Gravar ao debuxante debuxando a gravación - Busola\nButaca, Cine, Video/TV\t— 20 marzo, 2014 at 4:00 pm\nBen podería ser esta a sinopse de Radiografía dun autor de tebeos (2010), de Marcos Nine. Podería, mais sería ficar na superficie e nesta peza documental hai moito que ver, ler e escoitar.\nSeguir coa cámara a alguén no seu día a día adoita dar como resultado un entretemento equivalente ao interese que o espectador amose pola profesión do protagonista ou polo protagonista en si. Existe en televisión moita oferta nese sentido, pero non é esa a proposta de Nine. Durante os case vinte minutos de duración da fita a banda deseñada, a entrevista, o reality, o making of e a observación fílmica mestúranse freneticamente para conformar unha visión persoal e fragmentaria sobre a figura de David Rubín. Sobre a creación de tebeos. Sobre o acto de contar historias. Contándoas.\nA apariencia de improvisación mesturada con planificación, de realidade e televisión, de personaxe e persoa; ofrece ao espectador constantes mudanzas de enfoque da narración; de punto de vista tamén. A súa estrutura fragmentaria obriga a ir construíndo a historia en paralelo, a formar parte do proceso de creación da historia, a participar dela.\nAchegarse á creación documental sempre implica o risco de caer nos convencionalismos formais e deixar que todo o traballo xire ao redor do interese que a historia pode ter para o espectador. Romper coas reglas pode ser útil para moitas cousas, pero neste caso amósanse moi atinadas para lograr achegar a figura do David Rubín privado e do personaxe nos dous sentidos, é dicir, o que nós percibimos e o que el percibe. A importancia desa dobre visión resulta chave, xa que o personaxe público é creado por esas dúas forzas. Así, a radiografía acaba indo máis aló do propio interior do debuxante, achegando a visión do afeccionado aos tebeos e tamén a do espectador-director.\nTags David Rubín Documental Maros Nine


Perfil da empresa | Winby Industry & trade Limited\nProvedor profesional de velas durante máis de 20 anos\nVela Winby ten fábrica propia para producir todo tipo de velas perfumadas.Temos experiencias ricas, tecnoloxía madura no mercado de velas durante case 20 anos. Tamén temos un equipo profesional para ofrecer o mellor servizo e velas aos nosos clientes de todo o mundo.\nTemos boas experiencias comerciais nos seguintes produtos: velas perfumadas de vidro, luces de té, velas Pilar, velas votivas, candelabros, mechas e outras materias primas de velas.\nCremos que a calidade dos produtos e servizos é a alma dunha empresa para axudar aos clientes a aforrar orzamento e tempo. Completar alta calidade con prezos competitivos é a garantía da nosa relación de cooperación duradeira. Ata agora participamos na Feira de Cantón durante anos. Aquí tes algunhas imaxes cos nosos clientes como referencia.\nTemos a nosa propia fábrica para producir candeas perfumadas. Hai centos de estilos diferentes de velas perfumadas.\nPara a materia prima empregamos para as nosas velas cera de parafina, cera de soia, cera de abella e outra cera vexetal.\nPara a fragrancia, empregamos máis de 100 tipos de fragrâncias seleccionadas para velas perfumadas. Os nosos provedores de perfumes son aromas CPL, symrise. Son todas as principais marcas de provedores de fragrâncias no mundo.\nUsamos colorante de cera de velas de Bekro, unha famosa empresa química alemá. O seu colorante de cera para velas é moi estable, ecolóxico.\nTemos o noso propio departamento de deseño e desenvolvemento e podemos ofrecer servizos de OEM e ODM para os clientes.\nAlgúns artigos pódense pedir con pouca cantidade.\nAromas máis populares e fermosas cores dispoñibles.\nAs velas perfumadas pódense usar en baños, oficinas, salas de ioga, salas de psicoterapia e discotecas, etc. As velas perfumadas poden aliviar facilmente o estado de ánimo e crear un espazo de fragrancia romántico e elegante para ti.\nTeña en conta que: Cando se queiman candeas perfumadas, as portas e fiestras pódense pechar durante 10-30 minutos, normalmente fará que a habitación estea chea do perfumado correspondente, o efecto é evidente cando se entra na habitación dende fóra. As velas perfumadas deben evitarse nas zonas onde o fluxo de aire é rápido, o que reducirá moito a experiencia de uso.


Crónicas baltáridas, II: O calcetín | A Lucenza do Abade\nCrónicas baltáridas, II: O calcetín\nPublicado el 13 enero, 2013 por Xurxo Ayán\nMaxistral a reportaxe sobre Baltar Júnior no Xornal Galicia do pasado domingo. Na fotografía de cabeceira o fillo natural que tamén quere ser fillo político amosa fachendoso un calcetín usado de John Lennon, peza de coleccionista, disque.\nO meu avó, que era un cachondo, seguía ese galaico e misterioso costume de gardar algún billetiño dos grandes nun calcetín de la, dentro dunha bota de coiro, debaixo do caixón onde se preservaba a documentación antiga da casa, no vello cuarto do Dositeo. Seica esa manía colleuna na guerra; gardar algún billete no carpín non viña mal. Acordo unha vez que o vello fóra ver o estado dos seus aforros e sacou un billete coa faciana dos Borbóns roída polos ratos. Esmendrellábase coa risa, que hai cousas que non teñen prezo, el que sempre foi medio republicano, de Pirenaica no serán.\nO meu avó chapurreaba, por deformación profesional, os latíns dos canteiros e dos zoqueiros, e chamáballe aos calcetíns “carpíns dos pinreles”. Os carpíns foron e seguen sendo un soporte material da economía política galega, coma o xamón que había que agasallar para entrar a traballar na RENFE. Dentro destas coordenadas é doado maxinar unha conversa deste estilo: El queres traballo na Deputación? Si… e aí é cando vén a canción tradicional aquela que dicía senón me da-lo calcetín, senón me da-lo calcetín!!! De aí vén que o calcetín de Nadal non o encha en Ourense Papa Nöel, senón o Abaltador, unha figura mítica do imaxinario colectivo, amigo dos nenos, sobre todo en época eleitoral. Tamén non custa nada maxinar o corifeo de Santa Cruz de Arrabaldo (85 voces) cantando aquilo, despois da foto de rigor: Los de la banda estamos aquí, con un camisón con un calcetín… e Baltar Sénior tocando o trombón: Sino eres del PP, jódete. Puro folklore do que gostaba don Vicente Risco, ese atlante-referente do baltarismo do século XXI, esa tendencia estilística que bota man dos carpíns de executivo agresivo porque o mandan dende Madrid, porque se por eles fose andarían con calcetíns de la de Adolfo Domínguez, for por ourensanismo, for por comodidade, for por capacidade de almacenaxe.\nO dos calcetíns dívos moito dun maneira de ver a res publica. Un meu colega, coidador do castelo de Vimianzo e experto na 2ª Guerra Mundial, definiu perfectamente o fascismo italiano de Mussolini como algo cheo de “lamparóns de graxa e petrinas que cheiran a pis”, ao que eu engadiría “e calcetíns suados”. Porque a patética loita interna do PP de Ourense cheira a calcetín suado. Agardemos que os acontecementos non nos fagan pronunciar ese dito castizo que sempre me fixo moita gracia: “Esto es peor que pegarle a un padre con un calcetín sudado”. E eu, de ser o patriarca Baltar, andaría con coidado, termando do trombón, por si escaso.\nFotografía: cadro de Joaquín Balsa titulado El joven Baltar. A Xunta de Galicia pagou cen mil euros en 2009 para a galería de ilustres do Parlamento galego. Daquela foi para ao despacho oficial do presidente de Galicia, Núñez Feijoo.


Dous novos elementos promocionan a imaxe turística da cidade de Tui - Telemariñas\nInicio Cultura / Ocio Dous novos elementos promocionan a imaxe turística da cidade de Tui\nDous novos elementos promocionan a imaxe turística da cidade de Tui\nDous novos soportes que promocionan a imaxe turística de Tui foron instalados nos últimos días en dous puntos emblemáticos da cidade. O Concello de Tui, a través da concellería de Turismo, vén de incorporar estes dous elementos novidosos a promoción turística do municipio.\nPor unha banda na área de autocaravanas, na rúa Martínez Padín, xunto a ponte do río Tripes, a carón do monumento o peregrino, foi colocado un marco metálico de cor branco do que sobresae a palabra Tui en vermello, sostido por dúas mans. Este marco está situado estratexicamente para que as persoas que o desexen podan tomarse fotos dende ese lugar coa silueta da cidade coma fondo.\nA antiga ponte do rio Tripes é un espazo que ofrece unha espléndida vista de Tui, resaltando a silueta da catedral, recortada contra o ceo e o casco antigo aos seus pés, polo que as fotografías tomadas desde ese punto son moi vistosas. Dende a Concellería de Turismo agardan que estas fotografías pronto comecen a circular nas redes, creando así un novo punto de atracción e promoción turística. Ademais, desde este departamento porase en marcha en breve un concurso para as persoas que realicen fotografías neste emprazamento.\nArtículo anteriorTomiño pon en marcha unha campaña para reducir os vertedoiros incontrolados\nArtículo siguienteCerca de 300 personas de Gondomar se benefician del programa municipal de reparto de alimentos


Eduardo Davis 05 abril 2018 10:24 h.\nBrasil lula da silva cárcere\nO expresidente brasileiro Luiz Inácio Lula da Silva durante un acto en defensa da democracia en Río de Janeiro. ANTONIO LACERDA (EFE)\nPor seis votos a cinco, o alto tribunal rexeita o último recurso do expresidente brasileiro\nA Corte Suprema de Brasil rexeitou este mércores un "habeas corpus" intentado pola defensa do expresidente Luiz Inácio Lula da Silva e abriulle así as portas do cárcere ao líder máis popular do país, condenado a doce anos de prisión por corrupción.\nA negativa do recurso que podería polo menos postergar o encarceramento de Lula foi axustada e definiuse por seis votos a cinco, un resultado que deixou en evidencia as serias discordias que concitó un caso que foi obxecto dun enconado debate que durou case once horas.\nLula xa foi achado culpable por dous tribunais e, de acordo cunha xurisprudencia ditada pola propia Corte Suprema en 2016 e reflectida na axustada votación deste mércores, unha sentenza ratificada en segunda instancia permite o inicio da execución da pena.\nA decisión de enviar a Lula a prisión queda agora en mans do Tribunal Rexional Federal da Cuarta Rexión (TRF4), corte de segunda instancia que ampliou de nove a doce anos a pena ditada por un xuíz inferior e ante a cal cabe aínda un recurso para revisar a redacción da sentenza, pero non o contido.\nSe o TRF4 acepta esa revisión, que é o tradicional, Lula só iría ao cárcere unha vez analizado ese recurso\nSe o TRF4 acepta esa revisión, que é o tradicional, Lula só iría ao cárcere unha vez analizado ese recurso, o cal pode levar o momento da prisión a fins de abril.\nO recurso negado intentaba que Lula conservase a súa liberdade ata que se esgoten outras dúas apelacións que aínda lle restan, unha ante o Superior Tribunal de Xustiza e outra ante o propio Supremo, un trámite que podería consumir uns dous anos.\nCon todo, o xuíz Edson Fachin, instrutor no Supremo do caso Lava Jato, polo que Lula foi achado culpable de corrupción nesta causa, abriu o camiño cara ao rexeitamento do "habeas corpus".\nO instrutor recordou que o mesmo Supremo, en 2016, xa declarou constitucional que unha pena comece a ser executada unha vez que se ratifique en segunda instancia, o que é o caso do exmandatario.\nNeguei recursos similares en respecto ao que en 2016 decidira o pleno da corte, e fíxeno incluso en contra das miñas conviccións persoais, declarou Weber\nSegundo Fachin, un recurso desa natureza só pode concederse "en favor de alguén que teña ameazada a súa liberdade por algunha ilegalidade ou abuso de poder", o que "non é o caso", agregou.\nO voto máis esperado polos analistas era o da xuíza Rosa Weber, quen expresou a súa convicción persoal de que unha persoa non pode ir a prisión ata tanto sexa esgoten todas as apelacións, a pesar do cal desde 2016 decidiu en casos similares segundo a convicción expresada entón polo pleno.\nNeste caso, a pesar de que se conjeturaba que a súa visión sobre o asunto prevalecería sobre a xurisprudencia de 2016, Weber tamén rexeitou o recurso en favor de Lula.\n"Neguei recursos similares en respecto ao que en 2016 decidira o pleno da corte", e fíxeno incluso en contra das miñas conviccións persoais", declarou Weber, quen apuntou que agora "non podería ser doutro xeito".\nWeber, con todo, abriu a posibilidade de revisar o seu voto se nun futuro xúlgase non un "caso específico", como o de Lula, senón un de repercusión "xeral", o cal supón que valería para todos os condenados nesa situación.\nTanto detractores de Lula como os seus simpatizantes se manifestaron nas rúas brasileiras\nOs maxistrados Marco Aurelio Mello e Ricardo Lewandowski, que se inclinaron por aceptar o recurso, presionaron á presidenta da corte, Carmen Lucia Antunes, a levar a votación unha revisión da decisión de 2016, pero a discusión non prosperou, polo menos por agora.\nO rexeitamento do recurso foi celebrado con fogos artificiais por miles de detractores de Lula que se manifestaron en varias cidades e causou indignación entre os partidarios do expresidente, que seguiu o xuízo na sede dun sindicato do cinto obreiro de Sao Paulo e evitou pronunciarse sobre o resultado.\nA sesión celebrouse baixo fortes medidas de seguridade, ante as manifestacións convocadas por ambos os bandos en Brasília, onde houbo un reforzo de 4.000 policías e non se rexistraron incidentes.


