Μετάβαση στην ψηφιακή εποχή, για την εξάλειψη του ρατσισμού…\nΠαρασκευή Μαΐου 29, 2020 - 14:28, by Απόστολος Στυλιανός Τζιόλας- Κοινωνικός Επιστήμονας\nΣυνήθως, η καθεμία και ο καθένας μας ψάχνει μία αφορμή και μία ανάγκη για να γίνει μέλος μιας ομάδας. Η κοινωνία που ζούμε δεν ήταν και δεν θα υπάρξει ποτέ αγγελικά πλασμένη, γιατί σε κάθε γωνιά μπορεί να συναντήσεις τη φτώχια, τον ρατσισμό, τον αντι-σημιτισμό. Άτομα να καταριούνται, για τα δικά τους προβλήματα, τους ξεριζωμένους από τους τόπους τους πρόσφυγες και μετανάστες και άλλοι να "νιώθουν δυνατοί" ασκώντας βία σε μία γυναίκα, σύζυγο, κόρη… Και όσοι/ες θέλουν να δουν τον κόσμο λίγο διαφορετικό, προς το καλύτερο, να ψάχνουν συνεχώς αφορμές για να τον αλλάξουν.\nΑυτό έπρεπε να κάνουμε, και το κάναμε με μεγάλη επιτυχία στο διαδικτυακό εργαστήριο της ActionAid Hellas "Action Lab for Migration" μαζί με ακόμα δεκατέσσερις νέους και νέες από κάθε πλευρά της χώρας και τις τέσσερις εξαιρετικές εκπαιδεύτριες μας. Ένα εργαστήριο που ήταν αρχικά προγραμματισμένο να πραγματοποιηθεί στο Σοφικό Κορινθίας, πραγματοποιήθηκε από το δωμάτιο του σπιτιού μας, βλέποντας πίσω από τις κάμερες για φόντο μία βιβλιοθήκη, ένα παράθυρο ή ένα μπαλκόνι.\nΕξοπλιστήκαμε με μπόλικο καφέ και για δύο σαββατοκύριακα γεμίσαμε τις μέρες μας με ομιλίες από ειδικούς σε θέματα Fake News και ηθικής δημοσιογραφίας. Βάλαμε σπουδαίους ακτιβιστές του παρελθόντος όπως ο Martin Luther King και ο Nelson Mandela να προσαρμοστούν στην τωρινή εποχή, χρησιμοποιώντας τα social media για την αντιρατσιστική τους εκστρατεία. Μιλήσαμε αναλυτικά το προσφυγικό ζήτημα και τα ασυνόδευτα ανήλικα προσφυγόπουλα, θίξαμε το κατά πόσο έχει επηρεαστεί η ψυχική υγεία προσφύγων και μεταναστών, εμβαθύναμε και σε λιγότερο γνωστά ζητήματα όπως οι καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υφίστανται οι γυναίκες πρόσφυγες/μετανάστριες, καθώς και τα μέλη της LGBTQI+ κοινότητας.\nΑλλά κυρίως, έστω και πίσω από έναν υπολογιστή, κατορθώσαμε να ανταλλάξουμε απόψεις και γνώσεις για τον ρατσισμό και το προσφυγικό, να συμφωνήσουμε και να διαφωνήσουμε για την αντιμετώπισή τους και κυρίως, να δεχθούμε την διαφορετική οπτική, μικρή και μεγάλη του καθενός, για θέματα που μας απασχολούν καθημερινά.\nΟ καθένας και η καθεμία από εμάς έστυψε λίγο το μυαλό του, και ύστερα ομαδικά, προτείναμε δράσεις για να ακουστούν οι φωνές, αυτών που ακούγονται λιγότερο στη σημερινή κοινωνία. Γιατί ως ομάδα, γινόμαστε δυνατότεροι και δυνατότερες…\nCredits Εικαστικού : ActionAid\nΑποστολος Στυλιανός Τζιόλας|\n3 χρόνια με τον άνθρωπο στο επίκεντρο\nΤετάρτη Μαΐου 20, 2020 - 12:55, by Mαρού Καραϊσάρογλου - Community Centre Coordinator\nΤο Επίκεντρο έγινε 3 ετών! Ξεκινήσαμε τον Μάιο του 2017, βάζοντας στο... επίκεντρο τον άνθρωπο και τη διάθεση να γίνουν πράξη όσα σχεδιάσαμε. Οι 9 εργαζόμενοι έγιναν 20, οι συνεργάτες πάνω από 50 και οι 5 άνθρωποι που βοηθήθηκαν την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας μας έχουν ξεπεράσει πλέον τους 3.400!\nΜιλώντας για το Επίκεντρο η συγκίνηση είναι κάθε φορά μεγάλη. Δεν είναι ότι συγκινούμαστε μόνο για τα όσα έχουμε καταφέρει έως τώρα. Συγκινούμαστε για τις σχέσεις που καλλιεργήσαμε με τους ανθρώπους. Συγκινούμαστε με την χαρά και την εκτίμηση που βλέπουμε στα πρόσωπά τους όταν μας συναντούν. Συγκινούμαστε με τις αλλαγές στη ζωή και τη συμπεριφορά τους.\n3 χρόνια τώρα έχουμε δει ανθρώπους που έμειναν άνεργοι, ανθρώπους που αδυνατώντας να τα βγάλουν πέρα οδηγήθηκαν σε επικίνδυνες σκέψεις ή αποφάσεις, γυναίκες και άντρες μέσα σε κακοποιητικές σχέσεις, ανθρώπους που λόγω των συνθηκών βρέθηκαν να στερούνται πρόσβασης σε αγαθά και υπηρεσίες, θύματα απάτης, αστέγους, ανθρώπους στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, κακοποιημένα παιδιά, παιδιά χωρίς βασικά δικαιώματα, παιδιά λυπημένα...\nΈχουμε δει, όμως, και ανθρώπους που κατάφεραν να βρουν δουλειά, ανθρώπους που άρχισαν να βλέπουν πιο θετικά τη ζωή και τους γύρω τους, που μέσα από την ενδυνάμωση κατάφεραν να φύγουν από κακοποιητικά περιβάλλοντα, ανθρώπους που έβαλαν σε μια τάξη τα οικονομικά τους, που έλαβαν επιδόματα που δικαιούνται μέχρι να σταθούν στα πόδια τους, που βρήκαν λύση σε θέματα στέγασης ή σίτισης, ανθρώπους που ενθαρρύνθηκαν να πάρουν στα χέρια τους τη ζωή!\nΒιώνοντας αυτές τις αλλαγές μέσα από την καθημερινή επαφή με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων, ένα είναι το δεδομένο: η δουλειά στο Επίκεντρο σίγουρα δεν αποτελεί ρουτίνα. Καμία μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, κάθε φορά αντιμετωπίζουμε κάτι καινούριο και σίγουρα υπάρχει πλήθος και ποικιλία συναισθημάτων. Οι εναλλαγές στη διάθεσή μας είναι καθημερινό φαινόμενο. Όταν η ιστορία του ανθρώπου που έχουμε μπροστά μας είναι ιστορία ενδυνάμωσης, είμαστε περήφανοι για όσα καταφέραμε. Τις περισσότερες φορές, όμως, το είδος ιστοριών που ακούμε δεν είναι αυτό... Στόχος μας είναι να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να έρθουν στο Επίκεντρο, να πραγματοποιήσουν συναντήσεις με τους κατάλληλους συμβούλους για να καταφέρουν ενδυναμωμένοι πια να κινητοποιηθούν, αναλαμβάνοντας το δύσκολο έργο της αλλαγής της ζωής τους.\nΚάποιοι από τους πρώτους εργαζόμενους του Επίκεντρου μοιράζονται τις σκέψεις τους μαζί μας:\n«Τα όνειρά μας για το Επίκεντρο έγιναν πραγματικότητα και με το παραπάνω. Δεν είναι απλά ένα κέντρο κοινότητας. Έχει ψυχή και προτεραιότητά του είναι η άμεση και αποτελεσματική εξυπηρέτηση. Είναι πολύ σπάνιο να συνεργάζεσαι με μια τόσο επιτυχημένη ομάδα από υπέροχους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι είναι που το έκαναν να πετύχει!»\nΕυδοκία Βενέτη – Υπεύθυνη Υποδοχής\n«Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Είχα άγχος, δεν το κρύβω, για το κατά πόσο μπορεί να εκπληρωθεί αυτό που είχαμε οραματιστεί. Από τον πρώτο καιρό κατάλαβα πως θα γινόταν εύκολα χάρη στους ανθρώπους του Επίκεντρου και τη σχέση που είχαμε μεταξύ μας, κάτι που διατηρείται αναλλοίωτο μέχρι σήμερα.»