى مردم با تو است , ولى شمشيرهايشان برزيان تو, بيا و از اين سفر برگرد.\nسپس , كشته شدن مسلم بن عقيل و دوست او هانى بن عروه را خبر دادند.\nسكوت بهت آميزى بر همه مستولى شد, ولى ديرى نپاييد.\nآن گاه زنان شيون كردند و همه به گريه در افتادند.\nنوحه گرى سوزانى در بيابان بر پا شد.\nهـنـگـامى كه شيون نوحه گران سبك شد, حسين تصميم گرفت ((54)) با اهل بيت بازگردد.\nناگه فرزندان عقيل از جاى جستندو فرياد كشيدند: به خدا, ما هرگز برنخواهيم گشت تا خون خواهى كنيم , يا آن چه برادر ما چشيده است بچشيم و همگى كشته شويم .\n19-10-1389, 13:56 Top | #28\nحـسـيـن , بـه آن دو عرب كه از روى خيرخواهى پيشنهاد برگشتن كرده بودند, نظرى انداخته , چنين گفت : بعد از اين ها, زندگانى ارزشى ندارد.\nسرنوشت همان بود كه فرزندان عقيل گفتند.\nهيچ كدام باز نگشتند, بلكه همگى كشته شدند.\nاين بار, كاروان در رفتن شتابى نكرد.\nتمام روز و بيشتر شب را ماندند.\nهنگامى كه سحر شد, حسين به جوانان وغلامانش دستور داد كه آب بسيار همراه بردارند.\nآنان نيز چنين كردند و آب بسيار برداشتند.\nسپس , براى آن كه سفر را از سر بگيرند, عزم را جزم كردند.\nقسمت آخر سفر بسيار كوتاه بود.\nشكى نبود كه چه سرانجام شومى در انتظار اين كاروان خواهد بود.\nحـسين نخواست كه اين مطلب بر عرب هايى كه بدو پيوسته بودند پنهان بماند, شايد آن ها كه در پى او مى آيند چنين مى پندارند كه حسين به شهرى مى رود كه اهل آن فرمان بردار او هستند.\nلذا حقيقت را در ضمن خطبه اى براى يارانش روشن كرد وگفت : ...\nامـا بـعـد, خـبر بدى به ما رسيده : مسلم بن عقيل وهانى بن عروه كشته شدند...\nشيعيان ما به ما خـيـانـت كـردنـد.\nاگـر از شـمـاكـسى بخواهد برگردد, برگردد, ما از حقى كه بر او داشتيم , گذشتيم .\nعـرب هـا از چـپ و راسـت پراكنده شدند, تا آن كه جز اهل بيتش و يارانى كه با وى از حجاز آمده بـودند, كسى نماند.\nكاروان حركت خود را از نو آغاز كرد و با سكوتى اندوه ناك به راه افتاد, گويى نيرويى شگرف و مقاومت ناپذير, كاروان را به سوى پرت گاه مرگ و نابودى پيش مى برد.\nخبرهاى بد پى درپى مى رسيد.\nهنوز روز به نيمه نرسيده بود و كاروان در بيابان به راه خود مى رفت كه خبر شهادت عبداللّه يقطر, بـرادر رضـاعى حسين ,رسيد.\nامام وى را به سوى پسر عمويش , مسلم فرستاده بود.\nپيش از آن كه خبر كشته شدن مسلم برسد, عبداللّه يقطر راگرفتند و نزد عبيداللّه زياد بردند.\nابن زياد گفت كه عـبداللّه را بالاى بام دارالاماره ببرند و او در حضور مردم , حسين رالعن كند, سپس به پايين آيد تا در باره وى تصميم بگيرد.\nعـبـداللّه يقطر به بالاى بام رفت و مردم را از آمدن سيدالشهدا خبر داد و ابن زياد و پدرش را لعن كـرد.\nابن زياد, او را ازبالاى قصر پرت كرد, به طورى كه استخوان هايش بشكست و خرد شد, ولى هنوز رمقى در او مانده بود كه ظالمى بيامدو سرش را ببريد, تا آسوده اش كند.\nكاروانيان در اين بار, مانند وقتى كه خبر كشته شدن مسلم را شنيدند, گريه نكردند, بلكه به اين خـبـر بـا تحيرى آميخته به سكوت گوش دادند, و آن گاه بدون آن كه ترديدى پيدا كنند, به راه خـود ادامـه دادنـد.\nاز دور چيزى نمايان شد كه يكى پنداشت درخت خرماست , تكبير گفتند و به خود نويد دادند كه پيش از هنگامه اى كه در انتظار هستند, اندكى بياسايند.\nحسين از يارانش پرسيد: تكبير چه بود؟ گفتند: درخت خرما ديديم .\nكسانى كه به راه آشنايى و سابقه داشتند, بانگ برداشتند: بـه خـدا, در اين بيابان درخت خرمايى نيست , گمان ما آن است كه شما جز فراز اسبان و سرهاى نيزه ها چيز ديگرى نمى بينيد.\nحسين لختى بينديشيد, سپس گفت : من هم به خدا همين را مى بينم .\nسكوتى سنگين دوباره كاروانيان را فرا گرفت .\nبيابان به جز بانگ شتران و آه هاى سوزانى كه از سينه زنان بيرون مى آمد, چيزى نمى شنيد.\nگويا شبح مرگ بر اين دسته از مردم غمگينى كه با كندى پيش مى روند, سايه افكنده بود, مردمى كـه بـا عزمى راسخ وتصميمى خلل ناپذير به سوى سر انجام فجيع و دردناك خود روانه هستند, و گويا خطرات مرگ بار, پيوسته در كمين آن هاست مبادا از دسترس دور شوند.\nگـرمـاى ظـهر, سخت و خسته كننده بود.\nحسين و يارانش به سوى كوهى كه پناه گاهى داشت متوجه شدند و در آن جا فرودآمدند و شترانشان را خوابانيدند.\nابـر تـيره اى كه آسمان را فرا گرفته بود بر طرف شد.\nحربن يزيد با هزار سوار از لشكريان عبيداللّه زياد امير كوفه نمايان شد,حر آمده بود پيام آن ستم كار متكبر را به حسين برساند: مـن مـامـوريـت دارم كـه تو را نزد ابن زياد ببرم , يا بر تو چنان تنگ بگيرم و نگذارم از جايت تكان بخورى .\nحـسـيـن گـفـت : آن وقت من با تو خواهم جنگيد, و از آن بترس كه در اثر كشتن من روسياه و بدبخت شوى , مادرت داغت را ببيند.\nحر خشم خود را فرو برد و سپس جواب داد: بـه خدا به جز تو هركس از عرب اين سخن را مى گفت , نام مادرش را به داغ ديدن مى بردم , ولى چه كنم كه چاره ندارم , جزآن كه نام مادرت را به خوبى و بزرگى ياد كنم .\nحسين به قصد ادامه سفر از جاى برخاست , حر خواست كه همراه او باشد و از حركتش باز دارد.\n19-10-1389, 13:58 Top | #29\nحسين مقصودش را پرسيد, حر گفت : مـن بـه جـنـگ بـا تـو مامور نيستم , فقط مامورم كه از تو جدا نشوم , تا تو را به كوفه برسانم .\nاگر نـمـى خواهى , راهى را در نظربگير كه نه به كوفه برود و نه تو را به مدينه برساند, تا من به ابن زياد گـزارش دهم و دستور بگيرم .\nو اگر ميل دارى خودت نامه اى به يزيد بنويس , شايد خداى بزرگ فرجى كند و دست من به خون تو آلوده نگردد.\nحسين به سوى چپ گراييد و از راهى كه به سوى قادسيه مى رفت , روان گرديد و نامه هاى اهل كوفه را بيرون آورده و به كوفيانى كه با سپاه ابن زياد آمده بودند چنين گفت : ...\nنـامـه هاى شما و پيام هاى شما پى درپى به من مى رسيد كه با من بيعت كرده ايد.\nاكنون اگر بر بـيعت خود پاى داريد, به حقيقت خواهيد رسيد, و اگر چنين نيست و عهد مرا شكسته و از بيعت مـن دست برداشته ايد, كار تازه شما نيست , باپدرم چنين كرديد و با برادرم چنين كرديد, و با پسر عمويم مسلم بن عقيل نيز چنين كرديد, فريب خورده كسى است كه به شما اعتماد كند.\nكسى كه عهد بشكند, به خودش زيان رسانيده .\nخداى از شما بى نياز است .\nحر گفت : تورا به خدا سوگند مى دهم , كه به جان خودت رحم كن , زيرا مى بينم اگر جنگ كنى كشته خواهى شد.\nحسين فرمود: مرا از مرگ مى ترسانى ؟\nسامضى وما بالموت عار على الفتى ----- اذا ما نوى خيرا و جاهد مسلما\nفان عشت لم اندم وان مت لم الم ----- كفى بك ذلا ان تعيش و ترغما\nمن در اين راه جان مى دهم و مرگ بر جوان مرد ننگ نيست , جوان مردى كه نيت خير داشته باشد و از روى ايمان و درستى عقيده جهاد كند.\nاگـر زنده بمانم پشيمان نيستم , و اگر بميرم سرزنش نمى شوم , همين خوارى براى تو بس است كه زنده بمانى و تو سرى خور باشى .\nحـر كـه ايـن سخن شنيد, سكوتى آميخته به تاثر و فروتنى بر او چيره شد و خداى را بخواند كه از جنگ با حسينش باز دارد.\nو قـاصـدى نـزد ابـن زيـاد فـرستاده بود كه اجازه مى دهد حسين و اهل بيتش از همان راهى كه آمده اند باز گردند؟ حر اميدوار بود كه جواب عبيداللّه مثبت باشد.\nخـبـر آمـدن حسين ميان اهل كوفه شايع شده بود, چهارتن , آرى تنها چهارتن ,از اهل كوفه آمدند حـسـيـن را يـارى كنند, حرخواست جلو آنان را بگيرد, ولى وقتى كه ديد حسين با لحنى قاطع و محكم مى گويد: از اين ها چنان دفاع خواهم كرد كه از جان خود مى كنم دست برداشت .\nسپس , حسين به آن ها روى كرده پرسيد: اهل كوفه را در چه حالى گذاشتيد؟ گفتند: اشراف و متنفذان مال بسيارى رشوه گرفتند و شكم هاشان پر شده , همه آن ها متحدا با تـو دشمنند, اما بقيه مردم ,دل هاشان با تو است ولى فردا شمشيرهايشان به روى تو كشيده خواهد شد.\nسـپـس نـقـل كـردنـد كـه فـرستاده حسين به كوفه , چه بر سرش آمد.\nحسين نتوانست از اشك خوددارى كند, و اين آيه راتلاوت فرمود: فمنهم من قضى نحبه ومنهم من ينتظر وما بدلوا تبديلا, ((55)) از آن ها (مؤمنان ) كسى است كه وظـيـفـه اش را انجام داده , و از آن ها كسى است كه آماده براى اداى وظيفه است (همگى به عهد خود وفا كردند) و هيچ گونه تبديلى ندادند.\nبار الها ! بهشت را براى ما و براى آن ها قرار بده , و ما و آنان را در رحمت جاويدانت جاى بده , و از پاداشى كه ذخيره كرده اى بهره مند گردان .\nسپس خاموش شد.\nهمگى شب را با حالت انتظار به روز آوردند.\nصـبـح شد, حسين نماز صبح به جا آورد و حركت كرد.\nحسين و يارانش به سمت چپ مى راندند, ولـى حـربـن يزيد به زورآن ها را به سوى كوفه بر مى گردانيد.\nآنان به سمت چپ مى رفتند, تا به نينوا رسيدند.