ပြည့်ဖြိုး (နည်းပညာမျှဝေခြင်း): Android Tablet (version 4.0.4) ကို Root လုပ်နည်း\nAndroid Phone တွေအတွက် Root လုပ်နည်းတွေပြောပြီးသွားတော့ တချို့က Tablet\nတွေမှာ Root လုပ်နည်းကို မေးလာကြပြန်ပါတယ်။ သိကြတဲ့အတိုင်းဘဲ ကျွန်တော်ကလည်း Root တာ\nကို ခပ်ကျွမ်းကျွမ်းရယ်ဆိုတော့ ရှာဖွေနေကြအတိုင်းဘဲ မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်ပါတယ်။ကိုယ်တိုင်မကျွမ်း\nကျင်တာကြီးကို တင်လိုက်ရင်အမှားပါမှာစိုးလို့ ကျွမ်းကျင်ပြီးသားဆရာသမားတွေတင်ထားတာကို ရှာရှာ\nဖွေဖွေတင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီ Post လေးကိုတော့ ကျွန်တော်လေးစားရတဲ့ ကိုအာကာဖြိုး ဆီကနေတ\nAndroid Tablet (version 4.0.4) ကို Root လုပ်နည်းပြောပေးမှာပါ\nDriver သွင်းဖို့ အဆင်မပြေဘူး အခက်တွေ့နေရင် အောက်ကကောင်လေးဒေါင်းပြီးစက်ထဲ ထည့်ထားပါ\nTablets ထဲက Settings >Security> Unknown Sources ဆိုတာလေးကို အမှန်ခြစ်ပေးပါ\nနောက် Settings > Developer Options > USB debugging ဆိုတာလေးကိုလဲ အမှန်ခြစ်ပေးပါ\nကွန်ပြုတာနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ USB ကြိုးထိုးပါ ကွန်ပြုတာတွင် Android SDK သွင်းထားတာရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ Driverကိုအလိုလိသိမှာပါ\nအရင်ဆုံး Zip ကိုဖြေလိုက်ပါ။ V6-SuperCharger-Script.7z ဖိုင်ကို ဖြေပါ V6-SuperCharger-Script.7z ကို ဖြေလိုက်တဲ့အခါမှာ USB-Drivers.7z ကိုထပ်တွေ့ရပါမယ် Driver မသိခဲ့ရင် Driver ရှာပေးရပါမယ် နောက် Root-Script.7z ကို ဖြေပါ Root-Script.bat ကို Run လိုက်ပါ။\nတက်လာတဲ့နေရာမှာ Enter နှိပ်ပေးပါ။\n1.verify tablet connection.\n2.check tablet root capability\n3.root my tablet now.\nအဲ့ဒီလို3ခု ရွေးခိုင်းပါတယ် ကြိုက်တာကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ် ကျွန်တော်တို့ Tablet ကို Root မှာ ဖြစ်တဲ့ အတွက် နံပါတ်3ကို နှိပ်ပြီး Enter နှိပ်ပေးပါ ဒါဆိုရင်တော့ အလိုလို Root သွားပြီးတော့မိမိ Tablet ပေါ်မှာ Super User လေးပေါ်လာပါပြီ။\nSuper User လေးပေါ်လာရင် ဘာလဲ ဆိုတော့ The End ပေါ့ဗျာနော်\nPosted by Pyae Phyo (MMiTD) at 10:22 PM\nLabels: Android, Phone, Root\nyou say how to download it please.


posted by မြင့်ဇေ @ 8:39 AM 1 comments\nposted by မြင့်ဇေ @ 12:29 AM 1 comments\nposted by မြင့်ဇေ @ 10:26 PM0comments\nသဘောင်္စထွက်တော့ ကမ်းပေါ်က လက်ပြနေသူတွေက အများကြီး.. အဲဒီထဲက လက်ဖ၀ါးလေးတခုတည်းကိုပဲ ကျနော်ကရွေးမြင်နေမိတယ်။ (ဆက်ရန်)\nposted by မြင့်ဇေ @ 11:14 PM 1 comments\nအိုင်ဒီပီ (Internal Displaced Persons) ဆိုတာကို ပြည်တွင်းအိုးအိမ်မဲ့ ရွှေ့ပြောင်း နေထိုင်သူများ လို့ မြန်မာမှုပြုကြတယ်။ နအဖစစ်အစိုးရရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးစစ်တွေ၊ သနားအကြင်နာကင်းမဲ့တဲ့ လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်မှုတွေ၊ လုပ်အားပေးခိုင်းစေမှုတွေ ကြောင့် ကိုယ့်ဇာတိရပ်ရွာထဲမှာလည်း နေလို့မရ၊ပြီးတော့ နယ်စပ်ဒုက္ခသည်စခန်းတွေဆီ သွားဖို့ကလည်းဝေး၊ ဇာတိမြေကိုလည်း မခွဲနိုင်တာကြောင့် မိသားစုပိုင် ဆိုင်မှုတွေကို ပလိုင်းထဲထည့် ကလေးငယ်တွေကို ကျောပိုးပြီး တောထဲတောင်ထဲမှာပဲ မိသားစုလိုက်လှည့်လည်နေထိုင်နေတဲ့သူတွေပါ၊ အဲဒီလို လှည့်လည်နေထိုင်နေရင်းမှာပဲ နအဖစစ်တပ်နဲ့တိုးရင် အသတ်ခံရပါသေးတယ်။\nလူမသိသူမသိ သေဆုံးရတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ၊ ပမာဏတွေလည်း သေချာမသိရပါဘူး။ အဲဒီလို နေထိုင်သူများဟာ ကရင်ပြည်နယ်တခုထဲမှာကိုပဲ အဲဒီလို ရွာရှောင်ရွာပုန်းနေနေရသူဟာ ၅၀၀၀၀ ကျော်ကျော်လောက်ရှိမယ်လို့ ကုလသမဂ္ဂက ခန့်မှန်းပါတယ်။ အဲ့ဒီထက်တောင် ပိုနိုင်ပါသေးတယ်။\nသူတို့ကို အဓိက အကူအညီပေးနေတာကတော့ ဒေသခံ ပြောက်ကျားတပ်တွေ၊ နယ်စပ်ဒေသ အခြေစိုက် နယ်လှည့် ကျောပိုးအိတ်ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေ၊ နောက် ဖရီးဘားမားရိန်းဂျား (Free Burma Rangers) အဖွဲ့ စတာတွေဖြစ်ပါတယ်။\nလူမမြင်နိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ သူတို့က နေတာများတဲ့အတွက် တောထဲတောင်ထဲမှာ လိုက်ပြီး အကူအညီပေးသူတွေက ရှာရပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းဓာတ်ပုံတွေနဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့အစီရင်ခံစာ တခုကို တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။\nAPPPB Update (July 20): HR Situation in Armed Conflict Zone, Karen State by Free Burma Rangers\nPlease find the following excerpts from the report by Free Burma Rangers (FBR). The report dated July 13, 2007 gives us an update on some of the Burma Army’s atrocities documented by FBR in Papun, Dooplaya and Nyaunglebin Districts of Karen State in May and June 2007.\nFBR reports that Burma Army continues to terrorize and oppress villagers in Karen State in its attempt to completely dominate or drive out the civilian population. Frequent attacks have been launched in the last few months in which villagers are shot on site and homes ransacked and belongings destroyed. These attacks are intended to intimidate people and make life impossible, forcing villagers into refugee camps or forced relocation sites. For more information: www.freeburmarangers.org\n1) PAPUN DISTRICT:\nMay: Two women from Takehder village in Luthaw Township, aged 22 and 18, were raped, had their breasts and ears cut, and were then killed. They were gathering vegetables in the jungle when captured by the Burma Army troops.\n17 May: The Burma Army troops shot and killed Naw Ku Lue, 19 in her farm house, during an attack on Klaw Kloe Lo village and her body was burned with the house. In this same attack,7other houses and 20 tins of rice were also burned.\n2) DOOPLAYA DISTRICT:\n23 June: Burma Army and its allied DKBA (Democratic Karen Buddhist Army) troops capturedanumber of people from Htee K’Bler village in Dooplaya District and killed an entire family including two children, ages4and 13 andagrandmother, age 65. The names of the victims are:\n3) NYAUNGLEBIN DISTRICT:\n11 May: LIB 220 of LID (Light Infantry Division) 11 attacked the area of Htee Nya Mu Kee village and burned down one paddy store during the attack. Asaresult of this attackatotal of 107 villagers fled into hiding (31 from Htee Nya Mu village, 19 from Htee Thu Kee and 57 from Wa Per Kwee villages) with no time to collect any of their belongings or food stores.\n13 May: About 30 soldiers from LID 88 shelled Yaw Ki village with about 40 mortars, and then sprayed it with small arms fire. Saw Ra Say, 20, was shot dead and4farm huts with all belongings including rice and paddies were also burned down. All of the villagers have fled Yaw Ki and are now in hiding in the jungle.\n30 May: The Burma Army attacked the Ta Kwa Doh village area of Ker Doh village tract in Kyauk Kyi Township.\n2 June: The Burma Army LIB (Light Infantry Battalion) 540 captured six villagers from the area of Ya Kaing Taung village and accused of having contact with the KNU (Karen National Union). They were immediately killed. LIB 540 then informed the Ya Kaing Taung villagers that they must move their village to Tha Pyi Nyut.\n4) FORCED LABOR\n7 May: The Burma Army forced 154 villagers from Myaung Oo, Aung Chan That and Paw Pi Der villages in Mon Township to work onanew road between Toe Daw and Yin O Sein. This new road cuts through villagers' farmland and has destroyed over 500 acres. The road will connect the headquarters of LIB 599 at Toe Daw and LIB 590 at Yin O Sein. Another5villagers from Yulo and one from K’mulo were also conscripted for buildinganew camp between Yulo and Play Hsa Lo, at Lepelo.\nposted by မြင့်ဇေ @ 3:32 AM0comments\nposted by မြင့်ဇေ @ 11:49 PM0comments\nposted by မြင့်ဇေ @ 7:08 AM0comments\nဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းကွယ်လွန်ခြင်း ၄၃နှစ်မြောက် ဓာတ်ပုံ\nစမ်းချောင်းမြို့နယ် ချမ်းသာလမ်း ဆရာကြီး နေအိမ်၌ ဆရကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်း ကွယ်လွန်ခြင်း ၄၃ နှစ်မြောက် အထိမ်းအမှတ်ကို ဆရာကြီး ဂူဗိမာန် စောင့်ရှောက်ရေး ကော်မတီနှင့် ဆရာကြီး၏ မိသားစုဝင်များ\nposted by မြင့်ဇေ @ 10:37 PM 1 comments\nသစ်စေ့လေးများအိပ်နေချိန်မှာ ပွင့်လန်းဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ကြရအောင်\nတနေ့ က… အလုပ်လည်း မလုပ်ချင်။ အိပ်ကလည်း အိပ်ချင်နဲ့။ ၂၀၀၇ ခုနှစ် ဧပြီလထုတ် စံပယ်ဖြူ စာအုပ်လေးကို အသာလေးယူပြီး အခန်းထဲဝင်ပြီး ဖတ်လိုက်တာ.. အိပ်ချင်စိတ်လည်း ပျောက်သွားတယ်၊ မအိပ်အောင်လည်း ထိန်းထားလိုက်ရတယ်။ ဖတ်မိတဲ့ ဆောင်းပါးလေးက လွတ်လပ်အိမ်ရေးထားတဲ့ `သစ်စေ့များအိပ်နေချိန်နှင့် ပညာရေးတစေ့တစောင်း´ ဆိုတာပါ။\nဆောင်းပါးစအဖွင့်မှာ တရုတ်ပြည်က သတင်းတပုဒ်နဲ့စပါတယ်။ ဆောင်းပါးရှင်ကို သူ့မိတ်ဆွေတဦးက ပြောတာတဲ့။ ဘာသတင်းလဲဆိုတော့ တရုတ်ပြည်အလယ်ပိုင်းမှာ ရှေးဟောင်း အုတ်ဂူတခုကို ဖွင့်တော့ နှစ်ပေါင်းတထောင် သက်တမ်းရှိတဲ ပဒုမ္မာကြာစေ့ လေးတခုကို တွေ့သတဲ့။ အဲဒီမှာ သစ်စေ့လေးကို မျိုးပွားနိုင်မပွားနိုင် စမ်းကြည့်တော့ ပွားနိုင်သေးတာကို တွေ့ရတယ် ဆိုပဲ။ အံ့သြဖွယ်ကောင်းတာက သစ်စေ့လေးရဲ့ အိပ်နေတဲ့ အချိန်ဟာ နှစ်တထောင်… ပုံမှန် မျိုးစေ့တွေဆိုရင် တနှစ်ကျော်တယ်ဆိုရင်ပဲ ပိန်ရှုံ့ ခြောက်သွေ့ပြီး မျိုးပြတ်သွားတဲ့ အမျိုးမဟုတ်လား။\nအဲဒါလေးဖတ်ရင်းနဲ့ တွံတေးသိန်းတန်ရဲ့ သီချင်းတောင်မှ အမှတ်ရလိုက်သေးတယ်။ `ပဒုမ္မာကြာရယ် ၊ ကျုပ်ရည်းစားနဲ့ ညားအောင်စောင့်ဦးကွယ်´ ဆိုတဲ့ စာသားလိုပေါ့။ ဖြစ်လည်းဖြစ်နိုင်တယ်။ တရုတ်ပြည်ရဲ့ သမိုင်းကလည်း ဒဏ္ဏာရီ အများသားမဟုတ်လား၊ နဂါးနိုင်ဓားထဲက ဇာတ်လိုက်တွေ ကျိန်စာဆိုထားတဲ့ သစ်စေ့လေးလည်း ဖြစ်နိုင်တာကိုး။\nထားတော့။ ပညာရှင်များက သစ်စေ့လေးဂူထဲမှာ ရောက်နေတဲ့ကာလကို ခေါ်တာ သိုးဆောင်းလိုခေါ်ရင် (Dormant Period) ဆိုပဲ။ သစ်စေ့လေး အိပ်နေချိန် လို့ မြန်မာမှု ဆောင်းပါးရှင်က ဆိုတယ်။ အဲဒီလို ဘာလို မျိုးပွားနိုင်လဲဆိုရင် သူမျိုးပွားဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အနေအထားအားလုံးကို ဒီသစ်စေ့လေးက ရလို့ဆိုတာပါပဲ။ ခြောက်သွေ့မှု၊ မြေအနေအထား၊ အေးစက်မှု စသဖြင့် ပေါ့ဗျာ။ ကျနော်ကတော့ စိတ်ဝင်စားတာ ဒီသစ်စေ့လေးလိုပဲ အခြား ရှင်သန်ခွင့်မရဘဲ ခေါက်ရိုးကျိုးနေတဲ့ ပုံစံခွက်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကိုပါ။\nဆောင်းပါးရှင်က ကမ္ဘောဒီးယားက ပိုပေါ့ခေတ်နဲ့ အခုကာလ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ ပညာရေးကိုလေ့လာမှုကို နှိုင်းယှဉ်ပြ ထားပါတယ်။ ပိုပေါ့လက်ထက်က သုညခေတ်ကို ပြန်သွားဘို့ ကြံစည်တယ်။ ဆိုလိုတာက ပညာတတ်နေသူတွေဟာ အရင်းရှင်ပညာရေးရဲ့ အစေခံတွေဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီပညာတတ်တွေထဲက အတွေးအခေါ်တွေကို ရှင်းဖို့ဆိုရင် သတ်ပစ်ရမယ်။ မျက်မှန်တတ်တာဟာ ပညာတတ်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပါယ် ဖော်ကျူးချက်ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် မျက်မှန် တတ်သူတွေကို ရှင်းပစ်ရမယ်။ စသဖြင့် ပေါ့… ကိုယ်ယုံကြည်တဲ့ ၀ါဒရဲ့ တရားကိုယ်ကို မဆုတ်ကိုင်မိပဲ ကိုယ်လိုရာကို ကောက်ချက်ဆွဲပြီး ၀မ်းနည်းဖွယ်ရာ စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ လူသတ်ပွဲတွေကို ကျင်းပခဲ့ကြတယ်။ ပင်ကိုယ် မျက်စေ့မှုန်တဲ့ သူတောင်မှ မျက်မှန်မတပ်ရဲတော့ဘူး။ အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို သုညခေတ်လို့ ရည်ညွှန်းတာပါ။\nဒါပေမယ့် ဒီကာလမှာတော့ ဒီလို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ကမ္ဘောဒီးယားရဲ တက်လာတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေဟာ အန်ကောဝပ်ကြီးကို ပြန်ပြင်တယ်။ ထိန်းသိမ်းတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရိုးရာဂီတတွေကို လေ့လာထားတဲ့ အဖြူတွေဆီက ပြန်ယူတယ်။ စသဖြင့်ပေါ့…။\nဒါရဲ့အဓိပ္ပါယ်က ရင်ထဲမှာ ပွားခွင့်မရတဲ့ သစ်စေ့ကို ရေခံမြေခံကောင်းကောင်းနဲ့ ထိန်းသိမ်းထားပြီး လုပ်ခွင့်ရတဲ့ အနေအထားမှာ ပြန်ပြီးပွားများတဲ့သဘောပါ။\nကဲ… ကျနော်တို့ရော ဘယ်လိုလဲ… ။ ဒီလို ထူပိန်းမှောင်မိုက်နေတဲ့ ခေတ်ကြီး စနစ်ကြီးအောက်မှာ သစ်စေ့တွေ တချိန်မှာ ပွင့်လန်းခွင့်၊ မျိုးပွားခွင့်ရအောင်လုပ်ထားဖို့လိုနေပါပြီ။ သစ်စေ့တွေနဲ့ တူတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေ မဆွံ့အသွားအောင်၊ ရှင်သန်ကြီးပြင်းခွင့်ရအောင် သူတို့အိပ်နေရတဲ့ ကာလလေးမှာ ထာဝရ အိပ်မပျော်သွားဖို့အတွက် ရှင်သန်နိုင်မယ့် အနေအထား၊ အခြေအနေ၊ ရေခံမြေခံ လေးတွေ ဖန်တီးပေးကြပါစို့။ ဒါမှလည်း ကျနော်တို့ချစ်တဲ့ တိုင်းပြည်၊ လူမျိုး၊ ထုံးတမ်းဓလေ့အစဉ်အလာတွေ … ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာပါ။ သုညခေတ်ကို ပြန်မရောက်နိုင်မှာပါ။\nဒီစာလေးရဲ့ အထက်မှာ ပြောခဲ့တဲ့ အတိုင်းပဲ ကျနော်စာဖတ်ပြီးတော့ မအိပ်နိုင်တော့ပါဘူး။ အိပ်ပျော်သွားရင် ထာဝရ ဖြစ်သွားမှာဆိုးပါတယ်။ ဘာလို့ဆိုတော့ အိပ်ပျော်နေခဲ့ရတဲ့ ဘိုးတော် သစ်စေ့ကြီးတွေက ကျနော်တို့ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ ကိုယ်မြင်ခဲ့တဲ့၊ ကိုယ်ထိတွေ့ခဲ့တဲ့ ဘ၀အရကိုက နောင်လာမယ့် သစ်စေ့လေးတွေ အိပ်နေရင်တောင်မှ နောင်တချိန်မှာ ပြန်ရှင်သန်လာစေနိုင်မယ့် အနေအထားကို ဖန်တီးဖို့ အပ်နှင်းခဲ့ပါပြီ။ သူတို့အနာဂတ် ၀င်းပစေဖို့အတွက် ကျနော်တို့က ပုခုံးနဲ့ ထမ်းတင်ကြရမယ်ဆိုတဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ရေးလိုက်ပါတယ်။\nposted by မြင့်ဇေ @ 9:22 AM 1 comments\nမောင်ဖိုးဇေလေးကရော ကိုယ်ကျင့်တရား စောင့်ထိန်းနိုင်ရဲ့လား… … မနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်…..