Γράψτε μας τη γνώμη σας, τις απόψεις σας, τις ερωτήσεις ή τις διαφωνίες σας σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών και τη διδασκαλία του γενικά ή στο σχολείο σας που αφορά την Β’ Γυμνασίου. Με σκοπό να συμβάλλουμε σε μία σύγχρονη, πραγματικά ρεαλιστική διδασκαλία του πνευματικού πλούτου που μας χαρίζει η Ορθόδοξη Χριστιανική Διδασκαλία και τη συμβολή της στην διαμόρφωση μιας γνήσια Θεανθρώπινης δυνάμει και κατά χάριν προσωπικότητας\nΤα περιεχόμενα θα μπορείτε να τα εμπλουτίζετε περισσότερο μέσα από την ιστοσελίδα που έφτιαξαν οι μαθητές μας στο μάθημα της Μελέτης της Αγίας Γραφής, Παλαιά Διαθήκη, Καινή Διαθήκη και της Εκκλησιαστικής Ιστορίας στη διεύθυνση : www.2gympsilkalym.wordpress.com : “ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ : ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΛΥΜΝΟΥ”\nΔείτε και τις ιστοσελίδες των τμημάτων της Γ’ Γυμνασίου Καλύμνου :\nΑγαπητοί μαθητές και μαθήτριες, συμμαθητές μας,\nΔημιουργήσαμε αυτήν την ιστοσελίδα για να αναρτήσουμε τις εργασίες μας, τις αναζητήσεις μας, να προβάλουμε τις αντιρρήσεις, τις απορίες, τις διαφορετικές μας απόψεις, να βρούμε λύσεις στα ζητήματα που μας απασχολούν. Θα αρχίσουμε με τις εργασίες μας στο μάθημα των Θρησκευτικών, αφού στο μάθημα της Μελέτης της Εκκλησιαστικής Ιστορίας μαθαίνουμε να αξιοποιούμε τις γνώσεις μας και να τις αναχτίζουμε με τη βοήθεια διαδικτυακών εργαλείων και τεχνολογικών. Σιγά, σιγά, θα αναρτήσουμε και εργασίες μας σε άλλα μαθήματα και τότε θα πλουτίσουμε την εφημερίδα του τμήματός μας.\nΤο όνομά μας θα αλλάξει, θα κάνουμε ... δημοψήφισμα και θα το επιλέξουμε όλοι μαζί.\nΣας προσκαλούμε καθηγητές και μαθητές να μας πείτε τη γνώμη σας, να προβάλετε τις ερωτήσεις, αναζητήσεις, απορίες, διαφωνίες σας στα όσα γράφουμε και να είστε σίγουροι πως θα περάσουμε καλά!!! Καλωσήρθατε!\nΜελέτη της Εκκλησιαστικης Ιστορίας από τους : Αντώνη Σβύνο, Μικελίνα Σαμάρκου, Ευανθία Στεφαδούρου, Χαλίκου Ιωάννα, Θανάσης Στάλας, Φυλακτάκης Γιώργος, Θεοφίλης Βούης, Αντνία Κουλλια, Σαββινα Εργά.\nΜια παρουσίαση παιχνίδι! Παίξετε μαζί μας!\nΜια παρουσίαση για… συζήτηση! Συζητήστε μαζί μας!\nΠαίζουμε; Μια παρουσίαση, που γίνεται παιχνίδι και διασκέδαση!\nΗ Εκκλησία και η Ιστορία της. Μια παρουσίαση που θέλει ... συζήτηση. Παρακολουθήστε τη συζήτησή μας και συμμετέχετε σ΄ αυτήν αν θέλετε! Σας περιμένουμε να ενώσετε τα σχόλια σας στα δικά μας!\nΗ Εκκλησία και η Ιστορία της\nΠαίξετε μαζί με την Μάγκου Έλενα και τη Μάρακα Μαρία\nΜελέτη της Εκκλησιαστικης Ιστορίας από τους : Αντώνη Σβύνο, Μικελίνα Σαμάρκου, Ευανθία Στεφαδούρου, Χαλίκου Ιωάννα, Θανάσης Στάλας, Φυλακτάκης Γιώργος, Θεοφίλης Βούης, Αντωνία Κουλλια, Σαββινα Εργά.\nΜια παρουσίαση που θέλει … συζήτηση. Απαντήστε και συζητήστε μαζί μας τα ερωτήματα που παρατίθενται και ελάτε να θέσουμε απορίες, λύσεις, προβληματισμούς για το τί μας χρησιμεύει η εκκλησιαστική ιστορία και γιατί μας είναι απαραίτητη η γνώση της.\nΣτα πλαίσια του τρίτου μαθήματος της Γ’ Γυμνασίου, Πεντηκοστή, και με αφορμή το σχολιασμό του κειμένου της σελίδας 17 : “αγιότης σημαίνει απελευθέρωση ή μάλλον ελευθερία… μορφές… β) απελευθέρωση από το πάθος του εγωκεντρισμού – άσκηση και θεραπεία”, πραγματοποιήσαμε με την ελεύθερη θέληση και επιθυμία των μαθητών της Γ΄ Γυμνασίου μιά έρευνα με θέμα :\n“Για μια βδομάδα προσπαθήστε να επικοινωνήσετε με τους συνανθρώπους, τους διπλανούς, τους γνωστούς, τους φίλους, τους αγνώστους βλέποντάς τους ως δυνάμει “θεανθρώπους” κατά χάριν, δηλαδή ως ανθρώπους μεταμορφωμένους από το Άγιο Πνεύμα σε ξεχωριστούς ανθρώπους που βιώνουν στην πράξη την δυνατότητα να μοιάζουν στον Θεό με την ελεύθερη θέλησή τους. Καταγράψτε κατόπιν τί συναισθήματα σας γεννήθηκαν από την εμπειρία αυτή, πόσο διαφορετικός σας φάνηκε ο κόσμος γύρω σας με τέτοια οπτική των συνανθρώπων σας, τί επίδραση είχε στους συνανθρώπους σας η δική σας αυτή οπτική και συμπεριφορά“.\nΚαι να τα αποτελέσματα της έρευνάς μας!\nΣΑΒΒΙΝΑ Μ., Γ2 : Βλέποντας ως δυνάμει “θεανθρώπους” όλους τους συνανθρώπους μου άρχισα να νοιώθω πρωτόγνωρα συναισθήματα. Κατ΄ αρχάς άρχισα να βλέπω τον εαυτό μου διαφορετικά. Ανεξάρτητα αν μου ήταν κάποιος γνωστός, φίλος, ξένος, μόνο και μόνο σκεπτόμενη ότι είμαστε όλοι ίδιοι, με δυνατότητα να γίνουμε “θεάνθρωποι”, να μοιάζουμε στον Χριστό, ένοιωθα σεβασμό προς αυτόν κι ότι είμαστε “αδέλφια”.Άρχισα, επίσης, να παρατηρώ στον εαυτό μου ότι άλλαζα τρόπο σκέψης, αλλά και αντιμετώπισης των ανθρώπων, γιατί είμαστε όλοι “ίδιοι”. Επιπλέον, εάν μιλάς με κάποιον, σκέφτεσαι ότι είναι σαν να μιλάς με τον Θεό. Αν και στην αρχή δεν ήξερα πώς να εφαρμόσω στην καθημερινότητα μια τέτοια προτροπή, ότι όλοι είναι δυνάμει “θεάνθρωποι”, όταν άρχισα να φέρομαι έτσι, κατάλαβα το πραγματικό νόημά της.\nΜαρία Μύτ., Γ2 : “Κατ΄ αρχήν ένοιωσα δέος γιατί σκέφτηκα πως όταν βλέπω μπροστά μου τον Θεάνθρωπο Χριστό πόσο λίγη και μικρή θα φαίνομαι μπροστά Του, πόσο τυχερή, ταυτόχρονα, είμαι που Τον έχω γνωρίσει, ειμαι πρόθυμη να μάθω όσο γίνεται περισσότερα για Κείνον. Να Τον μιμηθώ δηλαδή. Σίγουρα ένοιωσα αγάπη και ασφάλεια που ήμουν δίπλα στους συνανθρώπους μου όταν τους έβλεπα μ΄ αυτόν τον τρόπο, ότι ήταν πολύ θετικό να μαθαίνω να ακούω όσα λένε, να δίνω σημασία και να μαθαίνω απ΄ εκείνους διαφορετικούς τρόπους να βλέπω τον κόσμο”.\nΈλενα Μ., Γ2 : “Τα συναισθήματα που είχα όταν έβλεπα τους συνανθρώπους μου για μια βδομάδα σαν δυνάμει Θεανθρώπους, να μοιάζουν δηλαδή στο Χριστό ήταν εντελώς διαφορετικά. Σεβόμουν και αγαπούσα τους πάντες, ανεξαιρέτως ηλικίας, φύλου, εθνικότητας και θρησκείας. Τους βοηθούσα στις δυσκολίες τους, προσπαθούσα να τους κάνω να διασκεδάζουν, να περνούν καλά. Όλα αυτά όμως θα ήταν καλύτερο να τα εφαρμόζαμε σε όλους τους ανθρώπους καθημερινά και για πάντα κι όχι μόνο για μια εβδομάδα. Έτσι θα φτιάξουμε ένα κόσμο όπου η αγάπη, η φροντίδα, η γαλήνη, η ηρεμία, η σιγουριά συναισθήματα θετικά και ευχάριστα θα τα αισθανόμασταν συνεχώς και θα ήταν τρόποι της καθημερινότητάς μας!”.\nΜ. Γιάννης, Γ2 : “Δεν βρίζαμε, δεν χτυπούσαμε κανέναν, δεν κοροϊδεύαμε, φερόμαστε καλύτερα. Αν και δεν το τηρήσαμε ουσιαστικά παρά για λιγότερο από μια μέρα!).\nΣαββίνα Ερ., Γ1 : Βλέποντας τον συνάνθρωπό μου ως θεάνθρωπο νοιώθω δέος και μεγάλη ευγνωμοσύνη για αυτό που μου έχει συμβεί. Ο κόσμος γύρω μου έχει αλλάξει. Έχει γίνει καλύτερος! Η φύση, οι άνθρωποι, ολόκληρη η οικουμένη είναι γαλήνια. Αμέσως σβήνει το μίσος, η κακία, ο φθόνος που επικρατεί γύρω. Παντού επικρατεί ειρήνη και αγάπη. Τα πρόσωπα όλων είναι φωτεινά, χαμογελαστά. Υπάρχει μόνο αλληλοβοήθεια και σεβασμός. Η πείνα, η δυστυχία, ο πόνος, ο πόλεμος γίνονται παρελθόν πια!\nΣκεύος Μ., Γ2 : Όταν βλέπουμε τον διπλανό μας ως Θεάνθρωπο συμπεριφερόμαστε πιο ωραία σε εκείνους και σε όλο τον κόσμο. Επίσης πιστεύω ότι θα αλλάζαμε και τους άλλους ανθρώπους γιατί αν βλέπανε ότι όλοι άλλαξαν θα άλλαζαν κι αυτοί.\nΜανόλης – Σάββας Μ., Γ2 : Ένοιωσα δέος, συγκίνηση και μεγάλη χαρά. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ευχαριστήσω το Θεό που με αξίωσε να ζήσω κάτι τέτοιο. Μου ερχόταν να πλησιάσω κάθε συνάνθρωπό μου να του φιλήσω το χέρι και να του συστηθώ ταπεινά, να τον γνωρίσω ουσιαστικά. Καθόμουν να ακούσω ό,τι έλεγε με διάθεση να ακολουθήσω τις καλές συμβουλές του στη ζωή μου.\nΘανάσης Στ., Γ3 : Βλέποντας όλους τους ανθρώπους ως Θεανθρώπους νοιώθουμε αγάπη ακόμα και για τους εχθρούς μας, δεν νοιώθουμε εγωϊσμό αλλά χαρά, νοιώθουμε ελεύθεροι να επιτρέπουμε στους άλλους να είναι διαφορετικοί από εμάς, θυσιαζόμαστε για τους συναθρώπους μας και δεν νοιώθουμε την αδικία.\nΘεόφιλος Β., Γ1 : Βλέποντας τον άλλον ως Θεάνθρωπο και εικόνα του Θεού ξεπερνάμε τον εγωϊσμό μας και νοιώθουμε αδελφοσύνη να μας δένει με όλους τους συνανθρώπους μας κα με όλα τα πλάσματα του Θεού. Και αυτό μας βοηθάει να ξεπεράσουμε κάθε συμπεριφορά που μας απομακρύνει από τον συνάνθρωπό μας και μας βοηθάει επίσης να βιώσουμε την ταπεινοφροσύνη, αφού συνειδητοποιήσουμε πόσο ασήμαντοι είμαστε μπροστά στο μεγαλείο της δημιουργίας. Επίσης μας βοηθάει να αναπτύξουμε συναισθήματα αγάπης, κατανόησης, αλληλοβοήθειας. Με αυτόν τον τρόπο νοώθουμε όλοι σαν μέλη μιας μεγάλης οικογένειας, όπου ο καθένας μπορεί να έχει την υποστήριξη του άλλου και δεν θα νοιώσει ποτέ μόνος.\nΑντώνης Σβ., Γ3 : Βλέποντας τον φίλο μου ως Θεάνθρωπο ένοιωσα μέσα μου αδελφοσύνη και γαλήνη. Ένα πνεύμα αγάπης και κατανόησης, οργάνωσης αλλά και συλλογικότητας.\nΙωάννα Χ., Γ3 : Ένοιωσα ωραία και οικεία με τους συνανθρώπους μου. Απολάμβανα την παρέα τους, ένοιωσα εμπιστοσύνη και δεν ένοιωσα καθόλου κακία ή αντιπάθεια για κανένα τους.\nΕυανθία Στ., Γ3 : Το να βλέπεις το συνάνθρωπό σου σαν Θεάνθρωπο κατά χάριν προκαλεί συναισθήματα τόσο έντονα που είναι δύσκολα να τα νιωσει κανείς στη ζωή του. Αρχικά, αισθάνθηκα θαυμασμό για τον συνάνθρωπό μου που μου φαινόταν διαφορετικός τις υπόλοιπες φορές που τον αντίκρυζα. Ακόμα, έντονο ήταν το συναίσθημα του σεβασμού για κάθε άνθρωπο αφού μαζί με την ανθρώπινη έβλεπα και την θεϊκή του φύση. Επίσης, αισθάνθηκα ευχαρίστηση να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου και τους ακούω γιατί η κάθε κίνηση και λέξη τους μου φαινόταν ξεχωριστή ιδιαίτερη και επωφελής. Τέλος, βλέποντας τον συνάνθρωπό μου σαν Θεάνθρωπο κατά χάριν αισθάνθηκα δέος, αφού έβλεπα όλους τους ανθρώπους γύρω μου με έναν ξεχωριστό και διαφορετικό τρόπο από τις άλλες φορές, εναν τρόπο που δεν μπορεί εύκολα να περιγράψει κανείς.\nΘεμελίνα Κ., Γ1 : Ένοιωσα ιδιαίτερα τυχερή όταν συνειδητοποίησα ότι η διπλανή μου, βαπτισμένη κι εκείνη σαν κι εμένα, είναι δυνάμει και κατά χάριν Θεάνθρωπος, δηλαδή προορισμένη να μοιάσει στον Θεάνθρωπο Χριστό, όπως κι εγώ, άλλωστε. Την αντιμετώπισα με μεγάλο σεβασμό, γιατί ήταν μία διαφορετική και σημαντική ύπαρξη. Με έκανε να νοιώθω τη διάθεση συνεχώς να διευρύνω τις γνώσεις μου για τον Χριστό, να συνειδητοποιώ τα λάθη μου και να τα διορθώνω. Κι όμως, είναι απλώς η καλύτερή μου φίλη!!\nαπό τον Ζαχαρία Πίκο, Γ3\nΕυανθία Στ., Θανάσης Στ., Γ3\nΜία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων\n<iframe width="640" height="360" src="//www.youtube.com/embed/SXueRD_mCEU?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>\nΔείτε σε :\nΚι αφού συζητήσαμε την ταινία και το μήνυμά της μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συζήτησή μας σχετικά στην ιστοσελίδα του τμήματός μας.\nΘα είναι χαρά μας να συμβάλλετε κι εσείς με τις δικές σας σκέψεις. Σας περιμένουμε.\nΑγγελική Καρυώτη, Γ1 : Σ΄ αυτό το βίντεο παρουσιάζεται μία τάξη η οποία βρίσκεται κάτω από ένα πείραμα. Έκπληκτοι μπορούμε να παρατηρήσουε την άσχημη αντίδραση των μαθητών απέναντι στην δασκάλα, η οποία πραγματοποιεί το πείραμα διάκρισης με έξυπνο αλλά και σκληρό τρόπο. Στο πρώτο στάδιο τα παιδιά αλλάζουν συμπεριφορά και αντιλήψεις ενώ μέσα σε 15 λεπτά γίνονται απόλυτοι ρατσιστές, γεμάτοι κακία. Έπειτα οι μαθητές που βρίσκονται στην ανώτερη ομάδα νιώθουν καλύτεροι και συμπεριφέρονται άσχημα ακόμα και στους ίδιους τους τούς φίλους, όπως παραδέχονται κι οι ίδιοι, σαν τους μαύρους που αποκαλούν νέγρους.\nΘΕΟΦΙΛΟΣ ΒΟΥΗΣ, Β1 : Στην αρχή ήμουν πολύ περίεργος για το πώς γίνεται τόσο μικρά παιδιά να καταλάβουν το τι είναι ρατσισμός κι έμεινα έκπληκτος όταν είδα τί σκέφθηκε για να πετύχει το στόχο της η δασκάλα. Όταν είπε στα παιδιά ότι αυτοί με τα γαλανά μάτια είναι ανώτεροι από αυτούς με τα καφέ μάτια, αναρρωτήθηκα αν σκοπός της ήταν να κάνει τους μαθητές της αντιρατσιστές ή το αντίθετο. Φυσικά, την επόμενη ημέρα που είπε στους μαθητές ότι το σωστό είναι πως αυτοί με τα καστανά μάτια είναι ανώτεροι και ότι αυτό που τους είπε χτες ήταν ψέμματα, τότε άρχισα να καταλαβαίνω το έξυπνο σχέδιό της για να κάνει τα παιδιά να καταλάβουν πόσο κακό πράγμα είναι ο ρατσισμός. Επίσης, κατάλαβα ότι αν στις μικρές ηλικίες χρησιμοποιήσεις ζωντανό παράδειγμα για κάτι, ακόμα και για τον ρατσισμό, τότε αυτό χαράσσεται βαθειά μέσα τους και μένει για όλη την υπόλοιπη ζωή τους μέσα στο μυαλό τους, έτσι ώστε να έχουν καλή συμπεριφορά (να μην είναι ρατσιστές στο συγκεκριμένο παράδειγμα).\nΣαββίνα Εργά, Γ1 : Στο βίντεο που παρακολουθήσαμε, ο δάσκαλος της τάξης προσπαθεί να μάθει στα παιδιά για τις διακρίσεις του ρατσισμού. Αρχικά προσπαθεί να μπερδέψει τα παιδιά, τα χώρισε στους καστανομάτηδες και στους γαλανομάτηδες. Τα συναισθήματα των παιδιών είναι ανάμεικτα. Τα παιδιά που κατηγορούσαν κάθε φορά τα άλλα σαν κατώτερα, άρχισαν όταν μπήκαν εκείνα στην κατώτερη ομάδα να πέφτουν στα μαθήματά τους γιατί ήταν στενοχωρημένα από την τιμωρία τους. Επίσης τα παιδιά θύμωναν και πίστευαν ότι ο γιακάς που φορούσαν τα ξεχώριζε και τους προκαλούσε την αποτυχία. Τέλος, αφού τα παιδιά συζήτησαν μεταξύ τους τί συνέβη, καταλάβανε το λάθος να ξεχωρίζεις κάποιον για οποοδήποτε λόγο. Σημαντικο είναι ότι μερικά παιδά προσπάθησαν και κατάφεραν να σκίσουν τους μισητούς γιακάδες που τα στενοχώρησαν. Οι προκαταλήψεις, σκέφτομαι, από το παράδειγμα αυτό, σαν τους γιακάδες, πολύ δύσκολα φεύγουν.\nΣτη συνέχεια τα παιδιά που μεγάλωσαν κατά δεκαπέντε χρόνια, έκαναν οικογένεια και παιδιά δικά τους προσκλήθηκαν από τη δασκάλα τους να συζητήσουν πόσο τους επηρέασε στη ζωή τους το πείραμα. Αρχικά, είπαν πώς σκέφτονταν τότε και πως ήταν τόσο μεγάλο το μάθημα που η τάξη έμεινε αγαπημένη σαν οικογένεια και ο καθένας τους ξεχωριστά έμαθε τα παιδιά και τους γύρω τους να μην διακρίνουν για κανένα λόγο κανέναν.\nΣτο τελευταίο στάδιο της ταινίας βλέπουμε μια διαφορετική ομάδα, αυτή τη φορά το πείραμα γίνεται από μια πολιτεία της Αμερικής σε σωφρονιστκούς υπαλλήλους για να μη διακρίνουν τους διαφορετικής φυλής, χρώματος, φρονημάτων φυλακισμένους τους. Χωρίζονται πάλι σε δυο ομάδες, σ΄αυτούς που έχουν γαλανά μάτια (οι αδικημένοι, εδώ) και στους με καστανά μάτια (οι ευνοημένοι, τώρα). Και στις δυο ομάδες υπάρχουν μαύροι και άσπροι άνθρωποι, επομένως δεν διακρίνεται το χρώμα του δέρματος αλλά των ματιών. Νιώθουν πολύ άβολα οι γαλανομάτηδες, δεν μπορούν να αντικρούσουν τα λανθασμένα επιχειρήματα, νιώθουν απελπισία να αντιδράσουν, αφού ό,τι κι αν κάνουν αποδεικνύεται λάθος συμπεριφορά και επικρίνεται. Μ΄ αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνονται “στο πετσί τους” τις διακρίσεις που οι ίδιοι πιθανόν έκαναν στους φυλακισμένους που φυλάσσουν”.\nΕίναι πραγματικά ευχάριστη η έκπληξή μου που οι μαθητές και μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου έχουν τόσο σωστές κρίσεις και μπορούν να αντιλαμβάνονται λεπτές διαφορές και να τις επισημαίνουν με ευθύτητα. Μπορούν λοιπόν να διαπαιδαγωγηθούν να γίνουν σωστοί πολίτες, αληθινής δημοκρατίας. Ελπίζουμε οι καθηγητές τους να μην τους βλέπουμε σαν παιδιά, γιατί τότε θα κάνουμε εμείς διακρίσεις και θα είναι επώδυνα τα αποτελέσματα. Μη γένοιτο!\nΜΑΓΚΟΥ ΕΛΕΝΑ, Γ2 : Τα συναισθήματά μου από το βίντεο αυτό είναι πολλά. Αρχικά ένιωσα χαρά για την ιδέα της δασκάλας, αλλά στη συνέχεια ένιωσα αρκετά παράξενα και άβολα για το πώς άλλαζαν οι χαρακτήρες των παιδιών. Τα παιδιά χωρίζονταν σε ομάδες και συνεχώς τσακώνονταν μεταξύ τους για ανόητους λόγους. Η πρώτη μέρα όπου οι γαλανομάτηδες ήταν οι έξυπνοι προκάλεσε πολλούς καβγάδες μεταξύ των παιδιών. Τα παιδιά με τα καστανά μάτια ένιωθαν πως είναι κατώτερα από τα άλλα και απομονώνονταν. Το βίντεο αυτό με βοήθησε να καταλάβω ακόμα περισσότερο το ρατσισμό, το πώς νιώθει ο καθένας που αντιμετωπίζει τον ρατσισμό. Και κατάλαβα πως για να καταλάβω πώς νιώθει ο άλλος πρέπει να τον βιώσω για να συμπάσχω μαζί του πραγματικά.