La Encartadako langile ohi batek txapel bat egin du ehun urtetik gorako teknikarekin - Deia\nLa Encartadako langile ohi batek txapel bat egin du ehun urtetik gorako teknikarekin\ndeia.eus | bilbao 06.11.2021 | 17:21\nMaría Pérez eta Joaquín Marco. BFA\nMaría Pérez eta Joaquín Marco.\nMaría Pérez izeneko La Encartada Fabrika-Museoko langile ohi batek ehun urte baino gehiago dituen teknika bat erabili du txapel bat egiteko.\nAzken hamarkadako azaro guztietan bezala La Encartada Fabrika-Museoak larunbatetan fabrika zaharraren erabilera, zereginen eta lan-prozesuen erakustaldien programa berezia eskaintzen du. 2021ean hitzorduak interes berezia du museoak makina eta era askotako elementuak era erregularrean berreskuratzeko Bizkaiko Foru Aldundiak bultzatutako Berritu programari esker.\nMakina batzuk lehengoratu eta berreskuratu ondoren orain trikotatzeko makinen txanda da, hau da, txapelak ehuntzeko erabiltzen zituzten makinena. María Pérez izango da, fabrika oraindik martxan zegoenean makina horien arduraduna zena eta makina horiek erabili zituen azken pertsona, jatorrizko makineria hori bera erabiliz 30 urte geroago berriro txapelak egingo dituena.\nMaria Pérezek ondo ezagutzen ditu txapelen ehungailuak. 16 urte besterik ez zituela hasi zen lanean fabrikan eta, hasiera-hasieratik, atal honetan egin zuen lan: txapelak ehuntzen. 1892ko 10 buruko lehen trikotatzeko makina haiek ezagutu zituen, baina laster hasi zen bi burukoekin (bi unitate) lanean.\nTrikotatzeko makinak lehengoratzeko prozesu mekanikoa motela eta neketsua izan da eta prozesu horretan Joaquín Marco zaharberritzaileak makina bat arazo izan du eta sarritan zorroztu behar izan du asmamena. Higadurak, desdoikuntzak, pieza hondatuak, ordezko piezak aurkitzea€ Hainbat lan erantsi dira eta horietan bereziki izan dira garrantzitsuak María Pérezek makineria erabat lehengoratzeko egin dituen ekarpenak eta txapelak egiteko prozesuari buruz duen ezagutza.\nAzaro osoan, larunbatetan, ehungintzako lanaren hainbat alderdi ikusiko ditugu BERRITU programaren barruan: «Etorri, ikusi eta azalduko dizugu».\nMuseoak, azaroko lau larunbatetan fabrika honetan egiten diren lanak zuzenean ezagutzeko aukera eskaintzen du, hainbat pertsona eta baliabide mekanikoren parte-hartzearekin.\nGaur goizean lan erakustaldia izan da txapelak egiteko trikotatzeko makina lerrozuzenetan eta María Pérez bera izan da, hain zuzen ere, erakustaldiaren arduraduna Joaquín Marco zaharberritzailearekin batera. Biek makinak nola funtzionatzen duen azaldu dute, martxan jartzearen lekuko direnen galderei erantzunez.\nAzaroaren 13an jardunaldia zuntz naturalen iruteari eskainiko zaio eta Olatz Pujana artisauaren eskutik artilearen edo lihoaren ezaugarriak ezagutuko ditugu, baita gorua deitzen diogun gailuarekin haria eskuz lortzeko orduan duen portaera ere.\nAzaroaren 20an Laurentino de Cabo artisau leondarrak 1906ko jacquard ehungailuarekin alde bikoitzeko ehunaren teknika erakutsiko digu, makinaren eta teknikaren ezaugarriak eta oihalean marrazki automatikoak sortzeko formulak azalduz.\nAzaroaren 27an Miguel Angel Martínez Vitoresek eta Joaquín Marcok La Encartadako tailer mekanikoko makineria jatorriz zuen erabilerarako erabiliko dute: fabrikaren funtzionamendurako beharrezkoak ziren piezak lehengoratzeko, berreskuratzeko eta mekanizatzeko.\nErakustaldi horiek guztiek 35 eta 40 minutu arteko iraupena izango dute, gutxi gorabehera, eta museo-teknikaren bisitarekin konbina daitezke. Jarduera horietara joateko erreserba egin behar da museoko telefonoan (946 800 778) edo laencartada@bizkaia.eus helbidean.\nLa Encartada Moda acoge el desfile de promesas vizcainas de la moda.


Zenbat emanaldi? – Morau-enea\nArgazkia: Josu Odriozola\nDagoeneko egin ditut emanaldi batzuk disko berriko kantuak aireratzen, eta harrigarria da zer nolako adeitasuna erakutsi didaten hainbat pertsonek. Kantuok, neretik adina dute besteetatik, edo hala iruditzen ari zait niri. Eta ez nuen uste. Hain lan pertsonala izan da hasieratik…. “Nire sentimenduei hitza jarri diezu”, esan zidaten Txondorran. Dena hain zuzen kontatzeko adorea eskertu zidaten, behin eta berriro, Hernanin. “Kantu guztietan azaldutakoa bizitu izan dut…” aitortu zidan emakume hunkitu batek Orexan. Zaintza lanen garrantziaz ohartarazteagatik eskerrak eman zizkidaten Oñatin.\nZalantza handiak ditut oraindik disko honen aurkezpenek egingo duten bidearekin. Zaila iruditzen zait zarataz betetako tabernaren batean, kantuok, behar bezala, “defendatzea”. Ohituta nago, horrelakoetan, jendea “toreatzen”, baina, Gasteizko emanaldiaren ondoren oso lagun on batek emandako aholkua jarraitzen saiatuko naiz: “Morau, ez dituk zertan txisteak egin, kantu hauek nahiko sentimendu ernarazten ditek bere horretan, heuk ikusi, baina erabaki beharra daukak”. Eta erabaki dut.\nApirilean taberna pare batean kantatuko dut eta, horixe izango da probarik onena. Horren arabera jokatu beharko dut hemendik aurrera.\nEta tabernetan ez bada, non kantatu? Ez dakit oso ongi, baina bien bitartean, emanaldi berezi pare bat sortu zaizkit, Erizaintza Eskolako estrainekoaz gain. Apirilean bertan, Xabier Mendigurenek kaleratuko duen, Zu Entzuteko Gaude liburu berriaren aurkezpenean parte hartuko dut, kantuan eta idazlearekin solasean. Maiatzean, Zarauzko Literaturiaren programaren baitan burutuko den mahai-inguru batean hartuko dut parte, Andu Lertxundi eta Maddi Zubeldiarekin batera, han ere izango da kanturen bat. Horrelakoek ilusio berezia pizten didate, eta espero dut, bene-benetan antzeko gehiago sortzea.\nBat dela, bestea dela, zaila begiztazen zait aurrekoarekin lortutako emanaldi kopurura arrimatzea. Ikusi beharko zer gertatzen den, baina kantuotako gaiak batzuentzat esanguratsu eta adierazgarri diren moduan, beste batzuen uxagarri izan daitezke. Yin eta yan, denon gustua ezin egin, hauxe da dagoena, kantuek aukeratu naute ni… Nahi duzuena, baina ez dut uste gazte askorik ikusiko dudanik emanaldietan. Hori bai litzatekeela ustekabea.\nUstekabea ez, MIRARIA!\nCategoriesEmanaldiak UncategorizedTags,asmoak gazteak istorioa kontzertuak\nPrevious PostPrev Article Non dagoen Orexa?\nNext PostNext Article Zuzenekoen falta (II)\n1 thought on “Zenbat emanaldi?”\nJosu Odriozola says: 4 urte ago\nArgazkilariaren izena Josu eta ez Jon. 🙂


Bisitariak, ez etsaiak | Kirola | Berria\nNoiz sortua: 2019-08-06 00:30:00\nBisitariak, ez etsaiak\nKanpoko zalea da futbolak duen aberastasun handienetakoa. Milaka pertsona beste hiri bat ezagutzera eramaten dituen fenomenoa, eta ezberdinen arteko elkar ezagutza eragiten duena. Ez naiz ari muturreko zale bortitz bazter nahasleaz —haien arazoa ez da bidaiatzea, baizik eta badirela—; zale arruntaz baizik, estadiora partidarekin gozatzera doanaz. Zale hori erakarri egin behar da, eta bidaia erraztu: lagunekin bidaia dezala, familiarekin... Eta ezagutzera doan hiri horretako jendearekin nahas dadila. Kostata nahastuko da, baina, sarrerak 60 euroan erosi behar baititu. Hala bada, aisia esperientzia estadiora mugatuko du arrazoi ekonomikoengatik. Zale askok, halere, kanpoko zalea inbaditzaile moduan ikusten dute, eta trabak jartzearen aldekoa da. Izan ere, kanpoko zaleak, normalean, etxekoak baino sutsuago animatzen du. Horrek, baina, etxekoa piztu beharko luke, estadioko giroa hobetuz. Espainiako Ligan euskal taldeek eman dute mugimendu horiek errazteko lehen pausoa, galduta zirudien batasuna berpiztuz. Euskal futbola ezberdina bada, derbietako giroarengatik da, eta eskertuko du neurri berria, probintzialkeriaren eztena darabiltenen erruz mikaztuta baitabil azken urteetan.


Menorca eskolako platerean – Gure Platera Gure Aukera\nGure Platera Gure Aukeran eskola-jantokiei buruzko esperientzia arrakastatsuen berri ematen jarraitzen dugu. Noemí Garcíak Menorca al Plat zertan datzan azaldu digu, Menorcako ikastetxe publikoetako eskola-menuetan tokiko produktuen eta produktu ekologikoen presentzia nabarmen areagotzea lortu duen proiektua.\nMenorca eskolako platerean, edo Menorca al Plat, Leader Menorca elkartearen berezko proiektua da. Menorcako ikastetxe publikoetako jantokiak bertako, sasoiko eta produktu ekologikoekin hornitzeko asmoz sortu zen. Proiektuak Balear Uharteetako Hezkuntza Sailarekin hitzarmenak dituzten hiru catering pribaturen lankidetza du. Hiru enpresa horien esku dago kudeaketa, Kontseilaritzak ezarritako baldintza-agiri bat jarraituz. Hala ere, Balear Uharteetan hainbat kudeaketa-eredu daude, kasu batzuetan kudeaketa IGEen edo ikastetxeen mende egon baitaiteke.\nMenorca al Plat 2018/19 ikasturtean hasi zen, hiru cateringen laguntzarekin: San Luis HLHIko jantokiko sukaldeak, egunero udalerriko 2 eskoletako 80 ikaslerentzako menuak prestatzen ditu; Barber i Sintes cateringak, Virgen del Carmen HLHIko sukaldean egunero 350 eta 400 menu artean egin eta banatzen ditu Mahon eta Es Castelleko 10 ikastetxeen artean; azkenik, Floma de Ciutadela cateringak, Pere Casasnovas HLHIko sukaldean, herriko 11 ikastetxetako 180 ikasleren artean banatzen den menua prestatzen du.\nIkasturteko lehen bi hiruhilekoetan hasierako egoeraren diagnostikoa egin zen. Honako gai hauek kontuan izan ziren: menuen kalitatea eta egitura, elaborazioetan erabilitako janari kantitatea, trazabilitatea eta osagai guztien kostua, merkaturatze-zirkuituetan parte hartzen duten banatzaileak, eskola-jantokietan elikagaiak alferrik galtzen ote diren kuantifikatzea, eta cateringen eta elikagaien tokiko ekoizpenaren sektorean lan egiteko prestasuna, elikadura sustengarriago bat lortzeko.\nOro har, honakoa zen egoera proiektua hasi zenean: menuak nahiko osasungarriak ziren, elikaduran eta nutrizioan baliozkotutako erakundeek estandarizatutako nutrizio-balorazioko irizpideei jarraituz; baina, egia esan, ez zuten elikadura jasangarria errazten, eta are gutxiago familia-elikadura osasungarri eta jasangarriarekin bateragarri egiten. Otorduak produktu kilometrikoekin egiten ziren, tokiko produktu freskoaren denborazkotasunarekin bat ez zetorren urteko plangintza baten arabera, eta ia produktu ekologikorik gabe. Errazioak handiak ziren. Osagaiak hainbat bitartekarik osatutako hornitzaile-kate baten bidez erosten ziren. Okelaz egindako platerrak astean hirutan eskaintzen ziren, eta lekaleak, berriz, behin. Zerbitzatutako menuetan elikagaiak alferrik galtzen ziren. Oro har, proiektuan parte hartzen zuten eragile nagusien artean (sukaldaritza, ekoizpena eta banaketa), nolabaiteko mesfidantza giroa zegoen.\nEgoera horren aurrean, 18/19 ikasturteko azken hiruhilekoan ekintza zehatzak egiten hasi ziren proiektuko eragile potentzial bakoitzarekin. Sukaldariek prestakuntza jaso zuten menu osasungarri bat planifikatu ahal izateko, elikagai-talde guztien asteko kontsumo-maiztasun egokiarekin, horiek egunero konbinatuz eta errazio bakoitza neurtuz; gainera, menuak jasangarriak izango ziren: produktu freskoetan, tokikoetan, sasoikoetan eta ekologikoetan oinarrituta, eta osagaien aprobetxamendu handienetik abiatuta egindakoak. Menorcako lehen sektoreko nekazaritzako elikagaien katalogoari buruzko aholkularitza ere eskaini zen, batez ere produktu ekologikoei eta eskualdeko ustiategi ekoizleei dagokienez.\nMenorcako Nekazaritza Ekologikoaren Ekoizleen Elkartearekin (APAEM) izandako harremanak eta bilerak baliatu ziren sasoiko tokiko produktuen eta produktu ekologikoen egutegi bat egiteko, menuak egiteko “gida” gisa balioko zuena, “tokikoa” eta “sasoikoa” errespetatu ahal izateko. Gainera, sasoiko produktu bakoitzerako urteko prezio finkoen zerrenda bat zehazteko lan egin zen (sektorearen artean bateratuta), eskola-jantokietako cateringekin merkaturatze-akordioak errazteko xedez.\nEra berean, bazkaltzeko orduan ikasleen laguntzaileekin (edo jantokiko hezitzaile eta begiraleekin) lehen ekintzak hasi ziren, elikagaiak alferrik galtzeko lehen laginketaren emaitzei erantzuteko. Horrekin, baliabideak prestatu ziren eskola-jantokian hondakin organikoak prebenitzeko eta murrizteko gomendioekin.\n19/20 ikasturtean zehar, aurreko ikasturtean ezarritako ekintzak sendotzeko jarduerak burutu dira, familien sentsibilizazio-lanari ekiteko. Batez ere menuetan tokiko ekoizpena ahalik eta gehien aprobetxatzeko helburuarekin lan egin da, eta zenbait elikagairen (lekaleen, arrautzen edo frutaren) ekoizpena berreskuratzeko edo handitzeko xedearekin ere.\nGaur egun, eskola-jantokian bazkaltzen duten ikasleek menu orekatuak dituzte, tokiko eta sasoiko barazki fresko ugarirekin eginak, gertuko nekazaritza inguruetan zuzenean erositakoak; haragitan mugatuak (gehienez ere sei errazio hilean), baina kalitate handiagokoak – tokikoa, ekologikoa eta merkaturatze-zirkuitu labur baten bidez eskuratua -, eta lekale ugari dituztenak (bi razio astean). Plateretan inoiz ez da hain janari gutxi sobratu, eta ikasleei menuei buruz galdetzen zaienean, balorazioa oso positiboa da.\nJoan den urtarrilean, lehen emaitzak eman genituen: eskola-menuetan tokiko produktuak eta produktu ekologikoak% 5 eta % 1 izan dira (2018/19 ikasturteko kasurik okerrenean, hurrenez hurren), eta% 60 eta% 20 baino gehiago (2019/20 ikasturteko kasurik onenean, hurrenez hurren). Hori guztia, menuaren elikadura-kostua mantenduz (baita murriztuz ere).\nHurrengo ikasturterako ikasleen eta familien sentsibilizazioan sakontzea aurreikusi da, landa eta eskolako sukaldea hurbilduz, menuen plangintzan parte hartuz eta etxean elikadura osasungarria, bidezkoagoa eta errespetuzkoagoa jarraitzeko baliabideak eskainiz. Ez da ahaztu behar proiektuaren emaitzak oraindik hobetu daitezkeela: eskola-jantokietan tokiko produktuak eta produktu ekologikoak presentzia handiagoa izan dezakete (eta izan behar dute). Egiteke dagoen beste gai bat sukaldaritzaren eta arrantzaleen tokiko kofradien arteko konfiantzazko giroa sortzea da, jantokiak arrain jasangarriz hornitzeko, merkataritza-ziklo osoan beharrezkoak ez diren ontzien sorrera murrizteko eta sukaldeetan gutxiago kutsatzen duten garbiketa-produktuak sartzeko.\nNoemí García, Menorca al Plat Leader proiektuaren egilea


