Lapiko Kritikoa » El Correok zentsuratutako elkarrizketa. Ibai Atutxa.\nEl Correok zentsuratutako elkarrizketa. Ibai Atutxa.\nBy Ibai Atutxa • Jun 19th, 2012 • Category: Azterketak eta Azalpenak\nIkasi berri dut, Kirmen Uriberen literatura marabillosoa zela esan izan banu, edo Kortazarren gaitasun kritikoak loratu izan banitu hor egongo nintzela: El Correoko “Territorios” gehigarri kulturalean. Orrialde osoa hartuko lukeen elkarrizketan. Baina ez, bi autoreon testuengana ezin da (egin nuen bezala) jarrera kritikorik hartu, eta horregatik elkarrizketa ez argitaratzea erabaki dute. Edo hobeto esanda, azken momentuan aldatu dute erabakiz, konfirmatuta baitzegoen pasadan larunbatean irtego zela, gero atzeratu eta azkenean zentsuratu duten arte. Eskerrak argitaratzeari uko egin baino lehen bidali zidatela hona ekarri dudan elkarrizketaren bertsioa.\nEta kontua da, nik neuk El Correo bezalako egunkari baten, zentsuraren bat imajinatzekotan beste arrazoiren batengatik izango zela esango nukeela hasieran. Estatu espainolak terrorista euskaldunaren irudi jakin bat sortzen duela esateagatik, edota autodeterminazioa eta independentzia alternatiba bakar gisa aurkezteagatik, ez dakit, baina ez bi norbanakoren iritziak ez konpartitzeagatik. Konpartitzen ez ditudan iritzi horietan ote dago kontua?\nBadakigu gainera ni ez naizela horrelako zerbait gertatu zaion lehenengoa, ezta bigarrena ere. Azkena ere ez naiz izango noski. Ezertaz eztabaidatu baino, hobe da isiltzea herri honetan, planteamendu kritikoa desagertuko balitz bezala. Zoritxarrez, literatur kritikak, literaturgintzak eta pentsamendu kritikoak Euskal Herrian duen osasunaren berri ematen digu horrek.\nBukatzeko, gaur gehiago miresten dut euskal kritikarien (benetan kritikoak direnen) lana. Baita euskal komunikabide batzuen jarrera era berean kritikoa. Ez dira gutxi eta animo guztiei, ni banoa hemendik urrun eta.\nBehekoa da elkarrizketa. Nire iritzia eman behar badut, ez dut uste ez argitaratzeko besteko iritziak ematen dudanik, baina tira\n«Euskal literatura kanonikoak Estatuaren menpeko subjektu bihurtzen gaitu».\nIbai Atutxa ikerlariak euskal literatura kanonikoaren kritika ausarta egiten du “Kanonaren gaineko nazioaz” liburuan.\nIbai Atutxa (Galdakao, 1984) euskal filologoa da. Bartzelonan Literatura Konparatua eta Filosofia Garaikidea masterrak egin ondoren, egun doktoregoa burutzen ari da Valentzian. Prestakuntza akademiko sendoaren erakusgarri, 2011an “Tatxatuaren azpiko nazioaz” saiakera liburua argitaratu zuen. Diptikoaren beste zatia aurkezten digu gaur, “Kanonaren gaineko nazioaz” (Utriusque Vasconiae, 2012). Bere lanaren ekarpen nagusia euskal literatura kritikan jorratu gabe zeuden ikerketa lerro eta metodologia berriak proposatzean datza.\nLiburuan literaturak euskal subjektuaren eraikuntza baldintzatzen duelako hipotesitik abiatzen zara.\nHizkuntzak, hitzek ez dute berezkoa den esanahirik, guztiz kontrakoa baizik, adiera barreiatuta eta errepikapenez hartu eta emango zaie. Horregatik ezinbestean ulertu behar dira duten izaera sozial, ideologiko eta eraikitzailearen barruan. Guk geuk geure burua eta inguruko errealitatea hizkuntzaren bahetik pasatuta ezartzen dugunez, gu geu eta errealitatea bera baldintza horien menpe egongo gara. Literaturaren oinarrian dago hitza, hizkuntza, eta ondorioz literaturak nola edo hala izan arazi egiten gaituela ulertu behar dugu.\nBi euskal obra kanoniko aztertu dituzu: Bernardo Atxagaren “Ziutateaz” eta Kirmen Uriberen “Bilbao-New York-Bilbao”. Zeintzuk dira lanok azalerazten duten euskal nortasuna?\nBiak obra kanonikoak dira autore kanonikoek idatzi dituztelako. Hau da, bien arteko ezberdintasun nagusia da “Ziutateaz” Atxaga “Obabakoak”-ekin kanonizatu baino lehenago idatzita dagoela, eta “B-NY-B” kanonaren parte izateko sortuta dagoela beren-beregi. Daukan estilo kafkiarrari esker, “Ziutateaz”-ekin egungo Estatu espainiarraren egitura zapaltzaile eta baztertzailea uzten dut agerian. “B-NY-B”-k berriz, hainbeste saldu zaigun modako postmodernitate horrekin, Estatu egitura hori errepikatu eta iraunaraziko duen euskaldun menperatu eta otzan bezala eraikiko gaitu. Azkenean, ideologia politikoa, literarioa, estetikoa, estilistikoa…. nola bereizi?\nAtxagak “Ziutateaz”-en Estatuaren egituraren babesean euskal terroristaren irudia bultzatzen du.\n“Ziutateaz”-ek Estatu-nazioaren egitura ulertzeko tresnak eta esperientziak emango dizkigu. Irakurketatik ondorioztatu dudana da Estatu espainiarraren egiturak beharrezko duela terrorista euskaldunaren irudi jakin bat. Are gehiago, euskaldun guztiak terrorista izateko susmagarri egiten gaitu. Ikuspegi horretatik ere kondenaren logikak argi berriak hartzen ditu. Estatuaren autonomiazko egiturak baldintzatzen duen sorkuntza denez, halere, ez dizkigu Estatu zapaltzailearen aurka egiteko tresnarik emango.\nUriberen eleberriari buruzko lehen azterketa sakona egin ondoren, Jon Kortazarrek “Bitartean New York”-en idazlea goratzeko darabiltzan argudioak ezeztatzen dituzu.\nUriberen eleberriaren arrakasta medio eta instituzio ezberdinetatik jaso duen bultzada etengabearen ondorio izan da, ez gehiago. Horien artean “Bitartean New York”-ek emandakoa. Liburuan “B-NY-B” goratzeko erabili izan diren argumentuak serioski hartu ditut, eta nik uste, argi eta garbi utzi dudala eleberria ez dela, gelditu barik saldu izan zaigun legez, postmodernoa, likidoa, errizomatikoa, berritzailea eta ez dakit zer gehiago. “B-NY-B”-k erdi aroan egiten zen moduan, naturalak izango balira bezala, axioma unibertsalak ematen dizkigu. Nire ustez, ideologikoki zalantzagarriak direnak.\nZer pentsatzen duzu “Bilbao-New York-Bilbao”-k ezartzen duen ideologiarik gabeko eredu apolitiko eta euskaldunoi buruzko irudi onberaz?\nHorixe da arazoa: ideologiarik izango ez balu bezala saldu zaigula. Neutroa dela. Apolitikoa. Soilik estetikoa. Baina mozorro postmodernoarekin hitz egiten duena Estatu espainiarra da. Edo are okerrago, zapalkuntza eta bazterketa onartuko duen menpeko euskaldun otzana.\nArtea artearengatiko euskal kanon literarioa berrikusteko beharrizanaz ohartzen duzu.\nArtea artearengatiko doktrinak balio literario eta estetikoak zerutik erori balira bezala erakusten dizkigu. Baina esan dugu jada ezin dugula literatura bere oinarri sozial, ideologiko eta eraikitzailetik bereizi. Balio estetikoak ere oinarri ideologikoz baldintzatuta daude, eta liburuan erakutsi nahi izan dut doktrina horrek botere ardatz hegemonikora baldintzatzen duela sorkuntza eta irakurketa. Hau da, ezarritako Estatu-nazio inperialisten menpe uzten duela bai literatura eta baita duen balio performatiboa ere.\nEgungo euskal literaturak inguruko Estatuei subordinatutako subjektu euskalduna eraikitzen badu, nola egin aurre?\nLiburuaren amaiera aldera ateratzen dudan ondorioa da irtenbide bakarra autodeterminazio eta independentziatik igarotzen dela. Gakoa sorkuntza bide berri horietan egungo Estatuaren egitura zapaltzaile berdina ez errepikatzean datza. Eta hor dauka literaturak, hizkuntzak asmatzeko gaitasuna, ez soilik gaien aldetik, egitura eta balio estetikoen aldetik ere formula berriak eskaintzeak, idazkera berritzaileek, estilo planteamendu apurtzaileek inguratzen gaituen mundua artikulatzeko bide berriak ezar ditzakete. Lotura zuzena baitago horien eta eraikitzen dugun subjektuaren artean.\nZeintzuk dira euskal literatura kanonean finkaturiko euskalduntasunaren definizio bakar eta higiezinaren aurrean dauden aukerak?\nKanonaz nola edo hala apropiatu beharra dago. Norbanako bakoitzak bere kanona duela esaten denean edota balio estetiko puruen araberako kanona ezartzen dugula aitortzean onartu egiten ditugu argumentu horiek berekin dakartzaten baldintza ideologiko eta subjektu-eraikitzaileak. Kanonak, gustatu zein ez, komunitate jakin bati egiten dio erreferentzia, iragan batean egonkortuz, orainaldira ekarriz eta etorkizun konkretu bati begira jarriz. “Tatxatuaren azpiko nazioaz”-en aztertu nituen Hertzainak eta Itxaro Bordaren testuak bazterrean daude. Bazterrotan bilatzeak ez dakar diskurtso apurtzailearekin topo egiteko bermerik, baina pentsa daiteke errazagoa dela horien artean bilatzea. Dena dela, ez dut dudarik zentrotik hurbil ere badagoela harribitxirik eta azken boladan izan gara horren testigu.\nIbai Atutxa (Galdakao, 1984) Euskal filologian lizentziatua. Literatura konparatuan masterra Universitat Autònoma de Barcelonan. Filosofia Garaikidean masterra bukatzen ari da orain, 452ºf aldizkariko zuzendari eta erredakzio kontseiluko kide lanetan dihardu, eta Literatura eta identitate kontuak jorratzen ditu.\nEmail this author | All posts by Ibai Atutxa\nEmilio Lopez Adan on June 20th, 2012 at 10:02 am:\nKirmen Uriberen liburua zilkokeria postmodernoa iruditu zitzaidan, idazlearen istorio eta pasadizo minimoak autokonplazentzia handiaz kontatzen dituena, literaturan jendartearen minak eta grinak bilatzen dituen irakurlearentzat interesik gabekoak. Ez da kasu bakarra, euskarazko gazteen literaturan gauza bera gertatzen baita beste batzuengan, berdin ezkertiar edo eskuindar, berdin abertzale edo ez. Alta, egia da medio eta erakunde askok Uribe bezalako idazleak kanonizatu dituztela eta ez besteak, eta zentsuraren erabiltzeak berak kontsentsu bat (estrategia bat?) erakusten duela. Atutxaren elkarrizketa argitaratzea eskergarria da.\nBerriz, kritiko gertatzen naiz Ibai Atutxaren baieztapen baten aurrean, hauxe alegia: “Liburuaren amaiera aldera ateratzen dudan ondorioa da irtenbide bakarra autodeterminazio eta independentziatik igarotzen dela. Gakoa sorkuntza bide berri horietan egungo Estatuaren egitura zapaltzaile berdina ez errepikatzean datza.” Ez naiz batere segur sorkuntza literarioaren arazo nagusia Estatuaren bandera edo egitura denik; gehiago dena, egungo literaturgintzan modeloak eta bideak (editorialak, ekonomikoak…) oso unibertsalak dira, estatuen gainetik pasatzen diren estrategia globalizatzaileek sortuak. Sorkuntza kontrolatu edo baldintzatu dezaketen botereen aurkako mesfidantzan eta borrokan oratzen da literatura, eta Euskal Estatua irtenbide bezala aurkeztea oso erredukzionista iruditzen zait. Hertzainak eredu…\nROBERTO MANJON on June 20th, 2012 at 1:37 pm:\nIbai Atutxaren elkarrizketa irakurri ondoren uste dut Vocentore zentsura gehienbat arrazoi politiko eta ideologikoengatik dela, ez dakit horretaz gainera, iritzi literarioengatik ere den. Bestalde, oro har, eta ulertzen dudan heinean, nahiko ados nago Ibaik dioenarekin\nAndoni Olariaga Azkarate on June 20th, 2012 at 8:01 pm:\nARGIAk notiziaren berri eman du:\nIbai on June 20th, 2012 at 11:47 pm:\nEskerrik asko Emilio eta Roberto erantzutearren. Azken finean horixe baita helburua, eztabaida sustatzea isildu beharrean.\nEmilio, ados nago neurri handi baten diozunarekin, baina estrategia globalizatzaileen eta estatu egituren artean ez nuke nik halako oposizio erradikal bat egingo. Are gehiago, egungo estaturen egitura bera estrategia global horiek baldintzatzen dutela esango nuke. Diferentzia beraz gradu diferentzia litzateke eta izaerazkoa. Azken finean, estatua da oraindik gaur egun, mundu globalizatu eta transnazionalizatu honetan ere, gizarte zibilaren mugak markatzen dituena. Baina aldi berean estatu egitura, gaur egun bizi duguna, estrategia globalen bitartez dago diseinatuta.\nBeraz, salatu nahi izan dudana da gure kanonak estatuaren egitura zapaltzailea errepika arazi egiten digula, komunitate euskalduna posizio subordinatuan jarrita (bere burua subordinatzen duenean). Eta irtenbidea estatu egitura sapaltzailea ez errepikatzean datzala. Noski, irtenbide honek kontuan hartu behar ditu zuk ekarri dituzun estrategia global horiek baldintzatzen dutela estatua bera. Estrategia horiek errepikatuko dituen edozein estatuk oraingo zulo berera eramango gaitu. Ondorioz, proposatzen dudanean (eta noski proposamen bat da gehiagoren zain) autodeterminzaio eta independentziatik igaro daitezela literatura berriaren formak (edo zaharraren irakurketak) ez da estatuaren defentsatik abiatuz, haren sakoneko kritikatik baino. Onartzen dudana da lekune estrategiko bat behar dela globalizatuak eragindako estatuz sortutako mundu globalizatu honetan. “Estatu” (mota) berri bat. Lekune horren diseinua pentsatzea beste bat izan behar dela diot. Baina beharrezkoa aldi berean. horregatik zuk aipatzen duzun hertzainak eta baita itxaro borda ere hartu nituen lehenengo liburuan borroka eredu. Eta era berean hartuko nituzke Mallarme eta Ducasse egitura esentzialistekin akabatu egiten dutelako biek ala biek. Eta baita beste asko ere, noski.\nEz dakit gehiago nahastu ditudan gauzak, egun osoa egin dut bidean eta lur jota nago, baina tira, banituen eztabaidari jarraipena emateko gogoak.\nRoberto, esan didatena izan da bi autore horien aurkako kritikek ez dutela lekurik egunkari horretan. Diozun legez, arrazoi literario ideologiko eta politikoak nahas nahasirik, ezin banatu gabiltza guzti honetan. Banadu beharrik (posibilitaterik) ere ez dagoela esango nuke.\nImanol Galfarsoro on June 21st, 2012 at 12:00 pm:\nZENTSURA dela-eta, badago norbait esango didanik Etxepare Institutukoek zergatik ez duten onartu nire proposamena? Kontuz: Amorrua bai, baina no big ego hemen! Badakit ez dela munduko proposamen fin-finena, ezta gutxiago ere. Baina hala eta guztiz ere, eta parte-harleen kredentzialak kredentzial, hainbesterainoko da ala bazterretako euskaldunen subordinazio etnikoa gozatzeko gogoa / sintoma? Hainbesteraino ‘desagertu’ behar dugula proposatzen dugunon tesiak horren modu burdoan baztertzen saiatzeko? Jakintza kritikoa! Tolerantzia! Pluralismoa! Bestearen ikuspegiak errespetatu egin behar ditugu!…Benetan: derrigorrezko diren liberaltasun plantak egin egiten ditu, baina EHko subjektu etniko subordinatua oso gaixorik dago! Benga, denok Lacanen sofa-dibanera!\nNational Identities at the Intersection: Literature and Visual Media\nCall for Papers: Closing date for abstracts: 3 February 2012.\nfis@mod-langs.ox.ac.uk (re: Iberian Forum)\nMulticulturalism reloaded or the Politics of Jouissance: The Other as (Lost) Object of Desire\nThis paper considers some aspects of Jaques Lacan’s theory pertaining to the notions of gaze and voice together with Slavoj Zizek’s theory of the political ‘proper’. These two theoretical approaches combined are relevant to better understand the workings of what we name as Militant (radical) Managerial (liberal) and Market (consumer) Multiculturalism. The paper addresses several separate but interrelated questions: (i) the issue of radical multiculturalism’s (lost) political voice, (ii) the nature of the para-political desire that liberal-multiculturalism invests on the consumption of otherness; (iii) the dominant post-political administrative order which ultimately regulates the (lack of) voice of the subordinate other (migrant workers, national/cultural minorities, first (indigenous) peoples…); and (iv) the need thus, from a self-proclaimed open, cosmopolitan and universalist perspective, for the other to be framed through the arche-politics of ‘communitarian’ particularist closure. For, in turn, it is argued, this enables a full yet ambiguous enjoyment of cultural difference. Methodologically, Lacan’s schema presented to us through the knot theory of the Borromean rings is instrumental to address these dimensions of multiculturalism. In other words, the internal modes of overlapping that take place in such rings and knots illustrate how such ultimately hierarchical relationship between dominant and subordinate cultures works at the interstices of the Real, the Symbolic and the Imaginary dimensions of Lacanian theory. In addition, these dimensions or registers can be further discussed within the context of the various levels of multiculturalism already alluded to: militant-radical (civil society / Politics / [S]); managerial-administrative (state / Post-politics [R]); and economic-consumer (market / Para-politics / [I]). The combined effects of these individual elements thus allows us to mobilize the fourth dimension of Arche-political closure by which the majority / dominant culture ‘enjoys’ subordinate culture in a radically ambiguous / ambivalent way: jouissance of the other as both desire and trauma – the enigma / stigma paradigm of exotization and demonization. The material presented here aims at establishing a productive summary synthesis largely extracted from, and based on four years of research (still ongoing) on the questions of, and relationships between multiculturalism, identity politics and the theme of universalism understood as impossible but necessary. The theoretical framework and analysis used in this paper blend here with concrete empirical references to the Basque case within the contexts of Spanish and French (cultural) politics.\nPruden Gartzia on June 23rd, 2012 at 12:46 pm:\nOso akusazio latzak egiten dituzu, Ibai, eta gero ez dituzu justifikatzen batere.\nAlegia, badirudi argi dagoela zure elkarrizketa azken unean zentsuratua izan dela (eta ni horren kontra nago), baina bi pertsona aipatzen dituzu errudun gisa, izen eta deitura, eta ez duzu inongo froga, ezta zantzurik ere, aurkezten. Suposizio hutsak bakarrik, eta nahiko mengelak gainera.\nBadirudi sinestu behar dizugula, eta kitto. Ez da serioa.\nEmilio aspaldiko lagunari: beharbada egia da egia da “medio eta erakunde askok Uribe bezalako idazleak kanonizatu dituztela eta ez besteak”, baina nondik ondorioztatzen da “zentsuraren erabiltzeak berak kontsentsu bat (estrategia bat?) erakusten duela”? Hori egia izatekotan, ez euskal literaturan bakarrik, baizik eta mundu mailako literaturan litzateke egia, euskal literatura honez gero (zorionez!) nahikoa literatura arrunta eta “normala” baita. Zertaz kexatzen zara, bada? Gizarte kapitalista batean bizitzeaz? Garai batean esaten genuen euskal literatura normal eta homologagarri bat nahi genuela, Frantziakoa edo Espainiakoa bezalakoa (adibidez). Eta orain, Frantzian edo Espainian bestsellerak direnen pareko nobelak agertzen direnean gurean (adibidez, Uriberena), kexatu egiten gara? Alegia, neuk ez dut konspirazio baten zantzurik ikusten, normaltasuna baiizk. Besterik da normaltasun horren ezaugarri batzuk ez zaizkigula batere gustatzen (niri ere ez).\nIbai on June 23rd, 2012 at 8:58 pm:\nKontuz Pruden, kontuz, eta irakurri astiro nik idatzikoa. Nik ez dut inondik inora ere esan Uribe edo Kortazar daudenik zentsuraren atzean. Ez ditut haiek seinalatu inondik inora ere “errudun” (zuk diozun bezala) gisa. Nik esan dudana izan da El Correok zentsuratu duela. Arrazoia, hori bai, bi autoreon idatzienganako jarrera kritikoa erakusteagatik izan dela utzi dut argi. Telefonoz eta mail bitartez izan dut arrazoiaren berri, eta aipatzen dut: “Jon Kortazar eta Kirmen Uriberi buruz modu ‘desegokian’ hitz egiteagatik atzera bota dizute”. Hain zuzen ere kritika pertsonala barik, instituzioenganako kritika da nik egin dudana, gure sistema literarioak nola funtzionatzen duen ulertzeko lagun diezagukeena.\nKontuz beraz, berriro diot, zuk zeuk egiten dituzun akusazioekin Pruden. Zure akusazioaren mengelkeria, nik idatzitako testua (are titulua bakarrik) irakurrita soilik agerian geratzen baita . Eta baita, errespetuz esan behar dut, zuk esandakoaren seriotasun falta. Hori bai, sinestu zuk nahi duzuna.\nPruden Gartzia on June 25th, 2012 at 4:55 pm:\nTira, mutila, ia txiste bat egiteko zorian egon naiz zure “kontuz” horiekin (hiru aldiz), baina konturatu naiz herri hau ez dela mota horretako txisteetarako lekurik aproposena.Ahaztu dezagun, bada, eta kitto.\nHarira joanda, hau da nire iritiza: gauza bat da jasan duzun zentsura salatzea (eta horretan bat egiten dut zurekin) eta beste bat, oso desberdina, testuinguru horretan bi pertsona aipatzea. Hortik aurrera, norberak aterako ditu bere kontuak. Zeren kritikak entzuteko erakusten diguzun jarrera ikusita, agian hobe nork bere kontuak ateratzea, eta bake santua.\nEz dut arrazoirik zure laguna izateko, baina ez da zure etsaia izateko ere. Beraz, bego kontua horrela niri dagokidanez.\nIbai on June 25th, 2012 at 6:17 pm:\nLasai Pruden, txisteak egin nahi beste. “Kontuz” erabili dut bai, hiru aldiz, hain justu iruditu zaidalako oso kontu gutxirekin eta forma oso agresiboan erantzun zenuela. Tonuan eta edukian, bietan, frenoa bota behar zela iruditu zitzaidan (gaizki irakurri badut barkatu). Baina tira, barre lasai egiteko ere ez dut arazorik.\nZentsuraren salaketari dagokionez. Hain zuzen ere zentsuraren arrazoia iruditzen zait niri dela aipagarriena. Espaziorik ez zegoela, edo azken momentuan beste zerbait interesgarriagoa agertu zitzaiela esan izan balidate, ba begira, ez da argitaratzen eta kito. Baina eman didaten arrazoia izan da bi autoreren lanei buruzko iritzi kritikoa erakusteagatik ez didatela argitaratu. Iruditzen zait zerbait esatekotan, horrek duela mamia. Informazio hori da, Uribe eta Kortazarren lanak gizarteratzeko orduan, irakurlearen harrera borondatez eta kontzienteki baldintzatzen duena eta irakurketa bakar bat ezartzen saiatzen dena. Gainera, “Kanonaren azpiko nazioaz”en tarte luze bat ematen dut “B-NY-B”ri buruz komunikabideetan egin diren kritikak analizatzen, eta niri gertatutako honek kontuari argi pixkat botatzen diola esango nuke.\nBestalde, nire lanari eta ikerketari buruzko kritkak, guztiak onartzen ditut. Eskatu egiten ditut. konstruktiboak, destruktiboak… denak. Badakit nirea irakurketa bat besterik ez dela, arrazoi guztia ez daukadala inondik inora ere, eta eztabaida sortzeko balioko badute ba mila bider hobeto. Nire iritzia aldatzeko ez dut arazorik, okerra dela ikusten badut edo ikustarazten badidate. Zuk ere egiteko kritkarik baduzu, aurrera mesedez, benetan eskertuko dizut eta.\nBaina lehenengo mezuaren aurrean erakutsitako jarrera ez dut uste lekuz kanpo egon denik, aditzera eman duzulako (edo hori iruditu zait niri behintzat) inolako justifikaziorik gabe eta kalte egiteko helburu soilarekin argitaratu dudala kontu hau. Eta hori, oraindik zalantzarik balego, ez da horrela izan. Erraz ikus daiteke tonu ezberdintasuna emandako beste erantzunetan eta guztiak ez dira agertu nire tesiaren alde. Dena dela, berriro diot gaizki ulertuak barkatzeko.\nEta noski, etsaitzat ere ez zaitut. Ezagutzen dut zure lanaren zati bat eta gustatu egiten zait. Hori da esan dezakedan bakarra. Bego, beraz, kontua horrela bai.\nBide batez, Kortazar eta Uriberen etsai ere ez naiz sentitzen. Lehenengoarekin, nik dakidala behintzat, erlazio adiskidetsua dut; bigarrena ez dut ezagutzen (kafe bat hartu nahiko balu “B-NY-B”z hitz egiteko, ni behintzat, prest nengoke). Lehen esan bezala, instituzioen kritika da egin nahi dudana eta ez pertsonala. Uste dut, gainera, gure sistema literarioa ezgautzeko nahiko informazio interesgarria dela. Are gehiago, agian, haiei ere interesgarri egingo zaie (ezagutzen ez badute) komunikabideren batek beren obrarenganako hartzen duten jarrera ezagutzea.\nPruden Gartzia on June 25th, 2012 at 7:39 pm:\nEskertzen dizut gaizkiulertuak argitzeko egiten duzun ahalegina eta niri dagokidanez ez dago ezer barkatzeko. Alderantziz, barkatu nire hitzak behar beste galgatzeko lana ez hartu izana, ziur aski arazo bat ebitatuko genuen. Dena den, agian lasaiago jardun gaitezke aurrerantzean.\nHasteko aitortu behar dut nahiko modu mugatuan ulertzen dudala zeuk eta webgune honetako beste hainbat kidek (goiko Galfarsorok, adibidez) erabili ohi dituzuen arrazoibideak. Horrek adierazten duena, funtsean, nire ezjakintasuna da, noski, baina zeuen aldetik ere ahaleginentxo bat eginda modu estandarragoan idazteko inor ez litzatekeela aterako galtzaile. Adibide bat jarriko dizut: ni guztiz ados nago Euskal Herriaren autodeterminazio eta independentziarekin (zeuk EL CORREOko artikulu zentsuratuan planteatzen duzunari segituz), baina ez dut ikusten zer harreman duen horrek literaturarekin, ez Atxagaren kasuan, ez Uriberenean, ez beste ezeinetan ere (kasurako, Izagirre edo Sarrionandia). Estetizismo huts batzen defenditzaile ote naiz? Tira, gustatzen zait Oscar Wilde, baina inoiz ez naiz berarekin identifikatu…\nAlegia, Oscar Wilde oso idazle ona da, Irlanda kolonizatuaren idazle arketipikotzat aurkeztu badaiteke hori (nahi duenak material ugari aurkituko du hori egiteko; berdin Joyce, eta abar). Honekin ez dut iradoki nahi Uribe Wilderekin erkatu behar dugunik, noski, baina agian bai Murakamirekin. Beste modu batean esanda, agian Uriberen arrakasta ulertzeko lehenengo eta behin Murakamirena ulertu behar dugu…\nIdeia bat da, xinplekeria bat nahi baduzu, baina ni erosoago sentitzen naiz gauzak horrela planteatuta, ezen ez “Estatuaren egitura zapaltzailea” glosatuz. Hor galdu egiten naiz.\nIbai on June 25th, 2012 at 8:53 pm:\nHitza hartzen dizut aurrerantzean guzti honetaz lasaiago jarduteko. Gakoetako bat eman duzulakon nago eta da literatura modu ezberdinean ulertzen dugula. Ideia interesgarriak irten daitezke horrelako elkarrizketatik.\nIdazkerari egiten didazun kritikan baduzu arrazoirik, eta ez da lehenengo biderra esaten didatena. Hortik ere eztabaida interesgarria atera dezakegu, testu zientifikoaren estiloaz ere egon badago eta zer esanik.\nZiur nago izango dugula guzti honetaz lasai hitz egiteko tartea.\nimanol galfarsoro on June 27th, 2012 at 11:42 am:\nPruden Gartzia dear oh dear! Zer xauk? Baina exuau txantxikuz berba ingo, estandarrez ingo xuau, estandarrez! Galfarsorori buruz bi gauzatxo, bat aipatzen duzun goikoari buruz (5. erantzuna) ta bestea, lotuta, hizkuntza kritikoa edo akademikoa edo zientikfikoa edo denadelakoaren ditxosozko estandartasunari buruz!\n1/ Galfarsorok goiko hori txantxa askoz eta piskat nazkatuta idatzi zuen. Hori badakit, tipoa nahikoa ondo ezagutzen dudala uste baitut, eta badakit, gainera, testuak eta artikuluak eta liburak idazten dituenean bere buruaren oso ikuspegi instrumentala duela, inolaz ere ez fundamentala edo. Horregatik, oraintxe bertan bukatu duen multikulturalismoari buruzko 400 orrialdeko tesiaren abiapuntua Claude Lévi-Strauss-en zita bat (ingelesez) da:\n“I have the feeling that my books get written through me and that once they have got across me I feel empty and nothing is left. […] That is, my work gets thought in me unbeknown to me. I never had, and still do not have, the perception of feeling my personal identity. I appear to myself as the place where something is going on, but there is no ʻIʼ, no ʻmeʼ. Each of us is a kind of crossroads where things happen. The crossroads is purely passive, something happens there. A different thing equally valid happens elsewhere. There is no choice, it is just a matter of chance” (Myth and Meaning, 1978/9: 8)\nAipamen hau adierazgarria da prozesu intelektualari buruz baten jarrera zein den erakusteko. Galfarsorok ez du ego edo ni partikularrik, jakintzarekin lotuta dauden gauzetaz ari denean bederen. Aldiz gauzak gertatu egiten zaizkio eta zelan ez dakien zer gertatzen den beste leku batzuetan bada gauzen kontingentzien neurria ondo hartuta dauka. Gero, beste gauza bat da, noski, gauza batzuetaz enteratzen denean eta orduan bai, zeozer bidezkoa ez dela iruditzen bazaio, badaki ez daukala baliabide asko eta badaki ez duela eragin asko, baina protesta egiten du. Horregatik, proposamen bat aurkezten duenean euskal ikasketen inguruko kongresu batean 5 urteko lanaren emaitzen berri emateko, eta enteratzen denean ezezko erabakia nondik etorri den, bada iruditzen zaio hori ere ZENTSURA dela; agian gainera Ibai Atutxari elcorreos-ekin gertatu zitzaiona baino modu askoz ere errotikoagoan…\nBaina orduan 2/ demagun nire ponentzia ez onartzeko benetako arrazoia ez zela izan idatziz jaso nuena, (alegia ez nindutela onartzen baina ez zuela zer ikusirik nire proposamenaren kalitaeratekin baizik eta antolatzaileek jasotako proposamen kopuru handiarekin) eta demagun, aldiz, zentsuraren benetako arrazoia zuk aditzera ematen duzuna dela, alegia: ulergaiztasuna, jakintzaren presentazio modu standarra ez erabiltzea etc etc [kontuz ;o) Pruden, ez nabil esaten zure esku balego zure erabakia aurkezpen bat zentsuratzea izango litzatekeela, ez dakit, demagun piskoanalisiaren hizkuntza-edo ez zaizulako guztatzen; ez, hori egin beste batzuek egin dute, Etxepare Institutuan erabakiak hartzeko ardura zutenek, hain zuzen ere].\nDena dela, baina, kontua testuen iluntasuna-edo baldin bada, gauza bat esango dizut. Hor ez ditut Ibaik hartzen dituen prekauzioak hartuko! Hau da: ni neu ez naiz plantak egiten ibiliko forma dela eta mamia dela edo zer nahi. Bai, zuk onartzen duzun bezala, arazoa zurea da eta bakarrik zurea. Eta nik berriz zera galdetuko dut: zein standarrari buruz ari zara? Hemen hizkuntzen inguruan EHan erabiltzen dugun argudioa erabiliko dut konparazio gisa: Bi hizkuntza erabiltzen ditugunok (euskara / espainola…) aberatsagoak gara hizkuntza bat bakarrik hitzegiten dutenek baino. Bada akademiaren hizkuntzarekin, are eta gehiago giza zientzia eta humanitateen hizkuntzarekin, berdin berdin.\nBegira, jendeak esaten du erraza dela gauza akademiko hauetaz euskaraz argitaratzea. Ederto,bada hori izango da zuk aipatzen duzun tankera estandarra erabiltzen dutenentzat zeren nire “Nomodalogia Subalternoak”, 2005an argitaratu zena, ia 10 urte borrokatu ondoren lortu nuen kaleratzea. Baina tira, kontua da, igual oraindik gaur egun ere kritika post-koloniarraren eta abarren hizkuntza kritikoa ez dela ‘normala’ EHko giza zientzia eta humanitate sailetan. Bale, ba badakizu zer? Hori zuen problema da! Nik bi hizkuntzak hitzegiten eta ulertzen ditut, zuk zure estandarrean idazten dituzunak eta besteok idazten dugun estandarra.\nEta esaten dudanean ,besteok idazten dugun standarra’ zera esan nahi dut.Ez dakit Ibai ados egongo den, badakit Joseba Gabilondo, adibidez, ez dagoela, baina nire ikuspuntua da, aspaldikoa gainera, kritika post-koloniarra bera akademia anglosaxoian standarra bilakatu dela, ‘canon’a alegia eta horregatik idatzi nuen azpiko hau orain dela zenbait urte:\n“Without risking a hasty overstatement poststructuralist and postcolonial studies have become now a new canon. However, the very discursive radicalism nurtured conceals a rather more modest political agenda. Or does anybody believe it is somehow possible to develop a consistent political and cultural critique on the airy weight of some, literally, empty signifiers? Please, insert the word ‘empowerment’ don’t forget to mention ‘subversion’ and ‘carnivalesque reversal’, challenge eurocentric binary oppositions, somewhere along the line use notions such as dystopic, nomadic, and de-essentialise… and for the title of your final dissertation emulate the legendary British working classes traditional dish by coming with something like “place, space and gaze of …” ( http://criticalstew.org/?p=438 [Enjoy your symptom… on the edge of the void (II)]\nOrduan hori: gauzak ez dira nahastu behar. Ikasi ikasi ikasi. Nice to meet you!\nimanol galfarsoro on June 27th, 2012 at 1:10 pm:\nBarkatu baina zehaztapentxo bat badazpada ere: kritika post-koloniarraren eta abarren (ikasketa kulturalak, post-strukturalismoa, post-marxismoa, ikasketa chicanoak, queer ikasketak…) status akademikoarekin ados egon ala ez, edo kritika post-koloniarra ‘canon’ berria dela onartu ala ez, suposatutzat ematen dut mundu guziak dakiela kritika egiteko modu horien hizkuntzak azkenengo hiruzpalau hamarkadetan erabili izan direla.\nPruden Gartzia on June 27th, 2012 at 9:03 pm:\nImanol, ez dakit ondo nola erantzun.\nAlegia, uste dut garrantzitsua dela elkarren fede ona aitortzetik hastea, gero esango diren gauzak ondo ulertuak izan daitezen. Beraz, nire fede onean fidatzen zarela emanik:\n1) Ez dakit zer gertatu zaizun Etxepare Institutuarekin. Badirudi esaten duzunaz baino datu gehiago dituzula, erabili ezin dituzunak. Ulertzen dut zure mina, baina hortik aurrera ezin dut ezer esan.\n2) Nik ez dut arazo berezi bat zuri (edo Ibairi) ulertzeko, zuen ildoan (eskolan, “kanonean”…) idazten duten askori (guztiei?) ulertzeko baizik. Apalki aitortzen dut. Baina, era berean, susmatzen dut ez naizela bakarra, eta apur bat hausnartu beharko zenuketeela horretaz. Apalki diot, baina irmoki.\n3) Nire arazoa ez da zuri (edo Ibairi) ezin ulertzea, zuen testu batzuk ezin ulertzea baizik. Gogoan dut duela hilabete batzuk serie bat idatzi zenuela webgune honetan bertan marxismoari buruz (bi edo hiru atal, orain ez dut gogoan), eta arazorik gabe irakurri eta ulertu nituen (hala uste dut). Baina hasten zaretenean literaturaz…\n4) Zure kasuan, gainera ohitura handia duzu ingelesezko aipuak tartekatzeko. Ondo egina. Baina kontua da neuk ingelesa irakur badezaket ere, nekez ulertzen dudala. Adibidez, zer da : “the legendary British working classes traditional dish”? Hitzak ulertzen ditut, zentzua ez, erreferentziak falta zaizkit. Jakina, nire arazoa da, argi eta garbi, baina erreferentzia horiek euskaldun irakurle gehienoi falta bazaigu, zer? Ez dizu hausnarketa bat eragiten?\nNeu pe pozten nauk.\nimanol galfarsoro on June 28th, 2012 at 9:55 am:\nEderto Pruden: bai ba, ez naiz fidatuko ba! 1/ hor utziko dugu 2/ eta 3/ pozten naiz hala izatea eta somatzen dut ez dituzula gauzak pertsonalki hartu. Horrek ere pozten nau ze a/ divak gorrotatzen ditut eta b/ behar denean testuak bi bider irakurtzeko gauza ez diren filisteoekin ez dut zer ikusi nahi. Ez dut esan nahi baten testuak bi bider irakurri behar direnik, ezta gutxiago ere, baina beste batzuenak (postkoloniarrak, subalternoak, postmarxistak,feminismoak, psikoanalisia lacandarra….) igual bai eta aitortzen dizut, testu hau edo bestea ilunegia dela ulertzeko eta holakoak sarriegi entzuten dut eta horrek berotu egiten nau. Normalean, nire teknika baten gabeziak gehiago ikasteko erangingarritzat erablitzea da. Zaila da denbora behar delako, baina teknika ona da. Gero, nahiz eta burutu nuen aspaldi-aspaldiko maitrisa euskaraz idatzitako literaturari buruz izan, geroztiz nekez idatzi izan dut literaturaz eta idazleren baten bati buruz ari banaiz beste zeozer adierazteko da: Lauaxeta aipatu izana dut noizbait, baina bakarrik indarraren logika nola funtzionatzen duen erakusteko tautologien bidez (legea legea da, jainkoa jainkoa da); Atxaga ere aipatu izan dut baina bakarrik errealitatea vs fikzioa qua fantasia oposaketari buruz hausnartzeko; Sarrionadia multikulturalismoari buruz etabar. Pozten nau marxismoari buruzko atalak ulertzea. Azken atala falta zait gaurregungo marxismoari buruzkoa eta bukatuko dut noizbait. Orohar inportantea iruditzen zait Europako pentsamendutik tradizio intelektual potente hori ez baztertzea eta 4/ aipatzen duzu inglesezko esaldi hori zen kritika postkoloniarrean soinu errazen erretorika (errepetizioak, errima astunak…) igual larregi erabiltzen dela adierazi/salatzeko baina dena dela: nola ez dakizuzla zein den legendazko langileria britaniarren ohiko janaria? fish & chips… Eutsi goiari bai! Egongo noizbait!\nElkarrizketa. Ibai Atutxa (Begitu. 2011-04-14)\nUlrich Becki elkarrizketa (Zazpika. 2011-12-31)


