Maradona by Kusturitsa\nΧαρακτηριστικό παράδειγμα το ντοκιμαντέρ που σας προτείνουμε σήμερα. Πρόκειται για ένα ταξίδι στη Βραζιλία, το οποίο εστιάζει σε δυο επιμέρους ζητήματα, σύμβολα της ευρύτερης παθογένειας της βραζιλιάνικης κοινωνίας. Το ένα είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο υπεξαίρεσης δημόσιων κονδυλίων από έναν επιφανή πολιτικό της Βόρειας Βραζιλίας ονόματι Ζάντερ Μπαρμπάλιο. Το άλλο είναι το πρόβλημα των απαγωγών πλουσίων με σκοπό την απόσπαση λύτρων το οποίο μαστίζει ιδιαίτερα το Σάο Πάολο. Παρότι τα ζητήματα αυτά ηχούν αρκούντως σοβαρά και σκοτεινά, η προσέγγιση εμφορείται από έναν ανάλαφρο χαρακτήρα. Έντονα χρώματα, γρήγορο μοντάζ, κεφάτη βραζιλιάνικη μουσική. Ταυτόχρονα παρατηρούμε μια έντονη τάση για προβολή εντυπωσιακών εικόνων. Ο Μπαρμπάλιο φέρεται να είχε φτιάξει ένα εργοστάσιο εκτροφής βατράχων προκειμένου να ξεπλένει τα χρήματα που υπεξαιρούσε. Πλάνα από το εκτροφείο αυτό, με τα χιλιάδες βατράχια να αλληλοκατασπαράσσονται και αργότερα να γδέρνονται από τους υπαλλήλους κρεμασμένα στην κορδέλα παραγωγής συνοδεύουν σχεδόν κάθε αναφορά της ταινίας στον Μπαρμπάλιο, δημιουργώντας μια δυνατή οπτική μεταφορά για την μοίρα του πολυπληθούς υποπρολεταριάτου των βραζιλιάνικων παραγκουπόλεων. Από την άλλη, στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ τίθεται ένας πλαστικός χειρούργος που ειδικεύεται στην επικόλληση αυτιών που οι απαγωγείς κόβουν από τα θύματά τους. Η κάμερα θεωρεί σκόπιμο να διεισδύσει ακόμα και στην αίθουσα του χειρουργείου, προκειμένου να παρακολουθήσουμε από κοντά μια τέτοια ιατρική επιχείρηση. Εικόνες που μένουν στο μυαλό, που αποτροπιάζουν, που τρομοκρατούν. Φτηνός εντυπωσιασμός, από τη μια, έξυπνη αξιοποίηση του κινηματογραφικού μέσου από την άλλη. Έτερο άξιο αναφοράς χαρακτηριστικό είναι η «γιάνκικη», αμερικανοκεντρική προσέγγιση της ταινίας. Σκηνοθετημένη από Αμερικανό, η ταινία εστιάζει μεταξύ άλλων σε έναν νεαρό εύπορο αμερικάνο επιχειρηματία που διαμένει στο Σάο Πάολο, ο οποίος πάσχει από την χαρακτηριστικά δυτική νεύρωση της ασφάλειας, και προσπαθεί απεγνωσμένα να αποφύγει μια ενδεχόμενη απαγωγή. Η ταινία τον παρουσιάζει ουδέτερα, επιτρέποντας τόσο την ταύτιση μαζί του (αντίδραση πιθανότερη ίσως στις ΗΠΑ), όσο και την γελοιοποίησή του. Δύσκολα αποφεύγει κανείς έναν χαιρέκακο καγχασμό μπροστά στο «πρόβλημα» των επιπλέον εξόδων που συνεπάγεται η θωράκιση μιας Πόρσε. Τέλος, το οξύμωρο είναι ότι ενώ φαινομενικά η ταινία καταδικάζει τη βία, μοιάζει ταυτόχρονα να συναρπάζεται από αυτήν. Τα πλάνα πάσης φύσεως όπλων που έρχονται και επανέρχονται αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα μιας χαρακτηριστικά american νοοτροπίας και της κάπως ανεύθυνης υιοθέτησης μιας ταραντινικής αισθητικής, σύμφωνα με την οποία το Κακό μπορεί να καταπολεμηθεί με τη χρήση μιας καρτουνίστικης βίας, με περίστροφα, καραμπίνες και μυδραλιοβόλα. Allright. Η ταινία όμως τελικά αξίζει οπωσδήποτε μια θέαση, είναι επιτήδεια φτιαγμένη, συναρπαστική, και θεωρώ ότι προβληματίζει γόνιμα, θέτοντάς μας κατάμουτρα σε μια κοινωνική κακοήθεια που μοιάζει να μας αφορά ολοένα και περισσότερο.\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 13:48 Δεν υπάρχουν σχόλια:\n2008. Διάρκεια: 90΄\nΜαραντόνα καρνάβαλε! Μαραντόνα Θεέ! Παρθένα της Γουαδελούπης! Παναγία της κόκας και Άγιο Πνεύμα των φτωχογειτονιών του Μπουένος Άιρες! Άγιε των γηπέδων! Καντηλανάφτη των νονών της Νάπολι! Μεγάλε Μαραντόνα, υπήρξες ακόμα και δήμιος της εθνικής του Αλκέτα Παναγούλια…\nΜαραντόνα τρελέ! Κατεβάζεις κόσμο στις πορείες! Μοιράζεσαι το βήμα με τον Τσάβες και καπνίζεις μαζί με τον Φιδέλ! Κάνεις κωλοδάχτυλο και ένα ολόκληρο γήπεδο σε αποθεώνει! Δοκιμάζεις για πολλοστή φορά να πεθάνεις και όλοι κλαίνε! Μαραντόνα τσιγγάνε, εγωπαθή και ξέχειλε! Μπολιβάρ ήσουν ωραίος ως Έλλην, και Μαραντόνα εσύ είσαι ωραίος ως Βαλκάνιος!\nΓια αυτά και για άλλα τόσα, ο Εμίρ Κοστουρίτσα επί δύο χρόνια σκηνοθετούσε το ντοκιμαντέρ αυτό για τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, την «καλύτερη ταινία του κόσμου».\nΠώς όμως σκηνοθετείς ένα ντοκιμαντέρ – δηλαδή μια ταινία τεκμηρίωσης – όταν θέμα σου είναι ένα φαινόμενο που οι τεράστιες διαστάσεις του οφείλονται σε εξω-λογικούς λόγους; Γιατί πράγματι, η ιστορία του Μαραντόνα θα μπορούσε απλά να είναι μια ιστορία ενός ταλαντούχου ποδοσφαιριστή – ίσως του καλύτερου που έπαιξε ποτέ – που έφθασε στο ζενίθ της επιτυχίας και έπειτα ζαλισμένος και άμυαλος κατρακύλησε στο ναδίρ των καταχρήσεων. Τέτοια συμβαίνουν, συνέβαιναν και θα συμβαίνουν. Πού βρίσκεται το ξεχωριστό λοιπόν; Γιατί έχει σημασία σήμερα κάποιος που κλώτσησε ένα τόπι για τελευταία φορά πριν από δεκαπέντε χρόνια;\nΗ ιστορία του Μαραντόνα έχει σημασία γιατί μαγικά συγκλίνει σε όλες τις αρχετυπικές δομές μιας ιστορίας που είναι ωραίο να την ακούς. Μια ιστορία για το πάμφτωχο αγόρι που έφτασε στην κορυφή και έπειτα τα γκρέμισε όλα. Για τον outsider που παίζει και απ’ τις δυο πλευρές του νόμου (το καλύτερο γκολ του αιώνα / το πιο παράνομο γκολ του αιώνα). Για την ενσάρκωση ενός φτωχού έθνους στις κινήσεις ενός παίκτη που παίρνει μες το γήπεδο τη συλλογική ρεβάνς για έναν πόλεμο που χάσαν από μια υπερδύναμη. Και τέλος, για την εξουσία του αυστηρότερου διαιτητή, του θανάτου, που ο Μαραντόνα καταφέρνει και ντριμπλάρει.\nΕίναι μια ιστορία που δε μετρά καθ’ αυτή. Μετρά ο συμβολικός και φαντασιακός αντίκτυπός της. Εκεί είναι που αποκτά το βάρος της, στη φαντασία εκατομμυρίων ανθρώπων αποκλεισμένων από τα κέντρα της δύναμης και του πλούτου. Η φτώχια θέλει καλοπέραση και θέλει σουρεαλισμό. Αυτό το γνωρίζει καλά ο Κουστουρίτσα. Το ’χει βιώσει στην πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων και το ’χει αποτυπώσει στη φιλμογραφία του.\nΤο ντοκιμαντέρ διανθίζεται από τις απίστευτες τελετουργίες της Εκκλησίας του Μαραντόνα (ναι υπάρχει τέτοια εκκλησία!) που ιερουργεί, παντρολογεί και δοξάζει με ναό ένα γήπεδο και ένα στριπτιζάδικο. Μεταξύ τους σε διάφορα κεφάλαια θα ξεδιπλωθεί η ιστορία του Μαραντόνα με τον Κουστουρίτσα να του παίρνει συνέντευξη.\nΗ ταινία δεν αγιοποιεί και ούτε καταδικάζει. Ο Μαραντόνα ήταν μια ιδιοφυΐα των γηπέδων και έξω από αυτά είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με τις κοινοτυπίες του, τους μελοδραματισμούς του. Ο μύθος μεταλλάσσει το υλικό του και ο Κουστουρίτσα αναδεικνύει το ετερόκλητο μωσαϊκό του. Πλαισιώνει το ντοκιμαντέρ του (αν δε το γύριζε αυτός, ο επόμενος κατάλληλος θα ήταν ο Μάνου Τσάο) με τη δική του αφήγηση σε αγγλικά σλαβόφωνης προφοράς, μια αφήγηση ηρωική και πένθιμη για τον ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο Μαραντόνα και για ένα κόσμο που ανθίζει στη περιφέρεια του Κόσμου.\nΩ, Μαραντόνα Προπονητή! Εκλιπαρώ. Μη μας ρίξετε πολλά με τον προφήτη σου το Μέσι, στη Νότιο Αφρική το Καλοκαίρι.\nΑξιολόγηση (σπονδή εν όψει του μουντιάλ): * * * * * (5)\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 00:34 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑκούγονται: Νίκολας Κέητζ, Κρίστεν Μπελ, Σάμουελ Τζάκσον, Σαρλίζ Θερόν, Μπιλ Νάι, Ντόναλντ Σάδερνλαντ, Φρέντι Χάιμορ\nΚινούμενα σχέδια! Μια ταινία «για τους μικρούς μας φίλους» όπως λένε. Μα και για τους μεγάλους. Τους πολιτικούς που αυτονομούνται από τη δημόσια σφαίρα κυβερνώντας με το βλέμμα στις δημοσκοπήσεις, τους επιστήμονες που ανακαλύπτουν για να ανακαλύπτουν, τους τεχνοκράτες που απορροφούν την αυτονομία μας ρυθμίζοντας τις ζωές μας, τις ζωές μας που εν τέλει τις ζούμε εις βάρος κάποιων άλλων. Κάποιων άλλων στην Αφρική και την Ασία που δε μένουν στις ωραίες μας πόλεις αλλά στις χωματερές τις ευημερίας μας.\nΚάπου στο μέλλον η καταστροφή του περιβάλλοντος οδηγεί τους προνομιούχους να αποσπάσουν ένα βουνό από την επιφάνεια της γης και να το ανορθώσουν στον αέρα. Εκεί δημιουργείται η υπερσύγχρονη «Μέτρο», η μητρόπολη σύμβολο των μοντέρνων ονείρων και αρχιτεκτονικών σχεδιασμών μας. Στη Μέτρο οι καρποί του δεύτερου κύματος της ρομποτικής, ρομπότ ικανά να αναλάβουν το σύνολο της ανθρώπινης εργασίας – πλην του σχεδιασμού τους – υπηρετούν τους ανθρώπους.\nΌπως όμως κάθε ειδύλλιο χρειάζεται την ανάμνηση ή την ύπαρξη μιας κόλασης, όπως κάθε σχεδιασμός χρειάζεται και αυτό «που δεν κολλάει στο σχέδιο», όπως κάθε παραγωγική διαδικασία παράγει τα απορρίμματά της, έτσι χρειάζεται μια γιγαντιαία χωματερή για τους ανθρώπους που δεν ανήκουν στη Μέτρο και τα ρομπότ που πάλιωσαν και από υπερχρήσιμα μετατρέπονται σε απολύτως άχρηστα. Αυτό είναι η «Επιφάνεια», δηλαδή η γη.