Πρωτη Σελιδα: Κολομόισκι: Στόχος των Ουκρανών στρατιωτών ήταν άλλο αεροσκάφος και όχι το Boeing-777\nΚολομόισκι: Στόχος των Ουκρανών στρατιωτών ήταν άλλο αεροσκάφος και όχι το Boeing-777\nΟ κυβερνήτης της περιοχής του Ντνεπροπετρόβσκ της Ουκρανίας, μεγιστάνας Ίγκορ Κολομόισκι στη συζήτηση με τον pranker (τηλεφωνικό καταστροφέα) από τη Ρωσία παραδέχτηκε ότι...\nστόχος των Ουκρανών στρατιωτών ήταν άλλη πτήση και όχι το Boeing-777 της αεροπορικής εταιρίας Malaysia Airlines, μεταδίδει ο τηλεοπτικός σταθμός Lifenews στη διάθεση του οποίου βρέθηκαν η ήχο- και βιντεογραφήσεις των συζητήσεων.\nΑφού αποκάλεσε την συντριβή του αεροσκάφους της αεροπορικής εταιρίας Malaysia Airlines κοντά στο Ντονέτσκ «βλακεία» και «καθαρή σύμπτωση», ο Κολομόισκι διευκρίνισε ότι «κανένας δεν ήθελε να το καταρρίψει».\nΌπως είπε, «πυροβόλησαν το ένα και πέτυχαν το άλλο», «αφού ξέρεις, τυχαίνει όταν τα σοβαρά πράγματα κατά λάθος βρίσκονται σε λάθος χέρια και ως αποτέλεσμα έχουμε μια σκέτη βλακεία», πρόσθεσε ο Κολομόισκι. Στη συζήτηση δεν διευκρινίζεται για ποια «σοβαρά πράγματα» και σε ποιανού «λάθος χέρια» πρόκειται.\nΥπενθυμίζουμε ότι την εκδοχή, ότι το μαλαισιανό Boeing-777 συνετρίβη κατά λάθος αντί για τη ρωσική πτήση νούμερο ένα, έχει εκφωνήσει το «Πρώτο κανάλι» στον αέρα στις 18 Ιουλίου, μία μέρα μετά τη συντριβή του αεροσκάφους.\nΣύμφωνα με την εκδοχή αυτή που εξέφρασε μια ανώνυμη πηγή στην εταιρία Rosaviacia, το αεροσκάφος του Προέδρου της Ρωσίας στο οποίο επέβαινε ο Βλαδίμιρ Πούτιν, και το επιβατηγό Boeing περνούσαν από το ίδιο σημείο στον ουρανό με ελάχιστη χρονική διαφορά.\nΟι διαδρομές τους διασταυρώθηκαν στην περιοχή της Βαρσοβίας στο ύψος των 10 χιλιάδων 100 μέτρων. Το αεροσκάφος νούμερο ένα βρέθηκε εκεί στις 16:21 ώρα Μόσχας, ενώ το μαλαισιανό λίγο νωρίτερα, στις 15:44.\nΌπως αναφέρει ο τηλεοπτικός σταθμός, σε μεγάλη απόσταση είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τα αεροσκάφη, αφού τα μεγέθη και το σχήμα τους μοιάζουν, ενώ τα χρώματα από μακριά φαίνονται σχεδόν ίδια.


Βασ. Σπαντούρος: Κύριοι, «σκοτώσατε» εκτός των άλλων… και μία ολόκληρη γενιά αθλητών - iRafina\nΒασ. Σπαντούρος: Κύριοι, «σκοτώσατε» εκτός των άλλων… και μία ολόκληρη γενιά αθλητών\nΗ πανδημία φυσικά και είναι υπαρκτή, όπως επίσης αποδεκτές είναι και οι λανθασμένες αποφάσεις που πάρθηκαν από τις κυβερνήσεις στην προσπάθεια αντιμετώπισής της. Και αυτό γιατί η ανθρωπότητα είναι μπροστά σε κάτι πρωτόγνωρο και συνάμα θανατηφόρο. Ούτε αρνητές λοιπόν είμαστε, ούτε συνωμοσιολόγοι!\nΕίναι όμως άλλο πράγμα αυτό και άλλο η παντελώς λανθασμένη διαχείριση των προτάσεων των ειδικών, οι οποίοι παρεμπιπτόντως, δεν έχουν καμία γνώση πέρα από την λοιμωξιολογία!\nΌταν έχεις αποφασίσει ως κυβέρνηση (και καλά κάνεις μέχρι ένα βαθμό…) να ακούς αυτούς τους ανθρώπους και να μην έχεις από την αντίπερα όχθη άτομα που να γνωρίζουν κοινωνιολογία, ψυχολογία, ιδιαιτερότητες που αφορούν πληθυσμιακές ομάδες, γεωγραφικές περιοχές, αθλητικές και προπονητικές ανάγκες και μαθησιακές ιδιομορφίες, τότε έχεις αποτύχει με το καλημέρα! Πόσο μάλλον όταν οι διακρίσεις που κάνεις με τις τραγελαφικές, επιλεκτικές και χωρίς καμία λογική διευκολύνσεις… προκαλούν ακόμα περισσότερο το κοινό αίσθημα!\nΧωρίς κανένα δισταγμό λοιπόν κύριοι και κυρίες, έχετε την αποκλειστική ευθύνη του «θανάτου» εκτός των άλλων… μίας ολόκληρης γενιάς αθλητών! Η άγνοια των ειδικών περί του θέματος και των αναγκών του πρωταθλητισμού, με την απαθέστατη εκ του αποτελέσματος, στάση της αρμόδιας πολιτικής ηγεσίας, κατάφεραν να πετάξουν στο κάλαθο των αχρήστων τιτάνιες προσπάθειες ετών νεαρών αθλητών και αθλητριών. Παιδιών που κυνηγούσαν να κατακτήσουν το όνειρό τους με σύμμαχο μόνο τον ιδρώτα, το κλάμα και την οικογένειά τους. Καταφέρατε κουνώντας το δάκτυλο και παίρνοντας οριζόντιες αποφάσεις (με διακρίσεις πάντα…) να κάψετε μια ολόκληρη γενιά που διαφέρει από αυτά που ξέρετε και νομίζετε…\nΜία κατηγορία ανθρώπων που κάνετε σαν παλαβοί και τρέχετε να τους αγκαλιάσετε στα αεροδρόμια για να βγείτε μία φωτογραφία μαζί τους, όταν έχουν ανεβάσει την χώρα μας στο ψηλότερο σκαλοπάτι του κόσμου. Αυτά τα παιδιά όμως κύριοι και κυρίες, δεν προέρχονται από παρθενογένεση. Από πολύ μικρά ξοδεύουν ατελείωτες ώρες σε προπονήσεις που δεν μπορεί να πάει το μυαλό σας! Αυτοί οι αθλητές μαζί με τις οικογένειές τους στερούνται τα πάντα μόνο και μόνο γιατί το επέλεξαν και γιατί έχουν άλλα όνειρα από τους πολλούς… Δυστυχώς, οι αποφάσεις σας, διαλύσανε όλες τις πολυετείς προσπάθειες που έκαναν αυτά τα παιδιά ηλικίας από 13 έως 18 ετών. Ο χρόνος που χάθηκε, για την μη βιολογική διαμόρφωση ανάπτυξης του σώματός τους, μέσω της προπόνησης σε αερόβιο και δυναμικό κομμάτι ΔΕΝ γυρίζει πίσω.\nΚαι το ερώτημα είναι ένα και μόνο. Αφού επιλογές είχατε για να τους αφήσετε να προπονηθούν με βάση το υγειονομικό πρωτόκολλο όπως το καλοκαίρι που πέρασε, γιατί αδιαφορήσατε;\nΓιατί κύριοι και κυρίες, δεν το κάνατε για να σώσετε ζωές όπως ισχυρίζεστε για κάθε σας απόφαση… Γιατί πάλι και ζωές χάθηκαν και λανθασμένες επιλογές κάνατε και διακρίσεις ημετέρων πράξατε με άπειρα παραδείγματα… Άρα, αυτή η καραμέλα σας, δεν πουλάει πια!\nΚαι αν για εσάς μικρή σημασία έχει… Τουλάχιστον θα πρέπει να σας πει κάποιος, πως κλέψατε σε χιλιάδες οικογένειες τα χρόνια και τα όνειρα των παιδιών τους! Και αυτό δεν θα σας το συγχωρήσουν ποτέ!\nΕξαφάνιση ράπερ: “Το μόνο που θέλω είναι να βρεθεί το παιδί μου” – Η δραματική έκκληση των γονιών του\nΚορονοϊός: Θετική μία 16χρονη


Οι ωραιότερες φάρσες για την Πρωταπριλιά είναι αυτές (vid) - Mothersblog.gr\nΟι ωραιότερες φάρσες για την Πρωταπριλιά είναι αυτές (vid)\n28 Μαρ 2019\tΝΕΑ\nΗ Πρωταπριλιά πλησιάζει και όλοι όσοι έχουν αίσθηση του χιούμορ, προετοιμάζονται για εκείνη την ημέρα!\nΜπορεί κάποιοι να συχαίνονται αυτή τη μέρα καθώς γίνονται θύματα, για κάποιους άλλους όμως είναι η μέρα τους μιας και οι φάρσες -ειδικά αν είναι έξυπνες- είναι ξεκαρδιστικές τόσο για τον θύτη όσο και για το θύμα.\nΠρωταπριλιάτικα αστεία - Πώς και πότε ξεκίνησε το έθιμο αυτό;\nΤα ψέματα της Πρωταπριλιάς είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από την Ευρώπη. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε αλλά μόνο δύο από αυτές, όμως, είναι οι επικρατέστερες.\nΣύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το έθιμο αυτό ξεκίνησε από τους Κέλτες. Λαός της βορειοδυτικής Ευρώπης, οι Κέλτες, ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Όσο καλοί ψαράδες όμως και να ήταν, την εποχή αυτή του χρόνου τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι και αυτοί, όπως προστάζει ο "κώδικας δεοντολογίας" των ψαράδων όλων των εποχών, έλεγαν ψέματα σχετικά με τα πόσα ψάρια είχαν πιάσει. Αυτή η συνήθεια, έγινε με το πέρασμα του χρόνου έθιμο.\nΤο έθιμο αυτό ήρθε και στην Ελλάδα και διαφοροποιήθηκε αποκτώντας μια ελληνική χροιά. Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά.\nΤι φάρσα όμως μπορείτε να κάνετε στον ή στην σύζυγό σας; Στην κολλητή σας; Στους γονείς σας;\nΕμείς ψάξαμε στο διαδίκτυο και βρήκαμε ίσως τις πιο ξεκαρδιστικές φάρσες. Δείτε τις 8 πρωταπριλιάτικες φάρσες και κάντε τες και εσείς στους δικούς σας.\nΠρωταπριλιά: 10 απίθανες φάρσες για να κάνετε στα παιδιά σας\nΈνα πρωταπριλιάτικο βίντεο αφιερωμένο στους ψεύτες! (βίντεο)\nΠάρτε το αίμα σας πίσω! Απίστευτες φάρσες για να κάνετε στα παιδιά σας την Πρωταπριλιά\nΦΑΡΣΕΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ


Αστερισμό ονομάζουμε το κάθε αυθαίρετο τμήμα της ουράνιας σφαίρας ή θόλου που περιέχει μια κάπως ξεχωριστή ομάδα άστρων. Ο Ζωδιακός Κύκλος είναι η ζώνη. - ppt κατέβασμα\nΑστερισμό ονομάζουμε το κάθε αυθαίρετο τμήμα της ουράνιας σφαίρας ή θόλου που περιέχει μια κάπως ξεχωριστή ομάδα άστρων. Ο Ζωδιακός Κύκλος είναι η ζώνη.\nΔημοσίευσεΛεββαῖος Αλεβίζος Τροποποιήθηκε πριν 2 χρόνια\nΠαρουσίαση με θέμα: "Αστερισμό ονομάζουμε το κάθε αυθαίρετο τμήμα της ουράνιας σφαίρας ή θόλου που περιέχει μια κάπως ξεχωριστή ομάδα άστρων. Ο Ζωδιακός Κύκλος είναι η ζώνη."— Μεταγράφημα παρουσίασης:\n1 Αστερισμό ονομάζουμε το κάθε αυθαίρετο τμήμα της ουράνιας σφαίρας ή θόλου που περιέχει μια κάπως ξεχωριστή ομάδα άστρων. Ο Ζωδιακός Κύκλος είναι η ζώνη του ουρανού που περικλείει τους 13 αστερισμούς που βρίσκονται επί της εκλειπτικής. Η εκλειπτική είναι η φαινομενική διαδρομή που εμφανίζει να διαγράφει ο ήλιος, σε σχέση με την (ακίνητη) θέση των άστρων, κατά τη διάρκεια του χρόνου.\n2 Για τους μελετητές της αστρολογίας τα ζώδια είναι 12 υποτιθέμενα "ενεργειακά τμήματα" στα οποία χωρίζεται ο Ζωδιακός Κύκλος, και τα οποία υποτίθεται κατά κάποιο "ανεξήγητο" τρόπο επηρεάζουν τα ανθρώπινα φαινόμενα.\n3 ΙΧΘΥΣ ( 20 Φεβρουαρίου μέχρι 20 Μαρτίου)\nΙΧΘΥΣ ( 20 Φεβρουαρίου μέχρι 20 Μαρτίου) Τα δύο ψάρια παριστάνουν την Αφροδίτη και τον γιο της, Έρωτα που μεταμορφώθηκαν σε ψάρια και κρύφτηκαν στον ποταμό Ευφράτη όταν ο Τυφώνας επιτέθηκε στους Θέους.\n4 Υδροχόος ( 21 Ιανουαρίου – 19 Φεβρουαρίου)\nΣτην Ελληνική μυθολογία ο Υδροχόος παριστάνει τον Γανυμήδη που τον άρπαξε ο Δίας για να τον κάνει οινοχόο του στον Όλυμπο και να παίρνουν από τα χέρια του αυτός κι οι άλλοι θεοί το κρασί και το νέκταρ, γεγονός που προκάλεσε τη ζήλια της Ήρας, αλλά και της κόρης της Ήβης, η οποία ήταν μέχρι τότε οινοχόος των Θεών. Τέλος ο Δίας μεταμόρφωσε τον νεαρό ευνοούμενό του στον αστερισμό του Υδροχόου.\n5 ΚΡΙΟΣ (21 Μαρτίου μέχρι 19 Απριλίου)\nΜια από τις εκδοχές του μύθου του αστερισμού αυτού είναι η αναπαράσταση του κριαριού που πήρε τον Φρίξο και την Έλλη μακριά από το βασίλειο του πατέρα τους Αθάμαντα.\n6 ΠΑΡΘΕΝΟΣ Ο αστερισμός αναπαριστά την Περσεφόνη, την κόρη της θεάς Δήμητρας. Γενικώς ως μορφή στον αστερισμό απεικονίζεται να κρατά ένα κλαδί φοινικιάς στο δεξί της χέρι και ένα στάχυ στο αριστερό.\n7 ΩΡΙΩΝ Ωρίων είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο, είναι αμφιφανής στην Ελλάδα και είναι ένας από τους πιο λαμπρούς και τους πιο μεγάλους αστερισμούς.\n8 ΜΟΝΟΚΕΡΩΣ Μονόκερως είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1624 από τον Bartsch.\n9 Νεφελώματα Νεφελώματα ονομάζονται οι ένφωτες επιφάνειες στoν ουρανό, οι οποίες με γυμνό μάτι φαίνονται σα μια θολή κηλίδα. Επίσης τα νεφελώματα είναι χώρος γέννησης άστρων. Οι κλασσικοί τύποι νεφελωμάτων είναι οι εξής: Τα Νεφελώματα απορρόφησης (σκοτεινά) παρουσιάζονται σαν σκοτεινές ζώνες στον ουράνιο θόλο. Τα Νεφελώματα εκπομπής είναι τα φωτεινά νεφελώματα τα οποία έχουν την ιδιότητα να εκπέμπουν και δικό τους φως. Τα Πλανητικά νεφελώματα είναι λαμπρά νεφελώματα που έχουν σχήμα δακτυλίου. Στο κέντρο τους υπάρχει ένας εξαιρετικά θερμός αστέρας. Όταν ο φωτισμός του νεφελώματος γίνεται από ένα αστέρι χαμηλής θερμοκρασίας του οποίου το φως έχει μικρή ενέργεια τότε έχουμε νεφελώματα ανάκλασης.\n10 ΜΑΓΙΑ Οι Μάγια είναι ένας λαός Ινδιάνων της Κεντρικής Αμερικής.\nΟι Μάγια είναι ένας λαός Ινδιάνων της Κεντρικής Αμερικής. Πριν από τη κατάκτηση του Μεξικού από τους Ισπανούς οι Μάγια είχαν αναπτύξει τον λαμπρότερο πολιτισμό του Δυτικού Ημισφαιρίου. Οι Μάγιας είχαν 3 ημερολόγια. Η μεγάλη απαρίθμηση (Long Count) ήταν το κύριο ημερολόγιο για ιστορικούς λόγους. Το Haab ήταν το πολιτικό ημερολόγιο και το Tzolkin το χρησιμοποιούσαν για θρησκευτικούς σκοπούς. Όλα τα ημερολόγια των Μάγια βασίζονταν στην σε σειρά απαρίθμηση των ημερών χωρίς να λαμβάνουν μέριμνα για το συγχρονισμό του ημερολογίου με τον ήλιο ή τη σελήνη.\n11 ΙΝΚΑ Οι Ίνκας ήταν πολιτισμός και αυτοκρατορία της Νότιας Αμερικής, η οποία έπεσε με την κατάκτηση του Νέου Κόσμου από τους Ισπανούς. Πρωτεύουσα ήταν το Κούσκο στο σημερινό Περού. Η αρχαία πόλη Μάτσου Πίτσου που βρίσκεται στο νότιο Περού είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα του πολιτισμού των Ίνκα, που χάθηκε με απότομο τρόπο.\n12 Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι ένα αρχαίο τέχνημα που πιστεύεται ότι ήταν ένας μηχανικός υπολογιστής και όργανο αστρονομικών παρατηρήσεων, που παρουσιάζει ομοιότητες με πολύπλοκο ωρολογιακό μηχανισμό. Ανακαλύφθηκε σε ναυάγιο ανοικτά του Ελληνικού νησιού Αντικύθηρα μεταξύ των Κυθήρων και της Κρήτης.\nΚατέβασμα ppt "Αστερισμό ονομάζουμε το κάθε αυθαίρετο τμήμα της ουράνιας σφαίρας ή θόλου που περιέχει μια κάπως ξεχωριστή ομάδα άστρων. Ο Ζωδιακός Κύκλος είναι η ζώνη."\nΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ\nΑυτόχθονες λαοί Βασίλης Μπαρμπαρής Στ’2


