May: «Ez dut akordioa berriz negoziatuko, ezta 50. artikulua luzatuko ere» | Mundua | Berria\n'Brexit'-erako akordioa. Eztabaida politikoa\nErresuma Batuko lehen ministroaren iritziz, 'brexit'-aren itunaren aurka egiteak «ziurgabetasuna» eragingo du. Corbynek «B plana» eskatu du\nTheresa May Erresuma Batuko lehen ministroa, akordioaren berri ematen, herenegun, Bruselan. JULIEN WARNAND / EFE Tamaina handiagoan ikusi\nKomunen Ganberako atzoko saioan agerian geratu zen, berriz ere, brexit-aren inguruko egoera desegonkorra dela, eta ezer aurreikustea ia ezinezkoa dela. Izan ere, auziaren inguruko bi jarrerek talka egin zuten: batetik, Theresa May Erresuma Batuko lehen ministroak EB Europako Batasunarekin adosturiko akordioa bere horretan defendatu zuen; bestetik, ganberako diputatuek, tartean haren alderdikoak, gogor kritikatu zuten ituna, eta gobernuburuari ohartarazi testuak ez duela etorkizun oparorik izango. Ordezkaritza duten alderdietako diputatuen iritziak banan-banan entzuten ari zela, Mayk ia ordu eta erdi itxaron behar izan zuen bere aldeko iritzi bat entzuteko; hori ere, kostata. Baina azken asteotako gertakariek erakutsi dute Mayk baduela bizirik irauteko gaitasuna —heldu den hilabeteko bozketa erabakigarriaren zain—, eta, horretaz jakitun, ziur agertu zen diputatuen aurrean: «Ez dut akordioa berriz negoziatuko, ezta 50. artikulua luzatu ere». Bigarren galdeketa ere baztertu zuen.\nKonfiantzaz beteriko adierazpen horrek, ordea, ez zuen eragotzi atzokoa Mayren aspaldidaniko agerraldirik okerrena izatea. Erresuma Batuko lehen ministroak badaki zail duela Komunen Ganberaren babesa lortzea, gaur-gaurkoz, alderdiek adierazitakoaren arabera, ez lituzkeelako aldeko behar adina boto. Horregatik, badirudi estrategia aldatzea erabaki duela: herenegun, «britainiar herriari» idatziriko eskutitz bat zabaldu zuen, herritarrak konbentzitzeko Bruselarekin adosturiko ituna «egokia» dela, eta ondoren horiek, gizarte gisa, diputatuei presio egiteko; «interes nazionalerako akordiorik onena da», egun horretan adierazi zuenez. Estrategia horretan jarri du, beraz, asteon abiatuko duen bira: Ingalaterran, Eskozian, Galesen eta Ipar Irlandan izango da, herritarrak bere alde jar daitezen.\nJean-Claude Juncker Europako Batzordeko presidentea antzera mintzatu zen herenegun, eta presio egin zien Erresuma Batuko ganberako ordezkariei: «Hau da adostu daitekeen akordio bakarra». Bi agintarien ohartarazpen horiek, ordea, bide motza egin dute. Jeremy Corbyn Alderdi Laboristaren buruzagia gogor mintzatu zitzaion Erresuma Batuko lehen ministroari, eta jakinarazi zion «beharrezkoa» dela alternatibaren bat izatea: «Akordioak ez du ez ganbera honen eta ez herrialdearen babesik. Akordiorik ezaren testuinguruarekin mehatxu egin beharrean, lehen ministroak B plan bat prestatu behar du, karguan haren aurrekoek egin ez dutena».\nGomendio hori Erresuma Batuko lehen ministroaren adierazpen baten ostean egin zuen Corbynek; Mayren iritziz, itunaren kontra bozkatzeak «ziurgabetasuna eta zatiketa» eragingo ditu Erresuma Batuan.\nBien bitartean, Komunen Ganberako diputatuen artean brexit leun baterako ideia lehenesten ari da. Errealitate hori agerian geratu zen Arlene Foster DUP Alderdi Demokrata Unionistako buruzagiak iragan larunbatean The Times egunkariari emandako elkarrizketan: «Berdin zait etorkizuneko harremana nolakoa den, Britainia Handiaren eta Ipar Irlandaren artean mugarik sortzen ez duen bitartean».


by amaiafilo 1960 views\nHitzaurrea. Giza ezagutzari buruzko ikerketaAhaztuta ez ezik, baztertua egon da Hume urte askoan. Berreskuratze ezin loriosagoaizan du gure mendean: B. Russellek Autobiografian “Hume gehi logika modernoa”bezala definitu du laburki bere filosofia propioa. Einsteinek bere inspiratzaile filosofikonagusia Hume deklaratu du.Harrigarriro David Hume filosofo eskoziarrak (1711-1776) hogeita hiruzpalau urtezituela idatzi omen zuen bere obra filosofiko gailena A Treatise of Human Nature (GizaNaturaz Tratatua), 1739an anonimoki argitara emana, autoreak hogeita bederatzi urtezuela. Tratatua hiru liburuk osatzen duten saio konplexu eta luzea da: I.a Adimenaz, II.aPasioez (Sentimenduez), III.a- Moralaz. Argitalpenak izandako oihartzun sozialeskasarekin desengainatuta, porrota bere inesperientzia literarioagatik izango zuelakoan,Humek idazlana goitik behera dena berregin zuen esplikazio tolesgabeagoetan erraztuasmoz, 1740an, anonimoki berriro, An Abstract of Treatise of Human Nature argitaratuz(Giza Naturaz Tratatua-ren Abstract bat), hots, laburpen eta gida-testu lagungarri batirakurketarako; eta are Tratatua-ren Lehen Liburuko testua (“Ezagutzaren Teoria”)osoki birmoldatuz eta planteamendua ere funtsezko nukleora soilduz, berriro 1748an,“Philosophical Essays concerning the Human Understanding”, hamar urte geroagoforma eta titulu definitiboak aurkituko zituena, oraingoa alegia, An Enquiry concerningHuman Understanding (Giza ezagutzari buruzko ikerketa), irakurleak eskuartean duenhauxe. Dena alferrik. Humek bere bizialdian arrakasta askoz handiagoa izango zuenbeste barruti batzuetan, Ingalaterrako Historiaren egile gisa adibidez, edo bere saiooraindik ere txit gustagarriekin erlijioaz, moralaz eta politikaz. Halere, Humerenfilosofia guztia haren ezagutzaren teorian erabakitzen da –eskuetan duzun eztabaidahonetantxe hain zuzen-- eta hari bakarrik begiratuko dio hitzaurre honek. Sinetsitabenetan pentsamenduaren eta zientziaren ikusmolde arras berri original bat bazuela (“anew scene of thought”), tema bizienaz tematu da garaikideei bere kontzeptua ezagutzeraematen eta hura filosofiako arlo desberdinetan garatzen.Humeren obra oso kritikoa da, ulertzen bada ia batere kritikoa izan beharrik gabeforman. Eta egia da, ia berrehun urtean ez dela ulertu, edo gaizki ulertu izan dela, salbugutxi batzuek. Baina erakunde ofizialek aurreneko egunetik igarri diote harenpentsamenduak ezkutatzen zuen arriskuari. Eliza zibil eta erlijiosoetan ohikoaren arrasbestelako pentsamendua da, beste gabe. Hume, ikusiko du irakurleak, ez da agresiboa.Tenperamentu mazala, adiskidetsua, etsaitasuna sentitzeko ezgauza, aitortu du berakbere burua, eta halaxe deskribatu dute bere lagunek ere “le bon David”. Beti egoten denfanatikoak, ordea, ordenaren zaintzaileak, pentsamenduaren ertzainak batez ere,derrepente usnatzen du nondik datorren mehatxua, eta Humeren historia literarioahorrela eskandaluz josita egon da. Lehenengo argitalpenetik hasita, bizitza osoan jazarridute panfleto anonimoek eta iraintzaileek. Bere menpegabezia politikoak alderdiguztietan piztu dizkio etsaiak. Baita lagunak eta miresleak ere. Guztiz ere ilustratufrantsesen mirespena (Montesquieuk deskubritu zien Hume frantsesei) eta eskoziarrenadiskidetasun leiala bezala, eliza santu guztien ezinikusi amorratuena, filosofiak irabazidio. Bi kandidaturatan unibertsitateak ez du irakasle hartu nahi izan, batean berak etabestean lagunek aurkeztua. 1756an Eskoziako Elizaren eskomuniotik salbatu ahal izanda; Eliza Katolikoak zalantza gutxiago izan du, liburu debekatuen Index-ean sartzekoharen obra guztiak. Okerrena izan da, konbertitu eta Elizako laguntasunak hartu nahigabe patxadan gozo-gozo hil denean, sinesgabe batek zilegi ez duen bezala hiltzea, bere 2.\nlagunek zortzi gau eta egunetan haren hilobia jagon behar izan baitute, haren gorpuaeliztar asaldatuek ez profanatzeko.David Hume Edinburghen jaio zen, eta hamaika urterekin Logika, Erretorika etaMatematikako ikasketak hasi zituen College batean bertoko unibertsitatean, lanbidezLegeetara dedikatzeko xedearekin, familiak tradizioa zuen eran. Baina, geroago berakaitortu duenez, estudiantea urte horietan egiaz interesatu duena “filosofia naturala” izanda, orduantxe argitutako Newtonen sistema berri-berriaren arabera irakatsia(Cambridgen ondoren, Newtonek berton irakatsi baitu, Edinburghekoa izan zenirakaskuntza programan haren sistema onartu zuen aurreneko unibertsitatea). Legeek ereasper-aspertu egiten bide zuten mutikoa eta, harengandik jurista gotor bat itxaroten zenartean, bera pasionatuki Zizeron eta Virgilio estudiatzen ari zen ezkutuan. Ikasle txartipiko horietako bat, beraz. Irakurzale amorratua, Moderniaren lehen zikloko filosofohandi gehienak irentsi egin ei zituen: Bacon, Descartes, Malebranche, Locke; Bayle etaeszeptizismoaren maisu klasikoak orobat; eta literatura ingeles berriena, Milton, Pope,Shaftesbury eta Swift. Halako intentsitateak depresio baten amilbururaino estutu zuenordea. Eskola utzi egin behar izan zuen.Humeren kokapena tradizio filosofikoanDenboralditxo bat egin ondoren Bristolen komertzio batean enplegatuta, bizieraaldatzearren osasunagatik, barruak ez zion bakerik ematen, eta atzera bere gogoetetaraerretiratzea deliberatu zuen. Badirudi bere filosofiaren ideia edo inspirazioahamazortzigarren urte aldera bazuela jada funtsean, eta harrezkeroztik ezin izan zuelasosegurik aurkitu harik eta borobildu zuen arte. Utzi berton lana eta Ingalaterra, etainguruz arras aldatzeko, Frantziarako bidean ontziratu zen, aurrenik Reimsen eta geroLa Flèchen eman zituelarik urte batzuk (1734-1737).La Flèche, Descartesen ikastetxea da hori: apropos halaxe nahitakoa balitz bezala,filosofia arrazionalista modernoak sorrera izan duen tokian bertan idatz zedila harenakabera deklarazioa. Egiaz Humek filosofia modernoaren ziklo cartesianoa itxi eta,Kanten bidez alde batetik, Rousseaurekin bestetik, bigarren ziklo handia ireki du, horiere guk apurtuta heredatu duguna oraingo Moderniaren krisi orokorrean. Hain zuzenkrisi honexek bizkortu du interesa gure egunotan atzera Humerengana itzultzekoiturriko ur berri bila.Humeren pentsamendua filosofiaren historian hiru erro bortitzetatik esan daiteke hazidela, nolabait horrexegatik ikus baitaiteke hura Errenazimentuaz gerozko tradiziomodernoaren sintesi bezala eta uko bezala une berean:Aurrenik XVII. mendeko arrazionalismo metafisiko handia legoke: Hobbes, Descartes,Spinoza, Leibniz, Malebranche. Guztiok, egia oinarrizko eta oinarrigile batetik abiatu(“Cogitu ergo sum”), edo axioma batetik, definizio batetik (Sustantziaren kontzeptua:Spinoza), eta deduktiboki dihardute beren metodoan, ezagutza ziurrezko sistema batean,gizonari jakin ahal izatea eman zaion oro, bilbatzeko. Autoreon arabera mundufisikoaren ezagutza bezalaxe mundu moralarena ere matematikoki finkatu ahal ustekoda (errealitate fisikoaren matematizazioa, zeru-lurrentzat zientzia bakarrean, Galileirenproiektua izan da, Estatuarena eta Zuzenbidearena adibidez, Hobbesen kasua da; bainaunibertso fisiko zein moral osoaren metematizagarritasunaren prototipo miresgarrienaSpinoza da seguruenik) eta, denek ez bada gehienek, Euklideren antzeko jardunbide 3.\nbatekin ziurtasun osoz demostra litekeela, irakatsiko dute, Jainkoaren existentzia etanatura, arimaren existentzia eta natura, eta metodo berdinarekin argi litekeela orobat(inolako beste metodorekin ezingo omen litzatekeena) zein den unibertso enpirikoarennatura esentziala ere, protofisika baten gisako oinarripen metafisikoa arrazionalki huts-hutsik hedatuz (Metafisikak oinarritzen ditu planteamendu honetan, ez epistemikokisoil, baina errealki, naturaren zientziak). Ezagunak dira adibide populartu batzuk:Efektuan dagoen adina errealitate egon beharra dago kasuan; Izaki guztiz beteginarennire ideiaren kasuak, betegintasun eduki beharra dauka; badago beraz izaki guztizbategin bat, Jainkoa (Descartes: Jainkoaren existentzia probatzeko bidea). Edoalderantziz, Jainkoagandik mundura: Jainkoa ahalguztiduna da, guztiz ona da, hortazmundu hau pentsa litekeen eta izan litekeen hoberena da; beraz, mundu honen mekanikamatematikoki posible den egokiena da, etab.(Leibniz). Metodo honen eredutzatDescartes jotzen da. Funtsean, metodo (deduktibo) honekin jakiteko dena ziurtasun osozjakin litekeela eta metodo honekin izan ezik dakigun ezertan ziurtasunik ez dugula,suposatzen du arrazionalismo deduktibo honek. Hau da Humek suntsitu nahiko duena.