Description: Το 16ο τεύχος της πολιτικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ\nΤο 16ο τεύχος της πολιτικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ\n2. Σημείωμα έκδοσης - Μαύρο\n3. Σαν γαλοπούλες σε χριστουγεννιάτικο τραπέζι!\n4. Το άλσος έχει τη δική του ιστορία\n5. Μαρακοκατασκευάσματα - 20.000\n6. Πάμε βόλτα ? - Δρομολόγια\n7. Σελίδα Αναγνωστών\n8. Το λακωνίζειν\n9. Λέξεις και φράσεις\n10. Μάτια ανοιχτά - Η εποχή των\n11. Ένας χρόνος λειτουργίας του\nνέου δημοτικού συμβούλιου\n12 - 13. Καζαμίας 2012\n14. Για να μη πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη\n15. Οι Αραβικές εξεγέρσεις σε\n16. Ο ρόλος της αντιπαροχής στην\nοικοδόμηση του Βύρωνα\n17. Πόσο χρόνο έχουμε ακόμα;\n18. Διαδρομές στον Κόσμο\n19. Επικίνδυνοι χαβαλετζήδες\n20 - 21. Καππαδοκία Μέρος 2ο\n22. Από τα ΜΜΕ της χειραγώγησης...\n23. Εμείς οι Φιλανδοί\n24. Καλλιτέχνες του Βύρωνα\nΟι γιορτές, οι βιτρίνες το πνεύμα\nΕικόνες από τη μεσαία τάξη που\nγιορτάζει ακόμη την δυνατότητα για\nΔεν βγαίνουν πια ευχές από τα στόματα,\nκομπιάζει η γλώσσα, μόνο βρυχηθμοί που\nλιώνουν τα φωνήεντα .\nΤρίτη και δεκατρείς γράφουμε editorial για\nχριστουγεννιάτικο τεύχος……τέλειος συμβολισμός.\nΚουκλάκι η πόλη μας μου είπε ο Νάσος σαρκάζοντας τη μίζερη εικόνα των δρόμων που μισογέμισαν στολίδια και άδειασαν από\nΗ μεγαλύτερη χριστουγεννιάτικη Απεργία……δεν έχω….δεν αγοράζω….πενθώ για το 2012……..πενθώ το μέλλον…\nΤο κέντρο ερήμωσε ακόμη παραπάνω ,ποιος θυμάται τα λόγια των δημοτικών εκλογών, δεν υπάρχουν λεφτά λένε………διάθεση ίσως?\nΆστεγοι, πρεζάκια και οι μετανάστες που μεταναστεύουν ξανά και κάνουν το πρόβλημα να δείχνει μεγαλοπρεπέστατο και Ελληνικό.\nΠοιος θυμάται τι λέγαμε πέρσι? Γενικά ποιος θυμάται τι λέγαμε πριν ένα μήνα μία βδομάδα…….χθές.\nΞοδεύεται ο χρόνος χωρίς αποτύπωμα ιστορίας\nΑς κάνουμε παρέες, να φωνάξουμε το διπλανό μας, ας είμαστε γενναιόδωροι, οι φτωχοί ήταν πάντα.\nΝα δράσουμε, αλλιώς ας παρακολουθήσουμε τη καύση των ονείρων μας μαζί με τα σκουπίδια του πολιτισμού μας.\nΑν το δεις ελαφρά έχοντας εξασφαλίσει τον έναν\nεργαζόμενο στην οικογένεια σου για να καλύπτονται οι στοιχειώδεις ανάγκες της μπορεί και να διασκεδάσεις με τον «αντεξουσιαστή» της εξουσίας\nπου μας έχει αφήσει άναυδους και με έλλειψη\nεπιθετικών προσδιορισμών που να τον αφορούν.\nΟ λόγος για τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου:\nγιο του Αντρέα του, συγκάτοικο του Σαμαρά, λαμπρό υπουργό σε όσα υπουργεία πέρασε (θυμά-\nται κανείς κάτι από το έργο του;),\nθριαμβευτή πρωθυπουργό μετά\nτις ανεπανάληπτες γκάφες της\nΝΔ του Καραμανλή και τα τελευταία δυο χρόνια πιστό σκυλί στην\nεφαρμογή μέτρων που οδηγούν\nτην Ελλάδα και τους ανθρώπους\nτης σε μια ατελείωτη φτώχεια, διάλυση, συνεχή μαρασμό και κατάθλιψη. Γιατί αυτός ο άνθρωπος\nγίνεται σήμερα μαύρο πρόβατο;\nΜα απλά γιατί στην τελευταία του\nτοποθέτηση στη Βουλή μας συγκίνησε βρε! Αναρωτιέμαι αν υπήρξε μάτι σε όλη την Ελλάδα που\nνα μην δάκρυσε ακούγοντας τον\nαπολογισμό της πολιτικής του διαδρομής, τι την\nνομιμοποίηση της κάνναβης θυμήθηκε που πρώτος αυτός την σκέφτηκε, τι έμφαση στην πράσινη\nανάπτυξη, τι μάχη με τις συντεχνίες, τι, τι, τι…και\nέτσι αδικημένος και κατατρεγμένος από φίλους\nκαι εχθρούς για να μας σώσει πάλι παραδίδει\nσκυτάλη εντελώς «δημοκρατικά» σε έναν άλλο\nπρωθυπουργό που ως γνήσιος εκπρόσωπος του\nκεφαλαίου και των τραπεζών θα μπορέσει να εξυπηρετήσει καλύτερα τους «εθνικούς στόχους» της\nσυναίνεσης και του ξεπουλήματος της χώρας. Ο\nΓΑΠ όμως γράφει ως μαύρο πρόβατο τις πιο μαύρες σελίδες στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.\nΜε την ακροδεξιά στην κυβέρνηση και τους γελοίους ΕΠΕΝΙΤΕΣ με τα τσεκούρια πλέον υπουργούς\nνα δουλεύουν για μας…Και ο Παπανδρέου γαντζωμένος στην εξουσία και στο ιδιόκτητο κόμμα\nτου μπαμπά του δεν λέει να κάνει δημόσια μια\nκίνηση αυτοκριτικής να πει τουλάχιστον ένα συγνώμη σε όσους τον ψήφισαν με άλλο πρόγραμμα\nκαι για άλλα οράματα. Και ας υπενθυμίσουμε ότι\nόλα αυτά γίνονται στο όνομα της μη πτώχευσης\nτης χώρας και αναρωτιέται κανείς πόσο πιο πολύ\nμπορεί να πτωχεύσουμε όταν έχουμε ένα βιβλίο\nγια κάθε τάξη, έναν εργαζόμενο σε κάθε οικογένεια, έναν γιατρό σε κάθε όροφο και έναν Ματατζή\nανά διαδηλωτή; Και όσο για το μαύρο πρόβατο\nμας καθόλου δεν μας πείθει ότι είναι πρόβατο πιο\nπολύ με κακό λύκο μοιάζει που έρχεται να ρημάξει\nτο κοπάδι. Και μου θυμίζει εκείνη την ωραία ατάκα\nτης Βασιλειάδου σε μια ελληνική ταινία «άστην να\nτην σώσει κανένας άλλος μήπως και σωθεί…»\nΣΑΝ ΓΑΛΟΠΟΥΛΕΣ ΣΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ!\nΗ ελληνική version του Hell’s Kitchen\nΦανταστείτε λοιπόν ένα υπέροχο, πλούσιο και\nλαχταριστό χριστουγεννιάτικο γεύμα με κυρίως\nπιάτο μια ζουμερή καλοψημένη γαλοπούλα, με τη\nγέμιση, τις πατατούλες και τα συνοδευτικά της…\nΚαταπληκτικά θα έλεγε κανείς. Πλην όμως:\nΑ. ΠΕΡΣΙ, ΙΣΩΣ, ΦΕΤΟΣ ΜΑΛΛΟΝ ΟΧΙ!\nΗ ωμή πραγματικότητα λέει ότι δεκάδες χιλιάδες\nοικογένειες φέτος, όχι μόνο Χριστούγεννα δεν\nθα κάνουν, αλλά αντίθετα, ζουν αυτές τις μέρες\nτην κορύφωση της δικής τους οικονομικής και\nΟι δήμαρχοι της χώρας, από την άλλη, βάλθηκαν\nνα πνίξουν τις πόλεις στα λαμπιόνα μπας και\n«ξορκίσουν» το κακό και πιστέψουμε ότι υπάρχει\nλόγος (και χρήμα) για χαρές και πανηγύρια και δουν\nκι οι μαγαζάτορες κανά πελάτη στα καταστήματά\nτους (τόνωση του καταναλωτικού κλίματος λέγεται\nΤο Oskar, πάντως, για τα καλύτερα φετινά οπτικά\nεφέ πηγαίνει, μακράν, στον κ. Καμίνη. Κατόρθωσε\nνα κάνει τη νύχτα μέρα στο κέντρο της Αθήνας!\nΕίναι ο άνθρωπος που έχει ανακαλύψει –και\nακολούθως έκανε πράξη - τη φωτεινή πλευρά\nτης ζωής, διώχνοντας μακριά τη μαυρίλα και τη\nμιζέρια που προκαλούν κάτι δεκάδες χιλιάδες\n«απροσάρμοστων» που μουρμουράνε στους\nδρόμους και διαμαρτύρονται για μέτρα λιτότητας,\nφτώχεια, απόγνωση και άλλα τέτοια περίεργα,\nκαι μειώνουν την εμπορική κίνηση με την\nΑ, και δεν είναι μόνο αυτοί, είναι και κάτι άλλοι που\nτη «βρίσκουν» να κοιμούνται στα παγκάκια μέρανύχτα και οι οποίοι καταστρέφουν το αισθητικό\nfeng shui της πρωτεύουσας και φέρνουν, επίσης,\nσε δύσκολη θέση τους καημένους τους τουρίστες,\nοι οποίοι ήρθαν να κάνουν τις διακοπές τους στη\nχώρα μας και να χαλαρώσουν.\nΓια τους μεν πρώτους ο πολυμήχανος δήμαρχος\nετοιμάζει νομοσχέδιο για τον περιορισμόαπαγόρευση των πορειών στο κέντρο της Αθήνας,\nενώ για τους δεύτερους, αποφάσισε να ξηλώσει τα\nπαγκάκια. Ας πάνε σπίτι τους στο κάτω-κάτω να\nκοιμηθούνε! Είναι μέρος αυτό για να αράζουνε;\nΒ. ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΤΟ «ΜΕΝΟΥ\nΓΑΛΟΠΟΥΛΑ» ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ!\nΦρόντισαν για το ροδοκοκκινισμένο, σωστό, ψήσιμό\nμας (τραγανή πετσούλα, μαλακό ψημένο κρέας με τα\nζουμιά του) οι εγχώριοι chef του μνημονίου υπό την\nκαθοδήγηση των διεθνούς φήμης και καταξίωσης\nmasterchef της τρόικας, οι οποίοι δείχνουν μια\nσχετική προτίμηση στην ανθρωποφαγία.\nΟι κανίβαλοι, λοιπόν, του ευρωπαϊκού, διεθνούς και\nεγχώριου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου\n(και) φέτος θα περάσουν λαμπρές γιορτές, ενώ ούτε\nαυτοί, ούτε οι οικογένειές τους θα πεινάσουν!\nΕμείς, οι υπόλοιποι, βρισκόμαστε πάνω στο\nΧριστουγεννιάτικο τραπέζι και συγκεκριμένα\nμέσα στην πιατέλα, ενώ γύρω μας αχνίζουν\nοι πατατούλες και τα λοιπά συνοδευτικά. Από\nτην εξαιρετικά άβολη θέση όπου βρισκόμαστε\nμπορούμε να παρακολουθήσουμε σε πρώτο\nπλάνο τις συζητήσεις που διεξάγονται γύρω από\nτο τραπέζι, σχετικά με την τιμή της «γαλοπούλας»\nφέτος, τις συνθήκες εκτροφής της κλπ, ανάμεσα σε\nπεριχαρείς, ξέγνοιαστους καλεσμένους, οι οποίοι\nσιγά σιγά παίρνουν θέση «μάχης» για το μεγάλο\nΣτην κουζίνα, δε, οι σεφ ετοιμάζουν πυρετωδώς\nκαι τα υπόλοιπα πιάτα του γεύματος. Πολυεθνικό\nμενού, με γεύσεις από Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία\nΣτο τραπέζι, προς στιγμήν, επικρατεί ένταση\nλόγω μιας διαμάχης μεταξύ του ζεύγους των\nοικοδεσποτών, για τον τρόπο και τον χρόνο\nσερβιρίσματος των ορεκτικών.\nΗ γαλλίδα θεία από την Αμερική, φαίνεται ανήσυχη\nαπό αυτή την εξέλιξη και σπεύδει να ηρεμήσει τα\nπνεύματα, γιατί αυτό που προέχει αυτή τη στιγμή\nείναι η οικογένεια να παραμείνει ενωμένη για να\nμπορέσει να ξεπεράσει τις δυσκολίες της «κρίσης».\nΟ ξάδερφος εκ του Ηνωμένου Βασιλείου, από την\nάλλη, μόλις αντιλαμβάνεται τι περιέχει το μενού,\nαρχίζει να δυσφορεί , καθώς είχε διαμηνύσει\nεγκαίρως στον γάλλο ξάδερφό του και οικοδεσπότη,\nNicola, ότι είναι πλέον χορτοφάγος.\nΤον φωνάζει λοιπόν στην άκρη και του λέει, με\nέντονο ύφος, ότι αδυνατεί να συμμετέχει ως\nσυνδαιτυμόνας στο Χριστουγεννιάτικο γεύμα.\nΗ γερμανίδα σύζυγος, σπεύδει, τότε, να\nυπερασπιστεί τον άντρα της, λέγοντας ότι αυτά\nείναι βλακείες και ότι από πού κι ως πού\nάγγλος δεν τρώει κρέας,\nενώ είναι αδιανόητο,\nτο κλίμα σε\nόλο το τραπέζι.\nαυτά, ο David αποφάσισε να\nμείνει στο τραπέζι και απλά να φάει\nπατατούλες και σαλάτα.\nΠίσω στην κουζίνα ο έλληνας μάγειρας Lucas,\n-ο οποίος παρεμπιπτόντως έχει θητεύσει στις\nκαλύτερες σχολές μαγειρικής διεθνώς, γι’ αυτό\nκαι του εμπιστεύτηκαν τις τύχες του ψητού για το\nαποψινό γεύμα- έχοντας στο πλάι του τους τρεις\nβοηθούς του, εξηγεί στους τρεις masterchef πως\nέχει βρει έναν τρόπο ώστε οι γαλοπούλες στη φάρμα\nτου να λαμβάνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα\nτις απαραίτητες δόσεις ουσιών πάχυνσης χωρίς,\nόμως, να καταστρέφεται τελείως το ορμονικό τους\nσύστημα, διατηρώντας τες, έτσι, στα όρια των\nευρωπαϊκών υγειονομικών προδιαγραφών, για να\nμπορεί να τις εξάγει χωρίς πρόβλημα.\nΟι masterchef δείχνουν να συναινούν στις\nπρακτικές του έλληνα chef,\nεπισημαίνουν ότι θα πρέπει να προχωρήσει άμεσα\nσε εκτόξευση των εξαγωγών γαλοπούλα καθώς έχει\nαυξηθεί κατακόρυφα –λόγω των νέων τάσεων στη\nμαγειρική- η ζήτηση του εν λόγω πουλερικού στα\nΤον διαβεβαιώνουν, ταυτόχρονα, ότι μπορούν οι\nίδιοι να του παρέχουν τα απαραίτητα συστατικά για\nτην ακόμα γρηγορότερη πάχυνση των πτηνών, ώστε\nνα μην ξεμείνουν οι πελάτες από το αγαπημένο τους\nΠίσω στην πιατέλα, τώρα, η καλοψημένη\nγαλοπούλα, η οποία διατηρεί ακόμα –ποιητική\nαδεία- τις αισθήσεις της, αναρωτιέται που να\nβρίσκονται αυτή την ώρα κάτι ομάδες ακτιβιστών, οι\nοποίοι όλο το προηγούμενο διάστημα διαδήλωναν\nγύρω από τη φάρμα παραγωγής, ενάντια στις\nμεθόδους εκτροφής και το σύστημα παραγωγής.\nΣε αυτό το σημείο παρακαλούνται οι αναγνώστες και\nοι αναγνώστριες να επιλέξουν ένα από τα ακόλουθα\nσενάρια για την ολοκλήρωση της ιστορίας:\nΣενάριο a. Στη φάρμα, οι ομάδες των ακτιβιστών\nαδυνατώντας να καταλήξουν σε ένα κοινό σύνθημα\nγια την έφοδο στα ανάκτορα, αποφάσισαν:\n- μερικοί να οργανώσουν ημερίδα για το θέμα\nκαλώντας και άλλους ενδιαφερόμενους\n– μια ομάδα αποχώρησε τελείως και όρισε άλλο\n- κάποιοι άλλοι άρχισαν να ψάχνουν τρόπους για να\nγίνουν περισσότεροι και άρχισαν να μαζεύουν ό,τι\nκυκλοφορούσε στο δρόμο –ανάμεσα στους\nοποίους και κάτι πρώην επιστάτες της\nφάρμας, μετανοιωμένους υποτίθεται\nγια τα όσα συνέβαιναν εκεί όλα αυτά\nΜε αυτά και με αυτά, και μέχρι να\nολοκληρωθούν οι διαδικασίες,\nξημέρωσε και στην πιατέλα\nτραπεζιού είχαν μείνει\nμόνο τα κόκκαλα της\nΣενάριο b. Και\nπάνω που έζωνε,\nτη γαλοπούλα μας\nη απελπισία και\nπορεία της από τον\nοισοφάγο και μετά\nστο στομάχι των\nκαλεσμένων, ακούγεται ένας δυνατός θόρυβος από\nσπασμένα τζάμια και εκρήξεις!\nΟι διάφορες ομάδες των ακτιβιστών είχαν\nσχηματίσει το δικό τους στρατό. Σε συνεργασία\nμε τις υπόλοιπες γαλοπούλες της φάρμας, (οι\nοποίες συνειδητοποιώντας το μονόδρομο που\nτους επεφύλασσε τα σύστημα αποφάσισαν να\nοργανωθούν σε ένα κοινό μέτωπο απέναντι στον\nεχθρό), κατόρθωσαν συλλογικά να σώσουν\nτην ψημένη γαλοπούλα από τις ορέξεις των\nσαρκοφάγων (κανίβαλων) ευρωπαίων, αμερικάνων\nκαι λοιπών συγγενών και φίλων των αρχιμαγείρων.\nΑπό τη μάχη υπήρξαν απώλειες. Η φάρμα όμως,\nτα ανάκτορα, οι οικοδεσπότες και οι αρχιμάγειρες\nανήκαν πια στο παρελθόν\nΕπιμύθιο: Γαλοπούλες της χώρας, γαλοπούλες του\nκόσμου ας οργανωθούμε και ας εξεγερθούμε!!!\nΤΟ ΑΛΣΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ\nΤο άλσος της Αγίας Τριάδας\nγεννήθηκε μαζί με το Βύρωνα. 20\nπερίπου στρέμματα στην καρδιά\nτου προσφυγικού συνοικισμού\nκηρύχθηκαν αναδασωτέα το 1926, με\nσκοπό τη δημιουργία ενός δασυλλίου\nγια την υγιεινή και αναψυχή των\nκατοίκων. Πολύ πρωτοποριακή\nαντίληψη για τα δεδομένα της εποχής!\nΣε μια Ελλάδα που έπρεπε να στεγάσει\n1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες, κάποιοι\nσκέφτηκαν να αφήσουν αδόμητους\nχώρους προκειμένου οι νέες γειτονίες\nνα είναι αναβαθμισμένες αισθητικά\nΗ αντίληψη όμως αυτή δεν άντεξε\nπολύ. Πολύ σύντομα, το άλσος\nτης Αγίας Τριάδας δέχτηκε πιέσεις\nκαι τμήματά του ανοικοδομήθηκαν\nγια διάφορους λόγους «δημοσίου\nΗ πρώτη μάχη για τους κατοίκους\nτης περιοχής δόθηκε μόλις το 1933\nοπότε άρχισε η ανοικοδόμηση του\nπεριβάλλοντος χώρου του ιερού\nναού της Αγίας Τριάδας. Πλήθος\nοι καταγγελίες προς της αρμόδιες\nυπηρεσίες καθώς «η πρώην\nΕκκλησιαστική Επιτροπή του Ιερού\nΝαού της Αγ. Τριάδος εξερρίζωσε\nεξ ωρισμένης εκτάσεως (ανατολικής\nπλευράς του δάσους και επί της\nοδού Δαμασκού πρώην Όσσης)\nάπαντα τα εντός αυτής δενδρύλλια και ήρξατο\nΠροκειμένου να είναι όλοι ικανοποιημένοι,\nτο 1935, 18 στρέμματα από το άλσος\nπαραχωρήθηκαν από το Υπουργείο Γεωργίας\nστο Δήμο του Βύρωνα, επί δημαρχίας Γ.\nΦραγκίσκου. Η παραχώρηση είναι προσωρινή.\nΟ Δήμος υποχρεούται να διατηρεί, να βελτιώνει\nκαι να προστατεύει το άλσος με δικά του έξοδα\nκαι δεσμεύεται να μην αναγείρει κέντρο ή\nάλλη οικοδομική εγκατάσταση. Ταυτόχρονα,\nένα στρέμμα του άλσους παραχωρείται στην\nενοριακή επιτροπή για προαύλιο χώρο του ιερού\nναού της Αγίας Τριάδας. Ήδη έγινε η πρώτη\nέκπτωση. Σήμερα ο προαύλιος χώρος είναι πάνω\nαπό 3 στρέμματα. Μαζί με την έκπτωση έγινε και\nη πρώτη καταπάτηση.\nΤο 1938 το Υπουργείο Κρατικής Υγιεινής\nκαι Αντιλήψεως, έχοντας την αρμοδιότητα των\nαστικών προσφυγικών συνοικισμών, προτίθεται\nνα αναγείρει Πολυϊατρείο στο Βύρωνα και επιλέγει\nως καταλληλότερο χώρο, τμήμα του άλσους.\nΠροβαίνει δε στην ανάθεση της εργολαβίας και\nζητά από το Δασαρχείο «την διενέργειαν των\nενδεικνυόμενων, ίνα το ταχύτερον απαλλαγή ο\nχώρος ούτως των δενδρυλλίων».