Reivindicamos para Vilalba os ciclos formativos de Agrarias e Procesos e calidade na industria alimentaria - Vilalba Aberta\nReivindicamos para Vilalba os ciclos…\nDende a asemblea de Vilalba Aberta vimos de anunciar unha nova iniciativa, a defender no vindeiro Pleno Ordinario do 27 de Setembro. Trátase dunha moción, relativa á solicitude de dous novos ciclos formativos de FP para Vilalba, isto é; o curso FP de Explotacións Agrarias Extensivas e o de Procesos e calidade na industria alimentaria. Unha proposta, que defenderemos paralela á da presentación dunha Proposición non de Lei non Parlamento Galego, a través do Grupo parlamentar de En Marea na citada cámara de representación.\nNa nosa argumentación, a facemos referencia ás posibilidades que, en termos de formación e de inserción de emprego, suporía para a mocidade vilalbesa a posta en marcha dos dous ciclos que mellor atenden á realidade dun concello eminentemente agrario e que se caracteriza, ao tempo, por contar con dúas das mais importantes empresas de transformación de leite: A multinacional Lactalis e Entrepinares.\nNa mesma liña se pronunciaba hoxe o noso voceiro e edil, Modesto Renda, contextualizando a iniciativa na “imperante necesidade de facer competitiva a estrutura produtiva do Concello, ao tempo que se melloran ás condicións de empregabilidade dun segmento de poboación, a mocidade, líder involuntario de todas as clasificacións de datos de paro e para o que Formación Profesional se concibe coma unha ferramenta imprescindible”\nPorque o futuro das nosas explotacións está en risco, en tanto que non resulta fácil a substitución xeracional sen a necesaria e oportuna formación. Unha formación, paralelamente, sen a cal o traballo agrario está inxustamente infravalorado. Neste senso, cremos que é necesario poñer en valor o traballo agrario para que os mozos/as o vexan como unha oportunidade de futuro e se recupere o interese por continuar coas actividades iniciadas polo seus pais e/ou avós, modernizándoas e adaptándoas a unha novas tecnoloxías que as fagan competitivas no contexto actual. Unha visión, que dende Vilalba Aberta facemos extensiva ás potencialidades do outro ciclo que, ademais do de Agrarias, pretendemos importar, isto é: o anteriormente citado de “Procesos e calidade na industria alimentaria”, e que pola vía da específica formación en tarefas de xestión da produción, organización, control, investigación, así coma no que ten que ver co desenvolvemento, calidade e seguridade alimentaria; suporía, do mesmo xeito, a tan necesaria adaptación da oferta formativa ás verdadeiras necesidades produtivas, neste caso, do – non precisamente amplo – tecido empresarial de Vilalba.\nUn intento, en definitiva, de adaptar ao Concello de Vilalba a unha contorna laboral que mudou definitivamente nos últimos anos e que se atopa reflectida en recentes estudos, tales como o realizado pola OCDE “As competencias máis aló da escola”, e que xa estiman que ata 2020 preto de dous terzos do crecemento no emprego terá lugar na categoría de técnicos titulados de Formación Profesional en Grao Medio e Superior. Unha realidade, que leva a pensar que o desenvolvemento da economía actual require de titulados moi especializados, con formación que non necesariamente debe ser superior aos dous anos.\nNeste senso a iniciativa, a fin de “converter – a medio prazo – a Vilalba nun referente do sector agroalimentario, en base a unha crecente densidade gandeira, ao repunte e consolidación da produción ecolóxica e de proximidade e á calidade innovadora dunhas explotacións, que se conciban competitivas ao tempo que respectuosas co medio ambiente”.\nCategoría: Educación 17 Setembro, 2018 Deixar un comentario\nNoticia previaPrevious post:Propoñemos conectar a beirarúa da Rúa Cidade de Viveiro co primeiro tramo da do polígonoSeguinte noticiaNext post:Propoñemos reubicar na parte desocupada do Campo da Feira os postos trasladados á Praza da Constitución


O Concello das Neves constrúe un novo acceso ao Centro de Saúde - Comarcas na Rede\nHomeO CondadoAs NevesO Concello das Neves constrúe un novo acceso ao Centro de Saúde\nServirá para mellorar a mobilidade, a seguridade e a comodidade das persoas que vaian ao ambulatorio e ao Centro de Día\nEsta obra, que realízase na súa totalidade con cargo ao Plan Concellos da Deputación de Pontevedra, conta cun orzamento duns 48.000€ e estímase que estará rematada nun prazo de dous meses.\nAs obras abranguen a mellora da actual entrada peonil; a ampliación da beirarrúa existente ata diante do edificio; o cambio do valado de seguridade por un novo e o repaso das liñas de delimitación dos actuais aparcadoiros.\nNeste proceso, eliminarase un dos ‘carrís centrais’ reservado aos peóns que, en canto rematen as obras, terán reservada unha ‘senda’ exclusiva para eles, delimitada no asfalto. Deste xeito, ao tempo que mellora a súa seguridade, facilítase o acceso ás persoas que veñan e vaian camiñando ao Centro de Saúde.\nTodas estas medidas servirán, ademais, para que todos os vehículos, en especial aqueles de transporte de viaxeiros que dan servizo ao Centro de Día, eviten dar a volta diante da entrada do Centro de Saúde o cal tamén rematará coa incomodidade das manobras e o posible risco na zona.


Aberto o prazo para solicitar as axudas do Plan Leader para proxectos de desenvolvemento rural - Campo Galego\nInicio / Axudas / Aberto o prazo para solicitar as axudas do Plan Leader para proxectos de desenvolvemento rural\nAs persoas interesadas en optar a unha das subvencións deberán presentar a documentación nos 24 GDR que operan no territorio galego antes do vindeiro 3 de xuño. O orzamento para este exercicio e o seguinte será de 13 millóns de euros\nEnlace axuda: https://www.xunta.gal/dog/Publicados/2021/20210503/AnuncioO90-260421-0001_gl.html\nPrazo: Ata 03/06/2021\nA directora xeral da Agader, Inés Santé, explicou por videoconferencia as axudas aos responsables dos 24 GDR\nO Diario Oficial de Galicia (DOG) publicou este luns a convocatoria de subvencións para a execución de proxectos da medida Leader do Programa de Desenvolvemento Rural de Galicia 2014-2020, cun orzamento de 13 millóns de euros para as anualidades 2021 e 2022. Trátase das achegas ás que pode optar calquera persoa ou entidade a través dos 24 Grupos de Desenvolvemento Rural (GDR) do territorio galego para desenvolver proxectos que dinamicen as súas contornas, ben sexan de carácter produtivo ou non.\nOs interesados teñen de prazo ata o vindeiro 3 de xuño para presentar as solicitudes, que deberán ser dirixidas tendo en conta a localización do investimento ao GDR que corresponda. Así mesmo, deberán presentarse co formulario e coa documentación prevista nas bases reguladoras desta convocatoria.\nOs principais obxectivos son mellorar as condicións para crear e manter emprego no medio rural e dotar de servizos á poboación destas zonas\nO orzamento está cofinanciado nun 75% polo Fondo Europeo Agrícola de Desenvolvemento Rural (Feader), nun 2,5% pola Administración xeral do Estado e nun 22,5 % pola Xunta, e o crédito está xa previamente distribuído entre os GDR seleccionados no marco do PDR de Galicia 2014-2020 e pode consultarse no anexo da disposición.\nA concesión das axudas tramitarase en réxime de concorrencia competitiva


Manuel Fraga en caricatura\n18/10/2020 15/10/2011 por Siro\nFraga, Conde Duque valido Felipe IV\nSeica foi Isidoro Millán González Pardo quen, no ano 1990, lle falou a Fraga da conveniencia de magnificar a toma de posesión da presidencia da Xunta de Galicia, no primeiro dos seus mandatos. Buscando unha imaxe que ilustrase a pomposidade do acto, Isidoro dixo: “Tes que entrar na Praza do Obradoiro con 40.000 gaiteiros”. E Fraga tomouno en serio e entrou, non con 40.000 gaiteiros, pero si con 1500. Ao día seguinte eu publicaba a caricatura do novo presidente cunha gaita na man. Foi unha boa idea, pero mellor foi a de pintarlla sempre e converter a gaita en símbolo do seu goberno. Cabo dun par de meses a xente falábame da gaita de Fraga, facíanse chistes e ata fun invitado a formar parte do xurado dun concurso de gaita, por uns organizadores con bo humor.\nNon faltou quen nos primeiros días do mandato lle comentase ao presidente a falta de respecto que para a súa persoa e para a institución supuña aquela imaxe de presidente-gaiteiro, pero Fraga rexeitou a acusación defendendo a gaita como símbolo de galeguidade, recoñecendo a calidade das caricaturas e o dereito do caricaturista a facer o seu traballo con liberdade.\nNon foi falar por falar. Cabo de pouco tempo o Director do Gabinete de Comunicación da Presidencia, Xesús Pérez Varela, empezou a chamar ao director de La Voz de Galicia para dicir que ao presidente lle gustara a caricatura do día e que estaba interesado en ter o orixinal na súa colección. A Voz poñíalle unha moldura ao debuxo e enviáballo. Na primeira lexislatura este trámite repetiuse unhas trinta veces, e o día que fun gravar unha entrevista con Fraga, para Radio Voz, en San Caetano, mostroume un ángulo do despacho con dúas paredes cubertas de arriba a abaixo coas miñas caricaturas. Co tempo, houbo que retirar algunhas para ir poñendo as doutros colegas.\nAquel día Fraga faloume por primeira vez da colección de caricaturas súas que empezara a facer sendo embaixador en Londres, e díxome que algunhas eran verdadeiramente asañadas. Comenteille que seguramente ningunha sería tanto como a que eu lle fixera no ano 1978, o día que se debateran no Congreso as causas daquel amago de golpe de estado, que foi a. Fraga mostrou interese en vela, pero deixei pasar o tempo e, anos despois, cando xa nos invitara varias veces aos humoristas ao xantar de fin de ano –que segundo os seus colaboradores máis achegados era no que mellor o pasaba- leveilla en persoa para ver como reaxía.\nA caricatura era verdadeiramente dura. Nun ambiente medieval, unha nena moi pequena, que representaba a Democracia Española, choraba, medoñenta, ante un dragón de tres cabezas, que tentaba devorala. Impedíao o ministro de Defensa, Gutiérrez Mellado, quen, como un novo San Xurxo, atacaba á besta pinchándoa cunha lanza. O presidente Adolfo Suárez, Carrillo, Felípe González, Joan Raventós e Xabier Arzalluz aplaudían ao heroe, mentres Fraga, cun penico na cabeza a modo de casco, berraba:\nFraga ficou un cacho calado e serio, ollando a caricatura. Volveuse a min e preguntoume:\n-¿Esto díxeno eu?\nConfirmeille que o texto recollía fielmente parágrafos da súa intervención. Volveu ollar o debuxo e comentou:\n–¿Pero como é posible?¡Se Manolo Gutiérrez Mellado era moi amigo meu!\n-Aquel día non. Respondinlle.\nEntón ceibou unha gargallada, deume as grazas e dixo que a caricatura pasaba á colección.\nNos anos que Fraga foi presidente fixen moitas caricaturas que non podían gustarlle e non lle gustaron. Algunhas provocaron a súa reacción irada, e os seus berros chegaron á dirección da Voz, ecoados por Pérez Varela, primeiro, e por Xesús Parga, despois. Pero nunca ningún director me suxeriu un trato máis favorable nas próximas, nin notei en Fraga a máis mínima hostilidade despois dunha viñeta que o disgustase.\nParéceme que o presidente Fraga tiña máis sentido do humor do que aparentaba baixo aquel aceno fusco e os arroutos de furia que lle daban cando se sentía inseguro. Fraga é un gran tímido, pero sabe rir de si mesmo, contando anécdotas que non o deixan nada ben, como a dos perdigonazos que lle largou nas nádegas á filla do Caudillo, na primeira cacería á que fora invitado como ministro, que recolleu nun dos seus libros. Coido que o presidente Fraga temía máis o fracaso que o ridículo. Para el o verdadeiro ridículo estaba en non saber, en facelo mal. Por eso non había quen o aturase antes dun acto protocolario que o preocupaba, e resultaba divertidísimo unha vez rematado, se todo saíra ben. Seguramente non sempre foi así e de rapaz non lle faría gracia que en Vilalba lle chamasen; nin os chistes sobre a capacidade e o volume da súa cabeza na universidade, nin as primeiras caricaturas; pero cando un vello político inglés lle mostrou, orgulloso, a colección de caricaturas que fora facendo ao longo dos anos, Fraga superou os prexuízos e seguiu o seu exemplo. Verse en caricatura, aínda que o deseño fose cruel, chegou a divertilo.\nMenos preparado estaba para a, a que lle facían os imitadores reproducindo a súa voz, a súa fala e o seu falar.\nNo ano 1994 o programa radiofónico Corre Carmela que Chove obtivo o Premio Galicia de Comunicación, e entregáronolo nunha cea celabrada no Gran Hotel da Toxa, ante un par de centos de comensais. Diante do escenario estaba a mesa presidencial, e xusto fronte ao micrófono o presidente Fraga. En nome do grupo recollín o premio e fun presentando a algúns dos personaxes máis divertidos que interpretabamos. Cando Xacobo Pérez reproduciu a voz de trono de Fraga nun , oiuse unha gargallada colectiva e duascentas persoas puxéronse en pé e estiraron os pescozos, tentando ver o reaxir do presidente. Fraga reaxiu botando a cabeza atrás e rindo tanto que lle saltaron as bagaos; pero cando Xacobo dixo: , e crebou a voz para imitar os saloucos que daquela aparecían, sen máis nin máis, nos discursos do presidente, a gargallada colectiva fixo tremar as paredes. Foi demasiado para Fraga, quen, cun xesto mecánico, sen saber o que facía, colleu a servilleta e tapou a cara.\nNon recordo que nos últimos anos do seu mandato pedise máis caricaturas. A mala conciencia do desastre do Prestige, coa entrega da cabeza de Cuíña a Aznar; a dimisión de Diz Guedes, a percepción de que Romay Beccaría remataría gobernando Galicia, sen moverse de Madrid, e os poucos folgos que os moitos anos e unha saúde remendada lle deixaran, fixérono perder interese pola colección.\nNon estaba o alcacer para gaitas.\nPublicado en La Voz de Galicia. Suplemento Culturas.\n15 de octubro de 2011\nCategorías Caricatura persoal Etiquetas fraga, manuel fraga Navegación de artigos\nRiscos: Benito Losada\nIsaac Díaz PardoIsaac Díaz Pardo