- Humeri xede (antimetafisiko) honetarako bultzada eta inspirazioa eman diona, bigarren erroa, arrazionalismo enpirista britainiarraren tradizioa izan da: Humeren pentsamenduaren jatorri historiko arrunt aipatuena berau da noski, ohiturazkoa ere bilakatua baitago gure artean, errazkeriaz edo umorez, bekoz beko arrazionalismo kontinentala versus enpirismo ingelesa klasifikatuz (ur gazi pixka baten tarteak bereizten omen dituen bi filosofia horiek), “Irletako Hirutasunaz” mintzatzea, Locke, Berkeley eta Hume, azken hau eskola baten gailurra eta koroa bezala kokatuz zentzu honetan eta beste haien bizkarretan sostengatuta egonez hortaz. Ez du ematen guztiz injustifikatua, Humek berak aitortu duenez gero bere burua horien jarraikoa eta, influentzia espektroa gehiago zabalduz halere, baita Shaftesbury, Hutcheson (neuk biona gustura azpimarratuko nukeela), Mandeville eta Joseph Butlerrena ere, hots, arrazionalismoaren tradizio britainiar desigualarena oro har. Injustifikatuagoa testuinguru honetan, enpirismoa eta arrazionalismoa kontrajartzeko ohitura txarrak ematen du, biak oso arrazionalistak izanda (eta biak, moderno guztiak bezala, esperimentuaren beharraz konbentzituak halaber zientzian, beste topiko batek errepikatzen digunaren aurka), gero, hori bai, beren jardueran bat metodo enpirikoaz eta bestea deduktiboaz baliatu arren.Tradizio britainiarrean jarraituz, Humeren arrazionalismoa eta haren, nolabait esan,arrazionalismoaren likidazioa ulertzeko, Sir Isaac Newtonen influentzia gogoratu beharda azkenik, hau da, norma metodiko gisa ezagutzaren hastapena beti esperientzian etabehaketan eduki beharra eta azkenburua orobat esperientziazkoaren barrura mugatua.Esperientziaz haraindiko hipotesiak, haizekeriak eta kimerak dira: “esperientzia bainoharatago ezin gara iritsi”, idatzi du Humek Tratatua-ren Sarreran, “fenomenismoa”programa legez onartuz beraz. Esentziak eta, esperientziaz gaindiko errealitateposibleak (Jainkoa, etab.), ez dira zientzian sartzen. “Aristotelikoak – abisatzen zuen 31.Query-an Newtonek-- nolakotasun ezkutuak deritze gorputzen barnean gordeta daudelaeta ageriko fenomenoen kausa ezezagunak direla suposatzen dituzten batzuei. Halakoakizango lirateke grabitatearen, erakarpen magnetiko eta elektrikoen, eta hartzidurenkausak, baldin behintzat irudikatzen badugu indarrok eta egintzok, ezin atzeman etaerakutsi ahal ditugun nolakotasun guretzat ezezagun batzuek sortarazten dituztela (...).Baina gauzetarik espezie bakoitza bere nolakotasun espezifiko ezkutuez hornituadagoela eta horien bitartez jarduten duela eta eragiten dituela bere efektu determinatuak,horrelakorik defendatzea alegia eta ezertxo ere ez esatea, berdin-berdin da. Aldiz 4.\nnaturako fenomenoetatik ilki mugimenduaren bizpahiru printzipio orokor, eta geroazaldu printzipio nabari hauetatik gauza gorpuzdun guztien nolakotasunak eta ekintzakoro nola eratortzen diren, hori bai, sekulako aurrerakada izango litzateke filosofian[zientzian], nahiz oraindik ez izan guk ezagunak printzipioon kausak”. Grabitateak ezduela propioki fenomenoen kausa adierazten, ezpada fenomenoen deskribapen soilberen arauzkotasunaren adieran, hau da, ezagutza zientifikoaren interesa fenomenoenpiriko hutsetara mugatu izana (egia esan, Newtonen obran zalantzagarrizko dagoena),hori da Humek fisiko handiari gehien eskertzen diona. Erabakigarria Humerentzat, “plusnewtonien que Newton” beharbada jasa honetan (Y. Michaud).Bi korronteon zerikusia lotzeko: bi-bion funtsezko arrazionalismoaren barruan,“arrazionalismoa” eta enpirismoa alegia eta Hume bion konfluentzian, non dago bienartean halere diferentzia? Filosofo guztiontzat ezagutzaren, eta beren gogoetafilosofikoaren, hasieran, ez dago sano-sano gauzak, hor aurrean munduan objektuakberen egia propioekin edo esentziekin adimenak ispilatzeko (grekoak usteko zuena),baizik haien ideiak ispiluan, hau da, subjektuaren edo ezagutzailearen barnean. Gukgauzetaz, gure buruan dauden moduan baino ez dugu hitz egiten eta eztabaidatzen.Analizatzen hasi eta guk ikusten duguna, analiza dezakeguna, munduaren gure ideia da,ez mundua. Gure natura ispilu bat da, esango du Leibnizek, eta guk ispilua bakarrikikusten dugu. Abiapuntua, bada, ez da hartuko jada objektu/gauzetatik, baina subjektukuestionatu batetik, konstrukzioaren elementu eta baldintzetatik, ideien kondizioetatik.Ideien kontsiderazio modua, ordea, franko diferentea da eredu deduktibistan etaenpiristan. Labur esateko: cartesianismoan ideien balioa beren ezaugarri formal edonota logikoen arabera juzkatzen da (matematikoak figura geometriko bat ikusten dizunbezalaxe), ideia bakun eta per se ebidenteak eraikuntza (dedukzio) teorikoaren oinarrieta jatorrizko elementu sendotzat hartuz; enpirismoak, alderantziz, formaz etaziurtasunaz baino agian kezkatuago edukiaz, ideiaren kontsiderazioan bertan, abiapuntupuntuan, engoitik esperientzia pribilegiatzen du, ideiaren balioa hari dagokion“inpresioan”, genesian bilatzen du eta. Ideia edo ezagutza ororen iturria “inpresio”-etanbadago, zentzuetan dago, orduan esperientzian dago. Humeren borroka“arrazionalismo”-ari eta metafisikari tradizioaren logika osoan dago.Honek guztiak merezi du ohartxo bat gehiago, berriro goragoko hari bati helduz.Ezagutzaren posibilitateen ikerketa, filosofia modernoan, subjektuaren posibilitateenikerketa da, esan bezala. Mundua ezagutzea gauza bat da, sagarrak nola erortzen direneta. Nola ezagutzen ditugu ongia eta gaizkia, edo ederra eta itsusia bezalako gaiak?Tradizio cartesianoan itaun zailak dira horiek, etika bat more geometrico asmatzeakproblema asko jo du (Descartesek berak erosoago ikusi du moral probisional ez osogeometriko batekin kontentatzea), estetikak ia ez du garapenik izan, eta historiak iainposible dirudi. Galdera horiek, tradizio locketarrean, hasteko, nola ezagutu litezketiknola hauteman litezkera, etortzen dira, justifikatu nahi direnean, hots, kontzeptutikpertzepziora. Gero pertzepziotik ideia nola loratzen den, etab., ikusiko da. Ikerketahonetan beraz, filosofia ingelesean (moralean eta estetikan bereziki) garapen polit bategon da, batzuetan “sentimentala” deritzona, arrazoimenaren ondoan sentimendua erehartu duelako ezagupen iturri zilegizkotzat hein batean, gutxienez “animalia arrazoidun”definitu ohi denaren gizatasuneko osagarri badaezpadakotzat ezaupidean ere. (Barnekoeta kanpoko zentzuak, pertzepzioak, bereizten zituen Lockek). Humek, Kemp Smithekseinalatu duen legez, sentimendua esparru etiko eta estetikora mugatu gabe, errealitateenpiriko ororen gure ezagutzara hedatu du, bereziki lotura kausalaren oinarripenera.Sentimendu honek bistan da bere eskubideak altxa ditzakeela (gizatasunaren izenean) 5.\narrazoimenaren aurka. Eta orduan bide bat bion oposizioa gogortzea izan litekeen eran,arrazoimenaren kontzeptu matematiko zurrunegi hori biguntzea eta zabaltzea izango dabestea. Edonola ere arrazoimenaren kontzeptua jokoan dago, dena auzitan jarri beharomen zuena nolabait bera auzipean. Honekin Humeren filosofiaren hirugarren erroaaipa genezake.Eszeptizismoa da hori eta ez du behar orain hartan luzatzea: irakurleak liburutxohonetan bertan gogoeta deliziosoak aurkituko ditu. Baina Humeren aro-inguru horretanbalio diferenteak izan ditu eszeptizismoak. Erdi Aroaren itzaltzeak eta Aristotelerenkrisiak eszeptizismo bidezko bat eragin badu, erlijio gerrek ez dute gutxiago eragin:bakarrik, konfesioen arteko kontrobertsietan, eta deisten eta teisten artekoetan gero,humanisten eszeptizismoa, R. H. Popkinek hala ohartarazi digu, erraz bilakatu izan dadogmatismoaren aliatua, arrazoimenaren ahultasunak errebelazioaren edo elizautoritatearen laguntza eskatzen omen duelako. Alderantziz, Descartesengandik hasita,teologoek maite adina izango dute filosofo arrazionalistek herra eszeptizismoa.Descartesengana badago eszeptizismo puntu famatu bat, metodikoa, nolabait tragikoa,derrigor gainditu beharrezkoa arrazoimena salbatzeko. Descartesek ez du ezerziurtasuna baino gehiago antsiatzen. Bestela ez da sentitzen gizakia. Konfesio etazalantza guztien gainetiko ziurtasun absolutua behar du bakea edukitzeko. Horrelabihurtzen da, itzulbiran, filosofo arrazionalista superkritikoa teologo zaharraren aliatua.Badago beste tradizio bat ere, batez ere Frantzian, Errenazimentuak berreskuraturikoSexto Enpirikoen testuak irakurketa arretatsua merezi izan diona, kontrobertsiakonfesionaletatik adina anbizio cartesianoetatik urrun (baina morderno, etaarrazionalista beraz, beste arrazionalismo batekin) eszeptizismoaren linea autonomosamar bat marraztuz joan dena Montaignegandik Baylegana, azken hauxe izan baitaHumeren autore kuttunenetako bat. Humek “zientzia eszeptiko” bat proposatzen du.Haren eszeptizismoa, “Akademiatarra” (Akademia Platoniko Erditarraren tankerakoesanahi da), ez da angustiazkoa, tragikoa. Irribarrezko alaia da, gizakian konfiantzazbetea eta positiboki gaintezinezkoa, hain zuzen gizatasuna salbatzeko, zientzia berahumanoa izan dadin beti: “Be a philosopher; but, amidst all your philosophy, be still aman”, hau da, izan hadi filosofo, baina izan hadi gizona beti. Eszeptizismo honekbestelako ezten bat erakutsiko du, ezbai gabe, Humek erlijioari buruz gogoetazorrotzean diharduenean (“Erlijioaren Historia Naturala”, 1757; aldiz “Erlijio NaturalazDialogoak” hilondoko argitara ziren): baina gaur hemen haren ezagutzaren teoria dainteresatzen zaiguna.Tratatua-ren eta Ikerketa-ren sorreraDescartesen Metodoaren Diskurtsoa 1637koa da; Humeren Tratatua 1739koa. Ehun urtebien artean.Descartesen lantuak filosofiaren kinka negargarriaz klasikoak bilakatu dira: filosofiarenhistorian kasko argienek eztabaidatu ez duten, baina eztabaidatuz jarraitzen ez duten,beraz behin eta beti zalantzagarria ez den, arazorik ez dagoela bakar bat, etab. (DM, I).Filosofia kaos handiaren erresuma da. Eta filosofoak, itsu baten antzekoak, kobazuloarras ilun batera sarrarazten bide duena ikustuna, harekin borroka kondizio berdinetanegiteko: berak itsuak, filosofoak, eta ikustunen itsuarazleak beren arrazoi moldealdrebesekin. Filosofoen borroka-zulo honetan Descartesek bere metodoarekin leiho batireki nahi omen du eta egun-argi pixka bat piztu (Ib., VI). Finean, metodo berriarenlehenengo eskakizuna da, utzi filosofoak eta filosofiak, eta behin deliberatuki deliberatu 6.\nbeharra daukadala nire biziartean “de me défaire de toutes les opinions que j´avaisreçues jusques alors en ma créance, et commencer tout de nouveau dès les fondements”(MM, I). Fundamentu erradikal hori, ez liburuak, arrazoimena izango da, “sa propreraison” (RV) alegia edozeinentzat eta guztientzat. Dena hasieratik hasi beharra dagoberriro: arrazoimenetik. Gainerakoa (“cogito”, etab.) ezaguna da.Ehun urte geroago, bitartean cartesianismoak bide handia egin du, sekulako garapenakgaratu izan ditu, sistema metafisiko arrazionalista oro-hartzaile izugarriak bata bestearenondoan edo ondoren eraiki ditu harro, eta ugaritasun horrexen zamaren azpianzapartarazita bezala, filosofian dena apurtuta dago berriro eta ostera dena eztabaidan:“There is nothing which is not the subject of debate, and in which men of learning arenot of contrary opinions”, honelaxe adiaka hasi da idazten Tratatua filosofo eskoziargaztea La Flécheko erretiroan. “The most trivial question escapes not our controversy,and in the most momentous we are not able to give any certain decision. Disputes aremultiplied, as if every thing was uncertain...”.Funtsean txit sinplea da, baina txit gogoan hartu gabe horregatik ez da utzi behar,Descartes Errenazimentua ezagutarazten duen tradizio eta klasikozaletasunaren frakasubatetik eta haren aurka hasi bada, Hume bere aldetik hasi dela, hain zuzen, XVII.mendeko arrazionalismoaren frakasuaren kontzientziatik eta, neurri batean, frakasu horidefinitiboki berak eragiteko. Hasteko, arrazionalismoak ez du lortu denak ez dezalajarrai zalantzan eta eztabaidan. Are okerrago, gainera, orain gerra horiek irabaztendituztenak, danborrariak eta tronpetariak omen dira, ez lantzadunak eta ezpatadunak;hau da, arrazoimena asko aipatu bai, egiten da, baina “amidst all the bustle ´tis notreason, which carries the prize, but eloquence” (Intr.). Eta bigarren, kamuflaturik, baina“arrazionalismoa” fanatismoaren gotorleku bihurtuta ikusten zuen Humek: Status quomoral, erlijioso eta intelektual ezarri alferraren eta botere bere buruaz putzaren tresna,Newtonen autoritateaz baliatuz askotan. Izan ere, J. Noxonek ederki erakutsi du,Newtonen arrakastaz gero laster autore mordoa ahalegindu da “zientzia newtonianoaustiatzen Jainkoaren ohorerako eta gizadiaren eraikuntza moralerako”, hau da, erlijionaturalaren eta moralaren sistema zientifiko eta arrazionalista matematikoak apailatzen(R. Bentley, S. Clarke, etab.). Axioma batzuetatik hasi eta, zer den ongia, gaizkia eta zerbehar duzun sinistu, dena matematikoki probatzen zituen. Humek arrazionalismozjantzitako dogmatismoa eta intolerantzia erlijiosoa sumatzen zuen hor kukubilkomoxorro. Humeren planteamendu filosofiko guztiaren helburu nabarmen da, ordea,agnostizismo positiboari euskarri bat paratzea izan da eta superstizio erlijiosoa etafanatismoa arrazionalki betiko birrintzea (A. Flew). Dogmatismo eta fanatismoarenborrokaren atal bat, metodologikoa, egitarau deduktibistaren arbuioa da. Beste horienjokabide apriorizko arrazionalista (Noxonek ohartarazi bezala, Newtonen Principia-norientatuagoa eta zinez Descartesen erakoagoa, obra nagusiki sintetikoa baita hura, ezenez analisi induktibozko Opticks-ean) Humek alderanztu egin nahi izan du eta Newtonbere fronte enpiristara ekarri. Eztabaida etikoetan dakusagu hori garbi, berak adieraztenbaitu halaxe adibidez in Enquiry concerning the Principles of Morals (Humek berakAutobiografia-n “konparazio gabe nire idazki hoberena” epaitua): hauek, esaten du, ezdira matematikako arazoak, zientzia abstraktukoak, baizik “a question of fact” eta,beraz, “we can only expect success, by folowing the experimental method, anddeducing general maxims from a comparison of particular instances”: Bestea printzipioabstraktu orokor bat goian ezarri eta handik behera jaulkitzea xuxen-xuxen ondorioaketa inferentziak, izan liteke berez eta teorian metodo hobea, haatik ez du giza eskasianaturalaren aski kontu egiten, de facto ez da irteten baliozkoa, “and is a common source 7.