Hiriburua lekuz aldatu eta Borneoko oihanetara eramango du Indonesiak | atzerria | GAUR8 - mila leiho zabalik\nHiriburua lekuz aldatu eta Borneoko oihanetara eramango du Indonesiak\nJakarta hiri erraldoia da eta egungo garapen eroaren ondorioz makina bat gaitz eta arazo pairatzen ditu. Gainpopulazioa, kutsadura, itsaspean bukatzeko arriskua, uholdeak... ditu mehatxu. Nola egin aurre tamainako arazoei? Antza, Joko Widodo presidentearen arabera, hiriburua lekuz eta izenez aldatuta, akabo arazoak!\nMikel Zubimendi Berastegi Actualizada:\nRomeo eta Julietaren bigarren ekitaldian, honako galdera egin zuen Shakespearek: zer axola du izenak? Arrosa deitzen dugun horrek beste izen batekin ere usain aparta izango luke. Euskaldunontzat, aldiz, izena duenak izana du, eta, izena ez duena, ez da.\nHori horrela, zer axola du hiriburu bat lekuz aldatzeak? Azken finean, baina, batzuetan, Giuseppe Tomasi di Lampedusak “Il Gattopardo” eleberri zoragarrian maisuki azaldu zuen bezala, «dena aldatu behar da ezer aldatu ez dadin». Horregatik, zientzia politikoan, azaleko erreformak egiteko sakoneko aldaketak iragartzeari, “gatopardismo” deitzen zaio.\nKontuak kontu, hiri eta hiriburuen leku eta izen aldaketak ez dira hain ezohikoak ere. Arrazoi ezberdinak medio, ugariak dira adibideak, izan gobernatzen duen autokrataren ondarea betikotzeko, izan gutxiengo nazionalak sumintzeko –bereziki Indian gertatzen ari dena musulman jatorriko izenen aldaketekin– edo izan herrialdearen aberastasun eta botereguneak hobeto orekatzeko.\nGoiz da Indonesiako presidente Joko Widodok, Jokowi goitizenaz, bere herrialdeko hiriburua mugitzeko publiko egin duen plana gatopardismo ariketa bat den ala ez esateko. Ideia ez baita berria. Izan ere, Japonia II. Mundu Gerran garaitua izan eta bi egunetara botere kolonial herbeheretarretik Indonesiak independentzia lortu zuenetik, beti egon da presente ideia hori. Lehen presidente izan zen Sukarnok hiriburua Kalimantango eskualdera mugitzeko saioa egin zuen, eta Palangkaraya hiria eraikitzen ere hasi zen xede horri begira. Iragan kolonialaren mamuetatik urrun kokatu nahi zuen hiriburua, herrialdearen erdigune geografikoan. Baina bere plana ezin izan zuen gauzatu, Javako uhartearen eta Jakartaren indar magnetiko, ekonomiko eta politiko handiegia tarteko. Gaur egun, berriz, Jokowiren plana gauzatzekotan, datozen hamar urteetan gauzatuko da. Bigarren agintaldia irabazteko lehian dela kontuan hartuta –datorren urteko apirilerako daude deituta bozak–, eta ideia datorren urteko aurrekontuak prestatzeko gobernu bilera batean bota zuela jakinda, agian oraingoan bai, oraingoan serio hartu behar da egitasmoa.\nEgiari zor, baina, egitasmoa beti egon da mahai gainean, eta, azkenean, inoiz ez da gauzatu. Jakarta gainpopulatuta dagoela, uholdeek sarri harrapatzen dutela eta ibilgailuen pilaketen ondorioz bertako zirkulazioa kaos hutsa dela kontuak izanik, proposamena bera harritzekoa ere ez da. Gainera, oraingoan Jokowi presidentea hiriburua Borneo uharteko kostako Kalimantan distritura eramateko prest dagoela dirudi. Nora eta indonesiar gehienek mapan kokatzen asmatuko ez luketen toki batera.\nJakartak aurkari asko ditu, eta arrazoi on askorengandik. Lehenik eta behin, gainpopulazioak paralisiraino eraman du (30 milioi lagun bizi dira bertako metropoli eremuan). Bigarrenik, Jakartaren azaleraren %40 itsasoaren mailatik behera dago, eta, adituek diotenez, 2050. urterako hirian herena itsaspean egongo da, Jakartako iparraldearen %95 hain zuzen. Eta oso kontuan hartu behar da 2100. urterako itsasoaren maila 40 eta 50 zentimetro igoko dela aurreikusita dagoela, baita planetaren tenperaturaren igoera 1,5 gradutan mantentzea lortuz gero ere.\nGaur egun Jakartari itsas mailatik gora geratzen zaizkion lur apurrak kristalezko merkataritza gune erraldoiz josita daude. Eta hori hiriak duen arazorik txikiena da, hiritarrei ur edangarria eramateko sarea kaskarra denez oso inguru horietan, jakartarrek lurra zulatzen baitute ur putzu berriak topatzeko, horrela hiria are gehiago urperatuz eta eragozpenak handituz.\nBestelako arazoak ere badira Jakartak: uholdeak katastrofikoak izaten dira, hiria sumendi gune baten ondoan dago, tsunamiak ere ezagutu ditu, airea oso kutsatua dago, alokairuek goia jo dute dagoeneko, joan-etorriak izugarri luzatzen dira denboran... Eta are okerragoa dena: inork gutxi daki nola egin aurre arazoei, ezta presidente izan aurretik Jakartako gobernadore izan zen Jokowik ere. Arazoak ezin konponduta, beraz, zer da errazena? Antza, hiria lekuz aldatzea!\nJakarta Java uhartean dago. Indonesiako lurraldearen %7 hartzen du soilik Javak, baina herrialdeko 271 milioi biztanleetatik %56 bertan bizi dira. Gainera, herrialdearen ekonomiaren %60 kontzentratzen du. Bat salbu, Indonesiako gainontzeko presidente guztiak izan dira Javakoak. Garai kolonialetatik Indonesia Javatik gobernatu da, boterea eta boteretsuak bertan kontzentratu dira. Posible izango al da orain boteregunea Javatik Borneora aldatzea? Ikusteko dago.\nPresidenteak dioenez, hiria ekialderantz eramateak, Borneoko Kalimantanera, nazio batasuna indartzea eta gutxiago garatutako lurraldeen aukerak handitzea ekarriko luke. Eta publikoki esan du Brasilek, Myanmarrek edo Australiak horrelako hautuak egin badituzte, edo orain Egipto ere antzeko zerbait egiten ari bada, zergatik ez ote duten indonesiarrek berdina egingo.\nAzkenean zer gertatuko den jakiterik ez badago ere, bada galdetzeko moduko zerbait: Jakarta munstro bilakatu duen eta ezberdintasun sozialak biderkatu dituen mugarik gabeko garapen eroak, ez al du Kalimantan ere suntsituko?\nOihan tropikal eta fauna miresgarriak ditu Borneok, Indonesiak hegoaldean eta Malaysia eta Bruneik iparraldean partekatzen duten uharteak. Baina urre, ikatz, petrolio eta gasaren erauzketak eta azken urteotan beldurgarri hazi den palma-olioaren produkzio basatiak latz kolpatu ditu bertako habitatak. Eta, orain, antolamendu ereduan aldaketarik egin gabe, garapen ereduaren doktrina aldatu gabe aurreikusi den hiriburu berria eraikitzean, ondorio are okerragoak espero daitezke.\nErraz esaten da, baina hiriburua Kalimantanera eramateko 32.000 milioi dolar beharko ditu Gobernuak. Hori, eta Jakartan bizi diren eta hiriburu berria eraikitzeko ardura izango duten milaka eta milaka langile eta beren familiak birkokatzea. Izan ere, funtzionario eta politikariak arazoetatik libre izango omen den hiriburu berrira joan eta gero negozioak egitera Jakartara bueltatu daitezke, baina ez langileak.\nGaurdaino behintzat, Kalimantanen lurrikarak, sumendien erupzioak eta uholde suntsitzaileak ez dira izan. Baina oihan tropikal ikaragarria dauka, gero eta andeatuagoa, eta horrek hiriburu berria eraikitzeko planak ere honda ditzake. Izan ere, garraio sistema, ur hornidura, saneamendu eta drainatze sistemekin ia zerotik hiri oso bat eraikitzea, jasangarria ez den eredu bat jarraituz, lehengo lepotik burua izatea da, iraganeko akatsak errepikatzeko bide segurua. Eta gero, noski, hor geratuko da beti Jakarta zaharra ere, bere berreraikuntzaren esperoan, laguntza erregutuz.\nIraunkorra ez den eredu batekin hiriburu bat eraikitzea, presidenteak iragarri bezala, «gatopardismoa» izan daiteke: dena (izena eta lekua) aldatu behar dela esan ezer ez aldatzeko\nIndonesiako lurraldearen %7 soilik hartzen duen baina biztanleen %56 eta ekonomiaren %60 kontzentratzen dituen Java uhartean dago Jakarta. Onartuko al da boteregune aldaketa?


