تور پاتایا - تورهای تایلند + ویزای تایلند و اطلاعات هتل | آسمان پرستاره پرشیا\nخانه - تور پاتایا\nنرخ بلیط + 1700 یورو\nتور سیشل 98\nتفریحگاه های معروف و جهانی و جایی که فعالیت هیچگونه توقفی ندارد.از لحظات زیبای خود در این مکان برای ورزش و تفریح لذت ببرید.پاتایا یک پدیده است .روستای ماهگیری که به یک مکان بین المللی تبدیل شده است. پاتایا در 150 کیلومتری جنوب شرقی بانکوک واقع شده است و در مجاورت خلیج و ساحل قرار گرفته است. پاتایا سه دهه پذیرایی توریستهای بین المللی بوده است و امروز به ساحل خاص و نمای شهری خود می بالد.این مکان راهی به جاذبه های پاتایا دارد. درحالیکه دیگر سواحل تنها از مناظر طبیعی برخوردار هستند. پاتایا سعی در ارائه تمام امکانات برای همگان را دارد. از الویتهای این مکان ساحل باشکوه ،مهیا کردن تمام وسایل رفاهی به منظور خلاقیت،تفریح و گشت و گذار می باشد.\nسواحل و جزیره تور پاتایا\nساحل پاتایا،آمفوبنک لامونگ است که با یک جاده درجنگل های استوایی همجوار است.در قسمت شمالی این ساحل خلوت،سکوت خاصی حکم فرماست و مکانی عالی برای شنا کردن،استراحت و ورزش متعدد و متنوع آبی مهیا است.قسمت های مرکزی و جنوبی نیز مملو از هتل،رستوران،فروشگاهای سوغاتی،کلوپ های شبانه و دیگر مکان های تفریحی می باشد.\nساحلی است به طول 6 کیلومتر که در بالای پاتایا قرار گرفته است وتوجه موج سواران و ورزشکاران آبی را به خود جلب می کند.این ساحل از ساحل پاتایا آرامتر و ساکت تر است. هتل ها و دیگر مکان های آسایش و استراحت در طول ساحل قرار گرفته اند.\nهات ونگ فراچان\nاین ساحل از یک کیلومتری که در شمال خلیج پاتایا قرار گرفته است دارای ورودی مشترک با هتل مرکزی ونگ آمات می باشد.این مکان آرام محیطی خوب برای شنا کردن و استراحت است.\nدر 8 کیلومتری پایاتا قرار دارد و ظرف 45 دقیقه با کشتی یا 15 دقیقه با قایق سرعتی به آنجا خواهید رسید. مساحت این جزیره 2 کیلومتر در 5کیلومتر است و دارای چندین ساحل شنی سفید مانند:هات تاوان، هات لائم تیان و هات تنگ لانگ می باشد که آخرین آن دارای تپه های مرجانی است. توریستها می توانند به شنای آبی بپردازید و از طریق قایق های کف شیشه ای از مناظر مرجانی لذت ببرند. سفر به این مکان 45 دقیقه از اسکله جنوب پاتایا به طول می انجامد و حرکتها همه روزه از 7 صبح تا 6 بعد از ظهر انجام می پذیرد.ساعت برگشت از کولن 30/6 صبح تا 6 بعداز ظهر می باشد کشتی های تفریحی به همراه ناهار نیز مهیا شده اند.\nدر 10 کیلومتری غرب پایاتا و در فاصله 600 متری کولن، این جزیره کوچک با ساحل شنی واقع شده است. امکان اقامت شبانه نیز در این جزیره وجود دارد.\nاین جزیره در فاصله 14 کیلومتری پایاتا و 7 کیلومتری غرب پایاتا و 7 کیلومتری کولن با ساحلی زیبا وشنی سفید قرار گرفته است.این جزیره که تحت نظر نیروی دریائی سلطنتی تایلند مرجانی شگفت در پایاتا می باشد.دسترسی به مرکز توریست واقع در هتل لاج مرکز پایاتا نیز بسیار آسان است.\nدنیای زیرآب پاتایا\nاین آکواریوم که در جاده سوخومویت واقع شده است منظره ای به زندگی دریائی باز می کند. این آکواریوم مدرن باتونلی اکرلیکی 100 متری این مکان را به باز دیدکنندگان می دهد تا از میان محیطی دریایی مملو از گو نه های دریایی مانند پرتو ماهی،دورگه ها بین کوسه و پرتو ماهی گزنده قدم زنان عبورکنند واز میان شیشه ای شفاف تجربه ای منحصر به فرد داشته باشند. در آینده نزدیک نمایش دلفین ها نیز در این مکان راه اندازی خواهد شد.\nدرچهار کیلومتری جنوب پاتایا در جاده سو خومویت واقع شده است که به شما امکان رودررویی با موجودات کهن 200 میلیون ساله همچون تیرانورروس رکس،ولوسی رپکتور و پیینوزاوس را می دهد. در اینجا شما در میان دایناسورها چرخ می زنید و برای شما تصورزمین درعصر دایناسورها پیش می آید.\nکوهستان حکاکی شده تصویر بودا خوچی چن\nاین صخره که با برگ طلایی خاتم کاری (تزئین) در لحظه نشستن بودا سوخوتای لانا تزئین شده است به عنوان یادبود پنجاهمین سالگرد به تخت رسیدن پادشاه، در نظر گرفته شده است. این صخره 130 متری شاهانه دارای عبارت: شاهنشاهی، بودا بسیار با فضیلت و با شکوه و دانای کل است. در اطراف این صخره گل و گیاه و پاویون هایی برای استراحت وجود دارد. دقیقا در مقابل چهره تصویر شده در صخره، مقبره ها،باغ و استخرهایی با گلهای فراوان قرار دارند.\nاین تپه کوچک که به خائوفرابت نیز مشهور است دارای قله ای است که با آسفالت پوشیده شده است و مناظر شهر و بندر پاتایا را قابل ملاحظه می سازد. این مکان پیشرفته کرده است و هم اکنون ایستگاه رادیو 5 سوتور می باشد که مجسمه کو مولانگ چامفون پدر نیروی دریایی سلطنتی تایلند نیز آنجا قرار دارد. تصویر بودا هم در فراز تپه قرار گرفته است.\nاین پارک که در جاده فراتامناک درپایین خائو پا تا یا قرار گرفته، به منظور بزرگداشت شصتمین سالگرد تولد در تاریخ 5 دسامبر 1987 منظور گردیده است. باغها دارای چندین نوع گیاه و گل می باشد. این پارک همچنین امکاناتی برای تمرین و پیاده روی را نیز فراهم کرده است.\nپارک سنگی میلیون ساله و مزرعه کروکودیل\nاین مکان،جاذبه ای عمومی برای مردم تایلند و بازدید کنندگان می باشد. این مجموعه دارای باغها و جنگل های صخره ای و جنگل های گیاهی دارای گیاهان نادر با عمری بالای یک میلیون سال و گونه های تایلندی،به علاوه اسب های کوتوله،شترمرغ،استخر کوروکودیل،شعبده بازی و حرکات حیوانات می باشد. ساعت بازدید همه روزه از 8 صبح تا 6:30 بعد از ظهر همراه با 63 نمایش کوروکودیل از ساعت 10 صبح تا 5 بعد از ظهر میباشد.\nاین شهر مینیاتوری در سمت چپ در 143 کیلومتری جاده سوخومویت قبل از شهر پاتایا قرار گرفته است. مدل های ساخته شده در مقیاس 1 به 25 مکان هایی برای عبادت، بقای کهن و مناظر معروف در تایلند و خارج را پوشش میدهند. این محل همه روزه از ساعت 7 بعد از ظهر تا 10 شب باز میباشد.\nروستای فیل پاتایا\nاین روستا در جاده ی سوخومویت خارج از بزرگراه شماره 3 در 146 کیلومتری واقع شده است و به زندگی کاری فیل ها و فیل بانان میپردازد . بازدید کنندگان میتوانند از فیل سواری لذت ببرند. هر روز نمایش های کاری و بازی فیل ها و نمایش مبارزه فیل ها ساعت 2:30 برگزار میشود. این مکان همه روزه از ساعت 8:30 صبح تا 7 شب پذیرای مهمانان خواهد بود .\nموزه هنری بطری\nاین موزه در 146 کیلومتری در جاده سوخومویت واقع شده است و به نمایش هنرمندی روی شیشه های بطری می پردازد. این نمایشگاه محل نمایش خلاقیتهای و ابتکارات سنگ تراش هلندی، پیتر بدلیس می باشد. او با به هم چسباندن تعداد زیاد تکه های ظریف در کنار هم و قرار دادن آنها بر روی بطری شیشه ای این آثار را خلق می کند.\nاین مرکز سرگرمی در هات جمتین شامل پارک بزرگ آبی،سرسره و سبد بزرگ بسکتبال دستگاهی سر به آسمان کشیده شده و دیگر تفریحات می باشد. در این پارک یک برج با رستوران گردان وجود دارد که نمایی وسیع از منطقه را نشان می دهد.\nساختن این ساختمان که در ساحل لائم راچاوت در جاده ناکلوا در شمال پاتایا واقع شده است، در سال 1981 توسط لک ویریافان،موسس شهر قدیمی ساموت پراکان شروع شده و امروز دارای ابعاد بسیار بزرگی است .این بنا تماما از چوب ساخته شده و دارای کنده کاری های معماری می باشد. دراین بنا موفقیت های انسان با حقایق فلسفی و مذهبی بیان شده است.\nاین تئاترهمچون تئاتر باغ سلطنتی به نمایش حرکات تجربه زندگی واقعی از طریق پرده های دارای تکنولوژی می پردازد.\nموزه باور می کنی یانه ریپلی\nاین موزه واقع در باغ سلطنتی ودر کنار پاتایا قرار دارد و دارای مجموعه هایی از 300 شئی عجیب و غریب از سراسر دنیا می باشد که همه روزه از ساعت 11 صبح تا 11 شب پذیرایی مهمانان خواهد بود.\nاین مکان در سوی چایا فروئیک خارج از بزرگراه شماره 3 در151 کیلومتری قرار گرفته است. این مرکز محل نمایش چگونگی آموزش میمون ها جهت چیدن نارگیل و انجام وظایف آنها می باشد. در این محل نمایش جنگ خروس و نمایش مار نیز وجود دارد .\nاین مزرعه در 7 کیلومتری تامبون با وسعت (1/61)واقع شده و دارای مزارع وسیع ارکیده می باشد. بازدید کنندگان می توانند انواع گیاه را که این مکان خریداری کنند یا آنها را بچینند.\nکلوپ نعل اسب\nدر 10 کیلومتری خارج از جاده سوخومویت این کلوپ اسب سواری به ارائه خدمات درهرمقطع توانایی و مهارت می پردازد. فعالیتهای موجود در این کلوپ عبارتند از چوگان ،گشت وگذار با اسب و نمایش سوار کاری .\nپارک سه پادشاهی\nاین پارک در نزدیکی کلوپ در نزدیکی اسب سواری دارای چندین ساختمان به سبک چینی و لوازم هنری می باشد\nوات یان سانگوارارام\nدر15 کیلومتری جنوب پاتایا در سمت چپ جاده سوخومویت در کیلومتر 160 واقع شده و برای بزرگداشت ابر مرد درسال 1976 در نظر گرفته شده است و سپس در اختیار پادشاه بزرگ قرار داده شد. این مکان نماد معماری مذهبی – مدرن تایلند به حساب می آید. زمین های به شکل پارک این محل،دارای طراحی های ملل مختلف می باشد.\nروستای نانگ نوچ\nدر حدود 18 کیلومتری پاتایا (راه پاتایا _ساتاهیپ)، در سمت چپ جاده سوخومویت در کیلومتر163 واقع شده است. سوان نانک نوچ پارکی است به سبک معمولی تایلند با جنگلهای استوایی، نمایش های فرهنگی و نمایش های فیل که همه روزه از ساعت 8 صبح تا 6 بعدازظهر پذیرای میهمانان خواهد بود.\nوقایع مهم فستیوال موزیک پاتایا\nدر ماه مارچ در طول ساحل پاتایا برگزار می شود که شامل فستیوال خیابان گردی برای سه روز و دوشب و کنسرت رایگان سه طبقه ای طبقه قرمز برای موسیقی، طبقه سبز برای و طبقه آبی برای سبک هندی، از ساعت 6 بعداز ظهر تا نیمه شب می باشد.\nجشن ون لای\nاین گونه سونگ کران نام دارد و تحویل سال جدید تایلند می باشد همزمان با فستیوال پاتایا در اواسط آوریل برگزار می شود. رویدادهایی همچون نمایش قایق، ورزشهای آبی و ساختن قلعه باشن از اعمال سرگرمی های در این رویداد می باشد.\nدر ماه جولای برگزار می شود و مجموعه ای چندتایی از دوندگان داخلی و خارجی را به خود جذب می کند.\nروز لوی کراتونگ\nاین روز یکی از معروف ترین جشن های برگزار شده در تایلند می باشد که معمولا در زمان ماه کامل در دوازدهم ماه لونار واقع میشود (نوامبر) لوی به معنی قایق و کراتونگ گلدانی است به شکل کاهو که از برگ موز ساخته می شود. این فستیوال ریشه ای برهمایی دارد و برای تقدیس و تعظیم الهه آب برگزار می شده است. این اعتقاد وجود دارد که کراتونگ گناه و بدشانسی را از بین می برد و آرزوها در سال جدید به واسطه شروع زود هنگام صورت می گیرند.\nدسترسی به پایاتا\nفاصله پاتایا با بانکوک یک ساعت و نیم رانندگی است و از طریق بزرگراه بانپ ناترات یاراه جدیدتر و سریع تر بانکوک چون بوری میسر خواهد بود.\nمسافرت 5/2 ساعته با اتوبوس از ترمینال شرقی بانکوک میسر می باشد. اتوبوس های دارای تهویه هوا همه روزه هر 40 دقیقه از ساعت 5 صبح تا 11 شب از ترمینال حرکت می کنند.\nتعداد محدودی از بازدیدکنندگان پاتایا اطلاعات دارند که این شهر دارای ایستگاه راه آهن می باشد.\nاکثر توریست ها نمی دانند که استراحتگاه دارای فرودگاه یوتاپو در ساتاهیپ می باشد. در حال حاضر تنها پروازهای برنامه ریزی شده توسط خطوط هوایی بانکوک صورت می گیرد و مسیر پرواز هم از بانکوک به کوسامویی و بالعکس می باشد.\nاستراحتگاه و هتل های تور پاتایا\nپاتایا دارای اقامتگاه های متنوعی از لوکس گرفته تا خانه های ییلاقی می باشد. لیست این اماکن را می توان از چن بوری یافت.\nمرکز اصلی خرید پاتایا جنوبی واقع شده که همجوار دوم پاتایا است. بهترین خریدها شامل سوغاتی،جواهر و الماس،ابریشم،کتان،صنایع دستی و پوشاک دست دوز می باشد.\nجاذبه های شهر و تور پاتایا\nوات یای اینتر ارام\nاین بقعه در زمان آیوت ها به این سبک منحصر به فرد ساخته شده و از سالن هماهنگی و سالن ایماژ با پی های مخروطی و درهای چوبی کنده کاری شده در مونداپ که تا ردپای مقدس بودا نمایان است،برخوردار است. در زمان پادشاه رامای سوم سالن آبوسوت مورد مرمت قرار گرفت و از شیشه برای تزئین پنجره ها استفاده شد. دیوارها هر ساله مرمت می شده اند. در مقابل بقعه ،مجسمه پادشاه تکسین بزرگ قرار گرفته است. گفته می شود که پادشاه برای ترتیب دادن بنیان خود در سال 1767(سقوط آیوت هایا)دراین مکان ایستاده است .\nانگ سیلا که در 5 کیلومتری چون بوری واقع شده، روستایی سنتی است برای ماهیگیری، اما شهرتش بیشتر به خاطر صنایع دستی سازانی قهار است که از گرانیت اجسامی برای آشپزخانه های تایلند می سازند.\nاین تپه کوچک بین آنگ و هات بانگ سائن واقع شده و دارای میمونهای وحشی است و منظره های زیبا و وسیع از بانگ سائن ارائه می دهد در پایان این تپه آرمگاه های چینی و تایلندی قرار دارند.\nساحل بانگ سائن\nدر 14 کیلومتری از شهرک چون بوری، این ساحل استراحتگاهی قرار دارد که در ایام تعطیل و البته در ایام هفته مکانی بسیار آرام می باشد. در مقابل ساحل،هتل ها،خانه های ییلاقی و فروشگاه های موادغذایی و همچنین مکان های کرایه دهنده انواع دوچرخه قرار دارند.\nدر جوار دانشگاه بورافا این انستیتو به راه اندازی یک آکواریوم مدرن پرداخته است که تداعی کننده زندگی زیر آب می باشد.\nاین آرمگاه که از نقره خالص می باشد، در جاده واچیرا پراکان و 500 متری سالن شهرک واقع شده است و فرافوتاسی هینگ را در خود جای داده است.\nبازار بزرگ نونگ مون\nاین بازار که درجاده سوخومویت در نزدیکی ورودی ساحل بانگ سائن واقع شده است ارائه دهنده محصولات محلی شامل غذاهای متنوع و تازه می باشد. برخی از این غذاها، غذاهای دریایی خشک شده برنج پخته در بامبو، کیک های ماهی بخار پز و کیک میگوی سرخ شده هوی چو می باشد.\nجاذبه های خارج از شهر تور پاتایا\nواقع در 20 کیلومتری بزرگراه شماره 36 آمفو سیراچا این باغ وحش تعداد زیادی ببر بنگالی دارد. در این باغ وحش همچنین کروکدیل و دیگر حیوانات هم نگهداری می شوند و همه روزه از ساعت 9 صبح تا 5 بعد ظهر نمایش هایی را ترتیب می دهند.\nباغ وحش باز خائو خو\nاین باغ وحش یک جنگل بسیار وسیع است که توسط سازمان حیات وحش اداره می شود و در 19 کیلومتری، بعد از چرخش به چپ در بانگ فرا در حدود 20 کیلومتری چون بوری در جاده سوخومویت-آمفوسیرچا واقع شده است. این باغ وحش دارای بیش از 200 گونه موجودات وحشی در حیات واکو سیستم خاص خود می باشد. قطار تازه سفری یا قطار اتوماتیک از 6 بعداز ظهر یا 9 شب می باشد.\nنامتوک چان تاتن این آبشار در 15 کیلومتری جاده سو خومویت در مسیر باغ وحش در آمفون سیراچا قرار دارد. این آبشار دارای 5 طبقه است و با دنبال کردن رود به آن می رسید.\nاین جزیره بزرگ درآمفوکو سیچانگ دقیقا در 12 کیلومتری ساحل واقع شده است و مکانی آرام با مناظر جذاب و دیدنی های فرهنگی است .به خصوص قصر تابستانی ساخته شده در دوره حکومت پادشاه رامای پنجم یکی از جاذبه های این منطقه است. این جزیره دارای هتل ها و خانه های ییلاقی می باشد.گردش روزانه بین آمفو سیراچا و کویسی چانگ همه روزه برقرار است قایق های چارین پیر جاده چائمچومین را هرروز از ساعت 8 صبح تا 8 شب ترک می کنند این مسافرت 45 دقیقه طول می کشد برای سفر بازگشت قایقها هر روز از ساعت 6 صبح تا 6 بعداز ظهر اسکله را ترک می کنند.\nیک جزیره کوچک در نزدیکی ساحل شمالی سی راچا می باشد و از طریق یک پل به زمین اصلی متصل می شود. اینجا مکانی برای استراحت و آرامش است. با بالا رفتن از پله ها به بقعه ای بر فراز تپه می رسید که منظره جالب دریا را به شما هدیه می دهد.\nرویداد های مهم تور پاتایا\nنمایشگاه سالانه صلیب سرخ چون بوری در اواسط آپریل برگزار می شود و در آن نمایشگاه فرهنگی، جشن ها و غرفه های لوازم مختلف وجود دارند.\nمسابقات گاو بازی در چون بوری\nمسابقه ای قدیمی و مملو ازتفریح که در آن کشاورزان به وسیله گاوهای ورزیده به مسابقات می پردازد. این مسابقه در اکتبر نه تنها چون بوری بلکه در آمفوبنگ بوئنگ و آمفو نانگ یای نیز برگزار می شود.