\nΔημήτρης Μπανούσης – Λογιστής\n«Είχα αγωνία για το νέο πεδίο, για τους συνεργάτες, για τους ανθρώπους που θα εξυπηρετούσα. Από την πρώτη μέρα όλοι ήταν ευχάριστοι, με διάθεση να δουλέψουν. Και αυτή η διάθεση διατηρείται αμείωτη μέχρι σήμερα. Οι περισσότεροι όταν έρχονται μου λένε: Είχα αυτό το θέμα και σκέφτηκα να έρθω να το δω με τη δικηγόρο μου στο Επίκεντρο!»\nΖέφη Λαβδιώτη – Δικηγόρος\n«Ως εταίροι (ΙΑΣΙΣ) κληθήκαμε να στελεχώσουμε την ψυχοκοινωνική υπηρεσία του Επίκεντρου. Ενθουσιασμός, ανυπομονησία, αλλά και αγωνία. Δεθήκαμε πολύ μεταξύ μας, γιατί ήμασταν επαγγελματίες που δουλεύαμε για έναν κοινό στόχο και με κοινό όραμα. Η στήριξη από την ActionAid σε οτιδήποτε χρειαστήκαμε ως εταίροι για να γίνεται καλύτερα η δουλειά μας είναι αξιοσημείωτη και ευχαριστώ όλους όσοι βοήθησαν σε αυτό.»\nΈλενα Χαραμή-Αλεξανδροπούλου – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας ΑΜΚΕ ΙΑΣΙΣ\nΣάββατο απόγευμα στο θέατρο\nΤετάρτη Μαΐου 6, 2020 - 16:20, by Αμαλία Παναγιωτοπούλου - Δασκάλα Ελληνικών στο Επίκεντρο\nΕδώ και δύο χρόνια συναντιέμαι καθημερινά στην τάξη των ελληνικών με ανθρώπους από διάφορους και διαφορετικούς πολιτισμούς. Εκεί ανακάλυψα ότι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της δουλειάς μου δεν είναι η διδασκαλία της γλώσσας, αλλά η συνύπαρξη στον ίδιο χώρο με ανθρώπους από τέσσερις διαφορετικές ηπείρους και η προσπάθεια συντονισμού μαθητών διαφορετικού φύλου, ηλικίας, κοινωνικού και μορφωτικού επιπέδου και ασφαλώς πολιτισμικών καταβολών. Το μόνο κοινό μας εργαλείο μέχρι στιγμής ήταν η ελληνική γλώσσα. Στα δύο χρόνια μαθημάτων αισθάνθηκα ότι οι μαθητές και εγώ είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα: να έρθουμε σε επαφή με την τέχνη στην Ελλάδα. Το θέατρο ήταν στις πρώτες μου επιλογές. Οι μαθητές ενθουσιάστηκαν με την ιδέα. Κάπως έτσι, ένα Σάββατο απόγευμα μας υποδέχτηκε πολύ φιλόξενα το Σύγχρονο Θέατρο.\nΗ συνέχεια από την Τζίνα, μία από τις μαθήτριες του τμήματος!\nΧτυπάει το τηλέφωνο....\n«Aπό ActionAid τηλεφωνώ! Τι κάνεις, Λάουρα; Το Σάββατο έχουμε θέατρο!»\n«Τέλεια» λέω «ανυπομονώ!».\nΤο Σάββατο στις έξι έχοντας φορέσει τα καλά μου, έφτασα συνοδευμένη από την κόρη μου στο Σύγχρονο Θέατρο, όπου η Αμαλία, η δασκάλα και φίλη μας, μας περίμενε με το υπέροχο χαμόγελό της.\nΈφτασα νωρίς και έτσι είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον κύριο Αλέκο, έλληνα μαθητή της άλλης τάξης, ο όποιος γεννήθηκε και έζησε για πάρα πολλά χρόνια στην Τουρκία. Με μερικές ιστορίες από τα βιώματά του, πέρασε η ώρα, ήρθε και η φίλη μου η Ροντίκα, μαζεύτηκαν και οι άλλοι μαθητές και μπήκαμε.\n«Οι μαθητές κατά την επίσκεψη στη θεατρική παράσταση».\nΓια καλή μου τύχη έχουμε τις θέσεις στην πρώτη σειρά ανάμεσα στην σκηνή και τα καθίσματα κι αισθάνομαι ότι είμαι μέρος της παράστασης.\nΤι είδαμε ; «Οι λαντζέρηδες» (The Dishwashers, 2005) του πολυβραβευμένου καναδού συγγραφέα Morris Panych, μια καταπληκτική παράσταση με ταλαντούχους ηθοποιούς.\nΈνα άρθρο που διάβασα παρουσίασε την παράσταση: «Τρεις λαντζέρηδες που εργάζονται στο υπόγειο ενός πολυτελούς εστιατορίου στοχάζονται πάνω στο νόημα της δουλειάς τους και της ζωής».\nΜε συγκίνησε ο Ντρέσλερ, ο αυστηρός αλλά ταυτόχρονα καλόκαρδος προϊστάμενος, ο οποίος αγαπάει τη δουλειά του και θεωρεί το πλύσιμο των πιάτων τέχνη, καθήκον και αξιοπρέπεια.\nΟ Μος, ο ταλαίπωρος γέρος, αν και έχει την υγεία του πολύ επιβαρημένη συνεχίζει να καπνίζει σαν καμινάδα.\nΗ παράσταση με κέρδισε εντελώς, με απορρόφησε. Δεν θα πίστευα ποτέ ότι τρεις ηθοποιοί θα μπορούσαν να με κερδίσουν και να μου προκαλέσουν (ξυπνήσουν) τόσα συναισθήματα όπως: αφοσίωση, χαρά, λύπη, θλίψη, πίκρα, αδικία, συμπόνια.\nΜετά την παράσταση βγήκα για καφέ με την κόρη μου και την καλή μου συμμαθήτρια Ροντίκα η οποία και αυτή παρακολουθεί μαθήματα ελληνικής γλώσσας στο Eπίκεντρο της ActionAid. Περάσαμε πολύ όμορφα έχοντας την ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα σε μία υπέροχη καφετέρια της γειτονιάς του Κεραμεικού. Πού να ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία μας έξοδος!!!\nΤην Τρίτη βγήκε η απόφαση: «κλείνουν τα σχολεία, μένουμε σπίτι!»\n*Η επίσκεψη στο θέατρο καθώς και το ίδιο το κείμενο γράφτηκαν λίγο πριν ξεκινήσουν τα περιοριστικά μέτρα εξαιτίας της πανδημίας.\nPhoto Credits κεντρικής φωτoγραφίας: @StudioKominis\nPhoto Credits εσωτερικής φωτoγραφίας: ActionAid\nΔείχνοντας αλληλεγγύη στην περίοδο του κορωνοϊού\nΠέμπτη Απριλίου 16, 2020 - 13:30, by Στέλλα Ελματζόγλου- Volunteer Program Coordinator\nΗ Αφροδίτη και η Μαριλένα είναι μέλη της ευρύτερης πολύτιμης οικογένειας των εθελοντών της ActionAid. Η Μαριλένα ξεκίνησε να υποστηρίζει την οργάνωση από τον περασμένο Σεπτέμβριο, ενώ η Αφροδίτη εντάχθηκε στην ομάδα μας λίγο διάστημα πριν ξεσπάσει η κρίση του κορωνοϊού. Οι δύο τους γνωρίστηκαν στο Επίκεντρο, μέσα από την συνεργασία τους στην Υπηρεσία Συμβουλευτικής Εύρεσης Εργασίας, την οποία εξακολουθούν να στηρίζουν εθελοντικά, χωρίς διακοπή, από το σπίτι τους.\nΠαίρνοντας κίνητρο από τη δοτικότητα και την αφοσίωσή τους, τους ζήτησα να μοιραστούν μαζί μας πως αποφάσισαν να συνεχίσουν την εθελοντική τους υποστήριξη, παρόλη τη δυσκολία της κατάστασης που βιώνουμε, και αν υπάρχει κάποιο μήνυμα το οποίο θα ήθελαν να περάσουν σε όσους θα διαβάσουν τις απαντήσεις τους. Εκείνες, λοιπόν, ανταποκρίθηκαν λέγοντάς μας:\n(Μαριλένα) «Η δραστηριοποίηση της ActionAid σε χώρες που πλήττονται και η αποτελεσματική βοήθεια της ήταν αυτό που με παρακίνησε αρχικά να ενημερωθώ για το πώς μπορώ να προσφέρω εθελοντικά στην συγκεκριμένη οργάνωση. Όταν ενημερώθηκα για το Επίκεντρο και την Συμβουλευτική Εύρεσης Εργασίας ένιωσα πώς εκεί θα μπορούσα να συνεισφέρω αποτελεσματικά. Πέρα από το πρακτικό κομμάτι του εθελοντισμού, η σχέση που αναπτύσσεται με τους ανθρώπους που συμμετέχουν στα προγράμματα και τους εθελοντές είναι μοναδική. Μέσα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ο ανταγωνισμός κυριαρχεί, εκεί καταφέρνουμε να γίνουμε όλοι μια ομάδα, να βοηθάει και να μαθαίνει ο ένας από τον άλλο. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα να συνεχίσω να υποστηρίζω εθελοντικά τη Συμβουλευτική Εύρεσης Εργασίας εξ αποστάσεως την παρούσα περίοδο, με την ενημέρωση νέων αγγελιών εργασίας και σεμιναρίων. Νιώθω κομμάτι αυτής της ομάδας και δεν θα μπορούσα να σταματήσω να προσφέρω όσο μπορώ. Βέβαια μου λείπει το Επίκεντρο, οι συζητήσεις και τα γέλια μας, είμαι σίγουρη όμως πώς θα επανέλθουμε ακόμα πιο δυνατοί και δεμένοι. Όντας εθελόντρια στην ActionAid ένιωσα τι σημαίνει αλληλεγγύη και γέμισα αισιοδοξία. Υπάρχει μια τρομερή συνεργασία με όλα τα άτομα της οργάνωσης. Οποιαδήποτε βοήθεια κι αν ζήτησα ήταν εκεί τόσο οι σύμβουλοι όσο και η υπεύθυνη εθελοντισμού η οποία πάντα είναι εκεί γι’ όλους και πάντα χαμογελαστή. Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω όλους, που με έκαναν κομμάτι της υπέροχης ομάδας τους.»\nΗ εθελόντριά μας Μαριλένα Τσαδίμα\n(Αφροδίτη) «Είναι απόλυτα κατανοητό ότι υπό αυτές τις συνθήκες της κοινωνικής απομόνωσης, του εγκλεισμού και της παύσης σχεδόν κάθε καθημερινής και απλής δραστηριότητας, η ανάγκη για αλληλεγγύη και για συντροφιά εντείνεται. Δεδομένων των συνθηκών ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουμε να επικοινωνούμε είναι διαδικτυακά. Πιστεύω πως είναι ακόμα πιο σημαντικό να νιώθει κανείς ότι δεν είναι μονός του, ότι η ζωή και η δράση της δεν σταματάει παντελώς και ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που αφιλοκερδώς είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν ψυχολογικά, ηθικά αλλά και πρακτικά. Έτσι, μέσω των διαδικτυακών ραντεβού αυτές τις μέρες του κορωνοϊού, συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε άτομα που έχουμε γνωρίσει από κοντά ή άλλα καινούργια με τα οποία συστηνόμαστε πρώτη φορά μπροστά από μία κάμερα και από απόσταση μερικών χιλιομέτρων. Αυτό που αποκομίζω από αυτές τις διαδικτυακές μας συναντήσεις είναι ότι η θέρμη της ανθρώπινης επαφής καταφέρνει να εκμηδενίσει αποστάσεις και ψυχρά υλικά, μοναξιές και ανασφάλειες. Θα ήθελα να μοιραστώ τη χαρά, την ικανοποίηση και την πληρότητα που αποκομίζει κανείς από το να προσφέρει βοήθεια και στήριξη σε συνανθρώπους μας. Ας μην ξεχνάμε πως στις παλαιότερες, μικρότερες και πιο κλειστές κοινωνικές δομές η έννοια της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς ήταν αυτονόητες. Η αστικοποίηση κυρίως, οι ρυθμοί της πόλης, η εγκληματικότητα, ο άκρατος ατομικισμός και η μανία της κατανάλωσης μας έχουν απομακρύνει από τις βάσεις του κοινωνικού ιστού, της συλλογικότητας. Απεναντίας, δράσεις όπως αυτές που αναλαμβάνει η ActionAid δίνουν την ευκαιρία να αναδείξουμε το ανθρώπινο πρόσωπο των απρόσωπων πόλεων και να νιώσουμε εμείς οι ίδιοι λίγο καλύτεροι άνθρωποι απλά και μόνο γιατί επιστρέφουμε σε αυτό που είναι γραμμένο στο DNA μας· την ανθρώπινη επαφή.»\nΗ εθελόντριά μας Αφροδίτη Νταή\nΑπό τη δική μας πλευρά, είμαστε πολύ τυχεροί και τυχερές να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους σαν τη Μαριλένα και την Αφροδίτη, οι οποίες συνειδητά φέρνουν φως, αγάπη και ανιδιοτέλεια σε μία περίοδο που η αλληλεγγύη συνδέει τις αποστάσεις περισσότερο έμπρακτα από ποτέ και μας δίνει ελπίδα.\nCredits κεντρικής φωτογραφίας: © Studio Kominis/ActionAid\nΑναδοχή: Η αγάπη από μακριά\nΠέμπτη Απριλίου 9, 2020 - 16:22, by Άννα Μπότσογλου - Brand & Content Manager\nΔεν τη βλέπω καθημερινά. Δεν έχουμε βρεθεί ποτέ από κοντά. Μαθαίνω νέα της μέσα από ένα γράμμα, ένα σχέδιό της και λίγα λόγια. Παίρνω φωτογραφίες της και τη βλέπω να μεγαλώνει. Καμαρώνω για τις επιτυχίες της και για όσα μου φτιάχνει. Είναι κορίτσι και παίζει ποδόσφαιρο! Στη Σενεγάλη! Μένει σε μια πολύ απομακρυσμένη και φτωχή περιοχή της χώρας της κι έχει μπροστά της πολλά εμπόδια. Είναι η Φατού, που με συντροφεύει χρόνια τώρα στο υπέροχο ταξίδι της Αναδοχής της ActionAid.\nΗ κοινότητά της, το Μπακέλ, βρίσκεται στα σύνορα με τη Μαυριτανία, μακριά από την πρωτεύουσα της Σενεγάλης, Ντακάρ, και φυσικά πολύ μακριά από την Ελλάδα. Κι όμως, εγώ δεν τη νιώθω μακριά, ίσα – ίσα αισθάνομαι ότι εκείνη και οι άνθρωποι που ζουν στην περιοχή δράσης της ActionAid είναι πρόσωπα δικά μου. Άνθρωποι με τους οποίους συνδεόμαστε χάρη στη γέφυρα αλληλεγγύης που δημιουργεί η Αναδοχή.\nΌταν είχα ξεκινήσει να δουλεύω στην ActionAid το 2008 είχα τη μεγάλη τύχη να βρεθώ σε μια άλλη κοινότητα Αναδοχής στο μακρινό Μπανγκλαντές. Φτάσαμε στο Κούριγκραμ, μια περιοχή που εκτεινόταν δίπλα σε ένα από τα πολλά ποτάμια της χώρας. Το πρώτο εκείνο βράδυ, την ώρα που έδυε ο ήλιος, γνώρισα τους πρώτους κατοίκους. Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν πάνω σε ένα από τα νησάκια που είναι τόσο χαμηλά, που εξαφανίζονται όταν φουσκώνει το ποτάμι. Με καλωσόρισαν και με έβαλαν να καθίσω στη μοναδική καρέκλα τους. Με ρώτησαν πολλά για μένα, τη ζωή μου, τη χώρα μου. Τους ρώτησα κι εγώ «πώς ζείτε; φτάνει το φαγητό;». «Όχι,» απάντησαν «δεν φτάνει γιατί πήρε τα χωράφια μας το ποτάμι στην προηγούμενη πλημμύρα.» «Ωχ, κι εσείς τι κάνετε; Πώς προφυλάσσεστε;», ρώτησα. «Τι να κάνουμε; Αν είναι θέλημα Θεού να πνιγούμε, θα πνιγούμε.»\nΗ απάντηση αυτή με συγκλόνισε και είναι κάτι που με συνοδεύει από τότε. Ρώτησα τους συναδέλφους από την ActionAid στο Μπανγκλαντές, προσπαθώντας να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος φτάνει σε τέτοια απελπισία. Μου εξήγησαν ότι δεν ήταν πρώτη φορά που το ακούγανε. Το συναντούσαν κι εκείνοι όταν κατά τη διάρκεια μιας πλημμύρας έβγαιναν με τις βάρκες για να σώσουν ανθρώπους που ήταν έτοιμοι να αφεθούν στα νερά. Ήταν άνθρωποι, μου εξήγησαν, που ζούσαν έξω από την περιοχή δράσης της ActionAid και άλλων τοπικών οργανώσεων.\nΤην επομένη γνώρισα τις γυναίκες του συνεταιρισμού που είχε δημιουργήσει η ActionAid. Αφού τα είπαμε και μου εξήγησαν τι προσπαθούν να πετύχουν, έκανα την ερώτηση που με έκαιγε: «Εσείς τι θα κάνετε όταν θα έρθει η πλημμύρα;» «Α, μα έχουμε σχέδιο,» μου απάντησαν και μου εξήγησαν με λεπτομέρεια τι είχε αναλάβει να κάνει η κάθε μια. Μου είπαν, επίσης, πώς διεκδίκησαν από τις τοπικές αρχές και πέτυχαν να ανυψωθούν οι δρόμοι για να υπάρχει τρόπος διαφυγής και να κατασκευαστούν καταφύγια για ανθρώπους και ζώα. Μέχρι και το κορίτσι με τη σφυρίχτρα μού γνώρισαν, που έδωσε το σήμα στην προηγούμενη μεγάλη καταιγίδα κι έσωσε την οικογένεια και τους γείτονές της.