کرمان رصد | طرح استقرار سطل‌های تفکیک شده زباله در شهر کرمان آغاز شد\nطرح استقرار سطل‌های تفکیک شده زباله در شهر کرمان آغاز شد اجتماعي\nکرمان رصد - کرمان - معاون خدمات شهری شهردار کرمان از استقرار سطل‌های تفکیک شده زباله در تعدادی از معابر شهر کرمان خبر داد.\nمهدی نیکویی در گفتگو با خبرنگار مهر با بیان اینکه تفکیک زباله از مبدا یکی از برنامه‌های اصلی این حوزه است، اظهار کرد: در این راستا آموزش‌های لازم توسط کارشناسان سازمان پسماند به صورت خانه به خانه در حال انجام است.\nوی ادامه داد: بر همین اساس سطل‌های زباله تفکیکی خریداری و در معابر پر تردد شهر به عنوان فاز اول کار گذاشته شده است.\nوی افزود: سطل‌های جدید به صورت چهارگانه با برچسب‌های رنگی متعدد برای زباله‌های عمومی با برچسب طوسی، پلاستیک با برچسب قرمز، فلزات و قوطی با برچسب آبی و کاغذ و مقوا با برچسب آبی تعبیه شده است.\nنیکویی افزود: شهرک‌ها و مجتمع‌های متقاضی می‌توانند با مراجعه به سازمان پسماند، نسبت به تهیه و استقرار این سطل‌های زباله تفکیکی در آن مجموعه اقدام کنند.\nوی ادامه داد: جداسازی زباله‌ها می‌تواند به چرخه بازیافت زباله کمک کند، به همین منظور نیاز است تا هر فرد تفکیک زباله خشک و تر را جدی‌تر بگیرد.\nنیکویی گفت: هر روز به میزان زباله‌های تولید شده توسط جوامع بشری افزوده می‌شود. همین امر موجب آلوده شدن محیط زیست شده و منابع طبیعی را آلوده می‌کند.\nوی با بیان اینکه توزیع خودسرانه زباله بدون در نظر گرفتن فواید بازیافت، پسماند بازیافتی باعث از بین رفتن منابع طبیعی و افزایش آلودگی‌ها می‌شود، گفت: تفکیک زباله بهترین راه حلی است که می‌تواند کمی به بهبود این وضعیت کند.\nوی خاطر نشان کرد: فواید بازیافت زباله می‌تواند به میزان زیادی بر استفاده دوباره از زباله و چرخه بهبود شرایط محیط زیست تأثیر گذارد\nيکشنبه ۱۸ فروردين ۱۳۹۸ - ۱۲:۰۳:۱۵


گفت وگو با فریبرز رستمی طراح شیوه آموزش موسیقی به کودکان بر اساس سنت های موسیقی\nفریبرز رستمی از آن دست اهل موسیقی است که نامش در موسیقی ایران خواهد ماند، چرا که با دو بال خرد و عشق به سمت موسیقی رفته است. عاشق موسیقی اقوام و ردیفی ایران شد و بعد پرسش هایی در ذهنش جوانه زد. دو کارگان (رپرتوار) عظیم موسیقی اقوام و ردیف دستگاهی، در پروسه تغییر چه کاربرد و کارکرد دیگری برای زندگی امروز و فردای ما خواهند داشت؟ این کاربردها را چه کسانی باید استخراج کنند؟ روند تغییر چه دامنه یی باید داشته باشد؟ و... این پرسش ها که البته در مسیر زندگی هنری وی قوام و دوام افزون تری یافت، رستمی را به سمتی کشاند که هم بعد نظری موسیقی را به خوبی بیاموزد و هم آنکه در بعد عملی دستی چیره داشته باشد. توجه به موسیقی اقوام نیز خزینه ذهنش را انباری از ملودی ها و رفتارها و آیین های مردمان گوشه گوشه ایران کرد. وی بعد از راهیابی به رشته موسیقی در دانشگاه، به سمت پژوهش در موسیقی اقوام ایران رفت. موسیقی تالش ها در شمال غربی گیلان را بررسی کرد که چند لوح فشرده و یک جلد کتاب حاصل این بررسی بود. موسیقی گالش ها در دیلمان و بخشی از اشکورات را نوشت که آن نیز همراه چند لوح فشرده در آرشیو کاری اش قرار دارد. بیست و یک مجلس از تعزیه گیلان را ضبط و ثبت کرد که مبتنی بر نسخ موجود از «مفتاح بکایی» اجرا شدند. در منطقه رامیان و ییلاقات آن موسیقی تات ها و ترک های گرایلی را بررسی کرد که به گفته خودش برای انتشار نیازمند تامل و تدبیری بیشتر است. بخش عمده یی از موسیقی مذهبی و شادمانی هرمزگان را گرد آوری کرد که خود معتقد است به فرصت بیشتری برای تامل و نگارش نهایی آن نیاز دارد.چند مقاله نوشت که با کارهای میدا نی اش مرتبط بودند و تنها یکی از آنها را در یک سخنرانی در جشنواره موسیقی فجر ارائه داد و مابقی در انتظار فرصت مناسب انتشار هستند. در ماه مارس 2006 مقاله کوتاهی درباره بخشی از موسیقی قوم تالش به فستیوال imaginaire در فرانسه که موضوع برگزاری آن موسیقی جهان اسلام بود، ارائه داد و البته کاری بزرگ را درباره موسیقی تهران در دست تهیه دارد که چند سالی است به سفارش موسسه نغمه شهر شهرداری تهران پژوهش هایش را بر آن متمرکز کرده است. البته در این میان از کارهای عملی هم غفلت نکرد که آلبوم ارگ خاموش وی از نگاه ویژه و ابتکاری اش به موسیقی آوازی، به خصوص آواز مکتب اصفهان خبر می دهد.آنچه اما محل اصلی این گفت وگو است کار وی در زمینه موسیقی کودک است؛ بخشی از موسیقی که تقریباً دولت و حتی هنرمندان هم فراموشش کرده اند و جز یکی دو نفر دلسوخته همانند سودابه سالم و مهدی آذرسینا و البته برادران نظر کمتر کسی در این زمینه کار قابل اعتنایی صورت داده است. کار رستمی که اخیراً در تالار وحدت به صحنه رفت و متاسفانه همزمانی آن با رخدادهای سیاسی سبب شد جامعه موسیقی چندان قدر چنین تلاشی را نداند، از لونی دیگر بود و به اعتقاد عمده اهل موسیقی که این کار (قصه های حرکتی) را دیده بودند، فصل نوینی در نگاه به موسیقی کودک با ابتنا بر فرهنگ موسیقایی و ادبی ماست. رستمی از 11 سال پیش با طرح؛ «دستیابی به روش آموزش موسیقی به کودکان مبتنی بر کارگان موسیقی ایران»، پژوهشی کاربردی را پی گرفت که حاصل آن در جشنواره موسیقی فجر سال گذشته اجرا شد و کمتر به آن بذل عنایت شد و در این گفت وگو وجوهی از این کار خطرخیزش را واخواهیم کافت.\n-آنچه عموم مردم از آقای رستمی پیش چشم دارند پژوهش در موسیقی نواحی ایران است، اما به نظر می رسد اندک اندک وجوه دیگری از چهره موسیقایی شما در حال بروز و ظهور یافتن است، مثل آهنگسازی و انتشار آلبوم موسیقی «ارگ خاموش» و برخی کارهای دیگر که کارتان را از مرحله نظری به صبغه عملی می کشاند. این چند وجهی بودن سبب شده است پرسشم را با این سوال آغاز کنم که اصولاً روی چه وجوهی از موسیقی تمرکز کرده و می کنید؟\nانسان موجود غریبی است به ویژه هنگامی که در معرض مقوله های عجیب تر از خودش قرار می گیرد. از کودکی با عناصر گوناگون فرهنگ متنوع و چندگانه ایران در پیوندی عملی بودم. بخشی از این ارتباط ناخودآگاه بود و در جریان زندگی طبیعی ام قرار داشت که به نظر من ناب ترین و بی واسطه ترین شیوه آموختن است. این حکایت افق دیدی برای آدمی تعریف می کند که مانند دیگران منحصربه فرد است. اکنون تویی و مجموعه عظیمی از یافته های خواسته و ناخواسته، که بخواهی نخواهی قلقلکت می دهند و ذهنت را رها نمی گذارند. باید پردازش کنی، «در» و «خرمهره» را از هم سوا کنی، سخت پسند باشی، وسواس داشته باشی. مگر می توانی پیاپی دریابی و در مغزت انبار کنی، به زودی منفجر می شوی. این زنگ خطری است که همواره همراه تو است.تمرکز من بر موسیقی است؛ به عنوان یک کل، که شاخه های گوناگونی دارد. زمینی که از چشمه های گوناگون بنوشد و بذرهای متنوعی را در دلش کاشته باشند گل و گیاه متنوع و بد و خوبی هم به بار می آورد.اشتباه بزرگی است اگر بیندیشیم کسی که سال ها غرق در پژوهش موسیقی خاصی بوده فقط باید مقاله بنویسد ولاغیر. گرچه مقاله را حتماً باید بنویسد و مبتنی بر مقتضیات زمانه خویش آنها را نیز منتشرکند. اما از یاد نبریم که غوطه زدن در چند فرهنگ موسیقایی، اگر صاحب تامل باشی و اگر ادراک نهفته ترین رموز آن موسیقی ها یکی از دغدغه هایت باشد، آن وقت نگارش در قالب مقاله فقط یکی از دستاورد های تو است. حال اگر کارگاه هستی ذهنی چندوجهی به تو داده باشد که کارکرد های متنوعی دارد، شانس بزرگی آورده یی. و خطاست اگر فقط یک وجه را بچسبی و بقیه را فدا کنی. البته به شرطی که این کارکرد ها همه در یک کل واحد بگنجند. بدیهی است که نمی توان هم حسابرس خوبی بود و هم موسیقیدان موفقی.\n-پرسش من به معنای نادیده گرفتن وجوه دیگر کار شما نبود، چنان که در همین زمینه اتنوموزیکولوژی ما چهره یی همانند دکتر مسعودیه را داریم که آهنگساز قابلی هم بودند؟\nبله، بسیاری از اتنوموزیکولوگ های صاحب نظریه ابتدا موسیقیدان های زبده و توانایی بوده اند و بعد به ارائه پژوهش های ارزنده یی موفق شده اند. یادی که شما از استاد زنده یاد مسعودیه کردید بسیار نیکو بود و در تکمیل سخنان شما، تنها و تنها برای مثال عرض می کنم و نه در مقام قیاس؛ «آلن مریام» آهنگساز جز، کلارینتیست برجسته یی بود. «چارلز سیگر» آهنگساز و رهبر ارکستر بود و «جان بلکینگ» نیز یک پیانیست ماهر و همچنان که شما اشاره کردید، زنده یاد دکتر مسعودیه نیز قطعاتی برای ارکستر سمفونیک نوشت.\n-آقای رستمی چگونه با موسیقی اقوام آشنا شدید، چه از منظر تجربی ماجرا و چه از نظر بعد تئوریک و نظری؟\nموسیقی اقوام برای من مقوله جدیدی نبود، که وقتی اولین بار با آن روبه رو شوم، انگشت به دهان شده یا هیچ یک از وجوه آن را درک نکنم و منتظر زمان بمانم. من چکیده این جنس از موسیقی بودم. در منطقه یی بزرگ شدم که علاوه بر موسیقی بومی خودش لبریز از ادبیات ردیف دستگاهی با تلقی های گوناگون بود که بعدها دریافتم موسیقی مینیاتوری و پیچیده قاجاری را بیخ گوش شنیده بودم. ذهن خلاق موسیقیدانان مغرور آن دیار از ترکیب این دو نیز ادبیات جدیدی را به منصه ظهور رسانده بود و آن شامل تعداد زیادی ترانه است که در روایت هر خواننده قابلی، رنگی تازه می یافتند. همین ارتباط بی واسطه با موسیقی قومی که به آن تعلق داشتم مرا به موسیقی اقوام دیگر نیز حساس کرده بود به گونه یی که امروز بخشی از زندگی من است.\n-... و به لحاظ نظری از چه زمانی با اتنوموزیکولوژی یا همان قوم موسیقی شناسی آشنا شدید؟\nاوایل جوانی بود که با کتاب «اتنوموزیکولوژی» زنده یاد دکتر مسعودیه و چند سال بعد از طریق کتاب اتنوموزیکولوژی «برونو نتل» با این علم آشنا شدم و علاقه ام را به کشف و شناخت موسیقی اقوام دریافتم. به ویژه قبل از هر چیز به این گونه از موسیقی عشق می ورزیدم. در آشنایی با روش شناسی این علم و درک ضرورت آن ضعف هایم را شناسایی کردم و قبل از هر چیز خودم را به کتاب بستم.\n-... و بعد از آن به دانشکده موسیقی رفتید؟\nبه دانشکده موسیقی که رفتم متمرکزتر شدم و ذهنم رفته رفته نظام مند شد و آموختم که قدر لحظه ها و رابطه ها را بدانم. چند کار میدانی نسبتاً وسیع انجام دادم که روش های آموخته شده را متکامل کردند. در حوزه های گوناگون به پرسش های متنوعی می رسیدم و همین دایره مطالعاتم را تنوع می بخشید. این حکایت همچنان باقی است. تلاش کردم همراه با نگاه تحلیلی و اکتشافی، نگاه کاربردی هم داشته باشم.\nدر این میان دلسوزی ها، همراهی ها و رفاقت های آقای محمدرضا درویشی و راهنمایی های آقای ساسان فاطمی را از یاد نمی برم.\n-اشاره کردید در این مسیر پرسش هایی هم به ذهن تان می رسید، این پرسش ها چه بود؟\nهمیشه فکر می کردم دو کارگان عظیم موسیقی اقوام و ردیف دستگاهی، در پروسه تغییر چه کاربرد و کارکرد دیگری برای زندگی امروز و فردای ما خواهند داشت، این کاربردها را چه کسانی باید استخراج کنند، روند تغییر چه دامنه یی باید داشته باشد و... که نتیجه این پرسش ها به پژوهش هایی در زمینه های نظری و عملی موسیقی انجامید که قبلاً برایتان گفتم. البته در آهنگسازی نیز حدود 20 تصنیف ساخته ام که مربوط به ادوار مختلف زندگی ام بوده اند و اشعار برخی از آنها را خودم سروده ام. چهار تای آنها در آلبوم «ارگ خاموش» برای دعوت مردم بم به زندگی دوباره عرضه شد. برای بقیه هم منتظر فرصت هستم تا در اولین مجال، بارشان را از دوشم بردارم. البته به واسطه سنگینی کارهایم قصد ندارم خودم آنها را تنظیم کنم. اثری دارم به نام «یاغی» که مبتنی بر کارگان سرنا و تنبور قوم کرد شکل گرفته و به دلیل بعضی اشکالات به ضبط دوباره نیاز دارد. اثر دیگری به نام «رویای راویان بلوچ» که بر اساس موسیقی قصه های حماسی بلوچ ها (شئر) خلق شده و از سه سال پیش آماده انتشار است و خیلی دوستش دارم. سال قبل نیز حدود 15 قطعه کوتاه مبتنی بر موسیقی لری برای یک سریال حماسی ساختم که همراه تعداد زیادی اتود، موسیقی های کامل نشده و خود سریال به تاریخ پیوستند. همچنین بیش از 30 ترانه و آواز بازی برای بچه ها ساخته ام که مجبور بودم اشعارشان را نیز خودم بگویم. بخشی از اینها در قالب لوح فشرده صوتی-تصویری به نام «قصه های حرکتی» در سال جاری منتشر خواهد شد. به واسطه شناختم از موسیقی اقوام ایده های بسیاری برای آهنگسازی دارم اما عجالتاً باید بر پژوهش جاری ام متمرکز باشم.