Ponche - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPonche (do inglés: punch e este do hindi pãč, 'cinco', número orixinal dos seus ingredientes) é o termo para unha ampla variedade de bebidas, tanto alcohólicas como non alcohólicas, polo xeral contén froita ou zume de froita. A bebida foi introducida da India a Inglaterra no século XVII, a partir de aí o seu uso estendeuse a outros países. O ponche sérvese típicamente en festas. En cuncas grandes e anchas, coñecidas como poncheiras. En moitos países do Caribe, o Pacífico e o Índico o ponche tamén se toma como aperitivo antes das comidas.\n2.1 Sen alcohol\n2.2 Ponche Southern Bourbon\n2.4 Ponche de Ron\n2.5 En todo o mundo\n2.5.1 Caribe, Pacífico e os países do Océano Índico\nA palabra punch é un préstamo lingüístico do Hindi panch (é dicir, cinco) a bebida fíxose orixinalmente con cinco ingredientes: alcohol, azucre, limón, auga e té ou especias. A bebida orixinal foi nomeada paantsch.\nA bebida foi levada a Inglaterra desde a India polos mariños e os empregados da Compañía Británica das Indias Orientais no século XVII. A partir de aí introduciuse noutros países de Europa. Cando se serve para grupos, a bebida espérase que teña un contido de alcohol inferior ao dun cóctel típico.\nO termo punch foi rexistrado por primeira vez en documentos do Reino Unido en 1632. Nese momento, a maioría dos ponches foron do tipo Wassail feitos cunha base de viño ou Brandy. Pero ao redor de 1655, entrou en uso o ron de Xamaica e naceu o ponche moderno.\nHoxe en día, os fabricantes de refrescos distribúen moitos tipos de bebidas de ponche de froitas. Estas adoitan ser bebidas de cores vermellas. A pesar do nome, a maioría das marcas conteñen só unha pequena fracción de zume de froita real. Os ingredientes principais son azucre ou xarope de millo, ácido cítrico e sabores artificiais.\nSen alcohol[editar | editar a fonte]\nAs variedades sen alcohol, son especialmente dadas aos nenos e aos adultos abstemios, polo xeral inclúen unha mestura dunha bebida de froita, zume, auga, e un edulcorante.\nPonche Southern Bourbon[editar | editar a fonte]\nUnha bebida estreitamente asociada ca Commonwealth de Kentucky e o sur dos EE.UU. O ponche bourbon está feito con té doce (unha bebida emblemática do sur), sabores cítricos e bourbon. Bourbon é o nome do Condado de Bourbon, Kentucky, e cada ano durante o Derby de Kentucky, abundan as receitas de ponche de whisky.\nCups[editar | editar a fonte]\nOutro tipo de ponche, tradicionalmente servido antes da saída dunha partida de caza en Inglaterra, pero agora sérvese nunha variedade de eventos sociais, tales como festas no xardín, críquet, partidos de tenis, e día de campo. As cups son xeralmente máis baixas en contido de alcohol que outros ponches e adoitan utilizar viño, sidra, xenebra de abruño, ou licores como base. A miúdo inclúen cantidades de zumes de froitas ou refrescos.\nPonche de Ron[editar | editar a fonte]\nHai varios ponches a base de ron: Ponche Planter, Ponche de ron Bajan, Ponche de ron caribeño, entre outros.\nO ponche de ron Bajan (Barbados) é un dos ponches máis antigos de ron e ten unha receita sinxela consagrada nunha rima nacional: "One of Sour, Two of Sweet, Three of Strong, Four of Weak." Isto é: unha parte de zume de limón, dúas partes de azucre, tres partes de ron (preferiblemente Barbados), e catro partes de auga. Sérvese cun chisco de Angostura e noz moscada.\nA receita de ponche Planter é variable, contén unha combinación de ron, limón, zume de piña, zume de limón, zume de laranxa, granadina, auga de soda, curaçao, amargo de angostura e pementa de caiena.\nCabaleiros gozando dun ponche ao redor de 1765, por William Hogarth\nEn todo o mundo[editar | editar a fonte]\nPonche de froitas\nOs chamados punzóns son moi comúns entre os partidos para os estudantes universitarios e universitarias. Estes punzóns tenden a ser moi alcohólicos e feitos con ingredientes baratos. Algúns ata exclúen a auga por completo e teñen un 30% de alcohol por volume (ABV) ou máis.\nCaribe, Pacífico e os países do Océano Índico[editar | editar a fonte]\nO ponche é un aperitivo.\nRecibe o nome de Sujeonggwa. É un ponche seco tradicional a base de caquis, canela e xenxibre.\nAgua loca ("auga tola") é un ponche moi doce xeralmente de cana, mezcal ou tequila mesturado con "augas frescas" (polo xeral auga de Xamaica ou orchata). Debido a súa dozura, o bebedor non pode notar o alcohol e intoxícase máis axiña do previsto.\nPunch (Punsch en alemán) refírese a unha mestura de zumes de froitas e especias varias, a miúdo con viño ou licor engadido. O ponche é popular en Alemaña e de moitos alemáns que emigraron a América. O Nadal tradicional alemán adoita incluír un Feuerzangenbowle ("Ponche queimado" ou, literalmente, "Cunca de lume"). Este é un ponche de viño tinto e ron, vértese sobre un Zuckerhut un gran cono terrón de azucre colocado no "Feuerzange".\nIngredientes para un Feuerzangenbowle\nO Feuerzangenbowle logo de prendelo\nFeuerzangenbowle co Zuckerhut ardendo\nVexa a entrada do Galizionario acerca de ponche\nCóctel de froita\n↑ 2,0 2,1 Edwards, Graham and Sue. The Language of Drink, Alan Sutton Publishing, 1988.\n↑ "A Vintage Cocktail That Packs A Punch", NPR, December 30, 2010, with 3 vintage recipes\n↑ "Sweet Bourbon Punch Recipe". Arquivado dende o orixinal o 20 de agosto de 2010. Consultado o 04 de febreiro de 2013.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Ponche\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ponche&oldid=5542882»\nA última edición desta páxina foi o 6 de agosto de 2020 ás 14:39.


Bolboretas no bandullo: Alcachofas recheas de xamón e espárragos verdes\nAlcachofas recheas de xamón e espárragos verdes\nBoas bolboreteir@s! Aquí andamos unha vez máis para vos presentar unha nova receita, creada a partir dun produto que introducimos hai ben pouco na nosa alimentación e do que estamos máis que satisfeitos, tanto polo seu sabor como pola súa contribución nutritiva, as alcachofas. Antes de comelas, estivemos procurando algo sobre elas para nos informar e chamounos a atención que o seu compoñente principal e a auga así como pola enorme presenza de hidratos de carbono, vitaminas (fundamentalmente B1 e B3) e minerais (potasio, fósforo ou calcio). Ademais posúe dúas substancia de propiedades moi moi beneficiosas: cinarina, que axuda a aumentar a secreción biliar e é diurético, e esterois, con capacidade para limitar a absorción de colesterol no intestino. Xa vedes, unha xoia alimenticia.\nCon todo, para as degustar queriamos procurar a fórmula máis saborosa, pensándomos en combinala con outras verduras e xamón, mais sen perder a esencia da alcachofa e que este produto seguise a ser o verdadeiro protagonista así que caracterizamos o recheo cos propios corazóns das alcachofas pasados pola tixola xunto cos outros produtos. A ver que vos parece a idea.\n70 gr de xamón\nUtensilios: pota, tixola, fonte apta para forno, culler, coitelo etc.\nPara comezarmos, temos de limpar as alcachofas. Para iso, debemos cortarlles o talo e quitarlles as follas máis superficiais; tamén lle debemos cortar os picos.\nDe seguir, cocémolas en abundante auga cun chisco de sal durante 20-25 minutos, dependendo do tamaño.\nDespois, coa axuda dunha culler, quitámos o corazón da alcachofa (que utilizaremos posteriormente) e reservamos.\nMentres tanto, preparamos o recheo. Picamos finamente a cebola e os dentes de allo e rustrímolos en dúas culleradas de aceite.\nA continuación, engadimos os espárragos cortados en anacos pequenos e deixamos que se cociñen uns minutos.\nEngadimos o xamón, tamén cortado en cadrados pequenos e o viño.\nDeixamos que reduza o viño e picamos os corazóns das alcachofas e engadímosllas ao recheo.\nCociñamos uns minutos e engadimos o pirixel picado para o mesturar ben.\nReenchemos as alcachofas co que temos feito e botámoslles un pouco de pan relado por riba para que lle dea un toque crocante.\nEnfornamos a 200º, co gratinador, até que se doure un pouco o pan e xa estarían preparadas.\nComo acompañamento, rustrimos os dentes de allo picado nunha cullerada de aceite e, cando comecen as dourarse os allos, botamos os espárragos. Deixamos cociñar até que abranden, aproximadamente 5-6 minutos, e xa estarían preparados.\nServimos as alcachofas acompañadas dos espárragos e rapidamente a comer!!\nEstamos ben orgullosos deste prato polo novidoso que supón para nós e polo saboroso que ficou. Deste logo que a combinación foi moi axeitada, especialmente a tríade xamón, berenxena, espárrago, ideal! Calquera destas verduras dá moitísimo xogo na cociña e agora que os descubrimos, especialmente as alcachofas, botaremos man delas, máis frecuentemente. Desta vez poñemos á mesma altura de relevancia sabor e nutrición, xa que en ambos os dous aspectos destaca enormemente este prato válido para dietas sen deixar de degustar verdadeiras marabillas.\nAgardamos que vos guste e que lle tiredes o máximo proveito. Pasade boa fin de semana e reflexionade ben, a ver se vén alguén que se preocupe pola nosa cultura e a nosa lingua, tan esquecida frecuentemente... Unha aperta :-)\nPublicado por Bolboretas no Bandullo en 11:43\nEtiquetas: alcachofas, alcachofas recheas de xamón e espárragos, allo, cebola, espárragos, Para xantar ou cear, receitas, receitas en galego, recheo, verdura, xamón\nSilvia 09:20 do 24 de maio de 2015\nOla! Moitísimas grazas pola receita! Eu tamén quería introducir as alcachofas na miña dieta mais non sabía ben como facelo... xa teño unha idea xenial! Gústame moito cando publicades receitas saudables! Un bico grande!��\nBolboretas no Bandullo 11:18 do 25 de maio de 2015\nMoitas grazas a ti polo teu comentario! A verdade é que desta forma están moi ricas mais xa faremos máis para darvos máis ideas!\nNenalinda 12:04 do 25 de maio de 2015\nUummmmmmmm cosa mas rica facil y sana a mis chicos las alcahofas no les gustan pero a mi si tomo nota para hacerlas es un plato de lo mas completo,te ha quedado un plato divinisimo .\nBolboretas no Bandullo 12:17 do 25 de maio de 2015\nAlégranos que che guste a receita! A nós encántanos aínda que non hai moito que as incluímos na nosa dieta!


Zhangjiakou sitio de Mozo, fortes relacións de balde Mozo - CHAT de VÍDEO - a vida de Mozo - transmisións en directo!\nZhangjiakou sitio de Mozo, fortes relacións de balde Mozo\nZhangjiakou converteuse no xefe de moitas outras industrias de servizos, tales como Internet, Encontros con homes e mulleres, e Zhangjiakou nenos\nA través de Encontros e persuasión, a Internet tamén debe crear unha familia forte futuro.\nAnsioso para xogar un papel importante agora como un compañeiro compatible. Imos atopar Zhangjiakou alma xemelga na web de Mozo aumento da verdade, como a relación era o máis forte en desenvolvemento. Este sitio web é subministrado de balde por cada persoa para avaliar a compatibilidade. Se tes algunha preguntas sobre onde e como usar a Internet, pode poñerse en contacto connosco no sitio web.\nSe quere dicir que vostede pode, por suposto, dicir, as persoas son moito máis envexa da súa vida persoal e regularidade.\nEu vou facer o meu mellor.\nSe se non é un monxe ou un eremita, é porque está baixo unha morea de estrés.\nComezou con esta decisión. é máis doado para xestionar a soidade que con modernas condicións de vida, pero, por outra banda, pola contra, é máis difícil.\nComo vostede sabe, os nosos avós, pais, Yokohama Ali ou o observador está en fronte de nós no Día de san Valentín.\nHai moitas persoas alí. Neste sentido, non é tan fácil no moderno xeración. Non para moitos veciños de multi-historia edificios ou barrios. Agora non son máis axeitados queridos. Quero dicir, hai, hai clubs que quere ir. Hai unha persoa aquí que non está interesado na nosa empresa en todo.\nA nosa empresa é moi alto, pero moi doado para abafar.\nPero a Internet non. É poderoso e máis realista, e se non sabe que todos - só uns minutos, ten que de un balde Zhangjiakou sitio de Mozo.\nEn poucos minutos, vostede é xa un novo usuario que quere rexistro.\nUn cuestionario vai aparecer con un gran número de Windows. Este é un servizo que usa unha parte do beneficio total de todos os empregados para acadar serio e importante obxectivos-matrimonio, fillos e outras persoas que quere atopar. Se vostede é un dos moitos entrevistados, a continuación, vostede é un usuario de un sitio de Mozo. Axeitado para esta persoa período, forma, cara forma, cor do cabelo e outros parámetros:"Numerosos cuestionarios para ler, deixar o cliente identificar si, pode facer o que quere pode ser apropiado. Que vai ser unha longa conversa, como algunhas persoas.\nDeste xeito, porque a xente non sabe o último Congreso moi ben.\nOutros, o día despois da data. Transferencia de unha persoa precisa de un estadio intermedio, a data real de correspondencia virtual é a comunicación. Na segunda metade da busca de soño éxito, servizos de Mozo, incluíndo moitos golpistas, son atopados en Zhangjiakou sitio de Mozo. non dicir exactamente, o que podería ser mellor. Con todo, por esta razón eles negáronse. Neste caso, ten que comunicarse con experiencia neste momento. Se ten sorte, vai ser atendidas por alguén lle importa. Iso non significa que non vai ser un bo amigo para todos os que apoia-lo. Nesta situación, moitas veces Aparece. Moitos homes e mulleres mostran resultados aquí só por unha cuestión de amor. Eu non quero vivir con vostede. Grazas por tomar o tempo. A experiencia de non ter que ir e saír é lenta erosión. Só unha cousa, vostede entender de inmediato, non é bo. Ademais, todos os servizos relacionados coa servizos de Mozo vai ser de balde.\nA gravación de vídeo de Suecia, descargar a gravación de vídeo de Suecia, gravación de vídeo de Suecia en liña\nLični Oglasi - Besplatno- Sve Besplatno\nEncontros con mulleres coñecer por sexo chat roulette en liña co seu teléfono sen chat roulette anos Mozo sen rexistro con fotos sexo Mozo ver vídeo chat roulette chat de vídeo en liña comprobar mozo en liña salas de vídeo chat de Mozo nenas de balde


