ANPA AGROMAR AGOLADA: Unha manifestación pedirá a absolución das 6 persoas condenadas no #8f45anos\nUnha manifestación pedirá a absolución das 6 persoas condenadas no #8f45anos\nA mobilización decorrerá en Compostela o 16 de novembro ás 12:00 horas sob o lema ‘Paremos as políticas de extermínio da nossa língua’.\nOnce anos e 5 meses de prisión foi a pena total que a xuíza impuxo a 6 das 11 persoas encausadas no proceso coñecido como #8f45anos, e polo que se xulgaban os incidentes decorridos en Compostela en 2009 co gallo da convocatoria dunha manifestación de Galicia Bilingüe contra "la imposición del gallego". Cinco das acusadas foron absolvidas de todos os cargos: Alexandre R., Roberto R., Abraham P., Roberto C. e Antonio F.\nDous meses despois desa sentenza unha manifestación percorrerá Compostela para pedir a absolución das seis persoas condenadas e reclamar a fin das políticas “deseñadas para exterminar o noso idioma”. A mobilización, na que se convida a se adherir a colectivos, entidades e organizacións, terá lugar o domingo, 16 de novembro, con saída da Alameda de Compostela ás doce da mañá.\nNo comunicado saliéntase o paradoxal dunha condena a persoas “por defender a língua” ao tempo que os dados do IGE indican que por primeira vez na historia o galego é falado por menos da metade da poboación de Galiza.\nOs e as convocantes da marcha lembran que o xuízo #8f45anos fixo acordar unha importante solidariedade para coas persoas encausadas por parte de axentes políticos, sindicais e sociais. Entenden que ese mesmo compromiso debe reflectirse tamén agora pola absolución destas seis persoas condenadas a penas de prisión.


Accesibilidade | As forzas na natureza\nPersoas con dificultades visuais. Para facilitar a lectura das persoas con dificultades visuais escolleuse unha letra suficientemente grande (14 pt verdana) e un fondo claro para que o contraste co texto sexa grande.\nPersoas invidentes. No caso das persoas invidentes, optouse por un fondo claro para que o contraste co texto non dificulte a lectura do lector de pantalla. No caso das simulacións, todas teñen un botón que, mediante a voz do autor, permite a lectura dos textos da propia simulación así como unha descrición previa. Tamén as imaxes teñen unha descrición suficientemente clarificadora.\nNo caso das persoas con dificultades auditivas, todas as imaxes, simulacións e vídeos están acompañados de suficiente texto explicativo para que, mediante a súa lectura, se poida acceder a todos os contidos.


Por que Lugo ten unha sanidade de segunda? | PSOE Provincial de Lugo\nPor que Lugo ten unha sanidade de segunda?\nCarlos González Santín, Concepción Burgo, o secretario de sanidade do PSdeG de Lugo e médico, Miguel Ángel Rodríguez Lois, e o voceiro de Guntín e médico de urxencias José Luis Rodríguez, veñen de realizar un encontro con medios de comunicación en que desmontan o argumentario da Xunta de Galicia a respecto dos novos servizos esenciais para o HULA. Estas foron as conclusións que presentaron e que reproducimos neste post.\nInformación sobre Hemodinámica\nO director xeral de Asistencia Sanitaria, Félix Rubial, vén de explicarlles ás asociacións de veciños de Lugo que a provincia non pode ter unha unidade propia de Hemodinámica as 24 horas do día e que, de implantala no futuro, só podería funcionar de 8.00 a 15.00 horas, porque o Ministerio de Sanidade fixa como mínimo ter 400.000 habitantes para establecer este servizo. Desde o PSdeG de Lugo vimos de comprobar, chamando persoalmente a todos os hospitais públicos do resto de provincias, que isto é mentira e non sucede no resto de España.\nEn primeiro lugar, só nove provincias en España carecen deste servizo, e todas elas teñen moitos menos habitantes que Lugo (que ten 348.067 habitantes segundo datos do INE 2011). Son Huesca (228.361), Cuenca (217.000), Zamora (194.000), Palencia (172.000), Ávila (172.000), Segovia ( 164.000), Teruel (145.000) e Soria (95.000).\nAs provincias de similar poboación que Lugo, que son Burgos (372.538) e Salamanca (350.018), teñen un servizo de Hemodinámica propio as 24 horas do día.\nE o que é máis grave, provincias con moita menos poboación tamén dispoñen deste servizo propo as 24 horas. É o caso de Álava (320.778 habitantes), onde os responsables da sanidade pública responden sorprendidos que “por suposto, hai Hemodinámica durante todo o día” e, o caso máis chamativo, Guadalajara (257.442), onde o pasado 13 de xaneiro veñen de anunciar que empeza a funcionar un servizo de urxencia de hemodinámica as 24 horas no seu Hospital Universitario público para que os pacientes non teñan que ser trasladados a Madrid, como se recolle na seguinte noticia, deste mesmo mes.\nPor outra banda, os hospitais de La Rioja (321.173 habitantes) e de Ourense (328.697) teñen Hemodinámica de 8.00 a 15.00 horas, este último a pesar de ter moita máis poboación que outras provincias que dispoñen deste servizo con unidade propia durante todo o día.\nAnte esta realidade, e tendo en conta ademais as peculiaridades de Lugo, cunha poboación gravemente envellecida e unha acuciada dispersión poboacional que fai que os traslados sexan aínda máis longos, desde o PSdeG de Lugo queremos que a Xunta nos explique cales son eses criterios técnicos e de ordenación segundo a poboación aos que di responder o PP. Queremos saber por que o Sergas dá un servizo “de cidadáns de segunda” en Ourense e sobre todo en Lugo (que nin sequera dispón deste servizo a ningunha hora), con respecto ao resto de España, e por que noutros lugares con menos poboación logran implantar unha unidade deste tipo que funciona todo o día e a Xunta non é capaz de facelo en Lugo. Falta de capacidade da Xunta ou é que hai outros intereses detrás?\nInformación sobre radioterapia\nNo referente á Radioterapia, a discriminación é aínda máis grave, xa que só hai cinco provincias en toda España, ademais de Lugo, que non teñen este servizo. Todas elas teñen a metade de poboación que Lugo ou menos. Son Ávila (171.647 habitantes), Palencia (170.513), Segovia (163.171), Teruel (143.162) e Soria (94.610). Din desde a Xunta que haberá Radioterapia e Medicina Nuclear cando se merquen equipos novos para o resto de hospitais de Galicia, para que a compra saia máis barata. Que clase de tomadura de pelo é esta? No resto de Galicia xa están a renovar os equipos e en Lugo nin sequera o temos? Está de novo a austeridade mal entendida por riba da saúde dos e das lucenses? Xa que nos toman o pelo continuamente, só falta que aforren máis e manden para Lugo os equipos vellos que xa non sirven no resto de provincias.\nDesde o PSdeG-PSOE de Lugo esiximos respostas xa, e non imos permitir esta continua discriminación por parte do Goberno de Feijóo.\nO PSdeG presentou múltiples iniciativas no Parlamento, nos concellos de Lugo e na Deputación, e seguirá co seu compromiso de apoio aos veciños. Así, estará con eles na recollida de sinaturas para lograr levar unha Iniciativa Lexislativa Popular ao Parlamento galego.\nAdemais, o partido acaba de presentar unha emenda para que os Orzamentos da Xunta recollan partidas específicas para os servizos de Hemodinámica, Radioterapia e Medicina Nuclear


Feijóo pediulle a Sócrates que o AVE Oporto-Vigo funcione en 2015 - Vigo al minuto\nFeijóo pediulle a Sócrates que o AVE Oporto-Vigo funcione en 2015\nAlberto Núñez Feijóo, propuxo onte que os Gobernos de España e de Portugal asinen un protocolo para “clarexar” os prazos de inicio do AVE Vigo-Porto e garantir a posta en marcha desta infraestrutura “clave” para Galicia. Así o sinalou o titular da Xunta á saída da xuntanza co primeiro ministro de Portugal, José Sócrates, na que definiron unha axenda de contactos entre o Executivo galego mailo portugués para tratar “de forma bilateral e con concreción” os principais asuntos que unen a ambos territorios.\nA conexión por alta velocidade foi un dos eixos da rolda de contactos que Feijóo deseñou na reunión con Sócrates quen, segundo o presidente da Xunta, lle trasladou a “decisión estratéxica” do Goberno luso de facer o AVE a Galicia. Neste senso, Feijóo plantexou a necesidade de concretar os prazos para esta infraestrutura a través dun protocolo entre os Gobernos español e luso, como fixeron para o AVE á Meseta os Gobernos español e galego. De feito, avanzou que lle trasladará esta proposta ó ministro de Fomento, José Blanco, no encontro que manterán o luns en Madrid.\n“Sería bo para todos o compromiso dos dous gobernos” e resaltou que o máis importante é blindar a data de inicio do AVE a Portugal porque “nada que non se inicia poida ser acabado”. “É bo que Galicia e o Norte de Portugal saibamos as datas de inicio desta grande infraestrutura”, destacou, e engadiu que a continuación se poderá “concretar polo miúdo como podemos chegar a finais de 2015 coa obra acabada”.\nHoy en Ourense ponen'Abaltar'\nBaltar sucede a Baltar


Ángeles Vázquez eloxia o papel dinamizador das mulleres no rural e resalta a súa contribución cara a unha igualdade real\nA conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda e a secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella, participaron hoxe nun acto promovido pola cooperativa CLUN en Melide con motivo do Día Internacional da Muller\nMelide (A Coruña), 8 de marzo de 2019-. A conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, Ángeles Vázquez, puxo en valor esta mañá o papel clave e dinamizador que xogan as mulleres no medio rural galego e a súa contribución cara ao obxectivo de acadar unha igualdade real na comunidade. Durante un acto organizado en Melide con motivo do Día Internacional da Muller, Vázquez Mejuto referiuse ás “múltiples funcións” que desempeñan no rural, onde actúan como un “auténtico eixo dinamizador e un elemento estratéxico para o crecemento económico” destas zonas.\nNeste sentido, a responsable de Medio Ambiente referiuse ao peso cada vez maior que teñen as mulleres neste eido e, particularmente, nas iniciativas empresariais vencelladas ao campo. Así, indicou que o 54% dos negocios que se poñen en marcha nestes momentos no medio rural están promovidos por emprendedoras e que máis da metade das explotacións agrarias existentes en Galicia teñen xa como titular a unha muller.\nNo transcurso da xornada, promovida polo colectivo Mulleres de seu, que aglutina ás socias da cooperativa láctea CLUN, Ángeles Vázquez tivo unha referencia especial para esas empresarias rurais que coa súa aposta pola innovación e a exploración de novos nichos de mercado desenvolven un traballo imprescindible para a “modernización e valoración” do entorno no que escolleron traballar. Por iso e co obxectivo de seguir avanzando cara a unha igualdade efectiva entre homes e mulleres no rural galego, a conselleira garantiulles o apoio da Xunta a través de políticas que fomenten a conciliación laboral e familiar, o emprendemento feminino e a modernización das explotación a través das novas tecnoloxías.\nNo acto tamén participou a secretaria xeral da Igualdade da Xunta, Susana López Abella, quen nunha xornada tan sinalada como o Día Internacional da Muller apuntou que Galicia non se entendería sen o seu rural e sen as súas mulleres. “Desexo e quero que os 365 días do ano sexan 365 días pola Igualdade”, destacou a responsable de Igualdade do Goberno galego.


