بیس و چارم: January 2012\nارسال شده توسط Nas در ۱۴:۲۵ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۱۵:۵۰ ۱ نظر:\nارسال شده توسط Nas در ۱۲:۲۴ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۰۱:۴۶ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۱۳:۵۴ ۵ نظر:\nبه آدمی گفتم بیا این‌جا که حتی یک بار هم ندیدمش، یک یا دوبار باهم چت کردیم در حد چرت و پرت. هیچ تصوری از این آدم تو مغزم ندارم. نشسته‌ام و احتمالات را بررسی می‌کنم. قاتل است، قاتل زنجیره‌ای دختران مو فرفری. می‌آید به من تجاوز می‌کند و می‌رود. جاسوس است. آویزون و تنهاست و از فردا دهنم را سرویس می‌کند. دزد است. از طرف آدم‌هایی می‌آید که من را می‌شناسند و فقط می‌آید تا تهش بشینند و مسخره‌م کنند و به من بخندند. می‌آید تا روی صورتم اسید بپاشد. همین طور تا ته بروید.\nصبح بدی را شروع کردم. هروقت حتی یک کلمه باهم حرف می‌زنیم حالم بد می‌شود. مخصوصن وقتی توی چت دو نقطه دی باشد، از دو نقطه دی‌هایش در طول تاریخ متنفر بودم. حالم از تصور قیافه‌اش با دو نقطه دی به هم می‌خورد. کل دیالوگ‌مان چهارتا کلمه بود اما من باز هم حالم بد شد. خودم را از کار و زندگی انداختم و فقط خوابیدم و زر زدم. خیلی وقت بود از این کارها نکرده بودم. هر چند وقت یک بار آدم باید خودش را الکی به گا بدهد تا یادش نرود گا یعنی چی.\nصبح نمی‌خواستم هیچ کس را ببینم، از تصور حرف زدن و نشستن یک آدم روبرویم حالم به هم می‌خورد. حوصله نداشتم کار کنم، درس بخوانم، بیرون بروم، دوست داشتم فقط ولو باشم. یکی دوبار چند قطره اشک ریختم و نتوانستم بیشترش کنم. خوابیدم، خواب دیدم خانه‌ی پدربزرگم آتش گرفته، نسیم و شوهرش توی خانه بودند. نسیم بیرون از خانه است و نسوخته، اما فقط من می‌بینمش انگار. بابا گریه می‌کند، خیلی گریه می‌کند. من فقط گریه‌ی بابا را وقتی مادربزرگم، مادر مامان مرد دیدم. یک جور بدی گریه می‌کند، صورتش سرخ می‌شود و سرش هی تکان می‌خورد. اما توی خوابم یک جور دیگر گریه می‌کرد، مامان بغلش کرده بود و سعی می‌کرد آرامش کند. من اما تخمم نبود، توی بقالی برای خودم شارژ ایرانسل می‌خریدم. مامان زنگ زد و از خواب پریدم، گفت خواب بودی؟ گفتم آره. گفت خب بخواب. صدای مامان خسته بود، مامان خیلی وقت است صدایش خسته است. به دایی منصور گفتم مامان افسردگی گرفته، دایی منصور گفت از تنهایی است. روزی دو سه بار پای تلفن قربان صدقه‌اش می‌روم. مرتضی شب‌ها قلقلکش می‌دهد و مسخره‌بازی در می‌آورد تا بخندد. بابا مدام این‌ور و آن‌ور می‌بردش. محمد برایش کادو می‌خرد. اما مامان فقط گیر نسیم است و خواهرهایش که باهم قهرند. بی‌خود و بی‌جهت هر روز غصه نسیم را می‌خورد. به نظر مامان نسیم خیلی کار می‌کند، به نظر مامان نسیم با این همه پولی که شوهرش دارد بازهم خوشبخت نیست. به نظر مامان نسیم باید بچه داشته باشد. به نظر مامان به نسیم توی زندگی ظلم شده. این‌ها همه نظر مامان است. به نظر من نسیم از زندگی‌اش لذت می‌برد، از کار کردن، شوهرش را خیلی دوست دارد، از خرج کردن زیاد لذت می‌برد، از این‌که شوهرش دیکتاتور است، از این‌که مدام مسافرت می‌رود و شوهرش برایش کادوهای گران می‌خرد. اما مامان به من می‌گوید این‌ها ظاهر ماجراست، تو از دل نسیم خبر نداری. خودش هم از دل نسیم خبر ندارد فقط اصرار دارد بگوید من از صدای شما می‌فهمم دردتان چیست. مامان ما را نمی‌بیند. بابا که این‌قدر دوستش دارد، محمد که برای مامان هرکاری می‌کند تا خوب باشد، مرتضی که روزی هزاربار قربان‌صدقه‌اش می‌رود، من که روزی چهار ساعت پای تلفن به حرف‌هایش گوش می‌کنم. مامان فقط می‌خواهد نسیم باشد، مدام باشد. من مطمئنم اگر نسیم هم باشد مامان یک بهانه برای غصه خوردن پیدا می‌کند.\nما خیلی سعی کردیم شبیه مامان نباشیم، خیلی سعی کردیم لوس نباشیم. همه‌مان برای لوس نبودن جر خوردیم. اما هنوز همه‌مان یک وقت‌هایی لوس می‌شویم و منتظریم یکی بیاید و خیلی افراطی نازمان را بخرد.\nآدمی که حالا توی راه است فکر کنم ده پانزده سال از من بزرگتر است، فکر کنم وقت دارم قدری لوس‌بازی دربیاورم. تمام خطرها را برای دو ساعت لوس‌بازی به جان می‌خرم.\nتنها کسی که از خواندن این‌ها حرص می‌خورد لابد "ر" است، من بهش می‌گویم نگران نباش عزیزم، حواسم به خودم هست، اما اگر بعد از امشب خبری از من نشد بدان که من مُردم. تو خیلی خوبی و اگر تو این‌جا بودی این آدم حالا توی راه نبود. از من ناراحت نشو و بعدن به خاطر امشب قهر نکن و دعوایم نکن.\nاز این‌جا به بعد، بعد از رفتن مهمان جدیدم نوشته می‌شود.\n"ر" عزیزم، آمد و رفت و به من تجاوز نشد و روی صورتم اسید پاشیده نشد و کشته نشدم و این‌ها. خیلی نگرانم وقتی این‌ها را می‌خوانی قیافه‌ت چه شکلی می‌شود. از همان فحش‌هایی که به همه می‌دهی نثارم می‌کنی یا با پوزخند می‌خوانی. "ر" عزیزم، شب خوبی بود، من بعد از مدت‌ها وقت پیدا کردم عکس‌هایم را به یک نفر نشان دهم، گوشواره‌ها و دسبندها را. وقت پیدا کردم از خانه‌هایی که توی هر کدام چند وقت زندگی کردم بگویم. وقت پیدا کردم یک نفر را مجبور کنم با من موزیک گوش کند و به زور یک چیزهایی را بشنود. وقت پیدا کردم یک بند زر بزنم و نگذارم آدم روبرو یک کلمه حرف بزند. وقت پیدا کردم مثل همان شب توی اتوبان که برایت مسخره‌بازی درمی‌آوردم ، مسخره بازی در بیاورم. "ر" عزیزم من خوبم، خیلی بهتر از صبح. از دستم عصبانی نباش.\nارسال شده توسط Nas در ۲۰:۳۶ هیچ نظری موجود نیست:\nیاد شبی افتادم که من روی تشک‌فنری نشسته بودم. پشتش به شوفاژ بود و لپ‌تاپ روی پایش و چت می‌کرد. بهناز هم روبروی من نشسته بود، حرف می‌زد و دو نفری می‌خندیدیم. حواسش به ما نبود، حسابی توی لپ‌تاپ بود. سرم را کردم توی لپ‌تاپ، داشت با دوست‌دختر فعلی‌ش چت می‌کرد. شروع کردم ریدن و ادای شاکی بودن درآوردن. شاکی بودم واقعا، ولی کاری بیشتر از این‌که با مسخره‌بازی جلو بروم از دستم برنمی‌آمد. هیچ‌وقت کار بیشتری از دستم برنمی‌آمد، هروقت خودش دوست داشت بی‌خیال کاری می‌شد که اذیتم می‌کند. خواستن و نخواستن من و واکنشم مهم نبود.\nیک‌هو اشکم در آمد. نه برای این‌که توانایی سلیطه‌بازی و جر دادنش را نداشتم، صرفن به خاطر این‌که حس می‌کنم رو دست خوردم. من پا پیش گذاشتم برای عوض کردن شرایط و آخرش به جدایی کشید، اما انگار بازیِ تمام کردن برای او خیلی قبل‌تر از حرف زدن من شروع شده بود. همان روزهایی که از دوست‌دختر فعلی‌ش و قابلیت درد و دل شندیدن و چیزهای دیگرش با من حرف می‌زد. عنم می‌گرفت اما همین حس که نمی‌توانم کاری انجام دهم باعث می‌شد در نهایت به تخمم باشد.\nدلتنگی و این‌ها نیست، غم از دست دادن و تنهایی هم نیست. حس رو دست خوردن و احمق فرض شدن از آدمی که دوستش داشتم، یک‌هو اشکم را در آورد. از سلیطه نبودن و نداشتن قابلیت جر دادنِ من، سو استفاده کرد. با همه‌ی این‌ها من هیچ‌وقت سلیطه و جر بده نمی‌شوم. اما یادم می‌ماند خیلی از آدم‌ها خلاف آن چیزی که نشان می‌دهند عاشق تحت سلطه بودن و قلاده به گردن داشتن هستند. یادم می‌ماند دیکتاتورها خیلی وقت‌ها بیشتر دوست داشته می‌شوند. یادم می‌ماند خیلی وقت‌ها آزادی‌خواهی ادا و کسشر محض است.\nفکر می‌کنم این روزها آدم روبرویش دقیقن خلافِ من جر دادن را خوب بلد است، بدونِ درد و خونریزی، باز هم برعکسِ من. که همه‌ش داد و بیداد الکی بود و تهش فقط خودم جر می‌خوردم و کاری از دستم برنمی‌آمد. دقیقن مثل وقتی که بچه بودم.\nارسال شده توسط Nas در ۱۰:۰۳ ۲ نظر:\nمامان رفت. همه رفتند، نسیم، بابا، محمد. وقتی تنها هستم تنهایی‌ام معلوم نیست. اما همین که می‌روند و در را پشت سرشان می‌بندم، بغض می‌کنم. دلم می‌خواهد دنبال‌شان بروم، بگویم من را هم ببرید. اما ته دلم به نسترنی که از تمام شدن شب عروسی نسیم و فکر رفتنش برای همیشه از خانه، تمام شدن مهمانی‌ها، سریال تلوزیون حتی می‌ترسید، می‌خندم. دست خودم را می‌گیرم و روی صندلی می‌نشانم و می‌گویم "ببین مث همیشه تموم شد، بتمرگ عزیزم". هروقت بعد از مدتی تنها می‌شدم از همه جا و همه کس می‌ترسیدم. از خانه، آدم‌ها. دوست داشتم توی تاریکی خودم را زیر پتو جمع کنم تا کسی نبیندم و قورتم ندهد. اما حالا همه چیز عوض شده، بغضم حتی گریه هم نشد، ترسم حتی به فاصله بستن در تا روی صندلی نشستن هم طول نکشید.\nدیگر مثل قبل لازم نیست یکی دو روز عن باشم تا عادت کنم به تنها بودنم. وقتی هستند احساس امنیت می‌کنم، احساس امنیتی که وقتی تنها هستم حتی نمی‌فهمم نبودنش چه شکلی است. مثل وقتی که توی رابطه بودم. آن‌قدر بود و هوایم را داشت که نمی‌دانستم نبودنش چه شکلی است و تنهایی راه رفتن را هم بلد نبودم انگار. همان روزهای تمام شدن جدی رابطه‌مان، یک روز از چهارراه ولیعصر تا تجریش توی ماشین دایی منصور گریه کردم، فقط گوش می‌کرد و گاهی دستمال می‌داد تا آب دماغم را جمع کنم. ته تهش گفت " خب بزرگترین درد تو ترس از تنهایی‌ئه نه خود تنهایی، هوم؟" دوست داشتم مخالفت کنم و پای عشق و این‌جور چیزها را وسط بکشم اما خودم هم می‌دانستم بزرگترین دردم همین است. این بحث را قبل‌تر توی رابطه هزار بار باهم داشتیم و هروقت می‌گفت تو از نبودن من نمی‌ترسی از تنهایی می‌ترسی. خودم را به نفهمی می‌زدم و بحث را به جاهای احمقانه و مسخره می‌کشاندم. در حالی که خودم هزار بار همین را به تینا گفتم و می‌دانستم درد بزرگ من همین است. دوست داشتن و دلتنگی و این‌ها همه‌ش بود اما این از همه پررنگ‌تر بود انگار.\nحالا من آدم تنهایی هستم که شیش ماه از نبودن آدمی که خیلی دوستش داشتم می‌گذرد. هیچ دوست صمیمی ندارم. گاهی اطرافم شلوغ است و گاهی نیست. آدم‌ها را آن‌قدری دوست ندارم و متقابلن آن‌قدری دوست داشته نمی‌شوم. فکر نمی‌کنم این‌ها موقتی است. زندگی عادی من همین است و قرار نیست هیچ وقت تغییر کند.حتی خوب و خوشحالم. انگار هیچ وقت غیر از تنهایی حالت دیگری را تجربه نکردم. کاش یکی بود از من این روزها فیلم می‌گرفت لااقل.\nارسال شده توسط Nas در ۱۵:۱۶ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۰۲:۲۲ هیچ نظری موجود نیست:\nیک لحظه‌هایی یک‌هو حس می‌کنم عقبم. از چی؟ خودم هم نمی‌دانم. اما حس عقب بودن را بلدم. یک‌هو به خودم می‌گویم دیره نسترن، پاشو، پاشو یه کاری کن. چی کار؟ خودم هم نمی‌دانم. دور و برم را نگاه می‌کنم ببینم باید در انجام کدام کارم عجله کنم؟ ظرف شستن؟ دوش گرفتن؟ غذا پختن؟ مصاحبه گرفتن؟ زبان خواندن؟ چی؟ هیچ‌کدام از این‌ها نیست انگار. این‌ها زندگی من هستند و نیستند. انگار زندگی واقعی من یک جای دیگر است. وسط یک شهر کوچک که دریا دارد، طبقه هزارم یک آپارتمان وسط توکیو، یک جایی مثل همان‌جایی که نسترن آنجا زندگی می‌کند و ازش می‌نویسد و من گاهی بهش حسودی می‌کنم، توی یک جزیره وسط اقیانوس، وسط یک کشور افریقایی جنگ زده، یک روستای سبز بین سوئیس و فرانسه. نمی‌دانم، هرجایی غیر از این‌جا. بعد دلم می‌خواهد بلند شوم، تندتر زندگی کنم تا به زندگی واقعی برسم. اما نمی‌دانم از کجا باید شروع کنم. فکر می‌کنم از فردا هیچی نمی‌خورم، پول‌هایم را جمع می‌کنم و بعد از این‌جا فرار می‌کنم.\nبلند می‌شوم خودم را به در و دیوار می‌زنم، برای بار هزارم به دایی منصور زنگ می‌زنم و می‌گویم ببین من می‌خواهم بروم، او هم برای بار هزارم به همه حرف‌هایم گوش می‌کند و خیلی جدی با من تمام راه‌ها را بررسی می‌کند و ته تهش می‌گوید ببین من اگر جای تو بودم اول درسم را تمام می‌کردم، بعد جمع می‌کردم و فرار می‌کردم. تلفن را قطع می‌کنم، کتاب‌هایم را می‌ریزم وسط، مدام فکر می‌کنم کاش می‌شد این سی چهل واحد را توی یک ماه خواند و خِلاص. تندتند لغت می‌خوانم و فکر می‌کنم چقدر خوب که فهمیدم از کجا باید شروع کنم. وسط لغت خواندن به مرز سوئیس و فرانسه فکر می‌کنم، به کشور جنگ‌زده، به شهر مرزی کوهستانی. آن‌قدر فکر می‌کنم که حتی معنی یک لغت را هم نمی‌فهمم. ساعت هفت می‌شود، یک چیزی می‌خورم و فکر می‌کنم باید زودتر بخوابم و صبح زودتر بیدار شوم و خیلی کار بکنم. دراز می‌کشم، سرچ می‌کنم. می‌روم توکیو، نیوزلند، مراکش، یک جایی نزدیک قطب که شیش ماه شب است و شیش ماه روز، پشت یک کامیون زیر جعبه‌ها دراز می‌کشم و از مرز رد می‌شوم، توی بابلسر ماهی می‌خرم. آن‌قدر مغزم از یک جا به یک جای دیگر می‌پرد که منفجر می‌شود. ساعت سه نصف شب است و چشمانم توی تاریکی از حدقه در آمده و دهنم خشک شده و گردن و دستانم از این‌همه ساعت دراز بودن درد گرفته. لپ‌تاپ را می‌بندم و سعی می‌کنم بخوابم، اما هنوز مغزم بی‌خیال نشده. خودم را بی‌پول و بدبخت توی کوچه پس کوچه‌های تاریک یک شهر کثیف می‌بینم که از ترس می‌دوم. خودم را پیر و چروکیده روی بالکن خانه‌ای نم‌دار وسط بابلسر می‌بینم که آه می‌کشم. معتاد و خراب وسط یک شهر دور افتاده توی یک آپارتمان کثیف در حالی که یک تصویر محوی از مادرم توی مغزم هست و اصلن نمی‌دانم مرده است یا زنده. هزارتا تصویر کلیشه‌ای دیگر از لوزرهای واقعی. بعد خوابم می‌برد، توی خواب از این تصویر به آن تصویر می‌پرم، آن‌قدر می‌پرم که مغزم خسته و داغون از کار می‌افتد. وقتی بیدار می‌شوم آن‌قدر خسته و افسرده‌ام که ساعت‌ها گریه می‌کنم و برای تمام کارهای کرده و نکرده‌ام غصه می‌خورم. دلم برای عشق از دست رفته‌ام، دست‌هایش و خنده‌هایش تنگ می‌شود، دلم برای مادربزرگم تنگ می‌شود، برای خاله‌لقا، برای هر چیز و هر کسی که یک روز از دست‌شان دادم. خودم را به در و دیوار می‌کوبم تا حالم بهتر شود. هزار بار با خودم می‌گویم نمی‌خواهم لوزر باشم، نمی‌خواهم، نمی‌خواهم... آن‌قدر این جمله را تکرار می‌کنم که مغزم نسبت به آن بی‌تفاوت می‌شود و در همه چیز به یک پوچی احمقانه می‌رسد و می‌گوید خب که چی؟ تهش می‌گوید کسِ خارِ زندگی و همه چیز تمام می‌شود.\n وقتی دوباره صبح می‌شود من به زندگی عادی برگشته‌ام. دوش می‌گیرم، غذا می‌پزم، کار می‌کنم و فراموش می‌کنم یک زندگی دیگر، یک جای دیگر منتظر من بود.