\nကိုယ်ကျင့်တရားတဲ့…။ မခင်မင်းဇော်က တက်ဂ်လိုက်တာပါ။ ကျနော်ကတော့ ချောက်ထဲကိုသာ ခုန်ချလိုက်ချင်တော့တာပဲ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဖော် မသူတော်ဖြစ်မယ့် ဗြဟ္မာမင်းခေါင်းကြီးကို ကျနော့်အလှည့် ကိုင်ထားဦးဆိုပြီး လွှဲပေးလိုက်တာ။ အဲဒီ ခေါင်းကြီးကလည်း ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေတော့ ကိုယ့်အကြောင်းကို အခြေခံပြီး ရေးရတော့မှာပေါ့… … ။ ကျနော်လည်း ကိုယ်ကျင့်တရားအရ မှားဖူးပါတယ်။ အဲ့သလို ရေးလို့ မောင်ဖိုးဇေတယောက်တော့ သူများသားပျိုသမီးပျိုတွေကို စော်ကားဖူးတယ်လို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့။ မှားတာက ငယ်ငယ်က စွန်လွှတ်တဲ့ရာသီရောက်ရင် အမေ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက အမေမသိအောင် ခိုးယူဖူးပါတယ်။ နောက်တော့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လည်း မှားမှန်းသိ၊ မိဘတွေက ဝေဖန်တဲ့အခါကျတော့ အဲ့ဒီအကျင့် ပျောက်သွားပါတယ်။\nကိုယ်ကျင့်တရား… ။ မောင်ဖိုးဇေရာ မင်းတို့က ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ကိုယ်ကျင့်တရားလေးဘာလေး လျှောက်ပြောနေတယ်။ မင်းတို့ကရော ဘယ်လောက်များဆောက်တည်ထိန်းသိမ်း ကျင့်ကြံနိုင်လို့လဲ.. လို့ ပြောလာရင် ဟုတ်ကဲ့လို့ပဲ ပြောရမှာပါ။ လူတွေဟာ အားလုံး ခြောက်ပစ်ကင်းသဲလဲစင်တော့ မဟုတ်ကြဘူး။ အနှီ မောင်ဖိုးဇေသည်လည်း လူတယောက်ဖြစ်တာ ကြောင့် လေးပြစ်ငါးပြစ်လောက်ပဲ ကင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက ခြောက်ပစ်ကင်းအောင်လုပ်ဖို့ထက်စာရင် ကိုယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံဆောက်တည်မှုမှာ ဘယ်အရာဟာ မှားခဲ့တာလဲဆိုတာကို စရှာတွေဖို့.. တနည်းအားဖြင့် ကိုယ့်အမှားကိုယ်ပြန်သုံးသပ် တဲ့ အချက်က ပထဦးဆုံး လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီအမှားဟာ ကိုယ်တဦးတည်းရဲ့ ဘ၀ကိုသက်ရောက်စေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင် ကိုယ့်နေထိုင်တဲ့ လူမှုအ၀န်းအ၀ိုင်းကို သက်ရောက်စေတာလား။ ဒါကလည်း ကိုယ်ဟာ လူမှုအသိုင်း အ၀ိုင်းအတွင်း ဘယ်လောက် သြဇာသက်ရောက်တဲ့ အနေအထားမှာရှိနေသလဲဆိုတာနဲ့ ချိတ်ဆက်ပါတယ်။\nကိုယ်ဟာ သာမန်လူတယောက် ဆိုရင် အနိမ့်ဆုံးတော့ ကိုယ့်မိသားစုရဲ့အတွင်းပိုင်းကိုတော့ သက်ရောက်ပါတယ်။ အဲ့လိုပဲ ရာထူးဌန္တရ အလိုက် အဆင့်ဆင့်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ တစုံတခုသော ဖောက်ပြန်မှုကို လုပ်သွားမယ်ဆိုလည်း ကိုယ်တာဝန်ယူတဲ့အဆင့်တိုင်းမှာလည်း သွားသက်ရောက်ပါတယ်။ ကိုယ်ကျင့်တရားဖောက်ပြန်တယ်ဆိုတာ သူများ သားမယားကို သွားစော်ကားမှလို့ သတ်မှတ်လို့ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဥပမာ အစိုးရဌာနတခုခုမှာ တာဝန်ရှိသူတယောက်က လာဘ်စားတာဟာလည်း ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ယွင်းမှုပါပဲ။ သူ့ကို ဒီတာဝန်ပေးထားတာဟာ တိုင်းပြည်နဲ့ လူထုအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ကို တာဝန်ပေးခန့်အပ်ပါတယ်။ သူ့ရပ်တည်မှုအတွက် သင့်လျော်တဲ့ လစာပေးထားပါတယ်။ လုပ်ငန်းအတွက် လိုအပ်ချက်တွေ ဖြည့်တင်းပေးထားတယ်။ ဒါတွေကို အသုံးချပြီး လူထုကို ကူညီရမှာပါ၊ အစိုးရဗျူရိုကရေစီ ယန္တရားကို လည်ပတ်စေရမှာပါ။\nအဲဒီဟာရဲ့ သက်ရောက်မှုက သူတာဝန်ယူရတဲ့ ဌာနမှာရှိတဲ့ ၀န်ထမ်းတွေပေါ်ကိုပါ။ သူကတောင် ဒီလို ကြိတ်သေးတာ ငါတို့လည်း ကြိတ်မဟဲ့ ဆိုပြီး သူ့အထွာနဲ့သူ လာဘ်ယူကြတော့တာပဲ။ အဲဒီတော့ ကြာလာတဲ့အခါ ဒီလာဘ်စားတဲ့ကိစ္စက ဌာနဆိုင်ရာမှာ အတည်မပြုရသေးတဲ့ မူကြီးတခုလိုဖြစ်လာတယ်။ အမှားတွေကို လုပ်လာကြရင်း အမှန်လို့ ထင်လာကြတဲ့ သဘောပါ။ ဒါကြောင့် အဲဒီလိုပြဿနာဟာ မကြီးခင်ကတည်း အရင်ရှင်းရတာပါ။ စီးပွားရေး ကျပ်တည်းလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့တော့ မရတော့ပါဘူး။ စီးပွားရေး ကျပ်တည်းတာက ကိုယ်တယောက်တည်း ကျပ်တည်းတာ မဟုတ်တဲ့ အတွက်ပါ။ ကိုယ့်ကို လာဘ်ပေးတဲ့လူတွေလည်း ကျပ်တည်း တာပဲ။ တပြည်လုံးလည်း ကျပ်တည်း တာပဲ။\nကိုယ်ကျင့်တရားထိန်းသိမ်းဖို့မှာ နှစ်ပိုင်းရှိပါတယ်။ တပိုင်းက ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အမှားကို မြင်ပြီး ထပ်မမှား အောင် နေထိုင်ဖို့ပါ။ နောက်တချက်ကတော့ ဘေးကနေ လက်ခုပ်တီးမပေးဖို့လိုပါတယ်။ လူတယောက်ရဲ့ကောင်းကွက်ကိုပဲ ကြည့်ပြီး သူရဲ့မကောင်းတဲ့အချက်ကို ပြုပြင်လာနိုင်အောင် ဝေဖန်မပေးဖူးဆိုရင် ဒီ လူ့အ၀န်းအ၀ိုင်း၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ တော်တော်ကြီး ကို စိတ်ဓာတ်ရေးရာအရ နိမ့်ကျနေပြီးဆိုတာကို ပြနေပါပြီ။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့၊ ခင်ရတဲ့ လေးစားရတဲ့သူဆိုရင် မကောင်းပြောတာ မကြိုက်ကြဘူးဆိုတာက လူ့သဘာဝပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို မကောင်းပြောတာကို အဲဒီလူမခံရအောင် အဲဒီသူကို ပြုပြင် လာစေရေး အကြံပေးသင့်ပါတယ်။\nနောက်တခုက အဲဒီလို ကိုယ်ကျင့်တရား ဖောက်ပြန်နေမှုကို ပြုပြင်ဖို့ မတိုက်တွန်းတဲ့ လူ့အ၀န်းအ၀ိုင်းဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် လည်း အဲဒီလို ဖြစ်လိုက်ဖို့ ၀န်မလေးတော့ပါဘူး။\nဆရာ လူထု ဦးစိန်ဝင်းရဲ့ `ရှက်စိတ်´ ဆောင်းပါးထဲမှာ ပါတဲ့ `ရှက်စိတ်ဆိုတာ ခေတ်တွေ ပြောင်းလာတာနဲ့အမျှ ဖွင့်ဆိုချက် တွေလည်း ပြောင်းသွားကြပြီဖြစ်ပါတယ်´ ဆိုတာလေးကို ပြန်ကုတ်လုပ်ပါတယ်။ ခေတ်မှီရေး၊ ခေတ်နှင့် အညီသွားနိုင်ရေးဟာ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်စောင့်ထိန်းရမယ့်တရားတွေကိုလည်း အဲဒီခေတ်ထဲကို သယ်သွားရမှာပါ။ အဲဒီလို တဦးတယောက်ချင်းကနေပြီး မသယ်ဆောင်၊ မစောင့်ထိန်းရင် လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ ခေတ်မီရုံသက်သက်ဘဲရှိပြီး ဟီရိသြတ္တပ္ပတရားကင်းမဲ့တဲ့၊ သူများသားပျိုသမီးပျိုကို ကြံစည်ခွင့်ရှိတဲ့၊ အများသူငှာရဲ့ ချွေးနည်းစာကို လာဘ်ယူခွင့်ရှိတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ရှိသွားမှာပါ။\nနောက်တခုက အမျိုးသားနိုင်ငံတော်ဆိုတာ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားမှု၊ ကိုယ်ပိုင်ယဉ်ကျေးမှု၊ မိသားစု စံတန်ဖိုးတွေနဲ့ ဖွဲ့တည်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခြားသောနိုင်ငံများနဲ့ မတူတဲ့ အဲ့ဒီထူးခြားချက်တွေကို ဘယ်ခေတ်ဘယ်အခြေအနေရောက်ရောက် ထိန်းသ်ိမ်းထားဖို့လိုပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ခေတ်နဲ့ လျော်ညီအောင်တော့ တချို့အရာတွေ ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်ပေးရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် အခြေခံတရားကိုတော့ ဆုတ်ကိုင်ထားဖို့ လိုပါတယ်။ ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းအောင်နေရင်ပဲကို အဲဒီ လူမျိုး၊ နိုင်ငံဟာ စိတ်ဓာတ်ရေးရာအရ မြင့်နေပါပြီ။\nအောင်မြင်တဲ့ လူတွေကတော့ အောင်မြင်လေ ပိုပြီးစောင့်ထိန်းရလေပါ။ ဘာလို့ဆိုတော့ သူတို့ဟာ လူထုက အမြဲ စောင့်ကြည့်နေတာကို ခံနေရလို့ပါ။ တနည်းအားဖြင့် လူထုက သူတို့ကို ချစ်လို့ ၊ တန်ဖိုးထားလို့ပါ။ သူတို့ရဲ့ သက်ရောက်မှု က သက်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်အလိုက် အရမ်းကြီးတော့ နေမှုထိုင်မှုကအစ အရမ်းဂရုစိုက်ရပါတယ်။ သူတို့ကို စံပြုထားတဲ့ လူဆိုရင် ပိုဆိုးပါတယ်။ သူတို့လုပ်သမျှကို အမှန်ထင်နေတော့ အဲဒီလူတွေကလည်း ကိုယ်မှားနေတာကို ပြင်ဖို့နေနေသာသာ ဒီလိုလုပ်တာ မှန်တယ်လိုတောင် ထင်လာကြပါတယ်။\nဒါကြောင့် အမှားကို မှားတယ်လို့ မြင်အောင် လုပ်ဖို့က ကိုယ်ကျင့်တရားထိန်းသိမ်းရေးရဲ့ ပထမအခြေခံလို့ ကျနော်မြင်တယ်။ လူပဲမှားတတ်တာပဲလေ ဆိုတဲ့ သံဝေဂလိုလို၊ လက်ကိုင်ထားရမယ့် တရားလိုလို ဘေးကနေ မပြောဖို့လဲ လိုပါတယ်။ အမှားကို အဲဒီလူကိုယ်တိုင်က မမြင်လည်း အကြံပေးရပါမယ်။\nဒုတိယအဆင့်ကတော မြင်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအမှားက ပြန်ပြင်ဖို့လုပ်ရမှာပါ။ ခေတ်ကြီးကိုက မှားနေတာပဲလို့လည်း မပြောဖို့ လိုပါတယ်။ မှားနေတာကိုသိရင် မှန်အောင်ပြန်ပြင်ဖို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတခုလုံးရော၊ တဦးချင်းစီအရပါ တာဝန်ရှိပါတယ်။\nကျနော်တို့က လက်ခုတ်တီးဖို့ သက်သက်လူလာဖြစ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ပွင့်လင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်မြင့်မားတဲ့ လူ့ဘောင် တည် ဆောက်ဖို့အတွက်လည်း ကျနော်တို့လက်တွေမှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။\nposted by မြင့်ဇေ @ 3:04 AM 1 comments\nဦးဝင်းတင်ဟာ အင်မတန် စာရေးကောင်းလှတဲ့ ကလောင်ရှင်တဦးဖြစ်သလို။ ထက်မြက်တဲ့ သတင်းစာ ဆရာတဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်၊ ဦးဝင်းတင်ကို ၁၉၃၀ ခုနှစ်။ မတ်လ ၁၂ ရက်နေ့မှာ အဖ ဦးပု။ အမိ ဒေါ်အမာတို့မှ ဖွားမြင်ခဲ့ပါတယ်၊ မွေးရပ်ဇာတိမှာ ပဲခူးတိုင်း ကြို့ပင်ကောက်မြို့ ဖြစ်ပါတယ်၊ ၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှ အင်္ဂလိပ်စာပေ။ ခေတ်သစ်ရာဇ၀င်နှင့် နိုင်ငံရေးသိပ္ပံဘာသာတွဲဖြင့် ၀ိဇ္ဇာာဘွဲ့ရပါတယ်၊\n၁၉၄၃ ခုနှစ်တွင် ‘အကျိုးဆောင်’ ဂျာနယ်တွင် ၀င်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့၍၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် AFP နိုင်ငံခြား သတင်းဌာနတွင် ညအယ်ဒီတာအဖြစ် ၀င်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ စာပေဗိမာန့် လက်ထောက်အယ်ဒီတာအဖြစ် ၁၉၅၀ မှ ၁၉၅၄ အထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတယ်၊\n၁၉၅၄ မှ ၁၉၅၇ ခုနှစ်အထိ နယ်သာလန် (ဟော်လန်) နိုင်ငံ။ အမ်စတာဒမ်မြို့ ဂျမ်ဘာတန် (Jambarton) စာအုပ်ထုတ်ဝေရေးကုမ္ပဏီတွင် စာအုပ်ထုတ်ဝေမှုပညာနှင့် စာနယ်ဇင်းပညာ ဆည်းပူးရင်း တဘက်မှလည်း မြန်မာ ဘာသာပြန် စာအုပ်စာတမ်းများ ထုတ်ဝေရေးတွင် အကြံပေးအယ်ဒီတာအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ တဘက်တွင် စာသင်နေရင်း မြန်မာနိုင်ငံ သတင်းများ စုစည်းဖော်ပြတဲ့ ‘ဒို့ပြည်သတင်း’ သတင်းစာကို စောင်ရေ ၅၀၀ ခန့် ထုတ် ဝေ၍ ကမ္ဘာတ၀ှမ်းရှိ ပြည်ပရောက် မြန်မာများထံ စာတိုက်မှ အခမဲ့ပေးပို့ဖြန့်ဝေခြင်းကို ၁၉၅၇ ခုနှစ် ဧပြီလ မြန်မာနိုင်ငံ ပြန်လာသည့်အချိန်အထိ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်၊\n၁၉၅၇ ခုနှစ် ကြေးမုံသတင်းစာ စတင်ထူထောင်သူများတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး။ ဦးစီးအယ်ဒီတာအဖြစ် ၀င်ရောက် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ ကြေးမုံသတင်းစာ ချိတ်ပိတ်ခံရတဲ့နောက်ပိုင်း ၁၉၆၉ မှ ၁၉၇၈ ခုနှစ်အထိ ဟံသာဝတီသတင်းစာ၏ အယ်ဒီတာချုပ် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်၊ ထိုကာလအတွင်း အနောက်ဥရောပနှင့် အရှေ့အာရှနိုင်ငံပေါင်း ၂၀ ခန့်သို့ သတင်းစာ ဆရာတယောက်အဖြစ် လေ့လာရေးခရီး သွားရောက်ခဲ့ပါတယ်၊\nဟံသာဝတီသတင်းစာကို မန္တလေးမြို့မှာ အခြေစိုက်ထုတ်ဝေခဲ့ပြီး ဦးဝင်းတင်ရဲ့ ‘၀င်းတင်’ ဆိုတဲ့ ကလောင် အမည်ဟာ ထင်ရှားလာပါတယ်၊ ‘ဦးဝင်းတင် (ဟံသာဝတီ)’ ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ကျော်ကြားခဲ့ပါတယ်၊\nစာပေလွတ်လပ်ခွင့် မရှိတဲ့ မဆလ စစ်အစိုးရလက်အောက်မှာ ထုတ်ဝေခဲ့ရတဲ့ သတင်းစာဖြစ်ပေမယ့် ဟံသာဝတီ သတင်းစာဟာ ထက်မြက်လှတဲ့ သတင်းစာဆရာ ဦးဝင်းတင်ရဲ့ လိမ်မာပါးနပ်မှုကြောင့် အဲဒီခေတ်က ထုတ်ဝေတဲ့ သတင်းစာတွေကြားမှာ ထူးခြားစွာ ထင်ရှားပေါ်လွင်ခဲ့ပါတယ်၊ ဟံသာဝတီသတင်းစာရဲ့ အယ်ဒီတာ့ အာဘော်တွေဟာ သတင်းစာဖတ်ပရိသတ်အတွက် တမူထူးခြားခဲ့ပါတယ်၊\nဦးဝင်းတင်ဟာ မန္တလေးမှာ နေထိုင်နေစဉ် သမိုင်း။ ယဉ်ကျေးမှု။ စာပေအနုပညာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ လှုပ်ရှားမှု တွေမှာ တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါတယ်၊ မန္တလေး ‘ဓမ္မဗိမာန်’ စာတမ်းဖတ်ပွဲ။ ဟောပြောဖလှယ်ပွဲတွေ မှာလည်း ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါတယ်၊ ၁၉၇၇-၇၈ ခုနှစ်ထဲမှာ ‘စနေစာဖတ်ဝိုင်း’ ကို ဦးဆောင်ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်၊ ဟံသာဝတီ ‘စနေစာဖတ်ဝိုင်း’ ဟာ မြန်မာနိုင်ငံ စာပေအနုပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် အရေးပါတဲ့ လှုပ်ရှားမှု တခု ဖြစ်ပါတယ်၊\nမြန်မာစာပေလှုပ်ရှားမှု့ အရေးပါသော မန္တလေးမြို့မှ ‘စနေစာဖတ်ဝိုင်း’ စာတမ်းဖတ်ပွဲတွေ ဟံသာဝတီ သတင်းစာရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပြောင်မြောက်မှုများကြောင့် မဆလ စစ်အစိုးရဟာ ဟံသာဝတီသတင်းစာကို ၁၉၇၈ ခုနှစ် မှာ လုံးဝပိတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်၊ ဦးဝင်းတင်ကိုလည်း ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခဲ့ပါတယ်၊\nဦးဝင်းတင်ဟာ စာပေ။ ဂီတ။ သဘင်။ ပန်းချီ စတဲ့ အနုပညာရပ်များမှာလည်း ထဲထဲဝင်ဝင်။ နှံ့နှံ့စပ်စပ် နားလည် ခံစားနိုင်သူတဦးဖြစ်ပြီး။ လေးလေးနက်နက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားဖွင့်ဆို။ သုံးသပ် တင်ပြတတ်သူတဦး ဖြစ်ပါတယ်၊\nဦးဝင်းတင်ဟာ ‘ပေါ်သစ်’ ဆိုတဲ့ ကလောင်အမည်နဲ့ စာပေ။ ဂီတ။ သဘင်။ ပန်းချီ စတဲ့ အနုသုခုမ ပညာရပ် တွေအကြောင်း ဆောင်းပါးတွေ။ စာတမ်းတွေ။ ဝေဖန်ရေးအကဲဖြတ်ချက်တွေကို အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် ရေးသားပြစုခဲ့ ပါတယ်၊ “ခြေမှာကကွက် လက်ဖျားကဗျာ မျက်နှာဇာတ်သိမ်း” ဆိုတဲ့ စာအုပ်ဟာ ပေါ်သစ်အမည်နဲ့ ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ ဦးဝင်းတင်ရဲ့ လက်ရာဖြစ်ပါတယ်၊\nမြန်မာနိုင်ငံမှာ ရှားပါးလှတဲ့ ပန်းချီဝေဖန်ရေးဆောင်းပါးတွေကို ‘ပေါ်သစ်’ အမည်နဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေမှာ ရေးသားတင်ပြခဲ့ပါတယ်၊ အဲဒီဝေဖန်ရေးဆောင်းပါးတွေမှာ အတတ်ပညာ နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာရှုဒေါင့် အရောင် အတွဲအစပ် အလင်းအမှောင် စုတ်ချက် အထူအပါး အနုအရင့်ကနေ ခံစားမှုရသအာရုံရှုဒေါင့်ကရော အတွေးအခေါ် အမြင် အယူအဆ ဦးတည်ချက်ရှုဒေါင့်ပါမကျန် အနုစိတ် သုံးသပ်ကာ ရေးသားခဲ့ပါတယ်၊\nအင်္ဂလိပ်စာကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် တတ်မြောက်သူဖြစ်တဲ့အလျောက် စာအုပ်ကောင်းတွေ ကို ဘာသာပြန်ဆိုခဲ့တဲ့ ဘာသာပြန် စာရေးဆရာတဦးလည်း ဖြစ်ပါတယ်၊ ခက်ခဲတဲ့ အရေးအသားတွေ။ စကားလုံး ဝေါဟာရ အဓိပ္ပါယ် နက်ရှိုင်းမှုတွေကြောင့် ဂျာနယ်ကျော် ဦးချစ်မောင်လို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကတောင် ဘာသာပြန်ဆို ပေမယ့် လက်တွန့်ခဲ့ရ တဲ့ သတင်းစာသမား အယ်ဒီတာတဦးအကြောင်း ရေးဖွဲ့ထားတဲ့ ‘ကွိ’ လို ၀တ္ထုကြီးကို ဘာသာပြန်ဆိုပေးခဲ့ပါတယ်၊ Northern Lightကို ဘာသာပြန်ဆိုတဲ့ ‘ဥတ္တရအလင်း’ ဟာလည်း ဦးဝင်းတင်ရဲ့ ဘာသာပြန် လက်ရာကောင်းစာအုပ်အဖြစ် မြန်မာနိုင်ငံမှာ ကျော်ကြားခဲ့ပါတယ်၊\nဦးဝင်းတင်ဟာ ပြည်ပနိုင်ငံတွေသို့ ခရီးသွားလာခဲ့ဖူးပြီး ခရီးသွားမှတ်တမ်းစာပေတွေကိုလည်း ရေးသားခဲ့ပါ တယ်၊ ‘ကမ္ဘာနီတွင် တဒင်္ဂ’ ဟာ သူ့ရဲ့ ဆိုဗီယက်နိုင်ငံခရီးစဉ်အတွင်း သူ တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသည်များကို ရေးသား ထားတဲ့ လက်ရာကောင်းတအုပ် ဖြစ်ပါတယ်၊\nရှစ်လေးလုံးအရေးတော်ပုံကြီး ပေါ်ထွန်းလာတဲ့အခါ ၁၉၈၈ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၁၇ ရက်နေ့ စာပေအနု ပညာရှင်တွေရဲ့ လက်မှတ်ပေါင်းစုံနဲ့ စာပေအနုပညာရှင်တွေရဲ့ ကြေညာချက်ထွက်ပေါ်လာရေးအတွက် ဦးစီးဆောင် ရွက်ခဲ့သူတဦးဖြစ်ပြီး။ အရေးတော်ပုံကြီးအတွက် မနားမနေ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခဲ့သူတဦး ဖြစ်ပါတယ်၊ အရေးတော်ပုံ ကြီးအတွင်း စာနယ်ဇင်းသမဂ္ဂဖွဲ့စည်းဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ ဆရာဦးဝင်းတင်ဟာ ဒုဥက္ကဌ ဖြစ်ပါတယ်၊ ‘စပယ်ဦး’ စာပေတိုက်အတွင်းမှာ စခန်းချပြီး စာနယ်ဇင်းသမဂ္ဂရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဦးစီးပဲ့ကိုင်ပေးခဲ့ပါတယ်၊\nရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားသမဂ္ဂရဲ့ ‘သမဂ္ဂ’ သတင်းစာ ၈ စောင်မှာလည်း ပါဝင်ရေးသားပေးခဲ့ပါ တယ်၊ ၁၉၈၈ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၃၁ နေ့မှာ စတင်ပြီး အရေးတော်ပုံကြီးရဲ့ ပဲ့တင်သံ ‘ဆန္ဒဖော်သံ’ သတင်းစာကို ဆရာဦးဝင်းတင် ကိုယ်တိုင် ဦးစီးထုတ်ဝေခဲ့ပါတယ်၊ ပြည်သူလူထုအတွင်း သတင်းအချက်အလက်မှန်များ ရောက်ရှိအောင် စစ်မှန်သော သတင်းစာသမား ကောင်း ပီသစွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပါတယ်၊\n၁၉၈၈ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၁၈ ရက်နေ့မှာ အရေးတော်ပုံကြီးကို အကြမ်းဖက် နှိပ်ကွပ်ဖြိုခွင်းကာ စစ်တပ် က အာဏာသိမ်းပြီးနောက် သမိုင်းရေးလိုအပ်ချက်အရ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် ဖွဲ့စည်းထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ ဆရာဦးဝင်းတင်ဟာ အဖွဲ့ချုပ် ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင်ကော်မတီရဲ့ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါတယ်၊ ဦးအောင်ကြီး။ ဦးတင်ဦး။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်တို့ ၃ ဦး ပူးပေါင်းဦးစီးပြီး တဘက်လျှင် ၄ ဦးကျစီ။ ပေါင်း ၁၂ ဦးနဲ့ ဖွဲ့စည်းလိုက်တဲ့ ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင် ကော်မတီမှာ ပါဝင်တာဝန်ယူခဲ့ပါတယ်၊\nအဖွဲ့ချုပ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကာလတိုတခုအတွင်းမှာပဲ အရှိန်အဟုန်ရလာတဲ့အခါ အဲဒီတုန်းက ဥက္ကဌ ဖြစ် ခဲ့တဲ့ ဦးအောင်ကြီးဟာ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်မှာ ကွန်မြူနစ်တွေ ရှိနေပါတယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်နဲ့ ဦးဝင်းတင် အပါအ၀င် အဓိက ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင် ၈ ဦးကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်လာပါတယ်၊ အဲဒီအခါ ဦးဝင်းတင် ဟာ မှန်မှန်ကန်ကန် ရပ်တည်ဖြေရှင်းရင်း မဲခွဲဆုံးဖြတ်ရေးအဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာစေခဲ့ပါတယ်၊ ဗဟိုအလုပ်အမှု ဆောင် ကော်မတီနဲ့ ဗဟိုဦးစီးအဖွဲ့ဝင်အားလုံးရဲ့ ရှေ့ မှောက်မှာ အားလုံးရဲ့ ဆန္ဒမဲကို ရယူတဲ့အခါ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး သဘောတူညီချက်အရ ဦးအောင်ကြီး သာ နှုတ်ထွက်သွားခဲ့ရပါတယ်၊ ဦးဝင်းတင်ဟာ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်၊ ဦးတင်ဦးတို့နဲ့အတူ အဖွဲ့ချုပ်အတွင်းမှာ ဆက်လက်ရပ်တည်ရင်း ဒီမိုကရေစီအောင်ပွဲခံနိုင်ရေး ရည်မှန်းချက်အတွက် ရှေ့တန်းက ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါတယ်၊\nအမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်ဟာ တရားဝင် နိုင်ငံရေးပါတီတွေအတွင်းမှာ အင်အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖော်ကျူးတဲ့ ‘သတင်းမှတ်တမ်းလွှာ’ ကို ထုတ်ဝေတဲ့အခါ ဦးဝင်းတင် ရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေ ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်၊ နိုင်ငံရေးပါတီအသီးသီးက သက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ နိုင်ငံရေး သဘောထား၊ အမြင်၊ တင်ပြတောင်းဆိုချက်ဆိုင်ရာ စာအုပ်စာတမ်းတွေ ထုတ်ဝေလာကြတဲ့အခါ န၀တ စစ်အစိုးရ ဟာ နိုင်ငံရေးပါတီ တွေရဲ့ တရားဝင်အခွင့်အရေးဖြစ်တဲ့ လွတ်လပ်စွာ ထုတ်ဖော်ရေးသားစည်းရုံးခွင့်ကို ပိတ်ပင်ချုပ်ချယ်ဖို့ မတရားသဖြင့် ကြိုးပမ်းလုပ်ဆောင်လာပါတယ်၊\n၁၉၈၉ ခုနှစ် ဇွန်လ ၆ ရက်နေ့မှာ ပြည်ထဲရေးနှင့် သာသနာရေးဝန်ကြီးဌာန ၀န်ကြီးဗိုလ်ချုပ်ဘုန်းမြင့် လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး စာအုပ်စာတမ်းစာစောင်တွေ ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခွင့်ကို ကန့်သတ်တဲ့။ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခွင့်အတွက် ‘မှတ်ပုံတင်’ လျှောက်ခိုင်းတဲ့ ကြေညာချက်အမှတ် ၃၈ ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါဟာ တရားမဋတမှုမရှိတဲ့ အမိန့် ကြေညာချက်ဖြစ်တဲ့အတွက် အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင် အစည်းအဝေးထိုင်ခဲ့ကြပြီး တုံ့ပြန်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်၊ အဲဒီအခါ ‘ဟင်နရီ ဒေးဗစ်သော်ရိုး Henry David Thoreau’ ရဲ့ စာပိုဒ်ကို ကိုးကားပြီး ဦးဝင်းတင်က “အများပြည်သူ သဘောမတူတဲ့ အမိန့်အာဏာဟူသမဋ တာဝန်အရ ဖီဆန်ကြ” ဆိုတဲ့ ကြွေးကြော်သံ ကို တင်ခဲ့တယ်၊ လက်ခံသဘောတူညီမှုရခဲ့ပြီး ဒီချုပ်ပါတီ ရန်ကုန်တိုင်းရုံးမှာ ကျင်းပတဲ့ မဟာမိတ်ပါတီ ၄၆ ပါတီနဲ့ တွေ့ဆုံညှိနှိုင်းစည်းဝေးတဲ့ ၁၉၈၉ ခုနှစ် ဇွန်လ ၂၁ ရက်နေ့ အစည်းအဝေးမှာ ဖြန့်ဝေပေးတဲ့ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီ အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ စာတမ်းကစပြီး ဒီကြွေးကြော်သံကို ထည့်သွင်းဖော်ပြရင်း စတင်သုံးစွဲခဲ့ပါတယ်၊ Henry David Thoreau - 1. All men recognize the right of revolution; that is, the right to refuse allegiance to and to resist the government, when its tyranny or its inefficiency are great and unendurable\n၁၉၈၉ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၄ ရက်နေ့တွင် ပြစ်မှုမှ ရှောင်တိမ်းနေသည့် တရားခံတဦး ၏ ဖခင်ထံ ၁၉၈၈ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလအတွင်းက တယ်လီဖုန်းဆက် စကားပြောဆိုမှု ဟု အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖမ်းဆီးခံရပြီး။ စစ်အစိုးရမှ ဦးဝင်းတင် ကို ၃ ရက်ကြာ အစာ မကျွေး။ အိပ်စက်ခြင်း မပြုနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်၊ ထိုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် အလုပ်ကြမ်းနှင့် ထောင်ဒဏ် ၃ နှစ် ချမှတ်ခဲ့ပါတယ်၊ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်က အများပြည်သူ ဆူပူအုံကြွအောင် လုပ်ဆောင်ရာတွင် နောက်ကွယ်မှ ဿကိးကိုင်အားပေးခဲ့ သည်ဟု အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လွတ်ရက်စေ့ ကာနီး ၁၉၉၂ ခုနှစ် ဇွန်လတွင် ထောင်ဒဏ် ၁၁ နှစ် ထပ်မံချမှတ်ခံရပါတယ်၊\nဦးဝင်းတင် ကို ၁၉၈၉ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၄ ရက်နေ့ ဖမ်းဆီးချိန်မှစ၍ အင်းစိန်ထောင် အထူးတိုက်ဝင်းအတွင်း မှာ ထားရှိ၍ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားခဲ့ပါတယ်၊ ၁၉၉၁ ခုနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ဦးဝင်းတင် ကို အထူးတိုက်မှ အမှတ် ၃ တိုက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ထားခဲ့ပါတယ်၊\nမြန်မာနိုင်ငံသို့ ကုလသမဂ္ဂအထူးကိုယ်စားလှယ် ‘ယိုဇိုယိုကိုတာ’ လာရောက်စဉ်အတွင်း အကျဉ်းချခံနေရ သော နိုင်ငံရေးသမားများအပေါ် န၀တ အာဏာပိုင်တွေရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပလပ်စတစ်အိတ် (ကျွတ်ကျွတ် အိတ်) တွေပေါ်မှာ အသေးစိတ်ရေးသားပေးပို့တဲ့စာကို အခြားနိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေနဲ့အတူ ပါဝင် လက်မှတ်ရေးထိုး ပေးပို့ခဲ့ပါတယ်၊\nဒါ့အပြင် အကျဉ်းထောင်အင်္ကျီတွေပေါ်မှာ “စု။ လွှတ်။ ပြန်တွေ့။ စု။ ဖျက်။ တွေ့” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ မြန်မာ ပြည် နိုင်ငံရေးသုံးသပ်ချက်စာတမ်းကို ရေးသားပြုစုကာ အပြင်ကို ထုတ်ခဲ့ပါတယ်၊\n“စု” ဆိုတာက ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နှင့် နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားအားလုံး လွတ်မြောက်ရေး။\n“လွှတ်” ဆိုတာက လွှတ်တော်ခေါ်ယူရေး။\n“ပြန်တွေ့” ဆိုတာက အမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအတွက် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးပွဲများ ပြုလုပ်ရေး။\n“စု” ဆိုတာက ဒီမိုကရေစီပြည်ထောင်စုသစ် ပေါ်ထွန်းရေး။\n“ဖျက်” ဆိုတာက အမျိုးသားညီလာခံကို ဖျက်သိမ်းရေး။\n“တွေ့” ဆိုတာက ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နှင့် န၀တ (ယခု နအဖ) တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေး။\nဆိုတဲ့ နိုင်ငံရေးလမ်းစဉ်ကို ဦးဝင်းတင် ချမှတ်ခဲ့ပါတယ်၊ ၁၉၉၃ ခုနှစ်ကတည်းက တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေး လမ်း ကြောင်းကို နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေအတွင်း အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းပြီး လမ်းကြောင်းဖော်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်၊\nအဲဒီစာတွေကို ၁၉၉၅ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလမှာ အကျဉ်းထောင်အတွင်းမှ ပြင်ပသို့ လျှိူ့ ဝှက်စွာ ထုတ်ပေးခဲ့ပါ တယ်၊ ထိုကိစ္စတွေကြောင့် ဦးဝင်းတင် ကို ၁၉၉၆ ခုနှစ် မတ်လ ၂၈ ရက်မှာ ထောင်ဒဏ် ၇ နှစ် ထပ်မံတိုးခဲ့ပါတယ်၊\n၁၉၉၅-၉၆ ခုနှစ်အတွင်း ထောင်ချခံနေရစဉ် ထောင်တွင်းစာစောင်များ လျှို့ဝှက်ထုတ်ဝေခဲ့မှု။ စာမူတွေ ရေးသားပေးမှု။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် အကျယ်ချုပ်က လွတ်မြောက်လာခြင်းကို ကြိုဆိုဝမ်းသာတဲ့ သဘောထား ထုတ်ဖော်ချက်တွေ ရေးသားပေးမှု အတွက် အကြောင်းပြပြီး ဆရာဦးဝင်းတင်ကို ပြစ်ဒဏ်တွေ ထပ်မံတိုးခဲ့ပါတယ်၊ ဒီလိုအဖြစ်မျိုးဟာ ဗမာပြည်သမိုင်းမှာ။ ထောင်သမိုင်းမှာ မရှိဘူးသေးတဲ့ အဖြစ်မျိုးပါ၊ ဆရာဦးဝင်းတင်အပေါ် န၀တ ရဲŒ အòငိး။ ရက်စက်ယုတ်မာမှု ဘယ်လောက်ကြီးမားတယ်ဆိုတာ ဗြောင်ကျကျ ဖော်ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်၊\nသို့သော်လည်း အမြဲတမ်းနိုးကြားပြီး မည်ကဲ့သို့မှ ပိတ်ဆို့ဟန့်တာှးုမရတဲ့ ဦးဝင်းတင်ဟာ ယနေ့ထိတိုင် အောင်ပင် မှန်ကန်တဲ့ နိုင်ငံရေးပေါ်လစီတွေကို ထောင်တွင်းမှနေ၍ ချမှတ်ပေးနိုင်သူ ဖြစ်ပါတယ်၊ ၂၀၀၄ ခုနှစ်အတွင်း မှာပဲ ‘(ထ) လေးလုံး’ ဆိုတဲ့ ပေါ်လစီကို ချမှတ်ခဲ့ပါတယ်၊\nပထမ ‘ထ’ က ထူထောင်ရမယ်။\nဒုတိယ ‘ထ’ က ထိန်းသိမ်းရမယ်။\nတတိယ ‘ထ’ က ထိုင်မနေနဲ့။\nစတုတÎ ‘ထ’ က ထိတွေ့ရမယ်။\nဆိုပြီး ယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံရဲŒ အခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီစွာဖြင့် ထက်ထက်မြက်မြက် ချမှတ်ခဲ့ပါတယ်၊\nဦးဝင်းတင်ဟာ အကျဉ်းကျနေစဉ်အတွင်းမှာ ၂၀၀၁ ခုနှစ်တွင် ယူနက်စကိုအဖွဲ့ကြီး. ယူနက်စကို။ ဂွီလာရ်မို ကာနို ကမ္ဘာ့စာနယ်ဇင်းလွတ်လပ်ခွင့်ဆု (UNESCO/Guillermo Cano World Press Freedom Award) ချီးမြှင့်ခြင်းခံခဲ့ရပါတယ်၊ အဲဒီနှစ်မှာပဲ ကမြာ့သတင်းစာများအသင်းကြီး (World Association of Newspaper, Wan) မှ လွတ်လပ်မှုရွှေကလောင်ဆု (Golden Pen of Freedom Award)ကို သာယာဝတီစမ်းစမ်းနွဲ့နှင့် အတူ ရရှိခဲ့ပါတယ်၊ နယ်ခြားမဲ့သတင်းထောက်များအဖွဲ့နှင့် ပြင်သစ်ဖောင်ဒေးရှင်းကလည်း ဆုများ ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်၊\nဦးဝင်းတင်ဟာ ယခုအခါ ၇၇ နှစ်ပြည့်လို့ ၇၈ နှစ်ထဲကို ၀င်ရောက်နေပြီး ဖြစ်ပါတယ်၊ လက်ရှိ အင်းစိန် အကျဉ်းထောင်မှာ အကျဉ်းကျခံနေရဆဲ ဖြစ်ပါတယ်၊ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှု။ ထောင်တွင်း အကျဉ်းကျခံကာလ ကြာမြင့်လာမှုတို့ကြောင့် ကျန်းမာရေးမှာ အဖက်ဖက်မှ ချွတ်ယွင်းလျက်ရှိပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် လည်ပင်းကျီးပေါင်း တက်ရောဂါ။ အူကျရောဂါ။ သွေးတိုးရောဂါ။ ဆီးကျိတ်ရောင်ရောဂါ။ သွားကိုက်ရောဂါတို့ကို ခံစားနေရပါတယ်၊ သို့သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ရေးရာ ကြံ့ခိုင်နေဆဲပါ၊\nမကြာသေးခင် ရက်ပိုင်းအတွင်းက အကျဉ်းထောင်သို့ လာရောက်တွေ့ဆုံခွင့်ရတဲ့ မိတ်ဆွေတဦးကို ဦးဝင်းတင်ရဲ့ ပြောပြချက်အရ - သူ့ကို အကျဉ်းထောင်အရာရှိ နှစ်ဦးက ယခင် ရက်သတ္တပတ်အတွင်းမှာ သီးသန့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြောင်း။ သူတို့က အကယ်၍ဦးဝင်းတင် ထောင်မှ လွတ်မြောက်မည်ဆိုပါက နိုင်ငံရေးဆက်လုပ်ရန် အစီအစဉ် ရှိ။ မရှိ မေးမြန်းခဲ့ကြောင်း။ ထိုအခါ သူက မိမိရဲ့ နိုင်ငံသားဝတ္တရားအရ ဒီမိုကရေစီရေးအတွက် ဆက်လက် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမည်မှာ သေချာကြောင်း ပြန်ပြောဆိုခဲ့သည်ဟု သိရပါတယ်၊ (မြန်မာသတင်းသမဂ္ဂ - ဘီအမ်အေ)\n“လောကမှာ တော်သူတွေ မရှားသလို ကောင်းသူတွေလည်း မနည်းပါဘူး၊ အနမတဂ္ဂ အင်မတန်များပြား လှတယ်လို့ ဆိုလိုက ဆိုနိုင်ပါတယ်၊ လွန်လွန်ကျူးကျူး ပြောရာ မရောက်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ်လို့ တော်လည်းတော်။ ကောင်းလည်းကောင်းတဲ့ လူမျိုးကတော့ ရှားမှရှားလို့ ဆိုနိုင်လောက်အောင် ရှားပါတယ်၊ ဒီလိုလူ တကျိပ်လောက်ထဲ မှာ ဆရာဦးဝင်းတင် ပါဝင်တယ်” (ဗိုလ်တထောင်သတင်းစာ လူထုဦးစိန်ဝင်း)\n“ရဲရင့်ကြံ့ခိုင်တဲ့ ဦးဝင်းတင်လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို လိမ်လည်ဝန်ခံခိုင်းလို့ ဘယ်တော့မှ ရမယ် မဟုတ်ပါဘူး” (မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်)\nဆရာကြီး ဦးဝင်းတင်၏ စကား\n“နိုင်ငံရေးသမားကောင်းဆိုတာ နှစ်ရှည်သီးပင် စိုက်ရတဲ့ ဥယျဉ်မှူးစိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိဖို့လိုတယ်၊ ‘ကိုယ် စားရမှ စိုက်မယ်’ ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုးနဲ့တော့ နိုင်ငံရေးသမားကောင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး”\nနေ့စွဲ - ဇူလိုင်လ ၁၈ ရက်။ ၂၀၀၇ ခုနှစ်၊\nposted by မြင့်ဇေ @ 10:31 PM0comments\nဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ အမျိုးသားညီလာခံနှင့်ပတ်သက်၍ ထုတ်ပြန်ချက်\nposted by မြင့်ဇေ @ 9:47 PM0comments\nအမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲဏ္ဍချုပ်မှာ ကျင်းပတဲ့ အခမ်းအနားဓာတ်ပုံများ\nပုံများကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုလိုပါကအောက်ပါ လင့်ခ်ကို နှိပ်ပါ။\nposted by မြင့်ဇေ @ 8:44 PM0comments\nposted by မြင့်ဇေ @ 10:23 AM 1 comments\nသြော် အဆောင်ဆောင် နန်းတွေ ကြဌန်းတွေနှင့်နှော\nအောင်စာတန်း ချို့ စေဖို့၊ အောင်ပန်း ညှို့ရရှာတဲ့\nတောင်တမန်း တို့ဗမာမှာ အဟောင်းသံသရာ အငုတ်တွေနှင့်\nအောင်ဆန်းတို့ မသာမယာဟာ ၄င်းကံကြမ္မာ အလုပ်ပေထင့်\nသောင်းမြန်းမရဏာ စမုတ်မှာတော့ ချုပ်သနဲ့ ယင်းအလိုတွင်\nဒေါင်းလံပုဝါ အုပ်ပါလို့ ကျုပ်ဖြင့် သင်္ဂြိုလ်ချင်။\nခက်ကပြီ လက်ဆည်လို့ မရနိုင်ဘု\nရန်အဖြစ်မကွဲ့ မနှေးသနော် တသောင်းဒီဇဗ္ဗူ ရမ်းနေကြ\nကျန်ရစ်ကဲ့ မြေးတော် အလောင်းစည်သူရဲ့ နန်းကိုဖြင့်\nလူကြမ်းဒမြ ကြမ်းလာရမ်းလာတဲ့ အရေးတွင်မှ\nရွှေမြန်မာဘုံမှာ အမင်းမင်း သမ္မတတွေနဲ့\nသတင်းလှတဲ့ အင်းဝ ရာဇာအမွန်သာလွန်မင်းကိုမှ\nဟိုအရင် ယမန် နန်းတော်စီးစဉ်က\nအပျက်ကြီးပျက်ကာ အသက်ခန္ဓာတွေ ဆုံးပုံနဲ့\nမင်းရဲ နန္တမိတ် ခများညီသနင်းပေပေ့ါ\nမှုန်မှုန်ဆန်ဆန် ပုန်ကန်တဲ့ အတိုင်းရဲ့ပြင်\nသမိန်ပရမ်း ဆိုသူ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကိုဖြင့်\nမဟုတ်တရုတ် အကောင်တေလေ တစေ ကိုက်တာနဲ့\nဆရာတမူ မကြာမကြာ လွမ်းရပါတဲ့\nငါတလူ ငါသရမ်းရော့ မဟဲ့လို့\nသာခန်း ပလ္လင် ညွှန်းပြီး\nပမာသော် တူတယ်လို့ နှိုင်းမိတယ်\nရိုင်းသနဲ့ အတိတ် ယခင်လိုနော်ကွယ်\nမင်းစိတ်မင်းမာန် အကြံအဖန် တင်းလိုက်ပုံက\nအင်္ဂလိပ် ယင်းဂျပန် နှစ်တန်ရှင်းပါလို့\n(အိုကွယ်) တကောင်း ရာဇ၀င်ကိုတဲ့ ဆက်ချင်သဘော။\nထိုထို လူ့ခ၀ဲကို မကြည်ညိုတဲ့\nတနွေးနွေး မူးမူးပြီးခွေးဘီလူးလို အကောင်မိုက်တွေက\nဗြောင်ကိုက်သဟာမှာ ယာယီ ယတြာအချိန်နဲ့ ဇာတာမှိန်လို့မို့\nဂနာမငြိမ် တာဝတိံယွန်းကြပေ့ါ\nဖြေမကြည် နေရီတော့ လွမ်းစေဖို့\nမြန်မာပြည်ပေါ်ကို ဓမ္မစည်တော် ရွမ်းချိန်မို့\nအာဇာနည် ဗိမာန် ပုထိုးကိုဖြင့်\nပါရမီ အဓိဌာန် တမျိုးရယ်နှင့်\nသြော် တောင်နန်းမြောက်နန်း အဆောင်ဆောင် ကြဌန်းနဲ့\nအခေါင် မမြန်းရခင်က အောင်ပန်း ညို့ရရှာတဲ့\nအောင်ဆန်းတို့ သေပုံနှမြော။ ။\nposted by မြင့်ဇေ @ 2:06 AM0comments\nကိုယ့်ရွေးချယ်မှုနဲ့ ကိုယ် ပစ်တင်ခဲ့သူ\nတရားကို ခင်တွယ်စိတ်ဟာ ပိုနက်ရှိုင်းလေ\nယိုင်နဲ့နဲ့ ကွပ်ပျစ်ကလေးအကြောင်းပဲ တွေးနေမိတယ်။\n၁၆၊ ၆၊ ၂၀၀၅ တွင်ကွယ်လွန်သွားသော ရဲဘော်ထက်မိုးအတွက်\nposted by မြင့်ဇေ @ 8:14 PM0comments\nကျနော် မတတ်တခေါက်နဲပ ဘာသာပြန်ထားတာပါ။ လားအိုစ့် ၀တ္ထထုလေးတပုဒ်ပါ။ အကြောင်းအရာကတော့ မိခင်တွေရဲံ စိတ်ကို ဖွဲတာပါ။ နည်းနည်းလေး ဝေဖန် ပေးကြပါဦး။ ၀တ္ထု ရေးသူနာမည်က Outhine Bounyavong ပါ၊ အခု ဘာသာပြန်တာက လာအိုစ့်ကနေ အ၈င်္လိပ်ဘာသာကိုပြန်ပြီး ထုတ်ဝေတဲ့ စာအုပ်ါ၊ ၁၉၉၉ ။ ၀ါရှင်တန် တက္ကသိုလ် ထုတ်ဝေရေးက ထုတ်ခဲ့တာပါ။ ဖတ်ဖူးသူများ ဝေဖန်ပေးစေချင်ပါတယ်။ ကျနော်ကတော့ ယဉ်ကျေးမှုတွေ နားလည်လာနိုင်ဖို့ တခုတည်းပါ။ ၀တ်ထု နာမည်က mother's beloved ပါ\nနွားလှည်းတစီးသွားဖို့သာသာလောက်သာ ရှိတဲ့ လမ်းကလေးအတိုင်း ကျနော်တို့ လျှောက် လာခဲ့ကြတယ်။ တောအုပ်အတွင်း နှစ်နာရီလောက်ဖြတ်သန်းလျှောက်ပြီးတော့ ကျယ်ပြန့်ပြီး မြက်ပင်တွေဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ စားကျက်မြေတခုကို ကျနော်တို့ ရောက်သွားတယ်။ ကျနော်တို့ ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ လမ်းရဲ့ ညာဘက်တကြောမှာက ၀ါခင်းတွေ၊ နှမ်းခင်းတွေ၊ သခွားခင်းတွေနဲ အခြားရိတ်သိမ်းရမယ့်သီးနှံစိုက်ခင်းတွေ။ဟိုအဝေးလှမ်းကြည့်ရင် အခြားသစ်ပင်ငယ် တွေကို အရိပ်မိုးနေတဲ့ အုန်းပင်ရှည်ရှည်တွေ။ အိမ်ခေါင်မိုး နှစ်ခု သုံးခုကို သစ်ပင်အုပ်ကြား ကနေ လှမ်းတွေ့ရတယ်။ တခြား အိမ်ခေါင်မိုးတွေကတော့ သိပ်သည်းတဲ့သစ်ကိုင်း သစ်ခက်တွေရဲ့ အနောက်မှာ ကွယ်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျနော်တို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် ခရီးလမ်းဆုံးကို နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။\nဒီခရီးမှာ ကျနော်နဲ့အတူ စာနယ်ဇင်းသမားနှစ်ယောက် ပါလာခဲ့တယ်။ သူတို့က ရွာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာမတတ်သူ ရာခိုင်နှုန်းကို အချက်အလက်စုဖို့ လိုက်လာတာပါ။ ကျနော်က ပညာသင်ကြားရေးမှာ အထောက်အကူအဖြစ် အသုံးချနိုင်မယ့် ကျေးလက်လူထုပါးစပ် ပုံပြင် တွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ပါ။\nလမ်းဘေးအတိုင်း ကျနော်လျှောက်လာရင်း မမှားယွင်းနိုင်စိတ်ခံစားမှုတွေ၊ အမှတ်ရဖွယ်ရာ တွေ ပြန်နိုးထလာတယ်။ကျနော်ဟာ ကိုယ့်မွေးရပ်ဇာတိကို ဘယ်လို ခွဲခွာသွားခဲ့တယ်၊ ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်စတာတွေကို ကျနော် တွေးတောနေခဲ့တယ်။ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာတဲ့ ဒီလို စိတ်လှုပ်ရှားစဖွယ် အမှတ်သညာပုံရိပ်တွေနဲ့ အတူ လျှောက်လာဆဲမှာပဲ လေထဲမှာလွင့်လာတဲ့ ခီအိုမြက် (လော အခေါ်အဝေါ်ပါ)ရဲ့ စူးရှတဲ့ရနံ့ကို ခံစားနေရတယ်။ တပင်နဲ့တပင် ပွတ်တိုက်မိနေတာကြောင့်ထင်တယ်။ ၀ါးပင်ရဲ့ အကိုင်း အခက်တွေဆီက ထွက်လာတဲ့ တဂျိဂျိ အသံ.. ။အဝေးဆီက ကြီးမားကြည်လင်တဲ့ သူတို့ရဲ့ အတောင်ပံတွေနဲ့ ရည်ရွယ်ရာမဲ့ အော်နေတဲ့ စီကာဒါ ပိုးကောင်တွေရဲ့ အသံတွေ။ ကျနော့်နားစည်ထဲမှာ လှပတဲ့ ဂီတသံတခုလို ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ကြားနေရတဲ့အသံတွေက ကျနော်ဇာတိချက်ကြွေနဲ့ တူညီလှတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားတခုကို ပဉ္စလက်ဆန်ဆန် ဖန်တီးနေပေမယ့် တကယ်တမ်းကတော့ ကျနော့်နဲအတူပါလာတဲ့ ခရီးသွားဖော်တဦးဖြစ်တဲ့ ဘွန်ခမ်း မွေးရပ်မြေကို ပြန်လာခဲ့ကြတာပါ။\nသူ့ ဇာတိရွာကလေးကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းမြင်ရချိန်မှာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအတိနဲ့ ဘွန်ခမ်းက ပြောပြတယ်။ `ကျနော် ဒီရွာကို ခွဲခဲ့တာ နှစ် နှစ်ဆယ်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ကျနော့်ရွာဆီ ရောက်မယ့် သယ်သွားမယ့်လမ်းကလေးကို မြင်လိုက်ရတော့ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ။ ပန်းချီကားတချပ်ကို ဆွဲထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။´ ဘွန်ခမ်းရဲ့ အသံဟာ ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံနဲ့ ပြည့်လျှမ်းနေတယ်။\nဒီနေရာမှာ သူမွေးဖွားခဲ့တဲ့ အကြောင်း။ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာဘဲ သူအသက်ရှစ်နှစ်သားမှာ သူ့အမေ ဟာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း။ သူ့ အဖေဟာ အခြားရွာက အမျိုးသမီး တယောက်နဲ့ နောက် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး စစ်ပွဲနဲ့ ရုန်းကန်ထကြွမှုတွေကြောင့် တိုင်းပြည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေချိန် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတောအတွင်း သူတို့မိသားစုဟာ တရွာပြီးတရွာ ပြောင်းရွှေ့ ပြီးနေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်း ဘွန်ခမ်းက ကျနော်တို့ကို ပြန်ပြောပြတယ်။ အခုအချိန်တိုင်အောင် သူမွေးရပ်ကို ပြန်လာဖို့အတွက် တခါမှ အခွင့်အလမ်း လည်း မရခဲ့ဘူးလေ။ရွာမှာတော့ သူ့အမေရဲ့ အကို သူ့ဦးကြီးတယောက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပေမယ့် အလွန့်ကို အိုမင်းနေပါပြီ။ ဘွန်ခမ်းဟာ သူ့ဦးကြီးကို လေးစားတန်ဘိုးထားကြောင်း ပြဖို့အနေနဲ့ လက်ဆောင်အဖြစ် နို့ဆီနှစ်ဘူးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။ လမ်းကကြမ်းတမ်းလွန်းပြီး နို့ဆီဗူး အပိုတွေက သယ်ဆောင်ရာမှာ လေးလံလွန်းမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဘွန်ခမ်း အနေနဲ့ ဒီထက်ပို မယူလာနိုင်ခဲ့ပါဘူး။\n`ရွာထဲက လူတွေက ခင်ဗျားကို မှတ်မိပါ့မလား´ ကျနော်မေးတော့\n`ဘယ်သူမှ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူးဗျ၊ ဒါပေမယ့့် ဦးကြီးအိမ်နေရာကို ကျနော်တိတိကျကျ မသိ တော့ လို့ ရွာထဲက လူတွေဆီမှာပဲ မေးမြန်းစုံစမ်းရမှာဘဲ။´\nကျနော်တို့လည်း ဥယျာဉ်များ၊ သစ်သီးခြံများ ပေါများကြွယ်ဝမှုကို အံ့သြချီးကျူးရင်း ဟိုကြည့်၊ဒီကြည့်နဲ့ ဆက်လျှောက်လာကြတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျနော်တို့ရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာရှိတဲ့ ဥယျာဉ်တခုကနေ စုံလင်လှတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အပြည့်နဲ့ ပလိုင်းကို ပိုးထားတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတဦး ထွက်လာတယ်။\n`နေကောင်းရဲ့လား ဒေါ်ဒေါ်၊ ဘယ်နားမှာ နေတာလဲခင်ဗျ။´ ယဉ်ကျေးစွာနဲ့ ဘွန်ခမ်းက နှုတ်ဆက်ပြီးမေးတယ်။\n`ဒီနားမှာပါပဲကွယ်´ ကျနော်တို့က မျက်နှာစိမ်းတွေဖြစ်တာကြောင့် သံသယရှိပုံရတယ်။ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။\n`ကျနော်တို့က မြို့ပေါ်ကလာတာပါ။ ကျနော်ကို ဒီရွာမှာ မွေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျနော် ရွာကနေ ထွက်သွားတာကတော့ နှစ်တော်တော်ကြာသွားပါပြီ။´ ဘွန်ခမ်းက ရှင်းပြနေတယ်။ အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ မယုံကြည်မှု ပျောက်ကွယ်စေဖို့ပေါ့။\n`ဟုတ်လား။ အဒေါ်ကတော့ ဒီမှာ ကြီးသွားတဲ့ မင်းတို့အရွယ်ကလေးတွေကို မမှတ်မိတော့ ပါဘူးကွယ်။ ဒါနဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့သား ၊ ဘယ်သူ့ရဲတူလဲ။´\nကျနော်တို့နာမည်တွေကို ပြောပြတော့ ဘွန်ခမ်းက သူ့မိဘများရဲ့ နာမည်တွေရော၊ သူ့ဦးကြီးရဲ့ နာမည်ကို ပါ ထည့်ပြီး ပြောလိုက်သေးတယ်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုသမီးကြီးက သူ့ဦးကြီးကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ရွာတောင်ပိုင်းမှာ နေတယ်လို့လည်းပြောတယ်။ သူကတော့ ရွာ့မြောက်ပိုင်းမှာနေတဲ့ `အမေကြီးပွန်း´ (မယ့်ပွန်း-မယ့်ဆိုတာထိုင်းမှာ အမေကို ခေါ်တာပါ။ လော က ထိုင်းနဲ့နီးတော့ လော မှာလည်းဒီစကားက အမေကို ခေါ်တာဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာသာပြန်သူ) ဖြစ်ကြောင်းလည်း မိတ်ဆက်ပါတယ်။ ဘွန်ခမ်းက ဒီနာမည်ကို မကြား ခဲ့ဖူးကြောင်း အမူအရာပြတယ်။ ဒါပေမယ့် စကားပြောတဲ့ အခါမှာတော့ သိခဲ့လေသယောင် ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြန်ပြောခဲ့ပါတယ်။ `အမေပွန်း၊ ကျနော်တို့ရွာရဲ့အခြေအနေကရော ဘယ်လိုလဲ´ လို့မေးတော့\nအမယ်ကြီးက ရွာသူရွာသားတွေ အားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့ကြောင်း ပြန်ဖြေတယ်။ `သူတို့အားလုံး လုံလုံလောက်လောက်စားနိုင်ကြပါတယ်။ တယောက်တည်း လုပ်စာနဲ့ တအိမ်လုံးထိုင်စားလို့ရတယ်။ အသီးအနှံတွေကတော့ အများကြီးရောင်းရပေမယ့် အမြတ်က အရမ်းနည်းလွန်းတယ်ကွယ့်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးက ခက်ခဲတာကိုး၊´ အဲဒိလိုပြောပြီး လမ်းညာဖက်မှာရှိတဲ့ စပါးခင်းထဲကို ဆင်းသွားတယ်။ အိမ်က၀က်တွေအတွက် ၀က်စာကြိုဖို့ အပင်တွေ ခူးရဦးမယ်ဆိုပြီးတော့ ပြောသွားသေးတယ်။\nဘွန်ခမ်းက သူ့မှာပါလာတဲ့ နို့ဆီနှစ်ဗူးထဲက တဗူးကို ထုတ်ပြီး အမယ်ကြီးကို လှမ်းခေါ်တယ်။ ` ခဏလေး ဒေါ်ဒေါ်၊ ဒီနို့ဆီဗူးလေးကို ယူသွားပါ´လို့ပြောပြီးပေးတော့\n`နတ်ကောင်းနတ်မြတ်စောင်မပါစေ၊ ငါ့သားရယ်´ ဆိုပြီး အမယ်ကြီး ဆုပေးတယ်။ ဆုပေးပြီးတော့ လမ်းခွဲထွက်ခွာသွားတယ်။\nအလျင်ကလမ်းအတိုင်းပဲ ကျနော်တို့ဆက်လျှောက်လာကြတယ်။ ကျနော်ကတော့ ဘွန်ခမ်းရဲ့ ကြင်နာတတ်မှုကို ချီးကျူးနေမိတယ်။ သူ့ဦးလေးအတွက်ရည်ရွယ်ပြီး နို့ဆီနှစ်ဘူးကို ယူလာခဲ့ ပေမယ့် တဗူးကို လုံးဝမသိတဲ့ လူစိမ်းတဦးကို ပေးလိုက်တဲ့အတွက်ကြောင့်ပါ။\n`ကျနော်တို့မိသားစုမှာ ဒါမျိုးလုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် ကျနော်တို့ကို အမွေပေးခဲ့တာပါ။ အထူးသဖြင့် ကျနော်ကိုပေါ့။ ´ ဘွန်ခမ်းရဲ့ ပြန်ရှင်းပြတဲ့ စကားကြားရတော့ ကျနော့်မှာ ဂုဏ်ယူခြင်းရော၊ ၀မ်းမြောက်မှုပါ နှစ်ခုစလုံး ခံစားရတယ်။ `ကျနော့် အမေက ဒီလိုအလုပ်မျိုး လုပ်ဖြစ်ဖို့ သွန်သင်ပေးခဲ့တာပါ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတဦးကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ ကျနော်တို့ဆီမှာ အစားအသောက်တခုခု ပါလာခဲ့တယ်ဆိုရင် သူ့အတွက် ခွဲဝေ ပေးသင့်တယ် ဆိုတာကိုပေါ့။ နည်းတာများတာက အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ခွဲဝေ ပေးရမယ်။ ဒါဟာ ကျနော်တို့ရဲ့ ထိန်းသိမ်းရတဲ့ ရိုးရာအစဉ်အလာပဲ။ ဒီရွာက လူတော်တော်များများက ဒါကို လုပ်ကြတယ်။´\nဘွန်ခမ်းက ဆက်ပြောတယ်။ `အဖေက သူ့ကို အမေပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတခု ပြန်ပြောပြ ဘူးတယ်။ အမေကျနော်ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတဲ့အချိန်မှာပေါ့။ အမေက ရွာပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရတာကို ကြိုက်တယ်။ တရက်ကျတော့ လမ်းအတိုင်း အမေ လျှောက်နေတုန်း အမဲလိုက်ရာက ပြန်လာတဲ့ ကျနော်တို့ရွာသား လေးငါးခြောက်ယောက်နဲ့ သွားဆုံတယ်။ သူတို့က သမင်တကောင်ရလာတယ်။ အရည်ခွံလည်း ခွာပြီးသား။ အမဲလိုက်သူတွေအကြား ခွဲဝေဖို့အတွက် ခုတ်ထစ်နေတုန်း။ ဒါနဲ့ အမေ့ကို မုဆိုးတွေက သမင်သားဝေစု အများနည်းတူ ခွဲဝေပေးတယ်။ ကျနော်တို့ရဲ့ ရိုးရာအစဉ်အလာအရ ဒါဟာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တယောက်ရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ အများဆုံးရတဲ့သူကတော့ သေနတ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ မုဆိုးပါပဲ။ သူက အခြားသူ တွေထက် နှစ်ဆရတဲ့အပြင် ခေါင်းရယ် ခြေလေးချောင်းရယ် အရည်ခွံရယ်ပါရတယ်။ ´\n`အဲဒီညနေမှာပဲ ကျနော်မိသားစုဟာ ကြွယ်ဝခြင်းနဲ့ ကံကောင်းမှုအထိမ်းအမှတ်ဖြစ်တဲ့ သမင်သားကို စားကြတယ်။ နောက်နေ့မနက် အာရုဏ်တက်ခါနီးမှာ အမေဟာ ယောက်ျားလေး တယောက်ကို မွေးပါလေရော။ အဲဒီယောကျာ်းလေးက သူ့ရဲ့ဇာတိကို အခုလမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်လာနေတဲ့ ကျနော်ပေါ့ဗျာ။ ´\nကျနော်တို့ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတယ်။ စာနယ်ဇင်းသမားတဦးက `အဲဒီသမင်က ဘွန်ခမ်းဆိုပြီး ပြန်ဝင်စားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်´ လို့ အရွှန်းဖောက်တော့\n`ရွာသားတွေကတော့ အဲဒီလို ထင်ကြတာပဲ။ တကယ်လို့ အဲဒီသမင်ဟာ သေဆုံးပြီး နောက်သမင်တကောင်အဖြစ် ပြန်မွေးလာရင်လည်း ထပ်ပြီး အပစ်သတ်ခံရဦးမှာ သေချာသလောက်ပဲပေါ့။ ရွာသားတွေရဲ့ တဆင့်စကားကို ကျနော်ကြားရတာကတော့ ဒီဒေသက တောထဲမှာ သမင်တွေ မရှိသလောက်ဖြစ်သွားပြီ။´\n`ဘယ်လောက်ဆိုးရွားလှတဲ့ ပျက်သုန်းမှုလဲ´ ကျနော်အလန့်တကြားရေရွတ်မိတယ်။ ဘွန်ခမ်းက သူ့ဇာတ်လမ်းကို ဆက်ပြောတယ်။\n`ကိုယ်ဝန်ဆောင်တဦးဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သူ့ရင်သွေး အာဟာရ ဖြစ်ဖို့အတွက် အစားအသောက်ကို ပုံစံတကျ လုံလုံလောက်လောက် စားဖို့လိုပါတယ်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိခင်တဦးဟာ အစားအစာပါလာတဲ့ တစုံတဦးကို ဆုံမိရင် ဆင်တကောင်လုံးကိုတောင်မှ စားပစ်နိုင်သလိုမျိုး အလွန်အမင်းဆာလောင်လာတယ်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တဦးက ကျနော်ကို ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောခဲ့ဘူးသေးတယ်။ တစုံတယောက်က သူ့ ကို အစားအသောက်ရှိရက်နဲ့ မခွဲဝေပေးဘူးဆိုရင် အဲဒီလူကို ဘယ်တော့မှ မမေ့တော့ဘူး။ သူ့အပေါ် ကြင်နာမှု မရှိတဲ့သူဆိုပြီး အဲဒီလူအပေါ် ခါးခါးသီးသီးဖြစ်မှုက ရှိနေလိမ့်မယ်။ ကျနော့်အဖေအပြောအရ အမေဟာ အပစ်သတ်ခံခဲ့ရတဲ့ သမင်အတွက် အလွန့်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့တယ်တဲ့။ သူကိုယ်တိုင်လည်း နောက်ပိုင်းသမင်သားကို ဘယ်တော့မှ မစားတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူရတဲ့ ဝေစုကိုတော့ အိမ်သားတွေအတွက် ယူလာလေ့ရှိတယ်။ ဒါမှသာ အသားစားဖို့ အခွင့်အလမ်း အိမ်သားတွေရမှာကိုး။ ကျနော့်ကို မွေးပြီးတော့ အမေဟာ အရမ်းကို ကျနော့်ကို ချစ်တယ်။ ကြင်နာတယ်။ ဒါပေမယ့် အမေဟာ သူ့ အချစ်ဆုံးသားတယောက် လူလားမြောက်ပြီး ပျော်ရွှင် နေတဲ့ မျက်နှာကိုတော့ တွေ့မြင်ရဖို့ အခွင့်အလမ်း ဘယ်တော့မှ မရတော့ပါဘူး။ ကျနော့်ကို ဘွန်ခမ်း လို့ အမည်ပေးခဲ့ပေမယ့် အမေကတော့ `ငါ့အချစ်ဆုံးလေး´ ဒါမှမဟုတ်ရင် `မေမေ့ အချစ်ရဆုံးလေး´ လို့ ခေါ်ရတာကိုပဲ နှစ်ခြိုက်တယ်။ ´\nအဲဒီအချိန်မှာ ကျနော်တို့ဟာ ရွာထဲဝင်တဲ့ ဂိတ်တံခါးအနားကို ရောက်နေပါပြီ။ လမ်းကတော့ ကြမ်းလွန်းလှပါတယ်။ ဘွန်ခမ်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီး မိခင်လောင်း ထွက်သွားရာ ဘက်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မိတော့ လယ်ကွင်းထဲမှာ သူရဲ့ ပုံရိပ်က ပျောက်ကွယ်လုဆဲဆဲ။ ဒါပေမယ့် ကျနော်မှတ်ဥာဏ်ထဲမှာတော့ သူဟာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီကမ္ဘာထဲကို ၀င်ရောက်လာမယ့် အလွန်သေးငယ်လှတဲ့ လူသားတဦးအတွက် ကူညီဖို့ ခွဲဝေပေးရမယ့် တာဝန် ရှိတယ် ဆိုတဲ့ အသိတခုကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျနော် ခံစားခဲ့ရတယ်။\nposted by မြင့်ဇေ @ 9:49 AM0comments\nတိုင်းရင်းသားပါတီများမှ အမျုိးသားညီလာခံအပေါ် ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်\nposted by မြင့်ဇေ @ 11:47 PM0comments


Tag Game: ကျွန်တော့်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအကျင့် (၁၀) မျိုး\nဒီတစ်ခါ Tag လုပ်ခြင်းခံရသူကတော့ ရန်အောင် ဖြစ်ပါတယ်။\nဘာညာရဲ့ Tagging Game ကြီးထဲကို ကျွန်တော်လည်း ဘာညာဘာညာနဲ့ ပါခဲ့ရပြန်ပြီဗျာ. Tagging Game ဆိုတာဘာလဲ ဆိုတာ သိချင်ရင်တော့ ဒီပို့စ်တွေမှာ သွားဖတ်ပါ. Tesla ၊ မဂျစ်နဲ့ ဘာညာတို့ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအကျင့် (၁၀) မျိုးပေါ့ဗျာ.\nကျွန်တော့်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအကျင့် (၁၀) မျိုးကတော့\n၁. အိပ်တဲ့အခါမှာ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေမှ အိပ်တတ်တယ်. ဆောင်းတွင်းဆိုရင်တော့ စောင်ထူထူကြီးခြုံအိပ်တာပေါ့. နွေဆိုရင်လည်း စောင်ပါးပါးလေး တစ်ထည်လောက်တော့ ခြုံအိပ်လိုက်တယ်. ငယ်ငယ်ကအိပ်ရင် ပုဆိုးနားလာချိတ်တာ ခဏခဏဖြစ်ကတည်းက စောင်ခြုံအိပ်တဲ့ အကျင့်ရသွားတာ. ဒါတောင် မနက်ကျရင် နားမှာ လာချိတ်နေတုန်းပဲ. (ဆံပင်တွေကို ပြောတာပါ. ရင်တွေခုန်သွားလား.သွား. ပြောဘူး.)\nရင်ဘတ်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုမရှိရင်လည်းရတယ်. ရင်ခွင်ထဲမှာ တစ်ခုခုထားပြီး အိပ်ရင်၊ တစ်ခုခုကို ခွပြီးအိပ်ရင်လည်း အိပ်ပျော်တတ်တယ်. (သဘောပေါက်နော်)\n၂. အိမ်သာတက်ရင် အရမ်းကြာတယ်. မဂျစ်လိုပဲ စာအုပ်တစ်အုပ်ဆွဲပြီး အိမ်သာထဲကို ၀င်တာ. အိမ်မှာနေတုန်းက မနက်ခင်းဆို အိမ်သာမတက်ဘူး. နောက်ကလူတွေက တံခါးကို တဒုန်းဒုန်းလာထုလွန်းလို့ သူတုိ့အားလုံး မရှိတဲ့အချိန်၊ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ချိန်တွေလောက်မှ အိမ်သာတက်တယ်. ည ၁၀ နာရီပတ်ဝန်းကျင်လောက်ပေါ့. အိမ်သာထဲက ပြန်ထွက်လာရင် ၁၀ နာရီခွဲလောက်ကတော့ အနည်းဆုံးပဲ. လူလည်းပန်းပြီး ထွက်လာတယ်. (အိမ်သာတက်တာကို. ပင်ပန်းတာပေါ့. ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေပြန်ပြီလဲ.)\n၃. ခရီးသွားရင် အိမ်သာသိပ်မတက်ဘူး. ရွံလို့ပါ. မှတ်မှတ်ရရ ကျိုက်ထီးရိုးသွားတုန်းက အိမ်သာသွားတော့ လူတွေ အများကြီး တန်းစီစောင့်ရတယ်. ပြီးတော့ အိမ်သာထဲကို ၀င်တော့ ရေကလည်း ၀ယ်ရသေးတယ်နော်. ကိုယ်ဝယ်ထားတဲ့ ရေခွက်လေးကို ရွှေခွက်လေးအလား ကိုင်ပြီးတော့ အိမ်သာထဲကို ၀င်ရတယ်. မှောင်ကလည်း မှောင်. အိမ်သာကလည်း တောင်စောင်းမှာ ဆောက်ထားတော့ လေက တ၀ှီးဝှီးနဲ့ အပေါ်ရော အောက်ရော တိုးပါလေရော. ဟီးဟီး ပြောရင်းနဲ့ကို ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်လာပြီဗျာ…\nအိမ်သာတက်ရင် ရေအရမ်းသုံးတဲ့ ကျွန်တော် ကျွတ်စိန်ဖြစ်တာပါပဲဗျာ. တော်သေးတာပေါ့. အပြင်ကလူတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းရတယ် အစ်ကိုရေ. ကျွန်တော့်ကို ရေလေးတစ်ခွက်လောက်ခပ်ပေးပါလားဗျာ လို့ (မနောက်ဘူးနော်. တကယ်ပြောတာပါ.) အဲဒီ့အစ်ကိုကြီးကလည်း ဒီကောင်မြန်မြန်ပြီးမှ ငါအိမ်သာတက်ရမယ်လို့ သဘောပိုက်ပြီး ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ ခပ်ပေးပါတယ်. နောက်တစ်ခွက်ယူဦးမလားလို့တောင် မေးသေး.\nပြန်ထွက်လာတော့ တစ်ခါတည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်. နောက်ရက် လုံးဝ အိမ်သာမတက်တော့ဘူးလို့. တကယ်လည်း မတက်တော့ပါဘူး. သုံးရက်ခရီးစဉ် အိမ်ပြန်လာတော့ ကားတစ်ချက်ခုန်လိုက်တိုင်း ဖင်ပိတ်ပြီးလိုက်လာရတယ်ဗျာ. (အော်ရီလိုက်စမ်းပါ. ပြုံးရုံလေး ပြုံးမနေပါနဲ့ဗျာ.)\nမျက်နှာမှာလည်း ၀က်ခြံဖုတွေထွက်လို့ပေါ့ဗျာ. ပြန်ရောက်တော့မှ ချစ်သူလေးက တယုတယလေး မေးတယ်. ၀က်ခြံတွေ ညှစ်ပေးမယ်တဲ့ အဲဒါနဲ့ပဲ အင်းလျားကန်စောင်းက ပန်းခြံလေးထဲကိုသွားပြီး… (ဩော် ဆောရီးဗျာ. တော့ပစ်လွဲသွားတယ်. ဒါက သက်သက်ဗျ. ဘွာတေးနော်. ဘွာ.ဘွာ)\n၄. ပုဆိုးဝတ်ရင် ချက်ပြုတ်မ၀တ်ချင်ဘူး. ဒါပေမယ့် ချက်နားမှာဝတ်ရင်လည်း ပုဆိုးက ကြပ်ထုတ်ထုတ်ကြီးနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ခါးတွေ တုတ်လာသလိုမျိုး အနေအထိုင်ကြပ်တယ်. ဒါနဲ့ပဲ ပုဆိုးဖြန့်ဝတ်ရင် ချက်တင်လောက်ဝတ်တယ်. ပြီးတော့ လက်မနဲ့ အောက်ကို နည်းနည်းလေး ဆွဲချလိုက်တယ်. အင်္ကျီစကို ဟိုနည်းနည်း ဒီနည်းနည်း ပြန်ဆွဲထုတ်တယ်. မြင်တဲ့သူတွေက ပြောတာပေါ့. `သိပ်ပဲများတာပဲ´ တဲ့. တကယ်ပါဗျာ. မတတ်နိုင်ပါဘူး. ခါးပတ်သာပတ်ထား ဖုိ့ကောင်းတော့တယ်. ပုဆိုးလည်း ခဏခဏ ကျွတ်တတ်ပါတယ်. (ဟေ့ ဘာရီတာလဲကွ) ခဏခဏ ပြန်ပြင်ဝတ်ရလွန်းလို့ ကျွန်တော် ပုဆိုးဝတ်တိုင်း ကျွန်တော့်ကိုချစ်တဲ့သူလေးက စိတ်ရှည်လက်ရှည်လေး ပြုံးပြီး ရပ်စောင့်ပေးနေတတ်ပါတယ်. ခုတော့လည်း သူလေးနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ Sniff… Sniff… Sniff…\n၅. တစ်နေရာရာကို ခဏပဲသွားရင်တော့ သိပ်ခေါင်းမစားဘူး. ခဏခဏ သွားနေရရင်တော့ လမ်းကြောင်းကို အမျိုးမျိုးပြောင်းပြီးသွားတတ်တယ်. စမ်းချောင်းမှာ စာပြတုန်းက ဦးဖီးလမ်းက ကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်ကို သင်ပေးရတယ်. သူ့အိမ်ကိုသွားရင် လမ်းအမျိုးမျိုးက သွားတယ်. ရှမ်းလမ်းမှာဆင်းပြီး ဆီဆုံလမ်းဘက်ကနေ ကွေ့ဝင်တတ်သလို၊ ပဒုမ္မာ ကွင်းဘက်ကနေ လမ်းကြိုလမ်းကြားလေးတွေ သုံးပြီးတော့လည်း သွားတတ်ပါတယ်.\nလမ်းလျှောက်ရင်လည်း ခြေထောက်ကို တည့်တည့်ထားပြီးလျှောက်တယ်. တစ်ခါတစ်လေ ခြေခွင်ပြီးလျှောက်မိပြီဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒေါသထွက်နေမိတတ်တယ်. လမ်းလျှောက်နေတုန်း ဘယ်ဘက် ခြေမျက်စိကို ညာဘက်ခြေထောက်က လာပွတ်မိသွားရင် ညာဘက်ခြေမျက်စိကို ဘယ်ဘက်ခြေထောက်နဲ့ မသိမသာလေး ပြန်ပွတ်လိုက်တယ်. လူသိအောင်တော့ ဘယ်ပွတ်ပါ့မလဲနော်. (ခြေထောက်ပွတ်တာနော်.) အဲလိုလုပ်လိုက်ရမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြီး Balance ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတယ်. ထူးဆန်းတဲ့ ဆိုက်ကိုပါပဲဗျာ..\n၆. ညညသိပ်မအိပ်ဘူး. နေ့နဲ့ညမှားနေတယ်လို့ ထင်ရတယ်လို့တောင် ချစ်မေမေက ပြောသေးတယ်. တစ်ခုခုကို စမိရင် ဆုံးအောင်လုပ်တတ်တယ်. (အကောင်းမထင်နဲ့ဦးနော်. ဆုံးအောင်ဖတ်). Dungeon Siege Game ကို စဆော့တော့ ည ၇ နာရီ. ဆက်တိုက်ဆော့ပစ်လိုက်တာ မနက် ၉ နာရီ အမေက နားရွက်ကိုလာဆွဲမှပဲ ထတော့တယ်. အခန်းတွေလည်း အများကြီး တက်သွားတာပေါ့. ဒါပဲ နောက်ရက် ထပ်မဆော့တော့ဘူး. စိန်ခေါ်ရင် တိမ်ပေါ်ထိလိုက်တယ်ဗျ. တိမ်ပေါ်ရောက်သွားရင်တော့ ကြာကြာမနေချင်ပါဘူး. (ချစ်သူလေးမှ မရှိပဲကို) သိကြားမင်းကလည်း နတ်သမီးလေးတွေ အားလုံးကို Patent လုပ်ထားတယ်လေ. ခက်ချေပြီ.\nဘလော့ဂ်ကိုစလုပ်တော့လည်း ဘာမှမသိဘူး. သူများလုပ်တာကို လိုက်ကြည့်တယ်. စမ်းကြည့်တယ်. မရဘူး. ထပ်လုပ်တယ်. မရပြန်ဘူး. တစ်ရက်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဘလော့ဂ်ကို ၀င်ကြည့်တယ်. သူက ပြောတယ်. ငါ EOT လုပ်ထားတယ်တဲ့. ဟိုက် သေစမ်းဟ. ငါ့မှာတော့ မြန်မာလိုတောင် ဘယ်လိုရိုက်ရမှန်းမသိသေးဘူး. သူက EOT တောင် လုပ်နေပြီ. ဒီညတော့ ငါရအောင် လုပ်မယ်ဆိုပြီး အပီအပြင်ကို Research လုပ်လိုက်ပါတယ်. ရသွားပါတယ်. ပြီးတော့ မြန်မာလို ရိုက်တာကျွမ်းအောင်လည်း KB Layout ကို Print ထုတ်ပြီး လက်တင်ပြီး စိတ်ထဲပေါ်တာမှန်သမျှ လိုက်ရိုက်ပါတယ်.\nဥပမာ.. `ကိုယ်မင်းကို တကယ်ချစ်တာပါကွာ. မင်းက ကိုယ့်ရဲအချစ်တွေကို မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူးနော်. ကိုယ့်ကြောင့်မင်းလေးမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်တွေ ဖြစ်ခဲ့ရမယ် ဆိုရင်တော့ ကိုယ်လာရာလမ်းအတိုင်းပဲ ပြန်ပါတော့မယ်ကွာ..´ ဘာညာသာရကာပေါ့ဗျာ….\nအဲဒါပဲဗျ စွဲမိစွဲရာ စွဲတယ်ဆိုတာ. အစွန်းနည်းနည်းရောက်ပါတယ်. နောက်တစ်နေ့ကျရင်တော့ တစ်နေ့လုံးခွေပြီး အိပ်နေတတ်ပါတယ်. ထမင်းတောင် မစားဖြစ်တဲ့နေ့တွေ ရှိပါသေးတယ်. (ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားနေလို့ပါ…)\n၇. တစ်ခုခုကို အစီအစဉ်အတိုင်း မလုပ်ချင်ဘူး. ကျော်လို့ရတာမှန်သမျှ ကျော်ပစ်လိုက်ချင်တယ်. ပြီးမှ လိုတာလေးတွေကိုပဲ လိုသလို ပြန်ပြီး ကြည့်ချင်တယ်. စာဖတ်ရင်လည်း Chapter အစဉ်အလိုက်မဖတ်ချင်ဘူး. စုံထောက်ဝတ္တုဆိုရင်တော့ တစ်လုံးတစ်ပါဒမလွဲ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်ဖတ်တယ်. ဒါကြောင့်လည်း လူက စာတွေ့မှာ ပိုပိုပြီး အားနည်းလာတယ်ဗျာ. အချစ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ. အရင်ဆုံးချစ်ပစ်လိုက်တယ်. ပြီးမှ လိုတာလေးတွေကိုပဲ ပြန်ပြန်ကြည့်တယ်. (ဩော်. ချစ်သူလေးရဲ့ အမှားတွေကို သွန်သင် ဆုံးမပေးတာကို ပြောတာပါဗျာ…)\n၈. ကိုယ့်ကိုယ်ကို လူခန့်တစ်ယောက်လို့ ထင်တတ်တယ်. လူတွေအများကြီးထဲသွားရင် ငါ့ကိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ကြည့်နေတယ်လို့ ဆိုက်ကို ရှိတတ်တယ်. ဒါကြောင့်လမ်းသွားရင် မလုံမလဲတွေ ဖြစ်နေတတ်တယ်ဗျ. အ၀တ်အစားနဲ့ ဆံပင်ကို ဂရုစိုက်တယ်. ဆံပင်ပုံစံ ခဏခဏ ပြောင်းတတ်တယ်. အ၀တ်အစားကို ဈေးကြီးတာ မ၀တ်ချင်ဘူး. စာအုပ်ဆိုရင် ဈေးကြီးလည်း ၀ယ်တယ်.\nတစ်ခါက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ မြို့ထဲသွားတယ်. Guide လခ ထုတ်ပြီးကာစပဲပေါ့ဗျာ. လက်ထဲမှာ ၃ သောင်းလောက် ပါလာတယ်. သူငယ်ချင်းက စတိုးဆိုင်မှာ ဇစ်ပိုမီးခြစ်တစ်လုံးနဲ့ နေကာမျက်မှန်တစ်လက် ၀ယ်တယ်. ဘယ်လောက်လဲဆိုတာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး. ကျွန်တော်ဘာတစ်ခုမှ မ၀ယ်ခဲ့မိဘူး. ပြီးတော့ ဆူးလေဘုရားလမ်းပေါ်က အရုဏ်ဦး စာအုပ်ဆိုင်ကို ၀င်တယ်. အဲဒီ့မှာ ကျွန်တော်သိပ်ကြိုက်တဲ့ Dictionary စာအုပ်ကို တွေ့လိုက်တယ်. ဆိုင်ရှင်ကလည်း ကျွန်တော့်အကြောင်းသိတော့ ၃ အုပ်ပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ပြောတယ်. ကျွန်တော်ဝယ်ခဲ့ပါတယ်. ဘယ်လောက်လဲသိလား. ၂ သောင်း ၇ ထောင်ပါ…\nသူငယ်ချင်းကတော့ ကျွန်တော့်ကို လူထူးလူဆန်းကြီးသဖွယ် ကြည့်လို့ပေါ့. ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်လုံးဝတ်ထားတာတွေက ၂၅၀၀ တန် ရှပ်အင်္ကျီရယ်၊ ၂၀၀၀ တန် ချည်ချောလုံချည်ရယ်. မင်နီဘောပင်လေးတစ်ချောင်းရယ်၊ ၁၅၀၀ တန် Leather အတု ပိုက်ဆံအိတ်လေးရယ်နဲ့ ခုလိုမျိုး သုံးထည့်လိုက်တော့ သူလည်း ဖြုံသွားတာပေါ့.\nဟဲဟဲ ဘာရမလဲ. ကျွန်တော်လည်း ရင်ကိုကော့ထားတာပေါ့. ခေါင်းထဲမှာတော့ ဖေမြင့်ရဲ့ စာတစ်ကြောင်းက ပြေးနေတယ်.`ဦးနှောက်တွင် ရင်းနှီးမြုပ်နှံပါ´ တဲ့..\nအဲဒါလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်တစ်ခုပါပဲ.\n၉. ဘောင်းဘီသိပ်ဝတ်လေ့ဝတ်ထ မရှိပါဘူး. (လုပ်ပြန်ပြီလို့ မပြောနဲ့နော်. ဆုံးအောင်ဖတ်). ကျွန်တော်က ရန်ကုန်မှာနေတုန်းက စာသင်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်ဗျ. TOEFL, Grammar, SAT နဲ့ ၁၀ တန်းကျောင်းသားတွေကို သင်တာပေါ့ဗျာ. (ကြော်ငြာဝင်၏) ကိုယ့်ရဲ့ အလုပ်သဘောနဲ့ကိုက်အောင် ပုဆိုးပဲ အ၀တ်များခဲ့တယ်. နောက်ပိုင်း ဘောင်းဘီစမ်းဝတ်ကြည့်တယ်. ရဘူးဗျ. (ကျွတ်မကျပါဘူး) လမ်းလျှောက်ရတာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ဖြစ်နေတယ်. မဟန်လို့ ပြန်ချွတ်လိုက်ရတယ် (ဘောင်းဘီ)\nနောက်ပိုင်းတော့ ပုဆိုးနဲ့ပဲ နေဖြစ်ပါတော့တယ်. လေယာဉ်ကွင်းကို ဆင်းတဲ့နေ့ကတော့ ဘောင်းဘီနဲ့ပေါ့ဗျာ. ခုတော့လည်း ပုဆိုးဝတ်ရင် မနေတတ်တော့ပြန်ဘူး. လူဆိုတာကလည်း တစ်ခုခုကို ကြာကြာလုပ်မိရင် စွဲတာကိုးဗျ နော် (ဩော်. ဘောင်းဘီကိစ္စနော်. တစ်ခြားဟာတွေ လျှောက်တွေးမနေနဲ့)\nကျန်သေးတယ်. ဘောင်းဘီဝတ်ရင် ဘောင်းဘီအိတ်ထဲကို လက်အမြဲနှိုက်ထား တတ်တယ်. ရှက်တတ်လို့ပါ. လက်ကို ဒီတိုင်းချထားရင် ကားယားကြီးဖြစ်နေတယ် ထင်လို့ အိတ်ထဲ လက်နှိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကျုံ့လိုက်တာပါ. ဘောင်းဘီထဲနှိုက်ထားတဲ့လက်ကိုလည်း ငြိမ်ငြိမ်မထား တတ်ဘူး လှည့်နေတတ်တယ်. (ဟိုးထား စာကျန်သွားပြီ… ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ အကြွေစေ့လေးတွေကို လှည့်နေတတ်တာကို ပြောတာပါ)\n၁၀. နောက်ဆုံးထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်တစ်ခုကတော့ ဒေါသကြီးပြီးအရမ်းအရွဲ့တိုက် တတ်ပါတယ်. ဒါကြောင့်လည်း ဆုံးရှုံးမှုတွေ ပိုများတတ်သလို သူများတွေနဲ့ မတူထူးခြားစွာလည်း အောင်မြင်ခဲ့ဖူးပါတယ်. ဆံပင်ညှပ်ရင် တစ်ခါစိတ်တိုရပါတယ်. ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို ပုံစံကျအောင် ညှပ်တတ်တဲ့ ဆံသဆရာ ခပ်ရှားရှားပါ. ကျွန်တော့်ခေါင်းက ကြီးပြီး ဆံပင်အလွန်သန်ပါတယ်. ရှည်လာရင် ဘေးကို ကားထွက်လာရော. တိုလွန်းရင်လည်း ကြည့်မကောင်းပြန်ဘူး. ဒါကြောင့် ဆံပင်ကို အလယ်မကျ ဘေးမကျ စကခွဲလေးခွဲပြီး အရှည်ထားပါတယ်. လောလောဆယ် ရွှေအိုရောင် ဆိုးထားပါတယ်. စိတ်နည်းနည်းညစ်ရင် ဆံပင်ပုံစံပြောင်းပါတယ်. ဟုတ်ကဲ့. ကျွန်တော်စိတ်ခဏခဏ ညစ်ပါတယ်. ဒါကြောင့် ဆံသဆရာ အလွန်ပျော်ပါတယ်.တစ်ချို့က ခေါင်းမာတယ်လို့ ပြောတတ်သလို တစ်ချို့ကတော့ ဇွဲကောင်းတယ်လို့ ပြောပြန်ပါတယ်. ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိနေတာတစ်ခုကတော့ ကျွန်တော် ဇွတ်တရွတ်နဲ့ အရွဲ့တိုက်တတ်ပါတယ် ခင်ဗျာ…\nကြောက်တတ်သူများ ရှောင်ကြပါ ရှားကြပါ…\nချစ်တတ်သူများ လာကြပါ လည်ကြပါ…\nကျွန်တော် Tag လုပ်ချင်တဲ့ ဘော်ဘော်များကတော့..\n၁. မေဓာဝီ. (အစ်မကြီးပျင်းနေမှာစိုးလို့ပါ)\n၆. ကိုဝေယံလင်းတို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ် ခင်ဗျာ….\nဒီ Tagging Game ကိုလိုက်ရေးပြီး နောက်ထပ် ဘလော့ဂါ ၆ ယောက်ကို ထပ်ပြီး Tag တဲ့သူတွေ DV Lottery ပေါက်ပြီး တစ်နှစ်အတွင်းမှာ American Lottery ဆက်ပေါက်တယ်တဲ့ဗျာ.\nမရေးမိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဆိုရင် Tom Cruise နဲ့ Brad Pitt တို့က ၀ိုင်းလိုက်လို့ ပတ်ပြေးနေရတယ်ဆိုပဲ. (သူတုိ့မိန်းမတွေရဲ့ ဘော်လီတွေ ခိုးသွားလို့တဲ့ သူတို့က အဲဒီ့ဘော်လီလေးတွေကိုမှ တမ်းတမ်းစွဲဆိုလားဗျာ.)\nမရေးမိတဲ့ နောက်ထပ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကျတော့ သူနဲ့ ရတဲ့ မိန်းမက ညညအိပ်ရင် ရေလည်းမချိုး၊ အရမ်းလည်းဟောက်တတ်တဲ့မိန်းမ ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတယ်တဲ့ဗျာ…\nဒါကြောင့် ရေးကြပါ ရေးကြပါ.. ဘော်ဘော် ဘလော့ဂါတို့ရာ…\nPosted by Tagger at 2:04 PM