\n-آلبوم «ارگ خاموش» که اواسط سال قبل بسیار بی سر و صدا به بازار موسیقی عرضه شد، به خصوص در بخش آوازی اتفاقی قابل اعتنا در میان آلبوم های منتشرشده است، برای این آلبوم طرحی از پیش تعیین شده در ذهن داشتید؟\nدرباره آلبوم «ارگ خاموش» نیز باید بگویم این روزها کمتر کسی به آواز گوش می دهد. حتی طیفی از موسیقیدانان حرفه یی، که ضایعه بزرگی است نه برای موسیقی بلکه برای موسیقیدان، و خوشحالم که با دقت نظر شما روبه رو می شوم نه از حیث تایید یا رد کار من بلکه از این منظر که هنوز بعضی چیز ها شنیده می شوند. آوازهای آن آلبوم را به دلیل جوانی خواننده ها واژه به واژه از حیث پیوند شعر و موسیقی که مجموعه یی از شاخص های بیان، ریتم، سازماندهی تحریرها، توجه به موسیقی واژه ها، توجه به تاکیدهای مفهومی شعر، استفاده صحیح از حفره دهانی برای ارائه هر واژه، دقت در تناسب بیان ملودیک گوشه انتخاب شده با معنا و مفهوم شعر، انتخاب سرعت متناسب ملودی آواز با مقتضیات شعر و چند فاکتور دیگر است، جمله به جمله سازماندهی و به دقت کنار هم چیدم. مهم تر از همه به حسم رجوع کردم و وجه «شاعرانگی» را برای خلق آوازها اصل قرار دادم.\n-به واقع نوعی مهندسی آواز را صرف کار کردید، برای ساخت تصنیف ها هم چنین رویکردی داشتید؟\nبرخلاف آواز، با تصنیف هایم ور نمی روم. همیشه میوه جوشش بوده اند و هیچ کوششی برایشان نکرده ام. حتی هیچ گاه ویرایش نشده اند.\n-از نظر محتوایی (مضمون و پیام یک موسیقی) چه ذهنیتی برای این کار داشتید؟\nدر این آلبوم تلاش کردم به یک پدیده شکننده و مخرب با تبعاتی یأس آور، نگاهی امیدوارانه داشته باشم. این استعاره یی بود برای نگاهی اجتماعی به گریزً به ناچارً «روح بهاران از کل جامعه، به واسطه زمین لرزه جهان مدرن، که همه «کرک و پرمان» را ریخته است. انتخاب یک فرم معمول و سنتی برای این اثر، اصرار بر ماندن چیزهایی است که بی دلیل زشت شان می شماریم. نمی خواستم مقهور «پز» نوگرایی مآبی بی مایه یی باشم که میوه نگاه از چشم تا نوک بینی است. زلزله بم علاوه بر دردناکی بی بدیل خودش برای من تجلی زلزله پنهان اجتماعی است که روح را از کالبدمان جدا کرده است. ما در آوارها جا خوش کرده ایم. نمی دانم چرا باورش نمی کنیم.بر آوازها اصرار کردم و از همه بیشتر برایشان انرژی گذاشتم چون همه ناشرها یکصدا می گویند؛«کسی گوش نمی کند.» می خواستم خودم گوش بکنم، در آواز«همایون» حماسه و در آواز«شور» مفهوم عشق را که همزاد یکدیگرند، گنجاندم تا جوانی خوانندگان نیز فراموش نشود. تلاش های بی شائبه دوست گرامی آقای امیراسلامی، برادران سعیدی و مهدی رستمی نوازنده سه تار این اثر را از یاد نمی برم.\n-چه عواملی سبب شد شما به سراغ چنین برنامه آموزشی برای کودکان بروید؟\nعوامل گوناگونی دست به دست هم دادند. اولین قدم، آشنایی با همسرم بود که گرچه تحصیلکرده رشته هنری است اما سال ها کار پیگیر و مطالعه او را به یک تربیت گر با تجربه و حرفه یی تبدیل کرده است. ارتباط با او نیازهای کودکان مان را برایم شفاف تر می کرد. گفت وگوهای طولانی مان درباره کودکان و موسیقی، کنجکاوی پنهان مرا برمی انگیخت و کماکان به این ماجرا می اندیشیدم. حدود سال های 1375و1376 طی بررسی اجمالی تاریخ موسیقی کودک در ایران تلاش کردم کاستی ها را بیابم. در این میان متوجه جای خالی یک روش یا الگوی آموزشی ویژه کودکان متکی بر فرهنگ موسیقایی خودی شدم.\n-تا آنجایی که به یاد دارم کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در دهه 50 برخی تلاش ها را در این زمینه انجام داده بود.\nبله، من هم با شما هم نظرم که آثاری خلق شده بودند. به ویژه در کانون پرورش فکری دهه 50 تلاش های خالصانه یی برای بومی سازی موسیقی کودک یا سازسازی صورت گرفته بود اما هیچ یک به ثمر لازم نرسیده بودند. گرچه همه آن قدم ها پی ریزی ایده های امروزی امثال من است. این طبیعت تاریخی رشد علم است.\nاز سوی دیگر در تریبون های رسمی کشور در قالب سخنرانی و سمینار می شنیدم که موسیقی ایرانی برای کودکان مناسب نیست و ما به عنوان متخصص،آن را برای کودکان تجویز نمی کنیم. البته نمی دانم آن دوستان هنوز هم بر مواضع خودشان استوارند یا تب همه گیر دغدغه های دلهره آور هویت جویی - که مد جدیدی برای ابراز وجود است - در نگاه شان تغییری ایجاد کرده است. سال ها شعار این بود که فواصل موسیقی ایران برای بچه ها پیچیده است و مسائلی از این قبیل. همیشه پرسش می کردم که مبتنی بر کدام پژوهش آزمایشگاهی یا میدانی به این باور رسیده اند که ما از آن بی اطلاعیم؟نمی توانستم درک کنم چرا موسیقی آلمانی، چینی، مجاری و روسی برای بچه هایمان اشکالی ندارد اما موسیقی خودمان برای بچه ها مضر است؟ به هر حال به این نتیجه رسیدم که بر این موضوع متمر کز نبوده ایم. برایش پژوهش نکرده ایم. یا مقلد بوده ایم، یا کنار گرفته ایم. تصمیم گرفتم فرضیه یی برای این پژوهش کاربردی تعریف کنم، سوال هایم را مطرح کنم و برای پاسخ به آنها کار را آغاز کنم. مسائل دیگری نیز بر این شاخص ها اضافه شدند مانند حذف موسیقی از برنامه مدارس، قطع ارتباط بصری جامعه با ساز و مقوله مهم نمایش کنسرت ها از رسانه های جمعی که خود به خود علاقه مندی به وجود می آورد، غربت موسیقی ایرانی، کج فهمی ها، ابراز نظرهای عجولانه و قضاوت های عاری از تفکر علمی مبنی بر\nکهنه بودن، غیر کاربردی بودن و از همه بدتر انگ غمگین بودن و افسردگی حاکم بر این موسیقی که به یقین در آینده بر فرهنگ شنیداری جامعه اثر می گذاشت و چندین عامل دیگر باعث شدند به این مقوله مهم بیندیشم و جزء کسانی باشم که تلاش می کنند بستری مهیا شود که فرزندان مان از کودکی با فواصل، ریتم ها و زیباشناسی موسیقی های موجود در ایران آشنا شوند و دست کم میوه ذوق و ظرافت نیاکان خویش را درک کنند، به آن ببالند و احساس تهی بودن نکنند، دچار عدم اعتماد به نفس نشوند و احیاناً اگر دانشجوی موسیقی شدند به دوستان شان نگویند این فواصل به گوش من «یه جوریه»، انگار در آلمان به دنیا آمده اند و فواصل «شور» هم از مریخ آمده است، یا اگر برای ادامه تحصیل در رشته موسیقی به اروپا رفت و در امتحان ورودی از او یک قطعه ایرانی خواستند تازه به خودش بیاید که انگار موسیقی ایرانی هم به کاری می آید و سرافکنده بگوید چیزی نمی دانم؛ اتفاقی که برای بسیاری از هنرجویان ما افتاده است.\n-هم اکنون متدهای چندی برای آموزش موسیقی به کودکان وجود دارد، که از جمله آنها متد کارل ارف است. برخی معتقدند این متد با روحیه کودک ایرانی سازگاری ندارد، اما برخی این ایده را رد می کنند. نظر شما در این زمینه چیست؟\n«کارل ارف» موسیقیدان بزرگی بوده است و طی زمانی حدود 30 سال به اتفاق چندین مشاور و در جریانی روشمند و متکی به دانش بالای موسیقی به یک روش رسید. من با حرف های بررسی نشده و غیر مستدل میانه یی ندارم. اگر کسی می گوید متد ارف برای کودک ایرانی مضر است یا با روحیه او سازگاری ندارد باید با دلایل مشخص و متکی بر پژوهش مقاله ارائه کند.\n-یعنی شما معتقدید ما نباید ارف را کنار بگذاریم؟\nبله، لازم نیست ما ارف را کنار بگذاریم. اتفاقاً باید به تجارب او توجه کنیم. قرار نیست راه های رفته را دوباره برویم بلکه راه های نرفته را باید اضافه کنیم. خود ارف به بومی سازی معتقد بوده است، آن هم بیش از 60 سال پیش. ما باید با توجه و تدقیق در تجارب جهان موسیقی به فکر روشی برای انتقال مفاهیم بنیادین موسیقی و فرهنگ موسیقایی خودمان باشیم که این میسر نیست مگر با تکیه بر دانش و اتخاذ روش متناسب با این موضوع. ما باید دانش مان را درباره موسیقی خودمان افزایش دهیم. باید بیشتر، عمیق تر و متفاوت تر بشناسیم و از زوایای گوناگون به آن نگاه کنیم تا جنبه های کاربردی و سایر قابلیت های آن را کشف کرده و از آن بهره ببریم. ما بیش از آنکه فکرکنیم متد ارف یا دیگران چه مشکلاتی دارند باید به نیاز های خودمان بیندیشیم و برای رفع آنها چاره جویی کنیم. مشکل ما این است (یا دست کم یکی از مشکلات مان) که بیش از آنکه به خودمان بیندیشیم، تعمق کنیم، تامل کنیم، صبوری کنیم و... به دستاوردهای غربی ها تکیه کرده ایم، آن هم تمام و کمال. توجه نکرده ایم اگر به طور مثال در تکنولوژی جایگاهی نداریم، در حوزه های فرهنگی حرف هایی برای گفتن داریم. مقولات کار نشده بسیار داریم. ما همیشه مقهور کارآمدی و سرعت عمل آنها بوده ایم. این حکایت اعتماد به نفس ما را دچار اختلال کرده است. به همین دلیل فکر می کنیم اگر ویولن بزنیم آدم جهانی هستیم و اگر تار بنوازیم مطربیم، همین نگاه عاری از اعتماد به نفس است که در دانشگاه می گوییم؛ «ساز جهانی و ساز ایرانی». انگار ایران زیر پونز نقشه جهان است، ما به جای قبول یا رد بی چون و چرای غرب و دستاوردهای ارزشمندش - که همیشه این افراط و تفریط موجب گرفتاری هایمان شده است- باید تلاش کنیم تا آنها، روش ها و کوشش هایشان را درک کنیم. لازم نیست مقلد محض یا دشمن متعصب آنها باشیم. خودمان را باید قوی کنیم و فراموش نکنیم می خواهیم در کنار تمام مردم جهان با آرامش زندگی کنیم و با هم بسراییم که؛ ما هم هستیم و میراثی و زیبایی های انسانی قابل عرضه داریم با کسی هم مسابقه نمی دهیم.\n-شیوه شما در آموزش موسیقی چه تفاوت ها و اختلافاتی با شیوه های رایج در آموزش موسیقی به کودکان دارد؟\nپاسخ دقیق به این سوال نیازمند بررسی تطبیقی دقیق همه روش ها با این روش است، که نه در این مقال جای آن است و نه من همه روش ها را بررسی کرده ام. البته امیدوارم روزی این اتفاق با نگاهی نقادانه و سازنده توسط پژوهشگران بیفتد. اما آنچه من بسیار با وسواس به آن پرداخته ام استفاده از پتانسیل فرهنگ موسیقایی ایران در همه اشکال آن برای دستیابی به ادبیات آموزشی ویژه کودکان است. و نکته مهم دیگر اینکه موضوعات بسیاری را مورد بررسی قرار داده ام که با بهره گیری از آنها بتوانم قابلیت انتقال عناصر موسیقایی را در این روش ارتقا ببخشم. تلاش کردم همه ابزار غربی مانند آموزش تئوری موسیقی که با روش ارف یا کودای در اغلب مراکز ارائه می شوند را کنار بگذارم و با جسارت و امیدواری به دنبال ابزاری مناسب موسیقی ایرانی گشتم. این نیازمند بررسی شاخه های گوناگون بود که حوزه تربیت، پرورش و رشد را علاوه بر موسیقی و زیر مجموعه هایش در بر می گرفت. بنابر این فکر می کنم عمده ترین تفاوت در چند نکته است؛ اول سیستم آموزش ریتم، دوم این روش دارای پشتوانه پژوهشی با رویکرد کودک محورانه است و سوم اینکه همه عناصر آموزشی آن حتی روش های انتقال ایرانی است.\n-شما قطعاً در مسیر پژوهش تان به تلاش های برخی هنرمندان ایرانی در زمینه موسیقی کودک نظر داشتید، مثل خانم سودابه سالم که از جمله هنرمندانی است که سال هاست به دنبال شیوه یی بومی برای آموزش موسیقی به کودکان بوده است، می خواستم نظرتان را در باره شیوه کار ایشان بدانم.\nخانم سالم یکی از پایدار ترین هاست که با همه مشکلات کار با کودک دوام آورده اند و به فعالیت شان ادامه داده اند. از همین جا هم به ایشان و همکاران شان خسته نباشید می گویم. کار های نسبتاً خوبی هم ارائه داده اند که البته هنوز نقد نشده اند. من از شیوه ویژه یی که ایشان مبدع آن باشند، اطلاعی ندارم. اما به هر حال جزء اولین افرادی هستند که به اهمیت بازی و رابطه اش با موسیقی و آموزش پی بردند و در آثارشان از آن استفاده کردند.