\nارسال شده توسط Nas در ۱۴:۵۳ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۲۳:۲۰ هیچ نظری موجود نیست:\nبرف آمد اما حالا آفتاب است، باز هم هیچ چیز شبیه پارسال نشد اما من سعی می‌کنم یک چیزهایی را شبیه‌سازی کنم. چون پارسال بهترین زمستان عمرم بود. آلبوم محسن نامجو پارسال را پلی کردم با این‌که حالا محسن نامجو حالم را به هم می‌زند. اما این گوش کردن‌ها فرق دارد، این گوش کردن حواسم را می‌برد به یک لحظه‌های خوبی که دوست‌شان دارم. یک روزهایی از پارسال.\nاولی همان روزی است که برف می‌بارید، ظهر بود و من می‌رفتم آرژانتین شارژر لپ‌تاپم را از موسسه خیریه بگیرم. روی پل سدخندان یک‌هو یک عالمه از آسمان معلوم شد و از همه جایش برف می‌بارید، هیچ وقت این همه آسمان برفی را یک‌جا ندیده بودم. فکر می‌کردم خوش به حال سپینود.محسن نامجو بود توی گوشم مطمئنم.\nتصویر دوم یک صبح سرد بود، باران بود فکر کنم. با یاسمن قرار داشتم، مصر انقلاب شده بود. چهارراه ولیعصر دو تا شال آبی و قرمز خریدم. توی کافه عکس‌های انقلاب مصر را توی گودر دیدیم. باز هم انگار محسن نامجو بود.\nتصویر سوم می‌رفتم آرژانتین دفتر چلچراغ، پاییز بود، لیز بود، یک نفر خواست باهام لاس علنی بزند، من فرار کردم، از خیابان الوند سُر می‌خوردم پایین، جلوی بیمارستان کسرا سرعتم را کم کردم، انگار خودم را دیدم از در می‌روم تو، اشک‌هایم را پاک می‌کنم چون دکتر‌ها مادربزرگم را جواب کردند. شماره صابر را می‌گرفتم تا بگویم کار پیدا کردم.\nتصویر چهارم یک جایی توی دارآباد از تاکسی پیاده شدم، از یک شیب تند بالا رفتم، گل انگشترم که نیم ساعت قبلش توی مترو خریدم افتاد روی زمین یخ‌زده و خم شدم برش دارم. توی ساختمان سرد و بزرگ با سین سیگار کنت کشیدیم. هنوز محسن نامجو هست انگار.\nتصویر پنجم که از همه پررنگ‌تر است و یک جورهایی عاشقش هستم. جلوی سینما آزادی توی برف ایستاده‌ام منتظر محسن. از دور می‌آید. غرغر صابر که بهناز چرا خودش تکون نمی‌ده. خانه‌ی بهناز، صابر پهن شده روی مبل، محسن از ما عکس می‌گیرد. پیتزا می‌خوریم، چایی، بهناز پنجره را باز گذاشته تا حواسش به آسمان باشد کی دوباره برف می‌بارد.\nتصویر شیشم یک شب برفی است که محسن نامجو بلندبلند می‌خواند رها را از من بگیر، خنده‌ات را نه... پازل درست می‌کنم، از پنجره زل می‌زنم به اتوبان، یک پیکان توی شیب اتوبان مانده و نمی‌تواند خودش را بالا بکشد، توی گودر می‌نویسم، حسین نوروزی شر می‌کند و همه غمگینیم انگار از جمبش غمگین‌مان.\nتصویر بعدی با محسن و صابر و بهناز توی خیابان راه می‌رویم، من و بهناز کریسمس به همه تبریک می‌گوییم، محسن می‌خندد، صابر حرص می‌خورد از دلقک بازی ما. دستکش بنفش و سیاه می‌خریم.\nتصویر آخر با صابر زیر پل کریمخان پازل به دست از خیابان رد می‌شویم و من خودم را بهش می‌چسبانم از خوشحالی داشتن پازل. محسن نامجو کجا بود؟ یادم نیست.\nحالا ولی هست، دارد می‌گوید: در دل آتش غم رخت تا که خانه کرد...ماهم از افق چرا سر برون نکرد؟\nارسال شده توسط Nas در ۱۴:۰۷ هیچ نظری موجود نیست:\nیک چیزهایی در این چند روز هی دهنم را سرویس کردند. هزاربار آمدم بنویسم به خودم گفتم خب که چی؟ حالا ولی واقعن فکر می‌کنم دوست ندارم فردا صبح بیدار شوم و همه‌ی این حس‌ها سرجایشان باشند، نوشتن آخرین کاری است که ممکن است حالم را خوب کند.\nقسمت اول این است که من توهم و فوبیا و فلان را درهم دارم. یک آدم‌هایی هستند که من وقتی کنارشان هستم احساس امنیت نمی‌کنم. کنارشان هستم، می‌خندند به من می‌گویند عزیزم و فلان اما از در که بروم بیرون همه چیز یک جور دیگر می‌شود. من از این که نمی‌دانم بعد از بیرون رفتن من چه اتفاقی می‌افتد می‌ترسم. خیلی‌ها به تخمشان نیست و یک ذره هم اذیت نمی‌شوند اما من حالم بد می‌شود و هیچ کاری نمی‌توانم بکنم. یعنی من همین عنی هستم که می‌بینید. حالا شما بیا بگو از عدم فلان است و چرا اصلن آن آدمها باید تخمت باشند و فلان، اما به این‌ها ربط ندارد فکر می‌کنم، من فقط امنیت می‌خواهم. دلم نمی‌خواهد بدانم بعد از من آنجا چه اتفاقی و افتاده و عزیزم‌ها به چه چیزهایی تبدیل شده، فقط دلم می‌خواهد با این آدم‌ها معاشرت نکنم چون بعد از بیرون آمدن از آن در حالم بد می‌شود. حالا می‌پرسید مگه مجبوری؟ انگار هستم، چون آدم‌هایی توی همین جمع هستند که من دوست‌شان دارم و نمی‌خواهم به خاطر همان یک یا دو نفر نبینم‌شان. این‌ها اما توهم نیستند چون آدم‌هایی که بعد من همان تو ماندند این‌ها را تصدیق کردند.\nقسمت دوم حال بدی این روزها باز هم به آدم‌ها ربط دارد. یک آدم‌های دیگری هم هستند که حس می‌کنم به من دروغ می‌گویند. نه از آن دروغ‌های مدل من، دروغ‌هایی که از روی خارکسده‌بازی واقعی است و بیشتر دور زدن محسوب می‌شود تا دروغ گفتن. دروغ‌های برنامه‌ریزی شده و هماهنگ شده. این‌ها روبروی من می‌نشینند و توی چشم من نگاه می‌کنند و دروغ می‌گویند. من دوست دارم فکر کنم توهم می‌زنم، دوست دارم فکر کنم از همان بدبینی و بی‌اعتمادی وحشتناکم به آدم‌هاست اما نمی‌توانم. نمی‌دانم چرا از این‌ها نمی‌کشم بیرون. شاید چون فکر می‌کنم ممکن است حسم اشتباه باشد.\nقسمت سوم این است که مدام در حال تجزیه و تحلیل رفتارهایم هستم، فکر می‌کنم یک من، بیرون خودم وجود دارد. اگر همه چیز دست او بود شکل زندگی و رفتار و حسم این نبود. انگار به زور می‌خندم، به زور دلم تنگ می‌شود، به زور تحمل می‌کنم. دوست ندارم این وضعیت ادامه پیدا کند، دوست دارم توانایی شیش ماه پیش را دوباره پیدا کنم، گیرم بعدش مثل سگ پشیمان شوم به گا بروم، بعدتر هزاربار دلم تنگ شود برای منِ آن روزها اما ته تهش خودم را دوست دارم که به زور خودم را توی یک قالب فشار ندادم.\nچهارمی هم خسته شدنم از خودم است. از این‌که تمام این بالایی‌ها اذیتم می‌کنند و کلن از این‌که این همه چیز وجود دارد که مغزم را هی مشغول کند. به آدم‌های سالمی که این‌قدر مغزشان را شخم نمی‌زنند حسودی می‌کنم.\nارسال شده توسط Nas در ۲۱:۵۷ هیچ نظری موجود نیست:\nیک وقت‌هایی مچ خودم را می‌گیرم، می‌بینم بعضی از آنهایی که انگار خیلی دوست‌شان دارم، یک گوشه‌اش از حسودی است. حالا مقدارش مهم نیست ولی خب حسودی هم قاطی دوست داشتنم است. بچه که بودم هربار به خاطر وحشی بودن و جیغ و داد بی‌خودی، دهنم را صاف می‌کردند با رامک خیلی خوب می‌شدم و حجم عظیمی از محبت الکی را به زور توی حلقش فرو می‌کردم تا فکر نکند به خاطر خوب بودن بهش حسودی می‌کنم. کلاس اول یک دوست چشم‌آبی و موبور داشتم که اسمش مریم بود؛ از آنجایی که در کنار حسود بودن انحصارطلب هم بودم، یک‌جوری به مریم محبت می‌کردم که نیازش به زمین و زمان از بین برود و در کنار این‌ها نفهمد من هم دلم چشم آبی و موی بور می‌خواهد. این پروسه همین طور ادامه داشت. انقدر از این داستان‌ها زیاد است، دوست کلاس پنجمم که خیلی درس می‌خواند، دوست راهنمایی‌م که خیلی خانم بود، دوست دبیرستانم که یک شهر عاشقش بودند، دوست پیش‌دانشگاهی که قدبلند و لاغر و خوش‌تیپ بود. این کارها در لول‌های مختلف و شدت کمتر همین‌طور ادامه دارد اما من تا حس می‌کنم دوباره دارم توی این حالت فرو می‌روم پهن زمین می‌شوم و به خودم می‌گویم الاغ پین سالت نیس و می‌کشم بیرون. حالا نیایید بگویید گیر نده و فلان، من می‌توانم با مدرک به شما ثابت کنم که در طول تاریخ یک دوست از خودم بدتر نداشتم. همه‌ی دوست‌های صمیمی‌ام در دوران مختلف مطابق همان چیزی که آن روزها برایم ارزش بود از من بهتر بودند.\nاما اگر فردا یکی تو روی من بایستد و بگوید خاک تو سر بدبختت، من می‌دونم و فلان که من برای چی می‌خوای. من به زمین و زمان قسم می‌خورم و اشک هم می‌ریزم که نه، تو فرق داری. یک روزهایی درباره همه چیز می‌گفتم این دیگه فرق داره. انقدر این جمله را تکرار کرده بودم که تا دهنم را در چنین موقعیتی باز می‌کردم خودش می‌گفت آره این یکی دیگه فرق داره. خیلی دردناک است یکی دست آدم را بخواند. خیلی دردناک است همه چیزت را بداند و حسابی خود و کثافت‌هایت را برایش بیرون ریخته باشی. بعضی وقت‌ها ازش خجالت می‌کشیدم و سعی می‌کردم فراموش کنم همه چیز را می‌داند، دلم می‌خواست حافظه‌اش را پاک کنم. بعضی جاها واقعن آقایی می‌کرد ته کارهایم را نمی‌کشید بیرون و نمی‌کرد تو چشمم که هو ازگل تو الان داری این کارو می‌کنی و من می‌فهمم. فقط یک وقت‌هایی که حسابی دهنش را سرویس می‌کردم از این در وارد می‌شد و بعد من در لاک بدبختی و خجالت فرو می‌رفتم و با عجز و لابه احساس ندامت می‌کردم و هی‌هی در تنهایی به گا می‌رفتم.\nحالا من اصلن فکر نمی‌کنم فردا روزی هم هست که قرار است من با شما چشم تو چشم شوم و بغل‌تان کنم و قربان صدقه‌تان بروم و همان کارهای عادی و همیشگی. انقدر این کثافت‌ها را برایتان لیست می‌کنم که هرچقدر خودتان را جر بدهید هم بلاخره یک روز بیرون می‌زند و نمی‌توانید من را تحمل کنید. من اینها را یک بار تجربه کردم درباره آدمی که خیلی دوستم داشت. توی همه‌ی حرف‌های یواشش توی گوشم می‌گفت من هنوز به تو اعتماد ندارم و دهنم خیلی وقت‌ها سرویس می‌شه. به علی حق داشت. آن روزها بال‌بال می‌زدم که ببین نه و اینا، تو که دیگه همه چی رو میدونی، دیگه چیه و فلان. نمی‌فهمیدم که اصل مشکل همین همه چی را دانستن است.\nحالا من یک بار دیگر دارم همین کار را می‌کنم. آن قدر خودم را بیرون می‌ریزم که آدم‌ها همان چهارتا کلمه حرف عادی را هم نتوانند با من بزنند. حالا هی بیایید بگویید نه و فلان، ما با همه اینها دوستت داریم و این‌ها. من اما ته دلم بیلاخ نشان‌تان می‌دهم و می‌گویم هه، واسا تهش رو ببین. ته همه این‌ها خیلی بد است. یک آدمی که یک روز خودت خودخواسته همه چیز را برایش اعتراف کردی، جلویت می‌ایستد و همه‌ی این‌ها را می‌کند توی چشمت، که ببین تو اینی. حالا نه که نباشی، ولی وقتی یک نفر دیگر بهت می‌گوید حالت بد می‌شود. هرچقدر هم پیش خودت بگویی که خب تو همه‌ی این مدت می‌دونست و فلان، مگه حالا چی فرق کرده؟ چیزی درست نمی‌شود و تو کماکان به گا می‌روی. حالا من ته این روابطم با شما را به همین وضوح می‌بینم و اصلن انتظار بیشتری ندارم. متاسفانه فعلن همه چیز به تخمم است و اصلن مهم نیست تهش چه می‌شود. از این هم نگذریم که شاید یک ساعت دیگر مهم شد و من آمدم تمام این پست‌ها را حذف کردم. \nارسال شده توسط Nas در ۱۱:۰۸ هیچ نظری موجود نیست:\nچرا نشستم این‌جا و هی زل زدم به این صفحه؟ شاید چون حس می‌کنم حال الانم واقعیت ندارد، چون به مغزم اعتماد ندارم، چون فکر می‌کنم فردا تازه دردش شروع می‌شود، چون می‌دانم شاید به همه چیزهایی که در این یک سال ساختم گه زده شود. همه‌ی این‌ها را می‌دانم، به وضوح می‌بینم اتفاق خوبی نیست اما نمی‌دانم چه مرگم شده. چرا حداقل گریه نمی‌کنم؟ چرا زنگ نمی‌زنم به کسی و تا خرتناق عر نمی‌زنم؟ انگار مغزم این کار را جدیدن یاد گرفته، این‌که اتفاقات را احمقانه نشانم می‌دهد، انگار یاد گرفته بعد از هر اتفاق، دقیقن وقتی به یک چیز ریده می‌شود فورن تصمیم بگیرد و راه‌های بعدی را بریزد وسط و بگوید ببین، ببین این اصلن بد نیست. بعد توجیه کند اتفاق قبلی خوب نبود و این تصمیمی که الان برایت گرفتم بهتر است.\nصبح پای تلفن به داییم گفتم اصلن منصرف شدم، گفت چرا؟ گفتم چه کاریه؟ این ترم بیام، ترم بعد دوباره همین دردسرا، بعدم اگه انتقالی دائم بشه دوسال دیگه درسم تموم می‌شه. من اونجا کمتر از چهل واحد دارم. یعنی دو ترم، بهتره برگردم. گفت دو ترم کم نیست! کار و زندگی و بقیه غرغرای همیشگی‌ت چی می‌شه؟ گفتم نمی‌دونم! گفت یعنی می‌خوای هر هفته بری و بیای؟ گفتم حالا یه کاریش می‌کنم. بعد گفت چطور یهو این چیزارو دیدی؟ قبلش نمی‌دیدی؟ گفتم می‌دیدم، اما حالا فکر می‌کنم خیلی دردسر داره و به این دردسرا نمی‌ارزه. بعد گفتم بذار زنگ بزنم به آقای دکتر بگم کلن بی‌خیال شه! گفت حالا چند دقیقه منتظر بمون، خودش زنگ می‌زنه.\nانگار مغزم نمی‌خواهد قبول کند اتفاق بدی افتاده و به خیلی چیزها ریده شده است. اصرار دارد به من بفهماند بهتر که اصلن نشد و هی‌هی بگوید "ببین این تصمیم تازه‌ای که واست گرفتم خیلی بهتره" حتی اگر من برای اتفاقی خودم را جر داده باشم و یک روز تنها چیزی بود که می‌خواستم، باز هم کوتاه نمی‌آید. نه که الکی کوتاه نیاید. جدی کوتاه نمی‌آید. صبح توی آسانسور من واقعن دوست داشتم گریه کنم اما یکی ته مغزم پهن شده بود و می‌خندید. روی نیمکت دوست داشتم به دخترها فحش بدهم و دلم می‌خواست ازشان بدم بیاید، اما واقعن نمی‌شد، یکی توی مغزم خودش را پهن کرده بود و می‌گفت حاجی به تخمت. این بخشِ مغزم توی این لحظات رسمن شلاق گرفته دستش و هر واکنش دیگری غیر از آن چیزی که خودش می‌خواهد را سیاه و کبود می‌کند. می‌ترسم فردا خسته و داغون پرت شود یک گوشه و من را با قسمتِ دیگر خود بدبخت‌پندارِ چسناله‌کن تنها بگذارد و به گا بروم. خیلی دوست دارم گریه کنم، داد بزنم، فحش بدهم اما واقعن نمی‌توانم و در این لحظه به نظرم همه‌ی این‌ها احمقانه و خنده‌دار است.\nارسال شده توسط Nas در ۱۸:۳۵ هیچ نظری موجود نیست:\nدیروز رفتم دانشگاه، آخرین امضا را گرفتم و قرار شد امروز بروم برای تطبیق واحدها. هیچ کدام از واحدهایی که لازم داشتم بگذرانم ارائه نمی‌شود. واحدهای عمومی هم کمتر از تعداد قانونی برای انتخاب واحد هستند. همه‌ی این‌ها یعنی ... یعنی چی؟ یعنی گا؟ یعنی خِلاص؟ یعنی ته همه چیز؟ هیچ کدام از این‌ها نیست. واقعن هیچ کدام از این‌ها نیست. خودم هم نمی‌دانم الان در چه وضعیتی هستم. قرار است آقای کلُفت، فردا با رئیس دانشگاه صحبت کند و نتیجه نهایی را اعلام کند. راه‌های دیگری هم هست، انتقالی دائم و اضافه شدن چهار ترم دیگر به درس‌خواندن، چون این دو رشته هشتاد واحد غیر مشترک دارند. گرفتن یک ترم دیگر مرخصی، که غیرقانونی است و برای من قانونی می‌شود یا طی کردنِ دوباره همه‌ی این راه‌ها و اقدام برای دو دانشگاه دیگر.\nدایی‌م زنگ زد و گفت کدام راه را انتخاب می‌کنی؟ هیچ کدام. دلم می‌خواهد بروم و برگه انصراف را امضا کنم و برای همیشه از این کثافت‌کاری‌ها خلاص شوم. نمی‌توانم، یعنی دیگر نمی‌توانم. با این همه راهی که آقای کلفت به واسطه دایی مثلن کلفتم پیش رویم قرار داده، انصراف دادن یعنی به گا دادن خودم جلوی دایی که این‌همه خودش را جر داد، شاید هم نداد، اما بلاخره یک کارهایی کرد تا اوضاع بهتر شود. اگر انصراف بدهم حسابی ریدم به همه چیز. یک چیزی ته مغزم می‌گوید خب برین، اما در این لحظه جراتش را ندارم.\nاز تلفن‌بازی مدام و هی تشکر وادای آدم‌های شرمنده را بازی کردن بدم می‌آید. من شرمنده نیستم، برای هیچ چیز شرمنده نیستم. این کثافت‌کاری که راه انداختم به خودی خود آن‌قدر حال به هم زن است که وقت به شرمندگی نمی‌رسد. برای همین وقتی منتظر من بودند تا یکی از راه‌ها را انتخاب کنم. رفتم بیرون دانشگاه، یک ساندویچ کثافت خریدم و نشستم لب جوب و به هیچ کدام از راه‌ها فکر نکردم. هی سس را ریختم روی همبرگر ذغالی که حسابی سیاه شده بود، مدام ساندویچ را باز کردم و به خیارشورها و گوجه‌های له شده و کثافتش نگاه کردم و دوباره گاز زدم. همه‌ی کثافت‌ها را بلعیدم و همه چیز به نظرم نرمال بود.\nراهی که من بعد از تمام این اتفاقات انتخاب کردم با تمام راه‌های پیشنهادی فرق داشت. وقتی نمی‌توانم انصراف دهم، برمی‌گردم. برمی‌گردم و دوباره زندگی کردن در همان شهر را شروع می‌کنم. یا دوباره همه چیز مثل قبل می‌شود و من این دفعه با سر و کون و کلن، همه چیز را ول می‌کنم و فرار می‌کنم یا این‌که همه چیز برایم عوض می‌شود و اصلن زندگی من توی آن شهر یک شکل دیگر می‌شود. نمی‌ترسم دوباره افسرده و روانی و تنها شوم. هرچقدر که فکر می‌کنم می‌بینم از این تنهاتر که نمی‌شوم، بقیه چیزها هم قبلن تجربه کردم و از سر تا ته‌ش را حفظم پس برگشتن ترس ندارد. شاید این دفعه به یک جنون درست حسابی‌تر برسم و از ریشه همه چیز را بکنم و فرار کنم یک جای دیگر، یک جایی که اینجا هم نباشد حتی. خارج و این‌ها هم که برای منِ این روزها کسشرِ محض است. پس کجا؟ کجا فرار کنم که هیچ‌جا نباشد؟ دقیقن دوست دارم به هیچ‌جا فرار کنم. آن‌قدر فرار کنم که خودم هم خودم را فراموش کنم. شاید هم آن‌قدر خوشحالی و خوشبختی از سر و کولم بالا برود که هی بمانم، هی بمانم وآخر از خوشی بمیرم و توی همان شهر دفن شوم.\nمن افسرده و غمگین نیستم، من حتی خسته و داغون هم نیستم. من نمی‌دانم توی این لحظه چی هستم. دقیقن نمی‌دانم حالم و وضعیتم چیست. مامان گفت ایشالا درست میشه و ازین پا در هوایی خلاص می‌شی. پا در هوایی؟ حتی پا در هوا هم نیستم. همان لحظات اول توی آسانسور سعی کردم ادای شوکه شدن را دربیاورم، نشد. بعد وقتی توی آفتاب، وسط دانشگاه روی نیمکت نشسته بودم و گربه‌ها و کلاغ‌ها را دید می‌زدم، هی دخترها می‌آمدند و می‌رفتند و تندتند حرف می‌زدند و پای تلفن می‌خندیدند و این‌ها، آنجا هم سعی کردم بهشان غبطه بخورم و دلم بخواهد جای آنها باشم، اما هرچه زور زدم باز هم نشد. توی تاکسی سعی کردم عصبی باشم و یک دعوای حسابی با راننده سر این‌که گفت با تلفن حرف نزن راه بیندازم، خنده‌م گرفت و دیدم واقعن نمی‌توانم.\nخیلی آدم‌ها هستند که بارها تنه درخت توی کون‌شان فرو رفته و بعد هرچقدر انگشت‌شان کنی چیزی حس نمی‌کنند، اما حتی تو کون من یک انگشت ناقابل هم فرو نرفته که بگویم اوه آن‌قدر از این بزرگ‌ترها را تجربه کرده‌ام که این چیزها به تخمم نیست و فلان.\nهمه‌ی این‌ها را به داییم گفتم و گفت خب خدافس، بعد زنگ زد و گفت فردا جواب نهایی را می‌دهد. جواب نهایی چی؟ خودم هم نمی‌دانم.\nدیشب نخوابیدم، صبحِ زود رفتم دانشگاه و سه ساعت توی سرما بالا و پایین رفتم، خانه به هم ریخته است. فکر کنم زر زدن کافی است و بهتر است به ادامه زندگی فعلی بپردازم تا برنامه‌ی بعد.\nارسال شده توسط Nas در ۱۲:۳۹ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۱۹:۰۹ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۱۴:۳۸ هیچ نظری موجود نیست:\nمرداد بود. رفته بودیم توی دو ماهی که قرار بود فکر کنیم مثلن. روزنامه می‌رفتم . مانتو کرم گل‌دار می‌پوشیدم با جین سرمه‌ای و روسری سرمه‌ایی. بیشتر وقت‌ها تنها بودم. صب‌ها بیدار می‌شدم، کولر روی دور تند. روی توالت مثلن فرنگی می‌نشستم، سیگار روشن می‌کردم. آن روزها تازه رژیمم شروع شده بود. خیلی دقیق از روی رژیم غذا می‌خوردم. یکی از انگیزه‌هام برای لاغر شدن این بود که بعد از دو ماه من را ببیند و خیلی شوکه شود از این‌همه تغییر. این مشکل را همیشه داشتم، هر وقت از هم دور بودیم دلم می‌خواست یک تغییر بزرگ توی من به وجود بیاید تا وقتی من را می‌بیند فکر نکند از نبودنش عذاب کشیدم و داغون شدم و زندگی‌ام را تعطیل کردم. مثل همان سریال کره‌ای که بهناز تعریف می‌کند. همان‌قدر احمقانه و خنده‌دار. آرایش نمی‌کردم چون حوصله نداشتم خوب به نظر برسم. از در بیرون می‌رفتم آفتاب توی مغزم بود. کارگرها کنار اتوبان کار می‌کردند. هر وقت می‌خواستم از وسط‌شان بگذرم مطمئن بودم من را دید می‌زنند. با خودم می‌گفتم بذار دید بزنن، اینام دل دارن خب. می‌رسیدم کنار اتوبان، منتظر می‌ماندم خلوت شود، بعد از این سر اتوبان می‌دوییدم سمت دیگر و هر لحظه تصور می‌کردم حالاست که بیفتم و یک ماشین مثل سگ له‌م کند. دوست نداشتم وسط اتوبان له شوم. اما بعضی روزهام دوست داشتم. تا مترو زدبازی گوش می‌کردم. هزار بار. "درو وا کن بیا، ببین من چه شکلی‌ام، بدون تو" می‌پریدم روی پله‌برقی مترو. روی سکو می‌ایستادم تا باد خنکش وقتی از دور می‌آید بخورد به صورتم. خیلی توی آن لحظه کیف داشت. فوبیای پرت شدن روی ریل و له شدن زیر قطار هر روز توی مغزم بود. هزار بار فاصله‌ی ریل با سکوی مترو، راه فرار، خوابیدن بین ریل‌ها، همه چیز را بررسی می‌کردم. ته‌ش مطمئن می‌شدم از پس هیچ‌کدام بر نمی‌آیم، خودم را تصور می‌کردم که شل کردم و قطار با سرعت می‌خورد بهم. این‌جا را نمی‌توانستم تصور کنم. یک‌جایی خوانده بودم قطار به یکی زده و زن له شده. به نظرم منطقی نبود. اگر قطار به من می‌خورد پرت می‌شدم، حس می‌کردم دو قطعه می‌شوم، از سینه به بالا پرت می‌شوم به کناره. پاها و شکمم پرت می‌شوند چند متر جلوتر. قطار از روی پاها و شکمم رد می‌شود، اما نصف شده‌ی سر و گردنم با چشمان باز می‌افتد سمت دیگر و وقتی قطار رد شد، با چشمان باز و از حدقه بیرون آمده زل زدم به روبرو. قطار می‌رسید و می‌گفتم خب امروز هم نمردم. توی قطار خنک بود. بوی عرق می‌آمد. دوست نداشتم دستم را جلوی دماغم بگیرم تا مردم فکر کنند بو می‌دهند. خیلی از این کار بدم می‌آید. چون توی ایستگاه‌های اول سوار می‌شدم، می‌توانستم بشینم، اصولن سعی می‌کردم گوشه صندلی‌ها بشینم، چون از ژست دختر غمگین با هدفون توی گوشش که صورتش را به شیشه چسبانده خوشم می‌آمد. یک دختر ژاپنی می‌آمد توی مغزم، نمی‌دانم چرا! بعد می‌گفتم ژاپنی‌ها ظریف و لاغرند، جین‌های خفن می‌پوشند و همیشه یک عالم سیم بهشان آویزان است. شت، چقدر با آنها فرق دارم. خودم را جمع و جور می‌کردم و روزی را می‌دیدم که لاغرم و یک کم به تصویر توی ذهنم نزدیک‌ترم. دوباره می‌رفتم توی آهنگ، همان آهنگ، یک‌جایی از آهنگ را مدام برمی‌گرداندم عقب، هزاربار گوش می‌کردم. "تا دستات خونی‌تر نشه، تا چارتا لیوان پرت نشه، جهنمه واسه ما، تو می‌خوابی من می‌رم بیرون می‌شم پادشا، واست خوندم قبل صب، چشات باز و بسته شد، وختی عکسا بود تو قابشون خوب بود حال‌مون" خوب بود حالمون؟ اهوم یک روزی خیلی خوب بود حال‌مون. چرا من تاحالا به این آهنگ دقت نکرده بودم؟ خط عوض می‌کردم بو می‌آمد. می‌دانستم دقیقن سوار کدام واگن شوم تا وقتی ولیعصر مترو متوقف شد اولین نفر خارج شوم و توی شلوغی پله‌ها پشت مردم نمانم. واگن چهارم یا پنجم از آخر. توی واگن مردونه خودم را جلوی در می‌چسباند به شیشه، پشت به همه، توی شیشه روسری‌ام را مرتب می‌کردم. چرا فر موهام کم شده؟ بس که زیر روسری و مقنعه‌اس. مردهای پشت سرم توی شیشه دید می‌زدن. اگر پسر خوش‌بویی بود طبعن بدم نمی‌آمد دید بزند. من خیلی بو را تشخیص می‌دهم. از بین چند نفر می‌توانم بفهمم کدام بو مال کدام‌یکی از آنهاست. یعنی بیشتر وقت‌ها می‌توانم. چارراه ولیعصر می‌دویدم سمت پله‌ها. بیشتر وقت‌ها اولین نفر خارج می‌شدم. فوبیای گشت ارشاد بیرون ایستگاه دهنم را سرویس می‌کرد، آخه من که همه چیم خوبه! خاک تو سر ترسوت، احمق. حوصله داشتم پیاده، نداشتم اتوبوس، تاکسی. زدبازی هنوز بود ولی. از اول تا آخر آهنگ، همه‌اش آهنگ ما بود. داستان ما. زر نزن داستان خیلی‌هاس خب. عادت داری همه چیو به خودت بچسبونی."نذار فاصله بیاد بخواد بین‌مون بمونه، بدون عشق‌مون گرونه..." گرونه؟ جدی گرونه؟ این‌همه ساله خب. خب مگه سال نشونه عشق خفنه؟ گیرم ده سال. آره بابا، هست، ما خیلی با هم خوب بودیم، کیا قدر ما انقدر همو می‌شناختن؟ خب هرکی از بچگی با هرکی باشه هم‌دیگه رو می‌شناسن. اه زر نزن بابا، ریدی. همه چی خوب بود دیگه، اعتراض کردنت چی بود؟ من اعتراض نمی‌کردم خودش کم می‌آورد، چه خوب که خودم شروع کردم اصلن. "وقتی نمی‌دونم کجای این دنیا گمی، هنوزم با منی یا که جدا شدی؟ اینا تقصیر منه." هنوز با منه؟ آره بابا، هنوز دو هفته هم نشده. خب چه ربطی داره، تابلو با اون دختره تیک می‌زنه. بهناز، گیتا، یاسمن، آیدا، موسن: کس نگو نسترن، متوهم خاک برسر. اکی تیک نمی‌زنه! "با اون خنده‌هات که با دقیقه‌ها می‌رن، تو خواب و بیداری وقتی پیاده راه می‌رم، از سر بی‌حس تا پا." هوم چقدر شبا بیدار می‌موند زل می‌زد بهم تو خواب. چقدر اون موقع‌ها دوسم داشت. دوسم داشت؟ از ژست عاشقی خوشش میومد لابد. اه نسترن ، سنده همه چی رو باس به گند بکشی؟ "من به جای تو می‌رم، تو بمون این‌جا، بمون این‌جا." مممم خب من به گا می‌رم تابلوئه، اون خوب و خوشحال ادامه می‌ده. بابا بکش بیرون دیگه، چقدر توهم؟ "صدبار دعوا می‌کردیم هر بار می‌گفتی نمی‌تونم، چون ازت خیلی دورم، چون برات یکی بودم." یکی بودم؟ هه، فک کن با اون همه داستان. شاید اگه نمیومدم تاحالا همه چی تموم شده بود. خوب شد که اومدم؟ چیش خوبه؟ شایدم اگه می‌موندی از راه دور بیشتر عاشقی و دلتنگی و اینا بود. تو روزنامه خودم پرت می‌کردم تو آسانسور. اه اه اه بازم صفحه بستن، مصاحبه، کوفت درد تا پنج غروب. عصرا بیشتر وقت‌ها کافه. شب‌ها بهناز بود. گریه بود. سیگار کون به کون. تو مستی دردش بیشتر می‌شد، از وقت خواب می‌گذشت برای بهناز غر می‌زدم، گریه، نگاهم می‌کرد. حرف می‌زد. شاید اگر بهناز آن روزها نبود من تا حالا هزار بار به گا رفته بودم. چقدر دوستش دارم. با تمام دوری این روزها.\nخیلی وقت است این آهنگ را گوش نکردم. صبح تهرانزیت پخش کرد و همه‌ی آن روزها پاشید جلو چشمم. خوب بود شنیدنش، به یاد آوردن تمام آن دردها که حالا آنقدر ته‌نشین شده که حتی موقع نوشتن این‌ها بغض هم نمی‌کنم. اما دوست ندارم آن روزها تکرار شود. تا حالا هزار بار خواستم از آن روزها، دقیقن یک روز کامل آن روزها را بنویسم اما می‌ترسیدم. حالا نمی‌ترسم. نوشتم. خوبم.\nارسال شده توسط Nas در ۱۰:۲۷ هیچ نظری موجود نیست:\nهیچ وقت دوست نداشتم به گذشته برگردم. اگر یک لحظه‌هایی خواستم ته‌تهش خواستن نبود و صرفن غرغر الکی بود. یعنی هیچ وقت دوست ندارم برگردم به دبستان یا به کودکی یا اصلن هرچی. نه که کودکی وحشتناکی داشتم، نه. صرفن حس این که این همه راه را دوباره بیایم نیست، چون من همین آدمم و اگر هم برگردم به کودکی نه پدر و مادرم عوض می‌شوند که یک جور دیگر بزرگ شوم و این‌همه درد و مرض نداشته باشم، نه این‌که شرایط زندگی‌ام گل و بلبل می‌شود. دوباره پدرم از پنجم ابتدایی تا اول دبیرستانم می‌رود یک جای دور و دو ماه یک‌بار برمی‌گردد. دوباره با خون و دل خانه‌مان ساخته می‌شود، دوباره مادرم مثل سگ کار می‌کند، دوباره خواهرم عاشقی‌های خنده دار می‌کند و تهش طلاق می‌گیرد. دوباره برادرم درس نمی‌خواند و همه را سرویس می‌کند. دوباره خاله بابا می‌میرد و تصویر روزهای وحشتناکی که چهار دست و پا تا دستشویی می‌رفت توی مغزم می‌ماند. دوباره سیگاری می‌شوم، دوباره وقتی جنازه مادربزرگ را از حیاط خانه بیرون می‌برند آن‌قدر جیغ می‌کشم که از حال بروم و همین‌طور تا ته...\nنمی‌گویم از همه چیزهای این روزها راضی و خوشحالم و اگر نمی‌خواهم برگردم از فرط رضایت و خوشبختی است، اگر این را بگویم چرند محض است. اما می‌دانم اگر برگردم هیچ چیز تغییر نمی‌کند و من نمی‌توان چیزی را عوض کنم. چون اصلن بلد نیستم چیزی را تغییر دهم. توی رابطه با دوست‌پسرم همیشه خودم را جر می‌دادم تا دست از خیلی از کارهای آزار دهنده‌اش بردارد، اما برنداشت تا روزی که خودش خسته شد. توی رابطه‌ام با خواهرم هزار بار خواستم جلوی دوباره عاشق شدنش را بگیرم اما کاری کردم که آن‌قدر رابطه‌مان بد شد و حالا دو ماه یک‌بار همدیگر را می‌بینیم. توی رابطه مادرم هزار بار خواستم از فداکاری بی حد و اندازه‌اش کم کنم تا این‌قدر از در و دیوار به خاطر محبت‌هایش طلب‌کار نباشد و این‌همه به خاطر بی‌محبتی آدم‌ها نسبت به خودش داغون نشود. بعدترش حتی خودم را جر دادم تا خیلی از چیزهای زندگی خودم را به زور عوض کنم و هر دفعه خسته و داغون پرت شدم یک گوشه و هیچی عوض نشد. درباره زندگی خودم لااقل می‌توانم بگویم آن روزها توانم کم بود. اما یک سال پیش وقتی درسم و همه چیز را ول کردم آمدم تا خیلی چیزها را عوض کنم در توان خودم می‌دیدم. خیلی به خاطر بودن دوست‌پسر قبلی و داشتن خانه و دلگرمی به مادرم بود که رهایم نمی‌کند، اما قسمت بزرگش جرات خودم بود. می‌توانستم شمال بمانم، با پول پدرم زندگی کنم و یک منتی روی سرشان بگذارم که توی همه این سال‌ها هزینه دانشگاه نداشتم و از اینجور ادا اطوارها. اما بیخیال همه‌ی این‌ها چشمانم را بستم و خودم را پرت کردم توی دهان شیر، حالا آن‌قدر هم شیر نبود ولی حداقل گربه که بود. بعد از آمدنم همه چیز بدتر از آنی شد که تصور می‌کردم اما زود گذشت و من بعد از چند ماه کار یاد گرفتم و کار پیدا کردم و از میان کلی آدم جنده که به یک دست‌مالی راضی بودند لایی کشیدم و رسیدم به این‌جا. جای خوب و وحشتناکی نیست اما همین‌قدر که از پس اجاره و خرج خانه و خیلی از خرج‌های خودم برمی‌آیم، همین که چشمم به دست دوست‌پسر و دایی و مادرم و این‌ها نیست خودش خوب است. همین‌که توی خیابان وقتی پایم پیچ می‌خورد منتظر رسیدن هیچ کس نمی‌مانم تا دستم را بگیرد، نازم را بکشد و این‌ها خوب است. همین‌که وقتی بهترین دوستانم می‌روند و من خودم را نمی‌بازم و داغون نمی‌شوم خوب است. همین‌که وقتی یک‌نفر دورم می‌زند و من آه و ناله راه نمی‌اندازم و منتظر نیستم یکی دست بکشد روی سرم خوب است. گیرم خیلی جاها کم بیاورم و این‌جا غرغر کنم و خودم را به در و دیوار بزنم از تنهایی و بی‌پولی. اما ته تهش می‌دانم همه چیز خوب است و دوباره خوشحال می‌شوم. این‌ها را گفتم که بگویم اگرچه جر خوردم برای تغییر خیلی چیزها اما حالا مطمئنم جز شرایط عن خودمم هیچ چیز و هیچ‌کس را نمی‌توانم تغییر دهم تازه برای تغییر شرایط خودم هم دهانم روزی هزاربار سرویس می‌شود. به خاطر همین‌ها از بچه‌دار شدن می‌ترسم، می‌ترسم آدمی وارد زندگی‌ام کنم و با این باور که نمی‌توانم هیچ چیز زندگی‌اش را تغییر دهم اما باز هم برای این‌کار جان بکنم و برگردم به نسترنی که چند سال خودش را برای همه چیز پاره کرد و هیچی آن‌جوری که او می‌خواست نشد. دوست ندارم خسته و داغون پرت شوم یک گوشه و ببینم هیچ کاری از دستم برای خوشبخت کردنش برنمی‌آید. من حتی دیگر از بودن یک آدم توی زندگی‌ام هم می‌ترسم.