\nΤη Μέτρο κυβερνά ο Πρόεδρος Στόουν, ένας εξουσιομανής που ανησυχεί για την επανεκλογή του. Όταν ο Επιστήμονας Έλεφαντ ανακαλύψει δυο νέες μορφές ενέργειας, την Μπλε που ενέχει το σπέρμα του «καλού» και την Κόκκινη που ενέχει του «κακού», ο Πρόεδρος θα θελήσει με την κόκκινη να τροφοδοτήσει ένα υπερ-ρομπότ, βίαιο και κατασταλτικό, φόβητρο για τους εξωτερικούς εχθρούς της Επιφάνειας και σίγουρη οδό για την επανεκλογή του. Ο ουμανιστής Έλεφαντ θα αρνηθεί, όμως ο αρχετυπικός μοντέρνος επιστήμονας Τένμα δε θα διστάσει όταν ο πρόεδρος του υποσχεθεί «χρηματοδότηση για ό,τι θέλει». Όμως το κόκκινο ρομπότ – καθώς η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη όπως μας μάθαιναν στο σχολείο, η τεχνολογία έπεται της λογικής της και της πρόθεσης, αυτές καθορίζουν το τι θα ανακαλύψουμε – θα σκοτώσει το γιο του. Και τότε ο απελπισμένος Τένμα θα φτιάξει ένα πανομοιότυπο ρομπότ, με καρδιά του την μπλε ενέργεια, για να τον αναστήσει.\nΕίναι ο Άστρο Μπόυ. Ρομπότ για τους ανθρώπους και άνθρωπος για τα ρομπότ. Θα εξοριστεί μα δε θα βρει σπίτι ούτε στην Επιφάνεια. Θα βρει όμως συντρόφους και τελικά αυτό το μπάσταρδο του τεχνικού πολιτισμού θα νικήσει το υπερ-ρομπότ, τον Πρόεδρο και την κόκκινη ενέργεια σε μια τελική μάχη.\nΠανέξυπνη ταινία και διεισδυτική αλληγορία. Δεν είναι τόσο στοχασμός για τα ηθικά ζητήματα που θα προέκυπταν σε μια εκρομποτισμένη κοινωνία όσο σχόλιο για το περιθώριο, τις κατώτερες τάξεις, τους απόβλητους και αναλώσιμους ανθρώπους. Τα ρομπότ του έργου γίνονται μετωνυμία για όλους τους δούλους, υπηρέτες, σκλάβους, κίτρινους, μαύρους, ινδιάνους και πακιστανούς που κάθε τόσο τους θεωρούμε υπάνθρωπους, ρομπότ χωρίς καλώδια και ανθρώπους χωρίς ψυχή. (προσέξτε τη σκηνή που αναφέρεται στο Σπάρτακο του Κιούμπρικ)\nΤο κείμενο κάπου εδώ τελειώνει και είναι φριχτά άνισο και μπερδεμένο. Μα μια καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας οφείλει να σε μπερδεύει, να γίνεται το πειραματικό εργαστήριο των ενδεχομένων. Μια υπέροχη ταινία για τους μικρούς μας φίλους, για εμάς που μεγαλώσαμε και φυσικά ενάντια στους μεγάλους εχθρούς μας.\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 00:24 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 00:17 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠαίζουν: Γούντι Χάρελσον, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Γουίλιαμ Νταφόε, Λορίν Μπακόλ\nΗΠΑ, 2007. Διάρκεια: 104΄\nΌλα αλλάζουν σ’ αυτόν τον κόσμο... Τα τηλεοπτικά σόου «βάζουν τα ρούχα τους αλλιώς» για να κρατήσουν τους δείκτες ψηλά. Έτσι, και το videodrome αποφάσισε να πειραματιστεί. Ας μην είμαστε όμως τόσο κυνικοί. Το θέμα μας δεν είναι η αναγνωσιμότητα αλλά το τι νόημα έχει τελικά μια κριτική. Μήπως είναι μονοδιάστατη; Μήπως μιλά μόνο ο κριτικός και όχι το έργο; Έτσι αποφασίσαμε να συζητήσουμε τρεις από μας, στο msn, για το έργο. Και να που μας πήγε ο διάλογος…\n(ΥΠΟΘΕΣΗ: ένας ομοφυλόφιλος συνοδός πλούσιων κυριών γίνεται ύποπτος για φόνο ενώ η Ουάσιγκτον βράζει από πολιτικές αντιπαραθέσεις)\nΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Ομολογώ πως δεν πολυκατάλαβα την ίντριγκα του έργου…\nΣΩΤΗΡΗΣ: Η ίντριγκα ήταν πρόσχημα για τη σκιαγράφηση του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή. Και των γυναικών που τον πλαισιώνουν, αν και σε μικρότερο βαθμό.\nΠΑΝ: Υπάρχει και πολιτικό σχόλιο στην ταινία, δε θα πρέπει να παραμείνουμε μόνο σε ένα ψυχολογικό περίβλημα.\nΣΩΤ: Εγώ πιστεύω πως η ίντριγκα και το πολιτικό στοιχείο είναι δευτερεύοντα. Ενδιαφέρον δεν έχει το τι γίνεται αλλά η μορφή και η παρουσίαση. Το βραδυφλεγές μυστήριο. Ένα ψέμα που υπάρχει και δεν υπάρχει, κανείς δεν ξέρει που είναι, το προσεγγίζουμε μα δεν το αγγίζουμε. Είναι μια ταινία για την κατασκευή του ψέματος και της υποκρισίας.\nΔΗΜΗΤΡΗΣ: Με εντυπωσίασε η ταινία! Ξεκινά με έναν ευφυή, συμβολικό διάλογο. Επί 5 λεπτά το πλάνο δε δείχνει τους ήρωες που μιλούν, αλλά τις ταπετσαρίες που θυμίζουν Βερσαλλίες. Κουβεντούλα γριών αστών γυναικών. Οι άντρες κάπου ασχολούνται με την πολιτική. Αντρική, βρώμικη δουλειά. Και ο ήρωας, βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα.\nΣΩΤ: Ένας άντρας υβρίδιο.\nΔΗΜ: Γλυκερός και γλυκός, κομψός και με ανατροφή. Δεν είναι σαν εκείνους. Μα ούτε είναι και γυναίκα. Και μετά είναι το πολιτικό σχόλιο. Για μια Αμερική που άλλαξε άρδην και υποδόρια μετά την 11/9. Η σκληρότητα της εξουσίας μα και το soft power του σαβουάρ βιβρ.\nΠΑΝ: Εγώ πάλι βλέπω αδυναμίες. Πολλές σκηνές δεν πιστεύω πως θεμελιώνονται ψυχολογικά.\nΣΩΤ: Γιατί; Είναι ένα παιχνίδι ψέματος και καλών τρόπων. Γυναίκες παγιδευμένες στο «οικογενειακό οικοδόμημα»\nΠΑΝΑΓ: Πώς σας φάνηκε ο ήρωας; Αυτή η σκιά του πατέρα του, λίγο υπερβολική δεν είναι;\nΣΩΤ: Συμπαθής. Είναι από τα λίγα μη υπερβολικά στοιχεία της ταινίας\nΔΗΜ: Εγώ νομίζω ότι αποτελεί την ενσάρκωση της κοινότητας των Δημοκρατικών της Αμερικής. Γοητευτικοί, χαρισματικοί, κοντά στο Ευρωπαϊκό στυλ, μα και τόσο «φλώροι»… Και ταυτόχρονα αποτελεί την καρικατούρα που στηλιτεύουν διαχρονικά οι ρεπουμπλικάνοι.\nΠΑΝ: Δε θα συμφωνούσα με αυτή τη διάκριση ρεπουμπλικάνων – δημοκρατικών…\nΣΩΤ: Βασικά η Αμερική φαίνεται να έχει κολλήσει σε μια μετεμφυλιακή κατάσταση μεταφερμένη στο σήμερα.\nΠΑΝ: Να συνοψίσουμε;\nΣΩΤ: Πιο πολύ μου άρεσε ο χαρακτήρας του ήρωα. Ο εγκλωβισμός σε μια μοναξιά που θέλει να αποφύγει. Η καταπίεση του πατρικού προτύπου, το γεγονός ότι ένας άντρας πρέπει να κάνει κάτι μεγάλο και όχι να κάθεται σαν ... γυναικούλα.\nΔΗΜ: Νομίζω πως πολιτικό και ψυχολογικό διαπλέκονται. Ως ομοφυλόφιλος – καλλιεργημένος και απόβλητος – ζει μια πιο εσωτερική, ευαίσθητη ζωή. Δυσπιστεί για τους βίαιους πολιτικούς και αυτοί τον θεωρούν γελωτοποιό πολυτελείας. Το φιλμ είναι ένα ψυχογράφημα. Ο ψυχισμός του από ένα αρχικό εσωτερικό ναδίρ φθάνει σε ένα εξωτερικό ηρωικό ζενίθ που προκαλείται από τη βίαιη είσοδο της πολιτικής της - μετά την 11/9 - Αμερικής στη ζωή του.\nΠΑΝ: Και μήπως η μόνη αληθινή αγάπη της ταινίας είναι αυτή για τη γάτα του;!\nΔΗΜ: … που τη λένε Λάνσελοτ – ο πιο ρομαντικός από τους ιππότες της στρογγυλής τραπέζης!\nΣΩΤ: Μπα! Νομίζω πως αγαπά τον φίλο του!\n(φωνή εξ’ ουρανού): Μας πρήξατε! Βαθμολογείστε!\n(και τώρα που δε μ ακούν οι άλλοι δυο, σας λέω, είναι καταπληκτική ταινία!)\nΜέσος όρος αξιολόγησης: * * * * (4)\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 00:45 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΛΟΝΤΑΡΙΟΥ\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 23:07 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠαίζουν: Σον Ουίλιαμ Σκοτ, Γκρέτσεν Μολ, Τζεφ Γκάρλιν\nΤελικά, το να παριστάνεις τον ηλίθιο είναι κάτι που πουλάει. Το γνωρίζει πολύ καλά η Ελένη Μενεγάκη, η οποία έχτισε μια καριέρα εκατομμυρίων προσπαθώντας να πείσει τον κάθε βλαμμένο τηλεθεατή πρωινάδικων ότι μια ξανθιά γυναικάρα μπορεί να είναι ηλιθιότερη από τον ίδιο. Το γνωρίζει επίσης και ο Σον Γουίλιαμ Σκοτ, ήδη από την εποχή του American Pie, του Road Trip και του Dude, Where’s my Car. Η δικιά του περίπτωση όμως είναι λίγο πιο περίπλοκη: Γελάμε μεν εις βάρος του, γελάμε όμως και γιατί μπορούμε να ταυτιστούμε (κρυφά, έστω) μαζί του. Υπάρχει κάτι το λυτρωτικό στην ταύτιση με έναν ηλίθιο και ανίκανο άνθρωπο, ίσως γιατί τελικά η ζωή μας δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται, ίσως γιατί όλοι μας κάποιες φορές νιώθουμε πνιγμένοι μέσα σε έναν ωκεανό από γραπτούς και άγραφους κανόνες, χρήσιμες και άχρηστες πληροφορίες, κοινωνικές συμβάσεις και απαιτήσεις των άλλων. Η ταινία που σας προτείνουμε αυτή τη βδομάδα βγάζει ακριβώς αυτή τη διττότητα: Από τη μια το γελοίο του πράγματος, κι από την άλλη τη σοβαρή πλευρά, την οδυνηρή διάσταση του «βλάκα» που κρύβουμε μέσα μας επιμελώς λίγο-πολύ όλοι μας. Ο ήρωας της ταινίας, παρότι μεγαλωμένος με όλες τις ανέσεις, βαδίζει από αποτυχία σε αποτυχία: δυσκολεύεται να διαβάσει και να γράψει, δεν μπορεί να συγκεντρωθεί, παθαίνει διάφορες κρίσεις πανικού, αδυνατεί να πάρει αποφάσεις, δεν ξέρει ούτε καν πού να παρκάρει το αυτοκίνητό του για να μην τον γράψουν, αλλά ούτε και πώς να πληρώσει τις κλίσεις που παίρνει. Ακόμα και ένα σκάφος που του δάνεισαν κάποτε, κατάφερε να το βυθίσει με το πρώτο. Καθόλου παράξενο λοιπόν που το έχει ρίξει στο ποτό και γυρίζει από συγκέντρωση σε συγκέντρωση των Ανώνυμων Αλκοολικών διηγούμενος τις περιπέτειές του. Πάνω στο εύρημα αυτών των αφηγήσεων είναι δομημένη η ταινία, σαν μια σειρά από διαδοχικά, συχνά πολύ αστεία, φλάσμπακ. Σε μια από αυτές τις συγκεντρώσεις θα γνωρίσει και το απαραίτητο «αίσθημα». Η πρώτη τους ερωτική συνεύρεση θα λυτρώσει πιθανόν πολλούς θεατές από τις δικές τους ανασφάλειες: απόδοση χειρότερη από τη δική του μάλλον δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Κι όμως, όπως δείχνει η συνέχεια, δεν παίζεται εκεί το παιχνίδι των σχέσεων. Η ταινία από τη μία σε λυτρώνει, από την άλλη όμως σου υπενθυμίζει: αδύνατον να ζήσεις μια κανονική ζωή αν δεν μάθεις να αναλαμβάνεις και κάποιες ευθύνες, αν επιτέλους δεν «ενηλικιωθείς». Το κάνει όμως χωρίς να γίνεται διδακτική, αλλά ούτε και χαζοχαρούμενη, αποφεύγει μάλιστα και το κλασικό happy end. Το τελικό αποτέλεσμα δεν απογειώνεται, είναι όμως αρκούντως αστείο, έξυπνο και ευαίσθητο για μια κατ’ οίκον θέαση.