\nΟι ανάγκες των κατοίκων για περίθαλψη και η\nεπιμονή του Υπουργείου Κρ. Υγιεινής ότι ο μόνος\nπρόσφορος χώρος για ανέγερση Πολυϊατρείου\nείναι το άλσος, έκαμψαν τις αντιρρήσεις της\nδασικής υπηρεσίας εκείνης της εποχής κι έτσι\nέγινε και η δεύτερη έκπτωση. Αυτή τη φορά\nτουλάχιστον, ο λόγος ήταν πράγματι «δημοσίου\nΛίγα χρόνια αργότερα, το 1941, εν μέσω\nτου πολέμου, ο δήμος ζητά την επέκταση της\nοδού Ξάνθης ώστε να αποκοπεί το νεότευκτο\nΠολυϊατρείο από το άλσος. Κατά τη διάρκεια του\nεμφυλίου δε, κάποιοι βυρωνιώτες με πρώιμες\nοικολογικές ευαισθησίες κατήγγειλαν προς τις\nαρμόδιες αρχές ότι «το παραχωρηθέν δασύλλιον\nαφ’ ενός κινδυνεύει να καταστραφή και αφ’ ετέρου\nέχει μεταβληθή εις εστίαν μολύνσεως, διότι\nέχει εγκαταλειφθεί υπό των ανωτέρω (Δήμο και\nΕνοριακή Επιτροπή)». Παραδόξως, οι καταγγελίες\nαυτές έπιασαν τόπο. Το άλσος περιφράχτηκε και\nαναδασώθηκε τα επόμενα χρόνια.\nΑπό τη δεκαετία του ’70 και μετά, το άλσος (ότι\nαπέμεινε δηλαδή από τα 20 στρέμματα, κόψε ο\nένας - κόψε ο άλλος) δεν κινδυνεύει από κανέναν\nάλλον πλην του ίδιου του Δήμου Βύρωνα.\nΤο γηπεδάκι του μπάσκετ, μέχρι το 1977,\nαποτελούσε τμήμα του άλσους και προοριζόταν\nγια δημοτικό φυτώριο. Τη δεκαετία του ’80, η\nαριστερή διοίκηση του δήμου ζήτησε (υπήρχαν και\nσχετικές αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου)\nνα ρυμοτομηθεί τμήμα του άλσους ώστε να χτιστεί\nΚΑΠΗ, ενώ τη δεκαετία του ’90 κατασκευάστηκε\nτο αναψυκτήριο «Λαμπηδόνα» που από την\nπαρούσα διοίκηση του δήμου, λειτούργησε ακόμα\nκαι ως εστιατόριο με ζωντανή μουσική.\nΟ γέγονε, γέγονε. Το Άλσος της Αγίας Τριάδας,\nπαρά τις κατά καιρούς μικρές ή μεγαλύτερες\nκαταπατήσεις και αυθαιρεσίες, είναι ένας από\nτους λίγους αξιόλογους χώρους πρασίνου στην\nπόλη μας και υπάρχει χάρη στη διορατικότητα των\nπαππούδων μας, Η ιστορία του είναι άρρηκτα\nσυνδεδεμένη με την ιστορία της πόλης αλλά και με\nτην προσωπική ιστορία του καθενός μας, καθώς\nόλοι παίξαμε στις κούνιες του και όλοι δώσαμε τα\nπρώτα μας εφηβικά φιλιά στα παγκάκια του. Αυτή\nτου η ιστορία μας υποχρεώνει να το σεβαστούμε\nως αυτό που είναι: ένας χώρος πρασίνου στο\nκέντρο μια πυκνοδομημένης πόλης (όπου αν είσαι\nτυχερός θα δεις να πετάει ένας τσαλαπετεινός),\nένας χώρος παιχνιδιού για τα παιδιά, συνάντησης\nκαι δημιουργίας για τους νέους, αναψυχής και\nπολιτισμού για όλους τους κατοίκους.\n20.000 ΑΣΤΕΓΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ\nλένε τα επίσημα στοιχεία\n-καλησπέγα σας !\n-καλησπέρα μανταμίτσα !\n-είμαι η Μονίκ Ογκγατέν, απ το Γαλλικό πγακτογείο ειδήσεων !\n-μου θυμίζεις μακαρονάδα, κι αυτό μ αρέσει να πούμε!\n-μπογώ να πεγάσω μέσα?\n-περίμενε ν ανάψω το κερί !\n-μα δεν έχετε φώς?\n-μου το έκοψε ο χοντρός, γιατί δεν είχα να πληρώσω το φόρο\n-μον ντιέ, έχετε μετγητή φόγου στο γεύμα σας?\n-στο γεύμα όχι ακόμα,αλλά στο ρεύμα έχουμε !\n-ολαλά..βλέπω μεγάλη κουζίνα !\n-είναι κουζίνα, καθιστικό, κρεβατοκάμαρα, χώλ και καμπινές\n-μον ντιέ, πάντα εφευγετικοί εσείς οι Έλληνες, όλα τα απλουστεύετε !\n-το κατά δύναμη μανταμίτσα !\n-τι δουλειά κάνετε παγακαλώ?\n-και πώς ζείτε, για να καταλάβω κι εγώ?\n-δεν ζούμε κυρία μου, κάνουμε πως ζούμε !\n-μα σας βλέπω χαγούμενο σ αυτή την φωτογαφία !\n-είναι ένα μήνα, πρίν να «βρεί» τα λεφτά ο Γιωργάκης\n-τα βγήκε τελικά μεσιέ?\n-στις άδειες τσέπες μου !\n-κάνετε υπομονή ο κύγιος Παπαδήμος, σίγουγα θα τα βγεί !\n-μέχρι να τα βρεί είναι το πρόβλημα !\n-και γιατί είναι πγόβλημα?\n-για ν αλλάξω μενού\n-να σταματήσω να μασουλάω τις σόλες μου!\nΜαράκος (Μάριος Ζαμπίκος)\nΣτην Ελλάδα του σήμερα, το φαινόμενο της έλλειψης στέγης μετρά ήδη\nτρεις δεκαετίες και περισσότερους από 20.000 συμπολίτες μας που διαβιούν στο δρόμο ή σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης, βιώνοντας την πιο\nακραία μορφή φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Πολλοί περισσότεροι είναι εκείνοι που βρίσκονται σε κίνδυνο έλλειψης στέγης ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας που πλήττει σχεδόν όλες\nτις ηλικίες και τις επαγγελματικές κατηγορίες.Δεδομένης της οικονομικής\nύφεσης , το πρόβλημα των αστέγων τείνει να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις\nαναδεικνύοντας τώρα, περισσότερο από ποτέ, το έλλειμμα κοινωνικών,\nστεγαστικών και προνοιακών πολιτικών στην χώρα μας.\nΩστόσο, μέχρι και σήμερα, η σοβαρότητα του προβλήματος δείχνει να\nείναι υποτιμημένη και από την κοινή γνώμη και από τους αρμοδίους. Οι\nάστεγοι δεν έχουν αναγνωριστεί ως ειδική - ευάλωτη κοινωνική ομάδα\nπου χρήζει ειδικών μέτρων προστασίας, η πλειονότητα των παρεχομένων\nυπηρεσιών αφορούν φιλανθρωπικού τύπου παροχές ενώ την ίδια στιγμή\nδεν υπάρχει θεσμοθετημένη καμία δράση που να αφορά την πρόληψη του\nφαινομένου και κυρίως την ένταξη αστέγων στην αγορά εργασίας και την\nαποκατάστασή τους στον κοινωνικό ιστό.\nΗ εφαρμογή του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στη στέγη παραμένει ακόμα και σήμερα ζητούμενο\nαπό την ελληνική πολιτεία αφήνοντας χιλιάδες αστέγους\nεγκλωβισμένους στον φαύλο κύκλο του κοινωνικού περιθωρίου.\nπόσοι είναι άραγε\nΠάμε βόλτα ?\nνα περπατάω, να\nδρόμους χωρίς κάποιο συγκεκριμένο\nλόγο. Να αλητεύω\nπου θα ‘λεγε και\nΕίχα βέβαια και την\nτύχη να μεγαλώσω\nσε μια συνοικία\nπου όσο κι αν περνούσαν τα χρόνια,\nπάντα κρατούσε εκείνη τη μυρωδιά και την αίσθηση απ `τα παλιά. Την αίσθηση της προσφυγιάς,\nτη μυρωδιά του δρόμου και την αμεσότητα.\nΆσε που ο Βύρωνας έπαιξε πρωταγωνιστικό\nρόλο στη γέννηση της ραπ μουσικής στην Ελλάδα\n(1987 δημιουργήθηκαν οι FF.C, το πρώτο hip hop\nγκρουπ στη χώρα )... Άρα έχω έναν λόγο παραπάνω να καυχιέμαι.\nΕγκατασταθήκαμε με την οικογένεια μου στον\nΒύρωνα και συγκεκριμένα στον Καρέα το 1988,\nόταν ακόμα ήμουν 5 χρονών. Καθόλου τυχαία\nόμως. Ο πατέρας μου ερχόταν από νεαρή ηλικία\nμε τις παρέες του, που λάτρευαν τότε να τρώνε\nστις ταβέρνες της λεωφόρου και να βολτάρουν τις\nΚυριακές στον Κουταλά. Αργότερα θα μου έλεγε ότι από τότε ονειρευόταν να κάνει οικογένεια\nκαι να έρθει να μείνει εδώ. Από την «πηγή» του\nΚαρέα και τις φωνές των παιδιών στο Αστικό Κέντρο, μέχρι το ταρατσάκι του υδραγωγείου με την\nαπέραντη και απίστευτη θέα. Από τις ατέλειωτες\nώρες μπάσκετ στα ανοιχτά δίπλα από το γήπεδο ποδοσφαίρου, μέχρι την Χρ. Σμύρνης και την\nπλατεία του παπά.\nΘυμάμαι που ξεκινούσαμε πιτσιρικάδες πίσω\nαπ `τα σχολεία του Καρέα, διασχίζαμε το βουνό\nκι ανεβαίναμε στην κορυφή, χαζεύοντας κάποια\nσυναυλία στο Θ. Βράχων. Παίζαμε μπάλα στα\nνταμάρια όταν ακόμα τα γήπεδα είχαν χώμα...\nΘυμάμαι άπειρα βράδια που παίζαμε κρυφτό\nστην πλατεία Φατσέα, βρίσκοντας ευκαιρία από\nτις πολιτικές συζητήσεις των γονιών μας σε κάποιο ταβερνάκι. Τις Κυριακές φυσικά ο Βύρωνας\nζούσε κι ανέπνεε για την Δόξα που αγωνιζόταν\nτότε στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής, όπου οι\nκερκίδες παραδίνονταν στα συνθήματα και στον\nπαλμό της blue army.\n« Έχετε ένα ψιλοκόλημα εσείς με την περιοχή\nσας» μου είπε κάποτε μια φίλη... Χαμογέλασα θυμάμαι χωρίς να δώσω σαφή απάντηση... Δεν είχε\nκαι άδικο εδώ που τα λέμε, τουλάχιστον η δικιά\nμου η γενιά το έχει πολύ αυτό. Ο Βυρωνιώτης κουβαλάει μέσα του πολλά όμορφα πράγματα από το\nπαρελθόν και την ιστορία αυτής της πόλης. Κουβαλάει τις ιστορίες του παππού και της γιαγιάς,\nέχει παίξει μπάλα στη αλάνα και . . . πρόσεχε κα-\nμη του θίξεις\nτου ή την ...\nένα παράξενο και συνάμα\nόμορφο ενδιαφέρον. Είναι κάποια στοιχεία που\nκατά την γνώμη μου κρατάνε τους ανθρώπους\nάμεσους, λαϊκούς, αυθόρμητους και ντόμπρους.\nΦυσικά αυτή η ομορφιά χάνεται όταν νοθεύεται\nμέσα της το δηλητήριο του φανατισμού και δυστυχώς η δική μας πόλη έχει αρνητικό ιστορικό σε\nαυτό. Δεν θα αναλύσω όμως αυτό το φαινόμενο,\nγιατί στο συγκεκριμένο άρθρο θέλω να κρατήσω\nτην όμορφη εκδοχή του Βύρωνα.\nΤα χρόνια λοιπόν πέρασαν και απ `το αθώο\nπαιχνίδι στη αλάνα, φτάσαμε στις μπύρες, στο\nανεβασμένο ουρικό οξύ και στα τριγλυκερίδια...\nΟι λόγοι λοιπόν για περπάτημα αυξήθηκαν\nκαι σοβάρεψαν, όπως και το ύφος του γιατρού\nόταν είδε τις εξετάσεις μου. Εδώ και κάμποσο\nκαιρό λοιπόν φίλε αναγνώστη αν έχεις δει στους\nδρόμους έναν ψήλο με γένια, να ξέρεις ότι είμαι\nεγώ. Το έχω ρίξει στο περπάτημα που λες μπας\nκαι ξεσκουριάσω λίγο και ρίξω στα φυσιολογικά\nεπίπεδα τις εξετάσεις μου. Έτσι βρίσκω την ευκαιρία να παρατηρώ, να χαιρετάω και να συνομιλώ με γνωστούς και φίλους που συναντώ στο\nδιάβα μου. Παρατηρώ την πόλη μου, τα στενά της\nκαι τους ανθρώπους που παρόλα τα προβλήματα\nσυνεχίζουν να παλεύουν και δεν ξέχασαν να χαμογελούν. Κάπου είχα διαβάσει ότι το περπάτημα\nεκκρίνει μια ουσία στον οργανισμό που κάνει τον\nάνθρωπο να νιώθει ότι όλα θα πάνε καλά, οπότε το συνιστώ και σε σένα που διαβάζεις αυτή τη\nΞεκίνα να περπατάς η αν με πετύχεις στο δρόμο\nπάμε μαζί μια βόλτα. Όσο για την συνοικία μας,\nσίγουρα υπάρχουν και πράγματα που με λυπούν\nπολύ. Όμως υπάρχει και κάτι που δεν το αλλάζω\nμε τίποτα... Εδώ οι άνθρωποι λένε ακόμα καλημέρα και από μια καλημέρα πολλά μπορούν να\nΘα το δεις φίλε...\n* Η φωτογραφία είναι από το ημερολόγιο της\nΗ Μαρία Καραγιώργη - Γυφτοδήμου\nγεννήθηκε στις Μηλιές του Πηλίου το\nΤο 1936 μπήκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.\nΟργανώθηκε τότε στην Κομμουνιστική\nΝεολαία Ελλάδος, που είχε κηρυχτεί\nπαράνομη από τη δικτατορία της 4ης\nΑυγούστου. Συμμετείχε στις αντιδικτατορικές εκδηλώσεις του πανεπιστημίου και γι’ αυτό κυνηγήθηκε από\nτην ασφάλεια, πέρασε στην παρανομία και πιάστηκε από τη Γενική Ασφάλεια Αθήνας τον Μάη του 1939.\nΉταν για ένα χρόνο στις γυναικείες\nφυλακές Αβέρωφ. Στη συνέχεια εξορίστηκε στην Κίμωλο από όπου και\nαπέδρασε τον Απρίλη του ‘41 με την\nκατάρρευση του μετώπου και συμμετείχε άμεσα στην Εθνική Αντίσταση\nμέσα από την Κομμουνιστική Νεολαία\nΕλλάδας, την ΕΠΟΝ, το ΚΚΕ και το\nΕΑΜ στη Θεσσαλία και την Αθήνα. Το\n1941 παντρεύτηκε τον Κώστα Καραγιώργη.\nΚατά τη διάρκεια του εμφυλίου κρατήθηκε σε στρατόπεδα στη Χίο, στη Λαμία, στο Τρίκερι Μαγνησίας και στη\nΜακρόνησο. Μετά τον εμφύλιο συνέχισε την αγωνιστική της δράση μέσα\nαπό την ΕΔΑ και το 1963 και 1964 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας.\nΜε τη δικτατορία των συνταγματαρχών πιάστηκε στον Βόλο και κλείστηκε στα Γιούρα, Αβέρωφ, Αλικαρνασσό\nΤα χρόνια της φυλακής και εξορίας της\nΜαρίας φτάνουν τα δέκα. Τα χρόνια\nπου ήταν σε παρανομία με ψευδώνυμα και σε παράνομα σπίτια φτάνουν\nτα οκτώ. Και οι μεταγωγές, τα κρατητήρια, τα στρατόπεδα, οι φυλακές και\nοι εξορίες που κατά καιρούς γνώρισε,\nφτάνουν τα πενήντα...\nΒιβλία της ίδιας:\n«Κώστας Καραγιώργης (1905-1955),\nο άνθρωπος, ο κομμουνιστής, ο δημοσιογράφος, ο αγωνιστής, το εξιλαστήριο θύμα», 2011, αυτοέκδοση (Μπορεί να το κατεβάσει κάποιος ελεύθερα\nαπό το διαδίκτυο). Το έγραψε μαζί με\nτην Κατερίνα Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου\n«… Και περιμένοντας τη Δημοκρατία» , εκδόσεις Προσκήνιο, 2007\n«Περιμένοντας την Ειρήνη» , εκδόσεις\n«Μέχρι την απόδραση», εκδόσεις\n«Από μια σπίθα ξεκίνησε…» , εκδόσεις Προσκήνιο, 2001\nΠήρα σκυλίτσα πρόσφατα και παρατήρησα στον\nκαθρέφτη το εξής.. Παρότι δήλωνα φιλόζωος και\nόπου έβρισκα αδέσποτα, όποτε μπορούσα, έδινα\nλίγο φαγητό (από αυτό που έτρωγα) ή χάδια, μέχρι\nεκεί όμως. Έψαχνα για μία συγκεκριμένη ράτσα.\nΠίστευα πως έτσι θα ’χα αυτό που ήθελα / χρειαζόμουν(?). Είχα ξεχάσει όπως πολλοί άλλωστε.. πως\nό,τι σκύλο και να πάρω θα μου δώσει άπειρους\nλόγους να το λατρεύω κάθε μέρα και περισσότερο.\nΓια λίγο ήμουν υλιστής καθώς έβλεπα μία ψυχή ως\nΌταν διάβασα ένα κείμενο όμως κι άκουσα τη\nμαμά μου θυμήθηκα. Θυμήθηκα τι έλεγα, πως έλεγα ότι σκεφτόμουν. Πως εκατό φορές να πάρω ένα\nαπ’ το δρόμο κι ό,τι να’ ναι, απ ’το να πάρω ένα\nσκυλί από πετ-σοπ ή εκτροφείο! Πως αυτά τα ζώα\nκαλώς-κακώς έχουν μία στέγη πάνω απ ’τα κεφάλια\nτους, τα ταΐζουν. Μπορεί οι συνθήκες διαβίωσης να\n’ναι άθλιες κάπου, αλλά και πάλι είναι καλύτερα,\nπιστεύω, απ ’τους δρόμους. Χωρίς να θέλω να πω\nπως συμφωνώ με τα πετ-σοπ και το ότι πουλάνε\n(?!) ψυχές μέσα σε κλουβιά. Για τσίρκα ας μη μιλήσω.. Όπως και να ’χει ας μη ξεφύγω απ ’το θέμα\nμου. Έξω τα σκυλιά αντιμετωπίζουν ένα σωρό\nπροβλήματα επιβίωσης! Νερό? Τροφή? Ασφάλεια?\nΟυσιαστικά μαζεύοντας και περιθάλποντας ένα\nαδέσποτο, βοηθάς και τον εαυτό σου. Αυτό βλέπω\nτουλάχιστον σε εμένα πλέον. Το ότι δε σκέφτομαι\nπια μόνο την παρτάρα μου και το πως θα επιβιώσω, περάσω καλά. Αλλά και το πως θα συμβιώσω\nμε μια ψυχούλα που χρειαζόταν τη βοήθεια κάποιου\nανθρώπου. Τι χρειάζεται κι αυτή, την τροφή της και\nτο νερό της, την κοινωνικοποίηση της, τα παιχνίδια\nτης, τη βόλτα της και την ασφάλεια της. Δε μου ’ναι\nλίγα, σκεπτόμενος πως υπήρχαν πάλι όταν ήμουν\nπαιδί που ’χα γάτα. Όσα από αυτά μπορούσα σκεφτώ τότε. Όπως και να ’χει...Δεν έχω κερδίσει λίγα\nαυτές τις 2 βδομάδες! Η χαρά που παίρνω όποτε\nξυπνάω και το βλέπω κάπου δίπλα μου.. Η χαρά\nπου μου δίνει όποτε επιστρέφω απ ’τη δουλειά και\nσχεδόν κατουριέται απ ’τη χαρά το κουταβάκι! Το\nνα μαθαίνει, να υπακούει και να το επιβραβεύω, το\nπως κάνει με αυτές τις λιχουδιές... Το να το βλέπω\nνα μεγαλώνει.. Να το μαθαίνω και να με μαθαίνει...\nΤο ευχαριστώ όπως ευχαρίστησε ο καθένας τη\nδικιά του περίπτωση. Κάτι ακόμα. Ήταν κακοποιημένο σκυλί και τα σημάδια γύρω απ ’το λαιμό είναι\nακόμα εμφανή! Το ’χανε κρεμασμένο με σύρμα!!\nΜία καλή κυρία πρόλαβε όμως, και το έσωσε. Το\nπερίθαλψε όσο μπορούσε, το είδα κτηνίατρος επιμελήθηκε τις πληγές του και το έδωσε με αγγελία.\nΜου είπαν μπράβο Παύλο. Παρότι μου αρέσουν οι\nέπαινοι κλπ, δε δέχτηκα τίποτα. Αντίθετα είπα πως\nαν είναι κάποιος άξιος επαίνου είναι το σκυλί! Που\nέζησε, που άντεξε και δε μίσησε την ανθρώπινη\n«ράτσα». Προσωπικά έκανα κάτι αυτονόητο, ενώ\nεκείνο πέρασε το αδιανόητο. Και συνεχίζει να δίνει\nχαρά στην ανθρώπινη «ράτσα» μας.. Δε ξέρω ακόμα ποιος έσωσε ποιόν στην περίπτωσή μας, εγώ το\nσκυλί ή το σκυλί εμένα.