Chegan dous Dual SIM da man de Samsung – Mallando no Android\nAutor Iago Varela Martínez O día 26 Decembro, 2011 Non hai comentarios\nNon hai moito falamos de LG e de como pouco a pouco os grandes fabricantes vanse apuntando ao Dual SIM, non como algo xenérico para todos os terminais pero si para parte da súa gama.\nHoxe toca que falemos de Samsung, que vén de presentar dous terminais de gama media que cumpren esta característica peculiar de contar con espazo para dúas tarxetas SIM: son o Galaxy Y DUOS e o Galaxy Y Pro DUOS.\nO primeiro deles, o Galaxy Y DUOS, conta con pantalla de 3,14 polgadas, procesador de 832 MHz e batería de 1300 mAh. Pola súa banda, o Galaxy Y Pro DUOS dispón de teclado completo qwerty na propia parte frontal. Neste caso, a pantalla redúcese até as 2,6 polgadas, dispón de dobre cámara e unha batería de 1350 mAh. Ambos os dous correrán unha das últimas versións de Gingerbread (2.3).\nEn canto á súa dispoñibilidade, espérase que vaian chegando ao mercado nos primeiros meses do ano que vén.


BIBLIOTECA ESCOLAR VÍCTOR SÁENZ: EXCURSIÓN A COMPOSTELA\nA semana rematou coa excursión de Primaria a Santiago de Compostela, para asistir a un concerto didáctico fabuloso: "O crebanoces", de Piotr Ilych Chaikovski. Os seus intérpretes, a Real Filharmonía de Galicia e a Compañía de monicreques "Per Poc" fixeron unha selección deste coñecido ballet para presentarnos a un misterioso viaxeiro, un segredo, unha aventura a lombos da imaxinación. Pasámolo moi ben escoitando esta música que nos transportou aos soños, a través de monicreques e teatro de sombras que se descubrían nun escenario de luces, formas, xogos, fíos..., e unha orquestra na que chamou moito a atención a celesta.\nSe queredes saber máis, visitade o blog de música premendo aquí.\nDespois, debido ao mal tempo, cancelamos o resto da programación para esa xornada, pero sen dúbida unha visita ao Auditorio de Galicia, para ver profesionais coma estes, sempre merece a pena. Premendo AQUÍ podedes ver algunhas fotos do espectáculo.\nEtiquetas: concerto didáctico, Curso 2018-19, música, saídas didácticas


A Escola Nacional de Protección Civil protexe o seu edificio\nProxecto SalvaVidas\tNovas\t 27 Setembro 2021\nO 23 de setembro o Escola Nacional de Protección Civil, pertencente ao Ministerio do Interior, instalou un desfibrilador Zoll AED Plus no seu edificio.\nO Liceo Francés de Madrid está formado en BLS e no uso do desfibrilador DEA\nProxecto SalvaVidas\tNovas\t 23 Setembro 2021\nEl Escola internacional Liceo Francés de Madrid adestra aos seus traballadores e estudantes en soporte vital básico e no uso do desfibrilador DEA. Previamente realizouse a instalación dun desfibrilador DEA e a incorporación do sistema de cardioprotección integral para reforzar a seguridade de todas as persoas que acoden ao centro.\nTorrejón de Ardoz está certificada como cidade cardio protexida\nProxecto SalvaVidas\tNovas\t 22 Setembro 2021\nA cidade de Torrejón de Ardoz obtivo o certificado de cidade cardioprotexida grazas á instalación de desfibriladores externos e á implantación do sistema integral de cardioprotección en todo o municipio.\nCurso básico de soporte vital no complexo ambiental de reciclaxe Loeches\nProxecto SalvaVidas\tNovas\t 20 Setembro 2021\nO 17 de setembro os traballadores do Complexo de reciclaxe ambiental Loeches, en Madrid, recibiu adestramento nove dos seus traballadores soporte vital básico e uso de desfibriladores.\nProxecto SalvaVidas\tNovas\t 17 Setembro 2021\nO 8 de setembro, o equipo humano do club de pádel MAD4PADEL, en Pozuelo de Alarcón, recibiu adestramento en soporte vital básico e uso do desfibrilador polo noso compañeiro Salva.\nFormación en BLS e RCP na Clínica Dental Cristina Viyuela\nProxecto SalvaVidas\tNovas\t 15 Setembro 2021\nNa mañá do 13 de setembro de 2021, o Clínica Dental Cristina Viyuela Completou o adestramento de soporte vital básico e reanimación cardiopulmonar. Anteriormente, instalouse un desfibrilador externo na clínica Zoll AED Plus.\nProxecto SalvaVidas\tNovas\t 14 Setembro 2021\nO BeOne Granada Gymnasium adestra aos seus empregados en BLS e RCP\nProxecto SalvaVidas\tNovas\t 13 Setembro 2021\nFamiliarizarse co desfibrilador e ter coñecemento do soporte vital básico e cadea de vida Podería salvar a vida dos que o rodean. Nunca se sabe cando é posible que o precise.\nO colexio San Francisco de Asís cardioprotexido coas nosas pulseiras Lifeguard\nO 6 de setembro o Colexio San Francisco de Asís en Cidade Real, instalou un desfibrilador nas súas inmediacións e 7 dos seus profesores recibiron formación en reanimación cardiopulmonar.\n1 17 da páxina


Vieiros: Galiza Hoxe - "Estase privatizando o coñecemento, no beneficio das grandes empresas"\nPola revisión do Proceso de Boloña\nRedacción - 13:50 16/03/2009\nTags: Boloña CIG-Ensino Comités EEES Espazo Europeo de Educación Superior Plataforma en Defensa da Universidade Pública Galega Proceso Boloña Universidade Invisíbel Universidades\nNa presentación, Fernández de Rota, Alba Nogueira, Anxo Louzao e Marcos Loureiro\nEste ano 2009 a Universidade galega debe planificar a entrada no Espazo Europeo de Educación Superior (EEES). Aos poucos, facultade por facultade, ten que ir arranxando todo para introducir os graos -que substituirán as actuais carreiras-, e planificar o futuro dos seus alumnos e docentes cun financiamento que aínda non foi especificado.\nMais nin todos os estudantes -tampouco os de Secundaria-, nin todos os profesores están de acordo coa entrada forzada, sen planificar, no Espazo Europeo. Os primeiros saíron ás rúas en todo o Estado, e en Galiza, en varias ocasións, berrando contra a mercantilización do ensino. Os segundos apoiáronos, e agora algúns deles xuntáronse na Plataforma en Defensa da Universidade Pública Galega. Esta segunda feira a Plataforma -composta por CIG-Ensino, os Comités, e a Universidade Invisíbel- presentou, apoiada polas sinaturas de varios profesores e profesoras das tres universidades galegas, un manifesto no que defenden unha universidade pública e de calidade, posicionándose, ao tempo, contra unha entidade que non funciona como servizo social, senón como creadora de man de obra.\n"Esta loita ha ter mais vida nos vindeiros meses, porque é un movemento que se constrúe andando"\nNa presentación deste manifesto estaba a profesora da Facultade de Dereito da USC, Alba Nogueira; o responsábel da CIG-Ensino, Anxo Louzao; o responsábel nacional dos Comités Abertos, Marcos Loureiro; e o representante da Universidade Invisíbel, Antón Fernández de Rota. Os catro sentaban nunha mesa, no Salón de Actos da Facultade de Filosofía, para destacar cada unha das súas reivindicacións.\nNogueira sinalou que as universidades galegas non poden entrar no EEES sen que haxa un importante investimento. "Non se pode asumir Boloña sen financiamento; nas nosas universidades non se poden personificar o ensino, porque non hai medios". Nesta liña, Nogueira dixo que a sensación xeral que hai entre o profesorado é que coa adaptación que promulga Boloña, "non vai haber un aumento da calidade da docencia", mais ao contrario. "Temos a sensación de ir nunha carrilana que corre costa abaixo, e sen freos", concluíu.\nNeste sentido tamén se pronunciou Marcos Loureiro, dos Comités, quen sinalou que até o de agora a creación dos primeiros graos fíxose "a custe cero por parte da Consellaría de Educación". "Boloña non é máis que a introdución de medidas de carácter privado, para que a empresa sexa a única voz autorizada na Universidade", concluíu.\nPola súa banda, Anxo Louzao dixo que as consecuencias da entrada no Espazo Europeo terá unha consecuencias negativas, "non só no ámbito universitario, senón en toda a sociedade galega". "O que precisamos é unha universidade pública, forte e de calidade, e non un lugar no que se degrade o coñecemento universitario". Nesta liña, Louzao explicou que o que procura a Plataforma é que se "revise", que "se poña en tela de xuízo" e que se "recapacite" sobre o futuro do sistema educativo galego.\nA seguir, Antón Fernández de Rota lembrou que o que está a acontecer "non é recente, e non só implica á Universidade". "A privatización da Universidade é só unha peza máis na engrenaxe da maquinaria de produción do capitalismo post-industrial", sinalou o representante de Universidade Invisíbel, ao tempo que lembraba un dos lemas que se empregou en todo o Estado entre os estudantes que se manifestaron contra Boloña "Nin escola de elite, nin fábrica de precarios", para sinalar que coa entrada no Espazo Europeo, o ensino universitario convértese "nunha factoría de coñecemento, do que sae unha minoría ínfima de elites do coñecemento, e unha ampla maioría de cadros laborais; traballadores que irán a un outro mercado, precarizado e temporalizado". "O que lle está a acontecer á Universidade é o mesmo que lle acontece ao conxunto da sociedade", subliñou Fernández de Rota, ao tempo que lembraba que este só é un comezo dun movemento que ha ter "moita vida futura".\n"Temos vontade de que este movemento vaia a máis"\nA partir de agora, a Plataforma ten pensado presentar o manifesto nas tres universidades do país, e ir medrando, conforme se lle vaian unindo as organizacións, asociacións, movementos sociais e estudantís e persoas a título persoal que o desexen, e prevén, nos vindeiros meses, varias mobilizacións. "Temos vontade de implicar moita máis xente neste movemento, porque hai un descontento xeneralizado, que chega alén do ámbito universitario".\nAlén disto, segundo sinalou Louzao, teñen pensado "trasladar a todas as administracións competentes" as súas reivindicacións, para conseguir deles "unha posición totalmente distinta da amosada até o de agora". En canto ao novo Goberno, Louzao dixo que aínda non mantiveron contacto con ninguén, "porque non queremos que ninguén goberne sen estar a Xunta constituída", porén, segundo dixo, "no futuro porémonos en contacto con eles, para tentar que muden de posición", porque a que teñen até a de agora, "é por todos coñecida".\nRetallo do manifesto, no que se aprecian as reclamacións presentadas pola Plataforma, aquí (en .pdf).\nManifesto completo da Plataforma pola Defensa da Universidade Pública Galega (en .pdf)\nReportaxe sobre a entrada da Universidade galega en Boloña\nSobre o Proceso de Boloña, na Galipedia\nVídeo da conferencia de prensa, feito pola CIG