\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 22:58 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠαίζουν: Άλισον Λόμαν, Τζάστιν Λονγκ\nΗΠΑ, 2009. Διάρκεια: 95΄\nΣκυμμένος στο PC, προσπαθώντας να γράψω για το τελευταίο θριλεράκι του Σαμ Ράιμι πετυχαίνω στο msn το φίλο μου τον Λουκά Τσουκνίδα, παλιό συνεργάτη του εξώστη, και του προτείνω να το συζητήσουμε λίγο παρέα. Ο Λουκάς τσιμπάει, και ιδού ένα ρεζουμέ:\npanayotiski: Έλα, Λουκά, προσπαθώ να γράψω για το Drag Me to Hell, το οποίο πήρε εξαιρετικές κριτικές στην Αμερική, ίσως λόγω ένδοξου παρελθόντος του σκηνοθέτη, εμένα όμως δεν μου φάνηκε ούτε επαρκώς σκοτεινό για θρίλερ, ούτε επαρκώς αστείο για κωμωδία. Εσύ τι λες;\nloukas: Μια από τα ίδια. Θεωρώ ότι η ταινία είναι μια θλιβερή απόπειρα για καλτιά. θα περνούσε ίσως στο μαραθώνιο τρόμου του Νίκου Μαστοράκη, αλλά τίποτε παραπάνω.\npanayotiski: Εμένα δεν μου φάνηκε καλτ, αλλά mainstream υβρίδιο, με σημαντικά προβλήματα ύφους. Έκανε πάντως μια αξιοπρεπή προσπάθεια να περάσει κάποια κοινωνικά-ταξικά θέματα.\nloukas: Το πρόβλημα με τα ταξικά του θέματα είναι ότι βγάζουν μάτι.\np: Όχι. ΙΜΗΟ είναι αφομοιωμένα σε ένα σινεφίλ παραμύθι με μια κατάρα.\nl: Μα στην ταινία μια κακή τράπεζα παίρνει το σπίτι ενός φτωχού. Πόσο πιο προφανές μπορεί να γίνει;\np: Πρόσεξε, όμως: η φτωχιά τσιγγάνα είναι κακιά και η κοπέλα που προδίδει την τάξη της γλυκύτατη.\nl: Για τα εφέ τι έχεις να πεις; Φτηνιάρικα και ψεύτικα.\np: Υπάρχουν εφέ που να μην είναι ψεύτικα; Δηλαδή πώς μπορεί μια τσιγγάνα να ξεράσει ένα εκατομμύριο σκουλήκια με αληθινότητα;\nl: Εννοώ ότι βγάζουν μάτι. Είναι παλιομοδίτικα.\np: Όντως. Μα, ΕΙΝΑΙ παλιομοδίτικη ταινία, τώρα που το σκέφτομαι, και αυτό είναι το κλειδί της. Νομίζω η ταινία προσπαθεί να παραπέμπει σε περασμένα κινηματογραφικά είδη.\nl: Να μας θυμίσει πόσο κακά ήταν εκείνα τα είδη; Τα κατάφερε!\np: Όταν έβλεπες Στάθη Ψάλτη έλεγες "πω πω τι αριστούργημα"; Όχι, αλλά μπορείς να τον νοσταλγείς.\nl: Δε νοσταλγώ γενικώς.\np: Τέσπα, πόσα αστεράκια βάζεις;\nl: Δεν ξέρω ακόμη να βάζω αστεράκια... κάτσε να σκεφτώ λίγο… δε δείχνει βυζιά... μείον ένα αστεράκι… ελάχιστο αίμα… μείον άλλο ένα… για τη σκηνή με τη γριά στο αυτοκίνητο +1… επειδή η ταινία βλέπεται άνετα σε ταχύτητα 1.5... -1.5 αστεράκια.\np: LOL! Άντε να δούμε πού θα φτάσεις! Είσαι στο μείον 3!\nl: Θα κλείσω στο 1.\np: 1, ε; Εγώ 2. Θεωρώ ότι για βίντεο στο σπίτι χωρίς απαιτήσεις είναι ΟΚ για εφήβους.\nl: Ναι, αλλά καλύτερα πάρτε και μια δεύτερη ταινία...\nΟ Λουκάς Τσουκνίδας είναι εκδότης του διαδικτυακού περιοδικού monkie.\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 23:08 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 16:29 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠαίζουν: Τζον Κρασίνσκι, Μάγια Ράντολφ, Μάγκι Γκίλενχααλ\nΗΠΑ, 2009. Διάρκεια: 98΄\nΥπόθεση: Ένα ζευγάρι ερωτευμένων 35άρηδων περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Αποφασίζουν λοιπόν να ξεκινήσουν ένα ταξίδι χωρίς προορισμό, για να βρουν το μέρος που θα ταίριαζε καλύτερα για να στήσουν την οικογένειά τους.\nΜια συζήτηση μέσω msn:\nΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ: Δεν σου φαίνεται κάπως παράξενο ότι ένας σκηνοθέτης του διαμετρήματος του Σαμ Μέντες επέλεξε να σκηνοθετήσει μια ταινία τόσο μικρής εμβέλειας; Μια απλή ιστορία χωρίς ούτε έναν επώνυμο σταρ;\nΜΑΡΙΑΝΝΑ: Είναι όντως «μικρή» ταινία, έχει όμως δυναμική μεγάλης. Μου φάνηκε σαν η ανάποδη όψη του American Beauty, σαν το πρωταγωνιστικό ζευγάρι να πρόκειται μελλοντικά να καταντήσει σαν το μεσήλικο ζευγάρι της ταινίας εκείνης. Ή σαν μια πιο ανάλαφρη εκδοχή του Δρόμου της επανάστασης.\nΠ: Όμως οι δυο εκείνες ταινίες δημιουργούσαν την αίσθηση ότι κάτι πολύ σημαντικό έχουν να πουν, ενώ αυτή όχι.\nΜ: Κοίτα, η ταινία νομίζω απευθύνεται στον μέσο χαζο-αμερικάνο, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κλείσει το μάτι και σε μας τους υπόλοιπους.\nΠ: Αυτό το κλείσιμο του ματιού λίγο αδέξιο μου φάνηκε. Οι περισσότεροι χαρακτήρες που συναντά το ζευγάρι στη διαδρομή του είναι καρικατούρες, δεν πείθουν.\nΜ: Σύμφωνοι, αλλά αυτό γίνεται ηθελημένα. Δεν είναι χαρακτήρες, αλλά τύποι.\nΠ: Τι συμβολίζουν αυτοί οι τύποι; Βλέπεις να αρθρώνει η ταινία έναν κριτικό λόγο για την αμερικανική κοινωνία; Εμένα δεν μου φάνηκε.\nΜ: Νομίζω η ταινία ασκεί κριτική σ’ αυτή τη νέα γενιά (και σε κάθε γενιά) που δεν ξέρει πώς να αναλάβει τις ευθύνες της. Κάνει ένα ταξίδι χωρίς ουσιαστικά να ξέρει τι ακριβώς ψάχνει και τελικά καταλήγει στο ίδιο τίποτα από το οποίο ξεκίνησε.\nΠ: Εμένα αντιθέτως μου φάνηκε ότι μέσα από αυτό το ταξίδι το νεαρό ζευγάρι ωριμάζει. Συνειδητοποιούν οι δυο τους ότι δεν είναι και τόσο ανάξιοι όσο νομίζουν. Έχουν την αγάπη τους, κυοφορούν ένα μωρό, ενώ την ίδια στιγμή διαπιστώνουν ότι άλλα ζευγάρια ούτε αγαπιούνται, ούτε παιδιά μπορούν να κάνουν…\nΜ: Ναι, αλλά ως προς το ζήτημα της ανάληψης ευθυνών δεν μαθαίνουν τίποτα. Καταλήγουν και πάλι αιθεροβάμονες όπως ξεκίνησαν.\nΠ: Ίσως τελικά να πρόκειται για το πορτρέτο μιας μπερδεμένης γενιάς. Ήταν σλάκερς στα 25 τους, και τώρα γίναν 35 και μυαλό δεν έβαλαν. Οπότε μάλλον έχεις δίκιο, ούτε αργότερα θα βάλουν! Αυτή σου η υπόνοια ότι το ζευγάρι σε δέκα χρόνια θα καταλήξει στα σκατά του American Beauty σώζει την ταινία!\nΜ: Καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα.\nΠ: Αυτή η ασάφεια σχετικά με τη στάση της ταινίας τόσο απέναντι στους ήρωές της (τους κοροϊδεύει ή όχι;) όσο και απέναντι στην κοινωνία (την επικρίνει ή όχι;), είναι που την σώζει! Η ασάφεια και όχι η προφάνεια των καρικατουρίστικων τύπων της.\nΜ: Χμ… σώζεται με την ασάφεια; Ή αυτό είναι το μείον της;\nΠ: Σώζεται επειδή επαμφοτερίζει! Θα της βάλουμε τρία αστεράκια, ε;\nΜ: Και τρεισήμισι! Είναι μια ανάλαφρη, ευχάριστη ταινία, που βάζει όμως το θεατή σε σκέψεις.\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 16:22 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ\nΠαίζουν: Λίαμ Νίσον, Τζέιμς Νέσμπιτ\nΒρετανία/Ιρλανδία, 2009. Διάρκεια: 90΄\nΜια ιστορία για την εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου για εκδίκηση, αλλά παράλληλα και για την ανάγκη για συχώρεση και λύτρωση, με φόντο την πολύπαθη Βόρεια Ιρλανδία. Η ταινία ξεκινά με φλάσμπακ στο 1975, όταν ένας δεκαεπτάχρονος προτεστάντης Άγγλος και η παρέα του αποφασίζουν να σκοτώσουν έναν καθολικό Ιρλανδό. Η δουλειά διεκπεραιώνεται – ένα από τα 3720 φονικά που έγιναν στη Βόρεια Ιρλανδία εξαιτίας του πολιτικού προβλήματος, όπως σημειώνεται στην αρχή της ταινίας – μπροστά στα μάτια όμως του μικρού αδελφού του θύματος. Τριάντα χρόνια αργότερα, ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα οργανώνει μια συνάντηση μεταξύ του προτεστάντη δολοφόνου και του καθολικού αδελφού του θύματος. Αυτή ακριβώς η συνάντηση αποτελεί και το θέμα της ταινίας, θέμα το οποίο καταφέρνει να πραγματευτεί πλήρως και να απομυζήσει όλον τον ψυχολογικό του αντίκτυπο. Από τη μια η ανάγκη για εκδίκηση, η αδυναμία του θύματος να βρει την ψυχική γαλήνη όσο νιώθει πως έχει ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς μ’ ένα φονιά, έστω κι αν ο φονιάς έμεινε δώδεκα χρόνια στη φυλακή, κι από την άλλη η ανάγκη για συχώρεση, οι εσωτερικοί δαίμονες που κυνηγούν τον θύτη, και που δεν καταλαγιάζουν αν δεν μπορέσει να κοιτάξει κατάματα τον άνθρωπο στον οποίο προξένησε τόσο κακό. Η κατά πρόσωπο συνάντηση διαρκώς μετατίθεται. Βιώνουμε όλη την εσωτερική αγωνία και τη συναισθηματική σύγχυση των δύο ανδρών. Η ισορροπία τους βρίσκεται στα όρια. Θα χρειαστεί τελικά ένα τετ-α-τετ πέρα από τις συμβατικότητες και την ψευτιά της τηλεόρασης για να λυθούν οι λογαριασμοί με το παρελθόν. Μπορεί να δώσει τη λύση μια πράξη εκδίκησης; Μπορεί να υπάρξει λύτρωση από το παρελθόν; Αυτά είναι τα ερωτήματα που εξετάζει η ταινία, και νομίζουμε ότι τα καταφέρνει