ကျွန်မ အမျိုးသားရဲ့ အထက်အရာရှိ၊ သြစတေးလျက လူဖြူတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းနှီးခင်မင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူ့နာမည်က မက်သယူး(Matthew) တဲ့။ အရင်ကလည်း အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပါတ်သက်လို့ လူဖြူတွေ တော်တော်များများနဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာမှ မက်သယူးဆိုတဲ့ သူ့ကို ကျွန်မ ပိုခင်မိတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်ထားဖြူစင်ပုံ၊ မာန်မာန မရှိပုံ၊ သနားကြင်နာတတ်ပုံ ဒါတွေကို သူနဲ့ ပေါင်းကြည့်မှ သိလာရလို့ပါပဲ။ ရာထူးက ကြီးပေမဲ့ လူက လူငယ်၊ လူတော်တစ်ယောက်ပါ။ သူ့မျက်နှာက ချောမောတယ် ဆိုတာထက် ရှင်းသန့်တာ၊ အပြုံးရိပ်သန်းနေပြီး နုညံ့ပျော့ပြောင်းဟန်နဲ့ တချိန်တည်းမှာပဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ထက်မြက်သူတစ်ယောက်ဆိုတာ သိသာစေတဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးပါ။\nအဲဒီတုန်းကတော့ ကုမ္ပဏီစားပွဲသောက်ပွဲတွေနဲ့ မကြာခဏဆိုသလို တွေ့ဖြစ်ကြပါတယ်။ သူက ကျွန်မအမျိုးသားကို တော်တော်လေး ခင်ရှာသူပါ။ လက်ရှိမှာ သူတို့ ကုမ္ပဏီချင်းမတူကြတော့ပေမဲ့ ဖုန်း အဆက်အသွယ်ရှိကြတုန်းပါပဲ။ တစ်နေ့က ကျွန်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းတစ်ယောက် မင်္ဂလာပွဲမှာတောင် ကျွန်မ သူ့ကို သတိတရ ရှိခဲ့သေးတာ။ ငါးမန်းတောင်ဟင်းချို တခွက်ကြောင့်ဆိုပါတော့။\nဟိုးအရင် ညစာစားပွဲ တစ်ခုမှာ မက်သယူးရယ်၊ ကျွန်မတို့ လင်မယားရယ် တစ်စားပွဲထဲမှာ ညစာ စားဖြစ်ကြတယ်။ ငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုလာချတဲ့အခါ သူ လုံးဝ မသောက်ပါဘူး။ ကျွန်မက စပ်စပ်စုစု မေးကြည့်တော့မှ သူ့ရဲ့ သတ္တဝါတွေအပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာစိတ်လေးကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတော့တယ်။ ကျွန်မကို ပြောပြနေတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာပေါ် ထင်းထင်းမြင်နေရတဲ့ စာနာစိတ်ကလေး၊ အဲဒီစိတ်ကလေးဟာ ကျွန်မရင်ထဲကို ပူးကပ်ဝင်ရောက်ခဲ့တော့တာ။ အဲဒီကတည်းက ခုထိ ကျွန်မ ငါးမန်းတောင်ဟင်းချို မသောက်တော့တာ ၈နှစ်ကျော် ကြာခဲ့ပြီ။\nငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုကို လူတွေ ဘာကြောင့် တန်ဘိုးထားပြီး သောက်ကြသလဲ။ အထူးသဖြင့် မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲတွေ၊ ကုမ္ပဏီအထက်လူကြီးတွေရဲ့ စီးပွားရေး တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးပွဲတွေ၊ အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ပွဲတွေမှာ များသောအားဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံတတ် ကြတယ်။ ဈေးကြီး ဟင်းလျာတစ်ခွက်အနေနဲ့ ဂုဏ်လုပ်သောက်တတ်ကြတယ်။ ငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုသောက်သုံးခြင်းဟာ wealth, power, prestige and honor တွေကို ကိုယ်စားပြုတယ်လို့ ဆိုထားတယ်။ ငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုဟာ လိင်မှုရေးရာတွေအတွက်၊ အသားအရည်အတွက်၊ တရုတ်လို qi လို့ ခေါ်တဲ့ energy-အားအင် အတွက်၊ နှလုံးရောဂါကို ဖြစ်ပွားစေတဲ့ ကိုလက်စထရောကို ကျစေတဲ့အတွက် ကောင်းတယ် လို့ဆိုကြတယ်။ ဒီအကျိုးတွေကို တစ်ခြားသော ဟင်းလျာ စားသောက်ဖွယ်တွေဆီကလည်း ရနိူင်ပါရက်နဲ့ ဘာ့ကြောင့် ငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုကိုပဲ တန်ဘိုးတထား သောက်နေကြတာပါလိမ့်။ ဒါကလည်း ငါးမန်းတောင်ဟင်းချို တစ်ခွက်ရဲ့ နောက်ကွယ်က သနားစရာ မျိုးတုံးလု ငါးမန်းတွေရဲ့ ဘယ်ပုံဘယ်နည်း သေကြရတယ်ဆိုတာကို မသိကြလို့ နေမှာပါပဲ။\nငါးမန်းတောင်ရဖို့ ငါးမန်းအရှင်ဆီက ဖြတ်ယူပြီးတဲ့အခါ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ ငါးမန်းကို ပင်လယ်ထဲ ဒီအတိုင်း ပြန်လွှတ်ခဲ့ကြတာ။ အဲဒီအခါ ဒုက္ခိတအဖြစ်နဲ့ ရေမကူးနိူင်တော့တဲ့ ငါးမန်းဟာ ဟိုး ပင်လယ်ရေအောက်ကြမ်းပြင်အထိ နစ်မြုတ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း သေမဲ့နေ့စောင့်ရင်း သေရရှာတာ။ အဲဒါကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ စိတ်ထဲ မကောင်းလိုက်တာ။ တစ်ခါတည်း အသေသတ်လိုက်တာထက်ဆိုးတဲ့ မသေမရှင်အဖြစ်ကြီးနဲ့ သူ့ခမျာ ဘယ်လောက်များ မချိမဆန့် ခံစားသွားရပါလိမ့်။\nInaprocess called finning, the fins are cut from living sharks. After the fins have been cut off, the remainder of the fish, which is often still alive, is thrown back into the sea. When returned to the ocean, the finless shark is unable to swim, and sinks to the ocean bottom and diesaslow death.\nငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုဟာ အကြိမ်များစွာ အလွန်အကျွံသောက်ရင်တော့ မာကျူရီပါဝင်မှုနှုန်း မြင့်တဲ့အတွက် အမျိုးသားတွေမှာ သားသမီးရနိူင်ခြေကျဆင်းတတ်ပြီး ကလေးသူငယ်တွေနဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်တွေလည်း မသောက်သုံးသင့်ဘူးလို့ "FDA" (Food and Drug Administration)က ဆိုပါတယ်။\n"Shark fin may cause sterility because of mercury and other heavy metals contamination," said Victor Wu, an officer at the United States-based WildAid, "and the risk to men is much higher than women."\nငါးမန်းတောင်အခြောက် ၁၀၀ ဂရမ်မှာ ကယ်လစီယမ်၊ အန်နာဂျီ နဲ့ ဖော့စ်ဖောရပ်တွေ ပါဝင်နှုန်း အမြင့်မားဆုံးဆိုတာ အောက်က ဇယားမှာ ကြည့်ပါ။\nChemical composition of dried shark fins\nWater 14.0 g\nProtein* 83.5 g\nCalcium 146.0 mg\nPhosphorus 194.0 mg\nIron 15.2 mg\nFood energy 337 kcal\n* The protein of shark fin is deficient in the essential amino acid Tryptophan.\nSource: Food composition tables, People's health publication, Beijing\nငါးမန်းတစ်ကောင်လုံးမှာရှိတဲ့ ဆူးတောင် ၈ခုကို ဖြတ်ပြီးတဲ့အခါ ပထမတန်းစား၊ ဒုတိယတန်းစားရယ်လို့ အရည်အသွေးခွဲခြားပြီး ဈေးကွက်သွင်းပါတယ်။ ကြည့်ပါဦး သူ့ရဲ့ ရေယက်ဆူးတောင်တွေ မရှိတော့တဲ့ ငါးမန်းတစ်ကောင်၊ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတဲ့ ငါးမန်းတစ်ကောင်ကို...။\nRelative commercial value of shark fins\n'Save the sharks, forgo that bowl of fin soup' (ST, Dec 6) ဆောင်းပါးကိုရေးခဲ့တဲ့ Mr Bernard Harrison ရဲ့ အဆိုအရ ၂၀၁၇ခုနှစ်မှာ ငါးမန်းမျိုးနွယ်စု ၂၀လောက် မျိုးတုံးတော့မယ် လို့ ဆိုထားပါတယ်။ အဲဒီဆောင်းပါးဟာ Dr Giam Choo Hooရဲ့ Eat shark's fin soup without feeling guilty (ST, Dec 1) ရဲ့ ဆောင်းပါးကို ပြန်လည် အချေအတင်ရေးထားတဲ့ ဆောင်းပါးပါပဲ။ စိတ်ဝင်စားစရာပါ။ တစ်ဖက်နဲ့ တစ်ဖက် အမြင်တွေ၊ ခံယူချက်တွေ ဖလှယ်ရင်း ရေးလိုက်ကြတာ တစ်ချို့က စားသုံးသင့်တယ်၊ တစ်ချို့က မစားသုံးသင့်ဘူးနဲ့ တကယ့်ကို အချေအတင် ဆွေးနွေးခဲ့ကြတာ။\n၂၀၁၀ခုနှစ် စာရင်းအရ တစ်နှစ်မှာ ငါးမန်းကောင်ရေ သန်း ၇၀ကနေ ၇၅သန်းအထိ ဖမ်းကြရတယ်လို့ဆိုတယ်။ ရှင်းရှင်းလေးပါပဲ။ ဝယ်လိုအားများနေသမျှ ရောင်းလိုအားက လိုက်များပေးနေရတော့မှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သတိပြုဖို့က ငါးမန်းမျိုးနွယ်တွေဟာ အကန့်အသတ်ရှိပါတယ်။ ငါးမန်းမျိုးနွယ်တွေရဲ့ သက်တမ်းက များသောအားဖြင့် အနှစ် ၂၀ကနေ အနှစ် ၃၀ထိ ရှိတတ်ကြပြီး spiny dogfish နဲ့ Whale sharks မျိုးနွယ်စုတွေက အနှစ် ၁၀၀ကျော် အသက်ရှည်တတ်ကြပါတယ်။ ပျမ်းမျှအားဖြင့် ၁၃နှစ်က ၁၅နှစ်အတွင်းမှာ ငါးမန်းပျို-ငါးမန်းအပျိုမတွေ ဖြစ်လာပြီး ချစ်မှုရေးရာ အိမ်ထောင်သားမွေး ပြလုပ်တတ်ကြပါသတဲ့။ အဲဒီမှာ ပြုံးချင်စရာလေးတစ်ခု ဖတ်မိတာက ငါးမန်းမတွေမှာ ငါးမန်းထီးကိုက်ရာလေးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ငါးမန်းထီးက ငါးမန်းအမကို သူ စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြတဲ့အနေနဲ့ ကိုက်ခြင်းပါတဲ့။ ဒါကြောင့်လည်း သဘာဝကြီးက ငါးမန်းမတွေကို အရေခွံ (အသား)ပိုထူပေးထားရတာကိုး။\nThe bite marks may also come from courtship behavior: the male may bite the female to show his interest. In some species, females have evolved thicker skin to withstand these bites.\nဟာဝိုင်အီမှာတော့ ၂၀၁၁ခုနှစ် ဂျူလိုင်လက စလို့ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ ငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုရောင်းချ ခွင့်ကို ပိတ်လိုက်ပြီဖြစ်ပါတယ်။ ငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုရောင်းချ ခွင့်ကို တရားဝင် ပိတ်ပင်တဲ့ ပထမဆုံးသော အမေရိကရဲ့ မြို့လေးတမြို့ပါ။ မကြာခင် ကမ္ဘာအနှံ့က တခြားမြို့လေးတွေကိုပါ ပြန့်နှံ့ဖို့ မျှော်လင့်ရပါတယ်။ တချို့ကလည်း ခုလို ရောင်းချခွင့် ပိတ်ပင်မဲ့အစား ငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုတစ်ခွက်ရဲ့ ရာဇဝင် ကိုသာ ပြန့်အောင်၊ လူတွေသိလာအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ဆိုကြပြန်ပါတယ်။ ဒါကတော့ လူတွေရဲ့ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်၊ နုညံ့တဲ့ စိတ်နှလုံးအပေါ် ယုံကြည်သေချာတဲ့စိတ်နဲ့ ပြောတာ ဖြစ်ပါတယ်။\nကျွန်မလိုပေါ့။ မသိခင်က သောက်ခဲ့ပေမဲ့ မက်သယူးပြောပြလို့ စာနာစိတ်တွေနဲ့ အင်တာနက်တွေမှာ ပြန် ရှာဖတ်ရင်း အတည်ပြု၊ ပြီးတော့ ခုထိ လုံးဝ မသောက်တော့တာ။ အဲလိုပဲ ကျွန်မလို မသိလို့ သောက်ဖြစ်နေကြတဲ့ မိတ်ဆွေတွေအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ဒီပိုစ့်လေးကို ရေးဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ယောက်က နှစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်က သုံးယောက်နဲ့ တဖြည်းဖြည်း သိသိလာကြဖို့၊ သိပြီး ရှောင်ကြဉ်ကြစေဖို့ ရည်ရွယ်ရင်း ဖြစ်ပါတယ်။\n"Say no to shark fin soup"\nRef. and Image credit :\nicn2 Sun Jul 24, 09:24:00 PM GMT+8\nshark fining ဆိုပြီး ယူကြုမှာ ရှာကြည့်တာ တွေ့တယ် ။ ဖမ်းတဲ့သူတွေက ဓါးနဲ့ ငါးမန်းတောင်ကိုဖြတ်ပြီး ကိုယ်ထည်ကိုရေထဲကန်ချတာကိုတွေ့တယ် ။ ပထမထင်တာက ကိုယ်ထည်ကိုလည်းစားလို့ရတယ်ထင်တာ ။ :)\nအင်ကြင်းသန့် Sun Jul 24, 09:35:00 PM GMT+8\nတော်ပြီ နောက်ဆို မသောက်တော့ဘူး။ :(\nAnonymous Sun Jul 24, 10:53:00 PM GMT+8\nငါးမန်းက အသားစားလို.မရဘူးလား အဲလိုကြီးမှန်းသိရင် မသောက်တော.ဘူးနော်\nMaung Myo Mon Jul 25, 01:07:00 AM GMT+8\nငါးမန်းကို အပြင်မှာတောင် မမြင်ဖူးသေးပါဘူး တီဗွီထဲမှာပဲကြည့်ဖူးတာ ။\nဗဟုသုတ ရစရာပို့စ်လေးအတွက်ကျေးဇူးပါ အစ်မရေ့ ။\nAnonymous Mon Jul 25, 03:50:00 AM GMT+8\nI wont take shark fin soup anymore.Thanks for sharing......Chit\nပြည်ကောင်းအောင် Mon Jul 25, 07:29:00 AM GMT+8\nဗဟုသုတ အဖြစ် ပြောပြခဲ့ပါရစေ။ ကျနော်တို့ ရခိုင် ဒေသ ( ကျန်တဲ့နေရာတွေ မသိပါ၊ မောင်တော မြို့နယ် ဘင်္ဂလား ပင်လယ်အော်ဒေသ )မှာတော့ ငါးမန်းကို တောင်ပံဟင်းချို အတွက်မဟုတ်ဘဲ၊ ငါးခြောက် ပြုလုပ်ဖို့အတွက် ပင်လယ်ထဲက ဖမ်းယူပြီး စားသုံးကြပါတယ်။ ငါးမန်း ဆိုလို့ Jaws ရုပ်ရှင်ထဲကလို လူကို ကိုက်စားနိုင် လောက်အောင် ( သို့မဟုတ် ) ကိုက်စားလေ့ရှိတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ငါးမန်းတွေ မဟုတ်ပါ။ ဒါကြောင့် အဲဒီ ဒေသမှာ မိကျောင်းကိုက် ခံရတယ် လို့သာ ကြားဖူးပြီး ငါးမန်းကိုက် ခံရတယ်လို့ တခါမှ မကြားဖူးပါ။ Jaws ထဲက ငါးမန်းနဲ့ ပုံစံချင်းတူပေမဲ့ တတောင်၊ နှစ်တောင်လောက် အရှည်ရှိတဲ့ အကောင်တွေပဲ အတွေ့ရများပါတယ်။ အခြားငါးတွေလို ဥကမွေးတာ မဟုတ်ဘဲ အကောင်လိုက် မွေးတယ်ဆိုလားမသိ၊ ကြားဖူးပါတယ်။\nဗမာပြည်မက တာဝန်နဲ့လာတဲ့ ဗမာ ဝန်ထမ်းတွေ၊ စစ်သားတွေဟာ ရောက်ခါစမှာတော့ ငါးမန်းသား / လိပ်ကျောက်သားတို့ကို မစားရဲကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ စားတတ်သွားကြ ပါတယ်။ ငါးမန်း ခြောက်ကိုပြုတ်ပြီး ငရုပ်သီးစိမ်းထောင်း၊ ကြက်သွန်နီ ဖြူတို့နှင့် သုပ်ထားတဲ့ အသုပ်က တောအရက်နှင့် အမြည်းလုပ်ဖို့ လိုက်ဖက်လှပါတယ်။ ငါးရံ့ခြောက် ဖုတ် အသုပ်လိုပဲ သဘောထားနိုင်သော် အင်မတန် စားကောင်းတဲ့ အသုပ်တမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပင်လယ်ချင်းအတူတူ ပုသိမ်၊ ရန်ကုန်၊ မော်လမြိုင်၊ တနင်္သာရီ ဖက်တွေမှာ ငါးမန်း မရှိတာလား၊ ဖမ်းမိ ရင် ပြန်လွှတ်ခဲ့ကြလို့လား မသိ။ ရန်ကုန်ကဈေး တွေမှာ ငါးမန်းမတွေ့မိပါ။ ကျနော်ကတော့ ဘူးသီးတောင်၊ မောင်တော ဖက်မှာ မွေးတာ ဖြစ်၍ ( ရိုဟင်ဂျာ မဟုတ်း)) ငါးမန်းသား စားပြီးကြီးလာ သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပါကြောင်း..း))\nNge Naing Mon Jul 25, 09:35:00 AM GMT+8\nငါးမန်းသားတော့ အရင်က စားဖူးတယ်။ ငါးမန်းကို ဆူးတောင်ပဲ ခုတ်ပြီး ပြန်လွှတ်တယ်ဆိုတာ အခုမှ ကြားဖူးတယ်။ ငါးမန်းဆူးတောင်ဟင်းချိုဆိုလည်း အခုမှပဲ ကြားဖူးတယ်။ လောလောဆယ်တော့ ငါးမန်းသားမှမဟုတ် ဘာသားမှကို မစားဘူး။\nAnonymous Mon Jul 25, 10:34:00 AM GMT+8\nဒီလို ရက်ရက်စက်စက် နည်းလမ်းနဲ့ ရလာတဲ့ ဟင်းချိုမှန်း မသိခဲ့ရိုးအမှန်ပါ။ ရှောင်ပါပြီ။ ကျေးဇူးလည်းတင်တယ်။ ကုသိုလ်လဲ ရကြပါပြီ။ facebook မှာ share ခွင့် ရရင် ပိုကောင်းမယ်။\nငါးမန်းတောင် ဟင်းချို ရှောင်တော့မယ့်\nAnonymous Mon Jul 25, 10:54:00 AM GMT+8\nThank you ma ma CKA for sharing those knowledgeable facts. Take care!