\nΠαύλος (vlospa kasbe)\nΚΙ ΑΛΛΗ ΧΡΟΝΙΑ\n(Αφιερωμένο στα παιδιά της Παλαιστίνης\nκαι του κόσμου όλου)\nΠόρτα κλείνει στο παρελθόν\nΤο κοσμικό εκκρεμές\nμετρά με πείσμα\nΜην ξεχαστεί το αύριο\nκαρφωμένη στα μεσάνυχτα\nνα ξαναβρεί ρίζες ζωής\nσκόρπιες βασικές στιγμές\nνα διακρίνει την κίνηση\nαπ’ τα μαλλιά ν’ αρπάξει\nείπε θε να βρει\nτο μέτωπο του πλανήτη\nτο τελευταίο σπαθί\nΕκεί που κόψαν την ελιά\nΤείχος να κάμουν\nνα δροσιστεί γυρεύει\nνα μη θολώσει\nνα μην πει την έρημο\nΝα το κάνουμε τι;\nετούτο το χρυσάφι;\nολάκαιρο δε φτάνει\nπαιχνίδι να γενεί\nστο χέρι των παιδιών\nπου πέτρα δεν αποχωρίζονται\nοσάν το πεινασμένο το μωρό\nστης μάνας τον μαστό\nσε διάσταση δυναμική\nΤα νέα σύνολα\nόλη τους τη διαφάνεια\nΚι όλα ν’ ανοίξουν τα παράθυρα\nδιάπλατα στη ζωή\nΝα στεγνώσουν τα μάτια\nΛεύτερα τα μαντήλια\nστην άμμο ν’ απλωθούν\nΣε άτι ατίθασο καβάλα\nη ζωή να ανεβεί\nτρομάζοντας τον τρόμο\nμε τραγούδι ζωής\nΆχου, να τονε κάναμε\nΣτο έμπα της νέας χρονιάς\n… Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι ο 101ος\nπρωθυπουργός της Ελλάδος και ο όγδοος προερχόμενος από τον τραπεζικό χώρο. Ο πρώτος\nήταν ο Στέφανος Σκουλούδης (1915-1916)\nπου μαζί με τον Ανδρέα Συγγρό είχαν ιδρύσει την\nΤράπεζα Κωνσταντινουπόλεως. Ακλούθησαν οι\nΑλέξανδρος Κορυζής (1941), Εμμανουήλ Τσουδερός (1941-1944), Δημήτριος\nΜάξιμος (1947) που του ανήκε το μέγαρο της\nοδού Ηρώδου Αττικού 19 (Μέγαρο Μαξίμου),\nπου σήμερα αποτελεί την έδρα του εκάστοτε\nπρωθυπουργού. Αλέξανδρος Διομήδης\n(1949-1950), Ιωάννης Παρασκευόπουλος\n(1963-1964-1966-1967), και Ξενοφών Ζολώτας (1989-1990)\n… Στο ΣτΕ η διαμάχη για τα τραπεζοκαθίσματα σε πλατείες και πεζοδρόμια το θέμα θα\nκριθεί οριστικά στα τέλη Νοεμβρίου του 2011. Τα\nδιοικητικά δικαστήρια είχαν κρίνει ότι η «υπέρμετρη αύξηση των δημοτικών τελών είναι άκυρη,\nδιότι υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής\nευχέρειας που έχει ο δήμος». Παράλληλα άλλο\nδικαστήριο έκανε λόγο, ότι αποφάσεις των δημ.\nσυμβουλίων για υπέρογκα δημ.τέλη, αποτελούν\n«υπέρβαση των ανωτάτων ορίων εξουσίας». Έτσι\nανοίγει ο δρόμος για τη διεκδίκηση (μέσω αγωγών), των υπέρογκων αυξήσεων όταν παραβιάζουν την ανθρώπινη αντοχή\n… Σε…βαθύ «κούρεμα» ενοικίων επιδίδεται το τελευταίο διάστημα η δικαιοσύνη λόγω\nτης οικονομικής κρίσης, δικαστικές αποφάσεις\nεπιβάλλουν την μείωση των ενοικίων (κυρίως\nσε εμπορικές μισθώσεις-επαγγελματικές στέγες)\nλαμβάνοντας υπ΄οψιν την κακή δημοσιονομική\nκρίση που ευρίσκεται η χώρα, σε διάφορες πόλεις\nτης χώρας, το ποσοστά κυμαίνονται μεταξύ 15%\nΟι ενοικιαστές και οι ιδιοκτήτες εφόσον δεν τα\nβρίσκουν στο ύψος των μειώσεων των ενοικίων,\nέχουν την επιλογή να προσφεύγουν σε ειδικές\nεπιτροπές, που συγκροτούνται στις περιφέρειες,\nτις οποίες προβλέπει ο νόμος (4013/2011) του\nΥπουργείου Ανάπτυξης Ανταγωνιστικότητας και\n… Νέες σύγχρονες τεχνολογίες στην επεξεργασία απορριμμάτων της Αττικής θα συνδυάζονται με εκτεταμένα προγράμματα ανακύκλωσης,\nδεδομένου ότι σε τρία –τέσσερα χρόνια οι υπάρχοντες χώροι δεν θα επαρκούν. Οι φορείς διαχείρισης των απορριμμάτων θα είναι ΝΠΙΔ, οι μονάδες\nΑττικής, θα επεξεργάζονται ετησίως 1.350.000 τόνους απορριμμάτων, στις θέσεις Φυλή (700000τόνοι), ΆνωΛιόσια (4000000), Γραμματικό (127500),\nκαι Κερατέα (90000)\nΠροχωρά το πρόγραμμα κομποστοποίησης, πρό-\nκειται να το εφαρμόσουν πιλοτικά από τον ερχόμενο Απρίλιο, οι δήμοι Αθηναίων και Κηφισιάς.\nΤα υπολείμματα τροφίμων οι δημότες, θα τα ρίχνουν σε ξεχωριστούς κάδους (χρώματος καφέ)\nεξετάζεται η διανομή ενός μικρότερου κάδου της\nτάξης των 30 λίτρων σε κάθε κατοικία, ώστε η\nσυλλογή να γίνεται πόρτα πόρτα. Στους δημότες\nθα δοθούν βιοδιασπώμενες σακούλες, ενώ θα\nυπάρχει γραμμή επικοινωνίας με τους δήμους για\n… Στην Πλατεία Μαρτάκη έχουν τοποθετηθεί υπόγειοι κάδοι περισυλλογής σκουπιδιών,\nεύλογο το ερώτημα λειτουργούν??? γιατί μονίμως\nβλέπουμε μπροστά τους παρκαρισμένα αυτοκίνητα, παρά την απαγορευτική πινακίδα. Επίσης\nοι εξωτερικοί κάδοι είναι υπερχειλισμένοι, ενώ τα\nσκουπίδια συσσωρεύονται στα πεζοδρόμια της\nπλατείας, αποτελώντας συνεχή εστία μόλυνσης.\nΜονίμως κλειστό παραμένει και το δρομάκι από\nπαράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, που εμποδίζουν την διέλευση των οχημάτων από την Χρυς.\nΣμύρνης προς την οδό Κύπρου. Άφαντη η Δημοτική Αστυνομία Βύρωνα, να δώσει λύση στο χρόνιο\n… Πάνω που χαρήκαμε για την πολύ καλή πρωτοβουλία της δήμ. παράταξης Στάση Βύρωνα,\nνα ευπρεπίσει το τρίγωνο Κολοκοτρώνη\nκαι Πύρρου προσγειωθήκαμε από την ατυχή\nενέργειά τους, να μετατρέψουν τον δημόσιο αυτό\nχώρο, σε χώρο διαφήμισης της παράταξης τους\nΜικροπαραταξιακά παιγνίδια που φέρνουν αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο.\n… Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης μια\nξεχασμένη από τη Δημοτική αρχή πλατεία, άδεια\nπαρτέρια χωρίς ίχνος από λουλούδι (τοποθετήθηκαν για μια εβδομάδα προεκλογικά και έκτατε\nεξαφανίστηκαν) βρώμικη, εγκαταλελειμμένη, ξεχασμένη.\nΠόσες φορές θα το γράψουμε για να ασχοληθείτε\n… Σε βαθειά χειμερία νάρκη ευρίσκεται η αντιπολίτευση του δήμου Βύρωνα, τόσο η\nμείζων όσο και η ελάσσων αντιπολίτευση, δεν δικαιολογούν τον σοβαρό θεσμικό τους ρόλο. Ισως\nξέχασαν ότι ο ρόλος της αντιπολίτευσης, είναι το\nίδιο σημαντικός όπως και της συμπολίτευσης. Ψάχνουμε το γιατί ο νυν δήμαρχος έκανε, και θα κάνει περίπατο στις εκλογές, μερικοί ας κοιταχθούν\nστο καθρέπτη και άλλοι ας κοιτάξουν γύρω τους.\nΜνημείο πεσόντων Ηρώων στην Χρυσ.Σμύρνης\nένας χώρος που είχε μετατραπεί από χώρος τιμής\nσε χώρο ντροπής, σχετικό αίτημα για την ανακατασκευή του είχε αρχικά τεθεί από την εποχή\nΔημαρχίας ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ, και επανήλθε το 2004 με\nυπογραφές 250 πολιτών. Σήμερα ο Χώρος από\nτην πρωτοβουλία δημοτών, ανακατασκευάστηκε\nαπό το δήμο, σε μνημείο τιμής για τους ήρωες πεσόντες.\nΩστόσο μέχρι την ολοκλήρωση του, επιχειρήθηκε\nαπό τους προσβλέποντας σε παραταξιακά οφέλη,\nκαμπάνια ενοχοποίησης των πολιτών, που στόχευε ώστε να εξαερώνεται η αληθινή ευθύνη, καμπάνια άδικη και βαθειά νοσηρή.\nΕύλογα ερωτηματικά προκάλεσε και η στάση\nτου συμπαραστάτη του δημότη(νέος θεσμός που\nπροβλέπει ο Καλλικράτης, στοιχίζει ένα σεβαστό\nποσό στους δημότες, όμως ελάχιστοι γνωρίζουν\nτην ύπαρξή του) αφού σε σχετική με το μνημείο διένεξη, μεταξύ πολιτών και αντιπολίτευσης, εφάρμοσε την συνταγή «απελθέτω από εμού το ποτήριον τούτο» παρότι ήταν γνώστης, και συνεργός της\nανακατασκευής του χώρου.\nΌλοι αυτοί που συνέβαλαν στην ανακατασκευή\nτου μνημείου, αισθάνονται δικαιωμένοι από τα\nθετικά σχόλια των απλών πολιτών, που ανακάλυψαν ένα χώρο που πριν ντρεπόντουσαν να κοιτάξουν, ή αγνοούσαν την ύπαρξη του.\n… Στήριξη ανέργων σύμφωνα με τους ειδικούς ένα πράγμα που χάνει κανείς όταν ξαφνικά\nβρίσκεται σε κατάσταση ανεργίας, είναι η «αίσθηση του ανήκειν» το επάγγελμα είναι πολύ βασικό\nχαρακτηριστικό για την ακεραιότητα, της ταυτότητας ενός ατόμου. Με την παρούσα κατάσταση\nαυτό το χαρακτηριστικό πλήττεται, οι άνθρωποι\nκαταλήγουν να σκέφτονται ,είμαι βάρος στους\nδικούς μου, είμαι άχρηστος κλπ. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να βοηθήσουμε αυτούς τους\nανθρώπους, να αισθανθούν ότι δεν είναι μόνοι\nπου ζουν όσα ζουν, και ότι δεν φταίνε εκείνοι για\nτην κατάσταση ανεργίας την οποία βρίσκονται. Η\nαγορά εργασίας βέβαια συχνά «αξιοποιεί» αυτή\nτην κατάσταση πανικού και ανασφάλειας, προς…\nίδιον όφελος. Υπάρχει ένα κλίμα τρομοκρατίας\nαπό την αγορά εργασίας, που πρέπει να βρούμε\nτρόπο να αντιμετωπίσουμε. Οι αρμόδιοι φορείς\nτου Βύρωνα, οι κοινωνικές δομές, οι καταστηματάρχες, οι επαγγελματίες, όσοι παρέχουν υπηρεσίες, πρέπει να συμβάλλουν στη στήριξη των\nανέργων, με προσφορές, εκπτώσεις, και ότι άλλο\nμπορεί να ανακουφίσει τους ευρισκόμενους σε\n… Δημότες του Βύρωνά μας γίνεται ρεπόρτερ της\nγειτονιά σας γίνετε συνεργάτης της στήλης, δημοσιοποιήστε ότι δυσκολεύει τη ζωή σας στην πόλη\nμας. Στείλτε e-mail στο diadromes.byron@\ngmail.com, για τη στήλη Λακωνίζειν\nΤης πουτάνας το Κάγκελο ...\nΤο κάγκελο. είτε ξύλινο είτε σιδερένιο με διάφορα σχέδια είναι το χώρισμα\nπου βάζουν, για να προστατευθεί ένας χώρος και «καγκελάρης» ήταν ο\nγραμματέας που κοινοποιούσε διαταγές από καγκελόφραχτη εξέδρα.\nΗ έκφραση «Της πουτάνας το κάγκελο» .. (αγνώστου ετύμου) ίσως να\nπροήλθε από τα κάγκελα που έβαζαν μπροστά από την πόρτα τους, για να\nπροστατεύονται από τους ανεπιθύμητους ταραξίες.\nΚαημένος - καψερός\nΑπό τα πολύ παλιά χρόνια, εκείνος που πενθούσε έκοβε τα μαλλιά του και\nφορούσε μαύρα ρούχα.\nΈτσι έχουμε κουτρούλα τη χήρα και μαύρο αυτόν που πενθούσε.\nΣτους μεσαιωνικούς, όμως, χρόνους και την Τουρκοκρατία, οι στενοί συγγενείς του πεθαμένου, για να δείξουν τη λύπη τους και το πένθος τους, έκαιγαν\nένα μέρος από το σώμα τους.\nΑπ’ αυτό το έθιμο βγήκε το καημένος και το καψερός.\nΣτον Αίνο π.χ. για εκείνον που έπαθε μεγάλο κακό έλεγαν: έκαψε το ποδάρι του και στην Κρήτη, όταν η μητέρα πληροφορήθηκε το θάνατο του\n…και γδύνεται τα τσόχινα και ντύνεται τα μαύρα\nκι έκαψε τα μαλλάκια της στου καντηλιού τη\nΚάτι παρόμοιο φανερώνει και ένα μεσαιωνικό ονειροκριτικό: …σάρκας μελαίνειν, ού καλόν πάσαι\nΣ’ ένα χωριό της Θράκης πάλι, αντί να βάφουν την άκρη\nτου χαρτιού που γράφουν μαύρη, την έκαιγαν ελαφριά:\n«Πιάνει και γράφει μια γραφή σε τρεις μεριές\nΚάθε κατεργάρης στον μπάγκο του\nΣτα παλιά τα χρόνια, για να ταξιδέψεις στη θάλασσα\nέπρεπε να ‘χεις πολύ κουράγιο, γιατί σ’ όλα τα πέλαγα\nαλώνιζαν κουρσάρικα καράβια.\nΟι μηχανές ήταν ακόμα άγνωστες και το πλοία αρμένιζαν με τα πανιά ή με τα κουπιά. Φαντάζεστε τι πλήρωμα θα’χανε τα κουρσάρικα καράβια!\nΟι κωπηλάτες. ήταν συνήθως κατάδικοι (άνθρωποι\nτων κατέργων - δηλ. άνθρωποι με σκοτεινό παρελθόν\n(απ’ εδώ και η λέξη κατεργάρης = άνθρωπος χωρίς\nΌταν, λοιπόν, ο αέρας έπεφτε και το καράβι έπρεπε να συνεχίσει το δρόμο\nτου, μια φωνή δυνατή ξεσήκωνε απ’ το ξαπόσταμά τους, τους ανθρώπους\nαυτούς: «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» ήταν η διαταγή να καθίσουν και πάλι στα κουπιά, στους μακρινούς ξύλινους μπάγκους ή πάγκους\n(από το Ιταλικό panco)!\nΥπήρχαν, επίσης, πλοία την εποχή εκείνη, που ονομαζόντουσαν «κάτεργα» (πλεούμενες φυλακές).\nΈτσι, το πλήρωμα αυτών των πλοίων λεγόταν «κατεργάρηδες»\n- (Βλ: .. Άνθρωπος των κατέργων).\nΑπό τα αρχαιότατα χρόνια και ως το Μεσαίωνα η άμυνα μιας χώρας εναντίον\nτων επιδρομέων, ήταν κυρίως, τα τείχη που την κύκλωναν. Τα τείχη αυτά\nχτιζόντουσαν, συνήθως, με τη βοήθεια των σκλάβων και των αιχμαλώτων\nπου συλλαμβάνονταν στις μάχες.\nΟι μηχανικοί όμως, ανήκαν απαραίτητα στο στενό περιβάλλον του άρχοντα\nή του βασιλιά, που κυβερνούσε τη χώρα. Tέτοιοι πασiγνωστoι μηχανικοί ,\nήταν ο Αθηναίος Αριστόθουλος -ένας από αυτούς που έχτισαν τα μεγάλα τείχη του Πειραιά- ο Λαύσακος, που ήταν στενός φίλος του Κωνσταντίνου του\nΠαλαιολόγου και ο Ναρσής, που υπηρετούσε κοντά στο Λέοντα το Σγουρό.\nΌταν ο τελευταίος, κυνηγημένος οπό τους Φράγκους κλείστηκε στον Ακροκόρινθο, ο Ναρσής του πρότεινε ένα σχέδιο φρουρίου, που έγινε αμέσως\nδεκτό. Το χτίσιμό του κράτησε ολόκληρο χρόνο κι όταν τέλειωσε, αποδείχτηκε πράγματι πως ήταν απόρθητο.\nΣτα τείχη του φρουρίου ο Ναρσής έκανε και μια καινοτομία εκπληκτική για\nτην εποχή του. Σε ορισμένα σημεία, τοποθέτησε μερικούς μυστικούς σωλήνες από κεραμόχωμα, που έφταναν, χωρίς να φαίνονται, ως κάτω στα\nυπόγεια, το οποία χρησίμευαν για φυλακές.\nΌταν κανείς, λοιπόν, βρισκόταν πάνω στις επάλξεις του πύργου, από εκεί\nψηλά μπορούσε ν’ ακούσει μέσα από τους σωλήνες, ότι λεγόταν από τους\nαιχμαλώτους, που ήταν κλεισμένοι εκεί. Ήταν, να πούμε, ένα είδος .. μικρόφωνου .. της εποχής του. Τότε όμως τα έλεγαν .. ωτία ...\nΤη φράση αυτή τη βρίσκουμε ακόμα στην όπερα του Μπετόβεν .. «Φιντέλιο».\nΕκεί υπάρχει το τραγούδι των φυλακισμένων που τελειώνει με τη φράση:\n«Έχουν και οι τοίχοι αφτιά».\nΗ φράση αυτή έμεινε παροιμιώδης από το εξής περιστατικό:\nΣ’ ένα από τα μουσικά απογευματινά που έδινε η Βασίλισσα Αμαλία, σύζυγος του Όθωνα, έπαιξε πιάνο και\nτραγούδησε η ανηψιά του Κωλέτη, που είχε σπουδάσει στην Ευρώπη. Τελειώνοντας, λοιπόν, το τραγούδι\nμε τη φράση: «έχουνε και οι τοίχοι αφτιά», οι αντιοθωνικοί βρήκαν την ευκαιρία να διαδώσουν τη φράση\nαυτή σαν σύνθημα, λέγοντας, σuγχρόνως, να φυλάγονται από τους κατασκόπους των Βαυαρών.\nΜια άλλη εκδοχή, πολύ παλιότερη λέει ότι: .. ο Βύζας\nπου έχτισε το Βυζάντιο, ανήγειρε και τείχη που είχαν\nμια αξιοθαύμαστη ιδιότητα. Αν κάποτε μια σάλπιγγα,\nή φωvή ανθρώπου ή ζώου ακουγόταν, αμέσως ο ήχος\nαυτός μεταβιβαζόταν στον αμέσως επόμενο πύργο και\nούτω καθεξής. Αλλά και ο ένας από τους εφτά πύργους\nτου Βύζα ονομαζόταν πύργος του Ηρακλή και έκανε\nακουστό τα μυστικά των εχθρών, που ήταν έξω από τα\nτείχη και τα μετέδιδε; στους πολιορκούμενους\nΕίναι μια έκφραση που ίσως προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα.\nΠάντως οι Σπαρτιάτες την έλεγαν, για να πειράξουν τον Αγησίλαο.\nΚαι να η ιστορία: Ο Αγησίλαος αγαπούσε υπερβολικό τα παιδιά του.\nΛέγεται ότι, όταν αυτά ήταν μικρά, έπαιζε μαζί τους μέσα στο σπίτι, καβαλώντας, οαν σε άλογο, ένα καλάμι.\nΚάποια μέρα όμως, τον είδε ένας φίλος του σ’ αυτή τη στάση.\nΟ Αγησίλαος τον παρακάλεσε να μην κάνει λόγο σε κανέναν, πριν γίνει κι\nαυτός πατέρας και νιώσει τι θα πει να παίζεις με τα παιδιά σου.\nΑλλά εκείνος δεν κράτησε το λόγο του και το είπε και σε άλλους, για να\nδιαδοθεί σιγά - σιγά ο λόγος σε όλους και να φτάσει στις μέρες μας γιανα\nτο λέμε, όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι πήραν τα μυαλό του αέρα.\nΒέβαια, στην πάροδο των χρόνων άλλαξε η ερμηνεία του. Αυτό συμβαίνει και\nσε πάρα πολλές άλλες παροιμιώδεις εκφράσεις\nΑπό το βιβλίο του ΤΑΚΗ ΝΑΣΤΟΥΛΗ\nΗ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙ-ΗΡΩΩΝ ΠΟΥ\nΓΕΝΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΗΡΩΕΣ\nνα ξεχάσουμε, ότι\nο Βύρωνας προ\nΡογκάκου και Χαρδαλιά, δεν έχει\nκαμία σχέση με\nτον Βύρωνα του\nσήμερα. Στη θητεία του αείμνηστου Νικολαΐδη (\nδημάρχων) εποχή διεκδικήσεων\nσυμμετοχής (Λαϊκό Πανεπιστήμιο,\nΠαιδικό Φεστιβάλ) , στηρίζονται οι επόμενοι, χωρίς να προσθέσουν ένα λιθαράκι στις\nυποδομές του Δήμου , πέρα από το να γυρίζουν «τούμπα» κάθε τέσσερα\nχρόνια τα πάρκα και τα άλση για να μας εντυπωσιάζουν.\nΗ διαπίστωση αυτή βαραίνει όσους ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση στην πόλη μας. Αλλά οι ευθύνες αυτές δεν είναι τυφλές. Δεν φταίνε\nόλοι για όλα. Δεν φταίει ο βυρωνιώτης , επειδή ο Βύρωνας είχε την ατυχία\nνα έχει στο τιμόνι δύο Δημάρχους , που είτε αδιαφόρησαν , είτε απέτυχαν\nνα δράσουν έγκαιρα και αποτελεσματικά για τον κατήφορο της πόλης.\nΚουρασμένοι σοσιαλιστές, αγκυλωμένοι δεξιοί , φαιοί ακροδεξιοί ,\nαπρόσωποι, αδιάφοροι, απολίτικοι, καιροσκόποι ( από παράταξη σε παράταξη) στηρίζουν τον Δήμαρχο. Δημοτικό Συμβούλιο – παρωδία, χωρίς\nλόγο και άποψη για τα προβλήματα της πόλης. Δεν θέλει σοφία για να\nκαταλάβεις , το λένε σε κάθε καφενείο του Βύρωνα, ότι ο Χαρδαλιάς και\nη πολιτική που εκπροσωπεί, είναι παρωχημένη και αναποτελεσματική.