البته آنچه من از کتاب شان دریافته ام (اگرکه شیوه آموزشی ایشان در کتاب شان مستتر باشد) بر همان روش های غربی متکی است. امیدوارم روزی مجال نقادی در این حوزه در پرتو رفتار های سازنده و با توجه به درونمایه نقد به عنوان عاملی برای رشد جامعه و نه سرکوب تفکر متنوع آدم ها به وجود بیاید.باید اعتراف کنم حقیقتاً نمی دانم ایشان به دنبال روشی بومی بوده اند یا قصد داشته اند از موسیقی بومی هم در آموزش کودکان استفاده کرده باشند. بیشترین چیزی که در کنسرت ها یا آثار ایشان دیده ام تفکر اجرایی است و با تفکر آموزشی شان به شکل رودررو آشنا نیستم. روشن است میان جست وجوگری برای دستیابی به روش، که متکی بر پژوهش بنیادی و کاربردی است با ایده استفاده از مواد و متریال صوتی تفاوت اساسی وجود دارد.\nاستفاده از مواد خام موجود همیشه اولین انتخاب است. بدیهی است وقتی به موسیقی برای کودک یا موسیقی کودک فکر می کنیم اولین ایده ها و بدیهی ترین آنها می تواند استفاده از موسیقی های روستایی یا بخش های ریتمیک- متریک ردیف باشد.\n-شما فکر می کنید برای دستیابی به روشی برای آموزش موسیقی کودک باید چه ملاک هایی را مد نظر قرار داد؟\nما باید بر پروسه تغییر، مناسب سازی، الگوسازی متکی بر سنت و تجربه های متفاوت برای آموزش مفاهیم موسیقی و نیاز های کودک در ارضا و تحریک هوش موسیقایی او متمرکز شویم. از یاد نبریم که موسیقی در دنیای کودکان ابزاری تربیتی و پرورشی است. بنابراین شاخص های آموزشی برای او باید مبتنی بر نیاز هایش و متکی بر فعالیت خلاق سازماندهی شوند. به گونه یی که خود او در آموزشش نقش مستقیم داشته باشد. امروزه هویت فرهنگی کودک نیز به این شاخص ها اضافه شده است.\n-از دیدن اجراهای موسیقی کودکان یا برای کودکان چه نکات دیگری به ذهن تان می رسید؟\nهمیشه پس از اجرا های گوناگون گروه های مختلف کودکان، پرسش های متنوعی در ذهنم شکل می گرفت. آیا همه کودکانی که در صحنه حاضر هستند و اغلب موسیقی را به شیوه بزرگسالان اجرا می کنند، میوه یک روش آموزشی از صفر تا 100 هستند؟ آیا کولاژ کودکان با توانایی های ویژه از کلاس ها و مکاتب آموزشی گوناگون در کنار هم به صرف یک اجرای قدرتمندانه امری پرورشی- تربیتی است؟آیا موسیقی کودک ما به ارکستر زهی، سمفونیک یا اشکال ارکسترال پرطمطراق نیاز دارد؟ این ماجرا ها فقط یک تفکر اجرایی هستند و نه یک فعالیت آموزشی. آیا کودکان ما مجبورند یک پاساژ چند لایه را که در ارکسترها با اهداف گوناگون مورد استفاده قرار می گیرد، تحمل کنند؟ آیا تمرین آهنگسازی و تجربه های آهنگسازان جوان مناسب دنیای کودکان ماست؟ آیا پرداختن به حکایات تاریخی و اسطوره یی، هویت مداری و هویت جویی است؟ چه عناصری در اعماق فرهنگ های ایرانی وجود دارند که در جریان تغییر آگاهانه می توانند مواد ارزشمندی برای آموزش کودکان مان باشند؟ آیا قرار است به کودکان موسیقی آموزش بدهیم و کنسرت بدهیم یا قرار است نگرش آنها را دچار تغییر کنیم؟ هنوز هم با انواع سوال هایی از این دست روبه رو هستم.\n-از جمله مهم ترین ویژگی های یک شیوه آموزشی تربیت هنرمند و نوازنده و خواننده است که بتواند این آموزش ها را کاربردی کند، فکر می کنید شیوه مورد نظر شما چنین دستاوردی دارد؟\nمن البته با این گفته شما اندکی مخالفم چرا که برخلاف موسیقی بزرگسال ما باید توجه داشته باشیم، وجه مهم آموزش موسیقی به کودکان اهداف پرورشی - تربیتی است. طی 20 سال اخیر پژوهش های علم روانشناسی ثابت کرد انسان دارای هوش موسیقایی است. بنابراین اگر هوش ریاضی، هوش کلامی، هوش میان فردی (اجتماعی) و... او باید تحریک شده و پرورش پیدا کنند، هوش موسیقایی او نیز به همان اندازه باید پرورش یابد. این ماجرایی است که در آموزش و پرورش ما به یک باور تبدیل نشده است و نمی فهمم چرا علم روز دنیا برای ما ملاک نیست؟ بنابراین و برخلاف نظر شما قرار نیست که ما در این مقطع سنی نوازنده و خواننده حرفه یی تربیت کنیم. این حکایت در مراحل بعدی زندگی کودک و در صورت انتخاب خودش باید در هنرستان و دانشگاه اتفاق بیفتد. در این روش که می تواند یک دوره پنج ساله از پنج تا 10 سالگی را در بر بگیرد، کودکان در اولین قدم نسبت به صوت حساس می شوند؛ یعنی توجه شان به مقوله شنیدن جلب می شود و متعاقب آن بستری مهیا می شود که فرهنگ شنیداری شان رشد کند (مقوله یی که در جامعه ما بسیار آشفته و نا بسامان است).\nبا مفاهیم موسیقی در قالب بازی و در یک جریان عملی آشنا می شوند و در عین حال طیف وسیع و قابل توجهی موسیقی می شنوند. زیبا شناسی شان رشد می کند، تعداد زیادی ساز را می شناسند، از طریق آواز ترانه های بسیاری را تجربه می کنند، با مایه ها آشنا می شوند، تعداد زیادی حرکت می آموزند، گونه شناسی موسیقی ایران را فرا می گیرند و... بنابراین کودکی که مدتی در معرض این نوع از آموزش باشد، در عین تحریک هوش موسیقایی و درک مقولات مرتبط با موسیقی با فرهنگ موسیقایی خودش نیز آشنا می شود و همجوار با اهداف\nتربیتی - پرورشی برای نواختن هر سازی ذهنی آماده و مهیا دارد.\n-در صحبت هایتان اشاره کردید برای رسیدن به چنین شیوه یی پژوهش هایی انجام دادید، از آن پژوهش ها بگویید و اینکه چه مدت زمانی برای این شیوه و طرح صرف کردید؟\nاین کار حدود 15 سال طول کشید و هنوز هم کار دارد. بسیاری ابزار باید ساخته شوند، چون بخش مهمی از این طرح هستند. این مهم مشمول هزینه، نیروی انسانی متخصص و زمان است. در این 15 سال در کنار پروژه های دیگرم و پروژه بزرگ «گذران زندگی»به این امر پرداخته ام.\nابتدا فرضیه؛ «وجوه کاربردی موسیقی های ایرانی (اعم از روستایی و شهری) قابلیت استخراج و تولید ادبیات آموزشی ویژه کودکان را دارند.» در ذهنم شکل گرفت. و پس از طرح سوال های بنیادین پژوهش، برای دستیابی به پاسخ ها کار کردم. از آنجا که موضوع فقط بررسی قابلیت های آموزشی موسیقی ایرانی بود، بنابراین همه دریافت هایم را از آموزش های غربی که بسیار هم قدرتمند بودند، کنار گذاشتم. با خودم فکر کردم فارابی، صفی الدین، عبدالقادر و... چگونه موسیقی را آموزش می دادند؟ این موضوع مرا به بررسی مقوله آموزش در رسالات کهن کشاند (که امیدوارم در طبقه بندی کارهایم موفق باشم و از دسته بندی فیش هایم به مقاله یی در این باره برسم). از سوی دیگر روش آموزش شفاهی را که یکی از ناب ترین روش هاست و طی دست کم 100 سال اخیر مهم ترین روش متکی بر سنت بوده است، بررسی کردم. گفته های استادانی مانند علی اکبر خان شهنازی، نورعلی خان برومند، حسن کسایی، مجید کیانی، محمدرضا لطفی، حسین علیزاده و داریوش طلایی را که به منظور من نزدیک تر بوده و از سویی ایشان در سنت موسیقی و آموزش ما اصل بودند، مورد تدقیق قرار دادم. مقوله بداهه نوازی را مطالعه کردم که جشنواره بداهه نوازان جوان در سال 1380 میوه این بررسی ها بود. برای آن حدود 22 سوال مطرح کردم. که البته آقای فاطمی در ویرایش نهایی این سوالات به من کمک کردند. سوال های اصلی من این بود که آیا بداهه نوازی غایت موسیقی ایران است؟ آیا بداهه نوازی مقوله یی آموزشی است؟ از چه هنگام باید هنرجو را بر این مقوله متمرکز کرد یا توجه او را به این مهم جلب کرد؟ و پرسش محوری من در آن جشنواره این بود که در آموزش های کنونی ما چه میزان این مقوله مهم وجود دارد؟نظری اجمالی به تاریخ موسیقی کودک در ایران، بررسی ده ها آواز بازی مناطق گوناگون با نگاه تطبیقی و با هدف استخراج مشترکاتی از قبیل اشل، ریتم و ویژگی های دیگر؛ متعاقب دستاوردهای این بررسی ها نگاهم وسیع تر شد و بسیار امیدوار شدم که موسیقی ما قابلیت های بالایی برای تدوین یک روش آموزشی تمام و کمال ویژه کودکان دارد. اما این مقوله بسیار زمان طلب است؛ حکایتی که در جامعه ما قابل درک نیست. (ما نتیجه جو هستیم و بی صبر و دستپاچه. دل مان نمی خواهد باور کنیم مثلاً «کارل ارف» برای نهایی کردن کارش 30 سال کار کرد.)پس از بررسی های بسیار در قالب طرح یک تئوری به شش شاخص بداهه پردازی، صوت، ریتم، حرکات، قصه های موسیقایی و ساز شناسی رسیدم و روش انتقال متناسب آنها را ثبت کردم.\n-علاوه بر بخش موسیقی از پژوهش های بخش تربیتی کودکان هم بهره بردید؟\nبله. علاوه بر همسرم خانم نغمه محمدی تخصص این رشته را دارند و همیشه در کنارم بود. نظرات، روشمندی اش در برنامه ریزی آموزشی، پیشنهادات و نکته بینی های تربیتی اش کمک های بسیاری کرد. از متخصصین دیگری نیز به عنوان مشاور در امور پرورشی و تربیتی استفاده کردم. ازجمله سرکار خانم توران میرهادی که در اولین قدم ها کلیات موضوع را با ایشان مطرح کردم و کمابیش در هر دیدار در جریان مختصری از فعالیت هایمان قرار می گرفتند. همچنین آقای دکتر محمد دادرس که در روش های برنامه ریزی آموزشی همیاری کردند.\n-در استفاده از ریتم از چه ریتم ها و فضای ریتمیک موسیقی ایرانی بهره بردید؟\nدر انتقال ریتم از «ادوار ایقاعی»، «افاعیل عروضی» و ریتم های موسیقی اقوام و ردیف، با ابزار اتانین به گونه یی خلاق استفاده کردم که در اجرای اخیر شاهد یکی از اشکال آن بودید. در درک ملودی از طریق آواز و بهانه هایی برای درک فضای مایگی. در حرکات که در ترکیب با قصه های موسیقایی نمایش گونگی را نیز به وجود می آوردند از حرکت های گوناگون فرهنگ مردم ایران و در سازشناسی از تکنیک های گوناگون قصه گویی، پازل سازی نمایش فیلم پخش صدای ساز با اجرا ها و سبک های گوناگون در قالب بازی، نمایش و ایجاد موقعیت های مطلوب کودکان و در برخورد خلاق با موسیقی، از بداهه پردازی که شاخص اصلی ماست و بچه ها نه فقط در کلاس بلکه همیشه در یک جریان خلاق و ساخت و ساز دائمی قرار دارند، بهره بردم.\n-قاعده یک شیوه آموزش به آزمون نهادن آن در مرحله ابتدایی بین تعداد اندکی از داوطلبان است، آیا شما این مراحل را هم طی کردید و برای نمونه آیا مقایسه یی بین میزان بهره وری این شیوه با شیوه های رایج صورت گرفته است؟\nدر سال 1384 اولین تجربه ها را با چند نوآموز آغاز و تمام نتایج را ثبت کردیم. آن کودکان هم اکنون تنبک را در حد معقولی می نوازند و در اجرای اخیر نیز ستون و بدنه قابل اتکای کار ما بودند. از حیث بهره وری نیز از آنجا که روشی مشابه که تمام و کمال متکی بر فرهنگ موسیقایی ایران باشد، سراغ نداشتیم هنوز مقایسه یی را انجام نداده ایم. گرچه در این چند سال تلاش های دیگری هم صورت گرفته است، اما برای قیاس، هم سنخی و تشابه مولفه های بنیادین لازم است.\n-نهادهای دولتی یا عمومی چه میزان با این طرح همکاری کردند؟\nتا به امروز هیچ کس و هیچ نهادی به جز چند مربی زحمتکش و با دغدغه با این طرح همکاری و همراهی نکرده است. همه هزینه های آن شخصی تامین شده است. البته در سال 1383 با مدیریت دفتر یونسکو در تهران بخشی از طرح را در میان گذاشتیم که پس از حدود یک سال بی جواب گذاشتن ماجرا و پیگیری مداوم ما با یک نامه چند خطی، ما را به وزارت ارشاد هدایت کردند، بخش دیگری از طرح را نیز که شامل تولید ساز بود به دفتر مرکز موسیقی ارشاد تحویل دادیم که احتمالاً به تاریخ واگذار خواهد شد.کلیات طرح را نیز در سال 1386 با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در میان گذاشتیم که آن هم بی پاسخ ماند.\nوبلاگ کامکارها رو یادته؟؟؟ با هم مینوشتیم....\nsalam hamid reza jan khobii?che khabara?bale yadame kamel,che mikoni?\nسلام ادیب! کلی ماجرا..... از خدمت اتمام درس و دانشگاه...... تا خدمت توی لشگر تکاور....... تا کنار گذاشتن کمانچه ....... تا برداشتن عود......\nاینم ایمیل منه.\nسلام، خوبي؟ ما تو فيس بوك با هم دوستيم...من قبلاً به اين وبلگ سر زده بودم ولي نميدونستم شما مينويسي! در ضمن " تيتر كيهان كلهر آرشه بر قلب خود ميكشد" خيلي زيباست... موفق باشي\nراستي يه خبر تو وبلاگ "استاد كيهان كلهر" خوندم كه نوشته استاد 11 مهر در نيويورك كنسرت داره، به اسم songs of hope، مثل اينكه به جنبش سبز و ايران ربط داره...\nبا سلام من مدیر موسسه ای فرهنگی در اصفهان به نام رنگین کمان سپید مخصوص افراد 40 سال به بالا هستم کار آقای رستمی را در سی دی قصه های حرکتی دیدیم حرفه ای و زیبا و خلاق بود مصاحبه ایشان را نیز در سایت شما مطالعه نمودم مربوط به سال 88 ظاهرا. بسیار سپاسگزار خواهم بود چنانچه مرا راهنمایی کنید چگونه می توان با ایشان تماس گرفت