\nدسترسی به محل در تور پاتایا\nفاصله چون بوری از بانکوک 1 ساعت با سواری می باشد که از طریق بزرگراه شماره 34 صورت می گیرد. راه میان بر رفتن از مسیر سرعتی است که فاصله ای 81 کیلومتری دارد.\nقطارهای به مقصد چون بوری از بانکوک (هوالمفانگ) تنها روزانه یک بار در ساعت 55/6 صبح حرکت می کنند. مسافرت تقریبا 5/2 ساعته به طول می انجامد.\nاز ترمینال شرقی بانکوک اتوبوس های معمولی،سفری 5/1 ساعتی را رقم می زنند. اتوبوس های دارای تهویه مطبوع هر 40 دقیقه یکبار از ساعت 30/5 صبح تا 9 شب حرکت می کنند.\nلیستی از تمام امکانات رفاهی را از چون بوری دریافت کنید .\nبهترین و معروف ترین محصولات محلی،غذاهای دریایی خشک شده و دسرهای تایلندی در بازار نونگ مان و اشیاء گرانیتی از آنگ سیلا می باشد.\nجاذبه های شهری تور پاتایا\nآرامگاه فراچوئو تاکسین\nاین آرامگاه بیانگر محلی است که توسط پادشاه و پیروانش در اواخر قرن 18 در میان سقوط آیوتهایا ساخته شده که در زمین های وات لوم ما هاچای چامفون قرار دارد. درون آرامگاه مجسمه قدیس بزرگ قرار دارد و این در حالی است که درخت 300 ساله ساتو به گمان درختی بوده است که تکسین فیل خود را به آن بسته بوده است.\nوات پا پرادو\nاین بقعه در جاده سو خومویت دارای پیکره 12 متری بودا می باشد و جالب اینجاست که پیکره خوابیده به سمت چپ دیده می شود؛ برخلاف معمول که به سمت راست بوده است.\nآرامگاه ستون شهر\nستون شهر رایونگ در جاده لک مویینگ شامل ساختمانی است که در آن به ترتیب، معماری سبک تایلندی و چینی به کار رفته است.\nوات پاک نام\nوات سامت خونگها این مقبره (بقعه) در 2 کیلومتری شهر واقع شده و به واسطه بتکده سفید 10 متری شهر است که در جزیره ای در رودخانه رایونگ قرار گرفته. جشن هایی در شب 12 و ماه کامل در ماه لونار به همراه مراسم، مسابقات قایق سواری و دیگر تفریحات و سرگرمی ها برگزار می شود.\nسان سی موئینگ\nاین پارک عمومی که در مرکز شهر و پشت ستون ها قرار گرفته، پیکره فرافوتا انگیروت در حال تعظیم را درخود جای داده است که مجموعه اصلی شهر به حساب می آید.\nاین آکواریوم شامل 3 بخش می باشد: زندگی دریایی – موزه صدف و سالن جشن (گردهمایی) که از چهارشنبه تا جمعه از ساعت 10 صبح تا 4 بعدازظهر و روزهای تعطیل از 10 صبح تا 5 بعد از ظهر باز است.\nسواحل و جزایر تور پاتایا\nهات لائم چارون\nدر فاصله 5 کیلومتری از شهر رایونگ قرار دارد.این ساحل برای غذاهای دریایی اش معروف است.\nهات مائه رامفونگ\nاین ساحل شنی در فاصله 12 کیلومتری شهر در مسیر بانکون آو واقع شده و محلی مناسب برای شنا کردن است.\nیکی اصلی ترین مکانهای ماهیگیری که تقریبان در فاصله 19 کیلومتری شهر واقع شده و محلی اصلی برای مسافرت با کشتی به کوسامت می باشد.علاقمندان به غذاهای تازه و خشک شده را به راحتی جذب می کند\nدر پارک ملی خائولائمه یا موکوسامت و در فاصله 5/6 کیلومتری مرکز شهر،این جزیره،مساحتی معادل 72/6 کیلومتر دارد و مقصد اصلی رایونگ به حساب می آید. این جزیره دارای سواحل و مناظر دوست داشتنی و قابل دسترس می باشد.امکانات رفاهی نیز به صورت قابل توجهی موجود است .بیشتر نواحی جزیره با ساحل،نقطه به نقطه مشخص شده است. قسمت جنوبی جزیره دارای جزایر کوچک صخره ای است و محلی برای تخم گذاری مرغان دریایی.سفرهایی به کوسامت که از 6 صبح تا 5 بعدظهر و به طول 30 دقیقه مهیا می باشد.\nدر فاصله 4 کیلومتری از بان فه و 29 کیلومتری شهر رایونگ این ساحل شنی سفید و نواحی مناسب پیک نیک وجود دارد.برای رسیدن به این نقطه از بزرگراه شماره 3145 در طول ساحل جاده لائم مائه فیم حرکت کنید.\nسوان ونگ کائو\nتقریبا 11 کیلومتر بالاتر از سوان سان سواحلی بیشتر با خانه های ییلاقی وجود دارد.\nتقریبا در فاصله 11 کیلومتری از سوان ونگ کائو و 45 کیلومتری رایونگ،این مکان جذاب و دلچسب قرار دارد که برای شنا کردن و استراحت مناسب است.5 کیلومتر بعدازاین مکان در طول جاده ساحلی یادبود سانتون فو قرار دارد که شاعر بزرگ تایلندی در دوره راتاناکوسین بوده است.\nجاذبه های درونی تور پاتایا\nپارک ملی خائوچامائوخائوونگ\nپارک ملی در آمفوکلائنگ در کیلومتر 274 بزرگراه 3قرار دارد و مساحتی معادل 85 کیلومتر مربع دارد و جنگل موجود در آن از شهرت بسیاری برخوردار است. کوهستانی آهکی،آبشار و غارهای این ناحیه نیز بسیار مورد توجه واقع شده است درون پارک فروشگاه موادغذایی،خانه های ییلاقی و کمپ نیز وجود دارد.در ورودی آرامگاه کرومالونگ چامغون قرار دارد که اهالی به پدر نیروی دریایی سلطنتی تایلند پول پرداخت می کنند.\nتام خائو وانگ\nاین غارهای آهکی که شامل استالاگیمت هستند،بخشی از پارک ملی به حساب می آیند ودر فاصله 400 کیلومتری شهر چانتا بوری در کیلومتر 286 بزرگراه شماره 3 قرار دارند این ناحیه به واسطه 86 غار که به هم م تبط هستند معروف می باشد.\nامکانات ورزشی در تور پاتایا\nدر باشگاه اسب سواری پارک ارچاد در 7 کیلومتری خارج از بزرگراه شماره 3، بعد از چرخش به چپ در کیلومتر 260 و مرکز آموزش اسب سواری بانی هورس در هات مائه رامفونگ واقع شده است.\nنمایشگاه میوه رایونگ\nدر ماه و جون نواحی بازار میوه تافونگ ،آمفومونگ برگزار می شود و میوه های محلی با تزئینات و جشن های کشاورزی به نمایش گذاشته می شود.\nروز سانتون فو\nهرساله در 26 جوئن سالروز تولد سانتون فو،مشهورترین شاعر تایلند در دوره راتاناکوسین برگزار می شود.کارهای ادبی این شاعر شعرها و نقاشی هایش دراین روز به نمایش گذاشته می شوند.\nرابینگ فراکلنگ نام\nدر وات پاک نام، امفو موینینگ در طول مدت کامل شدن ماه در 12 ماه لونار برگزار می شود و با فستیوال لوئی کراتونگ همزمان است و نماینگر مراسم مذهبی،مسابقات قایق سواری و دیگر سرگرمی ها می باشد.\nدسترسی به رایونگ\nاز بانکوک از طریق بزرگراه شماره 34 (بانک ناترات)یه راه میانبر پاتایا،پس از بزرگراه 36 به رایونگ می رسیم. می توانید از طریق بزرگراه 34 به چون بوری بروید و از آنجا از طریق بزرگراه 344(بنگ بونگ گلنگ) به سمت بزرگراه 3 ورایونگ بروید.مسافت کلی: 179 کیلومتر\nمسافرت 3 ساعته از بانکوک به وسیله اتوبوس معمولی از ترمینال شرقی بانکوک،اتوبوس دارای تهویه هوا از این ترمینال هر 30 دقیقه از ساعت 4 بامداد تا 10 شب حرکت می کنند.\nامکانات رفاهی تور پاتایا\nامکانات رفاهی از استراحتگاه های دولوکس گرفته تا خانه های ییلاقی در ساحل و لیست هتل ها نیز از طریق tat قابل دسترس خواهد بود\nاین دو اثر تاریخی مظهر شهر هستند که یکی در مرکز شهر و دیگری برای بزرگداشت پادشاه تسکین در جاده تالوانگ واقع شده اند و در مقابل آن بنای قدیمی قرار دارد که به دوره پادشاه رامای ششم بر می گردد که قبلا سالن شهر بوده است.\nمجسمه یادبود پادشاه تسکین بزرگ\nاین مجسمه در جاده لیاپ نوئن قرار دارد که توسط چهار محافظش مراقب می شود ابهت به تصویر درآمده در صورت پادشاه نشانده دهنده این امر است که این فرد، توانایی متحد کردن تایلندی را پس از سقوط آیوت ها یا در سال 1764 رادارد. محیط اطراف و حوضچه بزرگ نیز به عنوان مناطق عمومی به حساب می آیند.\nجاده سی چین\nاین ناحیه مرکز تجارت الماس می باشد.اگر چه الماس مانند قبل کاربردی ندارد ولی چنتا بوری همچنان مرکز تجارت الماس و سنگهای قدیمی در میان همسایگان و خارج از کشور می باشد. بازار اصلی الماس در روزهای جمعه، شنبه و یکشنبه صبح باز است و دلالان زیادی را به خود جلب می کند.\nوات فای لوم\nدر مقابل رودخانه چنتابوری از جاده سی چن پادشاه رامای سوم دوره وات لوم،یک بقعه با دیوارهای داخلی مزین به نقاشی نشان دهنده داستان بودا است.بنای دیگری در این مجموعه قرار دارد که تاثیرات معماری غربی را نشان می دهد.\nدر حاشیه رودخانه در تامبون چانتانیمیت واقع شده است و بزرگترین کلیسای کاتولیک ها در تایلند به حساب می آید. بنای حاضر به سال 1906 برمی گردد.\nوات تونگ توآ\nدر4 کیلومتری شهر در طول جاده سوخومویت در تامبون کلونک نارای محل بقعه که قدیمی که به سبک کمر ساخته شده،وجود دارد. آنجا همچنین مجموعه ای از کنده کاری کهن کمر، در نزدیکی مجمع الجزایر مویینگ فانیئات قرار دارد که دارای پی لاتریت کمر می باشد.\nجاذبه های بیرون از شهر و تور پاتایا\nدرجنوب غربی شهر تامبون کاچا قرار دارد که در روزگار آیوتهایا مورد استفاده و اقامت قرار گرفته است.جاذبه های آن شامل: قایق از این مکان به هات آئوکراتینک در رفت وآمد هستند.\nدر نزدیکی لائم سینک قرار گرفته و دارای5 نوبت نمایش دلفین در هرروز از ساعت 9 صبح تا 6 بعد از ظهر می باشد.\nاین ساحل کوچک در 2 کیلومتری پارک در آمفولائم سینگ قرار گرفته وامکانات رفاهی بسیاری را ارائه می دهد.هات خونگ وایمن، هات خونگ کرابن، هات لام سادت، و هات چائولائو تمام این سواحل آرام در آمفوتامای در منطقه ای حدود 30 کیلومتری شهر قرار گرفته اند.\nدر 20 کیلومتری شمال شهر در آمفوتامای قرارگرفته و بقعه ای که برای افتخار دادن به فرا آچان سومچای در سال 1966 ساخته شده است و دارای مجموعه ای عظیم از اشیای مذهبی و آنتیک می باشد.همه روزه از ساعت 8 صبح تا 6 بعد از ظهر پذیرایی بازدید کنندگان است.\nپارک ملی خائو خیچاکوت\nبرای دستیابی به این پارک به کیلومتر 324 در بزرگراه شماره 2 رفته و تا 21 کیلومتری آن رفته سپس بپیچید. قابل ذکر است که مساحت این پارک 58 کیلومتر مربع می باشد. جاذبه این پارک ملی آبشارکراتینگ است.\nنامتوک خائوسوی دائو\nدر فاصله 70 کیلومتری چانتابوری ودرخائوسوی دائو،این آبشار 15 لایه ای از میان جنگل های بکر با تعداد زیادی پروانه و انواع پرنده عبور می کند.\nپارک ملی نامتوک فیلوما\nدر کیلومتر346 در بزرگراه شماره 3 به سمت چپ بپیچید تا به پارک در آمفولائم سینگ برسید که مساحتی حدود 5/134 کیلومتر مربع جنگل در مقابل کوهستان خائوساباپ دارد. از جاذبه های آن می توان به نامتوک فیلو سه لایه ای،که در نزدیکی آن بتکده ای قرار دارد که توسط پادشاه رامای پنجم به عنوان یادبود فراتنگ چائو سونانتا کوماریرات که در حادثه فوت کرد ساخته شده ،اشاره کرد.\nفستیوال های مخصوص تور پاتایا\nجشن میوه در ماه می و ژوئن برگزار می شود،این نمایشگاه تنوع میوه های استان را به نمایش می گذارد. همچنین غرفه های فروش صنایع دستی محلی بومی، جواهرات، غذاهای تایلندی و محصولات دریایی نیز در این جشن حضور دارند.\nدسترسی به چنتابوری\nاز بانکوک به بزرگراه شماره 34 (بانگ ناترات) رفته یا از راه میانبر به چون بوری بروید،سپس به بزرگراه344 (بان یوئینگ کلائنگ) و بعد در طول بزرگراه شماره 3 به سمت چنتابوری. مسافت:حدود 245 کیلومتر\nسفر چهار ساعته از بانکوک به وسیله اتوبوس های معمولی از ترمینال شرق بانکوک میسر است. اتوبوس های دارای تهویه هوا نیز از این ترمینال هر ساعته از ساعت 4 بامداد تا نیمه شب حرکت می کنند.\nجذابیت استان مرزی جزیره بزرگ تایلند و همچنین کوهستان هایی با سواحل ایده آل در اینجا یافت می شود در فاصله 315 کیلومتری بانکوک قرار و دورترین استان در طول ساحل شرقی تایلند به حساب می آید ومساحتش 862/2 کیلومتر مربع می باشد. در نوار غربی،خائوبنتات رشته کوهی است که مرز با کمبود یا را در برمی گیرد. در ساحل شرقی نیز بیش از 50 جزیره کوچک و بزرگ قرار دارد که دارای سواحلی با شن های سفید و تپه های مرجانی بکر و دست نخورده می باشد.زمین این منطقه به واسطه معدن های یاقوت آسیب دیده است. کلمه ترات فرم تخریب شده کرات می باشد و به معنای درختی است که برای ساختن جارو و از آن استفاده می شود.در طول دوره آیوتهایا نام این شهر بنگ فرا بوده است.\nوات باپ فارام\nدرجاده پلای خلونگ واقع شده است.این بقعه به اواسط قرن 17 باز می گردد و قدیمی ترین بقعه چوبی در کشور می باشد.موزه مقبره تعدادی تکه های کهن،مجسمه های بودا در شمایل گوناگون و چینی های اروپایی و چینی را در خود جای داده است.وات یوتا نیمیت در 2 کیلومتری وات باپ فارام قرار گرفته است.این بقعه نقاشی های خوبی شکل قبلی خود داشته است.\nدرجاده مویینگ واقع شده است.این ستون به سبک چینی توسط پادشاه تکسین ساخته شده و توسط مردم شهربسیارعزیز انگاشته می شود.\nاین ساختمان 3 طبقه در جاده لک مونینگ به عنوان اقامتگاه فرماندار فرانسوی در زمان اشغال در سال 1907-1904 مورد استفاده بوده است.\nاین بخش به عنوان مرکز اصلی یاقوت به حساب می آید و امروز بازارهای الماس اندکی هنوز وجود دارند.دراین مکان آبشار زیبا به خصوص نامتوک خلونگ کائوونامتوک سالادای وجود دارد.\nپارک ملی نامتوک خلونگ کائو\nآبشار 7 طبقه پارک ملی در بزرگراه شماره 3657 در آمفوبورای قرار گرفته است. در اینجا بازدیدکنندگان از دیدن نوع خاصی ارکیده به شگفت خواهند آمد.\nیادبود مبارزه دریایی کوچنگ\nدر17 کیلومتری شهر ترات در طول بزرگراه شماره 3184 قرار دارد که یادبود فرانکو در درگیری دریایی در17 ژانویه 1941 می باشد.همچنین مجسمه کرومولانگ چامغون پدر نیروی دریایی سلطنتی و موزه ناو شکل نیز در این مکان وجود دارد.\nبندر تن خو\nدر کیلومتر 12 لائم نگوپ قرار گرفته است که دارای ساحلی عالی می باشد.\nبن هت لک\nاین روستای مرزی در بزرگراه شماره 318 درآمفوخلونگ یای به عنوان کانال تجاری تایلندی-کامبودیانی به حساب می آید. دفتر مهاجری نیز در این محل وجود دارد ولی بازدید کنندگان می بایست قبلا به سفارت کامبودیا رفته و نسبت به اخذ ویزا اقدام کنند.سفارت سلطنتی کامبودیا دربانکوک یا کنسولگری کامبودیا درساکائو.\nجزایر ساحلی فراساحلی تور پاتایا\nپارک ملی کوچینگ\nمجموعه ای از 25 جزیره که کوچانگ بزرگترین آنها و در کل کشور بعد از پوکت رتبه دوم را دارا می باشد.مساحت آن حدودا 650 کیلومتر مربع و دارای سواحلی بسیار زیبا،تپه های مرجانی و زندگی دریایی می باشد و جزیره دارای درخت و آبشار ودرختان میوه می باشند. بهترین سواحل در قسمت غربی کشیده شده اند که شامل آئوخلونگ سان ،هات سای خائو،هات خلونگ فرائووهات کای بائه می باشد.مهم ترین جزیره بقعه کومک می باشد که دارای بنادر بسیار زیبا و ساحل دلچسب است.کوکوت دومین جزیره بزرگ این مجمع الجزایر است و در قسمت جنوبی آبهای ترات واقع شده است.در میان آبهای عمیق و کم عمق،موکوکرا وموکورنگ معروف ترهستند.\nکشتی ها از کوچنگ ودیگر جزایر از لائم نگوپ پایردر 20 کیلومتری،هر 45 دقیقه از ساعت 30/6 صبح تا 5 بعدازظهرحرکت می کنند.از مرکز پایر در سه کیلومتری لائم گوپ نیز هر 35 دقیقه از 7 صبح تا 5 بعدازظهر حرکت می کنند.و آئوتاماچاپ پایر در 15 کیلومتری لائم گوپ هر 30 دقیقه از ساعت 7 صبح تا7 شب حرکت می کنند.تلفن 039597143\nرویدادهای مهم تور پاتایا\nروز جنگ دریایی کوچنگ\nهمه ساله در اواخر یادبود این جنگ برگزار می شود که یادآور شجاعت نیروی دریایی سلطنتی تایلند در مقابل فرانسوی ها در 17 ژانویه 1941 می باشد. مراسم تقدیر و مراسم مذهبی و همچنین جشن نیروی دریایی نیز برگزار می شود.\nروز استقلال ترات\n23 مارچ روزی است که حکومت تایلند دوباره شهر ترات را از اشغال فرانسویان پس گرفت. جشن ها همه ساله در این استان برگزار می شود.\nدسترسی به ترات\nشهر ترات در 315 کیلومتری بانکوک قرار دارد و از طریق بزگراه34 به چون بوری قابل دسترسی خواهدبود.پس از گذشتن از بزر گراه 344 به آمفوکلانگ و در طول بزرگراه 3 به مقصد خواهید رسید.مسافت کلی 315 کیلومتر می باشد.\nمسافت5 ساعته از بانکوک با اتوبوس های معمولی از ترمینال شرقی بانکوک ممکن است.اتوبوس های دارای تهویه هوا هر ساعته از ساعت 6 صبح تا نیمه شب حرکت می کنند. همچنین اتوبوس هایی نیز که دارای تهویه هوا هستند از ترمینال موچیپ 2 از ساعت 6 صبح تا 5 بعدازظهر حرکت می کنند.\nامکانات تفریحی تور پاتایا\nلیست هتل ها و استراحتگاه را می توانید از طریق tat دریافت نمائید\nبهترین گزینه ها برای خرید یاقوت سیام ،دسر و میوه های تایلندی می باشد.