Harkaitz Cano - Simetria ezinezkoak\nAbuztuak 25, 2019\nZein da gure artean euskaraz sortzen den kulturaren eta gaztelaniaz sortzen denaren arteko harremana? Badago erantzun politikoki zuzen bat, gezurra ez izan arren oso interesgarria ez dena: harremana gero eta hobea da. Lausotzen ari da hizkuntza ideologizatzen zuen automatismo zaharra, garai bateko aurreiritzien pisua. Blokeen sasoia amaitu da, gora arrakalak, arrakaletan sortzen direnez loreak. Baina mikroaurreiritziek hortxe darraite, sotil eta disimuluan, ukiezin. Luzeegi ohitu gara azaletik elkar epaitzera, aztura txar hori ez da bat-batean galtzen. Egia esan, galderak berak tranpa du bere baitan, aurresuposatzen baitu euskaraz bizi eta lan egiten dugunok multzo itxi eta bereizia osatzen dugula. Eta ez da horrela. Euskal sortzaile guztiak garelako erdaldun, eta sarri aritzen garelako gaztelaniaz, geure lanari lotuta edo lotu gabe. Gure euskaltasuna intermitentea delako. Ia denok garelako, ezer baino lehen eta egunerokotasunaren praxian, erdaldun. Eta gero, gutariko batzuk, euskaldun ere bagara, zenbait lekutan, ordu batzuez. Euskal kulturzalea, honenbestez, mugarrien garraio dabil, joan-etorrian, (auto)itzulpenaren gazi-gozoak dira bere eguneroko ogia. Bere lana egiteaz gain, bere giroaren ordezkari, proselitista edo predikadore izatera derrigortua dago. “Eta zuen mundutxo horretan, zer berri?”, galdetzen dizute tarteka. Euskal sortzaileak berriemaile bereziarena erantsi behar dio bere lan zerrenda jada luzeari; Albanian bidaian izan garen turisten pare gabiltza gure kulturari buruz etxean hizketan. Baikor jarrita, esan genezake gure nekea dela gure kapitala; eskala diferentea duten multzo ezberdinetan egoteak eta hizkuntza ezberdinetan aritzeak aberasten gaitu. Gure mundutxoaren marketing arduradun gara, halabeharrez hauspotzaile, defentsaren abokatu. Ikusgarritasun ezak sortzen digun amorruak du horren errua, jakina: Beyonce, Rosalia edo Perez Reverteren berriak osmosi bidez xurgatzen dituenak arazo gehiago dauzka gertuagoko sortzaileen existentzia hautemateko, ulertzen baitu euskal multzo itxia endogamikoa dela eta egiten duguna ez doala haiekin. Edo, hobe esan, ez doala inora.\nNekeza da gurea bezalako bokazio batetik soldata ateratzea, eta horrek bakarrik sortu behar luke jada halako “klase kontzientzia” bat gure artean, gremio berekoon arteko elkartasuna, darabilgun hizkuntza edozein delarik ere. Eta sortzen du. Bestalde, hizkuntza ez da determinantea, konplizitateak garatzeko orduan garrantzitsuagoak suerta daitezke kidetasun estetikoak. Baina hori ere ez da guztiz egia: gaztelaniaz idazten duenaren begiak, normala denez, adiago daude Espainiako joera, literatur gehigarri eta polemiketara; ni berriz, hotz uzten naute haiei pizgarri zaizkien sestrek. Gaztelaniaz sortzen duenak Espainian bilatzen du homologazioa, eta, harri batez bi txori, ni ere bertan homologarazi nahi nau. Idazle albaniar sentitzen naiz halakoetan. Atzerritar nire herrian. Haiek berriz, euskarazko munduaren albiste urrunekin konformatzen dira, oro har. “Eman titularrak, arren”. Esan nahian bezala: “Mundua zabala da; jakin-minak ere baditu bere mugak”. Horretan ez zaie arrazoirik falta; estatistikaren arabera, euskal hiztunoi ez zaigu gabonetako loterian Shakespeare tokatzen.\nEuskal musikariak, zinegileak, aktoreak... kotizatuak daude hemen eta kanpoan. Euskara color local dei genezakeen ñabardura kitsch baten mailan geratzen den heinean, beti ere. Ukaezina da Amets Arzallusek aspaldi ez dela adierazi duena, denok gaudela euskararen alde, hura erdigunean kokatzen ez dugun bitartean. Izan ere, harrotzea denean kontua, askoz ere erosoago zaigu hizkuntzarik ez duen kultura batez harrotzea. Gure artean, bi adibide garbi dauzkagu azken hamarkadotan: eskultura eta sukaldaritza. Ez da kasualitatea bi arlo hauek izatea nazioartean geure marka saltzeko –barka itsuskeria– gehien erabili direnak. Are, esan genezake iraganean eskultura zena, orain sukaldaritza dela, hainbestetan aipatzen dugun Zygmunt Baumanen modernitate likido maiztuak likidatu egin dituela Chillida eta Oteiza, zentzu materikoan eraldatu, eskultura efimero gisa saltzen denez gastronomia. “Hizkuntzarik ez duen kultura” diogunean, ordea, tranpa egiten dugu berriro: eskultoreak eta sukaldariak gaztelaniaz lanean bihurtu baitira izar, ia beti.\nElebitasunaren simetria saldu digute, baina simetriaren pisua alde bakarrak darama bere gain: “errepikatuko duzu gaztelaniaz euskaraz esan duzuna?” eskatzen digute hobebeharrez, “jende guztiarengana” heltzeko aitzakiarekin. Eta guk amuari heldu, aurkezten ari garena euskarazko nobela izanagatik. Etengabe eskatzen zaigu jatorrizkoaren itzulpena, gure buruko disko gogorraren partizioa. Barka, hori ez da simetria, menpekotasuna baizik.\n“Euskara ez jakiteko eskubidea” aldarrikatu zuen duela zenbait urte idazle batek. Eskaera bitxia, inondik ere. Eta hor ere aplikatuko bagenu simetria? Zer ez ote liokete leporatuko “gaztelania ez jakiteko eskubidea” aldarrikatuko lukeen euskal idazle bati?\nEsango dute garaiak horrelakoak direla, hautua librea dela, globalizazioaren kontuak, multikulturalismoa besarkatzea dagokigula. Ivan de la Nuezek bi-biak kritikatzen ditu, ordea, “Teoría de la retaguardia” saiakera gomendagarrian: multikulturalismoa litzateke “piztia bakoitza bere kaiolan” sartzeko modua, eta globalizazioa berriz, “piztia guztiak kaiola berean sartzekoa, beti ere, piztia hauek aski bezatuta badaude”. Zein kaiola hautatuko dugu munduan egoteko? Kaiolen artekoa da gure hautu librea?\nGeometria erabili dut gure egoera azaltzeko, baina agian zoologiak hobeto esplikatuko lituzke zenbait kontu. Hizkuntzek ere borroka egiten dutela, alegia, espazio fisikoagatik zein sinbolikoagatik. Euskarak, zehazki, biziraupenagatik.\nEl Diario Vasco egunkarian argitaratua\nHarria, papera, guraizeak\tDisko bilduma leihotik jaurtitzearen arte ederra\nOhar legala / Gunearen mapa