\nΑπό τις ενημερώσεις που λαμβάνω, τόσο από τη Σενεγάλη, αλλά και από όλες τις χώρες όπου η ActionAid έχει πρόγραμμα Αναδοχής βλέπω τέτοιες αλλαγές να συμβαίνουν: ανθρώπους, που αποκτούν γνώσεις και σχέδιο. Και σκέφτομαι τη Φατού στο χωριό της να αποκτά κι εκείνη γνώσεις και σχέδιο για να φτιάξει τη ζωή της όπως τη θέλει. Αυτή είναι η χαρά, εξάλλου, που παίρνουμε όλοι εμείς οι Ανάδοχοι που έχουμε μάθει να αγαπάμε ανθρώπους που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ.\nPhoto Credits: Άννα Μπότσογλου/ ActionAid\nΕθελοντισμός: Από τη θεωρία στην πράξη\nΤετάρτη Απριλίου 1, 2020 - 15:00, by Βιολέττα Σφουντούρη – Πρακτική στο τμήμα Εθελοντισμού\nΗ αλήθεια είναι πως όταν μπήκα στην σχολή δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω, ή τι μπορούσα να κάνω, και τα πρώτα έτη απλά πήγαινα με τους ρυθμούς της με την ελπίδα κάποια στιγμή να μου έρθει η φώτιση και ξαφνικά να καταλάβω με τι θέλω να ασχοληθώ. Με το που έφτασε η ώρα να ψάξω για πρακτική άρχισα να κοιτάω για ΜΚΟ. Δεν θυμάμαι γιατί και πως, ίσως με αυτά που έβλεπα να γίνονται τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας μου βγήκε η θέληση να κάνω κάτι και να μην είμαι μια απλή παρατηρήτρια, αλλά ένιωσα ότι μέσα από μια ΜΚΟ θα μπορέσω να κάνω κάτι. Έμαθα λοιπόν ότι μπορώ μέσω της σχολής μου να ασχοληθώ ή τουλάχιστον να γνωρίσω τον τρίτο τομέα. Είχα αρχίσει επίσης να ψάχνω για τον εθελοντισμό, κάτι με το οποίο δεν είχα ασχοληθεί αλλά ήθελα πολύ να γνωρίσω. Και εκεί μπαίνει η ActionAid στην ζωή μου.\nΜε το που έμαθα ότι με δέχτηκαν τον Σεπτέμβρη, μέχρι και τον Δεκέμβρη που τελικά ξεκίνησα την πρακτική το μόνο που μπορώ να πω πως ένιωθα είναι ενθουσιασμό για να κάνω καινούργια πράγματα, να γνωρίσω νέο κόσμο και να δω τις δυνατότητές μου στον χώρο και ανυπομονησία για να ξεκινήσω αυτή την εμπειρία. Είχα ήδη ξεκινήσει ως εθελόντρια στην ομάδα νέων του Επικέντρου τον Οκτώβρη, χάρη στην Στέλλα που με μύησε στον κόσμο του εθελοντισμού, οπότε είχα μια πρώτη εικόνα για τις δράσεις και τους ανθρώπους της οργάνωσης. Εκεί γνώρισα την Σωτηρία και τη Ντόρα, συντονίστριες της ομάδας και εμψυχώτριες μας, καθώς και τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας, όλοι τους άνθρωποι που έχουν προσφέρει τόσα και με όρεξη για ακόμα περισσότερα.\nΤον Δεκέμβρη ξεκινάω και επίσημα την πρακτική μου, με την Στέλλα Ελματζόγλου ως υπεύθυνή μου και δεν θα μπορούσα να ζητήσω τίποτα περισσότερο. Νιώθω απίστευτα τυχερή που τη γνώρισα πρώτα απ’ όλα σαν άνθρωπο και έπειτα σαν συνεργάτη. Με την όρεξη και το μεράκι που έχει για αυτό που κάνει, την αισιοδοξία που βγάζει σαν άνθρωπος, νιώθω πως θα είναι λίγο ότι και να πω για εκείνη. Απλά την ευχαριστώ. Μου έδειξε απίστευτη εμπιστοσύνη από την πρώτη στιγμή, αναθέτοντάς μου σαν πρώτο «task» να πάω με τους εθελοντές μας στις Αόρατες Διαδρομές της Σχεδίας, που ήταν απίστευτη εμπειρία από μόνη της! Αποτελεί απλά έμπνευση και πηγή δύναμης για εμένα, καθώς χάρη σε εκείνη φεύγω από την οργάνωση έχοντας κάνει πράγματα που δεν πίστευα ότι θα κάνω σε οποιαδήποτε πρακτική, ξεπερνώντας φόβους, ντροπές και συστολές, φεύγω σαν εθελόντρια πλέον, πιο σίγουρη για τον εαυτό μου, έχοντας μια καλύτερη εικόνα για το τι θέλω να κάνω και να προσφέρω προχωρώντας στη ζωή μου και τέλος, φεύγω με όρεξη να κάνω νέα πράγματα και να κυνηγήσω νέους στόχους χωρίς φόβο.\nΝιώθω ότι τελειώνοντας την πρακτική μου φεύγω διαφορετική, καλύτερος άνθρωπος θα ήθελα να πω, και σε αυτό με βοήθησαν όλοι, από τα άτομα που απλά μου χαμογελούσαν στο γραφείο ή με ρωτούσαν πως περνάω εκεί, μέχρι τα άτομα που είχα μια πιο καθημερινή τριβή είτε στο γραφείο είτε στο Επίκεντρο. Νιώθω ότι πλέον κάθε μέρα θέλω να κάνω κάτι καλό, μικρό ή μεγάλο, να βοηθάω λίγο παραπάνω τους γύρω μου, να μιλάω σε κάποιον άγνωστο αν δω ότι χρειάζεται βοήθεια χωρίς να περιμένω από κάποιον άλλον να το κάνει.\nΠριν ξεκινήσω, η αλήθεια είναι πως είχα σκεφτεί το πρακτικό-εργασιακό κομμάτι της πρακτικής μου και πώς θα με βοηθούσε αργότερα στην επαγγελματική μου πορεία, όποια κι αν είναι αυτή, δεν είχα σκεφτεί όμως τον ανθρώπινο παράγοντα. Γνώρισα όμορφους ανθρώπους, που προσφέρουν ο καθένας και η καθεμία με τον τρόπο τους στην οργάνωση για να την κάνουν αυτό που είναι και μπορώ μόνο να ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα μπορέσω κι εγώ να προσφέρω κάτι εδώ. Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη και πολύ τυχερή για όσες και όσους γνώρισα, για τις εμπειρίες που απέκτησα, για την ActionAid, και φυσικά για τη Στέλλα.\nPhοtο Credits: ActiοnAid\nΕπίκεντρο: ημερολόγιο καταστρώματος A\nΠέμπτη Μαρτίου 26, 2020 - 15:00, by Μάχη Κανελλάκη - Local Programs Communications Officer\nΝομοτελειακά οι πρώτες μέρες σε νέο περιβάλλον, ειδικά εργασιακό, σου προκαλούν αμηχανία. Κάτι τέτοιο δε συνέβη και με το Επίκεντρο της ActionAid. Σε ένα τριώροφο φωτεινό κτήριο, στο κέντρο της Αθήνας, στην περιοχή του Κολωνού, στεγάζεται εδώ και σχεδόν τρία χρόνια μία δομή που σε προκαλεί να την αναζητήσεις και σε καλεί να την επισκεφτείς.\nΜπαίνοντας το μόνο που συναντάς είναι μία φιλική ατμόσφαιρα: μία ομάδα ανθρώπων, περισσότερο μία παρέα, χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο τον επαγγελματισμό, τη συνέπεια και την οργάνωσή τους. Σε υποδέχονται με χαμόγελο και ευγένεια για να σε βοηθήσουν και να σε εξυπηρετήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.\nΤο Επίκεντρο αποτελεί ένα κοινοτικό κέντρο, το οποίο εκτός από μία ποικιλία εκπαιδευτικών προγραμμάτων για μικρούς και μεγάλους, παρέχει μία πληθώρα υπηρεσιών που στόχο έχουν να βοηθήσουν ανθρώπους που αντιμετωπίζουν οικονομικό και κοινωνικό αποκλεισμό. Ποιος είναι ο σκοπός του;! Να αποτελέσει έναν πολυχώρο δράσης και αλλαγής, έναν χώρο όπου όσοι τον επισκέπτονται ενδυναμώνονται και διαμορφώνουν τις συνθήκες για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον, σε ένα πλαίσιο συνεργασίας και αλληλοβοήθειας.