\nΌσο πιο γρήγορα το καταλάβει και ο ίδιος , τόσο το καλύτερο για όλους\nκαι για την πόλη.\nΤο θέμα δεν είναι η επάρκεια των τεχνοκρατικών γνώσεων και η ικανότητα οικονομικής διαχείρισης. Περί πολιτικών επιλογών πρόκειται. Το\nκύριο για την πόλη, το παρόν και το μέλλον της, δεν είναι, θα έλεγα, καν η\nοικονομική διαχείριση στο ήδη σφιχτό πλαίσιο. Πρέπει να αξιοποιήσουμε την ιστορική και πολιτισμική εμπειρία, να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια , την υπερηφάνεια και το δικαίωμα να ορίσουμε το μέλλον μας.\nΘα κάνει λάθος ο Δήμαρχος, αν θεωρήσει ότι η προσωρινή ανοχή ,\nεξαιτίας της γενικευμένης απάθειας, είναι και αποδοχή του έργου του. Το\nύστατο κόλπο κάθε τέσσερα χρόνια, για να σώσει την εξουσία του, δεν\nπιάνει πια. Η εμπειρία μας βοηθά να ανοίξουμε τα μάτια. Η πόλη χρειάζεται διάδοχες λύσεις συνεργασιών στην ίδια γραμμή που επιβάλλουν τα\nΗ πλατεία Συντάγματος είχε από το πρωί καταληφθεί από διαδηλωτές που ολοένα γίνονταν και περισσότεροι. Ήταν και αυτή μια μεγάλη\nαπεργιακή κινητοποίηση από αυτές που γίνονται τα τελευταία 2 χρόνια, που η χώρα έχει μπει στο μνημόνιο και οι εργαζόμενοι δεν ξέρουν\nαπό πού τους έρχεται κάθε φορά. Έχουμε μετρήσει πάνω από 20 μέρες\nαπεργίας χωρίς να μετρήσουμε άλλες που έχουν γίνουν γίνει από κλάδους και πρωτοβάθμια σωματεία.\nΕκείνη η μέρα λοιπόν 20 Οκτωβρίου 2011 είχε και μερικές ιδιαιτερότητες γινότανε προσπάθεια να φανεί ότι είμαστε όλοι ΜΑΖΙ δηλαδή να\nσυμβεί το αυτονόητο να διαδηλώνει ο καθένας με τα συνθήματα του\nαλλά να είμαστε όλοι οι εργαζόμενοι, φοιτητές, άνεργοι, συνταξιούχοι\nΕΚΕΙ. Το σχέδιο φυσικά όσων δεν επιθυμούν την ενότητα των εργαζομένων ήταν και αυτό ΕΚΕΙ.\nΔεν ενδιαφέρουν ενδεχομένως οι αναλύσεις αν τα επεισόδια ξεκινάνε από ανεγκέφαλους ή από πληρωμένους εγκέφαλους άλλωστε\nτις περισσότερες φορές συμβαίνουν και τα δυο. Όμως ξεκινάνε και η\nπλατεία πνίγεται για μια ακόμη φορά στα χημικά, στις πέτρες και σε\nσπασμένα κεφάλια. Ανάμεσα τους όλοι οι απλοί άνθρωποι που έχουν\nκαταλάβει ότι ο εχθρός είναι αλλού και όχι ανάμεσα στους διαδηλωτές\nαπλοί άνθρωποι της δουλειάς με χέρια ροζιασμένα από το μεροκάματο\nγιατί μέσα στην παραζάλη και το μπλα μπλα των μέσων ενημέρωσης\nέχουμε κάπως πειστεί ότι οι έλληνες εργαζόμενοι είναι ο υπάλληλος\nτου δημόσιου τομέα που έχει βρει την δουλειά με μέσον και έχει ταχθεί\nαπλώς να ταλαιπωρεί τον κόσμο με την γραφειοκρατία, την τεμπελιά\nκαι την ανικανότητα του.\nΛες και δεν υπάρχουν πραγματικοί εργάτες της οικοδομής και του\nμεροκάματου και άλλοι του πνεύματος εργάτες που προσφέρουν καθημερινά την υπεραξία τους. Προφανώς τα αφεντικά των δημοσιογράφων\nτων κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι η\nκοινωνία παραμένει ταξική γιατί σε αυτή την περίπτωση το ερώτημα με\nποιόν είσαι αποκτά και αυτονόητη απάντηση για τον καθένα.\nΑνάμεσα στο πολύχρωμο πλήθος λοιπόν είναι και ο Δημήτρης γείτονας, φίλος και σύντροφος για πολλά χρόνια και επειδή οι λέξεις χάνουν\nκαμιά φορά το νόημα τους το γείτονας σημαίνει την ζωντανή από την\nψυχή μας καλημέρα και την αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος δίπλα απλά\nνα σε προστρέξει αν κάτι συμβεί. Φίλος σημαίνει ότι δεν αφήνεις να\nμπουν ανάμεσα πράγματα που σε χωρίζουν όταν μιλάει η ανοιχτή καρδιά που είναι γεμάτη από τα συν και όχι από τα πλην και σύντροφος\nσημαίνει ότι οι αξίες μας είναι πάνω από το στόμα που τις εκφωνεί και\nόσοι παλεύουν για τις ίδιες αξίες είναι χωρίς δεύτερη συζήτηση από\nτην ίδια όχθη.\nΕκείνη την ημέρα λοιπόν τον χάσαμε τον Δημήτρη για πάντα. Προστέθηκε μέσα σε μια μακριά λίστα ανθρώπων του μόχθου που κάποια\nστιγμή η ιστορία βάναυσα ρίχνει το βλέμμα της πάνω τους. Και μας\nέπιασε όλους συγκίνηση γιατί αυτή είναι θυσία, όχι των άλλων των\nκαλοταϊσμένων που κάθε μέρα μιλάνε για θυσίες για να σωθεί το δικό\nτους τομάρι και οι ίδιοι δεν έχουν παραμικρή ιδέα τι θα πει να μετράς\nτα ευρώ ένα- ένα για να ταΐσεις την οικογένεια σου παρόλο που δεν\nείσαι τεμπέλης, ούτε ανίκανος, ούτε βολεμένος, ούτε συντεχνία… και\nγια όποιον δεν έχει καταλάβει το τελευταίο διάστημα ο κόσμος διαδηλώνει για την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ του που δεν θα μπορέσει κανείς να του\nΑφιερωμένο στη μνήμη του Δημήτρη Κοτσαρίδη\nΚόνσουλα που τη βρήκαν πολλά κακά μαζεμένα: εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ σε αυτήν\nτην συγκυρία, συνεχείς εκλογικές ήττες, έλλειψη αυτοκριτικής, έλλειψη χρημάτων, κακές στρατηγικές επιλογές για επίθεση στο\nΔήμαρχο και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.\nΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ\nΝΕΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ\nΜΙΑ S.W.O.T. ΑΝΑΛΥΣΗ της Πόπης Σταυροπούλου\nτο νέο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Βύρωνα ανανεώθηκε σε\nσημαντικό βαθμό σε επίπεδο προσώπων (μεγάλος αριθμός γιατρών και\nπρώην αστυνομικών που είναι ικανοί να προστατεύσουν τη σωματική υγεία\nκαι ακεραιότητα μας) και φυσικά εκπροσωπήθηκαν όλα τα ψηφοδέλτια που\nδιεκδίκησαν τη ψήφο των πολιτών.\nο Δήμαρχος εξελέγη για τρίτη φορά συνεχή φορά για να «ολοκληρώσει» το έργο του και να αποχωρήσει θριαμβευτής αφήνοντας μια πόλη\nαγνώριστη όπως ο ίδιος δήλωσε σε όλες τις προεκλογικές του συγκεντρώσεις.\nτο νέο πλαίσιο του «Καλλικράτη» που κατά κάποιο τρόπο πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις της συμπολίτευσης και της μείζονος αντιπολίτευσης\nκαι εξαφανίζει σε πολλές περιπτώσεις τις μικρότερες δημοτικές παρατάξεις\n(το ζήσαμε με την επιλογή των ατόμων για τα νομικά πρόσωπα και τα άλλα\nη γενική οικονομική συγκυρία που στερεί από όλους του δήμους\nσημαντικά ποσά από τους ΚΑΠ που είναι βασική πηγή εσόδων για την Τοπική Αυτοδιοίκηση\nο υπερβολικός δανεισμός του Δήμου Βύρωνα και η σοβαρή δυσκολία εξυπηρέτησης των δανειακών υποχρεώσεων που οδηγεί συνεχώς σε\nεπαναδιαπραγμάτευση των όρων δανεισμού από το ταμείο παρακαταθηκών\nκαι δανείων που συνοδεύεται με μίνι μνημόνια (σας θυμίζει κάτι;;;)\nη χαοτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο δήμος αποτέλεσμα\nκακής διαχείρισης και ενός μοντέλου διοίκησης που χοντρά ψιλά ήταν «όλα\nτα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω» μοντέλο που μπορεί να τσουλάει ενδεχομένως στην περίοδο των παχιών αγελάδων αλλά αποκαλύπτει τα τρομερά αδιέξοδα που το συνοδεύουν στην περίοδο της κρίσης.\nτο αλαζονικό μοντέλο εξουσίας με το οποίο πορεύεται ο δήμαρχος\nη ανυπαρξία αντιπολίτευσης από τη μεριά της παράταξης του κ.\n•\tο Δήμαρχος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι\nαπό τους δημότες δεν έχει να φοβηθεί και\nαρχίζει περιοδείες που τις ονειρεύεται σαν\nφιέστα αλλά που εκ των πραγμάτων δεν\nμπορούν να είναι έτσι οπότε αν αφουγκραστεί αυτό που λέει ο κόσμος θα βγει ωφελημένος και αυτός και η πόλη.\n•\tσημαντικές ομάδες εθελοντών, συλλογικοτήτων και πολιτών που μπαίνουν\nμπροστά και προστατεύουν την κοινωνική\nπολιτική, ανησυχούν για το κέντρο υγείας,\nανιχνεύουν τρόπους έμπρακτης κοινωνικής\n•\tνα σταματήσει ο Δήμαρχος να θεωρεί\nότι το δημοτικό συμβούλιο είναι το μαντρί\nτου και αυτός ο τσοπάνης που κάνει μπεμπε και οι άλλοι ακολουθούν. Αν αυτό συμβεί και οι δικοί του σύμβουλοι\nθα απελευθερωθούν και ενδεχομένως να συμβάλουν με τις σκέψεις και την\nπροσφορά τους (άλλωστε ζήτησαν τη ψήφο του κόσμου πρέπει να κριθούν\nκαι με τα έργα τους)\nη αξιοποίηση των προτάσεων της ελάσσονος αντιπολίτευσης που\nτυγχάνει στο Δήμο Βύρωνα να είναι οι τρεις παρατάξεις της αριστεράς που\nσε πάρα πολλά θέματα έχουν διατυπωθεί αλλά έχουν βρεθεί στον κάλαθο\nτων αχρήστων από τον ξερόλα δήμαρχο.\nαπειλούνται όλες οι κοινωνικές δομές του δήμου γυμναστήρια, κέντρο υγείας, παιδικοί σταθμοί, πολιτιστικές ομάδες\nη κακή οικονομική κατάσταση του Δήμου οδηγεί σε δυσκολία καταβολής των μισθών των εργαζομένων και σε επόμενη φάση θέτει σε αμφισβήτηση τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας;\nμια πόλη στην οποία δεν θα συμβεί τίποτα αναπτυξιακό όπως\nσυμβαίνει άλλωστε όλα τα χρόνια της «βασιλείας» του κ. Χαρδαλιά αφού οι\nαναπλάσεις πλατειών, πεζοδρομίων κλπ ελάχιστα αλλάζουν τη μορφή της\nπόλης και τα έργα πνοής που εξαγγέλθηκαν παρέμειναν μακέτες.\nη μη διεκδίκηση μαζί με το σύνολο της πόλης των πόρων που μας\nη ιδιωτικοποίηση πλευρών της δημόσιας ζωής λόγω έλλειψης χρημάτων πληρωμές σε γυμναστήρια, ενοικίαση σε ιδιώτες των δημοτικών αναψυκτηρίων κλπ.\nΕλπίζω η συνοπτική παρουσίαση που προηγήθηκε να έδωσε ένα στίγμα\nτης σημερινής κατάστασης του Δήμου και του Δημοτικού Συμβουλίου. Το\nερώτημα είναι τι μπορεί να γίνει. Βασικό στοιχείο είναι να σε αυτό να αλλάξει στάση ο ίδιος ο Δήμαρχος. Πρέπει με τις υγιείς δυνάμεις της πόλης να\nαναζητήσει λύσεις λέγοντας επιτέλους αλήθεια. Να γίνει σοβαρός απολογισμός της οικονομικής κατάστασης του Δήμου και να προγραμματιστούν τα\nαναγκαία έργα που θα δημιουργούν υποδομές. Να σταματήσουν οι εξυπηρετήσεις ημετέρων κάθε είδους και να πάψει η πολιτική να είναι υπόθεση\nδημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας.\nΟ Χαρδαλιάς συνεχίζει τις συζητήσεις στις γειτονιές του Βύρωνα.\nΤον Ιανουάριο θα επισκεφτεί όλες τις γειτονιές του\nΒύρωνα, συζητώντας τα σεξουαλικά προβλήματα\nΓάτος ο Δήμαρχος (τουλάχιστο αυτό πιστεύει)\nγνωρίζει και τη λαϊκή ρήση «να ‘μουν το Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο το χρόνο κόκορας και γάτος το Γενάρη» , τι άλλο θα συζητούσε?\nΤι να πούμε για το μήνα που φέρνει το χειμώνα\nστην άνοιξη !!!\nΟ Δήμαρχος τοποθετεί ξυλόσομπες στο Δημαρχείο. Λεφτά για πετρέλαια δεν υπάρχουν.\nΚόνσουλας και Πάλμος αγνοούνται\nΟ Κατωπόδης καταγγέλλει τον Χαρδαλιά διότι,\nόπως δηλώνει, φέρνει τα ξύλα από τον Υμηττό και\nδιαμαρτύρεται διότι εξαφανίστηκαν από το Βύρωνα οι κορμοράνοι.\nΟ Τζιωρτζώτης δηλώνει πως η λύση στο ενεργειακό ζήτημα θα δοθεί στο Σοσιαλισμό και καταγγέλλει τον Κατωπόδη για σεχταρισμό. (άντε τώρα εσύ\nκαημένε δημότη να ανατρέχεις στις Λενινιστικές\nαρχές να βρεις τι σημαίνει σεχταρισμός).\nΚόνσουλας και Πάλμος αναζητούνται\nΟ Κατωπόδης παρακολουθεί τις συζητήσεις του\nΔημάρχου και προσπαθεί να του βάλει δύσκολα προβλήματα – είναι εξ’ άλλου μαθηματικός –\nόπως το τι συμβολίζει το 69?\nΟ Τζιωρτζώτης δηλώνει πως τα σεξουαλικά προβλήματα των δημοτών θα λυθούν στο Σοσιαλισμό\nκαι καταγγέλλει τον Κατωπόδη για οπορτουνισμό. (άντε τώρα εσύ καημένε δημότη να ανατρέχεις στις Λενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει\nΟ Δήμαρχος εξαφανίζεται.\nΛέγεται πως εθεάθει στο Κατμαντού αναζητώντας\nτο συμβολισμό του 69 στον έρωτα.\nΟ Κατωπόδης ψάχνει το επόμενο ερώτημα, με\nστόχο να οδηγήσει το Χαρδαλιά σε μόνιμη εξαφάνιση.\nΟ Τζιωρτζώτης δηλώνει πως η απάντηση στο\nερώτημα του 69 θα δοθεί στο Σοσιαλισμό και\nκαταγγέλλει τον Κατωπόδη για ρεφορμισμό. (άντε\nτώρα εσύ καημένε δημότη να ανατρέχεις στις\nΛενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει ρεφορμισμός).\nΟ Χαρδαλιάς ανακοινώνει για μια ακόμη φορά\nτην Βιοκλιματική Πράσινη Διαδρομή. (Δυστυχώς\nδεν μπορέσαμε να βρούμε στο αρχείο μας ποια\nφορά είναι διότι σταματήσαμε να μετράμε μετά την\nΚόνσουλας και Πάλμος εμφανίζονται (Απρίλιος\nείναι λέμε και κανένα ψεματάκι)\nΟ Κατωπόδης προβλέπει σε δήλωσή του στον\nΣΚΑΙ πως θα είναι ο επόμενος Δήμαρχος (αλήθεια\nΟ Τζιωρτζώτης δεν καταγγέλλει κανέναν (είπαμε\nΑπρίλης είναι λέμε και κανένα ψέμα)\nΗ Άνοιξη στο φόρτε της και τα παιδιά από το πολιτιστικό κέντρο στη Λαμπηδόνα, οργανώνουν συσσίτια αλληλεγγύης.\nΚάποιοι λένε ότι εθεάθησαν εκεί και οι γνωστοί\nθεσμικοί παράγοντες, Τζιωρτζώτης, Κατωπόδης,\nΧαρδαλιάς, Πάλμος και Κόνσουλας. Εμείς στις διαδρομές δεν το πιστεύουμε και το θεωρούμε προβοκάτσια. (αυτό δεν χρειάζεται να το ψάξεις στις\nΛενινιστικές Αρχές αγαπητέ αναγνώστη. Ρώτα\nστην ασφάλεια, στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής σου και θα στο εξηγήσουν αμέσως)\nΑκούγονται φήμες για πολιτικές εκλογές. (όπως\nκαταλάβατε η κυβέρνηση Παπαδήμου παραμένει\nΟ Χαρδαλιάς εμφανίζεται ανανεωμένος, δίνει\nσυνέντευξη τύπου στον ΣΚΑΙ, με πολλά υπονοούμενα και τα τηλέφωνα των Βυρωνιωτών γεμίζουν\nMMS και SMS με την εικόνα του Δημάρχου. Αυτό\nοδηγεί τον συντάκτη μας Β. Πάγκαλο να του δώσει το παρατσούκλι ο ΑΡΧΩΝ ΤΩΝ MMS.\nΟ Κατωπόδης δηλώνει πως τα χωρίς ουσία, επικοινωνιακά τρικ του Δημάρχου, δεν πείθουν πια\nκανέναν και πως η Στάση… της Στάσης… την\nΟ Τζιωρτζώτης καταγγέλλει τον Κατωπόδη για\nρεβιζιονισμό. (άντε τώρα εσύ καημένε δημότη να\nανατρέχεις στις Λενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει ρεβιζιονισμός).\nΟ Χαρδαλιάς για να μειώσει τους λογαριασμούς\nτης ΔΕΗ κλείνει τα air condition στο Δημαρχείο και\nδηλώνει πως έχει έτοιμους ειδικούς αεραγωγούς\nπου θα φέρνουν δροσερό αέρα στο Δημαρχείο,\nαπό τον Υμηττό.\nΟ Κατωπόδης δηλώνει στις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ πως ο\nαέρας του Χαρδαλιά δεν θα είναι δροσερός αλλά\nΚΟΠΑΝΙΣΤΟΣ (σε διευκρινιστική ερώτησή μας\nαπάντησε πως ο Χαρδαλιάς, δεν πρόκειται να φέρει αέρα από τον Υμηττό, αλλά από τον Κοπανά).\nΟ Τζιωρτζώτης δηλώνει ότι τα προβλήματα του\nαέρα τα δημιουργεί ο καπιταλισμός και θα λυθούν\nστο Σοσιαλισμό, παράλληλα καταγγέλλει τον Κατωπόδη και το Χαρδαλιά για νεποτισμό. (άντε\nτώρα εσύ καημένε δημότη να ανατρέχεις στις Λενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει νεποτισμός).\nΟι Θεσμικοί φεύγουν για διακοπές\nΟ Χαρδαλιάς πηγαίνει στη Μύκονο. Η παγκόσμια\nοικονομική κρίση επηρέασε και τους παραδοσιακούς οπαδούς του νησιού, με αποτέλεσμα στη\nΜύκονο να πηγαίνουν πλέον μόνο οι πολιτικοί.\nΚόνσουλας και Πάλμος κάνουν διακοπές από την\nαρχή της χρονιάς.\nΟ Κατωπόδης, κλασσικά, κάνει διακοπές στο Μεγανήσι. Ευκαιρία γι’ αυτόν να συναντήσει και τους\nψηφοφόρους του. (Ας μη ξεχνάμε πως τον έχουν\nψηφίσει, όλοι οι Μεγανησιώτες του Βύρωνα)\nΟ Τζιωρτζώτης κάνει διακοπές στην Αίγυπτο σε\ncamping των ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ και\nκαταγγέλλει το Χριστιανισμό (ε μη το ψάξεις κι\nαυτό στις Λενινιστικές Αρχές αγαπητέ αναγνώστη, πρόκειται για το γνωστό δόγμα που σε κατατάσσουν μόλις γεννηθείς χωρίς να σε ρωτήσουν).\nΌλοι επιστρέφουν, εκτός φυσικά από τον Κόνσουλα και το Πάλμο, αλλά δεν αλλάζει τίποτα.\nΜόνο η εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ αλλάζει. Κυκλοφορεί σε 48 έγχρωμες σελίδες ,με εξώφυλλο τον\nΝτόναλντ Ντακ και με νέα συντακτική σύνθεση.