καλά. Εκεί που χωλαίνει είναι σε κάποια περιφερειακά ζητήματα, που έχουν όμως κι αυτά τη σημασία τους. Για παράδειγμα ο άγγλος θύτης, ο οποίος ενσαρκώνεται από έναν μεγαλεπίβολο Λίαμ Νίσον, απεικονίζεται σαν ένας άνθρωπος καλλιεργημένος, με ανωτερότητα, με όλο εκείνο το τουπέ που προσδίδει στους Άγγλους ενίοτε ένα ύφος ολίγον condescending, σχεδόν καταφρονητικό. Ο Ιρλανδός αντίθετα, απεικονίζεται ανίκανος να ισορροπήσει, βυθισμένος στους εφιάλτες του παρελθόντος, γεμάτος μίσος (ω, πόσο μπανάλ). Η δε δικαιολόγηση που δίνεται από την ταινία, ότι δηλαδή τον κατηγόρησε η μητέρα του για δολοφόνο επειδή δεν έκανε κάτι για να σώσει τον μεγάλο αδελφό του, μοιάζει πραγματικά αστεία, αν αναλογιστούμε ότι ήταν ένα μικρό παιδί μπροστά σε οπλισμένους μασκοφόρους. Βγάζει μια ανισορροπία το συγκεκριμένο δίδυμο, κάπως σαν ο θύτης να είναι θύμα και αντιστρόφως, ίσως όμως και αυτό ακριβώς να είναι το point, το επιχείρημα της ταινίας. Επίσης αρνητικό (τουλάχιστον για μένα) είναι ότι άλλη μια ταινία εκμεταλλεύεται δραματουργικά ένα πολιτικό ζήτημα χωρίς να μπορεί να αρθρώσει κάποιον πολιτικό λόγο. Όλο το ιρλανδικό ζήτημα χρησιμοποιείται σαν «ταπετσαρία» προκειμένου να αναδειχθεί μια προαιώνια σύγκρουση θύτη-θύματος. Το ρεζουμέ είναι ότι απλά εκεί κάποιοι σκοτώνονται. Το γιατί ποσώς ενδιαφέρει. Ίσως ζητάω πολλά, αλλά θα ήθελα κάτι παραπάνω στο επίπεδο της πολιτικής άποψης, και κυρίως της πολιτικής εμβάθυνσης. Κατά τ’ άλλα πρόκειται για καλή και αρκετά πρωτότυπη ταινία, με ένταση, ρυθμό και ικανότητα να προβληματίζει.\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 01:20 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠαίζουν: Μελίσα Λίο, Μίστι Άπχαμ, Τσάρλι Μακ Ντέρμοτ\nΗΠΑ, 2008. Διάρκεια: 97΄\nΠίσω από την Αμερική του Χόλιγουντ, με τα πλούσια προάστια, τις μονοκατοικίες με γκαζόν, τις λιμουζίνες και τις κοσμικές παραλίες του Μάλιμπου κρύβεται μια άλλη Αμερική, η «βαθιά» Αμερική, η Αμερική της ανεργίας, της φτώχιας, της λαθρομετανάστευσης, της ταξικής και εθνοτικής ανισότητας. Σ’ αυτήν την άλλη χώρα, που είναι και κατά πολύ μεγαλύτερη, οι άνθρωποι ζουν σε τροχόσπιτα κι η επιβίωση είναι ένας καθημερινός αγώνας. Συχνά η προσφυγή στην παρανομία είναι γι’ αυτούς μια αναγκαιότητα. Όπως για την Ρέι, την ηρωίδα του Παγωμένου ποταμιού. Μεγαλώνει μόνη τα δυο της παιδιά, καθώς ο άνδρας της επιστρέφει στο σπίτι μόνο για να τους πάρει τα λεφτά προκειμένου να ικανοποιήσει το πάθος του για τον τζόγο. Πρέπει να βρει επειγόντως χρήματα για να πληρώσει τη δόση για το τροχόσπιτο στο οποίο ζουν ξεπαγιάζοντας στον πολικό χειμώνα των αμερικανοκαναδικών συνόρων, ειδάλλως θα τους το βγάλουν σε πλειστηριασμό. Είναι στριμωγμένη, δεν έχει περιθώρια. Παρομοίως και η έτερη ηρωίδα, η ινδιάνα Λίλα. Ζει μόνη σε τροχόσπιτο. Η φυλή της την έχει κρίνει ανήμπορη να μεγαλώσει το μωρό της, το οποίο βρίσκεται στα χέρια της πεθεράς της. Πρέπει να βρει χρήματα για να μπορέσει να το πάρει πίσω. Οι δυο γυναίκες ξεκινούν μια αναγκαστική συνεργασία. Περνούν λαθραία μετανάστες μέσα από την επικράτεια των ινδιάνων Μοχόκ, που αποτελεί κάτι σαν «άσυλο» για την Αστυνομία, πάνω από τον παγωμένο ποταμό Σεντ Λόρενς στον Καναδά. Ανά πάσα στιγμή ο πάγος μπορεί να σπάσει και να βρεθούν στον πάτο του ποταμού. Παρόμοιες είναι και οι ισορροπίες στη σχέση τους. Ξεκινά τελείως εχθρική, συνεχίζεται με αμοιβαία καχυποψία, χαλυβδώνεται σε αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμό μέσα από τις δυσκολίες και τα προβλήματα. Το τέλος τις βρίσκει ενωμένες κάτω από την ανώτερη δύναμη της μητρότητας. Η ταινία αποτελεί κλασσικό δείγμα καλού Ανεξάρτητου Αμερικάνικου κινηματογράφου. Θίγει όλα σχεδόν τα βασικά κοινωνικά προβλήματα. Ανεργία και φτώχια, παράνομη μετανάστευση, εθνοτικές διαφορές. Παρουσιάζει μια εξαντλητικά ρεαλιστική αναπαράσταση της «άλλης» Αμερικής, με ιδιαίτερη έμφαση στη λεπτομέρεια. Τα ψυχολογικά πορτρέτα όλων των ηρώων είναι πολύ καλά μελετημένα. Ειδικά η Μελίσα Λίο δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία στο ρόλο της Ρέι, για την οποία προτάθηκε μάλιστα και για Όσκαρ. Πάνω απ’ όλα όμως η ταινία είναι ένας ύμνος στην γυναικεία συντροφικότητα. Αυτό είναι ίσως το στοιχείο που απογειώνει την ταινία και την διαφοροποιεί. Αυτό που χαλυβδώνει τους ανθρώπους είναι η ένωση, η μεταξύ τους σύμπνοια, η αλληλοκατανόηση και η συνεργασία. Απαιτούνται όμως γερά κότσια για κάτι τέτοιο…\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 01:10 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑπό τη στήλη αυτή συνηθίζουμε να παρουσιάζουμε ταινίες που δεν είχαν την ευκαιρία να προβληθούν στη μεγάλη οθόνη, όμως νομίζουμε ότι για τον Μπρούνο, την τελευταία εξτραβαγκάντσα του Σάσα Μπάρον Κοέν, αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια εξαίρεση. Η ταινία προβλήθηκε κατακαλόκαιρο στην πόλη μας, με αποτέλεσμα να μην τύχει της προσοχής που της άξιζε και να μην μπορέσουμε να την σχολιάσουμε καθόλου κι εμείς εδώ στον εξώστη. Μετά τον Μπόρατ, λοιπόν, ο σπουδαίος άγγλος κωμικός ενσαρκώνει με την γνωστή του ολοκληρωτική αφοσίωση μια άλλη περσόνα, τον γκέι αυστριακό ρεπόρτερ μόδας Μπρούνο. Ο Μπρούνο, fashion victim, λυσσάρα και ψωνάρα, αγωνίζεται με κάθε τρόπο να γίνει διάσημος. Προσπαθεί να πάρει συνεντεύξεις από διάσημους (καταφέρνει να φτάσει μέχρι την Πόλα Αμπντούλ), να γίνει ηθοποιός στο Χόλιγουντ (φτάνει μέχρι τηλεοπτικός κομπάρσος), να λύσει το Μεσανατολικό (καταφέρνει να κάνει έναν Εβραίο και έναν Παλαιστίνιο να συμφωνήσουν ότι το χούμους είναι υγιεινό), να παγιδεύσει έναν πολιτικό σε μια βιντεοκασέτα που να περιέχει τις ερωτικές τους περιπτύξεις (τρώει χυλόπιτα). Όλ’ αυτά βέβαια με βαθύτερο σκοπό να φέρει σε δύσκολη θέση, να εκθέσει και να κάνει να ντραπούν όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται. Και μαζί μ’ αυτούς κι εμάς. Η μέθοδός του, βγαλμένη από την τηλεόραση, θυμίζει φάρσες και τεχνικές κρυφής κάμερας. Το είδος του είναι η παρωδία του ντοκιμαντέρ, το mockumentary. Παριστάνοντας τον Μπρούνο προβοκάρει τους εκάστοτε συνομιλητές του, οι οποίοι δεν γνωρίζουν (ή μήπως παριστάνουν ότι δεν γνωρίζουν;) ότι στην πραγματικότητα έχουν να κάνουν με τον Σάσα Μπάρον Κοέν. Ώρες-ώρες καταφέρνει να αποκαλύψει έτσι πόσο κομφορμιστές μπορούμε να γίνουμε εμείς οι άνθρωποι, πόσο άκριτα αποδεχόμαστε την πραγματικότητα χωρίς να την υποβάλουμε κατ’ ελάχιστο σε κρίση. Η Πόλα Αμπντούλ π.χ. δέχεται αδιαμαρτύρητα να κάτσει στην… πλάτη ενός κομπάρσου πεσμένου στα τέσσερα ο οποίος παριστάνει την πολυθρόνα. Από τη θέση αυτή μιλά για το πόσο σημαντική είναι η… ανθρωπιστική της δράση. Σε ένα άλλο επεισόδιο (γιατί επεισοδιακής μορφής είναι η ταινία), ο Μπρούνο οργανώνει μια φωτογράφηση με μωρά, και οι γονείς τους, προκειμένου να πάρουν τη δουλειά, αποδέχονται ενυπόγραφα ότι τα παιδιά τους μπορούν να εκτεθούν στη θέα νεκρών ζώων, να τσιμπηθούν από μέλισσες, ή να τους γίνει… λιποαναρρόφηση. Τελικά όμως κύριος σκοπός αυτού του τύπου κωμωδίας δεν είναι οποιοδήποτε ηθικοπλαστικό μήνυμα, αλλά το ακριβώς αντίθετο, το γκρέμισμα κάθε τι ιερού και όσιου, σεβαστού ή αποδεκτού. Μια άνευ όρων επίθεση στην πολιτική ορθότητα, στην ηθική, στην λογική. Όσοι επομένως περιμένουν μηνύματα κατά της ομοφοβίας μάλλον θα απογοητευτούν. Ο Μπρούνο απλώς δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Από την άποψη αυτή ιδιαίτερα αποτυχημένο είναι νομίζουμε το τέλος της ταινίας, όπου ο Μπρούνο γυρίζει ένα βίντεο-κλιπ με την συμμετοχή διασημοτήτων όπως ο Μπόνο, ο Στινγκ και ο Σνουπ Ντογκ. Μ’ αυτούς ο Μπρούνο αποφεύγει οποιοδήποτε προβοκάρισμα, δείχνοντας έτσι ότι στα δύσκολα κωλώνει. Γιατί έναν ευαγγελιστή κήρυκα που ειδικεύεται στη μεταστροφή γκέι ανδρών σε στρέιτ με συμβουλές του τύπου «να μην ακούτε Village People και να σκέφτεστε το Χριστό» είναι πανεύκολο να τον γελοιοποιήσεις, η μαγκιά σου θα φανεί με τον Μπόνο. Από την άλλη, θα ήμασταν άδικοι αν δεν αναγνωρίζαμε θάρρος στον Σάσα Μπάρον Κοέν. Υποδύεται το ρόλο του με απόλυτη αυταπάρνηση, μέχρι και αποτρίχωση στον πρωκτό τον βλέπουμε να κάνει, ενώ το να περιφέρεσαι στην Ιερουσαλήμ με αμφίεση ραβίνου από τη μέση και πάνω και από κάτω… ζαρτιέρες δεν είναι ό,τι πιο ασφαλές για τη σωματική σου ακεραιότητα, όπως και να το κάνουμε…\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 01:49 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΧΡΙΣΤΥΟΥΓΕΝΝΩΝ\nΠαίζουν: Ματιέ Αμαλρίκ, Κατρίν Ντενέβ, Κιάρα Μαστρογιάνι, Μελβίλ Πουπό, Ζαν Πολ Ρουσιγιόν\nΥπόθεση: Πλησιάζουν Χριστούγεννα και στο επιβεβλημένο εορταστικό τραπέζι πρόκειται να μαζευτεί ολόκληρη η πολυπληθής οικογένεια Βιγιάρ. Το σαββατοκύριακο στο πατρικό σπίτι προμηνύεται εκρηκτικό: η επίπονη ανάμνηση ενός αδερφού που πέθανε από ανίατη ασθένεια σε μικρή ηλικία πλανάται πάντα πάνω από τα μέλη της οικογένειας, ενώ η δυσάρεστη είδηση μιας νέας αρρώστιας θα έρθει να προστεθεί στην ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα που επικρατεί ανάμεσα στους υπολοίπους. Κανείς δεν περιμένει με ανυπομονησία αυτή τη «Νύχτα Χριστουγέννων», όλοι φοβούμενοι το αρνητικό κλίμα και την αναπόφευκτη έκρηξη -όμως χάρη στην εξομολογητική διάθεση, την ωμή ειλικρίνεια, τους μικροτσακωμοούς που αμβλύνουν τις εντάσεις και τελικά χάρη στους ιδιαίτερους αλλά ουσιαστικούς δεσμούς οικογένειας που δένουν αυτούς τους φαινομενικά ανυπόφορους χαρακτήρες, θα προκύψει μια αναπάντεχα χιουμοριστική, αποκαλυπτική και τελικά λυτρωτική συνάντηση χαρακτήρων, που πατάει σταθερά τόσο στη γαλλική κινηματογραφική παράδοση της νουβέλ βαγκ όσο και στα θεατρικά οικογενειακά ψυχογραφήματα των μεγάλων σκανδιναβών.