\nΜΑΡΑΚΑ ΜΑΡΙΑ, Γ2: Το βίντεο που παρακολουθήσαμε μας μιλάει για μερικά παιδιά σε κάποιο σχολείο της Αμερικής που συζητούν με τη δασκάλα τους για τους ανθρώπους που έχουν διαφορετικό από το δικό τους χρώμα, άλλη θρησκεία, άλλο πολιτισμό και το διαφορετικό το κοροϊδεύουν, δεν μιλάνε στους ανθρώπους αυτούς ούτε τους κάνουν παρέα. Για να διδάξει στους μαθητές της αυτή η δασκάλα πόσο άσχημο πράγμα είναι οι διακρίσεις χώρισε σε ομάδες τα παιδιά σε παιδιά με μπλε μάτια και σε καστανά. Την μία μέρα εξύψωσε τα παιδιά με τα γαλανά και την επόμενη τα παιδιά με τα καστανά μάτια και αντίστοιχα την άλλη ομάδα την κάνανε να νιώθει κατώτερη. Στο διάλειμμα εκφράστηκε η χειρότερη μορφή ρατσισμού, αφού δεν έπαιζαν με τα παιδιά που θεωρούσαν κατώτερα, δεν τους μιλούσαν, δεν είχαν δικαίωμα να πιουν νερό από τη βρύση, θεωρούνταν λιγότερο έξυπνα, τσακώθηκαν, χτύπησαν το ένα το άλλο, που πριν ήταν φίλοι, και μίσησαν το ένα το άλλο. Όταν πια κατάλαβαν και οι δύο πλευρές με το να ζήσουν το ρατσισμό ποια είναι τα λάθη αυτής της διάκρισης, συζήτησαν με τη δασκάλα τους όλα μαζί ότι ποτέ πια δεν θα έκαναν διακρισεις για κανέναν διαφορετικό από αυτούς άνθρωπο. Και το τήρησαν, το δίδαξαν στα παιδιά τους και το εφάρμοσαν στη σχέση τους με τους συνανθρώπους τους.\nΣΑΒΒΙΝΑ ΜΑΓΚΟΥ, Γ2 : Το ντοκυμαντέρ με τίτλο “Μια τάξη φυλετικά χωρισμένη” μου προκάλεσε συναισθήματα ενθουσιασμού και βαθειές εντυπώσεις. Αρχικά απόρησα με τον τρόπο που η δασκάλα διάλεξε να διδάξει τον ρατσισμό στα παιδιά. Όταν κατάλαβα τί έκανε θαύμασα τη δασκάλα γιατο πώς σκέφθηκε να πραγματοποιήσει το πείραμά της αυτό και πώς τελικά το πραγματοποίησε ώστε ρεαλιστικά να το βιώσουν οι μαθητές της. Καθώς έβλεπα το βίντεο μπήκαν κι εγώ στο ρόλο των παιδιών κι “έμαθα” κι εγώ μαζί τους τί νοιώθει ο “άλλος”. Μ΄ αυτόν τον τρόπο διδάχτηκαν ένα μάθημα πολύ σημαντικό για την υπόλοιπη ζωή τους. Κατάλαβα πως με έναν απλό φαινομενικά τρόπο με ένα συναρπαστικά ρεαλιστικό παιχνίδι βίωσαν το ρατσισμό κι απέκτησαν τα συναισθήματα που νιώθει ένας άλλος όταν του φέρονται ρατσιστικά. Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αφού δεν θέλω να νιώθω κατώτερη, να μην κάνω κι εγώ τον άλλο να νιώθει έτσι.\nΘεόφιλος Βούης, Γ1 : Όταν η δασκάλα άρχισε να μιλάει στους μεγάλους πλέον μαθητές εντυπωσιάστηκα από το πόσο πολύ τους είχε μείνει το περιστατικό αυτό στη μνήμη. Επίσης, το παράξενο είναι ότι ενώ ήταν μικρά παιδιά όταν τους δίδαξε πόσο άσχημο πράγμα ήταν ο ρατσισμός, μ΄αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο το θυμόντουσαν σε ολόκληρη τη ζωή τους, αλλά το εφάρμοσαν και ανέφεραν παραδείγματα πώς συμπεριφέρθηκαν πλέον σε ανθρώπους που ήταν “διαφορετικοί”, τους κατάλαβαν και τους σεβάστηκαν.\nΜάγκου Έλενα, Γ2 : Αφού παρακολουθήσαμε το παραπάνω βίντεο μιλήσαμε για τον πύργο της Βαβέλ και για την Πεντηκοστή και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως οι διακρίσεις και στις τρεις περιπτώσεις κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται πολύ άσχημα. Στην εικόνα της Βαβέλ η αλαζονία οδήγησε τους ανθρώπους στο να χάσουν την γλωσσική άρα και πολιτισμική τους επικοινωνία μεταξύ τους. Στο βίντεο η διαφορετικότητα απομόνωσε τα παιδιά. Η Πεντηκοστή λοιπόν, ο ερχομός του Αγιου Πνεύματος στην ανθρώπινη ιστορία μας έκανε ένα πολύτιμο δώρο. Με την επιφοίτησή Του στις καρδιές μας μας οδήγησε να μπορούμε πάλι να συννενοούμαστε και να επικοινωνούμε στην γλώσσα της αγάπης του Θεού κα αναμεταξύ μας, κι αυτό όποτε επιτυγχάνεται μας κάνει τρεις φορές ευτυχισμένους, δηλαδή μακάριους!\nΕΙΡΗΝΗ ΜΕΛΑ, Γ2: Η διήγηση του πύργου της Βαβέλ, όπως φαίνεται στην εικόνα του βιβλίου μας σχετίζεται αμεσα με το περιεχόμενο του βίντεου που είδαμε, αφού τα παιδιά χωρίζοντας τους εαυτούς τους σε καστανομάτηδες και γαλανομάτηδες, έπαθαν σύγχιση κι έχασαν την ενότητα, χωρίστηκαν οι “γλώσσες”, οι τρόποι επικοινωνίας τους και σταμάτησαν να συνεργάζονται αρμονικά.\nΜπουλαφέντης Χρήστος, Γ2 : Ο πύργος της Βαβέλ διηγείται ότι οι άνθρωποι θέλαν να χτίσουν ένα πολύ υψηλό κτίριο ώστε να φτάσουν αλαζονικά το Θεό. Ο Θεός για να μην εξαφανιστεί μέσα στην υπερηφάνεια η προσωπικότητά τους σύγχισε τις γλώσσες τους, διψάστηκαν κι έτσι δεν μπορούσαν πια να δουλεψουν ομαδικά, έτσι το “όνειρό τους” έμεινε απραγματοποίητο. Και στο βίντεο η διάκριση σε ένα φυσικό δημιούργημα, το χρώμα των ματιών των παιδιών, τα δίχασε, γεννήθηκε μεταξύ τους το αίσθημα ότι έγιναν διαφορετικά και δεν δούλευε πια η ομάδα τους αρμονικά. Όπως είδαμε στο βίντεο η κάθε ομάδα ανθρώπων για να έχει σωστά αποτελέσματα πρέπει να συνεργάζεται με κατανόηση και χωρίς διακρίσεις. Το ίδιο κατ΄επέκταση ισχύει και στις ανθρώπινες κοινωνίες. Όπου υπάρχουν διακρίσεις δεν υπάρχει επιθυμητό αποτέλεσμα.\nΜΑΝΟΛΗΣ ΣΑΒΒΑΣ ΜΟΥΣΕΛΛΗΣ ΚΑΙ ΝΙΚΟΛΑΣ ΛΥΣΓΑΡΗΣ, Γ2 : Στην εικόνα του ατελή πύργου της Βαβέλ βλέπουμε ότι ο Θεός εμποδίζει την αλαζονία των ανθρώπων και αλλάζει τη γλώσσα που μιλάνε για να μην τους αφανίσει σαν το διάβολο η υπερηφάνειά τους.\nΣΑΒΒΙΝΑ ΜΑΓΚΟΥ, Γ2 : Οι ομοιότητες της διήγησης για τον Πύργο της Βαβέλ και του βίντεο με το πείραμα για το ρατσισμό είναι δύο : 1) στην πρώτη ο Θεός για να τους τιμωρήσει από τη βλασφημία (που θέλανε να χτίσουν πύργο “μέχρι τον ουρανό και το Θεό”) σύγχισε τις γλώσσες των κατασκευαστών με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συννενοηθούν για την ολοκλήρωση της κατασκευής, έτσι “διακρίθηκαν” μεταξύ τους και διαλύθηκαν, όπως έγινε στη δεύτερη περίπτωση όπου τα παιδιά με διαφορετικό χρώμα ματιών δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν τις εργασίες του επιτυχώς. 2) στην διήγηση της Βαβέλ οι εργάτες χωρίστηκαν με βάση τη γλώσσα και στη δεύτερη οι μαθητές χωρίστηκαν με βάση το χρώμα των ματιών τους με αποτέλεσμα κι οι δυο ομάδες να νιώθουν διαφορετικά.\nΓιάννης Μουσελλής, Γ2 : Το βίντεο που είδαμε με το πείραμα της εκπαιδευτικού σε ζωντανή τάξη μου έδωσε ένα ισχυρό αντιρατσιστικό μήνυμα, επίσης μου έδωσε να καταλάβω πως όλοι οι άνθρωποι πάνω στη γη είμαστε ίδιοι, ξεχωριστοί παρά το χρώμα, τη φυλή, το φύλο, τη θρησκεία, τις συνήθειες που έχουμε.\nΜιχαήλου Κώστας, Γ2 : “Στην αρχή όταν τα παιδιά άκουσαν από τη δασκάλα ότι δεν θα κάνουν παρέα με ανθρώπους που έχουν μπλε μάτια και καστανά μάτια, τα παιδιά συμφώνησαν και ξαφνικά το ένα παιδί λέει ότι ο πατέρας τους έχει τα ρατσιστικά στοιχεία αυτά που τους είπε η δασκάλα! Ένοιωσε τότε δυσάρεστα και μπήκε στη θέση όσων κορόϊδευε πριν. Μετά από χρόνια όταν συναντήθηκαν ξανά με τη δασκάλα τους και συζήτησαν για το πείραμα που έλαβαν μέρος, ξαφνιάστηκαν γιατί το πείραμα και τα αποτελεσματά του έγιναν, όπως διαπίστωσαν, αιτία να μείνουν μια αγαπημένη ομάδα, “οικογένεια”, και έβλεπαν πια όλους τους ανθρώπους ίσους!\nΤα παιδιά αφού μεγάλωσαν είδαν τη συμπεριφορά τους όταν ήταν μικρά σχετικά με το ρατσισμό. Δεν τους άρεσε καθόλου και δεν ένοιωθαν ωραία. Τώρα που είναι μεγάλοι κατάλαβαν ότι ο ρατσισμός δεν είναι ωραίο και δίκαιο πράγμα γιατους ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετικό χρώμα, γλώσσα, εθνικότητα.\nΕυανθία Στ., Γ3 : Το έργο της δασκάλας και στην περίσταση με τους μαθητές της και στην περίσταση των φρουρών της φυλακής είναι πολύ σημαντικό και ωφέλιμο για την κοινωνία, αφού με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να είναι ρατσιστές.\nΚατά τη διάρκεια της ταινίας προσπαθούσα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση των αδικημένων και να καταλάβω πώς αισθάνονται όταν υπάρχει διάκριση εναντίον τους. Ακόμα ένιωθα μίσος για τους άλλους που αισθάνονταν ανώτεροι και χτυπούσαν τα άλλα παιδιά. Επίσης αισθάνθηκα μελαγχολία γιατί στις μέρες μας το φαινόμενο του ρατσισμού είναι πολύ έντονο και πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν λόγω των διακρίσεων που γίνονται εις βάρος τους για το χρώμα, την εθνικότητα ή οποιαδήποτε διαφορετικότητα μπορεί να παρουσιάζουν από τους άλλους.\nΤέλος, έντονα ήταν τα συναισθήματά μου για εκείνους που αντιμετώπιζαν το ρατσισμό, αφού φαινόταν στα μάτια τους η απογοήτευση, γιατί ενώ ήξεραν πως οι απόψεις της δασκάλας δεν στέκουν λογικά, δεν ήταν σε θέση να τις αποκρούσουν.\nΟ ρατσισμός είναι ένα φαινόμενο που μαστίζει την κοινωνία μας και που πρέπει ο καθένας μας παίρνοντας για παράδειγμα τη δασκάλα αυτή, να αναλάβει δράση εναντίον του ρατσισμού και της προκατάληψης εναντίον κάποιων ανθρώπων διαφορετικών.\nΕλάτε να συζητήσουμε ζωντανά!!!\nΘεόφιλος Β., Γ1 : “Αυτά που δίδασκε ο Χριστιανισμός, η αγάπη, η καλωσύνη, η κοινοκτημοσύνη, ήταν επαναστατικές ιδέες για εκείνη την εποχή. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει μέσα στο κείμενο, οι κλασικοί φιλόσοφοι θεωρούσαν ότι το έλεος και ο οίκτος είναι παθολογικά συναισθήματα, ατέλειες του χαρακτήρα που πρέπει να αποφεύγονται από όλα τα λογικά άτομα. Αντίθετα, ο Χριστιανισμός δίδαξε ότι το έλεος είναι μια από τις πρωταρχικές αρετές. Άλλη μια επαναστατική αρχή του Χριστιανισμού σύμφωνα με το κείμενο είναι ότι η χριστιανική αγάπη και φιλανθρωπία πρέπει να εκτείνονται πέρα από τα όρια της οικογένειας και της φυλής, σε όλους τους Χριστιανούς και όχι μόνο.\nΜαρία Καμπ., Γ1 : Το κείμενο απαντά στην ερώτηση του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου με το να μας δώσει να συνειδητοποιήσουμε ότι στην εποχή της πρώτης χριστιανικής κοινότητας το έλεος συνεπαγόταν την παροχή μη δεδουλευμένης βοήθειας ή ανακούφισης και ήταν αντίθετο προς την τότε αίσθηση της δικαιοσύνης. Ο φιλεύσπλαγχνος Θεός αγαπάει τους ανθρώπους και απαιτεί από τους πιστούς Του να αγαπάει ο ένας τον άλλον. Η χριστιανική αγάπη και φιλανθρωπία πρέπει να εκτείνονται πέρα από τα όρια της οικογένειας και της φιλίας και πρέπει να επεκταθούν ακόμη και πέρα από τη χριστιανική κοινότητα.\nΗ Σαββίνα Ερ., Γ1 συμφωνεί με το σχόλιο της Μαρίας\nΆγγελος Κυρ., Γ1 : Η αγάπη ενός χριστιανού πρέπει να είναι πέρα από τα όρια της οικογένειας, της φυλής, ακόμα και πέρα από τη χριστιανική κοινότητα\nΘεμελίνα Κ., Γ1 : Το μήνυμα που θέλει να μας δώσει το όραμα του Αποστόλου Πέτρου είναι ότι ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Όπως ο Κύριος είπε στον Πέτρο να δοκιμάσει όλα τα ζώα, ακάθαρτα και καθαρά, κατά τον Μωσαϊκό Νόμο, έτσι κι εμείς πρέπει να δεχόμαστε, να κάνουμε παρέα και να σεβόμαστε όλους τους συνανθρώπους μας γιατί ο Θεός δέχεται τον καθένα, σε όποιον λαό και να ανήκει, αρκεί μόνο να σέβεται κι εκείνος τους συνανθρώπους του, καθώς όλοι ανεξαιρέτως είμαστε παιδιά Του κα πέθανε για όλους τους ανθρώπους.\nΆγγελος Κυρ., Γ1 : Τα ζώα που βρίσκονται στο σεντόνι μέσα συμβολίζουν όλους τους ανθρώπους της γης και σε αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να πάνε οι απόστολοι και να κηρύξουν το λόγο του Θεού. Ο Θεός με αυτόν τον τρόπο έκανε τον Απόστολο Πέτρο να καταλάβει ότι δεν κάνει διακρίσεις, ότι απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους φτάνει να τον δέχονται και να ζουν σύμφωνα με τις εντολές του.\nΑγγελική Κ., Ζαχαρίου Θέμη, Γ1 : Ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις. Τους δέχεται όλους, ανεξάρτητα από τον λαό του και που ανήκει, αρκεί να ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και να τον σέβεται.\nΑντωνία Κουλλιά, Γ1 : Ο Θεός θέλει να μας δείξει ότι δεν κάνει διακρίσεις,αλλά τους δέχεται και τους αγαπάει όλους. Π΄ρπεει όμως να τον σέβονται και να ζουν με την θέλησή Του. Επίσης θέλει να δείξει πως όλοι είναι ίδοι και δεν υπάρχουν διαφορές.\nΣαββίνα Ερ., Γ1 : Ο απόστολος Πέτρος είδε ένα όραμα. Είδε ότι άνοιξε ο ουρανός και από ένα σεντόνι κατέβαιναν όλα τα τετράποδα της γης. Ο Θεός του ζήτησε να σφάξει και να φάει απ΄αυτά. Εκείνος του απάντησε ότι ποτέ δεν έτρωγε κάτι ακάθαρτο. Ο Θεός όμως του είπε ότι τα καθάρισε. Έτσι ο Πέτρος κατάλαβε ότι ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις και δέχεται τον καθένα, σ΄ όποο λαό κι αν ανήκει, αρκεί να ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αυτό το όραμα έχει μεγάλη σημασία για μας καθώς γνωρίζουμε το έργο του Θεού και τη Βασιλεία του Θεού. Ο Θεός μας περιμένει όλους κοντά Του, ανεξάρτητα από τη φυλή, την καταγωγή, το χρώμα. Περιμένει ακόμα και τους αμαρτωλούς οι οποίοι έχουν μετανοήσει.\nΜιχάλης Κ., Γ1 : Ο Κύριος έστειλε όλα τα ζώα του κόσμου στον απόστολο Πέτρο και του ζήτησε να τα φάει. Όλα τα ζώα του κόσμου συμβόλιζαν τους ανθρώπους (Ιουδαίους, Άραβες, Έλληνες κτλ) και οι απόστολοι θα έπρεπε να πάνε να κηρύξουν σε όλους τους ανθρώπους το θέλημά Του. Κανένας άνθρωπος δεν είναι ακάθαρτος ή καθαρός. Με αυτόν τον τρόπο δίδαξε στον Απόστολο Πέτρο ότι ποτέ δεν κάνει ο Θεός διακρίσεις αρκεί οι άνθρωποι να ζουν με το θέλημα Του, να μετανοούν και να τον σέβονται.\nΘεόφιλος Β., Γ1 : Η σημασία του οράματος του αποστόλου Πέτρου είναι πολύ μεγάλη. Απ΄αυτό φαίνεται ότι ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις. Ο Θεός δέχεται όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από το φύλο, τη φυλή, το χρώμα, την ιδεολογία. Έτσι κι οι χριστιανοί πρέπει όλους τους ανθρώπους να τους αγαπάνε και να τους δέχονται, όπως είναι γιατί όλοι είναι πλάσματα του Θεού.\nΑγγελική Κ., Γ1 : Μέσα από αυτό το όραμα ο Απόστολος Πέτρος καταλαβαίνει ότι ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις αλλά δέχεται τον καθένα αρκεί να τον σέβεται και να ζει σύμφωνα με το θέλημά Του. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλει να μεταφέρει και σε μας.\nάσκηση 2 σελ. 20 του βιβλίου.\nΟι απόστολοι αφού συγκέντρωσαν όλους τους μαθητές τους παρότρυναν να εκλέξουν επτά άνδρες με καλή φήμη και γεμάτους σοφία για να ασχοληθούν αυτοί με τη διακονία των τραπεζών αγάπης, ώστε εκείνοι (οι Απόστολοι) να αφοσιωθούν απερίσπαστοι στο κήρυγμα. Πράγματι, η Εκκλησία εξέλεξε επτά άνδρες και οι Απόστολοι τους χορήγησαν το Άγιο Πνεύμα. Αυτοί οι επτά ονομάστηκαν Διάκονοι, γιατό το έργο τους ήταν η ανιδιοτελής προσφορά υπηρεσιών στην Εκκλησία\nΠετρούλα Μ., Γ2\nΟ λόγος που οδήγησε στην εκλογή των επτά διακόνων ήταν ότι χορήγησαν το άγιο Πνεύμα αυτοί οι επτά άντρες ονομάστηκαν Διάκονοι και είχαν ελληνικά ονόματα. Το γεγονός αυτό μας δείχνει τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό πώς επηρεάζει την Εκκλησία και διευκόλυνε την εξάπλωση της διδασκαλίας του Χριστού στον εθνικό κόσμο.\nΜαρία Μαρ., Γ2\nΤα προσόντα του Διακόνου που αναφέρει ο απόστολος Παύλος είναι ότι πρέπει κάθε διάκονος να είναι κατ΄ αρχήν ήρεμος, να προσφέρει την αγάπη του στους ανθρώπους με όλο του το είναι, να προσέχει και να φροντίζει το σπίτι του Χριστού, την Εκκλησία, να κάνει υπακοή, να υπομένει τα πάντα για να είναι η ψυχή του ήρεμη και γαλήνια. Να φροντίζει τον συνάνθρωπό του με αγάπη και όχι με αγγαρεία. Να δίνει ελεημοσύνη, να συγχωρεί, να αγαπάει χωρίς διακρίσεις, να υπομένει, να υπακούει, να νοιάζεται, να συντρέχει σε κάθε δύσκολη στιγμή τον συνάνθρωπο, να γιατρεύει τις ψυχές αλλά και τα σώματα των συνανθρώπων τους.\nΟι διακόνισσες στην πρώτη εκκλησία φρόντιζαν τους ανθρώπους, τους έδιναν αγάπη μέσα από την καρδιά τους χωρίς διάκριση. Ένοιωθαν πως υπηρετούσαν τα παιδιά του Θεού, τον ίδιο τον Θεό. Γι αυτό η καρδιά τους, η ψυχή τους δεν κουραζόταν. Καθάριζαν, γιάτρευαν, έδιναν ελεημοσύνη, βοηθούσαν όπου χρειαζόταν. Είχαν περίσσια αγάπη στην ψυχή τους.\nΜαρία Μυτ., Γ2\nΓνωρίζουν την αποστολή τους με καθαρή συνείδηση\nΠερνούν από δοκιμασίες και μετά αναλάμβαναν την υπηρεσία της διακονίας\nΟι γυναίκες που πρόκειται να χειροτονηθούν Διακόνισσες έπρεπε να είναι σεμνές, νηφάλιες και να εμπνέουν εμπιστοσύνη.\nΟι διάκονοι ή οι διακόνισσες να είναι σύζυγοι μιας μόνο γυναίκας/άνδρα, να είναι καλοί γονείς και να διοικούν σωστά τα σπίτια τους.\nΈλενα Μ., Γ2\nΤα παιδιά που υπογράφουν την προσπάθεια συνέλαβαν την ιδέα να σκιαγραφήσουν ένα βιογραφικό σημείωμα για τον Απόστολο των Εθνών Παύλο στα πλαίσια του μαθήματος της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, στην γ’ γυμνασίου . Το παρακάτω:\nΕΝΟΤΗΤΑ 6: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ\nΟΝΟΜΑ : Σαούλ\nΣΠΟΥΔΕΣ: Ελληνική Φιλοσοφία και Ιουδαϊκή νομολογία από\nΤΟΠΟΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Ταρσός της Κιλικίας\nΕΤΟΣ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ: 37μ.Χ.