\nناگهان ديدند كه سوارى از كوفه مى آيد و فرمان ابن زياد را براى حر به همراه دارد: امـا بـعـد, هر جا كه نامه من به تو رسيد, بر حسين سخت بگير, مبادا او را به جز در بيابانى خشك فرود آورى , بيابانى كه نه آبى داشته باشد و نه پناهى , به فرستاده خود گفتم كه همراه تو باشد و از توجدا نشود, تا اجراى فرمان مرا به من گزارش دهد.\nسپاه حر, ميان حسين و آب فاصله شد, و شب را با تشنگى به روز آوردند.\n19-10-1389, 13:59 Top | #30\nصـبح گاهان , سپاه كوفه نمايان شد.\nآنان چهارهزار تن بودند و فرمانده ايشان عمربن سعدبن ابى وقاص بود.\nهنگامى كه به جاى گاه , حسين نزديك شدند, عمر كسى را فرستاد كه از حسين بپرسد: براى چه آمده است ؟ حسين چنين پاسخ داد : هم شهريان شما به من نوشتند و تقاضا كردند كه پيش آن ها بروم , اكنون اگر مرا نمى خواهند باز مى گردم .\nعـمرسعد به ابن زياد نوشت و سخن حسين را گزارش داد.\nابن زياد كه از مضمون نامه آگاه شد, اين شعر را بخواند:\nالن قد علقت مخالبنا به ----- يرجوالنجاة و لات حين مناص اكنون كه چنگال هاى ما به او بند شده , اميد نجات دارد, ولى ديگر چاره اى نيست .\nآن گـاه به عمر سعد نوشت كه بيعت يزيد را به حسين عرضه بدارد, اگر بيعت كند, ما در باره او هر چه صلاح دانستيم انجام خواهيم داد.\nو آب را, آرى آب را, به روى حسين و همراهانش ببندد.\nعمر پانصد سوار به سوى فرات فرستاد وآب را به روى حسين و يارانش بستند.\nهنگامى كه تشنگى بر آن ها فشار آورد, حسين , برادرش عباس بن على را فرمود كه با بيست پياده وسـى سـوار, كـه تـقريبادوسوم ياوران حسين مى شدند, به سوى آب فرات رفت , وجنگ كردند و مشك ها را پر كرده وباز گشتند.\nمـوقـعـيـت بـاريـك تر و خطرناك تر مى شد.\nحسين نزد كوفيان فرستاد و پيغام داد كه يكى از سه پيشنهادش را بپذيرند: ازهمان راهى كه آمده , به حجاز بازگردد, يا آن كه بگذارند او خودش نزد يزيدبن معاويه برود, يـا او را بـه يكى از مرزهاى مسلمانان كه در برابر كفار قرار داد, روانه كنند, تا در خطرات و سود و زيان با مردم آن سامان شريك باشد.\nعمر, پيام حسين را براى ابن زياد فرستاد.\nوقت در انتظار جواب امير كوفه با كندى و ناراحتى مى گذشت .\nجوابى كه در انتظارش بودند, به وسيله شمربن ذى الجوشن رسيد, امابعد, من تو را به سوى حسين نفرستادم تا از او دفاع كنى و او را به آسايش وحيات اميدوار سازى و نزد من از او شفاعت نمايى .\nپس متوجه باش , اگر حسين و يارانش تسليم فرمان من شدند, آنان را با سلامتى نزد من بفرست , و گرنه برايشان بتاز تاهمگى كشته شوند.\nو پـس از كشته شدن , گوش و بينى آن ها را ببر, كه سزاوارند.\nاگر حسين كشته شد, اسبان را بر بـدنـش بـتاز تا پشت و سينه اش خرد شود, زيرا او نافرمان شده و تفرقه ايجاد كرده و از مسلمانان بريده و ستم گرى را پيشه خود ساخته است .\nاگر فرمان ما را اجرا كنى , پاداشى به تو خواهيم داد كه در خور هر فرمان بر سخن پذيرى است , و اگر اجراى آن بر توناگوار است , از فرماندهى كناره بگير و لشكر را به شمر واگذار.


بامیان و نصیبه‌هایش | روزنامه راه مدنیت\n«سخت سخت جواب بده نصیبه. بلا خو نگرفتی دختر»\nنصیبه نشسته است جلو و شال سبزش را روی دهان و بینی‌اش گرفته است. سرش پایین است و نمی‌شود حال و هوای کودکانه‌اش را از چشم و نگاهش خواند. دخترک روی زانویش جابه‌جا می‌شود و کتاب دری را بیشتر به سمت خودش می‌کشد. کمی شال را رها می‌کند اما نه آن‌قدر که بشود تکان خوردن لب‌هایش را دید، فقط می‌شود صدایش را بهتر شنید:\nدر فصل بهار ژاله می‌بارد.\nرنگ ژاله سفید است.\nباز صدای دخترک ته کشیده است.\nبی‌قرار دستان پر ترک اما نم‌کشیده‌اش را در هم گره کرده و با نگاه به من می‌گوید:\n– دخترم هست مشاور صاحب. بلا زده به خانه خوب می‌خواند. حال این‌طور شرمندوک شرمندوک شده.\nدستم را به آرامی بالا و پایین می‌برم و طرف زن لبخند می‌زنم. گونه‌های سوخته از سرما و گرمای زن به سمت بالا می‌روند و چشمانش ریز می‌شود. نباید از نظر سن و سال از هم دور باشیم. همان موقع که به ساحه رسیدیم او اولین فردی بود که به استقبال ما بلند شد. لب رود چای‌جوش سیاهش را سفید می‌کرد. دست‌هایش را در آب سرد و زلال رود تمیز کرد و با گوشه شالش خشک کرد که مملو از گل هالی سفید ریز خشک بود. بعد رو به بچه‌ها گفت:\n– ارباب را بخواهید. هیات رسیده. بگو یک زن هم هست در بین‌شان.\nبا مهربانی با همه گروه دست داد و بعد هم مرا در آغوش گرفت.\n– اول یک چای گرم بنوش. یخ کرده‌یی.\nنفس گرفته تشکری کرده بودم. زانوهایم از خستگی می‌لرزید. تمام مسیر سربالایی بود. خیلی جاها پاهایم روی ریگ و خاک روان لخشیده بود و من با هر متر جلورویی دو متر هم عقب‌روی کرده بودم. تلاش داشتم خستگی‌ام را از مردهای گروه پنهان کنم. گفتم بهتر است به سمت صنف تسریعی برویم. چند جای دیگر هم برای بازدید هست. روز گم نشود.\nمنتظر ارباب نشد. شالش را دور محکم‌تری داد و در مسیر باریک خاکی امتداد رود پیش افتاد.\nپشت سرش به صف شدیم و از راه باریکی گذشتیم. آب رو به پایین می‌غلتید و از دور دست صدای خری که بی‌وقفه عر می‌زد به گوش می‌رسید. زن جلوی خانه گلی مستطیل‌شکل ایستاد.\nپارچه‌یی سبز در پشت بام در اهتزاز بود و بلندگوی رنگ و رو رفته بر سر چوبی کنار پرچم به چشم می‌خورد. سال‌های پیش زندگی در هرات ناگهان به چشمانم ریخت.\nصدای مولوی رشید که در بلندگوی مسجد می‌پیچد من و زرغونه از راه‌زینه‌های چوبی بالا می‌دویم و تمام قصه‌های روز خود را یک نفس می‌ریزیم بیرون.\nوحید برادر زرغونه فقط شام برای نماز جماعت بیرون می‌رفت و آن تنها وقتی بود که من می‌توانستم با زرغونه سر دیوار قصه کنم. وقتی صدای خنده‌هایمان در دو سمت حویلی می‌پیچید یا مادر من یا مادر زرغونه پیدایش می‌شد تا کمی تند شود و بگویند:\n– آرام آرام.\nو وحید نرسیده از سر دیوار بکشاندمان پایین.\nکنار دروازه چوبی مسجد کفش‌های کوچک و کمی بزرگ دخترانه و پسرانه پهلوی هم مرتب چیده شده بودند. وارد که شدیم همه کودکان بلند می‌شدند و یک‌صدا سلام دادند.\nوقتی نشستم درد بیشتری در ساق پاهایم احساس می‌کردم. دلم می‌خواست پاهایم را دراز کنم. همین مادر نصیبه هم کنار من نشست و دوباره به همه خوش‌آمد گفت.\nخانم معلم کمی مضطرب به نظر می‌رسید. از او خواستم کنار کودکانش بنشیند. داخل مسجد پرده‌یی کشیده شده بود. خانم معلم که دید نگاهم به پرده است گفت:\n– آن طرفش برای نمازگزاران است.\nمردی با قد متوسط و دستاری دورداده دور دهان و بینی‌اش وارد شد.\n– خوش آمدی ارباب. صدای مادر نصیبه و معلم با هم گره خورد.\nپشت سر ارباب چند مرد سرمادیده دیگر هم هستند. سرما شباهتی بین دستان این مردم ایجاد کرده است.\nارباب گامی عقب‌تر از ما زنان می‌نشیند و من متعجب نگاهش می‌کنم.\nنصیبه ادامه می‌دهد:\n– ژاله شکوفه‌ها و گل‌ها را پژمرده می‌کند.\nآن دخترکی که یخن خامک‌دوزی دارد -چند دخترک به من نگاه می‌کنند- همانی که گوشه چشمش خال گذاشته. می‌پرسم نامت:\n– پشت شالش می‌گوید\nمادر نصیبه می‌گوید:\n– نمی‌خورند. بعد رو به من می‌کند. فاطمه دختر خدا بیامرز زهراست. مادرکش پارسال سر بچه‌اش از دست رفت. تا از کوه‌ها پایینش کردیم، خونی در بدنش نماند. امسال من از دستش گرفتم و آوردمش اینجا. یتیمی درد کلان است اما بی‌سوادی کلانتر.\nدستان فاطمه روی تخته به آهستگی حرکت می‌کند. مادر نصیبه می‌گوید:\n– من مادر داشتم اما بی‌سواد ماندم. هر چی می‌کشم حالی از بی‌سوادی‌ام است.\nارباب لبخندزنان می‌گوید:\nحالا خودش در صنف سوادآموزی می‌آید. پیشین‌ها در همین مسجد. مادر نصیبه می‌گوید:\n– او فاطی ژاله… الفش را خوردی؟\nبعد چون کودکی بی‌قرار از جا بلند می‌شود و مارکر را از فاطمه می‌گیرد و الفی بین ژ و له می‌گذارد. بعد به من نگاه می‌کند. مشتاقانه منتظر تشویقم است. می‌توانم درون چشمانش ببینم…\n– ربابه هستم.\nمعلم توضیح می‌دهد که با بچه‌ها در صنف تسریعی چطور کار می‌کند. می‌پرسم نزدیک‌ترین مکتب نزدیک به شما چند کیلومتر است.\n– ده کلیومتر. و ادامه می‌دهد که بچه‌های صنف پنجم هر روز این راه را می‌روند و می آیند. به ساق پاهایم دست می‌کشم.\nربابه می‌گوید: دختری که درس‌خوان بود صد کیلومتر را هم بین سنگ و خاک می‌رود. نه دخترها؟\nتمام صنف یک‌صدا می‌گوید:\n– ها خاله ربابه.\nمن با گروه همراه و رییس پلان برای گسترش کمک‌هایمان مصروف صحبت می‌شوم. چند دقیقه بعد ربابه با یک پتنوس پر از پیاله چای کنارم می‌نشیند. چند زن دیگر هم به او ملحق شده‌اند. ربابه می‌گوید:\n– کورس‌های سوادآموزی ما تا صنف نه است. ما تا صنف نه خودمان را می‌رسانیم بعدش چی کار می‌توانی برایمان بکنی؟\nپیاله چای را برمی‌دارم و گرمایش را به صورتم می‌چسپانم. در چشمانش ربابه کوچکی با کتاب‌هایش پابه‌پا می‌شود. برایش توضیح می‌دهم که در حال پلان‌ریزی هستیم. می‌خندد:\n– به عمر من قد می‌دهد این پلان‌ها.\nاز صنف که بیرون می‌شوم مشتی آب به صورتم می‌زنم. ربابه لبخند می‌زند:\n– مشاور صاحب می‌ماندی یک کلوخی جور می‌کردیم برایت.\nقریه اخندان- بامیان.