\nΟ λόγος απλός Μετά από πολλές αποτυχημένες\nπροσπάθειες να βρούνε νέους συντάκτες αναγκάστηκαν και έκαναν μέλη της συντακτικής ομάδας τα εγγόνια τους.\nΗ χώρα βρίσκεται μια ανάσα από την οικονομική\nΗ Τρόικα εκβιάζει – όπως κάνει πάντα – για την\nεπόμενη δόση του δανείου (μη ρωτήσετε σε ποια\nδόση βρισκόμαστε πια).\nΣτις νέες απαιτήσεις της περιλαμβάνονται τα παρακάτω:\nΟ Χαρδαλιάς να γίνει Πρωθυπουργός\nστη θέση του Παπαδήμου. (Θυμηθείτε τα υπονοούμενα του Ιούνη) Το σκεπτικό απλό. Αφού\nέσωσε το Βύρωνα κι από Κόκκινο Δήμο τον έκανε\nΠορτοκαλί (οικονομικά εννοούμε), είναι ο μοναδικός που μπορεί να σώσει την Ελλάδα.\nΝα εμφανιστούν επιτέλους οι Κύριοι\nΚόνσουλας και Πάλμος.\nΗ Δημοτική Σύμβουλος της ΣΤΑΣΗ ΒΥΡΩΝΑ, Ελένη Βασιλοπούλου, να συμμετάσχει ως\nΥπουργός Πολιτισμού, στη νέα Κυβέρνηση.\nΟ Τζιωρτζώτης να αναλάβει εκπρόσωπος τύπου. Είναι ο μόνος που μιλώντας αποδεικνύει την αξία της σιωπής.\nΟ Χαρδαλιάς παραιτείται από Δήμαρχος και\nαναλαμβάνει Πρωθυπουργός, με υπουργό Πολιτισμού την Κα Βασιλοπούλου και Κυβερνητικό\nεκπρόσωπο τον Κο Τζιωρτζώτη, ο οποίος καταγγέλλει την Μέρκελ, τον Σαρκοζί, τον Χαρδαλιά και\nτον Κατωπόδη ως αμετανόητους ιντριγκαδόρους\n(άντε τώρα εσύ καημένε δημότη να ανατρέχεις\nστις Λενινιστικές αρχές να βρεις τι σημαίνει ιντριγκαδόρος).\nΗ Τρόικα αναγκάστηκε να αποσύρει τον δεύτερο\nόρο, αντιλαμβανόμενη ότι οι Κύριοι Κόνσουλας\nκαι Πάλμος αποκλείεται να εμφανιστούν.\nΟ Κύριος Πάλμος συνεχίζει να αγνοείται.\nΟ Κος Κόνσουλας εμφανίζεται και δηλώνει πως\nείχε απαχθεί από κουκουλοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ.\nΙσχυρίζεται επίσης πως, αφού δεν κατάφερε να γίνει Δήμαρχος δικαιούται να γίνει έστω Υπουργός.\n(πρέπει να είναι ο μοναδικός Έλληνας που θέλει\nνα γίνει υπουργός αυτό τον καιρό).\nΟι Χαρδαλιάς και Τζιωρτζώτης είναι κυβερνητικά\nστελέχη και δεν αποτελούν θεσμικούς παράγοντες\nτου Βύρωνα πλέον συνεπώς δεν απασχολούν\nπια τον Καζαμία μας.\nΟ Κατωπόδης αναλαμβάνει Δήμαρχος Βύρωνα\nστη θέση του Χαρδαλιά, -θυμηθείτε τις δηλώσεις\nτου τον Απρίλη – με τη στήριξη όλων των παρατάξεων, εκτός από αυτή του Κυρίου Πάλμου.\nΗ εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ κλείνει τον κύκλο της\nκαι αναλαμβάνουν τα εγγόνια της τέως εκδοτικής\nΚυκλοφορεί με εορταστικό πασχαλινό εξώφυλλο,\nόπου στη θέση του αρνιού σουβλίζεται ο αρχισυντάκτης της.\nΓια να μη πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη\nΤην ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές,\nέχει κλείσει ένας μεγάλος κύκλος κιμητοποιήσεων, απεργιών, πλατειών. Έχει προηγηθεί\nη μεγάλη διαμαρτυρία την 28η Οκτωβρίου\nμε την επόμενη φάση του έργου που είναι η\n«νέα» κυβέρνηση. Ωστόσο οι εξελίξεις είναι\nραγδαίες και οι κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος διδάσκουν.\nΌσοι μέχρι τώρα συμμετείχαμε στις κινητοποιήσεις αυτές, θα ήταν κοινότυπο και μονότονο να επαναλάβουμε τους λόγους που\nμας ώθησαν. Θεωρώ όμως αναγκαίο να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα, ιδίως εμείς\nπου τοποθετούμαστε στα αριστερά του πολιτικού φάσματος.Διαπιστώσαμε λοιπόν μια\nαγανάκτηση και μια συνολική απαξίωση του\nπολιτικού συστήματος από πολύ μεγάλη μερίδα των «αγανακτισμένων». Απαξίωση και\nπεριφρόνηση που συμπυκνώθηκε και στα συνθήματα «να\nκαεί το μπουρδέλο η Βουλή»,\n«Κλέφτες», «Αλήτες, κλέφτες\nΗ πιο εύκολη απάντηση –\nεν μέρη βάσιμη - είναι ότι τα\nσυνθήματα αυτά και η αντίληψη που τα διακατέχει είναι\nακροδεξιάς και φασιστικής\nπροέλευσης, που παρέσυραν\nμερίδα του κόσμου μέσα στη\nγενικότερη απελπισία του. Η\nπιο δύσκολη όμως – ακόμη\nπιο βάσιμη δε – θα είναι αν\nαναλογιστούμε συνολικά και\nεμείς το μερίδιο της ευθύνης\nπου μας αναλογεί – και είναι\nμεγάλο - όταν, με την τακτική μας και την πολιτική μας,\nκαταστήσαμε εαυτούς μέρος\nτου προβλήματος και όχι της λύσης του.\nΚαι δεν αναφέρομαι μόνο στο προπατορικό αμάρτημα της Αριστεράς να είναι πολυδιασπασμένη, «χάρισμα» το οποίο σε άλλες\nπεριόδους την καθιστά ίσως και γραφική.\nΕνώ σε περιόδους έντονης κοινωνικής και\nπολιτικής κρίσης τη μετατρέπει σε ανώδυνη\nκαι συνένοχη, αλλά κυρίως στην ελιτίστικη αντίληψη άσκησης πολιτικής λόγω της\nυπαρκτής ανεπάρκειας και ανυποληψίας\nτων συνδικαλιστικών ηγεσιών να εκφράσουν, να συντονίσουν και να καθοδηγήσουν\nτο εργατικό κίνημα με συνέπεια. Τακτική\nπου οδηγεί σε καταστροφή το κίνημα, σε περιχαράκωσεις, ύψωμα τειχών, εκτός τόπου\nκαι χρόνου ιδεοληψίες, τακτικές διασπαστικές, που τον μόνο που ωφελούν – δεν ξέρω\nμέχρι πότε - είναι αυτόν που τα καλλιεργεί\nκαι τα δημιουργεί για λόγους αυτοεπιβεβαίωσης και αυτοσυντήρησης.\nΘέλω να πω εν ολίγοις ότι, με τον ένα ή\nτον άλλο τρόπο, είμαστε και εμείς, στο βαθ-\nμό που μας αναλογεί, συνυπεύθυνοι για την\nαπαξίωση στη συνείδηση του κόσμου, όχι\nτου σάπιου και διεφθαρμένου δικομματικού\nμεταπολιτευτικού συστήματος, αλλά όλου\nτου πολιτικού συστήματος συνολικά, όπου\nεντασσόμαστε και εμείς.\nΠαραδείγματα από την πρόσφατη ιστορία\nμας δείχνουν ότι, σε κορυφαίες στιγμές και\nκρίσιμες καταστάσεις η Αριστερά έπαιξε το\nρόλο που της αξίζει. Στάθηκε στο ύψος των\nπεριστάσεων, αλληλέγγυα και πρωτοπόρα\nστις λαϊκές κινητοποιήσεις, χτίζοντας συμμαχίες χωρίς προαπαιτούμενα, δίχως την\nαπαίτηση επίδειξης πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων ή προτέρου εντίμου βίου\nαπό τους συμμάχους της, δίνοντας την προοπτική που έπρεπε να δώσει, ταυτόχρονα\nόμως και απάντηση και στο «τι να κάνουμε»\nΑυτό έκανε στη ναζιστική κατοχή, θέτωντας σαν πρωτεύοντα στόχο την εθνική απελευθέρωση, εθνική ανεξαρτησία, και λαϊκή\nκυριαρχία – αυτό ήταν το άμεσο καθήκον\nτης και όχι αν μια ελεύθερη Ελλάδα θα λεγόταν Λ.Δ. Ελλάδας ή κάπως αλλιώς. Αυτό έκανε και στα Ιουλιανά, θέτωντας σαν αίτημα τη\nΔημοκρατία και το τέλος των ξένων επεμβάσεων και του παλατιού στη χώρα μας. Αυτό\nέκανε κατά τη διάρκεια της εφτάχρονης δικτατορίας με αποκορύφωμα την εξέγερση\nτου Πολυτεχνείου, βάζοντας άμεσους στόχους την αποκατάσταση της Δημοκρατίας,\nτην εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία.\nΑυτό έκανε στη ΓΣΕΕ με τη διορισμένη διοίκηση Λάσκαρη – Καρακίτσου αγωνιζόμενη,\nμέσα από αυτήν, για την ανατροπή της και\nτην αποκατάσταση του ρόλου της σαν συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων. Συνδύαζε πάντα τη στρατηγική με την τακτική\nτης, και δεν υποκαθιστούσε τη δεύτερη με\nΤο αν αυτά επαρκούσαν για να αλλάξει\nσυνολικά πορεία η χώρα είναι συνδυασμός\nπολλών παραγόντων. Σχετίζεται με τις απροκάλυπτες ξένες επεμβάσεις, το δουλικό χαρακτήρα της ελληνικής αστικής τάξης, τις\nανεπάρκειες της ίδιας της Αριστεράς που\nοφείλονταν και στο καθεστώς παρανομίας\nή ημιπαρανομίας που δρούσε καθώς και\nτην έλλειψη εμπιστοσύνης στη λαϊκή θέληση και δύναμη, στην καχυποψία, την ταλάντευση και την αναποφασιστικότητα που τη\nδιακατείχε. Έβαζε πιο πάνω τα πρόσκαιρα,\nκομματικά κεκτημένα από τις πραγματικές\nανάγκες. Κανείς όμως δεν μπορεί να την κατηγορήσει ότι δεν ήταν παρούσα στις εξελίξεις και στις ανάγκες των καιρών.\nΑυτή τη λαϊκή θέληση ας αφουγκραστούμε και σήμερα. Την αγωνία για το «που πάμε» να\nτη μπολιάσουμε και να τη\nμετατρέψουμε σε θέληση\nκαι αποφασιστικότητα για\nγκρέμισμα του συστήματος\nπου μας οδήγησε ως εδώ.\nΜε αίσθημα ευθύνης, με\nενότητα και συνεργασία,\nσε συντονισμό με τα ευρωπαϊκά κινήματα. Με σεμνότητα και ταπεινότητα, όχι\nμόνο να πούμε, αλλά και να\nακούσουμε. Με κουράγιο\nκαι τόλμη όχι μόνο για να\nαλλάξουμε τα πράγματα,\nαλλά για να αλλάξουμε και\nτους εαυτούς μας. Με πειστικότητα ότι δεν αποτελούμε μέρος του προβλήματος, αλλά τη λύση του.\nΓια να πούμε σε ένα δικομματικό πολιτικό σύστημα που καταρρέει οριστικά, πάντα\nεπικίνδυνο όμως, όπως το γέρικο λιοντάρι\nπου σιγοσβήνει, «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ\nΑλλιώτικα τα γεγονότα, ο κόσμος και η\nιστορία θα μας ξεπεράσουν.\nΑυτό που δεν θα ξεπεραστεί όμως, είναι\nη αναγκαιότητα της ύπαρξης της Αριστεράς\nσαν εργαλείο μετασχηματισμού και ανατροπής του συστήματος, σαν ο συλλογικός πολιτικός εκφραστής των λαϊκών συμφερόντων.\nΚι αν το εργαλείο αυτό αποδειχθεί σήμερα\nανεπαρκές και άχρηστο, ο λαός και οι ανάγκες του θα φτιάξουν καινούριο, πετώντας\nτο παλιό στα αζήτητα.\nΚαι το καινούριο όμως, θα είναι Αριστερό.\nΕργαλείο πάντοτε και όχι μέσο ή αυτοσκοπός, αλλά Αριστερό.Είναι ανάγκη να είναι\nΟΙ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ\n«Βαρόμετρο του παγκόσμιου πολιτικού κλίματος»\nέχει χαρακτηριστεί η Μεσόγειος στο παρελθόν. Και\nσήμερα, όμως, αρχές της δεύτερης δεκαετίας του\n21ου αιώνα, η περιοχή αυτή της γης –κοιτίδα μεγάλων πολιτισμών και πεδίο οξύτατων διεθνών ανταγωνισμών– εξακολουθεί να αποτελεί κρισιμότατο σταυροδρόμι για τις παγκόσμιες εξελίξεις.\nΟ «σεισμός» των λαϊκών εξεγέρσεων στην Τυνησία\nκαι Αίγυπτο συνοδεύτηκε από ισχυρότατες μετασεισμικές δονήσεις σ΄όλο τον αραβικό κόσμο. Κατά τον\nΝοάμ Τσόμσκι, συντελείται «η πιο εκπληκτική εξέγερση στη σύγχρονη εποχή και οι συνέπειές της είναι\nτεράστιες» (Ελευθεροτυπία, 27.2.2011).\nΟι Αραβικές επαναστάσεις στο δεύτερο μισό του\n20ου αιώνα είχαν επικεφαλής στρατιωτικά κινήματα,\nόπως το κίνημα των Ελεύθερων Αξιωματικών με ηγέτη\nτο Νάσερ στην Αίγυπτο, που ανέτρεψε τη μοναρχία\nτο 1952 και έθεσε την Αίγυπτο σε αντιιμπεριαλιστική\nτροχιά τότε. Τώρα, εξεγείρονται οι ίδιοι οι λαοί, με τη\nνεολαία στην πρώτη γραμμή, για να πάρουν τις τύχες\nτους στα χέρια τους, προτάσσοντας κοινωνικά αιτήματα, τα οποία συνδέουν άμεσα με τη δημοκρατία και\nτην απαλλαγή τους από διεφθαρμένα και αυταρχικά\nκαθεστώτα και ισόβιους ηγέτες.\nΠρόκειται για εξεγέρσεις του 21ου αιώνα, που\nέχουν ως υπόβαθρό τους την κραυγαλέα αντίθεση\nπλούτου – φτώχειας, την αυξανόμενη ανεργία, τη\nστέρηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, τη\nσυνολική υποβάθμιση της ζωής.\nΑς θυμηθούμε ότι στις αρχές του χρόνου (25 Γενάρη), την πλατεία Ταχρίρ κατέλαβε ένα πλατύ και\nπολύχρωμο κοινωνικό κίνημα, αυθόρμητο σε μεγάλο\nβαθμό. Ένα κίνημα της νεολαίας, εργαζομένων και\nανέργων, πτυχιούχων που αναζητούν δουλειά και δεν\nβρίσκουν, ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα,\nσυνδικαλιστών και άλλων κοινωνικών κινημάτων.\nΗ Αιγυπτιακή εξέγερση σήμερα\nΣτο αίμα βάφτηκε η πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου τις\nτελευταίες εβδομάδες από τις δυνάμεις του στρατού,\nπου κυβερνάει την Αίγυπτο, μετά την πτώση του Μουμπάρακ, ύστερα από τη νικηφόρα παλλαϊκή εξέγερση\nστις αρχές του χρόνου.\nΣήμερα, η Αιγυπτιακή επανάσταση βρίσκεται σε\nσταυροδρόμι. Και το που θα βαδίσει η Αίγυπτος\nαφορά όχι μόνο τη Μ. Ανατολή και τη Μεσόγειο, αλλά\nόλο τον κόσμο. Πάντοτε η μεγάλη αυτή χώρα, είχε\nσημαντικό διεθνή ρόλο. Για παράδειγμα, ο Πρόεδρος\nΝάσερ ήταν από τους ιδρυτές του Κινήματος των Αδεσμεύτων Χωρών το 1955, μαζί με τους Νεχρού, Τίτο\nΑπό τη φύση του συντηρητικός ο στρατός και με\nισχυρές διεθνείς διασυνδέσεις και εξαρτήσεις πέραν\nτου Ατλαντικού, δεν θέλησε μια πραγματική μετάβαση\nσ΄ένα δημοκρατικό καθεστώς με τον λαό κυρίαρχο,\nαλλά ένα καθεστώς κηδεμονευόμενο από τον ίδιο. Τη\nλαϊκή δυσαρέσκεια για τη στάση αυτή του στρατού\nπροσπάθησαν να εκφράσουν όχι μόνο αριστερές οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα, αλλά και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, που θεωρούνται η πιο οργανωμένη πολιτική δύναμη της χώρας και ο πιθανότερος\nνικητής των βουλευτικών και προεδρικών εκλογών,\nΟι εξελίξεις αυτές συντελούνται σ΄ένα περιβάλλον\nόξυνσης των κοινωνικών προβλημάτων, της ανεργίας\nκαι της φτώχειας. Τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα ποτέ δεν ήταν τόσο στενά συνυφασμένα στις\nαραβικές χώρες. Ωστόσο, στις συνθήκες της βαθιάς\nκρίσης που ζει όλος ο κόσμος, το αλληλένδετο της δημοκρατίας και των κοινωνικών προβλημάτων αναδεικνύεται και στην Ευρώπη καθώς και στις ΗΠΑ. Αυτό\nήταν το μήνυμα τόσο του κινήματος των πλατειών\nστην Ευρώπη όσο και του κινήματος κατάληψης της\nΓουόλ Στριτ στις ΗΠΑ.\nΜε άλλα λόγια, ο αραβικός κόσμος δεν είναι και\nπολύ μακριά μας από την άποψη των προβλημάτων\nκαι των κοινωνικών αναγκών.\nΠοιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν από τις αραβικές\nΗ πολιτική των ΗΠΑ, αλλά και των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ, βγαίνει σίγουρα χαμένη από τις εξελίξεις. Βαρύνονται οι δυνάμεις αυτές για τη στήριξη στα\nανελεύθερα καθεστώτα στο όνομα της σταθερότητας\nκαι της ασφαλούς πρόσβασης στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Μ. Ανατολής, ιδιαίτερα στα πετρέλαια.\nΕπιβεβαιώνεται και από τις τελευταίες εξελίξεις η πτωτική τάση της Αμερικανικής επιρροής στον κόσμο, η\nοποία δέχθηκε ισχυρότατα πλήγματα στη διάρκεια\nτης 8ετίας Μπους. Ο λεγόμενος «πόλεμος κατά της\nτρομοκρατίας» έγινε μπούμερανγκ για τις ΗΠΑ.\nΕπίσης, ευθύνονται οι ΗΠΑ και οι μεγάλες χώρες\nτης Ε.Ε. για το γεγονός ότι είναι οι κύριοι προμηθευτές όπλων τόσο του Ισραήλ όσο και των αραβικών\nχωρών, συμβάλλοντας τα μέγιστα στη στρατιωτικοποίηση της περιοχής που είναι πρώτη παγκοσμίως\nαπό την άποψη αυτή.\nΟι εξελίξεις καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για\nνέες σχέσεις ανάμεσα στις δύο ακτές της Μεσογείου.\nΟι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις της περιοχής\nκαλούνται να διεκδικήσουν το δικό τους σχέδιο για\nμια Ένωση της Μεσογείου, θεμελιωμένη στην ισότιμη\nσυνεργασία, στην ειρήνη με δικαιοσύνη, στην κοινή\nανάπτυξη, στη γεφύρωση του χάσματος Βορρά – Νότου, στο αδιαπραγμάτευτο των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στη συνύπαρξη των πολιτισμών. Αυτό το δρόμο καλείται να βαδίσει η Μεσόγειος του 21ου αιώνα.\nΟ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗΣ\nΣΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΒΥΡΩΝΑ\nΣυνεδρίαση του Δημοτικού Συμβούλιου Βύρωνα την\nδεκαετία του ’80. Πληροφορούμαστε ότι το οικοδομικό\nκτίσμα στην μια πλευρά της πλατείας του Αγ. Λαζάρου,\nόπου υπήρχε και το οίκημα του Ερυθρού Σταυρού, από\nόπου το 1924 εδόθη στον συνοικισμό των προσφύγων\nτης περιοχής το όνομα Βύρωνας, προς τιμή του Φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα, πρόκειται να δοθεί αντιπαροχή.