\nΤΟΠΟΣ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ: Λίγο πριν την Δαμασκό\nΑΙΤΙΑ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ: Το όραμα που είδε, τον Χριστό με θεϊκή λάμψη\nνα τον ρωτά γιατί τον καταδιώκει. Τον κάλεσε να γίνει ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΕΘΝΩΝ.\nΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ: Αλλάζει ζωή και πίστη και κηρύττει το\nμήνυμα της Νέας πίστης στους ειδωλολάτρες\nΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ – ΕΥΛΟΓΙΑ. : 48μ.Χ.\nΤΙ ΣΥΜΠΕΡΑΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ;\nα) Η Εκκλησία καλεί τον Βαρνάβα και τον Παύλο να αναλάβουν έργο Ιεραποστολής\nβ) Δίνει την ευλογία της και την προσευχή της να επιτύχει το έργο τους\nγ) Δίνει έγκυρες επιστολές με την έγκρισή της για όποιον θέλει να τις δει. (Τα ίδια ισχύουν και σήμερα)\nΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ: Να κηρύττει το λόγο του Θεού στους ειδωλολάτρες\nΣΥΝΕΡΓΟΙ ΤΟΥ: Βαρνάβας\nΔΡΑΣΗ: Α’ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ – ΤΟΠΟΙ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ: Κύπρος (Πάφος), Πέργη, Αντιόχεια, Λύστρα, Δέρβη.\nΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ: Α) πρώτα στους Ιουδαίους Β) μετά στους ειδωλολάτρες (εθνικούς)\nΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΡΩΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ:\nα) Το μήνυμα του ευαγγελίου εξαπλώνεται έξω από τα όρια του Ιουδαϊσμού\nβ) Η Εκκλησία αποκτά συνείδηση της οικουμενικότητάς της.\nΣΥΓΓΡΑΦΗ ΒΙΒΛΙΩΝ: ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ. ΠΟΥ; Ζωντανά, περιστασιακά κείμενα που απευθύνονται στις Εκκλησίες που ίδρυσε στην Έφεσο, Κολοσσές, Κορινθίους, Θεσσαλονικείς, Φιλιππησίους, Ρωμαίους, Γαλάτες.\nΑΙΤΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΤΟΥ: Επιλύει προβλήματα των Εκκλησιών που ίδρυσε και των μελών τους.\nΤα παιδιά που το συμπλήρωσαν είναι : Γ1: Καρβούνης Ηλίας, Λιμπέρης Μιχαήλ, Λουκατάρης Μιχαήλ, Χατζηβασιλείου Γεώργιος. Γ2: Γιαννικουρής Εμμανουήλ, Ιακώβου Θεόφιλος, Γ3: Καμπουράκης Γεώργιος, Κοπανέζος Εμμανουήλ, Κοτόρου Σεβαστιάνα, Κυπραίου Μαρία, Λυρά Διονυσία, Λυσίκατου Άννα, Μακχλούφ Αδαμαντία-Λεϊλά, Μπαϊράμης Αναστάσιος. Γ4: Παντελής Φίλιππος, Πονήρης Νομικός, Χαραμής Γεώργιος, Πεταλάς Ελευθέριος.\nΣχεδιάγραμμα με το σύστημα popplet.com\nσε σχεδιάγραμμα popplet.com\nΤα παιδιά που υπογράφουν την προσπάθεια εκπόνησαν ένα βιογραφικό σημείωμα για τον Απόστολο των Εθνών Παύλο στα πλαίσια του μαθήματος της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, στην γ’ γυμνασίου. Το παρακάτω:\nΣΠΟΥΔΕΣ: Ελληνική Φιλοσοφία και Ιουδαϊκή νομολογία από τον Γαμαλιήλ\nΣΠΟΥΔΕΣ : Ιουδαϊκή Νομολογία, Ελληνική Φιλοσοφία\nΑΙΤΙΑ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ: Το όραμα που είδε, τον Χριστό με θεϊκή λάμψη να τον ρωτά\nγιατί τον καταδιώκει. Τον κάλεσε να γίνει ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΕΘΝΩΝ.\nΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ: Αλλάζει ζωή και πίστη και κηρύττει το μήνυμα της Νέας\nπίστης στους ειδωλολάτρες\nΤα παιδιά που το συμπλήρωσαν είναι : Σαββίνα Ερ., Αντωνία Κ., Μαρία Κ., Αγγελική Κ., Θεόφιλος Β., Νικηφόρος Αθ., Άγγελος Κ., Μιχάλης Κ., Θεμελίνα Κ., Γ1\nΚαι ένας εννοιολογικός χάρτης από τον Γ. Πεταλά : http://popplet.com/app/#/613995\nΟμαδοσυνεργατική Μέθοδος Διδασκαλίας. Ομάδες Τμήματος - Πλάνο Τάξης\nΕργασίες α' εβδομάδας με θέμα την\nενότητα 6: Μεταστροφή του Αποστόλου Παύλου\n1. Ειρήνη Μ. - Μαρία Μαρ., Άννα Μ. - Μαρία Μυτ., Άννα Ξ.\nΘέμα Εργασίας : α) Πληροφορίες για τις οργανώσεις υποστήριξης παιδών με καρκίνο "ΕΛΠΙΔΑ", και "ΦΛΟΓΑ". β) Ποια σχέση έχουν με την ιεραποστολή οι οργανώσεις αυτές; ποια στοιχεία της ιεραποστολής διαθέτουν; Δικαιολογήστε την άποψή σας\n2. Γιάννης Μουσ. - Νικόλας Π., Σάββας Μ. - Νικόλας Τσ-Κ.\nΘέμα Εργασίας : α) Πληροφορίες για τον Γάλλο Ραούλ Φολερώ, τον υπερασπιστή των λεπρών. β) Ποια σχέση έχει με την ιεραποστολή η ζωή και η δράση του Ραούλ Φολερώ; Δώστε παραδείγματα.\n3. Μανόλης - Σάββας Μουσ. - Γιώργος Ν., Χρήστος Μπ. - Σκεύος Μ.\nΘέμα Εργασίας : α) Πληροφορίες για την ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Αλάσκα, στην Ιρλανδία, στους Σλάβους.\nβ) Πόσο επικίνδυνο είναι να γίνει κάποιος Ιεραπόστολος; Ποια δύναμη υποκινεί τους ιεραποστόλους στην αποστολή τους; Πάρτε παραδείγματα από τη ζωή και τη δράση του αποστόλου Παύλου.\n4. Κωνσταντίνος Μ. - Σταύρος Ν., Θεόφιλος Μπ. - Νικόλας Λ.\nΘέμα Εργασίας : α) Πληροφορίες για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Κορέα\nβ) Ποιες επιδράσεις είχε η περιοχή της χώρας που δέχτηκε την ορθόδοξη πίστη; Ποια διαφορά έχει η περιοχή που δεν την δέχτηκε; Πώς επηρεάζει η ορθόδοξη ιεραποστολή τους διαφορετικούς πολιτισμούς και τις διαφορετικές νοοτροπίες; Ποιες συνέπειες εμφανίζονται στη ζωή των ανθρώπων που συναντούν τον ορθόδοξο τρόπο ζωής; Δικαιολογήστε τη γνώμη σας.\n5. Ειρήνη Μαμ. - Πετρούλα Μακ., - Σαββίνα Μ. - Έλενα Μ.\nΘέμα Εργασίας : σελ. βιβλ. 28, ερ. 2 και κείμενο σε μπεζ πλαίσιο : α) Σχεδιάγραμμα για τη ζωή του αποστόλου Παύλου στην ενότητα 6, συμπεριλαμβανομένου του βιογραφικού σημειώματος του αποστόλου Παύλου που φτιάξαμε (βλέπετε βραβευμένο δικό σας βιογραφικό του αποστόλου Παύλου).\nβ) Ποια συναισθήματα του αποστόλου Παύλου καταγράφονται στο μάθημα, όταν ξεκινούσε το ταξίδι του για τη Δαμασκό και στη συνέχεια όταν άρχιζε το ιεραποστολικό του έργο. Διαβάστε το κείμενο του Holzner στο μπεζ πλαίσιο; και προσπαθήστε να περιγράψετε αυτά τα συναισθήματα δικαιολογώντας την άποψή σας. Μπορείτε να το γράψετε με μορφή έκθεσης.\nΟμαδοσυνεργατική Μέθοδος Διδασκαλίας - Ομάδα 1 - "Φλόγα"\n1. Κ. Πανορμίτης - Λ. Σάββας, Μαρία Κ. - Θεμελίνα Ζ., Νικηφόρος Αθ.\nΗ ιεραποστολική δράση της Μαριάννας Β. Βαρδινογιάννη με την οργάνωση που ίδρυσε και ονόμασε "ΕΛΠΙΔΑ" βοηθάει εδώ και είκοσι χρόνια τα παιδιά που έχουν καρκίνο. Όλα τα μέλη του Συλλόγου έχουν αναλάβει μία και μόνη δέσμευση : πώς μέσα στον κόσμο που αλλάζει, μέσα στη νέα Ευρώπη που γεννιέται, η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή για το άρρωστο παιδί θα μένει πάντα ζωντανή.\nΑυτό που οδήγησε τους γονείς να ιδρύσουν τη Φλόγα ήταν η επιτακτική ανάγκη για βελτίωση της ιατρικής, ψυχικής και κοινωνικής φροντίδας των παιδιών τους. Η Φλόγα ιδρύθηκε το 1982 από ελάχιστους γονείς, στο Νοσοκομείο Αγλαία Κυριακού με τη βοήθεια των γιατρών και των νοσηλευτών. Πρόσφατα με τροποποίηση στο καταστατικό η Φλόγα έγινε Σύλλογος γονιών παιδιών και εφήβων. Σήμερα η Φλόγα είναι Πανελλήνιος Σύλλογος και αγκαλιάζει χιλιάδες οικογένειες σε όλη την Ελλάδα με αιρετούς εκπροσώπους στις περισσότερες περιφέρειες της χώρας.\n27 χρόνια δίπλα στο παιδί με καρκίνο. Διεκδικούμε : Ουσιαστική παρουσία και δυνατότητα παρέμβασης στα θέματα της ιατρικής ψυχικής και κοινωνικής φροντίδας των παιδιών μας. Στις βασικές επιδιώξεις μας περιλαμβάνονται :\nΘεσμικό πλαίσιο που να διέπει τη νοσηλεία του παιδιού.\nΕκπαίδευση παιδιάτρων στα ογκολογικά τμήματα.\nΛειτουργία ακτινοθεραπευτικού κέντρου για παιδιά.\nΦροντίδα εφήβων στα παιδιατρικά νοσοκομεία.\nΨυχολογική στήριξη των οικογενειών.\nΣαφής, ειλικρινής ενημέρωση του γονιού.\nΕνημέρωση της κοινής γνώμης για τον καρκίνο στο παιδί.\nΗ Φλόγα θα συνεχίσει :\nΌσο ο καρκίνος σκοτώνει το ένα από τα τρία παιδιά που νοσούν.\nΌσο ο καρκίνος θεωρείται επάρατος και όσο ο λαός μας φοβάται ακόμα και να προφέρει το όνομα του.\nΌσο η πολιτεία δεν ανταπεξέρχεται ικανοποιητικά στις υποχρεώσεις της.\nΣωματείου με την επωνυμία : ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΙΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ «Η ΦΛΟΓΑ» ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ 25-2-2007 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΑΡΘΡΟ 1 Ίδρυση Ιδρύεται Σωματείο, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με την επωνυμία «Σύλλογος Γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια – Η ΦΛΟΓΑ με έδρα τον Δήμο της Αθήνας. ΑΡΘΡΟ 2 Σκοπός του Συλλόγου είναι:\nΗ προάσπιση και προώθηση με κάθε νόμιμο τρόπο των ιατρικών, ηθικών, κοινωνικών και υλικών συμφερόντων των παιδιών και εφήβων και των οικογενειών τους.\nΗ συμπαράσταση και κάθε μορφής βοήθεια προς τις οικογένειες των παιδιών και εφήβων με νεοπλασματική ασθένεια.\nΗ αντιμετώπιση ειδικών προβλημάτων μέσα στις οικογένειες που έχουν παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια στα νοσοκομεία καθώς και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.\nΗ ενημέρωση και η διαφώτιση των μελών του και της Ελληνικής κοινωνίας γενικότερα, πάνω στις νεοπλασματικές ασθένειες, τα προβλήματα που δημιουργούνται στα παιδιά και τις οικογένειες τους από αυτές και την κατάσταση και προοπτικές που υπάρχουν για τα θέματα αυτά, σε όλο τον κόσμο.\nΗ ίδρυση και οργάνωση εξειδικευμένων και άρτια εξοπλισμένων νοσηλευτικών μονάδων για παιδιά στην χώρα μας, η διασφάλιση της χρηματοδότησης τους και η επιδίωξη νομοθετικής ρύθμισης θεμάτων σχετικά με τις νεοπλασματικές ασθένειες στα παιδιά.\nΗ δημιουργία, οργάνωση και λειτουργία μονάδων ή υπηρεσιών για την ιατρική, ψυχική και κοινωνική φροντίδα των παιδιών με καρκίνο, όπως Παιδότοποι, η δημιουργία Τράπεζας και Μυελού των οστών. Οι μονάδες ή υπηρεσίες αυτές θα εποπτεύονται και θα λειτουργούν από Επιτροπή που ορίζεται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Φλόγας.\nΑΡΘΡΟ 3 Ο Σύλλογος επιδιώκει την πραγματοποίηση των σκοπών του με τα παρακάτω μέσα και ενέργειες:\nΔιαβήματα προς τους αρμόδιους Κρατικούς φορείς (Υπουργεία, Δημόσιους Οργανισμούς), τους Επιστημονικούς Συλλόγους (Ιατρικούς, Φαρμακευτικούς κλπ), κοινωνικούς φορείς καθώς και προς κάθε άλλο φορέα που έχει τη δυνατότητα να συμβάλει στην επιτυχία των στόχων του Συλλόγου.\nΕπαφή και επικοινωνία με ανάλογους φορείς ή Συλλόγους της χώρας μας, άλλων χωρών ή διεθνείς.\nΔιοργάνωση διαλέξεων, συζητήσεων, δημοσιεύσεων και οποιωνδήποτε άλλων εκδηλώσεων κριθούν πρόσφορες.\nΗθική και οικονομική ενίσχυση σε όλες τις οικογένειες που έχουν παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια.\nΣύσταση Επιτροπών και ομάδων για την ανάλυση συγκεκριμένων προβλημάτων, εξαγωγή συμπερασμάτων σ αυτά και τον προσδιορισμό νέων βάσεων αλληλοβοηθείας και συμπαράστασης στα παιδιά και τις οικογένειες τους.\nΓενικά, δημιουργία όλων εκείνων των όρων και προϋποθέσεων για την πραγματοποίηση στόχων του Συλλόγου, με δεδομένη την ιδιαιτερότητα των νεοπλασματικών ασθενειών, της ηλικίας των ασθενών παιδιών και της ψυχολογίας που διαμορφώνεται σ αυτά και τις οικογένειες τους, μέσα στα πλαίσια και την παράδοση της Ελληνικής κοινωνίας.\nΑκόμη, το ξεπέρασμα της κοινωνικής απομόνωσης των οικογενειών με νεοπλασματικά παιδιά και τη δημιουργία καταλλήλων συνθηκών για ομαλή προσαρμογή τους στο κοινωνικό περιβάλλον – ειδικότερα το σχολείο και την γειτονιά. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β’ ΜΕΛΗ – ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟ 4 Τα μέλη της ΦΛΟΓΑΣ διακρίνονται σε τακτικά, αρωγά και επίτιμα.\nΩς Τακτικά Μέλη του Συλλόγου εγγράφονται οι γονείς και κηδεμόνες παιδιών και εφήβων με νεοπλασματική ασθένεια.\nΩς αρωγά Μέλη του Συλλόγου εγγράφονται τα πρόσωπα που παρέχουν υπηρεσίες στα παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες (ιατρική, ψυχική, κοινωνική ή άλλη φροντίδα) λοιποί συγγενείς των παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια καθώς και πρόσωπα που με οποιονδήποτε τρόπο συντελούν στην πραγματοποίηση των σκοπών του Συλλόγου.\nΩς Επίτιμα Μέλη του Συλλόγου εγγράφονται άτομα που συντελούν στην επιτυχία των στόχων του Συλλόγου προσφέροντας ιδιαίτερες υπηρεσίες και δεν υποχρεώνονται να καταβάλουν το δικαίωμα εγγραφής και συνδρομής.\nΑΡΘΡΟ 5 Η εγγραφή των τακτικών μελών γίνεται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου μετά από σχετική αίτηση. ΑΡΘΡΟ 6 Επίτιμα μέλη ανακηρύσσονται από τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου, μετά από πρόταση του Διοικητικού Συμβουλίου, τα άτομα που πληρούν τις προϋποθέσεις του Άρθρου 4 , αυτού του καταστατικού. ΑΡΘΡΟ 7 Κάθε μέλος έχει δικαίωμα να αποχωρήσει από το Σύλλογο. Η αποχώρηση πρέπει να γίνεται γνωστή δύο μήνες πριν την λήξη της λογιστικής χρονιάς και πραγματοποιείται με τη λήξη της. ΑΡΘΡΟ 8 Κάθε μέλος που παραβαίνει νόμιμες υποχρεώσεις, που απορρέουν από το Καταστατικό αυτό ή με όποιον άλλο τρόπο αντιδράει στους σκοπούς του Συλλόγου, ή δεν καταβάλλει την καθορισμένη συνδρομή για ένα χρόνο, διαγράφεται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου. Ενάντια στην απόφαση αυτή το μέλος που διαγράφεται μπορεί να προσφύγει την πρώτη τακτική Γενική Συνέλευση μετά τη διαγραφή του. ΑΡΘΡΟ 9 Τα Τακτικά Μέλη έχουν όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που αναφέρονται στο Καταστατικό του Συλλόγου και το Νόμο, ιδιαίτερα δε:\nΤα Αρωγά μέλη έχουν τα ακόλουθα δικαιώματα και υποχρεώσεις:\nΝα συμμετέχουν με δικαίωμα λόγου στις Γενικές Συνελεύσεις.\nΝα πληρώνουν τη συνδρομή που ορίζεται από τη Γενική Συνέλευση.\nΤα Επίτιμα μέλη απονέμεται ο αντίστοιχος τίτλος με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης και έχουν δικαίωμα λόγου στις συνελεύσεις του Συλλόγου. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ‘ ΑΡΘΡΟ 10 Οι πόροι του Συλλόγου αποτελούνται από το δικαίωμα εγγραφής, τις εισφορές, τακτικές και έκτακτες, καθώς και κάθε δωρεά ή κληρονομιά. Το δικαίωμα εγγραφής για κάθε μέλος ανέρχεται σε 5 €, ενώ η ετήσια εισφορά ανέρχεται σε 10 €. Με απόφαση της η Γενική Συνέλευση μπορεί να τροποποιεί τα ποσά δικαιώματος εγγραφής και της ετήσιας εισφοράς.Η ετήσια εισφορά για τα αρωγά μέλη ανέρχεται σε 50 € (χωρίς δικαίωμα εγγραφής) ΑΡΘΡΟ 11 Το Διοικητικό Συμβούλιο με πλειοψηφία αποφασίζει για την ανακήρυξη δωρητών, ευεργετών και μεγάλων ευεργετών του Συλλόγου και τα ονόματα τους καταχωρούνται σε ειδικούς πίνακες. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ’ ΟΡΓΑΝΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΑΡΘΡΟ 12 Τα όργανα Διοίκησης του Συλλόγου είναι:\nΗ Γενική Συνέλευση των μελών του.\nΗ εξελεγκτική Επιτροπή, και\nΠροβλέπεται η δημιουργία τμημάτων στην περιφέρεια. «Τμήμα» θεωρείται κάθε «Γεωγραφική Περιφέρεια» της χώρας.\nΓια κάθε Τμήμα εκλέγονται τρεις (3) γονείς / κηδεμόνες, μέλη.\nΤα μέλη των Τμημάτων εκλέγονται από τη Γενική Συνέλευση, κατά τη διεξαγωγή των αρχαιρεσιών για το Διοικητικό Συμβούλιο.\nΜέσα σε 10 μέρες από την εκλογή τους, τα εκλεγέντα μέλη συνέρχονται σε σώμα και εκλέγεται ο «Εκπρόσωπος» του κάθε Τμήματος.\nΣε περίπτωση που δεν υπάρχουν 3 υποψήφιοι, ορίζεται προσωρινός εκπρόσωπος από το Δ.Σ., μέχρι να υπάρξουν 3 τουλάχιστον υποψήφιοι.\nΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟ 13 Η Γενική Συνέλευση είναι το ανώτερο όργανο του Συλλόγου.\nΑποφασίζει για κάθε θέμα που προβλέπεται από το καταστατικό και το νόμο.\nΑποφασίζει για τη λογοδοσία του Διοικητικού Συμβουλίου, τον οικονομικό απολογισμό και τον προϋπολογισμό.\nΑποφασίζει για την τροποποίηση του καταστατικού.\nΕκλέγει το Διοικητικό Συμβούλιο και την Εξελεγκτική Επιτροπή.\nΑποφασίζει για την ενδεχόμενη διάλυση του Συλλόγου και γενικά για όλα τα θέματα του Συλλόγου.\nΑΡΘΡΟ 14 Η Γενική Συνέλευση συγκαλείται τακτικά μια φορά το χρόνο, μέσα στο πρώτο εικοσαήμερο του Γενάρη και έκτακτα με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου, ή όταν το ζητήσουν το ένα πέμπτο από τα τακτικά μέλη με αίτηση τους προς το Διοικητικό Συμβούλιο, που πρέπει να αναγράφει και τα θέματα της ημερήσιας διάταξης που προτείνουν. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι υποχρεωμένο σε (15) μέρες από την αίτηση να αποφασίσει την σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης. Στην Τακτική Γενική Συνέλευση γίνεται έκθεση λογοδοσίας του Διοικητικού Συμβουλίου και γίνεται απολογισμός και ο προϋπολογισμός της οικονομικής χρήσης. Σ αυτήν ανακοινώνεται και η έκθεση της Εξελεγκτικής Επιτροπής. Η Τακτική Γενική Συνέλευση κάθε δύο χρόνια εκλέγει το Διοικητικό Συμβούλιο και την εξελεγκτική Επιτροπή του Συλλόγου και τα μέλη των Τμημάτων του. Η Γενική Συνέλευση συγκαλείται με πρόσκληση του Διοικητικού Συμβουλίου, που στέλνεται στα μέλη οκτώ μέρες πριν την ημερομηνία που ορίζεται η Γενική Συνέλευση και τοιχοκολλείται στα γραφεία του Συλλόγου. Στην πρόσκληση, πρέπει να γράφονται τα θέματα της ημερήσιας διάταξης, η μέρα, η ώρα και ο τόπος που θα γίνει η Γενική Συνέλευση. Η Γενική Συνέλευση βρίσκεται σε απαρτία όταν παρευρίσκονται σ αυτήν τα μισά τουλάχιστον τακτικά μέλη που έχουν πληρώσει την συνδρομή τους. Αν δεν γίνει απαρτία, χωρίς άλλη διαδικασία η Γενική Συνέλευση συνέρχεται στον ίδιο τόπο και την ίδια ώρα, επτά ακριβώς ημέρες μετά την ημερομηνία της κανονισμένης ημερομηνίας σύγκλησης της οπότε βρίσκεται σε απαρτία ανεξάρτητα από τον αριθμό των μελών που παραβρίσκονται. Οι αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης παίρνονται με απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων, εκτός αν διαφορετικά ορίζεται από το Νόμο. Σε περίπτωση ισοψηφίας σε θέματα εκλογής προσώπου, η εκλογή γίνεται με κλήρωση. Η ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση γίνεται με ανάταση του χεριού ή και ονομαστικά. Η ψηφοφορία σε θέματα ανάδειξης οργάνων διοίκησης του Συλλόγου γίνεται μυστικά και η ψηφοφορία σε θέματα εμπιστοσύνης σε πρόσωπα ή άλλα προσωπικά θέματα. Μόλις συγκληθεί η Γενική Συνέλευση, τις εργασίες διευθύνει ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και γίνεται η εκλογή Προέδρου της Γενικής Συνέλευσης και Γραμματέα με ψηφοφορία που γίνεται με ανάταση του χεριού.\nΟ Πρόεδρος και ο Γραμματέας αναλαμβάνουν αμέσως την διεύθυνση των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης.\nΚάθε διετία και πριν τις αρχαιρεσίες εκλέγεται με ανάταση του χεριού, τριμελής Εφορευτική Επιτροπή για την διεξαγωγή των αρχαιρεσιών. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δεν μπορούν να εκλεγούν στις θέσεις Προέδρου και Γραμματέα της Γενικής Συνέλευσης. ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΡΘΡΟ 15 Ο Σύλλογος μεταξύ δύο Γενικών Συνελεύσεων διοικείται από το Διοικητικό Συμβούλιο που αποτελείται από επτά (7) μέλη.Τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, τον Γενικό Γραμματέα, τον Ταμία και τρεις Συμβούλους.Το Διοικητικό Συμβούλιο εκλέγεται για δύο χρόνια από την Τακτική Γενική Συνέλευση.Από την ίδια Γενική Συνέλευση εκλέγονται 7 αναπληρωματικά μέλη. Δέκα (10) μέρες μετά την εκλογή του, το Διοικητικό Συμβούλιο, συγκαλείται με πρόσκληση από τον Σύμβουλο που πλειοψήφησε, συγκροτείται σε Σώμα, και αναλαμβάνει τα καθήκοντα του από το Διοικητικό Συμβούλιο που απέρχεται. Η συγκρότηση σε σώμα γίνεται με μυστική ψηφοφορία και εκλέγονται ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος, ο Γενικός Γραμματέας και ο Ταμίας και αναπληρωτής Ταμίας. Επί πλέον εκλέγονται και τα μέλη που θα εκπροσωπούν τον Σύλλογο στη «Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων – Σωματείων γονέων και κηδεμόνων ατόμων με αναπηρίες». Η εκλογή σε άλλη θέση διοίκησης δεν αποκλείει την εκλογή σε θέσεις των εκπροσώπων στη παραπάνω Ομοσπονδία. ΑΡΘΡΟ 16 Το Διοικητικό Συμβούλιο συνεδριάζει τακτικά μια φορά το μήνα και έκτακτα όποτε προκύψει ανάγκη με πρόσκληση του Προέδρου.Το Διοικητικό Συμβούλιο βρίσκεται σε απαρτία όταν παρευρίσκονται τέσσερα (4) τουλάχιστον μέλη του και οι αποφάσεις του παίρνονται κατά πλειοψηφία.Το Διοικητικό Συμβούλιο εκπροσωπεί το Σύλλογο για την απόκτηση δικαιωμάτων και ανάληψη υποχρεώσεων.Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου είναι προσωπικά υπεύθυνα για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων τους και δεν δικαιούνται καμιάς αμοιβής.Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου που για οποιονδήποτε λόγο παραιτείται από την θέση του, αντικαθίσταται από το αναπληρωματικό μέλος.Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου που απουσιάζει αδικαιολόγητα από τρεις συνεχείς τακτικές συνεδριάσεις, θεωρείται ότι έχει παραιτηθεί και αντικαθίσταται. ΑΡΘΡΟ 17 Πρόεδρος – Αντιπρόεδρος Ο Πρόεδρος συγκαλεί Διοικητικό Συμβούλιο, διευθύνει τις εργασίες του και υπογράφει μαζί με τον Γενικό Γραμματέα όλα τα έγγραφα του Συλλόγου.Τον Πρόεδρο αναπληρώνει ο Αντιπρόεδρος στα καθήκοντα του. Γενικός Γραμματέας Ο Γενικός Γραμματέας τηρεί τα βιβλία του Συλλόγου, δηλαδή :\nΒιβλίο Πρακτικών Γενικής Συνέλευσης\nΒιβλίο Πρακτικών Διοικητικού Συμβουλίου\nΜητρώο Μελών, και\nΟ Γενικός Γραμματέας φυλάει και τη σφραγίδα του Συλλόγου.\nΤον Γενικό Γραμματέα αναπληρώνει ένας Σύμβουλος.\nΤηρεί τα διαχειριστικά και λογιστικά βιβλία που προβλέπονται από το Νόμο.\nΕνεργεί εισπράξεις και διπλότυπες αποδείξεις όπου υπογράφει.\nΕνεργεί πληρωμές με βάση εντάλματα πληρωμών που υπογράφονται από τον Πρόεδρο.\nΚαταθέτει έντοκα στη Τράπεζα που αποφασίζει το Διοικητικό Συμβούλιο στο όνομα του Συλλόγου τα μετρητά πάνω από χρηματικό ποσό που καθορίζεται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου.\nΕίναι προσωπικά υπεύθυνος και υπόλογος για κάθε διαχειριστική ανωμαλία, παράλειψη ή έλλειψη χρημάτων.\nΥποβάλλει κάθε χρόνο στο Διοικητικό Συμβούλιο έκθεση της κατάστασης του ταμείου και στις Γενικές Συνελεύσεις Απολογισμό και Προϋπολογισμό.\nΑναπληρώνεται από ένα σύμβουλο.\nΑΡΘΡΟ 18 Η Εξελεγκτική Επιτροπή είναι τριμελής και εκλέγεται από τακτική Γενική Συνέλευση για δύο χρόνια. Εργο της Εξελεγκτικής Επιτροπής είναι η εποπτεία και ο έλεγχος των πράξεων και της διαχείρισης του Διοικητικού Συμβουλίου και επιβλέπει αν είναι σύμφωνες με το Νόμο, το καταστατικό και τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης. Εχει το δικαίωμα να εξετάζει τα έγγραφα και τα βιβλία του Συλλόγου οποτεδήποτε και να ζητάει να δει το περιεχόμενο του ταμείου. Συντάσσει έκθεση για την διαχείριση του Διοικητικού Συμβουλίου που την υποβάλλει στην Τακτική Γενική Συνέλευση.Η Εξελεγκτική Επιτροπή στην πρώτη συνεδρίαση της μετά την εκλογή της εκλέγει τον Πρόεδρο της που διευθύνει τις εργασίες της. ΑΡΘΡΟ 18α Το Γενικό Συμβούλιο της ΦΛΟΓΑΣ συγκροτείται από τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου και από τους «Εκπροσώπους» των Τμημάτων της χώρας που έχουν ψηφιστεί κατά τη Γενική Συνέλευση και έχει εισηγητικό και συμβουλευτικό χαρακτήρα προς το Διοικητικό Συμβούλιο. Το Γενικό Συμβούλιο συνεδριάζει τακτικά, 2 φορές το χρόνο και έκτακτα όποτε παραστεί ανάγκη. Μελετά και εισηγείται δράσεις για το συνολικό έργο της Φλόγας και συγκεκριμένα για τα προγράμματα της Φλόγας που αφορούν όλα τα παιδιά με καρκίνο σε Πανελλαδική κλίμακα ή καλύπτουν πολλούς χώρους (ευρύτερες γεωγραφικές περιοχές).Το Γενικό Συμβούλιο συντονίζει τη δραστηριότητα του Συλλόγου σε όλη την Ελλάδα.\nΤελικές διατάξεις ΑΡΘΡΟ 19 Το Καταστατικό αυτό μπορεί να τροποποιηθεί σε όλες του τις διατάξεις σε έκτακτη Γενική Συνέλευση ειδική για τον σκοπό αυτό, με την παρουσία του μισού (1/2) τουλάχιστον των τακτικών μελών που έχουν πληρώσει την συνδρομή τους και με πλειοψηφία των τριών τετάρτων (3/4) αυτών που παρευρίσκονται. Ακόμη, για κάθε ζήτημα που δεν προβλέπεται από το Καταστατικό αυτό αποφασίζει η Γενική Συνέλευση αυτή. ΑΡΘΡΟ 20 Η σφραγίδα του Συλλόγου είναι στρογγυλή και φέρει την επωνυμία του Συλλόγου με το λογότυπο ΦΛΟΓΑ. Επίσης προβλέπεται στρογγυλή σφραγίδα με το λογότυπο του Συλλόγου στην οποία αναγράφεται το κάθε Τμήμα που εκπροσωπείται από αιρετούς εκπροσώπους, για χρήση στα αντίστοιχα Τμήματα σε έγγραφα τοπικού χαρακτήρα. Οι εκπρόσωποι των Τμημάτων είναι αρμόδιοι για την :\nΕίσπραξη δωρεών και χορηγιών προς τον Σύλλογο.\nΕκδοση ευχαριστηρίων προς τους χορηγούς της περιοχής τους.\nΑλληλογραφία με τις τοπικές αρχές για θέματα που αφορούν την περιοχή τους.\nΟργάνωση τοπικών εκδηλώσεων, αιμοδοσίας, φιλανθρωπικών αγορών, ενημέρωσης για τον παιδικό καρκίνο κλπ.\nΧορήγηση οικονομικών ενισχύσεων στις οικογένειες της περιφέρειας τους, σύμφωνα με την πρακτική που εφαρμόζεται ενιαία για όλη την Ελλάδα, με απόφαση Γενικού Συμβουλίου.\nΑΡΘΡΟ 21 Ο Σύλλογος διαλύεται με απόφαση ειδικής έκτακτης Γενικής Συνέλευσης με την παρουσία των τριών τετάρτων (3/4) τουλάχιστον των μελών που έχουν πληρώσει την συνδρομή τους και με πλειοψηφία των τριών τετάρτων. Σ αυτή την περίπτωση η περιουσία του Συλλόγου περιέρχεται στα νοσοκομεία ΑΓΛΑΙΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ και ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ. Ειδικότερα, ο ευρισκόμενος επί της οδού Αιγίου, Αρκαδίας και Δ. Πύρρου Ξενώνας του Συλλόγου, θα τελεί υπό την εποπτεία των διοικήσεων των εν λόγω νοσοκομείων και θα διατίθεται για την φιλοξενία παιδιών από όλη την Ελλάδα, τα οποία πάσχουν από νεοπλασματική νόσο και νοσηλεύονται στα παραπάνω νοσοκομεία ή άλλα νοσοκομεία των Αθηνών. Μεταβατικές διατάξεις ΑΡΘΡΟ 22 Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο εκλέγεται μέσα σε 3 μήνες από την έγκριση του Καταστατικού του Συλλόγου. ΑΡΘΡΟ 23 Το καταστατικό αυτό αποτελείται από είκοσι τρία (23) άρθρα, διαβάστηκε ολόκληρο και επικυρώθηκε στη συνεδρίαση των ιδρυτικών μελών του Συλλόγου και υπογράφτηκε στην Αθήνα στο Αμφιθέατρο του Νοσοκομείου Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, οδός Θηβών και Λιβαδίσιας.Τροποποιήθηκε στην Έκτακτη Γενική Καταστατική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 25-2-2007 στο αμφιθέατρο του Νοσοκομείου Παίδων Π. & Α. Κυριακού. Οτι δεν προβλέπεται στο παρόν Καταστατικό, ρυθμίζεται από τους ισχύοντες Νόμους και τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης.Η καλή εφαρμογή και η πιστή τήρηση των διατάξεων του παρόντος Καταστατικού, αποτελεί πρώτιστο και κυρίαρχο καθήκον των μελών και των Διοικητικών Οργάνων του Συλλόγου.Εφαρμογή των τροποποιήσεων άρχεται από την ημερομηνία έγκρισης από το Πρωτοδικείο Αθηνών.\nΜαρία Τρυφωνίδη Γεωργία Χριστοφόρου Πρόεδρος Γενική Γραμματέας\nΑναρτήθηκε από Μαρία Πάνου στις 3:45 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\n3. Σαββίνα Ερ. - Αντωνία Κ., Θεόφιλος Β. - Κωνσταντίνος Β., Μαρία Ανδ.\nα1) Η Αλάσκα είναι μία χώρα βόρεια του Καναδά και χωρίζεται από την Ασία μέσω του Βερίγγειου πορθμού. Την πρώτη γνωριμία με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό έκαναν οι κάτοικοι της περιοχής μέσω των Ρώσων εμπόρων και το 1774 μέσω του Γρηγορίου Σελέχωφ και του Ιβάν Κγολίκωφ άρχισαν να γίνωνται οι πρώτες βαφτίσεις και χτίστηκε ο πρώτος ναός και το πρώτο σχολείο, καθώς και η πρώτη ιεραποστολή που συντηρούσαν οι ίδιοι. Το 1794 η ιεραποστολή αποτελείτο από 4 ιερομονάχους, 2 ιεροδιακόνους και δύο μοναχούς της μονής Βαλαάμ. Το 1796 η Αλάσκα ανακηρύχτηκε υποεπισκοπή του Ιρκούτσκ της Σιβηρίας. Από τον Μακάριο, έναν από τους πρώτους ιεραποστόλους βαπτίστηκαν 2,500 ιθαγενείς και έγιναν 536 γάμοι.\nΜια αγία και θαυματουργή μαία:Η πρεσβυτέρα Όλγα Michael της Αλάσκας\nΗ πρεσβυτέρα Olga Michael,ήταν σύζυγος του πρωθιερέως Νikolai.Ο.Michael από το χωριό Kwethluk κοντά στον ποταμό Kuskokwim της Αλάσκας.'Οπως γράφει στο βιβλίο του''Ορθόδοξη Αλάσκα'' ο ιερέας Michael Oleksa:«δεν είχε ένα φυσικό παρουσιαστικό επιβλητικό».Γέννησε 8 παιδιά,πολλά από τα οποία χωρίς τη βοήθεια μιας μαμής.Όσο ο ιερέας-σύζυγός της βρισκόνταν στις ενορίες του,η πρεσβυτέρα Όλγα φρόντιζε την οικογένειά της και βοηθούσε και τους άλλους. Σε κάποιες στιγμές θύμιζε την ιστορία της Ταβιθά(Πράξεις των Αποστόλων)αφού:''δεν έραβε μόνο τα άμφια του π.Νικολάου και γούνες μπότες,γάντια,για τα παιδιά,αλλά δεν υπήρχε φίλος ή γείτονας που να μην έχει κάτι φτιαγμένο,ειδικά για εκείνους,από τα χέρια της.\nΕνορίες οι οποίες βρισκόνταν εκατοντάδες μίλια μακρυά δεχόνταν από εκείνην ως δώρο,τα mukluk(παραδοσιακά παπούτσια)για να τα πουλήσουν,ή δωρεές για νεόκτιστους ναούς.Δεν υπήρχε ιερέας που να μην έχει γάντια ή μάλλινες κάλτσες φτιαγμένες από τα χέρια της.Εκτός από τις άλλες ασχολίες της(όπως το να φτιάχνει τα πρόσφορα)είχε αποστηθήσει πολλούς ύμνους των μεγάλων εορτών στα Yup'ik,την μητρική της γλώσσα.\nΕπέζησε κατά θαυμαστό τρόπο όταν αρρώστησε από καρκίνο και όλα φαινόνταν χαμένα (τελικά πέθανε αργότερα όταν ξανααρρώστησε) και ετοιμάστηκε με πολύ θάρρος και πίστη για την κοίμηση της στις 8 Νοεμβρίου 1979.\nΦαινόνταν ότι το χιόνι και ο παγωμένος ποταμός (συνηθισμένο καιρικό φαινόμενο για την περιοχή) θα εμπόδιζαν τον κόσμο να συμμετάσχει στην κηδεία της. Κατά περίεργο όμως για την εποχή τρόπο, άρχισε να φυσάει ένας νότιος άνεμος ο οποίος άρχισε να λιώνει το χιόνι και τον πάγο και έτσι πολλοί άνθρωποι από τα γύρω χωριά άρχισαν να καταφτάνουν στο Kwethluk. Εκατοντάδες πιστοί γέμισαν τον ναό αυτήν την υπέροχη (σαν ανοιξιάτικη) ημέρα. Βγαίνοντας από τον ναό,η λιτανεία συνοδεύτηκε από ένα σμήνος πουλιών,αν και αυτήν την περίοδο του χρόνου τα πουλιά είχαν μεταναστεύσει νότια. Τα πουλιά πέταξαν κυκλικά πάνω από το φέρετρο της μεχρι που την έβαλαν μέσα στον τάφο.Το έδαφος-παγωμένο κατά κανόνα αυτήν την εποχή-σκαβόνταν εύκολα, λόγω του λιώσιμου του πάγου.Το βράδυ, αφού τελείωσε το τραπέζι της συγχώρησης, ο άνεμος άρχισε πάλι να φυσάει, το ποτάμι πάγωσε, ο χειμώνας ξαναγύρισε. Ήταν σαν να άνοιξε η ίδια η γη για να δεχτεί αυτήν την γυναίκα. Η φύση συμμετείχε και αυτή στην δοξολογία του Θεού από τον πιστό λαό του.\nΩστόσο όχι μόνο η ιστορία της αλλαξε την ζωή κάποιων ανθρώπων,αλλά και οι θαυμαστές παρουσίες της.\nΜια γυναίκα η οποία κατάγεται από το Kwethluk, αλλά τώρα κατοικεί στην Αριζόνα είδε στον ύπνο της την πρεσβυτέρα Όλγα, η οποία την καθυσύχαζε λεγοντάς της ότι η μητέρα της είναι καλά επειδή θα ακολουθήσει την πρεσβυτέρα Όλγα σε έναν τόπο φωτεινό και χαρούμενο. Η γυναίκα δεν γνώριζε ότι η μητέρα της ήταν άρρωστη και την είχαν μεταφέρει στο Anchorage και ότι μετά από λίγο θα πέθαινε. Την επόμενη ημέρα έλαβε τα νέα για την άσχημη κατάσταση στην οποία βρισκόνταν η μητέρα της. Πήγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε από την Αριζόνα στην Αλάσκα,επαναλαμβάνοντας της τα λόγια της πρεσβυτέρας Όλγας σχετικά με το τι θα ακολουθήσει μετά το θάνατό της. Η γυναίκα πέθανε ειρηνικά χωρίς η κόρη της να λυπηθεί και να αντιδράσει υπερβολικά λόγω των όσων της είχε πει η πρεσβυτέρα.\nΜια άλλη γυναίκα, μόλις είδε την φωτογραφία της αισθάνθηκε μια ψηλαφητή παρουσία,γεμάτη στοργή και αγάπη.\nΗ πιο λεπτομερής μαρτυρία όμως έρχεται από μία γυναίκα ορθόδοξη η οποία για πολλά χρόνια υπέφερε εξαιτίας κάποιας σεξουαλικής κακοποίησης που είχε υποστεί.στα παιδικά της χρόνια.\n«Μια ημέρα ήμουν απορροφημένη στην προσευχή μου όταν ξαφνικά θυμήθηκα κάτι τρομακτικό για εμένα. Άρχισα να προσεύχομαι στην Παναγία να με βοηθήσει και να με ελεήσει. Σταδιακά άρχισα να νομίζω ότι βρίσκομαι σ'ένα δάσος και φοβόμουν λίγο. Σύντομα αισθάνθηκα μέσα από το δάσος μια λεπτ'η αύρακαι έπειτα ένα άρωμα φρεσκοσκαμμένου κήπου. Είδα την Παναγία έτσι όπως ήταν ντυμένη στην εικόνα αλλά πιο ψηλαφητή και πιο φωτεινή να έρχεται προς εμένα. Όσο πλησίαζε πρόσεξα ότι κάποιος περπατούσε πίσω της. Έκανε στην άκρη και έδειξε προς μία κοντή γυναίκα το πρόσωπο της οποίας εξέπεμπε σοφία.\nΠοιά είναι αυτή;ρώτησα : Η Παναγία απάντησε.\nH Αγία Όλγα μου είπε να την ακολουθήσω. Ακολουθήσαμε έναν δρόμο μακρύ μέχρι που τα δέντρα τελείωσαν. Φτάσαμε σ'έναν λοφίσκο όπου σε μια μεριά υπήρχε μία\nπόρτα. Μου έκανε σημάδι να καθήσω κάτω,ενώ εκείνη άνοιξε την πόρτα εκείνη και μπήκε μέσα. Μετά από λίγο βγήκε κάπνος από την κορυφή του λόφου. Η Αγ.Όλγα βγήκε κρατώντας τσάι από βότανα. Καθήσαμε και οι δύο κάτω και αρχισαμε να πίνουμε το τσάι,ενώ ο ήλιος ζέσταινε το πρόσωπό μας. Άρχισα να αισθάνομαι πόνο στην κοιλιά και πήγα μέσα για να ξαπλώσω. Η πόρτα ήταν τόσο χαμηλή όπου έπρεπε να σκύψω,σαν για να προσευχηθώ.