\nΣτην είσοδο γνώρισα ανθρώπους έτοιμους να κατευθύνουν και να λύσουν κάθε απορία για τα προγράμματα και τις υπηρεσίες. Την ώρα που πήγαινα να ανέβω στο δεύτερο όροφο συνάντησα τις γυναίκες από την ομάδα ενδυνάμωσης και με καλωσόρισαν κι εκείνες, αφού νιώθουν ότι είναι μέρος του Επίκεντρου, και είναι πράγματι. Σε άλλο όροφο μίλησα με την εθελόντρια στα μαθήματα ελληνικών για πρόσφυγες και μετανάστες και τη χαρά που νιώθει να προσφέρει. Ενώ δίπλα σε μία άρτια εξοπλισμένη αίθουσα υπολογιστών ξεκινούσαν το μάθημα. Και ενώ νόμιζα ότι είχα δει αρκετά με κατηύθυναν στην ταράτσα, σε έναν απίστευτα περιποιημένο χώρο, με λουλούδια και μυρωδικά που έβαλαν τα παιδιά κατά τη διάρκεια παλαιότερου εργαστηρίου. Ξαφνικά ακούσαμε φωνές στην είσοδο, και κατεβαίνοντας περίμεναν τα παιδιά από την ποδοσφαιρική ομάδα, για να πάμε όλοι μαζί στο κοντινό γήπεδο στη Ακαδημία Πλάτωνος για το παιχνίδι της βδομάδας!\nΒλέποντας μέσα στις μέρες πώς λειτουργούν οι άνθρωποι στο Επίκεντρο κατάλαβα ότι πάνω από όλα είναι μία οικογένεια, ένας χώρος που δεν στοχεύει να παρέχει βοήθεια μόνο μια φορά. Η ομάδα ξέρει τους ανθρώπους με το όνομά τους και βλέπει τη μεγαλύτερη εικόνα. Το παιδί θα φέρει τη μητέρα του, ο θείος θα ενημερωθεί για τα μαθήματα που θα βοηθήσουν τον ανιψιό. Στη συνάντηση προσωπικού οι εργαζόμενοι θα προτείνουν τον γιό της κυρίας που είναι στη χορωδία για τα μαθήματα αγγλικών και είναι σίγουροι πως η συμβουλευτική εύρεση εργασίας θα βοηθήσει πολύ τη μητέρα του μικρού που συμμετέχει στην κεραμική.\nΗ εικόνα που θα δεις τελικά στο Επίκεντρο; Μία πολύχρωμη αίθουσα υποδοχής, όπου παιδιά κάθονται αρμονικά παρέα με τον κύριο που περιμένει να δει τη δικηγόρο και το ζευγάρι που έχει έρθει να κλείσει ραντεβού για τη λογιστική υποστήριξη. Αρμονική συνύπαρξη ηλικιών και εθνικοτήτων ή αλλιώς ένα πρότυπο κοινοτικό κέντρο που θέλει να κάνει τη διαφορά και να προτείνει μία νέα μορφή ανθεκτικής συνεργατικής κοινότητας. Ένα κέντρο που ο καθένας μπορεί να μιλήσει και που σίγουρα ο καθένας θα ακουστεί. Κι αυτό δε σταματά ούτε το τελευταίο διάστημα με την πανδημία, καθώς το Επίκεντρο προσαρμοζόμενο στις ανάγκες της περιόδου, κάνοντας πράξη το όραμα του για μία τέτοια κοινότητα, συνεχίζει την παροχή υπηρεσιών και προγραμμάτων διαδικτυακά και τηλεφωνικά.\nΚαι ναι θα πω κι εγώ χωρίς καμία αμφιβολία, να μάθεις σίγουρα για το Επίκεντρο και να έρθεις μαζί μας!\nΈνα εργαστήριο γεμάτο αλληλεγγύη!\nΣάββατο Μαρτίου 21, 2020 - 10:30, by Αγγελίνα Τσακίρη - Public Awareness Projects Officer\nΔιαφορετικότητα – ξενοφοβία – ενσωμάτωση – φιλοξενία. Τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις; Και ποιος μπορεί πραγματικά να απαντήσει ποια είναι η ουσία των λέξεων αυτών και πώς μπορεί να καλλιεργηθεί η κουλτούρα που θα αποτρέπει την ξενοφοβία και θα αγκαλιάζει την ενσωμάτωση και τη φιλοξενία; Η απάντηση είναι η εκπαίδευση και φυσικά ξεκινάει από τα παιδιά! Τα παιδιά είναι το μέλλον, είναι η νέα γενιά, που θα δημιουργήσει τα δικά της πιστεύω, τις δικές της συμπεριφορές, αντιλήψεις, πεποιθήσεις και στερεότυπα.\nΈτσι είναι μεγάλη η πρόκληση και η ευθύνη εκπαιδευτικών και γονέων, να καλλιεργήσουν μία θετική κουλτούρα ενσωμάτωσης και φιλοξενίας στις νεαρές ηλικίες.\nΕφόσον όμως μιλάμε για παιδιά, η εκπαίδευση για να έχει ενδιαφέρον και αποτέλεσμα πρέπει να είναι διαδραστική και οπτικοποιημένη, με τρόπο τέτοιο ώστε τα παιδιά να γίνονται μέρος αυτής.\nΜία τέτοια εκπαίδευση είχα την τύχη να παρακολουθήσω πρόσφατα σε γυμνάσιο της Αθήνας. Για την ακρίβεια ήταν ένα εργαστήριο, στο οποίο συμμετείχαν περίπου 15 παιδιά, μία σκηνοθέτιδα και μία δασκάλα και έγινε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος MigratED, στο οποίο συμμετέχουν η ActionAid Ελλάς και ο Καρπός από την Ελλάδα, μαζί με οργανώσεις από 5 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ. Σκοπός του προγράμματος είναι να μυήσει τα παιδιά στις έννοιες της διαφορετικότητας, της ενσωμάτωσης, της φιλοξενίας και της αλληλεγγύης, μέσα από τη συνεργασία με πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ παράλληλα εκπαιδεύει και εξοικειώνει τα παιδιά με τα ψηφιακά μέσα και την οπτικοακουστική καταγραφή.\nΤα παιδιά συμμετέχουν στις δραστηριότητες του εργαστηρίου\nΤο εργαστήριο ξεκίνησε με την προβολή μίας ταινίας με τίτλο «Ημέρα Πορτραίτου» της σκηνοθέτιδας Μαρίας Λεωνίδα, που είχε γυριστεί σε δομή φιλοξενίας προσφύγων στο Σχιστό, οι οποίοι παρακολούθησαν ένα τρίμηνο σεμινάριο φωτογραφίας. Με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ, ξεκίνησε και η συζήτηση, πάνω στο θέμα της διαφορετικότητας και της προσφυγιάς αλλά και πάνω στη χρήση της κάμερας και του ήχου για την αποτύπωση στιγμών, εικόνων και ανθρώπων. Οι ερωτήσεις των παιδιών ήταν πολλές αναφορικά με το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ ενώ η αίθουσα γέμισε με φωνές ενθουσιασμού, όταν η σκηνοθέτιδα τους έδωσε να κρατήσουν την κάμερα για να καταγράψουν κάτι, καθώς και όταν τους έδωσε να φορέσουν ακουστικά για να «νοιώσουν» τον ήχο της βιντεοσκόπησης και να καταλάβουν πώς μπορεί να αξιοποιηθεί ο ήχος για τη δημιουργία ενός video.\nΤον ενθουσιασμό των παιδιών από την εμπειρία της κάμερας, ακολούθησε το παιχνίδι ρόλων το οποίο κλήθηκαν να παίξουν, χρησιμοποιώντας και πάλι την κάμερα. Σκοπός ήταν η δημιουργία ενός video, όπου θα αποτυπώνεται η προσπάθεια προσφύγων να εισέλθουν στην Ελλάδα-όλοι τα καταφέρνουν εκτός από μία προσφύγισσα, η οποία συλλαμβάνεται από τους συνοριοφύλακες-. Το παιχνίδι ρόλων δημιούργησε πολύ έντονα συναισθήματα στα παιδιά, τα οποία συζήτησαν στη συνέχεια. Τα παιδιά που υποδύθηκαν τους πρόσφυγες, είπαν πως ένιωσαν τον φόβο και την αγωνία για το αν θα τα καταφέρουν, το άγχος να μην χαθούν και να μην χάσουν κάποιον από την ομάδα τους και τον τρόμο του να πιαστούν. Αυτοί που τα κατάφεραν και δεν συλλήφθηκαν, είπαν πως αισθάνθηκαν ανακούφιση αλλά και λύπη που άφησαν κάποιον πίσω, ενώ η προσφύγισσα που συλλήφθηκε, είπε πως ένιωσε αγωνία για το τι θα της συμβεί, αλλά και άγχος επειδή δεν μιλούσε τη γλώσσα. Παράλληλα όμως είπε πως ένιωσε αισιοδοξία ότι θα τα έβγαζε πέρα χρησιμοποιώντας την εσωτερική της δύναμη και κάνοντας θετικές σκέψεις. Τα παιδιά που υποδύθηκαν τους φύλακες τήρησαν μία πιο σκληρή στάση, λέγοντας πως από τη μία ένιωσαν ικανοποίηση γιατί έκαναν τη δουλειά τους, ενώ από την άλλη αμηχανία γιατί δεν θα ήθελαν να είναι στη θέση των προσφύγων που συλλαμβάνονται.