2020ko otsailaren 7an izan litezke Kataluniako hauteskundeak\nQuim Torra Kataluniako presidentea gaitasungabetuta, inbestidura berri baterako epeak abian jarriko dituzte eta, presidentegairik ezean, bozak izango dira berriz.\nTorraren inhabilitazioa berretsita, Parlamentuko mekanismoak martxan jarri dituzte\nQuim Torra Kataluniako Gobernuko presidentearen gaitasungabetzea berretsita, epe eta mekanismo parlamentario zenbait jarriko dira abian Katalunian, presidentegai bat izendatze aldera. Hala ere, itxura guztien arabera izapide horiek guztiak inbestidurarako hautagai alternatiborik gabe bukatuko dira eta litekeena da hauteskundeak automatikoki deitzea, agian 2021eko otsailaren 7rako.\nKataluniako Parlamentuko legelariek gaur, astelehenarekin, argitaratutako txosten baten arabera, “Generalitateko presidenteak kargua utzi edo Gobernuko idazkariak hori jakinarazi eta berehala” 10 eguneko epea hasten da Kataluniako ganberako presidenteak, kasu honetan Roger Torrentek, talde parlamentarioetako ordezkariekin bilera segida has dezan, Torra ordezkatzeko hautagairik ba ote dagoen jakiteko.\nJxCATek eta ERCk, Parlamentuan gehiengo osoa metatzen duten bi alderdiek, ez dute hautagairik aurkezteko asmorik, baina Ciudadanos aukera hori aztertzen ari da oraindik, nahiz eta, itxuraz, ezingo lukeen presidentetza lortzeko babes nahikorik pilatu.\nTorrentek inbestidurarako hautagai bideragarririk ez dagoela ikusitakoan erakundeen blokeoa saihesteko bide bat jaso dute legelariek txostenean: legeari jarraituta inbestidurarako osoko bilkura deitu beharrean, “ekitaldi baliokidea” deitzea, inbestidurarako hautagaitza eraginkorrik ez dagoela iragartzeko.\nHorrela, bi hileko atzera kontaketa abiatuko litzateke, eta denbora horretan guztian Torrarentzako ordezkorik egongo ez litzatekeenez, hauteskundeak deituko lituzkete automatikoki, hauteskunde legearen arabera, 54 egunen buruan.\nBurujabetasunaren aldeko alderdietatik adierazi dutenez, egutegiari begiratuta, presidentea aldatu behar izatekotan ezarrita dauden epeak kontuan hartuz gero, oso kontuan hartu beharreko data izango da otsailaren 7koa.


Y sin embargo se mueve… Andaluzia askatu baten alde!!\nHome » Juventudes Andalucistas » Y sin embargo se mueve… Andaluzia askatu baten alde!!\t»\n11 Mar, 2011 Juventudes Andalucistas, Nazioartekoa\nGazte Abertzaleakeko delegaritza batek pasaden asteburuan Juventudes Andalucistas-en XII. kongresuan parte hartu zuen “y sin embargo se mueve” lemapean.\nAntolakuntza Idazkariak, Haritz Perezek, itxiera ekitaldian parte hartzeko aukera izan zuen eta lehenik eta behin Miguel Angel Jimenez Garciari eginiko omenaldira batu nahi izan zuen, azken 6 urteetan erakunde andaluzistaren Idazkaritza Nagusia eraman duen gaztea. Era berean, kargua uzten zuen zuzendaritzak Gazte Abertzaleak eta Juventudes Andalucistas batzen dituen urteetako harremanak sendotzeko eginiko lana eskertu zuen.\nBestalde, egunero publiko egiten ari diren korrupzio kasuen eta PSOE-PPren bipartidismo faltsuaren aurrean Haritz Perezek azpimarratu zuen “guztiak ez garela berdinak eta benetako alternatiba zintzo eta garden bat badagoela argi eta garbi esan behar dugu, zuek zarete alternatiba hori”.\n“Gazteak gure herrialdeen etorkizuna izateaz gain, gure herrialdeen oraina ere” badirela azpimarratu ondoren, Gazte Abertzaleakeko Antolakuntza Idazkariak bere diskurtsoa bukatu zuen benetako aldaketa bilatzen duten gazte taldeak garrantzizkoak eta beharrezkoak direla esanez, “egon zaitezte ziur, printzipio, ideal eta baloreetan oinarritutako aldaketak Andaluzian ere garaipena lortuko du”.\nJana Bacevak, EFAyko Idazkari Orokorrak, atzerriko delegazioen txanda itxi zuen, Juventudes Andalucistas EFAyko beste kideekin batera Europa sozial, batu eta inklusibo batengatik lanean jarrai dezan. Kongresuan gonbidatuak izan ziren baita ere JNC eta EGI gazte erakundeak.


Lenovo Legion-ek 90W-ko karga azkarra izango du Androidea\nLenovo Legion-ek 90W-ko karga azkarra izango du\nRafa Rodríguez Ballesteros | | Lenovo, Telefono mugikorrak, Berri\nDuela aste batzuk buruz ari ginen Lenovok joko-telefonoarekin duen konpromisoa, The Lenovo Legioa. Merkatuan sartuko den telefonoa boterean eta errendimenduan lehiatzeko dagoeneko erdian finkatutakoekin. Eta orain badakigu badatorela ere karga azkarreko atalean zapalduz, eta bertan badirudi ez duela arerio izango.\nLenovo, hainbat komunikabidetan hainbat zurrumurru eman ondoren baieztatu du Lenovo Legion-ek orain arte kargatze azkarrik aurreratuena izango duela. Karga azkarra 90W 4.000 mAh-ko bateria guztiz karga dezake 30 minutu baino gutxiagotan. Duela gutxi arte pentsaezina zen zerbait.\nLenovo Legion eta merkatuko kargarik azkarrena\nBata Arazo nagusiak smartphoneetan aurkitzen duguna da energia kontsumoa. Urteetan aurrerapen garrantzitsuak eman ondoren, adibidez, argazkigintzan, adibidez, edo askoz ere prozesadore indartsuagoetan, bateriak betiko ahaztuta daude. Oraingo telefonoak asko hazi dira bateriaren edukieran duela urte batzuekin alderatuta. Baina bateriaren igoera hori iritsi da eskuz esku energia kontsumo handiagoarekin terminalek, beraz, ez da nabaritu erabilera normalean.\nGaur egun arte, ez dago egun eta erdi baino gehiago gurekin jarraitzeko gai den telefono mugikorrik. Adierazpen hori zalantzan jartzen dutenak egongo dira, eta posible da, bateriaren kontsumoa bakoitzak bere gailuari egiten dion erabileraren araberakoa baita. Kontua da hori Duela hamarkada bateko telefonoek 5 egun baino gehiago iraun zituzten telefonoek ez dutela sekula itzuliko dirudi arrazoi askorengatik. Baterien garapena oraindik ahazten den arren, Bai, karga azkarrago hobeak garatzen ari dira, neurri batean arazoa konpontzen duen zerbait.\nOrain arte, izenburua kargarik azkarrena izan duen telefonoa Oppo-ren meritua zen. Opporen Super VOOC 2.0 karga azkarra eskaintzen da 65W arte. Zifra batzuk luze gaindituta 90W-rekin duela gutxi Lenovo-k berretsi du Lenovo Legion joko telefonoarentzat. Aldeko puntu gehiago kaleratze data ofizialik ez duen joko telefonoa bertatik xehetasun interesgarriagoak ikasten ditugun heinean bihurtzen da.\nArtikuluaren bide osoa: Androidea » Berri » Lenovo Legion-ek 90W-ko karga azkarra izango du\nOppo Ace 2 90 Hz-eko pantaila, Snapdragon 865, 65 W karga azkarra eta abarrekin abiarazi da\nProbatu Google Stadia doan bi hilabetez, bizio!


Pakea Bizkaia dokumentalaren estrenaldia telebistan - TheyAreNews.com\nAsteazkena, 2016ko irailak 28\nPakea Bizkaia dokumentalaren estrenaldia telebistan\nEz galdu Pakea Bizkaia proiektuaren lehen dokumentalaren estreinaldia! Ampliar Foto\nAstelehena, 2016ko apirilak 30\n80000 itsas milia txapelketetan Planeta osoan zehar Open 60 �Pakea Bizkaia�-rekin nabigatu eta Itsaso eta Ozeanoak miretsi ondoren, hezkuntza eta nabigazioarekin erlazionaturiko proiektu berri bat eraikitzea erabaki dute.\nItsasaldi berri honetan Unai Basurkok bakarrik nabigatzeari utzi dio, eta tripulazio batekin abiatuko da munduan zehar.\nHelburu nagusia, nabigazioa eta ingurugiroaren errespetuaren arteko lotura ezagutaraztea da, belauntzian nabigatzean inguruarekin harreman estua sortzen baita.\nGuzti hau gauzatu ahal izateko, nabigazio-espedizio ezberdinak erabiltzen dituzte. Espedizioan dauden bitartean web orriaren bitartez jarrai daiteke proiektua, eta porturatzean haien bizipen eta esperientziak eskola-umeei erakusten dizkiete hezkuntza jardueren medioz. Hezkuntza-jasangarrirako eta garapen-jasangarrirako haien ekarpen txiki hauekin izaki bizidun, bioaniztasun, ingurugiro eta errekurtso naturalenganako errespetua sustatu nahi dute. Giza jarduerak Ozeanoetan duen eragin negatiboa eta Naturaren edertasun liluragarria erakustean, gizartea sentsibilizatuko dela konfiatzen dute.\nEspedizio hauek ahalik eta modu jasangarrienean egiten dira. Bioaniztasuna behatu eta errespetatzen dute, ontzi barruko bizitzan energia berriztagarriak erabiltzen dituzte (haize-energia mugitzeko eta eguzki-plakak energia lortzeko) eta zaborrak murriztuz, berrerabiliz eta berziklatuz, modu egokian kuedeatzen dituzte. Honetaz gain, mundutik barreiaturik dauden eta jasangarritasunarekin zerikusia duten esperientziak biltzen dituzte.\nHori dela eta, ez dugu galdu behar Pakea Bizkaia proiektuaren lehen dokumentalaren estreinaldia! Pakea Bizkaia lehiaketatik hezkuntzara.\nDokumentala baino lehenago, Unai Basurkori azkenaldian egindako elkarrizketa bat ikusi ahal izango da. Maiatzaren 1ean 23.00 etan ETBK-n. Eta asteazkenean 12.30 etan ETBK-n. Tweet\n1Pakea Bizkaia dokumentalaren estrenaldia telebistan\n2Euskararen plana garatzeko lan taldeak antolatu dira Bermeon\n3Gasteizko Mendiak natur parke izango dira\n4Marotok zortzigarren lankidetza hitzarmen berdea sinatu du Daisalux enpresarekin\n5Elgoibarko enpresa txikien lehiakortasuna bultzatzeko proiektuak aurkeztu dituzte