O concello da Pobra renova a pista do pavillón polideportivo da Tomada - Canal Rías Baixas\nPOBRA> Na intervención investiu uns 18 mil euros, con cargo ás propias arcas municipais.\nO alcalde, Xosé Lois Piñeiro, e a edil de Deportes, Genoveva Hermo, achegáronse ata o pavillón deportivo da Tomada para comprobar o resultado das obras levadas a cabo nosúltimos meses e que supuxeron a renovación da pista e o seu posterior pintado.\nNa intervención o Concello investiu uns 18 mil euros.\nA actuación levada a cabo súmase a outras intervencións de mantemento realizadas no polideportivo nas últimas anualidades e que supuxeron tamén no seu pintado interior, a mellora da zona de vestiarios e diversos traballos de impermeabilización.\nO alcalde, Xosé Lois Piñeiro, referiuse tamén ó proceso que segue o Concello en relación co proxecto de remodelación do pavillón de Venecia. Segundo el a intención do Concello pasaría por sacar unha nova licitación das obras. Un trámite que podería darse xa a vindeira semana para axilizar así canto antes o proceso.\nArtigo anteriorUn falecido nun accidente laboral en Poio tras caer dun tellado\nSeguinte artigoBoiro acomete melloras na ETAP para garantir o subministro de auga no caso de avaría


O Funambulista Coxo: Esquerda e Ilustración\nEsquerda e Ilustración\nLuego cruzó el combés con paso firme, y, acercándose a la guillotina hizo volar la funda alquitranada que la cubría, haciéndola aparecer, por vez primera, desnuda y bien filosa la cuchilla, a la luz del sol. Luciendo todos los distintivos de su Autoridad, inmóvil, pétreo, con la mano derecha apoyada en los montantes de la Máquina, Víctor Hugues se había transformado, repentinamente, en una Alegoría. Con la Libertad, llegaba la primera guillotina al Nuevo Mundo.\nEl siglo de las luces. Alejo Carpentier, 1962.\nLeo unha conversa con Antoni Domènech na que o director da imprescindible Revista Sinpermiso ataca o cerne ideolóxico que nucleou case que todo o pensamento crítico —polo menos no ámbito académico— desde os tempos da Escola de Frankfurt até os nosos días: a identificación entre Ilustración e capitalismo. Domènech embiste con dureza contra o Horkheimer de Dialéctica da ilustración, ao que considera xerme inicial dunha esquerda anti-ilustrada empeñada en confundir ciencia occidental con totalitarismo. Nomes como os de Foucault ou Lacan e outros máis recentes como Žižek ou Agamben son alcumados de antihumanistas (os primeiros) e de estúpidos, postmodernos e antidemocráticos (os segundos).\nDomènech, comprometido co republicanismo de raigaña clásica, considera un erro histórico destes intelectuais o feito de teren regalado a tradición democrática e ilustrada ao liberalismo, de aí que se rebele contra toda teleoloxía do tipo: “A guillotina da revolución francesa levaba implícita o horror de Auschwitz”.\nIdeas semellantes ás de Domènech atopeinas nun libriño que foi manipulado até o noxo pola dereita mediática madrileña para vilipendiar a por outra parte cuestionable materia de Educación para a cidadanía impulsada polo goberno Zapatero. Refírome a Educación para la ciudadanía. Democracia, capitalismo y Estado de derecho (Carlos Fdez. Liria, Pedro Fdez. Liria, Luis Alegre Zahonero, 2007). Un manual escrito cun estilo ameno e pedagóxico que partindo da Atenas clásica e da revolución francesa explica en que consiste isto da cidadanía, do imperio da lei, da Razón, da democracia, da separación de poderes, do capitalismo, do socialismo, etc.; e que tamén ten tempo para cargar duramente contra a estela da Escola de Frankfurt e a súa teima por atopar “reversos tenebrosos” ou “lados escuros” no proxecto ilustrado. Para os autores do libro a “impostura” da Escola de Frankfurt —“esta gran estafa intelectual do século XX”— sería o medio atopado por moitos intelectuais para adaptarense aos tempos; é dicir: para seguiren gañando cartos comodamente cargando no debe do proxecto ilustrado o que non serían máis que erros imputables ao capitalismo.\nUnha das figuras recuperadas por esa nova esquerda “antidemocrática” (penso sobre todo en Agamben, pero tamén se atopan influencias en Žižek) é Carl Schmidt. En Contrarrevolución o resistencia. La teoría política de Carl Schmidt (1888-1985) (Tecnos, 2009), Carmelo Jiménez Segado debulla coa necesaria distancia emocional o periplo vital e intelectual deste xurista filonazi.\nA modo de paréntese —e como curiosidades máis ou menos próximas ao noso país— resaltar que co gallo da querencia que o alemán sentía polo réxime franquista, a súa presenza nestas latitudes foi frecuente. Así, en 1947, José Caamaño Martínez leu na Universidade de Santiago de Compostela a primeira tese doutoral do Estado Español sobre Carl Schmidt baixo o título El pensamiento jurídico-político de Carl Schmidt. E por volta do ano 1962 o inefable expresidente da Xunta de Galiza, Manuel Fraga Iribarne, nomea a Schmidt membro de honra do Instituto de Estudios Políticos que entón presidía, recibíndoo co discurso Carl Schmidt: el hombre y su obra. Pecho a paréntese.\nSchmidt dedicouse, canda outros intelectuais de dereitas alemáns, a exercer de ariete contra a feble república de Weimar. Boa parte da súa obra consiste nunha crítica feroz ao sistema democrático. Este antidemocratismo de Schmidt será aproveitado e reelaborado por pensadores de esquerda de finais do século XX e comezos do XXI como os xa referidos e tamén por outros como Chantal Mouffet.\nCategorías schmidtiás como a de amigo/inimigo foron recuperadas por uns autores fartos desa outra impostura intelectual denominada "a fin das ideoloxías". Autores dedicados a desenmascarar o falso humanitarismo universalista (debedor da Declaración de dereitos do home e do cidadán da revolución francesa) que aparecía como xustificación de bombardeos e invasións imperialistas. Esta capacidade das democracias liberais para aplacar todo antagonismo real e para empregar a hoxe tan habitual “neolingua” coa que se revisten de nobres ideais as operacións máis indecentes, fora xa intuída por Carl Schmidt (ben que nun contexto e cun obxectivo diferente) a propósito do tratado de Versalles imposto a Alemaña despois da primeira guerra mundial:\n«El Pacto de Versalles era, según Schmidt, fiel reflejo de esa polaridad liberal entre pathos ético y cálculo económico. [...] Las reparaciones de guerra, sostenidas e ilimitadas, se oponían a tanto derroche de humanismo. El Tratado era un instrumento jurídico para legitimar nuevas formas de imperialismo económico: el bloqueo de créditos, el embargo de materias primas o el hundimiento de la divisa extranjera se adornaba con un vocabulario esencialmente pacifista que no conocía ya la guerra, sino únicamente ejecuciones, sanciones, expediciones de castigo, pacificaciones, protección de los pactos, política internacional, medidas para garantizar la paz, y que reputaba violencia extraeconómica a cualquier intento de sustraerse al efecto de eses métodos.»\nSe ben a maioría das ideas de Schmidt —a súa exaltación do Estado forte, o desprezo polos partidos políticos, a crenza irracional na figura do líder, a teoría dos Grandes espazos— acabarían demostrándose tan perigosas como o propio III Reich, non cabe dúbida de que algunhas relecturas da obra schmidtiá si axudan a clarexar, por moito que nos pese a adscrición ideolóxica do seu autor, o funcionamento das actuais democracias realmente existentes.\nDin os autores de Educación para la ciudadanía. Democracia, capitalismo y Estado de derecho, nalgún punto do libro, que a esquerda ven arrastrando, xa desde as formulacións do propio Marx, un erro de vulto: considerar que o Estado de dereito é un elemento Superestructural e polo tanto consubstancial —léase eliminable— ao sistema económico capitalista. Os esforzos de moitos intelectuais por afondar nas raíces republicanas gregas, florentinas ou francesas vai encamiñado a superar esa eiva e a atopar novos —ou máis ben vellos— referentes democráticos para unha esquerda á defensiva.\nSe cadra é certa a acusación que os Domènech ou os Liria fan contra unha esquerda demasiado ocupada en criticar á democracia e demasiado pouco ocupada en construír a democracia. Ou, se cadra, a cuestión ten máis que ver con a que tipo de democracia nos estamos referindo cando reivindicamos a democracia ou cando criticamos a democracia. Os mesmos autores de Educación para la ciudadanía. Democracia, capitalismo y Estado de derecho citan a coñecida fórmula de Schmidt “Soberano é quen decide sobre o estado de excepción” no capítulo en que repasan o elevado número de presidentes electos nas urnas que foron destituídos por golpes militares cada vez que pretendían lexislar para as clases populares; recoñecendo así que as observacións do alemán non van de todo desencamiñadas cando as aplicamos ás democracias formais hoxe existentes.\nEn todo caso, e se ben a fórmula “guillotina=Auschwitz” é o leitmotiv da esquerda relativista, eu teño para min que aquela non expresa a verdade do problema. A verdadeira decepción non chegou con Auschwitz ou coa identificación entre Ilustración e capitalismo. A verdadeira decepción tivo lugar —como ben nos recordan os autores do libro sobre Educación para a cidadanía comentado— o día de 1968 en que os tanques rusos entraron en Praga. Aí sóubose que o movemento chamado a pór en práctica os ideais ilustrados —o movemento comunista— era incapaz de imaxinarse a si mesmo como un sistema democrático. Así, e en lugar de guillotina= Auschwitz, creo que a ecuación verdadeiramente culpable da incapacidade da esquerda para facer nada máis que crítica debería formularse deste xeito: guillotina= progrom.\nO fracaso final da experiencia soviética e as posteriores décadas de restauración conservadora fixeron o resto.\nPostado por O Fuco às 03:21\nPero o fascismo do século XXI tamén reivindica a Ilustración como legado humanista euro-occidental fronte ao totalitarismo islamista, por exemplo. E as páxinas da prensa liberal están cheas de apoloxistas de Voltaire.\n18 de agosto de 2009 às 21:11\nAsí é, por iso Doménech "considera un erro histórico destes intelectuais o feito de teren regalado a tradición democrática e ilustrada ao liberalismo".\n19 de agosto de 2009 às 19:59\n19 de agosto de 2009 às 21:49\nTen boa pinta o segundo libro que comentan neste blog: "The Threat To Reason". E concordo con case todo o que di: a dereita apropiouse dunha ilustración deturpada, non todo o tildado de antiilustrado o é, e non toda a ilustración é igualmente reivindicable.\nO autor do blog cuestiona que se cargue as tintas sobre Adorno e Horkheimer (en especial co primeiro). E a min tamén me parece excesivo acusar á Escola de Frankfurt de ser "a maior estafa intelectual do século XX". Supoño que o que se lles apón é ter iniciado un cuestionamento directo do pensamento ilustrado en "Dialéctica da ilustración".\nHoxe escoitei a alguén dicir que o que se estaba a ventilar nas eleccións de Afganistan recén celebradas era un choque entre "civilización e non civilización". Que sexa a OTAN quen defina impunemente que é civilización (ou democracia, ou dereitos humáns...) e que non o é débese tanto á súa falta de escrúpulos como ao medo da esquerda a seguir pensando que existen valores que deberían ser de caracter universal.\n21 de agosto de 2009 às 21:15