\nof illusion and mistake in this as well as in other subjects”. Filosofia naturalarenhonezkero sendatuak omen dira gizonak (Newtonekin alegia) “hipotesietarako pasio”behialakotik: “It is full time, lehiatzen zaigu hemen, they should attempt a likereformation in all moral disquisitions; and reject every system of ethics, however subtleor ingenious, which is not founded on fact and observation”. Alabaina “izatezko zerak”–questions edo matters of fact-- munduan ez dira etikoak bakarrik (moralak, sozialak,Zuzenbidezkoak, politikoak): existentziaren eremuko zernahiren arazoa izango da hori,morala izan zein fisikoa, hau da, errealitate ez ideal hutseko edozerena, haren ezagutzaoinarritu edo justifikatu nahi duzun orduko.Momentu diferentea da, beraz, pentsamenduan, Descartesengandik. Arrazoimenainbokatuz edo proklamatuz berriro hasterik ez dago. Alegia, arrazoimenaren kontzeptuklasikorekin ez dago mundua oinarritzen berriro hasterik: horrek frakasatu du,arrazoimen oinarriztatzailearen zikloa hertsi da.Zer egin orain? (Hau izango da Tratatua-ren eta Ikerketa-ren gaia). Humeren arabera bitipotako egiak (ezagutzak) daude, bi tipotako zientziak hortaz, eta tipo bakoitzeanhainbat diziplina ezberdin: baina zientzietako tipo eta adar guztiok, egiaren edozeinmota diferentek, badu kasu guztietan zerbait edonoizko eta edozeinekiko berdina, eta dabere gizakiarekiko lotura, menpetasuna. Zientzien adar askotako arbolaren sustraibakarra.Egia (zientzia) gizakiaren eraikuntza bat da, gizakiak egiten du: zein kondiziotan? Zeinmaterialekin?... Honelako galdera zerrendaren buruan hauxe joko baitugu: Zer da gizakihori eta nola dihardu ezaupidean? “Ebidentea da --irakurtzen da Tratatuko Sarreran--zientziak, gehiago ala gutxiago, denak harremantzen direla giza naturarekin, eta batzukharengandik oso urrun garatzen direla ematen badu ere, bide batetik ala bestetikazkenean harengana itzultzen direla. Matematika bera, Filosofia Naturala [Fisika] etaErlijio Naturala GIZATASUNAREN ZIENTZIAren menpe daude inondik ere, gizakionulermoldearen azpian daudenez gero eta horien ahalmenen eta fakultateen araberaebatziak direnez gero. Aurresan ezinezkoa da zer aldakuntza eta aurrerapen egin ahalizango genituzkeen zientzietan, gaiz adimenaren ahalmenak eta helmenak osoki ezagutuahal izango bagenitu, eta erabili ohi ditugun ideien natura, argudiatzerakoan egitenditugun operazioena bezala, esplikatu ahal izango bagenu” (Intr., XIX). Hau izango dafundamentu edo oinarri berria, philosophia prima berria: Gizatasunaren Zientzia.“Hemen dago, bada, gure ikerketa filosofikoetan atarramenturik izango dugula fidatuahal izateko espediente bakarra, orain arte ibili dugun bide aspergarri mantsoa utzita.Noizean behin mugaldean gaztelu bat edo herrixka bat konkistatzen ibili ordez, goazenzuzenean zientzion hiriburura edo erdigunera: giza naturara bertara; behin honetazjabetuz gero, beste nonahi garaipen erraza itxaron dezakegu eta. Postu honetatik gurekonkistak, gizakiaren bizierari hurbilagotik doazkion zientzia guztietara hedatu ahalizango ditugu, eta gero, astiroago, osokiago beste haiek guztiak ikertzera pasa, jakin-min hutsaren kontua direnak. Muntako arazo bat ez dago, soluzioa gizakiaren zientzian[“the science of man”] ez daukana barneratuta; eta ziurtasunez deus erabakitzerik ezdago, zientzia honetan trebatu samar ez garen artean. Horregatik natura gizatiarrarenprintzipioak azaltzen ahaleginez, de fakto zientzien sistema oso bat proposatzen dut [“acompleat system of the sciences”], oinarri kasik zeharo berri baten eta zientziak hanziurtasunez altxa daitezkeen bakarraren gainean eraikia”(Ib., XX). 8.\nPasarte hau sonatua egin da, zientzien sistema konpleto baten bere eskaintzarekin . XVIIeta XVIII. mendeetako filosofo handi guztien modura, Humek ere “giza jakintza”-renerabat, zientzia guztien eta zientziok oinarritzeko metodoaren beraren, erreformaerradikala burutu nahi zuen. Fundamentu berri baten gainean jarri nahi zuen osoagizakiaren pentsamendua eta jakintza. Ez dakit jendetasunez edo halaxe sentituz,aitortzen ditu aitzindariak, “oraintsuko filosofo batzuk Ingalaterran, gizakiaren zientziaoinarri berri baten gainean ezartzen hasiak direnak eta publikoaren arreta erakarri etaharen jakin-mina piztu dutenak”. Harrotu eta harrotzen da, gariko espirituaren tokatzenzen eran, filosofo horiek “gure aberriaren ohorea” omen direlako, “hain baita egia, bestenazio batzuek poesian gurekin norgehiagoka ahal badute eta are gainditu ahalbagaituzte ere beste arte atsegingarri batzuetan, tolerantziaren eta askatasunarenlurraldeari bakarrik ahal zaizkiola zor izan arrazoimeneko eta filosofiako aurrerapenak”.Dena den, berrikitako zientzia hau berau erreformatu egin beharko da, edo filosofiaberriaren arabera ongi definitu eta mugatu gutxienez: ezin bihurtuko dugu bestemetafisika bat ohiko maneran. Hau da, azken oinarritarako bilatzen dugun gizanaturaren ezagutza, ez da azken errealitate edo esentzia ezkutu batena, baizik ageri-ageriko funtzionatze batzuen ikerketa: jendearen arinariko funtzionatze morala,politikoa, etab., eta orain interesatzenago zaigun zientzietakoa. “Azkenekoaren”ezagutzarik ez dago gizakiarentzat. Ezin dugu esperientziaz bestaldera jauzi egin: “ wecannot go beyond experience; and any hypothesis, that pretends to discover the ultimateoriginal qualities of human nature, ought at first to be rejected as presumptuous andchimerical” (Ib.). Ezin dugu, baina beharrik ere ez dugu. Honekin garbi dago Humeren“zientzia eszeptikoa”-ren esanahia: “Ikusten dugunean giza arrazoimenaren azkenekomarrara heldu garela, gogobeterik esertzen gara atsegitera, nahiz oso egon akordatutageure ezjakintasunaz eta ohartuta ezin dugunaz gure printzipio orokorrenen etabirfinduenen arrazoia eman, haien errealitatearen esperientzia soilaz gaindi”. Denaairean, bada. Azken oinarririk ez dago. Zientzietako adarrak oinarritzen dituen LehenZientzia bere “fenomeno”-en mailakoa da (honek iratzarriko du Kant lozorrodogmatikotik,) “azken funts”-en bilaketari uko egin zaio betiko. Buka dezakegu: “Etanola gizakiaren zientzia den beste guztien oinarriztapen sendo bakarra, zientzia honiberoni eman diezaiokegun oinariztapen sendo bakarrak esperientzian eta behaketanbeharko du funtsatu [“on experience and observation”].Ohartxo bat: epistemologikoki jada dagoeneko arrazoimena egiaren eta jakitearen, etagutxiago gizatasunaren azken funtsa eta errealitatea ez den moduan, zientzia erehonezkero ez da giza bizitzan azken balio bat, per se bilatzen dena, baizik arrazoipraktikoengatik.Programa hau gauzatu nahi izan zuen Tratatua-k. Baina obrak ez publikoaren, ezkritikaren oniritzia irabazi zuen eta Humek berak, “inprentara goizegi” eraman zuelaeta, gutxietsi egin du Autobiografia-n (“Never literay attempt was more unfortunatethan my Treatise of HN. It fell dead-born from the press”), are espresuki zapuztu Elliotof Mintori gutunean “gaztaroko berokeria eta irudimenaren” ekoizpen gisa: “Hainenpresa handi bat, hogeita bat urte bete aurretik bururatua eta hogeita bost aurretikobratua, nahitaez izan behar akatsez betea”. Haren lekuan, esan bezala, irakurle horrekeskuetan duzun beste liburuxka hauxe idatzi zuen. Tratatua ez irakurtzeko, gomendatudio Ellioti, eta bai hau, "arazoak laburbilduz eta sinpletuz, zinez osoagoak bihurtubaititut. Addo, dum minuo. Printzipio filosofikoak obra bietan berrargitalpenerakobilduma bat berak prestatu du, espresuki abisatuz “hemendik aurrera autoreak hurrengo 9.\npiezok har daitezela, nahi luke, haren sentimendu eta printzipio filosofikoak jasotzendituzten bakartzat (Advertisement), eta Tratatua propio bildumatik kanpoan utzi du.Benetan Tratatua nahiko nahasia eta bihurria atera zaio Humeri. Baina interesgarria izanliteke guretzat jakitea zergatik (aparte gaztetasunaren aitzakia), Metodoaren Diskurtsoaere, esaterako, diskurtso bezala nahasia eta azalpen bezala nahiko txarra baita, eta ezautorearen adinagatik, hemen ere gauza gehiegi batera esan nahi izan delako baizik, etaune berean gauzak garbiegi esaten ausartu gabe.Labur-labur Tratatua-ren I Liburua honela banatzen da bost partetan: I. Ideiakinpresioetatik eratortzen direla, ebidentziaren proba. II. Espazio, denbora, zenbaki etaexistentziaren gure ideien jatorri eta erabilgarritasun enpirikoaren ebidentziaren proba.III. (a) arrazionalki a priori ebatz daitezkeen arazoak, natura kontzeptual hutsekoakdirela, ebidentziaren proba; (b) de fakto edo gertarizko arazoak aldiz, naturaenpirikokoak direla denak, ebidentziaren proba, eta arazo horien soluzioan kausa-efektuerlazioak duen ikustekoa. IV. Sistema metafisiko ezberdinen problemak. Planak bereztxukuna dirudi.Seinalatu da goian, filosofia modernoak (“arrazionalistak” nahiz enpiristak) ideienanalisitik abiatzen direla. Eta historia pixka bat errepasatuz berehala ikusten da, ideiamultzo txiki batek sekulako papera jokatzen duela metafisika moderno guztian, sistemahandi guztiak nolabait haien inguruan astalkatuta daudela ageri baita. Munduarensorrera eta existentziaren inguruan (Jainkoaren Metafisika edo Teodizea):denbora/eternitatea, kontingentea/ezinbestekoa, etab. kontzeptuak. Munduan dena joan-etorria doa, ezerk ez dirau, nondik dator eta doa mundua bera? Hau da: munduarenexistentziak bere kausa bat behar omen du, haren azkeneko kausarena nahitaezkoexistentziak izango da; munduaren existentziak hasiera bat behar omen du, berazhasieraren aurrekoa (hasiera gabekoa), etab. Kantek baino lehen, arrazoiketa moduguztiok Humek iraitzi ditu errotik. Apriorizko argudiatzearen aurkako Kanten arrazoiaorobat, existentzia ez dela predikatu bat (beraz, Jainkoaren kontzeptutik harenexistentzia ez dela eratortzen, proba ontologiko famatuak nahi lukeen moldean),existentziaren ideiaren Humeren analisiak Tratatua-n aitzinatua dago nabariki, etab.,etab. Munduaren naturaren inguruan: hedadura edo espazioa (eta, beraz, materia)azkengabeki zatigarria da, ezin ditu izan orduan zati esentzial bat edo batzuk berepropioak: zati gabe ordea osorik ez dago, beraz sustantziak ezin izan litezke materialak,mundua esentzialki arima edo espirituzko monadaz dago osatua (Leibniz Descartesaurka); hortaz, espazioaren errealitatea erlaziozkoa izango da, ez objektibo edoabsolutua (Leibniz Newtonen aurka), etab. Humek Jainkoaren zein munduaren (etaarimaren) metafisika guztiok batera eztabaidatu nahi izan ditu eta une berean gainera,bere filosofia alternatiboa finkatzeko, “gure fakultate arrazoitzailearen printzipioak etajardunak, eta gure ideien natura” argitzea zizun Tratatua-ren asmoa (hau funtsean berdingeratu da Ikerketa-n). Ulertzekoa da, dena lardastu bazaio esku artean. Bainairakurtzeko tenorean, guretzat interesgarria izango da beti ere pentsatzea, Ikerketahonetan ideien jatorriaz eta haien naturaz itxuraz hagitz axolagabekiago disertatzen arizaigunean, diskurtso metafisikoaren posibilitatea dabilela jokoan.Ikerketa, alde honetatik, testu askoz aratzagoa da, Tratatuko eztabaida eta kontzeptuabstrusuenetatik soildua (Ni atomizatu edo iraunkorraren problema korapilotsu guztia,adibidez: baina arima hilezkorraren arazoa zegoen tartean, ez subjektu ezagutzailearenidentitatea bakarrik!), laburragoa, hobeto idatzia eta, batez ere, Humeren ekarpen 10.