\nارسال شده توسط Nas در ۱۱:۵۰ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۲۱:۰۲ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۱۱:۱۵ ۲ نظر:\nتوی بچگی یک خال روی صورتم داشتم، خال نبود، زگیل بود. همیشه فکر می‌کردم عادی‌ست و همه لابد یک جایی‌شان زگیل دارد. از وقتی فهمیدم آدم‌هایی هستند که زگیل ندارند هر روز جلوی آینه با زگیلم ور می‌رفتم و سعی می‌کردم با ناخن از روی صورتم بردارم‌ش. هزار بار کاری کردم که خون پاشید بیرون و تمام گونه‌م را خون گرفت. هر وقت یکی برای اولین بار من را می‌دید یا بعد از سال‌ها، از مادرم می‌پرسید این چیه رو صورت نسترن؟ مامانم می‌گفت خالِ ولی خال نبود، زگیل بود اما مادرم از این‌که من زگیل داشتم لابد خجالت می‌کشید که مدام دروغ می‌گفت. بعد از این‌که کار هر روزم وقتی مامان مدرسه بود، جلوی آینه ایستادن و کندن زگیل بود، مادرم تصمیم گرفت با تمام خانواده هماهنگ کند که به من بگویند زگیل‌ت رفته و دیگر نیست. خاله‌هام هر روز من را می‌دیدند می‌گفتند عه خالت کو؟ بابا که برمی‌گشت، مامان رو به بابا می‌گفت می‌بینی دیگه خالش نیست؟ بعد به بابا چشمک می‌زد و بابا می‌گفت عه راست می‌گه خالت کجا رفت؟ مادربزرگم که هر روز برایم شعرِ هر که دارد خالِ صورت فلان را می‌خواند، دیگر شعرش را نخواند. من اما هر روز می‌رفتم جلوی آینه زل می‌زدم به صورتم و می‌دیدم زگیل هنوز سر جای اولش است. یک جور وحشتناکی داشتم دیوانه می‌شدم. هر روز زگیلم همان جا بود اما همه انکارش می‌کردند. یکی از آن روزهایی که به جنون رسیدم با موچین مامان افتادم به جان زگیل و محکم کشیدم، خون فواره زد روی آینه. با وحشت و گریه جیغ کشیدم و نسیم پرید توی اتاق، داد زد چیکار کردی؟ یک ساعت روی صورتم صدتا دستمال و پنبه فشار دادیم تا خونش بند بیاید. بعد مامان رسید و دیوانه شد و من را برد دکتر، دکتر گفت شاید خطرناک باشد و مامان گریه کرد. منم گریه می‌کردم نه برای این‌که ممکن است خطرناک باشد، از وحشت صحنه‌ای که آن‌همه خون روی آینه پاشیده بود. بعد از آن چند هفته صورتم زخم بود و مامان پانسمان رویش را عوض می‌کرد تا خاله‌م برایم نوبت بگیرد و بروم یک دکتر خوب. بعد از این که پانسمان را برداشتم، نصف زگیل رفته بود اما کاملن کنده نشده بود. مامان کم‌کم دکترِ خوب را فراموش کرد و من هم دیگر از وحشتِ صحنه‌ی پاشیدن خون روی آینه دست به زگیل نزدم. همین‌طور که زمان می‌گذشت زگیل کمرنگ‌تر می‌شد و یادم نیست اول دبیرستان یا دوم بودم که زگیل خود به خود محو شد.\nحالا این روزها یک چیزهایی هستند، که من مطمئنم هستند. یعنی هزار بار در روز می‌بینم‌شان. اما همه می‌گویند نیست. به هرکی می‌گویم، می‌پرسد ها؟کو؟ به وضوح می‌بینم آدم‌ها بهم دروغ می‌گویند، اما از وحشتِ پاشیده شدنِ همان خون روی آینه جرات نمی‌کنم دست به دروغ‌شان بزنم و از خرتناق بیرون بکشمش و بگویم ببین، اینم دروغِ تو. شاید اگر دروغ‌شان را بیرون بکشم و خون بپاشد تویِ آینه و چند روز پانسمانش کنم، خود به خود محو شود و من اصلن فراموش کنم یک روز همچین دروغی هم بود که آزارم می‌داد. اما از همان لحظه پاشیدنِ خون می‌ترسم. مثلِ وقتی که می‌دانستم بهم خیانت می‌شود اما جرات نداشتم بایستم و از ریشه بیرون بکشمش. شاید من هم یک روز نترسم اما حالا مثل سگ از پاشیدنِ خون روی آینه می‌ترسم و با موچین به جان هیچ چیز نمی‌افتم.\nارسال شده توسط Nas در ۱۴:۵۱ هیچ نظری موجود نیست:\nشما می‌دانید مغزِ آدم دارد می‌ترکد یعنی چی؟ شاید بدانید. من اما قطعن می‌دانم. توی مغزم هزار نفر با هم حرف می‌زنند. با یک صدا. یعنی همه‌شان صدای قاسم است. قاسم یک سری کلمات را کنار هم می‌چیند؛ در قالب جمله، اما جمله نیست. بعد انگار این خاصیت را دارد که همزمان هزارتا از این جملات را بگوید، بگوید، بگوید، بگوید... آن‌قدر که نتوانی راه بروی، غذا نتوانی بخوری، نتوانی بخوابی یا دو دقیقه یک جوش را روی دستت خالی کنی. قاسم دارد مرا رسمن می‌کُند با این حرف‌ها. من جلوی قاسم فقط همین کار را بلدم که بیایم پشت این کوفتی بنشینم، چشمانم را ببندم، تایپ کنم، تایپ کنم، تایپ کنم... اگر فکر می‌کنید حرف‌های قاسم تمامی دارد بعد از نوشتن این‌ها اشتباه می‌کنید. قاسم فقط تعداد جملات را کم می‌کند، شمرده‌تر کلمات را بیان می‌کند، به فاصله‌ی این نوشته تا نوشته‌ی بعد قاسم آرام‌تر من را می‌کُند. فقط همین.\nبه من رید. یا من خیال کردم رید. هرکدام از این دو حالت باشد من اولش گُر گرفتم. تندتند کلمات را پشت هم ردیف کردم، ایمیلش را وارد کردم، دستم روی سند رفت اما فشار ندادم. به الف پی‌ام دادم و تمام چیزهایی که در مغزم می‌گذشت را یکی‌یکی، یک نفس برایش لیست کردم. می‌توانسم تصورش کنم که دارد حالش از من و زرزرهایم به هم می‌خورد اما ساکت فقط گوش کرد. گفتم ببین نمی‌خواهم منصرفم کنی، فقط...فقط...فقط چرا؟ چرا آنها را برایش گفتم؟ می‌خواستم یکی محکم بگوید اهوم بفرست؟ یکی بگوید نه نفرست، یکی بداند که چقدر عصبانی و داغونم؟ یکی ببیند که من می‌دانم به من رید اما خانومی کردم تا همین لحظه؟ کدام؟ نمی‌دانستم، جوابش را حتی خودم هم نمی‌دانستم. ته‌ته مغزم مطمئن بودم کارم اشتباه است اما آنقدر عصبانی بودم که این اشتباه بودن را مدام توجیه می‌کردم و به خودم حق می‌دادم آن چرندیات را بفرستم. بلند شدم رفتم سمتِ گلدانِ رویِ کانتر، فکر کردم دارد خشک می‌شود، فکر کردم باید بهش آب بدهم اما می‌خواستم زجر بکشد، می‌خواستم در آن لحظه یک نفر را شکنجه کنم. گلدان بهترین انتخاب بود. بعدتر که برگشتم روی صندلی کل متن ایمیل را پاک کردم. حالم خوب بود. نه خوبِ علکی. جدن دیگر ریدن بهش برایم مهم نبود. فکر کردم چقدر شبیه سنگ است، از این سنگ‌های کوچکی که هر روز توی خیابان پایت بهشان می‌خورد، یک لحظه می‌فهمی خورد، اما لحظه‌ی بعد یادت می‌رود و حتی سرت را برنمی‌گردانی ببینی کجا رفت. خیلی خوب است، خیلی. این که من بعد از عاشقی در مرحله نفرت قرار نگرفتم. سین یک شب توی خانه‌اش وقتی از گریه پاره می‌شدم می‌گفت تمام نمی‌شود، به همین راحتی تمام نمی‌شود. اولش عاشقی و دلتنگی است، بعدترش نفرت تا آخرش بی‌تفاوت می‌شوی و یک روز صبح از خواب بیدار می‌شوی می‌بینی نیست. من متنفر نشدم سینِ عزیزم، در بدترین دقایق هم متنفر نشدم، شاید ادای تنفر را درآوردم اما متنفر نشدم. امروز، دیروز، پریروز، روزش دقیقن یادم نیست، اما یک‌هو حواسم جمعِ خودم شد دیدم عه نیست، یعنی یک چیزهای محوی هنوز هست ولی نیست. دیدم مدت‌هاست به اسم سبزش توی جیتاک زل نزده‌ام. مدت‌هاست شماره‌اش را توی مغزم مرور نکرده‌ام از ترس این‌که فراموشش کرده باشم، دیدم چند روز است به عکس‌هایش زل نزدم. شاید بپرسید این‌ها را چرا می‌نویسی اگر نیست؟ شاید بعدن هزار بار دیگر ازش بنویسم، از لحظه‌هایم با او، از عشقم نسبت به او. می‌دانید این‌ها یک جزئی از منی است که تا امروز آمده. اگر از او ننویسم باید خودم را از سال هشتاد و پنج تا امروز ننویسم. نمی‌شود. مسخره است. بی تفاوت شدن و بی‌حس شدن با فراموش کردن فرق دارد. خیلی فرق دارد. یک شب، همان شب‌های اول بعد از جدایی‌مان عکس‌هایش را از کیف پول بیرون کشیدم، ریزریز کردم و از طبقه چهارم خانه‌ی ب ریختم وسط خیابان. آن شب دو نفری به این کار خندیدیم، اما من گریه هم کردم، یک قدری خنک شده بودم از این‌که ادای مهم نبودنش را درآوردم. اما ب آن‌قدر باهوش بود که باورم نکند، شروع کرد یک‌چیزهایی گفتن که به حالِ من در آن لحظه ربط نداشت، اما خیلی به من ربط داشت. بعد یک آدمی را تصور کردیم که مثل سگ توی خیابان پرسه می‌زند و عکس‌هاش را بو می‌کشد، جمع می‌کند و لابد به هم می‌چسباند. از این‌ها خندیدیم. اما من باز هم گریه کردم. من اگر یک‌بار دیگر عاشق شوم هیچ وقت عکس کسی که دوستش دارم را توی کیف پولم نمی‌گذارم. اصلن عکسِ هیچ کسی را نمی‌گذارم. کیفِ پول احمقانه‌ترین جا برای گذاشتنِ عکسِ کسی است که دوستش داری. کنارِ پول‌هایی که حتی دو روز هم توی کیف نمی‌ماند. جایی که حتی یک دقیقه هم بازش نمی‌کنی زل بزنی بهش، بس که همیشه تندتند توی تاکسی، توی سوپرمارکت، توی نانوایی بازش می‌کنی، زود پول را برمی‌داری و می‌بندی و پرت می‌کنی تهِ کیفت. کیفِ پول جای بدی‌ست برای نگه داشتنِ عکسِ آدمی که دوستش داری چون یک روز می‌فهمی همان بلایی سرش آمده که سر پول‌ها آمده، سر خودِ کیفی که هیچ وقت درست‌حسابی بازش نمی‌کردی و بودنش آن‌قدر عادی بود که یک دقیقه هم بهش زل نمی‌زدی. نه که درد داشته باشد، صرفن خنده دارد. با بی‌رحمی به آدم یاد می‌دهد که سرنوشتِ حتمیِ تمام آدم‌هایی که عکس‌شان توی کیفِ پول‌هایِ مردمِ دنیاست همین است. قاسم هم همین‌ها را مدام توی سرم می‌گفت، همین کمات را. قاسم یک بدی دارد و آن این است که از یک جایی شروع می‌کند به یک جای دیگر می‌رسد. از ریدنِ آن آدم استارتِ حرف‌های قاسم زده شد، اما توی خواب شد یک چیزهای دیگر. قاسم حالا شاید یک‌قدری آرام‌تر من را بکند تا یک لیوان شیر بخورم.\nارسال شده توسط Nas در ۱۷:۵۴ هیچ نظری موجود نیست:\nهیچ‌کس دستش را توی حلقش نمی‌کند بی‌دلیل، هیچ‌کس سعی نمی‌کند بی‌جهت اوق بزند. اما این‌کار یکی از تفریحات من بود. شب‌هایی که خیلی بچه‌تر از حالا بودم، برای این‌که از یک‌چیزهایی فرار کنم می‌رفتم توی دست‌شویی و انگشتم را فرو می‌کردم ته حلقم و اوق می‌زدم. از حالِ بدِ بعدش نمی‌ترسیدم. از طعم گس و کثافتِ دهنم نمی‌ترسیدم فقط می‌خواستم فرار کنم. این‌جا نوشتن هم برای من مثل همان اوق زدن و فرار کردن است. فرار کردن از کثافت‌هایی که دورم را گرفته. شاید زیادی به خودم گیر می‌دهم و زیادی انگشتم را در حلقم فرو می‌کنم اما با این کار احساس آزادی می‌کنم. با خالی شدن خودم حس می‌کنم آزادم. اگر هیچ چیز خوبی در خودم پیدا نکنم اما به جرات می‌گویم این روزها مظهر تخمم. آن‌قدر از هیچی نمی‌ترسم که از خودم می‌ترسم. از تنها شدن، متنفر شدن آدم‌ها از خودم، بیرون پاشیدن، از دست دادن خیلی از چیزها، بی‌پولی، بیکاری، بدبختی، از هیچی نمی‌ترسم. حتی اگر دمم را بگیرند و مثل سگ پرت کنند توی همان گه‌دونی که یک سال پیش در آنجا بودم هم نمی‌ترسم. یک چیزاهایی توی زندگی آدم را به این‌جا می‌رساند. فقر توی بچگی، حس تنهایی توی همان سال‌ها، پشت هم شکست خوردن و ریدن، ترک شدن و تنهایی و بی‌پشتوانه بودن. اغراق نمی‌کنم. من کلی چیز خوب هم در زندگی‌ام بوده، کلی توی همه چیز خوش‌شانسی آورده‌ام اما کثافت‌ها بیشتر از همه توی آدم می‌مانند به نظرم. هر روز تنهاتر از قبل می‌شوم اما این‌ها به جای این‌که درد داشته باشند باعث می‌شوند بیشتر خودم را توی آینه نگاه کنم و با خودم حرف بزنم، صدایم را موقع حرف زدن با خودم بلندتر می‌کند. اتفاقات وحشتناک را خنده‌دارتر می‌کند. زندگی‌ام یه جور وودی‌آلنی خنده‌داری شده، یک لحظه‌هایی برای یک چیزهایی بال‌بال می‌زنم و یک لحظه‌هایی از بالا به خودم نگاه می‌کنم و هرهر می‌خندم که چقدر بدبختم که برای این کسشرها خودم را جر می‌دادم. با همه این‌ها من احساس بدبختی نمی‌کنم، آن‌قدر از هر چیز احمقانه و کوچکی برای خودم چیزهای توهمی و خفن می‌سازم که یادم می‌رود واقعیت‌شان چی بوده. خیلی روزها فکر می‌کنم خودم را بکشم، نه از روی بدبختی نمی‌دانم از روی چی! اما می‌روم سر کار، می‌آیم، با ولع خانه را لیس می‌زنم، بلندبلند آواز می‌خوانم و یادم می‌رود صبح می‌خواستم خودم را بکشم. دوباره این حس می‌آید سراغم، نه در مواقع درد و فلان، دقیقن وقتی که همه چیز معمولی می‌گذرد. نمی‌دانم، شاید یک ساعت دیگر،شاید شب شایدم فردا، یک ماه دیگر یا بلاخره یک روزی خودم را کشتم و شاید اصلن نکشتم و خیلی سال همین‌طور زندگی کردم.\nارسال شده توسط Nas در ۱۰:۱۸ هیچ نظری موجود نیست:\nارسال شده توسط Nas در ۱۹:۰۳ هیچ نظری موجود نیست:\nشما چه می‌دانید من کجا نشسته‌ام؟ وسط یک مشت ملافه، لیوان‌های چایی، خورده نون‌های روی زمین، سیم‌های متفاوت از شارژر لپ‌تاپ‌های‌مان گرفته تا سیم‌های شارژ موبایل‌ها، سیمِ پلوپز که تا وسط خانه آمده، بطری‌های آب، کاغذهای من که همه جا ولو شده‌اند. بعد من وسط این‌همه کثافت وول می‌خورم و از کرده‌ی خود دلشادم. خوشحالم از این‌همه کاری که دارم و از صبح مجبور بودم خودم را جر دهم برای انجان دادن‌شان چون تمام دیروز را به کثافت‌کاری گذراندم. پیاده توی طالقانی، از سر بهار تا خانه هنرمندان دویدم. بعد با موسن و خانم الف تا سر ویلا دویدیم و بلندبلند شمردیم تا چراغ‌راهنما سبز شود و من مثل یک حیوان درنده پریدم جلوی یک تاکسی و التماس کردم مارا تا سینما برساند. آخه یک آدمی که من خیلی ازش می‌ترسیدم آنجا منتظرمان بود و من از ترس شاشم توی حلقم بود.