\nSHWE ZIN U Mon Jul 25, 11:16:00 AM GMT+8\nသြ မြန်မာပြည်မှာတော့ အဲလိုပြန်မလွှတ်ဘူး ထင်တယ်နော် အသားလည်း စားတာကိုး\nအဲဒီနိုင်ငံတွေမှာတော့ အတောင်သစ်ပြန်ပေါက် အောင်များလွှတ်ပြစ်သလားမသိဘူး ငါးတွေ သနားပါတယ်\nအမ ကတော့ အဲဒီဟင်းချိုလည်း မသောက်ဖူးဘူး အသားလည်း မစားဖူးဘူး\nကျေးဇူး ချစ်ကြည်အေး ရေ\nချစ်ကြည်အေး Mon Jul 25, 01:43:00 PM GMT+8\n@တောင်ငူသား>> ဖဘမှာ ရှယ်ချင်ရင် ရှယ်လို့ရပါတယ်။ ကျေးဇူးပါ တောင်ငူသားရေ...:))\nAn Asian Tour Operator Mon Jul 25, 03:46:00 PM GMT+8\nအစ်မချစ်ရဲ့ သဘာဝပါတ်ဝန်းကျင် ထိမ်းသိမ်းရေး လှုံ့ဆော် တဲ့ ပို့စ် အတွက် ကျေးဇူးပါဗျား။ မလေးရှားက တချို့ စားသောက်ဆိုင် ကြီးတွေမှာ တော့ ငါးမန်းတောင် ဟင်းချို မရောင်းကြောင်း WWF, MNS, WCS က အသိအမှတ်ပြု ဂုဏ်ပြုစာတန်း တွေကို တလေးတစား ချိတ်ပြီး သဘာဝ ပါတ်ဝန်းကျင် ထိမ်းသိမ်းတဲ့ ဆိုင်အဖြစ် ဂုဏ်ယူကြတယ်။\n@ပြည်ကောင်းအောင်။ ။ငါးမန်း ကလဲ သွေးအေးသတ္တ၀ါ ဖြစ်ပြီး ဥကပေါက်တာပါ။ နို့တိုက်သတ္တ၀ါ တွေဖြစ်တဲ့ ဝေလငါး နဲ့ လင်းပိုင်ပဲ အကောင် လိုက် ပေါက်ပါတယ်။ စကားမစပ် ရခိုင်ငါးမန်းခြောက် သုပ် တော့ ကြိုက်တယ် ဗျား။ :)\nညီလင်းသစ် Mon Jul 25, 04:58:00 PM GMT+8\nငါးမန်းကတော့ အသားလည်း မစားဖူးဘူး၊ တောင်ပံ ဟင်းချိုလည်း မသောက်ဖူးဘူး၊ နောင်လည်း သောက်ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ မမြင်ပါဘူးဗျာ၊ လူတွေကို ပိုပြီး aware and sensitive ဖြစ်လာဖို့ ဒီလို ပို့စ်တွေ အများကြီး လိုပါတယ်၊ တဆက်တည်း သတိရမိတာက ဖျံတွေနဲ့ ဝေလငါးတွေကို ဖမ်းနေကြတဲ့ အကြောင်းတွေ..။\nညိမ်းနိုင် Mon Jul 25, 10:17:00 PM GMT+8\nTZA Mon Jul 25, 11:38:00 PM GMT+8\nဟုတ်တယ်အမ၊ အရမ်းသောက်တဲ့ ဟောင်ကောင်မှာတောင် လူငယ်တွေကစပြီး ရှုံ့ချနေကြပြီ၊ ကျနော့်အိမ်သူလည်း နဂိုကအရမ်းကြိုက်တယ်၊ နောက်သူ့ကိုဒီအကြောာင်းပြောပြတော့ ဒီနောက်ပိုင်း မသောက်တော့ဘူး ပြောတာပဲ။\nTZA Mon Jul 25, 11:40:00 PM GMT+8\nဇွန်မိုးစက် Mon Jul 25, 11:49:00 PM GMT+8\nဇွန့်ကိုများ ဦးတည်ပြီး ရေးလိုက်သလားလို့ အစ်မချစ်ရယ်။ အပြင်မှာဆို ကိုယ့်ဘာသာစားရင်တော့ တစ်ခါမှ မမှာဖြစ်ပါဘူး။ မင်္ဂလာဆောင်နဲ့ ရုံးဒင်နာမှာတော့ ကြုံကြိုက်လို့ သောက်ဖြစ်သွားတယ်။\nသူ့ရာဇ၀င်ကို မသိခဲ့လို့ပါ။ါ်( နောက်ဆို... မသောက်တော့ဘူးနော်။\nဒီပို့စ်လေးနဲ့ သတိပေးလို့ ကျေးဇူးပါ ချစ်မ။\nမြစ်ကျိုးအင်း Mon Jul 25, 11:59:00 PM GMT+8\nတော်ပါသေးတယ်။ ခုထိကို မသောက်ဖူးသေးတာ။\nKo Boyz Tue Jul 26, 12:25:00 AM GMT+8\nမမစီကေအေ ဘာလို့သူများလို ခေါင်းစဉ်လှလှ မပေးတတ်တာလဲ မသိပါဘူး။ ဘာတဲ့ ငါးမန်းတောင် ဟင်းချိုရဲ့အကြောင်းတဲ့။ မက်သယူးကို ခင်တဲ့ ပုံချင်းလဲ တူတယ်။ ခွိဟိဟိ\nblackroze Tue Jul 26, 01:49:00 PM GMT+8\nမဒမ်ကိုး Tue Jul 26, 09:13:00 PM GMT+8\nAnonymous Wed Jul 27, 02:17:00 PM GMT+8\n:-( i dont want to eat in future. thanks for the knowledge.\nAnonymous Thu Jul 28, 07:53:00 AM GMT+8\nI loved your blog and eapecially your post about Blogger: ချစ်ကြည်အေး - PostaComment. Thank you very very much for your work.\nAnonymous Tue Aug 02, 05:05:00 PM GMT+8\nစိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ဝက်သားမစားတဲ့သူတွေ ၁.၃ ဘီလီယံတောင်ရှိတာ။ သူတို့တွေ ဝက်သားလိုက်စားရင် ဝက်ကြိုက်တဲ့တို့တွေလျှော့စားနေရဦးမယ်။ ဒီလိုပဲပေါ့ ငမန်းတောင်ဟင်းချိုကြိုက်သူတွေ ဒီပို့စ်ကိုဖတ်ပြီးဝမ်းသာမှာ မြင်ယောင်သေးတယ်။\nJulyDream Mon Aug 15, 11:20:00 AM GMT+8\nစလုံးက ညဈေးခင်းတွေမှာ ရောင်းတဲ့ ငါးမန်းတောင်ဟင်းချိုကတော့ ငါးမန်တောင် အစစ်ဖြစ်ပုံ မရလို့ တခါတလေ သောက်ပါတယ်လေ။ ငါးတွေ ဂဏန်းသားတွေနဲ့ ချက်တာ ဖြစ်ဖို့များတယ်။


ဆိုင်မွန် (ကျန်းမာရေး): New Year မှာ အမူးလွန်နိုင်တဲ့ သူတွေ အတွက် ဆေးနည်းကောင်းများ ဆိုင်မွန် (ကျန်းမာရေး): New Year မှာ အမူးလွန်နိုင်တဲ့ သူတွေ အတွက် ဆေးနည်းကောင်းများ\nNew Year မှာ အမူးလွန်နိုင်တဲ့ သူတွေ အတွက် ဆေးနည်းကောင်းများ\nအခုကာလ ကတော့ ရာသီဥတု အေးအေးနဲ့ သောက်လို့ အကောင်းဆုံး ကာလပါပဲ။ အသောက်များ တတ်တဲ့ သူတွေရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်တွေ ကလည်း အခုလို ကာလတွေမှာ ဖောင်းတယ်လို့ကို ရှိမှာ မဟုတ် ပါဘူး။ ဒါ့ကြောင့် အကယ် လို့များ သင်သာ အသောက်များ သွားမယ်ဆိုရင် အမူးလွန်မှုကို သက်သာစေဖို့ ဒီနည်းလမ်းလေး တွေကိုတော့ သိထား သင့်ပါတယ်။\n၁. Sprite လို သံပုရာအအေးတွေ ဒါဇင်လိုက်ဆောင်ထားပါ\nတရုတ်ပြည်က သုတေသန ပြုချက်တွေ အရတော့ သံပုရာ အနံ့ အရသာ ပါဝင်တဲ့ စားစရာတွေဟာ အယ်လ်ကိုဟောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို ၅၇ ရာခိုင်နှုန်း အထိ လျှော့ချ ပေးနိုင်ပြီး သင့်ရဲ့ အမူးပြေမှုကို လေးဆလောက် ပိုပြီး မြန်ဆန် လာစေမှာပါ။\nဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ သံပုရာ အချိုရည်တွေမှာ ပါဝင်တဲ့ Alkaline ဓာတ်ဟာ သင့်ရဲ့ အစာ လမ်းကြောင်း အတွင်းမှာ ရှိတဲ့ မူးမောစေတဲ့ ဓာတ်တွေကို တိုက်ထုတ် ပေးနိုင်လို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\n၂. ပျားရည်ဆမ်း ပေါင်မုန့် မီးကင်နဲ့ Black ကော်ဖီ တစ်ခွက်\nကော်ဖီမှာပါတဲ့ ကဖိန်းဓာတ် ကတော့ သင့်ရဲ့ အသောက်လွန်ပြီး ထိုင်းမှိုင်းနေ မှုကို ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်အောင် အကျိုးပြု စေမှာပါ။ ကော်ဖီလေး သောက်ပြီးရင်တော့ ပေါင်မုန့် မီးကင်ကို ပျားရည် ဆမ်းပြီး စားလိုက်ပါ။\nသင့်ရဲ့ ပူလောင်နေတဲ့ အစာအိမ်ကို ခဏငြိမ်သက် သွားစေမှာဖြစ်ပြီး လိုအပ်နေတဲ့ အာဟာရဓာတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေး ပါလိမ့်မယ်။ ပျားရည်ကတော့ အရင်သောက်သုံး ထားတဲ့ ကော်ဖီထဲက ခန္ဒာကိုယ် အတွက် မလိုတော့တဲ့ ကဖိန်းဓာတ်တွေကို ချေဖျက်ပေး သွားမှာပါ။ ကဖိန်းဓာတ်များနေရင်လည်း မကောင်းတာကြောင့် ရေနည်းနည်းသောက်လိုက် တာကလည်း ပိုအကျိုးပြုစေမှာပါ။\n၃. ခရမ်းချဉ်သီးဖျော်ရည် တစ်ခွက် သောက်ပါ\nအယ်ကိုဟောလ်မှာ အီသနောနဲ့ မီသနောဆိုပြီး ဓာတ်နှစ်မျိုး ပါဝင်ပါတယ်။ သင့်ခန္ဒာ ကိုယ်ကတော့ အီသနော ဓာတ်ကို ဦးဆုံး ဖြိုခွင်းပြီးနောက်မှာတော့ မီသနောကို formaldehyde ဓာတ် အဖြစ်ကို ပြောင်းလဲ ပေးပါတယ်။\nformaldehyde ဓာတ်ဟာ သင့်ရဲ့ ခန္ဒာကိုယ်ကို အော်ဂလီဆန်အောင် ပြုလုပ်မှာပါ။ အဲ့လို အော်ဂလီဆန် တာမျိုးမဖြစ် ချင်ရင်တော့ ခရမ်းချဉ်သီး ဖျော်ရည်ကို သောက်သုံးသင့်ပါတယ်။\nသူက antioxidants ဓာတ်တွေကို ထုတ်လွှတ်ပေးမှာဖြစ်ပြီး သင့်ရဲ့ ခန္ဒာကိုယ် အတွင်းက အဆိပ်ဓာတ် တွေကို ချေဖျက်ပြီး ဇီဝက္မြဖြစ်စဉ်ကို ပုံမှန်ဖြစ်အောင် ထိန်းချုပ်ပေး ပါလိမ့်မယ်။\nOriginal link - http://health.thithtoolwin.com/2015/12/new-year.html\nPosted by Te Tee at 12:55 AM


မတူညီသော ရင်ပူခြင်း | မေဇူး\nအို နေတောင် အတော် စောင်းသွားပါပေါ့လား။ လိမ္မော်ရောင်ဖန့် ဖန့်နေလုံးကြီးဟာ တလက်လက်ထနေတဲ့ ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင် ပြာလဲ့လဲ့နဲ့ထိစပ်နေရာကနေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ရေထဲကို ငုပ်လျှိုးသွားခဲ့ပြီ။ ဒီ မြင်ကွင်းတွေဟာ နေ့ စဉ် မြင်တွေ့နေကျ ကျုပ်တို့ လို ပင်လယ်သားတွေ အတွက် မထူးဆန်းလှပေမဲ့ ဒီ ကမ်းခြေကို လာရောက် လည်ပတ်ကြသူတွေကတော့ ဒီရှုခင်းကို နှစ်သက် ငေးမော ကျလေရဲ့။ မနက် နေ ထွက်တာ၊ ညနေ နေ၀င်တာ။ ပင်လယ်ရေကို ချိုးတာ၊ ပင်လယ်လေကို အားပါးတရ ရှုရှိုက်ရတာ ကျုပ်တို့ အတွက် မထူးဆန်းပေမဲ့ မွန်းကျပ်တဲ့ မြို့ ပြမှာ နေထိုင် လုပ်ကိုင်နေရတဲ့ လူတွေအတွက် ကတော့ ဒါဟာ အပန်းဖြေခြင်းဆိုတဲ့ အရသာ တစ်ပါးပဲရယ်လို့မြို့ က ပြန်လာတဲ့ ကျောင်းဆရာလေးက ကျုပ်တို့ ကို ပြောပြ တယ်။\nဒုက္ခပါပဲနော်။ ဒီလိုနဲ့တဖြည်းဖြည်း မိုးချုပ်လာတယ်။ ကျုပ်ကို ကဏန်းဟင်း ချက်ပေးပါလို့ပြောတဲ့ စုံတွဲလေး ၂ယောက် ရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရပါလား။ သူတို့ လာနိုးနဲ့လှည့်လှည့် ကြည့်ရလွန်းလို့ကျုပ် ခေါင်းတောင် ညောင်းလှပြီ။ ဟိုး အတွင်းဘက် အခန်းတွေဆီက ထွက်လာတဲ့သူတွေကို တွေ့ တိုင်း သူတို့ ၂ယောက် များလားရယ်လို့မျှော်ကြည့်ရတာ ကျုပ် လည်ပင်းတောင် ညောင်ရေအိုး ဖြစ်လောက်ပြီ။\nခါတိုင်း ဒီအချိန်ဆို သူတို့လင်မယား ၂ယောက် ရေမိုးချိုး ဖြီးလိမ်း ပြင်ဆင်ပြီးလို့လမ်းလျှောက် ထွက်တတ်ပြီ။ ပြန်သွား တာတော့ မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး။ နေ့ လယ် ၂နာရီကမှ ဘေးအိမ်က ကဏန်းတွေ ရလာလို့လာပြတာ။ အကောင်ကြီးတွေ ကောင်းလွန်းလို့သူတို့ ကို စားမလား လာမေးတော့\n“ယူမယ်။ ချဉ်စပ် ချက်ပေးပါ”\nဆိုတာနဲ့ခုညနေစာ ချက်ပြီး လာပို့ ပေးရတာ။ ဈေးမဆစ်ပဲနဲ့ငါးထောင်ဖိုး ချက်ခိုင်းတာမို့ကဏန်းဖိုး သုံးထောင့်ငါးရာ ပေးပြီးရင် ကျုပ်အတွက် တစ်ထောင့်ငါးရာတောင် ကျန်မှာလေ။ ဒါကြောင့် ကျုပ်လည်း စေတနာ ပိုပိုနဲ့ဆီမျာများနဲ့ ချဉ်စပ် လေး စပါယ်ရျယ် ချက်ပေးထားတာ အနံ့ လေးကို မွှေးလို့ ။\nဘာလို့ များ နောက်ကျနေရတာပါလိမ့် နော်။ ခါတိုင်းလည်း သူတို့ အတွက် ညနေစာကို ကျုပ်ချက်ပြီး ပို့ ပေးနေတာ ဒီနေ့နဲ့ဆိုရင် ၃ ရက် ရှိပြီ။ တစ်ခါမှ အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ဘူး။ ခက်တာက ကျုပ်တို့ လို ကမ်းခြေက ဈေးသည်တွေက ဟိုတယ်ဝင်း ထဲပြီး ဈေးရောင်းခွင့် မရှိဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ရေကူးဖို့ ၊ လမ်းလျှောက်ဖို့ထွက်လာတဲ့သူတွေကိုပဲ စောင့်ပြီး ဈေးရောင်းရ၊ ထမင်းချက်ပေးမယ် လိုက်ပြောရတာ။\nတကယ်လို့ကိုယ့်ဆီက စားမယ်ဆိုရင် အခန်းနံပါတ် မေးထား၊ သူတို့ ရဲ့ မျက်နှာလေးတွေကို အလွတ် ရအောင် ကြည့်ထား၊ ပြီးရင် ကမန်းကတန်း အိမ်ပြန် ချက်ပြုတ်၊ ကျက်ပြီဆိုရင် ဆွဲခြင်းထဲမှာ ထမင်း ပန်းကန် ပြား၊ ဇွန်း၊ ခက်ရင်း၊ လက်သုတ်ပုဝါ၊ ဟင်းခွက်တွေ ထည့်ပြီး သယ်လာ၊ ပြီးတော့ သူတို့ ရဲ့ အရိပ်အယောင်လေး တွေ မြင်ရင် ကမန်းကတန်း လိုက်ပေး၊ သူတို့စားသောက်နေတုံး သောင်ပြင်မှာ ထိုင်စောင့်၊ ပြီးချိန်လောက်မှ သွားပြန်သိမ်းရင်း ပိုက်ဆံ ယူရတာလေ။\nတချို့ ကျတော့လည်း ဟင်းပဲ ချက်ခိုင်းတတ်တာ။ ဒါဆိုရင် ဖော့ဘူးလေးထဲ ဟင်းထည့် ယူသွားပြီး ဟင်းဘူး ပေးရုံပဲ။ တချို့ကျတော့လည်း စားမကောင်းဘူးဆိုပြီး ဈေးလျှော့ပေးတာတို့ ၊ မယူတော့ဘူးတို့ လုပ်ရင် ကျုပ်တို့ မှာ စိတ်မောရတယ်။ ဒီ လင်မယားလေး ကျတော့ ချေးမများဘူး။ ကျုပ်ချက်လာတဲ့ ဟင်းကို ကောင်း လိုက်တာ ဆိုပြီး စားတာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့ ကျုပ်မှာ သူတို့ အတွက် စေတနာ ပိုပြီး ကောင်းအောင် ချက်ပေး ဖြစ်တယ်။\nအင်း .. ဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မှာပဲ။ ဘာလို့ များ မလာကြသေးပါလိမ့်။ နေလုံးကွယ်လို့အမှောင်တောင် ပျိုးလာပြီ။ ကျုပ်ရင်ထဲမှာတော့ ပူလောင်စပြုလာပြီ။ ဘေးအိမ်ကို ပြန်ပေးရမဲ့ ကဏန်းဖိုး သုံးထောင့် ငါးရာရယ်၊ ကျုပ် ပြန်လာမှ ဆန် ၀င်ဝယ်ရမှာမို့ ထမင်းချက်ဖို့စောင့်နေမယ်ဆိုတဲ့သမီးရဲ့ မှာသံ၊ ပန်းနာ ရင်ကျပ်ရောဂါ ပြန်ထလာလို့ပင်လယ်ထဲ မဆင်းနိုင် တာ တစ်ပါတ်ရှိပြီ ဖြစ်တဲ့ ကျုပ်ယောကျာ်းရဲ့ မျက်နှာ၊ ကျုပ် အတွေး တွေက ယောက်ယတ်ခတ်လို့နေလေရဲ့။ ဒီအချိန်ကျမှ ကျုပ် ဟင်းကို လိုက်ရောင်းတော့ရော ဘယ်သူက ၀ယ်တော့မှာလဲ။\nအို ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်လေ။ မောင်းထုတ်ခံရခါမှ နေရော၊ ကျုပ် ဟိုတယ်ဝင်းထဲ ခိုးဝင်တော့မယ်။ ပတ်ဝန်း ကျင်ကို အကဲခတ် ကြည့်လိုက်တော့ ကျုပ် ရပ်နေတဲ့နားမှာ ဘယ်သူမှ ရှိမနေဘူး။ ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း အရဲစွန့် ပြီး သူတို့ အခန်းလို့သိထားတဲ့ နေရာဘက်ကို လျှောက်ခဲ့တယ်။ လှမ်းလို့၁၀လှမ်းတောင် မပြည့်သေးဘူး။\n“အမေကြီး ဒါ ဘယ်သွားမလို့ လဲ။”\nကျုပ်ရဲ့ နောက်ကျောဆီက ပေါ်လာတဲ့ အသံကြောင့် လန့် ပြီး ခြင်းတောင်းတောင် လွတ်ကျတော့မလို့ ။ လှည့်ကြည့်လိုက် တော့ ဟတိုတယ် ၀န်ထမ်းတစ်ယောက်။ ကြောက်ရွံ မိပေမဲ့ မထူးတော့တာမို့့\n“အမေကြီးကို ဟင်းမှာထားတဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါကွယ်။ ဒီဝင်းထဲကို ဈေးသည် မ၀င် ရဘူးလေ။ မန်နေဂျာ သိရင် အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်။”\n“မလုပ်ပါနဲ့သားရယ်။ အမေ့မှာ ကဏန်းဖိုး သုံးထောင့် ငါးရာ ဆုံးမှာ စိုးလို့ သာ အရဲစွန့်ဝင်လာတာပါ။ အခန်းနံပါတ် ၁၅ က လင်မယား ၂ယောက်ကို သိလားဟင်”\n“ကောင်မလေးက ဆံပင် အရှည်ကြီးနဲ့ခပ်ငယ်ငယ် ၂ယောက် မဟုတ်လား။ သူတို့ညနေကပဲ ပြန်သွား ကြပြီ။”\n“အို .. ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲကွယ်။ သူတို့ က ဒီမှာ တစ်ပတ်လောက် နေမယ် ဆိုတော့ အမေလည်း စိတ်ချပြီး ……..”\nကျုပ် စကား မဆက်နိုင်တော့ပါဘူး။ ရင်ထဲမှာလည်း ပူလောင်လာပါတယ်။\n“ဟုတ်တယ်။ သူတို့ က တစ်ပတ်လောက် အေးအေးဆေးဆေး နေမယ် ပြောထားတာ။ ဟန်းနီးမွန်း ထွက်လာကြတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့မမျှော်လင့်ပဲ ပြသနာ ပေါ်လာတော့ ………….”\n“ဘာ ပြသနာများ ဖြစ်လို့ လည်း သားရယ်”\n“ဟို .. ဒါက သူများ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆိုတော့ … အင်းလေ. အမေ့ကိုတော့ ပြောပြပါ့မယ်။ သူတို့ ၂ယောက်က အသက်လည်း ငယ်၊ ချောလည်း ချော၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လည်း သိပ်ချစ်ကြတဲ့ ပုံစံ ရှိုတော့ အားလုံးက အားကျ ငေးမော နေကြတာလေ။ ဒီနေ့ညနေ ၃နာရီလောက်မှာ သူတို့ နောက်ကို မိန်းမကြီး တစ်ယောက် လိုက်လာတယ်။ ဧည့်ကြို ကောင်တာမှာ သူတို့ နှစ်ယောက် နာမည်နဲ့အခန်းစုံစမ်းပြီး လိုက်လာတာ ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ လည်း ပထမတော့ သူတို့အိမ် တစ်အိမ်က လူကြီး လိုက်လာတယ် ထင်တာပေါ့။ တကယ်တမ်းမှာတော့ …………………. ”\n“တကယ်တမ်းမှာတော့ ဘာဖြစ်လဲ ပြောပါအုံး”\nကျုပ်ရဲ့ သောကကိုတောင် မေ့ပြီး သူတို့ အတွက် စိတ်ပူ သွားမိတယ်။\n“တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီ မိန်းမကြီးဟာ ကောင်လေးရဲ့ မယားကြီးတဲ့ အမေရဲ့။ ပိုက်ဆံကတော့ တော် တော် ချမ်းသာပုံ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့အသက်ကြီးကြီး ရုပ်ဆိုးဆိုးပါ အမေရာ။ ကောင်မလေးကိုလည်း ဆဲရေး တိုင်းထွာလိုက်တာ မိုးမွှန်နေတာ ပဲ ။ ကောင်မလေးမှာ ပါးရိုက်လည်း ခံရ၊ လူကြားထဲမှာ အရှက်ခွဲလည်း ခံရဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိပဲ ငိုလိုက်တာ အရမ်းပဲ။ သနားဖို့ တောင် ကောင်းတယ်။ ကောင်လေးကို ပြန်လိုက်ဖို့အတင်းခေါ်တော့ ရန်ကုန် ရောက်မှ စာရင်းရှင်းမယ်ဆိုပြီး ကောင်လေးနဲ့ ကောင်မလေးက ကားတစ်စီး၊ မိန်းမကြီးက ကားတစ်စီး ပြန်သွားကြတာပဲ။ သူတို့ ပြောတဲ့ စကားအရ ဆိုရင် ကောင်မလေးက ဘာမှ မသိရှာဘူး။ ကောင်လေးကို လူပျို ထင်ပြီး လက်ထပ်ခဲ့တာဆိုပဲ။ ကောင်မလေး သနားပါတယ် အမေ ရယ်။ သူ့ မှာ အသက်လေး ငယ်ငယ်၊ ရုပ်ကလေး သနားကမားနဲ့အငယ်အနှောင်း ဖြစ်ရရှာတယ်။ ကဲ . . ကဲ အမေလည်း ပြန်တော့။ အမေ့ဟင်းကို သူတို့ လည်း မစားနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း သွားတော့မယ်။ မန်နေဂျာ တွေ့ ရင် အဆူခံရ လိမ့်မယ် ပြန်ထွက်တော့နော်”\nကျုပ်ရှေ့ က ကောင်လေး ထွက်သွားချိန်မှာ ကျုပ် ရင်ထဲမှာ ပူလောင်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတာပါပဲ။ အဲဒါဟာ ကဏန်းဖိုး သုံးထောင့်ငါးရာ ဆုံးလို့ရင်ပူခြင်လား။ ကောင်မလေးရဲ့ အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရလို့ရင်ပူခြင်းလား။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် တောင် မခွဲခြားတတ်တော့ပါဘူး။\n2003 ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ၊ မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း\nFiled under တစ်မျက်နှာ ၀တ္ထုတို Tagged with တစ်မျက်နှာ ၀တ္ထုတို