\npropioan zentratuagoa, besteekin eztabaidak gehienbat utzita. Hemen ere digresio politfranko bada, zalantza gabe, baina ardatz nagusia erraz ikusten da: kausalitateareneztabaida, horretara edo horretatik zuzenduta dagoela beste guztia. M. Malherbek (1976,276) idazkiaren eskematxo hau ematen digu: “L´Enquête s´organise autour de la théoriede la causalité en tant qu´elle fournit une science complète de l´entendement, quicomporte l´étude des raisonnements expérimentaux (sections IV à VII), uneméthodologie, appliquée successivement à la religion naturelle (section XI), le tout étantencadré par une justification de la philosophie spéculative (section I) eta par ladéfinition d´une science sceptique (section XII)”:Pentsamenduko aro biren arteanEzagutzea arrazoitzea da. Arrazoitzea erlazioak aurkitzea edo ezartzea da. Erlaziookizan litezke, ala ideien artekoak ala gertakarien artekoak.(a) Ideien arteko harremanetan proba edo demostrazio logikoa kabitzen da: predikazioan edo inferentzian ideia lotuen arteko lotura logikoki ezinbestekoa ageri bada, eta kontrarioa kontraesankorra bere baitan edo absurdua: bi eta bi lau dela, osoa handiagoa dela bere zatia baino, etab., holako baitespenen egia, elkarlotutako ideien naturatik edo esanahitik dago soil menpean; hau da, erabilitako ideien beren analisitik egizta edo gezurta daiteke, ideien beren barruan dago kontrolbidea. Ideiek adierazitako errealitatea ideietan beretan dago.Gertarizko erlazio loturetan demostraziorik ez dago adiera honetan (proba hertsikilogiko hutsarenean): Zesar Foroan asasinatu zuten edo Zesar Kapitolioan asasinatuzuten, edo Zesar ez zuten batere asasinatu, logikoki eta esaldian erabilitako terminoen(“ideien”) aldetik denak berdin artezak dira; historikoki zuzena horietako zein denjakiteko, esalditik (“ideietatik”) kanpoan bilatu beharko da egiaztabidea. Gertarizko egiabat haren kontrarioa beti dira logikoki berdin posibleak, eta haren inposibilitatea –baldinbadago-- beste nonbaitetik etorriko da: bihar eguzkia aterako da, bihar ez da aterakoeguzkia, balio logikoa berdina da biona. Humek ederki: “Whatever is may not be. Nonegation of a fact con involve a contradiction”. Honelako baitespenen egiaren edogezurraren kontrolbidea esperientzian datza. Baina orain aplika iezaiozu hori Jainkoarenexistentziari esate baterako: Jainkoa badago bezain zuzena bada logikoki Jainkorik ezdago, zein bide geratzen zaigu, edo non aurkitu esperientzia, bion artean erabakitzeko?Eta arimaren hilezkortasunaz, zeruaz, infernuaz...? Arazo horiek horrela Humek ez dituplanteatuko liburu honetan, noizbait oso iragan-iragaitzean edo izkina batean ez badabehintzat eta inportantzia gabe. Irakurleak lerroetan eta lerroen artean irakurtzen asmatubeharko du. Ideien arteko erlaziozko ziurtasunaren edo demostrazioaren eremu bakarrazientzietan Humerentzat matematikoa zen: irakurleak, irakurgai honen buruan, teologiaeta metafisikako liburu askoren oso Inkisizio beltza aurkituko du, ustekabean laneradeituta... Hain zuzen metafisika edo teologia arrazionalarekiko interes polemikoa, guztizlehentzarra Humeren obran, nabariago geratzen zen Tratatua-n. Erlijio on batekin baino,hobe filosofia txar (eszeptiko) batekin bizi, dirudi Humeren mezuak. Filosofia pobretxobatekin bada ere, superstizio erlijioso gaiztotxoak borrokatu egin beharra dago. Izan ere,Liburu I bukaeran idatzi duenez: “errakuntzak, erlijio kontukoak, arriskutsuak izatendira; filosofiakoak, ridikuluak bakarrik”. 11.\n(b) Gertakari arteko harremanetan, demostraziorik ez badago ere (matematikako erlazioetan dagoen bezala), posible da batetik bestera inferentziazko erlazio “probableak” ezartzea (ik. kontzeptuon azalpena VI. Atalean, 1. oin-oharra): “a emanez gero, eman beharra dago b”. Praxian erabiltzen dugun zientzia, molde honetakoa izaten da, zubi bat egiteko nahiz afaria prantatzeko. Zer oinarri molderekin dugu posible aurreikustea edo baitestea beharkizun hori a ezagun batetik b ezezagun batera? Zerk legitimatzen gaitu pentsatzera, sua pizten badugu, barazkiak egosiko direla? Gertakari artean “beharrezkotasunez” ondoriotzea ahaltzen duena, kausa-efektu erlazioa da: “sua emanez gero, eman beharra dago beroa”. Ikusten ez dugun zerbaiten existentzia ondoriotzeko bide bakarra hori daukagu Humeren iritzian.Hume oso erradikala izan da puntu honetan: guk kausa-efektu lotura jartzen duguntokian, berez (edo giza arrazionalki bakarrik) ez omen dago inolako loturarik;arrazionalki soil behatuta edozein gauzak edozer gauza ahal izango omen luke kausatu,edota edozer gauza suertatu ahal izango litzateke kausa batere gabe munduan, azarehutsez: agitze orok bere kausa, esperientziak bakarrik irakatsi digu, ez arrazoimenak, etaesperientziak bakarrik irakasten digu naturan ordenaren bat ikusten; a priori ez naturakbere ordenatik dauka, eta ez arrazoimenak hura ordenatzeko erlazio modurik ezartzendaki bere baitatik; gertakarien mundua ordenatu ahal izatea esperientziaren menpeanlegoke arras eta zeharo. Ezagunki erradikaltasun honek Kanten, ez bakarrik izu bateanesnatzea ametsetatik, baizik erreakzio teorikoa probokatu zuen, ezagutza enpirikoarenbaldintza transzendentalez gogoetara behartuz, zientzia justifikatuko bada (eta fedeasalbatu). Ez da liburu honetako gaia, baina, labur-labur, Kanten erantzuna Humerihonelatsu bideratu dela esan genezake: zeri zer kausa enpirikoki aitortu, egia da,esperientziak bakarrik irakasten digu; baina munduan gauzak gauza bezala pentsatzeakberak, “zerak” objektu bezala edo gertakari bezala kontsideratzeak, formalki gauzokkausa-efektu eskema baten baldintzetan begiesten direla, inplikatzen du. Bestela esanda:gertakari bat inoiz ez da gertakari bat, kausa-efektu (etab.) erlazio sistema kategorialbatean koadratuta ez bada. Edo areago oraindik: kausa gabeko gertakari bat baitestea da(Humeren aurrekariekin kontraesan ebidentezkoa hain zuzen, edo zentzu txarrenean“metafisikoa”); era kantiarrean mintzatzeko, unibertsoari kausa-efektu ordenasuposatzea, esperientziaren posibilitate baldintzen beharkizun logikoa izango da(apriorizkoa hortaz). Munduak ez du edozer gauza izatea posible duela hasterik, geroulertua izan behar badu: ulergarria izan ahalaren baldintzen peko dago aldez aurretikharen zer ahal izana pentsatu beharra. Dena den, hemen ez dio gehiegi axola, zirriborrogutxi hauekin honen guztiaren argitasuna iluntxo geratzen bada: Humek planteamendutranszendentala eta filosofiaren historiaren hurrengo zikloaren (idealismoaren) abiaduraprobokatu duela, Humeren eragintza historiko bortitz hori, gogoratzeko bakarrik izanda.Jarraituz: nola irakasten digu esperientziak a zerbaitek nahitaez b dakarrela? Irakurleakhau dena irakurgai izango du. Labur-labur beraz, berriro: ohituraren poderioak irakastendigu, ez bestek (ez bestelako gure arrazoibide logikok: ik IV. Atala, II. Partea eta V.Atala). Ohituta gaude, a ikusi dugun orotan b ikusi izan dugula jarraiki etortzen, etaohitura honek a ikusi orduko b itxarotea jartzen du gure burua. Jarraitu beharra ez dagauzetakoa, gure burukoa baizik: ordea gure buruan ere ez arrazoibide edodemostrazioren baten ondokoa, baina ohitura hutsezkoa, ideien asoziaziozkoa. Arrazoilogikorik egon ez dago (logikoki ez dago ezintasunik, mundua bat batean orain arte ibilidenaren alderantziz ibiltzen hasteko), baina, nolanahi ere, ezin dugu ez itxaron, a etorri 12.\norduko badatorrela b. Ezin ez itxarote hori gure giza naturan dago sustraituta, ezarrazoimenean edo harremandu ditugun gertari-ideien naturan eta loturaren moldean.Beraz, kausatasunaren oinarri “arrazional” guztia (kasu: zientzia enpiriko guztiena)ohitura soila da eta haren berme “arrazional” guztia gure sinestea (ik. V. Atala, II.Partea).Franko bitxia dirudi apika honek guztiak, “Ilustratu” erradikala kontsideratu nahi izatenden batentzat. Problema seguru asko ez dago Humerengan, halere, gure artean antzaIlustrazioaz maiz dauden ideia topiko batzuetan baino. Hume Ilustratu atipiko bat da(Ilustratu denak bezalaxe). Haren berezitasun bat, agian, Ilustrazio kritikoarekin osokritikoa bera izatean ikus genezake, eta Ilustrazioari Ilustrazioa aplikatu izatehorretantxe egongo da haren jarraitun askoren ezaugarri bat (Rousseau, Hamann,Herder, etab.) Alde honetatik, “arrazionalisten” eta enpiristen arrazoimen kontzeptuaezberdina zen beren artean zalantza gabe, baina bietan aski abila zen ziurtasun teorikoeta praktiko azkenbetikoak tinkotzeko (arrazoimenean berean): enpirista arrazionalistaeskoziar honena guztiz bestelakoa izango da arrazoimenaren kontzeptua. “Arrazoimenagrinen esklaboa da eta hori bakarrik behar du izan, formulatu du erradikalki (“gaztetakoberokeria” batzuk benetan egiazkoak izan dira), eta haiei zerbitzatu eta obeditu besteofiziorik ezin espero lezake” (Tratatua, II, 3). Beti ere haren filosofia zuzena hauxegeratu da ordea: “Ohitura da giza bizitzaren gidari nagusia” (Ikerketa, V). Ohitura gizanaturaren ahalmen eta printzipio funtsezko bat da. Esperientzia eta ohituragatik ezbalitz, “inoiz ez genuke jakingo helbideak helburuetara egokitzen edo gure ahalmennaturalak zeinahi efekturen sorrarazten erabiltzen. Berehalaxe amaituko litzatekeekintza oro, baita espekulaziorik gehiena ere. Gidari funtsean giza natura bera da (bere“gidarien” gidari ere). Arrazoimenak, ezar ditzake nahi dituen printzipioak, egin ditzakenahi dituen agindu praktikoak, “naturak beti eutsiko die bere eskubideei, eta azkeneanedozein arrazoiketa abstrakturi nagusituko zaio”. Finean: “Nature is always too strongfor principle”.Descartesen arrazoimenak geometrikoa izan nahi zuen; Humerenak Newton suposatzendu eta esperientzian dauka bere oinarriztapena.Bietarik jazo da arrazoimenarekin, estatutua aldatzean: batetik gutxitu bezala egin da,nahi bada, lehengo bere aginte bakarra eta absolutua orain erlatibizatu eta partekatu eginbehar baitu (esperientziarekin, sinestearekin, etab.); bestetik, aitzitik, arrazoimenarenesparrua itzel zabaldu da, lehen arrazoizkotik (geometrikotik) baztertua zegoen hainbatgiza mundu naturali begira (ohiturak, Foruak, tradizioak, historia; morala, politika,estetika: “irrazional” deklaraturiko unibertso gizatar hedatsua), orain posible bihurtzenzaigulako horren guztiaren funtsezko arrazoizkotasuna bindikatzea. Arrazoimenarenondoan, gure zentzuek, pertzepzioek, eta gure sentimenduek, legitimazio osoa aurkitzendute: eta beren azken legitimazioa giza naturan dute denek.Agian, hemen, berez ageri da sobera eta gogoratzea apenas izango da beharrezkoa, gizanaturaren gai humetarrari jarraipen eta garapen handia, Rousseauk, eman diola.Esanahitsuak dirudite halere “arrazionalismo”-aren kritiko bion arteko harremanek.1763an Hume Versaillesera bidaiatu zen Lord Hertforden idazkari pribatu legez,kolonia Ipar Amerikarren jabetzagatiko Zazpi Urteko Gerrako Bake Tratuetara, geroEnbaxada ingelesean Paris chargé d´affaires gisa geratzeko. Philosophes eta literatofrantsesek, intelligentsia nazionaleko krema eta loreak, ongietorri entusiastikoa eginzion. Orduan philosophes eta literato lausengari horiexek madarikaturiko bat Rousseau 13.