O FOGAR DOS LIBROS: MOITO CONTO E UN POUCO DE TEATRO...\nNesta semana que acabamos de deixar atrás o teatro encheu a biblioteca de sorrisos, grazas á obra A nova Cincenta, unha reinterpretación do conto tradicional escrita e representada por Ainhoa Castelos Silvosa, Shaila Castelos Silvosa, Candela Fernández Liñares, Sofía Gómez Rodríguez, Lucía Pérez Rodríguez e Aarón Fuentes Martínez, de 5º de Primaria.\nO bo facer destas actrices xeniais e deste fantástico actor fixo as delicias dos nenos de 5º de Infantil, diante dos cales actuaron.\nAdemais, logo da representación, o público recibiu caramelos como agasallo:\nDesde o blog queremos felicitar a estas actrices e a este actor por todo o esforzo realizado durante meses. Grazas polos vosos sorrisos, polo voso bo humor e polo entusiasmo co que afrontáchedes cada ensaio.\nMais, ademais do teatro, a pasada semana tamén lemos numerosos contos na biblioteca. Un co que desfrutaron enormemente os nenos de 4º de Infantil foi Tento e mailo mar (Edelvives), de Ricardo Alcántara. A encargada de ler o conto aos pícaros foi Oihane Álvarez López, de 4ºB de Primaria.\nE estes días pasounos na biblioteca unha cousa abraiante: cando estabamos a lerlle o conto de O Parruliño Feo aos nenos de 6º de Infantil, de súpeto, apareceu no libro...\n... un enorme crocodilo, que comezou a comer as letras e incluso palabras e mesmo frases enteiras!\nQueredes saber como acabou esta historia? Pois non dubidedes en mergullarvos nas páxinas dun libro enormemente divertido, como é Ábreme con mucho cuidado, ¡o te daré un mordisco! (Bruño), escrito por Nick Bromley e ilustrado por Nicola O´Byrne.\nE logo de escoitar a lectura da obra, os nenos elaboraron o seu crocodilo particular:\nOutro conto que nos visitou foi El regalo perfecto (Kókinos), de Guillian Shields, grazas ao cal descubrimos, xunto co osiño de peluche protagonista do libro, que é o amor.\nAquí tedes os nenos de 6º de Infantil C atentos á lectura da obra, realizada por Noe:\nOutro conto co que desfrutamos especialmente estes días foi Las zapatillas del abuelo (Edebé), de Joy Watson, unha obra enormemente divertida na que asistimos aos mil e un intentos da avoa de desfacerse das vellas zapatillas do avó.\nCarmen Cordonié Rodríguez, Isabel García López e Icía Gómez Betancur, alumnas de 4ºA de Primaria fixeron unha lectura dramatizada desta obra para os nenos de 1ºB de Primaria.\nUnha das nosas principais preocupacións é transmitir aos nenos unha educación baseada na igualdade e na colaboración. Por esta razón, encántanos ler cos pequenos obras como O libro dos Porcos (Kalandraka), de Anthony Browne, que xira arredor da necesidade de compartir as tarefas do fogar.\nAquí vos deixamos o comezo da obra:\n"Bule co almorzo, muller". Berraba todas as mañás antes de marchar\n"Bule co almorzo, mamá". Berraban Miguel e Antón antes de marcharen\npara a súa importantísima escola.\nE así un día e outro día, até que a señora Porcón se fartou de que sempre a tratasen como unha criada e marchou, deixando unha impactante nota de despedida:\nDesde ese momento, papá Porcón e os seus fillos terán que facerse cargo de todas as tarefas da casa, que antes realizaba a señora Porcón: limpar, cociñar, facer a cama, pasar o ferro...\nA lectura desta obra ante os nenos de 4ºC de Primaria, permitiunos establecer un interesante debate sobre a igualdade e a necesidade de compartir as tarefas domésticas.\nA este debate tamén se sumaron Antía, Diego e Cristina, alumnos de 4º de ESO que naquel momento estaban na biblioteca, e que achegaron as súas opinións sobre o tema.\nOutro momento especial entre os vividos esta semana foi a chegada das tablets, coas que xa se comezou a traballar coa fin de que os nenos se vaian familiarizando con elas, pois no próximo curso actuarán como un recurso didáctico máis en diferentes cursos de Primaria, nas asignaturas de Lengua Española, Matemáticas e Inglés. Aquí vos deixamos un enlace no que podedes ver a referencia que se fai do proxecto no xornal La Voz de Galicia: http://www.lavozdegalicia.es/noticia/coruna/2016/04/26/fogar-santa-margarita-prueba-plataforma-digital-mejorar-rendimiento/0003_201604H26C6991.htm\nOs nenos de 2ºB xa nolas viñeron presentar á biblioteca:\nE o mesmo fixeron os pequenos de 2ºC:\nE para rematar, despedímonos agradecendo a todos aqueles que participastes na actividade "Un neno, un libro" a vosa xenerosidade. Grazas a vós, novos títulos xa están a disposición dos nenos do Fogar, que xa comezaron a levalos en préstamo para casa.\nPublicado por O FOGAR DOS LIBROS en 14:13


Manuel María, un escritor tan prolífico como diverso\nA antoloxía que publica La Voz retrata a un gran poeta\nO libro recolle un total de cincuenta e cinco poemas escritos en distintas épocas vitais de Manuel María. Complétase cunha pequena mostra da súa actividade teatral, unha peza breve titulada Auto da costureira.\nA antoloxía ábrese con versos do primeiro poemario monolingüe de Manuel María, Muiñeiro de brétemas, onde combina o intimismo coa influencia das vangardas do comezo de século, como podía ser o caso do surrealismo. Seguirían outros títulos tamén representados na escolma, como Advento, que achega ao poeta a o ideario existencialista, e Terra chá, unha das súas obras máis célebres e celebradas, dedicada á paisaxe natural e humana da súa comarca de nacenza.\nMais tamén figura na escolma o Manuel María máis comprometido, autor de libros como Versos para un país de minifundios, Remol ou Os soños na gaiola. A identificación do poeta con Galicia, a súa lingua e a súa cultura, os episodios históricos e movementos de reivindicación nacional e de xustiza, é plena nos seus versos, aínda que nunca deixou de abordar outros temas como o amor ou a morte. As preguntas que se formula todo ser humano son as mesmas que dan forma á poesía de Manuel María.\nArchivado en: Manuel María Literatura galega La Voz de Galicia Día das Letras Galegas


Abordaxe -revista anarquista-: [México] Comunicados e Carta de Mario González, prisioneiro\n[México] Comunicados e Carta de Mario González, prisioneiro\n"Sobran motivos para rebelarnos, tamén sobran motivos para ser felices, penso que vivir rebelándose é a única forma de ser feliz, ás veces por iso estou a gusto, aínda coas consecuencias"\nMario González é un anarquista mexicano participante da luita contra as reformas educativas no ámbito da UNAM (Universidade Nacional Autonoma de México), que en 2 de outubro de 2013 foi detido e encarcerado con acusacións falsas e torturado física e psicoloxicamente, estivo en folga de fame durante 56 días para exixir a súa liberdade e, en 10 de xaneiro deste ano 2014, foi condenado a 5 anos e 9 meses de prisión, nun proceso totalmente irregular (ver máis información sobre el acá en Abordaxe). Agora recibimos, (datadas a primeiros deste mes de maio), uns seus Comunicados (son dois, 1 e 2, que nós xuntamos nun só) que nos chegan, tal como Mario conta, por medio da súa compañeira, e co gallo de manter a comunicación, algo que o Mario considera moi importante (e nós tambén), e unha súa Carta dirixida ao pobo de Atenco en luita dende 2001 contra a construcción, nas súas terras, dun proxecto aeroportuario na chamada "Cidade Futura", e que en maio de 2006 foi reprimido violentamente pola policía, e como consecuencia resultaran asesinados Alexis Benhumea e Javier Cortés, e varias mulleres foran golpeadas e violadas, crimens que seguen impunes dende entón: Na actualidade a luita segue en pé:\nHoxe quero enviarlle un saúdo á xente pobre, rebelde, consciente, solidaria, desposuída, disidente, excluída, que vai contracorrente, inadaptada a esta sociedade enferma, á xente explotada, nobre, humilde, sensible, miserable, infeliz, presa, diferente ao explotador, enganada, desesperada, atrapada, triste, maltratada, golpeada, humillada, discriminada, violentada e aos que lean estas sinxelas letras de alguén que pensa que toda esta inxustiza non pode seguir.\nUnha desculpa polo meu silencio, se que é moi importante manter a comunicación, aínda que hai moito que non o facía, grazas ao apoio da miña compañeira as miñas letras poden difundirse, intentarei escribir máis continuamente, teño moito que dicir, aínda que ás veces me custe traballo.\nPasou un mes aproximadamente dende que recibín o resultado da apelación, a cal confirmou a sentenza da xuíz. Dende ese momento empecei a asimilar que o meu encerro ía durar un anaco, talvez ata o amparo que se acaba de meter, ou noutra instancia, ou mesmo co 50 ou 60% da miña sentenza de 5 anos 9 meses; pensar isto foi difícil para min, xa que o encerro é un método de represión que implica moitas cousas negativas en todos os aspectos. Penso noutrxs presxs políticxs que están a vivir momentos máis difíciles, como o caso de Álvaro Sebastián e moitxs outrxs que mostraron ter unha gran fortaleza, ou ex presos como Alberto Patishtan, sentenciado a 60 anos e que pasou 13 anos preso, ou os ex presxs de Atenco, que ao ser condenadxs a enormes sentenzas despois de vivir unha desvastadora represión por defender a terra foron liberadxs grazas á solidariedade, un abrazo a todxs elxs. Estas historias demostran o impresionante que é a loita por cambiar o estado das cousas.\nNas últimas semanas chegaron boas noticias, xa que saíron varixs compañeirxs presxs no reclusorio norte pola represión do 2 de outubro de 2013.\nTamén me decatei de que supostamente indemnizarán xs detidxs do 1 de decembro de 2012 porque o Estado cometeu tortura e detencións arbitrarias, como o fixeron e seguirán facendo, xa que reprimir é a súa única función profesional; cinicamente pensan que indemnizando todo se esquece, mentres a morte do compañeiro Kuy nin se menciona, ao parecer xs únicxs que queren esquecer son xs poderosxs; y que dicir de Almeida?(1), que despois da represión na marcha do silencio do pasado martes en protesta contra as leis secundarias sobre telecomunicacións presume que a policía do D.F. é democrática -coma se iso fose posible- e que esta é unha cidade na que se protexe a liberdade de expresión, aínda que sabemos que só o di para satisfacer os oídos do poderoso e enganar o inxenuo.\nA uns días de terse cumprido o XV aniversario do inicio da folga do 99 na UNAM quero expresarlle o meu grande aprecio a esa xeración que marcou a historia pola súa gran convicción solidaria, valente e rebelde que influenciou ás xeracións seguintes.\nChegoume unha revista, Rebeldía Zapatista, cun espazo de cartas anarquistas con diversas reflexións, nunha delas, un colectivo de compañeirxs solidarixs de Costa Rica menciónanme, agradezo a Rebeldía Zapatista por incluír a carta e unha foto na que hai unha manta levada por dous compañeiros na que está escrito que esixen a miña liberdade dende Guadalajara. As compas do EZLN mándolles un gran saúdo e a miña solidariedade polos difíciles momentos represivos que están a pasar.\nAgradezo a inavaliable solidariedade brindada por compañeirxs, por presxs e ex presxs políticxs, por individuxs e organizacións de todo tipo e de todo o mundo. Dá gusto saber de toda a solidariedade que hai cara a min: os comunicados, as mantas pintadas, as consignas berradas, as marchas realizadas, os bloqueos e pintadas nas rúas, os mitins, asembleas, foros, volantes, carteis, espazos en radios e outros medios libres, os vídeos feitos para informar da miña situación, grazas polos libros e fanzines que me enviaron, polas súas cartas, polo apoio económico e xurídico; todo iso me inspira a nunca deixar de levantarme aínda despois de caer, ten que agradecer moito a todos os que apoiaron a loita pola liberdade dxs presxs.\nMoita xente chegoume a dicir que ninguén vai a poder contra o goberno nin vai rematar con el, que os meus obxectivos son utopías, que entenda que só me teño que preocupar por min, que a xente non entende, que se sigo así seguirei preso ou rematarei desaparecido ou morto.\nProbablemente sexa certo, pero onde volteo non deixo de ver a realidade cruel na que nos encontramos atrapadxs. Sobran motivos para rebelarnos, tamén sobran motivos para ser felices, penso que vivir rebelándose é a única forma de ser feliz, ás veces por iso estou a gusto, aínda coas consecuencias. Este é o camiño que quero tomar, porque para min é máis satisfactoria unha pequena dose de solidariedade, loucura, alegría e liberdade, que unha vida cheia de arrepentimento, tristura, aburrimento, resignación e opresión.\nSerá que é posible "non te meter en problemas", vivir "tranquilx", sen riscos e cómodx? Iso é o máis intelixente?, Un pode ser "imparcial" nun mundo como este, onde existe o fodido e o de billete, o chingado e o que chinga? É "normal" e máis conveniente ser parte do problema e non da solución? É mellor resignarse porque pensamos que non podemos cambiar nada en vez de dar guerra e rematar co que nos oprime?, Vivimos tranquilxs mentres os recursos naturais se sobreexplotan e condénase ás futuras xeracións a (sobre)vivir nun planeta sen os fermosos recursos naturais dos que hoxe aínda gozamos? É preferible aguantar tanta inxustiza, explotación, miseria e gandallez que nos rodea? É mellor evadir toda esta realidade ou ignorala aínda que estea todo o tempo nos nosos narices? Cal é o mellor método para combater todo isto? Se se elixe enfrontar ao explotador, cada quen, por diferentes situacións e razóns elixe o seu método; para uns/unhas é máis importante a difusión, para outrxs a acción (que tamén se pode considerar unha forma de difusión), e outras formas. O importante é que cada quen elixe de que lado está, ou se só se volve un/unha espectador/a, posición na que supostamente non te arriscas tanto pero podes sufrir repercusións da guerra, aínda que non decidises participar nela.\nSería moi bo que non existise nada disto, pero aínda que moitxs o queiramos, lamentablemente non é así; se non formas parte da solución, formas parte do problema. Penso que formar parte da solución é buscar e loitar pola emancipación: a solidariedade da humanidade por e para a humanidade. Estou seguro que esa é a solución, intentar loitar por iso todo o tempo no actuar, ao falar, escribir, analizar, pensar, escoitar, axudar, ler, contaxiar, observar, berrar, pelexar, cantar, chorar, rir, bailar e amar.\nPara todxs anarquía, saúde e revolución social\nSolidariedade con Carlos, Amelie, Fallon e todxs xs presxs politicxs do mundo\nCarta de Mario González ao pobo de Atenco\nA 8 anos da brutal represión, que aínda segue vixente, contra xs compañeirxs de Atenco quero mandarlles un humilde e combativo saúdo; vostedes e a súa loita son un grande exemplo para min e para todos os pobos.\nNestes tempos difíciles onde un dos maiores responsables do atroz crime cometido o 3 e 4 de maio de 2006 é agora presidente e aínda cando os donos do diñeiro seguen intentando apropiarse da terra e os recursos naturais para os seus proxectos, vostedes non deixan de dar a batalla nin baixan o machete, pero ademais aínda con todos os seus problemas non decaen e tampouco deixan de solidarizarse coas demais, ensínannos co seu exemplo.\nRecordo a vez que coñecín Atenco, me emocionei moito porque dende que cheguei vin moitas pintadas e se sentía un ambiente de loita, cheguei ao centro da vila e vin o mural que hai pouco borraron, sorprendinme moito de todo o que vía, parecía que o goberno lle temía ao pobo, esa foi a impresión que tiven; esa vez realizábase un encontro e foi unha moi boa experiencia. Tempo despois coñecín a Ignacio del Valle (2) na Normal Rural de Curtidoiro, contoume que el tamén estudara en CCH Naucalpan.\nCando caín preso, mentres estiven en folga de fame e aínda despois, moitxs de vostedes solidarizáronse comigo e agradézolles moito por iso. Agora que coñezo máis de vostedes e da súa historia sei que son un exemplo de fortaleza.\nDende o cárcere solidarízome con vostedes pola batalla que emprenden en contra do chamado "Proxecto cidade futura" co que pretenden despoxalxs das súas terras.\nSaúde e revolución social!\nMáis información sobre Mario, no Blogue "Libertad a Mario González"\nMáis información sobre a luita de Atenco no Blogue do "Frente de Pueblos en Defensa de la Tierra" (FPDT- Atenco)\n(1) Almeida .- Jesús Rodríguez Almeida é o secretario de Seguridade Pública de México DF, o que ven a ser o xefe político da Polícia do DF.\n(2) Ignacio del Valle.- Portavoz en Atenco do "Frente de Pueblos en Defensa de la Tierra"