Tatuaxes de rosa realistas, a beleza destas flores na túa pel | Tatuaxe\nTatuaxes de rosa realistas, a beleza destas flores na túa pel\nO tatuaxes de rosas realista cun dos estilos máis apreciados para reproducir a beleza destas flores na túa pel. Ademais, este estilo admite todo tipo de deseños, desde o máis colorido ao máis elegante.\nNeste artigo sobre tatuaxes de rosas Veremos como aproveitar este tipo de tatuaxes polo que parecen reais.\n1 Moitas opcións, un estilo\n2 O arranxo das rosas e o lugar\nMoitas opcións, un estilo\nO estilo realista sempre é moi rechamante grazas a que se conseguen deseños impresionantes que parecen reais. Con tatuaxes de rosa realistas esta non é unha excepción. Atopa un tatuador especialista neste estilo para conseguir unha técnica impecable, o resultado pagará a pena.\nAínda que o teu tatuador informarache mellor, pensa en que estilo queres tatuar. ¿Prefires que as rosas sexan tan realistas que teñan unha cor vermella ardente? Ou prefires darlles un toque fantástico con pétalos impresos de cores imposibles? Ou estás de humor por algo máis dramático cun deseño en branco e negro? Lembre que as cores das rosas están asociadas a moitos significados diferentes.\nO arranxo das rosas e o lugar\nNas tatuaxes de rosa realistas tamén terás que meditar sobre a composición e disposición das rosas. Por exemplo, podes escoller rosas nun ramo, rosas con outro elemento (como un libro, un piano, un reloxo ...), rosas nun vaso, unha roseira con rosas sen cortar ...\nUnha vez que o decidiches, podes pensar onde queres tatuarte no corpo. Recoméndase que sexa neste momento, xa que a forma e o tamaño da tatuaxe poden axudarche a escoller o lugar onde mellor será.\nAs tatuaxes de rosa realistas son incribles, non? Díganos, tes unha tatuaxe desta flor? Que estilo escolliches? Non esquezas contarnos todo o que queiras nos comentarios!\nCamiño completo ao artigo: Tatuaxe » Tipos de tatuaxes » Tatuaxes de Flores e Plantas » Tatuaxes de rosa realistas, a beleza destas flores na túa pel\nTatuaxes e relixión, unha relación explosiva!


Descubre como decorar o salón con plantas | Bezzia\nSusana García | 05/04/2021 20:00 | Complementos para o fogar, decoración\nAs plantas non só son seres vivos que nos axudan a crear un espazo máis saudable e especial, senón que tamén forman parte da decoración. En moitas das habitacións da casa podemos poñer plantas, sobre todo se non temos unha terraza ou xardín onde poder telos. É unha boa idea engadir un pouco de cor ás plantas para facer a sala de estar moito máis acolledora.\no plantas que decoran na zona do salón pódense poñer en moitos lugares. É importante saber onde colocalos para que non molesten e sexan decorativos. Se vai engadir algunhas plantas na súa casa, non dubide en poñer algunhas no seu salón para que o espazo sexa acolledor e bonito ao mesmo tempo.\n1 Como coidar as plantas na sala de estar\n2 Engade un cactus na sala de estar\n3 Crea un recuncho para plantas\n4 Plantas en cestas de vimbio\n5 Plantas colgantes no salón\nComo coidar as plantas na sala de estar\nLa o salón é un espazo común onde se pasan moitas horas. Por iso trátase de crear unha zona moi acolledora na que estar cómodo. As plantas axúdannos a mellorar a calor en calquera espazo. Para facelos, debemos coñecer o tipo de planta que é e o coidado que precisa. Xa que temos que podalas, canto debemos regalos ou se precisan ou non luz directa. Tamén é importante que só elixamos plantas de interior, se non, non poderán sobrevivir en interiores.\nEngade un cactus na sala de estar\nO os cactus na zona da sala son unha boa idea, aínda que se é grande, hai que ter coidado para que os animais ou os nenos non sexan danados por iso. Estes cactos son perfectos para todo tipo de ambientes. Nas salas de estar crean espazos con moita personalidade. A decoración boho, o estilo nórdico ou o californiano son perfectos para complementar o uso destes cactos, especialmente se son grandes. Un cactus non require moito coidado, xa que teñen que ter pouca auga e non se podan nin nada polo estilo, polo que se somos novos en coidar as plantas é a mellor idea.\nCrea un recuncho para plantas\nSe como o estilo informal coas plantas, unha boa idea é engadir un recuncho con plantas. Use unha cómoda ou incluso unha estantería para poñer plantas en diferentes niveis. Podes engadilos nunha zona onde teñas boa luz, preto da xanela. Os recunchos das plantas son perfectos en calquera fogar e tamén nos permite coidalos con máis facilidade. Podes usar un moble vello porque así terá aínda máis encanto. Se colocas varias plantas nunha esquina, podes mesturalas, escollendo algunhas que sexan diferentes, creando unha fermosa composición.\nPlantas en cestas de vimbio\nAs cestas de vimbio fixéronse moi populares porque o son materiais naturais que aportan un toque cálido á casa. É por iso que en moitas ocasións úsanse para tapar as potas e darlle un toque especial. Se vas mercar algunhas plantas grandes, podes usar este tipo de cesta para a zona do salón. Algúns teñen pompóns ou están pintados, polo que son perfectos para decorar xunto ás plantas.\nPlantas colgantes no salón\nOutra forma de poñer plantas no o salón está con plantas colgantes. Hai pezas de ganchillo para colgalas e quedan moi ben, aínda que requiren un pouco máis de traballo porque hai que poñer perchas e tamén instalar as macetas, que non poden ser moi grandes. Este tipo de potas úsanse para separar espazos ou para decorar as paredes e o teito. É unha gran idea que nos axuda a usar as plantas en moitos lugares da habitación e facelas decorativas.\nCamiño completo ao artigo: Bezzia » decoración » Como decorar un salón con plantas\nAposta por cardigans de punto para crear roupa vintage


Moqueta flotante ou en baldosas, instalación rápida e sinxela | Consumer\nMoqueta flotante ou en baldosas, instalación rápida e sinxela\nAs lousas fíxanse ao perímetro e entre elas con cinta de dobre cara ou se colocan directamente no piso\nInstalar moqueta nunha vivenda é, en ocasións, unha tarefa custosa. Con todo, existe unha alternativa rápida e sinxela de colocar: moqueta flotante ou en baldosas. As pezas distribúense no chan, sobre calquera tipo de superficie, pegadas nas xuntas e no perímetro con cinta adhesiva de dobre cara (semifijas) ou directamente en contacto co piso. Algúns modelos dispoñen na parte inferior dunha capa de material ríxido que dificulta o movemento.\nAs características deste tipo de moqueta permiten que se poida retirar con facilidade para limpar o chan ou cando se decida renovar a decoración. En ocasións, substituír a moqueta implica un esforzo adicional se quedan restos de tea ou cola pegados no chan. Así mesmo, cando se produzan danos ou manchas nunha lousa, tan só será necesario cambiar a peza afectada, sen necesidade de retirar toda a alfombra.\nChan limpo e nivelado\nAntes de colocar a moqueta, hai que comprobar que o chan se atopa en bo estado. Se non é así, débense arranxar os danos (buracos ou gretas). Ademais, o piso ha de quedar limpo, libre de po e restos de graxa, especialmente, nos puntos onde se coloca a cinta adhesiva. A sucidade impide unha correcta adherencia.\nNas xuntas, as pezas se solapan e córtase a parte sobrante á vez para axustar perfectamente as lousas\nEn primeiro lugar, hai que colocar a cinta en todo o perímetro da habitación. A continuación, repártense as lousas deixando que, na zona do rodapié, páseno. Se se fai así, será posible axustar a moqueta ás dimensións da estancia, xa que os bordos de cada peza córtanse á medida do zócalo.\nHai que ter especial coidado nas xuntas das lousas. Para mellorar a fixación e evitar que queden ocos entre pezas hai que recorrer tamén a cinta adhesiva de dobre cara e colocar unha peza encima doutra, de maneira que se solapen. Así se corta a parte sobrante de ambas as pezas á vez cun cúter e conséguese axustar as xuntas perfectamente.\nÁ hora de colocar a moqueta, a lóxica leva a pegar a primeira peza xunto á parede para utilizala como guía. No entanto, é conveniente situar as primeiras baldosas no centro da habitación. Se as paredes non son perpendiculares ou están perfectamente aliñadas, as lousas quedarán torcidas. Ademais, se se fai desta maneira, os anacos recortados quedarán nos laterais da habitación. Posto que, con frecuencia, resulta necesario recortar a moqueta para axustala ao bordo, os recortes disimúlanse mellor nas esquinas.\nPara establecer o punto de partida, trázanse dous eixos: un paralelo á porta de entrada e outro perpendicular a este\nPara establecer o punto de partida, trázase un eixo paralelo á porta de entrada e outro perpendicular ao primeiro. Posteriormente, antes de pegar as pezas, colócanse no chan -tomando como referencia os ángulos que forman os eixos- para asegurar a súa posición, así como o número de lousas que será necesario.\nÉ probable que as portas deban ser cepilladas, posto que o grosor da moqueta impedirá, en caso contrario, a súa apertura e peche. Esta circunstancia obriga, en xeral, a desmontalas antes de colocar as lousas, que deben fixarse correctamente no limiar para que o continuo movemento da porta non o levante ou despegamento.\nbaldosas chan losetas-gl moqueta-gl rápida