Λένιν : Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι | Traverso Rossa\n02 Μαρτίου 2012\nΛένιν : Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι\nΔουλοφροσύνη Απέναντι στην Αστική Τάξη με το Πρόσχημα της «Οικονομικής Ανάλυσης»\nΌπως είπαμε κιόλας, αν ο τίτλος ανταποκρινότανε στο περιεχόμενο, τότε το βιβλίο του Κάουτσκι θάπρεπε να ονομαστεί όχι «Δικτατορία του Προλεταριάτου», αλλά «Επανέκδοση των Επιθέσεων της Αστικής Τάξης Ενάντια στους Μπολσεβίκους».\nΤις παλιές «θεωρίες» των μενσεβίκων για τον αστικό χαρακτήρα της ρωσικής επανάστασης, δηλαδή την παλιά παραμόρφωση του μαρξισμού από τους μενσεβίκους (που ανασκευάστηκε από τον Κάουτσκι στο 1905!) μας τις ξανασερβίρει τώρα ο θεωρητικός μας. Όσο ανιαρό κι αν είναι το ζήτημα αυτό για τους ρώσους μαρξιστές, πρέπει να σταματήσουμε σ’ αυτό.\nΗ ρωσική επανάσταση είναι μια αστική επανάσταση, λέγανε όλοι οι μαρξιστές της Ρωσίας πριν από το 1905. Αντικαθιστώντας οι μενσεβίκοι το μαρξισμό με το φιλελευθερισμό, συμπεραίνανε απ’ αυτό: το προλεταριάτο λοιπόν δεν πρέπει να πάει πιο πέρα απ’ όσο επιτρέπει η αστική τάξη, πρέπει ν’ ακολουθήσει μια πολιτική συνεννόησης με την αστική τάξη. Oι μπολσεβίκοι λέγανε πως αυτό είτανε μιαν αστικοφιλελεύθερη θεωρία. Η αστική τάξη προσπαθεί να αναδιοργανώσει το κράτος κατά τον αστικό τρόπο, δηλαδή με τρόπο μεταρρυθμιστικό και όχι επαναστατικό, διατηρώντας όσο είναι δυνατό και τη μοναρχία και τη μεγάλη έγγεια ιδιοκτησία και όλα τ’ αλλά. Το προλεταριάτο πρέπει να φέρει την αστικοδημοκρατική επανάσταση ως το τέλος χωρίς ν’ αφήσει να «δεθεί» από το μεταρρυθμισμό της αστικής τάξης.\nΟι μπολσεβίκοι διατύπωναν έτσι το συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων στην αστική επανάσταση: το προλεταριάτο, σέρνοντας από πίσω του τους χωρικούς, εξουδετερώνει τη φιλελεύθερη αστική τάξη και καταστρέφει ολότελα τη μοναρχία, τη φεουδαρχία και τη μεγάλη έγγεια ιδιοκτησία.\nΣ’ αυτή τη συμμαχία του προλεταριάτου με την αγροτιά γενικά, δείχνεται ο αστικός χαρακτήρας της επανάστασης, γιατί η αγροτιά αποτελείται από μικροπαραγωγούς τοποθετημένους στο έδαφος της εμπορευματικής παραγωγής. Έπειτα, προσθέτανε τότε οι μπολσεβίκοι, το προλεταριάτο ενώνει μαζί του όλο το μισοπρολεταριάτο (όλους τους εργάτες και εκμεταλλευόμενους), εξουδετερώνει τη μεσαία αγροτική τάξη και ρίχνει κάτω την αστική τάξη· νά σε τί συνίσταται η σοσιαλιστική επανάσταση, σ’ αντίθεση με την αστικοδημοκρατική (κοίτα τη μπροσούρα μου του 1905: «Δυο τακτικές» που ανατυπώθηκε στη συλλογή : «Δώδεκα Χρόνια», Πετρούπολη, 1907).\nΟ Κάουτσκι πήρε έμμεσα μέρος σ’ αυτή τη συζήτηση το 1905, αφού ρωτήθηκε απ’ τον Πλεχάνοφ που είτανε τότε μενσεβίκος και εκφράστηκε στο βάθος εναντίον του, πράγμα που προκάλεσε την εποχή εκείνη τους σαρκασμούς του μπολσεβίκικου τύπου. Ο Κάουτσκι δε βγάζει πια μιλιά για τις τοτινές συζητήσεις (φοβάται μήπως αποστομωθεί από τις ίδιες του τις διακηρύξεις!), αφαιρώντας έτσι από το γερμανό αναγνώστη κάθε δυνατότητα να κατανοήσει το βάθος του ζητήματος. Ο Κάουτσκι δεν είταν δυνατό να εκθέσει στους γερμανούς εργάτες στα 1918, ότι στα 1905 είταν υπέρ της συμμαχίας των εργατών με τους χωρικούς και όχι με τη φιλελεύθερη αστική τάξη, ούτε με ποιους όρους σύσταινε τη συμμαχία αυτή, ούτε ποιο πρόγραμμα είχε υπ’ όψη του για τη συμμαχία αυτή.\nΒαδίζοντας έτσι ο Κάουτσκι προς τα πίσω με το πρόσχημα της «οικονομικής ανάλυσης» και με αλαζονικές φράσεις για τον «ιστορικό υλισμό», συνηγορεί σήμερα υπέρ της υποταγής των εργατών στην αστική τάξη, αναμασάει, παίρνοντας τσιτάτα από το μενσεβίκο Μάσλοφ, τις παλιές φιλελεύθερες αντιλήψεις των μενσεβίκων με τις παραθέσεις αυτές πάει να παρουσιάσει σαν κάτι νέο την οπισθοδρομικότητα της Ρωσίας και από την καινούργια αυτή ιδέα βγάζει το παλιό αυτό συμπέρασμα, πως σε μιαν αστική επανάσταση δε μπορούμε να τραβήξουμε μακρύτερα από την αστική τάξη! Κι αυτό, παρ’ όλα όσα είπανε ο Μαρξ και ο Έγκελς, συγκρίνοντας την αστική επανάσταση του 1789-1793 στη Γαλλία με την αστική επανάσταση του 1848 στη Γερμανία!\nΠροτού περάσουμε στο κύριο «επιχείρημα» και στο ουσιαστικό περιεχόμενο της «οικονομικής ανάλυσης» του Κάουτσκι, ας δούμε την περίεργη σύγχυση ιδεών και την έλλειψη σκέψης του συγγραφέα που φαίνεται κιόλας από τις πρώτες φράσεις:\n«Η οικονομική βάση της Ρωσίας» προφητεύει ο “θεωρητικός”μας, «είναι και σήμερα ακόμα η γεωργία και ιδιαίτερα η μικρή αγροτική παραγωγή. Απ’ αυτή ζουν τα τέσσερα πέμπτα, για να μην πούμε τα πέντε έκτα του πληθυσμού», (σ. 45). Πρώτα - πρώτα, αγαπητέ θεωρητικέ, σκεφτήκατε καθόλου τον αριθμό των εκμεταλλευτών που βρίσκονται ανάμεσα σ’ αυτή τη μάζα των μικροπαραγωγών; Ούτε το ένα δέκατο βέβαια κι ακόμα λιγότερο στις πόλεις, όπου είναι περισσότερο αναπτυγμένη η μεγάλη παραγωγή. Πάρτε ακόμα και τον πιο απίθανο αριθμό και υποθέστε ότι οι εκμεταλλευτές που χάνουνε το δικαίωμα ψήφου είναι το ένα πέμπτο των μικροπαραγωγών. Ακόμα και τότε θα δείτε πως τα 66 % μπολσεβίκοι στο πέμπτο συνέδριο των Σοβιέτ αντιπροσωπεύανε την πλειοψηφία του πληθυσμού. Πρέπει ακόμα να προσθέσουμε σ’ αυτό, ότι ένα σημαντικό ποσοστό Εσέροι της αριστεράς είτανε πάντοτε υπέρ της εξουσίας των Σοβιέτ. (Κατ’ αρχή, όλοι οι Εσέροι της αριστεράς είτανε υπέρ της εξουσίας των Σοβιέτ). Κι όταν ένα μέρος απ’ αυτούς ρίχτηκε στην περιπέτεια εκείνη με τις ταραχές του Ιούλη του 1918, δυο καινούργια κόμματα αποσπάστηκαν από το παλιό κόμμα: το κόμμα των «λαϊκών κομμουνιστών» και το κόμμα των «επαναστατών κομμουνιστών» (ανάμεσα στους Εσέρους της αριστεράς που αναδειχτήκανε από το παλιό κόμμα στις πιο σπουδαίες κρατικές θέσεις μπορούμε να αναφέρουμε το Σαξ από την πρώτη ομάδα και τον Κολεγκάγιεφ από τη δεύτερη). Συμπέρασμα: ο ίδιος ο Κάουτσκι ανασκεύασε, ώ! εντελώς άθελα του, το γελοίο αυτό θρύλο, πως οι μπολσεβίκοι έχουν μαζί τους μονάχα τη μειοψηφία του πληθυσμού.\nΣκεφτήκατε έπειτα, αγαπητέ μου θεωρητικέ, ότι ο μικροπαραγωγός χωριάτης αμφιταλαντεύεται αναγκαστικά ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη; Αυτή τη μαρξιστική αλήθεια την επικυρωμένη απ’ όλη τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία ο Κάουτσκι την «ξέχασε» πάρα πολύ έγκαιρα, γιατί κονιορτοποιεί όλη την ανανεωμένη απ’ αυτόν μενσεβίκικη «θεωρία».\nΑν ο Κάουτσκι δεν το είχε ξεχάσει αυτό, πώς θα μπορούσε ν’ αρνηθεί την αναγκαιότητα της δικτατορίας του προλεταριάτου σε μια χώρα όπου επικρατούν οι μικροπαραγωγοί;\nΑς εξετάσουμε τώρα το ουσιαστικό περιεχόμενο της «οικονομικής ανάλυσης» του θεωρητικού μας.\nΌτι η σοβιετική εξουσία είναι δικτατορία, αυτό είναι αδιαφιλονίκητο, λέει ο Κάουτσκι. «Είναι όμως η δικτατορία του προλεταριάτου;», (σ. 34). «Σύμφωνα με το σοβιετικό Σύνταγμα, οι χωρικοί που αποτελούνε την πλειοψηφία του πληθυσμού, έχουνε δικαίωμα συμμετοχής στη νομοθεσία και στη διοίκηση. Ό,τι μας δίνουν λοιπόν για δικτατορία του προλεταριάτου, αν αυτή θα μπορούσε να εφαρμοστεί με συνέπεια κι αν γενικά μια τάξη μπορούσε να ασκήσει άμεσα τη δικτατορία, πράγμα που είναι δυνατό μονάχα σ’ ένα κόμμα, δε θάτανε τίποτ’ άλλο από δικτατορία της αγροτιάς», (σ. 35).\nΚαι, καταγοητευμένος ο αγαθός Κάουτσκι από έναν τόσο βαθύ και τόσο πνευματώδη συλλογισμό, το ρίχνει στην ειρωνεία: «Απ’ αυτό βγαίνει, πως το ασφαλέστερο μέσο να φτάσουμε χωρίς κλονισμούς στην πραγματοποίηση του σοσιαλισμού, θα είτανε να τον εμπιστευθούμε στα χέρια των χωρικών», (σ. 35).\nΜε πλήθος από λεπτομέρειες και εξαιρετικά σοφές, περικοπές από το μισοφιλελεύθερο Μάσλοφ, παρουσιάζει ο θεωρητικός μας την καινούργια αυτή ιδέα, πως οι χωρικοί δηλαδή ενδιαφέρονται να είναι πάνω η τιμή του σταριού και να διατηρείται σε χαμηλά επίπεδα ο μισθός των εργατών κτλ. κτλ. Η έκθεση τόσο πρωτότυπων ιδεών προκαλεί τόσο μεγαλύτερη πλήξη, όσο ο συγγραφέας δίνει, μικρότερη προσοχή στα πραγματικά νέα φαινόμενα που βγαίνουν απ’ τον πόλεμο, δηλαδή λ. χ. ότι οι χωρικοί ζητάνε σ’ αντάλλαγμα του σταριού τους όχι λεφτά, μα εμπορεύματα, ότι οι χωρικοί στερούνται από εργαλεία που είναι αδύνατο να τα βρουν σ’ οποιαδήποτε τιμή. Θα ξαναγυρίσουμε πάνω σ’ αυτό.\nΈτσι λοιπόν κατηγορεί ο Κάουτσκι το κόμμα του προλεταριάτου, τους μπολσεβίκους, ότι αναθέσανε τη δικτατορία, ότι αναθέσανε το καθήκον της πραγματοποίησης του σοσιαλισμού στα χέρια της μικροαστικής αγροτιάς. Θαυμάσια, κύριε Κάουτσκι! Αλλά, σύμφωνα με τη φωτισμένη γνώμη σας, ποιά θάπρεπε λοιπόν να είταν η στάση ενός προλεταριακού κόμματος απέναντι στη μικροαστική αγροτιά;\nΕδώ ο θεωρητικός προτίμησε να σωπάσει, γιατί θυμήθηκε φαίνεται την παροιμία: «Τα λόγια είναι ασήμι, αλλά η σιωπή χρυσάφι». Όμως προδόθηκε από την παρακάτω σκέψη:\n«Στα πρώτα βήματα της Σοβιετικής Δημοκρατίας, τα αγροτικά Σοβιέτ είτανε οργανώσεις της αγροτικής τάξης, παρμένης στο σύνολο της. Τώρα η δημοκρατία αυτή διακηρύχνει ότι τα Σοβιέτ είναι οργάνωση των προλεταρίων και των φτωχών χωρικών. Οι εύποροι χωρικοί χάνουν το δικαίωμα εκλογής στα Σοβιέτ. Ο φτωχός χωρικός θεωρείται εδώ σαν ένα μόνιμο και μαζικό προϊόν της αγροτικής σοσιαλιστικής μεταρρύθμισης κάτω από τη “δικτατορία του προλεταριάτου”», (σ. 43).\nΤί δηκτική ειρωνεία! Θα την ακούσετε στη Ρωσία από το στόμα του πρώτου τυχόντα αστού. Οι αστοί χαίρονται να βλέπουν τη Σοβιετική Δημοκρατία ν’ αναγνωρίζει ανοιχτά την ύπαρξη φτωχών χωρικών. Περιγελάνε το σοσιαλισμό. Δικαίωμά τους. Αλλά ο «σοσιαλιστής» που βρίσκει θέμα να γελάσει επειδή, ύστερα από ένα τετράχρονο πόλεμο από τους πιο καταστρεπτικούς, υπάρχουν σε μας –και θα υπάρχουν για καιρό– φτωχοί χωρικοί, ένας τέτοιος «σοσιαλιστής» μονάχα σ’ ένα περιβάλλον από αποστάτες μπορούσε να γεννηθεί.\nΑκούστε τη συνέχεια:\n«...Η Σοβιετική Δημοκρατία επεμβαίνει το δίχως άλλο στις σχέσεις ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς χωρικούς, όχι όμως χωρίς να προχωρήσει σε μια νέα διανομή της γής. Για να αντιμετωπίσουν τις επισιτιστικές ανάγκες των κατοίκων των πόλεων στέλνουν στα χωριά αποσπάσματα από οπλισμένους εργάτες και παίρνουν με τη βία από τους πλούσιους χωρικούς το περίσσευμα τους σε στάρι. Ένα μέρος απ’ αυτό το στάρι πηγαίνει στους κατοίκους της πόλης, το άλλο στους φτωχούς χωρικούς», (σ. 48).\nΦυσικά, ο σοσιαλιστής και μαρξιστής Κάουτσκι είναι βαθιά αγανακτισμένος με την ιδέα ότι ένα παρόμοιο μέτρο μπορεί να επεκταθεί πέρα απ’ τα περίχωρα των μεγαλουπόλεων (και σ’ εμάς απλώνεται σ’ ολόκληρη τη χώρα). Ο σοσιαλιστής και μαρξιστής Κάουτσκι παρατηρεί αποφθεγματικά και με το αμίμητο, απαράμιλλο και υπέροχο φλέγμα (ή βλακεία) του φιλισταίου: «...Αυτές οι απαλλοτριώσεις των ευπόρων χωρικών φέρνουνε ένα καινούργιο στοιχείο αναταραχής και εμφύλιου πολέμου στη λειτουργία της παραγωγής (...εμφύλιος πόλεμος στη «λειτουργία της παραγωγής» δεν είναι κιόλας κάτι το υπερφυσικό;...) που για να εξυγιανθεί έχει επείγουσα ανάγκη από ησυχία και ασφάλεια», (σ. 49).\nΝαι, μάλιστα, η ησυχία και η ασφάλεια των εκμεταλλευτών και των κερδοσκόπων του σταριού, που κρύβουν το περίσσευμά τους, παραβιάζουν το νόμο για το μονοπώλιο των σιτηρών και καταδικάζουνε στην πείνα τον πληθυσμό των πόλεων, ναι, για όλ’ αυτά έχει δίκιο ν’ αναστενάζει ο μαρξιστής και σοσιαλιστής Κάουτσκι και να χύνει πικρά δάκρυα. «Είμαστε όλοι μας σοσιαλιστές και μαρξιστές και διεθνιστές» φωνάζουν εν χορώ οι κύριοι Κάουτσκι, Χάινριχ Βέμπερ (Βιέννη), Λογκέ (Παρίσι), Μακντόναλ (Λονδίνο) κτλ. Είμαστε όλοι μας υπέρ της επανάστασης της εργατικής τάξης, μονάχα ...μονάχα με τον όρο ότι δε θα διαταράξει την ησυχία και την ασφάλεια των κερδοσκόπων του σταριού! Και την απύθμενη αυτή δουλοφροσύνη απέναντι στους καπιταλιστές τηνέ σκεπάζουμε με τη «μαρξιστική» θεωρία για τη «λειτουργία της παραγωγής»... Αν όλ’ αυτά είναι μαρξισμός, πως να ονομάσουμε τότε τη δουλοπρέπεια απέναντι στην αστική τάξη;\nΔείτε πάνω - κάτω πού καταλήγει ο θεωρητικός μας. Κατηγορεί τους μπολσεβίκους πως θέλουν να παρουσιάσουν τη δικτατορία των χωρικών για δικτατορία του προλεταριάτου. Ταυτόχρονα μας κατηγορεί ότι φέρνουμε τον εμφύλιο πόλεμο στα χωριά (το θεωρούμε αυτό τιμή μας), ότι στέλνουμε στα χωριά αποσπάσματα από οπλισμένους εργάτες, που διακηρύχνουν ανοιχτά ότι εφαρμόζουν τη «δικτατορία του προλεταριάτου και των φτωχών χωρικών» και βοηθάνε τους φτωχούς αυτούς χωρικούς να πάρουν από τους κερδοσκόπους και τους πλούσιους χωρικούς το περίσσευμα του σταριού που κρύβουν, παραβιάζοντας το νόμο για το μονοπώλιο των σιτηρών.