Lander Iglesiasek zuzentzen dauen 'Cuarteto del Alba' lanak zabalduko dau BAD 2014 urriaren 22an - bizkaie.biz\nLander Iglesiasek zuzentzen dauen 'Cuarteto del Alba' lanak zabalduko dau BAD 2014 urriaren 22an\nBizkaie! 2014-10-17 15:19 Kulturea\nBarrikuntzea da Bilboko Antzerki eta Dantza Garaikide Jaialdiaren edizino barri hau inauguretako aukeratu dan eszenatokia Arriaga antzokia izango dala. Bertan Cuarteto del Alba lana ikusi ahal izango da, urriaren 22an eta 23an, arratsaldeko 20:00etatik aurrera.\nBad 2014, Bilboko Kultura eta Hezkuntza Sailak antolatutako jaialdia urriaren 22tik zemendiaren 2ra arte ikusi ahal izango da uriko hainbat eszenatokitan eta, barrikuntza lez, Arriaga plazeak, Carnaval, Cielo Raso euskal jantza konpainiaren haide zabaleko inaugurazino lana jasoko dau (urriaren 22an, arratsaldeko 19:00retan).\nBestetik, Cuarteto del Alba, BAD-en produkzinoa, Carlos Gilen sinadurea eta Lander Iglesiasen (Laurentzi Producciones) zuzendaritza eszenikoa dituan Cuarteto del Alba lanaren Bizkaiko aurkezpenak hasierea emongo deutse datorren eguaztenean, antzerkiz eta jantzaz betetako hamar eguni.\nLaurentzi Produccionesen azken lana gaur goizean aurkeztu da Arriaga antzokian; bertan egon dira Ibone Bengoetxea, Bilboko Udaleko Kultura eta Hezkuntza zinegotzia, Lander Iglesias lanaren zuzendaria eta antzezleetako batzuk.\nLander Iglesias da ibilbide profesional luzea daben artistez osotutako antzezlan honen zuzendaria. Maiken Beitia, Gotzon Sánchez, Ricardo Moya eta Valery Tellechea dira Cuarteto del alba antzezlaneko lau izate eszenikoak, zuzendariak bere ibilbidean, antzerki, telebista eta zine proiektu askotan, lankide izan dituan personak.\nTalde artistikoa osotuz, Mariluz Díaz produkzino laguntzailea da, Sara Panigua koreografiaz eta ikus-entzunezko espazioaz arduratzen da, Iñigo Ibaibarriagaren esku egongo da soinua, eta argiztapenaren eta ikus-entzunezkoen diseinua Iñaki Garcíaren eta Bruno Ventolaren lana izan dira.\nProdukzino lan hori posible izan da egoitzea Bilbon dauen euskal konpainia barria sortu dalako, Laurentzi Producciones. Krisi garai honetan, Mariluz Díazek eta Lander Iglesiasek osotzen daben konpainia, konpromisoz betetako antzerki garaikidea egiteko borondatez heldu da. Berez antzerki munduko gizona dan Lander Iglesias jantzaria, antzezlea eta zuzendaria da, eta hogeita hamar urte baino gehiago daroaz lanbide honetan, zuzendari lanetan, batez be.\nCuarteto del alba antzezlaneko lau izate eszenikoak, personaia asko barruratu behar dituen antzezleak holan izentetan baititu egileak, gaur egungo garaian, etorkizunera begira dagoan eta plataforma lez proiektetan dan talde ahots bakar bilakatzen dira. Personaia horreek zehazten dituenak ez dira euren ezaugarri psikologikoak, nabarmenetik harago dagozan sinbolismoak edo esanahiak baino.\nAhots bakotxak egitura dramatiko eliptikoaren garapenerako bide bat sartzen dau, pasarte bakotxean, frustrazino politikoaren mina, maitasuna galdu izanak sortutako mina, batzen dituan emozinoa, kontzeptua, bizipenak sartzen ditue, guztia be, drogen, utopia politikoen, deserrotzearen, gogobetetasun faltearen eta ezinbestean desenkantura daroan ustezko patuaren ondorioz jasotako askatasun horreei buruzko erreferentziakaz nahastauta. Eszenografia sinpleari esker, ikus-entzuleak, pasarte bakotxean emozino bat deskribiduko daben personaia asko erakutsiko dituan antzezlana ikusiko dau.\nBere ibilbide profesionalean antzerkiaren munduan bete izan dituan lan anitzakaitik oso ezaguna dan Carlos Gilek dramaturgo lez egin dauen lehenengo lana da. Hasiera hasieratik arte eszenikoetan ibili zan, antzerkiko antzezle, eta aldizkari baten eta Artezblai argitaletxeko liburu anitzen zuzendari eta editore, arte eszenikoei buruzko Yorick liburu-dendearen sortzailea izateaz gan. Ibilbide luze horrek medio askotan jarduteko eta egitasmo askotan parte hartzeko aukerea emon deutso. Carlos Gil egile legez itzuli da antzezlan honetan, bere belaunaldiak bizi izan dituan egoeren parte bat irudikatzeko.\nCuarteto del alba Arriaga Antzokiko eszenatoki nagusian eskainiko da urriaren 22an eta 23an, arratsaldeko 20:00etan. Sarrerak 7 eta 16 euro bitartean egongo dira erosgai eta BONOBADek, txarteldegian % 25eko beherapena izateko eskubidea emoten dau.