Fillos que maltratan aos seus pais: como recoñecelos e que facer | Consumer\nCada vez son máis os mozos e mozas de calquera condición social que exercen este tipo de violencia en España\nAs denuncias de pais agredidos polos seus fillos aumentaron en España de maneira extraordinaria: un 400 % nos 10 últimos anos. A violencia filio-parental é o conxunto de condutas violentas reiteradas dirixidas cara aos proxenitores ou adultos que ocupan o seu lugar. Poden ser físicas, psicolóxicas (verbais ou non) ou económicas. Esta violencia doméstica preocupa e estanse pondo medios para facerlle fronte. Nas seguintes liñas analizamos o perfil dos fillos que exercen este tipo de malos tratos e o dos pais e as nais que o sofren e explicamos que facer nestes casos.\nComo recoñecer ao fillo tirano que maltrata aos seus pais\nAntes, a violencia filio-parental asociábase con trastornos psiquiátricos graves, familias desestructuradas, malos tratos infantís, violencia de xénero ou problemas coas drogas, lembran desde a Sociedade Española para o Estudo da Violencia Filio-Parental (Sevifip). Agora tamén, pero, como explica Roberto Pereira, o seu presidente, cada vez son máis os mozos e mozas de calquera clase social (consumidores de haxix e marihuana, como moitos da súa idade) que exercen este tipo de violencia porque se adoitaron a facer o que queren en casa, onde se converteron nos reis, nos tiranos que atoparon un baleiro de poder, ocupárono e utilizan a violencia para manterse nel.\nVicente Garrido, criminólogo e profesor da Universidade de Valencia, considera no seu libro ‘Os fillos tiranos. A síndrome do emperador’ que a clave está “na natureza da personalidade destes mozos, que son moi pobres na súa capacidade de sentir emocións morais como o agarimo ou apego aos outros, a empatía, a compaixón ou o sentimento de culpa. Desenvolven -prosegue- crenzas que lles fai verse por encima das regras e do dereito dos pais a corrixirlles”.\nEste perfil, con todo, non se mantén máis alla do fogar: inseguros e de autoestima baixa, fóra son aparentemente normais, nenos modelo e ata sumisos. Moitas veces sufriron acoso escolar, e maltratan por iso aos proxenitores por non saberlles protexer, ou foron excesivamente protexidos e, ao non saber enfrontarse aos problemas por inseguridade, cúlpanlles diso.\nOs proxenitores maltratados, pola súa banda, son pais tardíos, con menos fillos ou cun moi desexado. Polo xeral, son as súas nais. Teñen medo a perder o seu afecto se se mostran severos ou duros, ao porlles límites ou ao negarlles cousas. Sobreprotectores, inseguros e sen saber porse de acordo na educación do seu fillo, avergóñanse de ter que confesar que o seu neno lles pega e non saben como afrontar esa situación.\nNon esperar para actuar\nSaber dicir “non” pode axudar a previr esta violencia. Non tolerar faltas de respecto é vital, como se recomenda na ‘Guía básica de actuación en situacións de Violencia Filio-Parental’ de Euskarri (Centro de Intervención en Violencia Filio-Parental): nin un insulto nin un empuxón. Se con frecuencia, non de maneira illada ou puntual, o teu fillo descualifícache, quita diñeiro sen permiso ou che agride, estás a sufrir violencia filio-parental; tamén se sentes medo a molestarlle e evitas facelo. Non é normal, propio da idade nin da adolescencia. Non es culpable. Estás dentro dun problema que ten solución (o 80 % dos mozos reintégranse) e que hai que resolvelo canto antes, pois pode ir a máis. Pero non podes facelo ti só co teu fillo.\nOs expertos consultados recomendan falar con alguén de confianza e contactar cos servizos sanitarios ou sociais para pedir orientación e buscar apoio: asociacións sen ánimo de lucro como Euskarri ou Fundación Amigó; deputacións, gobernos, concellos… Deberá ir toda a familia, pois o problema é familiar. E se a conduta agresiva pode pór en risco a túa integridade ou a do resto da familia, haberá que contactar coa policía e pór unha denuncia. E aínda que resulte difícil, en caso extremo, podes pedir que o teu fillo abandone a casa e que pase a formar parte dalgún programa de acollida.\nO xuíz de menores de Granada, Emilio Calatayud, teno claro. “Se os teus fillos maltrátanche e teñen menos de 18 anos, hai que denuncialos. E se son maiores, botádelos de casa e logo ides aos tribunais para que os deshereden”, recolle nunha entrada do blogue que comparte co xornalista Carlos Morán no xornal ‘Ideal’.\nAs medidas xudiciais (condenas) que os xuíces interpoñen aos menores veñen na súa axuda. Son programas de intervención educativa e de lecer saudable individualizado, a miúdo relacionados co estudo, o deporte ou a prestación de servizos en beneficio da comunidade, como colaborar con entidades de axudas a vítimas de violencia doméstica ou participar en talleres sobre habilidades de competencia social, de comunicación ou de desenvolvemento da empatía.\nUnha das medidas xudiciais máis curiosas é a que impuxo a xuíza de menores das Palmas de Gran Canarias, Reyes Martel, a varios mozos que exercían esta violencia: percorrer o Camiño de Santiago, algúns cos seus pais ou nais. O ano pasado 106 menores, tamén doutros xulgados de España, fixeron a ruta xacobea canaria e unírona ao camiño inglés que discorre da Coruña a Santiago. “Os rapaces tiveron unha evolución moi boa: cumpriron as súas medidas de forma satisfactoria, reordenaron a súa vida, volveron a casa, outros aos seus estudos, á súa formación ocupacional… Repetiremos este ano”, avanza Martel, quen fundou unha asociación sen ánimo de lucro, Up2Ou Project, a través da que tentan complementar as ferramentas que utilizan para traballar con estes menores con problemas.


Axencia Tributaria:Módulo "Persoal non asalariado"\nNormativa:Instrución 2.1.1ª para a aplicación dos signos, índices ou módulos no Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas do anexo II da Orde 1164/2019, do 22 de novembro (BOE do 30).\nPersoal non asalariado é o empresario.\nTamén terán esta consideración, o seu cónxuxe e os fillos menores que convivan con el, cando, traballando efectivamente na actividade, non constitúan persoal asalariado por non concorrer algún dos requisitos seguintes:\nQue traballen habitualmente e con continuidade na actividade empresarial.\nQue exista o correspondente contrato laboral.\nQue estean afiliados ao réxime xeral da Seguridade Social.\nRegras para o cómputo do módulo "Persoal non asalariado"\nCovid-19: para 2020, como consecuencia da situación epidemiolóxica derivada do Covid-19 (tamén denominado SARS-CoV-2), estableceuse que NON SE COMPUTARÁN como horas traballadas:\nA. Regras xerais\nComputarase como unha persoa non asalariada o empresario.Naqueles supostos en que poida acreditarse unha dedicación inferior a 1.800 horas/ano por causas obxectivas, tales como xubilación, incapacidade, pluralidade de actividades ou peche temporal da explotación, computarase o tempo efectivo dedicado á actividade.\nNestes supostos, para a cuantificación das tarefas de dirección, organización e planificación da actividade e, en xeral, as inherentes á titularidade desta, computarase ao titular da actividade en 0,25 persoas/ano, salvo cando se acredite unha dedicación efectiva superior ou inferior.\nCónxuxe e fillos menores do empresario:\nComputarase como unha persoa non asalariada, o cónxuxe e fillos menores do titular da actividade que convivan con el, cando traballen na actividade, polo menos, 1.800 horas/ano.\nCando o número de horas de traballo ao ano sexa inferior a 1.800, considerarase como contía da persoa non asalariada a proporción existente entre o número de horas efectivamente traballadas no ano e 1.800.\nO número de unidades do módulo "persoal non asalariado" expresarase con dous decimais.\nImportante: o persoal non asalariado cun grao de discapacidade igual ou superior ao 33 por 100 computarase ao 75 por 100.Para estes efectos, tomarase en consideración a situación existente na data de devindicación do imposto (normalmente, o 31 de decembro).\nB. Regra especial do cómputo do cónxuxe e fillos menores do empresario\nCando o cónxuxe ou os fillos menores do empresario teñan a consideración de non asalariados, computaranse ao 50 por 100, sempre que o titular da actividade se compute por enteiro, antes de aplicar, se é o caso, a redución prevista para persoas con discapacidade anteriormente comentada, e non haxa máis dunha persoa asalariada.\nNon obstante o anterior para o exercicio 2020 e tendo en conta que, como consecuencia da redución polos días do estado de alarma e, no seu caso, suspensión de actividade establecida no artigo 11.1 do Real Decreto-lei 35/2020, o titular da actividade non se vai computar por enteiro en ningún caso, unido ao contexto de aplicación excepcional e conxuntural de dito Real Decreto-lei e a súa finalidade, resultará de aplicación a redución do 50 por 100 do cónxuxe, sempre e cando se cumpran os restantes requisitos.\nA redución do 50 por 100 practicarase despois de aplicar, se é o caso, a correspondente por grao de discapacidade igual ou superior ao 33 por 100.\nExemplo:Determinación do número de unidades do módulo "persoal non asalariado" empregadas na actividade\nDon R.G.C., que ten recoñecido un grao de discapacidade do 33 por 100, é titular dun bar no que unicamente traballan el e a súa esposa, constando a afiliación de ambos os dous ao réxime de traballadores autónomos da Seguridade Social.\nDeterminar as unidades do módulo "persoal non asalariado" empregadas na actividade no ano 2020, tendo en conta que estivo pechado unicamente os días en que estivo declarado o estado de alarma no primeiro semestre de 2020.\nAo non se dar o requisito da afiliación da esposa ao réxime xeral da Seguridade Social, esta ten a consideración de "persoal non asalariado".\nDías non computables:Estado de alarma:dende 14/03/2020 ata 20/06/2020 =99 días\nHoras non traballadas (99 ÷ 366) x 1.800 horas/año= 487 horas\nHoras traballadas: (1.800 – 487) = 1.313\nTitular:75% s/ 1.313 horas =984,75 horas\nEsposa:50% s/ 1.313 horas =656,50 horas\nTotal Horas computables:984,75 + 656,50 =1.641,25 horas\n1.641,25 horas ÷ 1.800 horas/ano = 0,91 persoa


Adiante, Gwengamp! - Praza Pública\nFormación do equipo na tempada 1977-78\nCada un escolle os equipos aos que quere por razóns moi persoais. A min cáeme simpático o Arsenal desde que lin en Pitch Fever as desventuras de Nick Hornby como seguidor dun club pedestre con vocación de fracaso; axudou tamén que, na mesma época, os gunners contasen cun equipazo con Henry, Pires, Vieira, Bergkamp, Ljungberg, Cole ou Campbell, que voaban entre as estreitas paredes do vello Highbury.\nConsolidouse nos anos vinte da man de sindicalistas, radicais de esquerdas e líderes locais da Internacional Obreira. As cores do traxe, negra e vermella, non lles son as mesmas que as dos anarquistas por casualidade\nNa League 1 francesa teño tamén favorito: o En Avant de Gwengamp, unha vila de 7.000 habitantes no norte da Bretaña. A algúns soaralles porque apareceu na prensa este verán como o primeiro equipo ao que se enfrontou o Neymar despois de fichar polo Paris Saint Germain. O brasileiro marcou un gol para a vitoria capitalina por 0-3, nada estraña, por outra parte: había que ver que parte do orzamento municipal da localidade cubrirían os 222 millóns que custou o traspaso do craque.\nO asunto é que o En Avant naceu en 1912 da man de Pierre Deschamps, fundador tamén da Misión Laica Francesa e director do colexio local, e consolidouse nos anos vinte da man de sindicalistas, radicais de esquerdas e líderes locais da Internacional Obreira. As cores do traxe, negra e vermella, non lles son as mesmas que as dos anarquistas por casualidade, polo tanto. De como estaba de quente a cousa social na vila a principios de século dá fe o feito de que no mesmo 1912 o cura, posiblemente asustado pola eventualidade de que os roxos lle roubasen clientela xuvenil, fundase outro equipo de fútbol, o Stade-Charles-de-Bois, e escollese para el as cores celeste e branca do manto da Virxe María. Non lle faltaban razóns para ter medo ao párroco, pois o En Avant chegou a ter mesmo unha colonia de vacacións na costa na que a chavalada aprendía os bos valores da solidariedade, o laicismo e a desconfianza no patrón.\nO En Avant identificouse moi cedo co “orgullo rural”, como dirían The Brosas. Despois da Segunda Guerra Mundial deu o salto ás ligas nacionais; xogaban sobre todo obreiros da fabrica de tractores local, entre eles varios españois fuxidos da miseria. Foi sobre todo nos setenta, en pleno éxodo da poboación cara as cidades, que o equipo colleu lustre. Dirixido por Noël Le Graët (personaxe curioso, político socialista e aínda hoxe presidente da Federación Francesa de Fútbol), o En Avant gañou dúas copas de Francia e unha Intertoto. Chegou a xuntar nas súas filas, se ben apenas por uns anos e en épocas de formación, a figuras como o despois defensa da Roma Candela, a Guivarc’h (o “nove” da selección francesa que gañou o Mundial do 1998 e hoxe vendedor de piscinas) ou, máis recentemente, a Koscielny (hoxe no Arsenal). A principios de século tiveron unha dupla de ataque nada desprezable, formada por uns novísimos Malouda e Drogba.\nO fútbol moderno tamén acabou por pasarlle por riba dalgún xeito ao En Avant, que na actualidade busca accionistas para compensar a chegada masiva de millonarios ao deporte e que vende por medio millón de euros o seu campamento xuvenil na beiramar\nO fútbol moderno tamén acabou por pasarlle por riba dalgún xeito ao En Avant, que na actualidade busca accionistas para compensar a chegada masiva de millonarios ao deporte e que vende por medio millón de euros o seu campamento xuvenil na beiramar. Segue, con todo, sendo un emblema do rural bretón, agora modernizado, segundo conta François Prigent en Football, argent e socialisme, grazas á xeración de futbolistas black & breizh. Un emblema que a moitos aínda lles pica: non hai tanto, recibíronos no campo do Rennes, a moi burguesa capital rexional, cunha pancarta na que se lía “nós viñemos ao estadio en metro e vós regresaredes no tractor”. E a min non me parece mal plan para a viaxe de volta.