\nΑντίθετα με τις συνήθεις κινηματογραφικές δυσλειτουργικές οικογένειες που προσπαθούν να κρύψουν άτσαλα και βιαστικά τα υπαρκτά προβλήματά τους κάτω από το χαλί (καταλήγοντας σε δραματικές εκρήξεις τύπου «Festen»), η οικογένεια Βιγιάρ είναι μάλλον πιο κοντά στην οικογένεια Tenenbaum. Τα οικογενειακά πάθη και μίση έχουν από καιρό βγει στην επιφάνεια και τα μέλη της οικογένειας έχουν μάθει να αποδέχονται (όχι χωρίς αντίσταση βεβαίως) τη δυσλειτουργία τους.\nΜια οικογενειακή συγκέντρωση είναι εκ των προτέρων βέβαιο ότι θα προκαλέσει εντάσεις και τσακωμούς, γι’ αυτό και όλοι πηγαίνουν προετοιμασμένοι για μάχη σ’ αυτό το εορταστικό «ναρκοπέδιο». Χωρίς σε κανένα σημείο να προσπαθεί να ωραιοποιήσει τους χαρακτήρες του, ο δεξιοτέχνης Ντεπλεσέν (τα παιχνίδια του με την κάμερα είναι πραγματικά απολαυστικά και απολύτως λειτουργικά στην εξέλιξη της ιστορίας) τους αντιμετωπίζει με κατανόηση και τους περιβάλλει σχεδόν με στοργή, καθώς ξεδιπλώνουν μπροστά στην κάμερα, πολλές φορές απευθυνόμενοι προς τους θεατές και σε πρώτο πρόσωπο, τις προβληματικές τους προσωπικότητες. Ξεκινώντας από το «μαύρο πρόβατο» της οικογένειας, το μέθυσο και αθυρόστομο Ανρί (εξαιρετικός ο εκφραστικότατος Ματιέ Αμαλρίκ), μέχρι την κλειστή, απρόσιτη μητρική φιγούρα της «βασίλισσας» Κατρίν Ντενέβ, που παρακολουθεί αποστασιοποιημένα αυτό το σκληρό θέατρο του παραλόγου -στου οποίου τη δημιουργία έχει αναμφίβολα συμβάλλει-, χωρίς να προσπαθεί να συμφιλιώσει τα παιδιά της, όλα τα μυστικά και φανερά προβλήματα πέφτουν στο τραπέζι, χωρίς μάσκες, χωρίς προσποιητές αβροφροσύνες. Με ένα επιμύθιο διδακτικό μα όχι προφανές, το φιλμ του Ντεπλεσέν δεν είναι το συμβατικό χριστουγεννιάτικο παραμύθι των γιορτών, είναι όμως μια ιστορία οικογενειακής αγάπης αλά γαλλικά, ταιριαστή σε κάθε εποχή, εορταστική ή μη.\nΑναρτήθηκε από neutrino στις 00:46 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠριν μερικές εβδομάδες, παρουσιάζοντας από τη στήλη αυτή το εξαιρετικό γαλλικό σπλάτερ «Μάρτυρες», γράφαμε για την κραυγαλέα απουσία της κοινωνίας από την ταινία και την παραπομπή κάθε βιώματος πόνου στο πεδίο της μεταφυσικής. Στρεφόμαστε σήμερα σε ένα θρίλερ που καταφέρνει να τρομάξει ακολουθώντας μια ακριβώς αντίστροφη διαδρομή: Εντοπίζει ολόκληρο τον τρόμο και τον πόνο καθαρά μέσα στο πλαίσιο των κοινωνικών σχέσεων. Η «Συμμορία της λίμνης» ξεκινά σαν μια κλασική ταινία τρόμου του τύπου «κάμπινγκ-στη-φύση-μετατρέπεται-σε εφιάλτη», εκμεταλλεύεται επιτυχώς όλα τα κλισέ του είδους προκειμένου να εγκαθιδρύσει ένα έντονο κλίμα φόβου και επικείμενης απειλής, για να εμπλουτιστεί σταδιακά και με άλλα στοιχεία, εμπνευσμένα από ταινίες όπως το θρυλικό Deliverance («Όταν ξέσπασε η βία»), το Funny Games του Χάνεκε, αλλά και από την πλούσια παράδοση του αγγλικού κοινωνικού ρεαλισμού. Η ταινία παράγει νοήματα βασισμένη πάνω σε μια σειρά από αντιθέσεις, από την κλασική «φύση vs. πολιτισμός», στις πιο σύγχρονες «αστική vs. εργατική τάξη» και «εξουσιαστής vs. εξουσιαζόμενος» και τέλος στην πλέον πρόσφατη «τριαντάρηδες vs. δεκαπεντάρηδες». Το ερωτευμένο ζευγάρι των τριαντάρηδων αστών που πάει για κάμπινγκ στην ερημική ειδυλλιακή λίμνη δεν βρίσκεται αντιμέτωπο ούτε με κάποιον παρανοϊκό δολοφόνο, ούτε με κάποιο υπερφυσικό στοιχειό. Η αρχικά απλώς ενοχλητική συνάντησή του με μια παρέα παραβατικών ανήλικων με ποδήλατα ΒΜΧ θα μετατραπεί σε εφιάλτη, με την ταινία να εκμεταλλεύεται επιτήδεια μια σειρά από ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, για να παίξει με τις ανησυχίες μας και να δημιουργήσει αισθήματα τρόμου που πηγάζουν καθαρά από υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα. Τέτοια είναι το ολοένα αυξανόμενο χάσμα γενεών (δεκαπέντε χρόνια διαφοράς αποτελεί ήδη ένα δυσθεώρητο ηλικιακό χάσμα, που καθιστά αδύνατη κάθε συνεννόηση), η εμφάνιση μιας νέας γενιάς κατά τα φαινόμενα χωρίς αρχές και ιδανικά, ατιθάσευτη, απάνθρωπη και με έντονη κλίση στην βίαια συμπεριφορά, καθώς και το πρόβλημα της ανατροφής των παιδιών από γονείς οι οποίοι γίνονται ολοένα πιο αδιάφοροι για τα παιδιά τους, ενώ παράλληλα δεν παύουν να τα υπερασπίζονται ακόμα και όταν αυτά έχουν καταφανώς άδικο. Η ταινία θίγει επίσης κάποια επιμέρους ζητήματα, όπως η χρήση της κάμερας του κινητού ως μέσου εκβιασμού και ταπείνωσης, αλλά και ως κίνητρου και δικαιολόγησης βίαιων ενεργειών (φαινόμενο γνωστό και στη ελληνική κοινωνία, μπορούμε λ.χ. να θυμηθούμε το περιστατικό του βιασμού μαθήτριας στην Εύβοια), ή η ολοένα διευρυνόμενη ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου και η κατασκευή γκέτο για τους πλούσιους, οι οποίοι θα κρύβονται σε αυτά παραιτημένοι από την κοινωνική τους ευθύνη και από οποιαδήποτε προσπάθεια ταξικής συνεννόησης. Όπως έχουμε ξανατονίσει, ο κινηματογράφος δεν αποτελεί βέβαια μέσο κατάλληλο για πολιτικοκοινωνικές αναλύσεις, εκφέρει έναν λόγο μεταφορικό, στοχεύει περισσότερο στην ανακίνηση συναισθημάτων που λανθάνουν στο ασυνείδητο του θεατή, σίγουρα όμως η «Συμμορία της λίμνης» ανήκει στα θρίλερ εκείνα που όχι μόνο τρομάζουν (ενίοτε και αηδιάζουν με την έντονη αναπαράσταση της βίας), αλλά και καταλύουν με έξυπνο τρόπο και παίζοντας με τα κλισέ μια σειρά από γόνιμους προβληματισμούς, γι’ αυτό και σας την προτείνουμε ανεπιφύλακτα.\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 20:16 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΖΩΗ ΣΑΝ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ\nΠαίζουν: Τζέσε Άιζενμπεργκ, Κρίστεν Στούαρτ, Ράιαν Ρέινολντς, Μάρτιν Σταρ, Μπιλ Χέιντερ ΗΠΑ, 2009.\nΥπόθεση: Ο Τζέιμς (Τζέσε Άιζενμπεργκ) αποφοιτεί κι έχει μεγάλα όνειρα για το μέλλον. Το θρυλικό πανεπιστήμιο Κολούμπια τον περιμένει το φθινόπωρο στην καρδιά της Νέας Υόρκης, ενώ το καλοκαίρι του προβλέπεται ξέφρενο και ξένοιαστο, γεμάτο ταξίδια στην «εξωτική» Ευρώπη, μακριά από την οικογένειά του και τη μικρή του πόλη. Όταν τα σχέδιά του καταρρεύσουν λόγω οικογενειακών και οικονομικών προβλημάτων, ο Τζέιμς θα υπομείνει καρτερικά την τύχη του και θα δεχτεί να πιάσει δουλειά στο παρηκμασμένο λούνα-παρκ της πόλης, για να βγάζει το χαρτζιλίκι του. Κι ενώ όλα δείχνουν πως ξεκινά γι’ αυτόν ένα καλοκαίρι μεταβατικό χωρίς εκπλήξεις και συγκινήσεις, η Adventurland (όπως είναι το όνομα του τοπικού λούνα-πάρκ) θα τον διαψεύσει. Ο μικρόκοσμος της Adventureland σύντομα θα γίνει ολόκληρος ο κόσμος του, αφού εκεί θα ζήσει τις πρώτες του μεγάλες συγκινήσεις, κι εκεί, σ’ αυτόν τον επίπλαστο κόσμο των πλαστικών, μισοχαλασμένων παιχνιδιών και των πολύχρωμων φώτων, θα κάνει τα πρώτα του βήματα προς τον πραγματικό κόσμο που τον περιμένει εκεί έξω.\nΝοσταλγική κομεντί ενηλικίωσης, που ισορροπεί επιτυχημένα ανάμεσα στις κολεγιακού τύπου αμερικάνικες κωμωδίες και τις γλυκόπικρες νεανικές ρομαντικές κομεντί των αδιεξόδων και των διλημμάτων. Στην Adventureland συναντιούνται μια χούφτα ανθρώπων που ενώνονται από το δυσλειτουργικό τους περιβάλλον. Οι σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους είναι ίσως προβλέψιμες, μοιάζουν όμως κι αναπόφευκτες. Η μικρή αντιδραστική Εμ (Κρίστεν Στούαρτ) θα δοκιμάσει την τύχη της με τον σοβαρό και μαζεμένο (και επίμονο) Τζέιμς, όμως την προσοχή της έχει πρώτα κερδίσει ο μυστήριος γυναικάς του χωριού Μάικ Κόνελ (Ράιαν Ρέινολντς), που είναι συγχρόνως πηγή έμπνευσης και πρότυπο για τον άβγαλτο Τζέιμς.