تاریخ انتشار: ۱۷ مهر ۱۳۹۷ - ۲۳:۵۶\nعلی نیکزاد؛ وزیر راه و شهرسازی دولت نهم و دهم\nوزیر راه و شهرسازی دولت نهم و دهم با بیان اینکه افتخار می‌کنم فحش مسکن مهر به من می‌دهند اما دولت در کنار این مغلطه‌گویی‌ها بگوید...\nگروه اقتصادی: وزیر راه و شهرسازی دولت نهم و دهم با بیان اینکه افتخار می‌کنم فحش مسکن مهر به من می‌دهند اما دولت در کنار این مغلطه‌گویی‌ها بگوید 20 هزار میلیارد تومانی که در پروژه مسکن مهر برگشت کجا هزینه شده است، گفت: جانمایی مسکن مهر در دهه 70 در دوره وزارت آقای آخوندی انجام شد. می‌گویند چرا 50 هزار میلیارد تومان خرج مسکن مهر شده، بنده می‌گویم آیا 17 میلیون ایرانی هیچ سهمی از سفره انقلاب برای صاحبخانه شدن نداشتند؟\nبه گزارش بولتن نیوز به نقل از ایلنا، علی نیکزاد با اشاره به جانمایی مسکن مهر در دولت نهم و دهم اظهار داشت: جانمایی مسکن مهر در دوره وزارت آقای آخوندی در دهه 70 انجام شده بود و تنها جانمایی مسکن مهر شهر سهند تبریز را ما انجام دادیم.\nوی درپاسخ به سوال ایلنا که گفته می‌شود در دولت نهم و دهم برای ساختن مسکن مهر پول چاپ کردید، اظهار داشت: چگونه می‌توان برای چنین پروژه‌ای پول چاپ کرد. در دولت نهم و دهم 50 هزار ملیارد تومان در مقطعی برای ساخت مسکن مهر در هشت سال یعنی از سال 84 تا 92 در نظر گرفت که از محل این پول 40 هزار میلیارد تومان وام ارزان‌قیمت دادیم یعنی سالانه چیزی حدود 5هزار میلیارد تومان وام ارزان‌قیمت برای مسکن به مردم داده شد.\nوی به ایلنا گفت: اینکه در ولنجک خانه خالی است ربطی ندارد که دولت بگوید چون خانه خالی در کشور داریم نیازی به ساخت خانه‌های جدید نیست.\nبرچسب ها: علی نیکزاد ، راه و شهرسازی ، مسکن مهر


مثال های خیلی بد / مصطفی عمرزی – www.dawatmedia24.com/\nمثال های خیلی بد / مصطفی عمرزی\nBy Mustafa Omarzai\t On Sep 6, 2019\nدر سال۱۲۲۰میلادی(۶۱۶ ه. ق) چنگیز خان با قوای اصلی اردوی خود به بخارا حمله کرد و با مقاومت شدید مدافعین شهر، مواجه شد؛ ولی این ایستادگی، زیاد به طول نینجامید. در روز سوم جنگ، مدافعین بخارا که ارتباط شان از همه طرف قطع شده بود، به ناچار دست از مقاومت کشیدند. مهاجمان مغول پس از تصرف بخارا، هزاران تن از سکنهء بی‌سلاح و بی‌دفاع شهر را کشتند و بقیه را همچون برده و کنیز به اسارت بردند. به دنبال آن، راه سمرقند را پیش گرفتند. چنگیز در بخارا، بزرگان شهر را احضار کرد و گفت غرض از احضار شما، جمع‌آوری آلات نقره‌یی است که محمد خوارزمشاه آن ها را به شما فروخته (یعنی بعد از قتل تجار در اترار به دست غایرخان)، زیرا که این اشیاء متعلق به ماست و ایشان هرچه از آن اشیاء در تعلق داشتند، پیش خان مغول آورده و تحویل دادند. … برخی از افراد بانفوذ شهر، تصمیم به تسلیم گرفتند و قاضی و شیخ الاسلام شهر را به نزد چنگیز خان فرستادند تا گفت و گویی در بارهء تسلیم، انجام دهند.\nمثال های خیلی خوب / مصطفی عمرزی


نمایندگی قم-موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی - امروز با امام: هجدهم آبان\nکد مطلب: 4105 | تاریخ مطلب: 18/08/1400\nـ نامه احوالپرسی از همسر (1321)\nـ تقریظ بر تقریرات اصول آیت الله جعفر سبحانی (1334)\nـ نامه به آقای حسین لنکرانی (1344)\nـ مصاحبه با خبرنگاران درباره توقیف امیرعباس هویدا و مسائل دیگر (1357)\nـ حکم عفو جمعی از محکومین به رئیس دیوان عالی کشور (1361)\nـ سخنرانی در جمع اعضای کمیته ها؛ عدم وابستگی نظام به فرد یا افراد (1365)\n«فدایت شوم وقت را غنیمت شمرده این مختصر عرض ارادت و اخلاص نموده امید است انشاءاللَّه مزاج شریف [به] سلامت مقرون و با سعادت قرین باشد. مخلص بحمداللَّه سلامت و دعاگو هستم و امیدوارم که وضعیت آنجاها خصوصاً برای جنابعالی خوب باشد.\nسید روحاللَّه خمینی.» (صحیفه امام، ج21، ص: 472)\nروح اللَّه الموسوی الخمینی]» (صحیفه امام، ج1، ص: 39 ـ 40)\n15 رجب 85\nخدمت جناب مستطاب عماد الاعلام و ثقة الاسلام آقای آقا حسین فومنی- دامت توفیقاته\nبه عرض میرساند، پس از تشرف به اعتاب مقدسه از فوت مرحوم حجت الاسلام آقای والد- رحمه اللَّه تعالی- مطلع شدم. و چون اطلاع رسید که تلگرافات این جانب را به ایران نمیرسانند چنانچه نوعاً تلگرافات ایران را به حقیر نرساندهاند، بدین وسیله مصیبت وارده را تسلیت میگویم. از خدای تعالی ادامه توفیقات جنابعالی را خواستار و ملتمس دعا هستم. و السلام علیکم و رحمة اللَّه و برکاته.\nروح اللَّه الموسوی الخمینی.» (صحیفه امام، ج2، ص: 12)\nبه عرض میرساند، مرقوم شریف که حاوی تفقد و اظهار محبتهای بیشائبه و تبریک تشرف به اعتاب مقدسه بوده موجب تشکر گردید. از خدای تعالی صحت کامل و ادامه توفیقات حضرتعالی را مسئلت دارم. مصطفی بحمداللَّه سالم و سلام میرساند. از اینکه به واسطه دید و بازدید چند روزی جواب مرقوم حضرتعالی به تأخیر افتاد معذرت میخواهم. امید است در مظان استجابت دعوات حقیر را فراموش نفرمایید. والسلام علیکم و رحمةاللَّه و برکاته.\nاینجانب مخصوصاً در مواردی یاد جنابعالی بودهام و برای سلامت وجود شریف دعا کرده و میکنم. روحاللَّه الموسوی الخمینی.» (صحیفه امام، ج21، ص: 554)\nخدمت ذی شرافت عموم علمای اعلام و حجج اسلام ایران- دامت برکاتهم و علت کلمتهم\nحضرات آقایان مجازند از سهم مبارک امام- علیه السلام- در این امر مشروع و مقدس صرف نمایند؛ و وکلای این جانب در هر جا که هستند مجازند تا نصف سهم مبارک امام- علیه السلام- را صرف این نیازها نمایند. و نیز حضرات آقایان از بازرگانان و مردم خیرخواه دعوت نموده و آنان را تشویق کنند تا نگذارند برادران و خواهران آنان که در راه اسلام و احقاق حق خود صدمه دیدهاند، و به ملت بزرگ خدمت کردهاند و در راه آن خون دادهاند، به سختی بیفتند. از خداوند تعالی عظمت اسلام و سربلندی ملت عظیم الشأن اسلام و ایران را خواستارم و قطع ایادی اجانب را امیدوار. و السلام علیکم و رحمة اللَّه و برکاته.\nروح الله الموسوی الخمینی.» (صحیفه امام، ج4، ص: 408 ـ 409)\n«سؤال: [حضرت آیت اللَّه، پس از این ناراحتیها و ناآرامیهای اخیر دانشجویان و سپس روی کار آمدن یک دولت نظامی، آیا شما فکر میکنید اوضاع کنونی برای سرنگونی شاه است؟ و آیا توقیف آقای هویدا نخست وزیر اسبق، تغییری در اوضاع ایجاد کرده است؟ و بالاخره آیا شما هواداران خودتان را به یک مبارزه مسلحانه علیه شاه، تشویق و توصیه خواهید نمود؟]\n«سؤال: [چه چیز را از شاه خُرده میگیرید، مشروعیتش، اختناقش و یا اعمال اقتصادی و اجتماعیاش؟]\n«سؤال: [نام شما بر سر زبان جوانان ایران است. چگونه میخواهید این محبوبیت عجیب را پاسخ بدهید؟]\n- ما امیدواریم، بدون جنگ مسلحانه به پیروزی برسیم و شاه کنار برود. و اگر چنانچه یک وقت اقتضا کرد، مبارزه مسلحانه را مورد بررسی قرار میدهیم.» (صحیفه امام، ج4، ص: 415)\nحکومت اسلام و شخص اول، که خلیفه است بر مسلمین و به منزله سلطان است نسبت به مسلمین، زندگی عادیاش از افراد طبقه سه پایین تر و با مردم، با همین طبقه فقرا، همدرجه در زندگی هستند؛ و عدالت اجتماعی و عدالتهایی که اجرا میکند اسلام به مصلحت تمام طبقات، سابقه در بشر ندارد. حکومت اسلام مثل حکومتهای دیگر از قبیل سلاطین، از قبیل رؤسای جمهوری نیست. حاکم اسلام حاکمی است که در بین مردم، در همان مسجد کوچک مدینه میآمد جلوس میکرد و آنهایی که مقدرات مملکت دستشان بود، مثل سایر طبقات مردم در مسجد اجتماع میکردند؛ و طوری بود اجتماعشان که کسی که از خارج میآمد نمیفهمید که کی رئیس مملکت است و کی صاحب منصب است و کی از فقراست. لباسْ همان لباس فقرا و عشرتْ همان عشرت فقرایی. و در اجرای عدالت طوری بود که اگر چنانچه یک نفر از پایین ترین افراد ملت بر شخص اول مملکت، بر سلطان، بر رعیت ادعایی داشت و پیش قاضی میرفت، قاضی شخص اول مملکت را احضار میکرد و او هم حاضر میشد؛ و اگر چنانچه حکم بر خلاف او میکرد تسلیم بود.\nو مع الاسف بر بشر، حتی بر خودِ مسلمین، مزایای اسلام مخفی است و دست ستمکارها و نفتخوارها نگذاشته است که اسلام به آن طوری که هست پیش مردم روشن بشود. اگر چنانچه اسلام به آن طوری که هست پیاده بشود و اجرا بشود، امید آن را داریم که تمام بشر در تحت لوای اسلام بیرون بیاید؛ تمام مکتبها شکست بخورد. مع الاسف نگذاشتند که اسلام را بشناسند مردم. گاهی اسلام را به صورتِ، به وصفِ «ارتجاع» تعبیر کردند و گاهی به خشونت تعبیر کردند و گاهی به اینکه چیزی که در هزار و چند صد سال پیش از این بوده است حالا نمیتواند اداره کند. تمام اینها تبلیغات است. و شواهد زنده در متن اسلام است که این مسائل این طور نیست که مبلغین سایر ملل برای اسلام گفتهاند.