O novo Código Penal castiga aos condutores ebrios con entre tres e seis meses de cárcere | Consumer\nO novo Código Penal castiga aos condutores ebrios con entre tres e seis meses de cárcere\nOs cidadáns "teñen que saber que conducir baixo os efectos do alcol é unha temeridade", di a vicepresidenta do Goberno\nO Consello de Ministros enviou onte ao Congreso o proxecto de reforma do Código Penal. Entre as novidades destaca a disposición que castiga con penas de cárcere de tres a seis meses conducir co permiso retirado e impón condenas idénticas á condución con elevadas taxas de alcol ou a velocidades excesivas.\n“A seguridade viaria converteuse nun obxectivo nacional de primeira orde para acabar cuns niveis de sinistralidade intolerables”, afirmou onte a vicepresidenta do Goberno, María Teresa Fernández de la Vega, quen fixo fincapé en que os cidadáns “teñen que saber que conducir baixo os efectos do alcol é desde logo unha temeridade en grao superlativo, pero ademais é un delito en España e en case todos os países do mundo”. Por tanto -engadiu-, “imos seguir extremando os controis e imos seguir perseguindo coa lei na man a todo o que conduza con taxas de alcol por encima das permitidas”.\nO sistema penal concíbese como complementario da tarefa que, neste campo, desenvolve o dereito administrativo, tendo en conta, ademais, a necesaria adaptación ao carné por puntos. A reforma recolle os traballos da comisión parlamentaria para ese efecto. Dentro deste ámbito valoráronse medidas que resultaron eficaces noutros países.\nAsí, a persoa que conduza cando o permiso lle fose retirado por sanción administrativa ou xudicial será castigada con prisión de tres a seis meses ou multa de 12 a 24 meses e traballos en beneficio da comunidade de 31 a 90 días, ademais da privación do carné dun a seis anos.\nEn canto ao réxime penal especial previsto para os delitos cometidos contra a seguridade viaria que leven a cabo os condutores profesionais de vehículos colectivos ou de transporte no exercicio do seu emprego, oficio ou profesión, prevese a posibilidade de que o xuíz module a pena nos casos de infraccións temerarias.\nalcol cárcere condutores


Club Atletismo Sada: Mitja Marató Barcelona\nPara compensar os excesos de boa parte do club na Feira do Cocido de Lalín decidín apostar pola dieta mediterránea e trasladeime a Barcelona, para participar na Mitja Marató e debutar na distancia representando ao CAS.\nA verdade é que se fixo un pouco raro, ningunha cara coñecida, non chovía, non soplaba o vento, non facía frío...raro, raro, raro, pero alí estabamos, na compañía dun amigo, mais ciclista que corredor, pero que se animou a botar unha carreira. Unha foto na pancarta de saída para a posteridade e para atrás, ao noso sitio.\nO obxectivo era rematar xuntos, desfrutar do percorrido por toda a cidade e prepararse para a Vig Bay. Había bo ambiente, quizáis algo frío pola hora da saída, as 08:45 h, e moito guiri. Nós, ao final do último caixón, saimos ás 09:00 h, casi 15 minutos despois da saída oficial. Finalmente había algo mais de 12.000 corredores.\nA zona de saída e chegada era entre o parque da Citdadella, onde está o zoo, e o Paseig Sant Joan. Saímos cara o mar, con calma, hai moita xente e non hai prisa, achegámonos á estatua de Colón, onde as famosas Ramblas chegan ao mar, e tiramos polo Paralel, antaño centro do ocio nocturno, dos cabarets e os musicais. Desvíannos por unhas rúas paralelas xa que hai un tramo en obras, queren facer un boulevard para revitalizar a zona...é a moda.\nFin do Paralel e percorremos a Gran Vía, que sensación! correr por rúas anchas, con árbores e preciosos edificios, onde todos os días está cheo de coches hoxe nos toca a nós. Baixamos de novo cara ao mar, pasamos outra vez perto da zona de meta e enfilamos cara a Poble Nou pola rúa Pallars. Imos ben, a bo ritmo, xa se empeza a ver xente polas rúas aplaudindo, tamén os primeiros grupos de animación con tambores, o parque de bombeiros animando en pleno e case sen darnos conta xa estamos na metade de carreira.\nSubimos outra vez á Gran Vía, xa temos a tiro ás liebres de dúas horas, imos pasalos, imos ben, penso eu, pero non así o meu compañeiro que lle empezan a fallar as forzas, baixamos o ritmo, se nos marchan, cajiná! Collemos un ritmo mais lento e mais cómodo que nos permita seguir xuntos, pasan os km e xa estamos na Diagonal, un km para arriba e outro para abaixo, ata chegar ao mar. Neste punto, km 17, o compañeiro xa vai moi xusto de forzas, pero seguimos xuntos, viñemos a correr xuntos e diso se trata.\nA praia, as palmeiras do paseo, o sol...nada, non hai forma de que recupere, chega o km 19 e me di que para, que non corre mais! Paramos, o animo, "que non queda nada"... "que non, que non, que non corro mais!", mándame marchar e fago os dos últimos kms en solitario, sacando proveito das series dos entrenos e a moi bo ritmo, adianto a numerosos corredores, os que nos adiantaran a nós con anterioridade, e así ata a meta.\nChego ben, contento polo debut e polas sensacións de poder facelo moito mellor en futuras probas. O avituallamiento está no paseo que leva ao Arco do Triunfo, onde poso para a foto cunha medalla ben chula que nos dan ao chegar.\nUnha carreira moi recomendable, un percorrido bonito, prácticamente llana que a fai moi rápida...para os que corren moito, claro. Por certo, tan rápida foi que bateuse o record do mundo feminino da distancia.\nQué foi do meu compañeiro? Pois seguiu cara a meta pero a uns 500 metros atopouse coa familia, saiu do percorrido e marchou con eles, polo que figura na lista dos abandonos. Tal é o tamaño da espiña que lle quedou clavada que xa se apuntou a outra media en marzo para poder pasar páxina. Isto das carreiras eche un vicio como outro calquera, crea adicción.


Parabens para Rosa e Suso\nHoxe fai cincoenta e tres anos de esta fotografia, cincoenta e tres anos que casaron...¡Que bonito é o AMOR¡ O de Rosa e Suso foi de verdad, a dia de hoxe fai un ratiño atopamolos na rua...xuntos...¡ Coma sempre¡\nBueno pois desde o Faiado da Memoria a Rosa Mollinedo e a Suso Rey, moitas luas de union, amor e felicidade como hasta aqui, parabens de novo e unha aperta chea de cariño.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-05-2020 22:11\nSempre, todos, escoitamos aquelo de??A vida cambia en cinco minutos?. Desde logo é unha frase que encerra moitísima sabiduría. O día catorce de Marzo, antes en outros lugares, como China ou Italia , os españois comenzamos un confinamento, un encerro que nos modificou unha chea de hábitos, costumes, necesidades? modificounos a vida.\nVivimos realidades terribles, miles de mortos, imaxes e noticias moi dramáticas, todas esas personas maiores en residencias que aparecían mortas, en fin non imos a revivir mais toda esa tristeza acumulada que entraba nas casas con moita facilidade. Non estábamos habituados a esta situación, e a primeira vez que tal vivimos, queremos aproveitar para dalas gracias a quen tanto traballo pasou polo ben común, polas nosas vidas.\nBueno imos ao que nos compete. Aproveitando ese tempo de confinamento, estivemos creando unha exposición da Vilagarcía dos sesenta e setenta, dunha Vilagarcía que estaba cambiando, como lembranza, como recordo dese tempo de pandemia. Xa sabedes que a diario falábamos, os do Faiado, cos amigos, tamen subimos fotos extras para colaborar, para entreter os pensamentos, para disfrutar de aquel pobo, de aquela Vilagarcia de antes.\nA exposición inaugurarase en primeiro lugar, na sede de Ravella e polo tanto non pode ser moi grande, enton son setenta fotografías. Xa sabedes que pedimos axuda ao concello, que é de todos, os cartos son de todos, contestaron de que non podían axudar ao que se lles pedía, cantidad por outro lado infima para un concello como o noso.\nBen, como decía alguén que non ben a conto, a explotación do ser humano polo ser humano é un feito decadente, enton os do Faiado tiramos para diante coñecedores da unión que existe nesta casa entre vos e nos. E creamos a campaña de apadrinar cada unha das fotografías da exposición.\nDito e feito, en vintecatro horas conseguimos a financiación para ?IMAXES PARA DESPOIS DE UNHA PANDEMIA?, título deste traballo. Cunha unión que sempre nos emociona, solucionamos o problema, por chamalo de alguna maneira.\nIsto é unha primeira información, para inaugurala temos que esperar un tempo ao fin total deste confinamento, por aquelo de poder xuntarnos sin perigos nin censuras.\nCasi se nos esquence decir que ao noso carón traballou Cándido Castro, polo que a exposición ten moito do seu apoio e asesoramento.\nTamén decir que como xa chegamos a cantidade necesaria para a imprenta, xa non admitimos mais cartos. GRACIAS a todas e todos\nEstes son os Amigos e Amigas financiadores da Exposicion:\nABELENDA, JOSÉ LUIS\nDA SILVA, JUAN\nDE LA TORRE, MARITA\nDEL RIO, ANA\nDEL VALLE, SANDRA\nFERNÁNDEZ, MARÍA DE LA O\nLEIRÓS, XOSÉ LOIS\nMARIÑO, MARÍA DOLORES\nPRIETO, MARIA DEL CARMEN\nSUÁREZ, CARMEN E FAMILIA\nTERROBA, JOSÉ CARLOS\nTORRES CANAY, GERMÁN\nVARELA , JAVIER\nVÁZQUEZ, MARÍA JOSE\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-05-2020 08:33\nNa Memoria de Milagros\nE a nai da miña amiga Loli Dorrio, de Bamio, si e triste perder unha Nai, moito mais triste é que se vaia sin poder estar a o seu caron, que che digan que a o enterro somentes poden ir tres persoas...Loli tera que aprender a xestionar a vida sin sua Nai procurando lembrar todo o bo que tiveron en comun, esquencer os ultimos dias, seguramente que a Mama non sufreu, que é do que se trata. Moitos bicos para toda a familia.\nComentarios (0) - Categoría: MEMENTO - Publicado o 06-05-2020 13:58\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-05-2020 09:03\nAta sempre Carmen\nCarmiña Buhigas, falleceu, irman de Pilar e Salvador, sobriña criada na casa dos Garcia Reboredo, quedou sin Pai moi nova, en plena guerra polo que se quedaron a vivir cos seus tios na casa do barrio da Prosperidad.\nFoi das primeiras persoas que cederon fotos a o Faiado da Memoria, coma sua irman Pilar a que hoxe apretamos nun abrazo virtual.\nA Carmen a sua filla compañeira de ese viaxe que facemos a diario no Faiado, decirlle que sentimos os momentos que esta pasando, en definitiva a toda a familia de Carmen Buhigas, noso pesame cheo de sentimento\nComentarios (0) - Categoría: MEMENTO - Publicado o 05-05-2020 09:22\nParabens para Candido Castro\nHoxe o noso Candido esta de cumpleanos, dia grande, claro que si. Naceu nunha familia que en realidade xa non o esperaban, Martina e Candido levaban o seu tempo casados , xa non eran uns xovenciños?.Ai pero?non podedes imaginar como foi recibido, había quen decía que o fillo de Martina criabase como un príncipe?\nPor suposto non lle imos a perdoar a tarta e o que se tercie. Leva moitos anos asesorando a O FAIADO, sin duda e un gtan coñecedor do pobo e da sua xente. A próxima Exposicion nosa leva un trinta e tres por cento da man de Candido, casi sempre é o trinta e tres por cento.\nPois nada, de hoxe nun ano, con saude, con Goya a o seu caron, e vivindo cara a o mar, feliz, como merece. Catro bicos\nComentarios (19) - Categoría: AS NOSAS E AS VOSAS COUSAS - Publicado o 03-05-2020 10:50\nEXPOSICION PRA INAUGURAR\nComenza Maio e os de O Faiado da Memoria erguémonos como nun dia de loita, a nosa loita para poder financiar unha exposición de fotos, das nosas.\nComo xa os anunciáramos en días anteriores o seu título sería IMAXES PARA DESPOIS DUNHA PANDEMIA. É un traballo ao que somentes lle falta a imprenta, xa está feita e escrita.\nConsta de dúas partes e dous espazos distintos: as partes son a física e a virtual. Na física serán 60 e algo fotos urbanas de Vilagarcía dos anos 60 e 70 do século XX e na virtual son as mesmas fotos, mais ou menos desde o mesmo sitio das antiguas, pero realizadas na actualidade, xunto co lugar onde están feitas así como un texto explicativo do que foi e do que é.\nAparte exibiranse, en proxección continua, cerca de 500 fotografías da xente que formaba parte da paisaxe de Vilagarcía.\nE os dous espazos son, por unha parte, e cando todo comencé a ser algo ?mais normal?, no local de O Faiado e para o mes de agosto, con festas ou sen elas, nas rúas, como fixemos outros anos.\nPara facer este traballo invitamos ó concello ao seu patrocinio, así sería mais fácil, especialmente no económico para nos, xa que nos consideramos con tantos dereitos como outras asociacións ou personas que reciben axudas dii Concello. Bueno a súa resposta e que con esto da pandemia NON podía ser. Está visto que este virus viu a jodernos o presente, e o futuro tamén. Non sei que van facer coa cultura, estaremos cos ollos abertos.\nPero agora non é o momento de botar a chorada, é o momento de reacionar e sair adiante, de sacarnos o polvo de estar pechados tanto tempo.\nEntón, para poder financiala (o custe é duns cincocentos euros, tampouco era tanto para o concello, para nos, si), pensamos en que si todos aportamos un chisco, seria precioso para poder levala a práctica, e tamén seria facer patria, financiada colectivamente e solidariamente polo pobo. Para elo creamos a fórmula de apadriñamento (ou amadriñamento) por parte vosa, dunha das fotografías que van a ir na exposición.\nNa páxina web donde estarán aloxadas xunto coa información e a foto actual, iría o nome do padriño e/ou madriña (ainda que si prefire manterse anónimo tamén se admite).\nA cuestión é que cando remate a exposición no local, as fotografías repartiranse entre os padriños para que teñan unha lembranza deste postconfinamento.\nO precio por foto é de só 7 euros.\nGracias a todos por atender e moito mais aos que colaboredes.\nComentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-05-2020 19:09\nDia coarenta e oito de confinamento\nEntendemos que é o último día que adicamos ao confinamento como tal. Todos e tpodas, a partir de mañán, podemos ir a dar un paseiño con todas as precaucións do mundo. Que non volva, que non nos veña a amargar a vida mais, NUNCA MAIS!.\nHoxe empeza o Maio, a falta da festa no parque Miguel Hernández, pomos unha foto con Charo Chirinos, Keni Cortés e Chichi Petinal, acompañadas por Mary Fernández, nai de Charo.\nXunto a Batallán ímolo vivir virtualmente, emplazados para seguir as tradicións o ano que ven.\nBo Maio, bos días e, sobre todo, SAUDE!\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-05-2020 08:48