Bergondo lanza unha campaña contra o agasallo de animais en Reis | Hemeroteca de Xornal de Betanzos\nBergondo lanza unha campaña contra o agasallo de animais en Reis\nO Concello de Bergondo, en colaboración coa Asociación Animalista Libera, iniciará unha campaña de concienciación sobre a adopción de mascotas, a prevención do abandono e contra o maltrato animal. O Concello repartirá carteis e folletos por diferentes centros sociais do municipio, así como na Casa dá Cultura e no edificio da Senra. Ata con motivo da Cabalgata de Reis, o próximo 5 de xaneiro, na festa final no polideportivo de Guísamo, repartiranse estes folletos, para evitar que se compren animais como agasallo.\n“Non é un xoguete, é a túa responsabilidade”, é o lema desta campaña, que inclúe consellos e directrices para evitar o abandono, ademais de destacar a importancia de que as mascotas leven o microchip e de realizarlles as revisiones veterinarias ou realizar esterilización si é necesario.\nCategoría : comarca, mascotas\nEtiquetas : animais, Bergondo, mascotas\n← Abegondo amplía a rede de saneamento no Vilar e Aldea de Abaixo\nFallados os premios do concurso de cartas aos Reis →


2011-12 – Página 3 – CLUB DE ATLETISMO VILA DE CANGAS\nESCOLA DE ATLETISMO DE VERÁN\nPublicado el 4 junio 2012 por isaura\nUn ano máis, o Club Atletismo Vila de Cangas pon en marcha a escola de atletismo de verán, onde poden participar, coa supervición de monitores titulados, en todas as modalidades deste deporte. A actividade estará dirixida a todas as personas maiores de cinco anos.\nSerá nas pistas municipais de atletismo de cangas todos os luns e xoves de 19 a 20:30 horas no mes de xuño; e os martes de xoves de 11 a 12:30 horas durante os meses de xullo e agosto.\nAs inscricións serán nas pistas no mesmo horario da escola ou nos teléfonos 660786803 e 628147702\nPublicado el 22 mayo 2012 por isaura\nPublicado el 13 mayo 2012 por isaura\nAtletismo en Pista Xogade Categorías Benxamín-Alevín.\nPublicado el 26 abril 2012 por Oscar\nCangas a 21 de abril de 2012\nCita para as categorías benxamín e alevín que disputaban un zonal de Pista do Programa Xogade, onde os nen@s disputaban un máximo de dúas probas. Aínda que os que estivemos o día anterior en Vigo podemos pensar que alguns atletas puideron acusar a citada competición, non é escusa, senón todo o contrario un escalón mais para o dilatado currículo destes grandes atletas que puntuais ás 09:30 horas compareceron nas Pistas Municipais de Atletismo de Cangas. Parabéns a tod@s el@s polos resultados obtidos.\nPublicado en 2011-12, General\t| Etiquetado ATLETISMO BASE\t| Deja un comentario\nX LIGA INTERCOLEXIOS-PISTA ATLETISMO BALAIDOS-VIGO\nUn ano máis e tras dúas xornadas participativas chegou a final individual e por equipos da liga intercolexios organizada polo AVA. Esta edición se adiantou a final por problemas co calendario, así que a cita tivo lugar un venres 20 de abril a partir das 17:30 horas. Se ben o Vila de Cangas non estivo presente como club si estiveron os seus atletas que representaron os seus respectivos colexios. A particularidade desta competición reside na iniciación de moitos dos nen@s en probas relacionadas co atletismo en pista, xa sexa relevos, lanzamento de peso ou salto de lonxitude. Á hora de computar as categorías establécense 2004-2003-2002 como alevins e 2001-2000-1999 como infantís. Á final que se disputou o venres acudiron os atletas invitados que obtiveron a marca nas dúas xornadas participativas previas, no formato individual só podían disputar unha proba por atleta, se competían como equipos debían presentar un mínimo de seis atletas que disputasen o 80 m.l., 300m.l., 1000 m.l., salto de lonxitude, lanzamento de peso e salto de altura, ademais de realizar un relevo de 4 X 80 m.l. Destacar que o equipo alevín feminino do CEIP de Nazaret obtivo o primeiro posto con 33 puntos, de 35 posibles, este equipo integrado por atletas do club realizou o mesmo tempo nos relevos que o equipo infantil gañador, vista a diferenza de anos é digno que ocupe unhas liñas desta modesta crónica. O CEIP do Hio presentou catro equipos e todos eles fixeron podios, contabilizando tres terceiros e un segundo posto. De modo individual Sandra Souto obtivo o primeiro posto en 80 m.l, Naiara Curras primeira en 300 m.l., Ariadna Gil primeira en Altura, Aaron Domínguez segundo en altura, Jorge Piñeiro primeiro en altura, Simón Pereira segundo en pelota, Paula Santos primeira en pelota, Mauro Maquieira terceiro en pelota, Eva Maquieira segunda en peso, Saray Amoedo segunda en peso, Daniel Calvar segundo en peso, Irene Menendez e Alba Pardavila primeira e segunda en lonxitude. Adrián Outeiral, Juan Piñeiro e Daniel Armada coparon o podio de lonxitude. Valeria Fernandez e Alba Vidal gañaron o 1000 m.l. nas súas categorías, sendo Jorge Piñeiro e Gabriel Dacosta terceiros no 1000 m.l. das categorías masculinas. Foron moi bos resultados, dende aquí felicitalos a tod@s e tamén á organización por fomentar o atletismo base con estes eventos.\nZONAL DE PISTA ALEVÍN E BENXAMIN\nPublicado el 18 abril 2012 por isaura\nCangas volve a acoller este fin de semana un zonal de pista. Neste sábado será o turno para os alevíns e os benxamíns.\nPodedes consultar aquí o horario:2012-04-21.horario


Extracto da páxina de El Museo Universal que publicou o poema de Rosalía\n19:34 do 22 de novembro de 2016\nEl museo universal: periódico de ciencias, literatura, artes, industria y conocimientos útiles, tal era a denominación completa, é unha complexa e vasta obra colectiva realizada ao longo de trece anos (1857-1869) por unha extensa nómina de autores que reúne intelectuais e artistas de diversos ámbitos, desde debuxantes, fotógrafos, gravadores até científicos ou diplomáticos, pasando por historiadores, xornalistas, narradores e poetas. Foi un ambicioso proxecto e un produto cultural de primeira orde, supuxo un enorme esforzo por alcanzar cotas de calidade, tanto en contidos literarios como xornalísticos e, moi especialmente, nas ilustracións e na presentación material da publicación. Editouse entre 1857 e 1869, ano en que foi adquirido por Abelardo de Carlos, o propietario de La Ilustración Española y Americana, revista editada até 1921.\n¡Adiós qu´e eu voume!\nNo número 47, correspondente ao 24 de novembro de 1861 publícase o primeiro texto en galego de Rosalía. Sería o poema ¡Adiós qu´e eu voume! e que logo se consagrará como Adiós ríos, adiós fontes.\nO poema publícase por primeira vez solto en El Museo Universal e conservará este título nas dúas edicións de 1862, tanto na revista Galicia .Revista universal de este reino (15 de agosto de 1862) como en El Álbum de la Caridad (1862).\nMais nas edicións en libro, a partir de 1863, o título desaparece e o poema pasa a se titular cos primeiros versos do cantar popular que glosa o poema, Adiós ríos, adiós fontes.\nTodo… todo é dos señores\nA edición do poema publicada en El Museo Universal presenta unha estrofa máis que as publicacións posteriores. Tanto a edición de Galicia, como a de Álbum de la Caridad non inclúen unha estrofa que di:\ndesde qu´amañece ó día\nE que ía despois da estrofa que remata co verso “o que naceu desdichado” .\nAdiós, rios, adiós fontes\nAs edicións en libro do poema engadirían o cantar popular, que non está nas tres edicións soltas\nNas versións soltas do poema, de 1861 e 1862, aparece este verso: Desd´ a orilliña do mar, forma que é substituída na edición de 1863, en libro por Desd´á veiriña do mar.\nCal a razón da supresión desta estrofa? Téñense apuntado varias, mais para Francisco Rodríguez a razón é evidente: "O poema hai que analizalo poñendo en relación o drama da emigración ultramarina coa problemática da propiedade da terra. A eliminación da estrofa deixa constancia dunha censura imposta á hora de denunciar que a terra é dos señores.”\nCento cincuenta e cinco anos despois na Galiza as previsións apuntan para unha importante perda de poboación, máis de duascentas mil persoas nos próximos quince anos, e nese proceso de perda de poboación, quer por transvase de persoas do rural para o urbano quer por morte, a terra está a mudar de propietarios. Xa hoxe os anuncios de venda de propiedades agrícolas se contan por millares. Aldeas completas están en venda. E as multinacionais están atentas para esas compras. ENCE xestiona xa máis de 10.000 hectáreas de terreo. Serán outros os donos da terra, muda a fasquía dos señores, mais aínda ha de ter razón Rosalía:\nO corpo deste texto está tirado do Almanaque das Irmandades.\ngalego primeiro rosalía texto publicado\nDo teatro á poesía: Lorena Conde gaña o González Garcés