\nشب به آقای نون دروغ گفتم اینترنتم قطع است و مصاحبه‌ها را فردا صبح می‌فرستم بعد آقای نون توی جیتاک پی‌ام داد که عه تو که وصلی و ما پاره شدیم از خنده، دقیقن دو ساعت هرهر از این سوتی می‌خندیدم. یک‌جورِ خاصی وسط خانه ولو شدیم و مدام می‌گفت فردا صبح دهنت سرویس است با این کثافت‌ها و من تخمم نبود. کله‌سحر زد بیرون و هر دقیقه زنگ می‌زند و هرهر مسخره‌م می‌کند که مجبورم تمام این کثافت‌ها را جمع کنم. من اما یک جورِ عوضی خوبی نشسته‌ام این‌جا هی بیا دورت بگردُم می‌خوانم و یکی یکی مصاحبه را برای نون می‌فرستم. زنگ زده می‌گه جیره‌بندیِ دیگه و من باز هم هرهر می‌خندم. یکی نیس بگه هرهر و درد.\nاین‌جا بهارشیراز، آی‌لاو یو و مرض\nدوست ندارم حواسم باشد. دوست ندارم قبل از کارهایم فکر کنم. دوست ندارم منتظر آدمی بمانم که فکر می‌کنم دوستش دارم تا دلش برایم تنگ شود. دوس ندارم خودم را ازش دور کنم تا خودش بیاید سمتم. دوست ندارم برنامه‌ریزی بلند مدت داشته باشم تا یکی عاشقم شود. دوست دارم همین‌قدر بی‌کله و وحشی توی همه چیز پیش بروم حتی اگر فکر کنند کسخل و بچه و دیوانه‌ام.\nوقتی بچه بودیم توی حیاط آب بازی می‌کردیم، به نوبت شیلنگ آب را می‌گرفتیم و انگشت‌مان را روی دهانه‌اش می‌گذاشتیم تا آب با فشار بیرون بزند. هرکس کمتر خیس می‌شد برنده بود. من زودتر از همه خیس می‌شدم. بقیه می‌دویدند پشتِ درخت کاج که آب به سختی از میان شاخه‌هاش می‌گذشت، از درخت بالا می‌رفتند یا توی خانه‌ی قدیمی انتهای حیاط پنهان می‌شدند. من جایی نداشتم پنهان شوم بس که توی بازی‌ها بی‌عرضه بودم لابد. پشت به آبی که با فشار از شیلنگ بیرون می‌آمد می‌ایستادم از فشار آب که به پشتم می‌خورد لذت می‌بردم و جیغ می‌کشیدم. هیچ‌وقت توی جمع‌ها از من حرف نمی‌زدند، همه می‌گفتند رامک توی یک چشم به هم زدن از درخت بالا می‌رود، مرتضی خیلی تند می‌دود، شهاب خیلی زرنگ است، یک جاهایی پنهان می‌شود که عقل جن هم به آن نمی‌رسد. من هم انگار کلن نخودی بودم. توی همه بازی‌ها من اول از همه می‌باختم، وقتی قایم‌موشک بازی می‌کردیم من یک‌جای نه چندان درست‌حسابی پنهان می‌شدم و اول از همه بیرون می‌پریدم و می‌باختم اما بازی تا یک ساعت بعد از باختنِ من همچنان ادامه داشت. همه عادت کرده بودند به این کار من، من اما الکی می‌گفتم هه، من از قصد این کارها را می‌کنم. راستش این است که از قصد نبود فقط حوصله نداشتم یک ساعت توی یک سوراخ پنهان شوم و مدام بترسم و یا استرس داشته باشم که فرار کنم تا خیس نشوم. بعضی وقت‌ها فکر می‌کردم خیلی خرم و یک شب‌هایی از این همه خر بودنم توی رختخواب گریه می‌کردم چون برنده شدن برایم مهم می‌شد و به خودم قول می‌دادم این دفعه خیلی تند می‌دوم و یک‌جای حسابی پنهان می‌شوم، اما هیچ‌وقت موفق نشدم.\nبعدتر توی مدرسه مدام توی کلاس حرف می‌زدم، داستان‌های الکی تعریف می‌کردم و فکر نمی‌کردم ممکن است لو بروم. از کیف مامان پول کش می‌رفتم و به سرویس شدن دهانم فکر نمی‌کردم. یواشکی پشت خانه‌ی قدیمی ِ انتهای حیاط ته‌سیگارهای بابا را می‌کشیدم و فکر نمی‌کردم اگه بفهمند به گا می‌روم. موهای عروسکم را کوتاه می‌کردم و فکر نمی‌کردم زشت می‌شود. روی جلد کتاب مدرسه ناخن می‌کشیدم و ازین که کهنه شود نمی‌ترسیدم. اما همه آنها همان لحظه که انجام‌شان می‌دادم مهم نبودند. بعدن که معلم‌مان از همه به خاطر خانم بودن‌شان توی کلاس تعریف می‌کرد و به مادرم می‌گفت من را پیش روانشناس ببرد؛ گریه‌م می‌گرفت. کتاب‌های نو مرتضی، عروسک‌های قشنگ رامک، تعریف‌های عمه‌ها و خاله‌ها را از آنها می‌دیدم، کونم می‌سوخت و با خودم تصمیم می‌گرفتم من هم مثل آنها بشوم. اما هیچ وقت نشدم. تنها ابزارم برای اینکه ازم تعریف کنند روزنامه خواندن وسطِ جمع‌ها، کتاب‌های خفنِ بابا که هیچی ازشان نمی‌فهمیدم بود.\nراهنمایی مدرسه‌ای بودم که مادرم همان‌جا معلم بود، آن‌قدر توی کلاس کارهای عجیب غریب و حرف‌های چرند می‌زد که معلم‌ها به مادرم می‌گفتند این عادی نیست. شب گریه می‌کردم به خودم قول می‌دادم از فردا خانوم شوم. همان موقع هم تنها چیزی که باعث می‌شد یک‌قدری دوست داشته شوم هوش و فلانم بود که بعدها توی آن هم ریدم بس که درس نخواندم. توی تمام آن سال‌ها با دیبا دوست بودم. خیلی آرام بود و همه دوستش داشتند. آن‌قدر بهش محبت می‌کردم تا دوستم داشته باشد و من هم مثل او بشوم یا این‌که همه مرا با او ببینند و دوستم داشته باشند. آن‌قدر بهش وابسته شده بودم که دهنم از قهر کردنش سرویس می‌شد.\nبعدتر هم همین وضع ادامه داشت. توی دبیرستان ادای لات‌ها را درمی‌آوردم. با پسرها توی خیابان دعوا می‌کردم و با داستان‌های توهمی همه را سرکار می‌گذاشتم. همه مثل قبل دیبا را بیشتر از من دوست داشتند و کسی به من توجه خاصی نمی‌کرد. آن روزها عاشق پسرِ بقال روبروی مدرسه شدم، یک روز وقتی با دیبا از مدرسه برمی‌گشتیم، همان پسر توی یک کوچه خلوت جلو آمد و من فکر کردم اوه، می‌خواهد بهم بگوید دوستم دارد. اما رو کرد به دیبا و گفت این شماره‌ی منه. آن روز تا خانه آن‌قدر الکی بالا و پایین پریدم و ادای آدم‌های خوشحال را درآوردم تا فکر نکند ناراحت شدم و برایم مهم است. نمی‌دانستم چه کار کنم تا آبرویم نرود. توی خانه از گریه پاره شدم و به مامان گفتم مدرسه‌ام را عوض کند. به دروغ می‌گفتم معلم‌ها بدند و هیچی نمی‌فهمند و از این حرف‌ها. دوم دبیرستان از آن مدرسه رفتم، افتادم وسط یک مشت بچه درس‌خون. اما باز هم توی درس از همه بهتر بودم و این تنها نقطه مثبت من بود. همان سال با یک پسر سی ساله دوست شدم ومدام با او حرف‌های س.کسی می‌زدم. همان سال خودم با دست خودم پرده‌ام را پاره کردم و فکر کردم خیلی خفنم. آن سال‌ها سعی می‌کردم با کتاب خواندن و مجله خواندن و موزیک خفن گوش کردن به همه بفهمانم من با شما فرق دارم و اگر خانوم نیستم در عوض روشن‌فکرم.\nتوی هیجده نوزده سالگی، پشت کنکور بودم که دو روز بعد از آشنایی با دوست‌پسرِ قبلی، عاشقش شدم و دوهفته بعد پیشنهاد س.کس دادم و فکر نکردم ممکن است خیال کند جنده‌ام. کنکور را ریدم و سعی کردم به همه بفهمانم خودم می‌خواستم این رشته و این دانشگاه را. توی دانشگاه مدام همه کلاس‌ها را بیخیال می‌شدم تا با هم باشیم. سعی می‌کردم مدام بهش اگر خوشگل نیستم و چاقم در عوض روشن‌فکر و خفنم. توی کافه، خیابان، کوه، جنگل، ماشین می‌بوسیدمش و خیلی وقت‌ها حتی وادارش می‌کردم جلوتر هم برویم. آن‌قدر بهش وابسته بودم که تصور نبودنش دیوانه‌ام می‌کرد. با ابراز عشق دهنش را سرویس می‌کردم و مدام برایش داستان‌های توهمی تعریف می‌کردم تا بیشتر دوستم داشته باشد و مدام بهم توجه کند. هزار بار دستم رو شد و من قسم خوردم آدم شوم. اما نشدم و آن‌قدر این‌کارهایم دیوانه‌اش کرد تا از دستم فرار کرد لابد. بعد از این که برای اولین بار خیلی جدی از هم جدا شدیم به گا رفتم. درس و زندگی را تعطیل کردم و از شکست عشقی و بدبختی‌ام لذت می‌بردم. بعدتر که دوباره برگشتیم خودم را جر می‌دادم تا آدم شوم و همان نسترنی بشوم که می‌خواهد. دهنم سرویس شد، اما از خیلی کارهایم دست کشیدم. تمام داستان‌های توهمی را کنار گذاشتم، سعی کردم متعادل باشم و کل زندگی‌ام شد یک چیز دیگر. خودم هم باورم نمی‌شد این منم. یک جایی حس کردم دارم خفه می‌شوم؛ اما از فرط وابستگی خودم را توجیه می‌کردم که این بهترین حالتِ ممکن زندگی است و این رابطه بهترین رابطه‌ی دنیاست. خیلی خوب بود اما بیشتر از همه‌ی این‌ها تلقین بود. آن وسط‌ها من باز هم لگد می‌پراندم و هی یک کاری می‌کردم که از دستم شاکی می‌شد و دعوا راه می‌افتاد. روزی که بلاخره جرات کردم اعتراض کنم انگار یک چیزی در من منفجر شده بود. بعد از اعتراضم هزار بار پشیمان شدم اما هزار بارهم فکر کردم این درست‌ترین کار است. تمام که شد خیلی زودتر از آن چیزی که فکر می‌کردم به زندگی عادی برگشتم.\nهر روز یک قدم بیشتر می‌شوم خودِ آن روزهایم. اما یک وقت‌هایی هم عاقله‌زن می‌شوم توی همان لحظات دلم می‌خواهد باشد، ترمزم را بکشد، باشد و به جای من تصمیمات عاقلانه و منطقی بگیرد، باشد و هوایم را داشته باشد که خودم را ول نکنم با سر توی هرچیزی. اما نیست. نیست و من هر روز کمتر از قبل به خودم دروغ می‌گویم و بیشتر سعی می‌کنم از رابطه طولانی و فلان‌مان اسطوره نسازم. خودم را ول می‌کنم یک‌هو پرت می‌شوم وسط اتفاقات. من خوبم. تنها فرقم با بچگی‌هایم این است که سعی نمی‌کنم شبیه به کسی باشم، دروغ نمی‌گویم، وابستگی‌ام را به هر چیزی کمتر و کمتر می‌کنم. وقتی توی نوشتن و تعریف روزهایم و احساساتم در اینجا افراط می‌کنم به خودم قول نمی‌دهم از فردا دیگر ننویسم و خفن شوم. می‌دانم هرگز نمی‌خواهم سالم‌خانومِ خفن و وبلاگ‌نویسِ اسطوره‌ای شوم.\nارسال شده توسط Nas در ۱۸:۲۸ هیچ نظری موجود نیست:\nغمی در کار نیست، هرچی هست بی‌حوصلگی‌ست. بعد از یک سال درس نخواندن بهمن می‌روم دانشگاه. رشته‌م تغییر کرده، از مترجمی به ادبیات تبدیل شده چون تهران فقط ادبیات دارد. حس خوبی‌ست، ادبیات خواندن در هم جا برایم لذت دارد.\nدیروز صبح رفتم بابلسر، شیش ساعت در راه بودم چون برف جاده را بسته بود. توی جاده ماشین‌های گنده‌ی برف‌روب مدام بالا و پایین می‌رفتند، یاد یکی از داستان‌های تخمیِ ترم سه افتادم. مدت‌ها بود سفر به این خوبی نداشتم. با خانمی که در همه‌ی اغتشاش‌ها شرکت کرده بود، مهندس عمرانی که سعی می‌کرد نامحسوس با من تیک بزند و راننده‌ای که محشرترین راننده‌ا‌ی بود که تاحالا دیدم. جانباز بود، ریه و معده و پاهایش داغون بودند اما تخمش نبود و حتی یک بار هم غر نزد. سیگار می‌کشید، در خانه‌اش عرق درست می‌کرد و مدام جک تعریف می‌کرد. می‌گفت برایم مهم نیست به گا برم و بمیرم، می‌گفت هیچ ارزشی در زندگی‌اش جز شاد بودن وجود ندارد. به مذهب و دولت اعتقاد نداشت و خوب بلد بود ما را بخنداند و سرگرم‌مان کند. یک جایی نگه داشت تا صبحانه بخوریم، یک کیفِ بزرگ پر از دارو درآورد و بدون آب هفت تا قرص را قورت داد. گفت صبحانه بخوریم مهمون من. نون و پنیر و گردو، سرشیر و عسل. بعدِ صبحانه رفتیم روی تراسِ کافه، از سرما و برف لرزیدیم، سیگار کشیدیم. مهندس عمران گفت مواظب باش سر نخوری، راننده زد پشتش گفت یک سرفه کن بپره بیرون از گلوت، من بلند بلند خندیدم، مهندس عمران هم. اما خودش نخندید. پرسید ازداوج کردی؟ الکی گفتم بله. گفت کار بدی کردی، ازدواج کثافت‌ترین کارِ دنیاست که مردم احمق با سر می‌افتند توش. من جای تو بودم هرچی زودتر طلاق می‌گرفتم. دوباره من و ومهندس خندیدیم و خودش دستش را توی برفِ روی میزِ تراس فرو برد. مهندس عمران گفت به شما نمی‌آد. دوباره گفت بابا سرفه کن دیگه. مهندس این‌دفعه نخندید اما من دوباره قارقار خندیدم. توی ماشین گفت من یک دختر دارم هم‌سنِ تو، خیلی احمق است اما تو خوبی، شاد و شنگولی، خوب می‌خندی، پررویی. از تعریفاتش خنده‌م گرفت، گفت حالا گفتم خوب می‌خندی لازم نیست به در و دیوار هم الکی بخندی. لب‌هایم را جمع کردم نخندم، گفت بی‌خیال بخند، این‌قدر فوری به حرفِ یک آدم گوش نکن. به دیسکِ کمر می‌گفت دیکسِ کمر ، به میس‌کال می‌گفت میکس‌کال. از همه اتفاقات سیاسیِ دنیا خبر داشت. گفت بشار اسد پفیوز است، محمودعباس آدم حسابی‌ئه، اینام که اسطوره پفیوزی و عوضی بودنن. تا دانشگاه رساندم، بهم می‌گفت نسترن. گفت بیا یک گزارش از من بنویس، هر هفته هم یک داستانِ خفن از جنگ برات می‌گم توی روزنامه بنویسی و همه بخندند. گفت جنگ خیلی کیف داشت و اگر دوباره جنگ شود با سر می‌روم چون هیچ وقت برایم بهتر از اون روزها نبود. باهم خداحافظی کردیم، شماره‌اش را گرفتم تا بعد ازین‌که کارهایم تمام شد باهم برگردیم.\nبعد از این‌که کار دانشگاه تمام شد رفتم دریا، بعد رفتم بازار، رفتم پیش علی آقا، گفت دِتِر چقدر لاغر و خوش‌تیپ شدی، زنش از پشت یخچال سرش را بیرون آورد گفت اوه چقدر خوب شدی. سیگار خریدم، ماربروی سفیدِ اسمُک. گفت از قرمزِ اصل رسیدی سفیدِ اسمک، بسوزه پدرِ دلار و تحریم و فلان. همیشه همه چیز را به این‌چیزها ربط می‌داد، می‌گفت تا مُردن توی این خراب شده فقط یک سال مانده. گفت می‌خواهند دورِ کشور دیوار بکشند، بعد یک بمب بزنند و همه را بکشند. بعد ازین‌که بیرون آمدم دوتا ماشین گشت یکی این طرفِ میدان، دیگری آن طرف ایستاده بودند تا مردم را ارشاد کنند. زنگ زدم آقای ح، گفت ماشینش خراب شده و شاید شب نرود. نشد باهم برگردیم. برگشتن تمام طولِ راه خواب بودم.\nنون زنگ زد و پیشنهاد سه کار دیگر توی خانه داد، خیلی پولش قلمبه بود، وسوسه شدم و قبول کردم. فکر کردم با اینهمه پول که یک‌هو می‌ریزند تو دهنم چی کار کنم. تصمیم گرفتم اول یک مسافرت خفن بروم و بقیه‌اش را بدهم دایی‌جون برایم زیادش کند. زنگ زدم گفت با این چس‌مثقال می‌خوای هر دفعه پدر منو دربیاری، ولی سگ‌خور یه کاریش می‌کنیم. خیالم راحت شد. همین چس‌مثقال تا به حال کلفت‌ترین پولِ زندگی‌ام بود. خیال کردم چقدر خوب که درسم را ول کردم، چقدر خوب که تازه بیست و چهار سالم است.\nرسیدم خانه، بوی آشغال و کپک همه جا را برداشته بود، با حوصله و خوشحال همه چیز را مرتب کردم. بعد از چهل و هشت ساعت نخوابیدن، ولو شدم و خوابیدم. توی خواب دیدم دایی‌جون را اعدام کردند، چون کارِ دانشکاهِ من را درست کرد. خواب دیدم با روحش توی یک شهرِ خرابه راه می‌رویم. همه انگار مرده بودند. دایی‌جون آن‌طرف خیابان رویِ طنابِ دار سیاه شده بود اما روحش خندان کنارم بود. صبح که بیدار شدم خوب نبودم. بی‌حوصله و خسته بیدار شدم و فکر کردم تا دیواری که علی آقا می‌گه چقدر مانده؟ تا مردنِ همه‌مان چقدر مانده؟ خواستم دوباره درسم و کارم را ول کنم و با همه آن پول بروم مسافرت. از بیست و چهارسالگی تا یک سال دیگر فقط خوشحالی کنم و هر هفته با آقای ح بروم شمال و بی‌خیالِ دلتنگی و دوست داشتنِ آدمِ دوست‌نداشتنی این روزهایم بشوم. شاید یک سال مدام خوشبختی را قورت بدهم و خارِ کثافت‌کاری را بگام. شاید هم بدونِ تخم، همین زندگی را ادامه دهم و هر ماه برای نون کار کنم و پولِ قلمبه دربیاورم و آنقدر ذخیره کنم تا بمب بندازند و همه‌شان به گا بروند، هر روز بروم دانشگاه و ادبیاتِ خفنِ فلان بخوانم و خیلی دانا شوم و توی بیست و پنج سالگی در اوجِ موفقیت بمیرم . خیلی جوگیر شدم از صبح، دلم می‌خواهد تا یک سالِ دیگر خودم را توی خوشحالی خفه کنم. هه فکر کنید من انقدر تخم داشته باشم...