موتورهای نورد درب، کشویی درب کشویی، موتور لوله و accessories-forchance.com\nنورد درب موتور\nنورد شاتر درب موتور AC\nDJM - 300 کیلوگرم شاتر درب موتور\nDJM - 500 کیلوگرم شاتر درب موتور\nDJM - 600 کیلوگرم شاتر درب موتور\nDJM - 800 کیلو گرم شاتر درب موتور\nDJM - 1000 کیلوگرم شاتر درب موتور\nDJM - 1300 کیلوگرم شاتر درب موتور\nموتور Shuttr درب DJM - 1500 کیلوگرم\nموتور شاتر djm-2000kg-3p\nDC 24V شاتر نورد موتور\nموتور ساخته شده از لوله\nدرب بازکن درب کشویی\nلوازم جانبی مرتبط با موتور\nکنترل از راه دور موتور گاراژ آسان 500 کیلوگرم-1p\nموتورهای ما در مراکز خرید، انبارها، گاراژها، تئاتر ها، هتل ها، بانک ها، کارخانه ها و دیگر ساختمان ها باز و بسته شدن درب کرکره ای، با عملکرد الکتریکی و دستی اعمال می شود.\nAC 800 کیلوگرم کنترل از راه دور جمع کردن درب بازکن\nنورد موتور شاتر می تواند بصورت برقي و دستي دقیق عمل محدود محدود کنترل کننده خودکار.\nموتور درب کرکره ای 500kg-1p برای درب های گاراژ\nموتور الکتریکی درب اتوماتیک موتور الکتریکیمی تواند لبه ایمنی، سنسور مادون قرمز و سیستم هشدار را اضافه کند\nاپراتور درب اتوماتیک DJM-300-1 P\nمدار جداگانه کنترل امنیت را تضمین می کند. ترمز ایمنی دقیق کنترل موقعیت با دو حد سوئیچ حفاظت محدود، جلوگیری از درب بیش از رول به بالا.\nموتور الکتریکی شاتر با موتور AC\nاین نوع از موتور الکتریکی شاتر برق اداره می شود و کتابچه راهنمای کاربر، دقیق توسط کنترل کننده محدود به طور خودکار محدود. با دستی که خارج از قدرت، اداره می سر و صدای کم ,حفاظت قلب.\nموتور گردان زنجیره ای 500 کیلوگرمی\nماده مس 100٪ درون موتور است، بنابراین ظرفیت بالاتری نسبت به موتورهای دیگر دارد\nZhangzhou Forchance صنعتی و تجارت شرکت با مسئولیت محدود در سال 1985 تاسیس شد، آن واقع در منطقه صنعتی JiuHu Zhangzhou شهر که در آن نزدیک به Xiamen است. کارخانه استاندارد سازی کارگاه های صنعتی با تجهیزات کامل است. 20000square متر بیش از 200 کارمند که بیش از 10R & D پرسنل اشغال. کارخانه شده است متعهد به تحقیقات فناوری محصول و محصول بهبود مستمر، محصولات ما عبارتند از: نورد درب موتور موتور ریخته گری آلومینیوم, آلومینیوم آلیاژ/روي مرگ ریخته گری محصولات آلیاژ و موارد Machined. به عنوان بخشی از ما سیستم کیفیت ISO 9001: 2000 است که کمک می کند تا برای حفظ استانداردهای شرکت و اطمینان حاصل شود که مشتریان ما به طور کامل عمل می کنیم. تمام مواد در آینده ROHS شرایط، کلیه محصولات با گواهینامه CE و گواهینامه 3 C مورد تایید هستند. از طریق برنامه های آموزش دقیق ما، ما کارکنان اطلاعات به روز در نوک انگشتان خود را داشته و آموزش مستمر آنها با انگیزه و اعتماد به نفس آنها نیاز به ارائه به مشتریان با بهترین خدمات در بازار فراهم می کند. ما قادر به ارائه پشتیبانی کامل فنی برای هر محصول است. ما می توانید دیدار با مشخصات ذکر شده و مورد نیاز تست، ما همیشه با ما togather مشتریان به improducts مراحل به منظور دستیابی به کاهش هزینه تولید کار می کنند. خوش به بازدید از کارخانه ما! ما مطمئن ما می تواند کمک به شما برای به دست آوردن موفقیت های بیشتر و بیشتر است. اصول Forchance : کیفیت و بهره وری Trustworthness-کارآفرينانه\nfuchang الکتریکی شاتر رولر موتور شما بهترین را انتخاب کنید!\nچرا فچانگ ما را انتخاب کنموتور شاتر الکتریکی رولر؟ به من گوش کن اولا کارگاه های صنعتی کارخانه ما به طور کامل با تجهیزات مدرن مجهز شده و بیش از 2000 مترمربع با بیش از 200 کارمند، از جمله بیش از 10 کارگ[...]\n2018 / 01 / 19 ادامه مطلب\ndjm-600kg-1pموتور کرکره غلتکیمحصول اصلی ما نیست ولی همچنین داغترین محصول است. جزئیات ازموتورهای جانبی برای شتر نورد: دو نوع سوئیچ محدود برای انتخاب وجود دارد، شما می توانید هر چیزی که دوست دارید را ان[...]\n2018 / 01 / 12 ادامه مطلب\nمشترک شدن در خبرنامه ما را دریافت اخبار به روز رسانی ها و پیشنهاد های ویژه توسط ایمیل\nمشترک شدن در خبرنامه ما را دریافت اخبار به روز رسانی ها و پیشنهاد های ویژه توسط ایمیل.\nموتور گاراژ درب\nنقشه سایت وبلاگ XML\nحق طبع و نشر © 2018 ZhangZhou Forchance Industrial & Trade Co.,Ltd.کلیه حقوق محفوظ است. مجهز به dyyseo.com.


دیده‌بان || July 2009\nجمعه ۹ مرداد‌ماه ۱۳۸۸\nاشتراک منافع یا عشق چشم و ابرو؟\nبازخوانی وقایع اخیر در کابینه محمود احمدی‌نژاد، عزل و نصب‌ها و واکنش‌ها به آن، می‌تواند شفافیت بیشتری به مناسبات حاکم در سطح محافظه‌کاران و کل مجموعه حاکمیت بدهد. اما برداشت نادرست از این وقایع، به شدت گمراه‌کننده خواهد بود.\nروی کار آمدن محمود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۴، آن‌گونه که سردار ذوالقدر، جانشین سابق فرمانده کل سپاه پاسداران توصیف کرده، «حاصل یک طراحی پیچیده و چندلایه» بود. در واقع از بین سه راه حل موجود برای کنار گذاشتن اصلاح‌طلبان، طرح نومحافظه‌کاران بنیادگرا (احمدی‌نژاد) در چند روز آخر به طرح محافظه‌کاران در لباس اصلاح‌طلبی (قالیباف) و نیز محافظه‌کاران سنتی (لاریجانی) ترجیح داده شد و کمک شد که این طرح اجرا شود. طرحی که علاوه بر کنار گذاشتن اصلاح‌طلبان، یک وعده مهم دیگر هم با خود داشت: حاشیه‌نشین کردن چهره‌ها، جریانات و نهادهای قدیمی پرنفوذ نظیر هاشمی رفسنجانی، روحانیت سنتی و بیت بینان‌گذار جمهوری اسلامی.\nواقعیت این است که اگرچه بین احمدی‌نژاد، بخش‌های انتصابی حاکمیت و جریانات محافظه‌کار، هم‌سانی ایدئولوژیک و هم‌بستگی منافع وجود دارد، اما کمتر نشانی از علقه و علاقه شخصی می‌توان بین این دو پیدا کرد. در نتیجه تعامل بین دو طرف بر اساس همین اشتراک منافع است و نه لزوماً اشتراک کامل دیدگاه‌ها.\nاحمدی‌نژاد خود را برآمده از هیچ جریان رسمی سیاسی نمی‌داند؛ معتقد است پیروزی‌هایش را وام‌دار اصول‌گرایان نیست و همه ناشی از عملکرد هم‌فکران اصلی‌اش و کاریزمای شخصی خود اوست؛ چه انتخابات ۸۴ را با استراتژی مورد اشاره سردار ذوالقدر برده است و ۲۴ میلیون انتخابات اخیر را هم وزارت کشور صادق محصولی و کامران دانشجو، و شورای نگهبان جنتی و یزدی و الهام برایش شمرده‌اند.\nهمین‌هاست که موجب می‌شود او در انتخاب همکارانش، بیش از عملکرد و اعتقاداتشان، به اعتماد شخصی و وفاداری آنان به خودش اهمیت بدهد. او از وجود افرادی درکابینه‌اش که خود را مطرح‌تر از وی بدانند، بیزار است. چرا که دوست دارد همکارانی گوش به فرمان و مطیع اوامر خود داشته باشد که نه تنها با او مخالفت نکنند، بلکه خود را پاسخگوی مرجعی جز شخص احمدی‌نژاد هم ندانند. تغییر نیمی از اعضای کابینه در چهار سال و کنار گذاشتن فرهاد رهبر، پورمحمدی، دانش‌جعفری، محسنی اژه‌ای و صفار هرندی را باید از همین منظر دید.\nبا این تفاصیل، باید گفت که این برکناری‌ها نه به دلیل عملکرد و دیدگاه، که به خاطر روابط شخصی این وزیران یا اصطلاحاً «ذوب نبودن آن‌ها در احمدی‌نژاد» بوده است؛ نه کارنامه و اعتقاداتشان. وزرای برکنارشده و به طور خاص صفار هرندی و محسنی اژه‌ای نقطه و کارنامه مثبتی نداشته‌اند و عملکرد جانشینانشان هم تفاوت معناداری با آن‌ها نخواهند داشت. فقط این دو خود را وزیر کابینه جمهوری اسلامی می‌دیده‌اند و نه کارگزار و مباشر شخص محمود احمدی‌نژاد.\nنامه‌نگاری اخیر میان رهبری و احمدی‌نژاد را هم می‌شود به همین ترتیب تفسیر کرد. رهبری خود را ملزم نمی‌بیند که حامی هر معتمد احمدی‌نژاد (در این‌جا اسفندیار رحیم‌مشایی) باشد؛ از همین رو است که «جناب» را بعداً به نامه اضافه می‌کند. احمدی‌نژاد هم سرمست از آن‌چه «پیروزی چشم‌گیر» خود می‌داند، به اصل ۵۷ و اختیارات قانوناً فراقانونی رهبری اشاره می‌کند و با «ایام عزت مستدام» (یا به زبان عامیانه «زت زیاد») نامه‌اش را به پایان می‌رساند تا نشان دهد اگرچه به این حمایت نیاز دارد، اما از این برخورد ناراضی است.\nکوتاه سخن این‌که هر چند دو طرف این بده‌بستان‌های سیاسی لزوماً هم‌سان نیستند، اما به خوبی می‌دانند که این تعامل، حمایت از یک سو و عمل از سوی دیگر، به نفع هر دوی آن‌هاست. اگر روزی یکی از دو طرف، احمدی‌نژاد و جریانات مذهبی و نظامی حامی‌اش از یک سو و بخش انتصابی حاکمیت از سوی دیگر به این نتیجه برسند که طرف دیگر منافعشان را تأمین نمی‌کند یا می‌توانند بدون آن هم راه را ادامه بدهند، این رابطه قطع خواهد شد. اما تا آن روز این هم‌گرایی ادامه خواهد داشت.\nيادداشت‌هاي شما (0) || لينک دائم\nسه شنبه ۶ مرداد‌ماه ۱۳۸۸\nبرای سمیه توحیدلو دعا کنیم\nمرد که گریه نمی‌کند ... چرا! بعضی وقت‌ها مرد هم بغضش می‌شکند و به گریه می‌افتد. آخر مرد هم آدم است دیگر.\nروایت همسر دکتر محسن میردامادی از آن‌چه بر زندانیان می‌گذرد، هولناک است. «هولناک» هم برای توصیفش کافی نیست. شاید نشود با یک کلمه وصفش کرد. چه خود کلمات هم در حکایت آن کم می‌آورند.\nبه گفته همسر سعید حجاریان، انگار کبد او از کار افتاده است. انگار تا این شهید زنده را نکشند، رهایش نمی‌کنند. وضع زندانیان و نحوه بازجویی و برخورد با آن‌ها به گونه‌ای است که راوی می‌گوید: «آدم اصلاً باورش نمی‌شود ممکن است در این مملکت چنین کارهایی انجام شود.»\nتازه این اوضاع زندانیان سرشناس است. یکی از اعضای کمیته دفاع از حقوق زندانیان می‌گفت که آزادشدگان از بازداشتگاه کهریزک می‌گفته‌اند روزی یکی دو نفر از زندانیان آن‌جا کشته می‌شده‌اند. این همان بازداشتگاهی است که نیروی انتظامی برای نگهداری «اراذل و اوباش» دستگیرشده در طرح امنیت اجتماعی راه انداخته بود. الان بهتر می‌توانیم معنای «اراذل و اوباش» و «امنیت اجتماعی» را درک کنیم.\nمی‌دانی چرا موقع بازجویی، چشم‌بند می‌زنند و متهم را رو به دیوار می‌نشانند؟\nمسأله فقط ترساندن و تحقیر متهم و تلاش برای شکستن شخصیت و مقاومت او نیست. بازجو نگران است که نکند چشم در چشم تو بدوزد و نگاهش به نگاهت گره بخورد و نتواند بر نگاه تو غلبه کند.\nمادر خانم سمیه توحیدلو می‌گفتند که مرتب گفته است: «برای من دعا کنید.»\nمی‌دانی!؟ شاید ظاهر این جمله نتواند واقعیت تلخ پشت آن را عریان و نمایان کند. باید روزی در این جایگاه قرار بگیری تا بفهمی چگونه است که فقط از دیگران می‌خواهی برایت دعا کنند.\nلینک مصاحبه را برای دوستی فرستاده‌ام که بخواند. برایم نوشت: «فقط خدا به سمیه رحم کنه.» یک لحظه می‌ترسم نکند خدا هم جواب قوه قضاییه، دادستانی و دیگر مراجع را تکرار کند و بگوید: «به ما ربطی ندارد.»\nسمیه توحیدلو از مادرش خواسته است برایش دعا کند. بیایید ما هم برایش دعا کنیم؛ هم برای او و هم برای همه آنان که این روزها فریادرسی جز خدا ندارند. دعا کنیم سمیه و دیگران به ساحل سلامت بازگردند.\nيادداشت‌هاي شما (5) || لينک دائم\nشنبه ۳ مرداد‌ماه ۱۳۸۸\nدر بند رفته‌اند اما از یاد نرفته‌اند\nفکر می‌کنم روز بعد از مراسم سالگرد دوم خرداد بود که همراه دوستی، سری به ستاد مرکزی اصلاح‌طلبان در قیطریه زدم. خیلی دوست داشتم که سمیه توحیدلوی عزیز را هم ببینم؛ اما خستگی مراسمی که بر عهده‌اش بود، نگذاشته بود که آن روز به ستاد برود. اصطلاحاً قسمت نبود.\nصادق عزیز فراخوانی داده و گفته که لااقل ساکنان همین وبلاگستان را فراموش نکنیم؛ محمدعلی ابطحی، سمیه توحیدلو و وحید آنلاین را. فکر می‌کنم این کمترین کاری است که می‌شود انجام داد. می‌شود گفت که اگرچه در بند هستید و بازداشت شده‌اید؛ اما هنوز فراموش نشده‌اید.\nفهرست ساکنان زندان اوین و دیگر بازداشتگاه‌ها، قربانش بروم طویل است و هر روز هم بلندتر می‌شود. آن قدر هم کیفیت بالایی دارد که اگر زندان‌بانان می‌خواستند روزنامه‌ای راه بیندازند، حزبی تشکیل بدهند، کابینه‌ای معرفی کنند یا حتی دست به تأسیس دانشگاهی بزنند، نیروی انسانی آن مهیا بود. بیایید فقط بخشی از این فهرست را مرور کنیم:\nیحیی کیان تاج‌بخش\nالبته این‌ها بخش کوچکی از مهمانان مشهورتر این روزهای زندان هستند. بعید می‌دانم حتی وزیر اطلاعات هم تعداد دقیق زندانیان وقایع اخیر را بداند.\nبهترین نماد این بازداشت‌شدگان سعید حجاریان است. او که هر لحظه از زندگی‌اش معجزه است و جز مغزش، هیچ ارگان سالمی در بدنش باقی نمانده است. نه می‌تواند راه برود؛ نه می‌تواند درست حرف بزند و نه می‌تواند بنویسد. بازداشت حجاریان، در بند کردن ذهن و اندیشه اوست. آرزو کنیم همه اندیشه‌های در بند، آزاد شوند.\nجمعه ۲ مرداد‌ماه ۱۳۸۸\nپیش به سوی ایجاد یک جامعه جهانی واقعی\nدیشب لینک ویدیوی سخنرانی گوردون براون در کنفرانس جهانی TED در شهر آکسفورد را دیدم که متن انگلیسی آن هم در سایت رسمی نخست‌وزیر بریتانیا منتشر شده است. راستش فکر می‌کردم آقای براون یکی از خسته‌کننده‌ترین سیاستمداران جهان باشد. اما لااقل این سخنرانی‌اش تحسین‌برانگیز بود؛ هر چند بسیار ایده‌آلیستی و از جنس رؤیاهای باراک اوباما است. چند جایی هم در سخنرانی‌اش به ایران اشاره می‌کند.\nفارغ از این‌که چه کسی این‌ها را گفته، حرف‌ها و ایده‌هایی قابل احترام هستند. به همین خاطر تصمیم گرفتم این متن را به فارسی برگردانم و مطمئناً پر از نقص و اشکال است. لطف می‌کنید اگر تذکر بدهید.\nممکن است بگویم چه قدر از دوری از سکون محیط وست‌مینیستر خوشحالم؟\nاین کیم است. دختر ۹ ساله ویتنامی که پشتش را ناپالم از بین برد و وجدان ملت آمریکا را بیدار کرد تا پایان بخشیدن به جنگ ویتنام را آغاز کنند.\nاین بیرهان است؛ دختری اتیوپیایی که در دهه ۸۰ میلادی موجب آغاز کنسرت‌های «Live Aid» شد. او ۱۵ دقیقه تا مرگ فاصله داشت که نجات یافت و عکس او که داشت نجات می‌یافت، دور دنیا چرخید.\nاین میدان تیان‌آن‌من است. تصویر مردی که جلوی تانک ایستاده است به سمبلی برای همه جهان مقاومت بدل شد.\nاین بعدی یک دختر سودانی است که لحظاتی با مرگ بیشتر فاصله ندارد و در پس‌زمینه عکس، لاشخوری منتظر ایستاده است. تصویری که دور دنیا را گشت و مردم جهان را تکان داد تا به مقابله با فقر بپردازند.\nاین یکی هم ندا است. دختر ایرانی که همین چند هفته پیش وقتی با پدرش در تظاهراتی در ایران شرکت کرده بود، تیر خورد و اکنون او به درستی به مرکز توجه نسل یوتیوب تبدیل شده است.\nو همه این تصاویر و رویدادها چه نقطه مشترکی دارند؟ نقطه مشترک همه آن‌ها، چیزی است که ما بی‌پرده (گشوده) می‌بینیم و چیزی که ما نمی‌توانیم ببینیم.\nچیزی که ما بی‌پرده می‌بینیم، پیوندهای نامرئی و رشته‌های هم‌ذات‌پنداری است که ما را گرد هم می‌آورد تا جامعه‌ای انسانی را شکل دهیم.\nچیزی که این تصاویر نمایان می‌کنند این است که ما هر چه هم از هم دور باشیم، درد همدیگر را احساس می‌کنیم. چیزی که من فکر می‌کنم این تصاویر نمایان می‌کنند این است که ما به چیزی بزرگ‌تر از خودمان ایمان داریم.\nچیزی که این عکس‌ها نشان‌گر آن هستند، این است که یک وجدان انسانی در میان همه مذهب، همه اعتقادات و همه سرزمین‌ها مشترک است. وجدانی انسانی که نه تنها موجب می‌شود ما با دیگران احساس همدردی کنیم و به چیزی بزرگ‌تر از خودمان ایمان داشته باشیم، بلکه ما را موظف می‌کند وقتی چیزهایی را می‌بینیم که ناصحیح‌اند و باید تصحیح شوند، وقتی مشکلاتی را می‌بینیم که باید برطرف شوند، دست به کار شویم.\nداستانی درباره اولاف پالمه، نخست‌وزیر سوسیال دموکرات سوئد بازگو می‌شود که می‌خواست در دهه ۸۰ میلادی به دیدار رونالد ریگان در آمریکا برود. قبل از رسیدن آقای نخست‌وزیر، ریگان پرسید که «این سوسیال دموکرات بودن آقای پالمه به این معنی است که او یک کمونیست است؟» به او پاسخ دادند: «خیر؛ او یک پادکمونیست (ضد کمونیسم) است.» ریگان هم گفت: «برایم مهم نیست او چه جور کمونیستی است.»\nریگان در ملاقات با اولاف پالمه، نخست‌وزیر سوسیال‌دموکرات سوئد از او پرسید: «خیلی خوب؛ تو به چه چیزی معتقدی؟ آیا می‌خواهی ثروتمندان را از بین ببری؟» آقای پالمه پاسخ داد: «خیر؛ من می‌خواهم فقر را از میان بردارم.»\nمسئولیت ما این است که این امکان را برای همه فراهم کنیم که بفهمند حداکثر ظرفیتشان چیست.\nمن فکر می‌کنم یک وجدان انسانی و یک اخلاق جهانی هست که به همه انسان‌ها از هر دین و ایمان، و حتی به انسان‌های ناباور هم فرمان می‌دهد. ولی فکر می‌کنم نکته تازه این است که اکنون ما این امکان ارتباط آنی بین همه جبهه‌ها در سراسر جهان را داریم.\nما اکنون می‌توانیم زمینه مشترکی با اشخاصی پیدا کنیم که هیچ وقت از نزدیک نخواهیم دید؛ اما از طریق اینترنت و تمامی شیوه‌های نوین ارتباط ملاقاتشان می‌کنیم. اکنون ما می‌توانیم برای دسته و پنجه نرم کردن با بی‌عدالتی یا مشکلی که می‌خواهیم حلش کنیم، سازمان‌دهی کنیم و دست به عمل جمعی بزنیم؛ و من باور دارم که این، عصر حاضر را به دوره‌ای یگانه در تاریخ بشر تبدیل می‌کند و آغاز چیزی است که من آن را «یک جامعه جهانی واقعی» می‌نامم.\n۲۰۰ سال به عقب برگردیم؛ به دوره‌ای که تجارت برده از سوی ویلیام ویلبرفرس و دیگر معترضان، تحت فشار بود. آن‌ها در سراسر بریتانیا اعتراض کردند و پس از مدت زمانی طولانی، نظر عموم مردم را به خود جلب کردند؛ اما این مبارزه ۲۴ سال به طول انجامید تا به پیروزی رسید. اگر آن‌ها می‌توانستند عکس‌هایی را نشان بدهند یا از راه‌های نوین ارتباطی برای به دست آوردن قلب و مغز مردم استفاده کنند، چه‌ها که نمی‌توانستند بکنند.\nیا «اگلانتاین جب» را در نظر بگیرید؛ زنی را که ۹۰ سال پیش سازمان «کودکان را نجات بدهید» را بنیان نهاد. او چنان از آن‌چه در اتریش در نتیجه جنگ جهانی اول می‌گذشت، از آن‌چه بر سر کودکان خانواده‌های شکست‌خورده اتریشی آمده بود، ترسیده بود که تصمیم گرفت که در بریتانیا دست به کار شود. ولی او مجبور بود خانه به خانه برود و تک‌تک جزوه‌ها را به دست مردم بدهد تا آن‌ها را به تجمع در «رویال آلبرت هال» بکشاند؛ تجمعی که باعث تولد «کودکان را نجات بدهید» شد؛ سازمانی بین‌المللی که اکنون در این سرزمین و سرتاسر دنیا به عنوان یک نهاد بزرگ شناخته می‌شود.\nولی اگر او راه‌های نوین ارتباطی را در اختیار داشت، چه کارهای بیشتری که برای به وجود آوردن این احساس می‌توانست انجام دهد که مردم باید بلافاصله جلوی این ظلم بایستند؟\nحالا به آن‌چه در ۱۰ سال گذشته رخ داده، نگاه کنید. سال ۲۰۰۱ در فیلیپین، پس از آن‌که یک میلیون نفر به همدیگر درباره فساد آن رژیم اس‌ام‌اس زدند، رییس‌جمهور استرادا بلافاصله از تخت به پایین کشیده شد و این طبیعتاً «کودتای اس‌ام‌اس» خوانده شد.\nبعد شما نخستین انتخابات در زیمباوه تحت امر رابرت موگابه را دارید که سال گذشته انجام شد. به این خاطر که مردم می‌توانستند با گوشی‌های موبایلشان از آن‌چه در حوزه‌های رأی‌گیری اتفاق می‌افتاد، تصویربرداری کنند، هدایت انتخابات به نحو مطلوب آقای رییس ناممکن شد.\nیا برمه را در نظر بگیرید که راهبانش وبلاگ می‌نوشتند. کشوری که هیچ کس نمی‌دانست در آن‌جا چه خبر است؛ تا که این وبلاگ‌ها به دنیا گفتند که سرکوبی در جریان است و جان‌ها گرفته می‌شوند و مردم آزار می‌بینند و باید صدای «آنگ سان سو کی» یکی از بزرگ‌ترین زندانیان عقیدتی جهان شنیده می‌شد.\nحالا خود ایران را در نظر بگیرید و آن‌چه مردم امروز پس از مرگ ندا انجام می‌دهند. مردمی را ببینید که برای جلوگیری از این‌که نهادهای اطلاعاتی بفهمند چه کسی دارد از ایران وبلاگ می‌نویسد، نشانی‌شان را به «تهران، ایران» تغییر می‌دهند تا کار را برای سرویس‌های اطلاعاتی سخت کنند.\nحالا ببینید فناوری نوین چه توانایی‌هایی دارد: اتحاد وجدان انسانی ما با نیروی ارتباطات و توانمان برای سازمان‌دهی جهانی.\nبه نظر من، این به ما برای نخستین بار این فرصت را می‌دهد که تغییری بنیادین در جهان به وجود آوریم. سیاست خارجی دیگر هرگز مثل قبل نخواهد بود. دیگر نمی‌تواند به دست نخبگان اداره شود؛ بلکه بایستی با گوش دادن به مردمی که وبلاگ می‌نویسند، مردمی که با یکدیگر در سراسر جهان ارتباط برقرار می‌کنند، شکل بگیرد.\nمشکلی که ۲۰۰ سال پیش باید حل می‌شد، برده‌داری بود. ۱۵۰ سال پیش مشکلی در کشوری مانند بریتانیا باید برطرف می‌شد، حق جوانان و کودکان برای برخورداری از آموزش بود. ۱۰۰ سال پیش مسأله در اکثر کشورهای اروپایی، حق رأی بود. ۵۰ سال پیش بحث اصلی، حق برخورداری از امنیت و رفاه اجتماعی بود.\nدر این ۶۰-۵۰ سال اخیر ما فاشیسم را دیده‌ایم؛ سامی‌ستیزی (یهودی‌ستیزی،) نژادپرستی، آپارتاید، تبعیض بر پایه جنسیت و گرایش جنسی را دیده‌ایم. همه این‌ها را مبارزات مردم برای تغییر جهان تحت فشار گذاشت و به کنار نهاد.\nمن یک سال پیش، وقتی نلسون ماندلا در لندن بود، همراهش بودم. در کنسرتی که به مناسبت تولد او و برای کمک جمع کردن برای بنیادش برگزار شده بود، شرکت داشتم. وقتی ایمی واینهاوس به صحنه آمد، من کنار نلسون ماندلا نشسته بودم (و این افتخاری برای من بود.) ماندلا تقریباً از ظاهر این خواننده شگفت‌زده بود و من داشتم در همان زمان برای او توضیح می‌دادم که این خانم کیست.\nایمی واینهاوس گفت: «نلسون ماندلا و شوهر من در خیلی مسائل شباهت دارند. شوهر من هم مدت زمان زیادی را در زندان سپری کرده است.»\nماندلا سپس به صحنه رفت و چالش پیش روی همه ما را بازگو کرد. او گفت در طول زندگی‌اش، قله‌ای بلند را فتح کرده است؛ قله به چالش کشیدن و غلبه بر آپارتاید. او گفت چالشی بزرگ‌تر پیش رو است؛ چالش فقر، چالش گرمایش زمین، چالش‌هایی جهانی که راه حل‌هایی جهانی و شکل‌گیری یک جامعه جهانی را می‌طلبند.\nما نخستین نسلی هستیم که در جایگاهی قرار داریم که می‌توانیم چنین کنیم؛ می‌توانیم قدرت یک اخلاق جهانی را با توانایی‌مان برای ارتباط و سازمان‌دهی جهانی ترکیب کنیم تا با چالش‌هایی روبه‌رو شویم که امروز در برابر ما قرار گرفته‌اند؛ چالش‌هایی که اکثراً ماهیتی جهانی دارند.\nتغییرات آب و هوایی و گرمایش زمین نمی‌تواند در یک کشور حل شود؛ بلکه لازم است با همکاری همه جهان به مقابله با آن برویم.\nبحران اقتصادی، همان طور که دیدیم، نمی‌توانست به دست آمریکا به تنهایی یا اروپا به تنهایی برطرف شود؛ نیاز بود همه دنیا دست به دست هم بدهند.\nمشکلات امنیتی و تروریسم، به همان میزان حقوق بشر و توسعه را در نظر بگیرید. این مشکلات را نمی‌تواند آفریقا به تنهایی حل کند؛ همان طور که اروپا یا آمریکا هم. ما نمی‌توانیم این مسائل را حل کنیم؛ مگر این‌که با یکدیگر همکاری کنیم.\nبه همین خاطر، مأموریت بزرگ نسل ما، لااقل به نظر من، این است که برای اولین بار از اخلاق جهانی و توانایی‌مان برای ارتباطات و سازمان‌دهی جهانی بهره بگیریم تا یک جامعه جهانی واقعی را بنیان نهیم. جامعه‌ای بر پایه اخلاق جهانی، اما دارای نهادهایی که بتوانند به جامعه جهانی خدمت کنند و آینده‌ای متفاوت را شکل دهند. ما اکنون نخستین نسلی هستیم که این توانایی را داریم.