امیدواریم زمینه سفر زمینی از پاکستان به مشهد مقدس مهیا شود | پایگاه خبری تحلیلی شعار سال\nتاریخ انتشار: دوشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۱۳:۰۸\nشعارسال: عمران‌خان عصر امروز در بدو ورود به فرودگاه هاشمی‌نژاد مشهد در دیدار با استاندار خراسان رضوی اظهار داشت: سیلاب در سیستان و بلوچستان خسارت‌های زیادی به مردم ایران وارد کرد. با شما در این زمینه همدردی می‌کنیم. نخست وزیر پاکستان بیان کرد: امیدواریم امنیت در افغانستان برقرار شود و اگر این مهم تحقق یابد\nورود سالانه 100هزار زائر پاکستانی به مشهد\nعلیرضا رزم‌حسینی؛ استاندار خراسان رضوی نیز در این دیدار اظهار داشت: سالانه 30 میلیون زائر به مشهد سفر می‌کنند. از پاکستان هم سالانه 100 هزار زائر به مشهد سفر می‌کنند.\nشعارسال، با اندکی تلخیص و اضافات بر گرفته از خبرگزاری تسنیم ، تاریخ انتشار: 1 اردیبهشت 1398 ، کدخبر: 1994221 ، www.tasnimnews.com


توزیع گوشت با نرخ 70 هزار تومانی از ماه آینده\nچهارشنبه, ۱۵ بهمن ۱۳۹۹ ۱۶:۰۷\nمدیرعامل شرکت پشتیبانی امور دام با بیان اینکه برای تنظیم بازار گوشت قرمز از ابتدای اسفند، گوشت گوساله منجمد وارداتی با قیمت ۷۰ تا ۷۵ هزار تومان توزیع می شود گفت: قیمت مرغ و تخم مرغ درچند روز آینده به نرخ مصوب خود خواهد رسید.\nبه گزارش دلگرم،محمدرضا طلایی امروز در نشست خبری با اشاره به وضعیت مناسب تامین نهاده های دامی در کشور گفت: 3 میلیون تن نهاده با 41 کشتی از بنادر جنوبی و 74 کشتی از بنادر شمالی کشور برای تامین نیاز مرغداران و دامداران وارد شده است.\nمدیر عامل شرکت پشتیبانی امور دام ادامه داد: در 4 ماه ابتدایی سال جاری مشکلاتی برای تامین ارز نهاده های دامی داشتیم و حتی بانک مرکزی هیچ ارزی را به ما اختصاص نداد اما از مرداد ماه وضعیت تامین نهاده ها نسبتا مناسب شد.\nوی در ادامه در ارتباط با وضعیت تامین جو در کشور گفت: با توجه به کمبودهای مقطعی که وجود داشت، شرکت پشتیبانی امور دام ذخایر خود را در بازار عرضه کرد همچنین شرایطی فراهم آورد که واردات این محصول برای واردکنندگان به صرفه باشد تا ظرف مدت کوتاهی بتوانیم نیاز کشور را تامین کنیم.\nمدیر عامل شرکت پشتیبانی امور دام همچنین در ارتباط با دلایل عدم واردات جو از کشور عراق تصریح کرد: بر اساس نمونه برداری های انجام شده از جو عراقی مشکلات کیفی در محصولات آنها وجود نداشته است اما با این وجود مسئولین عراقی باید به ما اجازه بدهند تا این نهاده ها را به طور کامل و کامیون به کامیون به تایید سازمان دامپزشکی و استاندارد برسانیم که هم اکنون در حال چانه زنی هستیم.\nقیمت مرغ و تخم مرغ در چند روز آینده به نرخ مصوب خود می رسد\nطلایی با بیان اینکه قیمت مرغ و تخم مرغ تا چند روز دیگر به نرخ مصوب خود خواهد رسید، عنوان کرد: از روز شنبه قیمت مرغ به نرخ مصوب خود در تمام فروشگاه ها خواهد رسید و قیمت تخم مرغ نیز به زودی به نرخ مصوب خود می رسد.\nمدیر عامل شرکت پشتیبانی امور دام تاکید کرد: برای کنترل بازار مرغ و تخم مرغ در کشور اقدام به تنظیم بازار این محصول در تهران می کنیم که این امر خود منجر به تنظیم بازار شهرستان ها خواهد شد. هر چند که به صورت موردی در برخی از استانها نیز محصولات تنظیم بازاری عرضه می شود.\nوی در ارتباط با وضعیت تولید مرغ برای روزهای پایانی سال گفت: 120 میلیون قطعه جوجه ریزی انجام شده است که با توجه به افزایش مصرف در تعطیلات نوروزی، میزان جوجه ریزی در ماه بهمن و اسفند به 130 میلیون قطعه خواهد رسید.\nطلایی در واکنش به احتمال حذف ارز 4200 تومانی برای تامین نهاده های دامی، گفت: دولت تا به امروز هیچ برنامه ای برای حذف ارز 4200 تومانی به ما اعلام نکرده و ما نیز تمام برنامه ریزی های خود را بر اساس همین نرخ ارز انجام می دهیم.\nمدیر عامل شرکت پشتیبانی امور دام افزود: در صورتی که برنامه ای برای حذف این ارز وجود داشته باشد لزوما نباید منجر به افزایش قیمت مرغ و تخم مرغ یا گوشت در بازار شود زیرا دولت از محل این آزادسازی یارانه در اختیار تولیدکنندگان و مصرف کنندگان قرار می دهد.\nتوزیع گوشت قرمز 70 هزار تومانی از اول اسفند\nوی گفت: از ابتدای اسفند گوشت منجمد وارداتی به قمیت 70 تا 75 هزار تومان در میادین میوه و تره بار توزیع می شود تا به کاهش قیمت این محصول کمک کند.\nطلایی در پاسخ به سوال خبرنگار تسنیم که چرا تنظیم بازار نرخ 120 هزار تومانی برای گوشت قرمز منجمد وارداتی تعیین کرد و این امر خود منجر به افزایش قیمت ها در بازار می شود گفت: بنده نیز موافق این موضوع هستم و این موضوع در تنظیم بازار مطرح و مصوبه یاد شده اصلاح شد و از این به بعد قیمت گوشت وارداتی بر اساس مدارک مثبته تعیین می شود.\nمدیر عامل شرکت پشتیبانی امور دام در ارتباط با قیمت تخم مرغ تصریح کرد: قیمت مصوب هر شانه تخم مرغ در میادین میوه و تره بار 30 تا 32 هزار تومان و به صورت بسته بندی 36 هزار تومان به فروش می رسد. همچنین قیمت مرغ 20 هزار و 400 تومان است که این محصولات بدون محدودیت عرضه می شوند.\nشیر خشک هم گران شد + جزییات


اشعار صد سال اخیر تاجیکان\nضعف‌ها در کار شاعران تاجیکستان، بیشتر به بخش بیرونی و به کوشش برمی‌گردد و نه به بخش درونی و جوشش. این امر مستقیماً نتیجهِ فشاری بود که در دورهِ شوروی، بر جامعهِ ادبای تاجیکستان حکمفرما بود\nدر روزگار عینی و همراهانش سودا، شاهین، حیرت و بعدها پیرو سلیمانی و محمد جان رحیمی هرگز شاعر بزرگی ظهور نکرده و اگر در صد سال اخیر، جدا از نیما یوشیج، ایران یک سهراب سپهری به جهانیان معرفی کرد (که شعرش در هر جا که ترجمه شد، با توفیق چشمگیر روبرو بود) و اگر در پاکستان یک محّمد اقبال پارسی گو ظهور کرد، در شعر تاجیک هنوز کسی ظهور نکرده است که از هفت خوان نقد روزگار به سلامت بگذرد، هنوز همان سیدا و شوکت بخارایی، رفیع‌ترین قلّه‌های ادبی تاجیکان در چند قرن گذشته‌اند. اگر چه این سخن‌ها بی‌گمان از سر کمال دلسوزی است.\nبگذرم از اینکه در ایران ما هم، اگر معیار شعر بلند، غزل حافظ باشد؛ پس از حاف1 شاعری در ابعاد او نداشته‌ایم. علاوه بر این،\nتاجیکان از قرن‌ها پیش، خود به فراتر بودن شعر حافظ و امثال او اعتراف داشته‌اند.\nبنابراین، به نظر من به جای این سخن‌ها بهتر است در آثار شاعران تاجیک به دنبال استعدادهایی باشیم که ناشناخته مانده‌اند؛ و یا در آثار آنان به جستجوی رگه‌های درخشان قریحه بپردازیم، نه اینکه نمونه‌های نازل یا مشکلات شعرشان را پیش چشم آوریم.\nانتظار هم نباید داشته باشیم که شاعران صد سال اخیر تاجیکستان، همه برجسته و دارای قریحهِ درخشان باشند، مگر در طول تاریخ ادبیات ما از همان آغاز تا کنون، همه برابر بوده‌اند؟\nمن در رویارویی با شعر تاجیکان، همواره در جستجوی قریحهِ والا بوده‌ام؛ اگر یافته‌ام، برکشیده‌ام، و اگر نیافته‌ام بسیار گشته‌ام تا در بی‌قریحگان نیز شعر نسبتاً سالمی را بیابم و همان را معرفی کنم. زیرا همچون صدرالدین عینی معتقد بوده‌ام "به یاد آری اگر آغاز تاجیک" باور خواهی داشت که نبیرهِ رودکی، نبیرهِ رودکی است و اگر فرصتی بیابد و بکوشد، دگر باره، به اصل خود رجوع خواهد کرد. من در برخورد با شعر همزبانان دلبندم تاجیکان، کوشیده‌ام چون طوطی باشم که از دستر خوان و سفرهِ رنگارنگ شعر آنان، تنها شکر بکاوم و قند بجویم نه آنکه حنظل بر آرم و پند بگویم.\nچه یک رگه باشد و چه کان بی‌پایان و رودی خروشان و به لطف خداوند، به دستاوردهایی هم رسیده‌ام: از جمله شاعر جوان گمنامی به نام نذراللّه عزیزیان که چند سال پیش در اسفره معلم بود، و اکنون در خجند خبرنگار هفته‌نامهِ "نیلوفر" است امّا شعری دارد که هر چند زبان آن، نسبت به زبان بیدل، امروزین است امّا برخی غزلهای بیدل را تداعی می‌کند:\nنیابد هیچ کس در شعر مأ‌وائی که من دارم\nنخواند دفتر ثبت نظرهایی که من دارم\nنیاز خلق را در خویش دیدن کاری آسان نیست\nدل است آئینه باطن هویدایی که من دارم\nکمال روح و عصیان غرور آموختم از کوه\nفلک را می‌خراشد دست گیرایی که من دارم\nبه دریا می‌رسد هر چشمه گر دریا صفت باشد\nچنین است از پس امروز فردایی که من دارم\nاین شاعر، هنوز مجموعهِ چاپ شده‌ای هم ندارد، و پیداست که اگر در محیطی مناسب قرار گیرد و این جوشش سرشار را با کوشش بسیار، بیامیزد، تاجیکستان در آینده، یک شاعر برجسته خواهد داشت. انشاء الله.\nامّا شعر امروز تاجیکستان به همین جوان ختم نمی‌شود؛ دیروز و امروز استعدادهای برجسته، گوشه و کنار بوده و هستند.\nدیروز این بیت زیبا را از زفرخان جوهری خوانده‌ایم:\nای آبشار نوحه گر از بهر چیستی\nچین بر جبین فکنده ز اندوه کیستی\nدردت چه درد بود که دیشب تمام شب\nسر را به سنگ می‌زدی و می‌گریستی\nیا از فرزند او سهیلی جوهری‌زاده: خوانده‌ایم که گفته است:\nجانانه گفت: فصل بهار است و وقت گل\nبرگیر جام می که طرب همنفس بود\nگفتم برای مست نمودن به عاشقت\nیک سرمه‌دان شراب ز چشم تو بس بود\nاین شعر، نشانهِ قریحهِ والا و جوشش بسیار در این شاعر است؛ گرچه در کوشش، یعنی در بخش بیرونی، ضعفی دارد و آن اینکه مصراع سوّم آن سست است و اگر، به جای:"گفتم برای مست نمودن به عاشقت" مثلاً می‌گفت:"گفتم برای مست غنودن به دامنت"، اندکی بهتر می‌شد.\nمن در رویارویی با شعر تاجیکان، همواره در جستجوی قریحهِ والا بوده‌ام؛ اگر یافته‌ام، برکشیده‌ام، و اگر نیافته‌ام بسیار گشته‌ام تا در بی‌قریحگان نیز شعر نسبتاً سالمی را بیابم و همان را معرفی کنم. زیرا همچون صدرالدین عینی معتقد بوده‌ام "به یاد آری اگر آغاز تاجیک" باور خواهی داشت که نبیرهِ رودکی، نبیرهِ رودکی است و اگر فرصتی بیابد و بکوشد، دگر باره، به اصل خود رجوع خواهد کرد.\nبنابراین، ضعف‌ها در کار شاعران تاجیکستان، بیشتر به بخش بیرونی و به کوشش برمی‌گردد و نه به بخش درونی و جوشش. این امر مستقیماً نتیجهِ فشاری بود که در دورهِ شوروی، بر جامعهِ ادبای تاجیکستان حکمفرما بود؛ اگر مستان شیرعلی در همان سالها فریاد برمی‌آورد که:\nدلم سرمایهِ درد و الم شد\nکه چندی بی‌قلم "صاحب قلم" شد\nکرا گویم، کدامین در بکوبم\nصف شاعر فزود و شعر کم شد\nفریادی راستین و از سر درد بود؛ امّا یا سبب آن را نمی‌دانست یا می‌دانست و جرا‌ت نمی‌کرد که باز گوید زیرا می‌دانست تبعید شدگان اصحاب قلم به سیبری، همه از همان کسان بودند که می‌دانستند و می‌گفتند؛ نه آنانکه می‌دانستند و می‌نهفتند.\nتنها فشار حاکم بر آن روزگار؛ قاتل قریحه‌ها و جوشش‌ها و محدود کنندهِ کوشش‌ها نبود؛ سیاست زدگی، در خدمت حزب بودن و محصور ماندن در دگماتیسم ایدئولوژیک آن، از دیگر جلّادان بی‌رحم شعر راستین بود. تقریباً هیچ مجموعه شعری از مجموعه‌های شعر چاپ شده در دهه‌های 40، 50، 60، 70، و 80 در تاجیکستان آن روز نمی‌یابید که یا تمام مجموعه و یا بخش اعظم آن مربوط به ستایش لنین، استالین و یا حتی در زمینه محاسن پنبه کاشتن نباشد!\nیعنی دستگاه سیاسی شوروی، به همانگونه که مردم بسیاری از مسچاه کوهستانی را به مسچاه دشت کوچاند، تنها برای آنکه از آن دشت، پنبهِ بیشتر به دست آورد؛ به موازات همان سیاست، همهِ شاعران را واداشت که برای پنبه کاشتن دختران پنبه کار و نیز برای قهرمانانی که در پنبه چینی جایزه برده‌اند؛ شعر بسرایند. پیداست که شعر بخشنامه‌ای و دستوری، چگونه شعری از کار درمی‌آید.\nو اگر به یاد بیاوریم که دستگاه حاکمهِ آن وقت حتی برای همین شعرهای سفارشی، پول خوبی هم می‌داد؛ آنگاه درمی‌یابید که چرا مستان شیرعلی فریاد برمی‌آورد . در کنار این مصیبتها، بی‌هویت کردن شاعران از طریق تبلیغ و فشار هم بود: وطن برای یک شاعر تاجیک تمام خاک شوروی آن روز محسوب می‌شد، من در تاجیکستان به شعر شاعرانی برخورده‌ام که در تعریف وطن خویش، سیبری را نیز جزو وطن خود محسوب داشته‌اند! از این بدتر، تبلیغ این معنی بود که هر که به خداوند و قیامت اعتقاد داشته باشد، کوته نگر و عقب افتاده است. الحاد، کفرگویی، ناسزاگویی به مراسم دینی مثل حج و نماز و نفی قیامت و نفی خداوند، نشانهِ روشنفکری و ضیائی بودن قلمداد می‌شد.\nاگر شاعری مرگ خود را با مرگ یک اسب و یک استر، برابر می‌دانست، روشنفکر بود ولی اگر معتقد بود مرگ او با مرگ یک قاطر تفاوت دارد و روح او والاتر از آن است که مانند روح یک بوزینه یا یک الاغ؛ با مرگ خود وی از میان برود، این کوته نگر محسوب می‌شد!\nعامل دیگر ضعف شعر تاجیکستان در قرن بیستم، تحمیل خط سریلیک به این کشور بود. این خء هم قافیه را در حروف "ص" و "س" و "ث" و در حروف "ض" و "ز" و "ذ" و "ظ"؛ خراب کرد. هم در برخی مصوّت‌ها، وزن شعر را. ولی مهمتر از این دو خرابی، آنست که با خط روسی شاعر تاجیک از میراث فرهنگی خود، بی‌خبر شد. پشتوانهِ شعر هم شاعر، فرهنگ مدوّن و میراث فرهنگی زبان او است. برگرداندن تمام این میراث بسیار وسیع و گسترده؛ به خط سریلیک، تقریباً ناممکن است.\nمن ایمان دارم که به زودی همزبانان عزیز تاجیک من که همه، لزوم آموزش خط نیاکان خود را دریافته‌اند با آموختن آن و شاید هم انشاءالله، تمام افراد در کشور عزیز تاجیکستان با تغییر خط بیگانه، به خط آشنای نیاکان، بتوانند جایگاه بسیار بلندی را که در شعر فارسی داشته‌اند، دوباره به دست آورند و شاهکارهایی گرانقدر چون آثار رودکی، کمال خجندی، مشفقی بخارایی، سیدای نسفی بلکه برتر از آنها، به جامعهِ همزبان خود از کاشغر و دوشنبه تا آبادان و تهران و از فرغانه و بخارا تا کابل و سیستان عرضه کنند؛\nمنبع:سوره مهر - سید علی موسوی گرماوردی


پنج شنبه 31 خرداد 1397 - 09:00:00\nیکشنبه 20 خرداد 1397 - 12:43:52\nیکشنبه 20 خرداد 1397 - 11:16:05\nشناسایی مجرمان با امضای میکروبی\nمحققان روش جدیدی به نام «امضای میکروبی» برای شناسایی مجرمان ابداع کرده اند که بر پایه بررسی میکروب هایی است که هر فرد در محیط منتشر می کند.\nشنبه 12 خرداد 1397 - 09:53:48\nنخ پلی‌استر آنتی‌باکتریال تولید شد\nجمعه 11 خرداد 1397 - 13:47:34\nبدون استفاده از آنتی بیوتیک دستکش میکروب کش ساخته شد\nمحققان موفق شده اند دستکش هایی تولید کنند که بدون استفاده از آنتی بیوتیک تا ۹۹.۹ درصد باکتری ها را تا ۵ دقیقه پس از تماس از بین می برند.\nجمعه 11 خرداد 1397 - 15:41:32\nدستکشی که باکتری ها را نابود می کند\nمحققان دانشگاه ناتینگهام موفق به ساخت دستکش‌هایی شده‌اند که با استفاده از مولکول‌های از بین برنده میکروارگانیسم، در تماس با باکتری‌ها، آنها را نابود می‌کند.\nدوشنبه 07 خرداد 1397 - 17:10:24\nدر نگهداری از حیوانات خانگی احتیاط کنید!\nموجوداتی که در عین زیبایی و بامزه بودن می توانند برای صاحبان شان دردسر های جبران ناپذیری بیافرینند. پس لازم است برای نگهداری درست از حیوانات خانگی،نکات بهداشتی را رعایت کنیم.\nیکشنبه 06 خرداد 1397 - 21:36:54\nورزش چه تاثیری بر سلامت پوست انسان دارد؟\n:مطالعات حاکی از آنند که گذشته از فواید ورزش روی خلق و خوی، کاهش وزن و تناسب اندام، ارتباط مستقیمی بین فعالیت بدنی منظم و جوان ماندن پوست وجود دارد.\nشنبه 05 خرداد 1397 - 01:05:44\nباکتری پلاستیک خور کشف شد\nپلاستیک با عمر طولانی خود به معضل بزرگ طبیعت بدل شده است.معضلی که تلاش های زیادی از سوی محققان را برای شکست طلسم خود اختصاص داده است. تا امروز تالاش ها درجهت بازیافت بودند اما اکنون نوعی باکتری یافته‌اند که می‌تواند کلمه پلاستیک را تجزیه کند.