O blog de Miguel Caamaño: Relatos e microrrelatos. Capítulo 1 - Os anos 2000.\nRelatos e microrrelatos. Capítulo 1 - Os anos 2000.\n"E se non existisen os detectives privados?"\n"Home! que hostia dis? Non ves que as novelas están cheas deles."\n"Si, pero todo iso é ficción. Como moito, podería chegar a crer que existen nas grandes cidades, pero para o que nos interesa a nós... Aquí, olvídate."\n"En fin, é que pretender vivir diso nun sitio coma este. Non sei, supoño que é mellor que non os haxa. Quero dicir, se non existe demanda desa profesión é porque ou ben a policía traballa moi ben, ou os veciños non teñen nada que ocultar."\nFíxose o silencio. O taberneiro xirouse cara a eles desde a barra. Na súa boca, un escarvadentes co que facía malabarismos de esquerda a dereita e volta a empezar. Nas súas mans, un vaso de cristal que secaba cun pano que un día fora branco.\n"Máis viño?" ofreceulles.\n"Xa nos gustaría, pero non vai poder ser. Temos que volver ao choio que xa pasa do tempo de descanso."\nOs homes levantáronse da súa mesa para ir pagar á barra. O taberneiro ergueu o vaso contra a luz do local, comprobou o grado de limpeza alcanzado e avaliouno como aceptable para as roldas da noite. A continuación agachouse e sacou dunha bolsa negra como as do lixo un anaco de cartón de tabaco. Incorporouse e mirou aos homes detidamente. Despois pasou a man esquerda por riba da cabeza e comezou a rascarse á vez que perdía a mirada no infinito.\n"Era unha xerra de viño, unha tapa de xamón e...", intentou axudalo a recordar un dos homes.\n"Sssshhh! Xa home xa, un momento", interrompeuno o taberneiro, que comezaba a facer a conta no cartón.\nDesde o fondo do local, nunha mesa pegada ao baño de cabaleiros, un terceiro home alzou a voz á vez que pechaba o xornal que estivera lendo. "Non lles cobres, invito eu."\nUn dos homes saíu na súa procura sorrindo e ofrecéndolle a man mentres o outro agradecía o xesto desde a barra.\n"Carallo! Canto tempo!" berrou o que saíra na súa procura, "e que fas logo ti por aquí?"\n"Pois de momento lendo o xornal hehe. Pero vaia, que quedei cun vello amigo para tomar un café e almorzar."\nDespois dunha breve conversa sobre as opcións do Barça e Madrid na Copa de Europa, os homes despedíronse do seu benfeitor e por fin abandonaron a taberna para volver ao traballo.\nCruzando a rúa, o concelleiro de urbanismo, medio ambiente, medio rural, turismo, educación e infraestruturas achegábase cara a eles.\n"Señores, volven para o cuartel?"\n"Alá imos si."\n"Moi ben, pois un saúdo á autoridade. Eu vou ver se leo un pouco o xornal."\nOs homes asentiron, e mentres camiñaban, recuperaron a conversa.\n"E quen era entón aquel señor?"\n"E logo non sabes? É o que fixo os pisos novos que hai enfronte á praia, onde vive miña filla."\n"Ahh, vale vale. Pero é de aquí?"\n"Non, o que pasa que eu coñecino cando fun facer o bacharelato e coincidimos en clase. Xa daquela era moi listo."\n"A verdade que progresou moito, é moi traballador."\n"Pois iso está moi ben."\nPublicado por Miguel ás 13:14\nEtiquetas: Capítulo 1 - Os anos 2000, Relatos e Microrrelatos


Ordenadores portátiles para os nenos de 5º de primaria | A RÚA\nOrdenadores portátiles para os nenos de 5º de primaria\nXosé 22:56 Informacion a familias, TICS\nTamén merecen especial consideración os problemas de seguridade que presenta para os nosos nenos e nenas utilizar software privativo non legal, e por extensión aquel software privativo legal pero que non se actualiza diariamente con antivirus e programas de detección e eliminación de malware. Ver na entrada do blog CEIP A Rúa Internet segura para nenos (II).\nJosé R. Vidal 12:03 do 13 de maio de 2009\nComparto as vosas preocupacións e desexo que "as luces predominen sobre as sombras" para que o Proxecto escola 2.0 aposte decididamente polo software libre para escolarizar a informatica, mellorar o proceso de ensinanza e aprendizaxe e acadar unha resposta educativa de calidade ás necesidades de formación da nosa diversidade.\nNoraboa pola presentación e contidos da vosa bitácora (do mellor que teño visto) e parabéns a Xosé polo seu traballo. Gracias por enlazar a miña modesta páxina de recursos.


Da vida á morte no Antigo Exipto\nActualizado 07/07/2014 13:44\nEsta exposición vai permitir ó visitante facer un percorrido polo mundo exipcio antigo, os sus deuses, os seus reis, a vida cotiá, a muller e as crenzas sobre a morte que tiñan os habitantes do País do Nilo\nEstá constituída por un conxunto de 132 pezas cedidas polo Museo Egizio de Florencia e conta coa dirección científica e museística de Francisco J. Martín Valentín e Teresa Bedman, director e xerente do Instituto de Estudios del Antiguo Egipto.\nGran parte das pezas que se exhiben foron levadas a Italia pola expedición científica enviada a Exipto desde o 31 de xullo de 1828 ó 27 de novembro de 1829, organizada baixo a protección do rei Carlos X de Francia e do Gran Duque Leopoldo II de Toscana, quen puxeron ó fronte da mesma a Jean François Champollion e a Ippolito Rosellini.\nOs numerosos obxectos recollidos durante a viaxe, xa fora mediante a execución de escavacións arqueolóxicas, especialmente en Tebas, ou por compra ós comerciantes locais, dividíronse no camiño de regreso entre o Museo do Louvre en París e Florencia. Entre os moitos obxectos de gran importancia histórica e artística, é de destacar o fragmento de relevo da tumba de Sethy I, procedente do Val dos Reis.\nOutras pezas proceden da colección Gran Ducal de Toscana formada desde o século XVIII. Tamén destacan pezas adquiridas por Ernesto Schiaparelli, o descubridor da Tumba da Raíña Nefertary, Gran Esposa Real de Ramsés II.\nA exposición permanecerá aberta no Sexto edificio do 10 de xullo ó 05 de outubro\nHaberá visitas guiadas todos os días (de martes a sábados) ás 19 h ademais dos mércores ás 12 h e o venres ás 19:30 h. Os interesados en asistir a estas visitas deberán inscribirse previamente en gabinetedidactico.museo@depo.es ou no teléfono 986 804 100 extensión 42413. Os grupos que se formen non superarán as 35 persoas.\nTanto a entrada á exposición como a participación nas visitas guiadas son totalmente gratuítas.


Román Rodríguez: "En xullo presentaremos o Plan estratéxico do Xacobeo 2021" | Os cortes de audio máis destacados dos programas da RG | CRTVG\nRomán Rodríguez: "En xullo presentaremos o Plan estratéxico do Xacobeo 2021"\n18/06/2019 - 08:22 h\nO conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, afirma que os "preparativos para o Xacobeo 2021 están avanzando como teñen que avanzar, no sentido de que se están abordando diferentes áreas na infraestrutura física do Camiño, a programación cultural e os traballos orientados a dar servizos aos peregrinos".\nRomán Rodríguez di que "estamos facendo unha dobre preparación: preparámonos para o Ano Santo, onde prevemos unha afluencia masiva de persoas cunha porcentaxe altísima de peregrinos internacionais, e preparámonos para o día seguinte" de maneira que desde o 1 de xaneiro do 2022 "poidamos seguir tendo no turismo e na cultura unha fonte de ingresos fundamental para o país e unha fonte de riqueza e de creación de emprego importante para moitos concellos rurais do interior de Galicia".\nRomán Rodríguez anuncia que "en xullo se presentará o Plan estratéxico do Xacobeo e a partir de aí iremos desenvolvendo os diferentes programas para ter un Xacobeo 21 á altura das circunstancias cunha moi boa antesala no ano 20 e que, sobre todo, sexa sustentable no tempo e non flor dun día". Explica que no plan estratéxico "se van fixar as liñas mestras de aquí ao 21 e que tamén responda a un proceso participativo en que están colaborando na súa elaboración 600 persoas entre axentes culturais e doutro tipo".\nO responsable de Cultura e Turismo do Goberno galego fai referencia a "estudos como o da Fundación BBVA, que din que en cada ano santo o crecemento no número de visitantes está en preto dun millón e que se consolida nos anos seguintes e, en termos de PIB, os propios estudos da Fundación BBVA din que estamos arredor dun 7 por cento de crecemento de PIB en cada ano santo, e isto consolídase arredor da metade para o ano seguinte".\nRomán Rodríguez destaca tamén "sentimento de orgullo", xa que "se consolida o orgullo de Galicia e de ser galegos no senso en que toda Galicia se implica na celebración do Xacobeo".\nSobre a colaboración con outras administracións, Román Rodríguez salienta "os contactos que xa houbo co Goberno central, que esperamos reactivar co novo Executivo... porque se algo demostrou o Xacobeo é que este é un proxecto de todos: das administracións, da sociedade civil e da propia Igrexa".\nCo Concello de Santiago existe "un espírito de colaboración" porque "é unha das pezas centrais do Ano Santo, porque estamos a falar da cidade que acolle os peregrinos que chegan a Compostela a través dos 10 camiños e ten un papel fundamental en tarefas básicas como seguridade, limpeza, acollida e mobilidade" e "vemos que hai unha boa disposición a traballar".\nSobre a posible visita do papa Francisco no ano 2021, Román Rodríguez fala "dun desexo compartido" e admite que "esa cuestión non é fácil de inicio... pero sería un recoñecemento importante para o Xacobeo".