\nΆμεσα τα αντανακλαστικά των Δημοτικών Συμβούλων,\nγια την διάσωση αυτού του ιστορικού μνημείου για\nτην συνοικία μας, που στην πρόσοψη είχε και σχετική\nμαρμάρινη πλάκα. Απόφαση για κήρυξη του κτιρίου\nδιατηρητέου. Στο επόμενο\nΔημοτικό Συμβούλιο, συγκέντρωση των ιδιοκτητών\nτων προσφυγικών κατοικιών του κτίσματος, όπου ακόμα και με δάκρυα στα μάτια, ικέτευαν την αλλαγή της\nαπόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου, με το επιχείρημα ότι είχανε και αυτοί ή τα παιδιά τους δικαίωμα στο\nνα αποκτήσουν ένα σύγχρονο διαμέρισμα, όπως και\nτόσοι άλλοι συνδημότες τους, για να στεγάσουν «το\nκεφάλι» τους. Αποτέλεσμα, η εικόνα που βλέπουμε σήμερα. Μια πλατεία που έχει την δική της ιστορία, περιτριγυρισμένη από τεράστιους οικοδομικούς όγκους και\nαπό κάτω της, πληθώρα κάθε είδους μαγαζιών, κυρίως\nεστίασης, να συνθέτουν την εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας.\nΗ αντιπαροχή οικοπέδων με διαμερίσματα είναι μέ-\nθοδος δόμησης που χρησιμοποιήθηκε έντονα στην\nΕλλάδα κατά την μεταπολεμική περίοδο. Η εισαγωγή\nβέβαια του θεσμού της οροφοκτησίας έγινε το 1927 και\nγενικεύτηκε το 1929. Εφαρμόστηκε ως λύση στο οξύ\nστεγαστικό πρόβλημα που προκλήθηκε στις μεγάλες\nπόλεις και ιδίως στην Αθήνα, λόγω της τεράστιας συσσώρευσης πληθυσμού σε αυτήν, ως αποτέλεσμα της\nκαταστροφής χιλιάδων χωριών και κωμοπόλεων που\nπροκάλεσε ο Εμφύλιος Πόλεμος του 1946-1949. Σε\nαυτή την μέθοδο στηρίχθηκε η οικοδόμηση του Αθηναϊκού Συγκροτήματος, αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων,\nμε όλα τα μειονεκτήματα που της έχουν κατά καιρούς\nκαταλογίσει. Το αισιόδοξο κλίμα που προοιώνιζε κέρδη για τους εργολάβους, συντέλεσε ώστε η ανοικοδόμηση πολυκατοικιών με το σύστημα της αντιπαροχής,\nνα αποτελέσει τον κύριο μοχλό του σύγχρονου οικοδομικού οργανισμού. Στο πλαίσιο αυτό, δόθηκε η ευκαιρία και στη θέση των παλιών και υπό κατάρρευση\nπλινθόκτιστων προσφυγικών σπιτιών – που είχαμε\nκαι έχουμε αρκετά στο Βύρωνα- να χτιστούν νέα, πιο\nγερά και με σύγχρονες προδιαγραφές σπίτια.\nΤο πρόβλημα δεν ήταν κύρια ο οποιοσδήποτε νόμος\nτης αντιπαροχής. Ήταν οι όροι δόμησης, που υπήρχαν κάθε φορά. Όπως ήταν η κάλυψη του οικοπέδου,\nτο πλήθος των ορόφων, ο προσδιορισμός της οικοδομικής γραμμής – άρα και το πλάτος των πεζοδρομίων και των δρόμων και μια σειρά άλλα πράγματα,\nόπως τελευταία η παγκόσμια πρωτοτυπία των ημιυπαίθριων. Κοινός παρανομαστής το μεγάλο εργολαβικό κέδρος, σε συνδυασμό με το όφελος των ιδιοκτητών των παλιών σπιτιών, που την συγκεκριμένη\nστιγμή το μόνο που λογάριαζαν – σεβαστό αυτό ήταν το προσωπικό τους όφελος. Και δεν πρέπει να\nξεχνάμε, ότι τα πράγματα πήγαν εντελώς στραβά, σε\nσυνοικίες κύρια προσφυγικές όπως και\nο Βύρωνας, που ήταν έντονο το αριστερό-προοδευτικό στοιχείο και μάλιστα με\nσημαντική αντιστασιακή δράση τον καιρό της κατοχής. Η μεγάλη προστιθέμενη\nαξία τύφλωνε τον κόσμο που δεν έβλεπε\nτι Δήμο οικοδομούσε. Ή και να έβλεπε δεν\nέδινε σημασία. Ακόμα και οι Δημοτικές\nαρχές –αρκετές φορές προερχόμενες από\nτην Αριστερά και μερικές φορές με διαπλεκόμενα συμφέροντα – σε αυτό το θέμα\nτήρησαν «σιγή ιχθύος». Ήταν πολλά τα λεφτά. Ήταν\nκαι αυτή η προσμονή για ένα καινούργιο σπίτι, που\nαποτυπώθηκε πλήρως στο γεγονός που συνέβη τότε\nστο Δημοτικό Συμβούλιο. Άραγε σήμερα με την\nμορφή που πήρε ο Βύρωνας και αν εξαιρέσουμε τους\nεργολάβους, ποιος μπορεί να είναι ικανοποιημένος;\nΑκόμα και οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων, βλέπουν\nτην ιδιοκτησία τους να φθίνει σε αξία. Γιατί βρίσκεται\nσε μια πόλη, που δεν μπορείς να περπατήσεις σε πεζοδρόμιο, με έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα, που δεν\nμπορείς να παρκάρεις, που οι λιγοστές πλατείες είναι\nκατά βάση προεκτάσεις των μαγαζιών εστίασης. Που\nτα κτίρια που προσδιορίζουν την ιστορία του Δήμου\n(Παλαιό Δημαρχείο – Ταπητουργείο- Σχολεία ) είναι\nεγκαταλελειμμένα. Που οι πανύψηλοι οικοδομικοί όγκοι\nσου κρύβουν τον ουρανό, σου πνίγουν της ανάσα. Και\nσαν λύση απέναντι σε αυτή την κατάσταση, βρέθηκε\nη πεζοδρόμηση κάποιων μικρών δρόμων, που έχουν\nκαταντήσει χώροι στάθμευσης.\nΤι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε. Ότι η όμορφη και βαρύγδουπη αυτή λέξη «ανάπτυξη», όταν κρύβει πίσω της το ανεξέλεγκτο και διαπλεκόμενο κέρδος,\nσημαίνει υποβάθμιση. Απέναντι στο κέρδος κανείς και\nποτέ δεν λογάριασε τίποτα. Όλοι οι ηγέτες τοπικοί και\nκεντρικοί, διαπλεγμένοι ή μη, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν μπόρεσαν να βάλουν ένα όραμα και ένα\nστόχο, πάνω από το όποιο πολιτικό κόστος. Λύσεις\nυπήρχαν. Το πρόβλημα δεν ήταν η αντιπαροχή. Ήταν\nοι όροι δόμησης που θα δημιουργούσαν μια ανθρώπινη πόλη. Οι περιβόητοι συντελεστές, που έδιναν μεγάλο ύψος στα κτίρια, μικρούς δρόμους και πεζοδρόμια,\nελάχιστους ακάλυπτους χώρους και φυσικά πουθενά\nπρόβλεψη για χώρους στάθμευσης.\nΗ στάση των πολιτών. Είναι σίγουρο ότι δεν μπορείς\nνα τα βάλεις με όσους είχαν ένα ακίνητο και το έδωσαν\nαντιπαροχή. Ο καθένας το ίδιο θα έκανε στην θέση\nτους. Το θέμα είναι τι έκαναν οι ενεργοί πολίτες. Γιατί\nείναι αλήθεια ότι – ιδιαίτερα παλιότερα - απέναντι σε\nαυτή την κατάσταση δεν αναπτύχθηκε κάποια συντονισμένη έστω διαμαρτυρία, κύρια προς την κάθε είδους\nεξουσία. Που να προβάλει ένα όραμα για μια σύγχρονη\nπόλη. Που να προειδοποιεί για τους κινδύνους αυτής\nτης εξέλιξης. Συμμερίστηκαν και αυτοί την προσμονή\nτων διπλανών τους. Χρειάζεται όμως να βγάλουμε ένα\nσυμπέρασμα, που είναι αρκετά επίκαιρο. Στο όνομα\nτης ανάπτυξης και του κέρδους, που κλείνουν το μάτι\nκαι στους απλούς πολίτες, έχουν γίνει μεγάλα εγκλήματα. Και μετά το σύστημα σου «πετάει» τα αδιέξοδα της\nπολιτικής του και σου ζητάει λύσεις. Τι λύση να βρεις\nγια το Βύρωνα σήμερα έτσι όπως έγινε. Μικροπαρεμβάσεις μόνο μπορείς να κάνεις. Χρειάζεται το κίνημα\nκαι οι πολίτες για ότι γίνεται γύρω τους, να σκέφτονται\nμε όραμα. Να κοιτούν την επόμενη ημέρα και τι αλλαγές\nμπορεί να επιφέρει το οτιδήποτε στην ζωή τους, αλλά\nκυρίως και στην ζωή των παιδιών τους. Να μην ξεχνάμε\nότι «όταν κοιμάσαι εσύ κάποιοι γράφουν ιστορία».\nΠλησιάζοντας το τέλος του 2011, όλοι οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας και όχι μόνο αναρωτιούνται\nφοβισμένοι και θολωμένοι πού θα πάει τελικά η\nκατάσταση στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.\nΑπό τη μία, ένα μεγάλο τμήμα των εργαζομένων\nσυμμετέχει σε καθημερινές σχεδόν δράσεις αντίστασης ενάντια στην καταστροφική πολιτική των\nμνημονιακών κυβερνήσεων με κορυφαίες στιγμές\nτις πανελλαδικές πανεργατικές διαδηλώσεις 19-20\nΟκτώβρη, τις πλατείες το καλοκαίρι, και τις αυθόρμητες παρεμβάσεις την 28η του Οκτώβρη ενώ από\nτην άλλη, πολλαπλασιάζεται η αγωνία όλων γιατί\nδεν φαίνεται διέξοδος, ο άλλος δρόμος για την έξοδο από την κρίση.\nΣτις αρχές του Νοέμβρη όλοι έζησαν (δυστυχώς μόνο τηλεοπτικά) το πολιτικό «παιχνίδι» που\nέπαιξαν οι αστικές ελληνικές πολιτικές δυνάμεις σε\nσυνεργασία με τους υπεύθυνους του διεθνούς μηχανισμού εξουσίας (ΕΕ, ΔΝΤ).\nΗ κυβέρνηση Παπανδρέου, κάτω και από τις\nλαϊκές αντιδράσεις, δεν μπορούσε να συνεχίσει\nκαι μετεξελίχθηκε σε κυβέρνηση συναίνεσης και\nσωτηρίας των τραπεζών και του συστήματος, με τη\nσυνεργασία των 3 και όχι μόνο κομμάτων εκπροσώπων των συμφερόντων του κατεστημένου, με\nεπικεφαλής έναν εγγυημένο μάνατζερ του διεθνούς\nΤο πολύ ενδιαφέρον πολιτικά είναι οτι το ίδιο\nέγινε και στην Ιταλία, ενώ ταυτόχρονα αυτό που\nοι ίδιοι ονομάζουν κρίση (όροι και συνθήκες δανεισμού των κρατών) επεκτάθηκε σε μεγάλο εύρος\nτης Ευρωζώνης, αυξάνοντας τις αντιθέσεις και τα\nαδιέξοδα τους και μεγαλώνοντας τις πιέσεις και\nτους εκβιασμούς στους λαούς να υποκύψουν στις\nπολιτικές σκληρής λιτότητας.\nΑυτή η μεγάλη πολιτική και κοινωνική ρευστότητα είναι που τρελαίνει τον κόσμο, γιατί όλοι καταλαβαίνουν ότι το «παιχνίδι» έχει χοντρύνει πολύ\nκαι είναι ανοικτό στο χειρότερο (χρεοκοπία ανεξέλεγκτη, κατάρρευση Ευρωζώνης, πόλεμος) και\nΕίναι κοινός τόπος, το να ξανασυζητήσουμε για\nτη λογική των δυνάμεων που κυριαρχούν παγκοσμίως στο καπιταλιστικό σύστημα.\nΦαίνεται ότι οι διεθνείς τραπεζικοεπενδυτικοί\nόμιλοι και οι κυβερνήσεις (πολιτικά υποχείρια πλέον) θα το τραβήξουν μέχρι τέλους.\nΕκτιμούν (πέρα από τις αντιθέσεις τους) ότι φτωχαίνοντας τους λαούς κάνουν ανταγωνιστικές τις\nεπενδύσεις τους, αυξάνουν ευρύτερα τα κέρδη τους\nοι πιο ισχυροί, καταστρέφοντας ταυτόχρονα και\nμέρος του πιο αδύνατου παραγωγικού κεφαλαίου.\nΦαίνεται επίσης ότι παίζουν διεθνώς χωρίς αντίπαλο, ή καλύτερα ο βασικός τους αντίπαλος είναι οι\nδικές τους αντιθέσεις για το μοίρασμα παγκοσμίως\nΤ ι ς\nτους «παλαιούς» και νέους τρόπους) τις υποτιμούν ακόμη,\nέχοντας σαν όπλα το μαστίγιο της καταστολής και\nτον διάχυτο φόβο.\nΒέβαια στην Ελλάδα τους ανησύχησαν περισσότερο, δημιούργησαν αδιέξοδο στην κυβέρνηση\nΠαπανδρέου σε 2 χρόνια (και πάλι πολλά ήταν)\nκαι ανάγκασαν το σύστημα να ρίξει στη μάχη εφεδρείες (κυβέρνηση συνεργασίας), για πόσο όμως;\nΤα μεγάλα ζητήματα για εμάς, από την πλευρά\nτου κόσμου της εργασίας, τώρα μπαίνουν πλέον με\nοριακό τρόπο, γιατί πέραν των άλλων δεν ΥΠΑΡΧΕΙ και ΧΡΟΝΟΣ.\nΠολλοί λένε και είναι σωστό, ότι έχουμε μπει σε\nμια μεταβατική εποχή παγκοσμίως, με σαρωτικές\nαλλαγές σε οικονομίες, κοινωνίες, κράτη, λόγω των\nαδιεξόδων του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού\nμοντέλου σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση των αγορών και του κεφαλαίου και με τις αλλαγές που φέρνει παγκοσμίως η έκρηξη των νέων\nτεχνολογιών, το διαδίκτυο κ.α. Σ’ αυτά τα πλαίσια\nυποστηρίζεται η άποψη ότι λόγω της γενικευμένης\nκρίσης που ακουμπά και το πολιτικό σύστημα,\nνέες δυνάμεις θα γεννιούνται μέσα από μεταλλάξεις, διασπάσεις και αναδιατάξεις των παλιών\nπολιτικών φορέων ενώ ταυτόχρονα η κοινωνία θα\nαναδείξει και νέες λαϊκές δυνάμεις από τα κάτω (βλ.\nπλατείες) που πιθανόν θα καλύψουν τα κενά που\nαφήνουν τα ελλείμματα των φορέων της Αριστεράς.\nΟι κοινωνικές-πολιτικές αυτές διεργασίες προφανώς θα δημιουργήσουν μια καινούρια κατάσταση, αλλά από τα πράγματα είναι αργόσυρτες και\nβασανιστικές και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ.\nΤαυτόχρονα είναι γνωστό ότι σ’ ένα κομμάτι της\nπαραδοσιακής Αριστεράς, η βασική του πολιτική\nεπιλογή είναι: αγώνες αντίστασης για αλλαγή των\nσυσχετισμών μέχρι να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για λαϊκή εξουσία.\nΕίναι δεδομένο ότι μιλάνε για ανατροπή του καπιταλισμού στην Ελλάδα και ανάπτυξη νέου κοινωνικοοικονομικού σοσιαλιστικού σχηματισμού.\nΑνεξάρτητα από όποια θεωρητική συζήτηση για\nτο σοσιαλισμό, που πρέπει να γίνεται, το ερώτημα είναι: υπάρχει τρόπος τώρα να αντιμετωπίσεις\nτις συνέπειες της κρίσης σε όφελος του λαού και\nταυτόχρονα να ανοίξεις δρόμους ριζικών αλλαγών\nφέρνοντας πιο κοντά το στρατηγικό σου όραμα.\nΤο ερώτημα αυτό θέλει άμεση απάντηση και\nΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.\nΚαι επειδή ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, η εκτίμηση\nείναι ότι οι ενεργοί πολίτες δεν έχουν πλέον άλλη\nΔεν μπορούμε πια να ησυχάζουμε περιμένοντας\nαπό τη μία την επόμενη γενική απεργία για να κατέβουμε στους δρόμους και από την άλλη πότε θα\nμορφοποιηθούν οι πολιτικές διεργασίες κορυφών\nγια να καταγράψουν κάποια καλύτερα εκλογικά\nποσοστά στις επόμενες εκλογές.\nΤώρα μέσα από κάθε πρωτοβουλία αντίστασης,\nτοπική ή κλαδική, μέσα από κάθε συνδικαλιστικό\nφορέα πρέπει να προβάλλεται η αναγκαιότητα και\nη αμεσότητα της δημιουργίας ενός λαϊκού μετώπου, κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την\nεφαρμογή μιας εναλλακτικής ριζοσπαστικής πολιτικής με άξονες:\nΆμεση αποδέσμευση της χώρας από τρόικα και μνημόνια.\nΣτάση πληρωμών επί του χρέους, με επιδίωξη τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του και\nρύθμιση του ιδιωτικού χρέους για τις πιο ευάλωτες\nΕθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των\nτραπεζών με προσανατολισμό την ανάπτυξη της\nΑνασυγκρότηση του Δημοσίου με βάρος\nστις Δημόσιες επενδύσεις.\nΡιζική και δίκαιη αναδιανομή του πλούτου με φορολόγηση των κερδών επιχειρήσεων,\nτραπεζών, χρηματιστηριακών συναλλαγών, μεγάλης ακίνητης περιουσίας κλπ.\nΈνα μεγάλο λαϊκό ρεύμα πρέπει να διαπεράσει\nτη χώρα. Οι αγώνες των εργαζομένων μπορούν να\nπάρουν τέτοιο προσανατολισμό – τα κινήματα αλληλεγγύης μπορούν να αποκτήσουν νέα δυναμική.\nΗ ελπίδα μπορεί να γεννηθεί από τη λαϊκή οργάνωση σε κάθε χώρο και τόπο δουλειάς.\nΠολιτικές δυνάμεις που έχουν τέτοια βούληση\nυπάρχουν και μπορούν να συμβάλλουν.\nΠροσωπικότητες από την προοδευτική διανόηση\nκαι τον πολιτισμό κινούνται ήδη σ’ αυτή την κατεύθυνση.\nΠρέπει να τους προλάβουμε πριν μας προλάβουν για μια ακόμη φορά.\nΚαταλάβατε τη Wall Street\n(και τον κόσμο)!\nΑρκεί μια μπαλαρίνα που εκτελεί αρμονικά το\n«αραμπέσκ» της πάνω στο «μαινόμενο ταύρο»σύμβολο της Wall Street και της διεθνούς καπιταλιστικής επιθετικότητας- να προκαλέσει ένα\nπολυπληθές κίνημα ενάντια στη «χούντα των\nτραπεζών και των αγορών» εκεί ακριβώς όπου\nχτυπάει η καρδιά της;\nΗ απορία ήταν προφανής όσο και η παραδοχή ότι επρόκειτο για μια άριστη εικαστικά αφίσα. Κυκλοφόρησε μέσω διαδικτύου και social\nmedia στα μισά του καλοκαιριού –καλά καλά το\nμεγαλειώδες τότε κίνημα των ελληνικών πλατειών δεν είχε συνέρθει από τους τόνους χημικών\nτου Ιούνη. Η αμερικανική αφίσα έδινε ραντεβού\nγια τις 17 Σεπτεμβρίου με τον πιο λιτό τρόπο\nπου μπορούσε να φανταστεί κανείς: «Έχουμε\nένα αίτημα: Φέρτε τη σκηνή σας! » Υπογραφή:\n#Occupy Wall Street.\n…με ερωτήματα: «Μα ποιοι είναι;», «Τι ακριβώς θέλουν;», «Σοβαρά τώρα, μπορούν να ξεσηκώσουν τους Αμερικανούς;» και πάει λέγοντας.\nΕρωτήματα που σε πρώτη φάση έπεφταν βροχή, αλλά πολύ σύντομα βρήκαν τις απαντήσεις\nτους μέσα από την ιστοσελίδα των διοργανωτών http://occupywallst.org. Στο αρχικό κάλεσμα\nγινόταν σαφές ότι επιθυμούσαν μια «άνοιξη»\nστα πρότυπα της «αραβικής» στην καρδιά των\nΗΠΑ. Χαιρέτιζαν μεταξύ άλλων τους Ισπανούς\nκαι τους Έλληνες «Αγανακτισμένους» που μετέφεραν την ιδέα των καταλήψεων κεντρικών\nπλατειών στην Ευρώπη ζητώντας πραγματική\nδημοκρατία και κατάγγελλαν την αμερικανική\nπολιτική εξουσία ως διεφθαρμένη και απολύτως\nυποταγμένη στο χρήμα και τα προτάγματα του\nχρηματοπιστωτικού συστήματος και των πολυεθνικών. Στα τέλη του Αυγούστου, οπότε και ξεκίναγε η αντίστροφη μέτρηση για το πρώτο ραντεβού της 17ης Σεπτέμβρη, κορυφωνόταν και η\nεκστρατεία-κάλεσμα μέσα πλέον από το γενικό\nσλόγκαν «Είμαστε το 99%» που οδηγείται στη\nφτώχεια, την ανεργία, την περιθωριοποίηση.