Joxe Mari Iriondo kazetaria (Azpeitia, Gipuzkoa, 1938) bertsolaritza, trikitia eta kantagintza zabaltzeko lan handia egindakoa da. Loiolako Herri Irratian izandako 22 urteko jardunean artxibo dokumental aparta osatu zuen, irratiko estudioan bertan zein hamaika bertso saio, erromeria eta kantalditan egindako zuzeneko grabazioez osatua. Euskal kantagintza berriari bultzada handia eman zion Iriondok, eta Ez Dok Amairu taldearen sorreran parte hartu zuen.\nUrrestilla auzoan jaio zen Joxe Mari Iriondo, 1938ko ekainaren 10ean. Mutil koskorra zelarik irratigintzak lilura piztu zion, baita euskararekin lotutako kontuek ere. Soldadutzan egin zituen lehen irratsaioak, Sidi Ifnin (Maroko), eta handik bueltatzean Loiolako Herri Irrati hasi berrian hartu zuten lanerako, 1961. urtean. Kontabilitatea eramaten zuen hasieran, baina pixkanaka kazetari lanak egitera pasatu zen. Herrietako informazioa jorratu zuen hasieran, eta geroago elkarrizketak eta euskal kulturarekin lotutako gaiak. Bertsozale eta trikitizale amorratua zen Iriondo, eta saioak eta erromeriak grabatzen hasi zen, ondoren irratian emateko. Beste batzuetan, trikitilariak, bertsolariak edota kantariak joaten ziren estudiora, grabatzera. Geroago, beste zeregin batzuk ere hartu zituen bere gain; esaterako, gai-jartzaile lanetan aritu zen hainbat urtez, bertsolari gazteen txapelketa antolatu zuen Herri Irratian, eta 1962an trikitilarien sariketa antolatzen hasi zen. Trikitia bultzatzeko egindako lanarengatik, EITBk omenaldia egin zion Iriondori 2006. urtean, San Jose Eguneko Trikiti Jaialdian.\nIriondoren beste zaletasun nagusia kantagintza zen, eta hor ere lan eskerga egin zuen kantari berriak ezagutzera emateko 60ko hamarkadan. Julen Lekuona, Lourdes Iriondo, Xabier Lete, Mikel Laboa, Benito Lertxundi, Oskarbi eta hain ezagunak egin ez ziren beste hainbat abeslari irratira eraman zituen, zuzeneko grabazioak egiteko. Halaber, Ez Dok Amairu taldea eratzeko bileretan parte hartu zuen. “Artze, Lourdes [Iriondo] eta hirurok bildu ginen, eta erabaki genuen bilera bat egin behar genuela euskaraz kantatzen zutenekin. Donostiako Iturriotz tabernan bildu ginen. Hamabost egunera beste bilera bat egin genuen, eta erabaki genuen talde bat sortu behar genuela. Izena gero onartu zen: Ez Dok Amairu. Nire borroka zen jesuitek eta zuzendariek nola hartuko zituzten kanta haiek. Oso ondo hartu zituzten, ez nuen inolako oztoporik izan. Niretzat zoragarria izan zen artista haiek denak grabatzea. Lanean jardundako 42 urteko unerik politena izan zen hori” (1).\nAntton Valverderekin kantuan. (Jon Urbe / Argazki Press)\n22 urtez aritu zen Iriondo Herri Irratian lanean, eta 1975ean hura utzi eta TVEko Telenorte-n hasi zen beharrean, astero erreportaje bat eginez Euskalerria saioan. 1983an EITBn sartu zen, eta 1985ean ETBko zuzendari izendatu zuten. 1989tik 1998ra bitartean EITBko irratietako burua izan zen. 2003. urtean erretiroa hartu zuen.\nHainbat biografia idatzi ditu Iriondok: Lourdes Iriondo, Estitxu, Julen Lekuona, Iñaki Eizmendi Basarri, Joxemari Aranalde, Auntxa eta Iturbidetarrak…\n(1) Berria, 2003ko irailaren 21a


