شنبه, 21 اسفند 1400 15:18\nبه ندرت می‌توان کسی را پیدا کرد که بتواند در یک مصاحبه درباره ظهور رمزهای غیر قابل معاوضه1 و خاستگاهشان در جهان‌های مجازی بازی، منطق سربرآوردن نظام تکنوفئودالیسم و بلاهتی که در تاکتیک چانه‌زنی عمیقا وابسته به بیت‌کوین بین السالوادور و بانک جهانی وجود دارد، نظری تخصصی بدهد. خوشبختانه، ما این آدم را در قامت یانیس واروفاکیس پیدا کردیم، اقتصاددان، سیاست‌مدار و روشنفکر سرشناسی که پیش‌تر وزیر دارایی یونان بود. یانیس سخاوتمندانه فرصت گفت‌و‌گویی مفصل به ما داد، که دیدی وسیع (و در مواقعی بسیار انتقادی) درباره آنچه در تقاطع پول، اقتصاد کلان و امر دیجیتال می‌گذرد در اختیار قرار می‌دهد.\nدر اوایل دهه 2010 پیش از مشغول‌شدن در دولت یونان، به عنوان اقتصاددان در والو2 ،یک شرکت مهم تولیدکننده بازی، مشغول به کار بودی. مهارتت به عنوان یک متخصص اقتصادی در نظریه بازی3 به چه نحو در کالبدشکافی اقتصاد دنیاهای مجازی به کار می‌آمد؟ و در ادامه، از خلال این تجربه چه دیدی نسبت به کارکرد درونی اقتصاد واقعی پیدا کردی و آیا اصلا دیدی پیدا کردی؟\n10 سال پیش، در جامعهِ بازی‌های رایانه‌ای، دنیای فراجهان (متاورس) راه افتاده بود و جریان داشت. بازی‌های والو چنان اقتصاد بزرگی به وجود آورده بود که والو، هم هیجان‌زده شده بود و هم به وحشت افتاده بود. برخی از دارایی‌های دیجیتال که پیش‌تر مجانی توزیع شده بود (از خلال بازی) به ده‌ها هزار دلار در ایبِی4 خرید فروش می‌شد، خیلی پیش از آنکه کسی رمزهای غیر قابل معاوضه به ذهنش خطور کند. اگر قیمت این محصولات که یک‌دفعه پرسود شده بودند شکسته می‌شد چه اتفاقی رخ می‌داد؟ این همان چیزی بود که خواب را از چشم دست‌اندرکاران والو ربوده بود. این قضیه را می‌توانی از ایمیلی که به من زده شده بود بفهمی: «من مدتی است بلاگ شما را دنبال می‌کنم... در شرکت خودم داریم روی اتصال اقتصادِ دو محیط مجازی به هم بحث می‌کنیم (تا پول مشترکی به وجود بیاوریم)، و درگیر مشکلات پیچیده‌ای در باب تراز پرداخت‌ها هستیم، تا اینکه به ذهنم رسید داستان مثل ماجرای «آلمان و یونان» است، فکری که بدون پیگیری بلاگ شما به ذهنم خطور نمی‌کرد». به دلایل زیادی درگیر این کار شدم. یکی چشم‌انداز تحقیقی اقتصادی در مقام یک محقق به معنای عام بود: چون به مجموعه‌ای کامل از داده‌ها در زمان واقعی کار دسترسی پیدا می‌کردم، احتیاجی به آمار نداشتم! دلیل دیگرش وسوسه بازی در نقش «فراانسان» بود؛ یعنی می‌توانستم کارهایی با این اقتصادهای مجازی بکنم که هیچ اقتصاددانی در جهان «واقعی» قادر به انجام آن نیست یعنی قوانین، قیمت‌ها و مقادیر را تغییر بدهم تا ببینم چه اتفاقی می‌افتد. هدف دیگرم شکل‌دادن به روایتی بود که پشتوانه تجربی داشته باشد و فراتر از مرز کشیده‌شده بین اقتصاد دیجیتال و «واقعی» باشد. چه چیزی آن موقع یاد گرفتم؟ نکته کلیدی این بود که شاهد رفتاری بودم که عمیقا برخی از توهمات اصلی نولیبرال را نابود کرده بود: تاجر، پول واقعی را با قسمی طلای خیالی دیجیتال عوض نمی‌کند. (توجه کنید که ما پذیرفتیم محصولات و مواد مختلف بر سر اینکه کدام‌یک به‌عنوان معیار ارزش پذیرفته شود با هم رقابت می‌کنند، رقابتی که هیچ وقت در آن هیچ‌کدام غلبه کامل پیدا نمی‌کند). همیشه شاهد از‌خودگذشتگی هستیم (شاهدش هم هدیه‌های مضاعف چشمگیری است که به صورت ناشناس رد و بدل می‌شود). روابط اجتماعی به وجود می‌آید (حتی در دنیاهای دیجیتالی که کسی، کسی را نمی‌بیند) امری که روی مقادیر و قیمت‌ها به نحوی اثر می‌گذارد که شباهت بسیار کمی با دیدگاه نولیبرال در باب داد‌و‌ستد در محیطی خالی از سیاست و اخلاق دارد. اکنون، یعنی یک دهه بعد، روشن است جوامع بازی‌های رایانه‌ای، نظیر آنچه در والو روی آن تحقیق می‌کردم کارکردی کاملا شبیه متاورس (به معنای زاکربرگی کلمه) دارد. بازی‌کننده‌ها از طریق بازی‌ها جذبش می‌شوند، اما به محض اینکه «درون» آن قرار می‌گیرند، در آن می‌مانند تا بخش عمده‌ای از زندگی خود را شامل دوست‌یابی، تولید محصولات برای فروش، سرگرمی، بحث و گفت‌وگو و... در آن بگذرانند. بلندپروازی زاکربرگ در این است که می‌خواهد میلیاردها کاربر غیربازیگر فیسبوک را به اقتصاد اجتماعی دیجیتالی شبیه استیم5 بکشاند- با پولی که به صورت سلسه‌مراتبی از بالا به پایین توسط خودش کنترل می‌شود. چطور می‌توانم جلوی خودم را بگیرم و این ماجرا را شبیه تیول‌داری دیجیتالی نبینم که در آن زاکربرگ رؤیای اربابی-دیجیتال دارد؟\nرمزهای غیر قابل معاوضه این روزها در حال جولان هستند. رشد سریع‌شان را می‌توان در سایت CryptoKitties مشاهد‌کرد، بازی رایانه‌ای مبتنی بر بلاکچین که در سال 2017 راه افتاد. بازی‌کننده‌های زیادی هم مخالف رمزهای غیر قابل معاوضه و ایده مالکیت نسبتا مسئله‌داری که در دل این ماجرا قرار دارد هستند. آیا چشم‌انداز چیزی شبیه رمزهای غیرقابل معاوضه آن زمانی که در والو کار می‌کردی وجود داشت؟ آیا به نظرت رمزهای غیرقابل معاوضه می‌تواند دید ما را در باب دارایی، کم‌یابی و مزددهی به نحوی که بتواند پروژه ترقی‌خواهانه را در معنای جامع کلمه شکل بدهد، عوض کند؟ این به هر حال، باوری است که بسیاری از مدافعان وب3 دارند.\nبگذارید مثالی بزنم، کلاه در بازی «تیم فورترس2»! بازی‌کننده‌های این بازی شیفتگی وسواس‌گونه‌ای به کلاه‌های دیجیتال داشتند. در ابتدا کلاه‌ها به عنوان نزولاتی دیجیتال بود که بعدا متوقف شد و بدل شد به محصولاتی که باید جمع می‌کردند. بازی‌کننده‌ها شروع کردند به داد و ستد در بازی (مثلا من در عوض این کلاهی که داری به تو دو تا اسلحه لیزری می‌دهم). بعد وقتی تقاضا برای برخی کلاه‌ها به نحوی قابل توجه زیاد شد، بازی‌کننده‌ها از بازی خارج می‌شدند و در ایبِی ملاقات می‌کردند و (برخی وقت‌ها) کلاه را به هزاران دلار خرید و فروش می‌کردند، تا اینکه دست آخر، به بازی برگردند یعنی جایی که فروشنده کلاه را به خریدار تحویل می‌داد. به اعتماد باورنکردنی‌ای که بین غریبه‌ها در این مبادله وجود داشت توجه کنید: فروشنده می‌توانست هم با پول و هم کلاه بزند به چاک. والو تصمیم گرفت نیاز به چنین اعتماد زیادی را کاهش بدهد، ایبِی را از چرخه خارج کند و با ایجاد اتاق‌های خرید و فروش در بازی سود خوبی به جیب بزند (یعنی، بازاری درون بازی برای محصولات دیجیتال پدید بیاورد که زیر نظر والو است). رمزهای غیر قابل معاوضه از دو جهت با محصولاتی نظیر کلاه‌ها در «تیم فورترس2» فرق دارد: بلاکچین دست شرکت را قطع می‌کند (مثلا دست والو را). و به محصولات دیجیتال مجال می‌دهد از محیط بازی‌ای که در آن پدید آمده‌اند به هر محیط دیجیتال دیگر مهاجرت کند. بیایید بررسی کنیم ببینیم آیا می‌شود روی رمزهای غیرقابل معاوضه نظارت کرد؟ در محیط دیجیتال، رمزهای غیر قابل معاوضه مثل سایر کالاها هستند. بازتابی هستند از پیروزی ارزش مبادله‌ای (که سرمایه‌داری با آن ارزش تجربی یا مصرفی را نابود کرد) در یک فراجهان (شبیه فراجهان زاکربرگ یا والو). از این نظر، رمزهای غیرقابل معاوضه، چیز جدیدی در جهان‌های دیجیتال نیستند، جز اینکه شاید نیروی مضاعفی بدهند به ایدئولوژی سرمایه‌داری (که در آن ارزش مبادله‌ای دست بالا را دارد). در جهان آنالوگ، رمزهای غیرقابل معاوضه تنها به درد لاف‌زدن می‌خورد. به رغم اینکه با این پز دادن، مؤسساتی مثل ساتبیز و کریستیز6 را وادار به تغییر رویه می‌کنند (مؤسساتی که انحصار بازار لاف زدن را در اختیار داشتند)، اما رمزهای غیر قابل معاوضه به هیچ وجه قادر به تغییر ساختار حق مالکیتی که مولد و مقوم قدرت بسیار زیاد اقلیت حاکم بر اکثریت است نیستند. بنابراین پاسخ منفی است، من نیروی بالقوه رادیکال کمی در رمزهای غیر قابل معاوضه می‌بینم. با همه این حرف‌ها، جامعه آزاد و تکنوکمونیستی که در آینده تشکیل خواهد شد شاید بتواند راهی پیدا کند تا از آنها به‌عنوان بخشی از شبکه گسترده‌تری از فناوری‌هایی استفاده کند که کمک‌حال ما در ثبت و ضبط هویت‌ها، دارایی‌ها و چیزهای دیگرمان باشد.\nدر باب این امر که در برخی از کشورهای فقیرتر (مثلا فیلیپین) بازی‌های مبتنی بر بلاکچین مثل «اکسی اینفینیتی» اقتصادی موازی به وجود آورده‌اند که به بازیگران این مجال را می‌دهد تا امتیازات مجازی را بدل به پول واقعی کنند- امتیازاتی که اخیرا ارزششان سر به فلک زده، خیلی سر و صدا شده است. مثلا اخیرا بنیان‌گذار ردیت7 گفته که تمام بازی‌های آینده از این الگوی بازی کردن برای کسب درآمد پیروی خواهند کرد و افزوده «90 درصد از مردم دیگر بازی نخواهند کرد مگر اینکه ارزش زمانی را که صرفش می‌کنند داشته باشد». چه برداشتی از این می‌توان کرد؟ آیا این هم یکی دیگر از خراب‌آبادهای سرمایه‌داری جهانی خواهد شد؟ یا شاید پیشرفتی ولو اندک نسبت به بیگارگاه‌هاست، که در آن درنتیجه همه‌گیری جهانی مردم مجبور شده‌اند در خانه بنشینند و بازی کنند؟\n10 سال پیش وقتی برای والو کار می‌کردم، هزاران جوان در چین، در قزاقستان و جاهای دیگر پول زیادی از ارائه خدمات به جامعه بازی‌های والو به جیب می‌زدند. بازی‌کننده‌های باهوش پول خوبی از کسانی نصیبشان می‌شد که تمایل داشتند بازی‌کردنشان را ببینند. بنابراین، چیز جدیدی در ایده اقتصاد موازی که به مردم کشورهای فقیر مجال می‌دهد در حین بازی یا از طریق ارائه خدماتشان در بازی، پولی به جیب بزنند وجود ندارد. آیا این چیز خوبی است یا بد؟ البته، برای جوانی که در شنزن8 به جای نابود شدن در بیگارگاه، با طراحی کلاه دیجیتال سالی 60 هزار دلار درآمد کسب می‌کند این چیز خوبی بود. اما پرسش این است که: آیا همه کارگران در شنزن (و جاهای دیگر) را می‌توان با مهاجرت به فراجهان نجات داد؟ پاسخ این است: نه، تا وقتی که روبات‌ها به جای همه ما بتوانند کار کنند و ما بتوانیم شرایط مادی زندگی خود را بازتولید کنیم چنین چیزی ممکن نخواهد شد. تا وقتی ما این بردگان مکانیکی را در اختیار نداشته باشیم که برای کل بشریت تولید کنند (نه اینکه فقط محصولات یک درصد از یک درصد را تولید کنند) این ایده که امروزه مردم برای اینکه بتوانند در اوقات فراغت مثل انسان زندگی کنند، باید مثل روبات‌ها بازی کنند، در واقع ستایشی اغراق‌آمیز از مردم‌گریزی است.\nیکی از انتقادها از بیت‌کوین در مقام پول رایج (که به وضوح گفته‌ای پول رایج نیست و نمی‌تواند باشد) این است که فضای سیاست‌گذاری را محدود می‌کند، به نوعی که، وقتی یک بیماری همه‌گیر می‌آید، غیرممکن است بتوان تولید پول را افزایش داد. به نظرم این مسئله «چاپ پول» را هم پوشش می‌دهد، با تمام عواقب بد خلق پول توسط بانک مرکزی9 که خود شما هم جای دیگری به آن پرداخته‌اید. آیا طرفداران پر و پا قرص بیت‌کوین حداقل در این استدلالشان ثابت‌قدم هستند که این عدم قابلیت چاپ پول نه یک ایراد بلکه یک مزیت در سیستم است؟\nوقتی این کسانی که به آنها می‌گویی «طرفداران پر‌و‌پا‌قرص بیت‌کوین»، به تجلیل از عدم قابلیت چاپ پول می‌پردازند (و به عنوان یکی از مزایای بیت‌کوین و نه ایراداتش از آن تجلیل می‌کنند)، جسارتا باید بگوییم حرفشان بسیار ساده‌لوحانه و خام است. سرمایه‌داری تقریبا در سال 1929 مرده بود، و ده‌ها میلیون نفر به سبب جنگی که به راه افتاده بود تلف شدند، آن‌هم به خاطر این اشتباه مرگ‌بار که به نظرش آن موقع پایه [پول] طلا بود و اکنون بیت‌کوین است. اشتباه کجا بود؟ اشتباه همانی بود که جان مینارد کینز اسمش را مغالطه ترکیب10 گذاشته بود.\n[این مغالطه] در اساس، گرایش به تعمیم عرصه خصوصی به عرصه اقتصاد کلان است. یعنی بگوییم اگر چیزی برای من خوب است- اگر کاری در سطح خانواده من، کسب و کار من و... خوب است- باید برای دولت، حاکمیت و کل بشر خوب باشد. به طور مثال، صرفه‌جویی برای شخص من خوب است. اگر دخل و خرجم با هم جور درنیاید، باید کمربندهایم را سفت کنم؛ در غیر‌این‌صورت، بیشتر و بیشتر گرفتار بدهی می‌شوم. اما در اقتصاد کلان دقیقا قضیه برعکس است: اگر در خلال یک رکود اقتصادی، دولت بخواهد کمربندها را سفت کند و از شر کسری بودجه خلاص شود، آن وقت در زمانی که هزینه‌های شخصی در حال سقوط است، هزینه‌های عمومی هم کاهش پیدا می‌کند. و چون جمع هزینه‌های شخصی و عمومی مساوی است با درآمد کل، دولت – ناخواسته- باعث تشدید رکود و در نتیجه تشدید کسری بودجه خواهد شد (چون گردش مالی دولت افول می‌کند). این مثالی است از اینکه چیزی (سفت‌کردن کمربندها) می‌تواند در سطح خرد خوب باشد و در سطح کلان فاجعه‌بار.\nبیت‌کوین هم مثل طلا، و سایر «چیزهایی» است که دارای ارزش مبادله‌ای هستند: اگر طلا داشته باشی (به نفعت است که اگر ذخیره‌اش محدود است آن را نگه داری) ماجرا در باب بیت‌کوین، نقره و دلار هم از همین قرار است (توجه داشته باشید که به همین دلیل است که ثروتمندان و قدرتمندان معمولا مخالف سیاست‌های مالی (انبساطی) هستند، و تا اتفاقی می‌افتد داد و فغان می‌کنند که ای وای «تورم حاد»). پس باید گفت بله، اگر در بیت‌کوین سرمایه‌گذاری کنید، یا هر باری که نرخ مبادله آن با دلار بالا برود سر کیف بیایید، کاملا حق دارید فکر کنید الگوریتم ذخیره ثابت آن ویژگی خوبی است. اما، این مسئله بهایی هم دارد: ذخیره ثابت پول بدل می‌شود به نیرویی تورم‌زا و آبستن وقوع فاجعه که در آن سیستم گرایش پیدا می‌کند مردمش را بی‌کار کند و در محصولات مورد نیاز جامعه سرمایه‌گذاری کمی بکند (یعنی همان سرمایه‌داری). در حقیقت، استاندارد طلا، منبع بسیار خوبی است تا دیدی پیدا کنیم از اینکه چقدر تفکر طرفداران پر و پا قرص بیت‌کوین ساده‌لوحانه است. تصور کنید بیت‌کوین جای پول رایج را بگیرد. آن وقت بانک‌ها چه کار خواهند کرد؟ معلوم است، وام‌ها را به صورت بیت‌کوین پرداخت خواهند کرد. این یعنی ظهور تسهیلات اعتباری که به وام‌گیرنده‌ها این قدرت را می‌دهد تا خدمات و محصولات را با بیت‌کوینی بخرند که هنوز به وجود نیامده است. آن وقت دولت‌ها چه کار خواهند کرد؟ در زمان تنش، اعتباراتی به وجود می‌آورند که وابسته به بیت‌کوین است و (مثل همان کاری که در دوره بین دو جنگ جهانی با استاندارد طلا به عنوان پایه پول کردند). تمام این نقدینگی خصوصی و عمومی باعث رونق می‌شود اما در نهایت فروپاشی از راه می‌رسد. و بعدش، وقتی میلیون‌ها نفر ورشکسته شدند، دولت‌ها و بانک‌ها مجبور خواهند شد از بیت‌کوین دست بکشند. خلاصه اینکه، واضح است که می‌توان بیت‌کوین را هم مثل طلا کنار گذاشت (وقتی که خسارت بسیاری به بار آورد). به بیان دیگر، یا بیت‌کوین هیچ وقت جای پول دستوری را نمی‌گیرد، یا اگر هم گرفت، باعث درد و رنج بسیار زیادی خواهد شد (پیش از آنکه کنار گذاشته شود).