\nΣτο πλαίσιο της διαδραστικής καμπάνιας που\nεπιτρέπει το διαδίκτυο, εκατοντάδες Αμερικανοί\nφωτογράφιζαν τον εαυτό τους με αυτοσχέδιες\nπικέτες, που δημοσιοποιούσε η ιστοσελίδα, πικέτες που έγραφαν προσωπικά μηνύματα του\nτύπου: «Είμαι πτυχιούχος Οικονομικής Σχολής\nκαι άνεργος εδώ και 18 μήνες –Είμαι το 99%»,\n«Πρέπει να εγχειριστώ άμεσα, αλλά με απασχολεί πιο πολύ το κόστος της εγχείρησης παρά η\nεξέλιξη της υγείας μου –Είμαι το 99%». Η 17η\nΣεπτεμβρίου έφθασε και μαζί της 2.000 Αμερικανοί ακτιβιστές με τις σκηνές τους, αριθμός\nικανός, όπως αποδείχτηκε, να πυροδοτήσει ένα\nπαναμερικανικό κίνημα ενάντια στη διαφθορά\nκαι τις κυβερνήσεις των αγορών και των τραπεζών, που διεκδικούσε μια κοινωνία στα μέτρα\nκαι τις ανάγκες του 99% των πολιτών της.\nΚαταλάβατε τον κόσμο!\nΣαν Φρανσίσκο, Λος Άντζελες, Βοστόνη, Σιάτλ, Ουάσιγκτον, Όκλαντ… Μέσα στο πρώτο δεκαήμερο 52 πόλεις των ΗΠΑ είχαν ήδη η κάθε μία\nτην κατάληψή της. Οι συμμετέχοντας ακτιβιστές\nέστηναν παντού τις δικές τους αυτόνομες δομές\nσίτισης, υγείας, διαβίωσης. Δράσεις και κινητοποιήσεις γίνονταν καθημερινά σε κάθε περιοχή,\nενώ δεν έλειπαν οι ζωντανές performances, το\nstreet theater και τα εναλλακτικά happenings,\nτα οποία έτσι κι αλλιώς είναι κομμάτι της αμερικανικής κουλτούρας. Στο μήνα επάνω –και\nπάλι διαδικτυακά– οι Ισπανοί «Indignados»\nρίχνουν την ιδέα για Μία Ημέρα Παγκόσμιας\nΔράσης ενάντια στις Τράπεζες, προτείνοντας\nτη 15η Οκτωβρίου. Το Occupy Wall Street την\nυιοθετεί αμέσως, όπως και πολλές καταλήψεις\nπλατειών της Ευρώπης –συμπεριλαμβανομένης\nτης Πλατείας Συντάγματος. Η συμμετοχή\nτου Occupy Wall Street ήταν καθοριστικής σημασίας. Όχι τόσο για το πραγματικό εύρος των κινητοποιήσεων (έτσι κι\nαλλιώς συμμετείχαν πάνω από 80 χώρες\nαπό Ασία, Αφρική, Αμερική και Ευρώπη)\nόσο για την τεράστια συμβολική της αξία:\nκραυγές και γροθιές αντίστασης προερχόμενες από το μεγαλύτερο οικονομικό\nκέντρο του πλανήτη και όχι μόνο από τη\nγνωστή, «ριγμένη» περιφέρεια έθεταν σε νέα\nβάση το «κίνημα των πλατειών». Κάτι κινείτο\nμαζικά και επίμονα «ακόμη και μέσα στην καρδιά του κτήνους» και κανείς πλέον δεν μπορούσε να κάνει πως δεν το πρόσεξε.\nΌλοι μιλούν γι’ αυτό\nΤόνιο Νέγκρι, Ζλαβόι Ζίζεκ, Νόαμ Τσόμσκι,\nΝαόμι Κλάιν, Κόρνελ Γουέστ είναι ένα μικρό\nδείγμα των «μεγάλων ονομάτων» που το διάστημα αυτό έχουν τοποθετηθεί για το κίνημα\nΟccupy Wall Street και το παγκόσμιο «κίνημα\nτων πλατειών» είτε παρεμβαίνοντας επιτόπου\nστις αμερικανικές καταλήψεις είτε συμμετέχοντας σε ακαδημαϊκά πάνελ ή αρθρογραφώντας.\nΟ Ερίκ Τουσέν, απ’ τις ηγετικές μορφές του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, χαρακτήρισε τη\n15η Οκτωβρίου 2011 «μια τεράστια νίκη, καθώς\nείναι η πρώτη μεγάλη διαδήλωση από το 2003\n(σ.σ. παγκόσμια δράση κατά του πολέμου του\nΙράκ) που γίνεται μέσα σε ένα 24ωρο σε όλο\nτον πλανήτη ενάντια στους υπεύθυνους της καπιταλιστικής κρίσης με τα δεκάδες εκατομμύρια\nθύματα». Διασημότητες όπως ο Μάικλ Μουρ\nκαι η Σούζαν Σάραντον συμμετέχουν ενεργά\nδηλώνοντας ανοιχτά την υποστήριξή τους στα\nαιτήματα των καταληψιών. Ακόμη και επιχειρηματίες, επιτυχημένοι από κάθε άποψη, όπως οι\nBen Cohen και Jerry Greenfield (των πασίγνωστων παγωτών Ben & Jerry’s) αναρτούν στην\nεπίσημη εμπορική ιστοσελίδα της επιχείρησής\nτους ποστ συμπαράστασης στο κίνημα Occupy\nWall Street θεωρώντας το σύστημα ανήθικο και\nτο θυμό του κόσμου απολύτως δικαιολογημένο\n–βγαίνουν δε οι ίδιοι στις πλατείες να μοιράσουν τσάμπα παγωτά στους καταληψίες.\nΤο κλίμα της γενικής ευφορίας που επικράτησε για ένα διάστημα στο –δηλωμένα ειρηνικό–\nκίνημα του Occupy Wall Street άλλαξε άρδην την\nπροτελευταία εβδομάδα του Νοέμβρη, οπότε οι\nδυνάμεις καταστολής σε μια συντονισμένη και\nπροφανέστατα κατευθυνόμενη απ’ τα πάνω επίθεση, προχώρησαν σε βίαιες εκκαθαρίσεις κεντρικών πλατειών, αφήνοντας δεκάδες τραυματίες πίσω τους. Τα νέα των συλλήψεων έκαναν\nτο γύρο του κόσμου, όπως και οι φωτογραφίες\nτης γιαγιάς που ψεκάζεται ανηλεώς στο πρόσωπο με σπρέι πιπεριού και του αιμόφυρτου διαδηλωτή που κείται στο νεοϋορκέζικο δρόμο. Το\nτι μέλλει γενέσθαι, εδώ είμαστε να το δούμε, γιατί ο παγκόσμιος θυμός σε\nσυνάρτηση με την παγκόσμια οικονομική κρίση, δε φαίνεται να έχει τέλος.\nΚαι για να ξαναγυρίσουμε στο ερώτημα του προλόγου: ναι, φαίνεται πως\nόταν οι κοινωνίες καταρρέουν μέσα σε αχόρταγα οικονομικά συστήματα\nπου γίνονται όλο και πιο επιθετικά και σαρκοβόρα, όταν οι εργαζόμενοι\nχάνουν μαζικά τα σπίτια τους, οι άστεγοι και άνεργοι αυξάνουν σε εκατομμύρια τις ουρές των συσσιτίων, οι νεολαίοι αντιμετωπίζουν μπροστά τους\nτο φάσμα του τίποτα και η οργή του περιθωριοποιημένου 99% ξεχειλίζει\nσε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, τότε το 1% καλά θα κάνει να ανησυχεί\nακόμη και με το «αραμπέσκ» μιας μπαλαρίνας… Όσο για εκείνους που\nακόμη ρωτάνε σαστισμένοι «Γιατί διαδηλώνετε;» η Ναόμι Κλάιν ήδη έχει\nαπαντήσει με μια άλλη ερώτηση: «Γιατί αργήσατε τόσο πολύ;»\nΣτις 5 Οκτωβρίου 2011 το http://occupywallst.org/ ανέβασε στα ελληνικά: «Σήμερα στην Ελλάδα, χιλιάδες πήραν τους δρόμους σε μια γενική\nαπεργία, πολεμώντας το ίδιο αντι-δημοκρατικό πρόγραμμα των κοινωνικών περικοπών και της διάσωσης των τραπεζιτών, που πολεμάμε\nκαι στη Wall Street. Σήμερα ο λαός μπλοκάρει την Ελλάδα. Η κίνηση\nΚατάληψη της Wall Street (Occupy Wall Street) στέκεται αλληλέγγυα\nμε τον λαό της Ελλάδας. Εμπνεόμαστε όλοι από το θάρρος και την\nανθεκτικότητά τους. Δεσμευόμαστε για τη φιλία μας και την κοινή υποστήριξη σε όλους τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που πολεμάνε για\nδημοκρατία και οικονομική δικαιοσύνη. Σε μια παγκόσμια οικονομία, η\nπάλη των 99% είναι αναγκαστικά μια παγκόσμια πάλη αλληλεγγύης»\nΚαταρχήν να δηλώσω ότι για τις καταλήψεις γενικά είμαι επιφυλακτικός, πόσο μάλλον αυτό το διάστημα, που χρησιμοποιείται κατά κόρον, με\nκίνδυνο να εκφυλιστεί. Προβληματίστηκα, όμως, ακούγοντας το Δήμαρχο\nστο Δημοτικό Συμβούλιο να επιχειρηματολογεί κατά της κατάληψης του\nκλειστού από εξαμήνου αναψυκτηρίου στο άλσος της Αγ. Τριάδας, από το\nΚοινωνικό Κέντρο. Αποκάλεσε τους νεολαίους χαβαλετζήδες, τεμπέληδες,\nυποκινούμενους, ώστε να στρέψει το Δημοτικό Συμβούλιο και την κοινή\nγνώμη εναντίον τους. Κόβει κάθε γέφυρα συνεννόησης και επικοινωνίας\nμαζί τους, τρέμοντας, φοβούμενος μήπως το πράγμα ξεφύγει, γιατί σε καμία περίπτωση δεν μπορεί ιδεολογικά να το προσεγγίσει και να το διαχειριστεί. Φτάνουν στο σημείο Δημοτικοί Σύμβουλοι να ισχυρίζονται ότι\nδιακινούνται ποτά- ναρκωτικά και απειλούνται οι ζωές νέων.\nΔεν αντιλαμβάνονται ότι, όσο τους γυρίζουν την πλάτη, κάνουν τη φωνή\nτους πιο δυνατή. Δεν αναγνωρίζουν ότι έχουν το δίκιο με το μέρος τους\nκαι το ξέρουν. Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν είναι μόνοι, αλλά μιλούν και για\nλογαριασμό των γονιών τους. Φοβούνται να τους επιβραβεύσουν, που\nδεν βολεύονται στην απάθεια και την αδράνεια. Τους έχει τρομοκρατήσει\nη αφύπνιση των νέων και τους προτιμούν εγκλωβισμένους στο φόβο και\nτην ανασφάλεια. Οι νεολαίοι ξέρουν,ότι είναι μέρος μιας γενιάς, που θα\nζήσει χειρότερα από την προηγούμενη και διεκδικούν τα όνειρά τους. Ταυτόχρονα, επιβιώνουν σε μια πόλη αφιλόξενη. Μια πόλη χωρίς ελεύθερους\nχώρους, χωρίς πράσινο. Μια πόλη, που έχει καταληφθεί από αυτοκίνητα,\nσκουπίδια, και οι πλατείες από τραπέζια. Μια πόλη της οποίας η διοίκηση\nσε πολιτιστικό, αθλητικό, κοινωνικό επίπεδο, δεν έχει να προτείνει τίποτα.\nΑυτοί οι νέοι έχουν μάθει αλλιώς. Έχουν μάθει να δημιουργούν με φαντασία, να πειραματίζονται, να διεκδικούν χώρο και χρόνο. Να δρουν\nσυλλογικά. Αποφάσισαν να ανοίξουν ένα κλειστό χώρο και να λειτουργήσουν σε άλλους ρυθμούς από αυτούς που επιβάλλει η κατανάλωση της\nΤον επισκέφθηκα. Και είδα ένα χώρο ανοιχτό, ελεύθερο, ένα χώρο διαλόγου και έκφρασης. Οι νέοι μας, τα παιδιά μας, προσπαθούν απέναντι στο τίποτα, να αντιτάξουν τα δικά τους θέλω. Να δημιουργήσουν, να\nπειραματιστούν, να εκθέσουν και να εκτεθούν. Ενάντια στα πρότυπα της\nαδράνειας, της αδιαφορίας, της αποξένωσης και του μοναχικού δρόμου.\nΓι αυτό δημιούργησαν έναν χώρο – καφενείο, που φιλοξενεί συναυλίες,\nπαραστάσεις, προβολές. Η κουζίνα τους μυρίζει συλλογικά μαγειρέματα\nκαι κουβεντούλα κάτω από χαλαρή μουσική. Θέλουν να δημιουργήσουν\nέναν χώρο ανοιχτό, πώς να υπάρξει, όμως, σε μια πόλη που ο Δήμαρχος\nσηκώνει τείχη ; Χρειάζονται συνοδοιπόροι- συγκάτοικοι, που λίγο- πολύ\nνα μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες. Να φωνάξουν δυνατά, να ακουστεί η\nφωνή τους σε όλο το Βύρωνα. Ίσως τότε σβήσουμε το θόρυβο που κάνει\nΤο πρωί έγερση στις 4.30πμ. Ούτε\nγια μπεκάτσες, που λένε. Νόμιζα ότι\nθα ξανάπαω στο Ναύσταθμο στη\nΣαλαμίνα. Η θερμοκρασία στο 0. Το\nπουλμανάκι της Turca Balloon μας\nπήρε από το ξενοδοχείο στις 5.15πμ\nκαι μας πήγε στο Γκόρεμε (Goreme)\nστα γραφεία της εταιρίας. Μας πρόσφεραν κουλουράκια, καφέ και τσάι.\nΣα μνημόσυνο μου έμοιασε. Θα μνημονεύουν τους προηγούμενους σκέφτηκα. Μια ενημέρωση στα γρήγορα,\nπερισσότερο για να μη σεργιανάμε\nστο καλάθι σαν τις σφήκες και ξανά\nΚοιλάδα του Γκόρεμε. Το έλα να\nδεις. Αγέλες τουριστών, δεκάδες αερόστατα, άλλα φουσκωμένα , άλλα\nξεφούσκωτα, άλλα στη διαδικασία\nαπογείωσης. Μετρήσαμε καμιά εβδομηνταριά στον αέρα. Να δεις γριές να\nπηδάνε σαν τα κατσίκια στο καλάθι\nκαι να λες (μέσα σου) να μαλάκα που\nτο σκέφτεσαι. Τώρα εδώ που τα λέμε\nένα κόψιμο να πιάσει το χειριστή τη\nχέσαμε όλοι. Υπολόγισα το βάρος\nστο καλάθι, κοντά στους 2 τόνους.\nΕξοπλισμός, και 27 άνθρωποι κάπου\nεκεί μου βγήκε. Τέλος πάντων.\nΤα φλόγιστρα να ταΐζουν με προπάνιο το μπαλόνι και αυτό σαν χάδι\nνα παίρνει την ανηφόρα. Εντάξει,\nκάθε φορά που οι πύρινες γλώσσες\nξεπηδάνε από τα μπεκ ο θόρυβος\nμοιάζει με ομαδικό πυροβολισμό.\nΣτην καράφλα μου τηγάνιζες αυγά. Η\nαίσθηση όμως είναι άκρως ερωτική.\nΟι εικόνες μοναδικές. Εμπειρία ζωής.\nΟ Eduardo λούτσα στον ιδρώτα, έδινε μάχη για την πλεύση και τα πάνω\n- κάτω. Αργεντίνος πιλότος αεροστάτων. Πόσες πτήσεις κάνεις την ημέρα;\nτον ρώτησα. Μία, σπάνια δύο. Από\nκάτω ο κόσμος όλος. Πώς να δώσεις\nμε λόγια τις εικόνες. Εδώ και χιλιετίες,\nη φύση φροντίζει για τη μοναδικότητα της Καππαδοκίας. Μια εν δυνάμει\nκαλλιτεχνική διάθεση. Πετρώματα,\nχρώματα, σχηματισμοί και σύνολα,\nμορφές και φαντασιώσεις δοσμένα\nμε τους ρυθμούς που επιβάλει η τεράστια αυτή φούσκα. Το ταξίδι στον\nαέρα κράτησε μια ώρα, η απόσταση\nέφτασε περίπου τα 7Km. Η προσεδάφιση είχε\nσαμπάνιες και απονομή πτυχίων πτήσης. Grand\nσουξέ. Η ώρα 7.30πμ. Μας επέστρεψαν στο ξενοδοχείο μας στο Προκόπι.\nΗ συνέχεια της ημέρας ήταν αρκετά φορτωμένη. Πρώτα επίσκεψη στην υπόγεια πολιτεία του\nKaymakli. Περίπου 50 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, σε 8 επίπεδα, απλώνεται μια ολόκληρη πολιτεία. Πότε όρθιος, πότε σκυφτός, πότε\nΣυνέχεια από τεύχος 15\nέρποντας σχεδόν, με συνοδεία πάντα ξεναγού,\nδεν το πιστεύεις ότι εδώ ζούσαν 10.000 άνθρωποι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων.\nΚουζίνες, αλευρόμυλοι, πατητήρια, εκκλησίες,\nνεκροταφεία, αποθήκες, στάβλοι, κελάρια, ένα εκ-\nπληκτικό σύστημα εξαερισμού, αλλά\nκαι άμυνας. Σταθερή θερμοκρασία\n11οC χειμώνα καλοκαίρι.\nΗ συνέχεια είχε το υπαίθριο μουσείο του Γκόρεμε. “Παράξενο σαν\nτοπίο του βυθού”. Μοναστήρια, εκκλησίες, κατοικίες, χρώματα και ζωντανοί σχηματισμοί. Δεν ξέρεις τι να\nπρωτοκοιτάξεις. Βλέπεις μια τρύπα\nμικρότερη από το μπόι σου και μόλις\nτην διαβείς μπαίνεις σε ολάκερες αίθουσες, υπόσκαφες κατασκευές, διαδρόμους και κλιμακοστάσια. Ορδές\nτουριστών περιμένουν υπομονετικά\nτην είσοδο τους σε κάθε επισκέψιμο\nχώρο. Μυστήριο και ομορφιά μαζί.\nΑγιογραφίες και γλυπτά, αρμονία και\nμέτρο. Πρωτομάστορας η φύση και\nαπό κοντά ο άνθρωπος. Μαγικό.\nΗ μέρα μας έκλεισε με την Άβανο,\nστις όχθες του Kizilirmak (Κόκκινος\nποταμός), ο μεγαλύτερος της Τουρκίας (1350Km). Οι φερτές ύλες του ποταμού έφεραν στην Άβανο την τέχνη\nτης αγγειοπλαστικής. Σε ένα υπέρθυρο μια επιγραφή MASAALAH μου θύμισε\nτην ίδια ακριβώς έκφραση σε ένα αποχαιρετισμό\nαπό μια φουρνάρισσα σε ένα χωριό της Φλώρινας. Επίκληση στο Θεό για ξόρκι από το κακό\nμάτι. Λες ο ποταμός να πηγάζει από το Βίτσι;\nΚάτω από βροχή και τσουχτερό κρύο στην πλατεία, απέναντι από το Δημαρχείο υπό το βλέμμα\nτου αγάλματος του Mustafa Kemal τσακίσαμε μια\nωραιότατη πίττα με καυτερό.\nΑργά το απόγευμα επιστρέψαμε στο Προκόπι. Τι\nμέρα και η σημερινή.\nΤην επόμενη πριν αρχίσει το μακρύ ταξίδι του γυρισμού, επισκεφτήκαμε στο Προκόπι το αρχοντι-\nκό, στο στάβλο του οποίου έζησε μέχρι το θάνατο\nτου ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Η ταπεινότητα και\nη προσήλωση στη πίστη είναι χαρακτηριστικά\nτου Αγίου. Σήμερα το ιερό λείψανο του βρίσκεται\nστο Προκόπι Ευβοίας, από το 1924 με την ανταλλαγή των πληθυσμών.\nΗ επιστροφή είχε προορισμό το Afion Κarahisar\n(την αρχαία Νικόπολη). Η επαρχία της παραγωγής του οπίου που βγαίνει η μορφίνη και από\nαυτήν η ηρωίνη, δίπλα στο Σαγγάριο (Sakarya),\nπου φάγαμε τα μούτρα μας το ΄22. Αυθεντική\nΤούρκικη πόλη. Χωρίς τουρισμό και μπιχλιμπίδια\nγια τους δυτικούς, Γύρος, μπαχάρια, με μια παλιά\nσυνοικία κατοικούμενη, βγαλμένη από τις αρχές\nτου προηγούμενου αιώνα, ένα Σελτζούκικο τζαμί\nτου 1272 σκεπαστό με κορμούς κέδρων και το κάστρο στην κορφή του λόφου. Φάγαμε το καλύτερο\nκαϊμάκι, όχι παγωτό, το άλλο, σα λευκό πλακάκι\nτου μπάνιου, σε μαλακή έκδοση, πάνω στο ρεβανί. Μπουκιά και έμφραγμα.\nΤο πρωί η συνέχεια είχε Σάρδεις. Θα πούμε για\nαυτές μαζί με την Ιεράπολη και την Έφεσο, με\nάλλη ευκαιρία. Θα μας πέσει βαρύ το κείμενο, φάγαμε και το kaymak.\nΑργά το απόγευμα αντικρίσαμε τα Μικρασιατικά παράλια. Καταλύσαμε στο Κουσάντασι,\nτουριστικό μέρος. Κρουαζιερόπλοια,\nξενοδοχεία, μπαράκια, πεζόδρομοι,\nσουβενιράδικα, ξενυχτάδικα, ταβέρνες, θαλασσινά, άλλη ιστορία εδώ.\nΜπορείς να συνεννοηθείς στα Αγγλικά, αρκετοί μιλούν και Ελληνικά είναι\nκαι η Σάμος απέναντι. Το καλοκαίρι\nβουλιάζει από τον κόσμο.\nΜια βόλτα στην αγορά και για\nύπνο. Το πρωί κατ΄ ευθείαν για το\nHavalimani Adnan Menderes στη\nΣμύρνη. Στις 12.30 ήμασταν στο Ελ\nΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ ΤΗΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ\nστη ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ\nΗ ιδέα για αυτό το άρθρο μου ήρθε από την Πόπη.\nΈνα βραδάκι που καθόμαστε στο καφενείο, και\nλίγο πριν ξεκινήσει η καθιερωμένη σύναξη των\n‘διαδρομών’, συζητώντας για διάφορους συντρόφους που δυστυχώς μας άφησαν νωρίς, φτάσαμε\nστον Αλέκο Λύτρα.