Στο εσωτερικό μέρος του λόφου ήταν ζεστά και πολύ ήσυχα. Από το άνοιγμα στην κορυφή του λόφου μέσα από ένα δοχείο έβγαινε ένα φως απαλό,ιλαρό. Όλα γύρω μου ήταν πολύ τρυφερά,κυρίως η Αγία Όλγα. Εκείνο το σπίτι μύριζε ρίγανη ανακατεμένη με πεύκο και τριαντάφυλλο. Η Μητερούλα Όλγα με βοήθησε να ανασηκωθώ σ'ένα είδος κρεβατιού, όπου έμοιαζε με ένα ξύλινο κουτί γεμάτο με βρύα και βότανα. Ήμουν εξαντλημένη και ξάπλωσα. Η Αγία Όλγα γύρισε προς τη λάμπα και ζέστανε κάτι το οποίο μου το άπλωσε στην κοιλιά. Έδειχνα σαν να είμαι έγκυος πέντε μηνών (δεν ήμουν έγκυος τότε). Άρχισαν οι ωδίνες του τοκετού. Ήμουν λίγο φοβισμένη. Η Αγία Όλγα με έπιασε απαλά από το χέρι,κάθισε δίπλα μου και προσποιούνταν ότι συμμετέχει και αυτή στον τοκετό, δείχνοντας μου τι να κάνω και πως να αναπνέω. Δεν έλεγε τίποτα. Με βοήθησε να βγάλω κάτι και το τοποθέτησε πάνω στο ξύλινο κουτί με τα βρύα. Ήμουν πολύ κουρασμένη και άρχισα να κλαίω από ανακούφιση.\nΜέχρι τη στιγμή εκείνη δε μίλησε καθόλου, αλλά τα μάτια της εξέφραζαν πολύ τρυφερότητα και κατανόηση. Σηκωθήκαμε και ήπιαμε λίγο τσάι. Την ώρα που πίναμε η Αγία Όλγα άρχισε να γίνεται ένα με το φως του δωματίου. Το πρόσωπο της ήταν σαν ηλιακός δίσκος ή ο ήλιος έβγαινε κάτω από το δέρμα της. Ήμουν τόσο εκπληκτη που δεν έδωσα σημασία σε άλλες λεπτομέρειες. Το βλέμμα της έμοιαζε με της μητέρας που καλωσορίζει το νεογέννητο μωρό της. Φαινόνταν σαν να στάζει με τα μάτια της τρυφερότητα μέσα μου. Δεν τρόμαξα παρότι την περίοδο εκείνη δεν γνώριζα για το θείο φως που εκπέμπουν οι ανθρώποι χάρη στην αγάπη τους προς τον Θεό. (το κατάλαβα αργότερα όταν διάβασα τον βίο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ)\nΤωρα πια γνωρίζω ότι τις στιγμές εκείνες θεραπευόνταν μέσα μου κάποιες παλιές πληγές. Μου ξαναέδωσε τη ζωή που μου είχαν κλέψει,μια ζωή που τώρα ήταν προσδιορισμένη από την αγάπη και την ομορφιά του Θεού. Μετά από λίγο διάστημα αισθάνθηκα να γεμίζει η ψυχή μου με ένα αίσθημα ειρήνης,σαν να ήταν η ψυχή μου ένα εγκαταλελειμένο μωρό που έκλαιγε και είχε επιτέλους βρει μια παρηγοριά.. Ακόμη και τώρα που γράφω για αυτό το αίσθημα ειρήνης και το ζήλο για ζωή που με είχε καταλάβει,κλαίω από χαρά και ευλάβεια. Μόνο μετά από αυτό άρχισε να μιλάει η οσία μητέρα Όλγα. Άρχισε να μου μιλάει για το Θεό και για τους ανθρώπους που διαλέγουν τον κακό δρόμο. Μου είπε ότι οι άνθρωποι που με πλήγωσαν βιάζοντάς με,νόμιζαν ότι θα φέρω πάνω μου όλην την κακία τους. Τότε μου είπε αποφασιστικά.:«Αυτό είναι ψέμματα. Μόνο ο Θεός μπορεί να απομακρύνει το κακό. Το μόνο πράγμα που μπορούσαν να βάλουν μέσα σου ήταν ο σπόρος της ζωής, ο οποίος είναι η δημιουργία του Θεού και δε μπορεί να μολύνει κανέναν.\nΑυτό που είχα μαζέψει εγώ μέσα μου ήταν ο φόβος, ο πόνος, η ντροπή που αισθανόμουν. Περάσαμε λοιπόν μαζί τον τοκετό και τα έβγαλα όλα αυτά από μέσα μου! Έκαψε λίγο χορταράκι πάνω στην φλόγα και ο καπνός κατευθύνθηκε προς τον Θεό, ο οποίος είναι ο δικαστής αλλά και αυτός που συγχωρεί. Από αυτό το «λιβάνι»κατάλαβα ότι δεν ήταν δουλειά δική μου να φέρω πάνω μου τις αμαρτίες αυτών των ανθρώπων, αλλά του Θεού. Τι πλούτος,να ''γεύεσαι τη σωτηρία του Θεού.\nΣτο τέλος βγήκαμε μαζί έξω. Υπήρχαν τόσα πολλά τα αστέρια που απλωνόνταν στο άπειρο. Ο ουρανός έλαμπε και κύματα φωτός κινούνταν (είχα δει πολλές φωτογραφίες με το πολικό φως,αλλά δεν ήξερα ότι κινείται.). Ή η πρεσβυτέρα Όλγα μου το είπε ή και οι δυο το αισθανθήκαμε, δεν θυμάμαι, ότι αυτό το φως είναι η υπόσχεση ότι ο Θεός μπορεί μέσα από τη βαθειά δυστυχία να φτιάξει κάτι το εξαιρετικά όμορφο. Για μένα ήταν η απόδειξη ότι είχα θεραπευτεί,επειδή τη θέση της δυστυχίας που αισθανόμουν μέσα μου και την οποία είχα κρύψει πίσω από τη ντροπή και τον πόνο.την είχε πάρει η ευτυχία και η ομορφιά».\nΤι θα καταλάβουμε από αυτήν την διήγηση; Το λιγότερο ότι η αγία πρεσβυτέρα Όλγα κατέχει μια πολύ σημαντική θέση στην ζωή πολλών ομοεθνών της γυναικών. Ταυτόχρονα, όμως, μαζί με τη συνείδηση ότι «θαυμαστός ο Θεός εν τοίς αγίοις Αυτού» η ευλάβεια προς αυτήν απλώνεται και πέρα από τα σύνορα. Η πρεσβυτέρα Όλγα ήταν μαία γι'αυτό και να γνωρίζει από πρώτο χέρι τις συνέπειες της παιδικής κακοποίησης. Ακριβώς στον ρόλο της προστάτιδας αυτών που έχουν κακοποιηθεί, κυρίως σεξουαλικά. ο Θεός δια μέσου της πρεσβυτέρας Όλγας να θέλει να μετατρέψει την κατάρα σε ευλογία.\nΠηγή www.dneoca.org/ μετάφραση proskynitis.blogspot.com\nα2) Στην Ιρλανδία η Ορθοδοξία μεταδόθηκε στις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα και παρέμεινε για πολλούς αιώνες. Ιρλανδοί μοναχοί εκχριστιάνισαν Άγγλους ειδωλολάτρες τον 6ο αιώνα, και έτσι η Ορθοδοξια έμεινε γνήσια μέχρι το 1.171μ.Χ., όπου οι εισβολείς Αγγλονορμανδοί επέβαλαν με βία τον παπισμό.\nα3) Η πιο γνωστή όμως ιεραποστολή στην ιστορία είναι αυτή του εκχριστιανισμού των Σλάβων από τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο. Δύο αδέλφια από τη Θεσσαλονίκη με πολλή μόρφωση και καλλιέργεια (μιλούσαν εκτός από τα Ελληνικά και Εβραϊκά, σλάβικα, συριακά και αραβικά), πήραν την εντολή από τον Πατριάρχη Φώτιο, το 863μ.Χ. να μεταβούν στις Σλαβικές χώρες για να μεταδώσουν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Τα δύο αδέλφια κατασκεύασαν ένα νέο αλφάβητο βασισμένο στα Ελληνικά που ονομάστηκε αρχικά Γλαγολιτικό, που σε αυτό στηρίζεται η Κυριλλική γραφή που υπάρχει σήμερα. Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος μετέφρασαν έτσι την Αγία Γραφή και πολλά λειτουργικά και θεολογικά βιβλία και την λειτουργική υμνολογία. Ο Κύριλλος πέθανε στη Ρώμη το 869 μ.Χ. όπου είχε μεταβεί για να υπερασπιστεί απέναντι στον Πάπα Ανδριανό τον Β', την μετάφραση των λειτουργικών βιβλίων σε μία γλώσσα που δεν ήταν ούτε Ελληνική, ούτε Εβραϊκή, ούτε Λατινική, γιατί τότε η λειτουργία επιτρεπόταν μόνο σε αυτές τις τρεις γλώσσες. Ο άλλος αδελφός, ο Μεθόδιος, πέθανε το 885 μ.Χ. σαν επίσκοπος Μοραβίας. Η σημασία της ιεραποστολής του Κύριλλου και του Μεθόδιου είναι πολύ μεγάλη, γιατί εκτός από τον Χριστιανισμό, οι Σλαβικοί λαοι, πήραν και πολλά στοιχεία από τον πολιτισμό του Βυζαντίου, στα οποία μένουν προσηλωμένοι ακόμα και σήμερα. Γι αυτόν τον λόγο οι δύο αδελφοί ανακηρύχθηκαν άγιοι από την εκκλησία μας και γιορτάζονται στις 11 Μαΐου. Η προσφορά λοιπόν των ιεραποστόλων στον χριστιανισμό είναι μεγάλη διότι ακολουθώντας την εντολή του Χριστού να πορευθούν και να διδάξουν όλα τα έθνη, να μεταφέρουν το θείο λόγο σε ανθρώπους που δεν τον είχαν γνωρίσει ακόμα και έτσι να τους δώσουν την ευκαιρία να ακολουθήσουν το δρόμο της σωτηρίας που μας έδειξε ο Κύριος. Εκτός από αυτό, παράλληλα έγινε και μεταφορά πολιτισμικών στοιχείων από τις ορθόδοξες χώρες στις χώρες που δέχονται τις ιεραποστολές.\nΌλα αυτά σχετίζονται με τον απόστολο Παύλο και τη δράση του, τον πρώτο ιεραπόστολο που ξεκινάει από την πατρίδα του, για να μεταδώσει τον λόγο του Χριστού στα έθνη, αδιαφορώντας για τους κινδύνους και τις δυσκολίες. Καθήκον λοιπόν όλων μας είναι να βοηθήσουμε την προσπάθεια των ιεραποστόλων γιατί έτσι είναι σαν να συμμετέχουμε με έναν άλλο τρόπο στο πλευρό των ανθρώπων που έβαλαν σαν σκοπό της ζωής τους την μετάδοση του θείου λόγου ακολουθώντας το παράδειγμα του αποστόλου Παύλου, του Κυρίλλου και του Μεθοδίου κα όλων των άλλων ιεραποστόλων στις διάφορες εποχές.\nβ) Σίγουρα το να είναι κανείς ιεραπόστολος είναι κάτι το αρκετά επικίνδυνο. Είναι πολλοί οι λόγοι. Πρώτον, οι ιεραπόστολοι ιδίως τις αρχαιότερες εποχές πήγαιναν να διδάξουν το λόγο του Θεού σε μακρινές και άγνωστες χώρες και λαούς και εκτίθονταν σε μεγάλους κινδύνους κυρίως για την ίδια τη ζωή τους. Είναι αρκετοί οι ιεραπόστολοι που στις αρχαίες εποχές έχασαν τη ζωή τους από βαρβαρικούς λαούς που είχαν πάει να μεταδώσουν το λόγο του Θεού.\nΣήμερα βέβαια η ζωή των ιεραπόστολων δεν κινδυνεύει, όμως είναι πολλοί οι άλλοι κίνδυνοι και τα εμπόδια, κυρίως στην Αφρική, όπου υπάρχουν πολλές αρρώστειες που οι άνθρωποι στην Ευρώπη δεν είναι συνηθισμένοι καθώς εκτίθενται σε πολλές ταλαιπωρίες, αφού πολλές φορές το κλίμα της χώρας που γίνεται η ιεραποστολή είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που προέρχονται οι ιεραπόστολοι με αποτέλεσμα πολλές φορές η υγεία τους να υφίσταται ανεπανόρθωτη ζημιά.\nΣε αυτές τις δυσκολίες θα πρέπει να προσθέσουμε την εχθρότητα που αντιμετωπίζουν από την τοπική θρησκεία της χώρας, που γίνεται η ιεραποστολή, αλλά και την αντιπαλότητα από τις ιεραποστολές άλλων θρησκευτικών δογμάτων. Παρ΄ όλους, όμως, τους κινδύνους και τις δυσκολίες, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο και τον κίνδυνο να συμμετέχει κάποιος σε μία ιεραποστολή, διότι η χαρά της συμμετοχής στην εξάπλωση του λόγου του Θεού σε ανθρώπους που δεν τον έχουν ακόμα ασπαστεί αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ένας χριστιανός.\nΗ ιστορία της Ορθοδοξίας στην Κορέα ξεκινά το 1900 όταν το Πατριαρχείο της Μόσχας στέλνει ιεραποστολικό κλιμάκιο, το οποίο το 1903 κατασκευάζει ναό στη Σεούλ και το 1911-13 προχωρά στην χειροτονία δύο Ιθαγενών κληρικών. Το 1910 δέχονται οι ορθόδοξοι χριστιανοί διώξεις λόγω της Ιαπωνίας. Το 1921 σταματά η βοήθεια της ορθόδοξης Εκκλησίας από τη Ρωσία. Το 1946 η εκκλησία μειώνεται σε επίπεδο ενορίας. Το 1947 χειροτονείται τρίτος ιθαγενής ιερέας, ο οποίος μένει μοναδικός ιερέας στην Νότια Κορέα και τελικά το 1950 εξαφανίζεται. Το 1953 οργανώνεται ξανά η ενορία της Σεούλ. Το 1954 χειροτονείται ιθαγενής ιερέας από την Αρχιεπισκοπή Ιαπωνίας.\nΑγγελική Κ., Γ1\nΟμαδοσυνεργατική Διδασκαλία - Ομάδα 3\n3. Μαρία Γ. - Ειρήνη Τρ., Ευανθία Στ. - Ιωάννα Χ.\nα) Το πρώτο ορθόδοξο φως στην Αλάσκα, Ευανθία Στ. - Ιωάννα Χ.\nΗ Αλάσκα είναι πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, που συνορεύει στα ανατολικά με τον Καναδά και βρέχεται από τον Αρκτικό και τον Ειρηνικό ωκεανό. Η Αλάσκα ανήκε στη Ρωσία έως το 1867, χρονιά κατά την οποία πωλήθηκε στις ΗΠΑ, από τον τσάρο Αλέξανδρο Β' για το ποσό των\n7.200.000 δολαρίων, και το 1959 ανακηρύχθηκε ομόσπονδη πολιτεία τους. Η εξερεύνηση της άρχισε το 1741 από το Βίτους Μπέρινγκ, για λογαριασμό της Ρωσίας. Τη συνέχισε το 1778 ο Τζέιμς Κουκ και στις αρχές του 19ου αιώνα αποστολές εξερεύνησαν τις ακτές από τον Ειρηνικό ως τον Βόρειο Παγωμένο ωκεανό. Η συστηματική εξερεύνηση της Αλάσκας και ο αποικισμός της που ακολούθησε οφείλονται κυρίως στους Σιβηριανούς και Αμερικάνους κυνηγούς, οι οποίοι από το 1784 ίδρυσαν εταιρίες για το κυνήγι ζώων και την πώληση γουναρικών.\nΤο βορειοδυτικό τμήμα της Αμερικανικής Ηπείρου αποτελείται από μια τεράστια χερσόνησο, τη «Μεγάλη Χώρα», που στη γλώσσα των ιθαγενών λέγεται «Αλί-ακ-Σα» και έφθασε σε μας ως Αλάσκα.\nΗ Αλάσκα χωρίζεται από την Ασία με μια στενή λουρίδα θάλασσας, τον Βερίγγειο Πορθμό, ενώ ανατολικά συνορεύει με τον Καναδά. Το γεωγραφικό της πλάτος είναι ίδιο με της Νορβηγίας. Το νοτιοδυτικό της άκρο περιλαμβάνει ένα τόξο από 150 ηφαιστειογενή νησιά, τις γνωστές «Αλεούτιες Νήσους». Είναι μια χώρα 12 φορές πιο μεγάλη από την Ελλάδα, με κλίμα πολικό στο βορρά, ωκεάνιο στο νότο, με θερμοκρασίες που κυμαίνονται από -62ο C το χειμώνα έως +25ο C το καλοκαίρι.\nΗ νύχτα διαρκεί έξι μήνες, με μόνα φώτα τη σελήνη και το πολικό σέλας. Η μέρα διαρκεί κι αυτή έξι μήνες, είναι όμως θαμπή και ο ήλιος δύει πολύ λίγο όσο πλησιάζουμε προς τον Ιούνιο, οπότε ανατέλλει αμέσως μετά τη δύση του, γι’ αυτό η Αλάσκα ονομάζεται «χώρα του ηλίου του μεσονυκτίου». Ο μεγαλύτερος ποταμός, ο Γιούκων, είναι παγωμένος 8 μήνες το χρόνο.\nΠολλά ηφαίστεια και απέραντοι παγετώνες, αραιότατη βλάστηση και πολικά ζώα και λίγους –ανάλογα με την έκτασή της– ανθρώπους βρίσκει κανείς στην Αλάσκα. Οι ιθαγενείς ανήκουν σε διάφορες φυλές. Στο εσωτερικό της χώρας, στις βόρειες και τις δυτικές ακτές κατοικούν Εσκιμώοι. Τα νησιά τα κατοικούν Αλεούτοι, τη Σίτκα Κολόσσοι, τις ατλαντικές ακτές Ερυθρόδερμοι που ανήκουν στις φυλές των Κενάγτζων και των Τσουγκάτσων. Αμερικανοί είναι επίσης και οι Κοντιάκοι.\nΣήμερα η σύνθεση του πληθυσμού της Αλάσκας έχει αλλάξει πολύ, λόγω της μεγάλης μετανάστευσης των λευκών, που έφεραν μαζί φυσικά και τον πολιτισμό, αλλά και τα προβλήματά τους…\nΣτην Αλάσκα υπάρχουν σημαντικά κοιτάσματα χρυσού, αργύρου και άλλων μετάλλων, πετρέλαιο και ζώα όπως τάρανδοι, φώκιες, σολωμοί, που, μαζί με τα πολύτιμα δάση της, έχουν συντελέσει πολύ στην οικονομική ανάπτυξή της.\nΓια την ύπαρξη της Αλάσκας μίλησε πρώτος ο Δανός Βίτους Μπέριγκ, που υπηρετούσε στο Ρωσικό Ναυτικό. Ανακαλύφθηκε από το Ρώσο θαλασσοπόρο Γκρόζντεφ, το 1730, και εξερευνήθηκε από τους Μπέριγκ και Κιρίκωφ το 1740-41, οπότε έγινε αποικία της τσαρικής Ρωσίας. Το Μάρτιο του 1867 πωλήθηκε ολόκληρη στους Αμερικανούς αντί 7.200.000 δολαρίων!! Η αρχικά «κτήση» των ΗΠΑ έγινε «Τερριτόριον» το 1912, για να καταλήξει το 1958 να γίνει «49η» Πολιτεία των ΗΠΑ.\n2. Το πρώτο ορθόδοξο φως στην Αλάσκα\nΤο χριστιανικό μήνυμα έφτασε στην Αλάσκα πρώτα από τους Ρώσους εμπόρους, που δρούσαν όμως κυρίως με οικονομικά κίνητρα. Έδειξαν σοβαρό ζήλο να βαπτίζουν ιθαγενείς, επειδή οι βαπτιζόμενοι έδειχναν μεγάλη αφοσίωση στους αναδόχους τους και τους βοηθούσαν πολύ στις εργασίες τους. Ωστόσο, το 1774 ο ειλικρινά ευσεβής Γρηγόριος Σελέχωφ, ιδρυτής της Ρωσοαμερικανικής Εταιρείας, έχτισε ναό και σχολείο στο Κόντιακ, βάπτισε πολλούς ιθαγενείς και μαζί με το συνεργάτη του, Ιβάν Κγολίκωφ, ζήτησε από την τσαρίνα Αικατερίνη Β΄ και την Ιερά Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας να σταλούν κανονικοί ιεραπόστολοι, τη συντήρηση των οποίων θα αναλάμβανε ο ίδιος και οι συνεταίροι του.\nΣτις 24 Σεπτεμβρίου 1794 το πλοίο ανεφοδιασμού των ρωσικών εμπορικών αποστολών αποβίβασε στο νησί Κόντιακ την πρώτη ιεραποστολική ομάδα, ύστερα από ταξίδι που κράτησε περισσότερες από σαράντα ημέρες. Η ομάδα αποτελούνταν από 4 ιερομονάχους, 2 ιεροδιακόνους και 2 μοναχούς των φημισμένων μονών Βαλαάμ –πνευματικός πατέρας της οποίας ήταν ο μεγάλος Ρώσος στάρετς άγιος Ναζάριος– και Κόνιεφ (της λίμνης Λαντόγκα), με επικεφαλής τον αρχιμανδρίτη Ιωάσαφ Μπολότωφ. Τα ονόματά τους ήσαν Ιωάσαφ, Ιουβενάλιος, Αθανάσιος, Μακάριος, Νεκτάριος, Στέφανος, Γερμανός και Ιωάσαφ.\nΠαρά τις φοβερές δυσκολίες, αλλά και τα εμπόδια που έθετε στο δρόμο τους η αποικιοκρατική συμπεριφορά των περισσότερων Ρώσων εμπόρων, οι άξιοι αυτοί ιεραπόστολοι, με τη βοήθεια του Θεού, κατόρθωσαν να θεμελιώσουν την ορθόδοξη Εκκλησία στην παγωμένη Μεγάλη Χώρα.\nΈτσι άρχισε μια πραγματική εποποιία. Οι ορθόδοξοι ιεραπόστολοι, κακοπαθούντες, χλευαζόμενοι και εγκαταλειπόμενοι, αναδείχθηκαν οι μοναδικοί φίλοι και υπερασπιστές των ιθαγενών. Στα πρόσωπά τους, η ορθοδοξία εμφανίστηκε ως γνήσια Εκκλησία, σταυρωμένη αλλά δυνατή, απηλλαγμένη από τα πάθη των δυτικών ιεραποστόλων, που εμφάνισαν στην Αμερική έναν χριστιανισμό σύμμαχο και συνεταίρο κρατικών και οικονομικών συμφερόντων συνοψισμένο στα περίφημα «3Μ» (Missionary = ιεραπόστολος, Military = στρατιωτικός, Merchant = έμπορος).\nΤον Ιούλιο του 1796 η Ρωσική Ιερά Σύνοδος ανακήρυξε την Αλάσκα σε υποεπισκοπή του Ιρκούτσκ της Σιβηρίας με πρώτο επίσκοπο τον αρχιμανδρίτη Ιωάσαφ. Δυστυχώς, το πλοίο «Φοίνιξ», που μετέφερε τον επίσκοπο και τη συνοδεία του για την ανάληψη των καθηκόντων τους, ναυάγησε και ο επίσκοπος Ιωάσαφ πνίγηκε, μαζί με τους συνοδούς του Μακάριο και Στέφανο.\nΑπό τους ιεραποστόλους του πρώτου κλιμακίου, ο π. Αθανάσιος και ο π. Νεκτάριος επέστρεψαν στη Ρωσία και στην παγωμένη γη απέμειναν οι ιερομόναχοι Ιουβενάλιος και Μακάριος και ο μοναχός Γερμανός.\nΟ π. Μακάριος εγκαταστάθηκε στη μεγαλύτερη από τις Αλεούτιες Νήσιους, την Ουναλάσκα, όπου έχτισε ναό, βάπτισε 2.500 ιθαγενείς και τέλεσε 536 γάμους.\n3. Οι άγιοι της Αλάσκας\nΟι άγιοι της Αλάσκας εορτάζονται όλοι μαζί στις 13 Δεκεμβρίου, ημέρα της σύναξής τους (=εορτής προς τιμήν τους).\nΑ. Ο άγιος ιερομάρτυς Ιουβενάλιος\nΟ άγιος Ιουβενάλιος, πρωτομάρτυς της Αμερικανικής Ηπείρου, προχώρησε ως μοναχικός οδοιπόρος στο εσωτερικό της Αλάσκας κηρύσσοντας το χριστιανισμό με ταπείνωση και επιτυχία. Πέρασε στον κόλπο Τσεγκάι, όπου ζουν οι Τσουγκάτσοι, και πιο βόρεια, στους Κολόσσους και σε άλλες απομακρυσμένες ινδιάνικες φυλές. Φθάνοντας στις όχθες της λίμνης Ιλιάμινας, το καλοκαίρι του 1796, είχε βαπτίσει μέσα σε δύο χρόνια περίπου 5000 ιθαγενείς.