LARRUN. EUSKAL IKUSPEGI OROKORRAREN ERRONKA\nXabier Letona Biteri @xletona | Patxi Larrion @plarrion\n1999ko urriaren 31\nIraganekoa ukitzeko bildu gara, baina gaur egungoa eta etorkizunekoa ere jorratu behar ditugu. Nola landu izan da euskal historiografia, produkzio historikoa bere eremu zabalean hartuta? Mahainguruari propio ekin aurretik Tehodore Lefebvreren kasuaz ari zineten. Balio dezake, iraganeko kontuei ekiteko.\nTheodore Lefebvre beti iruditu zait, XX. mendeko historialari handi bat. Lefebvrek, 1933an, liburu garrantzitsu bat argitaratu zuen, Â«Les modes de vie dans les Pyrenees Atlantiques OrientalesÂ». Tutera eta Enkarterriak salbu, Euskal Herri osoa aztertu zuen gehi Biarnoa; geografoa zen. Garai hartan, Parisen Giza-Geografia lantzen zuen eskola garrantzitsua zegoen, eta Frantziako historiografian, Â«Revie de SintesisÂ» aldizkaria zegoen, Â«AnnalesÂ» sortu gabe zegoen. Lefebvrek Euskal Herriko azkeneko mila urteko historia sistematizatzen du kategori sozio-ekonomikoekin. Ordura arte zegoen beste sintesis historiografiko garrantzitsua, Carreras Candik zuzenduriko Â«Geografia General del Pais Vasco-navarroÂ» entziklopedia erraldoia izan zen. Horiek dira, XX. mendeko lehenengo lan bi handiak.\nDenek beharrezkoa ikusten zuten Euskal Herriko historia bat, Vasconiako historia bat. Hor dugu ere, Arturo Kanpion pertsona nagusi moduan, gero Karmelo Etxegarai, eta Bonifazio Etxegaraik sintesia egin zuen, Â«Historia de Vasconia-Espasa-CalpeÂ» hiztegirako. Bada, testuinguru horretan Lefebvrek argitaratzen du lan erraldoi hori, Euskal Herriko giza-arazoak, Euskal Herriko intra-historiarenak; hau da, oinarri sozio-ekonomiko eta herri xehea, gizarte sektoreko arazo guztiak aztertzen ditu, hori 1933an ematen da, eta horren laburpen bat Talamas Labandibarrek argitaratzen du gaztelaniaz 1935an (gero gerraren eraginez desagertu egin zen.\nZuk (Manex) errana duzu, erresistentzian egon zela, eta naziek azken unean, 1945ean, hil egin zutela kartzelan, baina bere bizitza alde batera utzirik, inportanteena bere lana da. Niri lotsa ematen dit, baina azken hogei urteotako gure azterketa historiografikoetan Lefebvre oso gutxi aipatzen da. Bilboko Iker enpresaren enkarguz, Euskal Herriko historia bat egiten saiatu ginenean, oinarria bere lanean jarri genuen. Lefebvrek osagarri bat dauka, handik hamairu urtera Julio Caro Barojak argitara emandako Â«Los VascosÂ». Biek ematen dute Euskal Herriko mundu-materialaren berri, baina Carok mundu izpirituala gehiago sintetizatzen du lan horretan. Bi horiek dira XX. mendean, azken hamabost urteeko historiografia arte, berritzaile nagusiak.\nOhar bat nahi nuke mahaigaineratu: ez dakit gehiegi ote den aurreratzea Lefebvre izan dela Euskal Herriko historia lehenaldikoz bide egokian eta arlo egokian ematen duena; eta urrunago joanez, Euskal Herriko egiazko historia â€”egiazko hitza eztabaidagarria izan daitekeâ€” ez ote da hasten Lefebvrerekin, bai metodo zein gaien aldetik? Horrela baldin bada, horrek ez du esan nahi lehenago historiagilerik izan ez denik, baina â€”egiazko historia gaur egun ulertzen dugun bezala eta Europako testuinguruan kokatutaâ€” irudi luke Euskal Herria bere produkzio historiografikoan piska bat berant azaltzen dela, adibidez, Alemania, Bretainia edo Kataluniarekin konparatuta. Bi ohar horiek eginik, ene baitan egiten dudan galdera hau da, zeri lotua da atzerapen hori? Gainera, Lefebvre Iparraldean pixka bat ezagutua da, arlo mugatu batean, baina Hegoaldean ez da batere ezaguna.\nEztabaida orokor honetan sartzeko Lefebvrerena adibide egokia da, azken batean Lefebvre eta bere lana testuinguru horretan nolabait salbuespena direlako. Bere lanarekin, Euskal Herri osoa begiratuta, produkzio historiografiko eskasa eta atzerapena frogatzen ditu. Gainera Lefebvrek, denbora luzez behintzat, ez du jarraitzailerik eduki. Adibide honek eszenatoki batera eramaten gaitu, XIX. mendeko eta XX. mendearen aurreneko erdiko historiografiaren produkzio eskasia eta atzerapena islatzen dituen eszenatokira. Bi arrazoi aipatuko nituzke. Horretan ere, baliogarritzat jo beharko dugu Lefebvreren iritzia, bere liburu on eta berritzailea Iparraldean argitaratu zen, beharbada, garai horretan Hegoaldean halakorik posible izan ez zelako, XIX. mendean zehar eta XX. mendearen parte handi batean behintzat, hemengo historiografia guztiz politizatua izan delako. Historia ez baitzen egiten historia ezagutzeko eta hortik ondorioak ateratzeko, ad probandum baizik; hau da, politikari batzuk aurretik zeuzkaten iritzi batzuk, programa politiko batzuk edo ikuspuntu ideologiko batzuk babesteko edo baztertzeko. Eztabaida hori, XIX. mendean zehar, gehien bat foruen inguruko eztabaida bat izan zen.\nBarkatu, ez nago batere konforme, zu egokiago zara Belgika, Holanda edo Alemaniako garai bereko historiografian zer lantzen zen konparatzeko, baina zure ustez zer da aurreratuago eta zer atzeratuago? Izan ere, atzeratuago edo aurretatuago egongo da, konparatzen ditugun parametroen arabera.\nAtzeratuago agian ez da hitz egokia, produkzio historiografiko eskasa eta batez ere, helburu politiko zehatz batzuekin lotuta.\nEta Alemanian ez?\nKonparazio hori egiten bukatu nahi nuen. Zergatik zegoen han eta beste herrialde batzuetan askatasun edo autonomia gehiago? Benetako historiografia bultzatzeko zegoen oztopo handienetariko bat historiografiaren profesionalizazio eta instituzionalizazio eza izan zen, ez zen unibertsate publikorik izan oso berandu arte; beraz, ez zegoen halako gunerik, politikaren sistematik kanpo, gogoeta eta ikerketak egiteko eta bakoitzak ikerketa horien emaitzak plazaratzeko. Alemanian, historiografia historizistaren eskola jaio zenetik lotura handi samarra zegoen, Ranke eta bere jarraitzaileak, eta sortzen ari zen gizarte burges eta horren sistema politikoa. Hala eta guztiz ere, Berlingo Unibertsitatea sortu zen, eta mintegi asko sortu ziren beste unibertsitateetan ere, gune horiek nolabait intelektual eta zientifiko horien arteko eztabaida autonomoa â€”ez nuke libre esangoâ€” ahalbideratzen zuten. Hori guztia, hemen oso berandu arte ez zen izan. Alemaniaren kasuan behintzat, mundu akademikoak sistema politikoarekiko eduki zuen autonomia hemen baino askoz handiagoa izan zen.\nNik ez nuke lotuko euskal lurraldetasuna edo horrelako ikuspegi orokor bat izatea gure historiografia aztertzerakoan. Lefebvreren kasua interesgarria da oso, eta Altadill eta horiena ere bai, baina ene aburuz, euskal lurraldetasuna ez du jende askok aztertu, eta horiek ere kontuan izan behar ditugu. Agian, orain Ludgerrek esan duenaren kontrakoa egin beharko litzateke. Gurean, oso gutxi idatzi da historiografiari buruz, nik ez dakit nola ausartzen den jendea, euskal historiografia eskasa den ala ez esaten. Orain arte, ez dugu historialari guztien eta beren lanen errepertorio bat, ez ditugu ezagutzen tokian tokiko historia idatzi dutenak.\nGaur egungo gure gune akademikoetatik oso lasai aritzen gara XIX. eta XX. mendeetatako euskal historiografiaz, baina benetan ez dugu dena ezagutzen. XIX. mendean ez zen unibertsitaterik, baina beste batzuek idatzi zuten. Nola? Hori ondoren ikusiko dugu, baina militarrek, juristek, notarioek, apaizek, jende pilak idatzi du, eta ez ditugu ezagutzen. Dudarik gabe, hemen ez dugu izan Mmonsenn bat edo zuk (Ludger) aipatu duzun Ranke bat, horrelakoak ez dira edozein tokitan sortu, baina merezi du balorapen zehatz bat egitea. Euskal historiografiari buruzko ikerketak edota ikasketak hastear daude. Historiografia historialarien eta historiaz idatzi diren liburuen hausnarketa bat egitea baldin bada, hasi besterik ez dugu egin. Guk geuk ez badagu oraindik egin horrelako hausnarketa bat, ezin dugu esan, zer idatzi den jakin gabe, XIX. mendean hausnarketarik ez zutela egin. Ni ez naiz hori esatera ausartzen.\nTesia aurkeztu nuen egunean, epaimahaiak egin zuen oharra hori izan zen, lan hori Ipar Euskal Herriaz ari zela, XVI.etik XIX.era doan aroa aztertuz, eta horrek bi luzamen behar zituela, lehenik garai berdinean nolako produkzioa zegoen Hegoaldean, eta gero XX. menderako gauza bera egin behar zela.\nPolitizazioari dagokionez, Ingalaterra, Belgika eta Frantzian ere egon dira eskola interpretatiboak. Edozein unibertsitate ingelesean sartzen zarenean berehala kokatzen zaitu, gaur egunean ere bai, gezurra dirudien arren: Â«Hori eskola liberalekoa da, eta beste hori eskola kontserbadorekoaÂ». Alemaniakoaz ez naiz ausartzen ezer esatera, ez baitut ezagutzen; beraz, ez dut uste politizazioarena gure berezitasuna denik, historiografia guztiena da. Historiografia berritzeko gogoa eta proiektuaren inguruaz ari garenean, egia da unibertsitate ezak, OÃ±atiko Unibertsitatea ezik â€”OÃ±atiko unibertsitatean historia irakasten baitzen, eta Arturo Kanpionek eta bestek han egin zituzten ikasketakâ€”, horrek mugatu egin du gune autonomo baten sorkuntza.\nBaina hortik kanpo, Carmelo Etxegarairen 1890-1900 garaiko izkribuak, bere produkzioa, mitoen kontrakoa izan ziren, historiografia positibistaren aldekoa; Macaulay ingelesa ipintzen zuen eredutzat, eta bete-betean ezagutu zuen Europako historiografia guztia. Etxegarai moduko berritzaileak badira, eta horien artean Miguel de Unamuno bera. Unamunoren Euskal Herriko historiari buruzko kritikak irakurtzen baditugu, aipamen kritikoak, horietan asmatzen du berak, intra-historiaren kontzeptuan. Hau da, Â«utz ditzagun alde batera, politikoak eta politikoen interpretazioak, eta goazen historia iraunkor hori, herri xehearena, azpiko hori ezagutzeraÂ». XX. mendearen hasieran pertsona hauek bete betean ezagutzen zuten Europako historiografia, ez zeuden atzeraturik, kezka bazuten.\nLabayruk berak ere, Â«Historia General del SeÃ±orio de BizcayaÂ» idazten hasi zenean, lehenengo sarreran esaten du, Â«mito-leienda eta gauza guztiak alboratzera nator, benetako historia positibista bat egitera natorÂ». Labayruk kanpoko batzuk aipatzen ditu, beraz, egon bazegoen horrelako kezka.\nBestaldetik, ezin ditugu nahastu planoak, gauza bat da historiografia akademikoa eta beste gauza bat da herri mailako interpretazio historikoa, edo partidu politiko eta mitin politikoetan mundu guztiak historiari buruz erabiltzen dituen eskema interpretatiboak. Historiografia akademikoaz ari gara. Aipatu den herrietako historiari buruz, 1982an, herri mailako bibliografia bat argitaratu nuen, eta benetan ugaria eta sarritan ezezaguna da, beharbada hauen kezka ez da historiografia akademikoan dagoen kezka, beste plano batean daude, baina hauen produkzioa oso inportantea da. Kanpionen historiografia, 1890ekoa, oso garrantzitsua, berritzailea da, gaur egun esango genuke psikologismoaren ordezkari bete-betekoa dela. Psikologismoak gurean, egun, badu eskola bat, norbanakoari gertakizun historikoaren giltza ematen diona. Beraz, Kanpion oso formatua eta informatua zen, historiografia berritzaile bat egiten ari zen. Pertsona horiek ez zuten izan bozgorailua, ez zuten unibertsitate bat, ez zuten izan egitura bat euren lanak zabaltzeko eta ez zuten izan akademi bat, Eusko Ikaskuntza horretarako sortu zuten.\nBaina horren atzean dagoen galdera orokorragoa da, definitu beharko genuke benetan zer den euskal historiografia. Hor sartzen baldin bagara, beharbada zuk esan duzun mundu horretatik aurkituko genukeen desberdintasunen bat.\nNik Unamuno sartzen dut euskal historiografian. Unamunoren ekarri teorikoa nabarmena da historiografia europarrarentzat.\nZuentzat ere oso interpretazio ezberdinak daude euskal historiografiaren definizioaz?\nBadaude interpretazio ezberdinak. Batetik, nork egiten du historiografia? Definizio murritza hartuta, historia ikasi duten eta formakuntza hori jaso duten akademikoak.\nNik ez dut onartzen definizio hori.\nNik ere ez, badaude beste batzuk ere historiari arreta eskaintzen diotenak. Baina noraino zabaldu definizio hori? Hau da, nortzuk sartzen dira? Nonbait, zure ustez ez dira sartzen Emiliok aipatutako horiek.\nSartzen dira bete-betean. Baina nik ezin diot eskatu Beitia bati, Durangoko historia idatzi zuenari, Etxegarai bati eskatzen diodana.\nHistorialari guztiek â€”Alemanian, Ingalaterran, Euskal Herrian edo nahi duzuen tokianâ€” beren inguruan izan duten baldintza, formakuntza edo jaso duten kulturari esker sortzen dute; eta gu, gaur egun, nolabait atxiloturik gaude, zeren euskal historiografia aztertzerakoan, erabiltzen ditugun kontzeptuak agian ez dira oso kritikoak. Ezagutu gabe ezin dugu esan noraino iritsi den gure historiografia. Unibertsitaterik gabe, ezin diogu uko egin XIX.ean idatzi zutenei eta beren lanei. Arriskutsuegi iruditzen zait bat-batean esatea politizazioarena eta abar. Azkenean, holako terminoak eta hitzak erabiliz, XIX. mendeko historialariez eta beren lanez dakiguna sakontzearen ordez, justu kontrakoa egiten dugu. EHUn, NUPen edota Frantzia aldean ari garen euskal historialariok ez al dugu, akaso, ikuspegi politiko bat? Gure historia ez al da kokatzen? Jabetuz edo jabetu gabe prozesuak aztertzeko zenbait metodo erabiltzen dugu, politikoki irakur ditzakegunak. XIX. mendeko historialarien artean, dudarik gabe, izan dira Â«ad probandumÂ» ibili direnak, baina goazen aztertzera. Gaur egungo historialariok oso alai gabiltza.\nAipatu dituzuenak nola ikusten dituzue zuen azkenengo hogei urteetako ikerkuntza historikoan? Beharren batzuk aipatu dituzue zuen artikuluetan: hiztegi biografikoa, entziklopedia, talde lana, kritika eta eztabaida eza. Duela gutxi Antton Aurrek, Sabino Arana Fundazioko lehendakariak, historiaren euskal akademia edo gisako bat sortzea ezinbestekotzak jotzen zuen.\nNik nahiko jarrera kritikoa dut. Laburbilduz, azken urte hauetan, azkenean, historiak bere arloa aurkitu du, Clio (Historiaren jainkoa) bere etxean dago. Erran nahi baita, XVI-XVII aroan eta XIX-XX mendean, historia ez ote da izan beste gai batzuen eraginpean? Beste etxe batzuen eraginpean? Garai batez Euskal Herriko historia egin ordez, filologiaren historia, edo literaturaren historia egin dute edo dugu. XX. mendean ere beste liburu batzuek historiaren Filosofia egin dute; besteetan historia etnologia edota antropologiaren eraginpean egon da. Caro Baroja edo Lefebvrek, arlo ezberdinak ongi erabili baitituzte, baina beste batzuk zer egiten dugu hor? Soziologia edo etnologia, literatura edo hizkuntzaren historia? Metodologia aldetik edo epistemologia aldetik, azken urte hauetan historiak bere arlo jakin bat bideratu du. Beharbada hori ez da horrela Gasteizko edo IruÃ±eko Campusentzat.\nHegoaldean, oso gauza garrantzitsua izan zen autonomiaren ezarpena eta horrek ekarri zituen ondorioak, eta horrekin lotuta, EAEn eta ondoren Nafarroan, historiografiaren instituzionalizazio eta profesionalizazio prozesu hori.\nProzesu hori lehenago hasi zen, historiako fakultateak autonomia baino aurrekoak dira. Deustu eta IruÃ±ekoak, hori bai, pribatuak.\nBaina sistema publikoari dagokionez, autonomiak urrats handia eman zuen eta fakultateak behar bezain ongi hasteko eta garatzeko baliabideak jarri zituen. Horren ondoren eman zen lehen aipatu dugun autonomia esparru akademiko-instituzionala. Horrek ahalbideratu du hemen benetan historiografia profesionala garatzea; zeren eta, nahiz eta gure gizarteak beste gizarteek baino politizazio handiagoa eduki, aipagarriak dira bertako historiografiak emandako emaitzak. Lehendabiziz, benetan, historiografia profesional bat sortu, sakondu eta gidatu da.\nHemen historia ikasketak instituzionalizatzen hasi zirenak unibertsitate pribatuak izan ziren, Opusek IruÃ±ean sortu zuenak eta Deustuko Unibertsitateak. Egun, orain jende gehiago gara profesional irakaskuntzan ikerkuntza eginez, mende hasieran gutxiago ziren â€”bibliotekariak eta artxiberoakâ€”, Etxegarai bera konparaziorako. Ez gara gu lehenengo profesionalak, badaude beste batzuk ere bai. Baina Ingalaterrarekin konparatuz gero, hor historiaren profesionalizazioa, gurearen adinakoa, II. Mundu Gerratearen ostean hasten da. Erudizio mailan izugarri aurreratu dugu azken hogeita bost urteetan, jadanik ezin daiteke edozein astakeria esan. Bernardo Estornesen Â«Enciclopedia General Ilustrada del Pais VascoÂ» 1969an hasten da eta oraintxe bere alabak bukatuko du.\nHartzen badituzue lehendabizikoa eta azkena obra bera da, baina hogeita hamar urteko ibilbide izugarria ikusten da ere, azkenekoak mamitsuagoak dira, hobeto landuak eta informazio gehiagorekin. Historia komunitate bat sortu dugu, unibertsitate publikoak izugarrizko aupada eman dio prozesu honi, orain pribatuetan baino gehiago publikoetan lan egiten dugu historialari profesionalok. Horrez gain, badaude beste egitura batzuk, hala nola, UEU, Eusko Ikaskuntza, Nafarroako Geronimo de Ustariz moduko institutuak, gune garrantzitsuak bihurtu direnak. Sozializazio prozesu bat egon da, eta prozesu horretan ikerketa zentro garrantzitsuak sortu dira herriz herri. Duela 30 urteetako sintesiekin konparatuz gero, izugarrizko aldea dago. Birredizioak egiterakoan, hori kontuan hartu beharko lukete argitaletxeek.\nBaina diskurtso mailan asko aurreratu al dugu? Ez asko ez gutxi, beste diskurtso diferente batzuk ditugu, eta kontu honetan beti Pio Barojaren adibidea ipintzen dut. Baroja ez dugu sartzen historialari moduan, nik bai, Baroja oso jantzia zen historian, ahozko historia ere landu zuen; bigarren karlistadako historiak egiteko, ahoz aho hartu zuen informazioa, historia egin zuen. Diskurtso mailan gauza asko egiteke dago, eta akademian badago holako manierismo ikertzaile bat. Tesiak-eta egiten ditugunean, baditugu metodologia batzuk, teoria batzuk, erabat manierista bihurtzen direnak, eta iraultza eta berradierazpenak beti margenetan, mugetan sortzen dira. Horregatik, beti irudi zait oso bultzagarriak eta interesgarriak direla herriz herri eta irakaskuntza araututik at sortzen diren ikerketa taldeak, hauek zeregin handia daukate, eta behar adina baloratu behar da horien produkzioa akademian. Hau da, unibertsitatean sortzen den adina garrantzitsua dela.\nNora goazen, nondik nora jo behar dugun, akademiak zer funtzio duen, taldeek, fundazioek eta abar zer funtzio duten. Badaukagu hori guztia gidatzen duenik? Unibertsitateek egiten dute, Eusko Ikaskuntzak egiten du? Inportantea al da?\nEzin da konparatu egungo egoera aurrekoarekin, baina historiografia historia eta historialari horien lanei buruz historia bat egitea da. Alde horretatik, euskal historiografia oso atzeraturik dago; ez ekoizpen aldetik, ordea, orain gauza gehiago daude, emakumeen inguruko historia lantzen da, soziala ere lehen baino gehiago, aniztasun handia dugu metodologikoki, ikuspuntu historiko mordoa jorratzen ari da... Baina azken batean historiografia zer da? Historialariez zer dakigu? Gutxieneko biografia bat. Orain berrargitaratu da TuÃ±on de Lararena, gure historiografiarako eta Espainiakorako garrantzi handikoa izan dena, eta ez dago bere biografiarik. Lanak nola egin diren, zer balio duten, hausturak izan badira zeintzuk izan diren... hori guztia ezagutu beharko genuke.\nBaina zu historiografia zientzia mailan ari zara aztertzen, eta ez produkzio mailan.\nGaur egun gure historialari komunitatea handitu egin da, akademian gaude, Clio bere etxean sartu da, baina azken finean oso gutxi dakigu: zer korronte historiografikoak ditugu, zer balorazio historiografikoak, zein ikuspuntu kritikoak ditugun...\nEa ulertu dudan. Falta zaigu diskurtsoaren berritzea, historiografiaren historia egiteko dagoela, eta hasi dudan lan hori, espazioan eta denboran behar dela zabaldu. Gero produkzioa, historiografiaren produkzioaren iraganari buruz, eta gaur egun egiten ari garenari buruz lanak falta dira.\nEuropa mailan lanak aurreratzen ari dira, eta halako atzerapen batekin gabiltza. Estatu frantsesa da hori bultzatu duen lehena. Orain dela 40 urte Carbonellek, â€”orain Toulusse eta Montpelier-en dagoenaâ€” egindakoen gisako lan erraldoiak falta ditugu, Alemanian eta Katalunian ere eginak dira, eta hemen kaxkar gabiltza.\nHistorialari komunitate berri honetan, oso kritika gutxi sartzen ari gara gure lanetan; hau da, guk gure lanetaz dugun ikuspegia oso apala da. Ez dugu eztabaidatzen zer kontzeptu erabiltzen ari den, zer egiten ari garen, enpirismo hutsa. Hari hori tiraka hastera zinelakoan nago (Joseba).\nNiri gustatzen zait enpirismoa.\nEz dut zentzu ezkorra enpirismoaz, baina jakin behar da non dagoen, askotan aipatu den gizarte zientzien arteko harremana, non dagoen teoria historian, azken batean non den hausnarketa. Ekoizpen aldetik, dudarik gabe, gauza asko aldatu da, ez dago modurik gauza guztiak kontrolatzeko, baina oso hausnarketa gutxi egiten da, ez dugu biografiarik. Leherketa historiografikoa eman zenetik ia 30 urte pasatu diren honetan, ez dugu gure lanen edo gure adiskide edo gazteen lanen ikuspegi kritiko bat. Hori larria da. Azken batean, akademian sartu gara edo akademiak berenagatu gaitu eta oso ikuspegi kritiko gutxi plazaratzen ari gara gizartean. Historiak galdu duen interesa azaltzeko, hortik ere abiatuta ibili beharko genukeen, ez baitugu lotura gehiegirik egun esistitzen diren arazoekin. Horrek ez du esan nahi historialariak marfilezko dorre batean daudela, baina ez dago loturarik. Gainera, mundu akademiko horretan dagoen askok norabaitera â€”ez dakit noraâ€” iritsi dela uste du, eta bere aburuz, datozenek beraiek jorratutako bideetan aritu beharko dute. Oso okerturik daude edo gaude.\nHori zergatik gertatzen da?\nEz dago eztabaidarik, norbaitek zerbait esaten badu, badirudi lagunak galduko dituela.\nLudgerrek ere kritika faltaz idatzi izan du berriki. L.M.\nAdos al gara Emiliok dioenarekin?\nZergatik da horrela? Ez dut oso garbi, zeren azken finean, tresnak eduki baditugu, unibertsitateak badaude, Eusko Ikaskuntza eta bestelako institutuak eta taldeak hor dira, eta hala eta guztiz ere, iruditzen zait ez dugula, eta ni neu aurrena, behar bezain ongi erabiltzen eta aprobetxatzen hori guztia. Bakoitza ari da pixka bat bere kabuz, bere inguruko taldearekin lanean. Diagnosi horretan ados bagaude, eztabaidatu beharko genuke hori nondik datorren.\nOro har, liburuak eta tesiak ateratzen direlarik, kritika gutxi dago, bai prentsa arruntean zein berezituan. Adibidez, Â«La Navarra marÃtimaÂ» eta Â«Historia de Navarra, el Estado VascoÂ» liburu interesgarriak dira baina oraindik ez dut irakurri horien ekarpenaren balorazio kritikorik.\nKonturatu gabe gaur egungo historiaz ari gara. Ez dugu egin balorapen bat Erdi Aroaz, Aro Berriaz, edo Aintzinateaz. Gutxien ezagutzen duguna, aldiz, Aro Berria da, XVI. mendetik XVIII.era. Zergatik? Denbora gehiago eman behar delako ikerketan. Erdi Aroan dokumentu batek asko justifikatzen du, eta Aintzinateari buruz, arkeologiaren bidez benetako iraultza bat gertatzen ari da. Emilio ari da historiaren historia egiten, hori da zentzu ertsian historiografia. Bat nator kezka horiekin, ez dugula errepertorio historiografikorik, historialari komunitate honetan ez dugula ezagutzen nortzuk ari garen. Baina hori, egin daiteke. Ni gehiago kezkatzen nau, Euskal Herriari buruzko gogoetak egiteko guneak murritzak direla, ez direla behar adinako indartsuak erreferentzia bihurtzeko. Baina hori ez da bakarrik gure artean gertatzen. Bidaiatzeko ohitura dut, eta hor ikusten dut hemengo jende gutxik kontrastatzen duela gure produkzioa kanpoko ikuspuntuekin. Kritika sortzeko formula bakarra distantzia hartzea da eta kanpoko unibertsitateetan denbora luzeak egin behar dira, kanpoko parametroek sarritan erlatibizatzen dutelako gure autoflagelazio hau.\nGainerakook ere ados zarete produkzio gune horien ezaz edo beharraz?\nIparraldean ez da murritza izatearen kontua, Iparraldean eza da. Ez da irakaskuntza gunerik, instituziorik ere ez dugu. Produkzio zentruak Bordeleko Unibertsitatean, Pauekoan eta abarrekoetan dira.\nEz dut sinesten horrelako gune jerarkizatzaile batean, hori lehengo sistema bat da.\nHau da, euskararen\naren inguruan Euskaltzindia dagoen moduan, ez duzu ikusten antzerakorik historiaren alorrean.\nFrantzian badute Historiaren Errege-Akademia eta Espainian ere bai. Orain, gainera, Espainiakoak periferian ematen diren Espainiako historiaren interpretazio desbideratzaileak kontrolatu nahi ditu. Hori da akademien funtzioa azken 200 urteetan. Baina munduan oso indartsuak diren beste estatu batzuek ez dute horrelakorik. Badira erakunde batzuk, ikerketarako guneak, eta lehiakorrak dira elkarren artean.\nGuztiz ados nago horrekin. Azken finean, beste zientzia guztietan ere, nola ematen dira aurrerakuntzak bada? Paradigma desberdinen arteko lehian. Niri ere ez litzaidake burutik pasatuko horrelako erakunde buru baten sortu beharraz, pausoak eta esparruak definituko lituzkeenak eta abar. Bultzatu bai, baliabideak jarri ere bai eta gure arteko eztabaida bultzatu eta babestu baita ere.\nEta nori dagokio hori egitea? Eusko Ikaskuntzari, unibertsitateei...\nHori lehengo galderarekin jarraitzea da. Horrelako gunerik ez da izan behar eta unibertsitate bakoitza ez da horrelako ente homogeneo bat, denetarik dago eta bakoitzak edo pertsona talde batek bere ikerketak aurrera eramaten ditu.\nLehengo diskurtsora noa. Erudikzio mailan izugarri aurreratu dugu baina Europako edo mundu mailako herrialde teknologiko normalizatu batekin konparatuTa oraindik atzean gaude. Herrialde horiek badituzte azpiegituren gisako obra batzuk, adibidez enziklopediak, eta horien barruan badago hiztegi biografikoa. Hori izan zen Bernardo Estornesen intuizio handietako bat. Orain, bere obra amaituko da baina horren etorkizuna inork ez daki zein izango den. Hor ezagutza bat sortzen da eta ezagutza hori ondo sistematizatua ematen ez bada horrelako azpiegiturako lan baten bidez, gure gabeziak eta gabezia horren sozializazioa gero eta handiagoa izango da. Gaur egun, askok pentsatzen du badagoela baliabidea Internetekin, baina Internetek berez ez du sortzen baliabiderik, hor bolkatzeko aurretik lana egin behar da. Beraz, ez dakit zein erakundek â€”publiko zein pribatukâ€” baina beharrezko ikusten dut historiografia mailako lan orokorrak bultzatzea, enziklopedikoak, XXI. mende hasieran Euskal Herriak burutu beharko lituzkeenak. Horrez gain, AuÃ±amendiren enziklopediak berriztapen bat behar du, zeren ez gara engainatuko, euskaraz idatzi diren enziklopedia guztiek badakigu nondik edan duten. Bigarren puntu bat, eta hau historia euskaraz idazten dugunontzako da. Katalunian bada instrumentu handi bat, Â«L'avencÂ», Espainia mailan Â«Historia 16Â» lehen, Frantzian Â«L'HistoireÂ», Ingalaterran Â«HistoryÂ»... Guk ez dugu horrelakorik euskaraz.\nEzta erdaraz ere.\nEgia, baina ni horrelako proiektu baten sartuko banintz, sartuko nintzateke euskaraz produzitzeko, erdarazkoa beste batzuei dagokie. UEUn historia sailarekin ekin genionean boluntarismo hutsa zen; gaur egun badaude belaunaldi gazteagoak, UEUn arduradun direnak, adibidez. Beraz, uste dut orain badagoela ahalmena historiari buruzko goi mailako dibulgazioko aldizkari bat sortzeko. Oraingoz, hilabetekari edo hiruhilabetekari izan liteke eta gainera, lehenbiziko urratsean, merkeago ateratzeko, on-line.\nEta zer desberdintasun izango luke Eusko Ikaskuntzako Â«Vasco- niaÂ»rekin?\nÂ«VasconiaÂ» ikerketak dira. Beste aldizkari hau dibulgaziokoa litzateke eta euskaraz, une honetan badagoelako komunitate bat idazteko zein irakurtzeko. On-linetik, gai bagina, paperera pasatzea litzateke hurrengo hurratsa. Eredua Kataluniako Â«L'avencÂ» litzateke, 78an sortu zen, zirkuitu bat egin du eta bazkidez mantentzen da. Bi proposamen hauentzat akademia sortu behar bada, gora akademia; hara, ikuskatzailea izateko â€”eta akademiak horixe diraâ€”, hori beste kontu bat da.\nIparraldeko beharra ikusirik, bultza daiteke baita ere zuk artikulu zenbaitetan ukitu izan duzun mikrohistoria horren lantzea. Tokian tokiko historiari buruz oraindik hainbat gauza daude egiteko eta horrelako lan monografikoak egitea oso garrantzitsua da. Horrelakoak ager daitezke zuk aipatzen duzun dibulgazio aldizkari horretan.\nHorrez gain, badaude hainbat eta hainbat gai eta arlo oso gutxi ezagutzen ditugunak. Espainiako historialarien artean sintesirako beldurra dabilela aipatu izan da baina nik uste dut gure artean ere badagoela arazo hori. Gaur egun, benetan gaurkotua izan den eta benetan baliogarria den Euskal Herriari buruzko sintesi erabilgarri bat ba ote daukagu?\nHor dago Â«El MundoÂ»k atera zuena.\nBestetik, kontuan harturik Euskal Herrian biztanle gehienak Bilbon bizi direla, Bilboko garapen industrial, ekonomiko, sozial eta kulturalari buruzko historiarik ba al dago? Badira urbanismoaren garapenari buruzko lan batzuk, baina Bilboko gizartea eta biztanleriak XVIII. mendetik Gerra Zibilera arte biltzen dituen historia sozial orokor bat baina arlo kulturala ere bere barruan daukana, egiteke dago.\nEuskal historiografian gehien falta zaiguna, euskal ikuspegi historiko bat lantzearena da. Â«EgunkariaÂ»n atera zen erreportaje bat argitaletxe desberdinek gaiari buruz zuten ikuspegiaz. Errespetu handiz diot, bakoitzak nahi duen moduan ikasten du, baina euskal ikuspegi bat falta da. Beraz, sintesi bat egiterakoan, euskal ikuspegi orokor bat emango duten ikerketak bultzatu behar dira. Horretarako, epe ertainera begira, falta zaizkigun tresnak, euskal liburutegi nazionala...\nOso ondo esana.\n...eta hortik aurrera euskal artxibategi nazionala. Garaia da horiei heltzeko. Horrez gain, euskal historiografia euskaraz aberasteko, beste toki batzuetan diren tresna arruntak landu behar ditugu, baina ez euskal historiaz, historia orokorraz baizik. Hau da, hiztegi berezitua, enziklopegia historikoa... feudalismoa zer den euskaraz azalduko duena, eta esatea Robespierre nor izan zen adituek egindako artikulu berezi batez; eta horrela, hiztegia osatzea. Jakina, entziklopedia bada, hobe. Â«La restauracion en el Pais VascoÂ» aztertzen da, baina ados jarri behar dugu horrek zer esan nahi duen, Baskongadetan den, Nafarroakoa ez den, Iparraldea non geratzen den... Ados jarri beharko dugu, bestela ez dago aurrera egiteko modurik.\nBaina nola nahi duzue eraiki artxibategi nazional bat marko instituzionala aldatu gabe?\nZergatik ez? Agian Renoko unibertsitatean dago euskal bibliografiari buruz lan osatuena.\nLaster sortu beharko da artxibo hori. Laster 25 urte pasatuko dira Euskal Gobernua sortu zenetik eta hango material guztia nonbait sartu beharko dute. Hemen zera pasatu zen: 84an zatitu egin ziren esku legeak, eta eskumenak diputazioetara joan ziren. Une honetan, Bizkaiko foru bibliotekariak dio bera dela Euskal Herriko bibliotekari nazionala. Eskumenak baditu horretarako, baina hori beste kontu bat da. Hau da, nahi baduzu sortu dezakezu, Bilbon sortu ahal duzu eta bildu dezake Baiona, IruÃ±ekoa eta edonongoa. Borondate kontua da.\nBaina gaur egun hiru administraziotan zatitzen da Euskal Herria, administrazioren batek sortu beharko luke hori.\nEdo administrazio historiko batek...\nEdo Eusko Ikaskuntzak.\nBaina Eusko Ikaskuntzak ez du gaitasunik Euskal Gobernuko dokumentuak ere bereganatzeko, eta 78ko dokumentazio hori guztia laster jarri beharko da nonbait ikusgai. Dena den, euskararen eremuan ere gertatzen da beste zerbait, ikasleekin gertatutako esperientzia pertsonalean oinarrituta. Gaur egun, Eusko Jaurlaritzan beka mota asko dago eta garrantzitsuenak Hezkuntza Sailak ematen dituenak dira. Baina gaur egun, zuek memoria euskaraz aurkezten baduzue, hori oso arriskugarria bihurtzen da. Zergatik? Ikasleak ez duelako itzulpenaren kontrolik. Epaile eta ikuskatzaile guztiak kanpotik ekartzen dira, bere memoriak itzulpenen bidez doaz, eta hor bekadun berriak eta mahaikoen artean oso eztabaida latzak gertatu dira. Jakina denez, itzulpenak ez dira ardura handiz egiten eta mahaian dagoenak akaso beste zentzu batez interpretatzen du memoria. Hau oso latza da. Esperientzia moduan horrek zer dakar? Tesiak eta memoriak euskaraz egitea gaitza bihurtzen dela. Ez dakit nola konpondu behar den hori baina bekadunak bere itzulpena kontrolatu behar du, eta ez du berak egin behar itzulpen hori, zeren ni ere aspertuta nago itzultzeaz; horrela eskizofreniko bihurtuko gara.\nManexek bi liburu aipatu ditu lehen: Â«La Navarra MaritimaÂ» eta Â«Historia de Navarra, el Estado VascoÂ». Euskal Herrian bada historiari buruzko merkatu kuota bat baina seguruenik merkatu kuota handiena duten liburuak ez dira akademia munduan egiten direnak, zuek egiten dituzuenak (barrea hedatzen da mahaian). Azken boladan gehientsuen irakurri diren historia liburuak dira. Nola azaltzen duzue hori?\nEta non dago kezka?\nMundu mailan gertatzen den fenomenoa da...\nKaleko jendearekin lotura bat lortzen dutelako erosten dira.\nHistoria lanen sozializazioaren arazoa da. Ea zer egin behar duzuen zuek, edo akademia munduak, zuen lanak zabalkunde handiagoa lor dezan.\nBaina kontrako adibide batzuk ere badaude, ezta? Historia mailan egindako azken best-sellerak Jon Juaristirenak dira. Unibertsitateko irakaslea da eta inork baino gehiago saldu du, ez dakit zenbatgarren argitalpenean dagoen Â«El bucle melancÃ³licoÂ» lan famatu hori.\nHori teknika bat da, liburua produzitzeko estilo bat: nobela, literatura eta gaiaren artekoa. Liburu horien asmoa ez da pauta akademikoen arabera sortua. Ondo idatziak dira, gaitasunarekin; pretensio literario eta politiko bat ere bada; eta gero propaganda efektu ona. XIX. mendeaz geroztik nobela historikorako publiko zabal bat egon da eta hor kokatzen dut nik.\nNik uste dut globalizazio edo mundializazio prozesuaren ondorioetako bat dela. Gure mundua gero eta zabalago eta gure kontroletik at gelditzen ari denez gero, jendea lehengo historiari eusten saiatzen da gero eta gehiago. Alemanian adibidez â€”beste herrialde batzuetan agian ere hala izango daâ€”, Erdi Aroa jorratuz ondo idatzitako sasi-ikerketek-eta sekulako arrakasta izaten ari dira.\nBaina Â«La Navarra MaritimaÂ» fikzioa al da?\nDenok sortzen dugu fikzioa, guk ere bai. Baina kontua da fikzio hori zenbat hurbiltzen den parametro akademiko eta zientifikoetara. Â«La Navarra marÃtimaÂ»k tesi batzuk dauzka eta horiek frogatzen saiatzen da, fikzio maila bat eta boluntarismo maila garbia dauzka. Â«El Estado VascoÂ» tituluaren boluntarismoa ere argia da; gero barrura zoaz eta gauzak ondo zehatz doaz, baina titulu batek indarra ematen dio, interpretazio bat eta gidaritza bat. Eta hor sortzen da eztabaida.\nBaina tituluarena mundu akademikoan ere gertatzen da, gero eta gehiago.\nBai, baina mundu akademikoa ere fikzio mundua da. Gertatzen dena da beste batzuek konektatzeko gaitasun handiagoa dutela.\nEz dugu filosofiara jo beharrik baina historia ez da indiarren kontu bat, ez dugu inoiz India hori aurkituko. Hori da funtsezko galdera, zer den historia, zer soziologia, zer literatura. Oro har ari naiz, eta ez dut filosofiara joan nahi, baina ez ote dago gure nortasunaren barruan galdera existentzialista bat.\nBaina historiarik gabe oraindik gizakiok ezin gara bizi eta gure antolakuntza soziala mito historiko batean oinarrituta dago.\nOrduan historia behar existentzialista bat da.\nEta politikoa, eta soziala...\nEz naiz ari zaretenera iristen... Egia, Jaungoikoa -horrela, maiuskulaz-... niretzat ez dira existitzen, baina gauza batzuk beste batzuk baino egiazkoagoak dira. Oso erreza da Juaristirena eta besteen prozesua ulertzea, teknika bat da, gaitasuna, agian beste batzuek ez duguna, edo agian gustura gaude egiten dugunarekin eta bakoitzak berea. Historiak galdu egin du duela hamabost-hogei urte zuen funtzio soziala. Eta zer gertatzen da liburu hauekin? Gizartean dauden hainbat talderen kezka, eztabaida eta hausnarketekin bat datozela, eta jendeak behar duen zerbait topatzen duenean irakurri egiten du; eta gainera liburua ondo idatzita badago, bada primeran.\nHistoriak ez du galdu bere funtzio soziala, e?\nHori beste mahainguru baterako gaia da (barre artean). Akademian funtzio soziala galdu dela, hori da nire tesia. Norbaitek bere bizitzarako zentzuzkoa den azalpen bat aurkitzen duenean, hartu egiten du. Hori gertatu da liburu hauekin. Duela hamabost bat urte berdin gertatu zen Nafarroan Gerra Zibileko errepresioari buruzko liburu batekin, 9.000 ale saldu ziren. Zergatik? Funtzio soziala betetzen zuelako eta gizartean giro hori zegoelako; orain seguruenik ez zen berdin salduko.\nBaina hori liburu enpiriko ona zen.\nBerdin zait, esaten ari naiz zergatik liburu horiek duten arrakasta eta ez, adibidez, nik idazten ditudanak. Baina hori kezkatzekoa da zuentzat. Zuek ere, ahalik eta ondoen ikertzeaz gain, zuek egindakoak ahalik eta zabalkunde handiena izatea nahiko duzue, ezta?\nNoski, eta Emilio, ni bezala, konprometitu da eskolarako eta batxillergorako Euskal Herriko eta Espainiako historia egiten, guk ere nahi dugulako ahalik eta zabalkunde handiena. Saiatu gara gure erreflexioa Euskal Herritik egiten eta Espainiakoa ere landuz; ez beste batzuk egiten duten moduan, Espainiako betiko historia egin eta, nahitaezkoa delako, Euskal Herrikoa pegote gisa. Gogoeta bat egin genuen eta hor sartu gara, guk ere gure ikuspegia sozializatu nahi dugulako.\nBaina XIX. mendeko katolikoen baloreak eta ideologiak aztertuko dituen lan batean sartzen bazara, seguruenik liburu horrek ez du arrakastarik izango, eta hori egitea beharrezkoa da. Horregatik, ni lasai nago eta ez naiz asko kezkatzen. Gai hau, adibidez, goi mailako aldizkari batean sartuko litzateke baina pisua kendu beharko geniokeen.\nBaina hori ez da fenomeno berria, gauza batzuk gutxiago banatu eta irakurtzen dira eta beste batzuk gehiago. Baina ez dut uste hori historiaren funtzio sozialaren galera batetik datorrenik. Detaile askok kontrakoa erakusten dit. Alde batetik, Humanidadeen inguruan egondako eztabaida handi hori eta komunikabideetan lortutako oihartzuna. Bestetik, gutariko zenbatek idazten dugu sarritan prentsan? Historia zabaltzeko beste modu bat da, sarritan egiten dugu beste gogoeta mota bat, historian oinarritutakoa eta abar.\nBai, eta historialariek beren gaiei buruz idazten dutenean, primeran. Baina batzuek badakite denetarik.\nAhal bada produkzioak eta ikerketak sozializatu behar dira, ni behintzat horretan saiatzen naiz, ez daitezela artxibategian bakarrik egon. Herriak merezi du horien berri izatea.\nEuskal Herrian ez dago horrelako tresnarik.\nGutxi baina badago. Adibidez, herri mailako talde horiek betetzen dute funtzio hori. Historiagile zale horiek dira sozializazio funtzioaren beste kate bat.\nNik beste kezka bat ere badut: ez ote dugu gure klase politikoa gehiago sozializatu behar? Hau da, politikariak hartzen baditugu, zenbatek dauka historiarekiko kezka eta gutxieneko ezagupen bat? Eta zenbatek erabiltzen dituen bere eguneroko diskurtso politikotan historiarekiko erreferentzia politikoak â€”sarritan gaizki erabilitakoakâ€” gaur egungo politika jakin bat defendatu nahian? Adibidez, duela ez horrenbeste, hemengo edozein politikarik â€”bateko zein bestekokâ€” erabiltzen zuen faxismo eta faxista hitza bere arerio politikoaren aurka. Batek esaten zuen, Â«gu gara Euskal Herriko gaurko judutarrakÂ», eta besteak erantzun. Horietako zenbatek ezagutzen du ondo faxismoaren historia? Zenbatek daki judutarrek beren historian zer jasan behar izan duten horrelako konparaketa neurrigabekoak egin ahal izateko? Horren atzean, historiarekiko ez sentsibilitaterik, ez jakite minimorik ez dagoela ikusten dut. Horrek kezkatzen nau, horiek baitira gure gauzak neurri handi batean erabakitzen dituztenak, eta horiek direlako historia denon artean egin dezagun baliabideak jarri behar dituztenak.\nAintzinako erregimenean, eta oraintsu arte, pertsonai publiko baten ikasgai inportanteena historia zen. Oraindik historiak funtzio sozial hori betetzen du eta garrantzitsua izan beharko luke edozein politikari eta enpresa gizonentzat ere.\nFrantzia aldean berdintsu gertatzen al da?\nAdos nago historiako kontuak gaizki erabiltzen direla, baina hori ez da bakarrik Euskal Herrian gertatzen, gatazka gune guztietan baizik.\nNafarroan 81ean Mari Cruz Minaren liburu ederra atera ondoren, hurrengo urtean Foru Hobekuntzaren Legea aldarrikatu zen eta historiaz bapo, politikari guztiei bost ajola. Eta Minaren liburua gure historiografiaren oinarri sendo bat zen. Berdin zitzaien Minak esan zuena.\nEmilio, Nafarroako ordenamendu juridikopolitikoa historian finkatzen da, ez nafarren borondatean.\nBukatzen ari gara eta ni kezkatzen nau euskal ikuspegi orokorreko historia horrek. Ez dut esan nahi historia nazionala, horrek interpretazio desberdinak ukaiten ahal ditu eta. Iparraldeko historia bat, Nafarroakoa, Bizkaiko historia bat, laster aterako da berriz Zuberoako beste historia bat... Gure produkzioa, zenbatetaraino ez ote da lurraldeen arabera puskatuta gelditzen? Ez ote zaigu falta ausardia gehiago ikuspegi orokorra lantzeko, lurralde eta herri ikuspegia landuko duena? Hor akatsa ikusten dut akademia eta instituzio mailan.\nHori da guri dagokigun erronka.\nZuk â€”Manexi zuzenduzâ€” `euskal ikuspegi' hori aipatu duzu eta termino horrekin kontuz ibili beharra dago. Norbaitek uler dezake ikuspegi bakarra dagoela, euskalduna alegia. Horren barruan, ordea, ikuspegi anitz asko da eta sarritan kontrajarriak ere bai. Beraz, euskal ikuspegia aldarrikatzen badugu, horrekin ez dugu errealitate anitz hori behar bezain ongi adierazten.\nAdos, baina hoberena zera da: ikuspegi hori baliatuz eta idatzi ondoren â€”horretarako oso materialistak garenezâ€” ikusi liburu horien zehaztasuna norainokoa den. Orduan ikusiko dugu euskal ikuspegi horrekin idatzitako liburu hori baliogarria den ala ez, txarra den ala ez, baina horretarako idatzi egin behar da.\nJoseba, zuk lehen aipatu duzu literatura kontuan hartzen duzula eta Pio Baroja, esate batera, historiografian sartuko zenukeela. Bestetik, soziologia historikoa ere bada eta horretarako ezinbestekoa da garaiko literatura ezagutzea. Noiz esa behar zaie soziologoei bide horretan noiz sartuko diren.\nSoziologia historikoa bada baina soziologo historikorik ez.\nHori funtsezkoa da. Lehen esan dut historialariak beren etxean jarri direla, Clio bere etxean, Ildo horretatik jarraitu nahiko nuke, bakoitza bere etxean baina leiho eta ateak itxi gabe, eta batetik besterako pasabideak eraikiz; hori da interdisziplinalitatea.\nZuek somatu al duzue? Historialari batzuek soziologoen nolabaiteko eraso hori salatzen dute.\nSoziologoen artean ezagutza gutxi dago historiari buruz eta liburu batekin egiten dute dena. Kontua da zenbateraino soziologoak egiten duen historia edo retrospekzioa, gaur egunekotik baitoa atzerantz.\nEraso hori egon badago.\nBai, eta gaur egun gehiago antropologoen aldetik. Historiak gizarteko zientzia guztiekin ditu mugak. Pierre Vilarrek bere garaian zioen historia guztien sintesia dela eta historia jartzen zuen giza zientzien zentro nagusi gisa.\nBeste gizarte zientziak ezin dira garatu historiatik pasatu gabe. Hau gogoraraztea ere komeni da.\nBai, denboraren kategoria denok erabiltzen dugulako eta historialariok garelako denboraren kategoriaren espezialistak.\nEta alderantziz. Gaur egungo historialari gehientsuenek onartzen dute soziologia eta antropologia erabili beharra dagoela gure eguneroko lanean. Hau da, zientzia desberdinen arteko mugak ez direla oso sendoak egun.\nManex Goihenetxe. Historia irakaslea\nEzterenzubin sortua 1942an. Angelun bizi da eta Seaska eta Baionako Fakultateko irakaslea da. Hamarren bat liburu idatzi ditu, tartean bere bigarren tesia, euskal historiografiari buruz egindako: Â«Les Basques et leur histoire, mythes et rÃ©alitÃ©sÂ». Kultur erakunde ugaritan ari da eta politikan ere egin ditu urperaldiak: EHAS alderdia sorreran izan zen eta berriki kantonamendu hauteskundeetan ABko hautagaia izan da.\nEmilio Majuelo. NUPeko Historia irakaslea\nTuteran jaio zen 1953an eta Nafarroako Unibertsitate Publikoan historia irakasten du. Nafarroaren historia soziala landu du batez ere eta bere liburu ezagunenetakoa Â«Lucha de clases en NavarraÂ» da, Espainiako Errepublika eta 36ko Gerra aztertuz. Nafarroan produkzio historiografikoa bultzatzea eta aztertzea helburu duen Geronimo Ustariz Institutuaren lehendakariordea da. Gabiriako Bazterrika baserrian ikasi zuen euskara.\nJoseba Agirreazkuenaga. Historia katedraduna EHUn\nBilbon jaioa 1953an. EHUko katedraduna Leioan, lehen ikerketa saioa 1972an abiarazi zuen On Jose Migel Barandiaranekin eta bere tesi zuzendaria Julio Caro Baroja izan zen. Bilboko Bidebarrieta Biblioteka Kulturgunea biziberritzeko egitasmoa kudeatzen du. Liburu ugariren egile eta beste askoren zuzendari. Aldizkari eta berripaper desberdinak zuzentzen ditu eta Eusko Ikaskuntzako lehendakariordea izan zen.\nLudger Mees. Historia doktorea da EHUn\nAlemana da. Gernikara etortzen zen gaztetan familiarekin eta gero bere kabuz. 1984an etorri zen ikertzera Euskal Herrira â€”euskara ikasizâ€” eta 1988an Alemaniako Bielefeld-eko Unibertsitatean aurkeztu zuen tesia: Â«Nacionalismo vasco, movimiento obrero y cuestiÃ³n socialÂ» da espainolez argitaratutako haren zati bat. Bielefeldeko Unibertsitatean zen irakasle eta 1989an egin zuen jauzia EHUra, Leioara. Gaur egun Zarautzen bizi da.