Para estar o día das nosas actividades a partires de agora podes seguirnos :\nE- mail Contacto: teatrobadius@yahoo.es\nHistoria de badius (III): 2005-2014\nPara rematar xa coa nosa historia de Badius imos co percorrido polo último decenio. No ano 2005 segue a representar Tócama, Sam por diversas localidades da provincia, coma sempre en convenio coa Deputación e a Xunta. No 2006, e despois dunha forte renovación, comeza a preparar unha nova comedia, baseada nun clásico do cine dos anos 40: Arsénico por compasión e que o grupo titula Veleno por caridade, dándolle un aire máis moderno. Esta obra, que se estrea no verán, ten moi boa acollida e grazas ao convenio coa Deputación e a outras chamadas, fanse en só tres meses catorce representacións. En colaboración co IES Maximino Romero de Baio créase unha sección xuvenil coa que se fan varias representacións e se acode ao certame de Teatro Intercentros de A Coruña, acadando un primeiro premio de interpretación feminina (Rebeca Facal Fuentes). No mes de decembro a asociación Badius intégrase na FABA (Federación de Asociacións de Baio) para organizar o Nadal Cultural na vila.\nNo ano 2007 séguese coa obra Veleno por caridade, da que se grava un vídeo, e a agrupación participa en varias mostras de teatro coma as de Vedra, Bertamiráns e Salceda de Caselas (Pontevedra), nesta última froito do recente ingreso de Badius na Fegatea (Federación Galega de Teatro Afeccionado). Novamente en decembro, organiza coa FABA o segundo Nadal Cultural.\nNo 2008 hai unha nova renovación do grupo ao producirse varias baixas polos estudos ou o traballo dalgúns membros. As baixas son cubertas na súa totalidade por actrices e actores procedentes da sección xuvenil. Comézase a preparación dunha nova obra: Bancagare. Sucursal n.º 13, cuxo guión está baseado no clásico do cine español dos 60 Atraco ás tres, xunto con achegas de membros do propio grupo. O resultado é unha comedia sobre o mundo da banca que é estreada en Ferrol o 19 de outubro con grande éxito e que se segue a representar por diversos escenarios (O Ézaro-Dumbría, Padrón, Luou-Teo, Rois, Lousame...). Badius participa tamén no terceiro Nadal Cultural da FABA.\nAs representacións de Bancagare proseguen no 2009. É estreada en Baio e levada aos escenarios de Rianxo, As Pontes, O Couto, Sada, A Laracha e Mazaricos, entre outros lugares. Tamén participa no concurso de grupos afeccionados organizado polo colexio Calvo Sotelo de A Coruña, que patrocina a Deputación. Nel, o actor Marco Álvarez consegue o primeiro premio de interpretación masculina. A finais de ano comézanse a organizar os actos do 25.º aniversario do grupo, que teñen lugar durante tres domingos de decembro e xaneiro no marco dun novo Nadal Cultural. No primeiro actúan os grupos do Banco de Tempo do Concello de Zas e o Grupo Trécola de Santa Comba. No segundo, os actos propiamente ditos de aniversario (un percorrido audiovisual pola historia do grupo, sketchs cómicos, presentación dun vídeo e unha canción e entrega de diplomas conmemorativos). E no terceiro, a reestrea de Xoo... ante o perigo.\nNo 2010 séguense a representar as obras Bancagare e Xoo... ante o perigo. Con esta particípase nos concursos de teatro de Sada (logrando o primeiro premio de Interpretación Masculina: Xurxo Sánchez) e no 13.º Certame de Teatro Intercentros de A Coruña. Tamén participa nas Letras Galegas do Couto, no día dedicado á vila de Baio e actúa en Ons-Brión (para a Fegatea), Padrón, Ferrol (Domingos a Escena), Zas... e coma sempre, no Nadal Cultural da FABA, que ese ano alcanza xa a súa quinta edición. Neste caso Badius colabora organizando un Festival do Humor no que se representan diversos sketchs cómicos: dende algún sobre as orixes de Badius, pasando por Les Luthiers ou Tricicle, unhas propostas que sen dúbida sorprenderon ao público.\nO 2011 comeza co Festival do Humor e séguense a representar Bancagare e Xoo... ante o perigo, coas que un ano máis participa no convenio da Deputación. Estas obras represéntanse en Dumbría, Rois, Agualada, A Coruña, Santiago e Cee. Tamén acode a Vimianzo. E en decembro toma parte no sexto Nadal Cultural da FABA.\nO 2012 empeza coa representación de Bancagare no Festival Teatral do Nadal. Logo, a compañía comeza a preparar Facer o sueco, baseada nun texto do catalán Luís Coquard, coa que participa no convenio da Deputación. Trala preestrea do mes de setembro en Baio visita Ons, Lañas e Vimianzo. Outras actuacións son en O Couto e Zas e en decembro forma parte dos actos dun novo Nadal Cultural da FABA\nAs representación de Facer o sueco seguen no 2013 e a compañía prepara o sainete descuberto de Labarta Pose, Unha boa misa, que se estrea nas Letras Galegas en Baio. En maio acode ao concurso Calvo Sotelo, no que acada o primeiro premio de interpretación masculina (Marco Álvarez) e tamén actúa en Laxe, Padrón e Malpica. Xa no Nadal, e de novo coa FABA, a compañía anuncia a estrea da versión 3D de Facer o sueco con motivo do Día dos Santos Inocentes e bromea co público repartíndolle unhas gafas para ver o suposto efecto.\nAno sabático e nova obra\nE chegamos así ao ano 2014, no que o grupo toma un ano sabático en canto a actuacións para preparar un novo espectáculo co que intentar sorprender despois destes 30 anos de existencia. O guión baséase no filme de Mel Brooks O xovencito Frankenstein, pero co toque persoal e Badius e retomando o título orixinal do libro de Mary Shelley, Frankenstein, cuxo estreo, está programado dentro dos actos do seu trixésimo aniversario, realizados polas Escolas Municipais de Teatro Infantil e de Adultos do Concello de Zas coa colaboración das seccións de baile, gaita e pandeireta de Adro e no marco do Nadal Cultural da FABA. Pero a repentina enfermidade dunha das actrices obriga a aprazar a súa estrea, que, probablemente, se realizará durante o próximo entroido para marcar así un novo fito na súa traxectoria.\nHistoria de badius (II): 1994-2004\nContinuando coa historia de Badius, en 1994 a compañía teatral nacida en Baio un decenio antes acode a varias mostras de teatro como as de Luou-Teo, A Baña e Ferrol. A obra que representan ese ano é O avarento e recupera ademais con motivo do seu décimo aniversario a súa primeira obra longa, O menciñeiro á forza.\nNo 1995 celebra esa onomástica co Festival X Aniversario no que ofrece unha antoloxía de fragmentos das mellores obras, unha exposición fotográfica e outros actos diversos. Tamén se organiza, xunto coa asociación cultural Adro? a Lembranza de Labarta Pose, con motivo do 70.º cabodano da súa morte, representando varias obras curtas preparadas a partir de contos deste escritor baiés (O segredo do tío Sanfona e O tío Miseria). A finais dese ano estrea Cargar co morto, de Alfonso Paso, quizais a obra de máis grande éxito do grupo ata o de entón.\nEn 1996 créase unha nova sección xuvenil con alumnos do instituto Maximino Romero Lema de Baio. Particípase no certame de Teatro Xuventude 96 de Lugo, organizado pola Consellería de Xuventude e no que Badius acada o terceiro premio coa obra Cargar co morto. Tamén edita xunto a Adro a revista cultural A Fiestra. E para rematar o ano toma parte no primeiro Encontro de Teatro da Costa da Morte, que con outros grupos da bisbarra se celebra en Camariñas no mes de decembro de 1996.\nNo 97 estrea Eu non fun, tamén de Alfonso Paso, obra continuísta na liña de Cargar co morto e que serve de ponte ata o 98 mentres se prepara ¡Xoo... ante o perigo!, texto elaborado polo propio grupo sobre a película Só ante o perigo e que será estreado no Pavillón Cultural da Costa da Morte, que se celebra en Cabana no mes de setembro organizado pola asociación Neria. Esta obra -unha das que o grupo se sente máis satisfeito- será representada ao longo de 1999 e con ela acudira ao primeiro Concurso de Teatro Afeccionado de Gondomar, no que Badius consegue o terceiro premio á mellor obra e dous accésits (mellor escenificación e mellor son). Tamén neste ano 99 colabora nos actos do 25.º aniversario do colexio Labarta Pose e celebrase o 15.º aniversario do propio grupo con actos que inclúen unha mostra de teatro afeccionado e profesional cos grupos como Mofa e Befa, Talía, Teatro do Improvisto, Amistad e Badius, ademais dunha mostra de teatro infantil con formacións de Cabana, Nantón, O Couto e Baio, e unha exposición de fotos e recordos do grupo ao longo deses 15 anos.\nNo ano 2000 estrease Unha de Romanos, sobre un texto de Manuel Núñez Singala. Colabora tamén coa comisión Labarta Pose para que se lle dedique a este escritor baiés as Letras Galegas e participa nos actos conmemorativos do 20.º aniversario da asociación cultural Adro. Nos anos 2001 e 2002 prosegue coas representación de Unha de Romanos.\nNo ano 2003 prepara unha nova obra, que se titula Tócama, Sam. Está baseada no guión de Casablanca e é a peculiar visión que o grupo ten deste mítico filme, pero visto dende a óptica do humor. Foi estreada en Vimianzo no mes de novembro e logo sería representada nas localidades de Ponteceso (Mostra de Teatro), Zas e Baio.\nNo 2004 liquídase a asociación xuvenil Badius para dar paso á asociación cultural teatral Badius. A finais dese ano cúmprese o vixésimo aniversario do grupo que é celebrado cunha mostra de teatro afeccionado e profesional como xa é tradición na entidade cando toca conmemorar unha efeméride. Póñense en escena obras de Falcatruada, Títeres Cachirulo, Candelexas e Badius. Tamén se organiza unha cea para celebrar dito aniversario e nela actúa o dúo humorístico Chapapote.\nHistoria de badius (I): 1984-1993\nO grupo de teatro Badius xorde, aínda sen esa denominación, a finais de 1984 cando varios membros da directiva da asociación cultural Adro -fundada en 1980-, deciden organizar unha sección teatral. Pero non se pode dicir que esas inquietudes foran unha novidade. Eran máis ben o froito de sementes anteriores, a herdanza dunha tradición teatral que arrinca nos anos 50 cando o crego Juan Astray Vidal, pola festa de María Goretti, cos rapaces que facían a Primeira Comuñón ( a festa era e segue a ser en Baio a sinalada para tal celebración) preparaba unha serie de declamacións de tipo relixioso como poesías á Virxe. Así mesmo outros rapaces e rapazas das escolas Agra Regueiro representaban chistes, sainetes e pequenas pezas cómicas que ensaiaban cos mestres Antonio Platas e Carmen González.\nLogo, nos anos 70 e co gallo de recadar fondos para as festas patronais, José Rojo Valiña organiza varios festivais teatrais, sempre a base de sainetes e pezas cómicas, moitos deles orixinais. Nestas representacións actuaban mozos e mozas do pobo, algúns deles consumados actores e actrices. Quen non lembra as falcatruadas de Andrés de Pascua, ou a Manolito da Droguería, Otilia de Gómez, Maricarme de Xan de Rosa, Pérez... José Rojo, sen dúbida un dos artífices do teatro en Baio, aínda volvería nos anos 80 con dúas citas teatrais: as escenificacións dun belén vivinte e da Paixón, ámbalas dúas organizadas por Adro.\nXa en 1984, a primeira actividade de Badius foi a organización do Festival Teatral do Nadal. Nel represéntanse diversas pezas curtas populares, xa coñecidas de moitos por representarse hai anos. Na segunda edición tamén representan pequenas obras e estrean o texto de Molière, O menciñeiro á forza, obra fundamental na historia do grupo, porque vai significar o seu lanzamento definitivo e será representada en varias localidades durante 1986.\nAdemais, Badius acudirá con ela ao primeiro Certame de Teatro Xuvenil Ataroa da Coruña, no que se conseguirá o primeiro premio ao mellor grupo e obra, o primeiro premio de interpretación masculina (Manuel Muíño) e un accésit de interpretación (Gloria Regaldie). No seu terceiro Festival Teatral do Nadal representarán varias obras de autores galegos e algunha do propio grupo e a finais tamén dese ano será cando se produce a escisión de Adro e a constitución da asociación xuvenil Badius.\nNa primavera do 87 a agrupación estrea O enfermo de neura, orixinal de Molière, e participa novamente no certame Ataroa. Nesta ocasión consegue o segundo premio á mellor obra e o primeiro de interpretación feminina (Gloria Regaldie). Dita obra será logo representada en moitas localidades da provincia (Zas, Vimianzo, Laxe, A Coruña, Oza, Malpica, Buño, Cee, Baio, Carballo, Ponteceso, Padrón, Santa Comba, Esteiro, etcétera), pero quizais a actuación máis sobresaínte do ano é a levada a cabo en outono cando o grupo viaxa a Mallorca, invitado polo Pueblo Español desta illa, para facer dúas representacións. Unha vez máis polo Nadal, organízase o seu festival teatral, que nesta ocasión serve para homenaxear ao pobo de Baio polo apoio que en xeral sempre prestou ao grupo dende os seus comezos. Son dous días de teatro nos que se representan as obras de máis éxito do grupo e se estrea Taberna sen dono, de Varela Buxán, moi ben acollida polo. Con ela acudirase durante o ano 88 a varias mostras de teatro (A Coruña, Rianxo, Cee) e a diversas localidades. Comeza ese ano o Certame de Teatro Afeccionado Tramoia en colaboración coa asociación cultural. Castro-Meda de Zas, con seis grupos participantes e no gañará o Grupo de Teatro Ártabro de Carballo. A finais de ano organízase coma decote o festival de Nadal.\nNo ano 89 continúase co certame Tramoia, xa con 20 grupos, repartidos en dúas seccións: infantil e xuvenil. Badius estrea a obra O Calzurras, adaptación libre dun texto de Carlos Arniches e participa en diversas mostras e encontros de teatro. Tamén se crean, respondendo a unha evidente necesidade, a sección infantil de teatro, en colaboración co colexio Labarta Pose e que agrupaba a máis de 50 nenos, e a sección xuvenil como ponte de enlace entre a escola e o propio grupo.\nÉ de destacar a importancia do teatro infantil, pois grazas ao traballo de varios mestras e mestres que se encargaban do teatro escolar, este pasa a ser case a única actividade extra escolar do centro, organizándose durante moitos anos (aínda seguen na actualidade) festivais teatrais aos que acode gran cantidade de público para ver a estes actores novos (participan xa dende os tres anos). Incluso nalgunhas ocasións vaise actuar fóra do pobo a concursos ou mostras de teatro infantil. É aquela, a de finais dos 80, unha época dourada do teatro en Baio, pois entre as tres seccións houbo neses momentos preto de cen persoas relacionadas con esta arte escénica.\nO labor de Badius continúa nos anos 90 dun xeito semellante ao desenvolvido ata entón, destacando feitos como a participación na terceira edición do certame Tramoia (1990) con 24 obras a concurso; ou a xira a Suíza realizada no 91 en colaboración coa Federación de Centros Galegos, para facer representacións en Xenebra, Lucerna, Zürich e Zug. Escenificouse con gran éxito Taberna sen dono. Tamén nese ano celébrase a cuarta Mostra de Teatro Tramoia, que desaparecerá tras esa edición por falta de apoio institucional.\nEn 1992 a compañía estrea O Avarento, de Molière e en 1993 participa no Couto na celebración do Día das Letras Galegas, dedicado a Blanco Amor, polo que se representan as obras A lebre das ánimas e A tía lambida.\nPefil de facebook http://www.facebook.com/#!/profile.php?id=1394537575\nNo canal de You Tube http://www.youtube.com/user/teatrobadius?feature=guide\nQueridos amigos, próximamente actuaremos en Baio, será para nós un motivo de ledicia especial, volver a actuar co noso compañeiro Pibe. Ánimo, todos estamos contigo.\nO sábado 6 de decembro actuamos na Agualada (Coristanco). Ao rematar a actuación quixemos gravar unha panxoliña dedicada aos nosos seguidores, pero problemas técnicos impídennos amosala en todo o seu esplendor. Para compensar aí tendes a foto de todo o grupo que a pesar de todo vos desexa un FELIZ NADAL!!!!!!!!!!!!!!\nObra de teatro representada por Teatro Badius 2015 - 2017\n" Facer o sueco "\nObra de teatro representada por Teatro Badius 2012-2014\n" Xoo... ante o perigo"\n"Bancagare, sucursal nº13"\n"Veleno por caridade"\nHistoria de badius (III): 2005-2014https://www.you...\nHistoria de badius (II): 1994-2004https://www.you...\nHistoria de badius (I): 1984-1993 https://www.y...