تقدیر از بیضایی، سمندریان، رشیدی، جوانمرد در جشنواره‌ی تئاتر دانشگاهی - شهروند\nتقدیر از بیضایی، سمندریان، رشیدی، جوانمرد در جشنواره‌ی تئاتر دانشگاهی\nمراسم پایانی دوازدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر دانشگاهی با تقدیر از اساتیدی چون بهرام بیضایی، حمید سمندریان، داوود رشیدی، نصرت کریمی … برگزار شد.\nایسنا: مراسم پایانی دوازدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر دانشگاهی با تقدیر از اساتیدی چون بهرام بیضایی، حمید سمندریان، داوود رشیدی، نصرت کریمی … برگزار شد.\nدر این مراسم که شامگاه ۱۲ اردیبهشت‌ماه و همزمان با روز معلم در تالار اصلی مجموعه تئاتر‌شهر برگزار شد، ۱۰ تن از اساتید باسابقه تئاتر تقدیر شدند.\nمحمد رحمانیان و حمید امجد به نمایندگی از شاگردان بهرام بیضایی از این استاد و هنرمند تقدیر کردند.\nامجد در سخنان کوتاهی گفت: شاگردی بهرام بیضایی نیازی به دانشگاه رفتن ندارد. او بیش از ۵۰ سال است که می‌نویسد و پژوهش می‌کند و واژگانی را مرسوم کرده که امروزه ما به راحتی به کار می‌بریم. به‌عنوان یکی از انبوه شاگردان او زیبایی‌شناسی زیستن را از بیضایی آموختم و سال‌ها می‌توانم بیاموزم.\nسپس محمد رحمانیان هم با درود به روح بزرگ رضا سید‌حسینی و با اشاره به آخرین نوشته بهرام بیضایی "نوروز‌نامه" که در اسفند ۸۷ منتشر شد گفت: دراین مطلب بهرام بیضایی برای درختان فریاد می‌زند. او از اتفاقات عجیبی که برای درختان رخ داده گلایه می‌کند. بیضایی در تمام زندگی‌اش همواره فریاد زده از قطع درختان این مملکت. کمدی دیگر این است که ما از استادی تقدیر می‌کنیم که ۳۰ سال است تدریس نکرده!\nسپس بهرام بیضایی که برای ارایه‌ی جایزه اکبر رادی به این مراسم دعوت شده بود، در سخنانی گفت: از برگزاری این تقدیر غافلگیر شدم. به نام رادی به این مراسم دعوت شدم؛ به نام معلمی که بین ما نیست و نمی‌دانستم چنین مراسمی برگزار می‌شود. ما در جشنواره‌ی دانشجویی هستیم و معلمی میان ما غایب است، تمام این لطف و محبت‌ها را نثار اکبر رادی می‌کنم.\nاین کارگردان در بخش دیگری از مراسم به هنگام ارائه جایزه اکبر رادی خطاب به دانشجویان برگزیده، گفت: امیدوارم کسانی که این جایزه را می‌گیرند قدر نام رادی را بدانند، ای کاش تصاویر رادی پخش نمی‌شد، چون هنوز نتوانسته ام مرگ‌اش را باور کنم. این مرگ با آنچه او می‌نوشت زیر سئوال است.\nحمید سمندریان دیگر استادی بود که توسط همسرش هما روستا و شاگردش پیام دهکردی تقدیر شد.\nسمندریان گفت: از من بهتر، پرسابقه‌تر و مطلع‌تر بسیار وجود دارند که باید از آنان تقدیر می‌شد و من این تشویق و گل را نثار آنان می‌کنم. کسانی که بسیار به این مملکت خدمت کرده‌اند و تلاش‌هایشان درجایی منعکس نشده و این مشکلی است.\nهما روستا نیز در جملات کوتاهی گفت: ایشان معلم من بوده و در زندگی هم همسر من است. بسیار از او سپاسگزارم/\nهم‌چنین جواد ذوالفقاری و ماندانا کریمی از نصرت الله کریمی دیگر استاد تئاتر تقدیر کردند.\nکریمی که به علت شرایط جسمانی نتوانست در این مراسم حاضر شود، پیام کوتاهی را نوشته بود که توسط دخترش ماندانا کریمی قرائت شد.\nسپس ذوالفقاری گفت: از من خواسته شده از استاد گریم، بازیگری، ساخت عروسک، کارگردانی، انیمیشن و … تقدیر کنم. بزرگترین وجه استادی نصرت کریمی، استاد زندگی ایرانی بودن است.\nسهراب سلیمی و ایرج راد هم از داوود رشیدی تقدیر کردند.\nرشیدی گفت: بسیاری تولد تئاتر را در یونان باستان می‌دانند، اما تئاتر از همان زمانی که دنیا خلق شد متولد شده است.\nخسرو خورشیدی طراح صحنه و دیگر استاد تئاتر هم توسط امیر اثباتی و فریدون علی‌یاری تقدیر شد.\nمحمدرضا خاکی هم با تبریک روز معلم از عباس جوانمرد دیگر هنرمند باسابقه تئاتر تقدیر کرد.\nخاکی او را یکی از اساتید برجسته تئاتر توصیف کرد که نقشی غیرقابل انکار در پایه‌ریزی جریان‌های مهم تئاتر داشته و یکی از جدی‌ترین گروه‌های تئاتری را پایه‌گذاری کرده است.\nعباس جوانمرد هم در سخنان کوتاهی گفت: افتخار داشتم که در آخرین روزهای این جشنواره دو نمایش را ببینم. شاهد ذوق‌های بسیار، توانایی‌ها، علاقه و امید بسیار جوانان بودم. اما همان‌گونه که سال‌ها پیش در مراسم بزرگداشتم گفتم، دیدگاه کلی ما باید این باشد تا سرپناه و امیدی برای این ناامیدان درست کنیم. متاسفانه یک سال و نیم است در انتظار عملی‌شدن این وعده‌ها هستیم. امروز شاهد بروز بهترین استعداد‌هایی هستیم که با پیشروترین هنرمندان مقابله می‌کنند. اما زمانی که از این دانشجویان درباره‌ی اجرای عمومی نمایششان پرسیدم، پاسخی که دادند دل مرا شکست. چون گفتند هیچ معلوم نیست. اگر لحظه‌ای درنگ کنیم، می‌بینیم چه امید ژرفی در نگاه آنان وجود دارد. در شلوغ‌ترین ساعات روز و با وجود مشکلات بر سر تمرین حاضر می‌شوند اما آیا فقط به امید هیچ خیلی بی‌انصافی است؟\nدر ادامه این مراسم محمد چرم‌شیر و نادر برهانی‌مرند هم از خسرو حکیم‌رابط تقدیر کردند.\nحکیم‌رابط گفت: نمی‌دانستم که می‌توان دراین برنامه سخن گفت، فکر می‌کردم نیم‌سکه به ما می‌دهند و می‌رویم! اما اجازه داده‌اند به عنوان معلمی که ۶۰ سال تدریس کرده ام، کمی درباره‌ی دنیای معلمی بگویم. معلم برتیغه باریکی حرکت می‌کند که میان برزخ و جهنم است و نوعی هنر است. در عین ریاضت سخت و رنج فراوان، شیرینی لحظات هنرمندانه هم دارد. همواره در این سال‌ها اندیشیده ام بهترین سکوی پرش دانشجوی هنر، بنیه نیروی انسانی آنهاست.\nسعید پور‌صمیمی هم توسط رضا بابک و پرویز پورحسینی تقدیر شد.\nپورصمیمی عنوان کرد: متاسفانه معلم نیستم و دانشجو هم نیستم. اما خوشحالم که امروز اینجا هستم. تقارن گرامیداشت اساتید با مراسم اختتامیه جشنواره‌ی تئاتر دانشگاهی اتفاق خجسته‌ای است و مهم این است که بتوانیم دانشمان را به نسل بعد منتقل کنیم.\nدر ادامه این مراسم بهزاد قادری جوایز بخش پژوهش و ترجمه را اهدا کرد.\nاو هم در سخنانی خاطر‌نشان کرد: سخت است در روزگاری که دیگر رادی نیست، از او بگویم و دغدغه‌ای که برای جوانان این مملکت داشت که هم بنویسند و هم به نظریه‌پردازی توجه کنند.\nبه گزارش ایسنا، در ادامه مراسم محمودرضا رحیمی، کارگردان نمایش «سیدروماک» به عنوان کارگردان برگزیده در بخش مدرسان انتخاب شد که به دلیل حضور در کلاس‌های درس خود در تنکابن دستیار او جایزه را گرفت.\nهم‌چنین لوح سپاسی به معاونت فرهنگی ـ آموزشی وزارت علوم اهدا شد که به‌دلیل غیبت خرم‌شاد، نماینده او خواجه‌سروی این لوح تقدیر را از داوود رشیدی دریافت کرد.\nدر بخش دیگری از این مراسم برنامه موسیقی در نقد مشکلات جشنواره و شوخی با داوران اجرا شد.\nسپس بیانیه هیات داوران بخش نمایشنامه‌نویسی توسط محمد رحمانیان قرائت شد و محمد رضایی‌راد نیز بیانیه هیات داوران بخش مسابقه صحنه‌ای را ارائه کرد.\nتمام میهمانان خارجی شرکت‌کننده در جشنواره تقدیر شدند.\nاجرای گزیده‌ای از آثار شرکت‌کننده در جشنواره و همین‌طور پخش تیزرهای جشنواره از دیگر بخش‌های این مراسم بود که اجرای آن را علیرضا خمسه برعهده داشت.\nبه گزارش ایسنا، این مراسم با حضور هنرمندان دیگری هم‌چون کوروش نریمانی، سیامک احصایی، هادی مرز‌بان، هوشنگ قوانلو، ایوب آقاخانی، جعفر والی، هرمز هدایت، حسین مسافرآستانه، آزیتا حاجیان، رویا نونهالی، اصغر همت و … برگزار شد که همه این هنرمندان با حضور در صحنه بخش‌هایی از اهدای جوایز را برعهده داشتند.\nPreviousدلارا دارابی، دختر هنرمند ۲۳ ساله، اعدام شد\nNextسوءاستفاده از خبرنگاران در بازی‌های سیاسی\nاستقلال از قعر جدول فرار کرد\nکانادا، به همراهی با انگلستان، دیپلمات های روسی را اخراج می کند


کد خبر : 21217 سه شنبه 19 آبان 1394 - 01:37:17\nبا بیان اینکه مصرف آنتی‌بیوتیک در تمام موارد سرماخوردگی نابجا است، تصریح کرد: سرماخوردگی یکی از بیماری‌های دستگاه تنفسی فوقانی است که منشاء مختلفی دارد و تا زمانی که عفونی نباشد بیمار اجازه استفاده از آنتی‌بیوتیک را ندارد.\nوی تاکید کرد: خانم‌های باردار، شیرده، افراد بالای 65 سال و بیمارانی که دچار نارسایی کلیوی، کبد و حساسیت هستند حتما باید قبل از مصرف آنتی‌بیوتیک، پزشک خود را در جریان موارد بیان شده قرار دهند.\nبه گزارش ایسنا،این کارشناس مسمومیت‌های دارویی در پایان توصیه کرد: افراد از مصرف خودسرانه آنتی‌بیوتیک‌ها جدا خودداری کنند. همچنین در رابطه با نوع مصرف و مدت زمان آن حتما با پزشک معالج یا داروساز مشورت کنند و در صورت بروز هر گونه سوال در خصوص مصرف دارو می‌توانند با شماره 1490 تماس بگیرند.\nکلید واژه ها: آنتی‌بیوتیک‌ها مسمومیت‌های دارویی میکروبی بدن


چرا کارپیرا؟ - کاریابی بین المللی کارپیرا\nبرخورداری از چشماندازی کلی ما را به عنوان کارشناسان پیشرو در حوزه اشتغال پایدار، قادر میسازد تا به تعریف، کاربرد و توسعه منابعی جهت استفاده در حوزه اشتغال و ارتقای کیفیت تصمیم گیری حرفهای افراد بپردازیم. ما (مشاوران کارپیرا) با گروههای تجاری، صنعتی و اجتماعی مختلف همکاری میکنیم تا زمینه دسترسی كارفرمايان به اطلاعات مورد نیاز جهت ارتقای مهارتهای حرفهای و آموزشی خود را فراهم ساخته و در نتیجه مشارکت فعالانهای در اقتصاد جهانی و منطقهای داشته باشیم.\nبرخی از خصوصیات متمایز کننده کارپیرا به شرح زیر میباشند:\n– بهره مندی از پایگاه داده گسترده ای متشکل از خیل عظیمی از کارجویان با دانش و مهارت های صنعتی مختلف\n– بهره منید از مجموعه کاملی از خدمات کارمندیابی شامل موقت، دائم، پاره وقت و قراردادی\n– بهره مندی از مدیران با تخصص و تجربه بسیار در زمینه کارمندیابی در حوزه های مختلف\nمشاوران کارپیرا جهت فراهم نمودن حداکثر ضریب اطمینان خاطر برای کارفرمایان و به منظور شناسایی تواناییها، مهارتهای فردی و حرفه ای کارجویان، به انجام تست های روانسنجی، نظارت و تعیین صلاحیت کارجویان بر مبنای سوابق فردی، مصاحبه های شغلی مطابق با استانداردهای بین المللی همت گمارده اند. خدمات آموزش و مشاوره کارجویان ارائه شده در مرکز مشاوره حرفه ای کارپیرا، کارفرمایان را قادر میسازد تا از وجود کارکنان ماهر و با انگیزه بهره مند شوند.\nکارشناسان، محققان و مشاوران کارپیرا پس از انجام تحقیقات گسترده و گوش سپردن به نیازها و خواسته های مشتریان، موفق به ایجاد سامانه خدماتی مسنجمی شدهاند که پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و پیوسته در حال تغییر کسب و کار بین المللی میباشد. این خدمات کارفرمایان را قادر میسازند تا فاکتورهای استخدام، ارزیابی و گزینش را متناسب با نیازهای حرفه ای و شرایط مالی و اقتصاد ویژه خود انتخاب کنند.\nعلاوه بر این، كاريابي بین المللی کارپیرا با بهره مندی از كادري مجرب و تحصیلکرده در زمينه مشاوره و حسابداري و جدیدترین تحولات قوانین و مقررات کاری ميتواند به كارفرمايان محترم ياري رساند تا از به وجود آمدن مشكلات احتمالي در زمینه قراردادها و روابط کاری جلوگيري به عمل آید.