CD As Pontes Femenino →\nO PONTÉS NOE CALVO PARDO, CAMPIÓN DA COPA DE HUNGRÍA\nSensacionais noticias as que nos chegaban esta fin de semana pois o pontés Noé Calvo Pardo “Yombo” viña de gañar a Copa húngara, o seu segundo trofeo no país maxiar, trala Supercopa de principios de temporada.\nEsta é a segunda competición copeira consecutiva que logra o pívot pontés, pois o ano pasado xa gañara co seu equipo portugués, o Fundao, a Copa Lusa, tras vencer ó mítico Benfica de Lisboa, Campión de Europa en 2010, por un emocionante 7-6.\nO equipo de Noé, o Raba Gyori Eto, que actualmente se atopa inmerso na loita pola Liga entre os seis mellores equipos da Fase Regular, competición que por certo vai liderando, venceu na final 4-1 ó Vezsprem, por outra parte, clube mítico de Balonmán, dobre campión da Recopa de Europa.\nTras unha primeira metade que remataba con empate a 1-1, gol inicial de Palomeque, tres goles no segundo tempo, dobrete de Droth, e o último do ex Campión de Europa co interviú e coa Selección Española, Juanra, daban a copa ó conxunto verdibranco.\nO equipo clasificara para a final o día anterior tras vencer con remontada incluida o Campión da Liga do ano pasado, e que esta tempada se clasificou entre os 16 mellores conxuntos de Europa, o difícil de pronunciar Berettyoujfalu, que comezou gañando 3-1, pero acabou perdendo 3-7, con gol incluido do pontés.\nO equipo húngaro está dirixido por Jordi Illa, e contaba nas súas filas con catro españois, o mítico Juanra, Palomeque, Solano, Noé, e incorporouse hai pouco Mimi, ex de Azkar Lugo e Burela.\nTRES PONTESES NOS ADESTRAMENTOS DA SELECCIÓN DE FERROL SUB14\nA selección ferrolá sub14 fará un adestramento para comezar a preparar a fase final do torneo galego comarcal, e foron convocados tres xogadores do CD As Pontes, os medios Sergio Otero e Alejandro López Paniagua, e o dianteiro Dani Silva.\nOs 26 convocados para este domingo día 8, en Aneiros, ás 11:30, son os seguintes:\nEume Deportivo: Alejandro García, Martín Lago, Juan Martínez, Anthony Gardette, Raúl Allegue\nSCDR Galicia de Caranza: Martín Rico, Julián Nieto, Juan Caínzos, Carlos Díaz\nSRD Portuarios: Brais González, Javier Muíño, Pablo Couselo\nCD As Pontes: Sergio Otero, Daniel Silva, Alejandro López\nRacing San Pedro: Manuel Penedo, Mario Granada\nNaron BP: Marcos Nieto\nCCRD Perlío: Brais Pita\nSD Cedeira: Vinicius Da Silva\nNon puido traer mellor botín o As Pontes de Laracha, xa que sumou tres puntos nun encontro que ata o minuto 56´ tiña moi mala pinta para os azuis.\nSaiu máis serio o cadro local, e tras un centro de banda de Alexandre non chegou por milímetros Taibo (11´).\nO mesmo xogador, tras controlar ó borde da área, e sen oposición ningunha, marca de tiro cruzado e raso ó que non pode chegar Marcos (15´).\nDeu máis sensación de perigo o equipo da comarca de Bergantiños na primeira metade ante un As Pontes que nin sequera tirou a porta. Botou en falta ó atacante de toda a tempada, Sergio Arias, lesionado, e sustituido por Chicho como falso nove.\nAntes do descanso, Brais gaña en carreira a Dani, e manda a córner Chote in extremis (40´). Tamén foi expulsado o técnico local, Ambrosio Oróns (43´).\nNa reanudación seguiao tentando o cadro local e así Taibo marchaselle a Hugo por banda dereita e salva Marcos (50´).\nNo 56´ chegou a xogada que cambiou o rumbo do encontro. Tras un centro dende banda esquerda, o balón rebota en Pablo, o colexiado entende que lle da na man e sinala penalti e expulsión (56´) ó ser a segunda cartulina.\nO Mago de Viveiro engana a Damián e o equipo de Iván Rodríguez marca no primeiro tiro entre os tres paus (57´).\nCon un máis e a entrada de Fidi, o As Pontes comezou a tecer no medio do campo, e tras un roubo de balón ó límite de Iván González, este cedella a Amado, que regatea e dispara, o balón rebota nun defensa, e o rexeite recolleo o propio Iván, que engana e deixa sentado a un zaguero co seu quebro, e bate de tiro cruzado nun tanto digno de Primeira División (71´), no segundo disparo entre os tres paus dos azuis.\nPero non as tiña todas consigo o As Pontes, quemou as naves o Laracha sacando ó “Maradona do Birloque”, Iago Iglesias, e retrasando ó pontés Elmer ó centro da zaga, e nun balón en profundidade chegaron sos Denis e Taibo, e sorte que estivo atento Marcos para desbaratar o perigo (75´).\nTras unha entrada por detrás, foi expulsado Beto ó ver a segunda amarela (80´), e Rebolo por protestar (81´), quedando o equipo local con oito xogadores.\nTralo posterior lanzamento de falta de Bossa que marchou lamendo o pau (82´), o As Pontes adicouse a contemporizar, en lugar de asegurar o terceiro gol.\nAínda así, sendos magníficos pases de Fidi e Chicho, no son aproveitados por Amado (91´), e Javi (92´), que rematan por alto.\nEstivo a piques de pagalo o equipo azul, pois ó borde do final, un despexe de Chote que rebota en Dani, teno que atrapar Marcos coas dúas mans casi fora da área antes de que pesque Taibo coa caña preparada (94´).\nNon se moveu o marcador e o As Pontes pode dar por moi bos estes tres puntos que lle fan sumar 36 antes de recibir ó colista Bertamiráns a semana que ven.\n1 LARACHA CF. Damián, Rebolo, Pablo, Roberto (Martín 45´), Beto, Elmer, Alexandre, Denis, Miguel Taibo, Brais (Iago Iglesias 64´), Óscar (Kevin 87´).\n2 CD AS PONTES. Marcos Bouza, Rochela, Hugo (Amado 58´), Chote, Dani, Piña (Fidi 48´), Iván (Javi 89´), Nano, Chicho, Bossa, Domínguez.\nGOLES: 1-0, Miguel Taibo (15´). 1-1, Bossa, de penalti (57´), 1-2, Iván González (71´).\nÁRBITRO: Rubén Extremadura Hernández (Vigo). Auxiliado nas bandas por Iván Mosquera e Jose Antonio Claro. Expulsou ó adestrador local (43´), por dobre amarela a Pablo (56´) e Beto (80´), e con vermella directa a Rebolo (81´). Amarelas a Elmer, Alexandre, Óscar, Martín, Dani e Chote.\nCAMPO E INCIDENCIAS: Campo Municipal de A Laracha. Uns 150 espectadores en mañá encapotada e chuviosa por momentos. Partido correspondente á 27ª jornada.\nCLUB DEPORTIVO AS PONTES: RESULTADOS 27-28 / FEBREIRO / 1 – MARZO / 2015\nNun partido marcado pola polémica arbitral con tres expulsados no equipo locatario, ademais do seu adestrador, o As Pontes sacou tres importantísimos puntos no Municipal de Laracha ó vencer ó cadro local por 1-2. Como sinalamos, o importante deste partido foron os tres puntos acadados polo As Pontes.\nPor outra banda, hai que salientar que por enésima vez os equipos de F-8 tiveron que viaxar ata a Capela para xogar como locais os seus respectivos compromisos. E por se isto non fora pouco, o cadro de segunda rexional viuse obrigado a suspender o seu partido co Numancia de Ares que se ía xogar na tarde do domingo nun dos campos anexos do Poboado.\nDende hai tempo vimos comentando que hai que darlle unha solución definitiva ó mal estado dos terreos de xogo do Poboado, que con chuvia (en Galicia que todo o mundo saiba, chove e moito) atópanse nunha pésima situación. Chegará o día no que tampouco se poida xogar no campo principal.\nLaracha CF – CD As Pontes (1-2)\nViu a luz o primeiro equipo do As Pontes, tralo penalti e expulsión no campo do Laracha. Ata ese momento era o cadro local o claro dominador do partido e os azuis aínda non tiraran entre os tres paus. Collen algo de folgos aínda que non lle queda outra que tentar gañar este próximo fin de semana no Poboado ante o colista Bertamiráns, que só suma sete puntos e ante o que xa se cederon dous na primeira volta. Sitúanse decimo terceiros con 36 puntos, seguidos polo Barbadás con 35, e xa en situación máis apurada, Sanxenxo 32, Silva e Laracha 31, Boiro 29, e xa case desafuizados Cultural Areas 19 (co que perdeu o As Pontes no seu campo despois de ir gañando 0-2 no minuto 65), e Bertamiráns con 7.\nCD As Pontes B – Numancia de Ares\nDebido ó mal estado dos terreos de xogo do Poboado non puido disputar o seu encontro o segundo equipo contra o Numancia de Ares, igual que acontecera no seu día co equipo xuvenil ante este mesmo equipo. Á espera de nova fecha, o As Pontes segue con 47 puntos nunha emocionante xornada na que o Galicia de Caranza asaltou o campo do líder, AD Miño (1-3), co que os líderes quedan con 56 puntos por 54 dos ferroláns. O As Pontes visita ó Narahío, décimo con 27 puntos.\nEume Deportivo – CD As Pontes (03)\nSensacional vitoria do Xuvenil nos sempre complicados desprazamentos a Pontedeume (0-3), nunha Liga convulsa na que o Numancia vence en As Pontes (0-1), pero perde 3-2 ante un Ensanche que hai apenas unha semana era vapuleado no Poboado (9-1). Lidera Portuarios con 25 puntos e un encontro menos, 24 para o Numancia e 22 para o As Pontes, que recibe a un Narón BP que está cuarto con 18. Xogaron Ángel, Caínzos, Jorge, Moi (1), Jandro (1), Alex Cabarcos, Nahúm, Iván (1), Alex Fernández, Casas e Andrés, saíndo no segundo período Brais Blanco, Iago, Rey, Brais Martínez e Óscar.\nCedeira SD – CD As Pontes (0-3)\nVitoria do equipo feminino (0-3) na casa do antepenúltimo, Cedeira, nunha xornada na que o Mandiá afianzou o seu liderato tras vencer 3-2 ó San Sadurniño. Mandiá 58, EFR Ferrol 56 cun partido menos, e San Sadurniño 52 con outro partido menos tamén. As Pontes é sétimo con 33 puntos, á espera de recibir ó primeiro clasificado, Mandiá, equipo que sen embargo o ano pasado sufriu moito para empatar no Poboado (2-2), e fíxoo tras ir perdendo 2-0 a falta de 5 minutos. Xogaron Male, Nuria, Indira (1), Noelia Ameneiro (1), Paula Castro, Andrea Pita (1), Carlota, Paula Baamonde, Uxía, Noelia Santalla, Xeila, Patri Dopico e Alba Romero\nCD As Pontes – FC Ortigueira (2-2)\nPaso atrás do equipo Cadete que se deixou 4 puntos ante, todo hai que dicilo, un bo rival, como o Ortigueira. As vitorias de R.Ferrol B ante Perlío (0-5), e Portuarios ante Cariño (12-0), fan que os verdes sumen 32 por 28 dos arlequinados, e 26 dun As Pontes que precisamente visitará ó líder esta vindeira fin de semana. Adiantáronse os visitantes, ó mando, como non, do gran Andrés Barcón, pero os goles dun compañeiro seu na selección de Ferrol, o bo de Sergio Otero, e de Adrián preto do final, puxeron as táboas, para un As Pontes que xogou con Malena, Sergio Cazás, David, Martín, Antón, Sergio Otero, Alberte, Josiño, Jandro, Adrián e Alex Barró, saíndo na segunda metade Carlos, Manuel, Lino e Bruno.\nNarón BP Piñeiros – CD As Pontes (5-1)\nContundente derrota o Infantil ante o terceiro clasificado, o Narón BP (5-1), un equipo azul que segue sexto (22), mentres Eume (40), e R. Ferrol B (39), seguen na súa particular loita. Toca recibir ó Animas, 9º con 16 puntos, para un As Pontes que xogou con Andrés, Alex, Antonio Carballeira, Javier, Germán, Xavi, Mateo, Chema, Joan, Dani (1), Jose, e logo Andrea, Xan, Vicente e Antonio Silven.\nCultural Maniños – CD As Pontes (2-3)\nCD As Pontes B – SDR Portuarios B (2-5)\nXogado no campo dos Calzados (A Capela)\nSuma e segue do Alevín A, que aínda así sufriu para vencer á Cultural Maniños (2-3), goles de Xoel, Alejandro López e Xose, pero con dez vitorias noutros tantos encontros segue líder do grupo terceiro con 30 puntos seguido por R. Ferrol B e Amistade de Meirás B (22), recibindo a vindeira semana ó Narón BP B, quinto con 15 puntos. Pola súa banda o Alevín B perdeu 2-5 (dobrete de Joao) co terceiro, o Portuarios B, en partido xogado no campo da Capela, visitando a semana que ven ó cuarto clasificado deste grupo cuarto, Perlío B.\nSD O Val – CD As Pontes (8-1)\nCD As Pontes B – R. Ferrol C (2-4)\nContundente goleada a que sufriu o Benxamín A, ante o terceiro deste grupo dos mellores, O Val (8-1), nunha táboa liderada por Galicia Caranza (27), R. Ferrol (24) e os valexos con 21. Sitúase colista con seis puntos o equipo azul, antes de recibir ó segundo, R. Ferrol. Israel Varela situou o 8-1 faltando tres minutos para o remate do partido. No duelo entre os dous últimos do terceiro grupo, tamén xogado nos Calzados, perdeu o Benxamín B diante do R. Ferrol C (2-4), congoles dos irmáns Diego e Ángel Purriños, visitando a semana que vén ó Galicia de Caranza C, sexto.\nGª Mugardos – CD As Pontes (2-1)\nCD As Pontes B – Cultural Maniños (6-0)\nA piques estivo de rascar algún punto o Prebenxamín A na súa visita a Mugardos (2-1, gol en propia meta), cuarto clasificado deste grupo dos mellores liderado por R. Ferrol e O Val (32), Gª Caranza (24) e Gª Mugardos (22). Os azuis, décimos con oito puntos, reciben ó Miño, sétimo con 10. Vitoria do Prebenxamín B (6-0) ante o Cultural Maniños, con goles de Xalo (2), Juan, Xoel, Diego Solano e Diego Ortigosa, co que mantén o pulso co líder deste grupo terceiro, Narón BP (32), por 28 dos ponteses e 23 dun Rápido de Neda B, que esta xornada perdeu 1-2 co Racing San Pedro B. Visita ó perigoso R. Ferrol D, cuarto clasificado con 19.


E tamén decidiu designar o 27 de xaneiro, en recordo da liberación polas tropas soviéticas aliadas do Campo de Exterminio de Auschwitz- Birkenau o día 27 de xaneiro de 1945, como Día Internacional de conmemoración anual en memoria das vítimas do Holocausto, todas elas vítimas do nazismo, entre as que se contan tamén galegos e galegas.\nO Holocausto é o resultado dun programa de persecución, encarceramento e exterminio levado a cabo polo nazismo que asasinou máis de seis millóns de persoas. Tivo a súa orixe no intento de eliminación da disidencia política e ideolóxica e o racismo, e derivou nun xenocidio que contou coa colaboración da Ditadura franquista e que perseguiu miles de homes e mulleres que fuxiron do Estado español despois da derrota da República en 1939 e tras a instauración dun réxime fascista; que provocou, de acordo coas fontes historiográficas, a deportación aos campos de traballo e exterminio nazis de 10.000 republicanos españois, dos que preto de douscentos eran orixinarios de Galicia. A maioría deles morreron alí ou, de sobrevivir, nunca puideron retornar ao seu país de orixe.\nChama á Xunta de Galicia a traballar arreo contra os posibles brotes de racismo, xenofobia, antisemitismo e outras discriminacións baseadas na orixe étnica, ou nas crenzas relixiosas, ou en calquera outra circunstancia, e os cidadáns e as súas organizacións a permaneceren vixiantes para que nunca máis un réxime como o que produciu o Holocausto poida asentar entre nós nin en ningún lugar do mundo.\nSantiago de Compostela, 26 de xaneiro de 2022


Nigrán Decide presenta unha moción para facilitar a contratación da nova biblioteca - Telemariñas\nInicio Nigrán Nigrán Decide presenta unha moción para facilitar a contratación da nova biblioteca\nPara facilitar a licitación do contrato de construción da nova biblioteca de Nigrán antes do 30 de xuño de 2018, Nigrán Decide proporá ao pleno de Nigrán a delegación das competencias de contratación da nova biblioteca no Alcalde, para axilizar os trámites.\nCompre destacar que xa, en marzo do ano 2016 o grupo municipal de Nigrán Decide presentou a todos os grupos un documento para o debate, no que se concluía con relación ao tamaño que, para contar con todos eses servizos, debería ter un tamaño aproximado de 1.110 m² con 150 postos de lectura como mínimo.\n«Dita proposta foi asumida polo Goberno municipal en maio de 2016 e posteriormente por toda a corporación en abril de 2017«, sinala José Cuevas, voceiro de Nigrán Decide, ao que engade que «a oposición construtiva que fai o grupo municipal, con propostas realizables, dicindo non cando consideramos que as propostas que fai o goberno son negativas, únese agora facilitar a licitación da nova biblioteca de Nigrán».\n«A importancia desta delegación radica en que entre os requisitos para a concesión da subvención millón e medio de euros para a biblioteca de Nigrán está que os procedementos de contratación para a execución dos investimentos financiados, deberán estar en fase de licitación antes do 30 de xuño de 2018. Sinalando as bases polas que se convoca esta subvención que o incumprimento desta obriga suporá para o concello beneficiario a perda do dereito á subvención», finaliza Cuevas.\nArtículo anteriorO BNG presenta unha moción para a creación de camiños escolares seguros na Guarda\nArtículo siguienteEl Gondomar C.F. convoca elecciones