\nگرمایش زمین را در نظر بگیرد. این واقعاً مایه شرمساری نیست که ما در وضعیتی هستیم که می‌دانیم با مشکل تغییرات آب و هوایی روبه‌روییم و همچنین می‌دانیم که باید منابع بیشتری را در اختیار فقیرترین کشورها قرار بدهیم تا با آن مقابله کنند، وقتی می‌خواهیم یک بازار جهانی کربن ایجاد کنیم، اما یک پیمان جهانی وجود ندارد تا همه بتوانیم بر سر آن توافق کنیم تا با این مشکل مقابله کنیم؟\nیکی از نتایجی که قرار است از نشست کپنهاگ در چند ماه آینده قرار است بیرون بیاید، شکل‌گیری یک سازمان زیست‌محیطی جهانی است که بتواند همه دنیا را تشویق کند تا در راه مبارزه با گرمایش زمین گام بردارند.\nیکی از دلایلی که که چنین نهادی به تنهایی نمی‌تواند کافی باشد، این است که ما باید مردم سراسر دنیا را قانع کنیم که رفتار خودشان را هم تغییر دهند؛ به همین دلیل، شما آن اخلاق جهانی، آن عدالت و مسئولیت‌پذیری در همه نسل‌ها را نیاز دارید.\nبحران اقتصادی را در نظر بگیرید. اگر مردم کشورهای فقیرتر ممکن است بر اثر بحرانی که در نیویورک یا در یک بازار فرعی آمریکا آغاز شده صدمه بخورند، اگر مردم بفهمند که فروریختن آن بازار فرعی آن قدر بین کشورها گشته تا به بانک‌های ایسلند و بریتانیا یا پس‌اندازهای مردم عادی از آن آسیب دیده‌اند، آن‌گاه شما نمی‌توانید به یک سیستم نظارت ملی اتکا کنید.\nشما در طولانی‌مدت برای ثبات، برای رشد اقتصادی و برای اشتغال نیز مانند ثبات اقتصادی نیاز به مؤسسات اقتصادی جهانی دارید که رشد برای پایداری نیاز به مشترک بودن دارد و باید بر این پایه بنا شود که سعادت این جهان قابل تقسیم و منحصر کردن نیست.\nبنابراین چالش دیگر نسل ما، ایجاد نهادهایی جهانی است که برداشت‌های ما درباره عدالت و مسئولیت‌پذیری را نمایش دهند؛ نه انگاره‌هایی که پایه توسعه مالی چند سال اخیر بودند.\nسپس توسعه و شراکتی را در نظر بگیرید که لازم داریم بین ما و بقیه دنیا، ما و فقیرترین بخش جهان باید شکل بگیرد. ما پایه‌ای برای یک شراکت مناسب برای آینده در اختیار نداریم؛ و بر اساس خواست مردم برای یک اخلاق جهانی و یک جامعه جهانی، این امر امکان‌پذیر است.\nمن همین الان داشتم با رییس‌جمهور سیرالئون حرف می‌زدم. کشوری با شش و نیم میلیون نفر جمعیت که فقط ۸۰ پزشک، ۲۰۰ پرستار و ۱۲۰ قابله دارد. شما با چنین منابع محدودی نمی‌توانید یک شبکه بهداشتی برای شش میلیون نفر بسازید.\nدختری را در نظر بگیرید که من در تانزانیا ملاقات کردم؛ دختری به نام مریم. او ۱۱ سال سن داشت. والدینش هر دو بر اثر ایدز جان سپرده بودند. او یک یتیم ایدز بود که بین خانواده‌های مختلف برای نگهداری دست به دست می‌شد. او خودش HIV داشت و از بیماری سل رنج می‌برد.\nمن او را در یک مزرعه ملاقات کردم. لباس‌هایش ژنده بود و کفش هم به پا نداشت. نگاه هر دختر ۱۱ ساله‌ای به آینده است؛ اما وقتی من به چشمان مریم نگاه کردم، غمی دسترس‌ناپذیر در چشم‌هایش موج می‌زد. اگر من می‌توانستم آن غم را برای بقیه دنیا بازگو کنم، فکر می‌کنم همه تلاش‌های انجام‌گرفته برای بنیاد جهانی اچ‌آی‌وی\_ایدز با اعانه‌های مردم آماده‌ی کمک، تقدیر می‌شد.\nما سپس موظفیم که رابطه‌ای مناسب بین ثروتمندترین و فقیرترین کشورها برقرار کنیم؛ بر مبنای این باور ما که آنان می‌توانند با سرمایه‌گذاری‌های که در کشاورزی‌شان لازم است انجام شود، روی پای خودشان بایستند؛ که آفریقا نباید واردکننده خالص مواد غذایی، بلکه باید صادرکننده آن باشد.\nمسائل حقوق بشر و امنیت در بسیاری کشورها را در نظر بگیرید. برمه در زنجیر است. زیمباوه یک فاجعه انسانی است. در سودان هزاران نفر بی‌دلیل در جنگی که می‌شد جلویش را گرفت، کشته شدند.\nموزه کودکان روآندا، یاد انسان‌هایی را زنده نگه می‌دارد که یک میلیون نفر از آن‌ها قربانی قتل عام شدند. در این موزه، عکس پسربچه‌ای ۱۰ ساله به نام دیوید هست. در کنار عکس، اطلاعاتی درباره زندگی این پسربچه نوشته شده است: این دیوید ۱۰ ساله است. او می‌خواست دکتر شود. ورزش مورد علاقه‌اش فوتبال بود. از چه چیزی بیش از همه لذت می‌برد؟ خنداندن مردم. چگونه کشته شد؟ آن قدر شکنجه شد تا بمیرد.\nآخرین گفته‌های دیوید به مادرش که او هم تا مرگ، شکنجه شد، این بود: «نگران نباش. سازمان ملل متحد دارد می‌آید.» و ما هیچ وقت نرسیدیم و آن مرد جوان، به وعده‌های ما که گفته بودیم «به مردمی که در روآندا رنج می‌برند، کمک خواهیم کرد» ایمان داشت.\nبنابراین ما در این جهان باید سازمان‌هایی برای صلح‌بانی و کمک‌رسانی و هم‌چنین برای بازسازی و ایجاد امنیت در کشورهای رسته از بحران ایجاد کنیم.\nپس بحث من امروز این است. ما ابزارهایی در اختیار داریم که می‌توانیم یک جامعه جهانی واقعی را ایجاد کنیم. نهادهای این جامعه جهانی می‌توانند با تلاش ما ایجاد شوند. اخلاق جهانی می‌تواند عدالت و مسئولیت‌پذیری لازم برای کارکرد این نهادها را فراهم کند. ولی با حضور آقای اوباما در آمریکا و دیگرانی که در اقصی نقاط جهان با ما همکاری می‌کنند، ما نباید بخت خود در این نسل و به طور خاص این دهه برای شکل دادن به سازمان‌هایی جهانی برای محیط زیست، اقتصاد، امنیت و توسعه را از دست بدهیم.\nاین مسئولیت‌پذیری ما را به دیگران نشان می‌دهد. خواست ما را برای گرد هم آوردن جهان و نیاز ما را به مقابله جمعی با مشکلاتی که همه می‌دانند وجود دارد، نمایان می‌کند.\nدر روم باستان می‌گفتند وقتی سیسرون (خطیب زبردست یونانی) سخنرانی می‌کرد، مردم رو به هم می‌کردند و می‌گفتند: «چه سخنرانی خوبی.» اما می‌گویند در یونان باستان، وقتی دموستن سخنرانی می‌کرد، حاضران رو به هم نمی‌کردند تا بگویند: «چه سخنرانی خوبی» بلکه به هم می‌گفتند: «بیایید راه بیفتیم.» ما باید به سوی یک جامعه جهانی راه بیفتیم.\nيادداشت‌هاي شما (4) || لينک دائم\nچهارشنبه ۳۱ تیر‌ماه ۱۳۸۸\nاروپا و آمریکا در راه چین و روسیه؟\nیک سال از آخرین باری که ایران و غرب پای میز مذاکره نشستند و بر سر برنامه هسته‌ای ایران، گفت و گو کردند، می‌گذرد. از آخرین روزهای تیرماه سال ۱۳۸۷ که سعید جلیلی، خاویر سولانا و نمایندگان ۱+۵ در ژنو با هم دیدار کردند، دیگر مذاکره‌ای حضوری بین نمایندگان دو طرف انجام نشد. تازه‌ترین تماس تلفنی مذاکره‌کننده ارشد ایران با مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا نیز مربوط به سه ماه پیش است و از آن زمان، مذاکرات به حالت تعلیق در آمده است. این در حالی است که دو هفته پیش، گروه هشت اعلام کرد که ایران تا ماه سپتامبر فرصت دارد به سر میز مذاکره برگردد.\nغرب بارها اعلام کرده که مهم‌ترین مسأله‌اش در مذاکره با ایران، پرونده هسته‌ای است و مباحثی نظیر حمایت جمهوری اسلامی از گروه‌هایی مانند حزب‌الله لبنان و حماس، و نیز بحث امنیت در عراق و افغانستان در مرتبه‌های بعدی اهمیت قرار دارند. در مقایسه با این موضوعات، مواردی نظیر دموکراسی، حقوق بشر و حتی مناقشه داخلی بر سر انتخابات از اهمیت و اولویت بالایی برخوردار نیستند.\nغرب و به طور مشخص ایالات متحده، بارها ثابت کرده که تا وقتی منافع جهانی و منطقه‌ای‌اش را تأمین کنند، مشکلی با غیبت دموکراسی یا نقض حقوق بشر در کشورهای خاورمیانه ندارد. شاید بهترین شاهد این ادعا، عربستان سعودی باشد که در مقایسه با آن، ایران نماد دموکراسی و احترام به حقوق انسانی است.\nاز دیگر سو میرحسین موسوی، رهبر اصلی معترضان به نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایران، بارها اعلام کرده که در اصول کلی سیاست هسته‌ای، تفاوت چندانی با محمود احمدی‌نژاد ندارد و تنها اعتقاد دارد باید روش‌ها و زبانی هوشمندانه‌تر را به کار گرفت تا هزینه‌های کمتری به کشور تحمیل شود.\nعلاوه بر این، اگر تحت هر شرایطی معترضان بتوانند زمام امور را در ایران به دست بگیرند و نمایندگانشان را به سر میز مذاکره با ۱+۵ بفرستند، این افراد با اتکا به پشتوانه مردمی داخلی و محبوبیت جهانی، طرف‌های سرسخت‌تری در چانه‌زنی خواهند بود؛ در مقایسه با دولت فعلی که تعداد نقطه ضعف‌هایش از شماره خارج است.\nهم‌چنین باید این نکته را هم به خاطر سپرد که غرب و به طور مشخص ایالات متحده آمریکا برای از سر گیری مذاکرات عجله دارد و رخ دادن هر حالتی به جز تثبیت بدون پیش‌شرط محمود احمدی‌نژاد در مقام ریاست جمهوری، روندی بسیار طولانی، وقت‌گیر و همراه با بی‌ثباتی خواهد بود.\nبعید نیست دولت فعلی ایران یا دو متحد بزرگ شرقی‌اش این پیشنهاد را به آمریکا و اتحادیه اروپا بدهند که راه چین و روسیه را طی کنند؛ دولت احمدی‌نژاد را (همانند حکومت بشار اسد در سوریه) به رسمیت بشناسند؛ اجازه بدهند حکومت با مخالفان داخلی‌اش به هر شیوه‌ای که دوست دارد، برخورد کند، و در مقابل، مذاکرات آغاز شود. سؤال این‌جاست: آیا ممکن است اروپا و آمریکا هم راه سریع، کم‌دردسر، کم‌هزینه و پرفایده چین و روسیه را برگزینند؟\nيادداشت‌هاي شما (1) || لينک دائم\nدوشنبه ۲۹ تیر‌ماه ۱۳۸۸\nحقانیت قدسی یا حقانیت عرفی\nخطبه‌های نماز جمعه علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی و پاسخ‌های مستقیم محمد یزدی و غیر مستقیم محمدتقی مصباح یزدی، در کنار مباحث سیاسی، بحث نظری حکومت در دوران غیبت را هم دوباره مطرح کرده است؛ موضوعی که سال‌ها و چه بسا دهه‌هاست گفت و گو درباره آن ادامه دارد. این موضوع که مشروعیت حکومت از جانب خداست یا ناشی از رأی و خواسته مردم است.\nبهتر است در ابتدا نگاهی به واژه مشروعیت بیندازیم. ظاهراً این واژه در میان فارسی‌زبانان معادل «شرعی بودن» (دینی بودن) است. اما شرع در عربی قانون معنا می‌دهد و نه الزاماً قوانین دین. به بیان دیگر، «مشروعیت» را می‌توان با «حقانیت» (legitimacy) مترادف دانست و بحث بر سر این است که آیا این حقانیت حکومت، کاملاً الهی و قدسی (مشروعیت) است؛ کاملاً مردمی و عرفی (مقبولیت) است یا که ترکیبی از این دو؟\nبهتر است نظریه ولایت فقیه و به طور خاص «ولایت مطلقه انتصابی کشفی فقیه» را (که آقای یزدی و آقای مصباح به آن معتقدند) مرور کنیم. این نظریه از آیه پنجاه و نهم سوره نساء شروع می‌شود که می‌فرماید: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! خدا را اطاعت كنيد و از پيامبر و «أُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ» فرمان بريد. پس هرگاه در چيزى اختلاف كرديد، آن را به خدا و پيامبر ارجاع دهيد؛ اگر به خدا و روز واپسين ايمان داريد؛ كه اين بهتر و نيكوفرجامتر است»\nدر اکثر تفاسیر، از آن‌جا که «أُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ» در ردیف خدا و پیامبر آمده است، بایستی معصوم باشد و در نتیجه این اطلاق را معطوف به ائمه می‌دانند. قائلان به نظریه «ولایت مطلقه انتصابی کشفی فقیه» معتقدند که در زمان غیبت، یکی از فقیهان را امام زمان برای جانشینی خود (و به طور خاص برای حکم‌رانی) «نصب می‌کند» و وظیفه مردم (یا نخبگان) «کشف» اوست. این فرد که نایب امام زمان است، بر تمام امور دینی، سیاسی، قضایی، جانی و مالی مردم ولایت دارد؛ به این معنی که هر تصمیمی بگیرد، مردم موظف به اطاعت از وی هستند.\nورود به بحث دقیق درباره این نظریه از عهده من خارج است. اما دو ابهام دارم که هیچ وقت برطرف نشده‌اند. یکی بحث «أُوْلِي‌الأَمْرِ مِنكُمْ» است و دیگری بحث ساز و کار اجرایی کشف ولی مطلقه فقیه منصوب امام زمان.\n«أُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ» را اگر لفظ به لفظ ترجمه کنیم، معادل «صاحبان حکم از خودتان» معنی می‌دهد؛ مانند خلافت حضرت علی که حکمش را از خود مردم گرفت (و بر خلاف خلفای پیشین، منتخب خود مردم بود؛ یا به زبان امروز، پای حکمش را مردم امضا کردند.)