زباله‌سوز اسلونخستین زباله‌سوز جهان با توانایی جذب دی‌اکسیدکربن در نروژ مراحل آزمایشی خود را طی می‌کند.\nاگر این آزمایش موفقیت‌آمیز باشد، امید می‌رود این فناوری در مراکز تولید برق از زباله در سراسر دنیا مورد استفاده قرار گیرد\nتزریق دی اکسید کربن در حفره های زیر زمینی در واقع سرخودرا زیر برف کردن و قبض جریمه را از این جیب به آن جیب کردنه. راه درست استفاده از نور خورشید و باد و سدهای آبی و جزر و مد دریا و آگاه نمودن انسانها از این موضوع که ما تنها موجوداتی هستیم که طبق تکامل تاریخی بیشترین پیاده روی در بین حیوانان را انجام میداده ایم و ترک این عادت سلامتی ما را بخطر میاندازد. وما باید بیشتر راه برویم و یا امروزه از دوچرخه استفاده کنیم. فرهنگ سازی و سرمایه گذاری در جهت کشف انرژیهای پاک میتواند در آینده امکانات بیشتری را در دسترس بشر قرار دهد.\nسه شنبه ۱۷ فروردین ۱۳۹۵ - ۲۳:۲۲


واقعیت تاریخ، از واقعیت داستان کم‌اعتبارتر است/ گفت‌وگو با محمدرضا بایرامی - کافه داستان\nصفحه اصلی پیشخان واقعیت تاریخ، از واقعیت داستان کم‌اعتبارتر است/ گفت‌وگو با محمدرضا بایرامی\nگفت‌وگوی رضا فکری با محمدرضا بایرامی درباره رمان «مردگان باغ سبز»\nرضا فکری: چند سال پیش که معدودی هوادار متعصب فوتبال، شعارهای جدایی‌طلبانه سر دادند، حیرت بسیاری برانگیخته شد و این پرسش مکرر طرح شد که چنین احساسات قوم‌گرایانه‌ای از کجا ریشه می‌گیرد؟ و آیا منشاء تاریخی دارد و می‌توان آن را به بخشی از تاریخ معاصر گره زد، یا نه؟ واقعیت این است که برهه‌ای از تاریخ که تنها ۷۰سال از وقوعش می‌گذرد چنان در پستوی تاریخ مهجور مانده بود که گویی از ابتدا رخ نداده باشد. فرقه‌ای که عمرش به سالی بیش‌تر دوام نیافت. حکومت خودمختاری که ۱۳۲۴ تاسیس شد و با سرکوب حکومت وقت در ۱۳۲۵ خاتمه یافت و نسخه‌اش با پیچیدگی بسیار پیچیده شد. هنوز مشخص نیست چرا مقطعی چنین حساس در تاریخ معاصر، این‌چنین مورد بی‌مهری قرار گرفته و با این‌که بعضی از بازیگران آن تا سال‌های بعد زنده ماندند، باز محل مراجعه‌ی مورخین نبودند و دلیل آن افتضاح تاریخی معلومِ هیچ‌کس نشد. محمدرضا بایرامی با این ذهنیت که «در مورد جنگ تزارها و ناپلئون یا سرخ‌ها و سفیدهای بعد از انقلاب ۱۹۱۷ شوروی، به تاریخ مراجعه نمی‌کنیم و جنگ و صلح و دُن آرام را معتبرتر از تاریخ می‌دانیم» سراغ ماجرای فرقه‌ی دموکرات رفته تا واقعیت داستانی خود را از تاریخ بسازد. شاید از شانس‌های او در «مردگان باغ سبز» هم همین بوده که کمتر روایت رسمی و صریحی بر این واقعه می‌توان یافت و دست نویسنده برای رها کردن تخیل باز بوده است و همان‌طور که خودش می‌گوید بیشتر با «ناخودآگاه» این قصه را پیش برده تا با «خودآگاه و عقل و تکیه‌ی کامل بر تاریخ و مطالعات». او در این میان تاکید بسیاری به نقش منفی روس‌ها در بزنگاه‌های تاریخی ایران دارد و نشان می‌دهد که چطور روس‌ها فرقه را به نفتی که نصیب‌شان هم نشد فروختند. قصه‌ی تلخ وابستگی اعضای فرقه به حزب کمونیست و قوام که «آذربایجان را نجات داد ولی دستش به خون آلوده شد» و مردمی که چون برق و باد رنگ عوض کردند و قصه‌ی جان‌های پاکی که سر عقاید توخالی و در فریب شعار «پرولتاریا زحمت‌کشان را فدای بورژوا نمی‌کند»، زیر خاک رفتند. «مردگان باغ سبز» قصه‌ی فجایع این برهه از تاریخ است و رمانی است که در خلاء روایات رسمی، تاریخ خود را می‌نویسد.\nرضا فکری: پس از پنج مرتبه‌ای که «مردگان باغ سبز» با انتشارات «سوره مهر» به چاپ رسید چه شد که تصمیم گرفتید چاپ ششم کتاب‌تان را با «افق» روی پیشخان ببرید؟\nمحمدرضا بایرامی: پیش از این من «پل معلق» را در افق به چاپ رسانده‌ام. رمانی که در کارنامه‌ی من اهمیت بسیار زیادی دارد از جنبه‌های مختلف. برای همین هم جزء مهم‌ترین آثارم شمرده می‌شود. پل معلق داستان سرباز سرخورده‌ای است که بین زندگی و مرگ سرگردان است و نمی‌داند چه کار باید بکند. دنیای او بسیار سرد، افسرده، کم‌تحرک و درونی است. تجربه‌های مختلفی را در این رمان آزموده‌ام. مهم‌ترین آن‌ها نوع روایت داستان است. از آن‌جا که قرار نبود این داستان، داستان پرتحرکی باشد، تلاش داشتم به واسطه‌ی نوع روایت، بین حادثه و نقل آن، واسطه‌ای ایجاد شود طوری که همه چیز نه در لحظه‌ی اتفاق که گویی بعد از فرو نشستن غبارها و تاثیر آنی و مستقیم، منتقل شود تا فرصت تامل و چرایی و بهره گرفتن نادر از آن‌ها فراهم بشود. این اتفاق فقط با حایل شدن نثر، محقق می‌شد. بنابراین در آن‌جا روایت شکل خاصی پیدا کرد، بارش تقریباً افسار گسیخته‌ای از کلمات که البته قرار نبود نسبتی با جریان سیال ذهن مرسوم و شناخته شده، پیدا کند لزوماً.\nاین نوع به کارگیری نثر در «پل معلق» شروع شد. یعنی تمرین اساسی آن را در این داستان انجام دادم و در «مردگان باغ سبز» به اوج خودش رسید. پس «مردگان…» به نوعی وامدار «پل معلق» بود و با آن در یک خانواده قرار می‌گرفت. برای همین هم جا داشت که هر دو کتاب در یک جا چاپ بشود. از جهت محتوایی هم، هر دوی این‌ها موقعیت شکننده‌ی انسان را در بحران‌هایی که یکی جنگ بین ایران و عراق است و دیگری جنگ داخلی، بیان می‌کند. یعنی هم‌خانوادگی از این منظر هم وجود ندارد. اما به دلایلی کار از سوره مهر سر در آورد، جایی که در سال های گذشته، ناشر عمده ی آثار من هم بود. قرار ما با ناشر ۵ چاپ بود و بعد کار آزاد می‌شد به طور طبیعی. چنین شد و ترجیح دادم کار را بیاورم افق.\nفکری: در پیشانی کتاب‌تان عبارتی مبنی بر خیالی بودن «حوادث، اماکن، اسامی و شخصیت‌های کتاب» آورده‌اید که البته برای رمانی مبتنی بر تاریخ که عاری از تخیل نیست و می‌تواند دقیقا منطبق بر وقایع مستند تاریخی هم نباشد، به نوعی توضیح واضحات است، ظاهرا بعد از بروز مشکلاتی که نام کتاب و همچنین تقارن انتشارش با وقایع سال‌های قبل پیش آورد، این مقدمه و اصلاحات مربوطه را در کتاب‌تان لحاظ کرده‌اید، مقدمه که تکلیف مشخصی دارد اما اصلاحیه‌ها در سطحی بود که کلیت کتاب‌تان را تغییری بدهد؟\nبایرامی: به نظرم اگر بخواهم در این مورد صحبت کنم، بهتر است اول جملات مورد اشاره، کامل نقل شود و نه فقط بخش کلیشه‌ای مرسوم آن. «این داستان همان‌قدر به واقعیت نزدیک است که پلنگ سرکوه به ماه. بنابراین، همه‌ی حوادث، اماکن، اسامی و شخصیت‌های آن خیالی‌اند، هرچند واقعی به نظر برسند و یا تاریخ هم از آن‌ها به همین شکل نام برده و یاد کرده باشد». این جملات و نوع چینش‌شان، دقیقا نشان می‌دهد برخورد رمان‌نویس با تاریخ چگونه است. پلنگ سر کوه چنان خود را به ماه نزدیک می‌بیند که گاه بالا می‌برد تا آن را چنگ بگیرد. ولی آیا دستش می‌رسد؟ در «مردگان…» هم نویسنده به تاریخ همان‌قدر نزدیک است و همان‌قدر دور! واقعیت تاریخ به نظرم، از واقعیت داستان کم‌اعتبارتر است. بنابراین توضیح واضحاتی در کار نیست.\nو اما در مورد مشکلات… من راستش وقتی «مردگان باغ سبز» در محاق فرو رفت، به طور کلی قید آن را برای همیشه زدم. این تصمیم تلخ و سخت بود چون دست کم خودم به خوبی می‌دانستم که در کارنامه‌ام و کنار رمان‌هایی مثل «پل معلق» و «آتش به اختیار»، چه جایگاهی دارد. برخی از دوستان وقتی از تصمیم من آگاه شدند گفتند حیف است که سرنوشت چنین رمانی را خراب کنی چون کار به اندازه کافی دیده نشده و این جور که معلوم شده می‌توان با آوردن مقدمه‌ای، رمان را از گیر رهاند و… اما همچنان مخالف بودم تا این‌که یک روز در بساط دست‌فروشی، نسخه‌ای از «داستان یک شهر» احمد محمود را دیدم. بیش از ۲۰سال پیش، در دو نشست و طی تعطیلات دو روزه‌ای که داشتم، آن را با لذت خوانده بودم. فکر کنم به یاد آن لذت قدیم بود که دوباره رمان را خریدم و با تعجب دیدم مقدمه‌ی مفصلی دارد که از سوی ناشر نوشته شده و در آن حتی از کودتای آمریکایی ۲۸ مرداد، به شدت تجلیل شده است!\nدر نسخه‌ای که من خوانده بودم، خبری از این مقدمه نبود. به طور طبیعی و در چاپ‌های بعدی، مقدمه از بین رفته بود اما رمان مانده بود. این تصادف را نقطه‌ی قوتی گرفتم و زیر بار آوردن مقدمه رفتم و بعد از یکی دو سال، «مردگان…» باز هم منتشر شد. می توان گفت هیچ اصلاحاتی در داستان انجام نشده است و فقط یک بار دیگر کار را دیده‌ام. نهایت کاری که انجام شده این بوده که مثلا جهت کاستن از حساسیت‌زایی، دفعات استفاده‌ی کلماتی مثل «لباس شخصی» کم شده، همین. در چاپ ششم و در نشر افق هم، جای دو تا از فصل‌ها عوض شده. این کار هیچ ربطی به ارشاد و ممیزی ندارد و فقط سعی کردم فصل ساده‌تری را در افتتاحیه بیاورم تا مخاطب مجبور نباشد نیروی مضاعفی را برای دنبال کردن ماجرا و شخصیت‌ها صرف کند، در همان ابتدای کار.\nعمده شوری که در مردگان هست و گاهی هم به طور طبیعی حماسی می‌زند، شور زبان است که به صورت افسارگسیخته و با بارشی از کلمات و بدون مقید شدن دایمی به دستور زبان، از زبان شاعری پریشان‌حال، نقل می‌شود و سعی دارد با شتاب تمام و گویی در کمترین فرصت، همه چیز را بگوید بی هیچ آرامشی.\nفکری: روایت نثر سالمی دارد و چون به جغرافیای آذربایجان و به مردمان منطقه و به شهرها و روستاهای آذربایجان وابستگی تامی دارد، در بسیاری از موارد زبان آذری هم به شکل شعر، ضرب‌المثل و گفت‌وگوهای عامیانه‌ی مردم در متن حضور دارد. البته این زبان به مخاطب حقنه نمی‌شود و تقریبا همه‌ی واژگان به کار رفته‌ی آذری در متن پانویس دارند و یا اگر ندارند به قدر کفایت مفهوم هستند. رمان را به آذری نوشته‌اید و بعد به فارسی برگردان کرده‌اید یا از ابتدا با همین سر و شکل روی کاغذ آمده‌اند؟\nبایرامی: زبان آذری در ضرب‌المثل‌ها و تکیه‌کلام‌ها و چند پهلو بودن و مواردی از این دست، غنای بسیار زیادی دارد. «دوزگون» در اولین دیداری که با «بالاش» دارد، در آن صحنه‌ی طنزآمیز و غافل‌گیرکننده، این موضوع را توضیح می‌دهد. صرف‌نظر از تعصب و دیدگاه حزبی او، سخنش درست است. این ظرفیت، امکانی بود برای «مردگان باغ سبز» که به راحتی نمی‌شد از کنارش گذشت، اما من برای رسیدن به این امکان، از آن ظرفیت استفاده نکردم. به نوعی می‌خواستم به مخاطب بگویم که یادت باشد داستانی که داری می‌خوانی، اصلش به آذری‌ست. بنابراین گاهی از زبان آذری استفاده می‌کردم، آن‌هم با جواز اساسی. یعنی در مواردی که مشابه فارسی آن کلمات را نداشتیم. مثلا در جایی که قوام به دیدار استالین رفته تا با وعده‌ی دادن امتیاز نفت شمال، جواز حمله به فرقه را بگیرد، گفته می‌شود پالچیقا باتان آرابانی، گوجا اوکوز چیخاردار (ارابه‌ی به گِل‌نشسته را ورزای پیر می‌تواند بیرون بیاورد) یا پدر بالاش و بعدها آن فدایی خودکشی‌کننده که نمی‌خواهد تن به خفت پناهندگی به دشمن بدهد، ضرب‌المثلی می‌گویند به این مضمون که «درخت وقتی قرار است سرنگون بشود، به سمت خودی سرنگون می‌شود».\nاز این چیزها گرفته تا بازی کلامی با اسم قهرمان داستان یعنی خود بالاش (به معنی فرزندش) چیزهایی بود که قرار بود یادآوری کنند که خاستگاه زبانی داستان کجاست. در مواردی مثل فحش دادن هم اصولا زبان فارسی افاقه نمی‌کرد!! مثل آن صحنه‌ی لب مرز و روی رود ارس که یکی داد می‌زند «سفی اوغلی سفی، کپی اوغلی کیی!» یا آن‌جایی که در میانه و بعد از شنیدن صدای انفجارها، بالاش هی پیله می‌کند که چه اتفاقی افتاده و طرف مقابل داد می‌زند «ایت جهنمه گده (و شاید هم اده)، ساریب سان!؟» برخی از این کلمات غیر قابل برگردان هستند و معادل فارسی آن‌ها هم در صورت موجود، هیچ لطفی ندارد. مثلا به جای فحش موزون اولی باید گفت «ای کم عقل، کم عقل زاده سگ نر پسر سگ نر!» به هر حال من به شکل تزیینی نمی‌خواستم از زبان آذری استفاده کنم، هرچند که در کارهای چند زبانی، استفاده‌هایی از این دست اجتناب‌ناپذیر است.\nفکری: اتقاقا وقتی برای بیان فصاحت زبان آذری از واژه‌ی گاو مثال می‌زند و پنج معادل برای آن می‌آورد، درست است که توانایی‌های زبان را مد نظر دارد اما به نظر می‌رسد با این شیوه به نوعی قرار است تمایلات ناسیونالیستی این آدم‌ها هم اگزجره شود و افراط در نظریات‌شان به تمسخر گرفته شود. کسانی که برای اصطلاحات کمونیستی روسی هم معادل‌های آذری یافته‌اند و مثلا به هم می‌گویند «یولداش» و حتی ترک‌زبانان قزوین را به عضویت نپذیرفته‌اند، آن‌ها معتقدند که آذربایجان همه‌چیز دارد و نیازی به دولت مرکزی حس نمی‌کنند و اعتقاد راسخ دارند که هومر برای نوشتن اودیسه از کتاب «دده قورقود» بهره گرفته، کتابی که قدمتش از ۵۰۰ سال هم تجاوز نمی‌کند، به نظرم رسید شاید به نوعی عمق توهمات این‌ها را هم خواسته‌اید نشان بدهید.\nبایرامی: همین است در واقع. در آن صحنه، «بالاش» با کمونیست و پان‌تُرکیستی طرف است که سردبیری نشریه‌ی فرقه را هم به عهده دارد. طبیعی است که او به شدت یک جانبه حرف بزند. بعد البته «بالاش» هم در مقام تایید یا تعجب، وارد می‌شود معمولا. با این تفاوت که دو «بالاش» داریم. یکی مال ۱۵ سال بعد از حادثه است که فاصله گرفته و تحلیل و انتقاد و حتی انزجار هم دارد گاهی و دیگری بالاش زمان واقعه است که دارد با فرقه کار می‌کند هرچند که درک عمیقی از آن ندارد و فکر می‌کند که دارد حرکت مثبت و آرمان‌خواهانه و عدالت را نه همراهی کامل که حداقل درک می‌کند. این دو دو جور نگاه دارند. این را البته کسی که رمان را سرسری بخواند، ممکن است متوجه نشود. مهم هم نیست.\nفکری: مقطع جالبی از تاریخ را انتخاب کرده‌اید که معمولا در بسیاری از روایت‌های معاصر درز گرفته می‌شود و همچنان تناقض‌ها و ابهامات بسیاری در آن وجود دارد. هم از فکت‌های تاریخی مربوطه استفاده کرده‌اید و هم انگشت روی نقطه‌های تاریک و مبهم آن گذاشته‌اید و به نظر می‌رسد به تاریخ شفاهی و نقل قول‌ها هم نظر داشته‌اید. درواقع خودمختاری آذربایجان را از سوی هر دو گروه موافق و مخالف ماجرا در نظر گرفته‌اید و اعتدال خوبی در این میان به خرج داده‌اید. از یک طرف «چرا باید به زبانی بنویسیم که نمی‌فهمیم؟ مگر آذری چه‌اش است؟» را از دید فرقه‌ای‌ها می‌خوانیم و از طرف دیگر از زبان پدر «بالاش» انعکاس نظریات وطن‌پرستانه را می‌بینیم. پسر نماینده‌ی عقاید فرقه است و دولت قوام را متهم به بی‌توجهی به آذربایجان می‌کند و با این استدلال آبکی که «ماها –جنوبی‌ها و شمالی‌ها- پاره‌ی تن هم هستیم که جدامان کرده‌اند»، برای پیوستن به شوروی مانیفست ارائه می‌دهد و پدر اگرچه چندان دل خوشی از حکومت مرکزی ندارد و بستن روزنامه‌ها، باندبازی و فساد را در حکومت مرکزی می‌پذیرد اما به شدت در مقابل فرقه موضع می‌گیرد. آن هم وقتی که دولت ملی آذربایجان ارزانی آورده و کتاب درسی به زبان ترکی چاپ می‌کند و شوروی برایشان قند و گندم می‌فرستد و استالین شخصا بودجه‌های کلانی برای این حرکت جدایی‌طلبانه در نظر گرفته است. با این حال اما کفه‌ی داوری راوی به سمت حکومت مرکزی سنگین است و در نهایت هم با توجه به پوشیدن آن پیراهن سه رنگ پرچم ایران که «بولوت» (نسل سوم این ماجراها) به تن می‌کند و علاقه‌ی بسیاری به آن دارد، انگار برآیند این تحرکات را به وطن‌پرستی متمایل دانسته‌اید تا به جدایی‌طلبی.\nبایرامی: پرداختن به مگوها و تابوها، معمولا از آن مواردی است که حتی نویسندگان هم از آن دوری می‌کنند، نه لزوما به خاطر محافظه‌کاری و مواردی از این دست. بلکه شاید از این جهت که از پس کار برآمدن سخت است در چنین مواردی. من هم اتفاقا نظرم این است که کار موفق در چنین زمینه‌ای، کاری است که حد اعتدال را نگه دارد. در این حالت البته هر دو طرف دعوا ناراحت خواهند شد و سعی خواهند کرد شما را تخطئه کنند. اما چه باک! نگاه من چنین بوده و در توضیح آن هم یک بار مقاله‌ای نوشتم به نام «حرکت در میانه» (که البته به شهر میانه که بخش عمده‌ای از داستان در آن روی می‌دهد هم اشاره‌ی تلویحی دارد. آن‌جا نوشته‌ام که در برخورد با شخصیت‌هایی مثل قوام، چگونه موضع کلی رمان، در وسط ایستاده. «مردگان داستان صداهاست (همان‌گونه که در متن بارها آمده) اما قرار نیست یکی از این صداها، دیگری را خفه کند و صدای واحد باشد، فرقی هم نمی‌کند که این صدا از آن «دوزگون» کمونیست باشد که می‌گوید فقط صداست که می‌ماند یا از آن پدر مذهبی که معتقد است فقط خداست که می‌ماند.\nهمه حرف خودشان را می‌زنند، اما در نهایت، آن چیزی که به اصطلاح میثاق یا محور ملی می تواند باشد، کشور است در کلیتش و نه جزیی از آن، در مقیاس قومی یا جغرافیایی و عجیب است که این مسلم، معمولا در بحران‌ها به فراموشی سپرده می‌شود و گویی آخرین چیزی است که به یادش می‌افتند و ازش یاد می‌کنند. در سال‌های اخیر هم تا وقتی جنگ تمام نشده بود، خبری از پرچم‌های ایران به این شکل بزرگ و چشم‌گیر نبود (که حالا در همه‌ی شهرها و میادین اصلی می‌بینیم). گویی مسئولین در طول جنگ هشت ساله به این نتیجه رسیده بودند که مذهب بهتر جواب می‌دهد و لازم نیست روی ملیت به هیچ وجه تاکید بشود و فقط بعدها به یاد آن افتادند، به خصوص وقتی در چیزی که مبلغش بودند، کم آوردند.\nبرخی از کلمات آذری غیر قابل برگردان هستند و معادل فارسی آن‌ها هم در صورت موجود، هیچ لطفی ندارد. به هر حال به شکل تزیینی نمی‌خواستم از زبان آذری استفاده کنم، هرچند که در کارهای چند زبانی، استفاده‌هایی از این دست اجتناب‌ناپذیر است.\nفکری: داستان هرچه به شخصیت‌های تاریخی نزدیک می‌شود به نظر می‌رسد از جذابیت بیشتری هم برخوردار است. فرازهای مشخصی از حضور این مشهورهای تاریخی در کتاب وجود دارد. مثل وقتی که بناست نیروهای فرقه با برنو جلو هواپیماهای حکومتی را بگیرند و «پیشه‌وری» شخص «قوام» را مسئول خون‌ها می‌داند. حرف‌های تو خالی او مبنی بر این‌که تا به انتها ایستادگی خواهند کرد، تزلزل شخصیتش را به خوبی نمایان می‌کند. البته مخاطب از همان ابتدای رمان (با آن نطق‌های آتشین رادیویی) دریافته که با شخصیت دغلی روبروست. صحنه‌ی ورود «ژنرال دانشیان» (با سبیل هیتلری) به بانک میانه هم از صحنه‌های درخشان است و دویست‌هزار تومانی را که به زور از متصدی بانک می‌گیرد و با خودش به باکو می‌برد و یک رسید ساده هم بابتش نمی‌دهد، به خوبی فرومایگی یک افسر رده بالای حزب را نشان می‌دهد. بهتر نبود که «بالاش» را تا انتها با همین شخصیت‌ها همراه می‌کردید و با این سرعت میان او و نهاد قدرت فاصله نمی‌انداختید؟ درست است که قضایا از منظر مردم کوچه و بازار پی گرفته می‌شود اما به هر حال مخاطب در بطن معادلات سطح بالای سیاسی قرار نمی‌گیرد و منبعی هم به جز شایعات مردم شهر وجود ندارد. درواقع به جز نماهایی محدود از «دانشیان» و «پیشه‌وری» چندان به این شخصیت‌ها نزدیک نمی‌شویم.\nبایرامی: علاقه‌ی اصلی من در این رمان، نه پرداختن به تاریخ بود و نه شخصیت‌های تاریخی. بیشتر دوست داشتم موقعیت آدم‌های عادی و به‌خصوص هنرمندان را در بزنگاه‌های تاریخی و تلاطمات اجتماعی و سیاسی نشان بدهم و صدمه‌ای که می‌بینند. موقع به خطر افتادن چنین موقعیت‌هایی، به قول آن ضرب المثل آذری، هر کی دستش به اسبش می‌رسد، سوار می‌شود و فرار می‌کند و پیاده‌ها این وسط بی‌پناه می‌مانند. شخصیت‌های اصلی داستان این پیاده‌ها هستند، بنابراین تا جایی به افرادی مثل «پیشه‌وری» نزدیک می‌شویم که نیاز هست و نه بیشتر. زندگی برخی از این‌ها هم در هاله‌ای از ابهام پیچیده شده است و نزدیک‌شدن هم فایده‌ای نخواهد داشت. سرنوشت نهایی خود «پیشه‌وری» و این‌که تصادف منجر به مرگ او برنامه‌ریزی شده بود یا نه، نشان از پیچیدگی وضعیت او در مقابل «باقراُف» دارد و از تردیدی پرده برمی‌دارد که ممکن است مردی را بین عامل خارجی یا حامل خواست مردم بودن سرگردان یا دچار عذاب وجدان کرده باشد.\nجالب است که همین اواخر داشتم زمینی و با تاکسی، به سوی باکو می‌رفتم. به هم سفر باکویی‌ام (که در راه با او آشنا شده بودم) گفتم یک دهی هست به نام «مردکان» که در تاریخ دوره‌ای از کشور ما نقش دارد. گفت تقریبا چسبیده به باکو و می‌خواهی سر راه ببینیمش؟ اول گفتم بله و بعد پشیمان شدم. البته اگر قرار بود با جنس آدم‌های هم سنخ «بالاش» هم بیشتر همراه بشوم، به طور طبیعی، باید «محمد بی‌ریا» عمده‌تر می‌شد تا دیگران. زندگی بعدهای «بی‌ریا» هم نشان داد که چه قدر او شبیه به «بالاش» است، یعنی همراه چیزی بوده بی آن‌که کاملا با آن هم‌دل بوده باشد.\nفکری: اتفاقا یکی از محل‌های سوال تاریخ، همین گریختن همگانی اعضای فرقه به باکو است و شاعر خوش‌قریحه‌ای چون «محمد بی‌ریا» (وزیر معارف خودمختاری آذربایجان) هم از این قاعده جدا نیست. درست است که بعدها اغلب در حسرت بازگشتن به آذربایجان بودند و بعضی در قالب «ادبیات حسرت» و در فراغ آذربایجان شعر هم می‌سرودند اما واقعیت این است که در آن دوره‌ی تاریخی، نام شاخصی وجود ندارد که نگریخته باشد. «بالاش آذراوغلو» شاعر و مجری رادیو فرقه هم پس از تصرف آذربایجان توسط نیروهای حکومتی تا اسفند ۱۳۲۶ با همراهی پدرش در مکانی مخفی می‌شود و بعد به افراد مستقر در «یاشیل باغ» ملحق می‌شود. در داستان شما انگار قرار است این نقصان تاریخی جبران شود و «بالاش» تنها آدم نسبتا مشهوری است که از گریختن انصراف می‌دهد و به وطن برمی‌گردد و مصائب پیش رویش را با آغوش باز می‌پذیرد. انگار به نوعی حسرتِ تاریخیِ ایستادگیِ این آدم‌ها پای آرمان‌شان را در سرنوشت «بالاش» ترمیم کرده‌اید و در واقع توقع خودتان را از تاریخ در قالب شخصیت آزاده‌ی «بالاش» گنجانده‌اید.\nبایرامی: حققیتش «مردگان باغ سبز» به نحوه شگفت‌انگیزی شکل گرفت که هنوز هم گاهی وقتی بهش فکر می‌کنم، چندان ازش سر در نمی‌آوردم. تنها چیزی که برایم مسلم شده، این است که آن را با ناخودآگاه خود نوشتم تا خودآگاه و عقلم و یا تکیه‌ی کامل بر تاریخ و مطالعات. بالاشِ «مردگان…» یک شخصیت تخیلی است. احتمالا علت انتخاب این اسم به وضعیت پدر و فرزند برمی‌گشت . پدری مخالف پسر که وقتی خشونت بی‌حد ارتش را در مورد مخالفان و سرکوب آن‌ها می‌بیند، مهر پدری‌اش گل می‌کند و باعث می‌شود که در اعتقادات خود تجدید نظر کند و فردی را که به نوعی عاق کرده، نجات دهد. بالاش اسم خوش‌آهنگی بود که تکرار آن مخاطب را اذیت نمی‌کرد و فقط بعدها بود که یادم افتاد معنی «فرزندش» را هم می‌دهد، یعنی یک قدرت مانوری هم از این زاویه می‌تواند ایجاد کند.\nاگر یادتان مانده باشد در متن هم جایی داریم که از زبان بالاش و در وصف وضعیت پدر گفته می‌شود: «بابا هم قرار بود ستوان‌یکمیش را بگیرد، اما هیچ‌وقت نتوانست و او هم فدا شد، مثل مردم عادی دیگر. تا همه بفهمند که فدایی یعنی چه، او فدا شد درحالی‌که خودش تقصیری نداشت. فدای بالاش شد و بالاش یعنی بچه‌اش و بچه‌اش یعنی پسرش و پسرش یعنی مخالف سرسختش. ولی چه کسی اهمیت می‌داد؟ همان شد که می‌گویند. سوزاندن تر و خشک با هم». به هرحال من هنوز هم دکتر «بالاش آذر اوغلو» را به درستی نمی‌شناسم و از آن‌جایی که بالاش «مردگان…» قرار نبود شخصیت تاریخی باشد، بنابراین در مورد او تکیه بر تاریخ نداشتم. البته در زمان نوشتن، بخش‌های کوتاهی از خاطرات بالاش آذر اوغلو را خوانده بودم و الان و برای جواب دادن به سوال شما، خیلی ذهنم را مرور کردم تا آن خاطرات را پیدا کنم و موفق نشدم. تا آن‌جایی که یادم است، در آن خاطرات هیچ بیوگرافی از آذر اوغلو ذکر نشده بود. یعنی نه اشاره‌ای بود به این‌که وی شاعر است و نه اشاره‌ای بود به نام زنش. گفته شده بود قرار بوده خاطرات کامل او در آلمان چاپ بشود اما مرگ امان نداده. تصور من هم این بود که آذر اوغلو در آلمان مرده و نه باکو (آن‌هم در سال‌های اخیر). اتفاقا نام اولیه‌ی زن بالاش داستان هم ملاحت بود و نه مدینه، اما بعد آن را عوض کردم، وقتی که رسیدم به جملات «بالاش» به یاد مدینه افتاد که ـمثل خیلی دیگر از مردم شهرـ در آتشی سوخته بود که دیگران افروخته بودند. مدینه‌ای که همه‌ی شهرش بود. افسوس! صد افسوس!». این‌جا بود که نام زن بالاش شد مدینه و نام مادرش، ملاحت. به هرحال، مدتی بعد از چاپ کتاب، در نقدهای مختلفی دیدم اشاره به این موضوع شده که بالاش «مردگان باغ سبز»، همان بالاش آذراوغوست و خیلی تعجب کردم. تعجبم وقتی بیشتر شد که شنیدم نام زن وی هم مدینه بوده و همان‌طور که شما هم ذکر کرده‌اید، جزء سرآمدان شعر حسرت بوده‌اند! این اتفاق چگونه روی داده بود؟ توضیحی برایش ندارم.\nمن فقط قصد داشتم با جست‌وجو در زمانه‌ی حادثه، اسم‌های مرسوم آن موقع را انتخاب کنم. برای همین مثلا گشتم و «التفات» را ـکه نام یکی از بستگان ما بودـ برای رئیس بانک میانه برگزیدم. کار تمام و چاپ شد و بعد دیدم گویی این اسم می‌خواسته چیزی فراتر از یک عنوان را بگوید، بی‌آن‌که تعمدی در کار باشد. در آن هنگامه‌ی جنگ و عقب‌نشینی و از هم پاشیدگی، هیچ‌کس توجهی به «التفات» ندارد که می‌داند به جرم گناه ناکرده، بر دار خواهد رفت و چنین هم می‌شود. در تاریخ من فقط در مورد پول بردن «غلام یحیی دانشیان» از بانک میانه خوانده بودم و این‌که رسیدی نمی‌دهد. بعدش در عالم واقع چه روی داده، هیچ خبری ندارم. اما برایم جالب است که داستان جای تاریخ را می‌گیرد و به آن استناد می‌شود. خود من همواره چنین اعتقادی داشته‌ام. همیشه گفته‌ام هیچ‌کدام از ما در مورد جنگ تزارها و ناپلئون یا سرخ‌ها و سفیدهای بعد از انقلاب ۱۹۱۷ شوروی سابق، به تاریخ مراجعه نمی‌کنیم و روایت «جنگ و صلح» و «دُن آرام» را معتبرتر می‌دانیم. ظاهرا بخش اعظمی از مسئولین ما هم همین اعتقاد را دارند! وقتی «مردگان باغ سبز» منتشر شد، به آمارها و برخی موارد تاریخی آن تاختند، اما همین موارد به طور همزمان، در کتاب‌هایی که عنوان تاریخی داشتند، چاپ شده بود و هیچ‌کسی بر آن‌ها خرده نگرفت. بالاش «مردگان…» حتی اگر نگاهی هم به زندگی بالاش واقعی داشته باشد ـ‌که متاسفانه نتوانستم منبع را پیدا کرده و این مورد را مقایسه کنم‌ـ بالاش دیگری است که امثال من بیشتر با آن آشنایند. هنرمندانی که قربانی هنر خود می شوند. بالاش قربانی صدای خود می‌شود، همان چیزی که گفته می‌شود بقا دارد نه فنا.\nپرداختن به مگوها و تابوها، معمولا از آن مواردی است که حتی نویسندگان هم از آن دوری می‌کنند، نه لزوما به خاطر محافظه‌کاری و مواردی از این دست. بلکه شاید از این جهت که از پس کار برآمدن سخت است در چنین مواردی. من هم اتفاقا نظرم این است که کار موفق در چنین زمینه‌ای، کاری است که حد اعتدال را نگه دارد. در این حالت البته هر دو طرف دعوا ناراحت خواهند شد و سعی خواهند کرد شما را تخطئه کنند. اما چه باک!\nفکری: کتاب در بخش‌های زیادی به شیوه‌ی حماسی توصیف شده و شور استقلال‌طلبی و شوق عدالت‌خواهی را در فدایی‌ها، سربازها و افسران ارتشی به نمایش کشیده است. آدم‌های صادق و پاکی که تا لحظه‌ی مرگ هم دست از ایمان‌شان برنداشتند و البته نمی‌دانستند که فریب خورده‌اند و وجه‌المصالحه قرار گرفته‌اند. آدم‌هایی که مصداق این جمله‌ی پدر بالاش هستند: «می‌خواستند مملکت را آزاد کنند، نمی‌دانستند که دارند می‌فروشند به کافرهای بی‌دین کمونیست». از جمله صحنه‌های حماسی تاثیرگذار کتاب هم اعدام نوزده افسر توده‌ای است. افسرهایی که هنگام مرگ سرود می‌خوانند و با روی خندان پای اعدام می‌روند و هنگام وصیت هم دست از شوخی برنمی‌دارند، انگار که مرگ را به تمسخر گرفته‌اند. افسرهایی که لباس‌شان را به هم‌بندی‌هایشان داده‌اند و لخت و عور در آن سرما مرگ را به نظاره نشسته‌اند. تصویر کاسه‌های سری که می‌پرد و مغزهایی که متلاشی می‌شود و چشم‌هایی که گلوله می‌خورد، حتی سربازهای جوخه‌ی اعدام را هم که بناست ماشه را با قصاوت بکشند، به گریه می‌اندازد. به نظر می‌رسد در این مقاطع با توصیف‌های دقیق، مفصل و احساسی، یک رمان مدرن تاریخی را ناگهان به یک رمان کلاسیک حماسی و قهرمانانه بدل کرده‌اید.\nبایرامی: به نظر خود من، عمده شوری که در مردگان هست و گاهی هم به طور طبیعی حماسی می‌زند، شور زبان است که به صورت افسارگسیخته و با بارشی از کلمات و بدون مقید شدن دایمی به دستور زبان، از زبان شاعری پریشان‌حال، نقل می‌شود و سعی دارد با شتاب تمام و گویی در کمترین فرصت، همه چیز را بگوید بی هیچ آرامشی. اما اتفاقی که در صحنه اعدام نوزده افسر روی داد، استفاده از گزارش یک مجله بود. به نظرم تعمدا آن گزارش را چنین دقیق و خشن نوشته بودند تا برای همیشه از همه‌ی افراد مشابه در آن حال و بعدها، زهر چشم اساسی بگیرند. شگفت آن که من با سرعت تمام این فصل را نوشتم و چنان خشن بود که از مراجعات مکرر به آن دوری می‌کردم، هرچند که می‌دانستم در مجموع، خشن‌ترین رمان ایرانی را نوشته‌ام. قرار نبود به این صحنه ها بازگشتی وجود داشته باشد، اما گویی آن‌ها واقعا زنده می‌شدند در آن بخشی که پدر بالاش از مرگ‌شان می‌گفت. به تعبیر بالاش و با وامی گویی گرفته شده از شاملو، مرگی ارزان و بی اجر که در آن به سادگی ایشان را کشتند.