\nzen (Emile argitara berritan) eta, Mme. de Verdelinen eskaerari jarraiki, Humek berebabespean hartu zuen, baita hainbat laguntza eman ere, bidea irekiz Ingalaterrakojoateko eta arrakasta dirdaitsurako Londonen tertulia literarioetan, Derbyshirenbizilekua lortuz orobat patxada landatar baketsuan lan egin ahal zezan. Baina 1767anRousseauk, beti errezeloz beterik, lagunaren aldetik zerbait gaitziritzia sentituz edo,bere ihesaldi famatuetako beste bat eszenaratu zuen eta desagertu egin zen egun batean,atzean eskandalua utziz. Eta nolabait sintomatikoa da: Humeren eragina zabala izan dahurrengo filosofian, baina beti “ jarraitasun kraskatu” bat da.1769an Edinburghera itzuli zen, sorlekuan, jendeak maitekiro “Saint David” bezalabeneratua, azken urteak estimazioz betea bizitzeko eta “lasaiki” hiltzeko. Kolegafilosofikoentzat, haatik, Humeren pentsamendua inkomodoegia zen, Ingalaterran adinaEskozian. Humeren lana, egia esan, oso eskoziar baten lana izan da. Baina, askotangertatzen da, Eskola Eskoziarreko autore inportanteenak, Humeren ondoren, harenkritikoak izan dira, Th. Reid, etab. (Adam Smith geratzen da salbu, hau espresukiHumezalea agertu baita). Humeren ulertzaile, eta jarraitzaile, hoberena, Immanuel Kantizango da: eta, ez dakit zergatik, Kant honek arbaso eskoziarrak zeuzkala uste zuen. Agidenez Humek berak, atzerritarra Ingalaterran, problematiko bezala bizitu du bereeskoziartasuna: “Berrogeita hamar ingelesetatik ez dut uste bat bakarra dagoenik, biharlepo-hezurra apurtuko dudala entzungo balu, poztu egingo ez litzatekeena. Gorrotatuegiten naute, batzuk tory ez naizelako, bestetzuk whig ez naizelako; enparauek, kristauez naizelako; eta den-denek, eskoziarra naizelako”, adierazten zuen Sir Elliot of Mintorigutun batean 1761ean. Gertatu egiten dira nonbait, mundu handian ere halakoxekomeria txikiak. Joxe Azurmendi.I ATALAFILOSOFI MOTAEZBERDINEZ1. Filosofia morala, edo giza izaeraren zientzia, bi era ezberdinez trata daiteke. Bietarikobakoitzak bere meritu berezia dauka, eta gizadiaren entretenigarri, ikaspide etaberritzaile izan daiteke. Batak gizakumea batez ere ekintzarako sortutzat jotzen du. Etabere egintzetan dastamen eta sentimenaren eraginpean dagoen aldetik; objektu batenatzetik eta beste bati iheska, objektu horiek izan bide duten balioaren arabera, eta eurenaurkezteko moduaren arabera. Eta bertutea objektu guztietatik baliotsuena omen denez,filosofo-mota honek kolorerik atseginenez pintatu ohi du hura, poesia eta elokuentziabide direla, euren gaia era xume eta argian azalduz, irudimenari laket izateko eta guresentimenduei eragiteko erarik egokienean hain zuzen. Eguneroko bizitzako kasurik etabehaketarik nabarienak hautematen dituzte; kontrako alderdiak dotore kontrastatzendituzte; eta aintzaren eta zorionaren ikuspegiz bertutearen bideetara erakartzengaituztelarik, gure urratsak bide horietatik zuzentzen dituzte, prezepturik bidezkoenezeta adibiderik ospetsuenez. Bizioaren eta bertutearen arteko aldea sentiarazten digute;gure sentimenduak kinatzen eta arautzen dituzte; eta horrela ez daukate gure bihotzeiprestutasunaren eta benetako ohorearen maitasunera eragitea besterik, euren ahaleginguztien xedea ustez atzeman dutelakoan.2. Beste filosofo motak, ordea, gizakumea izaki aktibotzat baino gehiagoarrazoimenduntzat jotzen du, eta haren jokabidea lantzen baino gehiago haren adimena 14.\nhezten saiatzen da. Giza izaera espekulagaitzat hartzen dute eta arakapen zorrotzezaztertzen dute, gure adimena arautu, gure sentimenduak kinatu eta gu zeinnahi objektu,ekintza edo portaera onestera edo gaitzestera garamatzaten printzipioak topatzeko.Literatura guztiaren lotsagarri iruditzen zaie filosofiak oraindik moralaren, arrazoiareneta kritikaren oinarririk argi erabaki ez izana; eta ostera, egi gezurrez, bizio-bertuteez,eder-itsusiez etengabe mintzatzea, bereizketa horien iturria bereizteko gauza izan gabe.Lan-sail horretan ari bitartean, ez diote ezein oztopori amore ematen; aitzitik ordea,kasu konkretuetatik printzipio orokorretara igonik, euren ikerketei ekiten diete, areprintzipio orrokorragoen bila, eta ez dute atsedenik giza jakinminak, zeinnahizientziatan, mugarazle behar dituen jatorrizko printzipioak jo arte. Euren espekulazioekabstraktuak eta baita irakurle arruntarentzat ulergaitzak ere iruditu arren, ikasien etajakintsuen onespena atxeki nahi dute; eta euren bizi guztiko ahaleginari aski ordainzaiola uste dute, baldin geroaren argibide izan litezkeen egia ezkuturen batzuk aurkitzenbadituzte.3. Egia da filosofia erraz eta argia gizadirik gehienari askoz maitagarriago egingo zaiolafilosofia landua eta lantsua baino; eta askok gomendatuko du hura, ez bestea bainogozoagotzat bakarrik, baizik ongarriagotzat ere. Bizimodu arruntean sarbide gehiagodauka; bihotza eta sentimendua taxutzen ditu; eta gizakumeei eragiten dien printzipioakatzematean, hauen jokabidea berritzen du, eta azaltzen ari den perfekziora hurbiltzenditu. Filosofia lantsua, ordea, negoziorako eta ekintzarako balio ez duen gogo-jokuanoinarria duelarik, ezereztu egiten da filosofoa ilunpetik egun-argira irteten denean, etaberaz, haren printzipioek ezin dute gure jokabide eta portaeran eraginik izan. Gurebihotzeko sentimenduek, gure grinen berotasunak, gure hunkipenen indarrak harenondorioak makaltzen dituzte eta filosofo sakona plebeiu soilera ekartzen dute.4. Hau ere aitortu beharko da gainera: osperik luzeena, baita mereziena ere, filosofiaerrazari egokitu zaio eta arrazoilari abstraktuek, berriz, uneko izena bakarrik irabazidute oraingoz, euren garaiko apeta eta ezjakintzari esker, baina ez dira izan eurenitzalari etorkizun zuzenagoan eusteko gai. Filosofo sakon batek aise izan lezakeerrakuntza bat bere arrazoiketa xotiletan, eta errakuntza batek nahitaez beste errakuntzabat dakar filosofoa ondorioak garatzen ari denean, eta ez dio ondorio hori onartzeariuzten, nahiz eta itxura bitxikoa edo zentzuz bestekoa izan. Kolorerik ederren etaxarmagarrienez gizadiaren zentzua aurkeztekotan diharduen filosofoa, ordea, istripuzerratzen baldin badu, ez da aurrerago joaten, bai ordea, zentzura eta gogoaren berezkosentipenetara jotzea berrituz, bide zuzenera itzultzen eta bide arriskutsuetatik libregelditzen. Zizeronen ospeak gaur ere badirau, baina Aristotelena guztiz gainbeheradago. La Bruyerek itsasoak haratzen ditu eta hala ere bere ospea mantentzen du. BainaMalebrancheren aintza haren nazioari eta aldiari bakarrik dagokie. Eta Adisson agiangozamenez irakurriko da, Locke guztiz ahazturik dagoenean.Filosofo hutsa normalean munduan onarpen eskasa duen gizakera mota da, gizartearenaurreramendu eta laketerako inolako ekarpenik egiten ez duela jotzen denez,gizateriarekiko komunikaziotik urrun bizi baita, eta haren ulergaitasunetik urruntasunberean dauden nozioetan buru-belarri murgilduta. Bestalde, ezjakin hutsa aremesprezatuago dago, eta ezer ere ez da gizakera estuaren seinale hobetzat hartuazientziak loratzen ari diren garai eta nazio batean, entretenigarri noble hauetara inolakozaletasunik ez edukitzea baino. Gizakera perfektuena ertz bi hauen artean dagoena delauste da eskuarki: liburuetarako, lagunarterako eta negozioetarako gaitasun eta zaletasunberdina duena, jendarteko harremanetan Letra Ederretatik harako bereizmena etafintasuna agertzen duena, eta negozioetan filosofia egoki baten emaitza direnprestutasuna eta zehaztasuna erakusten dituena. Gizakera hain lortua landu etazabaltzeko, ezer ere ez aproposagorik estilo eta garapen errazeko saiakerak baino, 15.\nbizitzatik lar apartatzen ez direnak, ulertzeko dedikazio edo barnebilkuntza sakonegirikbehar ez dutenak, eta ikastuna bizitzako zeinnahi beharretara aplikatzeko modukosentimendu noblez eta prezeptu zuhurrez jantzita bidaltzen dutenak berriro gizartera.Saiakera hauek bide, bertutea maitagarri, zientzia atsegin, lagunartea ikasbide etabakardadea entretenimendu bihurtzen dira.Gizakumea izaki arrazoizkoa da eta halako gisan zientziatik hartzen ditu beharreko jana etaelikua. Baina giza gogoaren irismena hain da murritza, ezen nekez espero daiteke arlohonetan ase handirik bere lorpenen hedaduratik edo segurtasunetik. Gizakumea izakigizartekoia da, eta ez izaki arrazoizko baino gutxiago. Baina ez dauka beti lagun atsegin etadibertigarririk ondoan edukitzerik, edo haren nahi adinako xerari eusterik. Gizakumea izakiekinkorra ere bada, eta joera hau bide, baita bizitzako premia ezberdinak bide, negozioareneta zereginaren mende dago. Baina gogoak patxada zerbait ere behar du, ez baitauka betiardurapean eta arazopean ibiltzeko joerari eusterik. Badirudi, beraz, naturak bizitza bikoitzaezarri duela giza endarentzako egokientzat, eta gizakumeei isilki agindu diela ez uztekoezein aurrejoerari gehiegi hartaratzen, beste ardura eta entretenigarri batzuetarako ezgaiizateraino. Eman zeure zientzi grinari -dio naturak-, baina egizu zure zientzia gizazkoa izandadin eta gizartera erreferentzia zuzena ukan dezan. Debekatu egiten ditut pentsamenabstraktua eta ikerketa sakonak, eta zorrozki zigortuak izango dira: sorrarazten dutenmalenkonia pentsakorra, norbera hartan murgilarazten duten zalantza amaigabeak eta zureusteko aurkikunde horiek jakinarazten dituzunean jasoko duten abegi hotza izango dutezigortzat. Izan filosofoa, baina zeure filosofia guztiaren erdian, segi gizakume izaten.5. Gizadirik gehienak filosofia erraza abstraktua eta sakona baino nahiago izatea askibalu, beroni arbuiorik eta gaitzezpenik jaurti gabe, agian ez litzateke bidegabea iritziorokor honekin konformatzea eta gizakume bakoitzari bere gustu eta sentimenak berez,oztopo gabe, gozatzen uztea. Baina maiz auzia urrunago eraman ohi denez gero,arrazoiketa sakon oro edo ohiki metafisika deritzona baztertzeraino, oraintxe goaz harenalde arrazoiz zer alega litekeen azaltzera.Hasteko, hauteman dezakegu filosofia zorrotz eta abstraktuaren alde on handi batfilosofia erraz eta gizakorrerako daukan balioa dela, honek hura gabe ezin duelarik beresentipen, prezeptu eta arrazoietan behar adinako zehaztasun-mailarik atzeman. LetraEderrak ez dira giza bizitzaren erretratua besterik, jarrera eta egoera ezberdinetan.Gorespen edo gutxiespenezko, mirespen edo barregarrizko sentipen ezberdinakiradokitzen dizkigute, aurkezten diguten objektuaren kualitateen arabera. Artista,ahalegin honetan nagusitzeko prestatuago dago, baldin, gustu finaz eta ulermen azkarrazgainera, adimenaren barne-ehundura eta eragiketak, bizio-bertuteak bereizten dituztengrinen eta sentipen-mota ezberdinen arikuntza, zehatz ezagutzen baditu. Bilaketa edobarne-ikerketa honek nekagarri eman badezake ere, hein batez nahitaezko bihurtzen zaiebizitzaren eta ohituren itxura kanpoko eta bapatekoak ganoraz deskribatu nahidituztenei. Anatomilariak objekturik ezatseginenak eta izugarrienak erakusten ditu,baina haren zientzia onuragarri zaio pintoreari, Venus bat edo Helena bat marraztenduenean ere. Honek bere artearen kolorerik aberatsenak erabili eta bere irudiei jite bitxiaeta xarmagarria ezarri arren, orduantxe ere giza gorputzaren barne-egiturari, muskuluenkokaguneari, hezurren ehundurari eta atal eta organo guztien zertarakoari eta eitearibegiratu behar die. Zehaztasuna beti zaio ongarri edertasunari, eta arrazoiketa zorrotzasentimen finari. Alferrik egingo diogu eder batari, besteari muzin eginez.Gainera, zeinnahi arte eta lanbidetan, baita bizitzari eta ekintzari gehien dagozkienetanere, hauteman dezakegu zehaztasun gogoak, hala nahiz hola norberagandu delarik ere,haien perfekziora hurbiltzen eta gizartearen interesetarako ongarriago egiten dituela. Etafilosofo bat negozioetatik aparte bizi badaiteke ere, filosofiaren izpirituak, zenbaitekarretaz landua izanez gero, gizarte osoan gradualki hedatua izan behar du eta gisako 16.\nzehaztasuna erantsi, arte eta lanbide orori. Politikak prebisio eta argitasunerako gaitasungehiago lortuko du agintearen banaketan eta orekan. Abokatuak metodo hobeak etaprintzipio gardenagoak bere arrazoiketetan. Jeneralak erregulartasun handiagoadisziplinan eta kontu gehiago bere plan eta operazioetan. Lehengo gobernuen aldean,egungo gobernuen egonkortasuna eta egungo filosofiaren zehaztasuna hobetu egin dira,eta eiki neurri berdintsuan hobetzen jarraituko dute.6. Ikasketa hauetatik jakinmin xaloaren gozamena besterik atera ezin balitz ere, halaxeere ez lirateke arbuiatu behar, giza endari eman zaizkion plazer ziur eta kaltegabebakanetariko batera helbide baitira. Bizitzako zidorrik gozoen eta kaltegabeenakzientziaren eta jakintzaren etorbideetan zehar darama. Eta bide horretan oztoporen batkendu edo ikuspegiren bat ireki dezakeena gizartearen ongiletzat jo behar da. Etaikerketa hauek zailak eta nekagarriak iruditu arren, adimen batzuei zenbait gorputzibezalakoa gertatzen zaie, alegia, osasun sendo eta indartsukoak izanik, ariketa gogorrabehar dutela, gizadirik gehienarentzat lantsua eta astuna litzatekeen zerean gozamenaaurkitzen dutela. Iluna neketsua da izan ere adimenarentzat, begiarentzat bezalaxe,baina ilunetik argia ateratzea, horretarako behar den ahalegina bide, atsegingarri etapozgarri izan behar derrigor.Baina filosofia sakon eta abstraktuaren iluntasun hori neketsua eta gogaikarriaizateagatik ezezik, errore eta zalantzaren iturria izateagatik ere kritikatzen da. Izan ere,hementxe dago metafiskaren zati handi bati jartzeko eragozpenik zuzen eta fidagarriena:ez dela izatez zientzia alegia, baizik sortzen dela bai adimenari arras eskuragaitzzaizkion gaietan sartu nahi duen giza banitatearen alferreko ekinetik, bai herri-sineskerien maltzurtasunetik; sineskeriok, izan ere, zelai normalean leialki defendatzekogauza ez direnez, sastraka nahaspilatsu hauek jartzen dituzte tartean, euren ahultasunaestaltzeko eta babesteko. Zelai ageritik uxaturik, ohoin hauek oihanean ezkutatzen diraeta bertan enboskaturik, zain daude gogoaren ibilpide babesgabe guztietan noizoldartuko eta hura nola beldur eta aurriritzi erlijiosoez menderatuko. Antagonistarikindartsuena ere, une batez arretari uzten badio, azpiratu egingo du. Eta askokkoldarkeriaz edo ergelkeriaz, ateak euren etsaiei irekitzen dizkiete eta gurtasunez etamentasunez pozik hartzen dituzte euren legezko nagusitzat.7. Baina aski arrazoi ote da hau, filosofoek euren ikerketak lagatzeko eta sineskeriaribere gordeguaren jabe izaten segitzen uzteko? Ez ote da bidezko aurkako konklusiorajotzea eta guda-etsaiaren gordelekurik ezkutuenetaraino eraman beharra onartzea?Alferrik itxaroten dugu gizakumeek, euren dezepzio maizkorrei esker, hain airezkozientziak azkenik laga eta giza arrazoimenari dagokion gunea aurki dezaten. Zeren,anitz pertsonak topiko hauek azkenik gabe behin eta berriro ekartzeko ardura nabariegiaizanaz gain, honez gain, diot, etsipen itsuaren motiboak inoiz ez dezake arrazoizbederen zientzian tokirik izan, zeren, arteko ekina denik eta agorren gertaturik ere,oraindik itxaron baitaiteke geroko belaunaldien ekinak, zorte onak edo argitasungehitzeak aurreragoko aroetan ezagutzen ez zen aurkikunderik agian lortzea. Jeinuabenturazale orok sari zailaren bila joko du eta hozturik baino areago, bere aurrekoenporrotek kinaturik aurkituko da, hain abentura zaila burutzearen ospea berari bakarrikdagokiola itxaroten baitu. Jakintza auzi nahaspilatsu hauetatik berehala askatzeko erabakarra da giza adimenaren izaera serioan ikertzea eta, bere ahalmenen eta gaitasunarenazterketa zehatzaren bitartez, ez dagoela inola ere hain gai urrun eta abstraktuetarakopresturik erakustea. Neke hau jasan beharra da, handik aurrera patxadan bizi ahalizateko. Benetako metafisika ere landu behar dugu kontuz-kontuz, metafisikagezurrezkoa eta adulteratua deusezteko. Zenbait pertsonarengan filosofia iruzurti horrenaurkako babestoki den nagikeria beste zenbaitengan jakinminak gainditzen du. Etabatzuetan nagusitzen den etsipenak espektatiba eta ilusio ustetsuak izan ditzake atzetik. 