author_facet:"Euskadi. Hezkuntza, Unibertsitate eta Ikerketa Saila" topic_facet:"Lanbide Heziketa" topic_facet:"Fabrikazioaren Automatizazioa (Modulua)" topic_facet:"Elektrizitatea eta automatismo elektrikoak (Modulua)"\nEgilea: Euskadi. Hezkuntza, Unibertsitate eta Ikerketa Saila Proposatutako gaia: Lanbide Heziketa Proposatutako gaia: Fabrikazioaren Automatizazioa (Modulua) Proposatutako gaia: Elektrizitatea eta automatismo elektrikoak (Modulua)\n1 Automatizazioa eta robotika industriala (Heziketa Zikloa). Goi maila 1 Elektrizitatea eta Elektronika (Lanbide Arloa) Elektrizitatea eta automatismo elektrikoak (Modulua) 1 Fabrikazio Mekanikoa (Lanbide Arloa) 1 Fabrikazio Mekanikoko Sistema Automatikoen Programazioa (Modulua) 1 Fabrikazio mekanikoko produkzioaren programazioa (Heziketa Zikloa). Goi maila Gehiago ... Fabrikazioaren Automatizazioa (Modulua) 1 Galdaketa eta pulbimetalurgiaren bidezko produkzioa (Heziketa Zikloa). Goi maila 1 Industria-robotika (Modulua) 1 Instalazioa eta mantenimendua (Lanbide Arloa) 1 Lan giroko harremanak (Zeharkako Ikasgaia) Lanbide Heziketa 1 Linea Automatizatuen Eroapena eta Mantentze Lanak (Modulua) 1 Mantentze-lan elektromekanikoa (Heziketa Zikloa). Erdi maila 1 Mekanizazioa (Heziketa Zikloa). Erdi maila 1 Mekatronika Industriala (Heziketa Zikloa). Goi maila 1 Muntaia- eta mantentze-lan elektriko/elektronikoak (Modulua) 1 Produkzioko Sistema Automatikoen Muntaia eta Mantentze Lanak (Modulua) 1 Sistema Elektrikoaren eta Elektronikoaren Muntaia eta Mantentze Lanak (Modulua) 1 Sistema Hidraulikoaren eta Pneumatikoaren Muntaia eta Mantentze Lanak (Modulua) 1 Sistema automatizatuak (Modulua) Guztiak ikusi ... gutxiago ...