\nیکی از اتفاق‌های «مردگان…» که تا حالا ندیده‌ام کسی در موردش حرف زده باشد، همین در هم نوردیدن زمان است به واسطه‌ی استفاده از برخی شعرها و ترانه‌ها و… البته اعدامی‌ها هم وقتی اعدام گروه اول را می‌بینند، واقع‌گراتر می‌شوند و به جای خواستار چشم باز شدن موقع اعدام، خودشان درخواست چشم‌بند می‌کنند. آن‌ها از آن آدم‌هایی نیستند که با بد شدن اوضاع سوار اسب‌هایشان شده و گریخته‌اند. اصولا من در این کار خودم را در قید خاصی اسیر نکرده‌ام اما به زعم خودم به هیچ وجه در فرم و محتوا، بی‌برنامه‌گی و باری به هر جهتی نبوده و همه چیز توجیه و منطق درونی خودش را دارد. صحنه‌ی پایانی که بالاش دارد پسرش را از دست قاتل خودش در می‌برد هم، چنین است. اصولا صحنه‌ها همین‌گونه چیده شده‌اند. بعد از روی خار راه بردن بولوت، مهربانی دیگران با او و یا صحنه‌ی خداحافظی او با مادربزرگ و صحنه‌ی پرخاش پدر به پسر در خرابه‌ی روزنامه‌ی آذربایجان هم همین گونه است. خشونتی که در دلش جوشش عظیمی از عطوفت هست.\nفکری: در بخش‌هایی که «بولوت» روزگار نوجوانی خود را در روستا می‌گذراند قاعدتا چشمه‌ی «آت گئولی» که محل کشته شدن پدرش است محور جدید داستان است و همه‌ی وقایع در این بافت جدید و پانزده سال پس از آن وقایع هول‌ناک معنی پیدا می‌کند. کودکی بدون نام که پی هویت واقعی خود و شرح آن‌چه بر سر پدرش آمده، می‌رود. پیرمرد «جرچی» (پدربزرگ او) هم کنتراست خوبی به فضا می‌دهد و دیالوگ خوبی با بولوت برقرار می‌کند، هرچند که خیلی زود از میدان داستان خارج می‌شود و جایش را به آن مرد مرموز (روح «بالاش») می‌دهد. اول این‌که چه الزامی در ساخت این فضای سوررئال در داستان دیدید؟ و همین‌طور چه الزامی برای وارد کردن این حجم از توصیفات ناتورالیستی روستا در رمان وجود دارد؟ به شکلی که زندگی ساده‌ی بلوت و فقر و تنهایی و حس و حال رمانتیک این پسر نوجوان، بخش بزرگی از رمان را به خود اختصاص می‌دهد. مثل ماجرای اخته کردن گاو، توصیف یونجه‌زار، فرایند پختن سیب زمینی، شیوه‌ی گرفتن موش‌ها، فرق انواع فضولات حیوانی و نوع سوختن‌شان، توصیف ترکیدن گوسفندها از خوردن یونجه‌ی زیاد و یا رابطه‌ی نوجوانانه‌ی «بولوت» و «هدیش» و مواردی از این دست. این توصیف‌ها اگرچه فضای رویدادگاه داستان را برای مخاطب می‌سازند اما به نظر هم می‌رسد نویسنده در این بخش‌ها از دلبستگی خود به آن اقلیم نتوانسته چشم بپوشد و توصیف‌هایی را در این بخش‌ها آورده که گاهی پیش‌برنده‌ی داستان نیستند و مخاطب وقتی همان اواسط رمان درمی‌یابد پدر بلوت که بوده و کجا و به چه طریقی کشته شده، دیگر دلیل چندانی برای ادامه‌ی این بخش‌ها نمی‌بیند.\nبایرامی: خیلی سخت است که بتوانم به این سوال پاسخ مختصر بدهم. «مردگان باغ سبز» خودش را در بند یک مکتب اسیر و یا به عبارت دقیق‌تر، محدود نکرده. سمبه‌ی اصلی با رئالیسیم است بی‌شک، اما اساس کار بر فراواقعیت بنا شده چرا که داستان در مواجهه‌ی بین «بالاش» و «بولوت» است که شکل می‌گیرد. ناتورالیسم هم جایگاه ویژه‌ی خودش را دارد البته. اما با رمانتیک بودن بخش‌هایی از کار، اصلا موافق نیستم. هر نوع احساسات‌گرایی را نمی‌توان چنین تعبیر کرد. عاطفه بخش اعظمی از وجود انسان است و در هیچ مکتبی نمی‌توان منکرش شد. رمانتیسم تعریف خاص خودش را دارد و از ناممکن‌ها سخن می‌گوید، از چیزهایی که تقریبا امکان وقوع ندارند. ژان وال ژان بعد از سال‌ها از زندان آزاد شده و جای بسیار پرتی نشسته به خوردن غذای فقیرانه‌اش. دست بر قضا، پسری که سکه‌ای هم در کف دارد، از آن‌جا می گذرد و بر اثر اتفاقی، سکه از دستش می‌افتد و ژان هم آن را نمی‌بیند. پسر فکر می‌کند آن را ژان برداشته و او را متهم به دزدی می‌کند. یا فردی زیر درشکه گیر می‌کند. مردم دست به دست هم می‌دهند تا او را نجات بدهند و نمی‌توانند. دست بر قضا و در همان فضا، ژان هم حضور دارد. او که تحت تعقیب بوده، با دیدن کمک‌خواهی مردم، دست از احتیاط برداشته و به کمک هم‌نوع خود می‌رود و به تنهایی کاری را انجام می‌دهد که جمع مردم نمی‌توانند انجام بدهند، اما باز دست بر قضا و در این فضا، بارزس ژاور هم که در جست و جوی ژان است، حضور دارد. او می‌داند فقط ژان است که چنین زوری دارد و…کدام یک از این‌ها احتمال وقوع دارند؟\n«مردگان باغ سبز»، رمان نامتعارفی است و من ابایی ندارم از این‌که حضور مکتب‌های مختلف در آن ملموس باشد، اما حضور رمانتیسم چندان پُررنگ نیست که به چشم آید و خودش را نشان بدهد. کاری که من دوست داشتم درست در بیاید و برایم مهم است، این بود که این گذرها طبیعی و نامحسوس باشد، به گونه‌ای که گاهی حتی مخاطب جدی هم متوجه نشود که از یکی به دیگری رفته‌ایم. که البته خوشبختانه حتی منتقدین هم متوجه نشدند این قضیه را! ادغام واقعیت در خیال، چیزی است که بیش از همه جای پایش را در سورئالیسم می‌توان پیدا کرد. من قبلا در مورد چینش صحنه‌ها برای شما توضیح داده‌ام، همان چیزی که شما از آن به کنتراست تعبیر می‌کنید. به طور کلی و کوتاه اگر بخواهم بگویم، باید عرض کنم که بخش معمولا آرام بولوت، کنتراست عمده‌ای است در مقابل شتاب حوادثی که در بخش‌های بالاش وجود دارد. البته این جوری نیست که هیچ چیز کوچکی از این بخش، یعنی بخش بولوت، بی ارتباط با بخش های دیگر و از جمله آن‌جاهایی که مختص بالاش هست، باشد. حاشیه‌ای‌ترین صحنه‌ها را اگر بخواهیم اسم ببریم در این بخش، از چه چیزی باید سخن بگوییم؟ بخش موش‌گیری با کمک پرندگان؟ آیا این بخش بی‌ارتباط است با سرنوشت بالاش؟ کافی است یک‌بار برگردیم به همان صحنه‌ها و با دقت بخوانیمش.\nدر مورد سیب‌زمینی پختن و فرار گاومیشی که روح ـ‌بالاش‌ـ را دیده، که همه چیز کاملا زمینه‌ساز حضورهای بالاش هست و فراتر از علایق اقلیم‌گرایانه. یا ماجرای اخته کردن گاو با آن همه خشونت، آیا فکر می‌کنید این صحنه تزیینی است و در راستای علایق فقط؟ حتی صحنه‌ی شکستن پای اسب و رها شدن او در میان گرگ‌ها هم، کارکردهای وسیع دیگری دارد. توصیف باد کردن گوسفندها در اثر خوردن یونجه و بعد هم خشونت میران که به تلافی، بولوت را روی خارها راه می‌برد، دقیقا قرینه‌ای است برای اعدام افسران پادگان تبریز. جایگاه میران و آن‌هایی که مثل مادربزرگ، دلسوزی می‌کنند، کاملا همسان‌سازی شده با گذشته‌ی دیگری که اتفاق افتاده، در جای دیگری. البته شاید در مواردی، داستان را پیش نبرند، اما بی‌شک باز می‌کنند. داستان‌نویس یک حرکت طولی را در پیش می‌گیرد و یک حرکت عرضی را. هر دوی این‌ها برای او مجازند با صلاح‌دید خودش. به طور طبیعی، از یک بخش ممکن است مخاطب و یا حتی منتقد، کمتر خوشش بیاید، اشکالی هم ندارد. اما تعلیق در «مردگان…» به هیچ وجه بر مبنای قصه و یکی بود یکی نبود بنا نشده که لو رفتن آن باعث افت کار بشود به نظر من. بیش از چگونه، چرا هست که مهم است.\nدر آن فصلی که با، «او را چیزی کشت که قرار بود ازش محافظت کند»، شروع می‌شود، خیلی روشن گفته می‌شود که بالاش کشته و مثله شده. این یک خبر است که می‌تواند در راستای همان یکی بود یکی نبود قرار بگیرد و خیلی زود هم به مخاطب گفته می‌شود، ولی آیا دیگر کسی دنبال این نیست که چرا بالاش کشته شده؟ «مردگان…» رمانی است در باره‌ی از هم پاشیدگی. به همین دلیل، فصل‌ها هم به هیچ وجه با توالی زمانی جلو نمی‌روند. بنابراین بسیار یا همه‌ی حوداث، از پیش لو رفته‌اند. اگر قدرتی برای نویسنده وجود داشته باشد، به گمانم این قدرت همان است که باعث می‌شود مخاطب ماجرای لو رفته‌ای را دنبال کند. به هم ریختگی فصل‌ها به این شکل ـ‌آن هم در کاری که مبنای آن به هیچ وجه چیزی مثل جریان سیال ذهن و یا رمانِ نو نیست‌ـ البته چیزی نیست که از بیرون بر کار تحمیل شده باشد. چرایی و منطق و یا به نوعی مجوز آن هم در متن آمده و از آن گرفته شده.\nعلاقه‌ی اصلی من در این رمان، نه پرداختن به تاریخ بود و نه شخصیت‌های تاریخی. بیشتر دوست داشتم موقعیت آدم‌های عادی و به‌خصوص هنرمندان را در بزنگاه‌های تاریخی و تلاطمات اجتماعی و سیاسی نشان بدهم و صدمه‌ای که می‌بینند. موقع به خطر افتادن چنین موقعیت‌هایی، به قول آن ضرب المثل آذری، هر کی دستش به اسبش می‌رسد، سوار می‌شود و فرار می‌کند و پیاده‌ها این وسط بی‌پناه می‌مانند.\nفکری: استخوان‌هایی که سیل آن‌ها را از زیر زمین به سطح آورده بسیار داستانی‌اند و تندری که قبرستان را روشن می‌کند و رگبار و سیلی که استخوان‌های زرد و سفید را هم می‌زند و قبرستانی که تحفه‌ها را باز پس می‌آورد بسیار خوب از کار درآمده و می‌توان آن را محملی برای برخاستن از گور مردگان هم به شمار آورد و به نوعی روح پدر از دست رفته‌ی بلوت هم در همین شرایط به او رجوع می‌کند، روحی که او هم به دنبال گور خویش است. همین‌طور مردمی که در پی چیدن درست استخوان‌ها کنار هم و دفن مجددشان هستند امکان بسیار خوبی برای پرداخت دارند. انگار چندان تمایلی نداشتید از این بستر بی‌نظیر داستانی در سرتاسر قصه‌ی روستا استفاده کنید و فقط شرح مختصری می‌گویید و می‌گذرید.\nبایرامی: این بخش از قبر بیرون زدن مردگان را خیلی دوست دارم. برای همین رویش تاکید می‌کنم: فکر کنم بالاش است که در جایی می گوید زمانه ای است که در آن، مردگان آسوده‌ترین‌اند. خود او اما آسایش و آرامش ندارد. او کشته و مثله شده و هر قطعه‌اش را برده‌اند به سویی و کویی و یا حتی جویی. روحی است معذب و سرگردان که پرسه می‌زند تا تکه‌های خود را پیدا کند. این تکه‌ها چیست؟ در درجه‌ی اول همان بدنش. در این باره به بولوت توضیح غیر واضح می‌دهد. می‌گوید این تکه‌ها باید کنار هم قرار بگیرند تا روح به قرار برسد. بولوت می‌پرسد آیا این اعتقاد است؟ و او جواب می‌دهد که بیشتر اعتماد است تا اعتقاد. تکه‌های دیگر بالاش چی هستند؟ خود بولوت. که از محل تولدش در تبریز، به روستای پرتی در پای کوه سبلان رسیده (که همان زادگاه نویسنده است). بولوتی که در دست قاتل پدرش گرفتار است به نوعی. چرا بالاش زودتر برای جمع‌آوری این تکه‌ها نیامده؟ چون بولوت تازه دارد نوجوانی را پشت سر می‌گذارد و به جوانی می‌رسد. کی به سراغ بولوت آمده؟ در پاییزی که فصل کِشته‌ها و کُشته‌هاست و در ۲۱ آذر ۱۵سال پیش، در چنین روزهایی، از کُشته پُشته ساخته شده. اما همان‌طور که زنده‌ها مرده‌ها را راحت نمی‌گذارند (و اگر یادتان باشد در جایی آقا معلم تشر می‌زند که شما چرا دست از سر مردگان برنمی‌دارید؟) مرده‌ها هم دست از سر زنده‌ها برنمی‌دارند.\nبنابراین تکی و جمعی، به سراغ زنده‌ها می‌آیند. این بازگشت، فینالی دارد به نام فصل سیل در قبرستان که در آن، گمانم میران است که با وحشت خبر از بازگشت مردگان می‌دهد. بولوت در صحنه‌ی تدفین دوباره شرکت می‌کند، اما خسته و گلی، سر به بیابان می‌گذارد با این گفته‌ی معروف از ضرب‌المثلی ترکی که وقتی اسب می‌میرد، زینش باقی می‌ماند و وقتی انسان می‌میرد، اسمش. اما من همان‌طور که در میان زنده‌ها کسی را ندارم، در میان مرده‌ها هم ندارم. او سر به بیابان می‌گذارد و البته بالاش را می‌بیند، هرچند که خودش نمی‌داند اگر چه در میان زنده‌ها کسی را ندارد، اما در میان مرده‌ها دارد. گویی حضور بالاش، همه‌ی مرده‌ها را برانگیخته تا در این قیامت، حساب‌رسی و مرور گذشته انجام بشود یا به یادمان بیاورد چیزهایی که فکر می‌کرده‌ایم از بین رفته‌اند، به راحتی از بین نمی‌روند و مثل صدای سوختم سوختم بالاش، زمان و مکان را در می‌نوردند تا به اهلش برسند. فکر می‌کنم در مردگان، همه چیز به ایجاز گفته شده. تازه، اگر هم بنای کار بر این نبود، باز هم گمان نکنم که این فصل را بیشتر از این باز می‌کردم. گاهی هرچه بیشتر توضیح بدهی، منظور کانالیزه‌تر شده و قدرت تاویلش از بین می‌رود.\n«مردگان باغ سبز» خودش را در بند یک مکتب اسیر و یا به عبارت دقیق‌تر، محدود نکرده. سمبه‌ی اصلی با رئالیسیم است بی‌شک، اما اساس کار بر فراواقعیت بنا شده\nTags: تاریخ مشروطهرضا فکریکافه داستانگفت‌وگوی ادبیمحمدرضا بایرامیمردگان باغ سبزنشر افق


شرط تنصيف دارائي در عقدنامه چيست و با چه شرايطي قابل اعمال است؟ - موسسه حقوقی پاو\nشرط تنصيف دارائي در عقدنامه چيست و با چه شرايطي قابل اعمال است؟\nپاو, تنصيف دارائي, طلاق, موسسه حقوقی\nدر عقدنامه ها شرطي وجود دارد كه به آن شرط تنصيف دارائي مي گويند. اين شرط، در صفحه هشتم سند ازدواج به عنوان اولين شرط ضمن عقد نكاح بيان شده است.\nطبق اين بند؛ در ضمن عقد نكاح و عقد خارج لازم، زوج شرط مي‌نمايد كه هرگاه طلاق بنا به درخواست زوجه نباشد و طبق تشخيص دادگاه، تقاضاي طلاق ناشي از تخلف زن از وظايف همسري يا سوء اخلاق و رفتار او نباشد، زوج موظف است تا نصف دارائي موجود خود را كه در ايام زناشوئي با او به دست آورده يا معادل آن را طبق نظر دادگاه بلاعوض به زوجه منتقل نمايد.\nدر خصوص اين شرط نكاتي مطرح است:\n١- اگر طرفين عقد يعني زن و شوهر، اين شرط را خط نزده باشند يا به صراحت آن را رد نكرده باشند، مفاد اين شرط بين طرفين الزام آور است.\n٢- طبق اين شرط، در صورت وقوع طلاق بين زوجين شوهر بايد نصف دارائي خود را كه در ايام زندگي مشترك به دست آورده است به زن واگذار كند مشروط بر اينكه اولاً طلاق به درخواست زن نباشد ثانياً علت درخواست طلاق از سوي شوهر، تخلف زن از وظايف زناشوئي يا سوء اخلاق و رفتار وي نباشد.\n٣- شرط تنصيف دارائي زوج تنها شامل اموالي مي‌شود كه بعد از ازدواج و طي زندگي مشترك به دست آمده است.\n٤- تفاوتي كه بين اين حق مالي و حق مطالبه نفقه وجود دارد اين است كه در مطالبه نفقه زن تا زماني مي‌تواند نفقه خود را مطالبه كند كه راي الزام به تمكين عليه او صادر و اجرا نشده باشد. پس از صدور و اجراي راي الزام به تمكين (يعني اثبات اينكه زن، زندگي مشترك را ترك كرده و وظايف زناشوئي را انجام نمي‌دهد) حق او بر مطالبه نفقه ساقط مي‌گردد اما در شرط تنصيف دارائي، اثبات سوء رفتار يا سوء اخلاق زوجه، نيازمند راي قبلي نيست. ممكن است در جلسه يا جلسات رسيدگي به درخواست طلاق از سوي زوج، سوء رفتار يا اخلاق زن به اثبات برسد.