KIREMKO UNVEILS NEW HYDRO CUTTING SYSTEM – Potatoes News\nKIREMKO DESVELA UN NOVO SISTEMA DE CORTE DE HIDRO\nO oitavo evento anual de Kiremko Nacht van Woerden tivo lugar no Woerden centro da cidade o 20 de outubro deste ano. Antes deste evento, Kiremko e xunto cos socios estratéxicos da compañía organizaron o seu evento aberto anual para clientes, axentes e relacións. "Estamos orgullosos de dicir que este evento volveu ser un gran éxito", dixo Paul Oosterlaken, director de Kiremko BV. "O tema deste ano foi a cooperación e o noso obxectivo era amosar o que podemos conseguir traballando xuntos".\nDurante o evento, presentouse un exemplo de cooperación aos asistentes ao evento. Nun escenario único e con rolos de tambor xaponeses ao fondo, un completo sistema de corte hidráulico con Bomba de produto VPCK revelouse. "Estivemos traballando duro no redeseño deste sistema", mencionou orgullosamente Oosterlaken. "Estamos traballando duro ultimamente para optimizar este sistema. Eliminando a turbulencia e reducindo o número de caudais necesarios, aumentamos a calidade de corte e a produtividade da liña de proceso. Todas as investigacións e probas realízanse en cooperación cun procesador de patacas fritas americanas. Agora instalaron vinte novos sistemas de corte hidráulico Kiremko ".\nO sistema de corte ten un soporte de dobre bloque de coitelos con interruptor. Cando o bloque de coitelos activo está bloqueado, o segundo bloque de coitelos con aliñamento de tubos faise automaticamente. Isto evita o tempo de inactividade da máquina. Tamén é importante por motivos ergonómicos: para obter unha calidade de corte constante é necesario cambiar as láminas do bloque de coitelos regularmente. O soporte de bloque de coitelos de Kiremko está deseñado para facelo en poucos minutos.\nO novo sistema de corte tamén ten un sistema de control especial que controla a presión e o volume da auga, dependendo do produto. Esta é unha cooperación entre Kiremko e Van den Pol Elektrotechniek.\nXunto con Packo Pumps, Kiremko desenvolveu a bomba de produto VPCK, parte do novo sistema de corte hidráulico. "Esta bomba de produto está deseñada para diminuír os danos do produto", explicou Paul. "Unha extensa investigación e probas demostraron que o VPCK é actualmente o mellor que hai cando se trata de velocidade, efectividade e mellora da produtividade das liñas de proceso".\ntags: o refraneiro\nARCA CONTINENTAL INAUGURA O CENTRO DE INNOVACIÓN DE MERENDAS GLOBAIS\nVandel Potatoes I / S gaña un caso por infracción de apelación contra Knud Kristensen ApS\nO índice da FAO dos prezos dos alimentos subiu aínda máis en maio


Xerando zapatos d eléctrico | Arte Cultura\nzapatos de xeración de electricidade\nProducir electricidade camiñando, máis E máis: a evidencia, esta invención de catro estudantes estadounidenses da Universidade de Arroz (Houston, Texas), zapatos que xeran electricidade en cada paso. Despois das beirarrúas intelixentes, ou a pista de baile, aquí están as zapatillas que se solicitan a engadir algúns preciosos watts á produción local …\nOs catro mozos americanos, que non carecen de imaxinación nesta área, así que veñen Para desenvolver este zapato dun novo modelo ata agora que permite producir enerxía mentres camiñaba. Desenvolver un prototipo, pero seguramente non o mercado, con todo, no futuro inmediato. De feito, realmente responderon a un desafío lanzado por Cameron International, que pedira que crease un dispositivo recuperando enerxía da actividade humana. Recuperar a enerxía cinética, a través dos deportes especialmente, non é unha novidade en si mesma (ver por exemplo as cordas para saltar, ou o globo), pero a marcha é aínda menos cansativa.\nOs estudantes inventivos parten do Declaración de que o talón é a primeira parte do corpo para contactar co chan cando está activado. A partir de aí naceu a idea dun dispositivo, bautizado Pedimower: unha especie de varilla metálica articulada, fixada baixo o talón do zapato e que vén recuperar a enerxía cinética producida en cada paso. Conectado a unha serie de engrenaxes xiratorias e acelerando a velocidade da forza, permítelle poder alimentar un xerador que produce electricidade: o prototipo ten unha potencia media de 400 milies.\nActualmente adaptado ao uso diario – As zapatillas equipadas parecen bastante pesadas, fonte de accidentes se tomamos os pés nun obstáculo, pouco compatible con tacóns de agullas e unha elegancia cuestionable na miña opinión: a tecnoloxía só solicita que sexa refinada, segundo os alumnos. Tras a conclusión, segundo eles, o pedimower podería alimentar teléfonos móbiles ou incluso atopar outras aplicacións como parte das bombas cardíacas de nova xeración. Sempre dixemos que a camiñada era boa para o corazón!\nPrevious Post Cogomelos: Dominio do risco de infección por fungos vinculados a auga de auga e fungia: Control do risco infeccioso fúngico relacionado co abastecemento de auga\nNext Post Gallinas no xardín – recoller os seus propios ovos


A Reconquista de Vigo – Festa da Reconquista da Vila de Vigo\nA comezos de marzo de 1809, Vigo está preparada para expulsar aos franceses. Os rebeldes fundan un primeiro cuartel xeneral na parroquia de Zamáns. Logo, trasládans a Lavadores. Un fidalgo, Joaquin Tenreiro Montenegro, recruta novos voluntarios e cadros dirixentes, como o portugués Juan de Almeida. De fora chegan tamén novos líderes, como Francisco Colombo e quen será o heroe local, Bernardo González del Valle, apodado «Cachamuiña» polo nome da vila ourensana na que nacera.\nO día 17 de marzo iníciase oficialmente o cerco a vila. Os franceses xa non poden saír das murallas na procura de alimentos e de forraxe para os cabalos. Ademais, os veciños vanlles roubando armas e municións, que sacan en segredo aos campamentos dos seus compañeiros sitidores.\nNo mar, as fragatas britanicas «Lively» e «Venus», prestan apoio naval e manteñen o cerco a Vigo. Os líderes vigueses comezan entón a enviar mensaxes ao comandante Chalot, instándolle a súa rendición, pero este négase en repetidas ocasións, tentando gañar tempo, esperando reforzos.\nO 27 de marzo de 1809, entregaselle a Chalot un ultimátum. Se non entrega Vigo, atacarán a praza. Esa noite, miles de vigueses caen sobre as murallas e comeza o asalto. Na porta da Gamboa teñen lugar os feitos mais coñecidos: A tradición di que un vello mariñeiro do Berbés, chamado Carolo, cae morto cando intentaba derrubar porta cunha machada. O hero é ubstituído por Cachamuiña, que toma a machada e abre o paso, aínda que recibe tres balazos dos franceses.\nTras unha hora de batalla, na que se rexistran máis de cen mortos entre os franceses e uns trinta entre os vigueses, Chalot réndese. O 28 de marzo entrega a praza e os ocupantes son evacuados en barco como prisioneiros rumbo a Inglaterra.\nTras a Reconquista, os vigueses aínda colaborarían na recuperación da cidade de Tui, así como na guerra en toda Galicia e, tamén, na definitiva batalla de Ponte Sampaio, que en xuño de 1809 suporía a derrota de exército do xeneral Ney e a retirada definitiva dos ocupantes napoleónicos de Galicia. Era o primeiro territorio liberado de Bonaparte en toda Europa. E Vigo, a primeira praza europea en ser reconquistada.\nUn ano despois da Reconquista, o 1 de marzo de 1809, a Rexencia do reino concede á vila de Vigo o título de cidade, cos títulos de «Fiel, Leal e Valerosa», en recoñecemento á loita pola súa liberdade.


LISTAS SERGAS. ORDE DE PRELACIÓN E PUNTUACIÓN DEFINITIVA EN VARIAS CATEGORÍAS 13/05/2020\nO Servizo Galego de Saúde publicou, a través da Dirección Xeral de Recursos Humanos, unha resolución no DOG (Diario Oficial de Galicia) do 12 de maio de 2020 pola que se publica a orde de prelación e a puntuación definitiva obtidas polas persoas aspirantes admitidas no proceso de actualización das listas de selección temporal de diversas categoría de persoal estatutario.\nApróbase e dáse publicidade á lista definitiva de admitidos/as na área especial de críticos da categoría de técnico/a en coidados auxiliares de enfermaría, de conformidade co punto cuarto da Resolución da Dirección Xeral de Recursos Humanos do 13 de febreiro de 2020 (DOG núm 36, do 21 de febreiro).\nAs listas co número de orde e a puntuación definitiva obtidas polas persoas aspirantes admitidas atópanse publicadas na páxina web do Servizo Galego de Saúde www.sergas.es\nAdemais o estado de cada solicitude pode ser consultado polo/a aspirante no seu expediente electrónico persoal en Fides/expedient-e/sección de procesos.\nContra esta resolución, as persoas interesadas poderán interpoñer recurso contencioso-administrativo. Con carácter previo, poderán interpoñer recurso de reposición ante este mesmo órgano.\nDe conformidade coa disposición adicional terceira do Real decreto 463/2020, do 14 de marzo (BOE núm 51, do 14 de marzo), polo que se declara o estado de alarma para a xestión da situación de crise sanitaria ocasionada polo COVID-19, o cómputo dos prazos de interposición de tales recursos iniciarase no momento en que perda vixencia este real decreto ou, de ser o caso, as prórrogas do mesmo.