\nتا کنون ترجمه و تفسیرهایی که از این آیه دیده‌ام، همه آن را ایجابی دیده‌اند. نمی‌دانم آیا می‌شود آن را سلبی هم خواند و به این معنا گرفت که «جز خدا و پیامبر و آن‌ها که خودتان انتخاب می‌کنید، از کس دیگری (مثلاً حاکمانی که با زور بر سر کار آمده‌اند) اطاعت نکنید» یا که خیر. به نظرم می‌رسد که در این حالت، با توجه به این موضوع که حاکمی که عادل نباشد، رأی مردم را هم ندارد (دیگر «اولو الامر» نیست) لزومی به عصمت او هم نیست.\nاز سوی دیگر، نمی‌دانم چرا اگر مراد، ائمه بوده‌اند که منصوبان خدا و پیغمبر هستند، چرا از عبارت «أُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ» استفاده شده است (تأکید بر روی «منکم» یا «از خودتان»)\nدرباره ساز و کار «کشف» ولی فقیه منصوب امام زمان هم این سؤال مطرح است که روش انتخاب اعضای مجلس خبرگان و ساز و کار داخلی آن (که مبتنی بر رأی‌گیری و نه اجماع است) چگونه می‌تواند صحت این «کشف» را تضمین کند؟\nنکته مهم: آن‌چه آمد، فقط به تحریر درآوردن یک سری سؤالات بود که مدت‌هاست در ذهنم می‌چرخند؛ وگرنه اصلاً در صحت همه مباحث مطرح‌شده، خودم هم تردید دارم. ای کاش دوستان متخصص مثل داریوش و یاسر در این زمینه (به یک زبانی که من هم بفهمم) بنویسند که خیر دنیا و آخرت در برطرف کردن ابهامات است.\nپی‌نوشت: یک ابهام برطرف شد. از قرار معلوم، «منکم» در «اولی‌الامر منکم» مثل بسیاری آیات دیگر قرآن، اشاره به بشر بودن و انسانیت «اولوالامر» دارد و نمی‌تواند به منشأ «امر» اشاره داشته باشد.\nشنبه ۲۷ تیر‌ماه ۱۳۸۸\nپس گرفتن پرچم‌های مسروقه\nوقتی که دو طرف یک مباحثه و استدلال، پایه‌ها و زمینه‌های متفاوتی دارند، عملاً بیهوده است. فرض کنید دو نفر می‌خواهند درباره منشأ پیدایش انسان بحث کنند. یکی بر اساس روایات مذهبی معتقد به آفرینش جداگانه آدم است و دیگری بر پایه شواهد علمی، اعتقاد دارد که بشر در اثر تکامل سایر جانداران به وجود آمده است. اگر هر دو بخواهند تنها بر پایه و اساس استدلال خودشان پیش بروند و حاضر نباشند وارد زمین و پایگاه نظر طرف مقابل نشوند، این مباحثه، اگر تا ابد هم ادامه یابد، بی‌نتیجه خواهد بود. نه کسی از اعتقادش دست می‌کشد و نه کسی قانع می‌شود.\nاما روش دیگر (و شاید بهتر) مباحثه، تلاش برای اثبات یک گزاره بر مبنای پایه و چهارچوب استدلال و اعتقاد طرف مقابل است. برای نمونه در مثال بالا، فرد دانش‌محور می‌تواند به زبان تمثیلی روایات مذهبی اشاره کند و سازگاری نظرش با آن‌ها را نشان دهد. بالعکس طرف معتقد به آفرینش هم می‌تواند به ابهام‌ها و اشکال‌های نظریه تکامل انسان از دیگر جانداران بپردازد.\nدر این صورت است که یک مباحثه شکل می‌گیرد و ممکن است کسی بتواند قانع شود یا دیگری را قانع کند.\nاین روش استدلال بر مبنای پایه و اساس طرف مقابل (یا احتجاج) سنتی اسلامی نیز هست. چنان‌که روایات بسیاری درباره مباحثه حضرت محمد، امام علی و امام صادق با علمای مسیحی و یهودی درباره موضوعات مختلف نقل شده است.\nدر طول بیش از یک دهه گذشته، محافظه‌کاران افراطی خود را به عنوان «تمام حقیقت» و «تنها حق» معرفی کرده‌اند و به مخالفان و رقبای خود، اتهام ضدیت با اسلام و انقلاب را زده‌اند و بویژه آنان را به ارتباط با بیگانگان و غرب متهم کرده‌اند. اصلاح‌طلبان در مقابل این اتهامات، در بیشتر موارد ناچار به عقب‌نشینی از خواسته‌ها و مواضع خود شده‌اند.\nدر جریان مبارزات انتخاباتی دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، میرحسین موسوی و حامیان او هوشمندانه روش احتجاج و مقابله با اقدامات و اتهامات احتمالی طرف مقابل به روش و با ابزار خودشان را برگزینند. انتخاب رنگ سبز (که قرن‌ها رنگ اسلام بوده است) به عنوان رنگ کمپین، انتخاب شعارهایی اسلامی، و نیز تأکید دوباره و چندباره بر حمایت رهبر فقید و بنیان‌گزار جمهوری اسلامی از موسوی (در برابر تأکید حامیان محمود احمدی‌نژاد بر حمایت رهبر فعلی از وی) نمونه‌هایی از این رویکرد بوده است.\nدر طول اعتراضات پس از برگزاری انتخابات هم این شیوه ادامه پیدا کرد و حتی پررنگ‌تر شد. بازگشت به روش‌های اعتراض مردم در جریان انقلاب نظیر الله اکبر گفتن‌های شبانه بر بام‌ها یکی از نمونه‌های این استراتژی معترضان است که در نماز جمعه بیست و ششم تیر به سطح تازه‌ای رسید.\nنماز جمعه و دیگر اجتماعات حکومتی، سال‌های سال است که با هدایت نهادهایی مانند شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی، حیاط خلوت و حریم امن محافظه‌کاران افراطی به شمار می‌رود. این اجتماعات که تصویر ثابت و پیش‌فرض ایران در رسانه‌های جهان محسوب می‌شود، این فرصت را در اختیار آنان قرار می‌داد که همیشه تصویر دلخواه خودشان از کشور را بسازند و به مردم ایران و جهان عرضه کنند؛ با شعارها، شعائر و ظواهری مورد تأیید خودشان.\nحضور پررنگ مردم معترض در نماز جمعه دیروز به امامت علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی به خوبی نشان داد که رویکرد احتجاج، راه مؤثرتری برای مقابله با طرف مقابل است. وقتی به جای تکرار شعار «مرگ بر آمریکا»ی وزیر شعار حکومتی، مردم شعار «مرگ بر روسیه» می‌دهند؛ نیروهای امنیتی رسمی و غیر رسمی ناچار می‌شوند به نمازگزاران یورش ببرند و گاز اشک‌آور به میان صف‌های آنان بیندازند؛ و خبرگزاری نیمه‌رسمی افراطی حامی اصول‌گرایان افراطی با کمال افتخار به جای «صفوف به هم فشرده و دشمن‌شکن امت حزب‌الله در نماز عبادی-سیاسی جمعه» از تیتر «نماز جمعه معمولی» استفاده می‌کند، یعنی این روش کارآمد بوده است.\nبسیاری از مردم، روحانیان و سیاست‌مداران اصلاح‌طلب یا معترض به آن‌چه در کشور می‌گذرد، به شدت معتقدند که نه قرائتی که حکومت از اسلام عرضه می‌کند، اسلام حقیقی است و نه حکومت امروز، حکومتی است که جمهوری اسلامی قرار بوده باشد یا می‌توانست باشد. اما آن‌ها به جای تغییر نام‌ها، عنوان‌ها و موقعیت‌هایی که مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اند و تحریف شده‌اند، ترجیح می‌دهند که روش‌ها، نگاه‌ها و افراد را تغییر دهند.\nمعترضان می‌گویند که ما انقلاب نکردیم که به نام اسلام، به نمازگزاران حمله شود؛ آزادی رسانه‌ها به حداقل برسد؛ به اعتراض مسالمت‌آمیز با خشونت پاسخ داده شود؛ و رسانه‌های رسمی در برابر کشتار مسلمانان در سودان و چین و حتی کشور خودمان به دست نیروهای امنیتی رسمی و غیر رسمی سکوت کنند و به جای آن، قتل یک زن مصری به دست یک شهروند آلمانی «پیراهن عثمان» شود.\nدر پوشش اتفاقات یک ماه اخیر کشور در رسانه‌های خارجی، یک پرسش دائم مطرح می‌شود. آن‌ها می‌فهمند که معترضان می‌خواهند رأی خود را پس بگیرند؛ اما دائم می‌پرسند که این معترضان چرا شعار «الله اکبر» می‌دهند؟ آن‌ها هنوز متوجه نشده‌اند که معترضان علاوه بر «آرای به سرقت رفته»شان، می‌خواهند که پرچمشان را هم پس بگیرند؛ پرچم اسلام، پرچم انقلابی را که برای استقلال و آزادی صورت گرفت و پرچم ایران را\nيادداشت‌هاي شما (6) || لينک دائم\nجمعه ۲۶ تیر‌ماه ۱۳۸۸\n«سهراب‌کشی» پدیده‌ای تازه نیست؛ که رسمی کهن در این سرزمین است. شاهنامه را که باز می‌کنی و به ابتدای این تراژدی می‌رسی، می‌بینی که حکیم توس پس از «یکی داستان است پر آب چشم» آورده: «دل نازک آید ز رستم به خشم» و این «دل نازک» نه از آن رستم، که از آن من و توی خواننده است که باید سنگ‌دل باشیم اگر بر رستم خشم نگیریم.\nسهراب را که کشت؟\nآری؛ می‌شود گناه مرگ سهراب را به گردن افراسیاب انداخت که آگاهانه او را به جنگ پدر فرستاد تا مگر دست کم یکی از ایشان کشته شود. می‌توان هجیر را ملامت کرد که نام راستین آن «پهلوان چینی» را بر سهراب آشکار نکرد تا که به جای گرز برآوردن، با آغوش باز به سوی پدر رود. حتی ممکن است بر کیکاووس خرده بگیریم که چرا نوشدارو را دریغ کرد تا با دیر رساندنش، تا ابد به نمادی از حاکم بی‌تدبیر بدل شود و ایرانیان با بازگفتن «نوشداروی پس از مرگ سهراب» تا ابد به نکوهش او بنشینند.\nاما خود را گول نزنیم. مرگ سهراب، محصول غرور، تکبر، خودبینی و خیره‌سری رستم بود که در اردوگاه خودی، همه را دوست می‌پنداشت و باور داشت هر که در اردوگاه او نیست، دشمن است و سزاوار مرگ.\nاین رستم بود که خود را «همه‌ی نیکی» می‌دید و دیگران را «همه‌ی بدی» و چنان قاطعانه به این باور داشت که نتوانست چشم باز کند و ببیند به روی چه کسی شمشیر کشیده و که را می‌کشد.\nاما انگاری ما ایرانیان تلاش می‌کنیم همه را شریک جرم مرگ سهراب کنیم به جز رستم؛ چرا که پذیرش این حقیقت تلخ که «هر که از روبه‌رو آمد، دشمن نیست» و «هر که با من بود، خوب نیست» سخت و دشوار است. ترجیح می‌دهیم عقاید و تعصبات محکم خود را حفظ کنیم تا بیاموزیم که این دوقطبی سیاه و سفید، چه «ایرانی - خارجی» نامش باشد و چه «اسلام - کفر» وجود خارجی ندارد.\nمن درک می‌کنم که کسی به نام اسلام، چماق بر تن فرزندان این کشور فرود آورد. شاید تقصیر او هم نباشد. او چنان به این گمان خطا که «ما در جبهه حق‌ایم» ایمان آورده است که نمی‌تواند ببیند که منش و روش او هیچ شباهتی به حق ندارد. شاید نه تنها در ذیل، که چه بسا برخی در صدر هم در این توهم غرق شده‌اند که بر حق‌اند؛ فقط آنان بر حق‌اند و جز آنان، همه در مسیر باطل قدم می‌زنند.\nعجب ندارد توسل جستن چنین گمراهانی به هر راه و وسیله‌ای برای منکوب کردن «همه‌ی کفر.» مگر نه این است که آن‌که هواپیمایش را به برج تجارت جهانی می‌کوبد، چنان اعتقاد راسخی دارد که حاضر است جانش را برای کشتن «کفار» و فروریختن «نظام کفر» فدا کند!؟\nاگر همین تلقی‌های خشک، متعصبانه و کوته‌فکرانه از حق و ناحق نبود، هیچ وجدان بیداری نمی‌توانست چشم بر قتل عام انسان‌هایی (که از قضا مسلمان هم هستند) چشم ببندد و چین و سودان را به این گمان خام که در جبهه دشمن نیستند، دوست بپندارد و «هر چه رسد ز دوست، نکوست» بگوید.\nآری؛ شاید نه فقط در این خاک، که در همه دنیا، تا هنگامی که ایمان به درستی یک راه، نه از روی حقیقت و عقل، که از باب باور و اعتقاد باشد و معتقدان پس از یقین یافتن، چشم به روی حقیقت ببندند و کورکورانه به هر فرمانی عمل کنند، سهراب‌ها کشته می‌شوند؛ چرا که به ظاهر از سمت توران می‌آیند.\nيادداشت‌هاي شما (2) || لينک دائم\nجمعه ۱۲ تیر‌ماه ۱۳۸۸\nربع قرن گذشت. بیست و پنج ساله شدم.\nنمی‌دانم دو سال است، سه سال، چهار سال یا حتی بیشتر. واقعاً یادم نمی‌آید از چه زمانی شروع شد؛ اما مدت‌هاست که در جست و جوی ثباتم. زندگی‌ام هر سال، هر ماه، هر هفته و هر روز به یک سو پیش می‌رود. نه فقط از یک سال دیگر و یک ماه دیگر و یک هفته دیگرم بی‌خبرم، که حتی حدس محکمی در مورد فردای خودم هم نمی‌توانم بزنم.\nبعضی وقت‌ها آن قدر اتفاقات به سرعت رخ می‌دهند که از حد تصورت هم فراتر است. اگر یک ماه پیش به من می‌گفتی که یک ماه دیگر اوضاعم چنین است که امروز، قاه قاه می‌خندیدم و به تخیلت آفرین می‌گفتم.\nآری؛ می‌دانم که این پیش‌بینی‌ناپذیری ار می‌توان به هیجان و شیرینی زندگی تعبیر کرد؛ اما نه این طور که به بلاتکلیفی و بی‌خبری از فردا و فرداها برسد.\nنه این‌که خیلی اهل برنامه‌ریزی باشم، اما این ناممکن شدن کسب اطلاع درباره آینده و امتناع برنامه‌ریزی به روزمرگی مطلق، به سکون و سکوت منتهی شده است. به هیچ سویی نمی‌روم؛ نه به این خاطر که نمی‌دانم کدام بهتر و کدام بدتر است؛ بلکه از این رو که نمی‌دانم اصلاً به کدام سو می‌شود رفت. انگار که به درون چاهی تاریک سقوط کرده‌ام که تا به انتهایش نرسی، نمی‌دانی به کجا می‌رود و عمقش چه قدر است. ایستاده‌ام به انتظار کشیدن.\nهر چه نگاه می‌کنم، این نوشته کمترین شباهتی به یادداشتی در یک روز تولد ندارد. شاید تا همین چند هفته قبل اگر وقت نوشتنش می‌شد، سرشار از امید و آرزو می‌بود؛ اما این روزها ... تنها و تیره و تار، بیکار و بی‌خانمان و بلاتکلیف، بیش از هر جمله‌ای می‌گویم: نمی‌دانم.