\nدرباره سایر رمزارزها چه می‌توان گفت، رمزارزهایی که بسیار پیچیده‌تر عمل می‌کنند و ساختار انگیزشی دارند، از جمله اینکه شیوه محاسبه خسارتی با الگوریتم پیچیده‌تری دارند؟ آیا آنها نزدیک‌تر به چیزی نیستند که بشود اسمش را پول گذاشت؟\nنه، این هم فایده‌ای ندارد. مشکل بیت‌کوین فقط ذخیره ثابت آن نیست. مشکل این فرض است که نرخ تبادلش با پول را می‌توان در هر الگوریتمی پیش‌بینی و پیش‌گویی کرد. مشکلش این است که ذخیره پول را می‌توان غیرسیاسی کرد. در نتیجه، مسئله پیچیدگی الگوریتم نیست. بلکه این است که فرایندی کاملا سیاسی و غیر قابل پیش‌بینی را نمی‌توان هیچ وقت در یک الگوریتم جا داد. نمی‌توان و در نتیجه نباید این کار را کرد.\nبه سبب علاقه رو به رشد نسبت به اتریوم،11 به طرز غریبی علاقه به سازوکار طراحی و نظریه بازی بین جامعه رمزارزها جان دوباره‌ای گرفته است؛ برخی مقالات در باب اقتصاد رمزارزها با افتخار به لئونید هورویچ و اسکار لانگ ارجاع می‌دهند. اما اگر کسی به نحوی دقیق‌تر در باب این موضوع رو به رشد مطالعه کرده باشد، از موضوعی که رویش تمرکز کرده شگفت‌زده می‌شود؛ همه جایش می‌توان اقتصاد خرد را مشاهده کرد اما هیچ جایش خبری از اقتصاد کلان نیست- به جز تعداد کمی از اعضای منتقد پول رایج در مکتب اتریش، حتی طرفداران راست‌کیش ساموئلسون12 هم به این امر نمی‌پردازند.\nدست روی نکته خوبی گذاشتی. باز هم شاهد مغالطه ترکیب هستیم: این تصور که چیزی که برای تو مفید است برای کل جامعه هم مفید است؛ اینکه چیزی که در جهان خرد جواب می‌دهد در جهان کلان هم جواب خواهد داد. شیفتگان رمزارزها که دیدگاه جزمی نسبت به پول دارند، از این جهت، عضو گروهی هستند که کینز به خوبی «شبیه هندسه‌دانان اقلیدسی در جهانی غیراقلیدسی» می‌داند. کینز منظورش اقتصاددانان کلاسیکی است که فکر می‌کردند پول هم مثل یک کالاست. طرفداران سیاست پولی رمزارزها همین اشتباه مفهومی را تکرار می‌کنند.\nاز همان روزهای نخست، یعنی اوایل دهه 2010، می‌گفتی «بلاکچین راه‌حلی عالی برای مشکلی است که هنوز کشف نشده است. اما راه‌حلی برای مشکل پول نیست». اما آیا ما این‌قدر از مرحله پرتیم؟ می‌شود گفت که بلاکچین، به‌عنوان برنامه‌ای که از ایدئولوژی کریپتوپانک13 نشئت گرفت، همواره راه‌حلی برای معضل دولت بوده است؛ فرضش این است که پای دولت را از عرصه‌های متنوعی مثل قانون (از طریق ظهور قراردادهای هوشمند) یا کمک مالی به هنر (از طریق تقسیم‌بندی‌کردن مالکیت به وسیله رمزهای غیر قابل معاوضه) یا از همه واضح‌تر، بانک مرکزی (از طریق نقدش به پول رایج) بیرون بکشد.\nاین تصور که بیت‌کوین می‌تواند معضل پول یا دولت را حل کند، معادل است با نفهمیدن چیستی کار پول یا دولت. هر نظام اقتصادی-اجتماعی استثمارگر حاکی از اقلیت حاکم است که باقی را وادار می‌کنند برایشان کار کنند (به قول لنین، چه کسی چه بلایی سر چه کسی می‌آورد). باور به اصلاح پول یا دولت، حکایت از سادگی ویرانگری دارد مبنی بر ندیدن نظام بزرگ‌تر استثماری که این دو موضوع در آن تنیده شده‌اند. مثلا، هیچ قرارداد هوشمندی نمی‌تواند قرارداد کاری را براندازد که مبنای الگوی چندلایه استثمار در جامعه است. هیچ رمز غیر قابل معاوضه‌ای نمی‌تواند دنیای هنری را تغییر بدهد که در آن هنر کالایی است در جهانی که چیزها و مردم کالایی شده‌اند. هیچ بانک مرکزی نمی‌تواند مادامی‌که تکیه به مردم ندارد، خادم مردم باشد. بله، بلاکچین می‌تواند در جوامع رهایی‌یافته از الگوهایی که قدرت ناشی از اقلیت است، امری مفید باشد. اما خودش رهایی‌بخش نخواهد بود. در حقیقت، هرگونه خدمات، ارز یا کالاهای دیجیتالی که جزئی از نظام کنونی هستند صرفا به بازتولید مشروعیت سیستم کنونی خواهند پرداخت.\nبا فرض اینکه هنوز هم نسبت به بلاکچین خوش‌بین هستی، با این ضد دولت بودن متعصبانه‌اش که به عنوان امری بالقوه در جامعه‌ای رهایی‌یافته وجود دارد چطور کنار می‌آیی؟ این امر بالقوه دقیقا از چه چیزی تشکیل شده است؟ حتی اگر آدم بپذیرد نظریه بازی و طراحی مکانیسم چندان بی‌ارزش نیستند، به چه درد برنامه‌ای مترقی می‌خورند که فاقد هرگونه دیدگاه کلانی است؟\nپاسخ من در رمان علمی-تخیلیِ« اکنونی تازه» نهفته است (به طور خاص در فصل 6 آن). در این رمان، نقشه راه اقتصادِ پساسرمایه‌دارانه و غیراستعماری را برای جامعه ترسیم کرده‌ام. بلاکچین در این رمان به عنوان فناوری‌ای مطرح شده که هم توسط بانک‌های مرکزی مورد استفاده قرار می‌گیرد و هم توسط جوامع محلی تا حساب‌های مالی مشترک14 بسازند، به دو سبب: دلیل اولش البته پول است. و سرقفلی15 برای املاک در منطقه تجاری شهر (املاکی که دائما به مزایده گذاشته می‌شوند، و درآمد این مزایده‌ها برای حفظ و گسترش مناطق اجتماعی شهر استفاده می‌شود). از این نکته، می‌توانی ببینی که به نظر من بلاکچین و مکانیسم‌هایی نظیر اتریوم به‌مثابه فناوری‌هایی هستند که به‌شدت در جامعه‌ای که مالکیت خصوصی ابزار تولید ملغا شود به درد خواهند خورد. اما به خودی خود این فناوری‌ها نمی‌توانند ما را از چنگ قدرت اقلیت آزاد کنند.\nشما خودت را به عنوان یک «مارکسیست دمدمی‌مزاج» توصیف کرده‌ای؛ و به این اشاره کرده‌ای که گرایش‌های شدید لیبرتارینی داری. البته در ایتالیا که من زندگی می‌کنم برای مدت‌هاست که این سنت دیرپای مارکسیسم خودگردان وجود دارد، سنتی که اشتراکات زیادی با باورهای تو دارد. این سنت همواره دیدی انتقادی نسبت به دولت و بوروکراسی دولتی با آن شیوه‌های سازمان‌دهی جامعه صلب و مرکزگرا داشته است. اکنون، به نظر می‌رسد راه‌حلی امیدوارانه برای این مسئله دیرپا وجود دارد: سازمان‌های مرکززدوده خودگردان، که وعده‌شان جایگزین کردن رهبری کاریزماتیک وبری با الگوریتم‌های شفاف حکمرانی است. آیا به نظرت چنین شکل‌های سازمان‌دهی واجد ارزشی هست؟ یا اینکه گرفتار همان باورهای بوروکراتیک هستند که مدعی حمله به آن‌اند؛ باور به اینکه مشکلات سیاسی را می‌توان از طریق طراحی سازوکارهای هوشمند و به وسیله پاداش دادن حل کرد؟\nکارل مارکس هم دمدمی‌مزاج بود. همیشه عقیده‌اش را تغییر می‌داد، امری که باعث عصبانیت شدید دوستان و رفقایش می‌شد. او نقدی محکم بر عقاید اولیه خودش نوشته است. نمی‌توانست آدم‌هایی را تحمل کند که اسم خودشان را مارکسیست می‌گذاشتند (مثلا آن قول مشهورش که می‌گفت «اگر آنها مارکسیست هستند، من نیستم»). فلذا من به دو دلیل اسم خودم را مارکسیست دمدمی‌مزاج گذاشتم: اولش اینکه متعصب نیستم. و با آن مارکسیست‌های «رسمی» که خود را متولی افکار مارکس می‌دانند و از این کار دنبال قدرت شخصی هستند، آبم در یک جوی نمی‌رود. در حقیقت، من یک گام فراتر می‌روم و خودم را یک «مارکسیست لیبرتارین» می‌نامم- توصیفی از خودم که سریعا توسط بسیاری از لیبرتارین‌ها و اغلب مارکسیست‌ها مورد تمسخر قرار گرفت. دلیلم چه بود؟ مثل آنارکوسندیکالیست‌ها در اسپانیا و مارکسیست‌های خودگران در ایتالیا که ازشان اسم بردی، نمی‌فهمم چطور کسی می‌تواند صادقانه آزادی را پاس بدارد و با سرمایه‌داری هم مشکلی نداشته باشد. دلیل دوم اینکه: [می‌خواستم نشان بدهم] چطور می‌شود هم لیبرال بود و هم چپ.\nدر باب سازمان‌های مرکززدوده خودگردان، باید بگویم نگاهی همدلانه به آنها دارم. اما، باز هم مثل حسی که به بلاکچین دارم، به نظرم اینها ابزارهای بسیار مفیدی هستند که می‌توانند خیلی هم به کار بیایند، اما فقط وقتی که جنبش فراگیر انترناسیونالیست توانست حقوق مالکیت اقلیت را بر ابزارهای تولید از بین ببرد(از جمله حق مالکیت بر سرورهای رایانش ابری). سعی کرده‌ام در کتابم، «اکنونی دیگر»، طرح جامعه آنارکوسندیکالیستی را در آینده ترسیم کنم که از بسیاری از سازما‌ن‌های مرکززدوده خودگردان به عنوان ابزار استفاده می‌کند. اما، و این یک امای بسیار بزرگ است، ابزارهایی شبیه سازمان‌های مرکززدوده خودگران نمی‌توانند جامعه‌ای بسازند که در آن مفید باشند (قابل توجه است که همین حالا هم می‌توانیم ببینیم در ایالات متحده، ملاکان بزرگ در حال غصب سازمان‌های مرکززدوده خودگران هستند).\nاز دیدگاه یک ناظر، فضای رمزارزها به نظرم فضایی است که باعث شده سر و کله بسیاری از سیاست‌های قدیمی نولیبرال باز هم پیدا شود. خصوصا مدنظرم استفاده از ابزارهای بازارمحور در مبارزه با تغییرات اقلیمی است: یکباره، بلاکچین وعده داد که بسیاری از خدمات محیط زیست طبیعی را احیا کند، در حالی که ظهور سازمان‌های کنشگر ناشناخته‌ای مثل کلیمادائو کمک کرد تا بازار بی‌رمق آلاینده‌های کربنی جانی دوباره بگیرد. در نتیجه، شهرت بازار به عنوان یک ابزار حل مسئله، ولو به طور موقت دوباره بر سر زبان‌ها افتاد. ترقی‌خواهان باید در برابر چنین اتفاقی چه واکنشی نشان بدهند؟ آیا این پروژه‌های رمزارزی، که وعده‌شان معکوس کردن تغییرات اقلیمی از طریق پول است، فضای خالی کنشگرانی را پر کرده‌اند که باید توسط بانکی مرکزی پر می‌شد، آن‌هم پیش از آنی که به خاطر توصیه‌هایی که از بلاک‌راک [یک شرکت سرمایه‌گذاری در آمریکا] می‌گیرند به نحوی از عرصه به در شوند؟ بانک‌های مرکزی با این سه محور مالی-تکنیکی-محیط‌زیستی چه کار باید بکنند؟\nحرف من هم دقیقا همین است. فداییان رمزارزها با نام آزادکردن ما از چنگ قارون‌ها، دولت‌ها و حتی تغییرات اقلیمی به ایدئولوژی کالایی‌شدن (یعنی نولیبرالیسم) نیرویی مضاعف داده‌اند. چه کار باید بکنیم؟ تنها کاری که جواب خواهد داد این است: مجلس‌ها را تسخیر کنیم بلکه بتوانیم قوانینی برای شرکت‌ها تصویب کنیم تا سهام قابل انتقال را ملغا کنند، و به جایش اصل «هر کارگر یک سهم» را جایگزین کنیم. عنان بانک‌های مرکزی را به دست بگیریم و وادارشان کنیم پول‌های دیجیتالی تولید کنند که بر مبنای دفترکل اشتراکی بتواند تضمینی باشد برای درآمد پایه. دولت‌ها را در دست بگیریم و مالکیت شخصی بر داده‌ها را پیاده کنیم. خلاصه اینکه هیچ الگوریتمی نمی‌تواند جای نیاز به یک انقلاب اصیل را پر کند.\nیکی از عواقب جالب بحران پولی جاری در ترکیه، محبوبیت رو به رشد پول‌های باثبات16 مثلا رمز ارز تتر17 در میان مردم ترکیه بود. جالب‌ترش اینکه در بین بسیاری از متخصصان جامعه رمز ارزها حرفش بود که تتر مشکلات خودش را دارد و دیر یا زود حبابش می‌ترکد. زمانی که شهرهای ترکیه پر است از تبلیغات خدمات مرزارزها، که در بین مردم محلی بسیار محبوب‌اند، به نظر دست اردوغان بسته است. قبلا درباره پول‌های باثبات تقریبا منفی سخن گفته‌ای، اما حالا که سازوکار بحران پولی در جایی مثل ترکیه در حال تغییر است نظرت چیست؟ اگر قرار است دولت واکنشی به آن نشان بدهد، چه واکنشی باید باشد؟\nهمان‌طور که پیش‌تر گفتم، بیت‌کوین جان گرفتن دوباره دیجیتالی-الگوریتمی استاندارد طلا بود- مبنایش هم همان استدلال دوری با همان انگیزه‌های اقلیت‌سالارانه بود. پول‌های باثبات هم احیای یک ایده خام و شکست‌خورده دیگر هستند: یعنی ایده به اصطلاح هیئت ارزی18. ایده پشت استاندارد طلا این بود که ارزهای ملی به این خاطر معتبر بودند که بانک مرکزی/دولتی‌شان حق چاپ دلبخواهی پول را واگذار کردند. با ثابت کردن نرخ مبادله ارز ملی با قیمت طلا (مثلا 35 دلار به ازای هر اونس طلا)، و اجازه تبدیل دو‌طرفه پول و طلا به یکدیگر، همه هم می‌دانستند اگر اولیای امر پولی چاپ می‌کردند که ارزشش از طلای موجود در خزانه بانک مرکزی بالا می‌زد، بالاخره زمانی مردمی که پول کاغذی دستشان بود طلایی را طلب می‌کردند که بانک مرکزی در اختیار نداشت. وقتی مقام پولی ملزم به ثابت نگه‌داشتن نرخ ارز باشد 19 (مثل نظامی که امروزه پشت چاپ پول ملی بلغارستان است) از این جهت شبیه [استاندارد طلا] است که بانک نرخ مبادله پول ملی را ثابت نگه می‌دارد تا برابر با قیمت متوسط سبدی از ارزهای پرمبادله [مثلا دلار] بشود. مجددا تا وقتی که نظارتی عالیه موجود نباشد و ارز ملی کاملا قابل تبدیل به ارزهای پرمبادله هیئت ارزی باشد، اگر بانک مرکزی چیزی بیش از معادل پول خارجی که در خزانه دارد چاپ کند (با نرخ مبادله ثابت)، در معرض خطر خالی‌شدن خزانه قرار می‌گیرد. در ماجرای استاندارد طلا ثابت شده هیئت ارزی آسیب‌پذیر است- تا نشانی از بحران اقتصادی، جنگ یا سایر تنش‌ها پدیدار می‌شود، بی‌خیالش می‌شوند. یک ارز باثبات، یک هیئت ارزی است با این تفاوت که شامل ارزهای دیجیتال بدون دولت می‌شود (مثل تتر) نه یک ارز ملی. این یعنی هیچ دولتی وجود ندارد که قانونی وضع کند تا مدیران سیستم به نرخ مبادله ثابت متعهد بمانند؛ قانونی که طبق آن ارزهای باثباتی نسازند که از ارزش خزانه‌شان بیشتر شود، بعد پولش را برداشت کنند و بزنند به چاک. به بیان دیگر، علاوه بر بی‌ثباتی ذاتی هیئت‌های ارزی، ارزهای باثبات مستعد کلاه‌برداری هستند. در نتیجه، این واقعیت که در کشورهای گرفتار تورمی مثل ترکیه، ارزهای باثبات به خودشان هاله‌ای نجات‌بخش می‌گیرند، چیزی نیست به جز معیاری برای اندازه‌گیری افسردگی مردم: مردم به هر طنابی چنگ می‌زنند. ارزهای باثبات برای مردم ترکیه هیچ وقفه‌ای در تورم نمی‌اندازد که دلار و یورو نتوانند بیندازند. پس چرا باید به جای یورو و دلار، تتر بخریم؟ چرا به افراد ناشناسی که هیئت ارزی خصوصی را اداره می‌کنند اعتماد کنیم؟ تنها دلیلش این است که این افراد از بازاریابی خوب برای سوء‌استفاده از مردمِ مستأصل، استفاده می‌کنند.\nنظرت درباره تلاش اخیر چین در جهت سلطه هم بر بازار فناوری‌های مالی هم صنعت رمزارزها، و ضمنا شتاب دادن به توسعه یوآن 20 الکترونیکی چیست؟ آیا چینی‌ها الگویی هستند که اروپا و آمریکا از آن پیروی کنند؟ و اگر قضیه از این قرار است، چه عناصری ارزشش را دارد که از آنها وام بگیریم؟\nمن شدیدا تحت تأثیر این حرکت‌ها قرار گرفتم، مخصوصا اگر به آنها در قالب یک مجموعه نگاه کنیم. مقامات چینی هم‌زمان: (1) هم باد حباب املاک و مستغلات را خالی کردند (از طریق زمین زدن گام به گام شرکت اورگراند21)؛ (2) هم هدف‌شان کاهش مجموع سرمایه‌گذاری‌ها از 50% به 30% تولید ناخالص ملی به عنوان پیش‌شرطی برای شتاب‌دادن به سهم دستمزدها از تولید ناخالص ملی بود؛ (3) هم نظام آموزشی سرکوب‌گری را ملغا کردند که روح دانش‌آموزان جوان را خرد می‌کرد بدون اینکه در آنها تفکر خلاق را پرورش بدهد؛ (4) هم از نوشته‌های علمی تخیلی و طراحی بازی حمایت کردند؛ (5) هم قدرت شرکت‌های بزرگ فناوری را محدود کردند؛ و در آخر و قطعا با همان میزان اهمیت، (6) یوآن دیجیتال را به راه انداختند. این اقدام آخر، یعنی یوآن دیجیتال، انقلابی به پا کرد: وقتی کاملا اجرا شود، نه تنها تمام ساکنین چین را به یک کیف پول دیجیتال – که یک اکانت دیجیتالی اولیه است- مجهز خواهد کرد، بلکه هر کسی که در سرتاسر جهان بخواهد در چین تجارت کند هم به این کیف پول مجهز خواهد شد. بنابراین در یک حرکت، بانک‌های تجاری از «نقش واسطه خارج خواهند شد»؛ یا به زبان ساده، انحصارشان را در نظام پرداخت از دست خواهند داد. این حقیقتا یک جدایی ریشه‌ای از نظام مالی است که می‌شناسیم. و بله، اروپا و ایالات متحده باید این را وام بگیرند -که البته به همین خاطر است که مالی‌چی‌های وال استریت و سایر کشورهای غربی تمام زورشان را می‌زنند که جلویش را بگیرند، ترجیحشان این است که دنیا را منفجر کنند تا اجازه بدهند از نقش واسطه حذف شوند.