\nΕκεί όμως δολοφονήθηκε από ντόπιους σαμάνους (μάγους-ιερείς), ποτίζοντας με το αίμα του την παγωμένη γη της Αλάσκας, αποδεικνύοντας ότι η Εκκλησία είναι αυθεντική όταν θυσιάζεται κι όχι όταν θυσιάζει άλλους στο βωμό της «ευσέβειας» ή οποιωνδήποτε συμφερόντων. Κατά την παράδοση, το σώμα του σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς τους εκτελεστές του, οι οποίοι, έντρομοι, έπεσαν πάνω του και το κομμάτιασαν με τα τσεκούρια τους.\nΒ. Ο άγιος Γερμανός\nΟ ταπεινός άγιος μοναχός Γερμανός (1756-1836), μένοντας μόνος από την ιεραποστολική ομάδα και βρίσκοντας ενάντιά του τον Μπαρανώφ, το σκληρό νέο διευθυντή της Ρωσοαμερικανικής Εταιρείας (τη «μαύρη σελίδα» της ιστορίας της Εκκλησίας της Αλάσκας), αποσύρθηκε για να μονάσει στο μικρό μοναχικό νησάκι Ελόβυγ (=νησί των ελάτων), που το μετονόμασε σε Νέο Βαλαάμ. Εκεί άσκησε τη νοερά προσευχή κατά την ορθόδοξη παράδοση και, με την ίδια την ταπεινή και οσιακή παρουσία του, έγινε ο μεγάλος πνευματικός πατέρας των Αλεούτων.\nΜεγάλος ασκητής, σκληρός με τον εαυτό του και επιεικής με τους άλλους, γεμάτος αγάπη για το Θεό και όλα τα πλάσματά Του, έζησε στο νησί του προστατεύοντας όπως μπορούσε τους φτωχούς ιθαγενείς, φροντίζοντας τα ορφανά (δημιούργησε ένα μικρό ορφανοτροφείο) και μεταδίδοντας όχι μόνο το ευαγγελικό μήνυμα αλλά και τη χάρη του Θεού, που ξεχείλιζε από μέσα του σαν καταρράκτης. Θαυματουργός και διορατικός, αξιώθηκε σε πλούσια οράματα και έζησε με τη συντροφιά των αγγέλων. Μεσολαβώντας υπέρ των ιθαγενών κατόρθωσε να κερδίσει την εκτίμηση του διαδόχου του Μπαρανώφ, του Ιανόφσκυ, που έγινε πνευματικός μαθητής του και τελικά μοναχός.\nΜετά από μια συγκινητική και αγία ζωή, κοιμήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1836 και το σώμα του παρέμεινε άφθαρτο για τουλάχιστον ένα μήνα, περιμένοντας να επιτρέψουν οι καιρικές συνθήκες τη μετάβαση ιερέα στο νησί για τη χριστιανική ταφή του. Η μνήμη του εορτάζεται την ημέρα της κοίμησής του, αλλά και στις 9 Αυγούστου (ημέρα της επίσημης αγιοκατάταξής του το 1970) και στις 13 Δεκεμβρίου.\nΠρος τιμήν του ιδρύθηκε πριν από λίγες δεκαετίες η Αδελφότητα του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας στην Πλάτινα της Καλιφόρνιας, που αποτελεί φωτεινό φάρο της ορθοδοξίας στην αμερικάνική ήπειρο. Από την Αδελφότητα ερευνήθηκε και τελικά εκδόθηκε ο συγκλονιστικός βίος του αγίου Γερμανού. Βλ. την ελληνική έκδοση Ο άγιος Γερμανός της Αλάσκας, μετάφραση-επιμέλεια Πέτρου Μπότση, σειρά «Φιλοκαλία των Ρώσων νηπτικών», Αθήνα 1995.\nΓ. Ο άγιος νεομάρτυρας Πέτρος ο Αλεούτος\nΉταν ένας από τους ορθόδοξους Αλεούτους που εργάζονταν στην αποικία της Ρωσοαμερικανικής Εταιρείας στο Fort Ross της Καλιφόρνιας, για τον ανεφοδιασμό των Ρώσων αποίκων και των μελών της Εταιρείας στην Αλάσκα. Η αποικία αυτή έγινε αιτία προστριβών ανάμεσα στους Ρώσους και τους Ισπανούς κυρίαρχους της Καλιφόρνιας, καθώς οι τελευταίοι θεωρούσαν ότι οι Ρώσοι εποφθαλμιούν το Σαν Φρανσίσκο.\nΈτσι, το 1815 συνέλαβαν περίπου 20 Αλεούτους, από τους οποίους τελικά φυλάκισαν 14, μεταξύ των οποίων και ο άγιος Πέτρος.\n[Συνεχίζουμε με ένα απόσπασμα από το Ο άγιος Γερμανός της Αλάσκας, μετάφραση-επιμέλεια Πέτρου Μπότση, ό.π., σελ. 38-39.\n«…Μιαν άλλη φορά, συνεχίζει ο Γιανόφσκυ, τού ’λεγα (του αγίου Γερμανού) πως οι Ισπανοί αιχμαλώτισαν στην Καλιφόρνια 14 Αλεούτους. Οι Ιησουίτες τους πίεζαν ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών, εκείνοι όμως δε δέχονταν με τίποτα. «Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν. Οι Ιησουίτες αντέτειναν: «Όχι, είστε αιρετικοί και σχισματικοί. Αν δεν υποκύψετε, θα σας βασανίσουμε μέχρι θανάτου». Τελικά τους έβαλαν στη φυλακή ανά δύο. Το βράδυ ήρθαν στη φυλακή οι Ιησουίτες με λάμπες και αναμμένα κεριά και άρχισαν πάλι να τους πιέζουν για ν’ ασπαστούν την πίστη των Καθολικών. «Είμαστε χριστιανοί», απαντούσαν οι Αλεούτοι, «δεν αλλάζουμε την πίστη μας». Οι Ιησουίτες άρχισαν να βασανίζουν τον έναν, μπροστά στα μάτια των άλλων. Έσπαζαν μια άρθρωση των ποδιών του, μετά μια άλλη και στη συνέχεια τις αρθρώσεις των δαχτύλων, τη μια μετά την άλλη. Μετά κομμάτιασαν τα πόδια και τα χέρια του. Το αίμα έτρεχε, ο μάρτυρας όμως υπόμενε κι επαναλάμβανε σταθερά την απάντηση: «Είμαι χριστιανός». Τελικά, από τα βασανιστήρια και την απώλεια του αίματος, πέθανε.\nΤην άλλη μέρα οι Ιησουίτες απείλησαν πως θα βασανίσουν το φίλο του με τον ίδιο τρόπο. Την ίδια νύχτα όμως έλαβαν εντολή από το Μόντερεϋ να μεταφέρουν όλους τους αιχμαλώτους Αλεούτους εκεί. Έτσι, την άλλη μέρα, όλοι εκτός από κείνον που θανατώθηκε, έφυγαν. Αυτό μου το διηγήθηκε ο φίλος εκείνου που μαρτύρησε. […].\nΌταν τελείωσα την περιγραφή, ο π. Γερμανός με ρώτησε:\n–Ποιο ήταν το όνομα του Αλεούτου;\n–Πέτρος, απάντησα, αλλά δε θυμάμαι το επώνυμό του.\nΟ Γέροντας σηκώθηκε όρθιος, στάθηκε μπροστά στην εικόνα, έκανε μ’ ευλάβεια το σταυρό του και είπε:\n–Άγιε νεομάρτυρα Πέτρο, πρέσβευε υπέρ ημών».]\nΔ. Ο άγιος Ιάκωβος ο εν Αλάσκα\nΟ άγιος Ιάκωβος Νετσέτωβ γεννήθηκε το 1802 στην Ουναλάσκα, από πατέρα Ρώσο και μητέρα Αλεούτια. Μεγαλώνοντας, αγαπώντας τη μόρφωση και φλεγόμενος από χριστιανική πίστη, σπούδασε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Ιρκούτσκ, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας και επέστρεψε στο λευκό ιεραποστολικό αγρό της γενέτειράς του, για να εργαστεί κι αυτός για τους συμπατριώτες του.\nΣτην Αλάσκα διακόνησε τριάντα έξι χρόνια, αντιμέτωπος με τις σκληρές συνθήκες του περιβάλλοντος, αλλά και τους σαμάνους, που έκαναν τα πάντα για να τον εμποδίσουν. Ταξίδεψε στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, μέχρι τη φυλή των Γιουπίκ, που ζούσαν στην κάτω κοιλάδα του ποταμού Γιούκωνος. Είναι ο πρώτος ιεραπόστολος που διείσδυσε τόσο βαθιά, μετά τον άγιο Ιουβενάλιο. Δεν κήρυξε μόνον, αλλά φρόντισε για τη μόρφωση και την κοινωνική ζωή των ιθαγενών, προσφέροντάς τους παράλληλα και τα χριστιανικά μυστήρια, και μάλιστα της εξομολόγησης και της θείας ευχαριστίας. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση, στην τοπική γλώσσα, της Αγίας Γραφής και άλλων ιερών βιβλίων.\nΜετά από πολλές περιπέτειες, παρέδωσε την αγία ψυχή του στη Σίτκα στις 26 Ιουλίου του 1865 και κατατάχθηκε επίσημα στους αγίους της ορθοδοξίας το 1994.\nΕ. Ο μέγας ιεραπόστολος της Αλάσκας άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ\nΟ άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ είναι ένας σύγχρονος Πατέρας της Εκκλησίας και μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία της ορθοδοξίας. Γεννήθηκε σ’ ένα χωριό της Σιβηρίας το 1797, και το όνομά του ήταν Ιωάννης. Ορφάνεψε μικρός, αλλά τον προστάτευσε ο θείος του, ο ιερομόναχος Δαβίδ, που του εξασφάλισε και μια θέση στο Θεολογικό Σεμινάριο του Ιρκούτσκ. Εκεί επιδόθηκε στη μάθηση, αλλά και στις πρακτικές τέχνες: έγινε μαραγκός, μηχανικός, σιδηρουργός και ωρολογοποιός. Το 1817 νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε διάκονος και το 1821 ιερέας και διορίστηκε στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στο Ιρκούτσκ.\nΤο 1823 απεστάλη από τον επίσκοπο Ιρκούτσκ Μιχαήλ στην Αλάσκα, ως μέλος της ιεραποστολής. Τον συνόδευαν ο αδελφός του Στέφανος, ο γιος του Ιννοκέντιος, η πρεσβυτέρα του Αικατερίνα και η χήρα μητέρα του Θέκλα. Η δράση του στην Αλάσκα ήταν μνημειώδης. Ίδρυσε σχολεία, ιατρεία, ναούς και ταξίδεψε σε κάθε γωνιά για να γνωρίσει τους ιθαγενείς, να τους συμπαρασταθεί και να τους μεταδώσει το ευαγγελικό μήνυμα. Οι ιθαγενείς τον εκτίμησαν απεριόριστα κι εκείνος έζησε σαν ένας απ’ αυτούς και μοιράστηκε τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τους, σεβόμενος τον πολιτισμό τους και συμμεριζόμενος τις κακουχίες τους.\nΈγραψε, μεταξύ άλλων: Σημειώσεις επί των νήσων της περιοχής Ουναλάσκα, Κύρια χαρακτηριστικά των Αλεούτων που ζουν στα νησιά, Παρατηρήσεις επί των Αλεούτων και Κουσιανών της Άτκα, Παρατηρήσεις στη γλώσσα των Κολουσκανών και των Κοντιάκων, και (στη γλώσσα των Αλεούτων, της οποίας επινόησε και το αλφάβητο) Υπόδειξη του δρόμου προς τη βασιλεία των ουρανών (έχει εκδοθεί και στα ελληνικά από την ιερά μητρόπολη Νικοπόλεως με τον τίτλο Ο δρόμος προς τη βασιλεία των ουρανών). Συνέταξε επίσης γραμματική της γλώσσας των Αλεούτων και αλεουτο-ρωσικό λεξικό.\nΣτις 25 Νοεμβρίου του 1838 η πρεσβυτέρα Αικατερίνα πέθανε. Είχαν πλέον επτά παιδία: τον Ιννοκέντιο, το Γαβριήλ, τον Αλέξανδρο, την Κατερίνα, την Όλγα, την Παρασκευή και τη Θέκλα. Το 1840 ο π. Ιωάννης έγινε μοναχός με το όνομα Ιννοκέντιος, προς τιμήν του αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ και στις 13 Δεκεμβρίου η Ιερά Σύνοδος τον εξέλεξε επίσκοπο Καμτσάτκας, Κουρίλλων και Αλεουτίων Νήσων με έδρα τη Σίτκα. Ως επίσκοπος επιδόθηκε ακόμη θερμότερα στην ιεραποστολή, με κύριο μέλημα την ίδρυση σχολείων. Το 1850 το ποίμνιό του αποτελείται από 15.000 ψυχές.\nΣτη συνέχεια μετατίθεται στη Σιβηρία και αναπτύσσει ιεραποστολική και κοινωνική δράση σε περιοχές υποδουλωμένες από τους Κινέζους. Το 1860 ευλόγησε το νεαρό ιερομόναχο Νικόλαο Καζάτκιν (σήμερα άγιο Νικόλαο της Ιαπωνίας), που πέρασε και τον συνάντησε πηγαίνοντας στην Ιαπωνία για ιεραποστολή.\nΤο 1867 ή 68 ο άγιος ζήτησε από το μητροπολίτη Μόσχας άγιο Φιλάρετο να του επιτρέψει να παραιτηθεί και να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Όμως ο άγιος Φιλάρετος κοιμήθηκε ξαφνικά και η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε διάδοχό του τον άγιο Ιννοκέντιο! Στη σπουδαία νέα του θέση ο άγιος διέπρεψε για μια ακόμη φορά, δείχνοντας μεγάλη ποιμαντική αλλά και κοινωνική μέριμνα. Φρόντισε επίσης και για την Αλάσκα, ιδρύοντας μια Ανεξάρτητη Αλεουτιανή Επισκοπή με έδρα τον Άγιο Φραγκίσκο.\nΟ άγιος Ιννοκέντιος κοιμήθηκε το 1879 και τάφηκε στη λαύρα της Αγίας Τριάδας του αγίου Σεργίου, δίπλα στο μητροπολίτη Φιλάρετο. Η μνήμη του εορτάζεται στις 31 Μαρτίου, καθώς και στις 13 Δεκεμβρίου, μαζί με τους άλλους αγίους της Αλάσκας.\nΟι πρεσβείες των αγίων πάντων και των αγίων της Αλάσκας ας προστατεύουν εμάς και τους δικούς μας (εχθρούς και φίλους), καθώς και όλους τους λαούς της Γης ΠΗΓΗ:Θεόδ. Ι. Ρηγινιώτης\nΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΛΑΣΚΑ\nΌ όσιος Γερμανός παραμένει ολοζώντανος για τους χριστιανούς της Αλάσκας και για την Ορθόδοξο Εκκλησία της Αμερικής, με τα θαύματα του. Σήμερα δυο ορθόδοξα μοναστήρια συνεχίζουν των αγώνα του αγίου Γερμανού στα νησί του SPRUCE.\n«Ανάμεσα στα νησιά Kodiak και του Herman Spruce ,\nμέσα στα κρύα νερά Αλάσκα, βρίσκεται ένα σμαραγδένιο νησάκι, δασώδη από πανύψηλα δέντρα ερυθρελάτης, που δέρνεται από ισχυρούς ανέμους.\nΜε μυριάδες-αετούς πτηνά, χελιδόνια, γλάρους, και άλλα πουλιά που βρίσκουν καταφύγιο .\nΥπάρχει ένας μεγάλος Ορθόδοξος σταυρός που στέκεται πάνω από την κεντρική\nακτή ως ένα σημείο προσεγγίσεις του νησιού με καραβάκι.\nΠίσω από τα δέντρα είναι μια ξύλινη εκκλησία που διαμορφώθηκε μετά από τον δέκατο πέμπτο αιώνα. Είναι ρωσική εκκλησία του Αγίου Νείλου του Sora.\nΣε αυτό το μικροσκοπικό νησί ζουν μοναχές γυναίκες που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο Θεό και προσπαθούν να έχουν μια ζωντανή κοινωνία μαζί Του, μακριά από περισπασμούς. Σε Κοντινή απόσταση είναι το Lagoon Monk στο νησί Spruce Island όπου ο Αγ. Γερμανό της Αλάσκας έζησε στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα.\nΑυτός ο αγαπημένος άγιος έφερε την Αγία Ορθοδοξία και το μοναχισμό στην Αμερική το 1794 από την μονή Valaam στη βόρεια Ρωσία.\nΠεριτριγυρισμένο από την ομορφιά της δημιουργίας του Θεού και συχνά εντελώς αποκομμένο από τον κόσμο και από βίαιες καταιγίδες το χειμώνα, οι συνθήκες εδώ είναι ιδανικές για τη μοναξιά. Έτσι έχουν τον εαυτό τους ελεύθερο από την κίνηση της σύγχρονης ζωής και μπορούν να ριγούν το βλέμμα τους στην καρδιά, προς τα μέσα να αναζητήσουν τον Θεό και να τον αγαπήσουν.\nΟ τρόπος της μοναστικής ζωής\nΜε τον άγιο Νείλο ως οδηγό και προστάτη, οι μοναχές προσπαθούν να μιμηθούν τη μοναστική ιδεώδη της φτώχειας, την άσκηση και ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ προσευχή.\nΓνωστός για την απλότητα του και την ακραία φτώχεια την εθελοντική, Αγίου Νείλου τόνισε την εσωτερική ζωή της μοναστικής ζωής και την πρακτική άσκηση της προσευχής του Ιησού. Ο άγιος Νείλος στον κανόνας ζωής του αποτελείται από δύο έως δώδεκα μοναχούς που ζουν στα με ησυχία και συγκεντρώνονται γύρω από την εκκλησία, προτιμά την ασκητική μορφή του μοναχικού βίου. Καλούσε την οδό αυτή βασιλική, και απόφευγε τα μεγάλα κοινόβια.\nΚάθε καλόγρια συμμετέχει σε πνευματικό αγώνα έντονο εσωτερικό. Το πιο απαραίτητο όπλο είναι η αδιάλειπτη επανάληψη της προσευχής του Ιησού, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με». με αυτό τον τρόπο προσπαθεί, μέσω της προσευχής και της ανάγνωσης της πνευματικής, να αποτυπώσει στην ψυχή της από μια εικόνα της παραδεισένιας ομορφιά και την επίτευξη των καθαρότητα της καρδιάς. Η μοναστική κοινή ζωή βασίζεται στις εντολές του Κυρίου και στις μοναστικές αρχές της υπακοής, ταπεινότητας, αγάπης, και η αποκοπή των ιδίων\nθελημάτων, προσπαθώντας πάντα να απαντά με «συγχώρεσέ με» και «ευλόγησον».\nΟ ρυθμός στην ζωή στο νησί.\nΗ ζωή στη Σκήτη του αγίου Νείλου είναι γύρω από τις διακονίες της εκκλησίας της γιορτές και νηστείες, και σε μια ζωή προσευχής.\nΟι αδελφές ξυπνούν κατά τις πρώτες πρωινές ώρες για τον κανόνα της προσευχής τους και στη συνέχεια θα συγκεντρωθούν στην εκκλησία για το Όρθρο. Τα πρωινά συνήθως ασχολούνται με ήσυχες δραστηριότητές, όπως η χειροτεχνία. Σύμφωνα με την αρχαία μοναστική πρακτική, οι μοναχές προσπαθούν να επιβιώσουν από την εργασία του με χέρια-κυρίως μέσω της λήψης κομποσκοινιών.\nΤο μεσημέρι, έχουμε το κύριο γεύμα που σερβίρεται ακολουθούμενη από την κοινή προσευχή.. Μετά την διακονία έχουμε την ενάτη ώρα, εσπερινός και Απόδειπνο,\nοι μοναχές σιωπηλά αποσύρονται στα κελιά τους για την πνευματική ανάγνωση, την προσευχή και ανάπαυση.\nΟ ρυθμός της ζωής έχει προκύψει, σύμφωνα με τις εποχές του χρόνου.\nΚατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής, οι αδελφές αφιερώνονται στο νηστεία και προσευχή, με λίγες περισπασμούς.\nΗ ευπρόσδεκτη επιστροφή πολλών ωδικών πτηνών δάσους προαναγγέλλει την άνοιξη.\nΟι προετοιμασίες του κήπου αρχίζουν, το Μάιο . Φυτεύονται προσεκτικά σπορόφυτα.\nΣτο τέλος της άνοιξης ο κόκκινος σολομός αρχίσει να επιστρέφει για λόγους αναπαραγωγής, και αρχίζει η καθαρή αλιεία. ο χωρισμός σε φιλέτα\nκαι σε κονσερβοποίηση Έτσι για να υπάρχει η ετήσια προμήθεια ιχθύων.\nΟι αδελφές μαζεύουν βατόμουρα και κορινθιακή σταφίδα που τους καλοκαιρινούς\nμήνες έχουν συλλέξει και άγρια μανιτάρια για την ξήρανση. Στα τέλη του\nκαλοκαιριού, η μεγάλη επιστροφή του ασημί σολομού γίνεται νέα αλιεία.\nΠροσκυνητές έρχονται τους καλοκαιρινούς μήνες-όταν οι θάλασσες είναι η πιο ήρεμη και το φως\nτης ημέρας είναι περισσότερο για να προσκυνήσουν τον άγιο Γερμανό, και το ιερό Spruce Island. πίνουν αγιασμό και προσεύχονται.\nΗ φιλοξενία παρέχεται από τις αδελφές, και τον ξενώνα του Αγίου Σεργίου. Είναι ένα μεγάλο δωμάτιο είναι διαθέσιμο για τις γυναίκες προσκυνητές που\nεπιθυμούν να παραμείνουν περισσότερο.\nΤο Πλοίο γίνεται πιο δύσκολο, από τον Σεπτέμβριο, λόγω θυελλωδών ανέμων.\nΟ ΣΚΗΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΙΛΟΥ είναι υπό τη δικαιοδοσία του Θεοφιλέστατου Επισκόπου Maxim της Δυτικής Αμερικής Μητρόπολη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.» ΠΗΓΉ:ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ\nΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΛΑΣΚΑ\nΤo Άνκαρατζ είναι η μεγαλύτερη πόλη της Αλάσκα εκεί όπου κατοικούν και οι περισσότεροι Έλληνες της πολιτείας. Αριθμούν περίπου στις 50 οικογένειες και οι περισσότεροι από αυτούς ασχολούνται με τα εστιατόρια.