مزایای استفاده از کترینگ عروسی چیست - تشریفینو\nمزایای استفاده از کترینگ عروسی چیست\nزمان مورد نیاز برای مطالعه: ۸ دقیقه تاریخ نگارش: ۴ بهمن ۱۳۹۸ - ۱۸:۰۸\nوظیفه اصلی کترینگ عروسی پذیرایی شام و مراسم است. در کترینگ عروسی غذاها بصورت حرفه ای طبخ شده و دیزاین و در نهایت سرو میشوند. مزایای استفاده از کیترینگ عروسی را اینجا بخوانید.\nخدمات کترینگ عروسی چیست؟\nنقش کترینگ در جشن عروسی\nاستفاده از کترینگ عروسی چه مزایایی دارد؟\nنکات مهم در انتخاب کترینگ عروسی\nانتخاب کترینگ با تبلیغات مجازی\nانتخاب کترینگ با معرفی اطرافیان\nانتخاب کترینگ عروسی یکی از مهم ترین انتخاب های عروس و داماد ها محسوب می شود. چرا که مهم ترین وظیفه یعنی تهیه غذا، دیزاین و نحوه سرو و مدیریت آن بر عهده کترینگ بوده و هرگونه اختلال در هر یک از بخش های مسئولیتی کترینگ موجب از دست رفتن تمام هزینه و زحمات عروس خانم و آقای داماد خواهد بود. پس بهتر است با دانستن جزئیات مهم در انتخاب کیترینگ ها که در مقاله ای بصورت مجزا به آن خواهیم پرداخت و همچنین دانستن مزایای استفاده از کترینگ عروسی انتخاب مطلوبی داشته باشید و با برنامه ریزی عروسی خود به بهترین نحو جشن عروسی دلخواهی را تجربه کنید.\nکترینگ که در لاتین Catering نوشته می شود، به معنای طبخ و تهیه غذا در یک مکان و سرو و پذیرایی در محل دیگر گفته می شود. در واقع کترینگ های امروزه دارای کادر بسیار حرفه ای از آشپز، پذیرایی کننده و دیزاینر غذا و مواد خوراکی هستند که به صورت حرفه ای اقدام به طبخ غذا و تهیه خوراکی های مورد نیاز در پذیرایی از میهمانان جشن می نمایند. کترینگ در واقع انواع مختلفی دارد که در مکان های مختلف اقدام به ارائه سرویس به مشتریان می کند. ارائه پک های غذایی با دورچین و دسر و استارتر و هر چیزی که مشتری سفارش دهد بر عهده کترینگ است. در اینجا به مزایای استفاده از کترینگ عروسی خواهیم پرداخت تا اطلاعات مطلوبی در خصوص انتخاب کترینگ عروسی کسب نمایید.\nمهم ترین سوال مخاطبان تشریفینو این است که خدمات کترینگ عروسی چیست و دقیقاً با انتخاب یک کترینگ مطلوب خیال عروس و داماد از چه بابت هایی راحت خواهد شد. لازم است بدانید این روز ها برای هماهنگی بیشتر گاهی کترینگ و تشریفات در یک پکیج ارائه می شود که در قالب یک تیم فعالیت می کنند و گاهی نیز بنابر سلیقه شخصی می توان خدمات کترینگ را جدا از تشریفات انتخاب نمود. خدماتی که کیترینگ عروسی به شما ارائه خواهد داد شامل: تهیه مواد اولیه خوراکی جهت طبخ و تهیه غذا و دسر و سایر موارد انتخابی مشتری است، همکاری با بهترین سر آشپز ها جهت طبخ غذای خوشمزه و با کیفیت، انتقال غذا به محل مورد نظر مشتری جهت دیزاین و سرو، همگی از جمله خدمات کترینگ عروسی است.\nکترینگ در واقع پیش از عروسی توصیه ها و مشاوره های لازم در انتخاب پکیج های خدماتی را به شما خواهد داد و پس از انتخاب در جشن عروسی وظیفه اجرای موارد درخواستی شما را دارد. تهیه نوشیدنی های مختلف مطابق با سلیقه مشتری و پذیرایی اولیه از میهمانان یکی از وظایف کترینگ است. تهیه بار میوه، میز شیرینی و یا فینگر فود هایی که در حین مراسم و پیش از شام به میهمانان ارائه می شود از جمله وظایف کترینگ خواهد بود. تهیه شام جشن عروسی ، چیدمان آن در سالن غذاخوری و تزئین غذا ها، دسر ها و سالاد ها نیز پر رنگ ترین نقش کترینگ در جشن عروسی است.\nبا توجه به توضیحاتی که در بالا تر ارائه شد این سوال پیش می آید که استفاده از کترینگ عروسی چه مزایایی دارد؟ آیا نمی توان سفارش غذا را از رستوران داد و یا از آشپز های حرفه ای برای تهیه غذا در محل جشن استفاده کرد؟ لازم است بدانید کترینگ با توجه به سابقه و تجربه برگزاری چندین و چند مراسم عروسی کاری حرفه ای تر به شما ارائه خواهد نمود. حرفه ای بودن در اینجا بدین معناست که براحتی بهترین مواد اولیه را با نازل ترین قیمت تهیه می کند و با دارا بودن کادر مجرب و حرفه ای اقدام به طبخ و تهیه غذا، دسر و نوشیدنی های جشن عروسی شما می کند. اما سفارش غذا از رستورانی خاص و یا قرارداد با آشپز حرفه ای نمی تواند نظم و ترتیب مطلوبی در تهیه و سرو غذا و اقلام پذیرایی به میهمانان شما ایجاد کند و بدلیل متفاوت بودن تیم تهیه غذا و پذیرایی یا دیزاین آن، مدیریت بسیار ضعیف می شود. توصیه تشریفینو استفاده از کترینگ با تجربه و حرفه ای است تا جشن عروسی به یاد ماندنی و بدون استرسی داشته باشید.\nمعمولاً بهترین معرف کترینگ عروسی اطرافیان و تبلیغاتی است که مشاهده می کنید، اما انتخاب کترینگ عروسی نیازمند دقت و تحقیق فراوان دارد چرا که سرنوشت یک شب جشن عروسی خود را به این تیم خواهید سپرد. تصمیمی که دو بخش دارد، یا بسیار خوشحال و راضی خواهید بود که بسیار جای شکر دارد یا ناراضی هستید و پشیمان از انتخاب کترینگ عروسی خود. قطعاً هیچ عروس و دامادی علاقمند به حضور در حالت دوم داستان نیستند و چهره خوشحال و راضی خود پس از مراسم عروسی را ترجیح می دهند. پس لازم است همین ابتدا تحقیقات خود را تکمیل کنید و نکات مهم در انتخاب کترینگ عروسی را در نظر گیرید.\nامروزه دوره ی تکنولوژی و فضای مجازی است. برای اینکه به دنبال چیزی بگردید کافی است در گوگل سرچ کنید یا هشتگ آن را در اینستاگرام دنبال کنید تا انواع و اقسام کترینگ ها را مشاهده کنید. شما از طریق همین وب سایت ها و تبلیغات و اطلاعاتی که در شبکه های اجتماعی می توانید اطلاعات خوبی در خصوص نحوه ارائه خدمات کترینگ ها کسب کنید. مرحله بعد این است که لیستی از کلیه این کترینگ هایی که در فضای مشاهده کردید تهیه کنید و با آن ها تماس بگیریم و اطلاعات کافی دریافت کنید. با بررسی این اطلاعات اولویت بندی کنید و تماس دوم خود را با این کترینگ ها جهت هماهنگی بازدید از جشن عروسی های پیش روی آن ها نمایید. بدین ترتیب شما می توانید کیفیت غذا، میوه، نوشیدنی و کلیه مواردی که توسط کترینگ عروسی انتخاب شده مشاهده نمایید و در خصوص عقد قرارداد با آن ها اقدام نمائید.\nحتماً بارها پیش آمده شنیده باشید غذای عروسی خانم ایکس بسیار عالی بود، کیفیت غذا فوق العاده بود، حجم و میزان غذا کافی بود و یا بالعکس. این تعاریف همیشه وجود داشته و نظرات مثبت و منفی افراد نشانگر رضایت از وضعیت پذیرایی و غذا دارد. قطعاً اگر کترینگ عروسی توسط فردی به شما معرفی شد که از استاندارد های ارائه خدمات کترینگ مطلع بوده و استاندارد های شما را نیز آگاهی دارد، لازم است حتماً اطلاعات تماس کترینگ را گرفته و جهت مراجعه حضوری در اولین جشن عروسی پیش رو اقدام کنید و از نزدیک کیفیت خدمات را بررسی نمایید و پاسخ سوالات خود را بیابید. دقت داشته باشید هیچ گاه صرفاً بخاطر معرفی کترینگ از طرف دوستان و آشنایان خود و بدون بررسی آن اقدام به عقد قرارداد نکنید. چرا که ممکن است یک شام خوشمزه و دیزاین زیبا و پذیرایی با کیفیت از دید فرد معرف با شما تفاوت داشته باشد. سطح انتظارات شما برای داشتن جشن عروسی مطلوب نیازمند بررسی دقیق تر کترینگ بوده و توصیه تشریفینو مراجعه حضوری و بررسی شخصی کترینگ عروسی جهت بستن قرارداد است.


کد خبر: 974107\nرئیس جمهور آمریکا در پیامی در توئیتر از طرح کاهش اختیارات جنگی خود که در مجلس نمایندگان تصویب شده و برای بررسی به سنا ارسال شده انتقاد کرد و گفت که دموکرات‌ها از این طریق می‌خواهند ایستادن وی در برابر کشور‌هایی نظیر ایران را سخت‌تر کنند.\nخبرگزاری فارس: «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا در پیامی در توئیتر به تلاش مجلس نمایندگان آمریکا برای محدود کردن اختیارات وی در اقدام علیه ایران به شدت انتقاد کرد.\nوی در این پیام توئیتری نوشت: «با رای گیری که فردا در مجلس نمایندگان انجام می‌شود، دموکرات‌ها می‌خواهند دفاع از آمریکا و ایستادن در مقابل به طور مثال ایران را برای رئیس جمهور سخت‌تر کنند. از کشور بزرگ ما محافظت کنید!»\nترامپ در ادامه در پیام توئیتری دیگری نوشت: «"نانسی پلوسی" (رئیس مجلس نمایندگان آمریکا) خواستار این است که کنگره اختیار رئیس جمهور برای ایستادن در برابر دیگر کشور‌ها و دفاع از آمریکایی‌ها را بگیرد. در کنار فرمانده کل قوای خود بایستید!»\nترامپ دموکرات ها ایران اختیارات جنگی


کارگران شهرداری لوشان سه ماه معوقات مزدی دارند – حقوق بشر در ایران\nبا وجود گذشت یک ماه از آغاز سال جدید، دستمزد بهمن و اسفند سال گذشته حدود ۷۴ کارگر پیمانکاری شهرداری لوشان به همراه حقوق فروردین ماه سال جاری انان پرداخت نشده است.\nبه گزارش تارنگار حقوق بشر در ایران به نقل از ایلنا، در شهرداری لوشان واقع در استان گیلان، این کارگران که در شهرداری لوشان و سازمان‌های وابسطه به آن به صورت پیمانی وقرار دادی مشغول کارند؛ سه ماه حقوق معوقه طلب دارند.\nکارگران با بیان اینکه مهم‌ترین عامل پرداخت نشدن مزد آن‌ها کمبود نقدینگی و نبود منابع مالی است افزودند: با تغییر شهردار که از دی ماه سال گذشته انجام شده باز هم کارگران با مشکلات معیشتی ناشی از عدم دریافت مزد مواجه‌اند.\nبر پایه اطلاعاتی که به نقل از این کارگران شهرداری لوشان در اختیار خبرنگار ایلنا قرار گرفته است تعداد ۵ نفر از همکاران باسابقه آن‌ها به دلیل پرداخت نشدن سهم بیمه مشاغل سخت و زیان آور از شش ماه پیش معطل صدور احکام بازنشستگی خود هستند.\nهمچنین به گفته کارگران شهرداری لوشان در حال حاضر از موعد بازنشستگی یکی از همکارانشان حدود یکسال گذشته است اما وی که هنوز حکم بازنشستگی‌اش صادر نشده، به دلیل پی‌گیری برای بازنشسته شدن از ابتدای سال جاری اخراج و در حال حاضر در بلاتکلیفی به سر می‌برد.\nکارگران در خاتمه تصریح کردند: مشکلاتی که در زمینه پرداخت دستمزد بوجود آمده باعث نگرانی شده وآنان نیازمند دریافت همه معوقات حقوقی خود هستند.\nPrevious : تاریخچه و تعریف جرم سیاسی/ چرا دادگاه متهمان سیاسی باید علنی باشد؟\nNext : بازداشت یک فعال مدنی در نقده