Errenta aitorpena eta neutraltasun teknologikoa - GARA\nIratxe Esnaola Informatika ingeniaria\nErrenta aitorpena eta neutraltasun teknologikoa\nDezepzio baten -beste baten- berri ematen digu Iratxe Esnaolak gaurkoan. Errenta aitorpena Internet bidez egiteko aukerari helduta, hartarako behar duen programa deskargatzeko baldintza harrigarri bat bete behar duela jakin du: Microsoft Windows erabiltzea, alegia, EAEko Administrazio Publikoak hala ezarrita. Hartara, Administrazio horrek izan behar lukeen neutraltasun teknologikorik gabe, bere izaera publikoari ere uko egiten dio, Esnaolaren ustez, eta herritarron aukeratzeko askatasun teknologikoa bermatu beharrean, urratu egiten du.\nAurten ere iritsi da errenta aitorpena egiteko garaia. Eta bigarrenez, telematikoki edota Internet bitartez egitea erabaki dut. Baina aurten ere, iaz bezalaxe, dezepzio teknologiko berbera hartu behar izan dut. Errenta aitorpena egiteko, programa bat deskargatu behar da. Baina instalatzeko baldintza bat ezartzen du EAEko Administrazio Publikoak: Microsoft Windows erabiltzea. Baina zergatik onartu behar dugu Administrazio Publikoak baldintza teknologikoak ezartzea? EAEko herritar gisa errenta aitorpena egiteko betebeharra bai, baina eskubide teknologikorik ez al dugu? Non gelditzen da neutraltasun teknologikoa? Eta gure aukeratzeko askatasuna?\nTeknologien munduan neutraltasuna hainbat eremutan aplika daiteke, baina «neutraltasun teknologikoa» kontzeptuak, zuzen-zuzenean Administrazio Publikoaren teknologien arloko jarrerari egiten dio erreferentzia, bi aldetatik egin ere: hornitzaileekiko eta herritarrekiko. Batean zein bestean, hornitzaileekiko duen harremanean zein herritarrei eskaintzen dizkien zerbitzu telematikoetan, Administrazio Publikoari exijitu behar zaion jarrera da neutraltasun teknologikoa: neutrala izatea, berdintasuna mantentzea. Bere publikotasun izaera benetan aplikatzea, alegia.\nHornitzaileak informatika zerbitzuak eskaintzen dituzten enpresak dira. Horien eta Administrazio Publikoaren arteko lotura oso estua da, elkarrekiko duten beharra ezinbestekotasunean oinarritzen baita. Administrazio Publikoak, bere ardurapean duen kudeaketa guztia aurrera eramateko, dimentsio handiko azpiegitura eta zerbitzu informatikoak behar ditu. Teknologiak behar-beharrezkoak ditu, orain eta etorkizunean. Hornitzaileentzat, berriz, Administrazio Publikoa da dagoen bezerorik desiratu eta preziatuena, dimentsio handiko zerbitzua eskaini behar diolako eta, beraz, dimentsio handiko diru-iturria delako, orain eta etorkizunean.\nElkarrekiko menpekotasun horretatik, hornitzailearen izaeraren arabera, Administrazio Publikoaren menpekotasun teknologikoa etor daiteke. Independentzia teknologikorik eza. Eta hori da EAEko Administrazio Publikoari (eta gainontzeko gehientsuenei ere) gertatzen zaiena: Microsoft-en soka pribatuetan gatibu daudela eta, ondorioz, teknologien eremuan Administrazioen publikotasun izaera hutsaren hurrengo bilakatzeko posizioa hartu duela Microsoft-ek.\nEgia da EAEko Administrazio Publikoak bere zerbitzari ia gehienetan GNU/Linux sistemarekin funtzionatzen duela. Baina ez da gauza bera gertatzen langileen ordenagailuetan eta herritarrekiko zerbitzu telematikoetan: Microsoft enpresa estatubatuarraren bezero preziatu bat gehiago da. Modu horretan, eta denboraren poderioz, Microsoft-ek EAEko Administrazio Publikoarekiko bere monopolio propioa eratu du. Eta hori frogatzeko, informatika zerbitzuen inguruko deialdiak aztertzea nahikoa da. EAEko Administrazio Publikoak, bere azpiegitura teknologikoa hornitzeko deialdiak ez baititu izaera publikoan egiten. Edozein deialdi publikok behar dituen tramite guztiak beteko dituzte, buletinean ere argitaratuko dute, baina deialdi itxia da, pribatua, Microsoft-entzat soilik baita. Sortua dagoen monopolioaren eta Administrazio Publikoak duen menpekotasun teknologikoaren ondorioa da hori.\nBaina zentzurik ba al du Administrazio Publiko bat teknologikoki menpekoa izateak? Onargarria al da? Nola uler daiteke hornitzailea aldatzerik ez izatea? Zergatik onartu behar dugu deialdi sasipubliko horiek egitea? EAEko Administrazioa, beraz, eta zalantzarik gabe, ez da neutrala hornitzaileei dagokienez.\nEta hornitzailearekiko monopolio horrek, eragin zuzena du herritarroi eskaintzen zaizkigun zerbitzu telematikoetan. Administrazioak berak Microsoft-en produktuak erabiltzen dituenez, gu ere Microsoft-en produktuak erabiltzera behartzen gaitu. Jakin badakite herritarren gehiengo handi batek Microsoft Windows erabiltzen duela eta, beraz, gutxi batzuek soilik sentituko dugula gure eskubide teknologikoen urratzea. Baina hala da: Administrazioarekiko harremanetan herritarron aukeratzeko askatasun teknologikoa ez da existitzen.\nZergatik izan behar dugu Microsoft Windows gure ordenagailuan? Onargarria al da horretara derrigortuak izatea, hain zuzen, copyright lizentziapean zabaltzen denean eta ordaindu egin behar denean? Alegia, guztiontzat eskuragarri dauden doako aukera teknologikoak existitzen badira, Administrazio Publikoak ez al lituzke aintzat hartu beharko? Zer esan nahi du Administrazio Publikoa teknologikoki neutrala izateak? Berak erabaki behar al du gure ordez zein den gure ordenagailuan erabili behar dugun sistema? Non geratzen da herritarron aukeratzeko askatasun teknologikoa? Zergatik deskargatu behar dut .exe edo .doc bat Admnistrazioarekin harreman telematiko bat izan behar dudan bakoitzean? EAEko Administrazioa, beraz, eta hau ere inongo zalantzarik gabe, ez da neutrala herritarroi dagokionez ere.\nAdministrazio Publikoa, bere izaera publikoagatik, berdintasuna mantentzera behartuta dago. Bere ardura da, baita teknologien eremuan ere. Kontrakoa zabaltzen saiatuko diren arren, Microsoft Windows-ez gain, beste sistema batzuk ere existitzen dira. Horietako batzuk, gainera, eskuragarriak dira edozeinentzat, doakoak baitira. Horixe da software librean oinarritutako sistema eragileen kasua, Internetetik eskuratu baititzakegu. Edozein herritarren eskuetara irits daitezke. Eta, hori horrela izanik, alegia, ordaindu behar ez diren alternatibak existitzen badira, ez al da Administrazio Publikoaren ardura sistema horiek erabiltzen dituzten herritarrei ere zerbitzu telematikoa eskaintzea? Are gehiago, ez al lituzke guztiontzat eskuragarri dauden sistemak lehenetsi beharko? Ez al du, bada, neutrala izan behar? Herritar guztiok ez al ditugu eskubide berberak izan behar Administrazio Publikoaren aurrean?\nTamalez, beste eremu batzuetan gertatzen den bezalaxe, betebeharrak denonak dira baina eskubideak ez. Eskubideak baldintzekin datoz, betebeharrak ez.\nNeutraltasun teknologikoaren bermea jarrera kontua da. Edota are gehiago, jarreraz gain, Administrazio Publikoaren kasuan, ardura ere bada. Eta berezkoa ez denez, ardura hori dagokion moduan betetzeko, exijitu egin behar zaion jarrera teknologikoa da neutraltasunarena. Eskatu ez, exijitu, ezinbestekoa baita.


Aurrezki kutxek interes sozialeko ekimenetara bideratzen duten dirutza bankuena baino hamar aldiz handiagoa da | Revista - Part 4\nNora doazen aurrezki kutxa eta bankuen mozkinak : Aurrezki kutxek interes sozialeko ekimenetara bideratzen duten dirutza bankuena baino hamar aldiz handiagoa da\n[Pág. 1] Aurrezki kutxek interes sozialeko ekimenetara bideratzen duten dirutza bankuena baino hamar aldiz handiagoa da\n[Pág. 2] Kutxa batetik bestera ere, aldeak\n[Pág. 3] Bilakaera\n[Pág. 4] Aurrezki kutxek bete beharreko arauak\nAurrezki kutxek bete beharreko arauak\nAurrezki kutxen eskuduntzen parte esanguratsu bat autonomi erkidegoetako herri administrazioen eskuetan dagoenez, era guztietako arautegiak eratzen eta egokitzen ari dira, gobernu organoak osatzeari, inbertsioak gauzatzeari eta obra sozialaren norakoei dagokienez, bereziki. Aurrezki kutxa baten emaitzen banaketa eta ongintza eta gizarte-obraren aurrekontua onesten duen organoa bertako Batzar Nagusia da: honek bi aurrekontuak Espainiako Ekonomia Ministeriora igorri behar dio, Espainiako Bankuaren bidez. Nolanahi ere, aurrezki kutxa horren Batzar Nagusiak onetsitako obra soziala baimentzea gehien-gehienetan autonomi erkidegoek bereganatua duten eskuduntzetako bat izateak, arautegi batetik bestera alde ugari eta handiak izatea errazten du. Egoera horrek sekulako polemikak sortarazi ditu, autonomi gobernu batzuek obra sozialera bideratzen diren baliabide gehienak kontrolatu nahi izaten dituztelako. CONSUMER-ek kontsultaturiko aurrezki kutxa zenbaiten iritziz, obra sozialaren interesa argi eta garbi publikoa izateak ez du esan nahi, derrigor, horri dagozkion erabakiak botere publikoek hartu edo bideratu behar dituztenik. Aurrezki kutxek honela argudiatzen dute: gizarteari zerbitzu hobea emango bazaio beraien jarduera sozialak eta botere publikoen aholkuak koordinatu, uztartu egin behar dira, bi aldeen artean akordiotara heldu ahal izateko baina, hori bai, aurrezki kutxen autonomia eta independentziazko jarrera errespetatuz, nolanahi ere. Herri administrazioak eta aurrezki kutxen arteko elkarlan oparoaren adibide ona Espainiako Gaztela – Leongoa da: erregio hartan dauden sei aurrezki kutxetatik bostek osatu berri den organismoak obra sozialeko inbertsioak koordinatzeko ardura bereganatu du.\nArauteria sortu berriari dagokionez, autonomi erkidegoetan eraginiko aldaketa gehienak bi kontu jakinen ingurukoak dira: batetik, autonomi erkidego batean, bertan egoitza soziala eduki gabe, lanean ari den aurrezki kutxak erkidego horretan obra sozialean gastuak edo inbertsioak egiteko duten obligazioa, erakundearen guztirako baliabide ekonomikoekiko, erkidego horretan atzemaniko besteren baliabideen proportziozko partea gutxienez obra sozial horretara bideratuz. Autonomi erkidego batzuetan (Gaztela – Mantxan, adibidez), obra soziala lurralde horretan egindakotzat jo ahal izateko, erkidegoko gobernuak finkaturiko irizpideak bete behar dira. Dena den, Euskadiko Justizia Epaitegiak aresti emaniko sententzia batek, erkidego horretan egoitza duten aurrezki erakundeen obra sozialaren kudeaketan autonomi gobernuaren esku hartzea arautzen duen artikulua baliogabe utzi du (“aurrezki erakundeen autonomia urratzearren”). Epaitegiaren esanetan, aurrezki erakundeekin obra sozialez kontsulta egin ondoren, aurrezki kutxek aplikatu beharko zituzketen irizpideak finkatzen zituen Eusko Jaurlaritzaren Dekretuak “Legearen mugak gainditu egiten ditu”, aurrezki kutxen autonomia urratzen du eta, gainera, “erakunde horien jarduera-esparruan eragiten du” eta “udal zerbitzuak finantzatzeko ahalmena mugatzen du”. Euskadiko autonomi erkidegoko aurrezki kutxen iritziz, hauen mozkinak banatzeko proposamenari, urteko ekitaldiko obra sozialaren proiektuari eta aurreko urteko aurrekontuaren kitapenari Exekutiboak ateak zabaltzea ez dator zuzenbidearekin bat, ez da bidezko ikuspegi horretatik.\nAutonomi erkidegoetako aldaketek eraginiko bigarren kontua orokorragoa da, izatez: aurrezki kutxen gaietan eskudun den kontseilaritzaren ardura da, Batzar Nagusiak onarturiko mozkinen banaketari dagozkion erabakiak eta ekitaldiko obra sozialaren aurrekontua eta likidazioa onestea.\nAurrezki kutxak ez du irabazteko asmorik, ezta akziodun edo jaberik ere: honelako erakundeen urteko soberakin edo irabazkina bi alorretara bideratu beharra dago: erakundearen kausimena eta etorkizun ekonomikoa sendotzea (“erreserbatara” bideratzen den dirua) eta premia sozialez artatzea (obra sozialerako dirua).\nEspezializazioa: kutxak, tradizioz, txikizkako banka-eragiketetan espezializatu dira, herritarren eta familiaren aurrezkia biltzean eta familien, enpresa txiki eta ertainen eta tokian tokiko korporazioen finantza-premiez arduratzean oinarrituta.\nLurraldekotasuna: lurraldeetako ordezkarien zuzendari taldeak, eskualdeko garapen ekonomiko eta sozialari lehentasunezko arreta bideratzea eta jatorrizko eskualdean sukurtsal-sare trinkoa edukitzea.\nLege aldetik, aurrezki kutxek aurreikuspen-fondo edo erreserbetara bere, mozkin likidoen %50 bideratu behar dute. Hortik gainerakoa ongintzazko eta izaera sozialeko inbertsioetarako utziko da. Aurrezki kutxen obra soziala hiru antolamendu-ardatzen inguruan egituratua dago: bertako obra soziala, elkarlanekoa eta besterena. Bertakoa, hiruretan ohikoena (Espainiako kutxen obra sozialerako fondoen %74 biltzen du) izaki, jarduera eta ekimenen inbertsio, kudeaketa eta administrazio osoa bereganatzean datza. Aurrezki kutxa bakoitzaren obra soziala, jarduera eta ekimen jakinetan diharduten fundazioen aurrekontuak zuzkitzean gauzatzen da. Bertako obra sozialak, kutxek zuzenean kudeatzen dutenak, 2003 urtean ia 12.000 laguni eman zion lanpostua Espainian.\nJoan aurreko orrira: « Bilakaera