Juan María García Otero | Galegos | Gallegos\nLugar de Nacemento: Betanzos (A Coruña)\nIngresou con dez anos no instituto Francisco Aguiar de Betanzos e foi o alumno máis novo en aprobar o exame de ingreso naquel de 1952. Estudou Peritaxe Mercantil na Escola de Altos Estudos Mercantís e Industriais da Coruña (Comercio) entre 1957 e 1961. En 1965 e 1966 traballou como administrativo en Almacenes Carrero de Santa Eugenia de Ribeira. Desde 1967 ata 1980, desempeñou diversos cargos na provincia da Coruña (A Coruña e Ferrol) como empregado, socio e directivo de varias empresas do sector automobilístico (Citroen, Renault, Comprauto SL, Virauto SL) e de servizos, así como nunha de comercio exterior (Silga SL). En 1980 desprazouse a Madrid colaborando cunha empresa de comercio exterior e transportes marítimos hoxe desaparecida. En 1982 contratárono como director dunha empresa francesa cunha filial en España (Polistrat S.A.) que fabricaba produtos e sistemas para construción e restauración de edificios (Ahorro Energético SL) ata 1984. Nesa data entrou como director de marketing e desenvolvemento para España da multinacional francesa SICOF, pertencente ao grupo francés ELF AQUITANE. Naqueles anos SICOF era unha das primeiras empresas europeas fabricante de produtos e sistemas destinados á conservación, restauración e rehabilitación de edificios cunha ampla gama de produtos destinados a restaurar o Patrimonio Cultural, e cunha importante sección de I+D situada na súa sede central de Reims.\nA través de SICOF, e durante case cinco anos, viaxou por toda Europa, nun proceso de formación e desenvolvemento, participando activamente como observador nalgunhas das restauracións máis importantes que naquel tempo se levaron a cabo: El Louvre, a Catedral de Colonia, a Torre Eiffel, a catedral de Reims, o Duomo de Milán e Notre Dame en París, entre outras moitas. Durante este período de tempo, estivo en contacto cos equipos de arquitectos e restauradores destas grandes obras, que foron a base da miña principal formación en materia de Conservación, Restauración e Rehabilitación de Patrimonio Cultural. Abandonou Sicof a principios de 1990 en que tomou un ano sabático. Entre 1991 e 1993 formou parte, xunto a un grupo de arquitectos, dun proxecto empresarial en forma de empresa de restauración (Sistemas de Restauración. SL). A crise de 1992 fixo que en 1993 abandonara este proxecto, iniciando pola súa conta un novo proxecto en 1994, en que fundou a revista Restauración y Rehabilitación (R&R), primeiro en solitario, e máis tarde en 1996 ao amparo do potente grupo editorial Prensa Española General de Revistas (ABC).\nAos tres anos de dirixir en Prensa Española a revista R&R, en 1998, Prensa Española SA, decide vender todo o grupo editorial das súas revistas, á Editorial América Ibérica SA, posuidora xa dun importante número de cabeceiras. Durante todo este tempo e, dependendo das circunstancias, exerceu o seu labor como director ou editor de R&R ata o mes de febreiro de 2004, ano no que cesou voluntariamente por discrepancias co seu presidente sobre as tendencias de opinión e contidos da revista. En 2005 regresou a Betanzos para atender uns negocios que xunto a un grupo de amigos montaran en 2002.\nDurante dez anos (1994-2004) escribiu máis de cen artigos de opinión e investigación e foi o autor de varias e importantes entrevistas (Federico Mayor Zaragoza cando era director xeral da UNESCO en París, Álvaro Siza (Porto), Gian Luigi Colalucci (Italia) e Rafael Moneo, todas elas publicadas en R&R. Así mesmo, é o autor de ducias de reportaxes nacionais e internacionais sobre o Patrimonio Cultural, levados a cabo por todo o mundo (Suecia, Francia, Italia, Perú, Inglaterra, Túnez, EE.UU., etc). Publicou tamén máis de corenta separatas (de 20 páxinas cada unha) sobre diferentes temas culturais relacionados co Patrimonio, a súa conservación, restauración e a súa posta en valor.\nEn 1999 fundou e dirixiu a revista Arte y Subastas dentro do mesmo grupo Editorial América Ibérica.\nFoi o autor ou coautor, ao tempo que director, de varios libros:\n-Ciudades Españolas Patrimonio de la Humanidad. El Arte en el Camino (posiblemente un dos libros máis precisos e didácticos sobre os monumentos e os estilos que delimitan o Camiño Francés a Compostela).\n-Álvaro Siza “particular visión de la arquitectura”. La Facultad de Ciencias de la Información de Santiago de Compostela, con prólogo do premio Novel de Literatura José Saramago.\n-Guía de las subastas de Arte en España.\nEn colaboración coa AECI (Axencia Española de Cooperación Internacional) dirixiu e editou tres libros sobre o desenvolvemento das escolas taller en Ibero América e os seus criterios de restauración.\nEn 1996 foi o ideólogo e promotor do 1º Salón-congreso sobre o Patrimonio Cultural organizado en España pola Xunta de Galicia (SIPAC) en Santiago de Compostela celebrado en 1997.\nAsí mesmo, foi o autor do proxecto, ao tempo que coordinador e conferenciante, no 1º e 2º Congreso Ibero Americano del Patrimonio Cultural (2001-2003- Auditorio principal de Ifema Madrid) con máis de cento sesenta conferenciantes procedentes de todo o mundo e máis de catrocentos congresistas inscritos. Algúns dos conferenciantes foron insignes personaxes como Eusebio Leal, Jorge Edwars e José Jimenez Lozano, ambos premios Cervantes. Dirixiu e colaborou no libro e un CD dos relatorios de ditos congresos e do 1º Salón do Patrimonio Cultural nas mesmas datas no pavillón Nº- 2 de Ifema, con máis de sesenta e cinco expositores. Ambos eventos foron inaugurados pola Súa Maxestade A Reina.\nTamén foi membro, desde a súa creación, do xurado do Premio Reina Sofía do Patrimonio Cultural, premio creado para tal evento.\nTamén foi membro do xurado dos premios organizados pola Fundación Gabarrón de Valladolid e da Casa Grande de Torrejón de Ardoz.\nDurante máis de 14 anos participou como relator en decenas de conferencias, así como en varios másteres sobre Restauración, Rehabilitación e posta en valor do Patrimonio Cultural nas seguintes universidades: Complutense de Madrid, Europea, CEU, Alcalá de Henares, Burgos, Valladolid, Badaxoz, Canarias (Lanzarote), Salamanca, Sevilla e Catania (Italia).\nNo ano 2000 creou, xunto con outras persoas, a Asociación de Empresas de Restauración de España (ARESPA) que hoxe aglutina ás 50 empresas máis importantes do sector da Restauración Arquitectónica.\nDesde o seu regreso a Galicia, escribiu varios artigos sobre diferentes temas sociais e culturais, publicados na prensa galega (La Voz de Galicia, entre outros) así como no Anuario de Betanzos.\nEntre outubro e decembro de 2002 e 2003, asistiu aos cursos organizados pola Real Asociación do Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía de Madrid, do que foi socio de mérito. Os cursos estaban dirixidos polo insigne Académico e Catedrático Francisco Calvo Serraller, o tema principal baseábase en “El Arte Contemporáneo y su intrusión a lo largo del tiempo en nuestra sociedad” e ditas leccións maxistrais (vintecatro) foron impartidas por algúns dos mellores expertos do mundo nesta materia.\nNa actualidade, e desde hai tres anos, forma parte dunha editorial (G 7 Patrimonio y gestión Siglo XXI S L.) que edita a revista Restauro que dirixe.\nHai uns anos iniciou a escritura dun libro (máis ben unha ucronía) sobre o Mestre Mateo e o Pórtico da Gloria e o século XII.


A vida e obra de Carvalho Calero ocupan ata finais de mes a galería do Concello\nYou are at:Home»Novas»A vida e obra de Carvalho Calero ocupan ata finais de mes a galería do Concello\nBy San Sadurniño on\t 5 Outubro, 2021 Novas, Novas Portada\nRicardo Carballo Calero, don Ricardo… ou Ricardo Carvalho Calero a partir de certo momento da súa vida en que avogou polo reintegracionismo. Figura intelectual imprescindible para abordar o coñecemento da lingüística e a literatura galegas, ademais de escritor prolífico que tocou practicamente todos os xéneros. Eterno candidato á homenaxe das Letras Galegas, o tributo da Real Academia Galega chegoulle por fin en 2020 tras anos de reivindicacións de múltiples colectivos. Quixo a cadrada que fose no ano máis duro da pandemia e por ese mesmo motivo, para honralo como sería debido, tamén foron moitas as voces da Cultura que pediron que este 2021 as Letras se lle volvesen dedicar a el. Unha petición que, porén, non mudou a postura da RAG de manter a dedicatoria -merecidísima- a Xela Arias. Así as cousas, a área de Lingua da Deputación da Coruña promoveu a comezos deste ano unha exposición itinerante por distintos municipios que agora recala na galería do Concello de San Sadurniño, onde poderá visitarse ata finais de mes nos horarios habituais de apertura das oficinas municipais.\nNa biografía de Don Ricardo (Ferrol, 1910-Compostela 1990) escóndense varias biografías. A do neno da Rúa San Francisco que chegou á escola sabendo ler e que xa de pequeno tiña ao seu alcance obras en galego. Tamén a do mozo universitario que participou en Santiago da fundación do Partido Galeguista e a quen, máis adiante, o golpe de Estado do 36 o pillou en Madrid, onde se alistaría no bando republicano. O seu ideario supúxolle trala guerra dous anos de cárcere en Xaén antes de poder volver a Galicia sen que se lle permitise exercer o ensino público.\nA de Carvalho Calero é, ademais, a biografía do activista dese “conxunto de heroes calados” da Xeración Galaxia que se encargou da construción teórica da nosa lingüística e da sistematización da nosa historia literaria. Del é a primeira historia da Literatura Galega e el foi o primeiro catedrático de Linguística e Literatura Galegas da universidade compostelá.\nE, por suposto, a biografía de Carvalho -así asinou na última etapa da súa vida- é a do creador prolífico que tocou o ensaio, a narrativa, a poesía e o teatro, ademais de ser como mestre “referente ético para toda unha xeración”, primeiro no colexio lugués de Fingoi, logo no Rosalía de Castro de Santiago e, finalmente, na USC, tal e como asegura o profesor Ramón Villares.\nA raíz da dedicatoria das Letras Galegas de 2020 publicáronse ducias de olladas en liña á súa figura, aínda que a máis extensa e detallada é a da propia Real Academia Galega, na que el entrou como membro numerario en 1958. Carvalho Calero é o homenaxeado coas Letras Galegas que nos queda máis preto -incluso de San Sadurniño, onde se inspirou a súa peza “A farsa das zocas”.\nAo coñecemento de Don Ricardo súmase a exposición da área de Normalización Lingüística da Deputación da Coruña que agora pode visitarse na galería municipal, formada por varios paneis que reivindican a figura do autor ferrolán atendendo á súa traxectoria vital e profesional. Permanecerá aberta até o 28 de outubro con horarios de visita de luns a venres entre as 8.30 e as 14.30h.