January 29, 2011\tpor Raquel Couto Antelo\nCapítulo 42. Fenomenal\nFenomenal: que sorprende pola súa singularidade, por ter un tamaño desmesurado, ou por presentar unhas calidades extraordinarias, fóra do normal. Ten unha memoria fenomenal.\nEu mirábaos sen dicir palabra, sen saber que facer, tratando de elaborar un plan fenomenal que me devolvese á pseudopaz que vivía na cidade.\n- Bueno, ¿e daquela que dis? – preguntou Lorenzo.\n- Non digo nada, non me interesa o tema – respondín con inseguridade.\n- Bah, nada, estaba visto, ábrelle a porta Toño ¡que noxo de xente! – soltou o vello con voz cansa.\nToño era o que ata de aquela non tiña nome, e aínda que as indicacións eran precisas o Toño nin se moviu do sitio, nin me quitou o ollo de enriba.\n- Se iso é o que queres vai ser mellor que marches, nós non che podemos axudar – dixo Lorenzo perdoándome a vida.\nTampouco o pensei, fun cara a porta, abrinlle os fechos como puiden e marchei. Na rúa o silencio quebrouse por un portazo ás miñas costas. E sentíndome perdida de novo volvín á praia ca esperanza de que a lancha aínda estivese alí.\nAs rúas facíanseme máis coñecidas e a soidade tranquilizoume. Reflexionei sobre que facer a continuación, o plan fenomenal non daba aparecido e cada vez tiña menos en quen confiar. Ou quizáis nunca tivera, de feito valorara volver para a cidade, se conseguía chegar onda o meu sofá pediríalle a unha das rapazas que o empurraran ben lonxe.\n- Non é unha opción – dixen para min, chegando ó mar.\nA garda amarela detectaríame deseguido e acabaría con máis buracos no corpo que un colador. Sentíame coma se estivese xogando ó das cadeiras con música e dera co cú no chan sen contar. Sen sitio a onde ir cando xa contaba cun “fogar”. As miñas expectativas respecto da de Torroal eran grandes, pensaba en primeiro lugar que me desvelarían todos os misterios da cidade, todo aquelo que sempre quixera saber e que nunca me atrevera a preguntar. Despois pensaba en atopar algo coma as rapazas, alguén a carón de quen loitar, a carón de quen ganar. E por último esperaba unha cea deliciosa que o meu estómago reclamaba desde había horas.\nPasando por un restaurante vin a Froilán cos que debían ser aqueles amigos. Comían con ganas e sorrían a xeito. O local parecía confortable e ninguén tiña pinta de ter o frío que chegaba ate o máis dentro do meu ser.\nNon me viu, case foi de agradecer, como el dixera non lle apetecía convidarme e eu non tiña ánimos de impoñerme.\nNo paseo marítimo seguía ulindo a sabores exóticos e a xente seguía tendo moi boa pinta. Eu pasaba a modo por cada local probando a sorte das sardiñas gratis. Sorte que non tiven, por suposto. Nin de sardiñas nin de ningunha outra cousa comestible ou bebible, ou realizable en calquera das dúas cousas.\n- A lancha – seguín falando conmigo.\nTiña que buscar a lancha, o máis inmediato sería volver á pensión, comer e durmir. Non, volver á pensión, darme un baño ben quente e revitalizante, comer e durmir.\nA lancha estaba, efectivamente, na praia, no medio da auga, abaneando placidamente. A distancia non parecía moita, a suficiente para que non dese chegado quizáis. De calquera xeito era a miña única opción, as lanchas de aquel peirao non tiñan unha humilde asa como medio de suxección. Para chegar a elas había que pasar por unha porta pechada con chave e con algo parecido a un detector de metais do outro lado.\nIntentar, intenteino, pero estaba pechada. Pechada a cal e canto, iso xunto co vixiante con lanterna daba poucas esperanzas de roubar unha, nin con facilidade nin sen ela.\nVéndome diante da auga fría, vendo tan difícil as outras lanchas e tan lonxe a “miña” collín azos e dun chimpo metinme na auga. Nadei con todas as forzas das que puiden botar man e despois dunha eternidade a miña man entalada tocou a madeira do bote que me salvaba a vida.\nUn pequeno esforzo máis e vinme dentro, a salvo e sen máis auga tocando o meu corpo que a que saía da miña roupa. Do cansanzo deiteime ó carón, e co choqueleo da taza de zinc na madeira e o suave vaivén das ondas durmín.\nUn ¡Erga as mans! despertoume violentamente. E un ruído espantoso e unha luz cegadora obrigáronme a abrir os ollos.\nOperación pixama de corazóns - zapatillas violeta - bata de lunares. Capítulo 41\nJanuary 23, 2011\tpor Raquel Couto Antelo\nCapítulo 41. Elaborar\nElaborar: realizar unha actividade que ten como resultado a producción dunha cousa a partir dunha materia prima. Á elaboración das filloas haille que botar moita paciencia.\n- ¿Despistados? – berrou o vello dando un golpe na mesa - ¿que despistados nin que gaitas? En calquera momento petan na porta.\nInevitablemente os ollos fóronseme cara a porta, esperando quizáis que aparecesen dunha vez e rematase tanta reviravolta.\n- É un dicir, muller – díxome Lorenzo.\n- Si ho, andan os “outros” detrás deles así que tampouco é que teñan moitas facilidades – dixo un dos homes, o tal Xosé.\nIso sí cando dixo os “outros” empregou un ton un tanto despectivo, e ó resto púxoselles un sorriso malicioso.\n- Os “cazadores” – explicoume a muller – eu son Soa, que non che dixen nada e aquí modais non é que haxa moitos – dixo sinalando ó resto.\n- ¿Cazadores? – atacou o vello – non quero nin saber o que fai esa xente, cazadores ou asasinos, ven sendo o mesmo.\nEu encaixaba mentalmente a Froilán no perfil que describían, era un dos “cazadores” diso non tiña dúbida, el mesmo deixara claro que só lle interesaba a garda amarela; pero asasino despiadado non parecía, de feito algún dos que estaban alí eran máis mal encarados ca el.\n- Ui, deses calquera se fía – dixo o outro que aínda non tiña nome.\n“Ring” “Ring” “Ring” “Ring” “Ring” “Ring” “Riiiiiing” soou o teléfono con insistencia esixente. A muller, que era a única que se movía do sitio con facilidade acudiu onda el e descolgou.\n- Siiii – respondiu Soa con deixadez.\n- Vale, vale, vale – dixo con urxencia despois duns segundos de escoitar.\nColgou, achegouse a mesa con axilidade e faloulle a Lorenzo ó oído. Lorenzo abriu os ollos todo o que lle permitían as pálpebras e mandounos erguer e arrimarse a un curruncho. Ós outros, a min non. Falaban en baixo e de cando en vez un reollo viña cara min.\n- Pois aquí non pode quedar – escoitouse a voz do avó máis alta cas outras, empurrada polo seu constante enfado.\nE unha vez o vello dictou sentencia miráronme fixamente, con cara de poucos amigos. Despois volveron a debatir e, por fin, Lorenzo se achegou a min.\n- Mira, pasou algo co que non contábamos, para que poidas quedar vas ter que comprometerte ca nosa causa, son demasiados os riscos para non obter nada a cambio – vendiu Lorenzo.\n- ¿Que é iso de comprometerme ca vosa causa? – preguntei.\n- Traballar para nós e só para nós – ordeou con voz tensa.\n- Vexo – dixen en voz baixa - ¿e que implicacións ten iso?\n- Que tes que soñar para nós – espetou o vello.\n- Non sabía que se poidese soñar por encarga – dixen medio rindo.\n- ¿Iso que é? ¿Que estás de coña ou que nos tomas por tontos? – interrogou Xosé.\n- Iso significa que non sei como se fai – respondín seria coma nunca me sentira.\nNon me gustaba o ton que empregaban, un ton que daba a entender que lles ocultaba algo, que era culpable e que lles debía a vida.\n- Bueno, o dos soños igual non, pero o das viaxes si ¿ou? – preguntou Lorenzo querendo arrancar un si.\nNon me gustou tampouco a maneira de guiarme cara as respostas de Lorenzo. Falaba esixindo un pago por unha axuda que eu non pedira. Seguramente o inesperado da miña situación non me deixaba ver ca perspectiva necesaria para calibrar canto de valiosa tiña esa axuda.\n- ¡Que marche! – releou o vello esperando animarme a negociar.\nPero eu non estaba convencida, non sabía en que clase de augas pantanosas me movía, pero si tiña claro que a miña intuición me dicía que aquelo non era o que eu quería.\n- ¡Que marche! ¡que marche! xa chorará cando se decate da falta que lle facemos... – dixo coma unha parella despeitada.\nCapítulo 40. Dandi\nDandi: home que viste con moita elegancia, mesmo esaxerada, e que manifesta afectación nas súas maneiras. É un dandi.\nSoou coma o anuncio dunha sentencia. Un dos homes da porta, sen case inmutarse, botoulle a man ó fecho e abriuna. O outro vixiaba con interese quen entraba.\nMoi cedo pechaches... – dicía unha muller – ui, xa vexo – dixo mirándome.\nEra unha muller sofisticada, que encaixaba máis nos locais do paseo marítimo que naquel antro, porén parecía de confianza.\n¡Estás empapada! – exclamou ó poñerme a man sobre o ombreiro.\nBicou ó fillo de Torroal do xeito que faría a súa muller aínda que non parecesen encaixar; quizáis el tivera pinta de dandi vestido doutra maneira sentado a unha mesa tomando un té.\n¿Subes e préstoche algo para que te cambies? – convidou a muller.\nNon, agora non – dixo o vello – non fai frío, non pasa mal ningún.\nNon me gustou, igual non facía frío pero eu tíñao, e tamén tiña mal, notaba a humidade chegando ós ósos e non me apetecía predecir o tempo coma as vellas.\nVaia, que exquisitos estamos hoxe – respondiulle a muller con retranca – pois nada, déixovos salvar o mundo.\nA muller metiuse detrás da barra, colliu unhas cousas e desapareciu pola porta da cociña.\nA ver ¿ti que tes pensado? – preguntou o vello mirándome.\n¿Eu? – respondín escandalizada.\n¿Que ía ter pensado? ¿Como podía ter algo pensado se non me daba ubicado?\n¿Pero como vai ter algo pensado? Aínda estará aterrando – dixo un dos da porta, o que falaba.\nSi, iso – apurei a agarrarme ó salvavidas.\nNon facedes nada ben – rosmou o avó.\nO fillo de Torroal, que se chamaba Lorenzo, pediume que lle contara a miña fuxida da cidade. Conteilles de corrido todo o que pasara e cando, ó remate do relato, erguín a vista dei cas miradas de espanto dos presentes, desde o impasible da porta ó galán de novela antiga. O avó refregaba a cabeza cunha man e ca outra apertaba a boina con desesperación.\n¡A puta que a fixo! – exclamou conténdose o impasible da porta.\nE ti que pensabas que queimara unha bandeira do goberno amarelo – díxolle Lorenzo ó avó – que sería unha activista.\nO da “activista” soltouno con moita sorna. O avó arqueou a cella ameazando con represalias se seguía o vacile.\n¿E non sabes quen era a muller? – preguntou Lorenzo.\n¿Quen coño vai ser? Se a trouxo un garda será a que despacharon... – dixo o avó sen querer dicir moito.\nOs da porta volveron sentar, esta vez á mesa do avó.\nPois estamos ben, e porriba traémola aquí – deixou caer un deles sinalándome.\nAsentiron sen aclarar se se referían a min ou á do goberno amarelo. Fose cal das dúas fose, sobráballes. Sentinme culpable, uns segundos, eu non os busquei, ben notiñas que me mandaron ate terme diante, pensaban que lles ía servir e non.\nNon perdamos os papeis aínda, non creo que a seguisen ¿ti que sabes dos da externa? – preguntoulle un dos que estaban co avó a Lorenzo.\nNada Xosé, nada, non contaba con isto, e polo visto eles tampouco – respondiu Lorenzo.\nO bo é que o goberno está dividido – dixo o outro dos dous homes que estaban co avó.\nPois vaia novidade – rosmou o avó.\nA ver vello, xa sabemos como vai o do goberno, leva toda a vida dividido, pero nunca a divisón chegou á garda – respondiulle o home.\nXa era raro que a externa andivese tan despistada – dixo a muller entrando de novo.\nCapítulo 39. Chapar\nChapar: comer con avidez. Chapou el só todos os pasteis sen avisarnos.\nEncamiñeime cara a porta, a modo para non enturbiar a paz desidiosa do local, a modo para non ser vista e saír ilesa.\n¿Quería vostede algo? – preguntou unha voz de home amable.\nVirei cara a barra botando unha ollada ós tres homes das mesas que seguían ca cabeza baixa. Na barra, o home recompuxérase nun galán de novela antiga cun aquel de perdedor.\nNon, creo que me enganei de sitio – dixen mirándoo.\nÉ raro entrar aquí por equivocación – respondiu serio aínda que con expresión amable.\nEu buscaba “a de Torroal” – expliquei.\nEsta é – confirmou o home con naturalidade, sen retranca que insinuara que había un letreiro na porta.\nSi, xa, pero... – comecei a dicir.\n¿Pero...? – preguntou con certa impaciencia.\nPero é que creo que me gastaron unha brincadeira – dixen por fin.\n¿E logo? – volviu preguntar como guiándome a unha deducción obvia.\nSentinme atrapada entre o querer falar e non querer dicir nada. Se era unha brincadeira no mellor dos casos aqueles catro homes non pararían de rir de min. Se a cousa tiña máis consecuencias non daría saído do local por moi aletargados que estivesen os tres homes das mesas. O corazón comezou a latexar rápido e o sangue atallou deixando a cabeza a un lado.\n¡Ñáñaras! – berrei coma quen berra un insulto a alguén poderoso, encamiñando a fuxida antes de rematar a palabra.\nOs dous homes que compartían mesa confirmaron as miñas sospeitas, despertaron do coma etílico atrancando a porta nun pestañexo.\nBenvida Rita – saudou cunha inclinación de cabeza o home de detrás da barra – son o fillo de Torroal, non lle cambiei o nome porque nos entendemos mellor así. De calquera xeito é comigo con quen tes que falar.\nO outro home, o que bebía so nunha mesa, nin se inmutou. Os dous da porta, inexpresivos, tapiaban a entrada coma ó remate dun ano de adoración.\nSenta – convidou sinalando unha mesa – tardaches algo máis do que esperábamos.\nXa che dixen que era mellor non lle poñer a nota en clave – dixo o da mesa sen quitarlle ollo ó vaso.\nA seguridade antes que nada – dixo un dos da porta.\nEstás empapada – dixo poñendo a man sobre o meu brazo – a miña muller “saiu”, pero cando chegue igual che pode prestar algo.\nVale – balbuceei.\nMentres imos adiantando traballo, nós – dixo sinalando ós compañeiros – tamén vivimos na cidade.\nTi non – volviu espetar o home so.\nEu non, meu pai, sabemos quen es, non contábamos con que marchases porque a verdade é que nos eras máis útil dentro, facías moi ben o teu traballo. Imaxino que pasou algo, tesnos que contar. De calquera xeito, a facción externa da garda amarela anda sobre a túa pista. Non é que teñan moita influencia aquí, pero se te localizan lévante de volta sen que ninguén se decate e dependendo do motivo da túa fuxida... – deixou de falar dando a entender o meu final.\nDependendo do motivo nada, vana executar – sentenciou o home so.\nSorrín, ese era o final indiscutible.\nA este parécelle que a cidade é coma antes, habías pasar uns días alí, a ver se espabilabas – rifou sen compaixón.\nO fillo de Torroal achegouse ó vello e doulle unhas palmadas nas costas.\nAvó, non che volvo poñer callos, que os chapas e depois súbeche o ácedo – dixo con agarimo.\nÓ vello suavizóuselle o xesto e pediulle máis bebida.\nCapítulo 38. Babor\nBabor: lado esquerdo dunha embarcación, mirando desde a popa cara á proa. ¡Terra a babor!.\nO motor facía un gran e molesto ruído, pero ninguén lle dou importancia, nin me chamaron a atención, nin me pediron explicacións. Pasado o apuro inicial concentreime no letreiro vermello e azul do horizonte e tirei para adiante. A lancha era inestable, ou polo menos máis inestable do que parecían as lanchas das bucólicas fotografías mariñeiras do bar. A brisa suave traia as pingueiras que levantaba o motor e xuntou a molladura dos pés cas da cabeza. Efectivamente non era moita a distancia, pero desexaba chegar porque non podía co frío.\nChamoume a atención que o letreiro vermello e azul estivera de revés, non lle vin explicación ate que faltou pouco para chegar, non era aquel o lado de desembarcar, era o acantilado, a parte de atrás. Bordei a liña costeira rezando para que o motor non parase, a auga era algo máis brava alí, a lancha daba algún chimpo máis e eu comezaba a lamentar as miñas ganas de cuestionar as cousas.\nDobrando o saínte cheguei a unha praia baleira. Anoitecía. A aterrizaxe, ou mellor dito, o atraque saiu daquela maneira. Non sabía onde estaba o freo do trasto flotante, nin sabía como apagalo. Unha opción era dar voltas ate que se apagase só, pero non se me ocorreu sequera. A lancha espetouse na area seca, eu acabei enfucinada a babor, a piques de meter a cabeza dentro do caldeiro. Agardei un momento a ver se o motor paraba, pero como non o fixo e non podía ca dor de cabeza que me provocaba o aleteo intermitente da hélice baixei como puiden, recompúxenme e botei a andar sen máis.\nAquel pobo tiña un aspecto un tanto máis refinado que o outro, non ulía a pescado á beira do mar e o balaustre do paseo marítimo era máis sofisticado. Non había tascas, había unhas cafeterías que arrecendían a sabores exóticos, con camareiros ben vestidos e xente refinada. Nas tendas non é que houbera roupa máis bonita que no outro pobo, é que era doutra maneira.\n¿Así que viñeches a nado? – dixo Froilán na miña orella.\nMireino sorprendida, porque non contaba con el, porque levaba un traxe moi xeitoso e porque o moi cabrón estaba alí, e se estaba alí non entendía porque non me quixera levar con el e me obrigara a engadir unha liña máis ó meu historial delictivo.\nEstás empapada – seguiu – claro que a roupa é mellor traela nunha bolsa impermeable.\nNon o dicía con retranca, parecía incluso que o dicía en serio.\n¿Pódese saber porque non me quixeches traer se estás aquí de todas maneiras? – preguntei con certa mala hostia.\nPorque é máis divertido así – dixo o tío tan ancho.\n¿O que é máis divertido así? – preguntei.\nNon respondiu, pero puxo cara de satisfación postvinganza.\n¿Que fas? – preguntei.\nVou cear cuns amigos – dixo facéndose o interesante – convidaríate, pero tampouco é que me apeteza moito, ademais terás que ir á de Torroal.\nFixo un aceno cara adiante ó mencionar “a de Torroal”.\nPois que che aproveite – dixen finxindo indiferencia.\nFinxindo indiferencia e que me daba igual, e que non tiña fame e que non me daba envexa. Claro que me daba envexa, andaba que non vía, todo ulía a rico. Só esperaba que o tal Torroal tivese algo na cazola, e sobre todo, que estivese disposto a compartilo.\nDesde onde estaba non se vía o letreiro luminoso, pero seguín o aceno de Froilán ate que unha sombra vermella me devolviu ó bo camiño. O bo camiño non parecía tan bo coma o resto do pobo, as rúas eran estreitas e silenciosas, non había sinais de luxo nin de sofisticación. Parecíase máis ó outro pobo. Si, se despertara alí aseguraría que non me movera do sitio.\nA de Torroal era unha taberna, parecida á das sardiñas gratis, quitándolle a beira do mar e a ledicia da xente, e o ulido a comida saborosa. Nunha das mesas había dous vellos mirando un vaso de viño, na barra outro, non tan vello, pero igual de interesado na análise do vaso. Detrás da barra debía estar o tal Torroal. Era menos vello que os outros tres e aínda que non tiña un vaso ó que prestarlle atención tampouco me fixo caso.\nNaquel momento entendín que a nota era unha broma, pensei que o aire de satisfacción postvinganza de Froilán non se debía só á molladura e que ía marchar do antro aquel antes de dicir unha palabra clave que resultase ser un instulto no idioma daquela xente e acabase correndo rúa abaixo diante dunha morea de vellos enfurecidos.\nCapítulo 37. Alimentar\nAlimentar: dar alimento a un ser vivo. Aliméntase a base de chucherías.\n¿Que canto che pago? – rosmei – nada, non teño nin un can.\nDaquela vexo complicado que ninguén te poida axudar – respondiu Froilán.\nBueno, intentareino – dixen mentres me erguía.\nMirei ó fronte cara onde me parecera que sinalara a casa de Torroal, ó lonxe distinguíanse uns tellados, debía ser un pobo moi parecido a aquel. A distancia por mar parecía a suficiente para que a miña resistencia física non ma permitise percorrer a nado. Por terra aínda parecía máis lonxe, pero podía ir eu soa sen grandes complicacións. Non me apetecía moito botar outro día enteiro camiñando, pero se era a única solución faríao.\nÍa tendo fame e fun cara a pensión. Froilán quedou alí sentado, sen dicir nada. No porto fixeime que había unhas lanchas pequenas atadas a unhas estacas e que tiñan como único e aparente sistema de seguridade unha corda ben anoada. Non me acheguei, non quería despertar sospeitas en caso de que barallara a opción de tomar prestada unha de aquelas embarcacións. No porto non había case xente o que alimentou a ilusión de que era unha boa opción. Sentado aínda na area vin que Froilán me miraba, intuíndo quizáis as miñas intencións. Non me importou, erguíase mentres eu deixaba o porto cara o bar da señora amable. Confiaba en que a conta da miña habitación aínda admitise un par de tapas máis.\nNon me fixo falta facer un gran esforzo, ía perdendo a vergoña ou cada vez tiña máis ansia por sobrevivir.\n¡Ola! ¿que vai ser? – preguntou a alegre muller.\n¿Que tedes hoxe? – dixen coma se levase toda a vida comendo alí.\nPeixe espada, e algo de carne – respondiu con modestia.\nNon tardou moito en servirme, comín con confianza e unha vez rematei marchei sen dar máis explicacións. Subín á habitación e desde a fiestra estudiei a estratexia. A verdade é que me sentía bastante máis cómoda pensando por min mesma o plan a seguir. No roupeiro había uns pantalóns ideais para a ocasións. Negros. Nunca tivera uns pantalóns negros. Non o puiden evitar, probeinos e a verdade é que me sentaban moi ben. O tema do calzado era máis complicado, quedaban divinos, pero non sei como se enfrontarían á auga, non parecían ter moita resistencia. Pensando na resistencia, ¿existiría realmente?\nNon, seguro que non – dixen en alto.\n¿E se a resposta era esa? ¿A que tiña que ir eu á casa de Torroal? Despois do momento de desorientación da chegada estaba comezando a sentirme coma na cidade, comezando a cuestionar as cousas por min mesma. En verdade non sabía que me esperaba do outro lado do estreito, nin se me interesaba ou estaba sendo vítima dunha broma; pero ía averigualo.\nDiante da fiestra memoricei a liña que tiña que seguir para non perderme na inmensidade do océano. Había un cartel luminoso vermello e azul en dereito da pensión, ese sería o meu faro.\nSerá mellor que o faga de noite – pensei.\nEstaba afeita a traballar de noite, non tiña moito sentido da orientación, pero se o cartel non se apagaba ben o podía seguir. A seguinte cuestión era se tomar prestada unha lancha de remos ou unha de motor, non tiña nin idea do que podían pesar aqueles remos, pero polo brazo que tiñan os que as manexaban non daba o tipo.\nNon pasaban das catro cando botei a andar, si, quería esperar á noite; pero non dei aguantado. Tratei de durmir a siesta, pero non pegaba ollo. Tratei de pensar nas rapazas, pero púxenme máis nerviosa aínda. E cando comecei a sentir necesidade de comer algo doce souben que tiña que marchar. Tratei de ser natural, de non dar a entender que ía roubar unha lancha, que non ía pagar a conta da pensión, que estaba abusando da confianza de aquela boa xente. Tampouco tiña remorsos.\nBaixei ó peirao, mirei cal das lanchas tiña un motor máis xeitoso, daqueles que vira arrancar tirando dunha corda. O adival que as mantiña na beira era máis resistente do que parecía ó lonxe aínda que o nó non representaba o obstáculo que parecía na distancia. O nó era firme e complexo, pero a súa única función era manter unha asa que se quitaba con facilidade da estaca.\nA lancha que elixín era unha pintada de azul e branco, que tiña nun dos lados uns números cunha letra e do outro un nome de muller “Irena”. Tiña un remo pequeno pegado en cadanseu lateral, un caldeiro e unha cunca de zinc recuberta de porcelana. A hélice do motor non tocaba a auga. Ó mellor baixaba ó encender, ó mellor había pouco fondo. Respirei fondo, saquei a corda, recollina e metina dentro da lancha. Tratei de entrar na lancha sen mollarme e conseguino. Conseguín subir á lancha, pero a cousa non se movía. Baixei, empurrei a lancha ate que flotou, e volvín subir.\nIgual debín ter a precaución de quitar os zapatos e remangar o pantalón antes de mollarme – razoei.