\nΦόβος, αγωνία, τρόμος, ανακούφιση, αμηχανία αλλά και αισιοδοξία, είναι μερικά από τα συναισθήματα που βίωσαν τα παιδιά κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου, στο οποίο δούλεψαν ομαδικά με μεγάλη χαρά και όρεξη να μυηθούν σε έννοιες που κάποιες φορές για άλλους και κυρίως ενήλικες, είναι γνωστές, αλλά κατ’ ουσίαν άγνωστες.\nΑυτό που είδα στο συγκεκριμένο εργαστήριο ήταν ομαδική δουλειά, χρήση ψηφιακών μέσων, δημιουργία διαλόγου, απλή και ξεκάθαρη γλώσσα, παιχνίδι και ανοιχτά μυαλά από όλους - μάλλον εκεί κρύβεται και το μυστικό της αλληλεγγύης και της ενσωμάτωσης-, κάτι που χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ τώρα, δεδομένης της έντασης που υπάρχει στα σύνορα της χώρας.\nΤο εργαστήριο αυτό θα έχει και δεύτερο μέρος, έτσι τα παιδιά ανανέωσαν το ραντεβού τους και έφυγαν μαζί, πρόσφυγες και συνοριοφύλακες, συζητώντας και γελώντας!\nΤέσσερα χρόνια μετά την Κοινή Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας: άνθρωποι και κοινωνίες στην αναμονή\nΠέμπτη Μαρτίου 19, 2020 - 14:30, by Μαρία Μουρτζάκη -Υπεύθυνη Έρευνας και Θεσμικής Πίεσης\nΈρχονται κάποιες στιγμές που προσπαθείς να γράψεις για ένα θέμα, ενώ αισθάνεσαι ότι όλα έχουν ειπωθεί. Ενδεχομένως, μάλιστα, όλα να έχουν χωρέσει σε εικόνες, κάτι που κάνει ακόμα πιο δύσκολο το πεις κάτι καινούριο. Από το 2015 η λέξη «προσφυγικό» έχει συνοδεύσει -ενδεικτικά- ως επιθετικός προσδιορισμός τα ουσιαστικά πρόβλημα, πρόκληση, ευκαιρία, ζήτημα. Ο διάλογος συνεχίζεται μέχρι σήμερα, έχοντας περάσει από πολλά στάδια τόσο στο πεδίο όσο και σε θεσμικό επίπεδο. Αν ένα πράγμα μπορεί με βεβαιότητα να χαρακτηρίσει το προσφυγικό είναι ότι μέσα στα χρόνια φαίνεται να έγινε προσπάθεια να αλλάξουν πολλά προς το καλύτερο, ενώ στην πραγματικότητα τίποτα δεν άλλαξε όψη παρά μόνο όνομα.\nΟ Μάρτιος του 2016 έφερε μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές σε ό,τι αφορά στα μέτρα που ελήφθησαν για τη διαχείριση του προσφυγικού. Τέτοιες μέρες πριν από τέσσερα χρόνια, λοιπόν, κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε χωρίς να ξέρουμε τι θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε την επόμενη μέρα. Η Κοινή Δήλωση ΕΕ- Τουρκίας, ένα δελτίο τύπου, το οποίο μέχρι πρότινος τηρούνταν σαν να ήταν κείμενο με νομικά δεσμευτική ισχύ, προέβλεπε ότι όσοι έφταναν στα ελληνικά νησιά μετά από τις 20 Μαρτίου του 2016 θα έπρεπε να μείνουν στα hotspots των νησιών μέχρι να ολοκληρωθεί το πρώτο στάδιο της διαδικασίας που θα έκρινε αν η Τουρκία ήταν γι’ αυτούς ασφαλής τρίτη χώρα. Σύντομα, τα hotspots ξεπερνούσαν τη δυναμικότητά τους, καθώς οι διαδικασίες κυλούσαν αργά και όλο και περισσότεροι άνθρωποι εγκλωβίζονταν στα νησιά για μήνες. Σήμερα, στη Λέσβο, στη Χίο, στη Σάμο, στην Κω και στη Λέρο πάνω από 40.000 άνθρωποι ζουν -ακόμη- κάτω από άθλιες συνθήκες μη γνωρίζοντας τίποτα για το αύριο. Η πρόσφατη αναστολή λειτουργίας της υπηρεσίας ασύλου στο πλαίσιο των μέτρων για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού αναμένεται να επεκτείνει το χρονικό διάστημα παραμονής στα νησιά με συνθήκες και κινδύνους ακόμα πιο επικίνδυνες για όλους.\nΓια την προστασία του πληθυσμού αυτού, η κυβέρνηση πρότεινε τη δημιουργία κλειστών κέντρων κράτησης, μέτρο το οποίο κατ’ αρχήν έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις οδηγίες για την αποφυγή παραμονής σε υπερπληθείς εγκαταστάσεις στο πλαίσιο των μέτρων προστασίας από τον κορωνοϊό, ενώ σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξεταστεί με προσοχή η συμφωνία του με διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με την Κοινή Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας να έχει πρακτικά καταρρεύσει μετά από τις πρόσφατες ενέργειες της Τουρκίας στα Βόρεια χερσαία σύνορα του Έβρου και ένα νέο μοντέλο συμφωνίας να βρίσκεται υπό συζήτηση, χιλιάδες αιτούντες άσυλο, οι τοπικές κοινωνίες που τους φιλοξενούν και οι δημοκρατικοί πολίτες της Ευρώπης ζητούν ανθρώπινες λύσεις και όχι αδιέξοδες πολιτικές που υπόσχονται πρακτικά ανέφικτες λύσεις.\nΣε ένα χρόνο από σήμερα, κανένας δεν ξέρει σε τι συνθήκες θα ζούμε και τι μέτρα θα έχουν ληφθεί για να αντιμετωπιστούν οι πανδημίες και οι κρίσεις που πιθανότατα θα ακολουθήσουν και τις οποίες θα πρέπει διαχειριστούμε όλοι μαζί. Δε γνωρίζουμε αν θα έχουμε μια νέα συμφωνία διαχείρισης του προσφυγικού, αν τα σύνορα θα είναι ανοικτά ή αν θα υπάρξει μια νέα πανδημία από την οποία θα πρέπει να προστατευτούμε περιορίζοντας τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας ή αλλάζοντας απλώς συνήθειες για ένα χρονικό διάστημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε θέλουμε άλλον έναν χρόνο αναμονής για την εφαρμογή πολιτικών που θα σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.\nPhoto Credits: Omar Havana / ActionAid\nΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΔΡΑΣΗ\nΤετάρτη Φεβρουαρίου 26, 2020 - 16:14, by Ασπασία Κάκαρη - Επικεφαλής τμήματος Επικοινωνίας, Συνηγορίας & Εκστρατειών\nΕίναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς ότι ενώ η πλειοψηφία των υποστηρικτών της ActionAid είναι γυναίκες, σπάνια αναφερόμαστε στις υποστηρίκτριές μας. Μιλάμε και γράφουμε για τους υποστηρικτές, τους εργαζομένους, τους εθελοντές μας, τον καθένα από μας, όλους μας, θεωρώντας φυσικά ότι συμπεριλαμβάνουμε τις υποστηρίκτριες, τις εργαζόμενες, τις εθελόντριες μας, την καθεμιά μας, όλες μας. Και δεν είμαστε η μόνη οργάνωση που δεν χρησιμοποιεί έμφυλους τύπους, δηλαδή μια συμπεριληπτική προς το φύλο γλώσσα. Πολλές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών στην Ελλάδα αναφέρονται στους πρόσφυγες, τους κρατουμένους, τους εκπαιδευτές, τους βουλευτές και τους ηγέτες αφήνοντας απέξω, ανεξαρτήτως προθέσεων, τις προσφύγισσες, τις κρατούμενες, τις εκπαιδεύτριες, τις βουλεύτριες και τις ηγέτιδες.