Que teñen en común o mellor chocolate do mundo e uns mercenarios estadounidenses? - Agrupación Xosé Velo\n06/06/2020 AXV Hemeroteca Xeral 0\nFalar do mellor chocolate do mundo, é falar da súa materia prima, o cacao, posto que se esta non é a mellor, dificilmente poderase producir o mellor produto final. Despois, dependerá do seu refinado e dos ingredientes cos que se mesture. Será difícil dicir cal é o mellor chocolate, sen dúbida non un industrial, probabelmente o fabricado por algún mestre chocolateiro, Suizo ou Belga. Pero non existe resposta clara a esta pregunta, porque a fin de contas, dependerá tamén do padal de quen o cate.\nDo que, como dicíamos ao primeiro, non pode existir dúbida é que sen a mellor materia prima non se pode producir o mellor produto final.\nE cal é esta materia prima?\nExisten tres variedades principais de cacao, o Forasteiro, o Crioulo e o Trinitario. A máis abundante e máis utilizada pola industria é o Forasteiro, pola súa maior resistencia ás pragas, pero tamén ten un grado de acidez e amargor máis grande. O máis valorado pero máis escaso polo antedito (mellor sabor pero menor resistencia) é o Crioulo.\nAsemade, entre o cacao crioulo, como acontece coas uvas de viño, que poden ser de branco ou tinto, pero teñen subvariedades, tamén hai diferencias. Igual que co viño e co chocolate, co cacao tamén haberá sempre unha cuestión de gustos, e moita xente dirá que o da súa comarca é o mellor. Pero, no caso que nos ocupa, aínda que será imposibel atopar unanimidade, si hai indicios de que un pequeno pobo, cunha pequena produción comunal, ten o mellor ou, ao menos, un dos mellores do planeta.\nNeste caso coinciden tanto os habitantes do pobo onde se produce, como mestres chocolateiros, alén de páxinas internacionais dedicadas ao produto. Despois, claro, haberá premios que -coma co viño- mércanse segundo cantos cartos esteas disposto a pagar, pero non é esta a situación da que estamos a falar.\nDe Suiza ao Caribe\nQuen estas liñas escribe, coñeceu por primeira vez este cacao nunha chocolataría do pobo Suizo de Rolle, onde un mestre chocolateiro moi reputado, vendía entre outras moitas delicias, chocolate por peso, fabricado artesanalmente, indicando o seu país de procedencia. Pero, para o máis caro, ademais do país, concretaba o nome do lugar específico onde se producía.\nCousas do destino, anos despois, eu remataría vivindo nese país e sendo a aldea produtora dese cacao un dos meus recunchos favoritos neste planeta que chamamos Terra.\nO cacao do que falo é o producido na parroquia de Chuao, pertencente ao municipio Santiago Mariño, nas montañas ao oeste de Caracas, en Venezuela. A esta aldea o acceso só é posíbel en lancha, xa que está nunha zona moi inaccesibel entre a montaña e o mar. É unha poboación de pescadores e labregas.\nO que fai que este cacao teña unha calidade tan excelente, non é só a súa variedade (que pertence á xa citada variedade Crioula), nin a composición da súa terra, nin sequera o perfecto clima para a produción deste froito, entre o bosque tropical húmido e o mar caribe, senón e sobre todo, á produción artesanal, sen absolutamente ningún produto químico, nin maquinaria sofisticada, só as mesmas técnicas melloradas ao longo dos séculos polos descendentes dos africanos secuestrados e levados a esas terras xustamente para a produción de bens coma ese.\nComo, ademais, a propiedade das árbores é comunal, o pobo de Chuao trata con máis agarimo aínda o que produce, ao ser seu. Tamén por iso, desgústalles que os forasteiros se sirvan (sen preguntar) os froitos aos que tanto aprezo teñen.\nO tema dos forasteiros, lévanos á segunda parte da pregunta exposta no título.\nMarines ianquis e chocolate?\nQue foi o que fixo que, hai días, esta pequena parroquia, de 2.331 habitantes, saltara ás portadas dos medios nacionais venezolanos e internacionais? O seu magnífico cacao e chocolate? Non.\nFoi o feito de que, como dixeramos anteriormente, os chuaoenses non son afeccionados a que forasteiros veñan roubar o que eles traballaron tanto. Neste caso, a súa democracia.\nO 4 de maio de 2020, entre un grupo de mercenarios tentando entrar ao país para secuestrar ou asasinar ao seu presidente Nicolás Maduro, foron detidos dous ex-marines das forzas especiais estadounidenses, Luke Denman e Airan Berry.\nO poético do asunto foi que, estes militares que nas películas de Hollywood preséntanse como invencíbeis, non foron detidos por un exercito fanático ás ordes de malvados narcoditadores, senón por un pobo consciente, organizado e amante da súa liberdade e democracia, neste caso encarnado nuns pescadores que forman todos e todas, voluntariamente, parte da milicia bolivariana. Esta é unha institución da cal tendían a burlarse as clases medias-altas e a oligarquía venezolanas, con epítetos como “miliancianos”, xa que neste corpo, ademais de operarios de todo tipo hai tamén xubilados que non perderon as ganas de vivir nin de defender a súa patria.\nToda esta situación, deixou unha foto que tería sido portada de moitos xornais no Estado español e internacionalmente, de non ser porque resumía moi ben o que non querían destacar. Era unha elocuente estampa de marines no chan, atados con anacos de nailon das redes dos pescadores, e de fondo, un mural, “Casa del Pescador Socialista de Chuao”.\nAgora xa sabes, de onde ven o mellor chocolate do mundo, e que o que contan nas películas e nos medios é moitas veces mentira.