2016/06 Urte junta bat tokiko bizian - Herritarrekin Hazparne\n27 Aug 2016/06 Urte junta bat tokiko bizian\nPosted at 14:26h in Gure ekintzak\tby\tHerritarrekin\nGure hautetsi kargu denboran ezin ahantzizko gisan markatzekoak diren bi data ditugu: bata Hazketako hondakindegiaren hestearena eta bestea HELEP bakarraren aldeko bozkarena.\n2016 ko maiatzaren 29an, 20 urte luzeen buruan, Hazketa hetsiko da. Eremuaren doblatzeko proiektua bertan bera gelditzen da eta 30 urtetako garbiketa lanen fasea abiatzen da.\nHerritarrekin taldeko hautetsiek hainbeste urtez borroka etengabe eraman duten Hazketa 2010 elkartekoen dudekin bat egiten dute. Tokiko hautetsi guziengain da orain gunearen garbiketa fasearen antolatzea eta kudeatzea ; bere interes pertsonalek aitzinarazi duten enpresak lekutu behar du, hunek zer desmasiak ekarri dituen dakigularik. Garbiketaren zaintzeko kontrola batzordea eraikitzerakoan, tokiko eragileek eta partikulazki Hazketa elkartekoek toki garrantzitsua izan behar dute : alabainan, elkarteko kideek, borrokaren luze hortan, konpetentzia arraroa lortu dute ondarkinen kudeaketaren ezagutzan eta gaizki egiteetaz ohartzeko eta alarma xilintxa jotzeko eragile hoberik ez dugula frogatu daukute.\nHoriek hola, Hazketa 2010 elkartearen ondoan eta hazpandarren artean izanen gira garaipen honen ospatzeko eta segituko duen borroka luzean parte hartzeko.\n2017ko Urtarrilaren 1ean, Iparraldeak instituzio bat ukanen du lehen aldikoz, azkenian! Lerro hauek idazteko tenorean, Ipar Euskal Herriko herri guziek ez dute oraindik herri elkargo bakarrari buruz bozkatu bainan jadanik badakigu heldu den urtarrilaren 1ean eginen dela. Alabainan, bete behar diren bi baldintzak beteak dira orain: herrien erdia baino gehiago, biztanleen erdia baino gehiago ordezkatzen dutenak, prefetak proposatu duen herri elkargo berri horren alde agertu dira.\nMemento historikoa da, dudarik gabe! Parada ezin huts egina zen, eta Hazparneko herri kontseiluak egin duen bozkaz pozten ahal gira, joan den apirilaren 7an, proiektuaren alde bozkatu baitugu aho batez!\n2017ko urtarrilaren 1ean, beraz, gaurko 10 hirigune eta herri elkargoak, Hazparneko Lurraldea Herri Elkargoa barne, bateratuak izanen dira Hirigune elkargo bakar baten sortzeko. Hirigune elkargo horrek Iparraldeko 158 herriak batuko ditu eta 300 000ko biztanleria ukanen du. Arlo ainitzetan lan eginen du: garapen ekonomikoa, lurralde antolaketa, garraioak, hizkuntza politika, … Arlo guzi horietan, lurralde osoaren ikuspegiarekin eta koherentziarekin eramaiten ahalko dira proiektuak, Kostaldearen eta Barnekaldearen arteko oreka eta elkartasuna zainduz. Izpiritu horrekin dute hautetsiek lan egin beharko: lurralde osoaren eta bere biztanle guzien zerbitzuko.\nIzan ere, Euskal Herri Elkargoaren sortzea ez da bukaera bat, hastapen bat baizik: dena egiteko da!