\nآیا از برنامه‌های «دلار دیجیتال» که توسط افرادی مثل رابرت هاکت و سائول اوماروا پیشنهاد شده است خبری داری، که در اساس تأکیدشان بر نیاز به یک بانک مرکزی ارز دیجیتال است که بتواند به طور دموکراتیک پاسخ‌گو باشد؟ به نظرت چقدر احتمالش هست که خزانه‌داری کاری شبیه به این را انجام بدهد، مخصوصا با توجه به اینکه با نامزدی اوماروا در دولت بایدن مخالفت شد – از جمله از داخل صنعت رمزارزها؟ اخیرا اخباری هم از نماینده کنگره تام اِمِر شنیده‌ایم، که ضمن گفتن اینکه واشنگتن باید رمزارزهایی با «ویژگی‌های آمریکایی» بسازد اما می‌خواهد هرگونه تلاش آزمایشی از سوی خزانه‌داری را برای بانک مرکزی ارز دیجیتال ممنوع کند. یکی از دلایلی که امر برای چنین کاری برشمرده این بود که «سلطه دلار را حفظ کند». پشت چنین حرفی به نظرت چه چیزی نهفته است؟ آیا منظورشان این است که احتمالا شاهد این خواهیم بود که تلاش‌هایی که فیسبوک قبلا برای ایجاد پول باثبات خودش کرده بود– پولی که (از طنز روزگار) اسمش Diem22 است- مهر تأیید رسمی بخورد؟\nاین وضعیت پیچیده به نظر می‌رسد اما بسیار بسیار ساده است. بیشتر دلارها، پوندها، یوروها و ین، همین حالا هم دیجیتال هستند. مسئله دیجیتالی کردن پول نیست. مسئله انحصار نظام پرداخت است. امروزه، شما از پول دیجیتال (برنامه‌های تلفن همراه یا کارت‌های بانکی) استفاده می‌کنی تا در کافی‌شاپ محلی یک فنجان قهوه بخری. اما برای اجرای این کار، اول باید یک حساب در بانکی تجاری داشته باشی. به بیان دیگر، برای داشتن دسترسی به پول رایج، دولت مجبورت می‌کند دست به دامن بانک تجاری بشوی. در نتیجه، امروزه دولت ضامن انحصار پرداخت‌ها در بانک‌های تجاری است. و این فقط یکی از هدایایی است که به اقلیت‌سالاران می‌دهد. دومین و حتی بزرگ‌ترین هدیه، این است که فقط بانک‌های تجاری هستند که نزد بانک مرکزی حساب دارند. بنابراین، وقتی رکود از راه می‌رسد، و بانک مرکزی تصمیم می‌گیرد اقتصاد را تقویت کند، بانک مرکزی نرخ بهره اعتباراتی را که به بانک‌های تجاری داده کاهش می‌دهد- آن وقت بانک‌های تجاری از این فرصت تغییر نرخ سوء‌استفاده می‌کنند (از طریق وام‌دادن به مشتری‌ها با نرخ بهره بالاتر). و وقتی رکود حتی بدتر می‌شود (که وضعیت از سال 2008 تا حالا با بیماری همه‌گیر همین بوده)، بانک مرکزی دلارها یا یوروهای دیجیتال تولید می‌کنند و آنها را مستقیما به حساب بانک‌های تجاری که نزد بانک مرکزی حساب دارند به عنوان اعتبار واریز می‌کنند. این اسمش امتیاز فاحش است! به همین دلیل است که وال‌استریت ترجیح می‌دهد جهان منفجر شود، زمان متوقف شود، قیامت از راه برسد تا اجازه دهد خزانه‌داری با دلار دیجیتال کار را پیش ببرد: چون دلار دیجیتال به معنی این خواهد بود که به هر شهروند در ایالات متحده، و هرکسی که خارج از مرز‌های ایالات متحده با آمریکایی‌ها معامله می‌کند، یک کیف پول دیجیتال داده شود. این یعنی نابودی قدرت بانک‌های تجاری. اولا، چون مردم دیگر مجبور نخواهند بود نزد آنها حساب باز کنند (حساب کنید این بانک‌ها چقدر کارمزد از دست خواهند داد!). ثانیا دیگر دلیلی وجود ندارد که خزانه‌داری یا بانک مرکزی اروپا یا جاهای دیگر – وقتی حس کنند باید اقتصاد را تقویت کنند- نتوانند با هلیکوپتر پول روی سر هر کسی که می‌خواهند بپاشند. چرا باید اعتبار دلاری فقط به بانک‌های تجاری که در خزانه‌داری حساب دارند تعلق بگیرد و مستقیما به کیف دیجیتال مردم اعتبار تعلق نگیرد؟ در حقیقت، اصلا چرا باید به بانک‌های تجاری پولی داده شود؟\nیکی از نقدهای همیشگی به رمزارزهایی مثل بیت‌کوین یا اتریوم مصرف بسیار زیاد انرژی توسط آنهاست، که در ظاهر به نظر هزینه‌ای است که باید برای اعتماد نکردن به دولت به عنوان داور حقیقت/ایجاد‌کننده اعتماد، پرداخت. راه‌حل پیشنهادی توسط بنیاد اتریوم این بوده که برای اثبات سهم 23 از سازوکار شدیدا وابسته به انرژی امروز به گواهی کاری رو بیاوریم که از نظر محیط زیست کم‌ضررتر است. اما، این دومی یعنی گواهی کار، اگر دقیق‌تر به جزئیاتش نگاه کنیم، مشکل انرژی را از طریق توانگرسالار 24 کردن بیشتر کل نظام حل می‌کند، چون کارکردش طبق اصل «یک دلار (یا اتریوم)= یک رأی» است. چیزی که این توانگرسالاری-رمزارزانه را برای بسیاری از مدافعانش قابل تحمل می‌کند دلزدگی‌شان از نظام مالی کنونی است، چون به نظرشان توانگرسالارانه‌تر است و مصمم است حتی کمک‌های مالی بیشتری از دولت ببلعد. چه پاسخی باید به این منتقدان داد؟\nتردیدی نیست که هزینه رمزارزها برای محیط زیست بسیار زیاد است. اما، حتی اگر عصای سحرآمیزی هم وجود داشت که با تکان‌دادنش بلاکچین با مصرف انرژی در حد صفر کارش را می‌کرد، بنا به دلایلی که پیش‌تر گفتم رمزارزها هنوز هم بیشتر در حد معضل باقی می‌ماندند تا راه‌حل. خلاصه اینکه، در نظام جهانی کنونی اقلیت‌سالار، استثمارگر، غیرعقلانی، و ضد انسانی ما، پا گرفتن برنامه‌های رمزارز صرفا جامعه ما را اقلیت‌سالارتر، استثمارگر، غیر عقلانی‌تر و ضدانسانی‌تر می‌کند. به همین دلیل است که در مخالفت با شیفتگان رمزارزها، من صرفا به ذکر عواقب محیط‌زیستی آن کفایت نمی‌کنم.\nاگر دقیق به برخی از برنامه‌های رمزارز تأثیرگذارتر نگاه کنیم، حکایت از ترکیبی غریب از ایدئولوژی‌ها دارند. مثلا، برنامه‌ای بسیار بلندپروازانه به نام کاسموس - که خودش را به نام «بلاکچین اینترنت» می‌نامد- هست که مثل یک تعاونی پا گرفته، به شکل نهادی که برای بسیاری از چپ‌ها بسیار عزیز است. اما یکی از بنیان‌گذارانش که مدیرعامل هم هست از باورمندان پروپاقرص «بانکداری آزاد» است، ایدئولوژی‌ای که خیلی از لیبرتارین‌ها در ایالات متحده به آن اعتقاد دارند. آیا به نظرت چپ در فهم فضای پول دیجیتال/رمزی خیلی کند نبوده؟ به نظر حتی در مورد مجموعه مسائلی که پیش از رمزارزها به‌وجود آمد- مثل ارزهای مکمل یا جایگزین- هیچ موضع منسجم چپی وجود ندارد، بنابراین امروزه به راحتی می‌توانند تحت فشار استارت‌آپ‌های رمزارزها برای نشانه‌گذاری25 همه چیز، قرار گرفته‌اند...\nچپ، رادیکال‌ها، مترقی‌ها و... یا حاضر به قبول هوش بلاکچین نیستند یا مدهوش آن‌اند. به نظر یادمان رفته که چگونه مارکس و انگلس از یک سو شم و قابلیت درک اعجابات فناورانه و علمی دوران خود را داشتند و از آنها تجلیل و ستایش می‌کردند، و از سوی دیگر، فهمیدند که این فناوری‌های بالقوه رهایی‌بخش اگر توسط عده قلیلی به کار گرفته شوند منجر به بردگی اکثریت می‌شوند. این دو آلمانی به توان رهایی‌بخش موتورهای بخار یا سازوکارهای الکتریکی باور داشتند. رهایی نیازمند جنبشی سیاسی است که نخست بورژوازی را سرنگون کند و فقط آن وقت است که این فناوری‌های پرشکوه در خدمت اکثریت قرار می‌گیرند. این به نظر روشی عالی است برای رفتن سراغ فناوری‌هایی که امروزه قابلیت رهایی‌بخشی دارند، از‌جمله بلاکچین.\nتو با مایکل فِهر، فیلسوف-کنشگر بلژیکی دوستی. نمی‌دانم کتاب «سازمان رتبه‌بندی»26 را خوانده‌ای یا نه، اما حاوی بسیاری از استدلال‌های کسانی است که نکته سیاسی مهم در تغییرات ساختاری نظام مالی جهانی را مرتبط با نه‌تنها ظهور رمزارزها بلکه با محبوبیت برنامه‌های معامله روزانه‌ای مثل رابین‌هود27 می‌بینند (چیزی که بتواند مورد استفاده نیروهای مترقی قرار گیرد). حداقل در ظاهر، رابین‌هود به سرمایه‌گذاران خرده‌فروش مجال می‌دهد دسته جمعی تلاش کنند و در فعالیتی مالی دخالت کنند که در قدیم تنها در اختیار صندوق‌های سرمایه‌گذاری سوداگرانه28 بود (خود فهر تفسیر جالبی از ماجرای گیم‌استاپ29 ارائه داده). می‌بینم این منطق در سازوکارهای هماهنگ‌شده واگذاری سهام جواب می‌دهد. اما به جز سرمایه‌گذاری گروهی در مثلا سهام خرد، کاربرد دیگری هنوز در این امر نمی‌بینم- شاید به جز وقتی که بخواهند به صنعت صندوق‌های سرمایه‌گذاری پوششی و مهندسی دقیق فروش استقراضی سهامشان30 مثل گیم‌استاپ ضربه بزنند، مثل ماجرای گیم‌استاپ. نظرت در باب این دورنما چیست؟\nدر فصل ششم کتابم، «اکنونی دیگر»، تصور کرده‌ام چگونه سرمایه‌داری گرفتار شورشگران فناوری متعددی می‌شود که ابزارشان ترکیبی است از مهندسی مالی، تحریم جهانی توسط مشتری‌ها، و کنشگری/اعتصاب صنعتی متعارف. یک سال بعد، روزنامه‌نگاران آمریکایی به من زنگ می‌زدند و می‌پرسیدند: «آیا فروشندگان دسته‌جمعی اوراق که ازشان نام برده‌ای دست به کار شده‌اند؟». برایم خیلی جالب بود که می‌شنیدم طوری از فروشندگان دسته‌جمعی اوراق نام می‌برند انگار اینها گروهی از شورشگران فناوری واقعی بودند. البته، چیزی که باعث شد این سؤال برای روزنامه‌نگارها پیش بیاید شورش کوچک گیم استاپ بود که در آن میلیون‌ها سرمایه‌گذار کوچک بورس، چند تا از صندوق‌های سرمایه‌گذاری فاسد را از طریق پلتفرم رابین‌هود به زمین زدند. اگر می‌خواهی بدانی تصورم چه بود، در دورانی که امید بر بدبینی غلبه دارد، پاسخ مفصلم را در آن فصل می‌توانی پیدا کنی.\nنظراتت را در مخالفت با سیاست‌زدایی از پول گفته‌ای، حرف‌هایی که ضمنا تا حدودی موضع انتقادی‌ات را نسبت به بیت‌کوین شرح می‌دهد. همان‌طور که به خوبی می‌دانی، نقشه‌هایی هم برای یورو دیجیتال وجود داشته است. احتمالا از بیت‌کوین سیاسی‌تر خواهد بود، چون ارتباط مستقیمی با بانک مرکزی اروپا خواهد داشت. اما مادامی که بانک مرکزی اروپا به عنوان نهادی بوروکراتیک و غیرسیاسی تلقی شود، یوروی دیجیتال هم همان خواهد بود. تو در باب گذشته مفصل نوشته‌ای و سخنرانی کرده‌ای، اما به زبان عملی، سیاسی‌کردن نهادی مثل بانک مرکزی اروپا به چه معنی می‌تواند باشد؟ اگر بخواهیم کلی‌تر بگوییم، حفظ بعد «سیاسی» پول از منظر سیاست عملی متضمن چه چیزی است؟\nبانکداران اروپایی همان قدر از ایده یک یوروی دیجیتال متنفرند که بانکداران وال استریت از دلار دیجیتال. این امر باعث ختم انحصارشان بر پرداخت‌ها می‌شود و باعث می‌شود توجیه وجود بند ناف انحصاری‌شان به دستگاه چاپ پول بانک‌های مرکزی دیگر خیلی سخت باشد (همانطور که در بالا گفتم). خاصیت منطقه یورو31 در این است که دارای خزانه‌داری مرکزی نیست، قرضی که همه در آن شریک باشند ندارد، هیچ بدنه تصمیم‌گیرنده مرکزی هم ندارد. نباید فراموش کنیم که این، که یک ویژگی طراحی شده برای منطقه یورو است، چیزی است که اقلیت حاکم اروپا شیفته آن هستند. فکرش را که بکنی، نبود هرگونه دولتی که دارای قابلیت انتقال ثروتی عظیم از مالی‌چی‌ها و شرکت‌ها به اکثریت مردم باشد (حتی دولت آلمان هم نمی‌تواند این کار را بکند) شیرین‌ترین رؤیای هر اقلیت‌سالاری است. چرا این پیروزی را یا با ایجاد دولت فدرالی دموکراتیک یا با یورو دیجیتال نابود کنند؟ اما در اینجا ایده‌ای جالب وجود دارد: مردم اروپا نتوانسته‌اند یک دموکراسی فدرال را در اروپا جا بیندازند. ولی، به نظر نمی‌توان ارز دیجیتال بانک مرکزی چین را نادیده گرفت: اگر شرکتی هلندی یا آلمانی که با چین معامله می‌کند بتواند کیفی دیجیتال در بانک مرکزی چین بسازد، قطعا از آن استفاده خواهد کرد. این یعنی سلطه یورو حتی داخل اروپا هم مورد چالش قرار خواهد گرفت. بنابراین فشار بسیار زیادی روی بانک مرکزی اروپا برای ایجاد یورو دیجیتال وجود دارد. اما فشار متقابلی هم از سوی اقلیت‌سالاران وجود دارد که مطمئن شوند حتی اگر یورو دیجیتالی هم ایجاد شود، مردم اروپا اجازه داشتن کیف دیجیتال را در بانک مرکزی اروپا نداشته باشند. از این نظر، پیش‌بینی می‌کنم نبردی عظیم سر حق داشتن کیف پول دیجیتال در بانک مرکزی اروپا در‌بگیرد که یادآور نبرد بر سر حق رأی همگانی خواهد بود.\nنظرت درباره اتفاقات جاری السالوادور چیست؟ نه تنها بیت‌کوین را بدل کردند به پول رایج (کوتاه زمانی پس از اینکه کیف پول الکترونیکی چیوو را معرفی کردند که به عنوان مشوق کمی هم در آن پول بود) بلکه قرار است چیزی به نام اوراق بهادار وولکانو را معرفی کند که سهم مردم از خزانه در آن است. آیا می‌توان به این اوراق بهادار به عنوان تاکتیکی نگاه کرد که السالوادور در مذاکره با بانک دستش بازتر باشد؟ با توجه به تجربه خودت در مذاکره با این نهاد، آیا به نظرت شانسی برای موفقیت دارند؟\nبه نظرم حقه مضحکی است. هرگز حتی نمی‌توانم فکرش را بکنم به کسانی جواب بدهم که از من می‌پرسند: «یانیس اگر تو سال 2015 از بیت‌کوین استفاده می‌کردی، همه مشکلات مردم یونان حل شده بود!» چطور آخر؟ فقرای یونان و السالوادور اصلا دستشان به بیت‌کوین نخواهد رسید. آن وقت تنها کسانی که سود خواهند کرد مزرعه‌داران بیت‌کوین خواهند بود (که تعداد اندکی از آنها در السالوادور و یونان زندگی می‌کنند)، کسانی که یکباره از رشد تقاضای بیت‌کوین نفع خواهند برد از اینکه می‌توانند ذخیره بیت‌کوین خود را خرج کنند، بدون اینکه هزینه تبدیلش به دلار را بپردازند سود خواهند برد. تنها السالوادوری‌های فقیری که ممکن است چیزی دستشان را بگیرد کسانی هستند که در خارج زندگی می‌کنند و به صورت حواله پول به خانه می‌فرستند- مردمی که الان توسط وسترن یونیون 32 و امثال آن چاپیده می‌شوند. در باب اوراق بهادار وولکانو هم باید بگویم، ابتکار خطرناکی است. یک دولت دارد از سفته‌بازان می‌خواهد رمزارزی را بخرند که پشتوانه‌اش یک حکومت فقیر است. مشتاقان اولیه بیت‌کوین کسانی بودند که تا حدودی انگیزه‌شان را از چاپیدن دولت‌هایی می‌گرفتند که زیر بار قرض‌های نامعقول رفته بود- پیش از اینکه در داخل به‌شدت به سمت سیاست‌های انقباضی مالی برود- تا بتواند قرض‌هایی که قبلا گرفته را تمدید کند. نگرانی از این بود که بالاخره، وال استریت و سایر سازمان‌های مالی نابکار هم شروع کنند به ساختن همین الگوی هرمی بر مبنای بیت‌کوین. و نگرانی اصلی هم در این بود که دولت هم به این قافله بپیوندد. خب، اوراق بهادار وولکانو تحقق چنین کابوسی است، به سفته‌بازان مجال می‌دهد با پشتیبانی دولتی فقیر دست به سفته‌بازی روی رمزارزها بزنند. و فراموش نکنیم، به طور کلی، بدهی عمومی دولت السالوادور به دلار است، و بنابراین وقعی به این نمی‌گذارد که بیت‌کوین بدل به پول رایج شود یا نه. اینکه بیت‌کوین را پول رایج کنیم صرفا هزینه‌های گزافی به کسب‌وکارهای کوچک تحمیل می‌کند، برنامه‌ای که بار بدهی دلاری‌اش را در دراز‌مدت سنگین‌تر خواهد کرد. در باب استدلالی که می‌گوید استفاده از بیت‌کوین باعث خواهد شد بیت‌کوین به کشور سراریز شود و در نتیجه سرمایه‌گذاری را تقویت می‌کند و به دولت درجه بیشتری از آزادی در تعامل با بانک جهانی می‌دهد، باید تأکید کنم منطق این استدلال را نمی‌فهمم. کسب‌وکارهای بیت‌کوین به خاطر هزینه‌های پایین‌تر، مالیات کمتر، و مقرراتِ کاری بسیار ناچیز، به کشورهای بالتیک، پورتوریکو و سایر کشورهایی از این دست مهاجرت کردند. برایشان هم مهم نیست اگر خرازی محله به زور دولت بیت‌کوین را قبول کند (به هر حال، اکثر این کسب‌وکارها در نهایت از بیت‌کوین استفاده می‌کنند تا مقدار زیادی دلار به دست بیاورند!). نظر به مطالب فوق، نمی‌توانم تصور کنم کسی فکر کند دولت السالوادور با تبدیل بیت‌کوین به پول رایج، بتواند موضع خود را نسبت به بانک جهانی تقویت کند. این واقعیت که بانک جهانی شدیدا مخالف بدل شدن بیت‌کوین به پول رایج السالوادور و در کنارش اوراق بهادار ریاست‌جمهوری وولکانو است، بدین معنی نیست که بانک جهانی نگران است موضعش در مذاکره با السالوادور تضعیف شود. کاملا برعکس: پیش‌بینی‌شان این است که تجربه بیت‌کوین زور مالی دولت السالوادور را کاهش خواهد داد و موضع بانک جهانی را در برابر السالوادور تقویت خواهد کرد، اما هم‌زمان فشار بیشتری بر بانک جهانی وارد خواهد کرد تا متعهد به کمک مالی بیشتری برای نجات السالوادور ورشکسته بشود. با توجه به افتضاح اخیر بانک جهانی پیرامون کمک مالی عظیمش به دولت شدیدا دست راستی ماکری در آرژانتین، این ماجرا [یعنی کمک مالی به السالوادور] چیزی نیست که آدم‌های بانک جهانی از آن استقبال کنند.\nدر مصاحبه‌ای گفته‌ای که عناصری فئودالی در بیت‌کوین وجود دارد، چون هیچ سازوکار دموکراتیکی برای تعیین اینکه چه کسی چه مقدار بیت‌کوین کسب می‌کند وجود ندارد، در نتیجه ماجرا به نفع کسانی است که اوایل کار سراغش رفتند. جالب است که اینجا دموکراسی را به فئودالیسم ربط می‌دهی تا سرمایه‌داری. چون اگر به رقابت سرمایه‌دارانه فکر کنی- به‌علاوه تمام چیزهای مبهمی که مارکسیست‌ها معمولا در تعبیر «انباشت اولیه» می‌چپانند- به راحتی می‌توان گفت هیچ چیز ضدسرمایه‌داری در توضیحاتی که دادی وجود ندارد: کسانی که زودتر دست به کار شدند سهم بیشتری نصیبشان شد، در‌حالی‌که استخراج رمزارز، به نحوی که اکنون انجام می‌شود، به نفع کسانی است که سرمایه بیشتری خرج می‌کنند. چرا به این نظام «فئودالی» می‌گویی در‌حالی‌که به راحتی می‌توان آن را «سرمایه‌داری» نامید؟\nدارایی‌ها، به خودی خود، نه فئودالی هستند نه سرمایه‌دارانه. ختم کلام اینکه دارایی، دارایی است، چه طلا باشد چه خیار. چیزی که باعث می‌شود یک دارایی فئودالی باشد یا سرمایه‌دارانه یا سوسیالیستی، شیوه تعاملش با روابط تولید اجتماعی یک جامعه، با الگوی حقوق مالکیتی که آن جامعه پدید می‌آورد و... است. هنگامی که به اولین کسانی که به سمت بیت‌کوین رفتند به عنوان اشرافیان و اربابان رمز‌ارز اشاره می‌کنم، منظورم این است که وقتی دارایی‌ای مثل بیت‌کوین (که ارزش مبادله‌ای آن بر مبنای جامعه‌ای مهندسی‌شده است) به هر نظام استثماری اقلیت‌سالاری پیوند بخورد (سرمایه‌داری، دزدسالاری33، فئودالیسم فناورانه و...)، شکل اصلی نظامی فئودالی (پیشا سرمایه‌دارانه) را به خود می‌گیرد: اقلیتی کوچک تقویت می‌شوند تا اجاره زیادی از سهم دارایی که اول گیرشان آمده بود کسب کنند. خلاصه اینکه، بیت‌کوین به معنای دقیق کلمه نه فئودالی است نه سرمایه‌داری. صرفا اقلیت‌سالارانه است.\nاخیرا با اشاره به اینکه سرمایه‌داری دیگر آن چیزی که سابق بود نیست، زیاد مضمون «فئودالیسم فناورانه» را به کار می‌بری. اگر نظریه‌ات را درست فهمیده باشم، چیزی که باعث می‌شود نظام فعلی «فئودالی» باشد این است که، الف) بازارها دیگر کلید کسب سود نیستند (مثلا، تجربه تسهیل کمی34 به این نکته اشاره می‌کند) در حالی که ب) پلتفرم‌های فناوری قدرت سیاسی زیادی کسب می‌کنند، چیزی که در سرمایه‌داری سابقه نداشت. آیا این خلاصه درستی از استدلال تو است؟ آیا ابعاد مهم دیگری در «فئودالیسم فناورانه» هست که در این خلاصه نیامده؟\nپرسش این است: آیا سرمایه‌داری مشغول یکی دیگر از دگردیسی‌های بی‌شمارش شده، پس ماجرا چیزی به جز یک صفت جدید برای سرمایه‌داری نیست، مثلا سرمایه‌داری رانتی، سرمایه‌داری پلتفرمی، سرمایه‌داری حاد یا سرمایه‌داری فلان و بهمان؟ یا ما شاهد تغییری کیفی در سرمایه‌داری و بدل شدنش به شکل تولید استثماری کاملا جدیدی هستیم؟ به نظرم دومی درست است. به علاوه، این صرفا مسئله‌ای نظری نیست. اگر نظرم درست باشد، فهم شدت این تغییر نقشی کلیدی در مقابله با این نظام جدید استثمار خواهد داشت. البته اگر کسی از این ادعای من گیج شود، قابل درک است- حرفی که فهمش نیازمند توضیح و تشریح بسیار زیادی است. بنابراین، چرا می‌گویم این دیگر سرمایه‌داری نیست- بلکه، چیزی خاص و بدتر است؟ اجازه دهید به خوانندگان یادآوری کنم که در دهه 1780، فئودالیسم همه جا بود و اربابان فئودال از همیشه قوی‌تر بودند. اما، سرمایه‌داری زیرجلکی شروع کرده بود به آلوده کردن ریشه‌های فئودالیسم و طبقه‌ای جدید (بورژوازی) داشت زمام امور را به دست می‌گرفت. حرفم این است که امروز هم سرمایه‌داری- مثل فئودالیسم دهه 1780- دارد جای خودش را به نظام استثماری/چپاولگر جدیدِ خاص و بسیار استثماری‌تری می‌دهد (که اسمش را تکنوفئودالیسم می‌گذارم)، نظامی که با طبقه حاکمی کاملا جدید از راه می‌رسد. منتقدان نظریه من به درستی اشاره خواهند کرد که سرمایه‌داری تغییرات زیادی از سر گذرانده است- از مرحله رقابتی اولیه‌اش، تا سرمایه‌داری انحصاری-اقلیت‌سالارانه (از 1910 به بعد)، دوره برتون-وودز (که در خلال آن به امور مالی از طریق کنترل بر سرمایه و چیزهای دیگر عنان زده می‌شد)، تا سرمایه‌داری مالی (از 1980 به بعد)، و اخیرا هم سرمایه‌داری رانتی. همه این سرمایه‌داری‌ها خاص بودند و به نحوی قابل توجه با یکدیگر تفاوت داشتند. اما، هرکدام هم نسخه‌ای از سرمایه‌داری بودند. چه چیزی یک نظام را سرمایه‌داری می‌کند؟ پاسخ این است: نظامی است که محرکش منافع شخصی به دست آمده از بازارها است (توجه کنید، اجاره نیست). (برای مقایسه، محرک فئودالیسم اجاره‌ای بود که خارج از بازارها کسب می‌شد). آیا این مسئله عوض شده؟ به نظرم شده. چه چیزی جای سود از یک سو و جای بازار را از سوی دیگر گرفته است؟ پاسخم این است: پول بانک مرکزی جای سود شخصی را گرفته است (به عنوان سوخت اصلی نظام و تسهیل‌کننده کارها در آن) و تیول‌ها/پلتفرم‌های دیجیتال بدل شده‌اند به عرصه‌ای که ارزش و سرمایه اکثریت در آن توسط عده قلیلی استخراج می‌شود. اجازه بدهید دقیق‌تر این قضیه را توضیح بدهم:\nفرضیه 1: پول بانک مرکزی جای سودهای شخصی را به عنوان محرک نظام گرفته است\nسودآوری دیگر محرک نظام در معنای کلی آن نیست، ولو اینکه غایت و هدف همه کارآفرینان باشد. به اتفاقی که در 12 آگوست 2020 در لندن افتاد توجه کنید. روزی بود که بازار متوجه شد اقتصاد بریتانیا به طور مصیبت‌باری آب رفته است- و خیلی بیش از آنکه تحلیلگران پیش‌بینی می‌کردند (بیش از 20% از درآمد ملی در هفت ماه اول 2020 از دست رفته بود). مالی‌چی‌ها وقتی این اخبار تلخ را شنیدند، فکر کردند: «عالی شد! بانک [مرکزی] انگلیس وحشت‌زده می‌شود و پوند بیشتری چاپ می‌کند و آن را به سمت ما هدایت می‌کند تا سهام بخریم. الان وقت خرید سهام است!». این صرفا یکی از تجلیات متعدد واقعیت جدید جهانی است: در ایالات متحده و سرتاسر غرب، بانک‌های مرکزی پول چاپ می‌کنند تا مالی‌چی‌ها به شرکت‌ها وام بدهند، تا بعدش از آن برای خرید مجدد سهام‌شان استفاده کنند- که در نتیجه رابطه قیمت سهام و سود آن گسسته می‌شود. در نتیجه، اربابان جدید، به لطف پول دولت تیول خود را گسترش خواهند داد، ولو حتی ذره‌ای هم سود عایدشان نشده باشد! به‌علاوه شرایط خود را به دولت مورد نظرشان تحمیل می‌کنند- به بانک‌های مرکزی که «قدرت برخورداری از نقدینگی» آنها را حفظ می‌کنند. برای مثال، با اینکه بانک مرکزی آمریکا لاف قدرت و استقلال می‌زند، امروزه دیگر اصلا نمی‌تواند جلوی کاری را که سال 2008 شروع کرد بگیرد: چاپ پول برای بانکدارها و شرکت‌ها. حتی اگر بانک مرکزی آمریکا شک کند که با حفظ نقدینگی اربابان شرکت‌ها، به پیشواز تورم می‌رود، می‌داند که توقف چاپ پول به معنی فروپاشی نظام است. وحشت بانک مرکزی آمریکا از اینکه مسبب بدهی بد و آواری از ورشکستی شود باعث می‌شود گروگان تصمیم خودش مبتنی بر چاپ پول شود و تضمینی است بر اینکه برای حفظ نقدینگی اربابان به چاپ پول ادامه دهد. این ماجرا سابقه نداشت. بانک‌های مرکزی ضعیف، که امروزه به تنهایی ضامن بقای نظام هستند، هیچ‌گاه تا این حد ضعیف نبوده‌اند. تنها در فئودالیسم است که حاکم چنین حس تسلیمی در برابر اربابان دارد، در‌حالی‌که مسئول سر‌پا نگه‌داشتن کل دم و دستگاه هم خود اوست.\nفرضیه 2: پلتفرم‌های دیجیتال جای بازارها را می‌گیرند\nآمازون، فیسبوک و... بازار نیستند. وقتی واردشان می‌شوی، سرمایه‌داری را کنار می‌گذاری. در این پلتفرم‌ها، یک الگوریتم (که متعلق به یک نفر یا عده بسیار قلیلی است) تصمیم می‌گیرد چه چیزی به فروش برسد، ببینند چه کالایی در دسترس است، و صاحب پلتفرم چه اجاره‌ای از رعیت-سرمایه‌دارهایی بگیرد که اجازه دارند در پلتفرمش فعالیت کنند. خلاصه اینکه فعالیت‌های اقتصادی به نحوی روزافزون از بازارها به تیول‌های دیجیتالی منتقل می‌شوند. و تازه این کل ماجرا نیست. در خلال قرن بیستم تا همین امروز، کارگران در شرکت‌های بزرگ سرمایه‌داری اقلیت‌سالار (مثل جنرال الکتریک، اکسون-موبیل، یا جنرال موتورز) حدودا 80 درصد از درآمد شرکت را به دست می‌آوردند. کارگران شرکت‌های بزرگ فناوری حتی یک درصد از گردش مالی کارفرمایشان هم گیرشان نمی‌آید. دلیلش هم این است که تنها جزء کوچکی از سود شرکت‌های بزرگ فناوری به خاطر کارگران روزمزدشان است. چه کسی عمده کار را انجام می‌دهد؟ باقی ما! برای اولین بار در تاریخ، تقریبا همه مجانی در حال تولیدند (گاهی با شور و شوق بسیار)، تا به سرمایه سهام شرکت‌های بزرگ فناوری اضافه کنند (وقتی چیزی در فیسبوک بارگذاری می‌کنیم یا موقع وصل بودن به گوگل مپ به این‌ور و آن‌ور می‌رویم). و علاوه بر این، این سرمایه شکل جدید و بسیار قدرتمندتری به خودش می‌گیرد (به بقیه صحبتم توجه کنید که درباره سرمایه دستوری حرف می‌زنم). هم‌زمان، شرکت‌هایی که در بازار عادی سرمایه‌داری کار می‌کنند- خارج از شرکت‌های بزرگ فناوری و مالی- شاهد این هستند که در هر حال سودآوری‌شان در حال از بین رفتن است، وابستگی‌شان به پول بانک مرکزی به نحوی شدید افزایش می‌یابد، و مالکیت‌شان توسط سرمایه‌گذاری خصوصی و شرکت‌های صوری خرید سهام بلعیده می‌شود. در نتیجه، در حالی‌که در دهه 1780 روابط اجتماعی تولید فئودالی در حال افول بود (و جایش را به روابط اجتماعی تولید سرمایه‌دارانه می‌داد)، امروزه این روابط اجتماعی تولید سرمایه‌دارانه است که دارد جایش را به چیزی می‌دهد که من اسمش را روابط اجتماعی تولید تکنوفئودالی می‌گذارم.\nنتیجه: سرمایه دارد قوی‌تر می‌شود اما سرمایه‌داری در حال احتضار است. نظامی جدید دارد زمام امور را به دست می‌گیرد که در آن طبقه حاکم جدیدی هم مالک پول دولت است و هم از آن استفاده می‌کند، پولی که کارش را تسهیل می‌کند (به جای اینکه از آن سود ببرد) و عرصه جدیدی که بازار نیست در آن به وجود می‌آید که در آن صرفا عده بسیار بسیار اندکی، اکثریت را مجبور می‌کنند برایشان کار کنند. سود سرمایه‌داری (به معنی سودی که نصیب کارآفرین می‌شود، آن‌گونه که آدام اسمیت و مارکس مد نظرشان بود) در حال ناپدید‌شدن است، در‌حالی‌که شکل‌های جدید اجاره به نفع اربابان فناوری صاحب دولت و تیول‌های دیجیتال در حال شکل‌گیری است که در آن کار موقتی یا بدون دستمزد توسط اکثریت مردم انجام می‌شود- که دارند شبیه رعیت‌های فناورانه می‌شوند.\nترجیع‌بند استدلال‌ها در باب ظهور تکنوفئودالیسم این است که پلتفرم‌های فناوری صرفا موجرین منفعلی هستند که سود کلانی از داده‌های کاربران به جیب می‌زنند و پول بسیار کمی هم بابت این داده‌ها پرداخت می‌کنند. شدیدترین حالت این قضیه این می‌شود که اینها صرفا موجرین تنبل و صوری هستند که پس از احتکار کلی پروتکل اینترنتی، حالا دارند بدون زحمت منفعتش را می‌برند. خیلی از توصیفات مشتاقانه درباب وب3 از همین برداشت نشئت گرفته است، چون وعده وب3 بر این است که ثروتی که توسط داده‌ها به وجود می‌آیند سهم کاربرانی می‌شود که آن داده‌ها را تولید می‌کنند. اما، اگر صرفا به تراز مالی و گزارش‌های درآمد این شرکت‌ها نگاه کنیم، تصویری دیگر پدیدار می‌شود: آنها در واقع نه تنها کمتر سرمایه‌گذاری نمی‌کنند، بلکه خیلی بیشتر از شرکت‌های غیر‌فناوری بر روی دارایی‌های مادی و ملموس سرمایه‌گذاری می‌کنند (و حتی خیلی بیشتر از سرمایه‌گذاری که خودشان ده سال پیش می‌کردند)، همه این کارها را در کنار متقبل‌شدن هزینه‌های عظیم تحقیق و توسعه و افزایش سرمایه انجام می‌دهند (مثلا آمازون برای سال 2020 بیش از 40 میلیارد؛ آلفابت35 تقریبا نزدیک 30 میلیارد). این امر به نظر کاملا با این دیدگاه همخوانی دارد که این شرکت‌ها به عنوان مؤسساتی سرمایه‌داری هستند که در عین کنترل کردن بازار، هنوز هم با یکدیگر رقابت می‌کنند (گوگل، فیسبوک و آمازون در تبلیغات؛ گوگل، مایکروسافت، آمازون و علی‌بابا در رایانش ابری و خدمات هوش مصنوعی). آیا وقتی تأکید می‌کنیم این شرکت‌ها فئودالی هستند در معرض خطر کوچک شمردن سازوکارهای واقعا موجود سرمایه‌دارانه در این اقتصاد فناورانه قرار نمی‌گیریم؟\nبا تو موافقم اما به یک معنی: سرمایه‌گذاری جف بزوس، ایلان ماسک و... کلان است و هیچ شباهتی به اشراف‌زادگان تنبل دوران فئودالی اصلی ندارند. اما این بدین معنی نیست که سرمایه‌گذاری‌شان بخشی از سازوکار معمول سرمایه‌داری است. تکنوفئودالیسم صرفا فئودالیسمی نیست که به آن دستگاه‌های تکنولوژیکی اضافه شده است. هم‌زمان هم بسیار از سرمایه‌داری پیشرفته‌تر است و هم شباهت‌هایی با فئودالیسم دارد. بگذار دقیق‌تر بگویم. سرمایه‌گذاری عظیم شرکت‌های بزرگ فناوری که گفتی بسیار مهم است. نه فقط به خاطر حجم سرمایه‌گذاری بلکه به خاطر چیزی که تولید می‌کند: شکلی جدید از سرمایه که اسمش را سرمایه دستوری36 می‌گذارم. اما سرمایه دستوری چیست؟ سرمایه عادی تشکیل شده از ابزارهای تولید است. در مقابل، سرمایه دستوری، تشکیل شده از ابزارهای سازمان‌دهی ابزارهای تولید صنعتی. صاحبش می‌تواند ارزش جدید کلانی را بدون اینکه مالک ابزار تولید باشد به جیب بزند؛ این کار را هم صرفا با مالکیت شبکه‌های اطلاعات خصوصی‌شده‌ای انجام می‌دهد که تجسم سرمایه دستوری هستند. به بیان دقیق‌تر، سرمایه دستوری، متکی است به شبکه‌ها/پلتفرم‌های خصوصی و این قابلیت را دارد که به کسانی که صاحب این دو چیز نیستند دستور بدهد: برای ضمانت بقای خود به مکانیسم‌ها/الگوریتم‌ها آموزش می‌دهد تا (الف) الگوهای مصرفی ما را سر و شکل بدهند؛ و (ب) مستقیما برای صاحبانش سرمایه دستوری بیشتری تولید می‌کند (مثلا با ارسال چیزی در فیسبوک، که شکلی است از کاری که کالایی تولید نمی‌کند).\nبه تعبیری انتزاعی‌تر: سرمایه‌داری معمولی به سرمایه‌دار اجازه می‌دهد ارزش مبادله‌ای مازاد را انباشت کند. در عوض، سرمایه‌داری دستوری، به اربابان فناوری (مثل جف بزوس، ایلان ماسک و...) مجال می‌دهد ارزش دستوری مازاد را انباشت کنند. ارزش دستوری؟ بله. مادامی که خریدارش بتواند کارهای روزمره معنی‌دار بشری را به ظرفیتی برای آموزش الگوریتمی بدل کند که دو کار انجام بدهد: (الف) ما را مجبور به خرید چیزها کند و (ب) ما را وادار کند مجانی سرمایه دستوری تولید کنیم تا سودش به جیب آنها برود.\nبه زبان اقتصاد سیاسی مارکس، مقدار ارزش دستوری که در هر کالای دیجیتال وجود دارد ناشی از جمع دو چیز است: ارزش اضافی کالایی که ما را مجبور به خریدش می‌کند (به بالا نگاه کنید) + زمان کار اجتماعی/فنی که ما نیاز داریم تا یک واحد سرمایه دستوری تولید کنیم (به الف و ب توجه کنید)، که فورا هم توسط اربابان فناوری تصاحب می‌شود.\nدر مجموع، چیزی که بزوس، ماسک و... از طریق سرمایه‌گذاری کلان‌شان کاسب می‌شوند را نه می‌توان در قالب فئودالیسم فهمید نه سرمایه‌داری.\n. فئودالیسم مبتنی بود بر استخراج مستقیم ارزش مصرفی/عملی از رعایا.\n. سرمایه‌داری مبتنی بود بر استخراج کار مازاد از کارگران دستمزدی.\n. تکنوفئودالیسم نظامی جدید است که در آن اربابان فناوری با اعمال نیرویی جدید باقی ما را وادار می‌کنند برایشان کار کنیم. این نیروی جدید از سرمایه‌گذاری در شکل جدید سرمایه (سرمایه دستوری) به دست می‌آید، سرمایه‌ای که به آنها مجال می‌دهد شکل جدیدی از ارزش را انباشت کنند (ارزش دستوری) که در عوض، به آنها فرصت می‌دهد ارزش اضافی را از موارد زیر استخراج کند (1) از خرده سرمایه‌داران، (2) از کارگران موقتی (پریکاریا) و (3) از هر کسی که از پلتفرمشان استفاده می‌کند تا ولو ناخودآگاه به جای ایشان سرمایه دستوری بیشتری تولید کند.\nاگر حق با من باشد، اگر کماکان این محیط جدید را سرمایه‌داری بنامیم، فرصت درک این فرایند تازه و عمیقا متفاوتی که اکنون و اینجا زندگی ما را رقم می‌زند، از دست خواهیم داد. به نظرم، تکنوفئودالیسم، چیزی نمانده این دنیای قشنگ نو37 (و البته خراب‌آبادی) را کاملا تسخیر کند.\n1-NFT رمزهای غیر قابل معاوضه اشاره به نظامی از رمزگذاری است که هر کالای دیجیتال رمز مخصوص خود را دارد و برخلاف رمز‌ارزها قابل معاوضه با هم نیستند. امروزه از رمزهای غیر قابل معاوضه مثلا برای تأیید اصالت و مالکیت آثار هنری دیجیتال استفاده می‌شود.\n2-Valve / 3-Game theory / 4-ebay یک پلتفرم فروش خرید و فروش دیجیتال که بر مبنای مزایده کار می‌کند. / 5-یک پلتفرم مدیریت بازی آنلاین / 6-دو مؤسسه که برگزار‌کننده بزرگ‌ترین حراج‌های هنری هستند / 7-یک شبکه اجتماعی / 8-شهری صنعتی در چین / 9-Quantitative easing / 10-وقتی ویژگی بخش کوچکی از کل را به کل تعمیم بدهیم / 11-Etherium یکی دیگر از رمزارزهای رایج / 12-پل ساموئلسون اقتصاددان آمریکایی و اولین برنده نوبل اقتصاد / 13-Cryptopunks یکی از رمزهای غیرقابل معاوضه /\n14-a public, distributed ledger / 15-title leases / 16-Stablecoins / 17-Tether / 18-currency board. / 19-currency board / 20-واحد پول چین / 21-Evergrande گروهی که تشکیل‌دهنده دومین شرکت بزرگ املاک چین است / 22-تصادفا هم‌نام با جنبش DiEM25 (جنبش دموکراسی در اروپا 2025) که واروفاکیس یکی از بنیان‌گذاران آن است. / 23- Proof of stake / 24-plutocratic / 25-tokenization اشاره از بدل شدن ارزش همه چیز به رمزهای دیجیتالی / 26-Rated Agency / 27-نرم‌افزاری برای معامله سهام / 28-hedge funds / 29-اشاره به ماجرایی که در ژانویه 2001 اتفاق افتاد و با تلاش گروهی از خرده‌فروشان سهام در پلتفرم ردیت سهام این شرکت هزارو 500 درصد افزایش یافت. تلاش جمعی و موفق این سهامدارن عمدتا غیرحرفه‌ای برای تأثیر در بازار بورس باعث نگرانی شرکت‌های بزرگ سرمایه‌گذاری وال استریت شد. / 30-shorting of stocks به عمل فروش سهام با هدف خرید همان میزان سهام در آینده به عنوان قرض می‌گویند. / 31- Eurozone منطقه‌ای در اروپا که واحد پولشان یورو است / 32-Western Union یک صرافی بین‌المللی که امکان حواله پول بین کشورهای مختلف را فراهم می‌کند / 33-kleptocracy / 34-QE experience تسهیل کمی یک سیاست پولی نامتعارف است که بانک‌های مرکزی برای جلوگیری از افت عرضه پول هنگام نامؤثر‌بودن سیاست استاندارد پولی مورد استفاده قرار می‌دهند / 35-شرکت مادر فیسبوک / 36-command capital / 37-اشاره به رمان آلدوس هاکسلی brave new world.\nمنبع ترجمه مقاله: روزنامه شرق\nمرتضی ایمانی‌راد: چرا استمرار قدرت ارزهای دیجیتال اجتناب‌ناپذیر است؟\nاستخراج رمزارز در خانه‌ها چقدر برق مصرف می‌کند؟ / خطر آتش‌سوزی دور از ذهن نیست\n/رمزارز، چپ و تکنوفئودالیسم


رییس مجلس وارد طبس | آفتاب\nجمعه ۵ اردیبهشت ۱۳۹۳ ساعت ۱۲ : ۰۹\nرییس مجلس وارد طبس\nتهران - ایرنا - علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی به مناسب سالگرد حمله آمریکا به صحرای طبس روز جمعه وارد این شهر شد.\nبه گزارش خبرنگار سیاسی ایرنا، سخنرانی در همایش ابابیل که در محل امامزاده حسین بن موسی کاظم (ع) در صحرای طبس برگزار می شود و همچنین بازدید از بیمارستان در حال ساخت این شهر از دیگر برنامه های علی لاریجانی در سفر یک روزه به این شهر است.\nشش هواپیما و شش بالگرد دیگر خود را به طبس رسانده و در تاریکی شب در منطقه ای دور افتاده بدون متوجه شدن نیروهای نظامی ایرانی فرود می آیند. در حین سوختگیری یکی دیگر از بالگردها دچار نقص فنی شده و در مجموع در حالیکه هنوز عملیات آغاز نشده، سه فروند بالگرد از دست رفته بود.\nپس از تماس با مرکز عملیات، کارتر دستور بازگشت نیروها را می دهد. ولی هنگام برخاستن هواپیماها و بالگردها توفان شن آغاز شده و یک هواپیمای سی130 و یک بالگرد سی اچ-53 به هم خورده و هر دو آتش می گیرند که در این حادثه هشت نفر از نیروهای آمریکایی در آتش سوخته و باقی مانده نیروها خود را به ناو نیمیتز می رسانند و بدین ترتیب عملیات بطور کامل شکست می خورد.


حمله مردی با چاقو به نظامیان در تورنتو - شهروند\nشهروند- علی شریفیان: روز سه شنبه مارک ساندرز، رئیس پلیس تورنتو در یک کنفرانس خبری اعلام کرد حسن علی ۲۷ ساله اهل مونترال کسی است که روز دوشنبه در محل امور استخدامی نیروی انسانی ارتش واقع در شماره ۴۹۰۰ خیابان یانگ با چاقو به مامورانی که در آنجا مشغول کار بودند حمله کرده است. حسن علی ضرباتی به دو نظامی زده و برای زدن ضربات بیشتر به نظامی سوم خیز برداشته، اما نظامیان دیگر او را مهار کرده اند .\nبه گفته ساندرز حسن علی در حال حاضر در زندان پلیس بسر می برد. او در بازجویی گفته:« الله گفت این کارها را بکنم. الله گفت اینها را بکشم.»\nحسن علی روز سه شنبه برای اولین بار در دادگاه حضور یافت تا اتهاماتش به او تفهیم شود. ساندرز توضیح داد که به نظر نمی رسد که حسن علی عضو گروه های جهادی افراطی بوده یا با آنها در تماس قرار داشته باشد. با وجود این پلیس با همکاری آر سی ام پی و دیگر ماموران امنیتی مشغول تحقیقات لازم در مورد اوست.\nحسن علی قرار است برای شروع محاکمه اش روز ۱۸ ماه مارس در دادگاه حاضر شود و تا آن زمان محبوس خواهد بود.\nPreviousمدیر ارشد بهداری تورنتو خواستار احداث مراکز تزریق امن شد\nNextتقدیر مطلوب/برگردان: عباس شکری\nاستقلال به رده سوم صعود کرد


اتحاديه بازويي قوي براي توليدكنندگان و صادركنندگان صنايع نساجي و پوشاك | مجله نساجی و فرش ماشینی کهن\nخانه/اخبار فرش ماشینی/اتحاديه بازويي قوي براي توليدكنندگان و صادركنندگان صنايع نساجي و پوشاك\nاتحاديه بازويي قوي براي توليدكنندگان و صادركنندگان صنايع نساجي و پوشاك\nاتحاديه توليدكنندگان و صادركنندگان صنايع نساجي و پوشاك از سال 1363 و با نام اتحاديه صادركنندگان كشباف تهران تاسيس شد. هر چند كه اين اتحاديه قبل از انقلاب نيز فعاليت مي كرده است. \nتمركز اصلي اين اتحاديه بر روي دو حوزه صادرات و پوشاك است و تفاوت عمده آن با انجمن در همين است. در همه جاي دنيا اتحاديه ها و تشكل هاي بخش خصوصي وظايف بسيار مهمي در راستاي هدايت صنايع دارند كه در كشورهاي مختلف ميزان قدرت تصميم گيري و دخالت اين اتحاديه ها به طور مستقيم در امور مرتبط با صنعت تفاوت هاي بسيار زيادي دارد.\n در كشور ما هرچند كه تشكل هاي بخش خصوصي قدرت تصميم سازي ندارند اما قطعا حضور آنها به عنوان بازوهاي مشورتي قابل اطمينان در كنار دولت، مي تواند نتايج خوبي را براي تمامي صنايع ما از جمله صنعت نساجي به همراه داشته باشد. در اينجا سري به يكي از مديران جوان و خوش فكر صنعت نساجي ايران زده ايم كه هم اكنون به عنوان دبير اتحاديه صادركنندگان و توليدكنندگان پوشاك و نساجي مشغول فعاليت است و سعي كرده ايم نظرات وي را در اين زمينه جويا شويم.\nآقاي مهندس يكتا، لطفا در مورد اهداف و وظايف اين اتحاديه توضيحاتي را بفرمائيد.\nهمانطور كه شما هم اشاره كرديد اتحاديه ها در سراسر دنيا وظايف بسيار مشخصي دارند كه از جمله آنها مي توان به ارائه يك سري خدمات و سرويس ها به اعضاء، برگزاري دوره هاي آموزشي و مشاوره اي، پيگيري مسايل و مشكلات كلان صنعت، ايجاد ارتباط بين اعضاء و … اشاره كرد.\nاما مهمترين كاركرد اتحاديه ها به خصوص در كشورهاي در حال توسعه مانند ايران كه گرفتار بروكراسي اداري و قوانين نا كارآمد زيادي هستيم اين است كه قدرت چانه زني بخش خصوصي را بالا مي برد. اتحاديه با حضور در كميسيون ها و مراكز تصميم گيري به نهادهاي قانون گذاري و نظارتي مشاوره فكري مي دهد و از تصويب قوانيني كه به ضرر صنعت نساجي است جلوگيري مي كند كه البته چون در ايران اتحاديه ها فقط مشاوره مي دهند متاسفانه دستگاه هاي دولتي هيچ تعهدي نسبت به پذيرش راهكارهاي بخش خصوصي و اعضاي ما ندارند!\nاز جمله كاركرد هاي مهم ديگر، ارتباط اعضا با يكديگر است چرا كه فعالان يك حوزه و هم صنف ها در اينجا جمع مي شوند و خوشبختانه ارتباطات كاري و فكري بسيار خوبي هم با يكديگر برقرار مي كنند. همچنين اتحاديه كانوني براي مراجعه سرمايه گذاران و طرف هاي خارجي نيز هست كه ما آنها را به واحدهاي فعال و نمونه و اعضاي خود معرفي مي كنيم. اتحاديه هايي مثل ما عمدتا نهادهاي غيرانتفاعي هستند و كار بازرگاني يا تجاري انجام نمي دهند و صرفا هدفشان كمك به پيشبرد اهداف بخش خصوصي است. اتحاديه در حال حاضر 210 عضو فعال دارد اما با بيش از 500 واحد ارتباط نزديكي داريم. \nهمچنين آقاي مهندس يكتا در مورد فعاليتهاي اتحاديه در دوره جديد اين چنين توضيح مي دهند:\nيكي از اصلي ترين مسائلي كه ما در دوره جديد اتحاديه دنبال كرديم بحث برون سپاري برخي از وظايف اتحاديه بود كه نتايج بسيار خوبي داشته و دست ما را براي تمركز بر روي مسائل اصلي باز گذاشته است. همچنين بايد به جمع آوري بانك اطلاعاتي جامع صنعت نساجي اشاره كرد كه همواره يكي از مشكلات اساسي ما بوده است. اين طرح هرچند به پايان نرسيده است اما اميدواريم به زودي مورد بهره برداري قرار گيرد. همينطور سعي كرده ايم در كميسيون ها و جلساتي كه به عنوان نماينده بخش خصوصي شركت مي كنيم حضوري فعال و موثر داشته باشيم و با ارائه نظرات كارشناسي و مستدل از حق صنعت نساجي دفاع كنيم و يكي از نتايج مهم اين امر نيز گرفتن مصوبه هيات وزيران و دولت براي پرداخت بخشي از مطالبات صنايع نساجي بود كه حدود 12 سال بلا تكليف مانده بود و حتي وزارت صنايع از قبول آن شانه خالي مي كرد. البته باز هم تا اين طرح به مرحله اجرا برسد حتما زمان زيادي طول خواهد كشيد!\nعلاقمندان مي توانند گوشه هايي از فعاليت هاي اتحاديه را در سايت اتحاديه به آدرس www.iranapparels.com مشاهده نمايند كه به تازگي نيز نسخه جديد آن رونمايي شده است. \nشما به عنوان تنها تشكل صادراتي نساجي در سطح ملي ارتباط خوبي با صادركنندگان نساجي و به ويژه پوشاك داريد. در حال حاضر وضعيت صادرات پوشاك چگونه است؟ آيا به نظر شما اين بخش داراي پتانسيل است ؟\nاز نظر آماري پوشاك هميشه رقمي ما بين 30 تا 40 درصد كل صادرات نساجي ( بدون احتساب فرش دستباف و كيف و كفش) را تشكيل مي دهد و وزنه مهمي به شمار مي رود و دليل آن هم گسترده بودن صنعت پوشاك در دنياست. حتي كشورهاي ضعيفي مانند سريلانكا، كامبوج ، ويتنام و بنگلادش صادرات پوشاكي دارند كه از كل صادرات نساجي ما بيشتر است و حتي به چند برابر آن هم ميرسد. مسلما پوشاك به دليل ارزش افزوده بالا هميشه كالاي جذابي براي صادرات بوده است.\nدر سال88 ما 208 ميليون دلار صادرات پوشاك داشته ايم كه نسبت به سال 87 رشد خوبي داشته است. تحليل ما اين است كه جنبه مثبت اين امر مسلما افزايش ميزان صادرات است اما جنبه منفي آن اين است كه با وجود رشد صادرات در حال از دست دادن بازارهاي خود هستيم. دقيقا اين بازار مانند كيك بزرگي است كه همواره در حال رشد و بزرگ شدن است اما همواره سهم ما از اين كيك ثابت است و به اندازه رشد آن افزايش پيدا نمي كند. عمده ترين بازارهاي صادراتي پوشاك ما نيز بازارهاي كشورهاي همسايه مانند عراق و افغانستان، آسياي ميانه و بعضا كشورهاي عربي هستند. \nهمانطور كه شما هم اشاره كرديد نساجي ما در تمام زمينه ها داراي پتانسيل پيشرفت نيست. در سيستم بين المللي كد گذاري محصولات نساجي بيش از 100 كد مختلف وجود دارد اما اشكال ما اين بوده كه هيچ گاه مشخص نكرده ايم در كدام بخش ها مزيت نسبي داريم و اولويت هاي سرمايه گذاري كدامند. ما بايد به دنبال بخش هايي از صنعت نساجي برويم كه ضمن داشتن ارزش افزوده بالا بتوانيم قيمت تمام شده پائيني هم داشته باشيم. ما بسيار خوشحال خواهيم شد كه اگر وزارت صنايع و معادن معرفي طرح هاي داراي اولويت سرمايه گذاري در صنعت نساجي را با مشورت و همفكري بخش خصوصي نساجي و اتحاديه ها صورت دهد. خوشبختانه امروز ارتباط بسيار خوبي بين اتحاديه و انجمن نساجي وجود دارد كه در كمتر صنعتي اين ارتباط نزديك ديده مي شود.  