O material está baseado no traballo de Rubén Fariñas, alumno de 2º da ESO que gañou o “Concurso de logo e slogan” convocado en febreiro\n20 de novembro de 2020.- O concelleiro de Ensino, Manuel Ferreiro Marzoa, visitou o IES de Ponte Carreira para presentar o material que o Concello de Frades empregará este ano para a campaña do 25 de novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero. Unha campaña que xira en torno ao slogan “Todo está na nosa man” e que leva como logotipo un debuxo realizado por Rubén Fariñas, alumno de 2º da ESO, e que resultou gañador do “Concurso de logo e slogan” convocado en febreiro co gallo da conmemoración do Día da Muller.\nTal e como dicían as bases do concurso, o Concello de Frades empregou a proposta gañadora como base da campaña municipal do Día Internacional contra a Violencia de Xénero, ademais de integrala na cultura urbana do municipio a través dun graffiti na parroquia de Abellá. Manuel Ferreiro presentoulles aos rapaces e rapazas de 2º da ESO o material que está repartindo estes días o Concello de Frades: camisetas, adhesivos e carteis co logotipo deseñado por Rubén Fariñas e mensaxes coma “Se sabes, non cales” ou “O longo da miña saia non che di si”. Uns carteis que van acompañados de teléfonos de contacto en materia de violencia machista: desde o 016 ata o CIM da Mancomunidade de Ordes, centros de saúde, Garda Civil...\nRock contra a violencia\nAsí mesmo, o Concello de Frades ten programada unha actuación a prol da igualdade e para conmemorar o 25 de novembro. Trátase do espectáculo “Rockeamos todas con Pakolas”, que terá lugar o sábado 28 de novembro, ás 17:00 horas, no multiúsos de Frades. Recomendado para un público familiar, a entrada é gratuíta, se ben é preciso reservar entrada chamando ao 981 695 567.\n“Rockeamos todas con Pakolas” é un espectáculo musical onde as protagonistas son as mulleres e as nenas, que contan as súas historias de loita e superación a ritmo de rock. Unha divertida iniciativa musical que pretende concienciar da igualdade de xénero a todas as persoas que participen.


Club de lectura ELVILENDO: DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2012\nPaz Andrade desenvolveu as facetas de político,economista, periodista e como non,escritor. Participou na segunda Asamblea Nacionalista celebrada en 1919 e fundou o periódico Galicia. Candidato as Cortes Constituíntes xunto con Castelao e Cabanillas,colaborou na redacción do anteproxecto do Estatuto de Galicia e foi secretario do Partido Galeguista. Tamén foi colaborador habitual de "El Pueblo Gallego", "Faro de Vigo" e "La Noche".\nEn 1964 foi nomeado membro da RAG co discurso titulado A Galeguidade na obra de Guimaraes Rosa.\nTras a guerra fundou a revista Industrias Pesqueras, impulsou o grupo industrial Pescanova, formou parte da "Comisión dos 10" da oposición democrática e foi elexido Senador por Pontevedra dentro da Candidatura Democrática Galega.\nPublicou numerosos artigos periodísticos e amosou a súa preocupación pola realidade socio-económica de Galicia en obras como Pranto matricial ou Galicia como tarea. A súa personalidade tamén o levou a enrolarse na poesía,e ademáis, publicou a biografía máis importante que existe sobre Castelao titulada "Castelao na luz e na sombra".\nEn canto ao nomeamento de Paz Andrade neste día,o secretario Xosé Luis Axeitos señalou que entre as moitas razóns polas que este escritor fora elexido para este día,destacaba a tremenda contribución á modernización do xornalismo en Galicia e tamén apuntou o fundamental compromiso que tivo co idioma e a cultura galega.\nPor se sentides curiosidade de saber algo máis sobre este escritor aquí vos deixo unha ligazón que me gutou moito e que atopei pola rede.\nAlba Rey 4º B