Os nosos queridos Estados Unidos de América- Iñaki Martínez | Contraposición\n← Ahora también el BOE dice tonterias- José María Barja Pérez\nO emperador vai espido- Xoán Antón Pérez-Lema →\nOs nosos queridos Estados Unidos de América\nMoito amamos ós Estados Unidos. Queremos ás súas estrelas de cine e televisión, queremos vivir como os protagonistas das súas teleseries e ter o seu aspecto. Nos gusta probar todo o que comen, que primeiro vemos na tele e logo chegan ata nos estantes dos supermercados e nas franquías de comida rápida. Engaiólanos o seu bo cinema, o seu jazz, os seus cómics e videoxogos, o seu rock. Ollamos ó mundo a través dos seus ollos, e facemos nosa a súa ollada, ata o seu pasado. Tiveron un papel importantísimo na derrota dos fascismos na Segunda Guerra mundial e tamén na extensión dos valores da democracia constitucional e dos dereitos humanos na postguerra.\nÉ ben certo que os Estados Unidos tamén ten feito boas falcatruadas: o superfluo bombardeo nuclear do Xapón, o golpe de estado en Indonesia contra Sukarno coa escabechina subseguinte, o minucioso e desproporcionado esmagamento de Vietnam, o golpe contra a democracia chilena… pero semellaba que esa faceta feroz dos Estados Unidos quedara atrás. Nos tempos do presidente Clinton e incluso de Bush pai os Estados Unidos fixeron o esforzo de lexitimar a súa política exterior e militar manténdoa dentro das formas do dereito internacional. Eran os tempos das misións das Nacións Unidas e do deseño das operacións militares con participación de asesores xurídicos militares, que tanto alporizaba os “falcóns” do Pentágono, ca fin de garantir que os resultados dos ataques non supuxesen unha vulneración dos tratados e do dereito da guerra.\nTodo iso rematou con Bush fillo. Se acabaron os pesados trámites para conseguir o visto bo da ONU, agora as operacións militares avalaban non con mandatos da ONU senón có voluntarismo dos “estados decididos”. E se acabou esa pretensión de limitar os horrores da guerra respectando os límites do dereito internacional que define as crimes de guerra, a partires de Bush fillo o goberno dos Estados Unidos utiliza abertamente a tortura (chamada eufemisticamente “técnicas de interrogación melloradas”), as detencións extraxudiciais indefinidas e os asasinatos selectivos con drones. Agora xa non hai dúbida sobre se en Cuba se respectan ou non os dereitos humáns, na parte de Guantánamo está claro que non. Voltabamos ós métodos da época de Kissinger pero aplicados con máis descaro.\nA chegada de Obama a xefatura de estado da república angloamericana foi recibida con alivio pola opinión pública internacional, como a fin do período nefasto de agresividade tola dos Estados Unidos. Incluso se lle concedeu o premio Nobel da paz (tamén llo deron a Kissinger en realidade), antes de ter tempo de facer nada, só polas expectativas de cambio. Porén con Obama nada ou case nada cambiou na política exterior dos Estados Unidos, un caso sobre o que espero que os historiadores de dentro duns anos podan dar algunha explicación: ¿Obama foi ameazado para continuar sen modificacións a política imperial? ¿Foi persuadido? ¿Foi o prezo a pagar por conseguir sacar adiante o seu sistema de saúde pública? ¿Mantén esa política por convicción persoal?\nHoxe, con Obama, continúan as execucións extraxudiciais con drones en que morren o obxectivo e os que pasan por alí, continúan os programas de torturas e as cadeas clandestinas de Guantánamo, Diego García e en sitios aínda máis discretos, non sería de estrañar que se lles traspapelara algún prisioneiro, se cadra nuns anos coñecemos algo ó respecto. E se cadra aínda peor, nos últimos anos Estados Unidos se está convertendo na principal forza de desestabilización política da escena internacional, unha desestabilización que pode chegar a facer moito dano incluso ós propios Estados Unidos, é o mellor abono para o crecemento de monstros. Cando a liña política (ou máis ben económica) dun estado soberano non é favorable ós intereses das transnacionais domiciliadas nas terras de Columbia, igual que un xogador de backgamon volta a tirar os dados cando o resultado da primeira tirada non lle semella favorable, o goberno dos Estados Unidos non dubida en desestabilizar gobernos e sistemas políticos por ver se o resultado é máis favorable ós intereses da súa oligarquía. Vimos a xogada, lograda ou intentada, en Exipto, Libia, Siria, Venezuela, Honduras, Ucraína… E cada nova tirada de dados adoita supoñer milleiros de mortos e millóns de refuxiados desprazados.\n¿E cal poder ser a causa de que os Estados Unidos estean a aplicar unha versión amplificada e hipervitaminada da “teoría do tolo” de Richard Nixon, que sementa o caos en toda a Terra? Probablemente que, como ben se deron de conta os deseñadores do “Proxecto para o Novo Século Estadounidense”, o ascenso de novas potencias, sinaladamente o de China pero tamén o de a Rusia resurrecta, o Brasil ou a India, fai albiscar un futuro no que a Unión norteamericana perde a hexemonía. A tendencia natural parece ser que ante o ascenso das novas potencias os Estados Unidos perdan a hexemonía polo que os estrategas hexemonistas estadounidenses entenden que, para reverter esa tendencia natural é manter a súa primacía mundial compre un forte exercicio de vontade e acción utilizando medidas máis alá do que ata agora era aceptable.\nPorén, os Estados Unidos non precisan da hexémonía global para proporcionar unha vida boa ós seus cidadáns, os Estados Unidos son un país inmenso, continental, cheo de recursos, que por si mesmo é quen de organizar unha vida de seguridade, liberdade e abundancia para os seus cidadáns. Aínda máis, a dilapidación de recursos económicos no gasto militar (tan similar ó que derrubou imperios como o soviético ou o español), a metade do gasto militar mundial, , por máis que a certa escala poda crear burbullas económicas asociadas a industria armamentística que son un bo negocio para algúns xogadores de vantaxe, é un atranco para as políticas sociais estadounidenses e unha carga esmagadora para o contribuínte norteamericano, é perniciosa para o benestar dos cidadáns estadounidenses. Son as transnacionais domiciliadas nos Estados Unidos, non o pobo, as que si precisan, para seguir a aumentar os seus beneficios, desa hexemonía global que lles manteña abertos os mercados e accesibles as materias primas. Polo ben do pobo dos Estados Unidos, e polo noso, ogallá que a cidadanía estadounidense teña o pulo para cambiar a dirección da política internacional dese país que ten tantas cousas que nos encantan.


Dagonet - Wikipedia, a enciclopedia libre\nDagonet é o nome dun dos cabaleiros da corte do Rei Artur na lenda artúrica, membro dos Cabaleiros da Táboa Redonda. Nalgunhas versións da historia é simplemente un bufón que a modo de broma é nomeado cabaleiro, mentres que noutras é realmente un valente guerreiro. En Le Morte D'Arthur, de Thomas Malory, aparece na primeira versión, mentres que na adaptación cinematográfica de 2004 King Arthur, o personaxe, (interpretado por Ray Stevenson), aparece como un bravo e abnegado guerreiro cuxa capacidade de autosacrificio salva ó resto dos cabaleiros de Artur.\nNa obra de Alfred, Lord Tennyson, Idylls of the King, "Sir" Dagonet aparece no "Último Torneo", "The Last Tournament." O bufón é o único da corte que podía prever o castigo que caería sobre o reino. Burlándose da falta de fe por parte dos cabaleiros que romperon os seus votos, declara que mentres que Arturo e el poden escoitar a música do plan de Deus, eles non poden.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Dagonet&oldid=4230187»\nA última edición desta páxina foi o 13 de marzo de 2017 ás 11:14.


Academia Galega - Faro de Vigo\nx. l. méndez ferrín 29.08.2005 | 02:00\nA Academia fará moi ben en insistir unha e outra vez na necesidade dunha nova política lingüística que, abolindo a falacia PP do "bilingüismo harmónico", entre a fondo en medidas reais de restauración do idioma propio de Galicia | X. L. MÉNDEZ FERRÍN\nVai celebrar o centenario da súa fundación a que se chama oficialmente Real Academia Galega, e algúns dicimos só Academia. Como nos días da República nos que Castelao, Cabanillas, Otero Pedrayo e a flor da nosa cultura ocupaba os seus asentos. Falouse estes días atrás da Academia porque o seu presidente, Xosé Ramón Barreiro Fernández, e Xunta de Goberno visitaron, con grande resoancia mediática (dise así agora), a conselleira de Cultura. A prensa suliñou tres aspectos do encontro: o cordialmente coa que a señora Bugallo acolleu a Institución, as declaracións do presidente no sentido de que a Xunta anterior non estivera nunca receptiva ás propostas saídas da Rúa das Tabernas e o apoio económico prometido pola Consellaría para a digna celebración dos fastos do Centenario.\nTodo elo é certo. Convén facernos acordantes de que o Pleno da Academia elaborou un importantísimo informe no que se especifican as medidas políticas e prácticas necesarias para preservar a lingua e evitar a súa perversión e o seu desuso. Sometido a Fraga Iribarne, este tirou ao lixo o documento, que vostedes poden consultar na Trabe de Ouro e na páxina web da propia Academia. No texto académico reclamábase algo fundamental: que a Dirección Xeral de Política Lingüística deixase de ser un departamento da Consellaría de Educación e se convertise nunha Secrataría Nacional da Presidencia da Xunta con autoridade en todos os ramos do Goberno autonómico. Só así, pensaba e pensa a Academia, podería evitarse a agresión permanente ao galego en Consellarías como Agricultura ou Industria que continuamente se veñen perpretando. Véxanse os casos das denominacións de orixe chamadas en castelán "orujo gallego" ou "ternera gallega". Só unha autoridade lingüística exercida desde a cúpula da Xunta podería, poñamos por caso, esixir que todos os instrumentos notariais dimanantes do poder autonómico se labrasen en galego, o cal daríalle ao noso idioma un impulso colosal como sempre sostivo a Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística. Fraga Iribarne non fixo caso, porque odiaba a Academia e o que ela representa historicamente. Fixo, pola contra, todo o posíbel por mediatizala e por imporlle uns novos estatutos nos que ela perdería a súa independencia e pasaría a ser un simple instrumento da Xunta de Galicia. Felizmente, e durante a Presidencia de Francisco Fernández del Riego, o perigo conxurouse, pero a inquina do PP contra a Academia perdurou. O PP inventou e dotou o Instituto Ramón Piñeiro (analicen por que Fraga Iribarne lle chamou así) como instrumento de cultura dócil ao mando. Todos os académicos estarán contentos (eu estouno) do novo tipo de relacións que Ánxela Bugallo e Barreiro Fernández estatuíron estes días. Non se trata, principalmente, de diñeiro. Trátase de salvar a lingua, ferida de morte. A Academia fará moi ben en insistir unha e outra vez na necesidade dunha nova política lingüística que, abolindo a falacia PP do "bilingüismo harmónico", entre a fondo en medidas reais de restauración do idioma propio de Galicia. Se así o fai, non lle faltará á Xunta de Galicia o apoio da máis alta institución galega en materia de Lingua.


Pagar polos servizos recibidos | Galicia Digital\nPagar polos servizos recibidos\nEntra dentro da lóxica que cada cidadán teña que aboar á súa institución municipal de xeito proporcional ós servizos recibidos, co que a maior cantidade de servizos prestados maiores serán as cantidades a aboar en concepto de impostos directos ou indirectos.\nDeste principio non escrito pero si asumido de xeito xeral, enténdese que vivir en cidades grandes -prestadora de maiores servizos ós seus cidadáns- sexa máis caro que residir en cidades pequenas, pobos e vilas. Xa non digamos de aldeas, que posiblemente xa non rexe a mesma norma.\nPolos datos que fai públicos o Ministerio de Economía y Hacienda en relación cos presupostos das principais cidades galegas, vense a dar máis ou menos este principio, e senón que sexan os seus habitantes os que se pronuncien ó respecto.\nÉ Santiago a cidade na que máis pagan por impostos municipais ó ano, e no pasado 2008 a cifra por santiagués foi de case 427 . Séguelle Vigo con algo máis de 374, A Coruña con 371, Lugo con 359, coa mesma cantidade menos uns céntimos Ourense, 330 Ferrol e en último lugar Pontevedra con 288.\nSon cifras produto de dividir entre os habitantes de cada concello as cantidades que os mesmos concellos presupostan, pero son aínda que estimacións as cifras que os gobernos municipais manexan na súa actividade cotiá.\nÉ difícil estimar en cada caso se a proporción é axeitada, se é lóxico que sexa a Santiago capitalina a que máis aporte ou Pontevedra a que menos. Pero visto de xeito xeral, tendo en conta as características principais dos sete núcleos máis importantes de Galicia, parece axustarse a unha realidade que veñen marcando a poboación, as estructuras, o contorno, e a necesaria complexidade da organización municipal e os servizos que esta presta ós contribuíntes.\nTodos os servizos básicos dependen do concello, e entreles está a seguridade, auga, lixo, sumidoiros, incendios, rúas, transporte público. Pois este funcionamento é o que se paga aínda que á parte se aboen cantidades importantes pola utilización directa destes mesmos servizos.