\nما میخواهیم اسلام را- لا اقل حکومتش را- به یک نحوی که شباهت داشته باشد به اسلام اجرا بکنیم تا شما معنی دموکراسی را به آن طوری که هست بفهمید، و بشر بداند که دموکراسی که در اسلام هست با این دموکراسیِ معروف اصطلاحی که دولتها و رؤسای جمهوری و سلاطین ادعا میکنند بسیار فرق دارد. قوانین الهی طوری نیست که بشود با این مجالس درباره آن- و لو اجمالًا- توضیح داد لکن یک نمونه کوچکی را اینجا من اظهار میکنم. قوانین اسلام یک قوانینی است که برای اشخاص هست، فرد فرد بشر، روابطی که هر فرد بشر با خدا دارد، روابطی که هر فرد بشر با پیغمبر اسلام دارد، با حکومت دارد، روابطی را که هر فرد با فرد دیگر باید داشته باشد، روابطی که هر فرد با غیر ملت خودش باید داشته باشد- کلیه روابطی که امکان دارد بین یک بشر با افراد دیگر بشر یا جوامع بشری باشد- در اسلام مطرح است و حکم دارد. این احکامْ بسیاری راجع به روابط بشر با خداست؛ همان طوری که حضرت مسیح- سلام اللَّه علیه- همین بُعد (آن طوری که حالا به حسب مذهب مسیح معلوم است) همین بُعد از بشریت را تحت نظر آورده است؛ فقط روابط ما بین خدا و خالق را منظور داشته است. در اسلام به طور کامل این مطلب حکم دارد، احکام بسیار زیاد دارد و علاوه بر این، روابط دیگری هست و احکام دیگری هست که این احکام [نیز] راجع به افراد است. و کیفیت، از اوّلی که متولد نشده است یک فرد؛ یک احکامی برای توطئه تولد یک فرد صحیح، سالم، مهذب. و در حالی که ازدواج حاصل میشود بین شوهر و زن؛ و قبل از ازدواج- برای انتخاب همسر؛ و در زمان ازدواج و در زمان معاشرت زوجیْن با هم؛ در زمانِ حمل؛ در زمان شیر دادن بچه؛ زمانی که بچه در دامن مادر باید تربیت بشود؛ زمانی که بچه در پیش معلمهای اول باید تربیت بشوند- تمام اینها در اسلام حکم دارد و برای تربیت یک بشر قوانین دارد. و علاوه بر اینها، مذهب اسلام مثل مذهب مسیح نیست که راجع به حکومت و راجع به اداره مملکت دستوری نداشته باشد یا اگر داشته باشد به مسیحیین نرسیده باشد. اسلام حکومت دارد، و حکومتش همان نحوی که حکومتهای دیگری هست و تشکیلات دارد، تشکیلات دارد لکن تشکیلاتی که تمامش بر مبنای عدالت است. روابط حکومت با رعیت، با اصناف رعیت، روابط رعیت با حکومت، روابط حکومت با مذاهب اقلیت، روابط مردم جامعه با اقلیتها، روابط حکومت با حکومتهای دیگر، روابط خود جامعه اسلامی با جوامع دیگر- تمام اینها قوانین دارد. و من نمیتوانم که قوانین اسلام را اینجا برای شما تشریح کنم- حتی اجمالش را. ان شاء اللَّه اگر چنانچه به شما خداوند توفیق عنایت کند و وارد اسلام بشوید، بتدریج این مسائل را هر کدام اهلش باشید خواهید فهمید.» (صحیفه امام، ج4، ص: 417 ـ 419)\nاز دست و پاهایی که شاه دارد میزند، یکی هم این شریک جرمهایش است که اینها را- یک عده آنها را- گرفتهاند. در این حکومت نظامی، یعنی در دولت نظامی و حکومت نظامی که به پا کردند، دیدند که خیلی فایده نکرد؛ حالا یک راه دیگری پیش گرفتند. و آن اینکه آنهایی که دیروز با او شریک جرم بودند، بعضیشان دوازده سال، سیزده سال در همه جنایاتی که شاه کرده است شریک بودند، حالا به عنوان اینکه آن خیانت کرده و جرم کرده است گرفتهاند. آن شریک را گرفتهاند که این شریک محفوظ بماند! گمان کردند که مردم الآن، همه اذهان مردم، متوجهاند که آن شریکها را گرفتهاند، دیگر مسئلهای نیست و باید مردم اجازه بدهند که شاه باشد! برای اینکه خوب، شما مگر چه میخواهید؟ شاه از آن طرف آمده است عذرخواهی کرده است و ببخشید من اشتباه کرده بودم! بعد از این هم دیگر من اشتباه نمیکنم! از آن طرف هم خوب، زندانیهای سیاسی را- خیلی از آنها را- رها کرده است: از اهل علم، از جماعت سیاسی و سایر طبقات؛ از این طرف هم یک عدهای از این اشخاصی که در دولتها بودند و آنها خلاف کردهاند- همه را، این عده را گرفته است و میخواهد که اینها را محاکمه- مثلًا- بکند!\nمیگوید شما ملت ایران چرا این قدر لجاجت میکنید؟ ... «اعلیحضرت» باشم! دیگر شاه از این بهتر کجا ما پیدا بکنیم که دزدها را گرفته و سیاسیها را رها کرده، زندانیها را رها کرده و قول و قرار هم داده به اینکه بعد از این دیگر زاهد بشود و عابد و مسلمان! و دیگر شما چه طلبی از شاه دارید [که] در سرتاسر ایران باز اعتصابات میکنید؟ این اعتصابات دیگر چیست که میکنید؟ چرا باز سرتاسر ایران اعتصاب است؟ چرا شرکتهایِ- نمیدانم- هواپیمایی و دیگران، اتوبوس و شرکت واحد در اعتصاب است؟ خوب، پزشکها چرا اعتصاب کردند؟ و هکذا.\nباید پرسید که این مسائل، ما اگر بخواهیم تحلیل کنیم این مسائل را، ببینیم که اینها جرم را زیاد میکند یا جرم را قَصْر میکند؟ شما این دولتهایی که تشکیل دادهاید همه اینها به دست شما تصویب شده است! و این مجرمهایی که حالا گرفتید، اینها همه شان اینها بودند که در دولتهای شما بودند! شریک جرم شما بودند! شما حالا میگویید اینها مجرم هستند؟ شما این مجرمها را روی کار آوردی، میگویی دزد هستند؟! شما این دزدها را روی کار آوردی! حالا شما یک مجرمی یا مجرمهایی و یک خائنهایی را خودتان در دولتها سر کار آوردید و با هم مشترکاً مشغول شدید به چاپیدن این مملکت و به اذیت کردن این مردم! حالا اگر دو نفر یا ده نفر با هم شریک شدند و یک جرمی را انجام دادند یا یک خیانتی کردند، بعد یکی از آنها قدرتمندتر بود یک چند نفری از آنها را فرض کنیم گرفت، این جرم خودش مَعفُوّ است برای اینکه شرکای جرم را گرفته است یا خودِ این اقرار به این است که من خیانت کردم این اشخاص را آوردم روی کار؟! بعضی از اینها که دوازده سال یا بیشتر در مسند نشسته بودند، شما این دوازده سال هیچ اطلاع از حال این نداشتید! حالا تازه امروز مطلع شدید؟! هیچ اطلاعی تا چند ماه قبل از این، از دوازده- سیزده سال پیش از این، تا چند ماه قبل از این، شما هیچ اطلاع از حال این آدم که نخست وزیر شما بود و در کارها دخالت داشت و مشاور شما بود و همه کارها را با نظر و فرمان مبارک انجام میداد، شما تا حالا هیچ اطلاع داشتی که این آدم چکاره است؟! همین دو- سه روز مطلع شدی؟! همین چند روز و چند ماه شما مطلع شدی؟! اگر یک آدمی دوازده- سیزده سال مشغول خیانت و مشغول چپاولی بوده و شما اطلاع نداشتید، شما لیاقت اینکه در این پست باشید- اگر پستی باشد- شما همچو لیاقتی نداری! آدم نالایقی هستی! لکن مطلع بودید- چنانکه هستید و بودید- خوب دو نفر شریک جرم بودید! منتها تو شریکْ بزرگه بودی، او شریکْ کوچکه بوده! حالا شریک بزرگه اگر شریک کوچکه را گرفت و حبسش کرد، اسباب این میشود که دیگر جرمی در کار نباشد؟! یا جرم هست؟ خوب، تو شریک کوچکه را گرفتی؛ ملت شریک بزرگه را میخواهد! همان حجتی که تو داری بر اینکه این شریک جرم را گرفتی یا این شرکای جرم را گرفتی، با همان دلیلی که شما این شرکای جرم را گرفتی، به همان دلیل، ملت از تو مؤاخذه میکند و میخواهد تو را بگیرد. این راهِ مَفَرّ است؛ خوب، اینها راه عقلایی نیست که شما میخواهید یک راهی درست کنید که این نجات پیدا بکند. این راه نجات نیست که!\nتمام این حرفها و تمام این نیرنگها برای این است که خوب، احتمال- و لو درصدِ احتمالْ یک احتمال، و لو در هزار احتمال یک احتمال- اینها احتمال میدهند که مردم را مثلًا یک بازی بدهند، و لو آن طبقه مثلًا متعارف مردم را بازی بدهند لکن ما میبینیم که مردم بازی نمیخورند. همین حالا که هم آن شریک جرمها را گرفته است و هم آن نطق را هی مکرراً میگویند گذاشته است و شنیدند و خوب ما هم شنیدیم این نطقها را، و هم نطق آن نخست وزیر نظامی، آن را هم ما شنیدیم که گفته است، هم سرنیزه آقایان و همه چیزها، هم حمله به مردم و هم ریختن توی بیمارستان و درِ بیمارستان را شکستن و در توی بیمارستان آدم کشتن، و هم حمام قم که سه نفر را به واسطه گاز خفه کردهاند، و هم همدان و هم همه جا، باز همان حرفها و همان انقلابات و همان اعتصابات و همان صداها هست، و نمیشود نباشد.\nیک ملتی که بیشتر از پنجاه سال زیر دست و پای اینها خرد شده است، حالا که چشمهایش را باز کرده و میبیند که باید این مجرمها را با زور و با فشار و با هیاهو و با - عرض میکنم- تظاهرات و اعتصابات و اینها باید این را شکست داد، همین ملت میداند این معنا را که اگر چنانچه یک غفلت کوچکی حالا بکند، یک غفلت بسیار کوچکْ الآن اگر بکند، باز مطلب برمیگردد به پنجاه سال پیش از این، و دیگر نمیتواند این ملت حتی بعد از پنجاه سال دیگر هم یک همچو نهضتی را ایجاد کند و یک همچو قیامی بکند. خوب، ملت این را میداند. میداند که اگر امروز این تا آن آخرِ نقطه نرود و تا سرنگونی این آدم این نهضت را ادامه ندهد، برمیگردد به حال رضا شاه و بدتر از او. و این دفعه اگر چنانچه این قدرت پیدا بکند، دیگر نه بر بچه مهلت میدهد نه بر بزرگ. همه مخالفین خودش را، که همه ملت است، سرکوب میکند و هیچ هم مضایقه ندارد ایشان.\nهمچو خیال نکنید که یک، بله، خیلی مثلًا عدالت اجتماعی! هر چند روز یکدفعه که میرفت منبر، میرفت [میگفت:] عدالت اجتماعی را من میخواهم چی بکنم! و فضای باز سیاسی و عدالت اجتماعی و انتخابات آزاد و تمدن بزرگ و دروازه تمدن بزرگ! و از این شعرهایی که صدتای آن یک غاز در بازار ایران دیگر ارزش ندارد، این پشت سر هم میبافت و حالا هم باز دست برنداشته است. هر وقت که صحبت میکند باز از آن حرفها میزند! منتها صفحهها مختلف میشود! گاهی وقتها با آن صورتها در میآید، و گاهی وقتها [بر عکس] میشود. گاهی وقتها به بازاریها [بد میگوید]، وقتی قم آمد، آنجا دست و پایش را هم گم کرده بود. آن دفعه که قم آمد، یک دفعه که در همان نزدیکیهای 15 خرداد، جلو 15 خرداد بود، این آمد قم. گفتند که وقتی که وارد شد همچو دست و پایش را گم کرده بود که باید از این راه برود، از توی یک کوچهای شروع کرد رفتن! بعد رفتند گفتند آقا راه این طرف است، بفرمایید! [خنده حضار] از این راه هدایتش کردند آمد. و وقتی که رفت ایستاد در بیرون صحن؛ ایستاد صحبت بکند. در حرکاتش هم که میپرید بالا و میپرید پایین، باز مردم یک حرفهایی داشتند! و رفت ایستاد و بازاریهای متدین قم را به حرفهای نامربوط بست؛ گفت ریشوهای کذا! از این حرفهای نامربوط. به علما که بدتر گفته است دیگر؛ حیوان نجس! از این مسائل.