\nارسال شده توسط Nas در ۱۴:۴۴ هیچ نظری موجود نیست:\nهمین که به زرزرهایم گوش کرد برایم کافی بود.لازم داشتم یک نفر بهم بریند ولی بفهمد راست می‌گویم و دردم چیست. گفت می‌فهمد، فکر کردم دروغ نمی‌گوید، اگر هم می‌گوید تا من را دلداری بدهد من دوست داشتم فکر کنم حالم را می‌فهمد و باورم می‌کند. بعدترش گفت زرزرای الکی و خندید.\nصبح جلوی درِ همان گه‌دونی یک عالم آدم توی سرما ایستاده بودند، حتی در را باز نمی‌کردند مردم بروند تو. زن‌هایی را دیدم که واقعن می‌لرزیدند، یک وقت‌هایی با صدایِ بلند یک‌چیزهایی می‌گفتند و یواشکی فحش می‌دادند لابد. بعد من رفتم جلو گفت کجا؟ گفتم با فلانی قرار دارم. در را باز کرد گفت بفرمایید. صبح که زنگ زده بودم گفت هماهنگ می‌کند با ورودی. برگشتم پشت سرم را نگاه کردم، همه داد کشیدند و اعتراض کردند، فکر کنم فحش دادند بهم. حتی یک دقیقه فکر نکردم خودم را وسط در فشار دهم در باز بماند و داد بزنم بیاین تو مدلِ یکی ازین قهرمان‌های خفنِ توی کارتون‌ها. توی آسانسور خودم را در آینه نگاه کردم، چشم‌های قرمز و صورت بی‌رنگی که برای خودم تابلو بود دقیقن بیست و چهار ساعت نخابیدم. به خانم روبرویم نگاه کردم با ناله گفتم معلوم است بیست و چهار ساعت نخوابیدم، نه؟ گفت نه فقط چشمات یک ذره قرمزه. اَه، گه، اگر فقط می‌گفت اهوم ویک کم فقط یک کم لب‌هایش و صورتش یک‌جوری می‌شد که یعنی آخی. خیالم راحت می‌شد که من هم بدبختم.\nاز در اتاقِ فلان رفتم تو، آقای منشی که مرا شناخت گفت بفرمایید اتاقِ آقای دکتر. تویِ اتاق آقای دکتر تنم شروع کرد لرزیدن. از بی‌خوابی و غذا نخوردن بود. آقای دکتر بلند شدند یک لبخندِ کثافتِ آشنا روی صورتش پهن شد. فکر کردم این هم توی تقلب دست داشته نه؟ بعدترش توی کتک‌زدن و کشتن و اینها هم دست داشته؟ دیگر توی چه چیزهایی دست دارد؟ اصلن چندتا دست دارد؟ چرا برای منِ سنده بلند شد اصلن؟ من کی‌ام؟ پرسید آقای فلانی خوبن ان‌شاالله؟ دهنم را باز کردم فحش بدهم، اما من هم شیک و مجلسی لبخند زدم و گفتم بله، سلام رساندند خدمت‌تان. دوباره خنده‌اش پهن شد. اصلن دلم می‌خواست همان وسط بمیرم اما بهم نخندد. نامه‌ها را داد دستم و گفت برو همه چیز درست شده. خواستم بگویم کثافتِ لجن. گفتم مرسی، خیلی لطف کردید، واقعن نمی‌دانم چطور از زحمات‌تان تشکر کنم. دکترِ ازگل دوباره لبخندش پهن شد و گفت ما خدمتِ آقایِ فلانی ارادت داریم. دستم را دراز کردم نامه را بگیرم گفتم ببخشید من دستم می‌لرزد، کارهایم خیلی زیاد بودند و خسته‌ام و اگر این کار درست نمی‌شد واقعن نمی‌دانستم چطور باید ادامه دهم و ازین کسشرها. معلوم بود گوش نمی‌کند. دوباره لبخندِ کثافتش را تحویلم داد و گفت به آقای فلانی سلام برسان. گفتم چشم، یک‌جورِ بی‌شرف‌ِ هرزه‌طوری خندیدم و فرار کردم بیرون. نامه‌ها را توی آسانسور یک کم از پاکت بیرون کشیدم، ترسیدم همه‌ش را دربیاورم گم شوند تویِ آسانسور. نوشته بود معاونتِ محترمِ فلان جا لطفن رسیدگی شود، همین. به قرآن همین. بعد زیرش یک امضای بزرگ پررنگ بود و اسمِ معروف و کثافتِ یکی زیرش بود. نامه دوم هم همین بود. توی آینه به خودم نگاه کردم خیلی دلم خواست حس کنم حالم از خودِ عوضیِ لاشیِ هرزه‌ام به هم خورد. یک چیزِ کثافتی توی صورتم بود، مثلِ همان لبخندِ آقای دکتر. هی لب و لوچه‌م را یک جورهایی کردم و زود رویم را کردم سمت در. درِ آسانسور باز شد و یک آقای بزرگِ ترسناکِ تیپیکال لاشی و ازگل آمد تو و سلام کرد و همان‌طور رو به من ایستاد. ترسیدم، مقنعه‌م را جلو کشیدم ، حتی یک خال از موهایم هم بیرون نبود اما باز هم ترسیدم و تا روی چشم‌هایم دقیقن پایین کشیدم. از خودم که می‌ترسیدم هم حالم به هم نمی‌خورد حتی. دوباره در آسانسور باز شد اما من حتی یک دقیقه هم فکر نکردم نامه رو تویِ صورتش بکوبم و فرار کنم و اصلن یک الله و اکبرِ یواش بگویم. نامه‌ها را محکم چسبیده بودم و رفتم سمتِ خروجی. مردم هنوز پشتِ در بودند و یکی داد زد لااقل بذار بیایم تو سرده. سرم را خم کردم و توی گیت زن‌ها خودم را بین‌شان فشار دادم و بیرون رفتم. از پله‌ها که پایین می‌آمدم فکر کردم کاش بیفتم بمیرم، له شوم و از همین کسسشرهایی که فقط می‌توانی آرزو کنی و فکر کنی برآورده می‌شود و بعد از فکر کردن به برآورده شدنش خودت را دلداری بدهی که نه چیزی نشده، ببین تو هم مثلِ همه حالت بد است، ببین، ببین چقدر بدبختی. تو هم مثلِ همه آنهایی هستی که پشتِ در هستند. نبودم. شبیه هیچ‌کدامشان نبودم، بعضی زن‌ها روسری سرشان بود و آرایش کرده بودند، اما من خودم را تویِ لباس‌های سیاه و مقنعه‌ی تا رویِ چشم‌ها پایین کشیده پنهان کرده بودم. چون فرموده بودند این‌طوری برو حتمن. نشستم توی آژانس، گفتم سیگار بکشم، گفت دوتا بکشید با این حالِ خوب. خودم را توی آینه نگاه کردم دیدم همان لبخندِ مدلِ آقایِ دکتر روی لب‌هایم هست که اصلن نمی‌فهمیدم از کجا می‌آید. چرا؟ من که سعی می‌کردم خیلی ناراحت و داغون و بدبخت به نظر برسم. چرا نمی‌شد؟\nراننده گفت من دستم سبک است، شیرینی ما یادتون نره. وقتی با مامان حرف می‌زدم، لابد شنیده بود یک کاری داشتم که درست شده و فلان. گفتم باشه ولی الان پول ندارم فقط همین‌قدر دارم که پولِ آژانس را حساب کنم. خندید و گفت ای بابا، شوخی کردیم. جلوی درِ خانه دوتا پنج تومنی و یک دو تومنی دادم دستش، کلِ پولم همین بود با چندتا سکه صدتومنی. گفت خانم این پنج تومنی گوشه نداره، گفتم ندارم آقا، خندید گفت مهمون ما باشید ولی این که نمیشه. گفتم آقا کارتمو عابربانک خورده، واقعن ندارم. گفت برو از خونه بیار. گفتم کسی خونه نیست.دوباره خندید و گفت بگیر، بعدن بیا آژانس حساب کن ولی این رسمش نیست خانوم، واقعن از شماها بعیده. گفتم برو آقا برو پیشِ خودت باشه، اگه نتونستی خرج کنی زنگ بزن بیام ازت بگیرم و یکی دیگه بدم. یک‌جورِ طلبکارانه‌ی خارکسه‌طور این را گفتم که انگار دارم صدقه می‌دهم. همان‌جور با پوزخند وسرتکان دادن سوار شد و حتی در را هم پشتِ سرش محکم نبست که به من بفهماند چقدر لاشی و پتیاره و گه هسستم. دوییدم توی کوچه، دقیقن دوییدم اما پاهایم برای خودشان می‌رقصیدند انگار، سرم را بلند کردم به پنجره‌ها نگاه کردم که کسی مرا ندیده باشد. توی خانه پریدم پای لپ‌تاپ گفتم الان به همه می‌گویم خیلی غمگینم همه باور می‌کنند. توی توعیتر گفتم هیچ‌کس جوابم را نداد. اَه همه می‌دانند دروغ می‌گویم یعنی؟ حتی این‌ها؟\nنشستم پشتِ میز، نامه‌ها را درآوردم مطمئن شوم گم یا پاره نشده باشند. دیدم توی هردوشان اسمِ من بالای نامه‌ها هست، دقیقن چند قدم بالاترِ آن کثافتِ معروف. یکهو ترکیدم. یک جورِ بدی ترکیدم. همان اولِ گریه داد بود، یعنی شروعش یک جورِ افتضاحی بود. بعد دیدم دستم را گاز می‌گیرم، فحش می‌دادم به در و دیوار، راننده، آقای دکتر، خودم، خودم، خودم. با داد و گریه و وحشیانه. چند دقیقه همان طور خودم را توی صندلی فشار دادم و فقط با داد گریه کردم. آخرین بار همان روزهای آخرِ شمال که به نظرم بدبخت‌ترین آدمِ روی زمین بودم از این گریه‌ها کرده بودم. حالا چی؟هیچ کدامتان حتی باور نمی‌کنید این پاراگرافِ آخر را راست گفته باشم. حتی یک نفر. کاش لااقل زرزرای الکی را واقعن گفته باشد و فقط به خاطرِ این‌که دوست داشت یک‌جایی به کار ببردش،نگفته باشد.


مجله اینترنتی بروزترین تصویر زنی که خواب بود ولی عکسش معروف شد - مجله اینترنتی بروزترین\nسرگرمیعکس های دیدنیتصویر زنی که خواب بود ولی عکسش معروف شد\nنام شما ایمیل دوست شما پیامی که می خواهید برای دوستتان ارسال شود وارد کنید تصویر زنی که خواب بود ولی عکسش معروف شد\nبعضی از تصاویر هستند که در عین سادگی شان مدت ها در فضای مجازی دست به دست می شوند و به شهرت می رسند. تازه ترین این تصاویر عکسی است از یک زن در یک مترو که حسابی مشهور شده است و برایش قصه های بسیاری ساخته اند.\nبه گزارش جام جم آنلاین این تصویر که زنی را در ساعت ۸ صبح با پیتزایی بیرون افتاده از جعبه آن نشان می‌دهد، در فضای مجازی و در بسیاری از شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است. البته که با این تصویر شوخی‌های زیادی هم شده که در فضای مجازی منتشر شده‌اند.\nاین تصویر را اولین بار جیمز لانگمن گزارشگر شبکه بی بی سی در مترو لندن از این زن نگون بخت گرفته است و همان لحظه هم توئیت کرده است. زنی که خستگی و خواب بی موقعش باعث شده تا پیتزای خریداری شده آن روی زمین بیفتد.\nاخبار انگلیس زندگی در انگلیس عکس باحال عکس پروفایل جالب عکس پروفایل خاص عکس جالب ۱۳۹۶-۰۲-۱۸\nنام شما ایمیل دوست شما پیامی که می خواهید برای دوستتان ارسال شود وارد کنید برچسب ها : بود\tمطالب مرتبط خودروهایی که ایرانی ها نپسندیدند! +قیمت و مشخصات\nبازدید روز گذشته: 9693 بازدید هفته گذشته: 72761\nبازدید ماه گذشته: 393542


1396/07/17 - 11:34 - 4 مشاهده\nبی نظیرترین محموله قاچاق كشور در استان مركزی كشف شد.این محموله شامل یك هزار و 55 دستگاه ریسیور و یك هزار ال.ام.بی و تعداد زیادی مشروبات الكلی می باشد. به گزارش ایسنا ، فرمانده انتظامی استان مركزی با اعلام این خبر افزود: در پی انجام اقدامات اطلاعاتی گسترده توسط پرسنل اداره مبارزه با كالای قاچاق پلیس آگاهی استان مركزی ، یك باند بزرگ واردكننده دستگاه‌های گیرنده امواج ماهواره‌ای شناسایی شد.\nسردار حیدری افزود: تحقیقات ماموران حاكی از این بود كه این باند عموماً از استان‌های غربی اقدام به وارد كردن اینگونه تجهیزات كرده و كلیه محموله‌ها را به تهران و استان‌های بزرگ حمل می‌كردند.\nوی گفت: این باند قصد داشتند یك محموله بزرگ شامل تعداد زیادی رسیور و ال.ام.بی و مشروبات الكلی را با یك دستگاه كامیون به تهران حمل كنند كه توسط ماموران اداره مبارزه با كالای قاچاق استان در ساوه شناسایی و متوقف شد.\nفرمانده انتظامی استان مركزی تصریح كرد: این محموله در نوع خود بی نظیر بوده و شامل یك هزار و 55 دستگاه ریسیور و یك هزار ال.ام.بی و تعداد زیادی مشروبات الكلی بوده كه در این رابطه سه دستگاه خودرو و سه دستگاه بی سیم از 7 نفر قاچاقچی كشف و ضبط شده است.\nكشف مزاحمت تلفنی در كشور اینترنتی شد پیش از این،\nوزير كشور: تحريم ها خير است خبرگزاری ایسنا: وزير كشور\nکانال وزارت كشور كانال رسمی پايگاه اطلاع رسانی وزارت كشور\nکانال پرتال كشور تركيه پرتال جامع كشور تركيه @iraniantr\nشیوه جدید قاچاق شیشه در ایران به تازگی یک محموله


رییس شورای اسلامی شهر تهران گفت: در دوره جاری مدیریت شهری نه تنها هیچ رقمی به بدهی‌های شهرداری اضافه نشد بلکه بدهی‌های شهرداری نیز پرداخت شد.\nتاریخ انتشار: ۲۶ بهمن ۱۳۹۹ - ۱۳:۴۶ 14 February 2021\nبه گزارش تابناک تهران، محسن هاشمی روز یکشنبه پس از جلسه شورای شهر، با حضور در جمع خبرنگاران درباره وضعیت لایحه بودجه شهرداری در کمیسیون تلفیق گفت: بودجه به شورای شهر آمده و در کمیسیون ها در حال بررسی است.\nوی با بیان اینکه تعداد پیشنهاد ها خیلی زیاد است، افزود: امروز هیات رئیسه نظر کمیسیون برنامه و بودجه درباره رسیدگی به پیشنهادات را بررسی می کند و اگر اختلافی میان کمیسیون برنامه و بودجه و سایر کمیسیون ها باشد، آن را در جلسه تلفیق بررسی می کنیم.\nوی با بیان اینکه سه شنبه کمیسیون تلفیق تشکیل می شود، گفت: هفته آینده نیز بخش اول بودجه یعنی درآمدها به صحن شورا می آید.\nهاشمی‌درباره لایحه شهر دوستدار سالمند که امروز به تصویب رسید، اظهار داشت: امروز تصویب شد که سن سالمندی بر اساس شیوه جهانی افراد بالای ۶۵ سال محسوب شود.\nوی با بیان اینکه مصوبه شورا کل سالمندانی که در تهران زندگی می کنند را در بر می گیرد، افزود: به منظور تکریم سالمندان، کارتی به آنان اعطا می شود تا در سیستم حمل و نقل عمومی، مراکز مختلف تفریحی، رفاهی و خدماتی و ورزشی، از تسهیلات و تخفیف های استفاده کنند و تکریم هم می شوند و اولویت پیدا می کنند.\nوی گفت: بر اساس این لایحه مبلغی به کارت سالمندان شارژ می‌شود که می‌توانند برای پرداخت هزینه‌های خود در مجموعه های ورزشی فرهنگی از آن استفاده کنند.\nرئیس شورای شهر تهران درباره سخنان روز گذشته پیروز حناچی شهردار تهران در نشست خبری خود، افزود: بعد از جنگ تحمیلی روش جدیدی برای خودکفایی شهرداری در مدیریت شهری ایجاد شد.\nوی گفت: این خودکفایی موجب شد تا شهرداری ها به سمت قانون فروشی و شهر فروشی بروند و این موضوع در دوره گذشته و سابق شهرداری به اوج خود رسید.\nهاشمی ادامه داد: شهردار در نشست خبری خود گفت که باید این روش در مدیریت شهری تغییر کند و قانون فروشی در شهر پایان یابد.\nوی با بیان اینکه شهردار تهران اعلام کرد که در تراکم فروشی به صفر رسیده ایم، گفت: این نکته به نوعی یک پیروزی در سالگرد انقلاب اسلامی بود.\nوی تاکید کرد: باید راستی آزمایی کرد که آیا در تراکم فروشی‌به صفر رسیده ایم یا خیر و یا اینکه شهردار گفت که به کیفیت زندگی پرداخته ایم و این موضوع مهم است که باید تحلیل شود که ببینیم شهردار درست صحبت کرد و یا اشتباه گفت.\nرئیس شورای شهر تهران با بیان اینکه من صحبت های شهردار را تایید می کنم، گفت: در حال حاضر پرسنل شهرداری تهران در حال رسیدن به زیر ۶۰ هزار نفر است و دیگر مثل گذشته اقوام مدیران به صورت ویژه وارد شهرداری نمی شوند.\nوی با بیان اینکه در این دوره هیچ رقمی به بدهی های شهرداری اضافه نشده و رقمی از بدهی ها نیز بازپرداخت شده است، عنوان کرد: در این دوره نگاه ویژه به فضای سبز تهران، نگاه ویژه به پارک های تهران، فعالیت‌های فرهنگی یا پروژه های نیلوفری شده است .\nوی گفت: توقع داریم که شهردار بیشتر این مسائل را مطرح و با رسانه‌ها صحبت کند.\nرئیس شورای اسلامی شهر تهران در پاسخ به این پرسش که آیا فروش اوراق مشارکت، شهر فروشی و فروش آینده شهر نیست؟ گفت: دولت در قانون برای کمک به پروژه های در شهر ها، اجازه فروش اوراق مشارکت با تضمین پنجاه درصدی خود، می دهد و شهر فروشی نیست.