\nΑπό το ένα μέρος ο μαρξιστής μας θεωρητικός είναι υπέρ της καθαρής δημοκρατίας, υπέρ της υποταγής της επαναστατικής τάξης –οδηγητή των εργατών και των εκμεταλλευομένων– στην πλειοψηφία τού πληθυσμού (κατά συνέπεια και στους εκμεταλλευτές). Από το άλλο μέρος, πάει να μας αποδείξει τον αναπόφευκτο αστικό χαρακτήρα της επανάστασης, κι αυτό γιατί η αγροτική τάξη στο σύνολό της τοποθετείται στο επίπεδο των αστικών κοινωνικών σχέσεων. Ταυτόχρονα ισχυρίζεται ότι υπερασπίζει την ταξική προλεταριακή άποψη, τη μαρξιστική άποψη!\nΑυτό δεν είναι «οικονομική ανάλυση», μα χάος και σύγχυση που δε μπορεί να γίνει χειρότερη. Αντί για μαρξισμό, μας δίνει ψίχουλα από φιλελεύθερες θεωρίες και άφθονη δουλικότητα απέναντι στην αστική τάξη και τους κουλάκους.\nΤο ζήτημα που μπέρδεψε έτσι ο Κάουτσκι το είχαν κατά βάθος ξεκαθαρίσει οι μπολσεβίκοι από το 1905. Ναι, η επανάσταση μας είναι αστική, όσο βαδίζουμε μαζί με την αγροτιά στο σύνολο της. Αυτό το ξέραμε πολύ καλά και τόχουμε επαναλάβει εκατοντάδες και χιλιάδες φορές από το 1905. Ποτέ δεν προσπαθήσαμε, ούτε να πηδήξουμε τον αναγκαίο αυτό σταθμό της ιστορικής εξέλιξης, ούτε να τον καταργήσουμε με διατάγματα. Καταβάλλοντος κάθε προσπάθεια να μας «συγχύσει» στο σημείο αυτό, ο Κάουτσκι φανερώνει μόνο τη σύγχυση των ιδεών του και το φόβο του να θυμηθεί αυτά που είχε γράψει στα 1905, τότε που δεν είταν ακόμα αποστάτης.\nΑπό το μήνα Απρίλη του 1917, πολύ πριν από την επανάσταση του Οκτώβρη και την κατάληψη της εξουσίας από μας, λέγαμε ανοιχτά και εξηγούσαμε στο λαό: Τώρα η επανάσταση δε θα μπορέσει να σταματήσει εκεί γιατί η χώρα άνοιξε δρόμο, ο καπιταλισμός πήγε μπροστά, η καταστροφή πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις, που θα απαιτήσει είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε μια μεγαλύτερη πρόοδο, ως το σοσιαλισμό. Γιατί δεν υπάρχει άλλο μέσο να πάει μπροστά, να σωθεί, η εξαντλημένη από τον πόλεμο χώρα και να ανακουφιστούν τα βάσανα των εργαζομένων και των εκμεταλλευομένων –δεν υπάρχει άλλο μέσο.\nΌλα γίνανε ακριβώς όπως τα είχαμε προβλέψει. Η πορεία της επανάστασης επικύρωσε την ορθότητα των σκέψεών μας. Στην αρχή, μαζί με «ολόκληρη» την αγροτιά ενάντια στη μοναρχία, ενάντια στους μεγαλογαιοκτήμονες, ενάντια στη φεουδαρχία (και σ’ αυτό η επανάσταση μένει αστική, αστικοδημοκρατική). Ύστερα, με τη φτωχή αγροτιά, με το μισοπρολεταριάτο, μαζί με όλους τους εκμεταλλευόμενους ενάντια στον καπιταλισμό, μαζί και τους πλούσιους χωρικούς, τους μαυραγορίτες, τους κερδοσκόπους· και η επανάσταση γίνεται σοσιαλιστική. Να προσπαθήσεις να ορθώσεις τεχνητά ένα σινικό τείχος ανάμεσα στη μια και την άλλη, να τις χωρίσεις τη μια από την άλλη διαφορετικά και όχι από το βαθμό προετοιμασίας του προλεταριάτου και το βαθμό της ένωσής του με τους φτωχούς του χωριού, είναι σα να παραμορφώνεις στο έπακρο το μαρξισμό, σα να τον εκφυλίζεις και να τον αντικατασταίνείς με το φιλελευθερισμό. Αυτό καταντάει σα να θέλεις, με ψευτοεπιστημονικές επικλήσεις στον προοδευτικό χαρακτήρα της αστικής τάξης σε σχέση με τη φεουδαρχία, να εξυπηρετήσεις την αντίδραση, υπερασπίζοντας την αστική τάξη απέναντι, στο σοσιαλιστικό προλεταριάτο.\nΕξ άλλου, αν τα Σοβιέτ παρουσιάζουν μια μορφή και έναν τύπο ασύγκριτα ανώτερο από το δημοκρατισμό, είναι γιατί, οργανώνοντας και τραβώντας στην πολιτική τη μάζα των εργατών και των χωρικών, είναι ο πιο κοντινός στο «λαό» θεσμός, με την έννοια που μιλούσε ο Μαρξ στα 1871 για την αληθινά λαϊκή επανάσταση, και παρέχουν το πιο ευαίσθητο βαρόμετρο της ανάπτυξης των μαζών, της αύξησης της πολιτικής τους ωριμότητας, της ταξικής τους ωριμότητας. Το Σοβιετικό Σύνταγμα δε γράφτηκε σύμφωνα μ’ ένα «σχέδιο», δε συντάχτηκε πάνω σ’ ένα γραφείο και δεν επιβλήθηκε στους εργάτες από τους αστούς νομικούς. Όχι, το Σύνταγμά μας βγήκε από την ίδια την εξέλιξη της πάλης των τάξεων στο μέτρο που ωρίμαζαν οι ταξικοί ανταγωνισμοί. Την απόδειξη γι’ αυτό μας τη δίνουν ίσα - ίσα τα ίδια τα γεγονότα, που είναι αναγκασμένος να αναγνωρίσει ο Κάουτσκι.\nΣτην αρχή, τα Σοβιέτ συγκεντρώνανε στις γραμμές τους την αγροτική τάξη στο σύνολό της. Η έλλειψη κουλτούρας, η καθυστέρηση και η αμάθεια των φτωχών χωρικών, άφηναν τη διεύθυνση στα χέρια των κουλάκων, των πλουσίων, των καπιταλιστών, της μικροαστικής τάξης, των μικροαστών διανοουμένων. Είταν η εποχή της κυριαρχίας της μικροαστικής τάξης, των μενσεβίκων και των σοσιαλεπαναστατών (για να τους παίρνει κανείς για σοσιαλιστές πρέπει να είναι βλάκας ή αποστάτης σαν τον Κάουτσκι). Αναγκαστικά κι αναπόφευκτα η μικροαστική τάξη ταλαντευότανε ανάμεσα στη δικτατορία της αστικής τάξης (Κερένσκι, Κορνίλοφ, Σαβίνκοφ) και τη δικτατορία του προλεταριάτου. Γιατί, η μικροαστική τάξη, από τους βασικούς χαρακτήρες της οικονομικής της κατάστασης, είναι ανίκανη για κάθε ανεξάρτητη δράση. Ας ειπωθεί παρεκβατικά, πως ο Κάουτσκι απαρνιέται ολότελα το μαρξισμό όταν, στην ανάλυση του για τη ρωσική επανάσταση, επιμένει στη νομική και τυπική έννοια «δημοκρατία», που επιτρέπει βέβαια στην αστική τάξη να μασκάρει την κυριαρχία της και να εξαπατά τις μάζες, ξεχνώντας πως δημοκρατία σημαίνει πραγματικά πότε δικτατορία της αστικές τάξης, πότε ανίσχυρο μεταρρυθμισμό της μικροαστικής τάξης που υποτάσσεται σ’ αυτή τη δικτατορία κτλ. Απ’ αυτό θα μπορούσε να βγει το συμπέρασμα, κατά τον Κάουτσκι, πως σε μια καπιταλιστική χώρα υπάρχουν αστικά κόμματα, ένα προλεταριακό κόμμα (οι μπολσεβίκοι) που σέρνει πίσω του την πλειοψηφία, τη μάζα του προλεταριάτου, μα πως δεν υπάρχουν μικροαστικά κόμματα! Οι μενσεβίκοι και οι σοσιαλεπαναστάτες δεν είχαν τάχα ταξικές ρίζες, ρίζες μέσα στη μικροαστική τάξη!\nΟι δισταγμοί της μικροαστικής τάξης, των μενσεβίκων και των σοσιαλεπαναστατών, διαφωτίσανε τις μάζες και απομακρύνανε την τεράστια πλειοψηφία τους, ολόκληρη τη «βάση» τους, όλους τους προλετάριους και μισοπρολετάριους, από τέτοιους «αρχηγούς». Στα Σοβιέτ επικράτησαν οι μπολσεβίκοι (στην Πετρούπολη και στη Μόσχα γύρω στον Οκτώβρη του 1917), ενώ το σχίσμα ανάμεσα στους σοσιαλεπαναστάτες και τους μενσεβίκους μεγάλωνε.\nO θρίαμβος της μπολσεβίκικης επανάστασης σημείωνε το τέλος των δισταγμών, εξασφάλιζε την ολοκληρωτική καταστροφή της μοναρχίας και της μεγάλης έγγειας ιδιοκτησίας, που πριν από την επανάσταση του Οκτώβρη δεν είχε ακόμα καταστραφεί. Φέραμε την αστική επανάσταση στο τέλος της. Ολόκληρη η αγροτική μάζα βάδισε πίσω μας. Η αντίθεσή της με το σοσιαλιστικό προλεταριάτο δεν είτανε δυνατό να εκδηλωθεί αμέσως. Τα Σοβιέτ συγκεντρώνανε τότε την αγροτική τάξη γενικά. Η ταξική διαφοροποίηση στους κόλπους της αγροτικής τάξης δεν είχε ακόμα ωριμάσει, δεν είχε ακόμα εξωτερικευτεί.\nΗ πορεία αυτή αναπτύχθηκε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1918. Η αντεπαναστατική εξέγερση των Τσεχοσλοβάκων αφύπνισε τους κουλάκους. Απ’ όλη τη Ρωσία πέρασε ένα κύμα από εξεγέρσεις των κουλάκων. Ούτε απ’ τα βιβλία, ούτε από τις εφημερίδες, μα από τη ζωή μαθαίνουν οι φτωχοί χωρικοί πως τα συμφέροντα τους δε συμβιβάζονται με τα συμφέροντα των κουλάκων, των πλουσίων, της αγροτικής μπουρζουαζίας. Οι «σοσιαλεπαναστάτες της αριστεράς», σα μικροαστικό κόμμα που είτανε, καθρεφτίζανε τους δισταγμούς των μαζών και ακριβώς το καλοκαίρι του 1918 διασπάστηκαν: ένα μέρος απ’ αυτούς πήγε με τους Τσεχοσλοβάκους (στάση της Μόσχας, κατά την οποία ο Προχιάν που έγινε για μια ώρα κύριος του τηλεγραφείου πληροφόρησε τη Ρωσία για την ανατροπή των μπολσεβίκων· έπειτα, προδοσία του Μουράβιεφ, διοικητή της στρατιάς που πολεμούσε τους Τσεχοσλοβάκους, κτλ.)· ένα άλλο μέρος έμεινε πιστό στους μπολσεβίκους. Η ολοένα και οξύτερη κρίση του επισιτισμού στις πόλεις έκανε να μπαίνει ολοένα και πιο επιτακτικά το πρόβλημα του μονοπωλίου των σιτηρών, που ξέχασε ολότελα ο θεωρητικός μας στην οικονομική του ανάλυση, επαναλαμβάνοντας τους παλιούς αφορισμούς που βρήκε εδώ και δέκα χρόνια στο Μάσλοφ.\nΤο παλιό αστικοτσιφλικάδικο κράτος, καθώς επίσης και το λαϊκοδημοκρατικό κράτος, έστελνε στα χωριά ένοπλα αποσπάσματα που βρισκόντανε πραγματικά στη διάθεση της αστικής τάξης. Αυτό ο κ. Κάουτσκι το αγνοεί! Δε βλέπει καθόλου σ’ αυτό «δικτατορία της αστικής τάξης» –πού τέτοιο πράγμα! Πρόκειται για «καθαρή δημοκρατία», προ παντός αφού επικυρώνεται κι από ένα αστικό κοινοβούλιο! Ότι ο Αφξέντιεφ και ο Σ. Μάσλοφ, σε συμφωνία με τους Κερένσκι, Τσερετέλλι και άλλά στοιχεία του σοσιαλεπαναστατικού και μενσεβίκικου ωραιόκοσμου, συλλάβανε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1917 τα μέλη των αγροτικών επιτροπών, γι’ αυτό ο Κάουτσκι δεν «άκουσε καθόλου να γίνεται λόγος»· για όλα αυτά δε βγάζει λέξη!\nΑυτό συμβαίνει γιατί το αστικό κράτος, που εφαρμόζει τη δικτατορία της αστικής τάξης διαμέσου της λαϊκής δημοκρατίας, δε μπορεί να ομολογήσει μπροστά στο λαό ότι υπηρετεί την αστική τάξη, δε μπορεί να πει την αλήθεια, είναι υποχρεωμένο να υποκρίνεται.\nΑντίθετα, το κράτος του τύπου της Κομμούνας, το σοβιετικό κράτος, λέει καθαρά και ξάστερα στο λαό την αλήθεια, διακηρύχνοντας πως είναι δικτατορία του προλεταριάτου και των φτωχών χωρικών και ίσα - ίσα η ειλικρινής αυτή ομολογία φέρνει κοντά του δεκάδες εκατομμύρια καινούργιους πολίτες, που καταπιέζονται αδιάφορο κάτω από ποια λαϊκή δημοκρατία και που με τα Σοβιέτ παίρνουνε μέρος στην πολιτική, στη δημοκρατία, στη διοίκηση του κράτους. Η σοβιετική δημοκρατία στέλνει στα χωριά αποσπάσματα από οπλισμένους εργάτες, διαλεγμένους πρώτα - πρώτα ανάμεσα στους πιο προχωρημένους από τις πρωτεύουσες.\nΟι εργάτες αυτοί φέρνουν το σοσιαλισμό στο χωριό, τραβάνε κοντά τους τη φτωχή αγροτιά, την οργανώνουν, τη μορφώνουν και τη βοηθάνε να σπάσει την αντίσταση της αστικής τάξης.\nΌλοι όσοι παρακολουθούν το ζήτημα κ’ έχουν περάσει από την επαρχία, λένε πως μονάχα τώρα, καλοκαίρι και φθινόπωρο του 1918, κάνουν τα χωριά μας την «επανάσταση του Οκτώβρη», δηλαδή την προλεταριακή. Τα πράγματα αρχίζουν ν’ αλλάζουν. Το κύμα από εξεγέρσεις των κουλάκων παραχωρεί τη θέση του στην εξόρμηση των φτωχών χωρικών, στην αύξηση των «επιτροπών φτωχών χωρικών». Βλέπουμε ν’ αυξάνει στο στρατό ο αριθμός των κομμισάριων αξιωματικών, διοικητών μεραρχιών και στρατιών που βγήκαν μεσ’ από τους εργάτες. Ενώ ο Κάουτσκι, τρομαγμένος από την κρίση του Ιούλη (1918) και τις φωνές της αστικής τάξης, τρέχει πηδώντας πίσω της και γράφει ολόκληρη μπροσούρα διαποτισμένη απ’ την ιδέα πως οι μπολσεβίκοι βρίσκονται στις παραμονές τις ανατροπής τους από τους χωρικούς, ενώ βλέπει στην αποσκίρτηση των σοσιαλεπαναστατών της αριστεράς ένα «στένεμα» (σ. 39) του κύκλου εκείνων που υποστηρίζουνε τους μπολσεβίκους, την ίδια στιγμή πλαταίνει ατέλειωτα ο πραγματικός κύκλος των οπαδών του μπολσεβικισμού, αφού δεκάδες και δεκάδες εκατομμύρια φτωχοί χωρικοί απαλλαγμένοι πια απ’ την κηδεμονία και την επιρροή των κουλάκων και της αγροτικής μπουρζουαζίας, τραβιούνται στην ανεξάρτητη πολιτική ζωή.\nΧάσαμε εκατοντάδες σοσιαλεπαναστάτες της αριστεράς, διανοούμενους χωρίς χαρακτήρα, κερδοσκόπους του χωριού, καταχτήσαμε όμως εκατομμύρια αντιπροσώπους της φτωχής αγροτιάς.\nΈνα χρόνο μετά την προλεταριακή επανάσταση στις πρωτεύουσες, ξέσπασε κάτω από την επίδρασή της και με τη συνδρομή της, η προλεταριακή επανάσταση στα πιο απομακρυσμένα χωριά. Η σοβιετική εξουσία και ο μπολσεβικισμός βγήκαν απ’ αυτήν οριστικά στερεωμένοι και αποδείχτηκε οριστικά ότι δεν υπάρχει πια μέσα σ’ ολόκληρη τη χώρα δύναμη ικανή να μας κλονίσει.\nΑφού τέλειωσε την αστικοδημοκρατική επανάσταση μαζί με την αγροτική τάξη γενικά, το προλεταριάτο της Ρωσίας πέρασε οριστικά στη σοσιαλιστική επανάσταση, καταφέρνοντας να διαφοροποιήσει το χωριό, να τραβήξει με το μέρος του τους αγροτικούς προλετάριους και μισο-προλετάριους και να τους συνασπίσει ενάντια στους κουλάκους και την αστική τάξη, μαζί και την αγροτική αστική τάξη.\nΑν το μπολσεβίκικο προλεταριάτο στις πρωτεύουσες και στα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα δεν είχε κατορθώσει να συνασπίσει γύρω του τους φτωχούς του χωριού και να τους ξεσηκώσει ενάντια στους πλούσιους χωρικούς, τότε θα είχαμε την απόδειξη πως η Ρωσία δεν είταν «ώριμη» για τη σοσιαλιστική επανάσταση, τότε η αγροτική τάξη θάμενε «μια», δηλαδή θάμενε κάτω από την οικονομική, πολιτική και ηθική κυριαρχία των κουλάκων, των πλουσίων, της αστικής τάξης, τότε δε θάβγαινε απ’ τα όρια της αστικοδημοκρατικής επανάστασης. Αλλά, ας ειπωθεί μέσα σε παρένθεση, αυτό και πάλι δε θα απόδειχνε πως το προλεταριάτο δεν έπρεπε να καταλάβει την εξουσία, γιατί μόνο το προλεταριάτο έφερε πραγματικά την αστικοδημοκρατική επανάσταση ως το τέρμα της εξέλιξής της, μόνο το προλεταριάτο έκανε μια σοβαρή προσπάθεια να επισπεύσει την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση, μόνο το προλεταριάτο δημιούργησε το σοβιετικό κράτος, δεύτερο σταθμό μετά την Κομμούνα, στο δρόμο για το σοσιαλιστικό κράτος.