\nهمین آقا حالا آمده مقابل ملت و باز توبه میکند و عرضِ اخلاص میکند به همه طبقات ملت که ما اشتباهاتی کردیم! خوب، دیگر از این به بعد اشتباه نمیکنیم! خوب، اگر اشتباه کردی چرا حالا دوباره میکشی؟ اگر شما تصدیق داری که اشتباه کردی، از آدمکشی اشتباه بیشتر میشود؟! از جوانهای مردم را کشتن، از زنهای مردم را کشتن دیگر اشتباه بالاتر داری تو؟! اگر اعتراف داری که شما اشتباه کردی و میگویی میخواهم برگردم از این اشتباهات، دیگر اینها تکرار نمیشود، اگر این طور است، خوب برگرد از اشتباهات خود. تو که میگویی میخواهم برگردم از اشتباه، مردم چطور باور کنند؟ تو میگویی اشتباه کردم و الآن داری آدم میکشی! مگر امکان دارد که نظامی بدون اجازه این آدمْ آدم بکشد؟ چه داعی دارند آنها آدم بکشند برای خاطر یک کسی دیگر؟ تا او فرمان ندهد و خودشان را لازم الاطاعه ندانند و جرأت نکنند تخلف بکنند، آدم نمیکشند. تا فرمان ایشان نباشد کسی آدمکشی نمیکند و این اراذلیها را نمیکند. فرمان مستقیم این است که اینها را وادار میکند به آدمکشی و این طور چیزها. همین آدمی که میگوید که من عذر میخواهم از شما و اشتباه شده و چطور، و من تعهد میدهم، ضمانت میدهم به اینکه چه نکنم؛ خوب یک دفعه دیگر هم ضمانت و تعهدت را دادی. اول سلطنت شیطانیت تو همین تعهدها را دادی و قسم هم خوردی و در مجلس هم رفتی و همه این کارها را کردی، و دنبالش به قول خودت این «اشتباهات» را کردی و این غلطها را، حالا چه شده است که دوباره آمدی؟ آن وقت باز یک فُرْجهای شده است مثلًا فرض کنید ده روز، یک ماه و دو ماه، سه ماه بعدش این کار را کردی. تو امروز در عین حالی که میگویی من اشتباه کردم و دیگر نمیکنم از این کارها و دیگر- عرض میکنم که- تعهد کردم که تکرار نشود، در عین حال داری انجام همین کثافتکاریها را میدهی و همین جنایتکاریها را؛ آن وقت مردم چطور بپذیرند از تو؟ مثلًا فرض کنید اگر- خدای نخواسته- یک عالِمی بیاید به مردم بگوید ساکت بشوید، چطور مردم گوش کنند به حرف این عالم؟ که خوب میگویند این عالم- خیلی خیلی بخواهند تأدّب کنند میگویند- این عالم اشتباه کرده است و الّا میگویند آدمِ درباری [است]! خیلی بخواهند ادب کنند میگویند خوب این آقا آدم سادهای است، آدم صافی است، و نفهمیده که این چه جور جنسی است! ملت نمیشود، آقا نمیشود ملت را دیگر این قدر نفهم حساب کرد! یک ملتی که ایستاده و دارد فریاد میزند و حق مشروع خودش را دارد مطالبه میکند، این را دیگر نمیشود با این چیزها خوابش کرد.\nاز آن طرف تبلیغات همه جانبه. مثلًا دیدند که خوب، در ایران، مالِ هم ایران هم خارج- هر دو را میخواهند این انحراف حاصل کنند- که در ایران اقلیتهای مذهبی هست، و خارج ایران هم به این مسأله خوب، اهمیت میدهند، راجع به اقلیتهای مذهبی اینها درست کردند که اگر چنانچه حکومت اسلامی تشکیل بشود، دیگر همه اقلیت مذهبیها را از بین خواهند برد اینها! ببینیم که شما بهتر رفتار میکنید با اقلیتهای مذهبی یا اسلام بهتر رفتار کرده است؟ تو که هم اقلیت مذهبی و هم اکثریت مذهبی را داری پایمال میکنی و از بین میبری! تو که همه حقوق بشر را در ایران از بین بردی. تو نه مُسْلم را گذاشتی آزاد باشد نه غیرِ مُسْلم را. اقلیتهای مذهبی در اسلام احترام دارند، آزادند. احترام دارند. مثل اینها میگویند که- هی میآیند سؤال میکنند- خوب، اگر چنانچه حکومتِ اسلام شد، با اقلیتهای مذهبی چه میکنید؟ این برای این است که هی تزریق شده به ایشان که اگر این طور شد، قتل عام میکنند مثلًا یهودیها را! قتل عام میکنند نصارا را! قتل عام میکنند زرتشتیها را.\nدر کدام وقت اتفاق افتاده است که در اسلام وقتی که در یک مملکت اسلامی که در حال جنگ نبوده و در حال صلح بوده و در حال چه بوده، اقلیتهای مذهبی را قتل عام کرده باشند یا قتل کرده باشند؟! این همین اقلیت مذهبی است که وقتی که یک زن یهودی را، ذِمّی را خلخالش را میبَرَند، حضرت امیر میگوید اگر انسان بمیرد این ارزش دارد که آدم بمیرد، وقتی بشنود که یک زن ذمی را- یک زنی که در پناه اسلام بوده است- اینها خلخال را از پایش کشیدند. یک همچو اسلامی و یک همچو حکومت اسلامی میآید اقلیتهای مذهبی را چه میکند؟! اینها همه تبلیغات است که طرفدارهای شاه و شاه با بوقهای خودشان این تبلیغات را میکنند برای اینکه حکومت اسلام و اسلام و- عرض میکنم- روحانیت اسلام را پیش مردم، یا لا اقل پیش این اشخاصی که در خارج ایران هستند، یعنی این خودشان از غیر مُسْلم هستند و غیر مذهبی هستند، پیش اینها لا اقل لکه دار بکنند که نه، اینها میخواهند یک حکومت ارتجاعی [بکنند]، یک حکومت ارتجاعی، ارتجاع اسلامی! اسلام را، خود این آقا اسلام را ارتجاعی معرفی میکند. این میگوید این مطلب را که خیر، «دین مبین اسلام» اینها را میگوید اما از آن طرف هم آنهایی که اسلام را دارند به مردم میگویند، میگوید اینها مرتجع هستند! مرتجع یعنی اینها برگشتند به 1400 سال پیش از این! تبلیغ میکنند یک چیزی را که 1400 سال پیش از این آمده. غفلت از اینکه خود ایشان تاریخ 2500 ساله را حالا پیش کشیده! ایشان مرتجع نیستند اما اینها که 1400 سال پیش قوانین مترقی را دارند میگویند، اینها که میگویند باید تودهنی زد به این آدمی که سلب آزادی از مردم کرده، باید تودهنی زد به این آدمی که سلطه دیگران را در ایران برقرار کرده و مردم را زیر سلطه ابرقدرتها قرار داده، اینها مرتجعند! اما آنهایی که مال مردم را دارند میخورند به زور و با فشار و سلب آزادی از همه کردند نه، اینها متمدن هستند و اینها دروازه باز آزادی است!\nاین حرفها و این شعرها و این چیزهایی که در خارج درست کردند، اینها خوف این است که یکوقت خدای نخواسته بعض جوانهای ما هم به اشتباه بیفتند که مبادا یک همچو چیزی بشود؛ مبادا یکوقتی اسلام بیاید درِ خانه را روی زنها ببندند، قفلش کنند که دیگر بیرون نیا از خانه! زنها در صدر اسلام توی میدانها میرفتند. در همین جنگهای اسلامی توی میدانها میرفتند برای پرستاری این چیزها، اینهایی که کشته میشدند آنجا زنها در مَحْفَظه بمانند؟! چه کسی همچو چیزی به شما گفته است که باید این طور باشد؟ ... آزادند مثل مردها. چه کسی گفته است که اقلیتهای مذهبی را اینها خواهند چه کرد و چه کرد؟ بله، یکی از درددلهایشان این است که درِ قمارخانهها را میبندند، این راست است. در مراکز فساد را میبندند. حکومت اسلامی نمیگذارد این کابارهها که همه جوانهای ما را به بدبختی کشیده، نمیگذارد اینها باز باشد. اگر اینها را طرفدار هستند مردم بر آن، این روشنفکرها و این- عرض میکنم- متجددین با این مَفْسدهها موافقند؟ نه. حکومت اسلامی قمارخانهها را میبندد درشان را. و مراکز فساد و کابارههایی که این فسادها در آن میشود، اینها را درش را میبندد. این فرم سینماها را تغییر میدهد؛ یعنی این سینماهایی که الآن جوانهای ما را دارند به فساد میکشند و به فحشا میکشند، اینها میگویند این فرم نباید باشد. میخواهد سینما باشد، سینمای آموزنده باشد، سینمای اخلاقی باشد. با فسادْ اسلام مخالف است؛ با فساد کشیدن جوانها، مسلمین را به فساد کشیدن مخالف است. با غارتگری مخالف است. اسلام نمیخواهد غارت بیت المال را، غارت کنند بیت المال را. اسلام با تمدن مخالف نیست؛ با این توحشها مخالف است. با این فحشایی که راه انداختند اینها مخالف است. با مال ملت را صرف قمارخانه کردن در جزیره- نمیدانم- کجا مخالف است. اینها البته جلوگیری میشود. حکومت اسلامی اگر آمد، این مفسدهها را از بین برمیدارد؛ نمیگذارد جوانهای ما فاسد بشوند، نمیگذارد این فرهنگْ عقب نگه داشته بشود تا اینکه نگذارد این جوانها رشد بکنند. خوب، همین جوانهای خارج آمدند به من میگویند که ما را نمیگذارند که رشد علمی بکنیم. ما را به یک حدی نگه میدارند، نمیگذارند. با این چیزها مخالف است؛ البته اسلام با این چیزها مخالف است.\nاسلام میخواهد که زن و مرد رشد داشته باشند. اسلام زنها را نجات داده است از آن چیزهایی که در جاهلیت بود. آن قدری که اسلام به زن خدمت کرده، خدا میداند به مرد خدمت نکرده؛ آن قدر که به زن خدمت کرده. شما نمیدانید که در جاهلیت زن چه بوده و در اسلام چه شده. حالا هم اینها دارند از جاهلیت بدتر میکنند. آن وقت آنها بیاهمیت میکردند، حالا ایشان میفرماید که زن باید لَعبه باشد! زن باید- نمیدانم- چه باشد. یک همچو حرفی که به کرامت زن برمیخورد. اعتقاد ایشان درباره زن این است که باید- یک تعبیر سوئی کرده بود- این طوری باشد! اسلام میخواهد زن این جوری نباشد. اسلام میخواهد زن مثلِ- همان طوری که مرد همه کارهای اساسی را میکند زن هم بکند، اما نه اینکه زن یک چیزی بشود که آقا دلشان میخواهد که بَزَک کرده بیاید توی جامعه و با مردم چه بشود، مخلوط بشود. با جوانها آن جوری مخلوط! اینها را جلو میخواهد بگیرد اسلام. میخواهد زن را حیثیت و احترامش را حفظ کند؛ میخواهد شخصیت به زن بدهد که از این شیئیت بیرون بیاید. اینها میخواهند بفروشند، از این دست به آن دست کنند؛ این را مخالف است اسلام. با زن مخالف است اسلام؟! اسلام به زن خدمتی کرده است که در تاریخ همچو سابقهای ندارد. اسلام زن را از توی لجنزارها برداشته آورده شخصیت به او داده، اسلام با زن مخالف است؟! اینها تبلیغات است. میخواهند شما را از اسلام دور کنند و مالتان را بخورند، میخواهند شما را از روحانیت کنار بزنند و مالتان را بخورند، میخواهند نگذارند فرهنگ شما رشد پیدا کند و اموال زیرزمینیتان را بخورند و در اسارت نگهتان دارند تا آخر. و اگر امروز همه ملت دست به هم ندهند و هر چه خواهد شد خودشان را نجات ندهند از این گرفتاری، تا آخر در گرفتاری هستند. و هر کس یک کلمه بگوید که موافق باشد با سازش با این مرد، خیانت کرده؛ هم بر اسلام و هم بر مسلمین و هم بر کشور خیانت کرده است. خودتان را بپایید و ناظر باشید اشخاصی را که میخواهند یک همچو کارهایی را بکنند. اگر یکوقت از دهن کسی بیرون آمد، تودهنی به او بزنید که همچو غلطی را نکند. ان شاء اللَّه خداوند همهتان را حفظ کند؛ موفق باشید و خدمت کنید به کشور خودتان و اسلام خودتان.» (صحیفه امام، ج4، ص: 420 ـ 428)\nبه مناسبت حلول عید سعید غدیر- مبدأ نصب امامت امت- تمام کسانی که در دادگاههای انقلابی جرمهای آنان طوری بوده که کمتر از دو سال محکوم به حبس شدهاند مورد عفو قرار گیرند. دستور دهید به پروندههای آنان به اسرع وقت رسیدگی و آنان را آزاد کنند. لازم است به شکرانه این نعمت از خطاهای خود در پیشگاه خداوند متعال توبه کنند.