وکالت آن لاین - تصادف و توهین!\nوب سایت سجاد حجازی وکیل پایه یک دادگستری و مشاوره حقوقی کانون وکلای دادگستری البرز\tمحمد یوسفی (نصیری خلج)\nتصادف و توهین!\tارسال شده توسط : پرتال اطلاع رساني وكالت آن لاين در تاریخ : 02-04-1394\tمشاوره تلفنی با وکیل 09128304909\nیک روز خوب و لذت بخش برایتان شروع شده است.پر از انرژی سوار اتومبیل خود در حال رانندگی به سمت محل کارتان هستید. همه چیز به نظر عالی می آید که ناگهان صدای برخورد با خودرویی دیگر آرزوهای خوب برای امروزتان را بر باد می دهد.\nتبعات حقوقی فرار از صحنه تصادف - از صحنه تصادف فرار نکنید - تصادف منجر به قتل توسط راننده بدون گواهینامه - روند قانونی رسیدگی به تصادف منجر به جرح - پس از تصادف چه باید کرد ؟ از اتومبیل پیاده می شوید که ناگهان با چهره عبوس و پر از نفرت آقایی مواجه می شوید; فلان فلان شده این چه طرز رانندگی است و .... و یک سری فحش و توهین ناموسی و غیر ناموسی که مسلسل وار از دهان آقا به بیرون فوران می کند.\nشاید این صحنه هایی که تصویر کردم را هر کدام از ماها یک بار هم که شده در طول دوران رانندگی تجربه کرده باشیم و یا حداقل از دور نظاره گر بوده ایم.\nپدر بزرگ می گوید که در زمان ما کجا این هتاکی ها و حرمت دریدن ها بود. کجا آدمها این چنین به سادگی در مواجهه با یکدیگر الفاظ رکیک به کار می بردند و به بهانه ی یک برخورد کوچک پرده ی عفت را از هم می دریدند و اینگونه فحش و ناسزا نثار هم وطن خود می کردند.\nابعاد قتل غیرعمد در جرایم رانندگی - سیر قضایی رسیدگی به حادثه رانندگی منجر به مرگ - بحثی درباره آثار حقوقی حوادث رانندگی او راست می گوید ما بد شده ایم.\nالبته اگر از ما پرسیده شود که چرا؟! خواهیم گفت که شهرنشینی است و مشکلات اقتصادی و خانوادگی و دود و دم ماشینها و اعصابی که دیگر رو به زوال رفته و برای هیچکس ساز کوک نمیزند. از لبریز شدن کاسه صبرمان می گوییم که در جدال با مشکلات چاک دهانمان را هم از هم گسیخته است و از روزگاری که بر وفق مراد نمی گردد.\nولی اگر همه ی این دلایل را هم بپذیریم آیا باز جوازی برای هتاکی و گستاخی به دست آورده ایم؟\nالبته مبرهن است که همان گونه که افراد اندکی پیدا می شوند که به راحتی نقل و نبات، الفاظ رکیک و توهین از دهانشان خارج می شود، افرادی دیگر هم که تعدادشان به مراتب از دسته اول بیشتر هست یافت می شود که حرمت انسانیت را به فراموشی نسپرده اند و زبان خدادادی را با واژگان زشت آلوده نمیکنند.\nتوهین در قوانین فعلی ایران - لایحه دفاعی توهین و ضرب و جرح - چگونگی رسیدگی به جرم توهین در قالب بازخوانی یک پرونده مطرح شد - توهین به همسر مستحق شلاق و جرم است - جرم توهین به کارمند دولت از نگاه قانون به نظر می رسد که برای محو کردن پدیده ی زشت و نامبارک توهین و فحاشی بعد از تصادف (مقالات مرتبط تصادف - سوالات مرتبط تصادف) و یا در حین رانندگی دو راه عمده و کارگشا وجود دارد. راه حل اول فرهنگ سازی و آموزش و توجه دادن خاطیان به ریشه های عمیق فرهنگ ایرانی – اسلامی می باشد.فرهنگ گرانبهایی که ناسزا گفتن را یکی از اعمال پلید و نازیبا قلمداد کرده است. و گواه آن هم گفتار نیکی است که سرلوحه ی شعار اصلی نیاکان ما بوده است. و همچنین آموزه هایی که از بزرگان دین برای ما وجود دارد.\nاما متاسفانه چه قبول کنیم و چه نکنیم عده ی کمی هم هستند که هر چه از زشتی و قباحت توهین برایشان بگوییم و آنها را پند دهیم، باز هم گوشی برای شنیدن و شعوری برای اندیشیدن درآن، ندارند. و اینجاست که راه حل دومی برای این دسته می ماند که همانا قانون و مجازات است.\nاین دسته از افراد باید بدانند که اجتماع همانگونه که در قبال سایر جرایم از خود واکنش نشان می دهد، در قبال فحاشی کردن و توهین هم واکنش بجا و سریعی از خود نشان خواهد داد.\nقانون مجازات اسلامی در ماده 608 از کتاب تعزیرات عنوان می دارد که:" توهین به افراد از قبیل فحاشی و استعمال الفاظ رکیک چنان چه موجب حد قذف نباشد مجازات شلاق تا 74 ضربه و یا پنجاه هزار تا یک میلیون ریال جزای نقدی خواهد بود." یعنی اگر راننده ی محترمی که به قول خودش اعصاب ندارد شروع به توهین کند و آن توهین هم معمولی باشد یعنی در قول عامیانه توهین ناموسی هم نباشد، بر طبق این ماده ی قانونی، به 74 ضربه شلاق و یا جزای نقدی محکوم خواهد شد. و اگر خدای نکرده توهین و فحاشی وی جنبه ی ناموسی به خود بگیرد آنگاه مجازات او از نوع "حد" و برابر با 80 ضربه شلاق خواهد بود که جدای از سختی تحمل شلاق و کسر شانی که نصیب فرد خاطی می شود، امکان محروم شدن از بعضی حقوق اجتماعی هم در آینده برای وی متصور می باشد.\nچگونگی پیگیری توهین و افترا در رسانه ها - تفاوت های حقوقی توهین و افترا بنابراین آقا و یا خانمی که در حین رانندگی و یا تصادف به سادگی از الفاظ زشت استفاده می کند،بهتر است قبل از بستن چشم و باز کردن دهان به خاطر داشته باشد که ناسزا گفتن وی از سوی قانون بی پاسخ نخواهد ماند. بخش بسیاری از خدمات سایت وکالت آنلاین رایگان میباشد ولی شما میتوانید با اهداء کمک های مالی خود ما را در خدمت رسانی بهتر یاری نمایید.\nموضوعات مرتبط\tتصادف\nمطالب مرتبط\tآیا پس از دریافت خسارت ماشی از تصادف جرحی ، دوباره می توان خسارت دریافت کرد ؟\tتوهین می کنم ، پس هستم !\tتوهین و ضرب و شتم دختر از سوی برادرانش، جرم است و مجازات دارد\t6 ماه حبس مجازات توهین به رئیس جمهوری\tتوهین به مقامات کیفری شدیدتر نسبت به توهین به اشخاص عادی دارد\tتوهین به رییس جمهور جرم عمومی و مشهود است، دادستان باید ورود کند\tتعقیب جرم توهین به رییس جمهور نیازی به شکایت شخصی وی ندارد\tمرز بین نقد و توهین در رسانه ها\tچگونه پس از متواری شدن عامل تصادف دیه خود را بگیریم؟\t2 هزار میلیارد تومان خسارت تصادفات در نوروز 95\tدیدگاه های شما\tنام : پست الکترونیکی : وب سایت : نظر : اختصاصی برای مدیر سایت ( درصورت انتخاب این گزینه نظر شما در وب سایت دیده نخواهد شد )


جاذبه های پوکت - کالارنا\nبه گزارش کالارنا، استان پوکت از جذابترین مقاصد گردشگری تایلند و جهان به شمار میرود، جزیره های شگفت انگیز ، جاذبه های تاریخی و فرهنگی، خوراکی های خوشمزه و مراکز در مانی همگی در این منطقه جمع شده اند.\nبخواهیم صادقانه بگوییم، سفرتان با تور پوکت بدون بازدید از جزایر فی فی تکمیل نخواهد شد. از پوکت که حرکت کنید، حدود 1/5 ساعت طول می‌کشد تا به این جزایر زیبا برسید و اگرچه معمولا قایق‌ها پر از جمعیت هستند، اما مناظری که در طول مسیر مشاهده می‌کنید، ارزشش را دارد. در اینجا می‌توانید از خلیج مشهور مایا (لوکیشن فیلم The Beach) بازدید و روزتان را با غواصی، حمام آفتاب و تماشای مناظر افسون کننده‌ی اطراف ادامه دهید.\nجزیره‌ی فانگ انگا (Phang Nga Bay) پوکت\nجزیره‌ی فانگ انگا که بیشتر به عنوان جزیره‌ی جیمز باند شناخته می‌شود (به دلیل حضور یافتن در یکی از فیلم‌های این سری)، مقصد خوبی برای سفری ماجراجویانه است. جاذبه‌های اصلی این جزیره، ساختارهای سنگ آهکی سربرافراشته از دریا هستند. این جزیره همچنین میزبان دهکده‌ی ماهیگیری چوب پا شکل Koh Panyee است. چندین شرکت مختلف ارایه دهنده‌ی تور، امکان گشت و گذاری راحت را در این جزیره فراهم آورده‌اند که می‌توانید در یکی از آن‌ها شرکت کنید. در اینجا می‌توانید به غواصی، قایق‌سواری در میان غارهای آهکی و ماهیگیری بپردازید.\nتور پرواز هانومان (Flying Hanuman) در تور پوکت\nتورهای حیات وحش سیام (Siam Safari) در پوکت\nمراکز درمانی و چشمه‌ها‌ی آب گرم پوکت\nاولین روز سفرتان را در اول صبح شروع کنید و برای تماشای مناظری زیبا به سمت بودای بزرگ حرکت کنید. در سمت شرق این تندیس خلیج چالونگ (Chalong Bay)، شهر پوکت و دماغه‌ی پانوا (Panwa) و همچنین در طرف غرب آن، امتداد زیبای سواحل کارون (Karon) و کاتا (Kata) قرار دارند. خود مجسمه هم با 45 متر ارتفاع ارزش بازدید بالایی دارد.\nرستوران لا گریتا پوکت\nدماغه فرامپ‌سِپ (Phrompthep Cape)\nانتشار: 3 آذر 1396 بروزرسانی: 1 آذر 1399 گردآورنده: kalarena.com شناسه مطلب: 297\nبه "جاذبه های پوکت" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "جاذبه های پوکت"


كودكان هوشمند ایرانی به پاما ۲۰۱۹ می روند\nراستابلاگ: كودكان هوشمند ایرانی متبحر در محاسبات ذهنی به مسابقات پاما 2019 تایلند می روند.\nبه گزارش راستابلاگ به نقل از ایسنا، روح الله مخبریان، مدیرعامل مجموعه بین المللی كودكان هوشمند، اظهار نمود: كودكان و نوجوانان نابغه ایرانی برای حضور در مسابقات بین المللی پاما ۲۰۱۹ به تایلند می روند.\nوی ادامه داد: از بین ۳۸۸ دانش آموز ایرانی كه از سراسر كشور به مسابقات ملی تهران راه یافتند، ۵۵ كودك نخبه مسابقات بین المللی پاما ۲۰۱۹ تایلند عازم خواهند شد.\nمدیرعامل موسسه كودكان هوشمند، اشاره كرد: این كودكان در ۵ سطح در رقابت ها شركت می كنند. این در حالیست كه كودكان هوشمند ایرانی در طول سال های گذشته با كسب عناوین ممتاز و برتر این رقابت های محاسبه ذهنی سطح هوش و استعداد كودكان سرزمین مان را به رخ جهانیان كشاندند.\nتگهای خبر: بین المللی , شركت


جراحی پروتز سینه و انواع آن | اینفوسلامت\nدرودیان | ۱۳۹v/۰۴/۱۰ | ۰ | ۱۶v۳ | ۲\nامروزه حدود 280 هزار نفر در سراسر ایالت متحده پروتز سینه انجام می دهند\nپروتز سینه یا ماموپلاستی یک روش جراحی است که برای افزایش سایز، شکل و برآمدگی سینه ها به کار می رود. جراح متخصص سیلیکون، آب نمک یا ترکیبی از آن ها را زیر ماهیچه های سینه یا بافت پستان قرار می دهد. انجمن جراحان پلاستیک آمریکا اعلام کرد که در سال 2015 حدود 279 هزار نفر در ایالت متحده از پروتز سینه استفاده کردند بنابراین یکی از جراحی های محبوب پلاستیک به شمار می رود.\nبزرگ کردن سینه هایی که به طور طبیعی کوچک است\nکسانی که می خواهند فرم و سایز سینه را پس از بارداری، شیردهی یا کاهش وزن ترمیم کنند\nکسانی که سینه نامتقارن دارند\nترمیم سینه پس از عمل جراحی\nجراحی پلاستیک که شامل عمل بازسازی سینه و جراحی زیبایی سینه است\nدر سال 2007، یک مطالعه توسط محققان دانشگاه فلوریدا نشان داد که افزایش سایز سینه ها از طریق جراحی زیبایی، اعتماد به نفس زنان و احساسات آنها نسبت به جنس مخالف خود را افزایش می دهد.\nایمپلنت یا پروتز سینه یک پروتز طبی است که در داخل پستان قرار می گیرد تا شکل فیزیکی پستان را افزایش داده و یا بازسازی کند. پروتز های سینه می تواند شامل سیلیکون، آب نمک یا یک ترکیب دیگر باشد.\nدو نوع اصلی از پروتزهای سینه وجود دارد:\nپروتز سالینی یا آب نمک با یک محلول استریل شور، مانند آب نمک پر می شود. این محلول در داخل یک پوسته سیلیکونی نگهداری می شود. این پروتزها می توانند با مقادیر مختلف از محلول آب نمک پر شوند. این امر بر حس کردن، استحکام و شکل سینه تاثیر می گذارد. اگر یک پروتز سالینی پاره شود، محلول در بدن جذب شده و به طور طبیعی توسط بدن دفع می شود.\nپروتز های سیلیکونی که شامل یک پوسته بیرونی پر شده با ژل سیلیکون است اگر پوسته آن ها آسیب ببیند ژل یا در داخل پوسته باقی می ماند یا به فضایی که پروتز در آن قرار گرفته وارد می شود. بیمارانی که این نوع پروتز را انتخاب می کنند باید به طور منظم با پزشک خود مشورت کرده و با استفاده از ام آر آی و سنوگرافی وضعیت آن ها بررسی شود.\nانتظارات پروتز سینه\nپروتز سینه یک نوع جراحی است بنابراین بیماران قبل از انتخاب این روش باید به دقت تفکر کنند. قبل از جراحی، جراح باید به بیمار کمک کند که اندازه پروتز مورد نیاز خود را انتخاب کند. این ممکن است با قرار دادن پروتز های مختلف در یک سینه بند، برای دیدن ظاهر پروتز انجام بگیرد.\nبه طور معمول برای پروتز سینه از بیهوشی عمومی استفاده می شود، به طوری که بیمار در حین جراحی کاملا خواب است. گاهی اوقات بیهوشی موضعی مورد استفاده قرار می گیرد و بیمار بیدار می شود.\nگزینه هایی برای نوع برش سینه ها\nجراح به بیمار باید گزینه های برش را توضیح دهد.\nگزینه های زیر امکان پذیر هستند:\nبرش انجام شده در زیر پستان\nبرش پریئورولار، اطراف نوک پستان\nانتخاب برش بستگی به عوامل متعددی از جمله اندازه بزرگ شدن سینه ها، آناتومی بیمار، نوع پروتز و ترجیح بیمار و جراح دارد.\nقرار داردن پروتز سینه\nدو نوع روش قرار دادن وجود دارد:\nقرار دادن در زیر عضله پستان. بهبودی ممکن است طول بکشد و پس از عمل ممکن است درد بیشتری داشته باشد.\nقرار دادن پشت بافت پستان\nجراح با استفاده از بخیه بافت پستان را می بندد. در ابتدا خطوط برش و بخیه قابل مشاهده خواهند بود، اما با گذشت زمان محو خواهند شد.\nجراحی با اندکی تورم همراه خواهد بود، اما این باید در عرض دو هفته حل شود. خطوط برش نیز محو خواهند شد. پس از این، بیمار قادر خواهد بود تصمیم بگیرد که آیا این روش انتظارات او را برآورده می کند.\nبهبود پس از عمل پروتز سینه\nهمانطور که بیهوشی کم کم از بین می رود درد ناشی از کشیدگی پوست نیز کم کم آشکار خواهد شد و بیمار تا چند هفته بسیاری از فعالیت های روزمره خود را نمی تواند انجام دهد. علائم و بخیه های جراحی باید نهایتا در مدت 6 هفته به طور کامل از بین بروند. اگر از بخیه های غیر قابل جذب استفاده شده باید به مطب دکتر مراجعه کنید.\nچگونگی مراقبت از سینه پس از عمل\nنحوه استفاده از داروهای تجویزی\nچگونگی پیگیری برای ملاقات با دکتر\nزمان تماس با دکتر\nبیمار باید بلافاصله به پزشک متخصص مراجعه کند اگر:\nهر علامتی از عفونت، مانند تب، یا گرما و قرمزی در ناحیه سینه\nدرد قفسه سینه، ضربان قلب غیر معمول یا تنگی نفس\nبیمار نباید در فعالیت های فیزیکی شدید برای حدود 6 هفته شرکت کند.\nپزشک ممکن است در مورد بعضی از تمرینات پس از عمل، از قبیل خم کردن و حرکت بازوها، برای از بین بردن درد و ناراحتی، و نیز نوع سینه بند مشورت دهد.\nپروتز سینه دارای خطرات زیادی است از جمله:\nدر میان بیمارانی که پروتز سینه انجام داده اند، 46 درصد از زنان با پروتز سیلیکونی و 21 درصد از افرادی که پروتز سالینی داشتند، در طی 3 سال حداقل یک عمل جراحی اضافی داشتند.\nهشت درصد از زنان مبتلا به پروتز سالینی و 25 درصد از افرادی که پروتز سیلیکونی داشتند اقدام به برداشتن پروتزها کرده اند.\nتقریبا 50 درصد از افرادی که عمل زیبایی پروتز سینه را انجام داده اند، عوارضی مانند درد، سفت شدن، عفونت و یا نیاز به جراحی اضافی را تجربه می کنند.\nبرخی از خطرات و عوارض مرتبط با افزایش سینه عبارتند از:\nاحساس درد در سینه، نوک پستان یا هر دو که ممکن است به طور موقت تغییر کند\nخراب شدن یا نشت از پروتز\nانقباض کپسولی که می تواند شکل پروتز را تغییر داده و درد ایجاد کند.\nزخم ها ممکن است قرمز، ضخیم و دردناک باشد. گاهی اوقات آنها نیاز به جراحی بیشتری دارند.\nاداره غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تحقیقاتی را انجام داده است که زنانی که پروتز سینه پر شده با آب نمک و سیلیکون را دارند خطر ابتلا به سرطان لنفوم را دارند.\nدر استرالیا 46 مورد سرطان ناشی از پروتز سینه گزارش شده است که از این تعداد 3 مورد به مرگ و میر منجر شده است. این مورد نشان می دهد که از هر ده هزار زن یک نفر بر اثر پروتز سینه به سرطان سینه مبتلا می شود.\nنگرانی هایی مبنی بر اینکه پروتز سینه ممکن است بر توانایی های زنان برای شیردهی تاثیر بگذارد وجود دارد. موسسه پزشکی (IOM) معتقد است که زنان دارای پروتز سینه سه برابر بیشتر از زنان دیگر دارای شیر ناکافی هستند.\nبرخی از نوزادانی که مادران آن ها دارای پروتز سینه بودند دارای میزان بالای سم در خون خود بودند.\nبرچسب ها: پروتز سینه سرطان سینه


مدل های میز جلو مبلی | شیک ترین مدل های میز جلو مبلی با قیمت مناسب\nنویسنده مدیر 0 نظر 35 بازدید مجله دکوراسیون پامیکس\nشیک ترین مدل های میز جلو مبلی کدامند ؟ کدام یک از نظر جنس و طرح بهتر است ؟\nمیزهای جلو مبلی بسیار پرطرفدار هستند شما با دیدن یک میز جلو مبلی جدید شاید برای خرید آن سردرگم شده باشید. در این مقاله به شما کمک می‌کنیم با میز جلو مبلی جدید که به بازار عرضه شده است، آشنا شوید. بهتر است که شما با انواع شیک ترین مدل های میز جلو مبلی آشنا شوید و از قابلیت های آن به طور کامل استفاده کنید.\nمیزهای جلو مبلی در مدل‌های متفاوت و جنس‌ها و طرح‌های متفاوت در بازار موجود می‌باشند. انتخاب بهترین میز جلو مبلی می‌تواند تاثیر زیادی بر زیبایی منزل شما داشته باشد. از نظر طرح و رنگ نیز با انواع میز جلو مبلی آشنا شوید.\nانواع مدل های میز جلو مبلی:\nاین میزها را بر اساس محل قرار گیری و نوع استفاده از آن‌ها دسته بندی می‌کنند. در این مقاله بهترین مدل‌ها و طرح‌های میز جلو مبلی را به شما معرفی می‌کنیم. از آن جایی که در اکثر منازل شاهد کمبود فضا می‌باشیم ، بهتر است از میز جلو مبلی با طرح‌های خاص و جذاب و منحصر به فرد استفاده نماییم.\nاین نوع میزها برای پذیرایی از مهمان‌های شما بسیار مناسب هستند. به همین دلیل می‌توانند به خوبی فضای منزل شما را به خوبی تحت تاثیر قرار دهند. این میزها با طراحی و شکل‌های خاص می توانند بر زیبایی دکوراسیون منزل تاثیر زیادی بگذارند. شما با خرید میز جلو مبلی به صورت عمده می توانید دکوراسیونی متفاوت برای منزل خود به وجود آورید.\nاین میزها می‌توانند در هر فضایی مورد استفاده قرار بگیرند و طرح‌های مختلفی دارند و با سبک‌های مختلف ست می‌شوند . بعضی از این میزها هم هستند که از جنس فلز و استیل ساخته می‌شوند و خیلی سبک و کم جا هستند. برای همین به آنها میز عسلی نیز گفته می‌شود.\nمیزهای جلومبلی ساده و لوکس\nاین میزها را با مدل‌های مختلفی می‌توان انتخاب کرد و یک نوع میز جلو مبلی لوکس هستند و با هر دکوراسیونی ست می‌شوند. امروزه استفاده از این میزها بسیار رایج شده است و در هر فضایی مورد استفاده قرار می‌گیرند.\nانتخاب رنگ مناسب ، در کنار ابعاد مناسب می‌تواند تاثیر زیادی روی زیبایی این میز داشته باشد. یکی از مهم‌ترین نکاتی که در هنگام خرید میز جلو مبلی باید به آن دقت کنید، رنگ آن است. انتخاب رنگ میز جلو مبلی می‌تواند در زیبایی کلی دکوراسیون منزل موثر باشد.\nمیز جلو مبلی با رنگ‌های مختلف می‌تواند به دکوراسیون منزل زیبایی دو چندان بدهد . پس بهتر است برای انتخاب رنگ میز جلو مبلی منزل به چند مورد توجه کنید. یکی از نکاتی که هنگام خرید میز جلو مبلی باید به آن توجه کنید، رنگ مبلمان است . در واقع رنگ آن تاثیری مستقیم روی زیبایی میز دارد . به همین دلیل باید دقت کنید که مبلمان شما کدام رنگ هستند.\nبسیاری از مردم ترجیح می‌دهند از میزهای عسلی برای استفاده در کنار پنجره استفاده کنند. البته این میزها علاوه بر زیبایی ، دارای استحکام و دوام بالایی نیز هستند. برخی افراد ترجیح می‌دهند تا از میزهای کنار مبلی برای پذیرایی از مهمان‌ها استفاده کنند.\nاین میزها را می‌توان در اشکال و ابعاد مختلفی طراحی کرد. میز جلو مبلی یا میز عسلی از جمله وسایل ضروری هر فضای منزل به شمار می‌آید. این میزها گاهی در کنار تخت خواب قرار می‌گیرند تا در هنگام خواب افراد به راحتی بتوانند استراحت کنند.\nمیز جلومبلی پذیرایی به صورت کلاسیک و یا مدرن ساخته می‌شود. به همین دلیل میزهای پذیرایی کلاسیک از زیبایی خاص و خاص برخوردار هستند. اما برای خرید میز جلومبلی مدرن باید به سراغ میزهای جلومبلی کلاسیک بروید. این میزها بیشتر در سالن‌های پذیرایی بزرگ استفاده می‌شوند.\nمیز جلومبلی کلاسیک و مدرن\nیکی از شیک ترین مدل های میز جلو مبلی، میز جلومبلی کلاسیک معروف است. میز جلومبلی مدرن در مدل‌های مختلفی در بازار موجود است. میز جلومبلی مدرن با طرح‌های زیبا و لوکس ساخته می شوند.\nاین میزها برای پذیرایی و یا استفاده در مهمانی‌ها بسیار مناسب هستند. هر کدام در موقیت‌های گوناگون می‌توانند مورد استفاده قرار بگیرند.\nبهتر است که با شیک ترین مدل های میز جلو مبلی آشنا شوید و از قابلیت‌های هر کدام برخوردار شوید. در این صورت می‌توانید به بهترین روش به اهداف خود دست پیدا کنید. این میزها امروزه با توجه به ویژگی‌ها و قابلیت‌های زیاد می‌توانند مورد استفاده قرار بگیرند. بهتر است که در انتخاب آن‌ها ، به موارد مطرح شده توجه زیادی داشته باشید.\nشما عزیزان برای خرید هر نوع مدل دلخواه از میزهای جلو مبلی می توانید با کارشناسان مجموعه پامیکس در ارتباط باشید و سفارشات خود را ثبت نمایید.