\nΚαι που είναι το πρόβλημα, θα μου πείτε; Λέμε ο/η βουλευτής, ο/η ηγέτης, ο/η πρόεδρος. Δεν υπάρχει κανένα γραμματικό λάθος. Τα θηλυκά παραλείπονται ως ευκόλως εννοούμενα. Πόσο ευκόλως εννοούμενες είναι, όμως, οι βουλεύτριες και οι ηγέτιδες στον κόσμο μας και πόσω μάλλον στη χώρα μας; “Όπως στις μεγάλες εταιρείες της Αμερικής και της Ευρώπης υπάρχει η αόρατη και άγραφη “γυάλινη οροφή” που εμποδίζει τις γυναίκες να ανέβουν πάνω από κάποιο ορισμένο επίπεδο της ιεραρχίας”, γράφει ο Νίκος Σαραντάκος στο βιβλίο του Γλώσσα μετ’ εμποδίων, “έτσι και στη δική μας γλωσσική πραγματικότητα υπάρχει μια αόρατη οροφή που παραδέχεται γυναίκες εργάτριες και καθαρίστριες, άντε ποιήτριες και πιανίστριες, ακόμα και λογίστριες και καθηγήτριες αλλά όχι παραπάνω: όχι δικάστριες, βουλεύτριες, προς Θεού!”.\nΠολλά έχουν γραφτεί για τα θηλυκά επαγγελματικά αλλά δεν υπάρχει ένας ενιαίος κανόνας και η επιλογή αφήνεται κάθε φορά στη διακριτική ευχέρεια του χρήστη της γλώσσας. Ομολογώ ότι κι εγώ μέχρι σήμερα προτιμούσα τη λύση του αρσενικού τύπου (π.χ. η γιατρός, η βουλευτής), όχι μόνο για λόγους οικονομίας, αλλά και γιατί πολλά από τα θηλυκά και κυρίως τα σε -ίνα, -ίσσα, -έσσα μου ακούγονταν κάπως υποτιμητικά και όχι τόσο σωστά όσο οι αντίστοιχοι θηλυκοποιημένοι αρσενικοί τύποι. Ωστόσο, σήμερα κατανοώ ότι πίσω από αυτή τη γλωσσική επιλογή κρύβεται η διεκδίκηση της πλήρους εξίσωσης της γυναίκας με τους άνδρες συναδέλφους της και όχι της αναγνώρισης της διαφορετικότητάς της. Πόσο σωστή -όχι τόσο γραμματικά όσο κοινωνικά- είναι όμως μια επιλογή που αφήνει απέξω από την πρόσληψη του κόσμου μας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού;\n"Πίσω από τη γενετική χρήση του αρσενικού δεν υπάρχουν άντρες και γυναίκες, αλλά συχνά μόνον άνδρες”, αναφέρει ο Οδηγός χρήσης μη σεξιστικής γλώσσας στα διοικητικά έγγραφατης πρώην Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, “και ο γλωσσικός εξοβελισμός των γυναικών οδηγεί στον συμβολικό αποκλεισμό τους από όλα τα πεδία και τις δραστηριότητες της κοινωνίας που χαίρουν κάποιας αναγνώρισης ή αξίας”. Άλλωστε είναι γνωστό ότι η γλώσσα δεν αντανακλά μόνο αλλά επηρεάζει και τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές μας.\nΜήπως, λοιπόν, θα πρεπε να σπάσουμε τη δύναμη της συνήθειας και να υιοθετήσουμε μια περισσότερο συμπεριληπτική γλώσσα αποφεύγοντας τον γενικό αρσενικό τύπο; Μήπως είναι προτιμότερο να επιβαρύνουμε τα κείμενά μας με διπλούς (ή ακόμα και περισσότερους) τύπους αντί να τα επιβαρύνουμε με τα έμφυλα στερεότυπα με τα οποία μεγαλώσαμε; Στην τελική το τι είναι και τι δεν είναι δόκιμο στη γλώσσα δεν είναι θέσφατο, αλλά ορίζεται κοινωνικά και επαναπροσδιορίζεται σε κάθε εποχή. Αν θέλουμε, λοιπόν, να κάνουμε ορατές τις γυναίκες στο δημόσιο χώρο, θα έπρεπε να τις κάνουμε ορατές και στον δημόσιο λόγο.\n Σαραντάκος Ν., Γλώσσα μετ’ εμποδίων – Συμβολή στη χαρτογράφηση του γλωσσικού ναρκοπεδίου, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα, 2007.\nΟι χρωματιστές μου Πέμπτες στο Επίκεντρο\nΔευτέρα Φεβρουαρίου 10, 2020 - 17:00, by Σοφία Ασμάνη - Εθελόντρια στο Επίκεντρο\nΑρχές Σεπτέμβρη και βρισκόμενη σε μία μεταβατική φάση (όπως οι περισσότεροι κάθε Σεπτέμβρη) ψάχνω να γεμίσω το πρόγραμμά μου με καινούργια ενδιαφέροντα πράγματα. Ασχολούμουν χρόνια εθελοντικά με δημιουργικές δραστηριότητες και με παράδοση μαθημάτων σε παιδιά ευπαθών κοινωνικών ομάδων και προσφύγων. Έτσι, μία φίλη που ήξερε αυτές μου τις ανησυχίες μου πρότεινε να πάω εθελοντικά στο Επίκεντρο της Actionaid και να βοηθάω στα μαθήματα ελληνικών σε ενήλικες πρόσφυγες και μετανάστες. Ενήλικες;;; Σοκ! Δεν είχε περάσει ποτέ ούτε σαν σκέψη απ’ το μυαλό μου.\nΈλεγα ότι αγαπώ να δουλεύω με παιδιά. Όμως, εκεί γνώρισα και την ομορφιά του να διδάσκεις σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Γνώρισα το μαγικό κόσμο του να διδάσκεις τη γλώσσα σου σαν ξένη γλώσσα. Γνώρισα ανθρώπους που μου εμπιστεύτηκαν ιστορίες της καθημερινότητάς τους και της ζωής τους που διέφεραν πολύ απ’ τη δική μου, ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν να τους εξηγήσω πώς λειτουργεί η ελληνική γλώσσα. Και δε μιλάω μόνο για τους μαθητές, αλλά και για την Αμαλία, η οποία είναι η δασκάλα στο Επίκεντρο.\nΗ Αμαλία απ’ την πρώτη στιγμή που μπήκα στην τάξη και έτρεμε η φωνή μου καθώς μιλούσα, μου έδειξε τρομερή εμπιστοσύνη και με βοήθησε να ξεκινήσω σιγά σιγά να ανακαλύπτω αυτό το μαγικό ταξίδι και να βρίσκω τα πατήματά μου. Μπορεί να ακούγεται χαζό όπως το γράφω, αλλά για ‘μένα πρόκειται πράγματι για ένα παραμυθένιο ταξίδι.\nΠεριμένω όλη την εβδομάδα να φτάσει η Πέμπτη για να ξαναπάω στο Επίκεντρο και να δω αυτούς τους ανθρώπους που θα μου χαμογελάσουν με την καρδιά τους, θα πούμε τα νέα μας, θα κάνουμε μάθημα, θα κάνουμε αστεία και όλοι μαζί, μαθητές, δάσκαλοι, εθελοντές θα βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, θα δώσουμε και θα πάρουμε. Κάπως έτσι οι Πέμπτες μου απέκτησαν νόημα, πήραν χρώμα!Κάθε φορά που φεύγω απ’ το μάθημα νιώθω τόσο γεμάτη και νομίζω ότι έχω ένα χαμόγελο κολλημένο στο πρόσωπό μου για όλη την υπόλοιπη μέρα.\nΗ Σοφία κατά τη διάρκεια του μαθήματος\nΕίναι τόση η χαρά του να προσφέρεις, να συναναστρέφεσαι με τόσο ενδιαφέροντες ανθρώπους, να μεταφέρεις τη γνώση σου σε άλλους, να μαθαίνεις καινούργια πράγματα απ’ αυτούς και συγχρόνως να παρατηρείς τη γλώσσα σου από μία άλλη οπτική γωνία που δεν μπορούσες να την αντιληφθείς καθώς για ‘σένα είναι η μητρική σου.\nΈχω πολύ ωραίες στιγμές να θυμάμαι από αυτή την εμπειρία, στιγμές αστείες, στιγμές συγκινητικές… η πιο συγκινητική όμως που δε θα ξεχάσω ποτέ ήταν όταν μία μέρα που είχα αργήσει, η Αμαλία μου είπε ότι οι μαθητές σε ψάχνουν, ρωτάνε πού είναι η φίλη τους…! Με θεωρούσαν πλέον φίλης τους… δικό τους άνθρωπο… τι περισσότερο να θέλω για να είμαι ευτυχισμένη κάθε πρωί που πηγαίνω στο Επίκεντρο;!\nΙσότητα, δύναμη, εξουσία: σκέψεις με αφορμή ένα αρνητικό ρεκόρ της Ελλάδας\nΤρίτη Οκτωβρίου 29, 2019 - 16:24, by Στέλλα Κάσδαγλη - Συνιδρύτρια του Women on Top\nΠριν από περίπου δύο εβδομάδες, δημοσιεύτηκε από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων ο Δείκτης για την Ισότητα σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάθε 2 χρόνια, βαθμολογεί τα 28 κράτη μέλη με βάση τις επιδόσεις τους για την ισότητα σε 6 τομείς: εργασία, χρήμα, εξουσία, γνώση, χρόνος και υγεία. Αποτυπώνει επίσης την κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη των 28 σε σχέση με τη βία κατά των γυναικών. H Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στην τελευταία θέση.