\nΑπό το άλλο μέρος, αν το μπολσεβίκικο προλεταριάτο δεν ήξερε να περιμένει τη διαφοροποίηση των τάξεων στο χωριό, αν δεν ήξερε να την προετοιμάσει, ούτε να την πραγματοποιήσει, και αν προσπαθούσε, πριν από τον Οκτώβρη-Νοέμβρη 1917, να «διατάξει» τον εμφύλιο πόλεμο ή την «εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού» στις αγροτικές περιφέρειες, αν δοκίμαζε να απαλλαγεί απ’ την προσωρινή συμμαχία με την αγροτική τάξη γενικά, χωρίς να κάνει ορισμένες παραχωρήσεις στο μεσαίο χωρικό, κτλ., αυτό τότε θάτανε ένας μπλανκιστικός τρόπος παραμόρφωσης του μαρξισμού, θάταν μια απόπειρα της μειοψηφίας να επιβάλει τη θέληση της στην πλειοψηφία, θάτανε θεωρητικός παραλογισμός και θάταν σα να μη καταλαβαίνουμε ότι η αγροτική επανάσταση είναι κι αυτή ακόμα μια αστική επανάσταση και πως χωρίς μια σειρά από μεταβατικές βαθμίδες είναι αδύνατο να την μετατρέψουμε σε σοσιαλιστική επανάσταση σε μια καθυστερημένη χώρα.\nΣ’ αυτό το εξαιρετικά σοβαρό θεωρητικό και πολιτικό ζήτημα ο Κάουτσκι μπέρδεψε τα πάντα, ενώ στην πράξη αποδείχτηκε απλός λακές της αστικής τάξης, που για να την ευχαριστήσει ουρλιάζει εναντίον της δικτατορίας του προλεταριάτου.\n* * * Ο Κάουτσκι μπέρδεψε ίσως ακόμα περισσότερο κ’ ένα άλλο ζήτημα από τα πιο ενδιαφέροντα και σοβαρά, δηλαδή αν τέθηκε καλά κατ’ αρχήν κι αν εφαρμόστηκε όπως έπρεπε έπειτα το νομοθετικό έργο της Σοβιετικής Δημοκρατίας σχετικά με το αγροτικό ζήτημα, στο δυσκολότερο και ταυτόχρονα σπουδαιότερο αυτό μέρος της σοσιαλιστικής μεταβολής. Θα είμασταν άπειρα ευγνώμονες σε κάθε μαρξιστή της Δύσης που, αφού λάβαινε γνώση, τουλάχιστο των κυριότερων ντοκουμέντων, θάκανε την κριτική της πολιτικής μας, γιατί θα πρόσφερε έτσι σε μας μια τεράστια υπηρεσία και θα βοηθούσε από το άλλο μέρος την επανάσταση που ωριμάζει σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Μα αντί για κριτική, ο Κάουτσκι μάς προσφέρει ένα απίθανο θεωρητικό κομφούζιο, που μεταμορφώνει το μαρξισμό σε φιλελευθερισμό, ενώ στα πρακτικά ζητήματα καταφεύγει σε στείρες, χολιασμένες και φιλισταϊκές επιθέσεις ενάντια στους μπολσεβίκους. Ας κρίνει μόνος του ο αναγνώστης:\n«Η μεγάλη έγγεια ιδιοκτησία δεν είτανε δυνατό να διατηρηθεί. Από την πρώτη μέρα κιόλας έγινε φανερό πως είτανε καταδικασμένη από την επανάσταση. Είταν ανάγκη να δοθεί στον αγροτικό πληθυσμό...». Αυτό δεν είναι σωστό, κ. Κάουτσκι: αντικατασταίνετε ό,τι είναι φανερό για σας με κείνο που οι διάφορες τάξεις σκέφτονται γι’ αυτό το ζήτημα. Η ιστορία της επανάστασης απόδειξε πως η κυβέρνηση συνασπισμού αστών, μικροαστών, μενσεβίκων και Εσέρων είχε σαν πολιτική της τη διατήρηση της μεγάλης έγγειας ιδιοκτησίας. Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό είναι ο νόμος του Σ. Μάσλοφ και η σύλληψη των μελών των αγροτικών επιτροπών. Χωρίς τη δικτατορία του προλεταριάτου, δε θα μπορούσε ποτέ να νικήσει ο «αγροτικός πληθυσμός» τον ενωμένο με τον καπιταλιστή γαιοκτήμονα.\n«...Αλλά με ποια μορφή θα γινόταν, δεν υπήρχε καμιά ομοφωνία πάνω σ’ αυτό. Διάφορες λύσεις προτάθηκαν...» (Ο Κάουτσκι ενδιαφέρεται προπαντός για την «ομοφωνία» των σοσιαλιστών, όποιοι κι αν είναι αυτοί που διεκδικούν αυτό τον τίτλο. Ότι όμως οι βασικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας πρέπει αναγκαστικά να ζητήσουν διαφορετικές λύσεις, αυτό το ξεχνάει,...).\n«...Από σοσιαλιστική άποψη, η λογικότερη λύση θάτανε να μετατραπούν οι μεγάλες επιχειρήσεις σε κρατική ιδιοκτησία και να ανατεθεί στους χωρικούς, που ως τότε απασχολούνταν εκεί σα μισθωτοί εργάτες, η καλλιέργεια των μεγάλων ιδιοκτησιών με μορφή συνεταιρισμών. Αλλά η λύση αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη αγροτικών εργατών και τέτοιοι εργάτες δεν υπάρχουν στη Ρωσία. Μια άλλη λύση θάτανε η μεγάλη έγγεια ιδιοκτησία να μετατραπεί σε κρατική ιδιοκτησία και να μοιραστεί σε μικρούς κλήρους που θα μπορούσαν να νοικιάσουν οι ακτήμονες χωρικοί· θάχαμε ακόμα κ’ έτσι κάποιο βαθμό σοσιαλισμού...».\nΟ Κάουτσκι ξενοιάζει όπως πάντα με το περίφημο: Πρέπει κανείς ν’ αναγνωρίσει χωρίς ν’ αναγνωρίσει αναγνωρίζοντας. Παίρνει διάφορες λύσεις και τις βάζει τη μια πάνω στην άλλη, χωρίς να ρωτήσει –που είναι το μόνο σωστό και το μόνο μαρξιστικό –ποιοι πρέπει να είναι οι σταθμοί απ’ όπου θα περάσουμε για να φτάσουμε από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, κάτω απ’ αυτούς ή εκείνους τους ιδιαίτερους όρους. Στη Ρωσία υπάρχουν αγροτικοί εργάτες, λίγοι βέβαια, κι ο Κάουτσκι δεν έθιξε το ζήτημα που τέθηκε από την εξουσία των Σοβιέτ, πως θα περάσουμε δηλαδή στην κοινή και συνεταιριστική καλλιέργεια. Το πιο περίεργο όμως είναι που ο Κάουτσκι θέλει να βλέπει «ορισμένο βαθμό σοσιαλισμού» στην εκμίσθωση μικρών κλήρων γης. Πρόκειται στο βάθος για ένα μικροαστικό σύνθημα, που δεν έχει καμιά σχέση με το σοσιαλισμό. Αν το «κράτος» που εκμισθώνει τη γη δεν είναι κράτος του τύπου της Κομμούνας, μα μια αστικοκοινοβουλευτική δημοκρατία (όπως το υποθέτει πάντοτε ο Κάουτσκι), τότε η εκμίσθωση της γης με μικρούς κλήρους δε μπορεί να είναι άλλο από μια τυπική φιλελεύθερη μεταρρύθμιση.\nΌτι η σοβιετική εξουσία κατάργησε κάθε ιδιοκτησία της γης, ο Κάουτσκι δε βγάζει λέξη γι’ αυτό. Ακόμα χειρότερα. Αναφέροντας τα διατάγματα της σοβιετικής εξουσίας, επιδίδεται σε μιαν απίστευτη λαθροχειρία έτσι που να παραλείπει το ουσιαστικό.\nΑφού αποφάνθηκε ότι η «μικρή παραγωγή δημιουργεί το απόλυτο δικαίωμα ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής», ότι η Συντακτική είναι η «μόνη εξουσία» που θα μπορούσε να εμποδίσει το μοίρασμα (άποψη που θα προκαλέσει τα γέλια στη Ρωσία, γιατί όλος ο κόστος ξέρει πως οι εργάτες και οι χωρικοί δεν αναγνωρίζουν παρά μόνο την εξουσία των Σοβιέτ, ενώ η Συντακτική έχει γίνει το σύνθημα των Τσεχοσλοβάκων και των μεγαλογαιοκτημόνων), ο Κάουτσκι εξακολουθεί:\n«Ένα από τα πρώτα διατάγματα της σοβιετικής κυβέρνησης διακηρύχνει:\n1) Η μεγάλη έγγεια ιδιοκτησία καταργήθηκε αμέσως χωρίς καμιάν αποζημίωση.\n2) Τα κτήματα των μεγαλογαιοκτημόνων και τα κληροδοτήματα, τα μοναστηριακά και εκκλησιαστικά κτήματα μαζί μ’ όλο τους το υλικό, έμψυχο και άψυχο, τα κτίριά τους και τα υποστατικά τους περνούν στις τοπικές αγροτικές επιτροπές των Σοβιέτ των αγροτικών αντιπροσώπων της περιφέρειας, ώσπου το αγροτικό ζήτημα να ρυθμιστεί από τη Συντακτική Συνέλευση».\nΟ Κάουτσκι αναφέρει μονάχα τις δυο αυτές παραγράφους και συμπεραίνει:\n«Η παραπομπή στη Συντακτική έμεινε νεκρό γράμμα. Στην πραγματικότητα, οι αγρότες των διαφόρων περιοχών μπορούσαν να την κάνουνε τη γη ό,τι θέλανε», (σ. 47).\nΟρίστε δείγματα της «κριτικής» του Κάουτσκι!\nΝά μια «επιστημονική» εργασία, που μοιάζει παράξενα με ψέμα. Υποβάλλουν στο Γερμανό αναγνώστη την ιδέα ότι οι μπολσεβίκοι συνθηκολόγησαν με τους χωρικούς πάνω στο ζήτημα της ατομικής ιδιοκτησίας της γης, ότι οι μπολσεβίκοι αφήσανε τους χωρικούς να κάνουν ως και στις παραμικρότερες λεπτομέρειες (στις διάφορες περιοχές) ό,τι θέλουνε!\nΣτην πραγματικότητα, το διάταγμα που εκδόθηκε στις 26 Οκτώβρη 1917, περιλαβαίνει όχι δυο μα πέντε άρθρα, χώρια από τις οκτώ παραγράφους του «υπομνήματος», που λέγεται εκεί πως «πρέπει να χρησιμέψει σαν οδηγός».\nΣτο άρθρο 3 του διατάγματος λέγεται, ότι όλα τα κτήματα περνάνε στο «λαό» και πως πρέπει να γίνει «προσεκτική απογραφή όλων των δημευθέντων αγαθών» και να εξασφαλιστεί «αυστηρή επαναστατική φρούρηση».\nΤο «υπόμνημα» λέει, ότι «καταργείται για πάντα το δικαίωμα ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη», ότι «εδάφη που περιλαβαίνουν αγροτικές εκμεταλλεύσεις πολύ αναπτυγμένες απαλλάσσονται απ’ το μοίρασμα», ότι «όλο το υλικό των γαιών που δημεύτηκαν, άψυχο και έμψυχο, περνάει δίχως αποζημίωση στην αποκλειστική κυριότητα του κράτους ή της κοινότητας ανάλογα με την έκταση ή την αξία των χωραφιών αυτών» και, τέλος, ότι «η γη στο σύνολο της αποτελεί μέρος της αγροτικής περιουσίας του λαού».\nΈπειτα, τον ίδιον καιρό που αποφασίζονταν η διάλυση της Συντακτικής (5-1-1918), το 3ο Συνέδριο των Σοβιέτ υιοθέτησε μια «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού», που αποτελεί τώρα μέρος του βασικού νόμου της Σοβιετικής Δημοκρατίας.\nΤο άρθρο II, παράγραφος Ι αυτής της Διακήρυξης αναφέρει ότι: «η ατομική ιδιοκτησία της γης καταργήθηκε» και ότι «τα πρότυπα αγροκτήματα και επιχειρήσεις γίνονται εθνική ιδιοκτησία».\nΚατά συνέπεια, η παραπομπή στη Συντακτική δεν έμεινε νεκρό γράμμα, γιατί ένα άλλο εθνικό αντιπροσωπευτικό σώμα, με άπειρα μεγαλύτερο εθνικό κύρος για τους χωρικούς, επιφορτίστηκε να ρυθμίσει το αγροτικό ζήτημα.\nΈπειτα στις 6 (19) Φλεβάρη 1918, δημοσιεύτηκε ο νόμος για την κοινωνικοποίηση της γης που, για μια ακόμα φορά, επικυρώνει την κατάργηση κάθε ιδιοκτησίας πάνω στη γη, και αναθέτει τη διαχείριση των γαιών και όλου του υλικού των ιδιωτικών κτημάτων στις σοβιετικές αρχές, κάτω από τον έλεγχο της ομοσπονδιακής σοβιετικής εξουσίας και θέτει σαν αντικείμενο της διαχείρισης των γαιών: «την ανάπτυξη της κολεκτιβιστικής καλλιέργειας πιο συφερτικής από την άποψη της οικονομίας της εργασίας και των προϊόντων, σε βάρος της ατομικής καλλιέργειας, για να εξασφαλίσουμε το πέρασμα στη σοσιαλιστική οικονομία», (άρθ. 11 § ε).\nΘεσπίζοντας την ισότητα στην επικαρπία του εδάφους, ο νόμος απαντάει έτσι στην ερώτηση: «ποιός έχει το δικαίωμα να κατέχει γη;», (άρθ. 20): «Στο έδαφος της Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας της Ρωσίας μπορούν να κατέχουν κλήρους γης για την εξασφάλιση δημόσιων και προσωπικών αναγκών: α) Για έργα εκπαίδευσης και μόρφωσης: 1. Το κράτος στο πρόσωπο των οργάνων της σοβιετικής εξουσίας (ομοσπονδιακής, περιφερειακής, επαρχιακής, διαμερίσματος, δήμου και κοινότητας): 2. Οι δημόσιοι οργανισμοί (κάτω από τον έλεγχο και με την εξουσιοδότηση της τοπικής σοβιετικής εξουσίας): β) Για σκοπούς αγροτικής εκμετάλλευσης: 3. Οι αγροτικές κομμούνες. 4. Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί. 5. Οι αγροτικές κοινότητες. 6. Οι οικογένειες ή άτομα...»\nΟ αναγνώστης βλέπει, ότι ο Κάουτσκι διαστρέβλωσε ολότελα τα πράγματα και παρουσίασε στο γερμανό αναγνώστη ολωσδιόλου ψεύτικα την αγροτική πολιτική και νομοθεσία του προλεταριακού κράτους στη Ρωσία.\nΌσο για τα σοβαρά και θεμελιώδη θεωρητικά προβλήματα, ο Κάουτσκι δεν ξέρει ούτε καν να τα θέσει.\nΤα ζητήματα αυτά είναι:\n1. Ισότητα στην επικαρπία του εδάφους και\n2. Εθνικοποίηση της γης –και το ένα και το άλλο ανταποκρίνονται στο σοσιαλισμό γενικά και στο πέρασμα από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό ιδιαίτερα.\n3. Κοινή καλλιέργεια της γης, σαν πέρασμα από τη μικρή κομματιαστή εκμετάλλευση στη μεγάλη κολεκτιβιστική εκμετάλλευση. Ο τρόπος που τέθηκε αυτό το ζήτημα στη σοβιετική νομοθεσία ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του σοσιαλισμού;\nΣτο πρώτο ζήτημα, είναι αναγκαίο να αποκαταστήσουμε προπαντός τα δυο ακόλουθα βασικά γεγονότα: α) Λαβαίνοντας υπ’ όψη την πείρα του 1905 (παραπέμπω για παράδειγμα στο έργο μου που καταπιάνεται με το αγροτικό ζήτημα στην πρώτη ρωσική επανάσταση), υπογράμμιζαν οι μπολσεβίκοι τη σπουδαιότητα, από την άποψη της προόδου και της δημοκρατικής επανάστασης, του συνθήματος της ισότητας και, στα 1917, πριν από την επανάσταση του Οκτώβρη, εξακολουθούν να την επαναλαβαίνουν· β) δημοσιεύοντας το νόμο για την κοινωνικοποίηση της γης που «ψυχή» του είναι το σύνθημα της ισότητας στην επικαρπία της γης οι μπολσεβίκοι διακηρύξανε με απόλυτη ακρίβεια και καθαρότητα: η ιδέα αυτή δεν είναι δική μας, δεν είμαστε σύμφωνοι μ’ αυτό το σύνθημα, όμως θεωρούμε χρέος μας να το εφαρμόσουμε, γιατί είναι απαίτηση της τεράστιας πλειοψηφίας των χωρικών και οι ιδέες και απαιτήσεις της πλειοψηφίας των εργαζομένων πρέπει να δοκιμάζονται και να ξεπερνιούνται απ’ αυτούς τους ίδιους. Αυτά δε μπορείς ούτε να τα καταργήσεις, ούτε να πηδήξεις από πάνω τους. Εμείς οι μπολσεβίκοι θα βοηθήσουμε τους χωρικούς να εγκαταλείψουν τα μικροαστικά συνθήματα για να περάσουν όσο το δυνατό ταχύτερα και ευκολότερα στα σοσιαλιστικά συνθήματα.