17.\nArrazoibide zorrotza eta zehatza da pertsona eta jarrera guztientzat balio duenerremedio nonnahiko bakarra, eta bera bakarrik da gauza filosofia bihurri eta mordoilometafisiko hori amiltzeko, zeina, herri-sineskeriaz nahasita egonik, ezaxolkiarrazonatzen duenarentzat nolabait ere sargaitz bihurtzen den eta zientziaren etajakintzaren itxura hartzen duen.8. Alde on honetaz gain, hots, ikerketa xehearen ondoren jakintzaren adarrik ezbaikoreta ezatseginena baztertuz gain, bada anitz alde on garrantzitsu giza izaeraren indarrareneta ahalmenaren azterketa zehatzetik datorrena. Adimenaren eragiketei buruz, nabariada, nahiz eta guri barneki dagozkionak izan, hala ere, gogoetagai bihurtzen direnean,ilunpean murgilduak diruditela, eta begiak ezin izaten dituela aise topatu eragiketahoriek bereizten eta ezberdintzen dituzten marrak eta mugak. Objektuak xotilegiak diraluzaro itxura edo egoera berean irauteko, eta berbertan atxeki behar dira, naturatikharako eta gogoetak biribilduriko gai penetrazioz. Honela, zientziaren zati ez baztergarribat bilakatzen da gogoaren eragiketa ezberdinak ezagutzea soilki, bata bestearengandikbereiztea, beharreko ataletan sailkatzea, eta gogoeta eta ikergai egiten dituguneanaurkitzen diren itxurazko anabasa hori zuzentzea. Ordenatze- eta bereizte-lan hori, gurezentzuen gai diren kanpo-gorputzekin egitean meriturik ez duen hori, baliotsuagobihurtzen da gure gogoaren eragiketei buruz osatzen denean, hartarako topatzen dugunzailtasun eta ahaleginaren arabera. Eta gogo-geografia edo gogoaren zati eta ahalmenezberdinen mugapen horretaz harago bagoaz ere, gutxienez gozamena da hain urrunheldu izana. Eta zenbat eta nabariagoa iruditu zientzia hau (inola ere ez da nabariabaina), hainbat eta arbuiagarriagotzat jo behar da bere ezjakintza, jakintza eta filosofiaxede dituzten guztien aldetik.Ez daiteke gainera inolako susmorik gelditu zientzia hau ez-ziura eta kimerikoa delaere, espekulazioaren eta baita ekintzaren aurkako eszeptizismoari heltzen ez badiogu. Ezdago zalantzan jartzerik gogoa zenbait ahalmenez eta gaitasunez horniturik dagoela,ahalmen hauek elkarren artean bereiztekoak direla, bapateko hautemateari benetanezberdin zaiona gogoetak bereiztua izan litekeela eta, beraz, giza adimenaren eskueratikharago ez dauden egia eta gezurra hain zuzen. Bada mota honetako beste bereizketanabaririk ere, hala nola adimenaren eta nahimenarena, irudimen eta grinena, zeinnahigizakiren ulermenaren barruan jausten direnak. Eta bereizketarik zorrotzen etafilosofikoenak ez dira gutxiago errealak eta ziurrak, ulergaitzagoak izan arren. Ikerketahauetako zenbait garaipen-kasuk, oraintsukoak batez ere, jakintza adar honen ziurtasuneta sendotasunaren nozio zuzenagoa eman diezagukete. Filosofoaren ahaleginarentzatontzat jo behar al dugu egiazko planeta-sistema batez jabetu eta gorputz urrun haienkokagunea eta ordenua zehaztea, bitartean guri, hain bertatik dagozkigun gogoarenparteak hain garaipen handiz zedarritzen dituztenak mesprezatzen ditugularik?9. Baina ez al dezakegu itxaron filosofiak, kontuz landua eta publikoaren arretakbultzatua baldin bada, ikerketa hauek urrunago eraman ditzan eta, zati batean behintzat,giza gogoa bere eragiketetan mugiarazten duten iturri isil eta printzipioak aurki ditzan?Denbora luzez astronomoei aski izan zitzaien, fenomenoetatik abiaturik, zeru gorputzenegiazko mugimenduak, ordenua eta magnitudea erakustea, noizbait filosofo bat agertuzen arte, arrazoiketarik dohatsuenez, planeten jira-birak gobernatzen eta gidatzendituzten legeak eta indarrak ere erabaki bide dituena. Naturaren beste arlo batzuetan eregauza bera gertatu da. Eta gogo ahalmenei eta euron egiturei buruzko ikerketetan eregaraipen berdina lortzeko itxaropenik galdu beharrik ez dago, antzeko goitasun etazuhurtzia berdinez garatzen badira. Daitekeena da gogoaren eragiketa eta printzipio batbeste baten mende egotea, zeina, halaber, beste orokorrago eta unibertsalago bateanebatzia izan daitekeen. Eta ikerketa hauek noraino hel daitezkeen ez dago errazerabakitzerik saialdi arretatsu baten aurretik, ezta ondoren ere. Baina egia da mota 18.\nhonetako saialdiak egin ohi direla, baita oso zabarki filosofatzen duten filosofoenaldetik ere, eta ez daiteke ezer beharrezkoagorik izan eginkizunari arreta eta aditasunzorrotzez heltzea baino, giza adimenaren eskueran balego ganoraz burutua izan dadin,eta bestela, gutxienez halako konfidantza eta ziurtasunez baztertua izan dadin. Azkenondorio hau ez da noski desiratzekoa, ez da azkarregi onartzekoa ere. Zeren suposiziohorren arabera, zenbat gutxitu beharko genituzke filosofia honen edertasuna eta balioa?Orain arte, moralistak, gure onespen-gaitzespenak kinatzen dituzten ekintzen aniztasuneta ezberdintasun mugagabea gogoematean, ohituak izan dira sentimendu barietate haubere mende izan lezakeen printzipio komunen bat bilatzen. Eta tarteko printzipio orokorhorren grinan urrunegi joan badira ere, onartu beharra dago, hala ere, barkatzekoa zaielabizio-bertute guztiak egoki ebatz litezkeen printzipio orokor batzuk topatzekoitxaropena. Gisako gogoa izan dute kritikalariek, logikariek eta baita politikariek ere.Gainera ez dira hain ahalegin alferrekoak ere izan, nahiz eta agian denbora luzeagoak,zehaztasun handiagoak eta ekin beroagoak zientzia hauek oraindik perfekziotikhurbilago eraman ditzaketen. Gisa honetako asmoak bertan behera uztea arrazoiz jodaiteke burugabe, arrapatatsu eta dogmatikoagotzat, bere erabaki eta printzipio gordinakgizarteari inoiz ezartzen saiatu ez den filosofiarik ausarten eta baizaleena baino.10. Eta zer axola dio giza izaerari buruzko arrazoiketok abstraktuak eta ulertzailakbadirudite ere? Hortik ez dago haien faltsutasuna inola ere uste izaterik. Aitzitik, ordea,ezinezkoa dirudi orain arte hainbeste jakintsu eta filosofo sakoni ihes egin diona hainbistakoa eta ulerterreza izatea. Eta ikerketa hauek kostatzen zaizkiguna kosta, geureburua nahiko saritutzat jo dezakegu, onurari ezezik gozamenari buruz ere, baldin bidehauetatik gure ezagutzei hain garrantzi handiko auzietan zerbait gehitu ahal badiegu.Baina, izanak izan, pentsaketa hauen izaera abstraktua ez baita noski eurentzatgomendio bat, alde txar bat baizik, eta eragozpen hau agian arretaz eta trebetasunez etaalferreko xehetasunak baztertuz gainditzekoa denez gero, datorren ikerketan argitasunzerbait botatzen saiatu gara jakintsuei ez-ziurtasunak eta ezjakinei iluntasunak urrundudizkien gai hauetara. Pozik geundeke filosofia ezberdinen mugak biltzeko gauza bagina,ikasketa sakona argitasunarekin eta egia berritasunarekin bat eginik! Eta are pozagobaldin, era erraz honetan arrazonatuz, orain arte sineskeriaren abarotzat eta absurduareneta errorearen estalkitzat bakarrik balio izan bide duen filosofia nahaspilatsuarenoinarriak azpijan ahal baditugu. 19.\nII ATALAIDEIEN JATORRIAZ11. Nornahik aise onartuko du alde handia dagoela gogoaren pertzepzioen artean,gizakume batek bero larraren mina eta bero tamainakoaren atsegina sentitzen duenean,eta gero sentipen hori gogora ekartzen edo irudimenez aurreratzen duenean. Ahalmenhauek zentzuen pertzepzioak imitatu edo kopiatu ahal dituzte, baina ez dute inoizjatorrizko sentipen haren indarrik edo bizitasunik atzemango. Ahalmen hauetaz diogungehiena da ezen, indartsuen ari direla emanik ere, objektua hain bizi irudikatzen dutela,non ia-ia sentitu edo ikusi egiten ditugula esan baikenezake. Baina gogoa eritasunak edozorotasunak guztiz aldrebesturik ez badago, inoiz ere ez dute halako bizitasun-mailarikizango, pertzepzio hauek sentipenetatik arras berezkaitz egiteraino. Poesiaren koloreguztiek batera, direnik bikainenak badira ere, ezin dute objektu naturalik pintatu,deskribapena egiazko paisaiatzat harrarazteko moduan. Pentsamenik trinkoena eresentsaziorik ahulena baino gutxiago da.Honen antzeko bereizketak gogoaren pertzepzio guztiak jotzen dituela ikus dezakegu.Gizon haserrea oso ezberdin aritzen da emozio horretaz pentsatu besterik egiten ezduenaren aldean. Norbait maitemindurik dagoela badiote, aise uler dezaket adieraztenzaidana eta haren egoeraz egoki jabetu, baina inoiz ez dezaket ezagutza hori erratugrinaren nahasmahas eta astinduekin. Gure iragan sentipen eta inpresioez gogoetaegitean, gure pentsamena ispilu zintzoa da, eta bere objektuak egiazki kopiatzen ditu,baina erabiltzen dituen koloreak ahulak eta hilak dira, gure jatorrizko pertzepzio harkzekartzanen aldean. Ez da bereizmen zorrotzeko ahalmenik ez metafisikari-bururikbehar horiek bereizteko.12. Hona, bada, gogoaren pertzepzio guztiak bi mota edo espezietan bana ditzakegula,euren indar edo bizitasun-maila ezberdinez bereizten direlarik. Indar edo trinkotasungutxiagokoei ohiki pentsamenduak edo ideiak deritze. Beste motakoek gure hizkuntzanez daukate izenik, eta beste gehienetan ere ezetz uste dut, helburu filosofikoz bakarrikbaitzen beharrezko hitz edo deitura orokor baten barruan sartzea. Demaiogun, beraz,askatasun pixka bat geure buruari eta inpresioak deitu, hitz hau ohizkoaz beste adierabatean erabiliz. Inpresio hitzez, beraz, gure pertzepziorik trinkoenak adierazi nahi ditut:entzun, edo ikusi, edo sentitu, edo maite, edo gorroto, edo desiratu, edo nahi izatendugunean. Eta inpresioak bereiziak dira ideietatik, hauek bizitasun gutxiagokopertzepzioak direlarik, zeintzuez ohartzen garen gorago aipatu sentsazio etamugimenduei buruz gogoeta egitean.13. Ez daiteke, lehen begiratuan, gizakumearen pentsamena baino mugagabeagorik ezerizan, zeren giza botere eta aginte orori ihes egin ezezik, naturaren eta errealitatearenmugetara ere ez baita lotzen. Munstroak taxutzeak eta eite eta itxura inkongruenteakbatzeak ez dio irudimenari objekturik naturalenak eta etxekoenak bururatzeak bainoarazo gehiago ekartzen. Eta gorputza bertan minez eta ozta-ozta arrastatu beharrekoplanetari atxekirik dagoen bitartean, pentsamenak, amen batean, unibertsoko ingururikurrunetara eraman gaitzake. Edo unibertsoaz harago, kaos mugagaberaino, non, ustedenez, natura anabasa hutsean omen dagoen. Inoiz ikusi edo entzun gabea ere bururatuaizan daiteke. Pentsamenaren ahalmenaz harago ez dago ezer, era bateko kontradikzioaizan ezik.Baina gure pentsamenak askatasun mugagabe hori ukan behar duen arren, azterketahurbilagoan aurkituko dugu, izatez, oso muga-barru estuan dagoela, eta gogoarenahalmen sortzaile guzti hori ez dela zentzuek eta esperientziak eskuraturiko materialaknahasteko, azpikoz goratzeko, gehitzeko edo gutxitzeko ahalmena besterik. Urre-mendibat pentsatzen dugunean, elkargarri bihurtzen ditugu urrea eta mendia, aurrez ezagutzengenituenak biak. Zaldi bertutetsua ere burura dezakegu, zeren geure baitako sentipenetik 20.