\nΓύρω από το ερωτικό αυτό τρίγωνο περιστρέφονται και οι ζωές των περιφερειακών χαρακτήρων, άλλοι γέρνοντας πιο πολύ προς την μελαγχολική πλευρά της ζυγαριάς κι άλλοι στην περισσότερο κωμική. Το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι λίγο άνισο, δεν παύει όμως να είναι γλυκό κι ευχάριστο, και ντυμένο με ένα απολαυστικό soundtrack.\nΑναρτήθηκε από neutrino στις 00:37 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 23:55 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΚαλή κινηματογραφική χρονιά! Ξεκινάμε φέτος τις βιντεο-προτάσεις μας μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό, με ένα θρίλερ σίγουρα ακατάλληλο για το γενικό, «ανυποψίαστο» κοινό, που απαιτεί γερό στομάχι για την παρακολούθησή του. Πρόκειται για ένα σπλάτερ «στιβαρό», και όταν λέμε «στιβαρό» εννοούμε ότι δεν φτιάχτηκε μόνο για να προκαλεί εφηβικά γέλια, ούτε με αυτοσκοπό του την προβολή αηδιαστικών σκηνών ωμής βίας. Όπως κάθε καλό θρίλερ, καταφέρνει μέσω της ατμόσφαιρας και της θεματολογίας του να κατασκευάσει έναν λόγο μεταφορικό, ένα ξεχωριστό σύμπαν, που να συσχετίζεται όμως με τρόπο παραγωγικό και ενδιαφέροντα με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα που ζούμε. Απαραίτητη προϋπόθεση, βεβαίως, είναι να είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε τις συσχετίσεις. Αλλιώς και η καλύτερη ταινία απομένει κενή φορμαλιστική άσκηση. Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η έννοια του βασανιστηρίου, την οποία συσχετίζει με την έννοια του μαρτυρίου. Πρωταγωνιστούν δυο φίλες, η Λούσι και η Άννα. Η Λούσι, όταν ήταν παιδί, έπεσε θύμα μιας σπείρας βασανιστών, από τους οποίους κατάφερε τελικά να ξεφύγει, για να βρει στη συνέχεια θαλπωρή σε ένα ίδρυμα για κακοποιημένα παιδιά, όπου γνωρίστηκε με την Άννα. Η Λούσι κατατρέχεται από ψυχωσικές κρίσεις στις οποίες βλέπει ένα ανθρωπόμορφο βασανισμένο πλάσμα, το οποίο ήταν επίσης φυλακισμένο μαζί μ’ αυτήν, να την κυνηγά και να της ζητά το λόγο γιατί δεν το ελευθέρωσε κι αυτό. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, η Λούσι, με τη βοήθεια της αδελφικής της φίλης Άννας, θα ψάξει να βρει τους βασανιστές της, αναζητώντας εκδίκηση και λύτρωση. Η συνέχεια όμως θα είναι πολύ φρικιαστικότερη απ’ ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί… Πρόκειται για μια ταινία πραγματικά πολύ τρομακτική, που κατάφερε να προκαλέσει ανατριχίλες σε όλο το μήκος του κορμιού μου αρκετές φορές. Ο κριτικός των καθωσπρέπει Times του Λονδίνου έγραψε ότι ένα τέτοιο «σκουπίδι» αποδεικνύει ότι «κάτι είναι σάπιο στην Γαλλία». Προφανώς ο άνθρωπος αγνοεί ότι ταινίες με υπερβολικά μεγάλες δόσεις τρόμου και βίας είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς σε ολόκληρο τον κόσμο, παράγονται δε κατά κόρον στο Χόλιγουντ. Μάλλον επομένως «κάτι είναι σάπιο» σε ολόκληρο τον πολιτισμό μας εν γένει. Κάποιοι χαρακτήρισαν την ταινία «πορνό τρόμου», προφανώς αγνοώντας ότι η πραγματικότητα ξεπερνά κατά πολύ την ταινία. Όποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο «Βασανιστήρια και εξουσία» του Κυριάκου Σιμόπουλου ή στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας για του λόγου το αληθές. Η ταινία βέβαια εκφέρει, όπως προαναφέραμε, λόγο μεταφορικό. Η κοινωνία και η πολιτική είναι τόσο κραυγαλέα απούσες από την ταινία, που αναρωτιέται κανείς τι μπορεί να σημαίνει αυτή η απουσία. Το τελικό τμήμα της, που είναι και το λιγότερο πειστικό, παραπέμπει ευθέως στη μεταφυσική. Το βασανιστήριο μετατρέπεται σε μαρτύριο. Η βασανιζόμενη παίρνει τη μορφή της Ζαν ντ’ Αρκ (σαφής η παραπομπή στο αριστούργημα του Ντράγερ), μιας ηρωίδας, της οποίας όμως το μαρτύριο απομένει άνευ λόγου και αιτίας. Ίσως αυτό ακριβώς το αξιακό κενό να αποτελεί και το βαθύτερο νόημα της ταινίας. Η κουστωδία των κοστουμαρισμένων γηραιών κυρίων που κάνει την εμφάνισή της στο τέλος παραπέμπει ίσως στην άρχουσα τάξη του κόσμου μας. Μια ομάδα ανθρώπων αποστεγνωμένων από κάθε συναίσθημα, παραδομένων – ελλείψει ιδανικών – στο φόβο του θανάτου. Για όποιον θέλει να το ψάξει προς την κατεύθυνση αυτή, παραπέμπω στο μυθιστόρημα του Γιώργου Μανιώτη «Το άχρηστο βιβλίο».\nΑναρτήθηκε από panayotiski στις 03:03 Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΣκηνοθεσία: Μίλκο Μαντσέφσκι\nΠαίζουν: Μπόρτσε Νάσεβ, Βέσνα Στανόγιεφσκα\nΠΓΔΜ, 2007. Διάρκεια: 120’\nΥπόθεση: O Λάζαρ ζει μια φαινομενικά ιδανική ζωή. Είναι πετυχημένος γιατρός, παντρεμένος με μια όμορφη γυναίκα, ζει σε ένα μοντέρνο σπίτι και μόλις απέκτησε το πρώτο του παιδί. Οι γύρω του -αλλά κι εμείς οι θεατές- τον βλέπουμε με ζήλια και θαυμασμό. Τον θεωρούμε τυχερό. Μα αυτό που βλέπουμε είναι μόνο μια εικόνα, χωρίς τη σκιά που σέρνει πίσω της. Τα βάρη που κουβαλάει μέσα του, οι καταπιεσμένες επιθυμίες, η αυταρχική του μητέρα, ο σαθρός γάμος του και κυρίως, οι αναμνήσεις του που παλεύουν να βγουν στην επιφάνεια, κάνουν τη σκιά αυτή που τον ακολουθεί όλο και πιο βαριά, όλο και πιο δυσκίνητη. Μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, η μέχρι τότε ανέμελη ζωή του κατακλύζεται από τις παραπάνω σκιές. Αρχίζει να δέχεται επίμονες επισκέψεις από απόκοσμες φιγούρες, που έχουν ένα επίμονο αίτημα: «δώσε πίσω ό,τι δεν είναι δικό σου». Ψάχνοντας να ανακαλύψει το νόημα αυτής της φράσης, θα συνειδητοποιήσει ότι αυτό που στοιχειώνει την ατομική (αλλά και τη συλλογική) μνήμη δε θα εξαφανιστεί, παρά μόνο αν το αντιμετωπίσει ο ίδιος κατάματα.\nΟ «αναστημένος» Λάζαρ του Μαντσέφσκι είναι ένας άνθρωπος εγκλωβισμένος ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των πεθαμένων, ανάμεσα στους ανοιχτούς λογαριασμούς του χτες και τους συμβιβασμούς του σήμερα. Παγιδευμένος ανάμεσα στην συλλογική μνήμη και την προσωπική ευθύνη. Οι σκιές που τον στοιχειώνουν μοιάζουν με τους «βρικόλακες» του Ίψεν, αυτά τα φαντάσματα, τα λάθη του παρελθόντος που επιμένουν να βαραίνουν το παρόν και το μέλλον μας, όσο βαθιά κι αν νομίζουμε πως τα έχουμε κρύψει. Εκτός όμως από την προσωπική πτυχή της ιστορίας, που με στοιχεία θρίλερ και εξαιρετική κινηματογράφηση κρατά τον θεατή στην άκρη του καθίσματός του μέχρι την τελική λύτρωση, ο Μαντσέφσκι δεν κρύβει το πολιτικό του σχόλιο. Οι καταραμένες σκιές που βαραίνουν τον Λάζαρ έρχονται από ένα παρελθόν που δεν είναι μόνο προσωπικό -γι’ αυτό και τα φαντάσματα που καλείται να ξορκίσει είναι ανησυχητικά επίκαιρα, όχι μόνο για τον συγκεκριμένο πρωταγωνιστή, αλλά και τον υποψιασμένο θεατή.\nΑναρτήθηκε από neutrino στις 22:05 Δεν υπάρχουν σχόλια:


Παρασκευή, 09 Φεβρουαρίου 2018 20:14\tTennisnews Team\nΜε αφορμή την επιστροφή του Roger Federer στο Ρότερνταμ, το History Corner γυρνάει πίσω στο 2005, όταν ο Ελβετός τενίστας είχε κατακτήσει τον τίτλο στην Ολλανδία, κερδίζοντας έπειτα από έναν συναρπαστικό τελικό τον σημερινό προπονητή του, Ivan Ljubicic.\nΠριν από 13 χρόνια, στις 20 Φεβρουαρίου του 2005, ο Roger Federer κέρδισε τον Ivan Ljubicic με 5-7, 7-5, 7-6 (5) και αναδείχθηκε για πρώτη φορά πρωταθλητής στο ABN AMRO World Tennis Tournament του Ρότερνταμ.\n"Είμαι πολύ χαρούμενος που κέρδισα επιτέλους εδώ", είχε δηλώσει ο 23χρονος τότε Federer, o οποίος αγωνιζόταν για 5η συνεχόμενη χρονιά στο τουρνουά του Ρότερνταμ και ήταν φιναλίστ στο τουρνουά του 2001.\nΟ Ljubicic είχε κάνει καλύτερο ξεκίνημα στην αναμέτρηση και έχασε ευκαιρίες για να προηγηθεί με break στο ξεκίνημα και στα μέσα του 1ου σετ. Παρόλο που δεν εκμεταλλεύτηκε καμία απ' αυτές, διατήρησε την ψυχραιμία του και τελικά "έσπασε" το σερβίς του καλύτερου τενίστα του κόσμου στο 11ο game, για να προηγηθεί με 6-5 και να πάρει το 1ο σετ 4 πόντους αργότερα.\nΟ Federer ανέβασε το επίπεδό του από το 2ο σετ μέχρι και το τέλος του αγώνα, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει break στο σερβίς του Κροάτη, παρά τις πολλές ευκαιρίες που είχε. Τελικά, όταν ο Ljubicic σέρβιρε για να μείνει στο σετ και ήταν πίσω με 6-5, το break έγινε από τον Ελβετό, που έστειλε τον τελικό σε 3ο σετ.\nΕκεί και οι δυο στηρίχθηκαν στα σερβίς τους και κανείς δεν κατάφερε να φτάσει σε break point. Τελικά έλυσαν τις διαφορές τους στο tie-break, όπου ο Federer δημιούργησε πρώτος match point στο σερβίς του και ο Ljubicic έκανε λάθος με το forehand, για να ολοκληρωθεί ο "μαραθώνιος" τελικός έπειτα από 2 ώρες και 42 λεπτά.\nΑυτός ήταν ο 15ος συνεχόμενος κερδισμένος τελικός για τον Federer, που από τον Οκτώβριο του 2003 έως τον Οκτώβριο του 2005, σημείωσε ένα εντυπωσιακό σερί 24 διαδοχικών νικών σε τελικούς στο tour.\nΉταν επίσης ο 24ος τίτλος της καριέρας του και ο 1ος που κέρδισε στο Ρότερνταμ. Τα επόμενα χρόνια κατέκτησε άλλη μια φορά το ABN AMRO World Tennis Tournament, το 2012, όταν είχε κερδίσει στον τελικό τον Juan Martin Del Potro (6-1, 6-4).