\nΈνας θεωρητικός του μαρξισμού, που θα ήθελε με την επιστημονική του ανάλυση να βοηθήσει την εργατική επανάσταση, θάπρεπε να πει πρώτα-πρώτα αν είναι αλήθεια πως η ιδέα της ισότητας στην επικαρπία της γης έχει επαναστατική δημοκρατική αξία από την άποψη της ολοκλήρωσης της αστικοδημοκρατικής επανάστασης. Έπειτα, οι μπολσεβίκοι είχαν δίκιο να υποστηρίζουν με την ψήφο τους (και να τηρούνε με τη μεγαλύτερη νομιμοφροσύνη) το μικροαστικό νόμο για την ισότητα;\nΟ Κάουτσκι δε μπόρεσε καν να δει που βρίσκεται θεωρητικά ο κόμπος του ζητήματος.\nΔε θα μπορέσει ποτέ ν’ αρνηθεί ο Κάουτσκι, ότι η ιδέα της ισότητας δεν έχει προοδευτική και επαναστατική αξία στην αστικοδημοκρατική επανάσταση. Η επανάσταση αυτή δε μπορεί να πάει πιο πέρα. Φτάνοντας ως το τέρμα, αποδείχνει μπροστά στις μάζες όλο και πιο καθαρά, πιο γρήγορα και πιο εύκολα, την ανεπάρκεια των αστικοδημοκρατικών λύσεων, την ανάγκη να βγούμε από το πλαίσιό τους και να περάσουμε στο σοσιαλισμό.\nΗ αγροτιά που ανέτρεψε τον τσαρισμό και τους μεγαλογαιοκτήμονες, δεν ονειρεύεται άλλο από την ισότητα, και καμιά δύναμη στον κόσμο δε θα μπορούσε να αντιταχτεί στους χωρικούς τους απαλλαγμένους από τους γαιοκτήμονες και από το αστικοκοινοβουλευτικό δημοκρατικό κράτος.\nΟι προλετάριοι λένε στους χωρικούς: θα σας βοηθήσουμε να φτάσετε ως τον «ιδεώδη» καπιταλισμό, γιατί ισότητα στην επικαρπία του εδάφους είναι καπιταλισμός φτασμένος στο ιδανικό του σημείο, από την άποψη του μικροπαραγωγού. Ταυτόχρονα θα σας κάνουμε να δείτε την ανεπάρκεια αυτού του συστήματος και την ανάγκη του περάσματος στην κολεκτιβιστική καλλιέργεια της γης.\nΘάταν ενδιαφέρον να δούμε τί θάκανε ο Κάουτσκι για να ανασκευάσει την ορθότητα μιας τέτοιας κατεύθυνσης στην πάλη των χωρικών από μέρους του προλεταριάτου. Αλλά ο Κάουτσκι προτίμησε ν’ αποφύγει το ζήτημα...\nΈπειτα, ο Κάουτσκι εξαπάτησε αναίσχυντα τους γερμανούς αναγνώστες αποκρύβοντας τους ότι στο νόμο για τη γη η σοβιετική εξουσία έδοσε ξεκάθαρα την προτίμηση της στις κομμούνες και στους συνεταιρισμούς, που τους βάζει στην πρώτη γραμμή.\nΜε την αγροτιά ως το τέλος της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, με τα φτωχά προλεταριακά και μισοπρολεταριακά στοιχεία της αγροτιάς προς τη σοσιαλιστική επανάσταση! Αύτη είτανε η πολιτική των μπολσεβίκων κι αυτή είναι η μόνη μαρξιστική πολιτική.\nΟ Κάουτσκι όμως μπερδεύεται –κανένα ζήτημα δε μπορεί να θέσει όπως πρέπει. Από το ένα μέρος δεν τολμάει να πει πως οι προλετάριοι θάπρεπε να χωριστούν από τους χωρικούς πάνω στο ζήτημα της ισότητας, γιατί αισθάνεται τον παραλογισμό μιας τέτοιας ρήξης (εξ άλλου, στα 1905, τότε που δεν είταν ακόμα αποστάτης, ο ίδιος ο Κάουτσκι υπεράσπιζε καθαρά και ξάστερα τη συμμαχία των εργατών και των χωρικών σαν απαραίτητο όρο για το θρίαμβο της επανάστασης). Από το άλλο μέρος παραθέτει με φιλοφροσύνη τις φιλελεύθερες αηδίες του μενσεβίκου Μάσλοφ, που «αποδείχνει» τον ουτοπιστικό και αντιδραστικό χαρακτήρα της μικροαστικής ισότητας από την άποψη του σοσιαλισμού και δε λέει τίποτα για τον προοδευτικό και επαναστατικό χαρακτήρα της μικροαστικής πάλης για την ισότητα, την εξίσωση, από την άποψη της αστικοδημοκρατικής επανάστασης.\nΑπ’ όλα αυτά βγαίνει ένας κυκεώνας χωρίς τέλος. Σημειώστε πως ο Κάουτσκι στα 1918 επιμένει πάνω στον αστικό χαρακτήρα της ρωσικής επανάστασης. Ο Κάουτσκι στα 1918 φωνάζει: «Όχι πιο πέρα!». Και ο ίδιος αυτός Κάουτσκι βλέπει «κάποιο βαθμό σοσιαλισμού» (για την αστική επανάσταση) στη μικροαστική μεταρρύθμιση, στην εκμίσθωση μικρών κλήρων γης στους φτωχούς χωρικούς (δηλαδή σ’ ένα μέτρο που πλησιάζει στην ισότητα!!).\nΑς καταλάβει όποιος μπορεί!\nΠέρα απ’ αυτό, ο Κάουτσκι, δείχνει φιλισταϊκή ανικανότητα να εκτιμήσει την πραγματική πολιτική ενός δοσμένου κόμματος.\nΠαραθέτει τις φράσεις του μενσεβίκου Μάσλοφ, παραβλέποντας σκόπιμα την πραγματική πολιτική του μενσεβίκικου κόμματος στα 1917 όταν σε «συνασπισμό» με τους γαιοκτήμονες και τους Καντέ, εκθείαζε πραγματικά την αγροτική μεταρρύθμιση των φιλελευθέρων και τη συνεννόηση με τους μεγαλογαιοκτήμονες (απόδειξη οι συλλήψεις μελών των αγροτικών επιτροπών και το νομοσχέδιο του Σ. Μάσλοφ). Ο Κάουτσκι δεν πρόσεξε, ότι η φράση του Π. Μάσλοφ για τον αντιδραστικό και ουτοπιστικό χαρακτήρα της μικροαστικής ισότητας, στην πραγματικότητα καμουφλάρει τη μενσεβίκικη πολιτική συνεννόησης ανάμεσα στους χωρικούς και τους μεγαλογαιοκτήμονες (δηλαδή εξαπάτηση των χωρικών από τους μεγαλογαιοκτήμονες) αντί για την επαναστατική ανατροπή των μεγαλογαιοκτημόνων από τους χωρικούς.\nΩραίος «μαρξιστής» αυτός ο Κάουτσκι!\nΟι μπολσεβίκοι ίσα - ίσα κάνανε αυστηρή διάκριση ανάμεσα στην αστικοδημοκρατική και τη σοσιαλιστική επανάσταση –φέρνοντας ως το τέλος την πρώτη, άνοιξαν την πόρτα στη δεύτερη. Μόνη επαναστατική πολιτική, μόνη μαρξιστική πολιτική.\nΟ Κάουτσκι χάνει τον καιρό του, επαναλαμβάνοντας τα σαλιαρίσματα των φιλελευθέρων. «Πουθενά ακόμα και ποτέ, δεν περάσανε οι μικροκαλλιεργητές στην κολεκτιβιστική παραγωγή κάτω από την επίδραση θεωρητικής προπαγάνδας», (σ. 50).\nΠουθενά και ποτέ οι μικροκαλλιεργητές μιας μεγάλης χώρας δε βρέθηκαν κάτω από την επίδραση ενός προλεταριακού κράτους.\nΠουθενά και ποτέ οι μικροκαλλιεργητές δεν κήρυξαν το φανερό ταξικό αγώνα των φτωχών χωρικών· ενάντια στους πλούσιους, δηλαδή τον εμφύλιο πόλεμο μέσα στους κόλπους της αγροτικής τάξης, με την υποστήριξη που έδοσε στους φτωχούς χωρικούς, με την προπαγάνδα, την ιδεολογική, πολιτική, οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, η προλεταριακή εξουσία.\nΠουθενά και ποτέ δεν είχανε τόσο θησαυρίσει με τον πόλεμο οι κερδοσκόποι και οι πλούσιοι και ποτέ η εξαθλίωση της αγροτικής τάξης δεν είταν τόσο μεγάλη.\nΟ Κάουτσκι επαναλαμβάνει τα ίδια τα τριμένα τα παλιά, αναμασάει την παλιά βοσκή, τρομάζοντας ακόμα και να σκεφτεί τα καινούργια καθήκοντα της προλεταριακής δικτατορίας.\nΚι αν για τον κ. Κάουτσκι οι χωρικοί δεν έχουν αρκετά εργαλεία για τη μικρή παραγωγή και το προλεταριακό κράτος τους βοηθάει να προμηθευτούνε μηχανές για την κολεκτιβιστική καλλιέργεια της γης, αυτό είναι «θεωρητική προπαγάνδα»;\nΑς περάσουμε στο πρόβλημα της εθνικοποίησης της γης. Οι λαϊκοί μας, μαζί και όλοι οι σοσιαλεπαναστάτες της αριστεράς, αρνιούνται ότι αυτό που έγινε σε μας, είναι εθνικοποίηση του εδάφους, πέφτοντας έτσι σε μια θεωρητική πλάνη. Στο μέτρο που παραμένουμε στο πλαίσιο της εμπορευματικής παραγωγής και του καπιταλισμού, κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας της γης σημαίνει εθνικοποίησή της. Η λέξη «κοινωνικοποίηση» δεν εκφράζει παρά μια τάση, μιαν επιθυμία, την προετοιμασία για το πέρασμα στο σοσιαλισμό.\nΤότε, ποια πρέπει να είναι η στάση των μαρξιστών απέναντι στην εθνικοποίηση της γης;\nΚ’ εδώ ο Κάουτσκι δεν ξέρει καν να θέσει το θεωρητικό ζήτημα, ή –που είναι ακόμα χειρότερο– αποφεύγει σκόπιμα το ζήτημα, αν και γνωρίζει, όπως είναι γνωστό από τις ρωσικές δημοσιεύσεις, τις παλιές συζητήσεις των ρώσων μαρξιστών πάνω στην εθνικοποίηση του εδάφους τη δημοτικοποίηση (ανάθεση των μεγάλων κτημάτων στην τοπική αυτοδιοίκηση), πάνω στο μοίρασμα της γης.\nΕίναι μια πραγματική προσβολή εναντίον του μαρξισμού ο ισχυρισμός του Κάουτσκι ότι η ανάθεση των μεγάλων κτημάτων στο Κράτος και η εκμίσθωσή τους κατά μικρούς κλήρους στους χωρικούς που δεν έχουν αρκετή γη, θάτανε «κάποιος βαθμός σοσιαλισμού». Δείξαμε ήδη πως δεν υπάρχει εδώ τίποτα το σοσιαλιστικό. Ακόμα περισσότερο, δεν υπάρχει εδώ ούτε αστικοδημοκρατική επανάσταση φτασμένη στο τέρμα της.\nΗ μεγάλη δυστυχία του Κάουτσκι είναι ότι έχει εμπιστοσύνη στους μενσεβίκους. Απ’ αυτό βγήκε ένα περίεργο πράγμα. Έτσι ο Κάουτσκι που εκθειάζει τον αστικό χαρακτήρα της επανάστασής μας και κατηγορεί τους μπολσεβίκους ότι τους κατέβηκε να βαδίσουν προς το σοσιαλισμό, παρουσιάζει ο ίδιος σα σοσιαλισμό μια φιλελεύθερη μεταρρύθμιση, και μάλιστα χωρίς να φτάσει η μεταρρύθμιση αυτή ως την ολοκληρωτική εξάλειψη των μεσαιωνικών επιβιώσεων στις σχέσεις της έγγειας ιδιοκτησίας! Όπως οι μενσεβίκοι σύμβουλοί του, ο Κάουτσκι παρουσιάζεται σαν υπερασπιστής της φιλελεύθερης αστικής τάξης που φοβάται την επανάσταση, αντί να υπερασπίσει τη συνεπή αστικοδημοκρατική επανάσταση.\nΠραγματικά, γιατί να μετατρέψουμε σε εθνική ιδιοκτησία μόνο τα μεγάλα κτήματα, και όχι ολόκληρη τη γη; Η φιλελεύθερη αστική τάξη κατορθώνει να διατηρήσει μ’ αυτό το μάξιμουμ από την παλιά κατάσταση πραγμάτων (δηλαδή το μίνιμουμ συνέπειας στην επανάσταση) και τη μεγαλύτερη δυνατότητα επιστροφής στην παλιά αυτή κατάσταση πραγμάτων. Η ριζοσπαστική αστική τάξη, δηλαδή εκείνη που εννοεί να φέρει την αστική επανάσταση ως το τέρμα, διατυπώνει το σύνθημα της εθνικοποίησης του εδάφους.\nΣε μια εποχή πολύ, παραπολύ μακρινή –εδώ και είκοσι χρόνια πάνω-κάτω– ο Κάουτσκι είχε γράψει ένα ωραίο μαρξιστικό έργο πάνω στο αγροτικό ζήτημα. Δε μπορεί λοιπόν ν’ αγνοεί τις υποδείξεις του Μαρξ πάνω σ’ αυτό το σημείο, δηλαδή ότι η εθνικοποίηση της γης είναι ίσα - ίσα ένα ολοκληρωμένο σύνθημα της αστικής τάξης. Ο Κάουτσκι δε μπορεί ν’ αγνοεί την πολεμική του Μαρξ εναντίον του Rodbertus και τις αξιόλογες διευκρινίσεις του στις «Θεωρίες για την Υπεραξία» όπου παρουσιάζει ανάγλυφα την επαναστατική σπουδαιότητα, από αστικοδημοκρατική άποψη, της εθνικοποίησης του εδάφους.\nΟ μενσεβίκος Π. Μάσλοφ, που ο Κάουτσκι είχε την ατυχία να τον διαλέξει για σύμβουλό του, αρνιότανε ότι οι ρώσοι χωρικοί μπορούσαν να δεχτούν την εθνικοποίηση όλης της γης. Η αντίληψη αύτη του Μάσλοφ μπορούσε, ως κάποιο σημείο, να συνδεθεί με την «πρωτότυπη» θεωρία (που αντιγράφει τους αστούς κριτικούς του Μαρξ), δηλαδή με την άρνησή του της απόλυτης προσόδου και την αναγνώριση του «νόμου» (ή του «γεγονότος» κατά το Μάσλοφ) της «μειούμενης γονιμότητας του εδάφους».\nΣτην πραγματικότητα, ήδη κατά την επανάσταση του 1905, είχε αποδειχτεί ότι η τεράστια πλειονότητα των χωρικών της Ρωσίας –κοινοτικών και ατομικών– είταν υπέρ της εθνικοποίησης όλων των γαιών. Η επανάσταση του 1917 επικύρωσε το πράγμα και υστέρα από την κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο τόφερε ως το τέρμα του. Οι μπολσεβίκοι έμειναν πιστοί στο μαρξισμό. Δε ζητούσαν καθόλου (στο πείσμα του Κάουτσκι που τους κατηγορεί γι’ αυτό χωρίς να φέρνει ούτε σκιά απόδειξης) να «πηδήξουν» πάνω από την αστικοδημοκρατική επανάσταση. Κατά πρώτο λόγο οι μπολσεβίκοι βοήθησαν τους ιδεολόγους αστούς δημοκράτες της αγροτιάς, τους πιο ριζοσπαστικούς, τους πιο επαναστατικούς, τους πιο κοντινούς στο προλεταριάτο, δηλαδή τους σοσιαλεπαναστάτες της αριστεράς, να καταλάβουν τι είτανε πραγματικά η εθνικοποίηση της γης. Η ατομική ιδιοκτησία του εδάφους καταργήθηκε στη Ρωσία από τις 26 Οκτώβρη 1917, δηλαδή από την πρώτη κιόλας μέρα της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης.\nΈτσι δημιουργήθηκε η πιο τέλεια βάση από την άποψη της εξέλιξης του καπιταλισμού (πράγμα που ο Κάουτσκι δε θα μπορούσε ν’ αρνηθεί χωρίς νάρθει σε ρήξη με το Μαρξ), μαζί με την εγκαθίδρυση του ευλύγιστου αγροτικού καθεστώτος για το πέρασμα στο σοσιαλισμό. Από αστικοδημοκρατική άποψη η επαναστατική ρωσική αγροτιά δε μπορεί να τραβήξει μακρύτερα· γιατί, από την άποψη αυτή, δε θα μπορούσε να υπάρξει τίποτα το πιο «ιδεώδες» ούτε τίποτα το πιο «ριζοσπαστικό» από την εθνικοποίηση και την ισότητα στην επικαρπία του εδάφους. Είναι οι μπολσεβίκοι και μόνον οι μπολσεβίκοι που με την ίδια τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης βοηθήσανε την αγροτιά να ολοκληρώσει πραγματικά την αστικοδημοκρατική επανάσταση. Και μόνον έτσι κάνανε το μάξιμουμ για να ευκολύνουν και να επισπεύσουν το πέρασμα στη σοσιαλιστική επανάσταση.\nΜπορεί να κρίνει κανείς απ’ αυτό τί απίθανο κομφούζιο προσφέρει στους αναγνώστες του ο Κάουτσκι κατηγορώντας τους μπολσεβίκους ότι δεν καταλαβαίνουν τάχα τον αστικό χαρακτήρα της επανάστασης και απομακρύνεται ο ίδιος από το μαρξισμό ως το σημείο να περνάει στα μουγκά την εθνικοποίηση της γης και να παρουσιάζει τη φιλελεύθερη αγροτική μεταρρύθμιση τη λιγότερο επαναστατική (από αστική άποψη) σαν «κάποιο βαθμό σοσιαλισμού»!\nΕρχόμαστε τώρα στο τρίτο από τα ζητήματα που ανακινήσαμε πιο πάνω. Πρόκειται για το ζήτημα ως ποιο μέτρο η προλεταριακή δικτατορία στη Ρωσία κατανόησε την ανάγκη για το πέρασμα στην κολεκτιβιστική καλλιέργεια της γης. Κ’ εδώ πάλι ο Κάουτσκι κάνει κάτι που μοιάζει παράξενα με ψέμα παραθέτοντας μόνο τις «θέσεις» ενός μπολσεβίκου που εκθειάζει το πέρασμα στην κοινή εργασία της γης. Αφού παραθέτει μια απ’ αυτές τις θέσεις ο «θεωρητικός» μας αναφωνεί με ύφος θριαμβευτικό: «Δυστυχώς το να διακηρύχνεις ένα καθήκον δε σημαίνει ότι τόχεις εκπληρώσει κιόλας. Η κολεκτιβιστική καλλιέργεια στη Ρωσία είναι ακόμα καταδικασμένη, για την ώρα, να μείνει στο χαρτί. Πουθενά και ποτέ ακόμα οι μικροκαλλιεργητές δεν πέρασαν στην κολεκτιβιστική παραγωγή κάτω από την επίδραση μιας θεωρητικής προπαγάνδας», (σ. 50).