Primarias e Programa Participativo. Proposta de consenso - Marea Atlántica\nPrimarias e Programa Participativo. Proposta de consenso\nSilvia Cameán Calvete (Grupo de Traballo de Produción, Loxística e Financiamento), René Gamborino Amaro (Grupo de Traballo de Relato e Análise), Alicia Alonso García (Marea Feminista), Juan Sebastián Pirola Lorenzo (Grupo de Traballo de Comunicación) e Alejandro Voces Teixeira (Marea de Mocidade)\nDaniel Rodríguez Cao (Grupo de Traballo de Relato), María García Gómez (Marea de Medio Ambiente), Xiao Varela (Grupo de Traballo de Mediación), Marta Paz Naveiro (Marea Feminista) e Juan Cebreiro Fernández (Marea da Mobilidade)\nMarea de Primarias\nEmilio José Padrón González (Marea do Medio Ambiente), Maria José Durán (Marea do Medio Ambiente), Olga Burque (Marea do Medio Ambiente), José María Vara (Marea do Medio Ambiente) e Xabier Lombardero (Marea dos Mallos e A Falperra)\nMaioría social, Inclusividade e Democracia\nInés Mallada Fernández (Grupo de Traballo de Comunicación), Rosendo González Núñez (Grupo de Traballo de Comunicación), Borja San Ramón Tizón (Grupo de Traballo de Produción, Loxística e Financiamento), Oscar García Ruíz (Grupo de Traballo de Comunicación), Milagros Agudo Vidal (Grupo de Traballo de Produción, Loxística e Financiamento)\nDesde a súa fundación e presentación pública o 21 de xullo de 2014 na Ribeira do Cómaro, a Marea Atlántica pretende ser unha iniciativa municipalista agregadora de todas as persoas e sensibilidades que procuran unha mudanza radical do estado das cousas desde a cidade da Coruña. Co obxectivo posto nas eleccións municipais de maio de 2015, a Marea Atlántica levará a democratización a todos os lugares en que estea presente, comezando pola súa propia organización interna.\nComo resultado de ambos factores, o equipo Mar de Fondo propón un regulamento de Primarias que cumpra os seguintes obxectivos:\nSer o reflexo da pluralidade interna da Marea Atlántica.\nSer comprensíbel, de xeito que cada quen poida facelo seu.\nQue sexa completamente transparente en cada unha das súas fases.\nQue oferte un trato igualitario a todas as persoas que desexen participar do proceso.\nEstes serán os criterios que guíen tanto o presente Regulamento como os procesos de elección colectiva da Marea Atlántica.\nBloque de Primarias\nNo proceso de primarias de Marea Atlántica terá dereito ao voto toda persoa maior de 16 anos que resida, ou tivese residido nos últimos cinco anos, na cidade da Coruña, que cumpra os seguintes requisitos:\n– Ser asinante do manifesto da Marea Atlántica.\n– Asinar o manifesto con data previa ao 2 de marzo.\nDurante o proceso de votación, presencial ou telemático, requirirase un compromiso de veracidade que garanta o anterior punto.\nA Marea Atlántica obrígase a manter a condición de segredo do voto e ao cumprimento da Lei Orgánica 15/1999, de 13 de decembro, de Protección de Datos de Carácter Persoal.\nAs persoas con plenos dereitos políticos terán tamén a condición de avalistas de candidaturas, posuíndo tres avais para persoas candidatas a ser parte da lista e un para a cabeza.\nO censo de votantes para as primarias da Marea Atlántica será elaborado polo órgano de arbitraxe creado para fiscalizar o proceso de votación.2\nO censo será pechado o día 2 de marzo ás 23:59h.3\na. Condición de candidata/o4\nTerán a condición de candidatas e candidatos todas aquelas persoas con residencia na Coruña que cumpran cos requisitos recollidos nos artigos 177 e 178 da Lei Orgánica 5/1985 do Réxime Electoral Xeral.\nSon requisitos imprescindíbeis para a presentación de candidaturas os seguintes:5\nSer asinante do Manifesto da Marea Atlántica, como compromiso de cumprimento dos seus obxectivos políticos.\nManifestar por escrito un compromiso de cumprimento do Código Ético da Marea Atlántica, unha vez este estea aprobado.\nNo caso das persoas militantes de partidos políticos, unha declaración en que consten os cargos que ocupa na súa organización.\nEstar en posesión de cinco avais asinados por persoas rexistradas no censo. As persoas con intención de ser cabeza de lista deberán entregar 15 avais.6\nd. Criterios de exclusión7\nSer representante nalgunha outra administración distinta do Concello da Coruña.\nTer ostentado algún tipo de responsabilidade como representante nos anteriores gobernos municipais do goberno da Coruña.\nAs persoas que formen parte de candidaturas distintas á da Marea Atlántica que concorran ás eleccións municipais do mes de maio de 2015.\nAs persoas imputadas por delitos relacionados con corrupción, prevaricación, tráfico de influencias, enriquecemento inxusto con recursos públicos ou privados, suborno e malversación e apropiación de fondos públicos, sexa por interese propio ou para favorecer a terceiras persoas.\nAs persoas en situación de imputación xudicial por delitos de racismo, xenofobia, violencia de xénero, homofobia ou outros delitos ecolóxicos ou contra os dereitos humanos ou os dereitos das persoas traballadoras.\ne. Compromisos asumidos pola persoa aspirante8\nXustificar documentalmente a súa residencia na cidade da Coruña.\nAbandonar os cargos orgánicos que ocupe no caso de ser escollida.\nAsinar un compromiso de cumprimento do Código Ético.\nCumprimento estrito do presente Regulamento.\nf. Compromisos asumidos pola Marea Atlántica9\nTrato igualitario na difusión da súa candidatura.\nGarantía de igualdade de oportunidades.\nPosta a disposición da persoa candidata de recursos telemáticos para a promoción da súa candidatura.\nRespecto pola intimidade da persoa candidata, difundindo só os datos que desexe publicar e os meramente obrigatorios.\nPosta a disposición da candidata/o dos respectivos formularios para a presentación de avais.\ng. Tipos de candidaturas10\nAs persoas que obteñan a condición de electoras emitirán o seu voto en favor de persoas individuais, aínda que estas se presenten dentro de listas abertas.\nOs/as candidatos/as presentaranse en listas, respectando en todo caso a paridade de xénero en cremalleira. Ditas marcas deberán estar compostas dun mínimo de 4 e un máximo de 10 persoas.\nQuedan excluídas desta cláusula as persoas candidatas a encabezar a listas.\nAs listas non poderán denominarse empregando referencias directas ou indirectas a organizacións políticas formalmente constituídas.\nA votación en primarias estará dividida entre a cabeza e o resto da lista.\nCada elector ou electora de Marea Atlántica deberá votar por 12 persoas ordenadas do 1 ao 12, respectando en todo caso a paridade de xénero en cremalleira. A cabeza de lista votarase por separado.\nAs persoas candidatas a cabeza de lista terán a opción de ser tamén parte da lista de titulares. No caso de que unha persoa sexa aspirante a ser cabeza pero non parte da lista e non acade os votos necesarios, non formará parte da lista definitiva.\na. Garantías de igualdade de xénero11\nAs listas abertas deberán cumprir criterios de paridade (50%) en cremalleira.\nO voto só pode ser emitido de xeito totalmente paritario e en cremalleira.\nb. Outros mecanismos para o fomento da participación en igualdade12\nDinámicas inclusivas (horarios, etc) e ferramentas que faciliten tanto a participación política das mulleres como daquelas persoas con diversidade cultural, funcional e afectivo-sexual.\na. Organismo para a supervisión do proceso electoral13\nCrearase un órgano de supervisión do procedemento de primarias denominado Órgano de Arbitraxe Electoral.\nb. Conformación do Órgano de Arbitraxe electoral14\nO órgano de arbitraxe estará conformado por unha persoa de cada organización política confluente na Marea Atlántica e un número equivalente máis un de persoas sen adscrición partidaria.\nAs persoas promotoras deste Regulamento terán unha función consultiva en dito órgano.\nc. Funcións do Órgano de Arbitraxe Electoral15\nGarantir o cumprimento deste Regulamento.\nFacer cumprir o calendario aprobado no proceso de debate da Marea Viva.\nGarantir a igualdade de oportunidades durante o proceso de campaña.\nAprobar as candidaturas presentadas.\nResolver as distintas queixas, denuncias e irregularidades que se manifesten durante o proceso de primarias.\nInterpretar baleiros do presente Regulamento.\nd. Mecanismo para a toma de decisión do Órgano de Arbitraxe Electoral16\nO órgano de arbitraxe adoptará as súas decisións por consenso, no caso de que o devandito consenso non se produza a maioría simple sería determinante.\na. Tipo de votación17\nNo acto da votación, o elector ou electora poderá realizar dúas votacións, unha para escoller á persoa que encabezará a lista e unha segunda para completar a lista.\nNo acto de votación, cada elector deberá escoller 12 persoas ordenadas do 1 ao 12, respectando a paridade de xénero en cremalleira.18\nA lista de titulares da candidatura da Marea Atlántica será completada con persoas de consenso que pola súa proxección pública avalen todo o proceso, con este fin serán reservados un máximo de 4 postos ao final da lista.19\nNon estará limitada a presentación de candidaturas.20\n6. Campaña electoral das primarias\n1. Dos dereitos das persoas candidatas:21\nAs persoas candidatas teñen dereito a recibir un trato igualitario por parte da Marea Atlántica.\nDereito a acudir ante o Órgano de Arbitraxe para denunciar as irregularidades que considere gravosas para o proceso.\nDereito a un espazo dentro das ferramentas telemáticas facilitadas pola Marea Atlántica para a promoción de candidaturas. No devandito espazo poderán publicitar os motivos da súa candidatura mediante textos e fotografía. Cada unha das persoas candidatas estará representada por unha fotografía, un breve texto non superior aos 140 caracteres e un texto maior de 500 caracteres onde poderá expresar a súa visión persoal e por que cre que debe ser merecedora do voto no proceso de primarias. A presenza das persoas candidatas nestes espazos terá unha orde aleatoria. Así mesmo, os medios dixitais propios da Marea Atlántica enlazarán —se a persoa así o desexa— aos perfís persoais na rede das persoas candidatas, facilitando que a cidadanía interesada en participar no proceso de primarias poida interpelalos directamente.\nDereito á promoción da súa candidatura nos seus perfís propios de redes sociais. Así mesmo os medios dixitais propios da Marea Atlántica enlazarán —se a persoa así o desexa— aos perfís persoais na rede das persoas candidatas facilitando que a cidadanía interesada en participar no proceso de primarias poida interpelalos directamente.\n2. Dos deberes das persoas candidatas.\nDeber de actuar acorde a este Regulamento e ás resolucións do Órgano de Arbitraxe Electoral.\nb. Garantías de igualdade de oportunidades (7b)\nEstá prohibida a difusión de candidaturas mediante publicidade en medios de comunicación.\nA Marea Atlántica ofrecerá a todas as candidaturas presentadas o mesmo peso dentro da comunicación tanto interna como externa.\nEstará prohibida a aparición en medios de comunicación públicos, privados ou comunitarios solicitando o voto.\nEstará prohibida a edición de material propagandístico para a promoción dunha candidatura.\nO Órgano de Arbitraxe Electoral emitirá unha serie de consideracións que serán recibidas por cada persoa candidata no momento de candidatarse para coñecer como pode levar a cabo a promoción da súa opción.\nc. Calendario electoral\nA campaña electoral comezará o 23 de febreiro e rematará o 6 de marzo.\n8. Sistema de votación\na. Sistemas de votación22\nAs dúas votacións que se levarán a cabo durante as primarias da Marea Atlántica irán guiadas por tipos de conteo distintos.\nA votación da cabeza de lista estará regulada polo sistema Borda puro no caso de existir máis dunha candidatura.\nNo caso de existir unha soa candidatura, o candidato ou candidata someterase a referendo durante o propio de acto de votación, existindo só a opción do apoio e do voto en branco.\nNo caso de existir dúas candidaturas a votación resolverase por voto simple.\nNo caso de existir tres ou máis candidaturas para encabezar a lista empregarase o método Borda puro. De acordo con este método, sexan cales sexan as opcións a escoller, o elector ou electora pode emitir tres votos. Os votos son ordenados e obrigatorios, de xeito que a primeira opción escollida suporá 3 puntos, a segunda 2 e a terceira 1. No anexo ao final deste documento inclúese unha explicación detallada e exemplificada de dito método.\nA votación á composición da lista estará regulada polo reconto Dowdall.\nO elector ou electora ordenará as súas opcións para a composición da lista, pero neste caso do 1º ao 12º. Os puntos outorgados, en lugar de ser consecutivos como no caso anterior serán así: 1 punto, 1/2 punto, 1/3 punto, 1/4 punto, 1/5 punto, 1/6 punto, 1/7 punto, 1/8 punto, 1/9 punto, 1/10 punto, 1/11 punto e 1/12 punto.