EKITEN 2. TOPAKETA: BEZEROA IDENTIFIKATU ETA EZAGUTZEN\nmaiatza 15, 2018 - 12:30 pm - 4:00 pm\n« Ostiral teknologikoak / viernes tecnológicos\n2º ENCUENTRO EKITEN : CÓMO IDENTIFICAR Y ENTENDER A TU CLIENTE »\nEkiten 1.topaketan ekintzaile eta enpresarien behar eta erronkei berriz hitz egin dugu. Edozerin negoziorentzat, segmentazio on bat egitearen konplexutasunaz eta abantailaz hitz egin dugu, beraien jokabide eta beharrak ondo ezagutzearen onurez.\nEkiten 2. topaketa honetan, gai hau landuko dugu:\nNola zehaztu zein segmentutara zuzendu?\nZer ezaugarri dituzte bezero hauek?\nZer jokaera mota dute nik hasebetetzen dudan beharraren inguruan?\nZer beste baliabide ditut inguruan nere bezeroari balio gehigarri bat emateko?\nEkiten 2-an zenbait herraminta jarriko ditugu zuen eskura, zuen negozioaren bezeroak hobe ezagutu ahal izateko, baina batez ere, zure esperientzia Urola Kostako beste ekintzaile eta enpresarien esperientziarekin partekatzeko aukera izango duzu. Zuen kezka, erronka eta aurrerapausuak azaltzeko aukera.\nDenen artean ezagutza eta esperientzia asko biltzen duzuelako\nZure bidea ezagutzen duen norbaitekin hitz egitea beti delako aberasgarria\nBatzutan, beste ideia edo ikuspuntu bat nahikoa delako zurenegozioari bultzada bat emateko\nDenon artean, batak besteari lagunduz, urrunago irits gaitezkeelako\n*Topaketan Lakarik prestatutako mokadutxo bat eskeiniko da.\nEman izena hurrengo irudian klikatuz


Cesar Bona, irakaslea eta 'Las escuelas que cambian en mundo' liburuaren egilea: "Nahi izaten dugu haurrek gauza asko jakin dezatela, baina ematen diezun hori bakarrik eska diezaiekezu" | Aldizkaria | EROSKI CONSUMER\nCesar Bona, irakaslea eta 'Las escuelas que cambian en mundo' liburuaren egilea: "Nahi izaten dugu haurrek gauza asko jakin dezatela, baina ematen diezun hori bakarrik eska diezaiekezu"\nBokazioaren gainetik jarrera dago. Nahi izaten dugu haurrek gauza asko jakitea, errespetuz joka dezatela, beren emozioak kontrola ditzatela, ilusioz etor daitezela... Hori guztia da irakasle izatearen definizioa. Ematen diezuna bakarrik eska diezaiekezu haurrei.\nGauza guztiek daukate eragina. Aditu batek, John Hattie-k, neurtu egin zuen zer-nolako faktoreek eragiten duten arrakasta akademikoan. Lehenbizi, autokontzeptuak eta besteek zugandik espero dutenak. Nik esango nuke hitzen pisuak eragin handia duela. Gauza asko egin ditut gaizki eta orain ere egingo ditut, baina saiatuko naiz ez errepikatzen. Adibidez, haur bati esatea, eta heldu bati ere bai, "desastra hutsa zara"; ez dakizu nola gelditzen zaien hori barrenean sartuta... Gainera, berdin-berdin esan diezaiokezu "nik badut konfiantza zugan". Familiaren eta eskolaren arteko batasuna funtsezkoa da. Haurrak ikusten badu gurasoak eskuz esku ari direla lanean irakasleekin, zoriontsu sentitzen dira hezkuntzari dagokionez.\nZer esan nahi du zure aurreko liburuaren izenburuak, "Heziketa berria"?\nDena ez da zuria edo beltza. Une batzuetan bidaliko da zerbait, eskolan egindakoa sendotzeko edo osatzeko eta, batez ere, haurrek berekin dakarten jakin-mina suspertzeko. Paradoxa da, baina haurrekin liburutegi batera joan nahi duten gurasoek edo, besterik gabe, haiekin ongi pasatu nahi dutenek ez dute modurik izaten, etxeko lanak egin behar dituztelako, eta milaka haurri gertatzen zaie hori. Ez da haien errua curriculuma hain luzea izatea. Zure lantokian bukatzen duzunean, deskonektatu egin nahi izaten duzu eta zure familiari eskaini denbora, zure zaletasunei... Haurrek gozatu egin behar dute haurtzaroa eta gurasoek gozatu egin behar dute haurrekin. Denbora hegan joaten da, eta, ohartzerako, utzi egingo diote haur izateari.\nBada, haurrak ere bai. Entzun aditzarekin batean, partekatu ere funtsezkoa da, helduentzat bezalaxe. Parte hartzen baduzu, gusturago sentitzen zara. Eta gisa honetako esaldiak baztertu egin behar ditugu: "Ez duzue bukatu liburua". Informazioa alde guztietan dago, baita haurren buruan ere, eta horregatik aipatzen dut partekatzea. Haurrek ikasi egin dezakete elkarrekin eta nik ere bai haiengandik. Bikaina da haurrei gonbita egitea leihotik begira dezaten eta pentsatu hobetzeko zer egin dezaketen. Horretarako liburu bat beharko du uneren batean, teknologia bat besteren batean...\nUrteak daramatzagu horrela. Gonbita egin behar zaie informazio bila dezaten, kontrastatu, partekatu, iritzia eman, gogoeta egin... Bisitatu nuen eskola batean, Madrilgo Padre Piquer ikastetxean, egun bakoitza bukatzen dutenean, paper batean galdetzen diete zer ikasi duten eta zertarako erabiliko duten. Askotan pasatu izan zait haurrei galdetzea eta haiek erantzutea ez dakitela zertarako balio duen. Oso argi eduki behar dute zer ari diren ikasten eta zertarako.\nNik izugarri maite nuen irakurtzea, baina behartzen nindutenean, gorrotatu egiten nuen. Elkarri lotu behar litzaizkioke, lehenbiziko urteetan behintzat, irakurtzea eta plazera hartzea. Istorio batean sartzea, imajinatzea... Haurrek imitatuz ikasten dute. Ikusten badute guk irakurri egiten dugula, haiek ere egingo dute. Eta irakurtzeko gogoa emango duten lekuak sortu behar dira, adibidez kanpin-denda baten barrenean aulki batzuk jarrita liburutegi batean, etxean kartoizko kutxa handi batean, linterna gau bat eginda...\nBatzuek iradokitzen dutenez, gauza guztiak dibertigarri eginda, haurrek ez omen dute hartzen erantzukizunik...\nHezi behar dugu haurrak pozik etor daitezen hurrengo egunean, eta horrek ez du esan nahi bolazko igerileku bat egin behar zaienik ikasgelan. Helduekin bezala da: lanera zapuztuta bazoaz, ez duzu zurerik emango. Zoriontasunean heztea bada exijentzian eta autoexijentzian heztea ere, frustrazioan, esker onean, norberarekiko eta besteekiko errespetuan, konpromisoan... Galdera bat egingo dizut: kide baten bila bazabiltza, izan lanerako edo izan bikote harremanerako, gustatuko al litzaizuke zurekin taldean lan egitea, errespetuz jokatzea eta erronkak aurkeztea arazoen ordez?\nNi saiatzen naiz gauza guztiei alde ona bilatzen. Haurren batentzat balio badu, ongi etorri. Mugimendu asko dago errotik mozteko. Zure seme-alabei egokitzen bazaie, munduko gauzarik garrantzitsuena da. Eskolan lehentasunezko gaia izan behar du. Eta ez bakarrik errotik mozteko, prebentzioa egiteko baizik. Horretarako tresnak eta denbora eman behar dizkigute tutoretzak sortzeko, talde dinamikak, elkar ezagutu dezaten, elkar errespeta dezaten, ezberdintasunetatik ikasi, besteengandik ere ikas daitekeela...


Siria iparraldeko indar kurduen aurka eraso egiteko, Turkiari bidea libre utzi diote AEBek\nNazioartea > Asia > Siria\nTurkiak iragarritako erasoaren aurrean, AEBetako tropak Siria iparraldetik erretiratzeko asmoa iragarri du asteburuan Trumpek, eta SDF Siriako Indar Demokratikoak ziurtatu du tropa estatubatuarrak erretiratu egin direla. Honek mehatxupean jarri ditu Siria Iparraldeko Federazio Demokratikoa eta bertan gauzatzen ari diren iraultza.\nTurkiako armada Sirian (Argazkia: Türk Silahlı Kuvvetleri / VOA)\nAstelehen goizaldean eman dute erabakiaren berri AEBek. Etxe Zuriko prentsa idazkari Stephanie Grisham-ek egindako adierazpenen arabera, Donald Trumpek igandean eman zion Turkiako presidente Recep Tayyip Erdogani Siria iparraldeko AEBetako tropak erretiratzeko asmoen berri, telefono dei baten bidez.\n“Turkiak laster egingo du aurrera Siria iparralderako luzaroan planifikatu duen operazioarekin. AEBetako indar armatuek ez dute operazioan parte hartuko ezta babestuko, eta AEBetako indarrak, Estatu Islamikoaren lurraldeko kalifatza garaiturik, ez dira inguruetan egongo”, jakinarazi du Grisham-ek.\nEufrates ibaiaren ekialdeko eremu siriarrean esku-hartze militar berahalakoa iragarri zuen larunbatean Erdoganek. YPG Herri Babeserako milizia kurduen aurka zuzenduriko erasoa da Turkiak esku artean dakarrena, miliziekin amaitzea helburu duena. Honek mehatxupean jarri du Siria Iparraldeko Federazio Demokratikoa, Siriako kurdistana edo Rojava izenez ere ezaguna, baita bertan gauzatzen ari diren iraultza ere.\nErasorako AEBen babesa jasotzeko zain, Ankarari “pazientzia agortu” zaiola adierazi zuen Erdoganek. AEBek, beren aldetik, bidea libre utzi diote erasoari; orain artean, Estatu Islamikoaren kontra, aliatu bezala jardun dute AEBek eta YPG miliziek Turkiaren eraso mehatxupean dagoen eremu horretan. ISIS arrisku izatetik urruti den honetan, AEBak erretiratu eta Siriako iparraldea okupatzeko bidea libre utzi diote Turkiari.\nSiriako Indar Demokratikoek astelehen goizez jakinarazi dutenaren arabera, AEBen tropak hasi dira eremutik erretiratzen. Gatazka ekiditeko egin dituzten esfortzu guztiez gain, AEB beren erantzukizunen kargu egin ez direla adierazi dute. Eta ondokoa gaineratu: “Probokatu ez dugun Turkiaren erasoak inpaktu negatiboa izango du DAESHen aurkako gure borrokan, eta azken urteetan eskualdean sortu dugun bake eta egonkortasunean. Siriako Indar Demokratiko gisa, gure lurra edozein preziotara defendatzeko erabakita gaude”.\nMilizia kurduak miran ditu Erdoganek, eta “terrorista” deritze PKK Kurdistango Langileen Alderdiarekin dituzten loturengatik. Bere gobernuak 2018an ekin zion Siriako kurdistana inbaditzeari, Afrin hartuz eta 2.000tik gora hildako eraginez. Iragarri duen erasoak inbasioaren jarraipena lekarke.\nKanal hauetan artxibatua: Siria | Kurdistan | AEB | Turkia\nSiria kanaletik interesatuko zaizu...