Unha equipa humana renovada coordinará o traballo do Sindicato Labrego Galego os vindeiros catro anos - Sindicato Labrego Galego\nA nivel organizativo, a afiliación votou favorablemente os cambios estatutarios dirixidos a dinamizar o traballo do Sindicato Labrego Galego: a creación dun Encontro Anual, que servirá para analizar cada doce meses o desenvolvemento e cumprimento dos comprimisos e obxectivos dos plans de traballo aprobados nos congresos; e a creación dunha Secretaría de Mocidade e outra de Agroecoloxía, de cara a dar corpo institucional a dúas áreas que cada vez están a cobrar máis forza e protagonismo no día a día do SLG.\nEn canto aos novos órganos directivos, conformouse a Dirección Nacional do SLG para os vindeiros catro anos, formada por 37 persoas elixidas nas asembleas comarcais previas, as persoas responsábeis de sectores e quince membros máis elixidos no propio Congreso.\nDesta Dirección Nacional, elixiuse unha Executiva que será a encargada de xestionar o día a día da organización agraria, e que estará encabezada por Isabel Vilalba Seivane, titular dunha explotación de leite e fabas en Lourenzá, que foi ratificada para volver ocupar o posto de secretaria xeral nos vindeiros catro anos. Apoiarán o labor de Isabel na Executiva: Daniel Rodicio (sector cunícola, A Bola), María Ferreiro (sector lácteo, Teixeiro), Mariano Pazos (sector lácteo, A Baña), Miguel Anxo Méndez (horta ecolóxica, Vedra), Ana Eiras (sector lácteo e hortícola en ecolóxico, Rois), Xosé Lois Varela Carreira (carne de vacún ecolóxica, Palas de Rei), Concepción Docampo Sanromán (horta e froita ecolóxica, Vedra), Loreto Hernáez Oubiña (froita e horta ecolóxica, Porto do Son) Adolfo Cabarcos Saavedra (vacún de carne e vocal na IXP Tenreira Galega, Xermade).\nDirección Nacional do Sindicato Labrego Galego xurdida do IX Congreso


“Cando traballadores e patronal coincidimos en rexeitar o plan da Xunta é que este moi bo non debe ser” - ECONOMÍA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nXESÚS PASTORIZA (CIG TRANSPORTE)\n“Cando traballadores e patronal coincidimos en rexeitar o plan de transporte da Xunta é que este moi bo non debe ser”\nX.M.Piñeiro 11 Xullo 2017 07:42 h.\nNa medianoite desta segunda feira comeza unha nova xornada de greve de transporte de viaxeiros por estrada que liga cunha chamada para ser indefinida a partir da quinta feira. Falamos con Xesús Pastoriza responsábel de transportes da CIG, sobre un conflito que vai alén dos seus 7.000 traballadores.\ncig grevetransporte xesus-pastoriza\nA patronal do transporte insta a Xunta a un “aceno” que permita acabar co conflito\nFalamos con Xesús Pastoriza cando este está a piques de entrar nunha nova xuntanza coa Consellaría para tentar poñer fin á greve do transporte de viaxeiros. “É unha reunión sorpresa, non contabamos con ela”, recoñece o responsábel de transportas da CIG, un dos tres sindicatos –canda CCOO e UXT- que protagonizan os paros no sector.\n-A partir das doce da noite desta segunda feira comeza unha greve que pode enlazar co paro indefinido a partir do día 13 aprobado por unanimidade polos traballadores e que vai ter consecuencias importantes. Como se chega aquí?\n-Estamos aquí por unha forma de traballar da Consellaría de Infraestruturas absolutamente absurda. Optaron por traballar e decidir en solitario. Nós formulamos desde o principio unha mesa tripartita (administración, patronal, sindicatos) para tratar este tema e desbotárono, fixeron uns plans descabellados, sen pés nin cabeza. Convocamos greve e a partir de aí si que nos chamaron para empezar a negociar, poñendo certas cuestións riba da mesa mais que non abondan.\n-Neste tempo, porén, houbo avanzos nas negociacións entre Xunta e sindicatos, mais non foron abondo para rematar coa greve, que agora pasa ser indefinida... Que fai falla para unha desconvocatoria?\n-Tería que haber unha retirada dos plan de transporte. Cuestións como a subrogación son positivas, non se pode negar, traballar nesa liña pode levar a algo, mais ten que haber máis. Nós a sexta feira pasada demos por rematadas as conversas mais sorpresivamente volvéronnos chamar para hoxe [segunda feira].\n-Mais como se pode solucionar este conflito, que pasos se deben dar?\n-Nós queremos que retiren o plan de transporte\n-Mais unha vez que o Consello da Xunta licitou as concesións iso semella case imposíbel\n-Certo. En calquera caso, teñen que garantir que as condicións dos traballadores continúen exactamente igual aínda que haxa novos contratistas, e iso non o temos garantido, non o temos claro. Non nos deixan coñecer os contratos novos e non podemos saber canta xente van contratar comparada coa actual. Ademais, entendemos que non hai unha dotación económica suficiente para garantir que se subrogue 100% do cadro de persoal. O escollo principal neste sentido é que se garanta o volume total de emprego e que se garanta unha partida económica que garanta iso.\n- Desde a Xunta tense criticado que neste conflito sindicatos e patronal “vaian da man”...\n- Coincidimos coa patronal en criticar e rexeitar o plan de transporte da Xunta. Cando patronal e sindicatos rexeitamos o plan, este moi bo non ha de ser. Agora, nós temos enfrontamentos coa patronal, aí está a loita polos convenios. E esa é a segunda pata da mesa, nós non imos levantar a convocatoria da greve se non hai avanzos importantes nos convenios.\n- Após o consello da Xunta da pasada quinta feira, aprobando a licitación do plan de transporte, semella que non hai moita marxe de manobra...\n- Non deixa de sorprender que a Xunta fixera todo tan rápido a respecto do plan de transporte. Por outra parte , non é tanta sorpresa se vemos que leva actuando con prepotencia nesta cuestión desde o primeiro día. Apostaron no “aquí mando eu” e punto.\n- Por que ese rexeitamento frontal ao plan da Xunta?\n- É un plan parcial, que vai crear dúas realidades paralelas nos traballadores: os dos novos contratos e os dos vellos contratos, con condicións distintas para uns e outros. Non está ben deseñado, leva aparellado meter transporte escolar e de liña no mesmo paquete, o que non nos parece correcto.


ADB Fontiñas: agosto 2011\nDOCUMENTACION PARA PERTENECER A ADB FONTIÑAS\nTódol@s alumn@ da Agrupación, deben traer dúas fotos orixinais tamaño carnet, e a fotocopia do carnet de identidade.\nTamén se comunica que deberedes ser puntuais nos horarios dos adestramentos, chegando uns 5 minutos antes da hora de comenzo, para non interrumpir os adestramentos dos outros equipos, e poder completar uns horarios no pavillón de Fontiñas.\nTamén comunicamos que por pentenecer a ADB Fontiñas, débese pagar unha cuota de 15 euros o mes, dende setembro do 2011 a xuño do 2012.\nPublicado por ADB Fontiñas en 19:42 No hay comentarios:\nCOMENZAN OS INFANTIS E CADETES\nO vindeiro mércores, día 31 de agosto, comenzaremos a tempada os dous equipos infantís e o cadete masculino. Será as 18 horas, ata as 20 horas, que comenza o equipo senior. O venres, 2 de setembro, igual. Adestraremos no pavillón de Fontiñas. Avisádevos uns os outros para que non falte ninguén.\nAs Cadetes-Junior, comezarán o 7 de setembro, mércores. Xá confirmaremos horarios.\nPublicado por ADB Fontiñas en 19:39 No hay comentarios:\nCOMENZAMOS A TEMPADA 2011-2012\nO equipo senior zonal A, que agora chámase "3ª División Masculina", comenza os adestramentos o vindeiro mércores, 24 de agosto, as 19:45 horas no Pavillón de Fontiñas. Seguiremos o venres, 26, a mesma hora. A próxima semán xá iremos informando dos horarios, pero será parecido. Temos cubertas 11 fichas; si coñecedes a alguén que se quera incorporar, que mellore o que temos, adiante, que veñan o adestramento, e o novo adestrador, Fernando, decidirá quén se queda e quen non.\nAvisádevos uns os outros por si queda alguén sin enterarse.\nIremos informando das diferentes categorías, días e horas de adestramento.\nPublicado por ADB Fontiñas en 18:11 2 comentarios:


Presentación da Oficina de software libre\nAs catro liberdades\nQue é GNU/Linux?\nComo malinterpretar o software libre\nComo se ve Linux\nPreguntas frecuentes sobre Linux?\nDiferencias entre GNU e Linux\nPódese cobrar polo software libre?\nEscollendo unha distribución\nLive-CD ou Live-USB\nArranque desde CD/DVD/USB en modo Live\nNon hai nada que perder !\nVirtualizando Linux dentro de Windows\nInstalación no ordenador\nPreparación do equipo\nEntendendo as particións do disco\nCompartindo espazo con Windows 8


Matrícula - Máster Oficial en Turismo Urbano e Xestión de Empresas Turísticas\nPrazos e procedemento\nEste máster persegue dotar ao alumnado das competencias relevantes para a planificación e dirección do turismo urbano e da xestión de empresas nese ámbito, ao mesmo tempo que forma a expertos que orienten a súa carreira cara á investigación e o desenvolvemento do coñecemento no ámbito turístico.\nO Máster Universitario en Turismo Urbano e Xestión de Empresas Turísticas vai dirixido principalmente a alumnos procedentes dos novos títulos de grao relacionados co turismo e diplomados en turismo. Resulta aconsellábel que o alumnado mostre:\nInterese polo sector turístico e pola xestión de empresas deste ámbito.\nActitude favorábel cara á integración en equipos de composición diversa.\nEmprego de ferramentas informáticas a nivel de usuario.\nEstablécese un módulo preparatorio de complementos de formación que consta de dúas materias de dous créditos cada unha: Fundamentos de Contabilidade e Fundamentos de Finanzas.\nFundamentos de Finanzas debe ser cursada por todo o alumnado que non realizase un mínimo de 2 créditos en materias sobre finanzas en titulacións universitarias.\nFundamentos de contabilidade deberá ser cursada por todo o alumnado que non realizase un mínimo de 2 créditos en materias sobre contabilidade en titulacións universitarias.\nOs alumnos procedentes de países de lingua diferente ao galego, portugués ou español deberán acreditar o nivel de lingua galega Celga II, ou española B2, consonte o Acordo do Consello de Goberno da USC do 30 de xullo de 2018. De non posuíren algún dos títulos, a USC realizaralles unha proba de nivel e, de non superala, deberán asistir a un curso intensivo de galego ou español no primeiro semestre até acadaren o nivel requirido.\nO alumnado de primeiro curso por primeira vez a tempo completo ten que matricular 60 créditos.\nAcción titorial e acollida\nNa páxina web da Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais destacarase o Máster Universitario en Turismo Urbano e Xestión de Empresas Turísticas, fornecendo información actualizada sobre as actividades que se realizarán durante o curso académico, e os seus correspondentes vínculos coa información recollida nas páxinas xerais da Universidade de Santiago. A coordinación do mestrado, os coordinadores das diferentes materias e o profesorado, nas horas dedicadas á tutorización, apoiarán e orientarán o alumnado na adquisición de competencias.\nHai que sinalar tamén que o persoal de administración e servizos adscrito á Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais de Santiago presta un apoio permanente e directo neste labor. Durante a primeira semana de cada novo curso académico realizaranse sesións informativas especiais para o alumnado de novo ingreso coa finalidade de proporcionarlles unha orientación xeral sobre a titulación, explicarlles o seu funcionamento, os servizos de que dispoñen ou o persoal ao que deben acudir.\nA cada alumno asignaráselle un titor académico e un titor profesional na organización de prácticas. O titor académico orientará o alumno sobre a organización en que van desenvolver as súas prácticas, as actividades e os comportamentos adecuados e sobre a estrutura da memoria de prácticas que debe realizar e entregar o alumno ao final do período de prácticas. O titor profesional constatará que as tarefas desempeñadas nas prácticas contribúen á adquisición de competencias e que a súa organización cumpre as condicións establecidas no convenio de colaboración.