\nb. Respecto á igualdade de oportunidades e á pluralidade interna da Marea Atlántica23\nComo resultado dos distintos debates internos, dinámicas colectivas e co obrigado compromiso de democratización, a Marea Atlántica servirase dun método de votación que estableza que o resultado do proceso de primarias internas sexa o máis representativo posíbel das distintas sensibilidades que hoxe a compoñen, e que favoreza a igualdade total entre homes e mulleres.\nOs votos cuxa composición de xénero non garanta un reparto do 50% entre homes e mulleres en cremalleira non poderán ser emitidos.24\n9. Xornadas electorais\na. Lugares e formas de votación25\nVotarase telematicamente e de maneira privada ou de maneira telemática asistida nun espazo adaptado a tal efecto.\nHabilitaranse un ou máis espazos a efectos de colexio electoral, nos que se votará a través dun ordenador. Nos devanditos colexios estarán persoas do Grupo de Ferramentas para facilitar a votación e do Órgano de Arbitraxe Electoral para garantir a limpeza do proceso.\nCelebraranse dúas xornadas electorais consecutivas os días 7 e 8 de marzo.\nb. Seguridade do proceso26\nO escrutinio será realizado pola propia ferramenta telemática e publicado para a súa impugnación, se procede, en todas as ferramentas comunicativas da Marea Atlántica.\n10. Proclamación da candidatura\na. Publicación e proclamación da candidatura28\nA candidatura será proclamada polo Órgano de Arbitraxe o 12 de Marzo de 2015.\nOs resultados publicaranse o 8 de marzo de 2015. Abrirase un prazo de alegacións entre os días 9 e 11 de Marzo de 2015.\nBloque de Programa Participativo\na. Datas de elaboración do programa participativo29\nO proceso de elaboración do programa colaborativo comeza co proceso de conformación do Grupo de Traballo de Programa o 16 de Febreiro, e remata coa súa presentación pública o día 13 de Abril.\nb. Fases na elaboración do programa participativo30\nO proceso de elaboración do programa participativo estruturarase como segue:\nConformación do Grupo de Traballo de Programa, entre o 16 de Febreiro e o 12 de Marzo. Nesta fase terá lugar a selección das persoas por parte dos Grupos de Traballo e Mareas (as persoas candidatas incorporaranse ao grupo despois das Eleccións Primarias). Esta fase finalizará cunha reunión presencial do grupo de traballo para organizar o traballo durante o proceso.\nPresentación pública do proceso e convocatoria á cidadanía, entre os días 2 e 8 de Marzo. Nesta fase presentarase o proceso á cidadanía.\nRecollida de información, deseño do encontro e inscricións, entre o 2 e o 12 de Marzo. Nesta fase, o Grupo de Traballo de Programa encargarase de recadar o traballo elaborado polas Mareas até o momento, para utilizalo como referencia no Encontro Aberto á Cidade que se explica no seguinte apartado. Tamén nesta fase o Grupo de Traballo de Programa deseñará dito encontro, e xestionará as inscricións para o mesmo.\nEncontro Aberto á Cidade, os días 13, 14 e 15 de Marzo. Neste encontro a Marea abrirase á Cidade para traballar conxuntamente no Programa Participativo. O Grupo de Traballo de Programa deseñará unha metodoloxía de traballo colaborativo, que poña en valor todo o traballo feito até o momento pola Marea Atlántica enriquecéndoo e completándoo a través da intelixencia colectiva. Esta fase será tamén un fito mediático importante no proceso de campaña, presentando a Marea Atlántica como o que é: un instrumento para a participación e o empoderamento cidadán. Para participar deste evento será preciso inscribirse previamente.\nElaboración do programa, entre o 16 de Marzo e o 5 de Abril. Nesta fase, o Grupo de Traballo de Programa encargarase de elaborar a proposta de programa a partir de toda a información xerada pola Marea Atlántica e a recollida no encontro aberto á cidade.\nPublicación e validación, entre o 6 e o 12 de Abril. Nesta fase publicarase o borrador do programa, para recibir achegas da cidadanía e proceder á validación do mesmo a través dunha consulta entre todas as persoas participantes na súa elaboración (mareantes, mareantas e persoas inscritas no encontro aberto á cidadanía).\nPresentación pública, o 13 de Abril. Nesta fase, o Grupo de Traballo de Programa presentará publicamente o programa participativo resultado do proceso.\na. Potestades de Mareas e Grupos de Traballo na elaboración do Programa Participativo31\nParticiparán activamente na elaboración do programa e formando parte do Grupo de Traballo de Programa.\nb. Potestades de Mareas e Grupos de Traballo na elaboración final do Programa Participativo32\nParticipación no Grupo de Traballo de Programa.\nc. Órgano de coordinación da elaboración do Programa Participativo33\nChamarase Grupo de Traballo de Programa.\nd. Función do órgano de coordinación34\nSería o órgano encargado de unificar, compatibilizar e darlle formato a toda a información recadada no proceso colectivo de elaboración do programa participativo. Tamén se encargaría de difundir o programa resultante, así como de adaptar o seu formato aos distintos momentos e necesidades do proceso; elaborando un documento resumo de impacto mediático (como ferramenta de apoio á campaña electoral).\ne. Conformación do órgano de coordinación do Grupo de Traballo de Programa35\nSerá un grupo de traballo amplo, formado por:\n1 persoa por cada marea sectorial ou temática favorecendo unha participación en igualdade (2 pola Marea Feminista).*\n4 persoas (2 mulleres e 2 homes) polo grupo de traballo de Relato.*\n4 persoas (2 mulleres e 2 homes) polo grupo de traballo de Comunicación.*\nAs 14 primeiras persoas candidatas da Marea Atlántica ao Concello da Coruña.\n4 persoas (2 mulleres e 2 homes) polo grupo de Mediación* (participantes na dinamización do encontro aberto de traballo, punto 12b). Serán encargadas da facilitación do proceso de traballo do grupo.\nUnha vez constituído, o Grupo de Traballo de Programa poderá incorporar, con voz e sen voto, as persoas que considere necesarias para cubrir áreas (sectoriais ou barriais) non tratadas até o momento polas Mareas da Marea Atlántica.\n(*) As persoas seleccionaranse preferentemente por consenso dentro dos grupos, acudindo, de non ser posible, á votación por maioría simple. En caso de non existir algún dos grupos no momento de conformación do grupo de traballo de Programa, faríase a selección entre as persoas que conformaban dito grupo antes da súa disolución.\nf. Participación de persoas externas á Marea Atlántica na elaboración do programa definitivo36\nSegundo o establecido, producirase a través da participación no Encontro Aberto á Cidade, e na fase de achegas e validación do programa.\na. Referendo final do programa participativo37\nNa fase de validación do proceso o borrador do programa someterase a exposición e valoración públicas.\nb. Votación do programa definitivo38\nTodas as mareantas, as persoas asinantes do manifesto (presencialmente) e as persoas participantes no Encontro Aberto á Cidade votarán o programa.\nc. Elaboración do censo do programa definitivo39\nA cargo do Grupo de Traballo de Programa.\nElaboraríase seguindo as indicacións anteriores e pecharíase o 22 de marzo.\na. Áreas temáticas do programa40\nRadicalización democrática: liberdades, transparencia e participación cidadá…\nModelo territorial e urbano: medio ambiente, medio rural, vivenda e mobilidade…\nXustiza e cohesión social: dereitos sociais, atención á diversidade e servizos públicos…\nModelo económico e enerxético: emprego, investigación, consumo consciente…\nCultura, memoria e identidades: educación, cultura, deporte…\nA igualdade de xénero considérase un eixo que transversalizará todas as áreas.\n16. Presentación do programa electoral\na. Presentación pública do programa electoral41\nSegundo o estabelecido anteriormente, o programa será presentado publicamente polo Grupo de Traballo de Programa, o día 13 de abril.\nA presentación pública contará con todas as persoas candidatas da Marea Atlántica ás eleccións.\nElixirase un formato acaído á presentación colectiva, con presenza de prensa e apoio dos medios telemáticos correspondentes (streaming).\nO seguinte anexo recolle, coa finalidade de facer accesíbel o presente regulamento, os métodos de conteo que se empregarán durante o proceso de primarias.\nComo está recollido, no caso de que se presenten tres ou máis persoas para encabezar a lista empregarase o método Borda.\nO método Borda aporta un resultado o máis achegado posíbel ás preferencias de todos e todas as votantes.\nA modo de explicación achégase un caso práctico:\nNa Marea Atlántica preséntanse como cabezas de lista tres persoas (A, B e C), e 21 persoas participan da votación. Como se ten explicado máis arriba, as persoas electoras escollen tres candidaturas e as ordenan segundo a súa orde de preferencia.\nAo realizar o conteo, obtemos o seguinte resultado:\n6 persoas votaran a seguinte orde: 1º: C / 2º: B / 3º: A\n7 persoas votaran a seguinte orde: 1º: B / 2º: C / 3º: A\n7 persoas votaran a seguinte orde: 1º: A / 2º: C / 3º: B\n1 persoa votara a seguinte orde: 1º: A / 2º: B / 3º: C\nCun sistema de voto simple, a cabeza de lista sería A, toda vez que os resultados serían os seguintes:\nA obtivo 8 votos para ser cabeza de lista, B 7 e C 6.\nSendo maioritario este resultado, non pode ser considerado como representativo, toda vez que un total de 13 persoas definiron a A como a peor das opcións para encabezar a lista.\nSe aplicamos a corrección Borda asignando un número de puntos a cada posto da lista, como por exemplo 3 puntos ao primeiro posto, 2 ao segundo e 1 ao terceiro, obtemos o seguinte resultado:\nA: 37 puntos (8 primeiros postos = 24 puntos / 13 terceiros postos = 13 puntos)\nB: 42 puntos (7 primeiros postos = 21 puntos / 7 segundos postos = 14 puntos / 7 terceiros postos = 7puntos)\nC: 47 puntos (6 primeiros postos = 18 puntos / 14 segundos postos = 28 puntos / 1 terceiro posto = 1 punto)\nPor tanto, C resultaría como cabeza de lista por obter moitos votos como cabeza de lista, moitos como segunda opción e apenas un como última opción.\nA efectos, o formato a empregar durante o proceso de votación da cabeza de lista nas primarias da Marea Atlántica sería o seguinte:\n1.- Candidata A 3 puntos\n2.- Candidato B 2 puntos\n3.- Candidata C 1 punto\nPara o resto da lista, o método empregado será o reconto Dowdall.\nO método Dowdall é un método derivado do método Borda, a diferenza reside en que no método Borda os dous primeiros postos da lista repártense o 35% dos puntos outorgados, mentres no Dowdall repártense o 50%, facilitando así a representación das opcións minoritarias.\nA modo de exemplo: 600 persoas deben escoller dez postos. Entre esas 600 persoas existen tres bloques que votan monoliticamente pola súa propia lista. Os grupos organizados son A, B e C. Se aplicamos o método Borda simple obtemos o seguinte resultado.\nA A B A B A B C C A\nComo pode observarse, o grupo C, pese a representar o 25% do electorado, non acada ningún dos primeiros sete postos.\nSe aplicamos o reconto Dowdall, ou que é o mesmo, variamos a puntuación asignada a cada posto ocorre o seguinte:\nA B C A B A C B A A/B/C\nComo vemos, o grupo C, afastado dos lugares de cabeza coa metodoloxía anterior, acadaría dous postos e empataría por un terceiro.\nO método Dowdall é, por tanto, o idóneo para un electorado composto por sensibilidades diversas, como é o da Marea Atlántica.\n4Resposta á pregunta 2a do Guión-Marco.\n6Resposta á pregunta 2b do Guión-Marco.\n7Resposta á pregunta 2d do Guión-Marco.\n8Resposta á pregunta 2e do Guión-Marco.\n9Resposta á pregunta 2f do Guión-Marco.\n10Resposta á pregunta 2g do Guión-Marco.\n11Resposta á pregunta 3a do Guión-Marco.\n12Resposta á pregunta 3b do Guión-Marco.\n13Resposta á pregunta 4a do Guión-Marco.\n14Resposta á pregunta 4b do Guión-Marco.\n15Resposta á pregunta 4c do Guión-Marco.\n16Resposta á pregunta 4d do Guión-Marco.\n17Resposta á pregunta 5a do Guión-Marco.\n18Resposta á pregunta 5b do Guión-Marco.\n19Resposta á pregunta 5c do Guión-Marco.\n20Resposta ás preguntas 6a e 6b do Guión-Marco.\n21Resposta á pregunta 7a do Guión-Marco.\n22Resposta á pregunta 8a do Guión-Marco.\n23Resposta á pregunta 8b do Guión-Marco.\n24Resposta á pregunta 10a do Guión-Marco.\n25Resposta á pregunta 9a do Guión-Marco.\n26Resposta á pregunta 9b do Guión-Marco.\n27Resposta á pregunta 9c do Guión-Marco.\n28Resposta á pregunta 11a do Guión-Marco.\n29Resposta á pregunta 12a do Guión-Marco.\n30Resposta á pregunta 12b do Guión-Marco.\n31Resposta á pregunta 13a do Guión-Marco.\n32Resposta á pregunta 13b do Guión-Marco.\n33Resposta á pregunta 13c do Guión-Marco.\n34Resposta á pregunta 13d do Guión-Marco.\n35Resposta á pregunta 13e do Guión-Marco.\n36Resposta á pregunta 13f do Guión-Marco.\n37Resposta á pregunta 14a do Guión-Marco.\n38Resposta á pregunta 14b do Guión-Marco.\n39Resposta á pregunta 14c do Guión-Marco.\n40Resposta á pregunta 15a do Guión-Marco.\n41Resposta á pregunta 16a do Guión-Marco.\nMarea Atlántica - Comunicación2015-02-06T23:28:32+02:005 Febreiro, 2014|Participa, Primarias e Programa Participativo|Sin comentarios