\nburura dezakegu bertutea, eta hau zaldiaren eite eta irudiari bil diezaiokegu, abereetxekoa baitugu bera. Laburki, pentsaketaren material guztiak geure barne edo kanpopertzepziotik harakoak dira. Pertzepzio horren nahasketa eta osakuntza geure gogoarieta nahimenari bakarrik dagokio. Edo, filosofi hizkeran adierazteko, gure ideiak, edopertzepzio ahulagoak, gure inpresioen edo pertzepzio biziagoen kopiak dira.14. Hau frogatzeko hurrengo bi argumentuak nahikoak izango direla uste dut.Lehenbizi, gure pentsamenduak eta ideiak aztertzen ditugunean, diren osatuenak etagorenak badira ere, beti aurkitzen dugu aurreko sentipen- edo gogo-egoera batetikkopiatuak bezain ideia xotiletara biltze direla. Lehen begiratuan, jatorri horretatikurrunen diruditen ideiek ere, azterketa hurbilagoaren ondoren, bertatik harakoak direlaaurkitzen da. Jainko ideia, izaki amaigabegi burutsu, jakintsu eta ona esan nahi duenneurrian, geure gogogaren beraren eragiketei buruz gogoeta egitean eta jakinduri etaontasun-kualitate haiek mugagabeki gehitzean sortzen da. Ikerketa honi nahi dugunhedapena emanik ere, beti aurkituko dugu ideia guztiak antzeko inpresio baten kopiakdirela. Jarrera hau ez dela unibertsalki baliozkoa edo salbuespenik gabea baieztu nahidutenek errefutatzeko metodo bakarra eta erraza daukate: euren ustez sorburu horretatikez datorren ideia agertzea. Orduan gure lana genuke, geure doktrinari eutsi nahiizatekotan, ideia hari dagokion inpresio- edo pertzepzio-bizia agertzea.15. Bigarren, gizakumerik baldin bada bere organoen akatsen bategatik sentsazio-motahorretarako gauza ez denik, orduan dagozkien ideietarako ere ez dela gauza aurkitzendugu. Itsuak ezin du koloreen inolako noziorik osatu, ezta gorrak ere hotsenik. Itzulhauetariko edonori falta duen zentzua. Bere sentsazioentzat erreten berri hau irekitzean,bere ideientzat ere erreten berria irekitzen da, eta ez du inolako trabarik aurkitzenobjektu horiek bururatzeko. Kasu berbera da sentsazioa eragiteko gai den objektuaorganoari inoiz jarri ez bazaio ere. Beltzak edo Laponiarrak ez dauka ardoaren gozoareninolako noziorik. Eta, nahiz eta adibide gutxi edo bat ere izan ez halako gogoakatsarenik, zeinean pertsona batek ez duen inoiz sentitu edo bere espezieari dagokionsentipen edo grinarik izateko erabat ezgai den, hala ere, hautemate bera gertatzen delaikusten dugu neurri txikiagoan. Jokabide mantso samarreko gizakumeak ezin dio antzikere eman mendeku edo ankerkeri gogo amorratuari, eta bihotz berekoiak ere ez daukaadiskidantzaren eta eskuzabaltasunaren gailurak asmatzerik. Aise onar daiteke besteizaki batzuek ukan ditzaketela guk antzeman ere ezineko zentzuak, zentzu horien ideiakinoiz ez zaizkigulako aurkeztu ideia bat gogora hel daitekeen bide bakarrez, hots,arartegabeko sentipenez edo sentsazioz.16. Bada, ordea, fenomeno kontraesankor bat, froga dezakeena ez dela arras ezinezkoaideiak eurei dagozkien inpresioetatik aparte sortzea. Aise onartuko da begitik sartzendiren kolore-ideia ezberdinak, edo belarritik datozen hotsarenak, elkarren artean egiazezberdinak direla, nahiz eta, aldi berean, berdintsuak izan. Hau kolore ezberdinez egiabada, ez da gutxiago egia izango kolore berdinaren ñabardura ezberdinez, eta orduanñabardura bakoitzak ideia ezberdina sortzen du, besteetatik berezia. Zeren, hau ukatuzgero, izan bailiteke, ñabarduren gradapen jarraitua bide, kolore batetik beste arrasezberdin batera oharkabez pasatzea. Eta norbaitek onartzen ez badu bitarteko batzukezberdinak direla, ezin du ukatu, absurduan erori gabe, ertzekoak ezberdinak direnik.Demagun, beraz, norbait hogeita hamar urtetan zehar bizi izan dela eta kolore-motaguztiak bereganatu dituela, halabeharrez, sekula egokitu ez zaion halako urdinarenñabardura bat izan ezik. Jar haren begi aurrean kolore honen ñabardura guztiak, huraxeizan ezik, ilunenetik argienera mailaka jaitsiz. Garbi dago hutsunea somatuko duelañabardura hura falta den lekuan, eta gune horretan beste edozeinetan baino distantziahandiagoa igerriko du elkarren ondoko koloreen artean. Orain galdetzen dut ea ba otelezakeen, bere irudimen hutsez, huts hori horni eta ñabardura haren ideia irudika, nahiz 21.\neta inoiz zentzuen bidez aurkeztu ez. Gutxi direla uste dut horretarako gauza ez delauste dutenak. Eta honek frogatzat balio dezake ideia bakunak ez direla beti eureidagozkien inpresioetatik harakoak, nahiz eta kasu hau hain izan bakana, ezen iaalferrekoa baita hautematea ere, eta horregatik ez du gure epaia aldatzerik merezi.17. Hona, beraz, proposizio bat bere baitan bakuna eta ulergarria dirudiena ezezik, beharbezala erabiliz gero, era berean ulergarri egingo lukeena edozein eztabaida, hainbestedenboran arrazoiketa metafisikoak eskuratu eta lorrindu duen mordoilo guzti horiezabatuz. Ideia guztiak, batez ere abstraktuak, ahulak eta ilunak dira berez. Gogoakaginte urria besterik ez dauka haiengan. Beste antzeko ideia batzuekin aise nahastekoakdira. Eta hitz bati, sarritan, baina esanahi zehatzik gabe erabili dugunean, halako ideiabat datxekiola pentsatzera jotzen dugu. Inpresio guztiak ordea, hots, sentsazio guztiak-bai kanpokoak, bai barrukoak- bortitzak eta biziak dira. Hauen arteko mugakzehaztasun handiagoz ebazten dira, eta ez da erraza eurei buruzko oker edo errakuntzanerortzea. Beraz, hitz filosofikoren bat esanahi edo ideiarik gabe erabiltzen den susmorikbaldin badugu -askotan gertatzen denez-, galdetzea baino ez daukagu delako ideia horizein inpresiotatik datorren. Eta inolakorik ere ezartzerik ez badago, orduan gure susmoabaiezteko balioko du. Gure ideiak hain argitasun garbira ekarrita, arrazoiz esperodezakegu euren izaera eta errealitateari buruz sor daitekeen edozein eztabaida uxatzea.1 22.\nIII ATALAIDEIEN ASOZIAZIOAZ18. Garbi dago gogoaren pentsamendu edo ideia ezberdinen artean badela loturaprintzipio bat, eta oroimenera edo irudimenera azaltzean, batak besteari tiratzen diola,halako metodo eta erregulartasunez. Gure pentsamendu edo diskurtso neurtuagoan, aisehautematekoa da ohizko ideia-zerrenda edo katean bapatean sartzen den edozeinpentsakizun partikular berehalaxe somatu eta eragozten dela. Eta gure asmakeriarikeroen eta galduenetan ere, gure ametsetan ere, gogoeta egiten badugu, irudimena ez delaguztiz noranahian ibili aurkituko dugu, bata-bestearen atzetik joan diren ideien arteanbadela oraindik elkarlotura bat baizik. Den solasik askeen eta jareinena transkribatukobagenu ere, berehalaxe agertuko litzateke haren une guztietan elkarlotzen zuen zerbait.Edo hori ez balitz, solasaldia hautsi zuen pertsonak , hala ere, esan ahal izango luke beregogoan izan zela pentsakizun zerrenda bat, pixkanaka gaitik urrundu zuena. Hizkuntzaezberdinetan, elkarlotura edo komunikapen txikienik ere susma ez daitekeenen artean,aurkitu izan da ideiarik konplexuenak adierazteko hitzak ia bata-bestearekikoak direla.Froga garbia hori ideia konplexuetan sartuak diren ideia bakunak printzipio unibertsalbatek, gizadi osoari eragiten dionak, elkartzen dituela.19. Ideia ezberdinak elkarrekin loturik daudela behaketari ihes egiteko bistakoegia badaere, ez dut ordea filosfo bakarrik ere topatu, asoziazio printzipio guztiak zenbatzen edosailkatzen saiatu denik, nahiz eta jakinmina sortzeko moduko gaia izan. Niretzat, ideienartean hiru lotura printzipio bakarrik daudela dirudi, hots: antza, aldamentasunadenboran eta espazioan, eta kausa edo efektua.Printzipio hauek ideiak lotzeko balio dutela nekez zalantzan jarriko da, nik uste. Pinturabatek gure pentsakizunak, berez-berez, originalera daramatza2. Etxeko gela batenaipuak, berez-berez, besteei buruzko galdera edo hautua dakar3. Eta zauri bat pentsatzenbadugu, nekez utziko diogu hari dagokion minaz pentsatzeari4. Baina zenbaketa hauosoa dela eta hauez beste asoziazio-printzipiorik ez dagoela frogatzea zaila izan liteke,irakurlea edo norbera ere konformatzeko moduan. Kasu horietan egin dezakegun guztiada adibide zenbait hartu eta pentsakizun ezberdinak elkarlotzen dituen printzipioaarretaz aztertu, printzipioa ahalik eta orkorrena izatea lortu arte5. Zenbat eta kasugehiago aztertu eta arreta gehiago ezarri, segurantza gehiago izango dugu orotasunetikhara egindako zenbatzea osoa eta guztizkoa dela izan ere. 23.\nIV ATALAZALANTZA ESZEPTIKOAKERAGIKETEI BURUZI PARTEA20. Giza arrazoimen edo ikermenaren gai guztiak, berez bi sailetan zati daitezke, hots,ideien erlazioak eta izatezko zerak. Lehen sailean dira Geometria, Algebra etaAritmetika eta, laburki, intuitiboki eta frogabidez ziurra den edozein baiezpen.Hipotenusaren karratua bi alboen karratuaren berdin dela bi figura horien artekoerlazioa adierazten duen proposamena da. Hiru bider bost hogeita hamarren erdiaizateak zenbaki horien arteko erlazio bat adierazten du. Honelako proposamenakpentsamenaren eragiketa soilez atera daitezke, naturako zeinnahi zokotan zernahigertatzeaz aparte. Naturan zirkulurik edo triangelurik inoiz izan ez balitz ere,Euklidesek demostraturiko egiek beti eutsi zioketen euren ziurtasun eta ebidentziari.21. Izatezko zerak, giza arrazoimenaren bigarren gaiak direnak, ez dira era bereanziurtatzen. Guk haien egiaz dugun ebidentzia ere, nahiz eta den handiena izan, ez daaurrekoaren tankera berekoa. Edozein izatezko zeren kontrakoa litekeena da nolanahi,inoiz ez bailezake kontradiziorik inplika, eta gogoak sortzen baitu, guztiz errealitatearibalegokio moduko erraztasun eta berezkuntzaz. Bihar ez da eguzkia irtengo ez daproposamen ez-ulergarriagoa eta kontradikzio gutxiagokoa irtengo da baiezpena baino.Alferrik saiatuko gara bere faltsutasuna frogatzen. Frogabidez faltsua balitz,kontradikzio bat leramake, eta gogoak ezingo luke inoiz bereiztuki sortu.Jakinmina piztekoa izan liteke, beraz, ikertzea zer izaera daukan zeinnahi existentziaerreal eta izatezko zer segurtatzen duen ebidentziak, zentzuen eta gure oroimenekoartxiboen oraingo lekukotzatik harago. Filosofia zati hau, hauteman daitekeenez, baiaintzinakoek eta bai oraingoek gutxi landu dute eta beraz, gure zalantzak eta hutsak,hain ikerkuntza garrantzizkoa egitean, barkagarriak izan litezke, hain zidor zailetatikgida edo zuzenbide gabe goazenez gero. Ongarri ere gerta litezke, jakinminakinatzeagatik edo zeinnahi arrazoiketa edo ikerkuntza askeren hondagarri diren fede etasegurtaun inplizituak desegiteagatik. Filosofia komunean akatsak, baldin badaude,aurkitzeak ez luke, nik uste, atzeragarri izan behar, kinagarri baizik, ohi denez, orainarte publikoari aurkitu zaiona baino zerbait osoago eta bateragarriagoa intentatzeko.22. Izatezko zerei buruzko gure arrazoiketa guztiak kausa-efektuen erlazioan oinarritzendirela dirudi. Erlazio honexen bitartez bakarrik jo dezakegu gure oroimenaren etazentzuen ebidentziatik harago. Norbaiti bertan ez den izatezko zer bat zergatik sinestenduen galdetzen bazaio, adibidez, bere laguna herrian edo Frantzian dagoela, arrazoi batemango luke, eta hau beste izate bat izango litzateke, hala nola harengandik hartutakogutun bat, edo haren aurreko asmo edo promesen ezagutza. Irla huts batean erloju batedo beste makinaren bat topatzen duen gizakumeak laster aterako luke irla hartannoizbait beste gizakume bat izan den ondorioa. Izateei buruzko gure arrazoiketa guztiakizaera berdinekoak dira. Eta euretan etengabe suposatzen da oraingo izatearen etahartatik inferitzen denaren artean badela lotura bat. Lotzen dituen ezer ez balitz, arrasinferentzia hutsala litzateke. Hots artikulatu bat eta solas razional bat ilunetan entzuteaknorbaiten presentzia segurtatzen digu. Zergatik? Horiek giza egitura eta harikoakdirelako, eta horrekin estuki loturik daudelako. Era honetako beste arrazoiketa guztiakaztertzen baditugu, kausa-efektuen erlazioan oinaritzen direla aurkituko dugu, etaerlazio hau hurbila edo urruna dela, zuzena edo kolaterala. Beroa eta argia suaren efektukolateralak dira eta efektuetariko bat bestetik zuzen atera daiteke.23. Honela, bada, izatezko zerak segurtatzen dizkigun ebidentzia haren izaerari buruzkoondorio betegarria geuganatu nahi badugu, kausa-efektuen ezagutzara nola heltzengaren atera behar dugu. 24.