\nΗ ιστορία της κοινότητας πηγαίνει πίσω στο 1953 όταν για πρώτη φορά τελέσθηκε λειτουργία στο υπόγειο ενός διαμερίσματος με Ρώσους ιερείς, στην προσπάθεια των Ελλήνων της εποχής να διατηρήσουν την Ελληνική και ορθόδοξη ταυτότητά τους.\nΑρχικά ως Κοινότητα του Σωτήρος, αργότερα την ίδια χρονιά υπό την καθοδήγηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής μετονομάστηκε σε Ιερό ναό της Μεταμορφώσεως και μέχρι φέτος λειτουργούσε στην σάλα ενός σπιτιού που είχε αγοραστεί από τα μέλη της κοινότητας.\nΦέτος για πρώτη φορά στην ιστορία του Ελληνισμού της Αλάσκα, το καλοκαίρι οι πιστοί θα έχουν την δική τους εκκλησία. Ολοκληρωτικά από δωρεές αλλά και έσοδα του ετήσιου φεστιβάλ ο o ναός βυζαντινού ρυθμού θα αποτελέσει τον οίκο όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για πολλούς άλλους ορθόδοξους της περιοχής, όπως Γάλλους, Σέρβους, Άραβες, Αρμένιους, Ρουμάνους, Σλάβους, Ουκρανούς και Αμερικάνους.\nΗ δασκάλα του Ελληνικού σχολείου της κοινότητας του Σωτήρος, κ. Μαρία Βάσκους, με την συνεργάτιδα μας Αθηνά Κρικέλη\nΜιλώντας στην Φωνή της Αμερικής μετά την Κυριακάτικη Λειτουργία ο Ιερέας είπε: «Βρίσκομαι εδώ 8 χρόνια και αγαπώ κάθε στιγμή που περνώ εδώ. Η λειτουργία μας εδώ θυμίζει κάπως την έννοια της Αμερικής. Εδώ έρχονται Ορθόδοξοι από κάθε χώρα, και όταν φτάνει η ώρα του πάτερ ημών, όσοι ξένοι βρίσκονται εδώ λένε με την σειρά τους την προσευχή στην δική τους γλώσσα. Είναι η εκκλησία που κρατά όλους αυτούς τους ορθόδοξους ενωμένους. Πιστεύω πως κάθε Χριστιανός, όπου κι αν αυτός βρίσκεται, αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα αυτής της ορθόδοξης κοινότητας, θα βοηθήσει με κάθε τρόπο για την αποπεράτωση του ναού» κατέληξε ο ιερέας Λίο Σέφε.\nΑξίζει τέλος να αναφερθεί πως στην κοινότητα διδάσκονται Ελληνικά και παραδοσιακοί χοροί.\nΟρθόδοξη Ιεραποστολή στην Ιρλανδία στο διάβα των αιώνων\nΊχνη της ιστορίας της Εκκλησίας της Ιρλανδίας, της πρόωρης ιρλανδικής Εκκλησίας : ιδρύθηκε από Άγιο Πατρίκιο. Η πρόωρη ιρλανδική εκκλησία είχε κατά κύριο λόγο μοναστικό χαρακτήρα, αλλά σταδιακά πήρε σάρκα και οστά και οι επίσκοποι ανέλαβαν αυξητική πορεία .Το 1534, το Αγγλικό Κοινοβούλιο κήρυξε τον Henry VIII επικεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας ως απάντηση στην άρνηση του Πάπα να χορηγήσει την ακύρωση του γάμου του με την Αικατερίνη της Αραγονίας . Δύο χρόνια αργότερα , το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο τον ανακήρυξε επικεφαλής της Εκκλησίας της Ιρλανδίας. Αρχικά η διαφορά ήταν της δικαιοδοσίας ενός και ενώ ο Henry θεωρούσε επιθυμητή την ανεξαρτησία από τον Παπισμό, ήταν θεολογικά καθολικός. Ωστόσο, οι διάδοχοί του Ερρίκου Η, Edward VI (1547-1553) και η Ελισάβετ Α ' (1558-1603) ήταν περισσότερο μεταρρυθμιστές και η βασιλεία τους σηματοδότησε την εισαγωγή του Προτεσταντισμού τόσο της Εκκλησίας της Ιρλανδίας και της Εκκλησίας της Αγγλίας.Η ανάπλαση χωρίζει την ιρλανδική εκκλησία. Η καθιερωμένη Εκκλησία της Ιρλανδίας ήταν προτεσταντική, κατάσταση που εγκρίθηκε και υποστηηρίχθηκε. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία θεωρήθηκε με εχθρότητα και καχυποψία από τις αρχές, αλλά παρ' όλα αυτά υποστηρίζονται από την πλειοψηφία του λαού, ιδιαίτερα έξω από το Δουβλίνο, όπου η εξουσία του στέμματος ήταν πιο αδύναμη. Κάθε εκκλησία που διατήρησε ήταν η αυθεντική διάδοχος της προ - αναμορφωθείσης ιρλανδική εκκλησία . Οι φυτείες της Ulster το 1610 είδε την εισαγωγή του Presbyterianism στην Ιρλανδίας . Η τέταρτη σημαντική χριστιανική εκκλησία στην Ιρλανδία σήμερα , η εκκλησία Μεθοδιστών , χρονολογείται από την πρώτη επίσκεψη στην Ιρλανδία από τον John Wesley το 1747 .\nΉ Ιρλανδία γνώρισε την αληθινή πίστη, την Ορθοδοξία, από τις αρχές του 5ου μ. Χ. αιώνος και σ' αυτήν άκμασε για πολλούς αιώνες ό κελτικός ορθόδοξος μοναχισμός. Ιρλανδοί μοναχοί εκχριστιάνισαν τούς ειδωλολάτρες Άγγλους τον 6ο αιώνα και κράτησαν την Ορθοδοξία ανόθευτη από αιρετικές προσμίξεις μέχρι το 1171 μ. Χ. όταν οι Άγγλονορμανδοί εισβολείς επέβαλαν τούς Ιρλανδούς με την βία των όπλων τον Παπισμό. Έτσι πλήθος αγίων εξαγίασαν με την παρουσία τους την καταπράσινη Νήσο τής Εσπερίας.\nΠρώτος μας σταθμός ό αγγλικανικός καθεδρικός ναός του Αγίου Πατρικίου (του Φωτιστού τής Ιρλανδίας - 17 Μαρτίου). Κτισμένος σε άγγλονορμανδικό ρυθμό (γοτθικό) συγκεντρώνει πλήθος εκθεμάτων. Εμάς μάς ενδιαφέρει ότι 70 μέτρα από εκεί βρίσκεται το ιερό φρέαρ όπου, κατά την παράδοση, ό Άγιος Πατρίκιος βάφτιζε τούς ειδωλολάτρες. Στα βουνά του Ούίκλοου, σε μια στενή δασωμένη κοιλάδα, συναντάμε τον πρώτο ιρλανδικό μοναστήρι πού μάς μεταφέρει στον ορθόδοξο παρελθόν της χώρας. Λέγεται Γκλένταλοχα (φαράγγι με τις δύο λίμνες) και μάς θυμίζει ότι στα μέρη αυτά έζησε κατά τον 6ο αιώνα ένας ερημίτης, ό Άγιος Κέβιν (3 Ιουνίου). Μεταξύ των δύο λιμνών σώζεται τον σπήλαιο όπου ασκήτεψε. Ό τάφος του λέγεται πώς βρίσκεται στη μισοερειπωμένη εκκλησία τής Θεοτόκου στον περίβολο τής Μονής.\nΣτον Γουώτερβιλλ, παράλιο θέρετρο πού αγαπούσε υπερβολικά ό Τσάρλυ Τσάπλιν, οι ψυχρές αέριες μάζες από τον Ατλαντικό κόβουν την ανάσα. Σε μια απότομη στροφή κατεβαίνουμε. Μπροστά μας ό αχανής Ωκεανός και κάτι μικρά βραχώδη νησάκια ξεπροβάλλουν. Είναι τα Σκέλιγκ, τον Μεγάλο Σκέλιγκ ή Σκέλιγκ Μίχαελ (όπου τον 7ο αιώνα ό Άγιος Φίνιαν - 10 Σεπτεμβρίου - ίδρυσε μοναστήρι πού ύφίστατο για 600 χρόνια) και τον Μικρό Σκέλιγκ. Εκεί έζησαν με πολλή κακοπάθεια Ιρλανδοί μοναχοί για αιώνες πολλούς. Τα καταλύματα τους σώζονται στις απότομες πλαγιές των νησιών.\nΣύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 και τις Διεθνείς Εκθέσεις για την Θρησκεία, στην Ιρλανδία υπάρχουν περίπου 45000 χιλιάδες Ορθόδοξοι Χριστιανοί.\nΤο ποσοστό αυτό έχει αυξηθεί με αποτέλεσμα η Ορθόδοξη Εκκλησία να έχει μια ανοδική τάση. Το μεγαλύτερο κέντρο της Ορθοδοξίας στη χώρα είναι η Swords και η πόλη Fingal.Η απογραφή έδειξε επίσης ότι η πλειοψηφία των Ορθοδόξων Χριστιανών στην Ιρλανδία είναι Ρουμάνοι (26%), Ιρλανδοί (20%) και Λετονοί (12,5%).\nΗ Ορθόδοξη Εκκλησία είναι γνωστή στην Ιρλανδία ήδη από τον 11ο αιώνα, αλλά μετά από την κατάκτηση της από του βρετανούς, η αναφορά ως ‘’Ορθόδοξη’’ είχε αφαιρεθεί τότε σκόπιμα από τον Πάπα. Από τότε η Ορθοδοξία στην χώρα αυτή είναι ιδιαίτερη αγαπητή στους Ιρλανδούς.\nΗ πλούσια λειτουργική ζωή, η ακεραιότητα στην πίστη της Ορθόδοξης Εκκλησίας αποτελούν μια πρόταση έναντι των Προτεσταντών και Ρωμαιοκαθολικών που ζουν μέσα στις διαμάχες.\nTAGS: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΙΡΛΑΝΔΙΑ, (Ευανθία Στ.) (http://www.dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3061&catid=25)\nΟρθόδοξη Ιεραποστολή στους Σλάβους\nο 863, μετά απo αίτημα του Σλάβου ηγεμόνα της Μοραβίας Ρατισλάβου, όταν αυτοκράτορας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν ο Μιχαήλ ο Γ', ο Πατριάρχης Φώτιος επέλεξε τους Μεθόδιο και\nΚύριλλο, οι οποίοι διακρίνονταν για τη σοφία τους, για το δύσκολο έργο του εκχριστιανισμού των Σλάβων. Οι δύο ιερωμένοι δέχτηκαν με μεγάλη προθυμία και χαρά, θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα υπηρετούσαν το θέλημα του Θεού και θα οδηγούσαν στο δρόμο της σωτηρίας τους λαούς των περιοχών που βρίσκονταν πάνω από τα βόρεια σύνορα της Αυτοκρατορίας.\nΗ διαφωτιστική τους αποστολή εκεί προκάλεσε την οργή, τη ζήλια και το μίσος στα μέρη των φράγκων και του γερμανο-λατινικού κλήρου και ήταν η αιτία να υπάρξουν εντάσεις ανάμεσα στην εκκλησία και την πολιτική. Οι ιεραπόστολοι αδελφοί αναγκάστηκαν από τον Πάπα Avδριαvό τoν Β' να προσέλθουν στη Ρώμη για να απολογηθούν στις κατηγορίες ότι παραβιάζουν το τριγλωσσικό δόγμα, σύμφωνα με το οποίο η χριστιανική ιεροτελεστία μπορεί να τελείται μόνο στην Eβραϊκή, την Ελληνική και τη Λατινική γλώσσα. Εκεί ο Άγιος Κύριλλος υποστήριξε ότι όλοι οι λαοί, όπως και οι Σλάβοι, δικαιούνται να δοξάζουν τον Θεό και να δημιουργούν την κουλτούρα τους στην μητρική τους γλώσσα. Ο Πάπας Avδριαvός o Β' επείσθη, αγίασε τα μεταφρασμένα βιβλία, ενώ σε μερικές εκκλησίες της Ρώμης τελέστηκε λειτουργία στη σλαβική γλώσσα, προς αναγνώρισή της στο χριστιανικό κόσμο. Πρόκειται για μια επιτυχημένη αποστολή των Αγίων αδελφών.\nΟ Κύριλλος παρέμεινε στη Ρώμη μέχρι το θάνατό του, το Φεβρουάριο του 869. Ετάφη με τιμές στον προσωπικό τάφο του Πάπα Avδριαvού τoν Β', ενώ αργότερα μετακινήθηκε στη βασιλική του Αγίου Κλεμεντίνου στη Ρώμη, όπου και σήμερα φυλάσσονται τα λείψανά του.\nΤο χριστιανικό διαφωτιστικό και αποστολικό έργο συνεχίζει ο μεγαλύτερός του αδελφός Μεθόδιος, ο οποίος απεβίωσε στις 6 Απριλίου 885 ως επίσκοπος Μοραβίας. (Μαρία Γ.) (http://el.wikipedia.org/wiki)\nβ) Το να είναι κάποιος ιεραπόστολος εγκυμονεί κινδύνους. Αρχικά μεγάλος είναι ο κίνδυνος να πέσει θύμα ρατσισμού και να αντιμετωπίσει την απόρριψη, το χλευασμό και την ειρωνία των άλλων. Επίσης μπαίνει σε χώρες άλλων θρησκειών με αποτέλεσμα να δημιουργεί εχθρούς και να μπαίνει έτσι στο στόχαστρο. Ακόμα πολύ πιθανόν είναι οι άλλοι να τον αντιμετωπίζουν με δυσπιστία και να πρέπει να αγωνιστεί σκληρά για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των άλλων. Λόγω αυτών των κινδύνων που εγκυμονεί το να είναι κάποιος ιεραπόστολος χρειάζεται να αντλήσει δύναμη από κάπου. Αυτή η δύναμη που τον υποκινεί είναι η μεγάλη και ακλόνητη πίστη του στην ελληνορθόδοξη θρησκεία και φυσικά η αγάπη που αισθάνεται για τον συνάνθρωπό του και η θέλησή του να διαδώσει παντού τη χριστιανική θρησκεία.\nΔιαλέξτε μία πόλη της Ελλάδας όπου δίδαξε ο απόστολος Παύλος στη Β' Περιοδεία.\n1. Κ. Πανορμίτης - Λ. Σάββας, Μαρία Κ. - Θεμελίνα Ζ., Νικηφόρος Αθ. - Απολλωνία\nΝότια της λίμνης Βόλβης σε απόσταση 30 χλμ. από το Στρυμωνικό Κόλπο βρίσκεται η Απολλωνία, η παζαρούδα όπως την γνωρίζουν οι ντόπιοι, ένας οικισμός κατοικημένος από την αρχαιότητα. Ιδρύθηκε το 432 π.Χ. όταν ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Α' προέτρεψε τους Χαλκιδείς των παραλιών να αποστατήσουν από τους Αθηναίους, υποδεικνύοντάς τους την Απολλωνία για να κατοικήσουν.\nΣτην Απολλωνία διανυκτέρευσε και δίδαξε ο Απόστολος Παύλος κατευθυνόμενος στην Αμφίπολη στη Θεσσαλονίκη. Η προφορική τοπική παράδοση συνδέει ένα τόπο, έναν απλό βράχο έξω από το σημερινό χωριό, απέναντι από το οποίο σώζεται σήμερα ένα τουρκικό λουτρό με το βήμα όπου κήρυξε ο Απόστολος Παύλος.\nΟ Βράχος αυτός βρίσκεται στην σκιά ενός υπεραιωνόβιου πλάτανου, ο οποίος κηρύχθηκε το 1985 ως διατηρητέο μνημείο της φύσης.\nΔεν υπάρχουν ξεκάθαρες πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη για πιθανό κήρυγμα του Απόστολου Παύλου και ίδρυση Εκκλησίας στην πόλη. Ωστόσο, το γεγονός ότι σίγουρα διανυκτέρευσε στην Απολλωνία, αλλά και η αναφορά του απόστολου Πέτρου σε πολλές εκκλησίες στην Μακεδονία μας οδηγούν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι ο Απόστολος Παύλος πράγματι κήρυξε τον Χριστιανισμό στην Απολλωνία.\nΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ\nΤην Εκκλησία της Θεσσαλονίκης ίδρυσε ο Παύλος κατά τη δεύτερη ιεραποστολική περιοδεία του μετά την αποστολική σύνοδο της Ιερουσαλήμ. Ξεκίνησε από την Αντιόχεια με την συνοδεία του Σίλα, με σκοπό να επισκεφθεί τους χριστιανούς της Μ. Ασίας. Μετά από επίσκεψη στην εκκλησία της Λυκαονίας, και με τη συνοδεία και του Τιμόθεου, πηγαίνει στη Φρυγία, στη Γαλατική χώρα και στη Τρωάδα. Εκεί βλέποντας όραμα έναν άνδρα της Μακεδονίας να τον καλεί να την επισκεφθεί, το θεώρησε μήνυμα από τον Θεό και με ένα πλοίο πήγε στην Καβάλα και μετά οδικώς στους Φιλίππους, όπου ήταν ο πρώτος ιεραποστολικός σταθμός στην Ευρώπη. Παρ΄όλα αυτά επιεδή η εκκλησία της Θεσσαλονίκης είναι η πρώτη που δέχτηκε τις δύο πρώτες επιστολές του αποστόλου, θεωρείται και σημαντικότερη. Ο απόστολος Παύλος ακολουθούσε δύο τακτικές στο ιεραποστολικό του έργο. Πρώτη τακτική του Παύλου ήταν να επιλέγει πόλεις που διακρίνονταν για την γεωγραφική τους θέση και την εμπορική τους κίνηση , και επομένως ήταν πολυπληθείς και γεμάτες ξένους. Στην Θεσσαλονίκη ο πληθυσμός ήταν γύρω στις διακόσιες χιλιάδες αποτελούμενος κυρίως από Έλληνες, Ρωμαίους και Εβραίους, καθώς και από πολλούς ξένους. Ο πληθυσμός αυτός εκτός από τους Ελληνικούς θεούς λάτρευε και ανατολικούς θεούς όπως την Ίσιδα και τον Σέραπι. Η δεύτερη τακτική του Παύλου, ήταν να κηρύττει αρχικά στις Ιουδαϊκές συναγωγές. Ο Παύλος είχε σαν σκοπό να μιλήσει στους ακροατές του για τον Ιησού Χριστό και να πληροφορήσει ότι στο πρόσωπό του πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Το κήρυγμα του Παύλου περιλάμβανε την επιστροφή από την ειδωλολατρία στον αληθινό Θεό, και την αναμονή της ενδόξου επανόδου του Χριστού.\nΤο κήρυγμα του Παύλου βρήκε μεγάλη απήχηση κυρίως στους εθνικούς της πόλης, που απάρτισαν και την πρώτη χριστιανική κοινότητα της πόλης. Στην Θεσσαλονίκη δέχτηκαν το κήρυγμα του Παύλου και πολλές γυναίκες από τις ανώτερες τάξεις της πόλης. Μεταξύ των πρώτων χριστιανών ήταν και ο Αρίσταρχος και ο Γάϊος Σεκούντος και τους οποίους αναφέρει ο Λουκάς σαν συνεργάτες του Παύλου και σαν πρώτους επισκόπους της πόλης. Ο Παύλος έμεινε στη Θεσσαλονίκη για μερικούς περίπου τρία Σάββατα, ενώ κατά άλλους περίπου 2-3 μήνες όπου συνέχισε να διδάσκει αλλά και να εργάζεται παράλληλα για να συντηρηθεί. Ο Παύλος με το κήρυγμά του είχε σκοπό να γνωρίσει στους ακορατές του ότι ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε και ότι στο πρόσωπό του πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Ένα άλλο θέμα της θοελογίας του Παύλου ήταν η αναμονή της δευτέρα Παρουσίας του Χριστού. Ο Παύλος θεώρησε ότι για να πλησιάσει κανείς τον Χριστό αφήνοντας την προπαγάνδα των Ιουδαίων ή τον πολυθεϊσμό των ειδωλολατρών πρέπει να γίνει μία προπαρασκευή με την εμβάθυνση της Αγίας Γραφής. Το δεύτερο στοιχείο που έθετε ο Παύλος ήταν η έντιμη ανάγκη για αναζήτηση της αλήθειας. Οι Θεσσαλονικείς κατανόησαν σωστά το κήρυγμα και το έκαναν βίωμά τους ως λόγο Θεού.\nΟ Παύλος στην Α' προς Θεσσαλονικείς επιστολή κάνει λόγο με πολύ ενθουσιασμό για την πίστη των Θεσσαλονικέων. Η μεγάλη όμως επιτυχία του Παύλου στη Θεσσαλονίκη εξόργισε τους Ιουδαίους οι οποίοι αναζήτησαν τον Παύλο στο σπίτι κάποιου Ιάσονα και επειδή δεν τον βρήκαν έσυραν τον Ιάσονα και άλλους μπροστά στις αρχές κατηγορώντας τους για πρόκληση ταραχών. Μετά από αυτό ο Παύλος φυγαδεύτηκε στη Βέροια αφήνοντας το έργο του στη Θεσσαλονίκη ημιτελές.\nΤέλος αξίζει να σημειώσουμε ότι οι διωγμοί δεν στάθηκαν ικανοί να σταματήσουν το κήρυγμα του Παύλου αλλά αποτέλεσαν πηγή δύναμης στο να μεταφερθεί το κμήνυμα του ευαγγελίου όχι μόνο στην Μακεδονία αλλά παντού. Επομένως η Θεσαλονίκη αποτελεί σταθμό για την πενυματική πορεία της Ευρώπης.\nΑφήνοντας πίσω την περασμένη εποχή θα θέλαμε να επικεντρωθούμε στο έργο της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης και στη σημερινή μας εποχή. Κυρίως κατά την περίοδο από το 1840 μέχρι το 1928 η Ελληνική ορθόδοξη κοινότητα ίδρυσε και λειτούργησε τα σπουδαιότερα από τα σωζόμενα σήμερα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Θεσσαλονίκης. Η δομή της ορθόδοξης κονότητας καθώς και η θέση της μητρόπολης στην κοινότητα και στο φιλανθρωπικό έργο, δείχνουν πως η αγάπη μπόρεσε να μεταμορφωθεί σε φιλανθρωπία από την εκκλησία που είχε την τύχη να ιδρυθεί από τον ίδιο τον απόστολο Παύλο. Και στις μέρες μας λοιπόν η ορθόδοξη κοινότητα ακολουθώντας την ίδια παράδοση συνεχίζει και διευρύνει το ίδιο φιλανθρωπικό έργο ακουλουθώντας τα βήματα του ιδρυτή της αποστόλου Παύλου.\nΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ\nἸωάννης Β. Βελιτσιάνος\nΔιδάκτωρ Θεολογίας Α.Π.