Free chat Goomalling. Ausazko arrotz doan txateatu berehala Goomalling tik.\nFree chat Goomalling\nOngi etorri Chatroulette GoomallingEdozein lekutan, munduko pertsona aleatory bat konektatzeko. Chatroulette Goomalling dezakezu honako aukeren artean aukeratu:- Guztiak pertsona mota Goomalling doan Txata. Zehaztu behar du, eta 'Ezarpenak' joan.- The 'bideo' moduan webcam Txateatu.- The 'mikro' moduan mikrofono Txateatu.- Txata ez mikro eta 'testua' moduan bideo gabe anonimoki.- Spy beste anonimoki onartzen bada hizketaldiak.- Ez baduzu nahi spied beharreko aldatu 'ezarpenak' atalean.Sakatu 'F2' hasteko, edo egin klik 'start'.\nGoomalling hirien zerrenda:


«BASIC»: berrikuspenen arteko aldeak - Wikipedia, entziklopedia askea.\n«BASIC»: berrikuspenen arteko aldeak\n06:40, 1 otsaila 2019ko berrikusketa\n20:35, 5 azaroa 2016ko berrikusketa (aldatu)\nGaltzaurdin (eztabaida | ekarpenak)\n06:40, 1 otsaila 2019ko berrikusketa (aldatu) (desegin)\n'''BASIC''' edo '''B'''eginner's '''A'''ll-purpose '''S'''ymbolic '''I'''nstruction '''C'''ode (Hasiberrientzako helburu guztietarako instrukzioen kode sinbolikoa) maila altuko [[programazio-lengoaia|programazio lengoaia]] familia bat da. Erabilterraza zen lengoaia bat izateko asmoz sortu zen, []an. Baina [[1980ko hamarkada]]n zabaldu zen bere erabilera batez ere eta gaur egun, beronen aldaera ugari ditugu gure artean.\nBASIC hizkuntzak izugarrizko ospea izan zuen, bi inplementaziori esker batez ere, [[Tiny BASIC]] eta [[Microsoft BASIC]], eta mikroordenagailu edo mikrokonputagailuen lehen hizkuntza bihurtu zen. Garrantzi handiko beste inplementazioen artean, hauek dira aipagarrienak: [[CBASIC]] (BASIC konpilatua), [[Integer]] eta [[Applesoft BASIC]] (Apple II-rentzat), [[GW-BASIC]] (konputagailu pertsonalentzat), [[Turbo BASIC]] (Borland) eta [[Microsoft QuickBASIC]].\nBASIC hizkuntzak aldaketak izan ditu urteak joan ahala. Horrela, aurreneko bertsioak interpretatuak ziren, ez egituratuak. Azkenekoak, berriz, egituratuak dira, eta sarritan, baita konpilatuak ere. BASIC da programatzaile hasberriek ikasten duten lehen hizkuntza, erabilerraza eta ulerterraza delako, eta beste hizkuntza zailago batzuen oinarrizko kontzeptu berdinak dituelako.


Irrisarri Land - Abentura parkea Igantzin (Nafarroa)\n... abentura da Ezagutu “hegan” egitearen sentsazioa tirolina batean Egin erreserba ... bakarra da Irri amaigabeen lurraldea da Egin erreserba ... dibertsioa da Emozioa, adrenalina, abentura eta energia positiboa guztion eskura daude.\nErosi sarrera ... natura da Sustraitutako ohiturak ezagutzeko ingurune magikoa Erosi Sarrera ... deskonexioa da Benetako denbora zuretzat eta zure ingurukoentzako Erosi Sarrera\nIrriSarri Land-en bizi ahal izango dituzun abentura guztiak.\n5 sarrera mota + jarduera osagarriak eskaintzen dizkizugu.\nSegurtasuna dela eta,\nsarrera aldez aurretik erosi behar da.\nZer ostatu behar duzu?\n3 ostatu desberdin zure beharren arabera.\nNahi ezberdinak asetzeko 2 jatetxe.\nEsperientzia pedagogikoan bihurtutako abentura\nFamilian al zatoz?\nIrriSarri Land-eko bonu familiarren abantailak ezagutu\nSarrerak eta jarduerak aldez aurretik erreserbatzea gomendatzen dugu.


kritiken hemeroteka » Historia berpizten\n« Gezia artez doanean | Bazterrekoak »\nHistoria berpizten Javier Rojo / El Correo, 2002-10-09\nXabier Mendiguren Elizegik liburu berria plazaratu du. “Errautsen distira” du izena eta bertan lau narrazio agertzen dira. Narrazio hauetan idazleak gerra zibilarekin eta gerra osteko giro itogarriarekin zerikusia duten lau istorio kontatzen ditu. Berritasun handiena, dena dela, ez da gaia, zeren gerra zibila eta honek Euskal Herrian izan zituen ondorioen kontaerak ia ia topiko bihurtzen ari baitira euskal literaturan. Berritasun handiena idazleak hautatutako kontamoldean aurkitzen da. Izan ere, Mendigurenek gaiari zuzen heldu beharrean, zeharka hurbiltzea erabaki du, kontatu nahi duen istorioa, honen markotzat har daitekeen beste istorio batean sartuta.\nProzedurak metafikzio historiografikoa deitu izan den hura gogorarazten du: pertsonaia batek, idazketaren orainalditik, historian izkutuan dagoen pasadizo bat ikertzeari ekiten dio. Teknika honek aukera handiak ematen ditu historiak erakusten dituen alde ilunak azaltzeko, batez ere, historia irabazleek egiten dutela kontuan hartuta, galtzailean ahotsa entzun baitezakegu horri esker. Honek ikuspuntu ironikoa eta historiarekiko eszeptizismoa ekarri ohi ditu. Hemen, ordea, eszeptizismo punttu horren falta nabaritzen da gehienetan. Edonola ere, liburu interesgarria da.


Hiru puntuko handia - Zarauzkohitza.eus\nHiru puntuko handia\nAmaia Urbieta Arruti 2018-07-11 09:00\nIkusmin handia sortu ohi dute Txepelketako buruz buruko saioek. (Hitza)\nMotxian bertso eskolak 18. aldiz ospatuko du Bertso Astea. Hiru egunetan egiten den arren, bertsozaleek egitarau zabalaz gozatzeko zein bertan parte hartzeko aukera izango dute.\nUztailak aurrera egin ahala, ate joka dator Motxian bertso eskolak antolatutako Bertso Astea. Egitasmoa «bertso eskolaren jarduna herriari erakusteko modu bat» dela dio Itziar Unanue antolatzaileak. Hainbat hilabete lehenago hasten dira prestaketa lanetan, eta urtero ahalegintzen dira egitaraua berritzen eta hobetzen. Bihartik larunbatera, bertako zein inguruko herrietako bertsozale orok Zarautzen izango du entzuteko zein jarduteko parada.\nPatxaranez eta kafe beroz goxatutako giroarekin hasiko da bihar Bertso Astea, bertso musikatuen emanaldiarekin. Torre Luzeako parkean izango da saioa, 22:00etatik aurrera. Urtero legez, aurrez aukeratutako hainbat bertso sorta entzuteko eta kantatzeko aukera izango da, bertan bildutako jendeari ere bertsoen letrak banatuko dizkiete. Besteak beste, gitarraz, pianoaz, whistle irlandarraz eta kontzertinaz baliatuko dira Motxianeko kideak bertso sortak musikatzeko. Emanaldiaren amaieran, Eonaixilik lehiaketako sariak banatuko dituzte.\nDuela lau urte jarri zuten Eonaixilik martxan, eta bertsopaper lehiaketa «desberdin bat» dela esan diote. «Tabernan, trago batzuen ostean, bertsolari sena atera nahi izaten duen lagun horrek ingurukoak ez gogaitzeko pentsatutako bertsopaper lehiaketa da». Herriko zenbait tabernatan kaxa berde bat, orritxo batzuk eta boligrafoak jarri dituzte Motxianeko kideek, puntu erantzun batzuekin, sasibertsolarientzako amu izan daitezen. Irabazleek Bertso Eguneko bazkarirako sarrera eskuratuko dute. Iaz ehun bertso bildu zituzten, beraz, lehiaketak «harrera ona» duela irizten diote antolatzaileek.\nZazpi zarauztar oholtzan\nBiahar Bertso-Pelota erronkaren ostean, lehen aldiz, sei bertsolari zarauztarrez osatutako saioa egingo dute Torre Luzeako parkean. Belaunaldi ezberdinek bat egingo dute. Aner Peritz, Ane Peñagarikano, Markel Eizagirre, Hodei Iruretagoiena, Aitor Urbieta eta Iñigo Mancisidor Mantxi ariko dira bat-batean, Nahikari Gabilondo izango dute gaiak jartzen.\nLarunbatean, berriz, Bertso Egunaren txanda izango da. Hori da Motxian bertso eskolakoen egunik kutunena. Goizetik hasi eta iluntzera arte bertsoak entzuteko zein kantuan aritzeko aukera izango da, trikiti doinuez lagunduta eta, beti ere, jan eta edanaren bueltan. 10:30ean hameiketakoa izango da Musika Plazan, eta 12:00ak arte Txepelketan izena emateko aukera egongo da. Hamaiketakoaren ostean, tabernaz taberna arituko dira buruz buruko lehian, «araurik gabeko» Txepelketan. Zozketa bidez egokitutako bizpahiru bikote aritzen dira nor baino nor taberna bakoitzean, eta jendeak erabakitzen ditu hurrengo fasera igaroko diren bertsolariak. Lehiaketaren bigarren fasea Egoki jatetxean egingo dute, baita finalak ere.\nItziar Unanueren esanetan, azken urteetan, eguraldia alde izateaz gain, «jende ugari bildu da bertso asteko ekitaldietara, baita inguruko herrietakoak ere». Aurten gutxiago ez izatea espero dute Motxianekoek. «Aste berezia da guretzat, urtean zehar elkartzen ez garen bertso eskolako kideok batu eta elkarrekin gozatzeko parada delako».\n22:00. Bertso musikatuen emanaldia Torre Luzeako parkean. Bukaeran, Eonaixilik lehiaketako sari banaketa. Euria egingo balu, Merkatu plazan egingo da.\n19:00. IV. Bertso pelota Desapiyua Frontoi Txikin. Euria egingo balu, Zinema pilotalekuan.\n22:30. Bertso saioa Torre Luzeako parkean. Euria egingo balu, Merkatu plazan.\n10:30. Hamaiketakoa, Musika plazan.\n12:00. Txepelketa, tabernaz taberna.\n15:00. Bazkaria eta Txepelketako finala Egoki tabernan.


Ama Lurraren Nazioarteko Eguna – Haritzalde Naturzaleen Elkartea\nTXIKITIK HASITA EGUNERO ZAINDU\nUrtero bezala apirilaren 22an Mundu mailan Ama Lurraren Eguna ospatzen da; 45 urte betetzen dira urtez urte sentsibilizazioa lantzen. Aurten Haritzalde Naturzaleen Elkarteak bat egin nahi izan du egunarekin eta ospakizuna kalera eraman nahi du bertako zuhaitzak banatuz. Haritz bat landatu nahi duzu Planetaren alde? Eta lizar bat? Zergatik ez astigar txuria, pagoa edo gorostia? Mundu mailako arazoak behar bada urrunegi geratzen zaizkigu, erabaki potoloak boteretsuen esku egon daitezke, bai, baina denoi dagokigu zerbaitetan. Guk tokian tokikoa egitea proposatu nahi dizuegu, gertukoa, behar bada txikia. Natura zaindu, zure mendia, zure parkea zaindu, bertako bizidun guztiak. Basoak eta zuhaitzei bereziki erreparatu nahi diegu, eta zuhaitzak landatzea proposatu nahi dizuegu. Hortaz, datorren larunbatean, apirilaren 25ean eta egun osoz Kontxako Pasealekuan bertako zuhaitzak banatuko ditugu.\nZER: postu informatiboa eta zuhaitz banaketa.\nEspezieak: haritzak, pagoak, lizarrak, gorostiak…\nNON: Kontxako Pa, 1. Arrapala parean (eguraldiaren arabera Gipuzkoa Plazako Arkupeetan)\nHaritzaldeko naturzaleok 23 urte daramatzagu lanean eta urte hauetan guztietan milaka eta milaka bertoko zuhaitzen haziak banatu ohi ditugu udazkenean eta neguan, urtero, ehunka zuhaitz landatu ohi ditugu. Oraingoan Udaberria ospatzeko, bizia ospatzeko, zuhaitzak banatu nahi ditugu, batzuk lorontzi eta guzti. Izango da ekintza egiten dugun lehenengo aldia eta postuan egongo diren landareak bertako mendietan dute jatorria. Bertako espezieak eta bertako haziak. Egunero zaindu behar dugu ingurunea, egunero zaindu Natura, egunero izan behar bailuke Lurraren Eguna. Topikoa izanagatik ez du esanahia galduko. Planeta mailan pentsatzen badugu arazo potoloak daude. Aldaketa Klimatikoa kasu, eta denok daukagu aurrea hartzeko ardura. Gobernuei dagokie politikak aldatzea, egia da, baina denon artean eraiki behar dugu gizarte berria eredu berri batekin. Oraingo Krisialdia ekonomikoa bada ere gehien bat ekologikoa da eta horretaz ez bagara jabetzen nekez aldatuko da ezer. Krisialdi ekologiko eta sozial honek, balore falta agerian uzten duen horrek, hausnarketa sakona ekarri behar zuen. Zoritxarrez ez du hala ematen. Aldaketa Klimatikoa eta Biodibertsitatearen galera, gainean ditugu… Noizko eredu aldaketa? Ospakizunarekin batera gogoetarako tartea eskaini nahi dugu. Mundu mailako arazo handien aurrean, tokiko ekintzak burutu ditzakegu. Beren txikian, bide onean urratsak. Aurreztu ura, energia, lehengaiak, egin kontsumo arduratsua… zuhaitzak landatu. GUREKIN ETORRI!\nLurra ospatu bere egunean, baina zaindu eta gozatu egunero.