\nBaieztera menturatuko naiz, salbuespenik onartzen ez duen proposamen gisan, erlaziohonen ezagutza ez dela inoiz ere a priori arrazoiketaz atzematen, oso-osoanesperientziatik datorrela baizik, zeintzunahi objektu partikular etengabe elkarloturikdaudela erreparatzean. Eman objektu bat berezko arrazoimenez eta argitasunezosaturiko gizakume bati. Objektu hau guztiz berria balitzaio, ez litzateke gauza izango,ezta haren kualitate sentigarrien ikerketarik zorrotzenez ere, haren inolako kausarik edoefekturik aurkitzeko. Adanek, sortzetik guztiz garaturiko ahalmen razionalak aitortukobagenizkio ere, uraren jariotasun eta gardenetik ezingo zuen atera hark ito zezakeenik,edo argitik edo suaren berotik hark erre egin zezakeenik. Zentzuetara azaltzen dituenkualitateetatik ez du ezein objektuk erakusten ez hura sortu zuen kausarik, ez hartatiksortzen den efekturik, eta gure arrazoimenak ezin du, esperientziaren laguntzarik gabe,existentzia errealaren eta izatezko zeren inolako inferentziarik atera.24. Honako proposamen hau: kausa-efektua ez dago arrazoimenez aurkitzerik,esperientziaz baizik, aise onartua izango da noizbait guztiz ezezagun izan zaizkigulagogoratzen ditugun objektuei buruz, nahitaez jabetzen baikara zein ezgaitasun nabarianginen une hartan, haietatik zer etorriko zen asmatzeko. Filosofia naturalari buruz tutikez dakien gizakume bati eman bi haitzurdin-zati leun eta ezetz inoiz atera hala elkarriitsasten direla, non apartatzeko indar izugarria behar den zuzenetara, albo-presioariordea aise amore ematen diotela. Naturaren abio normalaren antz gutxi duten gertaerekesperientziaz bakarrik ezagut daitezkeela onartzea ez da zaila. Polboraren leherketa edoimanaren erakarmena a prioriko argumentuz aurki daitekeenik inork ez du pentsatzen.Era beretsuan, efektu bat mekanismo korapilotsu baten edo atal ezezagundun egiturabaten gorabeheran dagoela suposatzen dugunean, ez daukagu eragozpenik gure harekikoezagutza guztia esperientziari eransten. Nork segurta lezake azken arrazoia emandezakeela, zergatik diren esnea eta ogia gizkumearentzat eliku egokiak, baina ez lehoiedo tigrearentzat?Baina egia berak ez daukala ebidentzia bera eman lezake, lehen begiradan, guremunduratze beretik etxeko ditugun, naturaren abio osoaren antz handia daukaten etaustez kualitate bakunen edo zatikako egitura ezkuturik ez duten objektuen mendedauden gertaerei buruz. Efektu hauek adimenaren eragiketa soilez, esperientziaramakurtu gabe, aurki genitzakeela pentsatzera jotzen dugu. Uste dugu, bapatean munduhonetaratuko bagina, bilar-bola batek beste bat jotzean mozioa erants diezaiokeela, etaez genukeela gertatzeko zain egon beharrik, hartaz iritzi ziurrik emateko. Halakoeragina dauka ohiturak, ezen, sendoena den lekuan, gure berezko ezjakintza estaliezezik, bere burua ere gorde egiten baitu, eta badirudi egon ere ez dagoela, hain zuzenmailarik gorenean dagoelako.25. Baina naturaren lege guztiak eta gorputz-eragiketa guztiak, bat ere utzi gabe,esperientziaz bakarrik ezagutzen direla konbentzitzeko, agian aski izango dira honakogogoetak. Zeinnahi objektu aurkezten zaigula, harengandik sortzeko efektuazpronuntziatu behar bagenu, aurreko obserbaziorik gabe, nola behar luke, galdetzendizut, gogoak eragiketa honetan ihardun? Delako objektuaren efektutzat hartzekomoduko gertaeraren bat asmatu edo iruditu beharko luke. Eta asmatze hori garbi dagoerabat arbitrarioa dela. Gogoak ezin du inoiz ere ustezko kausaren efekturik aurkitu,eskrutatzerik eta aztertzerik zorrotzenez, efektua kausaren arras ezberdina baita, eta,ondorioz, ezin baitu honengan aurkitu. Mugimendua, bigarren bilar-bolan, lehenbolarenaz guztiz bestelako mugimendua da. Batak ere ez du ezer, bestearen zantzutxikienik izatekorik. Jaso eta bertan behera utzi den harria edo metal-zatia berehalaxeerortzen da. Baina auzia a priori kontsideraturik, ba al da egoera horretan aurkidezakegun ezer, goranzko baino areago beheranzko mugimenduaren edo beste zeinnahimugimenduren ideiarik eman lezakeenik harrian edo metal-zatian? 25.\nEta eragiketa natural guztietan halako efektu jakin baten lehen irudipena edoasmakuntza arbitrarioa denez esperientziarekin kontsultatu ezik, era berberean jo behardugu baita kausa-efektuen arteko lokarri edo konexioa delakoa ere, biak batzen etakausa haren eraginetik harako beste edozein efektu ezinezko bihurtzen duen lokarria.Bilar-bola bat beste baterantz marra zuzenean doala ikustean, bigarren bolarenmugimendua ukitzen edo sakada baten ondoriotzat akzidentez sujeritzen bazait ere, ezote dut bururatu ahal beste halako ehun gertaera berdin sor litezkeela kausa hartatik? Ezote zitezkeen bi bolak geldi gera? Ez ote zitekeen lehen bola marra zuzenean bereabiagunera itzul, edo bigarren bolan edozein marra edo norabidetan errebotatu?Suposamen guzti hauek bidezkoak eta bururatzekoak dira. Orduan zergatik eman behardiogu bati lehentasuna, bestea baino bidezkoago eta bururagarriagoa ez izanik? Gureinolako a prioriko arrazoiketak ez liguke inoiz lehentasun honetarako inolako oinarririkerakutsi ahal izango.Hitz batez, beraz, oro efektu bere kausaren gertaera ezberdina da. Ezingo litzateke,beraz, bere kausan aurkitu eta bere lehen asmakuntza edo bururatzea, a priori guztizarbitrarioa izan behar. Eta kausarekiko lotura iradokita gero ere, era berean arbitrarioemango du, beti baitago beste anitz efektu arrazoiari guztiz bidezko eta berezkoirudituko zaiona. Alferrik saiatuko ginateke, beraz, zeinnahi gertaera bakan erabakitzenedo zeinnahi kausa edo efektu inferitzen, behaketaren eta esperientziaren laguntzarikgabe.26. Hemendik atera dezakegu arazoia, zergatik ez den saiatu ezein filosofo, zentzuzkoaeta jatorra behintzat, edozein eragiketa naturalen azken kausa erakusten edo unibertsoanedozein efektu bakan sortzen duen indarraren ekintza argi azaltzen. Aitortzen da gizaarrazoimenaren ahalegin nagusia fenomeno naturalen printzipio eragileak bakuntasunhandiagora ekartzea dela, eta anitz efektu partikular kausa orokor gutxira, analogian,esperientzian eta behaketan oinarrituriko arrazoiketa bidez. Baina kausa orokor hauenkausei dagokienez, alferrik saiatuko gara aurkitzen, eta euren inolako esplikazioak ereez gaitu beteko. Azken iturri eta printzipio hauek guztiz debekaturik daude gizajakinmin eta ikerkuntzarentzat. Zaulitasuna, grabitatea, zatien konexioa etamugimendua bultzadaz komunikatzea, horra ziur aski gizadian aurkitu ahal ditugunazken kausak eta printzipioak. Eta nahiko zorionekotzat jo dezakegu geure burua,baldin, ikerketa eta arrazoiketa zorrotzez, fenomeno naturalak printzipio orokorretarajasotzeko, edo hauetara hurbiltzeko gauza bagara. Tankera naturaleko filosofiarikperfektuenak gure ezjakintza pixka bat uxatu besterik ez du egiten, tankera moral edometafisikozko filosofiarik perfektuenak ere agian ezjakintza horren arlo handiagoaknabarmentzeko bakarrik balio duen moduan. Honela zeinnahi filosofiaren emaitza gizaitsutasun eta ahultasunaren obserbazioa da, eta noiznahi topo egiten dugu eurokin,baztertzeko edo uxatzeko ahalegin eta guzti ere.27. Geometriak berak ere, filosofia naturalaren laguntzailetzat hartzen dugunean, ezdauka akats hau ontzerik edo azken kausen ezagutzara eramaterik, hargatik merezikigoraipatua den arrazoiketako zehaztasunaren bitartez. Matematika aplikatuaren adarguztiek suposizio honekin jokatzen dute, hots, halako lege batzuk naturak bereeragiketetan ezarriak direla, eta arrazoiketa abstraktuak erabiltzen dira, bai lege hauenaurkikuntzan esperientziara jotzeko, bai hauen eragina erabakitzeko distantzi etakantitate maila jakin baten mende dauden kasu partikularretan. Honela, esperientziazaurkitutako mugimendu-legea da gorputz mugikari baten oldarra edo indarra bere masa-abiaduren arrazoi konposatu edo proportzioaren araberakoa dela. Eta, beraz, indar txikibatek oztoporik handiena mugiaraz edo pisurik astunena jaso lezakeela, nolabaitekoasmakuntzaz edo tresnaz, indar haren abiadura kontrakoa gainditzeko adina gehitu ahalizanez gero. Geometriak lege honen aplikazioan laguntzen digu, edozein makina-mota 26.\nosa dezaketen zati eta figura guztien neurri zehatzak ematen dizkigula, baina nolanahiere, legearen beraren aurkikuntza esperientziari bakarrik zor zaio, eta mundukopentsakizun abstraktu guztiek ere ezingo gaituzte inoiz urrats bat hurbildu bereezagutzara. A priori arrazoitzen dugunean eta objektu edo kausa bat soileankontsideratzen dugunean, hots, gogoari agertzen zaion moduan, zeinnahiobserbaziotatik at, inoiz ezin digu iradoki bere efektuaren gisako objektu ezberdin batennoziorik, eta are gutxiago haien arteko lotura banagaitz eta hauskaitzik erakutsi.Gizakume batek oso argia behar du kristala beroaren eta izotza hotzaren efektua delaarrazoibidez aurkitzeko, bi egoera horien arteko zerikusia aurrez jakin ezik.II PARTEA28. Baina oraindik ez gaude nahi bezain aserik jarritako lehen galderari buruz. Soluziobakoitzak galdera berria dakar, aurrekoa bezain zaila eta ondorengo ikerkuntzetaragaramatzana. Zein da izatezko zeren gure arrazoiketen izaera? -galdetzen denean,badirudi kausa-efektuen erlazioan oinarriturik egotea dela erantzun zuzena. Zein daerlazio horren gure arrazoiketa eta ondorio guztien oinarria? -berriz galdetzean, hitzbatez erantzun daiteke: Esperientzia. Baina geure azter-gogoari jarrai, galdetzenbadugu: Zein da esperientziaren ondorio guztien oinarria? -orduan honek beste galderaberri bat dakar, ebazten eta azaltzen askoz zailagoa izan litekeena. Jakinduria etaaskitasun handiko plantan dabiltzan filosofoek lan zaila daukate azter-joeradunpertsonekin ostenduta dauden zoko guztietatik kanporatzen eta ziur asko azkeneandilema arriskutsura eramango dituztenekin. Larriune horri aurrea hartzeko erarik onenageure pretentsioetan apalak izatea da, eta areago geuk bistaratzea zailtasuna inorkobjeziotzat jaurti aurretik. Honela gure jakinduria bertute gisako zerbait egin dezakegunolabait.Zati honetan pozik nagoke lan erraz batez, hemen planteaturiko galderari ezezkoerantzuna bakarrik emanez. Horrela diot ezen, kausa-efektuen eragiketetan esperientziaizan eta gero ere, gure ondorioak esperientzia horretatik hara atereak, ez daudelaarazoiketetan edo adimenaren ezein prozesutan oinarrituak. Erantzun hau azaldu etadefendatu egin behar dugu.29. Bete-betean onartzekoa da naturak bere sekretuetatik urrun eduki gaituela etaobjektuen kualitate azal batzuen ezagutza bakarrik eman digula, objektu horieneraginean agintzen duten indarrak eta printzipioak ezkutatzen dizkigularik. Gurezentzuek ogiaren kolore, pisu eta sendotasunaren berri damaigute, baina ez zentzuek ezarrazoiketak eman diezaguke hura giza gorputzaren eliku eta euskarri egiten dutenkualitateen berri. Ikusmenak eta ukimenak gorputzen oraingo mugimenduaren halakoantz bat ematen dute. Baina gorputz mugikari bat mugagabeki leku-aldan erabildezakeen indar edo ahalmen miragarri hari buruz, eta gorputzek beste batzuei emandabaizik inoiz galtzen ez duten hari buruz, ez daukagu bururapen txikienik ere sortzerik.Baina ahalmen6 eta printzipio naturalen ezjakintza hau eta guzti ere, beti suposatzendugu kualitate sentigarri berdinak ikustean, ahalmen ezkutu berberak dituztela,esperimentatu ditugun antzeko efektuek segituko dietela espero dugu. Aurretik jandakoogiaren antzeko kolore eta sendotasuneko gorputz bat azalduko baligute, ez genukeesperimentua berregiteko koskarik izango, eta segurki antzeko elikua eta euskarriasomatuko genioke. Baina jakin nahi nuke nik gogoaren edo pentsamenaren prozesuhonen oinarria zein den. Denek onartzen dute kualitate sentigarrien eta ahalmenezkutuen artean ez dagoela lotura jakinik, eta beraz, gogogari ez zaiola lotura etengabeeta erregular horri buruzko ondorioa aterarazten, horren izaeraz jakin dezakenetik.Iragan esperientziari buruz, objektu doi-doi haiexen eta bere ezagutzaldi doi-doihartakoen informazio zuzena eta ziurra bakarrik eman dezakeela onar daiteke. Bainaesperientzia honek zergatik hedatu behar du geroko uneetara eta objektu batzuetara, Recommended\namaiafilo Voltaire. gutun filosofikoak


Pezeta eta Azpeitiko matxinada - Uztarria (Azpeitia)\n2002ko mar. 22a, 12:03\nMartxoaren 1ean pezeta desagertu zen, eta aurreko bi hilabetetan bi txanponen arteko elkarbizitzari amaiera eman zitzaion. Ordutik hona, pezeta oroigarri hutsa da, kolekzio zaleek eta inoiz balio altua izango duen esperantzan zenbaitek gordeko duena. Gorde nahi honetan pezeta zaharrekin egindako hainbat oroigarri ere agertu da merkatuan, soineko hura kasu.\nEuskonews&Media aldizkarian Carlos Rilovak indarrean jarritako lehenengo pezeta daraman erloju bat aipatzen du. Erloju honek Isabel II.ren monarkia ondorengo behin behineko gobernuak ateratako txanpona darama, 1868ko iraultza "Gloriosa"ren ondoren ateratakoa. Baina artikulu berean pezeta hitza lehenagokoa dela aipatzen du, 1766ko matxinadaren inguruan jasotako dokumentuetan hitza aipatzen baita.\n"La peseta y la matxinada de 1766" artikulua irakurtzeko egizu klik hemen