Pablo Vázquez, o último 'One Club Man' do Pontevedra CF - Pontevedra Viva\nPablo Vázquez, ex-xogador do Pontevedra CF\nFoi uns dos Capitáns, con maiúsculas, da historia recente do Pontevedra Club de Fútbol, pero Pablo Vázquez Fontaiña (1971) é moito máis que iso, é a última físgoa dunha maneira romántica de entender o deporte. Así o demostra que ao longo da súa traxectoria, desde categorías inferiores, só vestise a camiseta granate. Hai xa 18 anos da súa retirada, pero segue sendo o último 'One Club Man' que puideron gozar os seguidores en Pasarón.\nEse termo anglosaxón popularizouse nos últimos anos polo estraño de atopar casos de tanta fidelidade no fútbol de categorías profesionais, e é unha etiqueta que encaixa á perfección con Vázquez, lateral dereito que defendeu o escudo do equipo da súa cidade durante 12 tempadas, desde a 90-91 ata a 2001-2002, cando unha grave lesión de xeonllo obrigoulle a deixalo.\n- Sabías que desde a túa retirada, ninguén máis pode considerarse como 'One Club Man' no Pontevedra?\nA verdade é que nin mo plantexara. O meu ademais non foi só a etapa profesional. Empecei con 12 anos, que antes era cando se empezaba a xogar ao fútbol, entrei no infantil e pasei por todos os equipos que había por aquel entón na base ata chegar ao primeiro equipo, e aí deixeino. Non pensaba que non houbese ninguén máis desde entón.\n- Sen dúbida o equipo da túa vida\nEu é que ademais empecei a ir ao fútbol practicamente desde recentemente nado porque os meus pais eran afeccionados, eran socios, e recordo ir á bancada de Pasarón desde moi pequeniño. Entón chegar ao equipo da túa cidade, o teu equipo de toda a vida... polo menos as miñas aspiracións colmounas por completo. Ese punto emocional é un estímulo para estar máis orgulloso.\n- Pero non foi un camiño de rosas, porque os inicios foron complicados, equivócome?\nA ver eu é que tiven unha traxectoria estraña porque exploto o terceiro ano de xuvenil. Foi un salto moi rápido. Despois hai outra circunstancia, que con 18-19 anos vou estudar a Santiago, e o club decide cederme a un Terceira, aí tería cambiado de equipo, pero empecei co filial e chegou un traspaso, creo que era de Mauricio, que deixou a defensa un pouco colla polo que me ofreceron vir de Santiago dous días a adestrar e empezar cun contrato do primeiro equipo e xogar no filial.\n- E unha lesión case cho impide\nSi, a primeira semana que empecei a adestrar con eles rompinme o nocello xogando co filial, unha rotura ademais con luxación, unha lesión grave, pero recuperei e xa debutei e empecei a dinámica do primeiro equipo.\n- Custa dar o salto ao primeiro equipo?\nSi que custa. Eu creo que ser o equipo da túa cidade por unha banda si que me sinto moi valorado, pero ao principio é complicado porque ti mesmo métesche moita presión, están os teus amigos na bancada, está a túa familia. Sentes máis as cousas.\n- E aquela bancada de Preferencia era esixente ademais.\nEra dura, si, pero teño que dicir que os dous primeiros anos impoñíame, pero a partir de aí Preferencia era a miña bancada preferida, e xogaba mellor cando xogaba polo lado de Preferencia que cando o facía por Tribuna. É unha bancada que era esixente pero tamén era a que empuxaba.\n- Tiveches ofertas ou opcións para cambiar de equipo? Cunha traxectoria así na Segunda B seguro que algunha proposta chegaría.\nHoubo momentos que estiven preto, opcións de categorías superiores. Unha vez que saín en xuño das negociacións, con 24 ou 25 anos, e digamos que estaba fóra do club, e foi saír e ao chegar a casa pegoume un baixón que por sorte ao final retomáronse en agosto as negociacións. Estiven ata agosto sen asinar. Adestraba pola miña conta con Milucho, que estaba no Gran Peña, para non perder a forma, pero non asinara en ningún lado porque non quería irme de aquí. Non se me pasou pola cabeza nunca máis.\n- Despois chega a capitanía, un motivo máis de orgullo.\nFun moi novo si. No Pontevedra daquela, bueno agora creo que pasa un pouco igual, cada ano había moitos cambios de xogadores, quedaban moi poucos sempre e cando levabas tres ou catro anos xa eras o máis veterano. Ao principio empecei a selo con Gustavo Blanco, nos seus últimos anos, pero como xa xogaba menos practicamente era o capitán, e despois de primeiro capitán con 25 ou 26 anos.\n(Fase de ascenso 94-95) "É quizais dos momentos que máis me quedaron gravados, como pena, porque o tivemos moi preto e non nos demos conta"\n- Foron en toda a túa carreira 288 partidos oficiais coa granate, 6 deles naquel play-off de ascenso a Segunda (94-95) no que se gañades en Soria na última xornada teríades subido. É a túa principal espiña?\nÉ quizais dos momentos que máis me quedaron gravados, como pena, porque o tivemos moi preto e non nos demos conta. Foi algo estraño, porque o último partido tiñamos aínda opcións, aínda que fosen remotas, pero ata os xogadores crían máis que a directiva ou o adestrador. Pero non houbo esa sensación de que te xogabas todo no último partido, parecía que era imposible. Ao vestiario chegaba que non interesaba moito o ascenso, interesaba máis facer un equipo forte o seguinte ano e tentalo.\n- E a principal alegría? Quizais a salvación na última xornada en Ourense na tempada 2000-2001?\nFoi o outro momento que teño. Despois vivín o ascenso como segundo adestrador, pero a sensación de liberación que sentimos en Ourense, ou polo menos que sentín eu, non o sentín co ascenso a Segunda. O equipo estaba practicamente descendido. A entrada de Nino e de Milucho foi fundamental, e ao final sacámolo. É quizais o recordo máis bonito pola liberación que supuxo o final do partido e porque descender daquela tería sido un pau moi gordo. Empezaba mesmo a pensar en deixar o fútbol. Eu creo que se chegamos a descender posiblemente non seguiría xogando. Foi un ano de moito sufrimento.\n- E só unha tempada despois chegou a retirada, con só 31 anos, por unha grave lesión de xeonllo.\n"A miña principal ambición non era asinar cun equipo de Primeira, o meu principal obxectivo no fútbol era ascender co Pontevedra"\nSaín do quirófano e dixéronme que non podía xogar máis, pero aínda que puidese os últimos anos paseino moi mal, chegábame a picar tres veces por semana para poder xogar o domingo. Tiña o xeonllo feito unha porcallada, coa cartilaxe danada, así que aínda que puidese seguir non me custou decidirme por todo iso. Eu non lembro o adestrar sen sufrir.\n- Non era o final da túa relación co Pontevedra. Despois tocou empezar na parte técnica, sendo partícipe do ascenso a Segunda como segundo de José Aurelio Gay, como o viviches?\nNon é o mesmo, quedoume sempre a espiña de vivilo como xogador, porque a miña principal ambición non era asinar cun equipo de Primeira, o meu principal obxectivo no fútbol era ascender co Pontevedra. Pero creo que dos últimos anos foi quizais o acontecemento máis grande que viviu Pontevedra. Recordo como estaba a cidade, a cantidade de abrazos, daquela non había o coronavirus e foron semanas que te abrazaba todo o mundo pola rúa. A alegría que había na cidade… era un obxectivo de 27 anos e a xente tiña as mesmas ganas que posiblemente tiña eu. Foi unha explosión de alegría moi grande.\n- Entrando un pouco no fútbol actual, parece que agora custa máis dar oportunidades aos mozos, no Pontevedra e en calquera club.\n"Parece que hoxe se es infantil e non vas para o Celta xa non vas saír como xogador. Non hai esa sensación de eu vouno a conseguir estando no equipo da miña vida e chegando ata arriba"\nO fútbol cambiou moito, como a sociedade. A xente quere ter cristianos, messis, como a mocidade que quere todo demasiado pronto. Parece que hoxe se es infantil e non te vas para o Celta xa non vas saír como xogador. Non sei, non hai esa sensación de eu vouno a conseguir estando no equipo da miña vida e chegando ata arriba. É certo que despois dan poucas oportunidades, eu creo que o Pontevedra sempre careceu de apostar un pouco máis pola xente da casa, e apostar é darlle continuidade, non sacarte dous, tres ou catro partidos. Un pouco como pasou naquela época con Couto e comigo, posiblemente foi polas circunstancias económicas que había que tirar de canteira, pero a nós puxéronos no equipo recentemente saídos do filial e con só 17 xogadores no plantel.\n- Que se pode facer para cambialo?\nSe cadra é a esixencia esa de que o Pontevedra ten sempre que ser aspirante ao ascenso, e parece que cos rapaces de aquí non podes selo, ten que vir xente de fóra, e non é así. Unha das miñas saídas cando deixei o corpo técnico foi porque había unha xeración moi boa con Serafín Neira no xuvenil de División de Honra, con Aitor Díaz, Fran Castaño, Fran Rico, Hugo Soto, Manu Rodríguez… había unha xeración para coller 4 ou 5 rapaces e levalos arriba, e era a idea que había, pero de súpeto cambiouse e empezouse a traer xogadores de fóra que nalgúns casos si achegaron, foi cando veu Charles, Yuri ou Igor, pero houbo outra serie de xogadores que non achegaron nada e taparon a esa xente. Estou plenamente convencido de que tres ou catro xogadores dese equipo terían xogado anos en Segunda B co Pontevedra, e terían achegado ese sentimento que queiras que non achega o da casa, ese compromiso.\n"Ao Pontevedra sáelle mal un ano e cambia todo, cámbiase de adestrador e 10-12 xogadores, non hai unha base de equipo. Tes que ter un proxecto a longo prazo e confiar nese proxecto"\n- E agora como afeccionado, xa afastado do fútbol, como ves ao equipo?\nEste foi un ano un pouco irregular, pero é que seguimos partindo dun punto con demasiada présa. Eu creo que a mellor etapa que tivemos aquí a nivel de traballo e de facer as cousas ben foi cando chegou Nino, os seus primeiros anos ata o ascenso, que veu moi ben pero á vez foi o final desa etapa porque cambiou a mentalidade. Pero eses primeiros anos trazouse unha liña, houbo continuidade co adestrador, un proxecto, que é o que moitas veces o Pontevedra non tivo. Ao Pontevedra sáelle mal un ano e cambia todo, cámbiase de adestrador e 10-12 xogadores, non hai unha base de equipo. Tes que ter un proxecto a longo prazo e confiar nese proxecto e na xente e a que apostes, dar tempo, non querer correr demasiado.\n- Para ir pechando, hai un xogador actualmente que aínda que non é canteirán só xogou a nivel profesional co Pontevedra, como é Edu Sousa. Velo como digno sucesor?\nEu creo que é un tío que xa coa idade que ten xa se debería expor quedar aquí e o propio club que Edu sexa o estandarte do Pontevedra durante os próximos anos mentres poida xogar, eu creo que é un tío que o gañou. Debería ser o próximo ‘One Club Man’.


Este venres comenzas as festas na Ameixenda\nA parroquia de Ameixenda celebrará os días 23, 24 e 25 de Agosto as súas festas na honra da Virxe das Dores, Santa Mariña, o Santísimo Sacramento e a Virxe do Rosario\nA parroquia de Ameixenda celebrará os días 23, 24 e 25 de Agosto as súas festas na honra da Virxe das Dores, Santa Mariña, o Santísimo Sacramento e a Virxe do Rosario. Os asistentes a estas xornadas festivas poderán gozar cos actos relixiosos programados para a ocasión e deleitarse coas variadas actuacións musicais a cargo de orquestras do momento. Ademais, contarase cun pulpeiro no campo da festa.\nEste venres, 23 de agosto, día da Virxe das Dores e Santa Mariña, patroa da parroquia, a xornada comezará ás 13.00 horas coa misa solemne, seguida da sesión vermú a cargo do grupo Alkar. Pola noite, haberá verbena a cargo do grupo Alkar, a discoteca móbil CDC e actuación estelar de Romántico Latino.\nO sábado 24 de agosto, haberá misa cantada, ás 13.00 horas, na honra do Santísimo Sacramento, ofrecida polas familias Formoso Gómez e García Rodríguez. Ao finalizar, realizarase a sesión vermú a cargo dos grupos Os Retranqueiros e Caché. Pola noite haberá verbena a cargo de Caché, megadiscoteca CDC, A Banda de Nash, e estará en concerto o grupo Seguridad Social.\nO domingo 25 de agosto, día da Virxe do Rosario, oficiarase unha misa solemne ás 13.00 horas, e acto seguido dará comezo a sesión vermú amenizada polo grupo Airiños Paseo de Colón e o grupo Unión e Forza. Pola noite, o grupo Unión e Forza e Pili Pampín serán os encargados de actuar na verbena para poñer o broche final a estas festas.\nCompostela Alberta quere saber sobre a licitación do servizo de recollida do lixo\nGoretti Sanmartín pide a Bugallo que "goberne para a veciñanza e non para o turista"


STAJ GALICIA: Chamamento de persoal interino: provincia de A Coruña\nChamamento de persoal interino: provincia de A Coruña\nA Dirección Xeral de Xustiza acaba de informarnos nun correo electrónico de que se autorizan os seguintes nomeamentos:\n1 praza de tramitación no Xulgado de Primeira Instancia e Instrucción de Negreira, outra de tramitación no Xulgado de Primeira Instancia e Instrucción de Arzúa (1 reforzo); dúas de tramitación na Fiscalía Provincial (2 reforzos) e unha praza de auxilio no Xulgado de Primeira Instancia nº 5 de Ferrol.\nAs 4 prazas autorizadas de tramitación cubriranse a través do Servizo Público de Emprego de Galicia. Para a praza de auxilio chamarase á única persoa de auxilio disponible na bolsa. Non é un chamamento urxente.