\n18 ذی الحجة الحرام 99\nروح اللَّه الموسوی الخمینی.» (صحیفه امام، ج11، ص: 19)\nمن عید سعید را به همه مسلمین و بر ملت شریف ایران، به شما آقایان تبریک عرض میکنم. عیدی که در آن امامت امّت ثبت شد، و پیغمبر اسلام امام را برای امامت امّت نصب کرد. چه شخصی را، چه شخصیتی را! شخصیت این مرد بزرگ که امام امّت شد، شخصیتی است که [در] اسلام و قبل از اسلام و بعدها هم کسی مثل او نمیتواند سراغ کند. یک موجودی که امور متضاده را در خودش جمع کرده بود. کسی که جنگجوست اهل عبادت نمیشود. کسی که قوه بازو میخواهد داشته باشد اهل زهد نمیتواند باشد.\nکسی که شمشیر میکشد، و اشخاصی را که منحرفاند درو میکند، این نمیتواند عاطفه و اهل عاطفه، آن طور که این شخص داشت، باشد. این شخصیت بزرگ، امور متضاده را در خودش جمع کرده. در عین حالی که روزها روزه، و شب به عبادت مشغول، و گفته شده است که شبی هزار رکعت نماز میخواند. و در عین حالی که غذای او- آن طوری که در تاریخ ثبت شده است- از نان و سرکه، و فوقش زَیْت یا نمک، بیرون نبوده است. در عین حال قدرت بدنی، آن طور قدرت است که- آن طوری که در تاریخ هست- آن دری را که از «خَیْبَر» ایشان کَنْده است و چندین ذِراع دور انداخته است، چهل نفر نمیتوانستند بلندش کنند. در شمشیرزنی، شمشیرهای او این طور بوده است که با یک ضربه از این طرف که میزده دو نیم میکرده است، از این طرف میزده که دو نیم میکرده. در صورتی که آنهایی که این ضربه را میخوردند «خُودِ» آهنی داشتند، زره آهنی داشتند. و گاهی هم شاید، دو تا زره به تنشان میکردند. آدمی که با نان و سرکه زندگی میکرده، و بسیاری از روزها را روزه میگرفته است، و افطار را با چند لقمه نان و نمک و یا نان و سرکه افطار میکرده است، جمع کرده است ما بین آن زهد و این قوّت بازو، و این جمع بین دو تا امر متضاد است. آدمی که جنگجوست، به آن طور که جنگجویان بزرگ را، دلاوران بزرگ را، به هزیمت وامیدارد. و میفرماید که اگر تمام عرب یک طرف باشند، به من هجوم کنند، من پشت نمیکنم. این آدم در عطوفت آن طور است که، وقتی که یک خلخال از پای یک زن یهودی ربودهاند میفرماید که مرگ برای انسان آسان است- قریب به این معنا- آدمی که در عرفان و علم ماورای طبیعت، آن طور است که نهج البلاغه حکایت میکند از مقام عرفانش. در عین حال شمشیر میکشد، و کفّار و اخلالگران را از دم شمشیر میگذراند. ما شیعه یک همچو اعجوبه معجزهآسا هستیم.\nمن میگویم اگر چنانچه پیغمبر اسلام- صلی اللَّه علیه و آله و سلَّم- غیر از این یک موجود تربیت نکرده بود، کافی بود برایش؛ چنانچه پیغمبر اسلام مبعوث شده بود برای اینکه یک همچو موجودی را تحویل جامعه بدهد، این کافی بود. یک همچو موجودی که هیچ سراغ ندارد کسی، و بعدها هم سراغ ندارد کسی، امروز روز نَصْب اوست به امامت امّت، یک همچو موجودی امام امّت است، البته کس دیگر به پای او نخواهد رسید.\nو بعد از رسول اکرم کسی افضل از او در هیچ معنایی نیست و نخواهد بود. لکن در مراتب بعد هم که باید این امّت هدایت بشود، پیغمبر اکرم که از دنیا میخواست تشریف ببرد، تعیین جانشین و جانشینها را تا زمان غیبت کرد، و همان جانشینها، تعیین امام امّت را هم کردند، به طور کلّی این امّت را به خود وانگذاشتند که متحیر باشند، برای آنها امام تعیین کردند، رهبر تعیین کردند. تا ائمه هُدی- سلام اللَّه علیهم- بودند، آنها بودند و بعد فُقَها؛ آنهایی که متعهدند، آنهایی که اسلامشناساند، آنهایی که زهد دارند؛ زاهدند، آنهایی که اعراض از دنیا دارند، آنهایی که توجه به زَرق و بَرق دنیا ندارند، آنهایی که دلسوزند برای ملت، آنهایی که ملت را مثل فرزندهای خودشان میدانند؛ آنها را تعیین کردند برای پاسداری از این امّت.\nمع الأسف اشخاصی که اطلاع ندارند بر وضعیت برنامههای اسلام، گمان میکنند که اگر چنانچه «ولایت فقیه» در قانون اساسی بگذرد، این اسباب دیکتاتوری میشود. در صورتی که ولایت فقیه هست که جلو دیکتاتوری را میگیرد. اگر ولایت فقیه نباشد، دیکتاتوری میشود. آن که جلو میگیرد از اینکه رئیس جمهور دیکتاتوری نکند، آن که جلو میگیرد از اینکه رئیس ارتش دیکتاتوری نکند، رئیس ژاندارمری دیکتاتوری نکند، رئیس شهربانی دیکتاتوری نکند، نخست وزیر دیکتاتوری نکند؛ آن فقیه است.\nآن فقیهی که برای امّت تعیین شده است، و امام امّت قرار داده شده است، آن است که میخواهد این دیکتاتوریها را بشکند و همه را به زیر بیْرَق اسلام و حکومت قانون بیاورد. اسلام، حکومتش حکومت قانون است؛ یعنی قانون الهی، قانون قرآن و سُنَّت است. و حکومت، حکومتِ تابع قانون است؛ یعنی خود پیغمبر هم تابع قانون، خود امیر المؤمنین هم تابع قانون، تخلّف از قانون یک قدم نمیکردند و نمیتوانستند بکنند.\nخدای تبارک و تعالی میفرماید که اگر چنانچه یک تخلُّفی بکنی، یک چیزی را به من نسبت بدهی، تو را اخذ میکنم، و وَتینَت را قطع میکنم. اسلام دیکتاتوری ندارد، اسلام همهاش روی قوانین است. و آن کسانی که پاسدار اسلاماند، اگر بخواهند دیکتاتوری کنند، از پاسداری ساقط میشوند به حسب حکم اسلام. نترسانند مردم را از این قانون اساسی که تصویب کردند عده کثیر، عدهای از علمای اسلام و دانشمندان شماها را اغفال نکنند به اینکه بگویند که این قانون دمکراسی نیست! اینها، اسلام را هم دمکراسی نمیدانند! شما را اغفال نکنند اینها. این قانون اساسی برای چند هفته، یک هفته، دو هفته، سه هفته دیگر به آرای عمومی گذاشته میشود. شما را سرد نکنند از اینکه نروید رأی بدهید. بروید رأی بدهید! بعد میخوانند برای شما قانون را، منتشر میکنند، مختارید در رأی دادن، میخواهید قبول میکنید، میخواهید رد میکنید. اگر رد کردید، باز درستتر نوشته میشود. و اگر قبول کردید، رأی بدهید به آن. بیتفاوت نباشید نسبت به آن چیزی که سرنوشتِ شما به او بسته است، اسلامِ شما به او بسته است، کشورِ شما به او بسته است. امروز آن چیزی که باید مطرح بشود، این مسائل اوّلی است؛ مسئله قانون اساسی است، مسئله رئیس جمهور است، مسئله شوراست، مجلس شوراست. باید شما این مطلب را توجه به آن داشته باشید. منحرف از این به هیچ وجه نشوید.\nشما پنجاه سال یا بیشتر دندان روی جگر گذاشتید برای این نابسامانیها. دو ماه دیگر دندان روی جگر بگذارید. این حرفها که منتشر میکنند در اطراف که فلان جا، فلان قضیه واقع شده است، اسفالت نشده است، بیمارستان نداریم، طبیب صحیح نداریم، کشاورزیمان کذاست، تمام اینها برای این است که شماها را مأیوس کنند و از این مسائلی که در اوّل است. و ما باید اوّل او را درست کنیم، و بعد برویم سراغ کارهای دیگر. شما را از این منحرف کنند، و متوجه کنند به آن مسائل فرعی، این نظیر این میماند که زلزله آمده باشد و اشخاصی را فرو گرفته باشد، و باید همه برویم سراغ نجات آنها. یک دسته بیفتند بگویند آبِ ما کم است، یا زراعتِ ما کم است، و شما را از آن راه بازدارند. الآن مملکت یک وضعی دارد که این شیطنتهای اطراف، دستهای مختلف در صددند که راه را منحرف کنند و نگذارند این قانون اساسی بگذرد، و دنبالش هم نگذارند مجلس شورا درست بشود، و ریاست جمهوری و این مملکت متزلزل باشد، و آنها توطئه بکنند، و شما اغفال بشوید. شماها را به راههای دیگر؛ راههای صحیح، اما راههای دست دوم. تمامی مطالبی که شما گفتید صحیح است. نه منطقه شما، همه مناطق این طوری است. یک مملکتی است که پنجاه سال کوشش کردند برای آنکه هم جوانهای ما را عقب نگه دارند و هم فاسد کنند، و هم مملکت ما را به هم بریزند. یک همچو مملکتی خیال نکنید که فقط خُرَّم آبادش این طور است. شما خُرَّم آبادش را میبینید. کردستانش هم این طور است. کردستانیها هم همین حرف شما را میزند. خوزستانیها هم همین حرف شما را میزنند. خراسانیها هم همین حرف شما را میزنند. این زاغهنشینان اطراف تهران هم همین حرف شما را میزنند، و از شما زندگیشان بسیار بدتر است. لکن مسائل- این مسائل- مسائل دست دوم است. یک مملکتی الآن در مَعْرَض این است که این اشخاصی که افتادند توی جمعیتها و دارند افساد میکنند، در مَعْرَض این است که نگذارند این نهضت به آخر برسد، یا لا اقل مُعطَّلش کنند.