360 koronabirus kasu atzeman dituzte gaur Nafarroan, PCR gehien egin diren egunean\nEuskal Autonomia Erkidegoan astebetean 62 hildako zenbatu dituzte koronabirusa dela eta. Eustatek bestalde martxoko datuak eman ditu eta soilik hilabete horretan 500 hildako zenbatu, jaurlaritzak emandako datuak baino %7,7 gehiago. Araban, eustaten datuek %33,8 igoarazi dute martxoan hildakoen tasa.\n425 positiboren berri eman du Nafarroak, behin behineko datuak argitaratuta\nAzkoien bihartik aurrera 2. Fasera itzuliko da eta gainera, herriko sartu eta irtenaldiak poliziak kontrolatuko ditu. Juan Carlos Castillo alkateak norbanakoen arduraren, zein ardura kolektiboaren beharra azpimarratu du.\nZIUetako okupazioa hirukoiztu da Nafarroan nahiz eta asteburuak datu baikorrak utzi dituen positibo kopuruei dagokienez\nEuskal Autonomia Erkidegoari dagokionez arreta Zestoara begira dago. Azken egunean 30 positibo antzeman dituzte eta herriak bere kabuz konfinatzeko erabakia hartu du 3000 biztanleko herriak. Besteak beste gune publikoak eta tabernak itxi dituzte eta alkateak berak etxeratzeko erabakia hartu du.\nNAfarroan %72 egin du gora positiboen eraginak aurreko astearekin alderatuta\nLakuako Gobernuak aldiz pandemia “egonkortu” egin dela adierazi du. Hala ere, atzoko datuek %5aren langan jarri dute positibo kopurua 579 izanik eta 49 ospitaleratzerekin Euskal Autonomia Erkidegoan.


Donostiako enpresen eta ekintzailetza proiektuen lehiakortasuna hobetzeko eta pertsonen garapen profesionala bultzatzeko prestakuntza eta aholkularitza proposamenak aurkezteko deialdia.\nDonostiako Sustapenak, berrikuntzaren eta talentuaren garapenaren alde egiten duen apustuan, enpresen lehiakortasuna eraldatzen eta hobetzen laguntzeko, ekintzailetza proiektuak bultzatzeko, gaitasunak garatzeko eta pertsonen enplegagarritasuna hobetzeko programen barruan, prestakuntza pilulak planteatzen ditu, gerora aholkularitza izango dutenak.\nGure helburua hainbat formatu eta lan alderditatik laguntzen jarraitzea da, profesionalen, enpresen, ekintzaileen, klusterren edo sektoreen garapenerako funtsezkoak diren gaien bidez.\nGehienez 2 orduko talde saioak eta gehienez 2 orduko banakako aholkularitza eskeintzen dugu parte hartzaileekin. Horietan, modu proaktiboan, Donostiako Sustapenak gai garrantzitsuak planteatzen ditu, baliozkoak eta kolektibo bakoitzarentzat eragina izango dutenak. Beti, gaian adituak direnen eskutik.\nENPRESAK ETA EKINTZAILETZA PROIEKTUAK:\nLandu nahi ditugun arloak hauek dira: enpresaren kudeaketa, digitalizazioa eta teknologia, eta negozioen diseinua. Adibide gisa, hauek izango lirateke funtsezko gaietako batzuk, enpresara edo ekintzailetza faseetan dauden pertsonetara egokituta:\nNegozio-eredua eta/edo proiektuen kudeaketa\nDigitalizazioa, teknologia txertatzea.\nAntolamendua aldatzea eta giza baliabideen eskumenak garatzea.\nGARAPEN PROFESIONALAREN ETA PERTSONEN GAITASUNEN GARAPENAREN ESPARRUAN:\nLandu nahi ditugun arloak honako hauek dira: gaitasun persal eta teknikoen garapena hainbat talderi egokituta: langabeak eta jardunean daudenak, 35 urtetik beherakoak, 45 urtetik gorakoak … Adibide gisa, hauek izango lirateke funtsezko gaietako batzuk:\nGarapen profesionala, lan-merkatuaren eskarira etengabe egokitzeko.\nLana bilatzeko tresna berriak.\nTeknologia berriak erabiltzea eta gaitasun pertsonalak hobetzea, gaitasun profesionalak hobetzeko.\nProposamen berritzaileak aurkezteak hiriko negozioetan eta profil profesionaletan eragin positiboa izatea nahi dugu, egunerokotasunari baldintza hobeetan aurre egin diezaioten.\nMemoria teknikoak eta ekonomikoak honako atal hauek izan beharko ditu:\nEnpresaren harremanetarako datuak eta jarduera garatuko duen profila.\nGauzatu nahi den ekintzaren izenburua eta deskribapena.\nBalio diferentziala (justifikatu zergatik den interesgarria eta baliozkoa Donostiako ehuna hazteko)\nSaioaren kostua eta banakako tutoretzaren orduko kostua\nBehin jarduera proposamenak jasota, Donostiako Sustapenak aztertu egingo ditu eta horiek egiteko baimena emango du, betiere hiriko ekonomia eta gizarte ehunaren lehiakortasuna hobetzeko interesgarriak izan daitezkeela uste badu. Azterketa hori edukien egokitasunaren, metodologiaren, hizlariaren profilaren, proposatutako baliabide berritzaileen eta jardueraren kostuaren arabera egingo da.\nDonostiako Sustapena harremanetan jarriko da proposamenak hautatu dituzten enpresekin edo ekintzaileekin, edukiak berrikusteko eta datak finkatzeko. Jarduerak telematikoki edo aurrez aurre egingo dira, Donostiako Sustapenak uste duenaren arabera.\nTelematikoa bada, Donostiako Sustapenaren Zoom Webinar tresnaren bidez egingo da. Aurrez aurrekoak badira, Donostiako Sustapenaren Talent House eraikinean egingo dituzte. Bi kasuetan, aldaketak egin ahal izango dira, Donostiako Sustapenak hala irizten badio.\nDonostiako Sustapenak gehienez 250 €ordainduko ditu jarduerarekin lotutako gastuak estaltzeko, eta gehienez 90 €tutoretza edo aholkularitza indibidualeko orduko. Kostu horiek ez dute BEZa barne hartzen.\nProposamen guztiak honela ebaluatuko dira:\nEdukia zer hizkuntzatan eman daitekeen\nProposatutako baliabide berritzaileak (dinamika, jarduerak, aparteko tresnak …)\nIzaera Pertsonaleko Datuak Babesteari buruzko 15/1999 Lege Organikoaren 5.1 artikuluan xedatutakoarekin bat etorriz, eskatzaileei jakinarazten zaie eskabidearen bidez ematen dituzten datu pertsonalak Donostiako Udalaren titulartasuneko datu-fitxategi batean edo gehiagotan sartuko direla eta Donostiako Sustapena SAk kudeatuko dituela, berariaz kontrakoa adierazi ezean, eskatutako datuak beharrezkoak direla. Ikastaroari ekiteko Datu pertsonalen titularrak emandako datuen egiazkotasunaren eta zehaztasunaren erantzukizuna du. Eskatzaileak hirugarrenen datu pertsonalak jakinarazten baditu, eskatzaileak ukituen aldez aurreko baimena lortu beharko du datuak jakinarazteko. Interesdunek beren datu pertsonaletan sartzeko, datuak zuzentzeko, ezerezteko eta datuen aurka egiteko eskubideak baliatu ahal izango dituzte, Donostiako Udaleko Udal Info Zerbitzura (Igentea kalea 1, 20003 Donostia PK) zuzendutako idazkiaren bidez eta NANaren kopiarekin batera, nortasuna egiaztatzeko.


Euskal Herria Bildu - Tokiko administrazioen erreformaren aurka elkarlanean aritzera deitu ditu Amaiurrek euskal indar politikoak\nTokiko administrazioen erreformaren aurka elkarlanean aritzera deitu ditu Amaiurrek euskal indar politikoak\nLehenengo eta behin azpimarratu nahi dugu Alderdi Popularra nola ari den erreforma hau garatzen: herritarrei bizkarra eman die, berriro ere. Uneoro saihestu dute gaia sakontzea, eztabaidatzea.\nPPk sinetsarazi egin nahi digu erreforma honen helburua gastu publikoa murriztea dela. Litekeena da. Erreforma honetarako Espainiako Gobernuak populismotik asko duen argudioak erabili ditu. PPk dio alkateen soldatak neurtu nahi dituela, zinegotzienak mugatu... baina barru-barruan, udalen autonomia suntsitu gura dute. Zinegotziei soldatak murriztearen aitzakia erreforma hau herritarrek onar dezaten baino ez da.\nAlkateen eta zinegotzien lanari garrantzia kendu diote milioiak kobratzen dituztela esanez, nahiz eta jakin badakiten, hori ez dela horrela kasurik gehienetan. Badirudi, PP esaten ari zaigula politikari guztiak berdinak direla; horrela, ustelkeria kasuetan duten ardura borondatez eta zintzotasunez ari diren politikari guztiengana zabaldu gura dute.\nEz horixe. Guk argi ikusten dugu udal politiken lapurreta dagoela hemen. Alderdi Popularrak herritarrengandik urrundu egin gura ditu erabaki eremuak. Euskal Herriaren kasuan, gainera, jakina da udal botereak garrantzia handia izan duela sare instituzionalean.\nEH Bilduk argi esan zuen barikuan: PP bultzatzen ari den administrazio lokalaren erreforma, udal eskumenei inoiz egin zaion erasorik handiena da. Politika honek onartuko duena da, Madrilek zuzenean kontrolatu ahal izatea udal zein herri erakundeen lana. Tornuari buelta bat gehiago eman diote iraganera, eta Frankoren diktadurako azken urteetan eta trantsizioa deitu zioten aroan egon ziren moduan utzi nahi dituzte Udalak: ia-ia eskumenik gabe.\nUdalei antolatzeko eta garatzeko eskumena kenduko zaie. Lege berriak 20.000 biztanletik beherako herrietan izango du eraginik handiena, eta 5.000 biztanletik beherako herriak izango dira gehien pairatuko dutenak.\nErreforma hau, estatuaren birzentralizaziorako urrats berria da. Izan ere, onartzen dutenean, Madril izango da euskal udaletan zer egin erabakitzen duena: ze zerbitzu eman dezaketen, ze gastu izan dezaketen, ze proiektu garatu daitekeen... udal eskumenen galerak edozein erabaki hartzea eragotziko die udalei.\nTeknokrazia inposatzen ari zaizkigu demokraziaren izenean. Herriak aukeratutako alkateen eta zinegotzien gobernatzeko ardura eta gaitasuna ukatu egingo ditu erreforma honek.\nEta hau, oso garrantzitsua da.\nAdministrazio zentralak, kasu honetan Espainiako Gobernuak, aukeratuko dituen kontu hartzaileak eta idazkariak izango dira udalen kudeatzaile, eta ordainketak, proiektuak zein inbertsioak bertan behera uzteko eskumena izango dute. Kontuak eta balantze ekonomikoak pertsonen gainetik ipiniko dituzte; udalerri bakoitzeko herritarren benetako beharrizanen aurretik, azken batean.\nLege proiektu honen bigarren kaltea ostera, soziekonomikoa izango da. Zerbitzuen pribatizazioari atea zabal-zabalik utziko zaio, eta horrek zerbitzuen kalitatean ere eragingo du.\nUdalen menpe egon diren gizarte zerbitzuak eta prestazioak eskastu egingo dira kalitateari, hedapenari eta estaldurari dagokionez.\nGure ustez, geuk euskaldunok erabaki behar dugu gure erakundeak zelan antolatu. Gure erabakien jabe izan behar dugu.\nHonegatik guztiagatik pentsatzen dugu, erabakitzeko euskal esparrua mahai gainean jartzeko momentu egokia dela hau. Ezin dugu onartu Madriletik uneoro eraso gaitzaten erantzun bateratu eta sendorik eman gabe.\nEuskal Herriko alderdirik gehienak erreforma honen aurka agertu dira: EAJtik hasi eta EHBildura arte, PSN, PSE eta GeBai barne hartuta. UPN abstenitu egin da gai honen aurrean. PPk, berriro ere, gutxiengotik abiatutako proiektua inposatu nahi digu.\nAmaiurrentzat hil ala bizikoa da erreforma honen kontra gauden alderdiok hitz egitea eta jarrerak elkartzea. Elkar ulertzera irits gaitezke.\nAipatutako indar politikoei dei egiten diegu, eta bide batez, baita alderdi horiek Madrilek dituzten diputatuei ere, gai honen inguruan elkarrekin lan egiteko.\nAmaiurren iritzia eta jarrera argiak dira. Jadanik esan dezakegu, apiril inguruan, lege proiektua eztabaidatzen denean, osotasunari egingo diogula emendakina. Gaiaren larritasuna ikusita, zatikako emendakina ere egingo dugu disposición transitoria delakoa erabiliz, eta bertan eskatuko duguna da, Hego Euskal Herriko lau herrialdeetan behintzat, erreforma hau ez egikaritzea.\nAmaiurrek honi lotuta egingo dituen ekiemenez gain, berriro diogu oso garrantzitsua erreformaren aurka gauden euskal alderdi politiko guztiok elkarrekin hitz egitea.\nGure partetik hauxe baino ez. Datozen orduetan batzarra eskatuko diegu Espainiako Diputatuen Kongresuan dauden alderdi euskaldunetako ordezkariei.