\nΠουθενά και ποτέ ακόμα δεν έγινε φιλολογική άπατη σαν κι αυτήν που κάνει ο Κάουτσκι. Παραθέτει «θέσεις», δε λέει όμως τίποτα για το νόμο της σοβιετικής εξουσίας. Μιλάει για «θεωρητική προπαγάνδα», μα δε λέει τίποτα για την προλεταριακή κρατική εξουσία που κρατάει στα χέρια της εργοστάσια και εμπορεύματα! Ό,τι ο μαρξιστής Κάουτσκι έγραψε στα 1899 στο «Αγροτικό Ζήτημα» πάνω στα μέσα που διαθέτει το προλεταριακό κράτος για να οδηγήσει βαθμιαία τους μικροκαλλιεργητές στο σοσιαλισμό, ο αποστάτης Κάουτσκι το ξέχασε το 1918.\nΒέβαια, μερικές εκατοντάδες αγροτικές κομμούνες και σοβιετικές εκμεταλλεύσεις (δηλαδή μεγάλες ιδιοκτησίες που καλλιεργούνται από εργατικούς συνεταιρισμούς για λογαριασμό του κράτους) που υποστηρίζονται από το κράτος –δεν είναι πολλά. Μπορεί όμως να ονομάσει κανείς «κριτική» τη βουβαμάρα του Κάουτσκι πάνω σ' αυτό;\nΗ εθνικοποίηση της γης που γίνεται στη Ρωσία από τη δικτατορία του προλεταριάτου εξασφάλισε καλύτερα την αποπεράτωση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, ακόμα και για την περίπτωση όπου η νίκη της αντεπανάστασης θα μας ξανάφερνε από την εθνικοποίηση στο μοίρασμα (ανέλυσα ειδικά το ενδεχόμενο αυτό σε μια μελέτη μου για το αγροτικό πρόγραμμα των μαρξιστών στην επανάσταση του 1905). Πέρα απ’ αυτό, η εθνικοποίηση της γης έδοσε στο προλεταριακό κράτος τις περισσότερες δυνατότητες για να περάσει στο σοσιαλισμό τη γεωργία.\nΣυγκεφαλαιώνουμε: Ο Κάουτσκι μας προσφέρει στη θεωρία ένα απίθανο ανακάτωμα με ολοκληρωτική εγκατάλειψη του μαρξισμού· στην πράξη, δείχνει τη δουλοπρέπειά του απέναντι στην αστική τάξη και τους αστούς μεταρρυθμιστές. Ωραία κριτική στ’ αλήθεια!\nΟ Κάουτσκι αρχίζει την «οικονομική ανάλυσή» του για τη βιομηχανία με τούτο το μεγαλειώδη συλλογισμό:\nΥπάρχει στη Ρωσία μεγάλη καπιταλιστική βιομηχανία. Δε θάταν δυνατό να οικοδομηθεί πάνω σ’ αυτή τη βάση η σοσιαλιστική παραγωγή; «Θα μπορούσε να το σκεφτεί κανείς αυτό, αν ο σοσιαλισμός βρισκότανε στο γεγονός ότι οι εργάτες που δουλεύουν σ’ αυτά ή σε κείνα τα ορυχεία και εργοστάσια τα ιδιοποιούνταν για να τα εκμεταλλευτούν το καθένα χωριστά», (σ. 52). «Τη στιγμή που γράφω τις γραμμές αυτές, 5 Αυγούστου», προσθέτει ο Κάουτσκι, «μεταδίδεται απ’ τη Μόσχα ότι ο Λένιν έβγαλε ένα λόγο στις 2 Αυγούστου όπου λέει: “Οι εργάτες κρατούν γερά τις φάμπρικες στα χέρια τους και οι χωρικοί δε θα παραδόσουνε τη γη στους γαιοκτήμονες. Το σύνθημα “τα εργοστάσια στους εργάτες, η γη στους χωρικούς”είταν ως τα τώρα “αναρχοσυνδικαλιστική διεκδίκηση και όχι σοσιαλδημοκρατική”», (σ. 52-53).\nΑναδημοσιεύσαμε στο ακέραιο το χωρίο αυτό για να μπορέσουν οι ρώσοι εργάτες που σέβονταν πρώτα τον Κάουτσκι –δικαιολογημένα– να αντιληφθούν οι ίδιοι τις μέθοδες αυτού του αυτόμολου που έχει περάσει στο στρατόπεδο της αστικές τάξης.\nΣυλλογιστείτε λιγάκι: Στις 5 Αυγούστου, τότε που υπήρχαν κιόλας ένα σωρό διατάγματα πάνω στην εθνικοποίηση των εργοστασίων στη Ρωσία, και οι εργάτες δεν είχαν «ιδιοποιηθεί» κανένα απ’ αυτά τα εργοστάσια μα είχαν γίνει όλα ιδιοκτησία της Δημοκρατίας, στις 5 Αυγούστου, ο Κάουτσκι ξεκινώντας από μιαν ολοφάνερα άτιμη ερμηνεία μιας φράσης του λόγου μου, υποβάλλει στους γερμανούς αναγνώστες του την ιδέα ότι στη Ρωσία τα εργοστάσια μεταβιβάστηκαν ατομικά στους εργάτες!\nΎστερα απ’ αυτό, μέσα σε δεκάδες γραμμές, ο Κάουτσκι λέει και ξαναλέει πως δεν πρέπει να παραδώσουμε χωριστά τα εργοστάσια στους εργάτες! Αυτό δεν είναι «κριτική» μα μια μέθοδος λακέ της αστικής τάξης, στρατολογημένου από τους καπιταλιστές για να συκοφαντεί την εργατική επανάσταση.\nΠρέπει να μεταβιβάσουμε τα εργοστάσια στο κράτος, ή στις κομμούνες, ή στους καταναλωτικούς συνεταιρισμούς, γράφει κι όλο γράφει ο Κάουτσκι. Και τελικά προσθέτει: «Αυτό το δρόμο γυρεύουν τώρα ν’ ακολουθήσουν στη Ρωσία...». Τώρα!! Πότε δηλαδή; Τον Αύγουστο; Ο Κάουτσκι δε θα μπορούσε να ζητήσει από τους Στάϊν, Άξελροντ και άλλους φίλους της ρωσικής αστικής τάξης να του μεταφράσουν τουλάχιστο το διάταγμα για τα εργοστάσια;\n«... “Ώς που έχουν προχωρήσει, δε φαίνεται ακόμα. Η πλευρά αυτή της Σοβιετικής Δημοκρατίας έχει σε κάθε περίπτωση ύψιστο ενδιαφέρον για μας, όμως δυστυχώς πλέει ακόμα ολότελα μέσα στα σκοτάδια. Φυσικά, δε λείπουν τα διατάγματα... (Γι’ αυτό ο Κάουτσκι αγνοεί το περιεχόμενό τους ή το κρύβει από τους αναγνώστες του!), όμως δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες σχετικά με το αποτέλεσμα αυτών των διαταγμάτων. Η σοσιαλιστική παραγωγή είναι αδύνατη χωρίς μια στατιστική πλατιά, λεπτομερειακή, σίγουρη και γοργή. Είναι εκείνο που η Σοβιετική Δημοκρατία δε μπόρεσε ακόμα να δημιουργήσει ώς τα τώρα. Ό,τι μαθαίνουμε για την οικονομική δραστηριότητά της, είναι εξαιρετικά αντιφατικό και ανεξακρίβωτο. Είναι κι αυτό ένα από τα αποτελέσματα της δικτατορίας και της συντριβής της δημοκρατίας. Δεν υπάρχει ούτε ελευθερία τύπου, ούτε ελευθερία λόγου”», (σ. 53).\nΝά πως γράφεται η ιστορία! Από τον ελεύθερο τύπο των καπιταλιστών και των ανθρώπων του Ντούτοφ, ο Κάουτσκι θα μπορούσε να αντλήσει πληροφορίες για τα εργοστάσια που έχουν περάσει στους εργάτες... Κι αλήθεια αυτός ο «σοβαρός επιστήμονας», ο τοποθετημένος πάνω από τις τάξεις, είναι αμίμητος! Ο Κάουτσκι δε θέλει να ξέρει τίποτα για τα αναρίθμητα γεγονότα που μαρτυρούν ότι τα εργοστάσια έχουν μεταβιβαστεί αποκλειστικά και μόνο στη Δημοκρατία, ότι διευθύνονται από έναν οργανισμό της εξουσίας των Σοβιέτ, το Ανώτατο Συμβούλιο της Εθνικής Οικονομίας, που απαρτίζεται κυρίως από αντιπροσώπους των εργατικών συνδικάτων. Πεισματικά, με την επιμονή του «άνθρωπου του κλεισμένου μέσα σε γυάλα», επαναλαμβάνει ολοένα: Δόστε μου μιαν ειρηνική δημοκρατία, δίχως εμφύλιο πόλεμο, δίχως δικτατορία, με μια καλή στατιστική. (Η Σοβιετική Δημοκρατία δημιούργησε μια Διεύθυνση Στατιστικής που αποτελέστηκε από τους καλύτερους στατιστικολόγους της Ρωσίας, μα είναι αυτονόητο πως είναι αδύνατο να επιτύχει κανείς γρήγορα μιαν ιδεώδη στατιστική). Με μια λέξη, μια επανάσταση χωρίς επανάσταση, χωρίς μανιασμένη πάλη, χωρίς βιαιότητες, να τί ζητάει ο Κάουτσκι. Είναι το ίδιο σα να ζητάει κανείς μιαν απεργία χωρίς την εξαπόλυση των παθών ανάμεσα σε εργάτες κ’ εργοδότες. Δεν υπάρχει τρόπος να ξεχωρίσουμε έναν τέτοιο «σοσιαλιστή» από έναν οποιονδήποτε φιλελεύθερο γραφειοκράτη!\nΚαι ξεκινώντας απ’ αυτό το «συγκεκριμένο υλικό», δηλαδή παραλείποντας σκόπιμα και με τη μεγαλύτερη περιφρόνηση τα αμέτρητα γεγονότα, ο Κάουτσκι «συμπεραίνει»: «Είναι αμφίβολο ότι χάρη σε αληθινά πρακτικά επιτεύγματα και όχι με διατάγματα το ρωσικό προλεταριάτο πέτυχε στη Δημοκρατία των Σοβιέτ περισσότερα απ’ ό,τι θάπαιρνε απ’ τη Συντακτική όπου όπως και στα Σοβιέτ κυριαρχούσαν σοσιαλιστές αν και διαφορετικής απόχρωσης», (σ. 58).\nΜαργαριτάρι, δεν είν’ αλήθεια; Συμβουλεύουμε τους θαυμαστές του Κάουτσκι να διαδόσουν αυτό το απόφθεγμα όσο γίνεται πλατυτέρα ανάμεσα στους ρώσους εργάτες. Αληθινά δε θα μπορούσε ο Κάουτσκι να προσφέρει καλύτερη επιχειρηματολογία για να μας βοηθήσει να εκτιμήσουμε το βάθος του πολιτικού του ξεπεσμού. Κι ο Κερένσκι είτανε «σοσιαλιστής», σύντροφοι εργάτες, μόνο που είτανε «διαφορετικής απόχρωσης»! Ο ιστορικός Κάουτσκι περιορίζεται στο επίθετο, στον τίτλο, που «ιδιοποιήθηκαν» οι σοσιαλεπαναστάτες της δεξιάς και οι μενσεβίκοι. Όσο για τα γεγονότα που μαρτυράνε ότι επί Κερένσκι οι μενσεβίκοι και οι σοσιαλεπαναστάτες της δεξιάς υποστήριζαν την ιμπεριαλιστική πολιτική και τα πλιατσικολογήματα της αστικής τάξης, γι’ αυτά ο ιστορικός Κάουτσκι δε θέλει να γίνεται λόγος. Ότι η Συντακτική έδοσε την πλειοψηφία ακριβώς στους ήρωες αυτούς του ιμπεριαλιστικού πολέμου και της αστικής δικτατορίας, αυτό το περνάει με διάκριση στα μουγκά. Και θέλει να κάνει «οικονομική ανάλυση».\nΓια να τελειώνουμε, νά ακόμα ένα δείγμα αυτής της «οικονομικής ανάλυσης»: «...Ύστερα από εννιάμηνη ύπαρξη η Σοβιετική Δημοκρατία, αντί να επεκτείνει τη γενική ευζωία, βρίσκεται στην ανάγκη να εξηγήσει από πού προέρχεται η γενική αθλιότητα», (σ. 41).\nΟι Καντέ μάς έχουν συνηθίσει σ’ αυτού του είδους τους συλλογισμούς. Έτσι σκέφτονται όλοι οι θεράποντες της αστικής τάξης στη Ρωσία. Δόστε μας λοιπόν, λένε, τη γενική καλοπέραση ύστερα από εννιά μήνες, ύστερα από τέσσερα χρόνια καταστροφικό πόλεμο, ενώ το ξένο κεφάλαιο βοηθάει γερά το σαμποτάζ και τις εξεγέρσεις της αστικής τάξης στη Ρωσία. Πραγματικά δεν υπάρχει πια καμιά διαφορά, σκια διαφοράς, ανάμεσα στον Κάουτσκι και τον αντεπαναστάτη αστό. Τα γλυκόλογα γύρω από το «σοσιαλισμό» επαναλαμβάνουν αυτό που λένε ωμά και δίχως περιστροφές, δίχως φτιασίδι, οι οπαδοί του Κορνίλοφ, του Ντούτοφ και του Κράσνοφ στη Ρωσία.\n* * * Οι γραμμές αυτές γράφτηκαν στις 9 Νοέμβρη 1918. Τη νύχτα της 9 προς τη 10 έφτανε από τη Γερμανία η είδηση για το αρχίνισμα της νικηφόρας επανάστασης, πρώτα στο Κίελο και στις άλλες παραλιακές πόλεις της βόρειας Γερμανίας όπου η εξουσία πέρασε στα χέρια των Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών, ύστερα στο Βερολίνο όπου το Σοβιέτ πήρε όμοια στα χέρια του την εξουσία.\nΤο συμπέρασμα που έμενε να γράψω για τη μπροσούρα μου σχετικά με τον Κάουτσκι και την προλεταριακή επανάσταση γίνεται περιττό.\n10 Νοέμβρη 1918\nΠηγή : Μαρξιστική Βιβλιοθήκη


Γερμανία: Οι πρόσφυγες από την Ουκρανία «θα μείνουν για καιρό»\nΑρχική » Ειδήσεις » Γερμανία: Οι πρόσφυγες από την Ουκρανία «θα μείνουν για καιρό»\nΣύμφωνα με το ομοσπονδιακό υπουργείο Εσωτερικών, μέχρι το πρωί είχαν καταγραφεί στη Γερμανία 50.294 άτομα που ζητούν καταφύγιο από τον πόλεμο στην Ουκρανία.\nΟ πραγματικός αριθμός ωστόσο, διευκρινίζεται, μπορεί να είναι σημαντικά μεγαλύτερος, καθώς στα σύνορα π.χ. της Πολωνίας δεν γίνονται συστηματικοί έλεγχοι, αλλά μόνο περιστασιακοί.\n«Η κοινωνία μας, η χώρα μας, πρέπει να παραμείνει γενναιόδωρη σε αυτούς τους καιρούς», τόνισε ο κ. Χάιλ και αναφέρθηκε στο ζήτημα της στέγης αλλά και στην πρόσβαση των προσφύγων στην αγορά εργασίας.\n«Το θέμα θα απασχολήσει τη Γερμανία για πολύ καιρό και αφορά την ενσωμάτωση και την ισότιμη συμμετοχή.\nΟι καλές κοινωνικές υπηρεσίες, όπως η φροντίδα για τα παιδιά, η διδασκαλία της γλώσσας κλπ είναι βασικά στοιχεία», πρόσθεσε ο υπουργός Εργασίας.\nΟ υπουργός Οικονομικών Κρίστιαν Λίντνερ με επιστολή του προς τις κρατιδιακές κυβερνήσεις, διερευνά αν υπάρχουν κρατικά κτίρια που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τις νέες ανάγκες.\nΟι δήμοι και οι κοινότητες με τη σειρά τους έχουν ήδη ζητήσει οικονομική βοήθεια προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις νέες απαιτήσεις, αλλά και ένα σύστημα κατανομής των προσφύγων στα κρατίδια.\nπροηγούμενοΑυτή είναι η «μαύρη λίστα» με τις «μη φιλικές χώρες» της Ρωσίας\nεπόμενοΕπανεκκίνηση του πυρηνικού σταθμού στη Βαυαρία;


Νέα λαϊκή συνέλευση -σήμερα - για τη Μαυρομάντηλα στην Ροδίτσα... | Lamianow.gr\n25/01/2020/08:33 27 views2\nΝέα λαϊκή συνέλευση αυτή τη φορά στην περιοχή της Ροδιτσας, σχετικά με το θέμα της Μαυρομαντήλας, θα πραγματοποιηθεί το απόγευμα του Σαββάτου.\nΤο Σάββατο 25/1/2020 καλούνται όλοι οι κάτοικοι της Ροδίτσας και της ευρύτερης περιοχής στις 18:00 σε έκτακτη Λαϊκή Συνέλευση στην αίθουσα του κοινοτικού γραφείου στη Ροδίτσα.\nΒασικό θέμα της συζήτησης η ενημέρωση και ο προγραμματισμός επόμενων κινήσεων από την Οργανωτική Επιτροπή Αγώνα για το hotspot στη Μαυρομαντήλα και όχι μόνο.\nΗ παρουσία όλων των κατοίκων είναι απαραίτητη.\nΟι ανησυχίες που έχουν προκαλέσει οι τελευταίες εξελίξεις στο προσφυγικό ενώνουν τις φωνές όλων μας για το κοινό καλό του τόπου μας.\nΥΓ. Τα ΜΜΕ θα ενημερωθούν με δελτίο τύπου μετά τη συνέλευση.\nΠονάς Κούλα;;;; says:\n25 Ιανουαρίου, 2020 at 3:12 μμ\nΕκλογές 2019,Τ.Κ. Αγ. Παρασκευής : έγκυρα ψηφοδέλτια 589,έλαβαν ΝΔ 313 53,14%!!!!!!,Συριζα 189 32,08%. Με τις υγείες σας…\n25 Ιανουαρίου, 2020 at 12:34 πμ\nΜετά την απομάκρυνση απο την κάλπη, κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται.\nΕπιτέλους σε αυτή την καθημαγμένη χώρα, ο καθένας πρέπει να είναι υπόλογος για τις επιλογές του και να αναλαμβάνει τις ευθύνες του.\nΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΨΗΦΙΣΑΤΕ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ, ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΠΑΙΡΝΕΤΕ.\nΌσοι σας προειδοποιούσαμε και σας λέγαμε την αλήθεια, ήμασταν «φασίστες».