شايد بتوان گفت صنعت نساجي تنها صنعتي است كه پرداخت مشوق هاي صادراتي به صادركنندگان، به صورت كامل در اختيار اين دو نهاد است و سال هاي زيادي است كه بررسي، پذيرش و محاسبه اين مشوق ها را انجام ميدهيم كه به نظر من اين به نفع صنعت است. البته در بحث صادرات به طور كلي مسائلي مانند روابط مناسب سياسي و تجاري با كشورهاي هدف بسيار مهم است. قطعا صادرات ما به كشورهايي كه روابط سياسي محكم تري داريم سهل تر است. پوشاك كالايي است كه بازار بسيار خوبي در همه جاي دنيا دارد و در حال حاضر حدود 200 شركت در ايران وجود دارند كه صرفا فعاليت صادراتي دارند يعني توليد ندارند و فقط كالاهاي توليد شده را در داخل خريداري مي كنند و آن را صادر مي كنند كه تقويت اين دست شركتها مسلما تاثير زيادي بر روي افزايش ميزان صادرات ما دارد.\nنحوه فعاليت اتحاديه ها و تشكل هاي صنعتي در ساير كشورها چگونه است ؟\nانجمن هاي كشورهاي خارجي را مي توان به دو دسته تقسيم كرد. يكي كشورهاي در حال توسعه و آسياي جنوب شرقي است كه در اين كشورها دولت ها در امور اتحاديه ها دخالت مستقيم دارند اما با رويكرد مثبت. نقطه مثبت اين كشورها اين است كه نفت ندارند و مجبورند توليد ناخالص ملي شان را از طريق توليد و صادرات افزايش دهند. قطعا تصور اينكه نفتي وجود ندارد و بايد توليد ثروت شود نگاه دولت را هم عوض مي كند. بخش دوم كشورها، كشورهاي توسعه يافته و پيشرفته اروپايي و آمريكايي هستند كه در اين كشورها اتحاديه ها و تشكل ها تقريبا 90 درصد وظيفه اصلي كار را بر عهده دارند. مثلا در اتحاديه ماشين سازان نساجي بلژيك كه داراي 24 عضو است و بيش از 80 درصد توليدات خود را به خارج صادر مي كند تمام برنامه ريزي ها براي كمك به واحدها، كمك به حضور در بازارهاي خارجي، كشف استعداد هاي دانشگاهي و معرفي آنها به اعضاي اتحاديه، سرمايه گذاري بر روي ابداعات و اختراعات و … از طريق اتحاديه به طور مستقل صورت مي گيرد و دولت تنها قوانين و بستر لازم را براي آنها ايجاد مي كند و از روابط ديپلماتيك خود براي پيشرفت بيشتر آنها استفاده مي كند.\nاتحاديه چه خدماتي را به اعضاي خود ارائه مي دهد؟\nاز جمله خدمات اتحاديه ميتوان به ارائه خدمات بيمه درمان تكميلي براي اعضاء اشاره كرد. در اين طرح حدود 2000 نفر از طريق 40 شركت نساجي اقدام كرده اند كه در دوره جديد آن حتما با استقبال بيشتري مواجه خواهد شد.\nهمچنين اعزام هيئت ها را در دو بخش اعزام جهت آشنايي با آخرين تكنولوژي هاي روز در صنعت نساجي و نيز اعزام براي حضور قوي در بازارهاي هدف و آشنايي با تجار خارجي دنبال مي كنيم. بحث ديگري كه ما دنبال مي كنيم بحث آموزش است. اتحاديه يك دوره بسيار موفق تحت عنوان توليد صادرات محور پوشاك با حضور اساتيد بسيار مجرب از كشور ژاپن را برگزار نمود كه بسيار مفيد بود و مورد استقبال قرار گرفت. همين طور دوره هاي متعددي در زمينه هاي بازرگاني خارجي، مشاوره هاي گمركي ، حقوقي و را سازماندهي كرده ايم.\nآقاي مهندس به نظر ميرسد هزينه هاي توليد در ايران كمتر از ساير كشورهاست كه مي تواند مزيتي در صادرات ايجاد كند. اين نظريه تا چه حد درست است؟\nبه نظر من اين نظر اصلا درست نيست. به نظر من هزينه هاي توليد در ايران بسيار بالاتر از ساير كشورهاي صاحب نساجي مانند تركيه است. ما در هر قسمت از توليد هزينه هاي بالاتري را پرداخت مي كنيم. در زمينه انرژي درصدي مزيت وجود دارد كه البته آن هم در حال برابر شدن با كشورهاي رقيب است. در بحث دستمزدها بيان مي شود كه دستمزدهاي ما در ايران پائين تر است در حالي كه با در نظر گرفتن بهره وري نيروي كار اين گفته درست از آب در نمي آيد!! آيا 100 روز تعطيلي در كشور در اين محاسبه در نظر گرفته مي شود؟\n در ايران مشوق هاي صادراتي بين 2 تا 5 درصد است در حالي كه در چين يا تركيه مشوق ها بين 13 تا 17 درصد است ضمن اينكه تفاوت ها در نحوه پرداخت نيز بسيار فاحش است. من فكر نمي كنم در كشور هاي رقيب كه شما نام مي بريد جوايز صادراتي بعد از چندين سال با سهام شركت هاي فولاد سازي پرداخت شود و تا جايي كه اطلاع داريم جوايز صادراتي بايد به محض تحقق فعل صادرات و به صورت نقدي باشد.\nپيشنهاداتي كه ما همواره براي مسئولين مطرح كرده ايم به صورت تيتر وار عبارتند از : مبارزه جدي با قاچاق و عدم ورود كالاهاي ارزان قيمت، كمك به كاهش قيمت تمام شده، تجديد نظر اساسي در ميزان و نحوه پرداخت جوايز صادراتي، روشن شدن تكليف صنعت با نرخ ارز، جبران هزينه هاي توليد و به ويژه تورم و … اميدواريم روزي صنعت نساجي ايران بتواند به روزهاي با شكوه خود بازگردد. \nمنبع : صنعت كهن – خرداد 89


چطور ۳۰ خط کدنویسی می‌تواند به نابودی کامل یک ژنراتور ۲۷ تنی منجر شود؟-اخبار IT – علمینه ELMINE\nخانه > اخبار > اخبار فناوری > چطور ۳۰ خط کدنویسی می‌تواند به نابودی کامل یک ژنراتور ۲۷ تنی منجر شود؟-اخبار IT\nاوایل هفته گذشته، وزارت دادگستری آمریکا به طرح اتهام علیه گروهی از هکرها به نام Sandworm پرداخت. در مستندات ارائه شده آمده که شش هکری که برای آژانس اطلاعات نظامی روسیه، تحت عنوان GRU کار می‌کنند، مسئول برخی از برجسته‌ترین حملات سایبری جهان طی نیم دهه اخیر بوده‌اند: از حمله به المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در کره جنوبی گرفته تا انتشار مخرب‌ترین بدافزار تاریخ در کشور اکراین. یکی از فعالیت‌های سایبری دیگر این گروه نیز، حمله به شبکه برق اکراین در سال ۲۰۱۶ بود که نه‌تنها منجر به خاموشی گسترده در این کشور شد، بلکه آسیب فیزیکی نیز به تجهیزات الکتریکی وارد کرد.\nو وقتی یک محقق امنیت سایبری به نام مایک آسانته به پژوهش روی جزییات این حمله پرداخت، متوجه شد که ایده هک کردن شبکه برق نه‌تنها توسط هکرهای روسی ابداع نشده، بلکه این آمریکا بوده که یک دهه قبل‌تر، برای نخستین بار به انجام این کار پرداخته است.\nمقاله‌ای که پیش روی شماست با نگاهی به کتاب «سندوورم: عصری جدید از نبرد سایبری و تلاش برای شکار خطرناک‌ترین هکرهای کرملین» نوشته است که اخیرا منتشر شد. در این کتاب، داستان نخستین آزمون و خطای آمریکا با هک شبکه برق نیز روایت شده است که امروز تحت عنوان عنوان «تست ژنراتور آرورا» شناخته می‌شود. این ماجرا تا همین امروز، هشداری بزرگ راجع به پیامدهای بالقوه حملات سایبری بر جهان فیزیکی بوده و نشان می‌دهد که حملات سندوورم از کجا نشات گرفته‌اند.\nدر یک صبح بسیار سرد و بورانی در ماه مارس سال ۲۰۰۷، مایک آسانته به تاسیسات آزمایشگاه ملی آیداهو در ۳۲ مایلی غرب آبشارهای آیداهو می‌رسد: ساختمانی در میانه برهوتی وسیع که با برف پوشانده شده. او به اتاق سخنرانی درون این مرکز رفت که جمعیتی کوچک در آن جمع شده بود. در میان این افراد می‌شد مقامات وزارت امنیت ملی آمریکا، مقامات وزارت انرژی، نمایندگان سازمان اتکاپذیری الکتریکی در آمریکای شمالی و مدیران برخی از تامین‌کنندگان قطعات الکتریکی در سراسر کشور را یافت. سایرین نیز محققین و مهندسینی بودند که مثل آسانته، وظیفه داشتند چند روز کامل را صرف شناسایی تهدیدهای فاجعه‌بار برای زیرساخت‌های حیاتی آمریکا کنند.\nدر جلوی اتاق مجموعه‌ای از مانیتورها و فیدهای داده، رو به حاضرین قرار داده شده بودند، درست مانند اتاق کنترل ماموریت هنگام پرتاب یک موشک به فضا. نمایشگرها تصاویری زنده از یک ژانراتور دیزلی غول‌آسا را به نمایش در می‌آوردند. ماشین ابعادی مشابه یک اتوبوس مدرسه داشت، سبز رنگ بود و حجم فلز به کار رفته، وزنش را به ۲۷ تن رسانده بود، تقریبا معادل ۳ تانک M3 Bradley. این ژانراتور در فاصله ۱.۵ کیلومتری از حاضرین بود و آنقدر برق تولید می‌کرد که می‌توانست انرژی لازم برای یک بیمارستان یا یک کشتی نیروی دریایی را با جریانی ثابت تامین کند. امواج حرارتی که از بدنه ژنراتور ساطع می‌شد، در تصویر دوربین‌ها اعوجاج ایجاد می‌کرد.\nآسانته و محققان همکارش در آزمایشگاه ملی آیداهو، این ژنراتور را به قیمت ۳۰۰ هزار دلار از یک میدان نفتی در آلاسکا خریده بودند. آنها سپس این ژنراتورها را صدها مایل جابه‌جا کرده و به زمین آزمایش خود در آیداهو آوردند، زمینی با مساحت ۸۹۰ مایل مربع که آزمایشگاه ملی، درون آن یک شبکه برق عظیم برای مصارف آزمایشی تدارک دیده است. در این زمین می‌توان ۶۱ مایل خطوط انتقال برق و ۷ ایستگاه الکتریکی کوچک یافت.\nاگر آسانته کار خود را به درستی انجام داده باشد، این شبکه برق باید به صورت تمام و کمال نابود شود. در واقع محققان برنامه‌ریزی کرده بودند که تمام این تجهیزات بسیار گران‌قیمت را از بین ببرند، اما نه با ابزارهای فیزیکی یا اسلحه، بلکه با تنها ۱۴۰ کیلوبایت اطلاعات درون فایلی که از گیف سگ‌ها و گربه‌هایی که در اینترنت می‌یابیم نیز کم‌حجم‌تر است.\nسه سال پیش‌تر، آسانته مدیر ارشد امنیت در شرکت American Electric Power بود، یکی از تامین‌کنندگان قطعات الکتریکی که در ۱۱ ایالت آمریکا مشتری دارد، از تگزاس گرفته تا کنتاکی. به عنوان یک افسر نیروی دریایی سابق که حالا مهندس امنیت سایبری بود، آسانته از مدت‌ها پیش از پتانسیل حمله هکرها به شبکه برق باخبر بود. اما ناراحت بود از اینکه اکثر همتایانش در صنعت تجهیزات الکتریکی نقطه نظری بسیار ساده‌انگارانه نسبت به این خطر بالقوه که هنوز یک تئوری به حساب می‌آمد داشتند.\nاگر هکرها بتوانند یک‌جوری آنقدر عمیقا وارد تجهیزات شبکه شوند تا شروع به باز کردن مدارشکن‌ها کنند، تصور مشترک فعالین صنعت آن بود که می‌توانند خیلی ساده مهمانان ناخواسته را از شبکه بیرون کرد و جریان برق را به راه انداخت. آسانته به یاد می‌آورد که همکارانش می‌گفتند: «می‌توانیم چنین چیزی را به شکل طوفانی مدیریت کنیم». خودش می‌گوید: «طوری به موضوع نگاه می‌شد انگار با یک قطعی برق ساده مواجه هستیم و می‌توانیم به حالت عادی برگردیم، و این محدودیت مدل تفکر پیرامون خطر است».\nاما آسانته که سطحی نادر از تخصص متقاطع میان معماری شبکه برق و امنیت کامپیوتر داشت، به چیزی پیچیده‌تر فکر می‌کرد. چه می‌شود اگر هکرها صرفا کنترل سیستم شبکه برق را برای ایجاد قطعی‌های کوتاه مدت در دست نگیرند، بلکه عناصر اتوماتیک شبکه را مجددا کدنویسی کنند تا قطعات بدون توجه به ناظران انسانی، خودشون برای عملیات‌های شبکه تصمیم‌گیری نمایند؟\nآسانته به صورت خاص داشت به یک قطعه به نام رله حفاظتی فکر می‌کرد. رله‌های محافظتی طراحی شده‌اند تا به عنوان مکانیزم امنیتی عمل کنند و مراقب شرایط فیزیکی در سیستم‌های الکتریکی باشند. اگر خطوط بیش از حد داغ کنند یا ژنراتور همگام نباشد، رله‌های محافظتی بروز مشکل را تشخیص داده و مدارشکن را فعال می‌کنند. به این ترتیب از تجهیزات ارزشمند مراقبت و از وقوع آتش‌سوزی نیز جلوگیری می‌شود. رله محافظتی در واقع غریق نجات شبکه برق است.\nاما چه می‌شود اگر بتوان این رله‌ها را فلج کرد؟ یا بدتر از این، آنقدر آلوده‌شان کرد که تبدیل به اهرمی در دست مهاجمین شوند؟\nاین سوال آزاردهنده، تمام آن چیزی بوده که آسانته در دوران فعالیتش در آزمایشگاه ملی آیداهو در ذهن داشته. او اکنون در اتاق سخنرانی آزمایشگاه و همراه با همکارانش قرار است این ایده را به بوته آزمایش بگذارد. این آزمایش مخفیانه یک اسم رمز نیز داشت که بعدا به مترادفی برای حملات دیجیتالی بالقوه که پیامدهای فیزیکی دارند تبدیل شد: آرورا.\nمدیر تست، زمان را می‌خواند. ۱۱:۳۳ صبح. تخلیه محیط پیرامون ژنراتور دیزلی آزمایشگاه را با مهندس امنیت چک می‌کند. سپس به یکی محققین امنیت سایبری در دفتر آزمایشگاه ملی علامت می‌دهد که حمله را آغاز کند. مثل هر حمله دیجیتالی دیگری، این یکی هم مایل‌ها آن‌طرف‌تر و از طریق اینترنت انجام شد. هکر شبیه‌سازی شده در تست، حدود ۳۰ خط کد از ماشین خود به رله محافظتی متصل به ژنراتور دیزلی می‌فرستد.\nدرون آن ژنراتور، درست تا پیش از اینکه حمله آغاز شود، رقصی بسیار هماهنگ و یک‌جورهایی نامرئی با شبکه برق وجود داشت. سوخت دیزل موجود در مخزن‌ها، آئروسل می‌شدند و با یک زمان‌بندی درست منفجر، تا پیستون‌ها به حرکت درآیند و میله فلزی درون موتور ژنراتور را بچرخانند. این میله در هر دقیقه حدودا ۶۰۰ بار می‌چرخد. گردش درون یک دهانه لاستیکی اتفاق می‌افتد که برای کاهش لرزش طراحی شده و بعد نوبت به قطعات تولید الکتریسیته می‌رسد: یک میله دیگر با بازوهای پوشیده از سیم مسی میان دو آهن‌ربای غول‌آسا قرار گرفته تا هر چرخش، منجر به ایجاد جریان الکتریکی در سیم‌ها شود. اگر این قطعات با سرعت کافی بچرخند، می‌توان ۶۰ هرتز جریان متناوب تولید کرد.\nرله محافظتی متصل به ژنراتور طراحی شده تا پیش از همگام‌سازی کامل با ریتم ۶۰ هرتز، به شبکه برق متصل نشود. اما هکر آسانته در آیداهو حالا این دیوایس امنیتی را مجددا کدنویسی کرده و منطق درون ذهنش را به هم ریخته بود.\nدر ساعت ۱۱ و ۳۳ دقیقه و ۲۳ ثانیه، رله محافظتی متوجه شد که ژنراتور کاملا همگام‌سازی شده. اما بعد مغز آلوده‌اش دقیقا عکس کاری که باید می‌کرد را انجام داد: مدارشکن باز شد تا اتصال ژنراتور قطع شود. وقتی ژنراتور از مدار بزرگ‌تر شبکه برق جدا شد و دیگر مجبور به اشتراک گذاشتن انرژی با سیستم نبود، شتاب گرفت و سریع‌تر چرخید: مثل اسب‌هایی که از درشکه جدا شده باشند. به محض اینکه رله محافظتی شاهد سرعت گرفتن گردنش ژنراتور و ناهمگامی کامل با شبکه بود، دوباره منطق فاجعه‌بار خود را به کار گرفت و دستگاه به سیستم متصل شد.\nدرست در لحظه‌ای که ژنراتور دیزلی به سیستم متصل می‌شود، با نیروی درهم‌کوبنده تمام ژنراتورهای دیگر در شبکه روبه‌رو می‌شود. تمام تجهیزات داخلی به تکاپو می‌افتند تا سرعت گردش را به اندازه قبل کاهش دهند و به فرکانس همسایه‌ها نزدیک شوند.\nاما روی نمایشگرهای آزمایشگاه، مخاطبان شاهد لرزش ناگهانی و خشونت‌بار این ماشین غول‌آسا با صدایی شبیه به برخورد شلاق بودند. تمام این پروسه، از لحظه ارسال کد بدخواهانه تا نخستین لرزش ژنراتور، تنها کسری از ثانیه طول کشیده بود. تکه‌های مشکی رنگ از درون پنل دسترسی ژنراتور به بیرون پرت می‌شدند، محققان خودشان این پنل را باز گذاشته بودند تا بتوانند قطعات داخلی را ببینند. دهانه لاستیکی که دو نیمه ژنراتور را به هم متصل می‌کرد داشت تکه و پاره می‌شد.\nتنها چند ثانیه بعد، رله محافظتی دوباره چرخه نابودی را تکرار کرد و ماشین دوباره لرزید، داشت از شبکه برق جدا می‌شد و در حالت ناهمگام مجددا وصل می‌شد. این بار ابری از دود خاکستری رنگ از دستگاه خارج شد که احتمالا به خاطر سوختن تکه‌های لاستیک بوده است.\nآسانته علی‌رعم ماه‌ها تلاش و میلیون‌ها دلار پول فدرالی که صرف توسعه این حمله کرده بود، داشت با ماشین همدردی می‌کرد، ماشین داشت از درون تکه و پاره می‌شد. او به یاد می‌آورد: «ناگهان متوجه می‌شوید که در حال تشویق دستگاه هستید، مثل موتور کوچکی که موفق شد. داشتم با خودم فکر می‌کردم که “تو می‌تونی دووم بیاری”.»\nالبته که ماشین نتوانست. دوام بیاورد. بعد از سومین ضربه، ابری بزرگ‌تر از دود بیرون می‌آید. بعد از چهارمین ضربه، دود به رنگ مشکی در می‌آید و به ارتفاع ۱۰ متر بالاتر از دستگاه می‌رود تا مرگ ژنراتور را اعلام کند.\nبعد از این نمایش، سکوت سالن سخنرانی را در بر می‌گیرد. آسانته می‌گوید: «لحظه هوشیار شدن بود». این مهندس اثبات کرده بود که هکرها بدون هیچ تردید می‌توانند پا را فراتر از قطعی برق موتاه‌مدت بگذارند. آن‌ها می‌توانستند حیاتی‌ترین تجهیزات را تا فروپاشی کامل ببرند. «خیلی واضح بود. می‌توانستید وقوع این اتفاق را برای یک ژنراتور در یک شبکه برق واقعی تصور کنید و وحشتناک بود. مشخص شد با تنها چند خط کد، می‌توانید شرایطی رقم بزنید که آسیب فیزیکی بسیاری به دستگاهی که متکی بر آن هستیم وارد می‌کند».\nقبلی خانواده آیفون ۱۲ زیر ذره‌بین؛ متنوع‌تر از همیشه [تماشا کنید]-اخبار IT\nبعد ویجیاتو: بررسی بازی Mafia: Definitive Edition-اخبار IT