Musikaren Festa - Wikipedia, entziklopedia askea.\n1 MUSIKAREN FESTA\n1.2 Zergatik ekainaren 21a?\n1.4 Musikaren festa Euskal Herrian\nMUSIKAREN FESTA[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nMusikaren Festa ekainaren 21ean ospatzen da mundu osoan zehar, hau da, ipar-hemisferioan udako lehen eguna eta hego-hemisferioan neguko lehen eguna izaten den horretan. Festa arratsaldean hasi ohi da eta gau osoa irauten du, egunsentira arte, alegia. Urtez urte hedatzen den jai hau, momentuz, ehun bat herrialdetan ospatzen da tokian tokiko jaialdi eta ekimenenekin.\nIzendapen bat baino gehiago du festa honek; Batzuetan World Music Day (Musikaren nazioarteko eguna) adierazpenaz izendatzen da, baina, Fête de la Musique ere herrialde anglofono askotan erabiltzen da, baita alemana hitz egiten den herrialdetan ere. Beste herrialde batzuetan literalki itzuli dute festaren izena, esaterako: Fiesta de la Música (gaztelania), Musikaren Festa (euskara), Festa della Musica (italiera), Święto Muzyki (poloniera), Praznik Muzike (bosniera), Dünya Müzik Günü (turkiera). Frantziako logoaren antzeko irudia erabiltzen da herrialde gehienetan.\nBilakaera[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nJoel Cohen musikari amerikarrak proposatu zuen lehen aldiz festa hori ospatzea, 1976an. Cohenek Saturnales de la Musique –Saturnoren jai musikakoak- egitea planteatu zuen, udako eta neguko solstizioekin bat eginez, hau da, ekainaren 21ean eta abenduaren 21ean.\n1981ean, Cohenen ideia egokitu zuen Maurice Fleuret musikari eta kultura sustatzaile frantsesak, eta hala, Jack Langek, garaiko kultura ministroak Musikaren Festa abiarazi zuen. 1982ko ekainaren 21ean ospatu zen lehen aldiz, baina, hurrengo urtera arte ez zen ofizialki aldarrikatu.\nAbiapuntua Frantzian izan arren, 2011rako guztiz nazioartekoa zen festa; urte hartan bost kontinenteetako 110 herrialdetan ospatu zen, eta hemisferio bietako 340 hirik baino gehiagok hartu zuten parte. Harrez gero, ospakizunak hedatzen eta ugaritzen joan dira.\nZergatik ekainaren 21a?[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nEgun hori aukeratu zen, ipar hemisferioan udako solstizioarekin bat egiten duelako normalean (hau da, urteko egun luzeenetarikoa; edo, bestela esanda, gau motzena duen eguna). Bestalde, udarekin bat egiteak badu beste esanahi bat, izan ere, naturaren goraipamenaren sinbolo baita, naturaren edo uztaren omenez antzinatik egiten diren festa paganoen antzera.\nOspakizunak[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nFestak bi modutan suspertzen du musika. Alde batetik, musikari amateurrak kalean eta espazio publikoetan borondatez jotzea sustatzen da. Horretarako, frantsesezko izenarekiko —Fête de la Musique— homofonoa den eslogana erabiltzen da: «Faites de la musique!»; literalki «egin musika» esan nahi du, eta zenbait herrialdetan ingelesera itzuli dute eslogana: Make Music! Bestalde, bai amateurren, bai profesionalen doako kontzertuen bitartez, publiko zabal batek mota eta jatorri anitzeko musika entzuteko aukera dauka (musika klasikoa, jazz, rock, munduko musika, tradizionala …), baita hizkuntza guztietako kantak entzuteko ere.\nMusikaren festa Euskal Herrian[aldatu | aldatu iturburu kodea]\nFrantzian oso indartsua da festa, baina Euskal Herrian ere badu bere lekua. Oraindik, ordea, hiri jakin batzuetan bakarrik ospatzen da. Azpimarratzekoa da, neurri handi batean, antolatzaileen borondatearen eta baliabideen araberako dela festa.\nIparraldean, esaterako, Baionan eta Urdiñarben ospatzen da musikaren festa.\nDonostian ere ospatu zuten musikaren festa 2015eko ekainaren 20an. Festaren egunean, kontzertuak egon ziren Loiola kalean. Donostian, gainera, Musikaren eguna dela aprobetxatuz, Adarra Saria entregatzen dute (2014an sortu zuen Donostia Kulturak euskal musikari egindako ekarpena saritzen da, sustatzailea musikari bat dela, ekimen bat dela.\nBizkaian ere ospatu izan dute musikaren festa, hala nola, Bilboko hirigunean eta zenbait auzotan.\nHorrez gain, 2013az geroztik Musikaren aldeko agiria bat plazaratzen da musikaren festarako. 2013an Rikardo Arregi Diaz de Herediak (Adi gure musikari!) idatzi zuen; 2014ean, Edorta Jimenez (Hezurren mintzoa) izan zen arduraduna; eta 2015ean, ordea, Anjel Lertxundiri (Notak eskala musikalean) egokitu zitzaion ardura.\nManifestuak:[aldatu | aldatu iturburu kodea]\n2013ko manifestua: http://www.euskadi.eus/contenidos/noticia/gv_sectormusical_2013/eu_berria/adjuntos/dossier%20prensa%20baja.pdf\n2014ko manifestua: http://www.euskadi.eus/contenidos/noticia/musika_eguna_2014/eu_def/adjuntos/Musika-eguna-PRENTSA-doss-EUSK.pdf ////\n2015eko manifestua: http://www.mieelkartea.com/ek/21-de-junio-dia-europeo-de-la-musica/\nMusikaren Festa Estrasburgon.\nhttp://www.musikazuzenean.com/e3078/musikaren-eguna-itziarren-semeak-xutik-la-troba-kung-fu[Betiko hautsitako esteka]\nOrriaren azken aldaketa: 26 martxoa 2021, 02:08.


Asteazkena, 2019ko otsailak 27\n"Eskola aldiriak" topaketa\n"Eta batzutan amodioarekin..." - Artea eta hezkuntza\nArtea eta hezkuntzaren inguruko hausnarketa oinarri izango duen topaketa. Hitzaldia, mahai-ingurua eta proiekzio bat barne hartuko ditu. Gonbidatuak: Mercedes Álvarez Espariz, Pilar Álvarez, Irati Seijo eta Leire Aranburu.\nAsteazkena, 2019ko otsailak 27 / 17:00 Lekua: Z aretoa + Zinea\n'Landa Lan. A documentation of Darcy Lange' erakusketara bisita solasaldiak\n'Landa lan. A documentation of Darcy Lange' erakusketaren edukietan murgiltzeko bisita solasaldiak, Tabakalerako hezkuntza taldeak gidatuta.\nAsteazkena, 2018ko abenduak 5 > Asteazkena, 2019ko otsailak 27 / 18:00 Lekua: Erakusketa aretoa 2\nMercedes Álvarez Espáriz eta Pili Álvarezen filma\nAsteazkena, 2019ko otsailak 27 / 20:00 Lekua: Zinea


Horazz eta Suaia musikariek “Ya vienen” abestiaren bideoklip kolektiboa aurkeztu dute, bira zapatistari ongi etorria emateko - KULTUR SHAREA\nEZLNk Bizitzaren aldeko bira egingo du Europako 20 herrialde baino gehiagotan, esperientziak eta borrokak partekatzeko eta kontinentearen zati handi bateko herri-mugimenduekin sareak eratzeko asmoz.\nHorazz-ek eta Gorka Suaiak Ya Vienen abestia konposatu dute Europara heltzear den Bizitzaren aldeko birari ongietorria eman eta egonaldiari soinu banda jartzeko. Abestiarekin batera bideoklip kolektiboa osatu dute, zapatisten birari laguntzen eta hura antolatzen parte hartu duten jarraitzaile eta kolektiboek grabatutako irudiekin.\nJoan den ekainaren 18an, Ozeano Atlantikoa zeharkatuz 47 eguneko zeharkaldia egin ondoren, Vigora heldu zen lehen ordezkaritza zapatista, eta, irailaren 14an, EZLN Askapen Nazionaleko Armada Zapatistako ehun kide baino gehiago Vienara iritsi ziren, Europako Bira abiatuko den puntura, hain zuzen. Hala, mugimendu politiko, sozial eta iraultzaile gisa jarduten duen EZLNk bizitzaren aldeko bira egingo du Europako 20 herrialde baino gehiagotan, esperientziak eta borrokak partekatzeko eta kontinentearen zati handi bateko herri-mugimenduekin sareak eratzeko helburuarekin.\nHarrera musikatu bat emateko asmoz, Horazz-ek eta Suaiak hip-hop eta reggae estiloak nahastu dituzte ondu duten kantuan. “Mugimendu zapatistak ekartzen digun errebeldia hazia lorarazteaz eta kapitalismoaren biktima diren lurrak eta gizaki orok jasaten dituzten minak gure egiteaz hitz egiten du abesti honek”, azaldu dute. Sistema honetan ikasitakoa desikastea proposatzen dute musikariek.\nHiru hizkuntza nahasten dira abesti honetan: errumaniera, euskara eta gaztelania. Madrilen bizi den errumaniar jatorriko rap artista da Horazz eta musika ekoizpenaz arduratu da, Raul Garcia Guillen gitarra jotzailearen laguntzarekin. Suaia, Suaia eta Ama Rebel reggae taldeko abeslaria, abestiaren ahotsak osatzen ditu.\nNahasketa eta masterizazioa Ibon Larruzea soinu ingeniariak egin du Bilboko Euridia estudioan.\nHizkuntza eskubideak bermatzeko eskaerei entzungor\nOihanederrek gazteen artean kultura garaikidea eta pentsamendu kritikoa sustatzeko egitasmoa abiatu du


Txinako osagarri hidraulikoen fabrikatzaileak eta hornitzaileak - Shenzhen Wonpro\nHasiera > Produktuak > Lotura hidraulikoak\nLotura hidraulikoak Fabrikatzaileak\nGure enpresa osagarri hidraulikoen eta osagarri hidraulikoen ekoizpenean espezializatuta dago. Osagarri hidraulikoak sistema hidraulikoko osagai garrantzitsuak dira, potentzia osagaiak, osagai exekutiboak, kontrol osagaiak eta osagai osagarriak barne.\nOsagarri hidraulikoen emaria kontrolatzeko balbula fluxua kontrolatzeko balbula sinplea da eta eskuz doitzen da. Normaltasunez lan egin dezake 25MPa baino gutxiagoko presio eta tenperatura tartean -20°C-tik 50°C-ra. Osagarri hidraulikoen kolpeekiko erresistentea den presio-neurgailua egokia da biskositate baxuko, kristalinorik gabeko eta kobrezko aleazioekiko korrosiorik gabeko gas edo medio likido baten presioa neurtzeko. Aire-konpresoreen, sistema hidraulikoen edo zilindroen presioa neurtzeko erabiltzen da batez ere.\nGure enpresak ekoitzitako osagarri hidraulikoak sorta osoa, oso erabilia eta kostu merkea da.\nKalitate Iragazkia Saturazio Alarmak Fabrikatzaileak. Iragazkien saturazio-alarmak ekoizten espezializatuta gaude, gure enpresak ekoitzitako olioa iragazteko ekipoekin batera erabiltzen direnak. Algoritmo bereziak zehaztasunez alarma egiteko diseinatuta daude, hau da, erosoa eta adimentsua.\nKolpeen aurkako presio-neurgailu aurreratuak Txinan egindakoak. Kolpeen aurkako presio-neurgailuak ekoizten espezializatuta gaude. Produktuak presioarekiko erresistentzia eta airearen estankotasuna probatu dira, ihesak saihesteko. Prozesatzeko zehaztasuna handia da eta sentsibilitatea osoa da. Fabrikaren zuzeneko salmentaren zehaztapenak osatuta daude.\nTxinan egindako Lotura hidraulikoak kalitatezko eta aurreratuak ditugu gure produktu ezagun gisa, arrazoizko prezioan eros daitezkeenak. Shenzhen Wonpro Technology Txinako Lotura hidraulikoak fabrikatzaile profesionaletako bat da. Ongi etorria izango zara gure fabrikara etortzea edo Lotura hidraulikoak pertsonalizatua erostera gure aurrekontuekin eta salmenta osteko zerbitzu on batekin. Handizkako prezioak arrazoizkoagoak dira. Zintzotasunez zure lankidetzaren zain gaude. Galderarik baduzu, bidali mezu elektronikoa.