Θ. –\nΤην εκκλησία της Θεσσαλονίκης ίδρυσε ο Παύλος κατά τη β΄ ιεραποστολική περιοδεία του, η οποία άρχισε μετά την Αποστολική Σύνοδο της Ιερουσαλήμ (48/49) και συμπίπτει με τη νέα εποχή που αρχίζει στις σχέσεις Ελληνισμού και Χριστιανισμού. Αρχικά ο Παύλος ξεκίνησε από την Αντιόχεια με τη συνοδεία του Σίλα, με σκοπό να επισκεφτεί τους χριστιανούς της Μ. Ασίας και να τους ενισχύσει στην πίστη τους. Μετά από επίσκεψη του Παύλου στις εκκλησίες της Λυκαονίας και με την προσθήκη στη συνοδεία του Τιμόθεου που τον παραλαμβάνει στα Λύστρα, πηγαίνει στη Φρυγία και στη Γαλατική χώρα και στη συνέχεια στην Τρωάδα, από όπου και ύστερα από ένα όραμα έρχεται στη Μακεδονία: « Και όραμα δια της νυκτός τω Παύλω ώφθη, ανήρ Μακεδών τις ην εστώς και παρακαλών αυτόν και λέγων. διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν» (Πρξ. 16,9). Ο απόστολος Παύλος κατάλαβε πως η παράκληση αυτή του Μακεδόνα είναι η πρόσκληση του Θεού να ευαγγελισθούν το Όνομά του σ’ ένα κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν που γνώριζαν μέχρι τώρα. Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω, η παρουσία του Παύλου στη Μακεδονία χαρακτηρίζεται από δύο σημαντικά γεγονότα: το πρώτο είναι το όραμα της Τρωάδας και το δεύτερο η σχέση που είχε το κήρυγμα του Παύλου στη Μακεδονία και στην Ελλάδα γενικότερα με τις αποφάσεις της Αποστολικής Συνόδου της Ιερουσαλήμ. Έτσι, σύμφωνα με το βιβλίο Πράξεις των Αποστόλων, ο απόστολος Παύλος με τη συνοδεία του πήραν το πλοίο από την Τροία με προορισμό τη Σαμοθράκη και από εκεί βγήκαν στο λιμάνι της Νεάπολης (σημερινή Καβάλα) και έπειτα συνέχισαν πεζοί στους Φιλίππους. Η πόλη των Φιλίππων ήταν ο πρώτος σταθμός της ιεραποστολικής δραστηριότητάς του στο ευρωπαϊκό έδαφος. Ο ίδιος ακολουθώντας την Εγνατία οδό και περνώντας από την Αμφίπολη και την Απολλωνία έφθασε στη Θεσσαλονίκη. Αν και οι Φίλιπποι είναι η πρώτη ευρωπαϊκή πόλη που δέχτηκε το μήνυμα του ευαγγελίου από τον απόστολο Παύλο, η εκκλησία της Θεσσαλονίκης είναι η πρώτη που δέχτηκε τις δύο πρώτες επιστολές του αποστόλου των εθνών που αποτελούν και τα αρχαιότερα καινοδιαθηκικά κείμενα. Έτσι στην παρούσα μελέτη θα εστιάσουμε την έρευνά μας στον τρόπο μετάδοσης του λόγου του Κυρίου στην πόλη της Θεσσαλονίκης από τον απόστολο Παύλο.\nΚαταρχήν, πρέπει να σημειώσουμε δύο βασικά πράγματα για την τακτική που ακολούθησε ο Παύλος στο ιεραποστολικό του έργο, την οποία εφάρμοσε και στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης.\nΗ πρώτη του τακτική είναι να επιλέγει πόλεις που διακρίνονταν για τη σημαντική γεωγραφική τους θέση και για την εμπορική τους κίνηση που σήμαινε ταυτόχρονα ότι ήταν όχι μόνο πολυπληθείς, αλλά ότι λόγω της σημασίας τις επισκέπτονταν και αρκετοί ξένοι για ποικίλους λόγους. Το ίδιο αναφέρει και ο Holzner∙ «ότι ο Παύλος προτιμούσε πάντοτε τις μεγάλες πόλεις, απ’ όπου μπορούσε μ’ ευκολία να γίνει ιεραποστολή προς τις μικρότερες». Η «μητρόπολις» της Μακεδονίας, όπως τη χαρακτήριζε ο Στράβων, στην οποία ο Παύλος διαγγέλλει το μήνυμα της νέας πίστης είναι η πλουσιότερη και πολυπληθέστερη πόλη της Μακεδονίας. Ο πληθυσμός ανερχόταν πάνω από διακόσες χιλιάδες κατοίκους και κατοικούσαν κυρίως Έλληνες, Ρωμαίοι και Εβραίοι. Η περιοχή της ήταν πλούσια, ενώ η θέση της διευκόλυνε το εμπόριο και τις κάθε είδους επικοινωνίες, θαλάσσιες και χερσαίες. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η Εγνατία οδός, η οποία εξασφάλιζε τον απόλυτο στρατηγικό έλεγχο και διευκόλυνε την οικονομική ανάπτυξη όλης της Μακεδονίας. Παράλληλα και η θρησκευτική ζωή της πόλης ήταν έντονη και ποικίλη. Στη Θεσσαλονίκη λατρεύονταν πολλές και ξένες θεότητες, όπως ο Απόλλων, ο Ζευς, η Αφροδίτη, ο Ασκληπιός, η Κόρη, οι Χάριτες, οι Διόσκουροι, ο Ηρακλής και κυρίως ο Διόνυσος, καθώς και ανατολικής προέλευσης θεότητες, όπως η Ίσις και ο Σέραπις, κ.ά.\nΗ δεύτερη τακτική του ήταν να κηρύττει αρχικά στις ιουδαϊκές συναγωγές. Ο λόγος ήταν ότι ο Ισραήλ είναι ο λαός που επέλεξε ο Θεός, ώστε μέσω αυτού η ανθρωπότητα να προετοιμασθεί για τον ερχομό του Μεσσία. Εξάλλου η Παλαιά Διαθήκη που διαβαζόταν και ερμηνευόταν στις συναγωγές ήταν «παιδαγωγός εις Χριστόν», οπότε σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, οι κατά τόπους Ισραηλίτες της διασποράς θα δέχονταν ευκολότερα το μήνυμα του ευαγγελίου. Ο Παύλος το ίδιο έκανε και στη Θεσσαλονίκη, δηλαδή άρχισε το κήρυγμα του από την ιουδαϊκή συναγωγή. Εκεί «…επί σάββατα τρία διελέξατο αυτοίς από των γραφών, διανοίγων και παρατιθέμενος ότι τον Χριστόν έδει παθείν και αναστήναι εκ νεκρών και ότι ούτος έστιν ο Χριστός ο Ιησούς ον εγώ καταγγέλλω υμίν». Ο Παύλος είχε ως σκοπό να γνωρίσει στους ακροατές του για τον Ιησού Χριστό και να πληροφορήσει ότι στο πρόσωπο του Χριστού πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Το κήρυγμα του Παύλου περιλάμβανε ακόμη και δύο βασικά στοιχεία, την επιστροφή από την ειδωλολατρία στον αληθινό Θεό και την αναμονή της ενδόξου επανόδου του Χριστού, ο οποίος θα λυτρώσει τους πιστούς «εκ της οργής της ερχομένης». Το κήρυγμα του Παύλου βρήκε μεγαλύτερη απήχηση στους εθνικούς της πόλης. Κατά τη διήγηση των Πράξεων 17,4 μόνο «τινές» εκ των Ιουδαίων «επείσθησαν», ενώ αντίθετα «προσεκληρώθησαν τω Παύλω και τω Σιλά, των τε σεβομένων Ελλήνων πλήθος πολύ, γυναικών τε των πρώτων ουκ ολίγαι». Η υποδοχή του κηρύγματος που έκαναν οι Θεσσαλονικείς και η προβολή των επιτευγμάτων τους στη νέα πίστη διακρίνεται καθαρά στην Α΄ επιστολή προς Θεσσαλονικείς (1,9). Η πρώτη χριστιανική κοινότητα της Θεσσαλονίκης απαρτίσθηκε κυρίως από τους «σεβόμενους έλληνας», δηλ. από τους εθνικούς, οι οποίοι ήταν κουρασμένοι από την κενότητα των ειδωλολατρικών θρησκειών. Μια από τις αφορμές για τις ταραχές, τις οποίες προκάλεσαν οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης, όπως θα κάνουμε λόγο και παρακάτω, και οδήγησαν στην εσπευσμένη αναχώρηση του αποστόλου από την πόλη αποτέλεσε και η απήχηση που είχε το κήρυγμα στις τάξεις των «σεβόμενων τον θεόν» (Πρξ. 17,4εξ.). Πρόκειται για μια ομάδα εθνικών, η οποία επισκέπτεται την ιουδαϊκή συναγωγή και παρακολουθεί εκεί τις ιουδαϊκές λατρευτικές συνάξεις με κέντρο την εξήγηση των Γραφών (Πρξ. 16,12). Όπως και σε άλλες πόλεις του ελληνορωμαϊκού κόσμου, έτσι και στη Θεσσαλονίκη, κάποιοι εθνικοί εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τη λατρεία και το Θεό των Ιουδαίων, συχνάζουν στις συναγωγές τους και αποτελούν για τους τελευταίους έναν τόσο σημαντικό παράγοντα ώστε να προβαίνουν σε ταραχές, όταν κινδυνεύουν να χάσουν τη συμπάθειά τους.\nΕπίσης δεν πρέπει να παραθεωρείται το γεγονός ότι στη Θεσσαλονίκη δέχτηκαν το κήρυγμα του Παύλου και πολλές γυναίκες από τις ανώτερες τάξεις της πόλης. Μεταξύ των πρώτων χριστιανών ήταν και οι Αρίσταρχος, Γάϊος Σεκούνδος, τους οποίους αναφέρει ο Λουκάς ως συνεργάτες του Παύλου από τη Θεσσαλονίκη. Παρόμοια αναφορά γίνεται και στην προς Κολοσσαείς επιστολή στην οποία αναφέρεται ο Αρίσταρχος ως Θεσσαλονικεύς ιουδαιοχριστιανός. Η παράδοση, όπως απηχείται στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, θέλει τον Αρίσταρχο ως πρώτο επίσκοπο Θεσσαλονίκης, ενώ άλλη παράδοση που εκπροσωπεί ο Ωριγένης θεωρεί σαν πρώτο επίσκοπο το Γάϊο.\nΤο χωρίο των Πράξεων αναφέρει ότι ο Παύλος έμεινε στη Θεσσαλονίκη «επί σάββατα τρία», δηλαδή από 16 έως 27 μέρες ενώ η Α΄ επιστολή προς Θεσσαλονικείς υπαινίσσεται μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, το οποίο πολλοί το υπολογίζουν σε 2-3 μήνες. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα ο Παύλος είχε το χρόνο να εργαστεί με τα ίδια του τα χέρια, να δεχτεί βοηθήματα εκ μέρους των Φιλιππησίων και να δράσει ιεραποστολικά. Πάντως η σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύχθηκε ανάμεσα στον Παύλο και τους Θεσσαλονικείς προϋπόθετε μεγάλο χρονικό διάστημα. Βραδύτερο χρονικό διάστημα υπολογιζόταν και η προσωπική του εργασία, για την οποία κάνει λόγο στην Α΄ επιστολή προς Θεσσαλονικείς (2,8), δηλ. για μια μακρά παραμονή του στην πόλη θα ήταν φυσικό επακόλουθο να εργαστεί για τη συντήρησή του. Επίσης μεγάλο χρονικό διάστημα προϋποθέτουν οι δυο αποστολές υλικής βοήθειας από τους Φιλιππησίους στον Παύλο (Φιλιπ. 4,16), καθώς και η αναφορά του Παύλου σε θανάτους μελών της χριστιανικής κοινότητας (Α΄ Θεσ. 4,13). Τα επιχειρήματα αυτά, όπως και αρκετά άλλα, είναι ισχυρά όχι όμως απόλυτα πειστικά.\nΟ Παύλος με το κήρυγμά του ήταν να γνωρίσει στους ακροατές του τον Ιησού Χριστό, ο οποίος έπαθε και αναστήθηκε για τη σωτηρία του ανθρώπου και να τους πληροφορήσει ότι στο πρόσωπο του Χριστού πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις της Π. Διαθήκης. Γι’ αυτό το λόγο ο Παύλος διάλεξε ως θέμα της ομιλίας του, το 53 κεφάλαιο του προφήτη Ησαΐα (53, 3-8) για τα πάθη του Μεσσία. Ένα άλλο κεντρικό θέμα της παύλειας θεολογίας ήταν η αναμονή της δευτέρας παρουσίας του Χριστού, ο οποίος θα λυτρώσει τους πιστούς «εκ της οργής της ερχομένης», όπως προκύπτει από την Α΄ Θεσ. (1,10). Κατά την παύλεια θεολογία ο αμαρτωλός άνθρωπος, είτε εθνικός είτε Ιουδαίος, είναι αντικείμενο της θείας οργής. Το σχέδιο του Θεού, όμως είναι σχέδιο ευσπλαχνίας και μπορούν όλοι να σωθούν, αν μετανοήσουν κατά την ερμηνεία των πατέρων. Ο Χριστός όμως με το σταυρικό του θάνατο και την ανάστασή του προλαβαίνει για τους πιστούς την οργή των εσχάτων χρόνων. Στο στίχο 10 «και αναμένειν τον υιόν αυτού εκ των ουρανών, ον ήγειρεν εκ των νεκρών, Ιησούν τον ρυόμενον ημάς εκ της οργής της ερχομένης» ο Παύλος τοποθετεί το «αναμένειν», το οποίο είναι χαρακτηριστικό της σταθερής ελπίδας των Θεσσαλονικέων στον ερχομό του Χριστού. Η αφοσίωση των πιστών στο Θεό που εκφράζεται με τη φράση «δουλεύειν Θεώ», είναι ένα προϊόν της αγάπης των Θεσσαλονικέων, γιατί γίνεται με τη δική τους θέληση και το «αναμένειν τον υιόν αυτού» είναι η «υπομονή της ελπίδος» στη δευτέρα παρουσία του Χριστού.\nΟ Παύλος ήδη στην αρχή της Α΄ Θεσσαλονικείς επιστολή (1, 3-8), κάνει λόγο με πολύ ενθουσιασμό για την πίστη των Θεσσαλονικέων. Τους χαρακτηρίζει «…τύπον πάσιν τοις πιστεύουσιν εν τη Μακεδονία και εν τη Αχαΐα» (1,7) και λέγει ότι ο απόηχος της πίστης τους ξεπέρασε τα όρια της Μακεδονίας και της Αχαΐας και έγινε γνωστός∙ «αφ’ υμών γαρ εξήχηται ο λόγος του κυρίου ου μόνον εν τη Μακεδονία και εν τη Αχαΐα, αλλ’ εν παντί τόπω…» (1,8). Με το ρ. «εξήχηται» ο Παύλος θέλει να εξάρει την ορμητικότητα, τη δύναμη και την ταχύτητα, με τα οποία διαδόθηκε «ο λόγος του κυρίου» από τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης, ενώ με το «εν παντί τόπω» τονίζει την έκταση, την οποία έλαβε η νέα κατάσταση που δημιούργησε στη Θεσσαλονίκη το κήρυγμά του.\nΗ μεγάλη επιτυχία του έργου του Παύλου στη Θεσσαλονίκη εξόργισε τους Ιουδαίους, οι οποίοι «προσλαβόμενοι των αγοραίων άνδρας τινάς πονηρούς και οχλοποιήσαντες εθορύβουν την πόλιν» (Πρξ. 17,5). Αναζήτησαν τον Παύλο και τους συνεργάτες του στο σπίτι του Ιάσονα και «μη ευρόντες δε αυτούς έσυρον Ιάσονα και τινάς αδελφούς επί τους πολιτάρχας βοώντες ότι οι την οικουμένην αναστατώσαντες ούτοι και ενθάδε πάρεισιν, ους υποδέδεκται Ιάσων» (Πρξ. 17, 6-7). Ίσως λόγω της αυξημένης εξουσίας που είχαν οι πολιτάρχες μέσα στις μακεδονικές πόλεις καθώς και των δικαστικών τους αρμοδιοτήτων, το οργισμένο πλήθος, σύμφωνα με τη διήγηση των Πράξεων, οδήγησε τον Παύλο και τους συνεργάτες του μπροστά σ’ αυτούς (Πρξ. 17, 6-8). Η κατηγορία που διατύπωσαν εναντίον των φιλοξενούμενων του Ιάσονα ήταν πολιτική (Πρξ. 17,7). Αυτό συγκλόνισε «τον όχλον και τους πολιτάρχας» (Πρξ. 17,7) αλλά το θέμα διευθετήθηκε, δηλ. ο Ιάσονας πλήρωσε ικανοποιητική εγγύηση και αφέθηκε ελεύθερος. Μετά από όλα αυτά τα γεγονότα οι νέοι χριστιανοί φρόντισαν να φυγαδεύσουν τον Παύλο με τους συνεργάτες του στη Βέροια για να συνεχίσει εκεί το ιεραποστολικό του έργο.\nΌσο αφορά την πολεμική που δέχτηκε ο Παύλος, αν προέρχονταν αποκλειστικά από Ιουδαίους, ενδεχομένως να το ανέφερε στην επιστολή του, όπως κάνει στο 2,14εξ, όταν υπαινίσσεται τις διώξεις που εκείνοι προκάλεσαν εναντίον του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Παύλος κατηγορήθηκε ότι επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη για ιδιοτελείς σκοπούς και ότι δεν διέφερε από τους άλλους ομιλητές που ερχόταν στην πόλη. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η συχνή παρουσία στην πόλη ρητόρων, μάγων, φιλοσόφων κάθε ειδικότητας, προελεύσεως και ικανότητας δημιουργούσε στους κατοίκους της Θεσσαλονίκης κάποια δυσπιστία απέναντί τους. Ήταν αναπόφευκτο να εντάξουν και τον Παύλο στην ίδια κατηγορία και να διατυπώσουν τις επιφυλάξεις τους για την αγνότητα των προθέσεων και την ανυστεροβουλία του. Το πιο πιθανό είναι ότι Ιουδαίοι και εθνικοί με τις διάφορες συζητήσεις που έκαναν μεταξύ τους έβρισκαν επιχειρήματα και κατηγορίες εναντίον του Παύλου επιδιώκοντας αφ’ ενός να μειώσουν την αξία του κηρύγματος και αφ’ έτερου να κλονίσουν την πίστη των νεοφώτιστων.\nΗ βίαιη απομάκρυνση του Παύλου από τη Θεσσαλονίκη άφησε ημιτελές το έργο του. Διαρκώς η σκέψη του βρισκόταν στους νέους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης και γι’ αυτό το λόγο στέλνει από την Αθήνα τον Τιμόθεο∙ «εις το στηρίξαι υμάς και παρακαλέσαι υπέρ της πίστεως υμών», ώστε «μηδένα σαίνεσθαι εν ταις θλίψεσιν ταύταις». Η χρήση των δύο συνώνυμων ρημάτων «στηρίξαι» και «παρακαλέσαι» δείχνει τη βαρύτητα που έχει το περιεχόμενό τους να διατηρήσουν οι χριστιανοί της Θεσσαλονίκης σταθερή την πορεία τους στην πίστη. Ενώ στο στίχο 3 με το ρ. «σαίνεσθαι» θέλει να τονίσει στους πιστούς ότι η αποστολή του Τιμόθεου σ’ αυτούς ήταν να φροντίσει, ώστε κανένας να μη κλονίζεται και να μη μετακινείται από την πίστη του∙ «εν ταις θλίψεσιν ταύταις». Πράγματι οι πιστοί συνάντησαν ποικίλες αντιδράσεις από το περιβάλλον τους, οι οποίες εκδηλώνονταν με διώξεις και κοινωνικούς κατατρεγμούς. Η επιστροφή του Τιμόθεου από τη Θεσσαλονίκη και τα καλά νέα που έφερε, έδωσαν θάρρος, παρηγοριά, δύναμη και τόνωση του ηθικού στον Παύλο και τους συνεργάτες του για να ξεπεράσουν ανάλογες δυσκολίες και στην Κόρινθο.\nΗ σταθερότητα στην πίστη τους, η αγάπη για τον Παύλο, η καρτερικότητα στις θλίψεις, η αγάπη προς όλους τους αδελφούς «τους εν όλη τη Μακεδονία» και η τήρηση των υποδείξεων του «το πως δει υμάς περιπατείν και αρέσκειν Θεώ» οδήγησαν τον Παύλο στο να τους χαρακτηρίσει μιμητές του και μιμητές «του Κυρίου», μιμητές «των εκκλησιών του Θεού…» και «τύπον πάσιν τοις πιστεύουσιν εν τη Μακεδονία και εν τη Αχαΐα». Άλλωστε σε πολλά σημεία της πρώτης προς Θεσσαλονικείς επιστολής του ο Παύλος βρίσκει την ευκαιρία να εκφράσει την αγάπη του για τους χριστιανούς της πόλεως∙ «ούτως ομειρόμενοι υμών ευδοκούμεν μεταδούναι υμίν ου μόνον το ευαγγέλιον του Θεού αλλά και τας εαυτών ψυχάς, διότι αγαπητοί ημίν εγενήθητε». Με αυτά το λόγια ο Παύλος τονίζει το μέγεθος της θελήσεως και της επιθυμίας να δώσει στους Θεσσαλονικείς το μήνυμα του ευαγγελίου και μαζί μ’ αυτό και την ίδια του την ψυχή, δηλαδή το κήρυγμα του Παύλου δεν είναι μια πληροφόρηση, μια απλή αγγελία αλλά μια μετάγγιση ενός βιώματος, ενός νέου ήθους, το οποίο πηγάζει από τη μεταμορφωμένη καρδιά του Παύλου.\nΠαράλληλα ο Παύλος επαινώντας τους Θεσσαλονικείς δεν τους αφήνει την εντύπωση ότι έχουν επιτύχει το τέλειο αλλά τους προτρέπει για περισσότερη προσπάθεια, ενώ αναφέρεται σε πολλές ελλείψεις που παρουσιάζουν.\nΟ Παύλος σαν δυνατός θεολόγος αλλά και σαν καλός ψυχολόγος γνωρίζει τη δύναμη της συνήθειας στη ζωή των ανθρώπων. Έτσι μια παράδοση αιώνων και ένας καθιερωμένος τρόπος ζωής με πολλές αμαρτωλές συνήθειες δεν είναι εύκολο να ξεπεραστούν αμέσως. Επομένως χρειάζεται μια σταθερή προσήλωση στη νέα πίστη και στη νέα ζωή, απόλυτη ηθική καθαρότητα τόσο στο σώμα όσο και στη ψυχή. Ο Παύλος πιστεύει ότι υπήρχαν στιγμές νοσταλγίας για τους νέους πιστούς της Θεσσαλονίκης και γνωρίζοντας τη υποσυνείδητη δύναμη του παρελθόντος τονίζει ότι η νέα πίστη απαιτεί ηθική καθαρότητα∙ «τούτο γαρ εστί το θέλημα του Θεού, ο αγιασμός υμών, απέχεσθαι υμάς από της πορνείας».\nΟ Παύλος θεωρ&omicro