Φως στο τούνελ Archives - Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr\nΒρέθηκε το πτώμα του επιχειρηματία Γραικού: Ομολόγησε ο δολοφόνος – Τέλος στο θρίλερ που ξεκίνησε το 2016!\nΤέλος στο θρίλερ που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2016 όταν εξαφανίσθηκε μυστηριωδώς ο επιχειρηματίας Δημήτρης Γραικός, μπήκε πριν από λίγες ώρες. Ενας κτηνοτρόφος και έμπορος κρεάτων ομολόγησε τη δολοφονία του επιχειρηματία και μάλιστα υπέδειξε το σημείο που είχε θάψει τη...8:09 μμ\n47χρονη αγνοούμενη κρατούνταν φυλακισμένη σε εγκαταλελειμμένο σπίτι – Απίστευτες αποκαλύψεις (βίντεο)\nΣτα χέρια της αστυνομίας είναι ο σύντροφος της 47χρονης, ο οποίος φέρεται να την κρατούσε κλεισμένη σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στα Σεπόλια. Ο άνδρας είναι ρακοσυλλέκτης ενώ τόσο η μέχρι πρότινος αγνοουμένη Τερέζα – Ζοζεφίνα Σόϊμπερ όσο και ο σύντροφος της...10:41 μμ\nΝΕΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΟΛΥΖΟΥ! Οι άγνωστες συνομιλίες του σατανικού ζεύγους με την Νικολούλη που σοκάρουν (βίντεο)\nΣοκαριστικές λεπτομέρειες και ντοκουμέντα από την υπόθεση της δολοφονίας του Κωστή Πολύζου παρουσίασε χθες το βράδυ η Αγγελική Νικολούλη στην εκπομπή «Φως στο τούνελ». Η μητέρα και ο πατριός του άτυχου 23χρονου άλλαζαν «προσωπεία» κάθε φορά που έβγαιναν στην τηλεόραση...8:35 μμ


Justice League: Επιδημία • Anubis\nΣυγγραφέας: Hitch Bryan\nΚωδικός Προϊόντος: ΕΒ-00-1609\nΗμ. Έκδοσης: 25/06/2018\nΜετάφραση: Χρήστος Κανελλόπουλος\nJustice League: Επιδημία ποσότητα\nΚωδικός προϊόντος: ΕΒ-00-1609 Κατηγορίες: DC Κόσμος, Graphic Novels, Super Heroes Ετικέτες: Aquaman, Batman, Cyborg, DC Comics, Flash, Hitch Bryan, Justice League, Superman, Wonder Woman\nΑφού πρόσθεσε έναν νέο, πιο έμπειρο Σούπερμαν και δύο νεαρούς και ατρόμητους Γκριν Λάντερν στις τάξεις της, η Justice League αύξησε τη δύναμή της και το πεδίο δράσης της. Ο δεσμός που ενώνει τα μέλη της δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρός. Και τώρα ένας αντίπαλος θα τον σπάσει.\nΑπό ένα υπόγειο στα προάστια, ένας πατέρας και ικανός χάκερ που ζητάει εκδίκηση θα στρέψει τα πιο ισχυρά όπλα της Justice League εναντίον της. Με το πάτημα ορισμένων πλήκτρων μπορεί να αποκτήσει τον έλεγχο του Σάιμποργκ, να μολύνει τα δαχτυλίδια ισχύος των Γκριν Λάντερν ή να στείλει ένα στρατό από υπερεγκληματίες για να διαλύσει τους ήρωες. Θα μπορέσουν άραγε ο Μπάτμαν και τα υπόλοιπα μέλη της League να βρουν τον αντίπαλό τους και να τον σταματήσουν; Ή αυτός ο ηλεκτρονικός πόλεμος θα έχει πραγματικές απώλειες από σάρκα και αίμα;\nΟι δημιουργοί BRYAN HITCH (JLA), NEIL EDWARDS (Dark Avengers) και DANIEL HENRIQUES (JLA) συνεχίζουν τις περιπέτειες της κορυφαίας ομάδας υπερηρώων με μια συναρπαστική περιπέτεια!\nΔώστε πρώτος μία αξιολόγηση “Justice League: Επιδημία” Ακύρωση απάντησης\nΟ Bryan Hitch (22/4/1970) είναι ένας Βρετανός σχεδιαστής και σεναριογράφος κόμικς. Ξεκίνησε την καριέτα του στη Μεγάλη Βρετανία, για τη Marvel UK, δουλεύοντας σε τίτλους όπως τα Action Force και Death's Head, πριν αποκτήσει φήμη σε αμερικάνικους τίτλους όπως τα Wildstorm's Stormwatch και The Authority, το JLA της DC Comics και το The Ultimates της Marvel.\nΣχέδια του Hitch έχουν εμφανιστεί σε direct-to-video animated ταινίες, στην τηλεόραση, αλλά και σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωές όπως το Star Trek του 2009.\nΒιβλία Του/Της Hitch Bryan


Με ανεβασμένη ψυχολογία η Μόρτον\nBethome Bloggers Με ανεβασμένη ψυχολογία η Μόρτον\nΚαλημέρα σε όλους τους φίλους του Bethome.gr. Αρκετά καλά κύλησε η χθεσινή ημέρα, καθώς επιβεβαιώθηκαν και οι δυο προτάσεις της στήλης. Πέρασε το G/G στο παιχνίδι Καεν – Λιλ σε απόδοση 2.13 στην Betrebels, αλλά και το Χ 1ο ημίχρονο στην αναμέτρηση Κάντιθ – Γρανάδα.\nΠάμε στις σημερινές επιλογές, με την πρώτη να έρχεται από την Τσάμπιονσιπ Σκωτίας και το ντέρμπι ουραγών Πάρτικ Θιστλ – Φόλκερκ, όπου θα κρατήσω το Χ2 σε απόδοση 1.78. Η Πάρτικ Θιστλ βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, μετρώντας μια νίκη στις 14 τελευταίες αγωνιστικές. Με ανεβασμένη ψυχολογία έρχεται η Φόλκερκ που επέστρεψε στις επιτυχίες την περασμένη εβδομάδα, ενώ εκτός έδρας παρουσιάζει ένα σοβαρό πρόσωπο, με τρεις νίκες στις τέσσερις τελευταίες εξόδους της για το πρωτάθλημα. Το μομέντουμ ευνοεί τους φιλοξενούμενους, θα κρατήσω το Χ2 σε απόδοση 1.78 στη Novibet.\nΣυνεχίζουμε με Τσάμπιονσιπ Σκωτίας και την αναμέτρηση Αλόα – Μόρτον, όπου θα κρατήσω το 2(DNB) σε απόδοση 1.95. Πέντε παιχνίδια αήττητη συμπλήρωσε η Αλόα, που θέλει να δώσει συνέχεια στο θετικό σερί, προκειμένου να ξεφύγει από την επικίνδυνη ζώνη. Από την άλλη η Μόρτον έρχεται με ανεβασμένη ψυχολογία, έχοντας κάνει το 2/2 στα τελευταία παιχνίδια της και ψάχνει ανάλογη συνέχεια. Καλύτερο πρόσωπο έχουν παρουσιάσει συνολικά οι φιλοξενούμενοι, περιμένω πως θα καταφέρουν να πάρουν το αποτέλεσμα που ψάχνουν.\nΤρίτη και τελευταία πρόταση έρχεται από τη Σεγούντα Ντιβιζιόν και το παιχνίδι Οβιέδο – Τενερίφη, όπου θα κρατήσω τον άσσο σε απόδοση 2.00. Με “όπλο” την έδρα της η Οβιέδο θα προσπαθήσει να “χτίσει” στη νίκη της προηγούμενης αγωνιστικής, προκειμένου να μειώσει τη διαφορά της από τις θέσεις των πλέι οφ. Από την άλλη η Τενερίφη πήρε νίκη – ανάσα την προηγούμενη αγωνιστική, εκτός έδρας ωστόσο παραμένει χωρίς νίκη στις 14 τελευταίες εξόδους της. Μεγάλες οι διαφορές των δυο ομάδων, περιμένω πως η Οβιέδο θα αξιοποιήσει την έδρα της και θα φτάσει σήμερα στην κατάκτηση των τριών βαθμών.\nΑυτά για σήμερα με τρεις επιλογές από Τσάμπιονσιπ Σκωτίας και Β’ Ισπανίας. Καλή τύχη σε ότι επιλέξετε.


Forest Firefighters: O ΟΠΕΚΕΠΕ βοηθά την Πυροσβεστική στη διερεύνηση εγκλημάτων εμπρησμού.\nO ΟΠΕΚΕΠΕ βοηθά την Πυροσβεστική στη διερεύνηση εγκλημάτων εμπρησμού.\n«Πρόκειται για μία σημαντική συνεργασία, αφού η χώρα μας μαστίζεται τα τελευταία 30 χρόνια από το έγκλημα του εμπρησμού, το οποίο αποφέρει όχι μόνο τεράστιες υλικές και οικολογικές ζημιές, αλλά δυστυχώς και απώλειες σε ανθρώπινες ζωές», τονίζει ο ΟΠΕΚΕΠΕ.\nΣε ανακοίνωση που εξέδωσε ο Οργανισμός αναφέρει ακόμη τα εξής:\nΟ Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογίες, διαθέτει άμεσα στο Πυροσβεστικό Σώμα κρίσιμες πληροφορίες για τα στοιχεία ταυτότητας, τοποθεσίας και ιδιοκτησίας των αγροτεμαχίων, έτσι ώστε να εντοπίζονται γρήγορα οι δράστες, είτε ενεργούν από πρόθεση, είτε από αμέλεια. Αποτέλεσμα αυτής της πρωτοποριακής διασύνδεσης, αναμένεται να είναι η αξιόλογη μείωση ενάρξεων αγροτικών και δασικών πυρκαγιών, αφού καθημερινά η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού του Π.Σ. αντιμετωπίζει 5 - 8 περιστατικά.\nΣημειώνεται ότι η σημαντική αυτή συνεργασία ξεκίνησε μετά από υπηρεσιακό αίτημα του Διευθυντού της Δ.Α.Ε.Ε. του Πυροσβεστικού Σώματος και την σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και του Αρχηγείου του Π.Σ. προς τον Πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ κ. Γρηγόρη Αποστολάκο. Ο κ. Αποστολάκος έκανε δεκτό το εν λόγω αίτημα, επισημαίνοντας σε επιστολή του ότι οι διοικητικές δομές ενός σύγχρονου κράτους οφείλουν να συνεργάζονται με γνώμονα την θωράκιση του Δημοσίου συμφέροντος.\nΕτικέτες ΑΠΣ, ΑΡΘΡΑ, Δ.Α.Ε.Ε., ΔΑΣΗ, ΔΑΣΟΣ, ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ, ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ, ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ


ΑΥΤΟΚΙΝΗΣΗ | Aνανεωμένο Ford EcoSport: Ισχυρός παίκτης στα SUV\nAνανεωμένο Ford EcoSport: Ισχυρός παίκτης στα SUV\nΤο ριζικά ανανεωμένο μικρό SUV της Ford, λανσάρεται και στην Ελλάδα, σε 3 εκδόσεις βενζίνης και 2 πετρελαίου.\nΗ Ford ενισχύει την θέση της στη κατηγορία των μικρών SUV με το λανσάρισμα του ανανεωμένο EcoSport. Το συμπαγές SUV προσφέρει αυξημένη ευελιξία, περισσότερες ικανότητες στη κίνηση, ανανεωμένο στυλ και προηγμένες τεχνολογίες.\nΓια πρώτη φορά προσφέρει τεχνολογία τετρακίνησης Ford Intelligent All Wheel Drive για βελτιωμένη πρόσφυση στην άσφαλτο και στις διαδρομές off road. Το Intelligent All Wheel Drive αξιολογεί το επίπεδο πρόσφυσης των τροχών στο δρόμο και μπορεί να προσαρμόσει την κατανομή ροπής έως 50:50 εμπρός / πίσω σε λιγότερο από 20 χιλιοστά του δευτερολέπτου – είκοσι φορές ταχύτερα από το ανοιγόκλειμα του ματιού. Το σύστημα κατανέμει ομαλά τη ροπή μεταξύ και των τεσσάρων τροχών και προσφέρει πιο σίγουρο ‘πάτημα’ στο δρόμο κυρίως σε ολισθηρές συνθήκες.\nΕπίσης προστέθηκε στη γκάμα και ο νέος κινητήρας ντίζελ 1.5 EcoBlue, απόδοσης 125 ίππων, μέση κατανάλωση 4,5 λίτρα/100χλμ. και εκπομπές CO2 119 γραμ./χλμ.\nΟ νέος κινητήρας 1.5 EcoBlue υιοθετεί καινοτόμες τεχνολογίες, όπως: Ανακυκλοφορία καυσαερίων υπό χαμηλή πίεση και εναλλάκτη νερού-αέρα για την εισαγωγή για πιο αποδοτική καύση και μειωμένους ρύπους. Ενσωματωμένη πολλαπλή εισαγωγής για βελτιστοποιημένη αναπνοή κινητήρα. Υπερσυμπίεση χαμηλής αδράνειας για ταχύτερη, καλύτερη ελεγχόμενη απόκριση υπερπλήρωσης, υλικά και εξαρτήματα κινητήρα σχεδιασμένα για υψηλές θερμοκρασίες. Ενα σύστημα ψεκασμού καυσίμου υψηλής πίεσης, πιο άμεσης απόκρισης, πιο αθόρυβο, και μεγαλύτερης ακρίβειας.\nΗ ανανέωση της εμφάνισης του περιλαμβάνει: Νέο καπό, ανασχεδιασμένη τραπεζοειδή μάσκα, νέους πολυεστιακούς προβολείς με σύστημα φωτισμού High Intensity Discharge και φώτα ημέρας LED. Τα σχέδια του πίσω προφυλακτήρα και των πίσω φώτων έχουν επίσης ανανεωθεί.\nΑναβαθμίστηκε και το επίπεδο ποιότητας εσωτερικού: Διαθέτει πιο εύχρηστα χειριστήρια, μαλακά υλικά σε μερικά σημεία, νέα κεντρική κονσόλα εργονομικά σχεδιασμένη. Τα νέα καθίσματα προσφέρουν περισσότερη άνεση και καλύτερη πλευρική στήριξη. Νέο πάτωμα στο χώρο των αποσκευών με ρυθμιζόμενο ύψος. Η χωρητικότητα αυξήθηκε στα 334 λίτρα.