\nبا قدرت پیش بروید! این مسائل دست اوّل را منظور نظر کنید! و با قوّه و قدرت پیش ببرید، و مطلب را به آخر برسانید! وقتی که اصول مطلب تمام شد، این بیمار محتاج به معالجه است. لکن باید اوّل، حیاتش را حفظ کرد، بعد بیماریاش را [علاج] کرد.\nمملکت ما یک مملکتی است که پنجاه سال کوشش شده است در این که بیمار و بیمارتَرش کنند. لکن یک مسائل رؤوسی است که اگر به او رسیدگی نشود، این مریض میمیرد. یک مسائل دست دوم است که بعد از اینکه حفظ حیات او شد، آن وقت کوشش کنیم برای رفع بیماریها، رفع نابسامانیها. من به شما عرض میکنم که تمام این مسائل که شما میگویید صحیح است، لکن مسائل دست دوم است. فرهنگ باید بازسازی بشود، تصفیه بشود. ادارات باید تصفیه بشوند. همه اینها باید بشود. کشاورزی باید تقویت بشود که ما محتاج نباشیم به اینکه از دشمنهای خودمان چیزی طلب کنیم.\nفرهنگ ما باید درست بشود. دانشگاه ما باید درست بشود که ما راجع به همه امور خودکفا بشویم. لکن آنها برنامههای دراز مدت است که باید با طول مدت این انجام بگیرد.\nاین چیزی که الآن محل بحث ما هست، و مورد احتیاج همه ما هست، این امری است که در رأس امور واقع شده است. این امری است که اساس مملکت شماست. او این است که بروید و تمام اطراف خودتان را، تمام ملت را آشنا کنید به اینکه قانون اساسی را باید به آن رأی بدهید. و ملاحظه کنید، رأی بدهید. البته آزادید هر رأیی دلتان میخواهد بدهید، اما بیتفاوت نباشید نسبت به سرنوشت مملکت خودتان، نسبت به اسلام، نسبت به ملت. نسبت به کشور بیتفاوت نباشید. گوش نکنید به این حرف اینها که قانون اساسی خوب نشده، و محتوایش چه است. اینها تمام در نظر دارند که نگذارند که شما رأی بدهید به قانون اساسی، و شما را بیتفاوت کنند یا بدبین کنند. اینها آنها هستند که طرز فکرشان این است که اسلام اصلًا عقب افتاده است، اینها طرز فکرشان این است. یک عدّه زیادشان هم هستند که اجیرند، اجرت میگیرند برای این طور کارها، برای اینکه بنویسند، برای اینکه بگویند، برای اینکه بروند اطراف و شلوغکاری کنند. تمام مطلبشان این است که شما دیدید که در رفراندم راجع به جمهوری اسلامی کارشکنی میکردند که رأی داده نشود. بعضی صندوقها را سوزاندند، و بعضی جاها را با تفنگ جلوگیری کردند که رأی ندهند مردم. بعد از آنکه آنجا شکست خوردند، دنبال این رفتند که مردم رأی ندهند راجع به وکلایی که، خبرگانی که میخواهند ملاحظه کنند، دستشان از آن کوتاه شد. دنبال این هستند که مردم رأی ندهند برای قانون اساسی. اینها همان مردمیاند که با اساس مخالفاند. و شما اشخاصی هستید که بچههایتان را، جوانهایتان را دادید برای اینکه اسلام را زنده بکنید. شما تابع امیر المؤمنیناید، نه تابع مکتبهای انحرافی که اصل این مسائل را کار ندارند، و توجه به آن ندارند.\nباید همه ما در این زمانی که احتیاج دارد اسلام به شما جوانها، پیغمبر اکرم احتیاج دارد به شما، الآن امیر المؤمنین احتیاج دارد به شما، رفع کنید این احتیاجش را. احتیاج این است که بیتفاوت نباشید نسبت به مملکتتان. احتیاج این است که قانون اساسی، اساس مملکت شماست. بیتفاوت نباشید که بروید سراغ کارتان، بنشینید که فرض کنید که میخواهم یک خیاطی بکنم، یا یک کار دیگری بکنم. سرنوشت مملکت شماست، سرنوشت مذهب شماست، سرنوشت کشور شماست، سرنوشت ملت شماست، بیتفاوت نباشید!\nباید همه شما دست به دست هم بدهید. همان طوری که تا حالا با اتحاد کلمه و با دست به دست دادن به هم تا اینجا رساندید، و دشمنهای خودتان را کنار زدید، و این مَفْسَده جوها را بیرون کردید. از حالا به بعد هم با وحدت کلمه دست به دست هم بدهید، و این بار را ان شاء اللَّه به منزل برسانید.\nخداوند همه شما را تأیید کند. من دعای به شما [میکنم] دعاگوی شما هستم. من خدمتگزار شما هستم. من صلاح حال شما را میخواهم. و صلاح دین و دنیای شما این است که در این برهه از زمان که این مسائل اصلی در کار است، یک قدری راجع به مسائل دیگری که حق است با شما، لکن وقتش یک قدری زود است، در یک وقتی است که مَفْسَده جوها میخواهند نگذارند کارها انجام بگیرد، یک قدری آنجا را باید مهلت بدهید، و همه در فکر این مطلب هستند. و ان شاء اللَّه موفق و مؤیَّد باشید.» (صحیفه امام، ج11، ص: 20 ـ 28)\n[بسمه تعالی. محضر مبارک حضرت آیت اللَّه العظمی امام خمینی رهبر کبیر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران- مد ظله العالی\nاحتراماً، به پیوست صورت اسامی سی و یک (31) نفر از محکومین دادگستری که حسب نظر کمیسیون عفو و بخشودگی و یک نفر از محکومین دادگاه امور صنفی و یک نفر از دادگاه انقلاب اسلامی قم که با درخواست دادستان و تأیید حاکم شرع امور عفو و یا تخفیف در مجازات واقع شدهاند به حضور مبارک تقدیم میگردد. سید عبد الکریم موسوی اردبیلی].\nموافقت میشود.- 18 آبان 61\nروح اللَّه الموسوی الخمینی.» (صحیفه امام، ج17، ص: 89)\nمن از همه قوای مسلحه، چه ژاندارمری، چه ارتش، چه سپاه پاسداران، چه کمیتهها، چه بسیجیها و سایرین باید تشکر کنم که با قدرت خود این جمهوری اسلامی را تثبیت کردند. و دشمنان ما چه در داخل و چه در خارج باید بدانند که جمهوری اسلامی به کوری چشم ابرقدرتها و به کوری چشم امثال منافقین و مخالفین با جمهوری اسلامی، تثبیت شده است و خللی ان شاء اللَّه، در او وارد نخواهد شد.\nآنچه من میخواهم به آقایان عرض کنم این است که کراراً گفتم که شما پیروزید و کاری که شما انجام میدهید، کاری است الهی، کاری است که برای خداست و کوشش کنید قصد خودتان را خالص کنید برای خدا که چه کشته بشوید و چه بکشید، شما اهل نجات هستید، ولی کوشش کنید که قصد شما الهی باشد و بحمد اللَّه هست.\nو من هر وقت که چهره اینهایی که دارند رو به جبههها میروند ملاحظه میکنم واقعاً از خودم خجالت میکشم که اینها به چه مقامی رسیدهاند، به چه پایهای از عرفان، چه پایهای از معرفت رسیدهاند که این طور با هیجان، این طور برای خدا رو به جبههها میروند.\nو دشمنان ما باید این معنا را بدانند که جمهوری اسلامی از این به بعد، بلکه از اولی که این جمهوری رو به رشد رفت، جوری تثبیت شده است و جوری در دنیا الآن به حسب واقع نمایش داده شده است که وابستگی به هیچ کس ندارد، وابسته به ملت است، وابسته به قوای مسلحه است، اشخاص در این مورد دخالت ندارند. این که هی هر روز شهرت میدهند که چه شده است، چه شده است، فلانی سکته کرده، فلانی در بستر مرگ است، فلانی، خوب، باشد، البته مرگ برای همه هست، برای ما هم هست، اما این را بدانند که شادی نکنند برای این. این یک امری است که واقع میشود و شما خواهید دید ان شاء اللَّه که جمهوری اسلامی باقی است چه ما باشیم، چه اشخاص باشند چه نباشند. همینها بودند که شادی میکردند برای اینکه جمهوری را در یک جایی که در آن مرکز منفجر کردند و هفتاد- هشتاد نفر از دوستان ما را، از بزرگان را از بین بردند، شادی میکردند که جمهوری از بین رفت، تمام شد دیگر. دیدند که ابداً تمام نشد و مردم ریختند بدتر از اول، بالاتر از اول، ریختند در خیابانها و چه کردند.\nصدام رفتنی است، همین است که ان شاء اللَّه، به همین زودی او برود و علی ایّ حال، چه او رفتنی باشد چه نرفتنی باشد، ما یک تکلیف داریم ادا میکنیم. ملت ما، ارتش ما، سپاه ما و همه قوای مسلحه ما یک تکلیف ادا میکنند. این مثل این است که گفته بشود که اگر فلانی رفت و فلانی رفت، مردم نماز نمیخوانند. تکلیف است، به رفتن کسی مردم دست از نمازشان برنمیدارند، به رفتن کسی نمازشان را، حجشان را دست از آن برنمیدارند.\nو قضیه جنگ امروز برای همه ما اهمیتش بیشتر از فروع دین است. این طور نیست که جنگ مثل امر جنگی باشد که دیگران با دیگران میکنند. جنگی است که اسلام دارد میکند در مقابل کفر، اسلام دارد میکند در مقابل نفاق و این جنگ یک تکلیف شرعی است که مردم ادا میکنند، من باشم ادا میکنند، نباشم هم ادا میکنند.\nو امیدوارم ان شاء اللَّه، خداوند همه شما را توفیق بدهد، سلامت بدهد و همه کسانی که در این راه برای خدا به رحمت ایزدی پیوستند و شهید شدند، خداوند آنها را به رحمت خودش، به رحمت واسعه خودش غریق کند و در ضیافت خودش آنها را راه بدهد. و کسان دیگری هم که معلول شدند یا مفقود شدند یا شاید صدمات دیگری برشان وارد شده، خداوند ان شاء اللَّه، آنها را، صبر بدهد و هم شفا عنایت کند.\nو السلام علیکم و رحمة اللَّه.» (صحیفه امام، ج20، ص: 149 ـ 151)\n - روی پاکت نامه چنین مرقوم شده است:« ایران- تهران، خدمت جناب مستطاب حجتالاسلام آقای حاج شیخ حسین لنکرانی- دامت برکاته. 15 رجب 85».\n - پیش از بیانات امام خمینی، نماینده گروه جوانان فرانسوی خطاب به امام گفت:« ... با این دسته گلی که به حضورتان تقدیم داشتیم؛ احساس پر شور خودمان را منعکس کردیم، که حضور شما در فرانسه باعث شده علاقهمان به اسلام تشدید شود. بخصوص با توجه به وضعیات خاصی که اینجا دیدهایم، علاقهمند شدیم که دسته جمعی سفری به ایران بکنیم و از نزدیک، رابطه خاصی را که اسلام بین انسان و خدا مطرح میکند ببینیم.»\n - فراهم ساختن مقدمات.\n - دستگیری امیر عباس هویدا( نخست وزیر سیزده ساله) و دیگر مسئولان رژیم در 16 آبان 1357\n - کوتاه، اندک.\n - بخشوده شده.\n - واحد پول بیارزش.\n - ادب به خرج دهند\n - اشاره به جزیره کیش.\n - بازیچه، عروسک.\n - یکی از غزوات حضرت رسول اکرم( ص) با یهودیان. قلعه خیبر که پناهگاه دشمنان اسلام بود، سرانجام به دست حضرت علی( ع) فتح شد\n - زراع: واحد طول در قدیم\n - نهج البلاغه نامه( 45) به عثمان بن حُنیف\n - وتین: رگ اصلی. اشارت است به آیات 44 تا 46 سوره« الحاقه».\n - به استناد وظایف و اختیارات رهبری، مندرج در اصل 110 قانون اساسی.\nعدم وابستگی نظام به فرد یا افراد