قیمت خرید شکلات خارجی ارزان در سراسر کشور - خانه شکلات\nخانه / شکلات خارجی / قیمت خرید شکلات خارجی ارزان در سراسر کشور\nadmin شکلات خارجی دیدگاه‌ها برای قیمت خرید شکلات خارجی ارزان در سراسر کشور بسته هستند 225 بازدید\nشکلات خارجی ارزان قیمت در سراسر کشور را به صورت خریسد اینترنتی می توان ثبت سفارش و خرید کرد.\nانواع شکلات های خارجی در بازارهای شهرهای مختلف داخلی بسیار پر فروش هستند. همانطور که می دانید شکلات های خارجی دارای قیمت های فروش متفاوتی با نمونه های داخلی هستند چون هزینه های تولیدی یکسانی ندارند.\nقيمت خريد شکلات خارجی در فروشگاه های پخش و فروش عمده و همچنین فروشگلاه های اینترنتی به صرفه تر است چون امکان عرضه مستقیم دارند. شکلات های خارجی مرغوب و باکیفیت را می توان در فروش آنلاین با قیمت های ارزان تری نسبت به خرید حضوری تهیه کرد.\nخرید انواع شکلات تلخ خارجی در فروشگاه های عرضه کننده شکلات به دو صورت:\nامکان پذیر می باشد. شکلاتهای تلخ یکی از نمونه هایی است که امروزه در بازارهای فروش دنیا طرفداران زیادی دارد چون علاوه بر طعم و کزه بی نظیری که دارند برای لاغری و سلامت چسمی و روانی افراد بسیار مفید است. شکلات تلخ خارجی اصل و با کیفیت از بهترین نمونه های مرغوب عرضه شده در بازارهای فروش است و مشتریان می توانند آن را در تنوع بالایی خریداری کنند.\nبرندهای متنوعی از انواع شکلات های تلخ ایرانی و خارجی وارد بازارهای فروش می شوند که هر یک کیفیت و مدل خاصی از شکلات را به مشتریان خود عرضه می نمایند.. با استفاده از خرید عمده و کیلویی که در فروشگاه های پخش صورت می گیرد، خریداران عمده می توانند بهره مند شده تا محصولات مورد نیاز خود را با قیمت های مناسب تر تهیه و خریداری نمایند. برنامه حراج شکلات خارجی در نمایندگی های پخش و فروش یکی دیگر از راه های تهیه این شکلات های مفید در بازار است. در حراجی ها قیمت های فروش انواع شکلات خارجی با بیشترین تخفیف های فروش تعیین و صورت می گیرد.\nبرای اطلاع از آخرین قیمت حراج های انواع شکلات تلخ خارجی بهترین منیع سایت ها و فروشگاه های اینترنتی هستند.\nفروش انواع برندهای شکلات کادویی خارجی\nفروش انواع یرندهای شکلات کادویی خارجی با قیمت های ارزان و مناسب از طریق فروشگاه ها و سایتهای اینترنتی برای مشتریان انجام می شود. فروشگاه های اینترنتی یکی از مراکز مهم عرضه و فروش انواع خوراکی مانند شکلات، تافی در بازار هستند. فروشگاه های اینترنتی به دلیل روش عرضه مستقیم از مراکز تولیدی و وارداتی دارند دارای قیمت های فروش ارزان و مناسب تری نسبت به دیگر روشهای خرید حضوری هستند، در کنار همه این مزایا، فروشگاه های اینترنتی محصولات متنوعی را در اختیار خریداران خود قرار می دهند.\nمشتریانی که از طریق خرید حضوری قادر به تهیه انواع شکلات های کادویی مورد نظر خود نیستند می توانند از وب سایت های فروش آنلاین برای تهیه این نمونه ها اقدام کنند. شکلات های خارجی که توسط شرکت های بازرگانی وارد بازارهای فروش کشور می شوند نیز از طریق آنلاین عرضه و به فروش می رسند.\nشکلات های کادویی یکی از تولیدات پرطرفدار بازار فروش محصولات خوراکی هستند ،، زسیرا ماربرد بسیار برای مناسبهای مختلف دارند و همین که جذاب و شکیل می باشند.\nقیمت انواع شکلات های کادویی خارجی بسیار متنوع می باشد و این بستگی به عوامل مختلفی دارد . قیمت شکلات کادویی ایرانی با نمونه های خارجی متفاوت است.\nخریدار بهترین شکلات کاکائویی\nخریدار بهترین شکلات کاکائویی به دنبال تهیه انواعی از شکلات هایی است . این خریدار در خرید خود به موارد مختلفی توجه می نماید که برخی از آنها عبارتند از :\nرنگ شکل شکلات\nاندازه و سایز شکلات\nقیمت فروش شکلات\nانواع شکلات های کاکائویی جزو پر طرفدارترین شکلات های تولیدی در بازارهای داخلی و خارجی هستند. در رماکز تولیدی این محصول با تنوع زیادی تولید و به بازارهای داخلی و خارجی عرضه می شود تا تمامی مشتریان بتوانند شکلات های دلخواه خود با توجه به سلیقه و بودجه خود تهیه نمایند .\nامروزه شکلات های کاکائویی در انواع طعم و مزه عرضه می شوند و این برای مشتریان موضوع جذاب و خوشایندی است که بتوانند برای خود شکلات های کاکائویی با تنوع طعم خریداری نمایند.\nنمایندگی های فروش شکلات با ایجاد غرفه نمایش و فروش شکلات فرصت بسیار خوبی را برای دوستداران و خریداران فراهم م ی نمایند تا بتوانند حدیدترین و متنوع ترین تولیدات این دسته از محصولات فوق العاده خوشمزه را با قیمت های ارزان و نمناسب تهیه کنند. عرضه و فروش عمده شکلات برای تمامی خریداران می تواند بسیار به صرفه و اقتصادی باشد.\nبرترین فروشنده انواع شکلات خارجی اصل در تهران\nبرترین فروشنده انواع شکلات خارجی اصل در تهران، نمایندگی های فروش هستند. تهران به عنوان یکی از قدیمی ترین و مهمترین مراکز فروش انواع شکلات ایرانی و خارجی است. بسیاری از شکلات های عرضه شده در فروشگاه های شهرهای مختلف کشور از طریق شرکت های پخش موجود در تهران تهیه می شوند. همانطور که می دانید شکلات های خارجی سهم قابل توجهی از بازارهای فروش دارند و خریداران زیادی طرفدار این نوع از شکلات ها هستند.\nشکلات های خارجی اصل و مرغوب را می توان از نمایندگی های فروش تهران با اطمینان بالایی خریداری کرد. خریدارانی که به تهران دسترسی ندارند اما به دنبال تهیه شکلات های با کیفیت هستند می توانند با مراجعه به فروشگاه های اینترنتی خرید خود را انجام دهند و مرغوب ترین شکلات های خارجی عرضه شده در تهران را با هزینه های مناسب تهیه کنند. وارد کنندگان شکلات خارجی امکان فروش مستقیم را برای مشتریان خود دارد تا قیمت های فروش برای آن ها به صرفه و مناسب باشد. قیمت انواع شکلات کاکائویی و یا میوه ای، از طریق بورس شکلات خارجی تهران در اختیار خریداران قرار می گیرد.\nفروشگاه شکلات خارجی با بسته بندی های جذاب و متنوع\nفروشگاه شکلات خارجی با بسته بندی های جذاب و متنوع، در شهرهای مختلف کشور موجود است. انواع شکلات های خارجی را می توان در سوپرمارکت ها و فروشگاه های عرضه کننده تنقلات تهیه و خریداری کرد.\nیکی از موضوعات جذاب و مهم در بازارهای فروش شکلات، نحوه بسته بندی این محصول است. نوع بسته بندی های شکلات های تولید شده عامل مهم و موثری در انتخاب و خرید مشتریان است. خریداران ترجیح می دهند شکلات هایی را خریداری کنند که دارای بسته بندی های شیک و زیبایی هستند.\nانواع بسته بندی های جدید و شکیل شکلات های ایرانی و خارجی در فروشگاه های اینترنتی و نمایندگی های فروش با وضوح بهتر قابل مشاهده هستند و مشتریان با این تنوع بالا انتخاب بهتر و راحت تری را تجربه خواهند کرد. بهترین مارک و برند شکلات در بسته بندی های زیبا را می توان از طریق سفارش عمده و با قیمت های ارزان تری تهیه و خریداری نمود.\nقیمت انواع شکلات خارجی کادویی در بازار ایران\nانواع شکلات خارجی کادویی در بازارهای ایرانی با قیمت و نرخ های متنوعی وجود دارد . عوامل زیادی در تعیین قیمت این دسته از محصولات دخالت دارند که برخی از آنها عبارتند از :\nکیفیت و نوع شکلات\nبرندهای معتبر تولیدی شکلات، مشتریان و طرفداران زیادی در بازارهای فروش دارند و البته با قیمت های بالاتری عرضه و به فروش می رسند\nشکلات های خارجی در مراکز تولیدی و کارخانجات کشورهای مختلف و با کیفیت های متنوعی تولید می شوند به همین دلیل با قیمت های فروش متفاوتی نیز به بازارهای فروش سراسر دنیا عرضه می شوند. شکلات های کادویی خارجی یکی از تولیدات پرطرفدار این محصول در بازارهای کشور ما هستند که مشتریان آن ها را برای انواع مناسبت ها و مراسم ها انتخاب می نمایند.\nبرند های معتبر شکلات تلخ ۱۰۰ درصد خارجی\nآشنایی با برند های معتبر شکلات تلخ ۱۰۰ درصد خارجی، برای مشتریانی که علاقه مند به این دسته از تولیدات هستند با جستجو در اینترنت و سایت های فروش ممکن است. انواع مختلفی از شکلات تلخ در کارخانه های دنیا تولید و عرضه می شود. این شکلات ها همانند دگر تولیدات در بسته بندی های متنوعی از نظر شکل و وزن وارد بازار مصرف می شود تا خریداران بر اساس میزان و نوع نیاز خود قارد به تهیه و مصرف باشند .\nانواع شکلات تلخ مورد توجه بسایری از مصرف کنندگان می باشد . این دسته از محصولات به دلیل ارزش بالایی که در سلامتی و تناسب اندام دارند از بازار فروش خوبی برخودار هستند. آنچه که در رابطه با این دسته از تولیدات از اهمیت زیادی برخودار است اصل و کیفیت محصول می باشد . در بین تمام مراکز تولیدی دنیا ، تنها چند مورد قادر هستند انواع شکلات تلخ ۱۰۰ درصد را تهیه و وارد بازار دنیا نمایند که از این موارد انواع شکلات تلخ ۱۰۰ درصدی که وارد ایران می شود مروبط به انواع شکلات تلخ لینت سوئیس می باشد .\nصادرات انواع شکلات خارجی به کشورهای همسایه\nصادرات انواع شکلات خارجی به کشورهای همسایه توسط شرکت های بازرگانی انجام می شود. شکلات یکی از پرطرفدارترین و خوشمزه ترین تنقلات در بین مرودم تمام کشورها می باشد .\nشکلات ها با درصدهای مختلفی از شیرینی تولید می شوند که شکلات تلخ کم شیرین ترین نمونه این محصول است. به دلیل طرفداران زیادی که در تمامی کشورها دارد دارای بازارهای تجاری بزرگی در جهان است و خرید و فروش آن بین کشورهای مختلف درآمد سرشاری را به همراه دارد.\nشکلات تلخ و دیگر انواع تولیدات این گروه از محصولات به کشورهای مختلف همسایه ارسال می شوند، این دسته از تولیدات علاوه بر بازار های خارجی، در بازارهای داخلی شهرهای مختلف هستند که به صورت عمده و بسته بندی شده و فله عرضه می شوند. قیمت فروش عمده انواع شکلات تلخ فله ای و دیگر شکلات های دیگر بسیار مناسب و ارزان تر از خرید خرده این محصول است.\nهر سال میزان تقاضای خرید از سوی کشورهای آسیایی برای صادرات شکلات به این کشورها به صورت گسترده در حال افزایش می باشد.\nگروه تامین کننده شکلات خارجی درجه یک\nگروه تامین کننده انواع شکلات خارجی درجه یک، شرکتهای بازرگانی وارد کننده هستند. شکلات خارجی در انواع طعم ها عرضه می شود و روز به روز طرفداران و مشتریان آن در حال افزایش می باشد. شکلات های تلخ خارجی از بهترین و پرفروش ترین تنقلات وارداتی به کشور هستند که به صورت فله و یا بسته بندی شده وارد بازار می شوند. فروش شکلات تلخ کیلویی با قیمتهای ارزان صورت می گیرد. قیمت فروش انواع شکلات کیلویی در فروش آنلاین نیز در اختیار مشتریان قرار دارد. فقط کافی است، خرید از مراکز فروش اینترنتی علاوه به آسانی خرید می تواند مشتریان را با تنوع محصولات شگفت زده کرده و خریدی به صرفه را به همراه داشته باشد.\nپخش شکلات تلخ خارجی در سراسر کشور\nپخش عمده انواع شکلات تلخ خارجی در سراسر کشور به منظور تامین نیاز تمامی خریداران در شهرهای کشور صورت می گیرد. انواع شکلات تلخ می تواند برای مصارف مختلف پذیرایی و صنعتی مورد استفاده قرار گیرد. آن چه در رابطه با این نوع از شکلات از اهمیت ویژه ای برخودار است خواص بی نظیر این ماده خوراکی است . امروزه با تخقیقات علمی برخی از خواص بی نظیر این نوع از شکلات بر همگان روشن شده است که برخی از آنها عبارتند از :\nبا مصرف به موقع و به اندازه شکلات تلخ در کنار بهره مندی از طعم و مزه آن می توان از خواص آن برای سلامت جسمی و روانی بهره مند شد. بورس شکلات خارجی تهران یکی از مراکز عمده و اصلی عرضه کننده انواع شکلات تلخ در کشور است. نمایندگی های فروش معتبر برای خرید انواع شکلات تلخ ۱۰۰ درصد بهترین و معتبر رتین مکان هستند و خریداران به راحتی می توانند انواع شکلات تلخ مورد نیاز خود را به صورت عمده و با قیمت مناسب خریداری نمایند.\nنمایندگی شکلات خارجی مرغوب و اصل\nنمایندگی های عرضه کننده شکلات های خارجی مرغوب و اصل به صورت حضوری و غیر حضوری در اختیار مردم هستند. شکلات مرغوب و اصل از نظر مشتریان نمونه هایی هستند که از نظر کیفیتی مناسب و قیمتی به صرفه باشند. خرید شکلات خارجی ارزان اصل و خرید شکلات کاکائویی از طریق نمایندگی های فروش در سراسر کشور، برای خرید یک محصول با کیفیت همراه با قیمت مناسب انتخاب مناسبی است.\nبرای اطلاع از قیمت خرید انواع شکلات خارجی ارزان در سراسر کشور بهترین راه استفاده از سایت های فروش آنلاین می باشد . این سایت ها، قیمت انواع شکلات خارجی کادویی، کیلویی و فله را در اختیار خریداران سراسر کشور قرار می دهند.\nخریداران عمده سراسر کشور می توانند از طریق بازار فروش اینترنتی بهسانا ، علاوه بر آشنایی با انواع شکلات خارجی و ایرانی، قیمت انواع این شکلات ها به همراه قیمت انواع تافی و دراژه را مطلاع شده و از نحوه ثبت سفارش و خرید اطلاعات تکیملی را کسب نمایند.\nبرچسبخرید شکلات ارزان خرید شکلات خارجی شکلات خارجی ارزان قیمت خرید شکلات قیمت شکلات خارجی قیمت شکلات در کشور\nقبلی کارخانه تولیدی تافی ساده سالو\nبعد صادرات انواع شکلات ایرانی به کشورهای حاشیه خلیج فارس\nفروش عمده شکلات خارجی اصل و با کیفیت از طریق این فروشگاه و سایت اینترنتی …