Γράφτηκε από τον/την ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΙΣΟΓΛΟΥ on 17 Σεπτεμβρίου 2015 . Posted in Ηπειροσκόπιο\n- Οι πολιτικοί να ακούσουν το μήνυμα των εκλογών!..\n● Τρείς ημέρες έμειναν για να εκλέξουμε τη νέα κυβέρνηση της χώρας η οποία θα επωμιστεί το βάρος τήρησης του μνημονίου νο3, το οποίο υπέγραψε ο κυβερνητικός συνασπισμός ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει, μα όποια κυβέρνηση, είναι απολύτως υποχρεωμένη να εφαρμόσει το μνημόνιο. Οι εταίροι ήδη έχουν διαμηνύσει σε όλους τους τόνους ότι είναι η τελευταία μας ευκαιρία. Μετά; Άγνωστο!\n• Είναι επομένως μια τελευταία ευκαιρία να γίνουμε πραγματικά οργανωμένη χώρα, όχι γιατί το επιτάσσει το μνημόνιο, αλλά γιατί πρέπει επιτέλους να το καταλάβουμε μόνοι μας ότι δεν έχουμε άλλα περιθώρια.\n• Ήδη για πολλούς ανθρώπους με στοιχειώδη λογική θεωρείται βαρύ οι ξένοι να σου επιβάλλουν να κάνεις εκείνες τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις στο κράτος που φαίνεται πως είναι διαλυμένο και στο οποίο δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο.\n• Αν από την αρχή εξηγούσαν οι πολιτικοί έντιμα και ειλικρινά στους πολίτες λέγοντάς τους «θα υποφέρουμε πέντε χρόνια αλλά μετά θα ανακτήσουμε σιγά - σιγά τις δυνάμεις μας και θα σταθούμε στα πόδια μας» θα ήταν τελείως διαφορετικά τα πράγματα.\n• Ο Έλληνας έχει υπομείνει πολλά και έχει φιλότιμο το οποίο θα το έθετε στην υπηρεσία του κράτους που θα ήταν όμως αξιόπιστο και ειλικρινές απέναντί του. Και ενώ έταζαν το τέλος του μνημονίου και των δεινών να σου πάλι από την αρχή.\n• Και τι να πρωτοπιστέψει τώρα ο λαός και ποιον; Αφού όλα τα κόμματα υποστηρίζουν και θα εφαρμόσουν την ίδια ακριβώς πολιτική, ποια η διαφορά του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ, της δεξιάς Ν.Δ και του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ;\n• Γι’ αυτό οι πολίτες στρέφουν την πλάτη στην πολιτική και τους πολιτικούς και, ενώ επιθυμούν να δώσουν όπως δείχνουν πολλές μελέτες και δημοσκοπήσεις μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, έρχονται ήδη ορισμένοι αρχηγοί να αποκλείσουν μετεκλογικές συνεργασίες.\n• Το μήνυμα που θα βγάλει η κάλπη της Κυριακής θα είναι σαφές και ξεκάθαρο όπως κάνει πάντα ο λαός και έτσι πρέπει να το ερμηνεύσουν και τα κόμματα του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου.\n• Επομένως, οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία θα είναι εκ του πονηρού. Δεν μπορεί να σύρεται η χώρα κάθε λίγο και λιγάκι σε εκλογές, ενώ έχει να αντιμετωπίσει τεράστια προβλήματα που έχουν να κάνουν με την επιβίωση των πολιτών.\n• Ας σκύψουν να ακούσουν το μήνυμα και ας ακολουθήσουν την εντολή που θα πάρουν όλοι για να δείξουμε επιτέλους και αξιοπιστία και σοβαρότητα και μέσα και έξω.\n• Το ντιμπέιτ που είδαμε μεταξύ όλων των αρχηγών τίποτε καινούριο δεν πρόσθεσε σε όσα ξέρουμε. Ούτε μια ιδέα αυτοκριτικής είδαμε, ούτε κάποιο πρόγραμμα σοβαρό ακούσαμε για τη λύση τόσων και τόσων προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι πολίτες.\n• Το ίδιο και το ντιμπέιτ μεταξύ των δυο μονομάχων για την πρωθυπουργία, καμία πρόταση, μόνο επικοινωνιακά τρικ. Ούτε σχέδιο μας παρουσίασαν, ούτε καν όραμα και οι ελπίδες που είχαν γεννηθεί στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση δυστυχώς σβήστηκαν και πάντως όχι με ευθύνη των πολιτών.\n• Το βέβαιο είναι ότι μετά τα εκλογικά αποτελέσματα θα ακούσουμε και πάλι τους αρχηγούς να δηλώνουν πως έλαβαν το μήνυμα. Όσο προβλέψιμο είναι τόσο πιο σοβαρά θα πάρουν το μήνυμα, καθώς θα κινηθούν στα όρια του μικρόκοσμου που έχουν φτιάξει γύρω τους.\n• Όπως και να ‘χει, εμείς πρέπει να ασκήσουμε το υπέρτατο δικαίωμά μας, αυτό της ψήφου κι ας ευχηθούμε κατά τον προσωπικό στοχασμό του καθενός μας να επιλέξουμε τους καλύτερους, για τη διαχείριση ενός κρίσιμου αύριο για τα παιδιά που σε τίποτε δεν έφταιξαν για τη δική μας κατάντια.


Ξεκίνησε το έργο για την αναζωογόνηση του Λυκαβηττού - Da News\nΑρχική EΛΛΑΔΑ Ξεκίνησε το έργο για την αναζωογόνηση του Λυκαβηττού\nΒάσει της στρατηγικής, είναι το πολυεπίπεδο ερευνητικό έργο “Πρόγραμμα Λυκαβηττός” που εκπονήθηκε επί της προηγούμενης δημοτικής αρχής Καμίνη, τον συντονισμό της Αρχιτέκτων Μαρίας Καλτσά και με την συνεργασία των υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων, του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.\nΞεκίνησε πριν από λίγες εβδομάδες, η υλοποίηση της πρώτης φάσης του σχεδίου, υπό τον συντονισμό του αρμόδιου αντιδημάρχου κ. Βασίλη Αξιώτη.\nΠροηγούμενο άρθροΤι λένε οι ειδικοί για τους εμβολιασμούς παιδιών\nΕπόμενο άρθροΧλιαρή η αντίδραση της 82χρονης που πέταξε με τον Τζεφ Μπέζος στο διάστημα\nΑπό την Δυτ. Ελλάδα ο 44χρονος που κατηγορείται ότι βίασε 15χρονη...


Συμφωνία για πέντε κέντρα στη Γερμανία | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ\nΝεαρό κορίτσι περιμένει σε στρατόπεδο διέλευσης στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Είναι αμφίβολο εάν πραγματικά μπορούν να σταλούν πίσω στις χώρες τους δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι σε σύντομο χρονικό διάστημα, σχολιάζουν τα διεθνή Μέσα.\n7 Νοεμβρίου, 2015 07.11.2015 • 08:53\nΒΕΡΟΛΙΝΟ. Συμφωνία που «δεν χρησιμεύει ούτε στους πρόσφυγες ούτε σε όσους τους βοηθούν, αλλά μόνο στον κυβερνητικό συνασπισμό», χαρακτήρισε ο σχολιαστής του Spiegel Στέφαν Κουζμάνι τη συμφωνία που εξήγγειλε, το βράδυ της Πέμπτης, η κυβερνητική τριάδα Μέρκελ, Ζεεχόφερ και Γκάμπριελ. Οι επικεφαλής των τριών κυβερνητικών κομμάτων συμφώνησαν στη δημιουργία πέντε κέντρων για όσους δεν έχουν ελπίδες να λάβουν άσυλο και τα οποία θα λειτουργούν ουσιαστικά ως προθάλαμοι της απέλασης.\nΤα κέντρα θα βρίσκονται σε όλη τη χώρα και όχι μόνο στα σύνορα, όπως ζητούσε έως τώρα ο επικεφαλής της βαυαρικής CSU, Χορστ Ζεεχόφερ, απειλώντας μάλιστα την καγκελάριο Μέρκελ με απροσδιόριστες συνέπειες εάν δεν περιορίσει τις αφίξεις. Χθες ο Ζεεχόφερ χαρακτήρισε τη συμφωνία «πάρα πολύ καλή» και είπε ότι η σχέση του με τη Μέρκελ «είναι και πάλι στέρεη».\n«Είναι αμφίβολο εάν πραγματικά μπορούν να σταλούν πίσω στις χώρες τους δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι σε σύντομο χρονικό διάστημα», σχολίασε η εφημερίδα «Ζιντόιτσε Τσαϊτούνγκ». «Θα πρόκειται για πραγματική απόκλιση από την έως τώρα πολιτική, με βάση την οποία ακόμη και όσοι βλέπουν την αίτηση ασύλου τους να απορρίπτεται, μπορούν να μείνουν και να ζήσουν εδώ». «Ανθρωποι περιμένουν μισό χρόνο μόνο και μόνο για να υποβάλουν τις αιτήσεις ασύλου τους», δήλωσαν οι Πράσινοι. «Είναι μεγάλο μυστήριο πώς θα καταφέρει η κυβέρνηση να διεκπεραιώσει αυτήν τη διαδικασία σε λίγες εβδομάδες στα ειδικά κέντρα». Το κόμμα της Αριστεράς χαρακτήρισε την απόφαση ως «πράσινο φως για απελάσεις με κάθε κόστος» και «νέο περιορισμό του δικαιώματος ασύλου».\nΑπό την ιστοσελίδα του Spiegel, ο Κουζμάνι χαρακτήρισε τη συμφωνία ως «δευτερεύουσα μάχη», καθώς δεν αναφέρεται στα ουσιώδη ζητήματα. «Χιλιάδες πρόσφυγες, για την ανάγκη προστασίας των οποίων δεν υπάρχει αμφιβολία, περιμένουν στριμωγμένοι σε κλειστά γυμναστήρια και καταλύματα εκτάκτου ανάγκης προκειμένου να εξεταστούν οι αιτήσεις τους, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για να αρχίσει καν η ενσωμάτωσή τους.\nΗ Υπηρεσία Μετανάστευσης και Προσφύγων (Bamf) είναι εντελώς ανήμπορη, λόγω υποστελέχωσης. Αυτήν τη στιγμή απασχολεί 660 υπαλλήλους, οι οποίοι αποφασίζουν υπό συνθήκες ασφυκτικής πίεσης για τις αιτήσεις ασύλου, τη στιγμή που, όπως αποκάλυψε ο πρώην διευθυντής της υπηρεσίας, Μάνφρεντ Σμιτ, απαιτούνται 9.000. Για να μη μιλήσουμε για το δυναμικό που πρέπει να απασχοληθεί στη διδασκαλία γλώσσας και την εκπαίδευση των νεοεισερχομένων. Αλλά, γι’ αυτά, το έγγραφο της συγκυβέρνησης δεν λέει λέξη».\n«Αντ’ αυτού», συνεχίζει ο Κουζμάνι, «η εξαγγελία για χρηματοδότηση της Τουρκίας για να πάρει τους πρόσφυγες από πάνω μας» και η «προοπτική μιας νέας στρατιωτικής επέμβασης στο Αφγανιστάν, όπου για μία ακόμη φορά θα επιχειρηθεί να υπάρξει ειρήνη με πολεμικά μέσα – ώστε, μετά, να μπορούμε να λέμε ότι η χώρα είναι ασφαλής, άρα να γίνει προορισμός απελάσεων».\nΩς θετικό της συμφωνίας, ο Γερμανός σχολιαστής αναφέρει το γεγονός ότι η κρίση στους κόλπους του κυβερνητικού συνασπισμού παραμερίστηκε για την ώρα. «Αυτό είναι καλό, γιατί τώρα μπορούν να ασχοληθούν και με τους πρόσφυγες».\nH γερμανική κυβέρνηση προσδοκά ότι το νομοσχέδιο για τα νέα κέντρα-προθαλάμους απελάσεων θα είναι έτοιμο έως τα τέλη του χρόνου. «Εχουμε ήδη προσδιορίσει δύο τοποθεσίες, απομένουν άλλες τρεις», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών.


Αφιέρωμα σε μία από τις πιο γλυκές φυσιογνωμίες του ελληνικού κινηματογράφου, Ξένια Καλογεροπούλου | Ελληνικός κινηματογράφος\nΑφιέρωμα σε μία από τις πιο γλυκές φυσιογνωμίες του ελληνικού κινηματογράφου, Ξένια Καλογεροπούλου\nΓεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Σεπτεμβρίου του 1936 και σπούδασε υποκριτική στην Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης στο Λονδίνο. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1956 στη Γαλλία, ενώ συνέχισε το 1957 σε παραστάσεις στην Αγγλία. Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε το 1958 με το θίασο του Μίμη Φωτόπουλου στο έργο “Ο 6ος Αμερικάνικος Στόλος”.\nΕίμαι παιδί του θεάτρου..\nΑξιοσημείωτη είναι και η καριέρα της στο παιδικό θέατρο, που έμελλε να εξελιχτεί στον πιο σοβαρό θεσμό παιδικού θεάτρου στην Ελλάδα, με το οποίο η ίδια έγραψε και σκηνοθέτησε αξέχαστες παραστάσεις, με πιο γνωστή την παράσταση «Οδυσεβάχ».\nΑπό το 1965 ως το 1975 σχημάτισε το δικό της θίασο μαζί με τον τότε σύζυγό της, Γιάννη Φέρτη. Το 1984, ίδρυσε το Θέατρο Πόρτα, όπου εκτός από τα θεατρικά της όνειρα, στέγασε εκεί και τον παιδικό θίασο της.\nΥπήρχαν περίοδοι τις οποίες δεν είχαμε με τον Φέρτη να φάμε στην κυριολέξια. Χρωστάγαμε, ρεφάραμε , ξαναμπαίναμε μέσα.\nΗ πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1958 στην ταινία της Φίνος Φίλμ «Η Κυρά μας η Μαμμή», υποδυόμενη την νύφη της Γεωργίας Βασιλειάδου, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά συμμετείχε ξανά στο πλάι της Γεωργίας Βασιλειάδου στην ταινία «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη».\nΈκτοτε η ίδια συνεργάστηκε με άλλες κινηματογραφικές εταιρίες με σημαντικότερες εμφανίσεις στις ταινίες « «Αγάπη μου Παλιόγρια», «Δημήτρη μου, Δημήτρη μου», «Ο Μπλοφατζής», «Το πιο Λαμπρό Μπουζούκι» και άλλες.\nΗ πρώτη επιτυχία που έκανα στο θέατρο ήταν στο έργο ‘’Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια’’. Ήμουν πολύ ανώριμη να παίξω ένα τέτοιο ρόλο. Το έργο είχε ανέβει βιαστικά και εγώ ήμουν πάρα πολύ τρακαρισμένη, σφιγμένη και αδέξια. Όταν είχε έρθει ο Τάκης Χορν να δει την παράσταση και ήρθε στο καμαρίνι ανοίγει την αγκαλιά του και λέει με ενθουσιασμό: Ξένια ήσουν.. ΧΑΛΙΑ. Ντράπηκα πολύ. Αργότερα έστρωσα σαν ηθοποιός.\nΣτην Φίνος Φίλμ ξαναγύρισε το 1964 για να συμπρωταγωνιστήσει με την Τζένη Καρέζη και τον Νίκο Κούρκουλο, στην ταινία «Ένας μεγάλος Έρωτας». Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τον ρόλο της στην ταινία «Γάμος αλά Ελληνικά».\nΠριν βγω στο θέατρο θαύμαζα τη Λαμπέτη και τον Χορν. Δε τους χόρταινα. Αυτή τη στιγμή μου αρέσουν διάφοροι νέοι ηθοποιοί.\nΕπίσης στην Ελληνική Τηλεόραση παρουσίασε δύο τηλεπαιχνίδια. Το 1ο, το οποίο ήταν ένα τηλεοπτικό σταυρόλεξο και έφερε τον τίτλο Ζωντανό σταυρόλεξο, μεταδόθηκε από την ΕΡΤ κατά το διάστημα6 Μαρτίου 1983-18 Ιουνίου 1986 και το 2ο το οποίο έφρερε τον τίτλο Τηλεοπτική τρίλιζα, μεταδόθηκε από την ΕΡΤ 2 κατά το διάστημα 31 Αυγούστου 1987-8 Σεπτεμβρίου 1988. Το 2015 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ¨Γράμμα στον Κωστή¨ από τις εκδόσεις Πατάκη.\nΑλίκη Θεοδωρίδου - Νορ Η Αλίκη Θεοδωρίδου - Νορ ήταν Ελληνίδα ηθοποιός. Τα πρώτα δύο χρόνια της καριέρας της…