\nΆγνωστος ίσως για τους πολλούς , πολύ αγαπητός όμως στους ανθρώπους που τον γνώρισαν\nκαι συμπορεύτηκαν με αυτόν.\nΟι φωτογραφίες με το πρόσωπο του, κοσμούν το\nουζερί του ‘Τσέλιγκα’ στα Εξάρχεια, αγαπημένο\nτου στέκι για τσιπουροποσίες και ατέλειωτες πολιτικές κουβέντες.\nΑυτές τις μέρες έκλεισε ένας χρόνος από το θάνατό του.\nΌπως πολύ εύστοχα έγραψε ένας φίλος του «η\nκαρδιά του πρόδωσε μόνο αυτόν, κανέναν άλλο».\nΗ Πόπη λοιπόν μου έλεγε ότι όταν ξεκίνησε η\nκρίση, ο Αλέκος έλεγε συνέχεια για τα τρία Α που\nπρέπει να είναι τα άμεσα προτάγματα της Αριστεράς.\nΑντίσταση, Αλληλεγγύη και τρίτο, αλλά όχι έσχατο, Αντιπληροφόρηση.\nΤα τρία Α της Αριστεράς απέναντι στα τρία Α των\nοίκων αξιολόγησης !\nΌσα κιλά αντίστασης και να παράξεις, όσες δράσεις και πρωτοβουλίες Αλληλεγγύης να αναλάβεις, μένουν τουφεκιές στον αέρα αν δεν οργανώσεις τη διάδοση της ενημέρωσης στη κοινωνία,\nαν δεν επικοινωνήσεις τη δράση σου, αν δεν βρεις\nτρόπους να κάνεις γνωστό αυτό που λες, σε αυτούς που θέλεις να υπερασπιστείς.\nΚαι λέω ‘να υπερασπιστείς’ και όχι ‘να εκπροσωπήσεις’ γιατί νομίζω ότι για την Αριστερά του\nμέλλοντος η ‘εκπροσώπηση-διαμεσολάβηση’ με\nτη μορφή που ξέραμε έως τώρα ,έλαβε Τέλος.\nΧρόνια τώρα βομβαρδιζόμαστε για το ρόλο των\nΜΜΕ ως ιδιότυπη μεταφορική εταιρεία που παραλαμβάνει τους καημούς, τις αδικίες, τις απόψεις\nτου κοσμάκη με τόπο παράδοσης τα αυτιά των\nΤην διαμεσολάβηση έχει αναλάβει μια δράκα\nμεγαλοδημοσιογράφων με παχυλούς μισθούς,\nσυνδαιτυμόνες της εκάστοτε οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, η οποία τους παρέχει και αστυ-\nνομική προστασία για να\nΚοινό τους γνώρισμα, εκτός\nφωτεινών αλλά ελάχιστων\nεξαιρέσεων, η mainstream\nάποψη επί παντός επιστητού, πάντα σε συμφωνία με\nτον ιδιοκτήτη του μέσου και\nανάλογα με την παραπέρα\nΠ.χ. ρεπορτάζ για τις 57\nφοροαπαλλαγές των εφοπλιστών δεν παίζει στο\nΣΚΑΙ, ρεπορτάζ για τη διαπλοκή στα μεγάλα έργα\nδεν παίζει στο ΜΕGA, καταπατήσεις δημόσιων\nχώρων δεν παίζει στον ΑΝΤ1, εικονικές συναλλαγές και φοροδιαφυγή δεν παίζει στο ALTER…….\nόταν έχει ειδήσεις.\nΟι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ έχουν κάτι κοινό.\nΤην άμεση εξάρτηση από τις τράπεζες, καθώς οι\nυποχρεώσεις τους προς τα ευαγή ιδρύματα είναι πολλαπλάσιες του ετήσιου κύκλου εργασιών\nτους, κάτι σαν συνεταίροι στη διαχείριση και διάχυση της πληροφορίας.\nΈνα κλείσιμο της στρόφιγγας είναι αρκετό για να\nτινάξει το μέσο στον αέρα.\nΗ περίπτωση της Έλευθεροτυπίας’ είναι χαρακτηριστική στο πώς μία δόση, ενός εγκεκριμένου δανείου, δεν εκταμιεύθηκε και η ιστορική εφημερίδα\nοδηγήθηκε στο καναβάτσο.\nΗ άποψη ότι, η στάση της ενόχλησε το κόμμα του\nμνημονίου, μου μοιάζει λογική.\nΑντίθετα το απέναντι μαγαζί (Δ.Ο.Λ.) ανταμείφθηκε για την υπεύθυνη στάση του, με την ανάδειξη\nτου Διευθύνοντος Συμβούλου του ,σε κυβερνητικό\nΗ άποψη ότι, η καθημερινή αμέριστη στήριξη των\nΜΜΕ στην ασκούμενη πολιτική έχει αποτέλεσμα,\nδείχνει να δικαιώνεται.\nΜα ποιός τους βλέπει και ποιός τους πιστεύει, θα\nΔυστυχώς πολλοί ακόμη τους βλέπουν και το\nχειρότερο, αναμασούν τις απόψεις που εκφωνούν\nακολουθώντας ακόμη και τις κωλοτούμπες τους.\nΜε τη πρόσβαση στο internet να είναι ακόμη σε\nχαμηλό επίπεδο στη χώρα, την αναγνωσιμότητα\nτων εφημερίδων να βρίσκεται στο ναδίρ, δίνεται\nο χώρος στους opinion makers των καναλιών να\nαλωνίζουν παρουσιάζοντας το άσπρο μαύρο, την\nαποτυχία θρίαμβο, το αδιέξοδο σαν μονόδρομο.\nΟι αποκαλύψεις για το ρόλο τους βγαίνουν στο\nγυαλί μόνο όταν τσακώνονται μεταξύ τους .\nΉταν απόλαυση να παρακολουθείς τη κόντρα\nΚουρή-Αλαφούζου για ώρες στα αντίστοιχα δελτία των σταθμών που ελέγχουν και να μαθαίνεις\nγια τα μονοπύθμενα της Οικογένειας των ‘Οικολόγων εφοπλιστών’ αλλά και για τη Βιομηχανία πλα-\nστών και εικονικών τιμολογίων του Κεφαλλονίτη\nπου ξεκίνησε σαν <υπόδειγμα δημοσιογραφίας>\nγκρεμίζοντας τον Καραμανλισμό, για να τον αναστηλώσει αργότερα.\nΣτη περίπτωση του Μεγάλου Καναλιού αφού (να\nμην ξεχνάμε) ίδρυσε ουσιαστικά το κόμμα του Καρατζαφέρη, τώρα χέρι-χέρι με τον ΣΚΑΙ θέλει να\nιδρύσει και δεύτερο <κόμμα>……….τη Συμμαχία\nτης Μπακογιάννη με τον εαυτό της.\nΘα ήταν εντυπωσιακό, αν λειτουργούσε το ΕΣΡ\n,να βλέπαμε το χρόνο προβολής των δύο συμπληρωμάτων του δικομματισμού στις ειδησεογραφικές ζώνες, με δύο και τρείς εμφανίσεις την ίδια\nμέρα ανά τηλεοπτικό μέσο.\nΜε κεντρικά άρθρα στις εφημερίδες των αντίστοιχων ομίλων και βομβαρδισμό από τα δελτία των\n8, χτίσανε, σιγά σιγά, το Αστικό Εθνικό τόξο των\nδυνάμεων της <υπευθυνότητας> και του <ρεαλισμού>, με ό,τι υλικό έχει απομείνει σε χρήση, από\nτα αποκαΐδια του παρελθόντος.\nΑπέναντι στην καθοδηγούμενη παραπληροφόρηση ο ρόλος των εναλλακτικών εντύπων, των blogs,\nτου face book, του twitter στην ενημέρωση γίνεται όχι μόνο αναγκαίος αλλά μοιάζει να είναι ο\nάλλος μονόδρομος για την αντιπληροφόρηση της\nΘυμάμαι τη λυσσαλέα επίθεση που δέχθηκε το\nΕΜΠ από το Λάος, μεταξύ άλλων, για την φιλοξενία του server του Indy media στο κτίριό του.\nΓιατί ενόχλησε το Indy media ? Nομίζω κυρίως\nγια την εδώ και τώρα ενημέρωση από ανθρώπους που γίνονται ρεπόρτερ επί τόπου, χωρίς τη\nδιαμεσολάβηση του αρχισυντάκτη του μέσου ή\nτο αναμάσημα των δελτίων τύπου των εκάστοτε\nαρμοδίων κρατικών φορέων. Η ματιά στο γεγονός\nμέσα από τους δρώντες και όχι η βιντεοσκόπηση\nτων γεγονότων με την ματιά και από τη σκοπιά\nΠαρά τη δυσκολία και τις υπερβολές (κυρίως των\nσχολιαστών του γεγονότος) ο στόχος της διασταύρωσης της πληροφορίας στο τέλος επιτυγχάνεται.\nΤα παραδείγματα πολλά, από την αποκάλυψη\nτης δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, τη βία και\nτις προβοκάτσιες της αστυνομίας στις πορείες, τη\nμαζικότητα τους όταν η αστυνομία κόβει μηδενικά\nστη καταμέτρηση του πλήθους, την αναδημοσίευση όλου του διαλόγου και των δράσεων που\nαναπτύσσονται σε όλο τον κόσμο με αφορμή τη\nΚαι για να ευλογήσουμε και τα γένια μας (κυρίως\nτου Σωτήρη που τα έχει πλούσια) και το δικό μας\nμικρό εγχείρημα των ‘διαδρομών’, σε αυτό φιλοδοξούμε να συμβάλει στο πλαίσιο της πόλης μας.\nΌπως εύστοχα έχει παρατηρήσει ο Βασίλης ‘να\nγίνουμε η καλύτερη πλανητική εφημερίδα, σε τοπικό επίπεδο’.\nΜια νέα μεταρρύθμιση (η ενδέκατη, αν θυμάμαι καλά, των τελευταίων 30 ετών) ξεκίνησε για το\nελληνικό σχολείο με την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς και αφορά το νέο λύκειο και κυρίως\nτα φιλολογικά μαθήματα, όπου η φιλοσοφία και\nτα αναλυτικά προγράμματα αλλάζουν δραματικά.\nΔεν θέλω ούτε να σταθώ από την αρχή αντίθετος\nσε αυτή την αλλαγή, ούτε και να κάνω στείρα\nαντιπολίτευση. Ίσα – ίσα που αναγνωρίζω πως η\nαλλαγή αυτή έχει και πολλά θετικά στοιχεία, που\nθα έπρεπε από χρόνια να έχουν μπει στο ελληνικό σχολείο. Οι ενστάσεις μου έχουν να κάνουν\nμε την απίστευτη προχειρότητα που στήθηκε όλο\nαυτό το πράγμα, γεγονός που υπονομεύει εξαρχής\nτην ουσία του. Θα αρθρώσω το κείμενό μου πάνω\nσε 11 ερωτήματα που φοβάμαι πως θα μείνουν\nΠώς είναι δυνατόν να ξεκινάει μια μεταρρύθμιση πριν ακόμη ανακοινωθεί; Η μεταρρύθμιση εφαρμόζεται τυπικά από την 1η Σεπτεμβρίου\nτου παρόντος σχολικού έτους. Οι σχετικές όμως\nανακοινώσεις έφτασαν στα σχολεία αργότερα ή\nδεν έχουν φτάσει ακόμη.\nΠοιος θεσμικός φορέας εισηγήθηκε αυτές τις σημαντικότατες και καθοριστικές για το\nμέλλον του σχολείου αλλαγές; Κανείς δεν μας έχει\nενημερώσει. Κυκλοφορεί η φήμη για κάποια παρέα από τη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι όμως δυνατόν\nνα πιστέψω ότι σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος χαράζει εκπαιδευτική πολιτική κάποια παρέα\nφίλα προσκείμενη προς την Υπουργό!\nΠώς καλούνται καθηγητές με πολυετή\nπείρα να αλλάξουν άρδην όχι σε μικρό χρονικό\nδιάστημα, αλλά κυριολεκτικά «από χθες» τον τρόπο που διδάσκουν, χωρίς την παραμικρή ενημέρωση;\nΠώς είναι δυνατόν οι σχολικοί σύμβουλοι, οι θεσμικά υπεύθυνοι για την ενημέρωση των\nκαθηγητών και για τον έλεγχο και την αξιολόγηση\nτης όλης μεταρρύθμισης να δηλώνουν παντελώς\nΠώς είναι δυνατόν να αναφέρεται στις\nοδηγίες για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών\nστην Α΄ Λυκείου ότι οι μαθητές σε αυτή τη φάση\nδεν είναι ώριμοι να κάνουν μετάφραση, όταν οι\nίδιοι μετέφραζαν αρχαία κείμενα στο γυμνάσιο;\nΠώς είναι δυνατόν να προτείνεται από\nφέτος για τα Νέα Ελληνικά η χρησιμοποίηση των\nεγχειριδίων και των 3 τάξεων του Λυκείου, όταν\nμέχρι σήμερα (τέλος Νοεμβρίου) οι μαθητές της\nΑ΄ Λυκείου δεν έχουν πάρει ούτε το εγχειρίδιο της\nτάξης τους; Δεν υπονομεύεται απροκάλυπτα έτσι\nαπό το ίδιο το υπουργείο η όποια προσπάθεια μεταρρύθμισης;\nΠώς είναι δυνατόν να εισάγεται τόσο βεβιασμένα (και βίαια) μια τόσο σημαντική μεταρρύθμιση χωρίς να γίνεται μια, έστω στοιχειώδης,\nδοκιμή στα πειραματικά σχολεία; Και επί τη ευκαιρία, μια συμπληρωματική ερώτηση: Τι ακριβώς\nεξυπηρετούν τα πειραματικά σχολεία;\nΣε κάθε ευνομούμενο κράτος οι μαθητές\nπου φοιτούν σε μια εκπαιδευτική βαθμίδα γνωρίζουν τις προϋποθέσεις πρόσβασης στην επόμενη.\nΠώς είναι δυνατόν στην Ελλάδα οι μαθητές της Α΄\nΛυκείου να συμμετέχουν ήδη σε μια εκπαιδευτική διαδικασία από την οποία, όπως το ίδιο το\nΥπουργείο αφήνει να διαρρεύσει, θα κριθεί η είσοδός τους στην ανώτερη βαθμίδα, αλλά να μη\nγνωρίζουν τους κανόνες με τους οποίους θα γίνει\nαυτή η επιλογή;\nΣτο ερώτημα που η ίδια η υφυπουργός\nθέτει: «Μήπως δημιουργηθούν ανισότητες, αφού\nείναι γνωστό ότι δε διαθέτουν όλα τα σχολεία τις\nίδιες τεχνολογικές υποδομές;», η ίδια απαντά: «Η\nως τώρα έρευνα στα ελληνικά σχολεία δείχνει ότι\nοι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί βρίσκουν διεξόδους\nστα προβλήματα των υποδομών.» Είναι δυνατόν\nμια σοβαρή ηγεσία ενός κράτους που βασίζεται\nσε θεσμούς να θεωρεί ότι η πραγματοποίηση ενός\nτόσο σημαντικού μεταρρυθμιστικού προγράμματός της, που θα αλλάξει τη ρότα της ελληνικής\nκοινωνίας, εναπόκειται στη δημιουργικότητα των\nεκπαιδευτικών και μόνο; Και αν κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν είναι τόσο δημιουργικοί; Το σύστημα θα\nκαταρρεύσει; (Και επί τη ευκαιρία σε ποια έρευνα\nαναφέρεται η Κα υφυπουργός;)\nΓιατί δεν δημοσιοποιούνται τα πορίσματα που προέκυψαν από την αποτίμηση της\nπορείας της προηγούμενης μεταρρύθμισης (Αρσένη); [Δεν φαντάζομαι να πιστεύει κανείς πως\nένα σοβαρό υπουργείο μιας σοβαρής χώρας θα\nπροχωρούσε ποτέ σε αλλαγή του εκπαιδευτικού\nτου συστήματος, χωρίς να έχει προηγουμένως\nεκτιμήσει με μακροχρόνια έρευνα τα υπέρ και τα\nΗ γενικότερη κατάσταση στο χώρο της\nδευτεροβάθμιας παιδείας (κατάργηση σχολικών\nβιβλιοθηκών, κατάργηση γραφείων ΣΕΠ, δραματική περικοπή των αποδοχών των καθηγητών,\nανυπαρξία ακόμη και των στοιχειωδέστερων υλικών, όπως χαρτιού και μελανιού που καθιστούν\nακόμη πιο επώδυνη την έλλειψη βιβλίων) είναι το\nκαταλληλότερο πλαίσιο για την προώθηση της μεταρρύθμισης; Ίσως η κα Υφυπουργός απαντήσει\nότι οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί θα βρουν λύση\nσε όλα αυτά. Και πράγματι αυτό γίνεται χρόνια\nτώρα. Μήπως λοιπόν να σκεφτούμε και την προοπτική να καταργηθεί το υπουργείο; Οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί θα βρουν τρόπους να το υποκαταστήσουν!\nΑν δεν υπάρξουν τεκμηριωμένες απαντήσεις\nστα παραπάνω ερωτήματα θα είναι απολύτως\nδικαιολογημένη η υποψία πολλών εκπαιδευτικών\nότι πρόκειται για μια ακόμη προχειρότατη επίδειξη μεταρρυθμιστικού έργου υπό το φόβο μιας\nπιθανής αλλαγής της ηγεσίας του Υπουργείου.\nΚοινώς, «να υπογράψουμε και εμείς μια μεταρρύθμιση και από εκεί και πέρα ΄΄γαία πυρί μειχθήτω΄΄». Και δυστυχώς για όλους μας, έτσι φαίνεται\nπως σκέπτονται οι υπεύθυνοι του Υπουργείου.\nΧαρακτηριστική της παραπάνω νοοτροπίας και\nη απάντηση που λάβαμε από σύμβουλο της κας\nΥφυπουργού, όταν σε συζήτησή μας πριν από\nλίγους μήνες σχετικά με τις συγχωνεύσεις των\nσχολείων της αναπτύξαμε τις ενστάσεις μας και\nτους φόβους μας για τις δυσλειτουργίες που θα\nυπάρξουν. Μας απάντησε λοιπόν πως σε όλες\nτις προηγμένες χώρες της Ευρώπης, όπως στη\nΦιλανδία, λειτουργούν μεγάλα σχολεία. Με τη\nσυγχώνευση λοιπόν θα αποκτήσουμε και εμείς\nτο ίδιο σχολείο!!!\nΚαθηγητής 1ου Λυκείου Βύρωνα\nΤο γκρούπ δημιουργήθηκε στα τέλη του 2010\nπαίζοντας διασκεύες αλλα φτιάχνoντας συγχρόνως και τα δικά του κομμάτια. Προερχόμενοι από διαφορετικά γκρούπ ο Ντίνος Δήμου\n(Sounds Conspiracy, 4 of A kind και ενεργό\nμέλος των Devilish Dogs), ο Γιάννης Βασίλιεφ (Ηρίων Ήχη) και με την προσθήκη του\nΠαύλου Βασίλιεφ (Drum Box Cajon) η μπάντα άρχισε να δένεται και να βγάζει μουσικό\nαποτέλεσμα σε ήχουςελληνόφωνους ακουστικούς Blues&Rock. Έτσι γρήγορα κυκλοφορεί\nτο πρώτο album της «Το Τρένο Του Χρόνου»\nτον Οκτώβριο του 2011. Τα Τρύπια Καπέλα\nβρίσκονται είδη στο στούντιο από τις αρχές\nδεκεμβρίου (2011) για την κυκλοφορία του 2ου\nστη σειρά δίσκου με τίτλο «Nibiru» που αναμένεται στα τέλη του 2012. Παράλληλα οι ζωντανές\nεμφανήσεις σε όλη την Ελλάδα, συνεχίζουν να αποτελούν τον βασικό στόχο του γκρούπ.\nΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ\nΗ τέχνη είναι η ίδια η ζωή. Αυτή μας θυμίζει να είμαστε άνθρωποι αυτή μας κάνει να ανεβαίνουμε\nσκαλί σκαλί τη σκάλα που οδηγεί στη Θέωση.\nΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ\nΗ παιδεία και η τέχνη πρέπει να είναι συνυφασμένη.\nΑπό τα αρχαία χρόνια διδάσκονταν όλα τα είδη της τέχνης, μουσική, θέατρο, γλυπτική μαζί με τη φιλοσοφία,\nτη γλώσσα, τα μαθηματικά. Σήμερα η τέχνη απουσιάζει\nπαντελώς από τα δρώμενα της παιδείας.\nΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ\nΗ τοπική αυτοδιοίκηση δυστυχώς δεν προωθεί όπως πρέπει νέους καλλιτέχνες. Τα στάδια και τα\nπνευματικά κέντρα δίνονται μόνο σε φτασμένους καλλιτέχνες κι αυτό γίνεται γιατί δεν υπάρχουν\nστις τοπική αυτοδιοίκηση αρκετοί άνθρωποι του πνεύματος.\nΑς βοηθήσουμε τα παιδιά να δημιουργήσουν, να εκφραστούν, να φανταστούν, γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον, γιατί τα παιδιά είμαστε εμείς, γιατί τους ανήκει δικαιωματικά αυτός ο πλανήτης. Ας\nφτιάξουμε ασφαλείς χώρους να παίζουν. Ας ξεφύγουμε από το δόγμα της παπαγαλίας.\nΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ\nΑς αφήσουν για λίγο πίσω τα προβλήματα\nκαι ας ακούσουν τα παιδιά. Να παίζουν να\nγελάσουν να ξαναγίνουν παιδιά. Τα προβλήματα και τις διαφορές τους να τα κρατούν\nμακριά από τα παιδιά γιατί αυτό τους δηλητηριάζει την ψυχή.\nΕπιμέλεια Ελένη Βασιλοπούλου