تاریخ شفاهی :: مهم‌ترین جلوه اسناد در تاریخ شفاهی\nبه گزارش سایت تاریخ شفاهی ایران، «اسناد تا چه اندازه توانسته‌اند در حوزه تاریخ شفاهی راهگشا باشند؟» موضوعی است که رحیم نیک‌بخت، پژوهشگر و نویسنده تاریخ درباره آن گفت: در مطالعات و پژوهش‌های جدید تاریخ معاصر با دو دسته از منابع در کنار منابع کتابخانه‌ای مواجه هستیم که شامل اسناد آرشیوی و منابع شفاهی است. منابع شفاهی می‌تواند مصاحبه، سخنرانی یا یک برنامه رادیویی و تلویزیونی را در بر بگیرد. منابع آرشیوی نیز از ابتدا تا انتهای کار تحقیق مورد استفاده قرار می‌گیرد. در مرحله مطالعات، مصاحبه نیازمند پژوهش است و در مرحله تدوین نیازمند اسناد است. در واقع سند و تاریخ شفاهی دو بال یک کار تحقیقی در تاریخ معاصر هستند.\nوی با بیان اینکه تاریخ شفاهی وقتی در کنار سند و منابع مکتوب تکمیل می‌شود، خود به یک منبع پژوهشی و یک منبع مستند تبدیل می‌شود، توضیح داد: برای ما که در تاریخ شفاهی کار تحقیق انجام می‌دهیم، یک سند مانند گزارش مقام بالاتر یا اطلاع مسئولان و درج در پرونده، باید چندین ویژگی داشته باشد؛ دارای تاریخ باشد، دارای موضوع باشد، دارای متن باشد، تهیه کننده سند مشخص باشد و مرجعی که سند ارایه می‌دهد در اثبات یا نفی یک واقعه تاریخی به کار بیاید.\nنیک‌بخت، اهمیت اسناد در مراحل مختلف انجام تاریخ شفاهی را انکار ناپذیر دانست و افزود: با وقوع حوادث تاریخی خواه‌ناخواه اسنادی تولید می‌شود. این گزارش‌ها بر اساس زمان، مکان و نحوه وقوع حادثه به جمع‌آوری اطلاعات تاریخ شفاهی کمک خواهند کرد. باید توجه داشت که دقت داده‌های تاریخ شفاهی مانند تعیین زمان و مکان و کیفیت و نحوه بروز حوادث به دقت اسناد تولید شده نیست و با توجه به جایگاه راوی، کیفیت و کمیت داده‌ها متغیر است. از سوی دیگر در تاریخ شفاهی چگونگی شکل‌گیری حادثه یا واقعه‌ای قبل از وقوع و همچنین آثار و نتایج حاصله از آن بعد از وقوع از زوایای مختلف بیان می‌شود. بدین لحاظ اسناد در تکمیل داده‌های تاریخ شفاهی در مراحل مختلف انجام آن همچون مرحله گردآوری اطلاعات شفاهی، شناسایی افراد دخیل در حادثه برای انجام مصاحبه و در مرحله تدوین و نگارش تاریخ شفاهی اهمیت بسیار دارد.\nوی در باره جایگاه اسناد در تاریخ شفاهی توضیح داد: اسنادی که در نهادهای انتظامی، امنیتی، یا سیاسی و اداری تولید شده‌اند بسته به نوع نهاد و سازمان تولید کننده، نزدیکی یا دوری گزارش کننده به حادثه یا موضوع مورد مطالعه در تاریخ شفاهی، تعلقات درونی وی، اشراف بر موضوع مورد گزارش یا آموزش ماموران در مورد نحوه تهیه گزارش می‌تواند در کیفیت و کمیت اطلاعات موجود در گزارش‌ها موثر بوده و مرتبه اعتبار سند متفاوت باشد. با توجه به تمام این مباحث، پژوهشگر تاریخ می‌بایست اشراف کاملی داشته باشد تا اسنادی که در بررسی‌های لازم توسط محقق واجد اعتبار شناخته شده است، مورد استفاده قرار گیرد.\nنیک‌بخت درباره کاربرد اسناد در مراحل مختلف انجام تاریخ شفاهی به پنج مورد اشاره کرد و در توضیح آنها گفت: نخست تعیین دقیق زمان حادثه و مکان وقوع آن بر اساس اسناد است، زیرا در تاریخ شفاهی، در اغلب موارد نمی‌توان تاریخ دقیق وقوع را از اقوال مختلف استخراج کرد و روایات ضد و نقیض وجود دارد. پس از مشخص شدن زمان و مکان وقوع حادثه، افرادی یا گروه‌هایی که در هنگام حادثه حضور داشته‌اند اهمیت مضاعف پیدا می‌کنند. باید توجه داشت که در شناسایی افراد برای انجام مصاحبه (اعم از شفاهی یا مکتوب) نیز اسناد به کار می‌آیند.\nوی با اشاره به موارد دیگر افزود: در جریان مصاحبه و طرح سوال از شاهدان حادثه، درباره سوال‌هایی که محقق از منابع دیگر در مورد موضوع مورد تحقیق خود استخراج کرده، باز هم اسناد جایگاهی ویژه دارند، زیرا با داده‌هایی که از کمیت و کیفیت واقعه در خلال اسناد وجود دارد محقق به زوایای مُبهم و سوال‌برانگیز واقعه می‌پردازد. پس از انجام مصاحبه و مراحل آماده‌سازی خاطرات شفاهی برای تدوین تاریخ شفاهی، باز هم اسناد برای سازماندهی فصول و مطالب به یاری محقق می‌آیند، زیرا براساس خاطرات نمی‌توان ترتیب وقوع حوادث را به دقت مشخص ساخت. چه بسا در نقل روایات این تسلسل پس و پیش شده‌اند، در حالی که در اسناد، تاریخ دقیق حادثه در اغلب موارد یافت می‌شود و بر این اساس می‌توان مطالب و خاطرات شفاهی را مرتب کرد.\nنیک بخت گفت: مهم‌ترین جلوه اسناد در تدوین تاریخ شفاهی، بی‌شک استفاده از اسنادی است که محقق به صحت آنها یقین یافته و همچنین خاطرات شفاهی که از راویان مختلف حول محور یک موضوع خاص گرد آمده است. اسناد بر اساس دوری و نزدیکی به حادثه و مسایل دیگر که در مورد اسناد گفته شد طبقه‌بندی و اعتبارگذاری می‌شوند و صحت و سقم این داده‌ها با راههای گوناگونی قابل بررسی و محقق تاریخ شفاهی ناگزیر از انجام آنهاست.\nوی در پایان گفت: در تاریخ شفاهی به حوادث قبل از وقوع (پشت صحنه حادثه)، چگونگی شکل‌گیری، زمینه‌ها، ماهیت موضوع، عوامل تاثیرگذار در موضوع، وقوع حادثه (با تسامح در زمان، مکان و تسلسل تاریخی آن)، پیامدهای آنی و بلندمدت موضوع پرداخته می‌شود. اسناد در کنار این مسایل، لحظه وقوع، کمیت و کیفیت حادثه، افراد حاضر در صحنه، پیگیری‌های صورت گرفته، اقدامات انجام شده و عکس‌العمل نهادهای ذیربط را با ترتیب تاریخی روشن می‌کنند. در برخی موارد هم که برخی حوادث از یاد شاهدان رفته یا کم‌رنگ شده است، اسناد به تکمیل این «از یاد رفته‌ها» می‌پردازند.


مقاله رایگان با موضوع نفقه، زوجه، حقوق مالی - مجله اینترنتی علمی و آموزشی کامیاب\nحکمی شرعی محسوب می گردد تا ذهن را منصرف آن کند که هر طفلی را منتسب به پدر حقیقیش کنند و لاغیر50 . در رحم جایگزین شکی وجود ندارد که طفل حاصل نتیجه لقاح اسپرم مرد صاحب نطفه است و معارضی (مردی دیگر که بتوان نسب طفل را به او منتسب ساخت) در این بین وجود ندارد . لذا با عنایت به آنچه ذکر شد و حکم صریح قرآن کریم ، یقیناً می توان مرد صاحب اسپرم را پدر کودک خواند .\nاین روایت در پاسخ سئوالی است که صحیح ابن سنان از امام صادق(ع) در این خصوص می پرسد : «قال : سالته فقلت له : جعلت فداک کم دیه ولد الزنا ؟ قال : یعطی الذی انفق علیه ما انفق علیه . قلت : فانه مات وله مال ، من یرثه ؟ قال : الامام»51 بمعنی «به امام صادق (ع) گفتم : فدایت شوم ، دیه زنازاده چقدر است ؟ فرمودند : به کسی که در مورد او مخارجی را متحمل شده ، آنچه خرج کرده ، پرداخته می شود . گفتم : اگر زنازاده بمیرد و از او مالی برجای ماند ، چه کسی وارث اوست؟ فرمودند : امام» همانطور که ملاحظه شد در این مورد رابطه توارث فی مابین مرد صاحب نطفه با طفل بر قرار نشد . در صورتیکه این روایت و سایر روایات موجود با همین مضمون مورد استفاده قرار گیرند تا رابطه توارث فی مابین طفل ناشی از رحم جایگزین را نیز به آن ملحق سازند و نتیجه گیری نمایند که بین پدر و کودک ناشی از رحم جایگزین نیز نمی تواند حقوق مالی مذکور واقع شود ، در پاسخ باید گفت : اولاً این روایات را باید تنها برای ولد الزنا به کار برد و همانگونه که قبلاً نیز ذکر گردید نسب ناشی از رحم جایگزین مشروع است و قرینه ای در این روایات جهت تسری دادن مفهوم آن به کودک حاصل از تلقیح مصنوعی و رحم جایگزین وجود ندارد . در ثانی شارع در خصوص احکام مرتبط با زنا سخت گیری نموده است تا به هر نحو ممکن بتواند از وقوع آن جلوگیری نماید و به همین دلیل نیز چنین حکمی در خصوص کودک ناشی از زنا مقرر نموده است ولذا نمی توان آنرا به مورد دیگری تسری داد .\nگفتار دوم : رابطه توارث و نفقه طفل با زن صاحب تخمک و زن صاحب رحم\nدر مبحث اول از این فصل آمد که به نظر می بایست زن صاحب تخمک را مادر طفل تلقی نماییم و در انتهای این مبحث نیز نظر حضرت امام (ره) و دکتر شهیدی را در این خصوص آوردیم . لازم به ذکر است این نظریه فصل الخطاب نبوده و می تواند معارضینی داشته باشد که استدلال و استنباط آنها کاملا مورد توجه قرار گیرد . علی ای حال با توجه به اینکه نظر و عقیده برگزیده در این پژوهش چنین شد که مادر طفل زن صاحب تخمک است ، موضوع این گفتار بر این منوال مورد کنکاش قرار خواهد گرفت .\nدر قانون مدنی و ذیل ماده 861 چنین مقرر شده است : «موجب ارث دو امر است : نسب و سبب» . همانطور که ملاحظه می شود در صورتیکه قائل به انتساب طفل به زن صاحب تخمک باشیم ، یقیناً قواعد ارث (و همچنین احکام نفقه) فی مابین آنها جاری می گردد و در غیر اینصورت نمی توان حکم به جاری شدن احکام ارث را داد .\nبین علماء و حقوق دانان در خصوص مسئله نسب اتفاق نظر وجود ندارد . استاد فرهیخته حقوق ، دکتر کاتوزیان اسباب اثبات نسب را تنها از طریق تزویج صحیح یا شبهه می دانند و در غیر آن قائل به تحقق نسب نیستند52 در حالیکه همانطور که گذشت حضرت امام خمینی (ره) و دکتر شهیدی قائل به انتساب کودک به پدر و مادر صاحب نطفه می باشند .\nبه عقیده نگارنده با توجه به اینکه معیاری جازم در این خصوص در شرع و یا در قانون وجود ندارد ، و نمی توان با استناد به قواعد اصولی حکمی بدون شک و شبهه درباره آن صادر کرد لذا می بایست به نظر عرف راجعه نمود و به قضاوتی که عرف در این خصوص می کند اطمینان نمود . در مبحث پیشین سعی بر آن شد تا دیدگاه عرف در خصوص اینکه چه کسی مادر طفل محسوب می گردد بیان شود . لذا اینگونه جمع بندی می شود که به عقیده نگارنده بین زن صاحب تخمک و کودک رابطه ارث و نفقه شکل می گیرد و با توجه به اینکه احکام و قواعد ارث جزء قوانین آمره می باشند و جز در انعقاد عقد ضمان جریره53 و آنهم در شرایط خاص مقرر برای این عقد ، راهی برای کاستن و یا افزودن به جرگه وراث وجود ندارد ، نمی توان حکمی را یافت که بر اساس آن به صرف آنکه کودک از بطن زن صاحب رحم بدنیا آمده است ، وی را در زمره وراث طفل و طفل را در زمره وراث زن قرار داد و احکام نفقه را به هر عنوان بینشان جاری نمود .\nدر انتهای این گفتار لازم به ذکر است که تمامی قواعد و احکام مذکور در دو فصل این بخش در خصوص تلقیح و جایگزینی رحمی سنخیت دارد که اسپرم از زوج و تخمک از زوجه اخذ شده باشد و جنین حاصل در رحم زنی قرار داده شود که با مرد صاحب اسپرم رابطه زوجیت نداشته باشد . این روش جایگزینی متداول ترین شیوه درمان ناباروری است . در صورتیکه هر یک از شرایط مذکور در بالا تغییر نماید ، احکام ذکر شده نیز می تواند دستخوش تغییر جدی شود . مثلاً در نوعی از ناباروری مرد اصولاً قادر به تولید اسپرم نیست ولذا اسپرم مورد نیاز جهت تلقیح ، از بانک اسپرم اخذ می شود . در این حالت یقیناً نمی توان قائل به حادث شدن رابطه ارث و یا نفقه فی مابین این مرد و نوزاد زن او (نوزاد حاصل از لقاح تخمک زن با اسپرم بیگانه) شد . سوای از اینکه آیا انواع دیگر جایگزینی رحم مصداق شرعی دارد یا نه (که در انتهای این فصل به صورت اجمالی به آنها خواهیم پرداخت) ، در صورت حدوث هر یک از آنها ، نمی توان احکام مذکور در این فصل را به آنها سرایت داد .\nمبحث سوم : احکام محرمیت ، نگاه و … فی مابین طفل حاصله از جایگزینی رحم و زوج صاحب جنین و زن صاحب رحم\nدر این مبحث به احکام و قواعد مرتبط با مسائل محرمیت ، ازدواج ، لمس و نگاه فی مابین طفل و طرفین می پردازیم . سعی بر آن است تا در انتهای این مبحث خواننده بداند که نحوه تعامل با طفل در هر یک از موارد مذکور در بالا چگونه خواهد بود . به عنوان مثال آیا کودک حاصله می تواند با دختر زنی که از رحمش بدنیا آمده است در آینده ازدواج کند و اگر نوزاد دختر بود رابطه محرمیت با مرد صاحب اسپرم دارد ؟\nگفتار اول : نحوه تعامل بین زوج و کودک\nآنچه در این بخش به عنوان نحوه تعامل زوجین با کودک در اموری از قبیل محرمیت ، نگاه و … ذکر می شود ماحصل فصل اول و دوم این بخش است .\nهمانطور که گفته شد کودک منتسب به مرد صاحب نطفه (اسپرم) است و شکی در این موضوع وجود ندارد زیرا اصلاً معارضی در این خصوص نداریم54 که بتوان کودک را به او نیز نسبت داد . در نتیجه یقیناً رابطه میان طفل و مرد صاحب اسپرم ، رابطه پدر و فرزندی است و کلیه احکام تابع این رابطه می باشد .\nاما در خصوص زن صاحب تخمک ، سوای از اینکه ما حصل بحث ما این شد که رابطه کودک با این زن ، رابطه مادر و فرزندی است ، در خصوص تشکیک در اموری از قبیل نحوه تعامل این دو در مواردی از قبیل محرمیت و … بیان می شود ، با توجه به اینکه رابطه کودک و مرد صاحب نطفه برای ما محرز شده است و این مرد را پدر طفل می نامیم ، فارغ از نتیجه این سئوال که کودک با زن صاحب تخمک چه نسبتی دارد ، باید گفت به این دلیل که این زن زوجه مردی است که در مقام پدر طفل است لذا این کودک نیز به این زن محرم بوده و نهایتاً احکام فرزند شوهر بین او و زن صاحب تخمک جاری می شود .\nگفتار دوم : نحوه تعامل بین زن صاحب رحم و کودک\nبا توجه به نتیجه مباحث مطروحه گذشته در خصوص رابطه زن صاحب رحم با کودک مانند آنکه رابطه ارث یا نفقه و … بین آنها شکل نمی گیرد ، ممکن است اینگونه برداشت شود که طفل حاصل از جایگزینی رحم به محض ولادت هیچ گونه رابطه دیگری با زن صاحب رحم ندارد و می بایست در اموری از قبیل احکام محرمیت ، نگاه ، لمس و … نیز آنها را غریبه شمرد .\nبه عقیده نگارنده این نظر غلط است و جای تشکیک اساسی دارد . چرا که در دین ما اسباب محرمیت تحت سه عنوان ذکر شده است : «حرمت علیکم امهاتکم و بناتکم و اخواتکم و عماتکم و خالاتکم و بنات الاخ و بنات الاخت و امهاتکم اللاتی ارضعنکم و اخواتکم من الرضاعه …»55 بمعنی « حرام شده است بر شما مادرانتان و دختران و خواهران و عمه ها و خاله ها و دختران برادر و دختران شما و مادرانی که شما را شیر دادند و خواهران رضاعی شما» این آیه شریفه اسباب محرمیت را محصور به این امور نموده است : 1. ولادت (نسبی) 2.تزویج (سببی) 3. رضاعی (سببی)\nمفهوم و معنای این آیه شریفه می تواند از دو جهت برای ما مثبِت این حکم باشد که کودک به زن صاحب رحم محرم است : اول به خاطر زاده شده از رحم این زن (محرمیتی که بین مادر و فرزند حاصل می شود) و دوم محرمیتی که از راه رضاع و شیر خوردن پدید می آید .\nالف : محرمیت به دلیل زاده شدن از رحم زن\nهمانگونه که در ابتدای این گفتار آمد ، یکی از علل اصلی نسبی محرمیت ، زاده شده از شکم زن است . بدین معنی که کسی که طفل را می زاید یقیناً به او محرم است و جایگاه مادری کودک را می یابد . تداخلی که این موضوع با بحث ما پیدا می کند اینست که در مباحث پیشین بیان نمودیم که زن صاحب رحم نمی تواند مادر کودک تلقی گردد در نتیجه در اینجا نیز نمی توانیم بگوییم که محرمیت این کودک به زن محرمیتی است که بین مادر و فرزند وجود دارد . در پاسخ باید گفت ، درست است که ما قائل به آنیم که مادر طفل زن صاحب تخمک است اما وقتی بیان میداریم که محرمیت موجود بین این کودک و زن صاحب رحم محرمیتی است از جنس محرمیت موجود بین مادر و فرزند ، در مقام بیان نوع رابطه کودک و زن نیستیم (در قسمت ب به نوعی دیگر از محرمیت ، که محرمیت رضاعی است اشاره می شود که این محرمیت نیز از نوع محرمیتی است که بین کودک و مادر حاصل می شود . و تنها قواعدی از قبیل ارث و نفقه بین آنها جاری نمی شود و جنس آن محرمیت نیز از جنس همین محرمیتی است که ما در این قسمت بیان نمودیم) بلکه تنها اشاره به نوع محرمیت موجود بین طرفین می کنیم که محرمیت موجود بین مادر و فرزند است (محرمیت خونی) . پس می توان گفت کودک به زن صاحب رحم محرم است و احکام مادر و فرزند بین آنها جاری می شود . مثلاً دختر این زن به این کودک حرام (تزویج بین دختر زن و این کودک) است و غیره .\nب : محرمیت از جنس محرمیت حاصله از رضاع\nعلت دیگری که می توان کودک را به این زن محرم تصور نمود ، همان دلیلی است محرمیت رضاعی را به همراه می آورد . جهت بیان این مسئله ابتدا توضیحاتی مختصر در خصوص رضاع و محرمیت ناشی از رضاع می پردازیم تا اسباب انطباق این نوع محرمیت با موضوع ما بهتر آشکار گردد :\nرضاع در لغت به معنای مکیدن شیر از سینه مادر توسط نوزاد آمده است56 . در علم فقه و حقوق به حالتی اطلاق می شود که در صورت پدید آمدن آن نوزاد به زنی که از سینه او شیر می خورد محرم می شود و همانند فرزند او تلقی می گردد . در تعریف دیگری پیرامون رضاع و محرمیت ناشی از آن آمده است : «ماهیت حقوقی رضاع از عناصری فراهم می آید که با اجماع آن عناصر قرابت رضاعی حاصل می شود . عنصر اصلی آن انبات لحم و شد عظم است57 (که احراز آن دشوار است) و بجای این عنصر به تعداد دفعات شیر خوردن (پانزده شیر خوردن) و یا به زمان معینی از شیر خوردن (یک شبانه روز) اکتفا کرده اند