«Θέμα της διοίκησης η παραμονή μου!» - Redaroume.gr\nΑρχική/ΜΠΑΣΚΕΤ/«Θέμα της διοίκησης η παραμονή μου!»\nΤην επιθυμία του για παραμονή στον Ολυμπιακό εξέφρασε ο Βασίλης Σπανούλης, ο οποίος στάθηκε στην σημασία του δεύτερου συνεχόμενου πρωταθλήματος.\nΤην έκδηλη επιθυμία του να παραμείνει για αρκετά ακόμη χρόνια στον Ολυμπιακό, εξέφρασε για ακόμη μία φορά ο Βασίλης Σπανούλης!\nΟ φυσικός ηγέτης του Θρύλου και σημαντικότερος παράγοντας, που ώθησε τον Ολυμπαικό στην κατάκτηση του δεύτερου συνεχόμενου πρωταθλήματος απέναντις τον ΠΑΟ, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην κάμερα του συνδρομητικού καναλιού του OTE εξέφρασε την θέλησή του να συνεχίσει να σηκώνει Κούπες φορώντας τα «ερυθρόλευκα»\nΤα παιδιά του Βασίλη Σπανούλη είναι οι μεγαλύτεροι φαν του αρχηγού του Ολυμπιακού! Θα ακολουθήσουν τον δρόμο του πατέρα τους; «Τα παιδιά είναι μπροστά σε μια τηλεόραση και παρακολουθούν τον μπαμπά τους! Τους έχει μπει το μικρόβιο του μπάσκετ! Ο μεγάλος είναι καλός! Θέλει δουλειά ακόμα αλλά το θέμα είναι ότι αγαπάει το μπάσκετ»\nΜε ποια συναισθήματα ξύπνησε την επομένη του τελικού και την κατάκτηση του πρωταθλήματος; «Με τόσα προβλήματα, ευτυχώς που τελείωσε έτσι… Πηγαίναμε από το ένα πρόβλημα στο άλλο, αλλά τέλος καλό, όλα καλά. Ξύπνησα ανακουφισμένος και υπερήφανος, με το κινητό να χτυπάει συνέχεια για συγχαρητήρια. Αισθάνομαι ανακουφισμένος και δικαιωμένος!»\nΤελικά, που είναι καλύτερος; Στο να… αλλάζει πάνες ή να σκοράρει τρίποντα; «Στα τρίποντα είμαι λίγο καλύτερος από το αλλάζω πάνες (γέλια)».\nΠως αντιμετωπίζει όλα τα διθυραμβικά σχόλια που είδε σήμερα (31/5) μετά τον θρίαμβο του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ;«Ύστερα από τόσα χρόνια, είναι πολύ κολακευτικό να βλέπεις καλά σχόλια αλλά μέχρι εκεί. Σίγουρα όλα αυτά σε αποσυντονίζουν, οπότε προσπαθώ να απέχω από όλα αυτά. Θέλω να είμαι συγκεντρωμένος στη δουλειά και την οικογένειά μου».\nΟ Σπανούλης μίλησε για τη σωματική και πνευματική προετοιμασία πριν από το ντέρμπι στο ΟΑΚΑ: «Στη σειρά με τον Παναθηναϊκό, ένιωθα στην καλύτερη κατάσταση! Είχα προετοιμαστεί, είχα προπονηθεί καλά. Προσπάθησα να φέρω το μυαλό και το σώμα μου στην καλύτερη κατάσταση».\nΟ Ολυμπιακός πανηγύρισε τη νίκη στο τελευταίο παιχνίδι του Δημήτρη Διαμαντίδη και ο Σπανούλης υπενθύμισε ότι τα πράγματα πολλές φορές δεν εξελίσσονται όπως τα περιμένεις:«Όταν κατάλαβα τι έγινε, πήγα στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού για να πω δυο κουβέντες στον Δημήτρη. Σίγουρα το ελληνικό μπάσκετ θα είναι πιο φτωχό χωρίς τον Διαμαντίδη. Είναι ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών.\nΈχει κάνει πολλά παιδιά να ασχοληθούν με το μπάσκετ και αυτή είναι η πιο μεγάλη κληρονομιά του! Πλέον εύχομαι να ευχαριστηθεί τη ζωή με την οικογένεια. Έχει πετύχει ασύλληπτα πράγματα. Η Ελλάδα πρέπει να νιώθει ευλογημένη που έχει βγάλει έναν τέτοιο παίκτη. Είναι δύσκολο να σταματήσεις ονειρικά. Οι περισσότεροι μεγάλοι παίκτες δεν φεύγουν όπως θέλουν. Έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα».\nΟ αρχηγός και ηγέτης του Ολυμπιακού κλήθηκε να σχολιάσει τη σύγκριση με τον Διαμαντίδη και ξεκαθάρισε ότι: «Ο καθένας έχει το δικό του χαρακτήρα και τη δική του προσωπικότητα. Ο Δημήτρης έχει τεράστια προσωπικότητα, με σεβασμό στους ανθρώπους και το άθλημα που υπηρέτησε. Πιστεύω ότι το έχουμε παρακάνει με τις συγκρίσεις! Πρέπει να απολαμβάνουμε αυτό που έχουμε και να μην συγκρίνουμε καταστάσεις! Σπαταλάμε τον χρόνο μας χωρίς λόγο…».\nΤι είναι αυτό που τον κάνει αχόρταγο και ακόρεστο στις επιτυχίες:«Η αγάπη μου για το μπάσκετ είναι μοναδική. Το κίνητρο να γίνομαι καλύτερος είναι τεράστιο! Έχω πολλά πράγματα να δουλέψω για να παρουσιάσω πράγματα που δεν έχω παρουσιάσει ακόμα!!! Προσπάθησα, για παράδειγμα, το τελευταίο τρίποντο να το κάνω από την αντίθετη πλευρά από ό,τι συνηθίζω! Ήξερα ότι ο Παναθηναϊκός θα προσπαθούσε να μου κλείσει το δεξί στεπ μπακ, επομένως προσπάθησα να βρω το αριστερό. Σκέφτηκα πριν από το ματς ότι αν έλθει μια τέτοια στιγμή, ίσως χρειαστεί να εκτελέσω διαφορετικά από ό,τι συνηθίζω. Κι έτσι έγινε! Ήθελα να πάρω το σουτ απέναντι σε έναν γκαρντ και όχι σε υψηλότερο παίκτη. Θεώρησα καλύτερο να παίξω ένας με έναν με έναν γκαρντ και να πάρω το σουτ».\nΠως εξηγεί το γεγονός ότι και τα δυο winning shots κόντρα στον Παναθηναϊκό μπήκαν σχεδόν από το ίδιο σημείο; «Ήταν θέλημα Θεού για την αφοσίωσή μου και την πίστη μου στο αγαπημένο μου άθλημα! Περνάω αμέτρητες ώρες, σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μου, το μπάσκετ περνάει από το μυαλό μου! Η φιλοδοξία μου είναι να γίνομαι καλύτερος συνέχεια! Κάθε μέρα, σε κάθε προπόνηση».\nΤι θεωρεί ο ίδιος ως κορυφαία στιγμή σε αυτή τη σειρά; «Οι δυο νίκες στο ΟΑΚΑ… Όταν καταλάβαμε ότι κερδίσαμε στα τελευταία δευτερόλεπτα. Μπήκαμε στη φυσούνα και αρχίσαμε να αγκαλιαζόμαστε! Είναι στιγμές που αν δεν τις ζήσεις, δεν μπορείς να τις εκφράσεις».\nΟ Σπανούλης σχολίασε το γεγονός ότι οι εφετινοί τελικοί ήταν οι πιο ήσυχοι των τελευταίων ετών, με αμοιβαίες φιλοφρονήσεις και εκατέρωθεν θετικά σχόλια: «Επιτέλους λίγος πολιτισμός! Λίγη παιδεία! Ώρες-ώρες αναρωτιόμαστε γιατί να είμαστε έτσι! Εύχομαι αυτές οι κινήσεις να αλλάξουν το μυαλό και τις σκέψεις μερικών. Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για ένα παιχνίδι, για δυο τεράστιους συλλόγους με τεράστια ιστορία, αμέτρητους τίτλους! Ας το χαρούμε ρε παιδί μου, ας το απολαύσουμε!».\nΠαράλληλα αναφέρθηκε στη σύντομη συνομιλία του με τον Θανάση Γιαννακόπουλο την ώρα του αγώνα με τον Παναθηναϊκό: «Με είδε εκεί δίπλα στη γραμμή. Μου είπε δυο κουβέντες, του είπα άλλες δυο. Μου είπε κάτι στο αυτί… Ότι υπάρχει εκτίμηση και σεβασμός. Είναι αμοιβαίος… Το ότι άλλαξα ομάδα δεν αλλάζει το ήθος και το χαρακτήρα μας. Ασχολούμαστε με πράγματα για να μειώνουμε καταστάσεις! Ας το χαρούμε ρε παιδιά… Ας απολαμβάνουμε πάντα τέτοιους αγώνες όπως έγινε φέτος».\nΟ κάπτεν των πρωταθλητών μίλησε για τις δύσκολες στιγμές που περνάει ο Γιώργος Πρίντεζης μετά τον θάνατο του πατέρα του: «Ήμασταν και είμαστε δίπλα του από την πρώτη στιγμή. Ο Γιώργος είναι ένας πολύ δικός μας άνθρωπος. Πάνω από όλα φίλος και μετά συμπαίκτης. Το πέρασα κι εγώ σε πολύ μικρή ηλικία… ‘Έχουμε περάσει πολλά με τον Γιώργο. Μας συνδέει μια παντοτινή φιλία».\nΑν ο Σπανούλης είναι ο Τζόρνταν, ο Πρίντεζης είναι ο Πίπεν του; «Ε, εντάξει σίγουρα! Είναι ο άνθρωπός μου μέσα στο γήπεδο. Βρισκόμαστε με κλειστά μάτια».\nΟ 34χρονος γκαρντ κλήθηκε να σχολιάσει την ήττα από τους «πράσινους» στο Game 1 της σειράς όταν η μπάλα έμεινε στα χέρια του Παπανικολάου και παραδέχθηκε ότι: «Ήταν ένα δικό μου λάθος! Το είπα και στον Κώστα αυτό…. Εγώ έπρεπε να πάω να πάρω την μπάλα από τον Κώστα και να εκδηλώσω μια καλή επίθεση! Είτε να σουτάρω, είτε να βρω ελεύθερο συμπαίκτη μου! Τον έφερα σε δύσκολη θέση. Λίγο παγιδεύτηκε από δικό μου λάθος… Έχω μάθει να παίρνω την ευθύνη και είμαι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο. Είτε η μπάλα να μπει μέσα, είτε να χάσεις ένα κρίσιμο σουτ».\nΣτη συνέχεια κλήθηκε να απαντήσεις στις ερωτήσεις των παιδιών που βρίσκονταν στο στούντιο:\nΤι αισθάνθηκε μετά το τρίποντο: «Δεν μπορώ να εκφραστώ με λόγια. Η χαρά, οι κόποι και οι προπονήσεις μιας χρονιάς έπιασαν τόπο»\nΤι σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή: «Πως θα κάνω το καλύτερο σουτ για να μπει η μπάλα μέσα»\nΓιατί σουτάρει τρίποντο πάντα με τον ίδιο τρόπο: «Μέχρι στιγμής πιάνει (γέλια). Αν δεν πιάνει θα την αλλάξω»\nΤι θα ένιωθε αν κάποιος άλλος σκόραρε το τρίποντο: «Την ίδια χαρά και ακόμα μεγαλύτερη! Όλοι μαζί νικάμε και όλοι μαζί χάνουμε».\nΠως τον υποδέχτηκαν τα παιδιά του χθες το βράδυ: «Τα παιδιά μου κοιμόντουσαν εκείνη την ώρα όμως όταν γύρισαν από το σχολείο, μου έκαναν μια τεράστια αγκαλιά. Ό,τι πιο όμορφο μπορεί να μου συμβεί».\nΟ Σπανούλης παραδέχθηκε ότι το… τσιπάκι άλλαξε μετά τη βαριά ήττα από τη Χίμκι, στη Ρωσία: «Από εκείνη την ημέρα μέχρι χθες, όλοι δουλεύαμε για έναν στόχο, για να πάρουμε το πρωτάθλημα! Δεν πήγαμε από τον εύκολο δρόμο αλλά από το δύσκολο μονοπάτι. Μεσολάβησαν πολλά βράδια με σκέψεις, δύσκολες στιγμές… Σίγουρα μέσα στη χρονιά θα υπάρχουν διαπληκτισμοί και νεύρα, δεν είναι όλα τόσα ρόδινα όμως ακόμα και ένας διαπληκτισμός θα γίνει με σκοπό να κερδίσουμε όλοι μας»\nΟ Μάλκολμ Ντιλέινι ανέφερε χθες ότι ο Σπανούλης είναι ο πιο clutch παίκτης στην Ευρώπη. Τι έχει να πει επί του θέματος ο ίδιος; «Δεν μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου. Σε τέτοιες περιπτώσεις έχω μεγάλη πίστη στον εαυτό μου. Είμαι μαχητής! Έχω μάθει να παλεύω στη ζωή μου. Δεν μου χαρίστηκε τίποτα! 10 φορές αν πέσω κάτω, 11 θα σηκωθώ! Ό,τι και να μου κάνει ο άλλος, θα επανέλθω με σκληρή δουλειά και φιλοδοξία».\nΟ ηγέτης των πρωταθλητών μίλησε για την απώλεια του πατέρα του όταν ο ίδιος ήταν 15 ετών: «Ήταν τεράστιο πλήγμα για τον ψυχισμό μου και την καρδιά μου! Με έκανε δυνατό και οτιδήποτε κατορθώνω στη ζωή μου, το αφιερώνω στον πατέρα μου. Πάντα θα με συνοδεύουν τα λόγια του. Μου έλεγε ότι πάντα πρέπει να διεκδικείς αυτό που θέλεις! Ό,τι και να γίνει, ό,τι και να πάει στραβά, εσύ να ακολουθείς τον δρόμο σου! Είμαι περήφανος που μεγάλωσα σε μια σωστή οικογένεια».\nΤι είχε να πει για τη σειρά των τελικών με τον Παναθηναϊκό; «Ήταν καταπληκτική σειρά ! Όσο παίζω μπάσκετ, δεν έχω ξαναδεί τόσο σασπένς! Μιλάμε για τέσσερα ματς με το ίδιο τελείωμα! Ήταν διαφήμιση! Μεγάλα σουτ, παρατάσεις, μπρέικ! Πάρα πολύ τακτική! Αλλαγή τακτικής από το ένα ματς στο άλλο. Αυτή η σειρά θα μείνει χαραγμένη σε όλη μας για πολλά χρόνια».\nΠως είναι η σχέση του με τον Γιάννη Σφαιρόπουλο; «Υπάρχει σχέση σεβασμού και εκτίμησης. Πολλές φορές θα μου πει το λάθος μου, θα προσπαθήσει να με κάνει καλύτερο και να με βελτιώσει. Ποτέ δεν θα φερθεί διαφορετικά σε μένα, τον Μάντζαρη, τον Μουράτο ή τον Τολιόπουλο. Είναι σπουδαίο για έναν κόουτς να κερδίζει τον σεβασμό των παικτών του. Ποτέ δεν έδινα το δικαίωμα σε προπονητή να μην με σεβαστεί».\nΤι θα κάνει μόλις αποσυρθεί από την ενεργό δράση; «Σίγουρα να μείνω στον χώρο του μπάσκετ, αυτό κάνω όλη μου τη ζωή. Αυτή τη στιγμή ούτε καν περνάει από το μυαλό. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα μετά την οικογένειά μου από το να παίζω μπάσκετ!».\nΠως έζησε την υποδοχή που επιφύλαξαν οι οπαδοί του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ; «Πρωτόγνωρο! Μιλάμε για πάνω από 15000 κόσμος! Ο κόσμος εκτίμησε τον αγώνα που δώσαμε, γιατί πραγματικά παλέψαμε! Έγινε μια… σκυλομαχία, όπως λένε στην Αμερική! Ο κόσμος ήταν καταπληκτικός».\nΠαράλληλα αναφέρθηκε στην απόφασή του να αποχωρήσει για τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2010 εξηγώντας πως: «Ήταν γραφτό μου να παίξω στον Ολυμπιακό. Ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία μου, στον χαρακτήρα και σε αυτό που ήθελα πολύ σαν άνθρωπος. Υπάρχει τρομερό δέσιμο ανάμεσα σε εμένα, τη διοίκηση και τον κόσμο. Μια σχέση με τα καλά και τα κακά της. Υπάρχει μεγάλο δέσιμο και σίγουρα παίρνω μεγάλη δύναμη από τον κόσμο. Χαίρομαι όταν τους δίνω χαρά.\nΕκείνη την περίοδο ο Ολυμπιακός δεν ήταν πρώτος, προσπαθούσε να γίνει πρώτος. Ήταν μια μεγάλη ομάδα με ιστορία, κόσμο και παρελθόν αλλά έψαχνε το… παρόν. Ήταν κάτι που μου έδινε τρομερό κίνητρο και ο Ολυμπιακός ήλθε στο σωστό τάιμινγκ. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα ακολουθούσε! Μιλάμε για τρομερά συναισθήματα. Η ομάδα έχει αρχίσει να χτίζει τον μύθο της από το 2012″.\nΠως θα ήθελε να τον θυμούνται όταν αποσυρθεί από τα παρκέ; «Να με θυμούνται σαν έναν άνθρωπο που πάντα έδινα και την καρδιά μου ώστε να βοηθώ την ομάδα που αγωνίζομαι, ένας άνθρωπος που βοηθάει τους πάντες για να φτάσουμε στη νίκη».\nΓουόριορς ή Καβαλίερς για το δαχτυλίδι στο ΝΒΑ; «Πλέον πιστεύω οι Γουόριορς! Αφού πέρασαν από αυτόν τον Γολγοθά (σ.σ. με την Οκλαχόμα)… Έδειξαν τρομερό χαρακτήρα».\nΛεΜπρόν Τζέιμς ή Στεφ Κάρι; «Ο Κάρι με αυτά που κάνει, αν πάρει και το φετινό πρωτάθλημα θα έχει περάσει σε άλλο επίπεδο… Συνεχώς ανεβάζει τον πήχη.. Ο ΛεΜπρόν είναι θαύμα της φύσης!».\nΓια το αν οι Αγγελόπουλοι τον ρωτούσαν αν θέλει τον ΛεΜπρόν ή τον Κάρι: «Αν ο Κάρι πάρει και το πρωτάθλημα μπαίνει σε άλλη κατηγορία, ανεβαίνει συνεχώς μόνος του κατηγορίες. Ο Λεμπρόν είναι ένα θαύμα της φύσης. Τώρα μου βάζεις δύσκολα. Ο γιος μου θα ήθελε τον Κάρι».\nΣτο τέλος της κουβέντας, ρωτήθηκε αν έχει σκοπό να κάνει άλλο παιδί για να πάρει την Ευρωλίγκα; «Ευρωλίγκα το σκέφτομαι, παιδί όχι (γέλια)! Εύχομαι να γίνει με τον Ολυμπιακό. Πλέον είναι θέμα της διοίκησης! Να κοπάσουν οι πανηγυρισμοί, να με καλέσουν να μιλήσουμε».\nA1 MPASKET OLYMPIAKOS PAO TELIKOI PLEI - OF σπανουλης


Υπ. Δικαιοσύνης: Με security η επαναλειτουργία υποθηκοφυλακείων - Mάσκες και γάντια για την είσοδο στα δικαστήρια - Law & Order\nΥπ. Δικαιοσύνης: Με security η επαναλειτουργία υποθηκοφυλακείων – Mάσκες και γάντια για την είσοδο στα δικαστήρια\nΒ. Σχετικά με τη διάθεση υλικού ατομικής προστασίας, η Ομάδα Διαχείρισης Κρίσης για τον κορονοϊό που λειτουργεί στο Υπουργείο σε συνεργασία με την Ομοσπονδία Δικαστικών Υπαλλήλων Ελλάδας έχει ήδη διαθέσει μέσα ατομικής προστασίας σε όλα τα Έμμισθα Υποθηκοφυλακεία. Επιπλέον, έχει διατεθεί υγειονομικό υλικό σε όλες τις εφετειακές περιφέρειες της χώραςπροκειμένου με ευθύνη τους να κατανεμηθείστα Ειρηνοδικεία, τα Πρωτοδικεία και τα Εφετεία της οικείας περιφέρειας».\nΓΑΝΤΙΑ, ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ, ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ\nΜάστιγα οι πνιγμοί – Τρεις ηλικιωμένοι εντοπίστηκαν νεκροί\nΚορονοϊός: «Βροχή» την Κυριακή τα πρόστιμα για τα περιοριστικά μέτρα – 75.959 έλεγχοι και 3 συλλήψεις


ΑΡΧΙΚΉ > Ερωτήσεις & Απαντήσεις > ΣΩΜΑ > Πολεμώντας την Κυτταρίτιδα > Κυτταρίτιδα: παράγοντες, που συμβάλλουν\nΗ κυτταρίτιδα οφείλεται σε πολλές αιτίες: γενετική (κληρονομηθείσα τάση), ορμονικές αλλαγές, παχυσαρκία, έλλειψη άσκησης, κακή διατροφή κλπ. Όλες αυτές μπορούν να έχουν σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση κυτταρίτιδας.\nΓια να μειώσετε την κυτταρίτιδα: μπορείτε να ελαττώσετε την κυτταρίτιδα με υγιεινή διατροφή και άσκηση. Επιλέξτε το σωστό τύπο αθλήματος, κατά προτίμηση ένα άθλημα αντοχής (κολύμβηση ή jogging), αντί για ένα σπορ με σύντομες εκρήξεις όπως το σκουός ή οι δρόμοι ταχύτητας. Ο συνδυυασμός αυτός θα σας βοηθήσω να καταπολεμήσετε τα περιττά λίπη στο σώμα σας και στη μείωση της κυτταρίτιδας.


Κρήτη: Κοριτσάκι 2 ετών την «κοπάνησε» τη νύχτα από το σπίτι – Την βρήκε περαστικός - Πρώτη Καθημερινή Εφημερίδα\n10 Μαΐου, 2022 11:14\nΈνα απίστευτο περιστατικό καταγράφηκε στην Χερσόνησο, στην Κρήτη το βράδυ της Δευτέρας, όταν ένα κοριτσάκι μόλις 2 ετών το… έσκασε από το σπίτι.\nΤο κοριτσάκι εντόπισε ένας 61χρονος Ελληνο-Φιλιππινέζος, ο οποίος περνούσε από το σημείο, σχολώντας από την εργασία του, σε ταβέρνα της περιοχής. Εν τέλει η μικρή μεταφέρθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Χερσονήσου όπου παρέμεινε μέχρι το πρωί, με τους ανθρώπους της υπηρεσίας να κάνουν baby sitting.\nΣύμφωνα με τον συνήγορο του πατέρα, νωρίς εκείνο το βράδυ ο εντολέας του ειδοποιήθηκε για το θάνατο της υπερήλικης γιαγιάς του και έτσι έφυγε για το χωριό προκειμένου να βοηθήσει στη διεκπεραίωση των διαδικαστικών της κηδείας.\nΕπόμενο άρθροΣταματίνα Τσιμτσιλή: Αποκαλυπτικό ατύχημα στον αέρα