\nΤο ανανεωμένο Ford EcoSport προσφέρει τεχνολογίες υποστήριξης οδηγού όπως συνδεσιμότητα SYNC 3, Cruise Control με Adjustable Speed Limiter και Rear View Camera.\nΗ γκάμα του ανανεωμένου Ford EcoSport περιλαμβάνει για πρώτη φορά τη νέα σπορ έκδοση EcoSport ST-Line. Περιλαμβάνει προφυλακτήρες και πλαϊνές ποδιές εμπνευσμένα από τη Ford Performance, μαύρες ράγες οροφής, πολυεδρικούς προβολείς, ζάντες αλουμινίου 17-ιντσών κ.α. Στο εσωτερικό, προσφέρεται δερμάτινο τιμόνι ST-Line με επίπεδο κάτω τμήμα, μερικώς δερμάτινα καθίσματα, δερμάτινο χειρόφρενο και λαβή επιλογέα, μαρσπιέ με επιγραφή ST-Line και σπορ πεντάλ από ανοξείδωτο ατσάλι.\nΗ πρώτη δοκιμή στην Ελλάδα έγινε στην Πάρνηθα. Το αυτοκίνητο που υπήρχε διαθέσιμο ήταν η έκδοση 1.0 EcoBoost 140 ίππων Μ6 FWD με επίπεδο εξοπλισμού ST-Line. Η εταιρεία εκτιμά ότι αυτή η έκδοση θα αποσπάσει το υψηλό ποσοστό από τις πωλήσεις λόγω των χαρακτηριστικών και του εξοπλισμού της.\nΑπό τα πρώτα χιλιόμετρα διαπιστώθηκε ότι το αυτοκίνητο έχει βελτιωθεί σημαντικά στον τομέα της οδικής συμπεριφοράς σε σχέση με το αρχικό μοντέλο. Οι μηχανικοί έχουν ενισχύσει την οδηγοκεντρική προσέγγιση και η κίνηση του αυτοκινήτου είναι καλή. Καθοριστικό ρόλο στην οδική συμπεριφορά παίζουν οι νέες ρυθμίσεις του πλαισίου και των αναρτήσεων σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα οδήγησης. Επίσης, βελτίωσαν και τα χαρακτηριστικά του τιμονιού. Πλέον έχει λιγότερη ποσότητα υποβοήθησης και παρέχει πιο άμεση πληροφόρηση στον οδηγό.\nΘετικά σχόλια και για το μοτέρ, το οποίο ταιριάζει στον χαρακτήρα του αυτοκινήτου. Αυτή η κινητήρια μονάδα είναι κατάλληλη για το αστικό περιβάλλον καθώς και για τον αυτοκινητόδρομο. Αποδίδει ισχύ και ροπή από χαμηλά και διατηρεί την απόδοση της σε μεγάλο εύρος στροφών. Η τιμή του Ford EcoSport 1.0 EcoBoost 140 ίππων ST-Line Μ6 FWD καθορίστηκε στα 21.169 ευρώ(Titanium). Ο τιμοκατάλογος ξεκινά από τα 15.168 ευρώ, αυτή η τιμή αφορά την έκδοση 1.0 100 ίππων με επίπεδο εξοπλισμού Trend.\nAudi A4 allroad quattro: Η χαρά του Σαββατοκύριακου! Skoda Vision X: O ανταγωνιστής του Seat Arona Jeep Camp στον Παρνασσό Mercedes A-Class: Ξεχειλίζει από στυλ και τεχνολογία


KLIK Magazine ® | Η νεανική αδιαφορία και αμεριμνησία φουντώνουν τον κορωνοϊό\nΗ νεανική αδιαφορία και αμεριμνησία φουντώνουν τον κορωνοϊό\nΟι νεαρές ηλικίες αδιαφορούν για την πανδημία καθώς έχουν σχηματίσει την πεποίθηση ότι είναι επικίνδυνη μόνο για τις μεγάλες ηλικίες με αποτέλεσμα τα κρούσματα να αυξάνονται επικίνδυνα\nΑν κανείς περάσει από τα διάφορα νεανικά στέκια που βρίσκονται διάσπαρτα σε όλη την Αττική και κυρίως σε περιοχές όπως η Γλυφάδα και η Κηφισιά, θα διαπιστώσει με τα ίδια του τα μάτια, το αδιαχώρητο που παρουσιάζεται εκεί ,με νεαρούς και νεαρές να συνωστίζονται, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ η πανδημία.\nΤο αποτέλεσμα είναι τα κρούσματα να αυξάνονται αλματωδώς και συγχρόνως να πέφτει ο μέσος όρος της ηλικίας των κρουσμάτων.\nΌμως αυτοί οι νεαροί και οι νεαρές, συνήθως μένουν ακόμη με τους γονείς τους, ενώ σε κάποιες οικογένειες πιθανόν στο ίδιο σπίτι να μένουν και οι παπούδες και οι γιαγιάδες με αποτέλεσμα η διαπσορά του κορωνοϊού να τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη.\nΚαθώς μάλιστα από τις αρχές Αυγούστου, θα σημειωθεί η μεγαλύτερη έξοδος προς τα νησιά και τις επαρχιακές πόλεις και τα χωριά, το πρόβλημα αναμένεται να γίνει ακόμη μεγαλύτερο.\nΟι μεγαλύτεροι σε ηλικία και αυτοί που ανήουν στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες, προσέχουν, αλλά δύσκολα στην διάρκεια του Αυγούστου θα αποφύγουν την επαφή με τα νεαρότερα μέλη των οικογένειών τους.\nΣτα νησιά εξ`άλλου από τότε που εξ αιτίας του συγχρωτισμού που παρατηρήθηκε έκλεισαν για κάποιο διάστημα κάποια κέντρα διακσέδασης, τα πάρτι σε κατοικίες δίνουν και παίρνουν.\nΌπως είναι φυσικό αυτή η κατάσταση έχει θορυβήσει και τους λοιμωξιολόγους, αλλά και την Κυβέρνηση, προκειμένου να περιοριστεί η ανεξέλεγκτη εξάπλωση του ιού, αν και το εγχείρημα είναι μάλλον εξαιρετικά δύσκολο.\nΣύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης βρίσκεται από χθες το απόγευμα στο νησί της Μυκόνου, όπου και πραγματοποιεί σειρά συσκέψεων.\nΕπιπλέον, στις συσκέψεις του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη τίθεται και το ζήτημα των αστυνομικών ελέγχων για την πρόληψη κατά του κορωνοϊού.\nΣήμερα ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης θα συναντηθεί με τον Δήμαρχο της Μυκόνου, με εκπρόσωπο της Περιφέρειας και με Βουλευτές των Κυκλάδων», αναφέρεται στην ανακοίνωση.


MarMar: Με κύμινο και αγάπη\nΗ σκηνή εκτυλίσσεται στη βιβλιοθήκη του Δημοτικού στο οποίο φοίτησα ως παιδί, όπου η μικρή Μαρία ψάχνει τους τίτλους των βιβλίων για να βρει ποιο από όλα θα δανειστεί. (Μη με ρωτήσετε σε ποια τάξη ήμουν, πραγματικά δεν θυμάμαι :D ) Έχοντας σκαλίσει αρκετά βιβλία η τελική επιλογή ήταν ένα της Λένας Μερίκα. Ο τίτλος του: "Με κύμινο και αγάπη". Χωρίς να έχω ιδέα τί είναι το κύμινο διάβασα το εν λόγω βιβλίο μπας και καταλάβω. Ποτέ δεν ξέχασα αυτό τον τίτλο. Κάτι η περίεργη αυτή λέξη, κάτι ο τρόπος προσέγγισης της τέχνης της μαγειρικής, κάτι η αποκάλυψη της με-κύμινο-και-αγάπη-επιτυχίας των ντολμαδακίων βοήθησαν το παιδικό μυαλουδάκι να απομνημονεύσει τις τέσσερις αυτές λέξεις.\nΜερικά χρόνια αργότερα, όταν κλήθηκα να αρχίσω να μαγειρεύω, έκανα μια σπουδαία ανακάλυψη. Ανάμεσα στα μπουκαλάκια με τα μπαχαρικά υπήρχε και ένα που έγραφε με κεφαλαία, αραιά γράμματα: ΚΥΜΙΝΟ. Αυτό ήταν. Θυμήθηκα το βιβλίο και αποφάσισα να βάλω από αυτό το πράγμα. Ήξερα ότι η μαμά το χρησιμοποιούσε, αλλά δεν είχα ιδέα πώς μυρίζει ή σε ποια φαγητά μπαίνει. Και αφού διαπίστωσα ότι το άρωμά του ήταν καταπληκτικό και ταίριαζε στη δημιουργία μου, το υιοθέτησα ως το αγαπημένο μου μπαχαρικό.\nΟυφ, πολύ σας κούρασα με τις αναμνήσεις μου. Ας ρίξουμε ένα βλέφαρο σε μερικές πληροφορίες για το κύμινο.\nΜπαχαρικό το οποίο προέρχεται από το φυτό Cuminum Cyminum. Μικρό ετήσιο ποώδες φυτό το οποίο έχει μικρά λευκά ή ρόδινα άνθη. Συναντιέται στις χώρες της Μεσογείου αλλά και στην Ινδία, την Κίνα και το Μεξικό, σε λιβάδια και βοσκότοπους. Διαθέτει πολύ χαρακτηριστικό άρωμα, δυνατό και βαρύ, με γεύση επίσης πολύ έντονη που θυμίζει το Κάρυ. Αυτός είναι και ο λόγος που το Κάρυ συγχέεται με το κύμινο χωρίς όμως να υπάρχει βοτανική σχέση των δύο φυτών.\nΤο φυτό του μοιάζει κάπως έτσι:\nΚαι οι σπόροι του είναι αυτοί:\nΌσοι/όσες τυχαίνει να ασχολείστε με την κουζίνα δοκιμάστε το σε ό,τι περιέχει κρέας και θα με θυμηθείτε. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η μαγειρική εκτός από κύμινο χρειάζεται και μπόλικη αγάπη. ;)\nΑναρτήθηκε από MarMar στις 9/15/2010 07:20:00 μ.μ.\nTwistedTool 15 Σεπτεμβρίου 2010 - 7:28 μ.μ.\nΚι από τότε το βάζεις παντού, ακόμα και στα γλυκά :D\nΕγώ ξέρω μόνο ότι στα κεφτεδάκια είναι καταπληκτικό. Ρωτήστε και το άδειο πιάτο που επέζησε :)\nMarMar 15 Σεπτεμβρίου 2010 - 7:31 μ.μ.\nΠου ξέρεις για τα γλυκά ?? :O\nΣτα κεφτεδάκια είναι απλά απαραίτητο :)\nTwistedTool 15 Σεπτεμβρίου 2010 - 7:34 μ.μ.\nΕ, λογικό να μπαίνει και στα γλυκά, άμα αυτή που τα φτιάχνει είναι λίιιγο τρελή :)\nMarMar 15 Σεπτεμβρίου 2010 - 7:38 μ.μ.\nΚαι πού να δοκιμάσεις το αποτέλεσμα της χρήσης κύμινου στα γλυκά ::)\nTwistedTool 15 Σεπτεμβρίου 2010 - 7:51 μ.μ.\nΜπορώ να ζήσω και χωρίς αυτό, ευχαριστώ :)\nMarMar 15 Σεπτεμβρίου 2010 - 9:22 μ.μ.\nΟκ, εσύ το θέλησες :P\nRebel Soul 16 Σεπτεμβρίου 2010 - 3:03 μ.μ.\nδες Πολίτικη Κουζίνα! :D\nMarMar 17 Σεπτεμβρίου 2010 - 10:39 π.μ.\nΤο έχω δει και το βρίσκω υπέροχο έργο :)\nRebel Soul 19 Σεπτεμβρίου 2010 - 5:15 π.μ.\nκαι πολύ λογικό :D


Μαύρο ρεκόρ με 9.284 νέα κρούσματα – 66 νεκροί και 629 διασωληνωμένοι- 348 στην Περιφέρεια – media-news\nΜαύρο ρεκόρ με 9.284 νέα κρούσματα – 66 νεκροί και 629 διασωληνωμένοι- 348 στην Περιφέρεια\nPublished on 27 Δεκεμβρίου 2021\nΣτα ύψη οι νέες μολύνσεις!\nΣυνεχίζεται η τραγωδία της εξάπλωσης της πανδημίας την ώρα που η κυβέρνηση επιμένει στην «ατομική ευθύνη» γυρνώντας την πλάτη στο πολύπαθο ΕΣΥ.\nΣήμερα, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΕΟΔΥ, καταγράφηκαν 9.284 νέα κρούσματα, 66 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 629 παραμένουν διασωληνωμένοι.\n«Τα νέα εργαστηριακά επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου που καταγράφηκαν τις τελευταίες 24 ώρες είναι 9.284 , εκ των οποίων 11 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις πύλες εισόδου της χώρας. Ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων ανέρχεται σε 1.084.153\n(ημερήσια μεταβολή +0.9%), εκ των οποίων 50.4% άνδρες. Με βάση τα επιβεβαιωμένα κρούσματα των τελευταίων 7 ημερών, 192 θεωρούνται σχετιζόμενα με ταξίδι από το εξωτερικό και 1.838 είναι σχετιζόμενα με ήδη γνωστό κρούσμα.\nΟι εισαγωγές νέων ασθενών Covid-19 στα νοσοκομεία της επικράτειας είναι 289 (ημερήσια μεταβολή -4.3%). Ο μέσος όρος εισαγωγών του επταημέρου είναι 317 ασθενείς. Η διάμεση ηλικία των κρουσμάτων είναι 38 έτη (εύρος 0.2 έως 122 έτη), ενώ η διάμεση ηλικία των θανόντων είναι 78 έτη (εύρος 0.2 έως 106 έτη)»\nRelated Topics:Μαύρο ρεκόρ με 9.284 νέα κρούσματα\nΚορωνοϊός: 4.036 νέα κρούσματα και 79 θάνατοι – Στους οι 624 διασωληνωμένοι-198 στην Περιφέρεια\nΚορονοϊός: “Μαύρο” ρεκόρ με 21.657 νέα κρούσματα, 60 θάνατοι, 635 διασωληνωμένοι – 676 στην Περιφέρεια