မန္တလေး ဂေဇက် လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းပျောက်ဆုံးမှု (စ/ဆုံး) | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Creative Writing » မန္တလေး ဂေဇက် လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းပျောက်ဆုံးမှု (စ/ဆုံး)\nမန္တလေး ဂေဇက် လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းပျောက်ဆုံးမှု (စ/ဆုံး)\nPosted by ရာမည on Jan 10, 2014 in Creative Writing | 17 comments\nဝင်ရောက်လာသူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ခန့်ခန့်ချောချော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျွနုပ်၏ ရှေ့တူရူတွင် ညင်သာစွာဝင်ထိုက်လိုက်ပြီးနောက် …\n” ကျမ ပဒုမ္မာပါရှင်… အကူအညီတစ်ခုတောင်းချင်လို့ပါ … ”\n“ဟုတ်ကဲ့… ကျနော် အိုင်အိုတင်အောင်မိုးပါ.. ”\nအမျိုးသမီးမှာ ကျွနုပ်အား စူးရှစွာတစ်ချက်မျှအကဲခတ်ပြီးနောက် လွန်စွာမှအသံဩဇာပြည့်ဝပြီးလျှင် တည်ငြ်ိမ်လှသောဟန်ဖြင့် အောက်ပါအတိုင်းပြောလေတော့သည် ။\n” ဒီလိုပါရှင် … ကျမတို့အကြောင်းကိုအရင်ဆုံးပြောပြရမယ်ဆိုရင် ၊ …\nကျမက မန္တလေး ဂဇက်လို့အမည်ရတဲ့ လျှို့ဝှက်အသင်းက အမှုဆောင်တစ်ယောက်ပါ ။ ကျမတို့ အသင်းဟာ အမှုဆောင်တစ်ချို့ကလွဲပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အပြင်မှာသိကျွမ်းခြင်းမရှိပါဘူး ..\nလူမှုရေးလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ကိုင်ကြဖို့ပါပဲ.. . ဒါပေမယ့် ဟို.. လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းကပဲ ကျမတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းကြီးဟာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်\nအဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ အသင်းဝင်အသီးသီးရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့လိပ်စာတွေပါသွားတာကြောင့်\nအလွန်ပဲ အခက်တွေ့ရပါတယ်ရှင် ။ ဒါကြောင့် အိုင်အိုတို့ကို လာပြီးအကူအညီတောင်းရတာပါ …” ..\nဟုရှည်လျားစွာပြောရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်လေ၏ ။\nကျွန်ုပ်လည်း တခါတုန်းက မိတ်ဆွေကြီးကိုမြင့်ကျော်ပြောပြဖူးလေသော ထို မန္တလေး ဂဇက်အကြောင်းကိုသိထားဖူးပြီဖြစ်ရာ ..\n” မန္တလေး ဂဇက်ဆိုတာသိပါတယ် အစ်မကြီး..၊ အဖွဲခေါင်းဆောင်ဟာ အမေရိကားမှာနေတယ်ဆိုတာရယ် ၊ kai ဆိုပြီးနာမည်ဝှက်သုံးထားတယ်ဆိုတာရယ် ၊ နိုင်ငံအသီးသီးမှာ အေးဂျင့်တွေရှိနေတယ်ဆိုတာရယ်…….. ”\n“ဟိုး..ဟိုး.. တော်ပါတော့ရှင် .. ဒါကြောင့်လည်း ရှင့်ဆီကိုသွားဖို့ မစ္စတာကြိုက်မီးက လမ်းညွှန်လိုက်တာပေပဲ.. တော်ပါပေတယ်ရှင် …ကျမတို့လူရွေးမှန်သွားပါပြီ… ဒီမှတ်တမ်းစာအုပ်ပြန်ရဖို့ကိုပဲ အမှုအပ်ပါရစေတော့အိုင်အိုကြီးရယ် ..”\n“ဒီလိုရှိတယ်အစ်မကြီးရဲ့.. အစ်မကြီးရဲ့စာအုပ်ဟာအစ်မကြီးတို့အတွက် အသက်လောက်အရေးကြီးမှာဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့\nရဲလုပ်ငန်းအနေနဲ့အမှုဖွင့်ဖို့ခက်ပါတယ် … တရားဝင်အမှုဖွင့်ပြီးလက်ခံထားသော်လည်း ဦးစားပေးဆောင်ရွက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..ဒါကြောင့်…\nကျွန်တော့်မိတ်ဆွေ ကိုမြင့်ကျော်ကိုပဲ တရားမဝင်အလွတ်သဘောစုံစမ်းခိုင်းမှတော်ပေလိမ့်မယ်ဗျ .”\n“ဒါကတော့.. အိုင်အိုတို့ ကောင်းသလိုသာကြည့်စီစဉ်ပါရှင်.. ဒီအမှုအတွက်ကုန်ကျစားရိတ်ကိုလည်း ကျမအနေနဲ့ ကျခံပေးပါ့မယ်။ ပြီးတော့ ကျမတို့ရဲ့ အဖွဲ့ခွဲမှူးဖြစ်တဲ့\nမစ္စတာကြိုက်မီးနဲ့လည်း တွေ့ဆုံပြီး အချက်အလက်အပြည့်အစုံကို သူ့ဆီကမေးမြန်းနိုင်ပါတယ် ”\n“ကောင်းသားပဲဗျ .. ဒါနဲ့ဘယ်မှာ တွေ့ရမှာလည်းခင်ဗျာ ”\n” ဒါဆိုရင်… တံတာဖြူကန်လမ်းထဲကပန်းချယ်ရီဘီယာဆိုင်မှာ မနက်ဖန်ည ၇ နာရီစောင့်နေပါ .. သူလာပါလိမ့်မယ်.. ”\n” ကောင်းပါပြီဗျာ ”\n“ကျမကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဦးရှင်.. ကျန်တာတွေကိုတော့ မစ္စတာကြိုက်မီးနဲ့ပဲဆက်ပြောကြပါတော့ ”\nပုစ္ဆာ ဆန်သောပဒုမ္မာဆိုသည့်အမျိုးသမီးပြန်သွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်မှာ လွန်စွာစိတ်ရှုပ်ထွေးလျက်ကျန်ခဲ့ရလေသည် ။\nဘာမှန်းမသိသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ဘာမှန်းမသိသောစာအုပ်တစ်အုပ်အား\nဘုမသိ ဘမသိစုံစမ်းရမည့်အရေး စိတ်မသက်မသာရှိနေလေ၏ ။ ထို့စဉ်….\n” ဟိုင်း…. အိုင်အိုကြီး .. မတွေ့ရတာတောင်ကြာပေါ့ဗျာ ”\nရုတ်တရက် နုတ်ဆက်သံနှင့်အတူ ကျွနုပ်မျှော်လင့်နေသော မိတ်ဆွေကြီးကိုမြင့်ကျော်ကိုတွေ့လိုက်ရလေ၏ ။ ခုံတစ်ခုကိုဆွဲယူပြီးထိုင်ရင်း … အခန်းပတ်လည်အား မျက်စိကစား၍နေသည် ။\n“ဘာတွေထူးခြားနေလို့လည်း ကိုမြင့်ကျော်ရဲ့ ” ဟုမေးရင်း ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ရလေသည် ။\n” ဩော်..တခြားမဟုတ်ပါဘူးအိုင်အိုရယ် … မကြာသေးခင်က ဒီအခန်းထဲကိုလာသွားတဲ့ အသားဖြူဖြူ ချမ်းချမ်းသာသာ အရပ်မပုမမြင့် ၊\nအမှုလေးကိုစိတ်ဝင်စားမိလို့ပါဗျာ ..ဟဲဟဲ ..”\n” ခင်ဗျားနဲ့ဘယ်မှာတွေ့လိုက်တာခဲဗျ… ကျုပ်အခုပဲ ခင်ဗျားဆီဖုန်းဆက်မယ်လုပ်နေတာ ”\n” မတွေ့ပါဘူးအိုင်အိုရယ်.. အချက်အလက်လေးတွေပေါ်ကောက်ချက်ဆွဲကြည့်တာပါ ”\n“ဒါဆိ်ုလည်း ရှင်းပါဦးဗျာ… ခင်ဗျားပြောတာအမှန်ဘဲဗျ ”\n” ဒီလိုပါအိုင်အိုရယ်.. ရုံးအရှေ့မှာမြင်ခဲ့ရတဲ့ ၂သိန်းခွဲတန် စူပါဘရစ်စတုန်းတာယာဘီးအရာရယ် ၊ အခန်းထဲကိုဝင်ဝင်ခြင်းရလိုက်တဲ့ အမျိုးသမီးသုံးအကောင်းစားပြင်သစ်ရေမွှေးအနံ့ရယ် ၊ အိုင်အိုရဲ့စာပွဲအောက်ခြေနားမှကျကျန်ခဲ့တဲ့ မောင့်ဘလက် ဘောပင်ရယ်က အသားဖြူဖြူထက်ထက်မြက်မြက် မျက်မှန်တပ်ထားပြီး တခါတရံ careless ဖြစ်တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း မှန်းမိတာပေါ့ဗျာ ‘\n“ခင်းဗျားဟာက ချမ်းသာတဲ့အမျိုးသမီးဖြစ်နေတာကိုတော့ဟုတ်ပါပြီ .. ဒါပေသိ ဘယ်ကဘယ်လို careless တွေရော အသားဖြူးတာရော အသက်တွေရော အရပ်အမောင်းရောဘယ်လိုခန့်မှန်းတာလဲဗျ .”\n“ဒါကတော့ဗျာ .. ယေဘူယအမှန်တရားနဲ့ဖြစ့်လေ့ရှိတာကိုပေါင်းစပ်ပြီးစဉ်းစာတာပါ ။ အသက်ငယ်တဲ့အမျိုးသမီးတွေအများစုက ဘောပင်ကိုင်ရင် လှတာလေးများရွေးကိုင်ကြတာဗျ ၊ အခုလို မောင့်ဘလက် အနက်ရောင်ကိုကိုင်တဲ့သူဟာဖြင့် အသားဖြူမယ့်သူ့လက်ထဲမှာ လိုက်ဖက်အောင်ရွေးကိုင်တယ်လို့ ကောက်ချက်ဆွဲမိတာပါ ။ အရပ်ကတော့ဗျာ .. ကိုရီးယာပါကေးခင်းထားတဲ့ အိုင်အို့ရုံးခန်းမှာ သူ့ခြေရာက အထင်းသာတွေ့ရပါတယ် …”\n“ဒါဆို မျက်မှန်တပ်တယ်ဆိုတာကရောဗျာ ‘\n” အင်း… သူ့ကားက ဘာကားမှန်းမသိလိုက်ပေမယ့်အကောင်းစားမော်ဒယ်မြင့်ကားဆိုတော့ အဲယားကွန်းကစိမ့်နေအောင်ပေးတာလေဗျာ ၊\nရုတ်တရက် အအေးခန်းကနေ အပူထဲရောက်တော့ မျက်မှန်ကမှုန်သွားတာပေါ့ ..အဲ့မှာ ပဲ အိုင်အို့ရုံးခန်းထဲမှာစကားပြောရင်း မျက်မှန်ကို\nသုပ်ဖို့ ပိုက်ဆံအိပ်ထဲက တာဝါ ကိုအထုတ်မှာ\nမောင့်ဘလက် ဘောပင်ကကျကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်ဗျို့ .. ဒါကြောင့် ဒီလိုတန်ဘိုးအလွန်ကြီးတဲ့ဘောပင်ကိုကျခဲ့တာမသိရိုးမှန်ရင် တခါတလေ careless ဖြစ်တတ်တယ်လို့\nကျုပ်က ယူဆရတာပါဗျာ ” ..\nကျွန်ုပ်မှာ ကိုမြင့်ကျော်ရှင်းပြနေသည်ကိုကြည့်၍ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အံ့ဩနေမိလေတော့သည် ။\nထို့နောက်.. ထိုအမျိုးသမီးအကူအညီတောင်းသည်ကိုပြောပြလိုက်လေရာ ….\n” ကောင်းပါတယ် .. ပဟေဠိ အဖြေညှိရတာပေါ့ … ဒါနဲ့ သူတို့အဖွဲ့ရဲ့လက်တံကအတော်လေးတော့ရှည်တယ်အိုင်အိုရေ ။ သူတို့အေးဂျင့်တွေက နေရာနှံ့ ပဲဆိုပါတော့ ..”\n” ခင်ဗျား လေ့လာထားပြီးပြီလား ကိုမြင့်ကျော်ရဲ့ ..”\n” ဘယ်လိုပြောမလဲ..ကျုပ်စိတ်ဝင်စားလို့လေ့လာနေတာကြာပေါ့ဗျာ .. နယူးယောက်မှာ ကြောင်ကြီး ၊ ယူကေမှာ အရီးလတ် တဲ့ ၊ သင်္ဘောတစ်စီးနဲ့ ကမ်ဘာပတ်နေသူက အဘဖော ၊ယိူးဒယားမှာ မိုက်ကယ်ဂျော်နီအောင်ပု ၊ ဂျပန်မှာ လက်မရွံ့အင်ဇာဂီ ၊ ဟောင်ကောင်မှာ ဦးကျောက်ခဲ ၊တရုတ်ပြည်မှာ ကိုရင်မောင် ၊အရှေ့အလယ်ပိုင်းမှာ ရှုံးလူ (ခ) ဖြူစိုင်းလူ ၊ စင်္ကာပူ မှာ ကေဇီ ၊ အီရန်မှာ ဆလိုင်းတင်မောင် ၊ ဆော်ဒီမှာ အေးဝတီကြီး .. ပြောရရင်အများကြီးပဲဗျ ..\nကောင်းပြီလေ .. မနက်ဖန်ည သူတို့လူ ဦးကြိုက်မီးဆိုတဲ့ တရုတ်ကြီးနဲ့တွေ့ကြတာပေါ့ .. ကဲ ကျုပ်ပြန်ဦးမယ် ”\nပန်းချယ်ရီ ဘီယာဆိုင်တွင် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသား စားသောက်နေရင်း မစ္စတာကြိုက်မီးဆိုသူအားမျှော်နေမိသည် ။\nကျွန်ုပ်တို့ စာပွဲဝိုင်းသို့ အသာညိုညို ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း လူကြီးတစ်ဦးရောက်ရှိလာရာ\nမင်းသားကြီးဦးကျော်ဟိန်းများလူထွက်လာလေရော့ဟု အံ့ဩခဲ့ရသေးသည် ။ ထိုလူကြီးမှ ခုံတစ်လုံးတွင်ထိုင်ရင်း..\n” ကျုပ်နာမည် ကြိုက်မီး ပါ ”\nကိုမြင့်ကျော်မှာအထူးတလယ်မအံ့ဩသော်လည်း ကျွန်ုပ်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ ရုတ်ချည်းစကားမပြန်နိုင်ခဲ့ပေ ။\nနာမည်နှင့် လူနှင့်လွန်စွာမှ မလိုက်ဖက်လေသော ထိုလူကြီးအားကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းအမျိုးမျိုးထုတ်နေမိသေးသည် ။\nထို့နောက် .. ကိုမြင့်ကျော်နှင့်အချီအချ မေးမြန်းပြောဆိုကြရင်း ည ၁၀ နာရီခန့်တွင် ကျွန်ုပ်တို့လူခြင်းခွဲခဲ့ကြပါတော့သည် ။\n(ကိုမြင့်ကျော်နှင့်ပြောသောစကားတို့မှာ အသင်းအဖွဲ့တစ်ခု၏ လျှို့ဝှက်အပ်သောအကြောင်းအရာများဖြစ်နေသဖြင့်\nထိုညမှစ၍ မိတ်ဆွေကြီးကိုမြင့်ကျော်မှာ ကျွန်ုပ်နှင့်လမ်းခွဲသွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းကြီး၏သတင်းကို\nကျွန်ုပ်မှာလည်း အထက်ကခိုင်းစေသောအလုပ်များကို မနိုင်မနင်းဆောင်ရွက်ရင်း ကိုမြင့်ကျော်အားမေ့လျော့နေမိပြန်သေးသည် ။\n၂၀၁၄ ဇန်နဝါရီ ၈ ရက် ။\nရုံးခန်းထဲတွင်ထိုင်ရင်း လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ဖြင့်လွတ်လာသော ရာဇဝင်လူဆိုးများစာရင်းကိုပြုစုနေခိုက် ..\n” မင်္ဂလာပါ အိုင်အိုကြီးရေ… ဟို မစ္စတာကြိုက်မီးပြောတဲ့ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကိစ္စပြီးတော့မယ်ဗျ ”\n” ဟာ.. ကျုပ်တောင်မေ့နေတာဗျာ.. ဘယ်လိုလဲ တရားခံကိုသိပြီလားဗျ ”\n” ဘယ်သူဆိုတာ သေခြာသလောက်သိနေပါပြီ အိုင်အိုကြီးရယ် .. သူတို့အသင်းလည်း ၁၂ရက်နေ့မှာ ကန်တော်ကြီးမျှော်စင်ကျွန်းမှာ တွေ့ဆုံကြလိန့်မယ်ဗျ ။ အဲ့ မှာပဲ တခါတည်းကိစ္စအပြီးရှင်းလိုက်မယ်လေ .. .. အဲ..အိုင်အိုစိတ်ဝင်စားရင်လည်း မျှော်စင်ကျွန်း P3 စားသောက်ဆိုင်ကို မနက်၈ နာရီအရောက်လာခဲ့ပေါ့ဗျာ ။\nကျုပ်ကိုတော့မရှာနဲ့ဗျို့ ၊ သူတို့လိုပဲ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားမှာ …”\n” ဘယ့်နှယ်ပြောပါလိမ့်ကိုမြင့်ကျော်ရယ် … စိတ်ဝင်စားလွန်းလို့ အိပ်လို့တောင်ပျော်မှာမဟုတ်ဘူး… ကျုပ်ကတော့ အသင်းဝင်မဟုတ်လို့ လာလို့ဖြစ်မှာမထင်ဘူးဗျာ ..သတင်းပဲစောင့်နေပါ့မယ် ”\n” အင်း.. ကျုပ်ကိုတော့ မစ္စတာကြိုက်မီးက အသင်းဝင်အဖြစ် သွင်းပေးထားလို့ အဲ့ပွဲသွားလို့ရတာလေဗျာ ။ ကျုပ်ကိစ္စပြီး ပြီးချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ် ။ စာအုပ်ကိုလည်း အမကြီးပဒုမ္မာထံကို သေသေချာချာအပ်လိုက်ပါ့မယ်ဗျာ .. ဂွတ်ဘိုင် …”\nဤသို့ဖြင့် ကျွနု်ပ်မှာ ဇန်နဝါရီ ၁၂ ရက်နေ့၌ မျှော်စင်ကျွန်း p3 စားသောက်ဆိုင်တွင် မည်သို့ မည်ပုံ ဖြစ်ပျက်မည်ဟု စောင့်စားမျှော်လင့်နေရသည်ကို စိတ်မရှည်နိုင်အောင်ဖြစ်မိနေလေတော့သည် ။\nသားသား မယူထားဘူးနော် ဦးဦးစုံထောက်ကြီး\nဒုတ် .. ဒုတ် .. ဒုန်းးး\nအဲ့ဒီနေ့ကျ တီဒုံကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကျိနေမှ ..\nသူ့ဆီ စာအုပ်အပ်တာနဲ့ သွားလုပီး ဖတ်ပလိုက်မယ် .. ငိငိငိ\nဟီးးး ဒီတစ်ခါ အခန်းဆက်က အဆက်အတော်ပြတ်သွားတာကလား အိုင်ပီ ရဲ့\nအဲ့ဒါကြောင့်လဲ အစအဆုံး ဇာတ်ကြောင်းပြန်လှန်ရသကိုး\nကိုမြင့်ကျော်ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ဖို့ မှာထားလိုက်ပါမယ်ဗျာ။\nတွေ့ ဆုံပွဲပြီးရင် . . .\nတဟိဟိနဲ့ ပါးစပ်တောင် စေ့မရတော့ဘူး။\nဒါပဲနော်၊ဂဇက်မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို အသားဖြူဖြူ ချမ်းချမ်းသာသာ အရပ်မပုမမြင့် ၊အသက်လေးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးလက်ထဲ ရောက်အောင် လာအပ်ရမယ်။\nပထမပိုင်းကမေ့တောင်နေပြီ။ အခုအစကပြန်ရေးတော့မှ မှတ်မိတော့တယ်။ အဲနေ့ကျရင်တော့ အသားဖြူဖြူ ချမ်းချမ်းသာသာ အရပ်မပုမမြင့် ၊အသက်လေးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးနဲ့အတင်းကပ်ထိုင်နေမှဖြစ်တော့မယ်\nအမငီး ကြိုက်မီးကို တရုတ်ကြီးဆိုပါလား….\nအဲဒီ စာအုပ်က သေချာတယ် ကြိုက်မီးနဲ. ဘောလချက် ညီနောင် ပေါင်းကြံတာနေမှာ..ဟိဟိ…\nအမယ် ရုံးပြာတာလေး နံမယ်က မောင်တိုး ဆိုပါလား.. ဟေဟေဟေဟေး\nအော်အော်..မေ့တော့မလို့…အာတီဒုံရဲ့မောင့်ဘလက် ဘောပင်လေးလည်းပြန်ပေးလိုက်အုံးနော :-DD\nအာတီဒုံကို မျက်ခြေမပျက် စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်.. ကိုမြင့်ကျော် ဘယ်အချိန်လာလိုက်လဲဟင်…\nလျှို့ဝှက်ကြော်ငြာကိုဖတ်ပြီး အမှုမှန်ပေါ်ပေါက်အောင် ဖော်နိုင်လို့လည်း စုံထောက်ကျော်ရာမညလို့ နာမည်ကြီးတာပေ့ါ။ စုံထောက်ကျော်ကြီးကို ကြောက်လို့ ယူထားတဲ့သူက အပေါ်ဆုံးမှ ဖြောင့်ချက်ပေးသွားပြီ။\nMont Blanc ဖောင်တိန် ပြန်မပေးသွားဘူး။ဟင့် ဟင့်…\nCareless ဖြစ်မိတာ ကိုယ့်အပြစ်ပါ။\nနောက်ဆုံး အခြေအနေအား တင်ပြပေးထားပါကြောင်း။\nကစွယ်တော်က တူးဆွ ဖော်ထုတ်ပေးရန် တာဝန်ပေးပါသဖြင့်\nအခုမှ ဇာတ်ရည်လည်တော့ တယ်။\nဒီနှစ်မှာ ပိုလို့ ပိုလို့ ပိုလို့ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းတဲ့ အကြောင်းရှိနေတယ်။\nစုံစမ်း ဖို့ သင့်တယ် နော။\nအဲဒီ စကား နဲ့ နွယ်သူ ရွာ ပြန်ရောက်နေသလားဘဲ။\nသေချာတာကတော့ အခုမှာ Love it က ပိုများ နေတော့မှာ။