بروز شده در 17 بهمن 1398 درباره رضایت مشتری (8 دقیقه مطالعه)\nبلاگ تجربه مشتری ◂ رضایت مشتری ◂ آشنایی با تکنیک های سنجش رضایت مشتری\n1- شاخص رضایت مشتری CSAT\n2- شاخص خالص مروجان NPS\n3-شاخص تلاش مشتری CES\n4-زمان اولین پاسخ FRT\n5-نرخ حفظ مشتری\nگسترش تکنولوژی آنلاین امروز آن چنان رقابتی ایجاد کرده که همه ی افراد درگیر در آن از صبح تا شام به دنبال راهی هستند تا بتوانند یک تجربه مشتری CX لذت بخش ارائه کنند و از این رقابت تنگاتنگ سربلند بیرون بیایند. نکته قابل توجه این است که شما نیاز دارید تا قدم به قدم و همواره برای تحقق این امر رضایت مشتری را مورد ارزیابی قرار دهید.\nسنجش رضایت مشتری یکی از مهم ترین روش هایی است که با کمک آن می توان از عملکرد مطلوب کسب و کار خود اطمینان یافت و در جهت بهبود تجربه مشتری حرکت کرد. اما برای سنجش رضایت مشتری ابتدا باید بفهمیم که رضایت مشتری چیست؟ واقعیت این است که "رضایت مشتری همان احساسی مطلوبی است که مشتری را تشویق می کند تا باز هم به شما مراجعه نماید."\nواضح است که برای رضایت سنجی مشتریان و بهبود کسب و کار، بررسی شاخص های عملکرد کلیدی (KPI) بر همه امور مقدم است. به قول Peter Drucker، «چیزی که قابلیت سنجش نداشته باشد را نمی توان مدیریت کرد!»\nحال که به اهمیت رضایت مشتری واقف شدیم بگذارید با هم رو راست باشیم، اگر هیچ گاه نسبت به سنجش رضایت مشتری اقدام نکنید چگونه می خواهید کسب و کار خود را ارزیابی کنید؟ از کجا می توانید بفهمید که عملکرد موفقیت آمیزی داشته اید یا نه؟ موضوع این است که اگر واقعاً دنبال بهبود سطح رضایت مشتری هستید و به قول Mirelle Pilloud دوست دارید «سری در میان سرها داشته باشید»، حتماً باید نسبت به سنجش رضایت مشتری بر اساس شاخص های درست اقدام کنید و برنامه ای منظم و یکپارچه داشته باشید.\nبا این حال، برای این که نتیجه مورد نظر خود را به دست آورده و خود را درگیر حواشی نکنید، بهتر است تنها آن دسته از شاخص های عملکرد کلیدی (KPIs) را ارزیابی کنید که استاندارد هستند. در این جا به بررسی 7 شاخص مهم در زمینه سنجش رضایت مشتری می پردازیم که در هر گزارشی باید به آنها پرداخته شود:\nسنجش رضایت مشتری کار آسانی نیست. یعنی، در برخی موارد، از جمله وقتی پای شاخص های عملکرد کلیدی (KPIs) مالی بخش فروش به میان می آید، احتمالاً بیان احساسات برای مشتری به این سادگی ها نخواهد بود.\nاما با این حل یکی از کارآمدترین شاخص های عملکرد کلیدی، شاخص رضایت مشتری (CSAT) است. با سنجش رضایت مشتری توسط این شاخص شما می توانید میزان رضایت مشتری از کسب و کار، محصول یا خدمات خود را مستقیماً و بی واسطه ارزیابی کنید. پاسخ مشتری به پرسشنامه رضایت مشتری همان چیزی است که نهایتاً نمره شاخص CSAT شما را تعیین می کند.\nقطعاً یکی از محبوب ترین و پرکاربردترین شاخص های سنجش رضایت مشتری، شاخص خالص مروجان (NPS) است. محاسبه NPS نشان می دهد که مشتریان شما تا چه اندازه تمایل دارند، کسب و کار شما را به دوستان و آشنایان خود معرفی کنند. در واقع شاخص NPS مقیاسی برای سنجش میزان وفاداری مشتری است. مزیت شاخص مذکور نسبت به شاخص رضایت مشتری (CSAT) این است که عملگراتر بوده و به جای بررسی احساسات، قصد و هدف را مورد ارزیابی قرار می دهد. بنابراین، پاسخ به دست آمده تحت تاثیر عواطف و حال و هوای آنی مشتری نخواهد بود. بنابراین، علاوه بر سنجش شاخص رضایت مشتری، لازم است شاخص NPS را نیز ارزیابی نمائید.\nشما هم با ثبت نام در پلتفرم تخصصی سنجش رضایت مشتری آپ کوک می توانید نمره وفاداری برندتان را با استفاده از شاخص NPS به دست آورید.\nشاخص تلاش مشتری (CES) یکی دیگر از شاخص های سنجش رضایت مشتری است، این شاخص معیاری است که میزان سعی مشتری برای فائق آمدن بر یک مسئله، انجام درخواست، بازگرداندن محصول خریداری شده یا دریافت پاسخ سوالات احتمالی را ارزیابی می کند.\nانجام این نظرسنجی بسیار ساده بوده و می تواند به طور منظم مورد استفاده قرار گیرد. البته، باید به این نکته توجه کرد که در این نظرسنجی، سنجش رضایت مشتری به صورت موردی بررسی می شود و لازم است حتماً در کنار سنجش شاخص رضایت مشتری (CSAT) به کار گرفته شود. برای مثال، ممکن است علیرغم رابطه بسیار خوبی که میان مشتری با سازمان شما وجود دارد، این بار از تعامل با برند شما رضایت نداشته باشد. بنابراین، اگر تنها شاخص تلاش مشتری (CES) را در نظر بگیرید، تصور خواهید کرد که مشتری خود را از دست داده اید. اما، احتمالاً در واقعیت چنین نخواهد شد.\nیکی دیگر از معیارهایی که در سنجش رضایت مشتری باید به آن توجه کرد و موجب بهبود سطح رضایت مشتری می شود "زمان اولین پاسخ- FTR" است. سرعت یکی از عوامل تعیین کننده به شمار می رود. مشتری انتظار دارد، خریدی آسان، بی دغدغه و پر بازده را تجربه نماید. در بازار رقابتی امروز که مشتری تنها با یک کلیک می تواند پلتفرم خرید خود را تغییر دهد، پاسخگویی سریع به درخواست ها و نیازهای مشتری از ضرورت های بی چون و چرای یک کسب و کار موفق است.\nمطالعات Salesforce نشان می دهد، یک سوم افرادی که در این تحقیق شرکت کرده اند، نسبت به سازمان هایی که اولین پاسخ را با سرعت هرچه تمامتر ارائه می دهند، نظر مساعدی داشته اند. در واقع، موضوع این است که مشتریان ترجیح می دهند پاسخی سریع و حتی ناکافی دریافت کنند تا یک جواب دقیق و همراه با تاخیر.\nتوصیه می کنیم برای اطمینان خاطر مشتری، یک پاسخ خودکار را در نظر گرفته و پس از دریافت پرسش یا تقاضای مشتری برای او ارسال نمائید. البته، ممکن است چنین کاری به خودی خود و از نظر فنی، اولین پاسخ به حساب نیاید. با این حال، ترفندی است که می تواند موجب آرامش خیال مشتری گشته و او را به شکیبایی ترغیب نماید. انجام این کار نیز به شما کمک خواهد کرد تا در هنگام سنجش رضایت مشتری، نتیجه مطلوب تری به دست آورید.\nتوانایی نگه داشتن مشتری و حفظ او در طی دوره زمانی خاص را اصطلاحاً نرخ حفظ مشتری می نامند. کسب مشتریان جدید و جلب نظر آنها کاری پر خرج بوده و 20 تا 25 برابر حفظ مشتری هزینه بردار است. تصور کنید که بتوانید افراد زیادی را به بازدید از وب سایت خود ترغیب نمائید و حتی بتوانید آنها را به مشتریان خود تبدیل کنید. ولی آیا خواهید توانست آنها را برای مدت طولانی حفظ کنید؟\nرونق کسب و کار شما عمدتاً بر حفظ مشتریانتان متکی است. مطالعات شرکت نرم افزاری RJMetrics نشان می دهد، موفق ترین کسب و کارهای فعال در حوزه تجارت الکترونیک، بیش از نیمی از درآمد خود را از مشتریانی به دست می آورند که مکرراً به آنها مراجعه می کنند. بنابراین، یکی از شاخص های عملکرد کلیدی (KPI) مهم نرخ حفظ مشتری است و لازم است همواره به آن توجه شود. واضح است که بدون سنجش رضایت مشتری هرگز قادر نخواهید بود از میزان رضایت مشتریان و احتمال همراهی آتی آنها اطمینان یابید.\nنرخ حفظ مشتری، نمایانگر درصد مشتریانی است که در بازه زمانی مشخصی همواره با شما و در کنار شما باقی مانده اند. شاخص مذکور را می توان به صورت سالیانه، ماهیانه یا به صورت هفتگی ارزیابی کرد. به نظر Jeff Haden، روش سنجش دقیق نرخ حفظ مشتری به قرار زیر است:\nبه این ترتیب، از مشتریان خود می خواهید که خدمات شما را با انتظاراتشان مقایسه نموده و رتبه بندی نمایند. بنا بر نظر این افراد، مشاهدات مشتری مبنای کیفیت خدمات است. بنابراین، نویسندگان اثر، پرسشنامه رضایتمندی مشتری خود را به ارزیابی 5 عنصر اصلی زیر اختصاص دادند:\nنیمه نخست پرسشنامه رضایتمندی مشتری کیفیت خدمات مدل سروکوال، ادراک مشتریان از چگونگی خدمات ارائه شده را هدف قرار داده و نیم دیگر آن، انتظارات مشتریان را ارزیابی می کند. برای انجام چنین کاری، لازم است آیتم ها را در مقیاس هفت امتیازی لیکرت (Likert) و از «به شدت ناموافق» تا «به شدت موافق» بسنجیم.\nحاصل مقایسه میان عوامل موثر بر انتظارات مشتری با خدمات ارائه شده توسط شما، نمره شاخص مدل سروکوال را مشخص خواهد کرد. با این که همه ابعاد در کیفیت خدمات موثر بوده و نقش مهمی را ایفا می کنند، ممکن است برخی از آنها با مورد شما مطابقت بیشتری داشته باشند. به خاطر داشته باشید، توقع و تعریف مشتریان از «خدمات با کیفیت» معمولاً کمی بیشتر از آن چیزی است که برای جلب رضایت آنها کافی خواهد بود.\nتمرکز بر شاخص های عملکرد کلیدی (KPI) یاد شده به سادگی می تواند به فراموش کردن یکی از عوامل بسیار مهم و در عین حال نامحسوس یعنی اعضای تیم شما بیانجامد. نارضایتی کارمندان تاثیر بسیار زیادی بر کیفیت خدمات ارائه شده توسط شما خواهد داشت. بنابراین، اطمینان از رضایت کارمندان هم به همان اندازه سنجش رضایت مشتری حائز اهمیت است.\nبنابراین، بهتر است شرکت خود را به یک پایگاه پشتیبانی از مشتریان و افزایش مشارکت کارمندان تبدیل کنید.\nسنجش رضایت مشتری و حصول اطمینان از عملکرد صحیح سازمان در جهت ایجاد یک تجربه مشتری لذت بخش و افزایش سطح رضایت مشتری در نهایت منجر به ایجاد جریان فروش و سودآوری پایدار برای کسب و کار شما خواهد شد.