خبرگزاری میزان- شهردار تهران گفت: شایسته نیست قانونی بگذاریم و اگر کسی از آن تخلف کرد با گرفتن جریمه آن تخلف را قانونی کنیم. این موضوعی است که در دولت، مجلس و قوه قضائیه نسبت به آن حساسیت ایجاد شده است و آن را دنبال می‌کنند.\nتاریخ انتشار: 14:53 - 05 تير 1398\n- کد خبر: ۵۲۸۶۹۴\nبه گزارش گروه جامعه خبرگزاری میزان، پیروز حناچی در بیست و هشتمین نشست مدیران حقوقی شهرداری‌های کلانشهر‌ها که در ساختمان شهرداری تهران برگزار شد، با گرامیداشت هفته قوه قضائیه و یاد و خاطره شهید بهشتی و شهدای هفتم تیر گفت: معتقدم در قانون اساسی جایگاه شورا‌ها و شورای عالی استان‌ها در ظرفیت یک قوه دیده شده است؛ استناد من برای این حرف این است که در قانون اساسی به دولت و به نظر برخی به قوه قضائیه و شورای عالی استان‌ها اجازه ارائه لایحه به مجلس داده شده است. البته ما از این ظرفیت استفاده نکرده ایم شاید به این دلیل که عقبه حقوقی منسجمی نداشتیم. ما باید این جایگاه را حفظ کنیم و از این ظرفیت به درستی برای حل مشکلات نظام مدیریت شهری استفاده کنیم.\nوی افزود: از سوی دیگر ظرفیت‌هایی در قوانین عمومی دیده شده است؛ به طور مثال در مواد ۹۹ و ۱۰۰ قانون شهرداری ها، بخشی از وظایف در حاکمیت محلی تعریف می‌شود. وضعیت مالی شهرداری‌ها باعث شده تلاشی برای تحقق این وظایف صورت نگیرد. به طور نمونه، ما در کلانشهر‌ها وظیفه حفظ و کنترل حریم را داریم و قانون شهرداری‌ها ما را در این زمینه موظف کرده است. امروزه، اما به دلایل مختلف این ماموریت از سوی حاکمیت و شهرداری‌ها ضعیف‌تر اعمال می‌شود. عوامل دیگری همچون کمیسیون ماده ۱۰۰ وجود دارد که به هر حال همه ما به درآمد‌های این کمیسیون چشم داشتی داریم.\nشهردار تهران گفت: هدف اصلی کمیسیون ماده ۱۰۰ در واقع قلع و قمع تخلفات ساختمانی است در حالی که همه شهرداران چشمداشت درآمدی از این کمیسیون دارند که اشتباه است، حتی برخی برای آن در بودجه درآمدی در نظر می‌گیرند. شایسته نیست که قانونی بگذاریم و اگر کسی از آن تخلف کرد با گرفتن جریمه، آن تخلف را قانونی کنیم. نسبت به این موضوع در دولت، مجلس و قوه قضائیه حساسیت ایجاد شده است و ما هم آن را دنبال می‌کنیم.\nحناچی در ادامه بر ضرورت افزایش درآمد‌های پایدار شهرداری‌ها تاکید و عنوان کرد: دو لایحه در مجلس داریم که یکی لایحه مالیات بر ارزش افزوده است که تلاش شده سهم شهرداری‌ها در مالیات بر ارزش افزوده حفظ شود و دیگری لایحه منابع مالی پایدار است که نمی‌دانم در این مجلس مطرح می‌شود یا نه؟ اما تصویب این لوایح می‌تواند حداقل نیاز ما برای ماموریت مان در مدیریت شهری را تامین کند، هر چند که باید در هزینه‌های جاری صرفه جویی کنیم.\nوی خطاب به حاضران گفت: شما به عنوان بخش حقوقی شهرداری‌ها باید از ظرفیت‌های حقوقی در استان‌ها برای تصویب این لوایح استفاده کنید تا تصویب شوند. در صورت تصویب این لوایح بسیاری از اتفاقاتی که نتیجه اش به نفع مردم نیست متوقف خواهد شد. همین طور تلاش کنید تبعات مثبت تصویب این لوایح و تبعات منفی احتمال تصویب نشدن آن‌ها را برای نمایندگان حوزه‌های انتخابیه خود در مجلس روشن کنید تا آن‌ها در مجلس تصمیم درستی بگیرند.\nشهردار تهران در پایان به ظرفیت‌های کمیسیون‌های ماده ۵ اشاره و تصریح کرد: درست است دبیرخانه این کمیسیون در اختیار شهرداری‌ها نیست، اما شهرداری‌ها در این کمیسیون‌ها نقش تعیین کننده‌ای دارند؛ کمیسیون ماده ۵ موضوع قانون تاسیس شورای عالی شهرسازی برای انعطاف بخشیدن به طرح‌های توسعه اماکن شهری است نه کسب درآمد. متاسفانه در این زمینه هم از مسیر خارج شده ایم و باید از این ظرفیت درست استفاده کنیم. بسیاری از ناهنجاری‌های امروز شهری به دلیل همین اشتباه است.\nبرچسب ها: شهرداری تهران ، دولت ، حناچی ، شهردار تهران\nمهلت ثبت نام انتخابات شورایاری‌ها تا ۱۵ تیر تمدید شد\n۱۳۹۸/۰۴/۱۰ - ۰۸:۲۴\n۱۳۹۸/۰۴/۰۹ - ۱۲:۲۷\nدرخواست عضو شورای شهر تهران از مردم برای یافتن شهروند مسئولیت پذیر\n۱۳۹۸/۰۴/۰۷ - ۱۳:۵۸\n۱۳۹۸/۰۴/۰۷ - ۱۳:۰۰\nمیادین و بازار‌های میوه و تره بار شنبه تعطیل است\n۱۳۹۸/۰۴/۰۷ - ۱۳:۰۱\nافزایش ساعات کاری دفاتر خدمات الکترونیک/ارائه خدمات در روز‌های پنج شنبه و جمعه به کاربران طرح کنترل آلودگی هوا\n۱۳۹۸/۰۴/۰۷ - ۱۰:۲۶\n۱۳۹۸/۰۴/۰۲ - ۱۰:۲۶


برچسب ها - مارچوبه\nخواص مارچوبه ؛ این خوردنی لاکچری!\nکد خبر: ۸۹۳۶۲۹ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۸/۰۵/۱۷\nبورک مارچوبه ؛ دست پیچ های شکم پر\nکد خبر: ۶۹۹۵۱۸ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۷/۰۱/۲۱\nطرز تهیه کیش مارچوبه\nمارچوبه گیاهی گلدار است که بومی بیشتر مناطق اروپا، آفریقای شمالی و غرب آسیا است. مارچوبه گیاهی علفی چندساله و دوپایه از راسته مارچوبه ، تیرهٔ مارچوبگان و سردهٔ مارچوبه است. گل‌های بسیار کوچک آن در روی پایه‌های نر و ماده قرار دارند.\nکد خبر: ۵۱۱۰۲۸ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۶/۰۱/۲۵\nفیلم: تهیه پنه مارچوبه و پستو\nاین ویدیو طرز تهیه پنه مارچوبه و پستو را به شما آموزش می دهد.\nکد خبر: ۴۷۱۸۶۳ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۵/۱۱/۱۵\nفیلم: طرز تهیه پاستای مرغ و مارچوبه\nدر این ویدیو روشی متفاوت برای پخت پنه برایتان در نظر گرفته ایم که امیدوار هستیم از آن خوشتان بیاید. البته برای پخت این غذا حتما باید طعم مارچوبه را دوست داشته باشید چون در غیر این صورت، برایتان جذابیتی نخواهد داشت.\nکد خبر: ۳۸۲۰۵۲ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۵/۰۶/۱۸\nپیراشکی مارچوبه به عنوان قسمتی از وعده غذایی اصلی سرو می گردند و اگر آن ها را هنگام میل نمودن در سس آلو فرو ببرید, عصرانه بسیار خوشمزه خواهد بود.\nکد خبر: ۳۰۴۷۵۳ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۵/۰۱/۲۵\nاین سالاد بیشتر غذاست تا اینکه سالاد باشد. یک ظرف پر از مواد مغذی که بدن به آنها نیاز دارد به اضافه طعم و مزه‌ای بی‌نظیر. اگر مهمان گیاهخوار دارید این سالاد بهترین انتخاب است.\nکد خبر: ۲۲۴۳۲۳ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۴/۰۴/۲۵\nمارچوبه يكي از سبزي‌هايي است كه در تمام دنيا در فصل بهار برداشت مي‌شود. البته زمان برداشت آن در مناطق آب و هوايي مختلف، متفاوت است.\nکد خبر: ۲۰۶۳۹۴ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۴/۰۳/۰۹\nمارچوبه (Asparagus officinalis) گیاهی است که بومی بیشتر مناطق اروپا،شمال آفریقا و آسیای غربی به شمار می‌رود.\nکد خبر: ۱۲۵۵۵۷ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۳/۰۵/۲۴\nکد خبر: ۱۰۶۵۱۲ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۳/۰۲/۲۴\nکد خبر: ۶۸۱۷۱ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۲/۰۷/۰۲\nنحوه درست کردن این سالادها بسیار آسان است. فقط خلاقیت به خرج دهید و از سبزیجات، نخود سبز، مارچوبه ، ترب و گیاهان معطر استفاده کنید.\nپیش‌غذای تابستانی رنگین‌كمان\nبسیاری از ما عادت داریم كه غذای‌مان را در وعده‌های اصلی با خوردن سالاد یا یك پیش‌غذای سبك شروع كنیم. سالاد تابستانی رنگین‌كمان یكی از بهترین و مغذی‌ترین این سالادهاست.\nکد خبر: ۲۶۵۶۸ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۱/۰۴/۰۷\nچرا خانم‌هاي جوان بايد مارچوبه بخورند؟\nنسخه گياهي براي درمان كم‌خوني\nيكي از مفيدترين خواص مارچوبه خاصيت خون‌سازي و افزايش تعداد گلبول هاي قرمز خون است به‌همين دليل است كه درمانگران طب سنتي اصرار دارند اين گياه دارويي حتما در سبد غذايي دختران نوجوان و خانم‌هاي جوان و افرادي كه كم‌خوني دارند قرار گيرد.\nکد خبر: ۸۳۵۶ تاریخ انتشار\t: ۱۳۹۰/۰۷/۰۳


آرشیو سلامتی و پزشکی در وبلاگ اخبار تکنولوژی\n12 مشکل جنسی شایع که مشاور زوجین می شنوند\nدر یک دنیای ایده آل، هر بار که رابطه جنسی برقرار می کنید، بدون هیچ مشکل جنسی انجام می گردد. متأسفانه واقعیت به این شکل کار نمی کند. همانطور که مشاور زوجین می تواند به شما بگوید، هنگامی که مشغول رابطه جنسی هستید، مسائل مختلفی ممکن است به وجود آید. خوشبختانه،...\nدرمان ناهنجاری های جنسی از منظر اسلام\nدر جوامع مختلف ، همیشه نیروهای کنترل نماینده فراوانی وجود دارند که سعی در کنترل افراد منحرف و خطاکار می نمایند. حال باید دید از دیدگاه اسلامی، چه راه هایی برای پیشگیری از وقوع ناهنجاری های جنسی ارائه شده و چگونه افراد منحرف ، کنترل می شوند تا انحرافات...\nدانشمندان اعلام کردند دلیل طول عمر بالای مردم ژاپن ریشه در عادات غذایی آن ها دارد.


دولت نمی‌خواهد برای مدیریت وزارت صمت فکری کند؟ | پایگاه خبری مازند روز\n24 ارديبهشت 1398 10:30:00\nبه گزارش مازندروز به نقل از جهان نيوز، امیر حمزه نژاد: وزارت صمت یا همان وزارت صنعت معدن تجارت یکی از وزارتخانه‌های حساس و استراتژیک دولت است. متاسفانه این وزارتخانه در دولت های روحانی سرنوشت مدیریتی مطلوبی نداشته است. «محمدرضا نعمت‌زاده» اولین وزیر صنعت روحانی بود که انتقادات بسیاری به نحوه مدیریت وی وجود داشته و دارد و برخی از مشکلات امروز این وزارتخانه به نحوه مدیریت وی باز می گردد. آش مدیریت نعمت زاده آنقدر شور بود که حتی کارشناسان اقتصادی هم از دولت خواستار عزل وی و ترمیم شیوه مدیریت این وزارتخانه شدند. نمونه این امر نامه «احمد توکلی» اقتصاددان و نماینده ادوار مختلف مجلس به «اسحاق جهانگیری» معاون اول روحانی بود که از وی درخواست کرد که «وزیر ویژه خوار» را عزل کند و به اتهاماتی که درباره نعمت زاده و برخی از اعضای خانواده وی مربوط است رسیدگی کند.\nکلمات کلیدی : گرانی\nسه دلیل گرانی ۹۰میلیون تومانی خودروهای وارداتی


۱۲:۵ - ۱۳۹۹/۱۲/۱۳کد خبر: 317912\nایستانیوز:مدیر بیمه درمان بیمه تعاون از آنلاین شدن اکثر مراکز درمانی برای ارائه خدمات به بیماران پاراکلینیکی و کاهش مدت زمان پرداخت خسارت به این بیماران در حداکثر یک هفته کاری خبر داد.\nبه گزارش پایگاه اطلاع رسانی بازارهای مالی(ایستانیوز) ، امید رئیس دانایی، مدیر بیمه درمانی بیمه تعاون از تمدید 100 درصدی بیمه نامه های صادرشده در سال گذشته خبر داد. وی افزود: طرح درمان خانواده که از سال 1397 تاکنون در حال اجرا است مورد استقبال مطلوبی واقع شده و بر این اساس در راستای گسترش خدمت رسانی، نه تنها افزایش تعرفه‌های سال جاری لحاظ نشده، بلکه از ابتدای سال 1399 با بازنگری صورت گرفته، پوشش دندانپزشکی نیز به آن افزوده شده است.\nمدیر بیمه درمانی بیمه تعاون با اشاره به اینکه هم اکنون تعداد شرکت هایی که طرح درمان خانواده را ارائه می کنند بسیار کم هستند بیان داشت: خدمت رسانی مناسب این بیمه سبب شده تا فروش بیمه درمان خانواده هم نسبت به سال گذشته 2 برابر شود. رئیس دانایی همچنین از ارائه طرحی برای خدمت رسانی گروهی طرح درمان خانواده سخن گفت و مطرح کرد: به منظور تسهیل در روند خدمت رسانی به شرکت های کوچک و متوسط، 5 طرح درمانی برای گروه های کمتر از 50 نفر در نظر گرفته شده است.\nارائه خدمات درمان پاراکلینیکی به صورت آنلاین مدیر بیمه درمانی بیمه تعاون با اشاره به مدت زمان پرداخت خسارت های درمان مطرح کرد: این شرکت تمام تلاش خود را می کند تا در حداقل زمان بتواند خسارات درمانی را پرداخت کند؛ بر این اساس مدت زمان پرداخت خسارات پاراکلینیکی حداکثر در 7 روز و خسارت بیمارستانی حداکثر در 10 روز کاری پرداخت خواهد شد.\nسرعت ارایه خدمات مهمترین مزیت بیمه تعاون - ۱۳۹۹/۱۲/۳\nمدیریت دانش، راهکاری برای توسعه فروش بیمه - ۱۳۹۹/۱۱/۲۶\nبرچسب‌ها:خسارت های درمانی، بیمه تعاون


ولسوالی های قیصار و المار ولایت فاریاب افغانستان به دست طالبان افتاده میتوانند - Sputnik Afghanistan\n15:43 19 جون 2019\n13:24 20.10.2015 (اخرین تجدید 13:41 20.10.2015) دریافت لینک کوتاه\nاحتمال سقوط ولسوالی های قیصار و المار در فاریاب\nعبدالمجید گلیم باف قوماندان پولیس ولسوالی غورماچ در سرحد با ترکمنستان یمجا با 18 نفر سرباز توسط افراد مسلح طالبان به اسارت گرفته شده است. در این باره سید عبدالله هاشمی رئیس شورای ولایتی در روز سه شنبه خبر داد.\nاو در صحبت تیلفونی با تلویزیون طلوع اعلام داشت که در نتیجه نبرد دیروزی بیش از 20 نفر از افراد عبدالمجید گلیمباف کشته شده اند.\nسیه عبدالله هاشمی همچنان خبر داد که در حال حاضر بر علاوه مرکز ولسوالی غورماچ ساحه 30 کیلومتری اطراف شهر و همچنان منطقه ولسوالی همجوار قیصار در تصرف افراد مسلح طالبان قرار دارند.\nقطعه قوماندان پولیس ولسوالی غورماچ سه شبانه روز قبل در محاصره طالبان قرار گرفته بود، ولی به ان از طرف مقامات افغانستان کمک رسانده نشد.\nسید عبدالله هاشمی گفت: " اگر مقامات افغانستان اقدامات را اتخاذ نکنند، پس سقوط ولسوالی غورماچ به سقوط ولسوالی های قیصار و المار منجر خواهد شد و همچنان ولایات جوزجان و بلخ در سرحد با ازبکستان با تهدید مواجه خواهند شد".\nطبق معلومات موصوف، تعداد افراد مسلح جنبش طالبان در ولایت فاریاب بیش از 4 هزار نفر می باشد. عملیات انها را مربیون خارجی راهنمایی میکنند. به گفته هاشمی، در جمله افراد مسلح تعداد یادی اجیران خارجی وجود دارند.