Fotoarnasketa - Wikipedia, entziklopedia askea.\nFotoarnasketa landareek egiten duten arnasketa berezia da, argia behar duena. Oxigenoa kontsumitu eta CO2 sortzen du. Landarearen kloroplasto, peroxisoma eta mitokondrioetan burutzen da. Prozesu hau ingurune lehor eta beroetan gertatzen da, hostoen estomak ur-galerak ekiditeko ixten direnean.\nFotoarnasketa fotosintesiarekin batera burutzen da; biek ala biek argia behar dutelako. Hala ere, prozesu metaboliko desberdinak dira: fotosintesiak CO2 kontsumitu eta O2 askatzen duen bitartean, fotoarnasketak oxigenoa kontsumitu eta CO2 sortzen du. Ohiko arnasketarekin alderatuta, aldiz, fotoarnasketak energia galtzen du, ez du ATP-rik sortzen.\nFotoarnasketaren hasierako metabolitoa Calvin zikloan ere parte hartzen duen erribulosa 1,5 difosfatoa da. Oxigenoarekin erreakzionatzerakoan fosfoglikolatoa eta 3-fosfoglizerikoa sortzen du:\nErribulosa 1,5 difosfatoa + O2 → fosfoglikolatoa + 3Pglizerikoa\nKloroplastoetan burutzen da hasierako erreakzio hau.\nGero, fosfoglikolatoa kloroplastotik atera eta peroxisometan sartzen da; bertan eta baita mitokondrioetan ere bide metaboliko konplexua burutzen du, glizina eta serina aminoazidoak agertuz eta CO2 eta amoniakoa askatuz.\nFotoarnasketak fotosintesiaren errendimendua murrizten du (%50era jaitsiz). Erribulosa 1,5 difosfatoa kontsumitzen duenez, Calvin zikloa moteltzen du eta baita horren bidez burutzen den karbonoaren asimilazioa ere.\nKarbono dioxidoaren kontzentrazio txikiek fotoarnasketa indartzen dute.\nOrriaren azken aldaketa: 30 azaroa 2020, 23:42.


Piano joleak 19 dominekin itzuli dira Andoaindik - Arrasate - Goiena.eus\nPiano joleak 19 dominekin itzuli dira Andoaindik\nMirian Biteri 2009-02-18 18:07\nPozik itzuli dira joan den aste bukaeran Andoaingo piano jaialdian parte hartu zuten Arrasate Musikaleko piano joleak. Guztira, 19 neska-mutikok jo zuten horretan eta guztiek diploma eskuratu zuten; baita dominak ere: lau, urrezkoak; hamahiru, zilarrezkoak; eta bi, brontzezkoak.\nHonako ikasleek parte hartu zuten esandako jaialdian: Asel Solozabal, Gorka Barkero, Nagore Gómez, Marina Lasa, Nestor Uroz, Vera Garmendia, Natalia Llanos, Txomin Valle, Leire Retegi, Danel Cusi, Sara Larrabe, Maitane Maior, Mikel Barkero, Garazi Romero, Nerea Barriocanal, Ainhoa Heriz, Eukene Dorronsoro, Oihana Gonzales eta June Ortiz de Landaluze. Pianisten arduradunak, berriz, Isabella Blazien eta Raquel Hernandez izan ziren.\nAurten lortutako emaitzak ikusita, ziur piano jole bat baino gehiago datorren urteko jaialdiari begira egongo dela. Hara joan aurretik, baina, bestelako ekintzetan parte hartuko dute; tartean, Aratusteetan antolatutakoetan.\nGaur, egubakoitza, esaterako, Arrasate Musikaleko ikasleek Aratusteetako ohiko kontzertua eskainiko dute Kulturaten. Askotariko musika tresna eta taldeak ikusi eta entzuteko aukera izango dute, 18:30ean, Kulturatera joaten direnek. Ohiturari jarraituz, musikari guztiek mozorrotuta joko dute bakoitzari dagokion pieza.\nAratuste-matitzenean, otsailak 24, berriz, Arrasateko Musikaleko bandak eta Balet taldeak kalejira egingo dute herriko kaleetan zehar. Klasikoa bihurtu da esandako ikuskizuna; urteak daramatzate bandakoak eta baletekoak Aratuste-martitzenean irteteen.\nAurtengo musika emanaldiari 19:00etan emango diote hasiera. Aurten, poliziaz eta lapurretaz joango dira mozorrotuta musikariak eta beraz, Loca Academia de Policias filmaren eta Pink Panter pertsonaiaren gaineko pieza ezagunak joko dituzte. Bandak musika jotzen duen bitartean, Balet taldekoek, berriz, dantza egingo dute.


Garestiena gustatu zaie gutxien kontsumitzaileei | Revista - Part 2\nAho-garbitzekoak aztertu ditugu, zazpi guztira. Hidroalkoholdunak eta mentoldunak izan dira guztiak, eta prezioan alde handi samarra aurkitu dugu merkeenetik garestienera: Kemphor litroak 8 euro inguru balio du, eta Oraldine litroak, 20 euro inguru.\nOral-B etxekoak eduki du fluor gehien, eta Oraldine eta Listerine etxekoak izan dira fluor gabeko bakarrak (osagai eraginkorra da oso, txantxarrari aurre egiteko). Sensodyne etxekoak ez dauka osagai aktiborik, baina gainerakoek bai: klohexidina, hexetidina edo zetilpiridinioa (bakterio-plakari aurre egiteko eransten dizkiete).\nListerine etxeko ontziak soilik dakar tapoi berezia haurrek ez nolanahi irekitzeko. Aho-garbitzeko hauek alkohola dute, eta, ondorioz, ez da komeni haurrek erabil ditzaten. Legeak ez du behartzen halako oharrak etiketan jartzera, baina zazpitik bostek egin dute ohar hori, eta guk oso ontzat eman dugu (Kemphor eta Oraldine etxeetakoek ez dute inolako aipamenik egin).\nOral-B etxekoari ez diogu alergenorik antzeman, gainerakoei bai. Hala ere, Europan agintzen duen araudia ongi bete dute guztiek, eta legezko mugatik behera eduki dituzte substantzia horiek.\nErabilera proban, Oral-B etxekoa gustatu zaie erabiltzaileei; zapore gustagarria duela esan dute, eta freskotasun ukitu atsegina uzten duela ahoan. Oraldine etxekoak, berriz, bi alderdi horietan lortu du emaitzarik txarrena, eta orokorrean ere, etxe horretakoak lortu du emaitzarik apalena.\nKalitate-prezioetan, Oral-B etxekoak eman du emaitzarik onena gure azterketan; kontsumitzaileei horixe gustatu zaie gehien, fluor gehien daukanetakoa da eta ez diogu antzeman alergenorik osagaien artean.\nAho-garbitzekoa Hortz eta Hortzoien Babesa Aho-garbitzeko antiseptikoa, eragin hirukoitzekoa Aho-garbitzekoa Aho-garbitzekoa. menda leuna\nOngi emana Ongi emana Ongi emana Ongi emana\nKosmetikoa Aho-produktua Kosmetikoa Kosmetikoa\nEtiketan ageri diren osagai aktiboak 1\nZetilpiridinioa Fluorra Alkil poliglikosidoa Klorhexidina Fluorra Fluorra Zetilpiridinioa Fluorra Mentola\nOso ona Oso ona Ona Ona\nAho-antiseptikoa, mentolduna Aho-garbitzekoa Aho-antiseptikoa, mentolduna\nOngi emana Mellorable Mellorable\nAho-produktua Kosmetikoa Aho-produktua\nEtiketan ageri diren osagai aktiboak (1)\nEukaliptola Mentola Metil salizilatoa Timola Zetilpiridinioa Fluorra Hexetidina\nEz dauka 120 Ez dauka\nOngi emana Ongi emana Ongi emana\n1. Etiketan ageri diren osagai aktiboak. Aztertu ditugun produktuen etiketan ageri diren osagaiak zerrendatu ditugu.\nJoan aurreko orrira: « Garestiena gustatu zaie gutxien kontsumitzaileei


Etxeratze agindua berriz ere indarrean sartuko da gaur gauean - Nafarroa - euskalerriairratia.eus\nEtxeratze agindua berriz ere indarrean sartuko da gaur gauean\nEuskalerria Irratia 2021-07-30 10:38\nNafarroako Gobernuak etxeratze agindua ezarri beharko duten hiri eta herrien zerrenda berria zehaztu du. 272 udalerrietatik 135 sartzen dira; pasa den astean zerrendan ez zeuden hamasei udalerri berri sartu dituzte; eta beste 22, berriz, atera.\nJoan den astean Nafarroan ezarritako etxeratze agindua abuztuaren 5era arte luzatuko da, Nafarroako Justizia Auzitegi Nagusiaren abalaren ondoren. Hala, Nafarroako Gobernuak asteburuetan eta ez-festa egunetan 01:00etatik 06:00etara arte etxeratze agindua ezarri beharko duten hiri eta herrien zerrenda berria zehaztu du. 100.000 biztanleko 14 egunetan 250 kasutik gorako balioak dituzten herrietan aplikatzen jarraituko da, eta 7 egunetan 125 kasutik gora dituztenetan. Auzitegiek astero baimendu beharko dute zerrenda.\nOrotara, 272 udalerrietatik 135 sartzen dira zerrendan. Zerrenda Nafarroako Aldizkari Ofizialean argitaratu den foru aginduaren barruan dago. Nafarroako Udal eta Kontzejuen Federazioari ere jakinaraziko zaio.\nGaurtik aurrera, hamasei udalerri berrik izango dute etxeratze agindua. Hauek dira: Aberin, Allin, Arano, Beintza-Labaien, Bidaurreta, Zirauki, Ergoiena, Etxarri Aranatz, Izagaondoa, Lerin, Melida, Nabaskoze, Otsagabia, Oiz, Pueyo eta Villamayor de Monjardín. Aitzitik, joan den asteburuan zirkulazioa mugatua zuten 22 udalerritan neurria kenduko dute. Hauek dira: Anue, Bargota, Biurrun-Olkoz, Fitero, Fustiñana, Garde, Garinoain, Goñi, Ibargoiti, Larraga, Larraun, Lazagurria, Lezaun, Lizoain-Arriasgoiti, Lukin, Mues, Olaibar, Orbara, Roncal, Villa Rebas-Murebeta.\nHoriez guztiez gain, etxeratze agindua duten herri eta hirien zerrendan aurkitu daitezke, besteak beste, Iruñea, Tutera, Berriozar, Lodosa, Doneztebe, Altsasu, Lizarra, Barañain, Bera, Agoitz, Erriberri, Gares, Atarrabia, Auritz, Viana, Irunberri edota Tafalla.


Martxoak 10: Andy Gibb | eleizaldemusika\nMartxoak 10: Andy Gibb\nAndy Gibb, abeslaria, 1958ko martxoaren 5ean Manchester-en jaio zan, eta 1988ko martxoaren 10ean Oxford-en hil zan.\nBee Gees taldeko kideen anai gaztea zan eta 70. hamarkadan gazte-idoloa bihurtu zan.\nSei hilabete eukazala, bere familia Australiara bizitzera joan zan.\n1975ean berak konposatutako abestiak grabatzen hasi zan, 1976an “Words and music” abestiak, Sidney-ko top zerrendan bosgarren tokia lortuz.Urte berean, bere anaien managerrak RSO Records disketxeagaz sinatzeko aukera emon eutson, Andyn ibilbide musikala mundu guztira zabalduz. Arrakasta itzela lortu eban berehala, batez ere Estatu Batuetan, hainbat diska salduz.\nBaina kokainaren menpekotasunak heriotzara eroan eban hogeita hamar urtegaz.\nPosted by biotzf on 2012/03/10 in Efemeride musikalak, SARRERAK.


Ez presentzialak « Hezkuntzari bideratutako teknologiak\nKlasera etortzeko aukerarik ez dutenek bere eskubide osoan daude baina hori justifikatzen duen agiriren bat aurkeztu beharko dute. Beraz ikasturtea hasi bezain pronto…. bulegotik pasatu ikasgaiaren nondik norakoa ezagutzeko. Ez utzi bukaerarako… zure kalterako besterik ez da izango.\nNormala denez, ikasle guztiei lan berdinak eskatuko zaizkie, horrela, ez presentzialek ere gelan erabilitako bitarteko guztiak maneiatzeko gaitasuna dutela erakutsi beharko dute. Gaitasun hauek zuek eskuratu dituzuela ziurtatzeko, bulegotik pasatu beharko zarete hura frogatzera. Lan guztiak entregatzeko azken eguna azterketa eguna izango da.


Bi batxilergo berri Hego Euskal Herrian Sustatu.eus - Teknologia albisteak\nBi batxilergo berri Hego Euskal Herrian\n2021-10-09 : 14:18\nEspainiako Gobernuak hezkuntza-ikasgaiak berrantolatzeko asmoa du, bereziki Derrigorrezko Bigarren Hezkuntzan (DBH) eta Batxilergoan. Birdiseinuaren lehen dokumentu ofizialak irakasgai berriak planteatzen ditu; Filosofiako eskaintza aldatzen du, Matematikakoa dibertsifikatzen du eta Batxilergoko bost modalitate sortzen ditu (orain dauden hiru modalitateen ordez), besteak beste.\nHezkuntza-egitura berri hau LOMLOEren garapen-elementu nagusietako bat da. Aurrera eramango diren aldaketak dekretu bidez onartuko dira eta datorren ikasturtean sartuko dira indarrean (DBHko eta Batxilergoko lehenengo mailetan).\nDBHn, ministerioak aldaketekin lortu nahi duen helburu nagusia hautazkotasun handiagoa eskaintzea da ikasleen aniztasuna sustatu ahal izateko. DBHn egongo diren ikasgai berrien artean, lehen eta hirugarren mailen artean, ikasleek Teknologia eta Digitalizazioa izeneko ikasgaia ikasi beharko dute. Laugarren mailan, aldiz, ikasgai hori hautazko bitan banatuko da; alde batetik, Teknologia eta beste alde batetik, Digitalizazioa. Gainera, DBH laugarren mailan ere Ekonomia irakasgaia Ekonomia eta Ekintzailetza deitzera pasako da eta sormen zein ekimen-espiritua sustatzea izango da ikasgai horren helburu nagusietako bat.\nBatxilergoan, Arte modalitatea bitan banatuko da, interes desberdinei erantzuten dieten ibilbideak sortuz: bata musika eta arte eszenikoetara bideratuta dago, eta bestea, ordea, arte plastikoetara, irudira eta diseinura. Besalde, adar berri bat sortu da, Batxilergo orokorra deitzen dena eta gai humanistikoak eta zientifikoak batuko dituena.\nLehen hezkuntzako etapari dagokionez, (sei urtetik 12 urtetara) aldaketa gutxi egingo dira, orain ikastetxeetan funtzionatzen duen egitura bat datorrelako hezkuntza-lege berriaren ildoarekin, ikastetxeek ikasleen errealitatera egokitu ditzaketen muga-ezagutzako arlo nahiko zabalekin, erreformaren berri duten iturriek adierazi dutenez. Aurreikusitako arloak ikastaro guztietan emango dira, Balio Zibiko eta Etikoen Hezkuntza izan ezik, azken bietako batean bakarrik emango baita.\nInformazio gehiago: Berria.