هتل The Palms Hotel Beruwala\nهتل ها > هتل های سریلانکا > هتل های کلمبو > هتل The Palms Hotel Beruwala\n■ درباره هتل The Palms Hotel Beruwala\n■ امکانات عمومی هتل پالمز\n■ اماکن نزدیک به هتل د پالمز بنتوتا سریلانکا\nدرباره هتل The Palms Hotel Beruwala\nهتل د پالمز بنتوتا یک هتل ۴ ستاره در منطقه بنتونتا در نزدیکی شهر کلمبو پایتخت کشور سریلانکا است که امکانات رفاهی و اقامتی در حد یک هتل ۵ ستاره به مهمانان ارائه می دهد. منظره زیبای دریا که از تمامی اتاق های هتل د پالمز نمایان است، از جذاب ترین نقاط اقامت در این هتل می باشد. هتل د پالمز برای آسایش و رفاه مهمانان در ساعاتی که در هتل سپری می کنند، خدماتی نظیر سالن بدنسازی، مرکز اسپا، اتاق ریلکسیشن، استخر شنای روباز که قابل استفاده در تمام سال می باشد، در نظر گرفته است.\nامکانات عمومی هتل پالمز\nهمه مهمانان عاشق این هستند که لحظه به لحظه سفرشان را عکاسی کرده و در شبکه های اجتماعی با دوستانشان به اشتراک بگذارند. با استفاده از اینترنت وای فای رایگان و پر سرعت هتل پالمز این کار برایشان آسان و لذت بخش تر می شود. از همه مهم تر، موقعیت مکانی هتل The Palms Hotel Beruwala است که به بیشتر جاذبه ها و مکان های دیدنی بنتوتا نزدیک است و دسترسی را برای مهمانان آسان می کند.\nهمچنین، مهمانان برای دریافت راهنمایی های لازم جهت گشت و گذار در شهر و استفاده از تفریحات مهیج و سرگرم می توانند از پرسنل پذیرش ۲۴ ساعته هتل کمک بگیرند. پرسنل هتل د پالمز به طور شبانه روزی فعالیت دارند و به زبان های انگلیسی، آلمانی و چینی مسلط هستند. همچنین، در ارائه خدماتی چون لاندری، خشکشویی، اتو، ترانسفر فرودگاهی، تبدیل ارز، نگهداری چمدان، کانسرج، خدمات تور، استفاده از تفریحات غواصی و پاراسل، کرایه اتومبیل بدون راننده، خدمات برای معلولین، استفاده از اتاق های VIP و خانواده، سوئیت های عروس و ... به مهمانان کمک می کنند.\nبرای آقایان و بانوانی که به زیبایی و سلامت خود در سفر بسیار اهمیت می دهند، یک سالن زیبایی مجهز وجود دارد و خدمات زیبایی از قبیل آرایش، شنیون، مانیکور، پدیکور، کوپ، ویتامینه مو، ماساژ و پاکسازی صورت و ... در این سالن به مهمانان هتل ارائه می‌گردد. سالن ورزشی نیز برای انجام تمرینات ورزشی روزانه مکان بسیار مناسبی است. مهمانان با اقامت در هتل د پالمز بنتوتا در مدت زمانی که در هتل اقامت می کنند، می‌توانند مراقب سلامت و تناسب اندامشان نیز باشند. در محوطه هتل The Palms Hotel Beruwala برای استراحت و تفریح مهمانان امکاناتی همچون مبلمان، تراس، باغ و باربکیو در نظر گرفته شده اند. علاوه بر این، قرار گرفتن هتل د پالمز در نزدیکی ساحل از نکات مثبت و حائز اهمیت می باشد و یکی از دلایل انتخاب هتل د پالمز از سوی مهمانان همین مورد می باشد. مهمانان می توانند هر روز منظره زیبا و تماشایی ساحل را مقابل چشمانشان بیابند. فعالیت هایی چون غواصی، ماهیگیری، شنا، بیلیارد و تنیس روی میز در این ساحل برای مهمانان میسر است و برای داشتن هیجان و سرگرمی بسیار مناسب می باشند. کسانی که همراه با کودکانشان در هتل د پالمز اقامت می کنند، می‌توانند برای راحتی در گشت و گذار و تفریح، کودکانشان را به کودک یاری هتل بسپارند و با خیال آسوده به تفریحاتشان برسند.\nعلاوه بر این برای کودکان شبکه‌های تلویزیونی مخصوص نیز در نظر گرفته شده اند. اگر بخواهیم در مورد واحدهای اقامتی هتل The Palms Hotel Beruwala صبحت بکنیم، باید بگوییم که مهمانان در اتاق‌های هتل د پالمز آرامش و آسایش وقعی را تجربه خواهند کرد. زیرا که در تمام اتاق های هتل د پالمز امکانات اقامتی استاندارد شامل مبل، تخت، تلویزیون، یخچال، مینی بار، چای/ قهوه ساز، سیستم تهویه مطبوع، سرویس بهداشتی خصوصی و لوازم بهداشتی وجود دارند. خدماتی از قبیل خانه داری، روم سرویس و صبحانه در اتاق به همه اتاق های هتل د پالمز تعلق داشته و ارائه می گردد. نظافت و امنیت اتاق ها نیز در حد بالا و مناسبی قرار دارند.\nرستوران فضای باز هتل د پالمز انواع غذاهای غربی و آسیایی را برای مهمانان تدارک دیده و سرو می کند. همچنین، برای طرفداران غذاهای دریایی نیز منوی مخصوصی در نظر گرفته شده است. مهمانان می توانند در مقابل منظره سرسبز باغ هتل غذاهای خوشمزه را نوش جان کنند. دیگر گزینه هایی که برای خورد و خوراک مهمانان در هتل The Palms Hotel Beruwala فراهم گردیده است، بار و کافی شاپ هستند که انواع نوشیدنی ها و خوراکی های متنوع و خوش طعم برای مهمانان آماده و سرو می کنند.\nمی‌توانید برای هر نوع خرید بلیط هواپیما داخلی و خارجی به سفرمارکت مراجعه کنید.\nlocation_onMoragalle, Moragalla, Beruwala, Sri Lanka, 12070


دانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام | دانلود جزوه\nدانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام\nکند و باعث سنتز پروتئین می شود .  انسولین از نظر افزایش عضلات دارای اثرات استروئیدی مانند است.  ترویج سنتز پروتئین بدون وجود انسولین غیرممکن است ، به این معنی که بدون خوردن کربوهیدرات یا پروتئین – که همچنین باعث ترشح انسولین می شود – اضافه کردن توده عضلانی غیرممکن است.  بدنسازان بدنبال پلی ساکاریدهای کم گلیسمی هستند و سایر کربوهیدرات هایی که به تدریج هضم می شوند ، انرژی را به صورت پایدارتر از قندها و نشاسته های قند خون بالا آزاد می کنند. این مهم است زیرا کربوهیدرات های قند خون بالا باعث واکنش شدید انسولین می شوند ، که بدن را در وضعیتی قرار می دهد که احتمال دارد انرژی غذایی اضافی را به عنوان چربی ذخیره کند. با این حال ، بدنسازان اغلب برخی از قندهای زود هضم (که اغلب به شکل دکستروز خالص یا مالتودکسترین ) درست قبل ، حین و یا بعد از تمرین می خورند . این ممکن است به دوباره پر کردن گلیکوژن ذخیره شده در عضله و تحریک سنتز پروتئین عضله کمک کند. \nمیلک شیک های پروتئینی ، ساخته شده از پودر پروتئین (مرکز) و شیر (سمت چپ) ، یک مکمل رایج است دانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام\nپروتئین های حرکتی اکتین و میوزین نیروهایی را که با انقباض عضلات وارد می شوند ، تولید می کنند. کورتیزول میزان جذب اسید آمینه توسط عضله را کاهش می دهد و سنتز پروتئین را مهار می کند.  توصیه های ف01445241 نشان می دهد که بدنسازان باید ۲۵-۳۰٪ پروتئین در کل کالری دریافت کنند تا هدف خود را در حفظ و بهبود ترکیب بدن خود بیشتر کنند.  این یک بحث گسترده است ، و بسیاری معتقدند که ۱ گرم پروتئین در هر پوند از وزن بدن در روز ایده آل است ، برخی معتقدند که مقدار کمتر کافی است ، در حالی که دیگران ۱٫۵ ، ۲ یا بیشتر توصیه می کنند. اعتقاد بر این است که پروتئین به طور مکرر در طول روز ، به خصوص در طول تمرین / بعد از تمرین ، و قبل از خواب مصرف می شود.  همچنین بحثهایی درباره بهترین نوع پروتئین برای مصرف وجود دارد. مرغ ، بوقلمون ، گوشت گاو ، گوشت خوک ، ماهی ، تخم مرغ و غذاهای لبنی و برخی مغزها ، دانه ها ، لوبیا و عدس سرشار از پروتئین هستند. از کازئین یا آب پنیر غالباً برای تکمیل رژیم غذایی با پروتئین اضافی استفاده می شود. آب پنیر نوعی پروتئین است که در بسیاری از مارک های معروف مکمل های پروتئینی موجود است و به دلیل ارزش بیولوژیکی بالا (BV) و سرعت جذب سریع ، توسط بسیاری از بدنسازان ترجیح داده می شود . پروتئین آب پنیر نیز تأثیر بیشتری نسبت به کازئین بر روی سطح انسولین دارد و تقریباً دو برابر میزان ترشح انسولین را تحریک می کند. این ترکیب با ترکیب کازئین و آب پنیر تا حدی برطرف می شود.\nپیش از این تصور می شد که بدنسازان به پروتئین با BV بالاتر از سویا احتیاج دارند که علاوه بر این به دلیل ادعای خاصیت استروژنیک (هورمون زنانه) از آن جلوگیری می شود ، هرچند مطالعات اخیر نشان داده است که سویا در واقع حاوی فیتواستروژن است که با استروژن در بدن مرد رقابت می کند و می تواند اقدامات استروژنی را مسدود کند.  سویا ، کتان و سایر غذاهای گیاهی حاوی فیتواستروژن نیز مفید هستند زیرا می توانند برخی از عملکردهای هیپوفیز را مهار کنند در حالی که سیستم P450 کبد را تحریک می کنند (که هورمون ها ، داروها و مواد زائد بدن را از بین می برد) تا به طور فعال تر فرآیند و دفع استروژن اضافی  دانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام\nبرخی از بدنسازان معمولاً مقدار مصرف غذا را به ۵ تا ۷ وعده غذایی با محتوای غذایی یکسان تقسیم می کنند و در فواصل منظم غذا می خورند (مثلا هر ۲ تا ۳ ساعت). این روش دو هدف دارد: محدود کردن مصرف زیاد در مرحله برش ، و اجازه دادن به مصرف مقدار زیادی غذا در مرحله حجیم سازی. با بیشتر غذا خوردن در مقایسه با ۳ وعده در روز میزان متابولیسم پایه افزایش نمی یابد .  در حالی که غذا هضم ، جذب و ذخیره غذا متابولیکی دارد که به آن اثر حرارتی غذا گفته می شود ، به مقدار و نوع غذا بستگی دارد و نه به نحوه پخش غذا در وعده های غذایی روز. مطالعات کاملاً کنترل شده با استفاده از کلریمتری کل بدن و آب دارای برچسب دو برابرنشان داده اند که هیچ مزیت متابولیکی برای خوردن مداوم غذا وجود ندارد.   \nمقاله اصلی: مکمل بدن سازی\nنقش مهم تغذیه در عضله سازی و از دست دادن چربی به این معنی است که بدنسازان ممکن است از مکمل های غذایی متنوعی استفاده کنند .  برای افزایش اندازه عضلات ، افزایش میزان از دست دادن چربی ، بهبود سلامت مفاصل ، افزایش تولید طبیعی تستوسترون ، افزایش عملکرد تمرین و جلوگیری از کمبودهای احتمالی عناصر غذایی ، از محصولات مختلفی استفاده می شود.\nمواد تقویت کننده عملکرد دانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام\nبرخی از بدنسازان برای افزایش هیپرتروفی عضلات از داروهایی مانند استروئیدهای آنابولیک و مواد پیش ساز مانند prohormones استفاده می کنند . استروئیدهای آنابولیک باعث هیپرتروفی هر دو نوع (I و II) فیبرهای عضلانی می شود که احتمالاً به دلیل افزایش سنتز پروتئین های عضلانی ایجاد می شود. آنها همچنین عوارض جانبی نامطلوبی از جمله سمیت کبدی ، ژنیکوماستی ، آکنه ، شروع زود هنگام طاسی الگوی مردانه و کاهش تولید تستوسترون بدن را ایجاد می کنند ، که می تواند باعث آتروفی بیضه شود .   سایر مواد تقویت کننده عملکرد که توسط بدنسازان رقابتی مورد استفاده قرار می گیرند شامل هورمون رشد انسانی (HGH) است. HGH همچنین توسط بدنسازان زن برای به دست آوردن عضلات بزرگتر “با حفظ” ظاهر زنانه “استفاده می شود. \nرشد عضلات در بزرگسالان مسن تر از بزرگترها به دلیل پیری بیولوژیکی دشوارتر است ، که منجر به تغییرات متابولیکی زیادی می شود که برای رشد عضلات مضر است. به عنوان مثال ، با کاهش سطح هورمون رشد و تستوسترون . برخی از مطالعات بالینی اخیر نشان داده است که درمان با دوز کم HGH برای بزرگسالان مبتلا به کمبود HGH باعث افزایش ترکیب بدن با افزایش توده عضلانی ، کاهش توده چربی ، افزایش تراکم استخوان و قدرت عضلانی ، پارامترهای قلبی عروقی را بهبود می بخشد و کیفیت زندگی بدون طرف مهم را تحت تأثیر قرار می دهد. اثرات    دانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام\nدر جوندگان ، تخریب بیان ژن متالوتیونئین منجر به فعال شدن مسیر Akt و افزایش اندازه میوتوب ، در هیپرتروفی فیبر نوع IIb و در نهایت در قدرت عضلانی می شود. \nتزریق روغن به عضلات\nیک روند اخیر در بدن سازی تزریق سنتول  به ماهیچه ها برای ایجاد برآمدگی های بزرگتر یا تزریق PMMA به عضلات برای شکل دادن به آنها است. استفاده از PMMA برای شکل دادن به عضلات در ایالات متحده ممنوع است.  با این حال ، استفاده از سنتول غیرقانونی نیست.  \nسایت نفت افزایش، اغلب به نام سنتل یا synthol (بدون رابطه با Synthol نام تجاری دهانشویه)، اشاره به روغن به داخل ماهیچه تزریق برای افزایش اندازه و یا تغییر شکل. برخی از بدنسازان ، به ویژه در سطح حرفه ای ، عضلات خود را با چنین مخلوط هایی تزریق می کنند تا از ظاهر عضله رشد یافته در جایی که ممکن است غیر متناسب یا فاقد باشد ، تقلید کنند.   این به عنوان “کرک” شناخته می شود.   سنتول ۸۵٪ روغن ، ۷٫۵٪ لیدوکائین و ۷٫۵٪ الکل است.  محدودیتی ندارد و مارک های زیادی در اینترنت موجود است. استفاده از روغن تزریق شده برای تقویت ظاهر عضله در بین بدنسازان معمول است ،   01445241 رغم این واقعیت که سنتول می تواند باعث آمبولی ریه ، آسیب عصبی ، عفونت ، لیپوپرانولومای اسکلروزان ،  سکته مغزی ،  و تشکیل گرانولومای پر از روغن ، کیست یا زخم در عضله.    موارد نادر ممکن است به مداخله جراحی نیاز داشته باشد تا از آسیب بیشتر به عضله جلوگیری کند و یا از دست دادن زندگی جلوگیری کند.  دانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام\nروغن کنجد اغلب در چنین مخلوط هایی استفاده می شود که می تواند باعث واکنش های آلرژیک مانند واسکولیت شود . \nاز آنجا که عضله تزریق شده در واقع رشد خوبی ندارد ، ممکن است تحت نیروی جاذبه افتاده باشد. \nاگرچه هنگام بالا بردن وزنه تحریک عضلانی در سالن بدن سازی (یا بدنسازی خانگی) اتفاق می افتد ، اما رشد عضلات پس از آن در دوره های استراحت اتفاق می افتد. بدون استراحت کافی (۴۸ تا ۷۲ ساعت) و خواب (۶ تا ۸ ساعت) ، عضلات فرصتی برای بهبودی و رشد ندارند.  بعلاوه ، بسیاری از ورزشکاران دریافتند که یک چرت روزانه توانایی بدن آنها را برای بازیابی از تمرین و عضله سازی بیشتر می کند. برخی از بدنسازان به عنوان روش بهبودی ، در پایان هر تمرین ماساژ را به برنامه معمول خود اضافه می کنند. \nآموزش بیش از حد دانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام\nمقاله اصلی: تمرین بیش از حد\nتمرین بیش از حد زمانی اتفاق می افتد که یک بدنساز تا جایی آموزش دیده باشد که حجم کار آنها از ظرفیت بهبودی آنها بیشتر شود. دلایل زیادی برای ایجاد بیش از حد تمرین وجود دارد ، از جمله کمبود تغذیه کافی ، کمبود زمان ریکاوری بین تمرینات ، خواب ناکافی و تمرین با شدت زیاد برای مدت طولانی (عدم تقسیم تمرینات). تمرین با شدت زیاد بیش از حد مکرر همچنین سیستم عصبی مرکزی (CNS) را تحریک می کند و می تواند منجر به یک حالت هایپرآدرنرژیک شود که با الگوهای خواب تداخل می کند.  برای جلوگیری از تمرین بیش از حد ، تمرینات مکرر شدید باید حداقل با یک مقدار بهبودی هدفمند انجام شود. تأمین به موقع کربوهیدرات ها ، پروتئین ها و ریز مغذی های مختلف مانند ویتامین ها، مواد معدنی ، مواد شیمیایی شیمیایی ، حتی مکمل های غذایی بسیار مهم هستند. یک اختلال روانی ، غیررسمی “بیگورکسیا” (با قیاس با بی اشتهایی ) نامیده می شود ، ممکن است باعث تمرین بیش از حد در برخی از افراد شود. افراد مبتلا احساس می کنند که هرگز به اندازه کافی بزرگ یا عضلانی نیستند ، و همین امر آنها را مجبور به انجام تمرینات سنگین می کند تا بتوانند به بدنشان برسند.  دانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام\nمقاله ای از مجله Muscle & Fitness ، “Overtrain for Big Gains” ، ادعا کرد که تمرین بیش از حد برای مدت کوتاهی می تواند مفید باشد. از تمرینات اضافی می توان سودمندانه استفاده کرد ، همانطور که بدنساز برای مدت کوتاهی عمداً تمرین می کند تا در مرحله بازسازی جبران کند. این موارد به عنوان “میکروچرخه های شوک” شناخته می شوند و یک تکنیک کلیدی برای تمرین بود که توسط ورزشکاران شوروی استفاده می شد.  دانلود کتاب مقدماتی پرورش اندام\nجزوه اصلاح رفتار pdf