\nΗ εικόνα των προσφύγων και των μεταναστών στα Μ.Μ.Ε.\nΤετάρτη Οκτωβρίου 16, 2019 - 18:06, by Ξένια Κουναλάκη - Δημοσιογράφος\n«Πρωινό κρουασάν και κρέας τρεις φορές την εβδομάδα, το μενού για μετανάστες». Σας διαβάζω τον πρόσφατο τίτλο εφημερίδας για ποιο κέντρο υποδοχής, νομίζετε; Για τη Μόρια. «Σε κλοιό πρακτόρων τα χοτ σποτς των προσφύγων, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι μέλη του ΙΣΙΣ και παριστάνουν τους πρόσφυγες», όπως μας πληροφορεί σημερινό ρεπορτάζ. «Μαθήματα...μάρκετινγκ και επιχειρηματικότητας», για μετανάστες και πρόσφυγες. Ειρωνικά τα αποσιωπητικά γιατί «οι μεταναστες και προσφυγες» δεν είναι δυνατόν να ξέρουν μάρκετινγκ ή να είναι επΙχειρηματίες. Και φυσικά πάντα ο διαχωρισμός μετανάστες και πρόσφυγες στον ελληνικό Τύπο, αλλά και η χρήση του όρου λαθρομετανάστες από υπουργικά χείλη.\nΣτα ελληνικά ΜΜΕ η μετανάστευση είναι πάντα πρόβλημα ή κρίση, η παραστατική λέξη «ροές» δίνει την εικόνα μίας θεομηνίας. Ποτέ δεν περιγράφεται ως ένα φαινόμενο, διαχρονικό, το οποίο υπήρχε και θα υπάρχει. Εχει εξ ορισμού αρνητική χροιά. Ακόμη και σε άρθρα προοδευτικών αναλυτών διαβάζει κανείς φράσεις-αφορισμούς όπως «οι μετανάστες είναι δύσκολα ενσωματώσιμοι».\nΤο βέβαιο είναι ότι ο εγχώριος Τύπος κατασκευάζει μία φαντασιακή απειλή που συμπυκνώνει ακριβώς τον φόβο των ντόπιων προς το Ξένο, το Αλλο, το Διαφορετικό. Εκεί ακριβώς εδράζονται και οι αντιφάσεις της έρευνας της Action aid, που από τη μία παρουσιάζει ένα μέσο πολίτη ως ξενόφοβο, εχθρικό προς τους πρόσφυγες, που προτάσει τον νόμο και την τάξη έναντι του ανθρωπισμού για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Οταν όμως τίθεται το ερώτημα «αν οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να συνεχίσουν να στέλνουν πίσω στη Λιβύη τα σκάφη με τους πρόσφυγες και μετανάστες από όλη τη Μεσόγειο, ακόμη και αν κάτι τέτοιο προκαλεί την απώλεια ζωών, το 49% των Ελλήνων δηλώνει ότι διαφωνεί με αυτή την πρακτική». Ολη την έρευνα διατρέχει αυτή η διαφορά ανάμεσα στην αφηρημένη και ως επί το πλείστον ρατσιστική θέαση του φαινομένου και την ευαισθητοποιημένη προσωπική εμπειρία. Μόλις δηλαδή ο μετανάστης ή ο πρόσφυγας αποκτήσει πρόσωπο, όνομα, καταγωγή και προσωπική ιστορία, η ταύτιση και επομένως η ενσυναίσθηση καθίσταται αβίαστη.\nΠιστεύω ότι ακριβώς εκεί είναι και η χαμένη ευκαιρία του Τύπου που θα μπορούσε να παίξει ρόλο εξοικείωσης με το φαινόμενο αντί να φέρνει τους μετανάστες διαρκώς αντιμέτωπους με τους ντόπιους. Διότι μέσω του Τύπου οι ντόπιοι βλέπουν τους μετανάστες σαν έναν ανταγωνιστή, από τον οποίον διεκδικεί θέσεις εργασίας, επιδόματα, νοσοκομειακές κλίνες, ακόμη και το κρουασαν σοκολάτας. Κάπως όμως πρέπει να διευκρινιστεί αυτό. Οτι δεν είναι τα ίδια κονδύλια, υπάρχει ειδικός προϋπολογισμός για τους πρόσφυγες και χρήματα της ΕΕ που δεν θα έρχονταν στη χώρα αν δεν υπήρχαν οι μετανάστες. Συχνά οι κάτοικοι των νησιών που διαμαρτύρονται ξεχνούν αυτόν τον παράγοντα, τα χρήματα ενίσχυσης που κατευθύνονται στους τόπους αυτούς για να συνδράμουν τον τοπικό πληθυσμό στη διαχείριση του φαινομένου. Αλλωστε οι Ελληνες πάντα έχουμε ένα παράδειγμα συγγενούς μετανάστη στη Γερμανία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά. Ακούω συχνά το επιχείρημα ότι οι Ελληνες πηγαν στη Γερμανία υπό άλλες συνθήκες. Με ειδικές άδειες εργασίας, ως προσκεκλημένοι, Γκασταρμπάιτερ, με τα απαραίτητα έγγραφα. Κι όμως εξίσου απαραίτητη για την οικονομική ανάπτυξη, τη δημογραφική απειλή και τον κίνδυνο κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος είναι αυτήν τη στιγμή και εδώ οι μετανάστες. Οι αιτιάσεις ότι κάνουν αφαίμαξη του κοινωνικού κράτους χωρίς να συνδράμουν τα ταμεία είναι ευθύνη δική μας, των Ελλήνων εργοδοτών που θέλουν φτηνά εργατικά χέρια, από τις Μανωλάδες μέχρι μεταφορείς για μερικές ώρες. Παράλληλα ρατσιστική αντιμετώπιση μπορώ να σας διαβεβαιώσω είχαν και οι Ελληνες μετανάστες στη Γερμανία, ελέω και ταμπλόιντ Τύπου.\nΘέλω εδώ να σταθώ στη σημασία των λέξεων και να υπεραμυνθώ της πολιτικής ορθότητας στον δημόσιο λόγο, που περίπου παρουσιάζεται σαν μια προσπάθεια λογοκρισίας ορισμένων αθυρόστομων άτακτων αγοριών της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Δεν είναι έτσι. Η γλώσσα και η επιλογή των όρων δημιουργεί κοινωνική συνείδηση. Οταν πχ λες ή γράφεις προσφυγικό κύμα ή ροές η εικόνα που δημιουργείται στο συλλογικό υποσυνείδητο είναι μια πλημμυρίδα ανθρώπων που απειλεί να πνίξει την Ευρώπη. Οταν βαφτίζεις παράνομους κι όχι παράτυπους ή σαν παπιέ όπως τους λένε οι Γάλλοι η διαφορά είναι σαφής. Στην πρώτη περίπτωση η συνδήλωση είναι κάποιος που έχει παρανομήσει, που είναι δυνάμει εγκληματίας, στη δεύτερη εκείνος που δεν έχει εφοδιαστεί το απαραίτητο έγγραφο. Οταν ως δημοσιογράφος γράφεις ή λες πως ο Πακιστανός βίασε ή έκλεψε, αλλά δεν διευκρινίζεις φυσικά ότι κάποιος βιαστής ή ληστής είναι Ελληνας, είναι σαφές ότι συνδυάζεις συνειρμικά την καταγωγή με την παραβατικότητα. Συνεπώς η πολιτική ορθότητα προστατεύει μειονότητες που δεν έχουν πρόσβαση στον δημόσιο λόγο από εμπέδωση αρνητικών στερεοτύπων. Τέλος ένα πιο λεπτό και δυσκολο ζήτημα είναι πώς περιγράφεις τους ανθρώπους που αντιδρούν π.χ. γονείς που δεν θέλουν να πάνε τα παιδιά τους σχολείο με παιδιά μεταναστών ή κατοίκους νησιών που διαμαρτύρονται για τη δημιουργία χοτ σποτς. Είναι αγανακτισμένοι πολίτες; Είναι γονείς που ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους; Πώς αντιμετωπίζεις τέτοιου είδους φαινόμενα; Τα χαιδεύεις, τα κατευνάζεις, τα καταγγέλλεις, τα αγνοείς και προχωράς μπροστά ελπίζοντας ότι η κοινωνία η ίδια θα τα απομονώσει; Ολα αυτά είναι θέματα που έπρεπε να προβληματίσουν περισσότερο εμάς τους δημοσιογράφους από μία επιφανειακή και συχνά άγαρμπη καταγραφή, που απλώς αναπαράγει ρατσιστικά σχήματα.\nΚαταλήγοντας, θεωρώ λοιπόν ότι ο ρόλος ημών των δημοσιογράφων είναι η ενημέρωση και με παράθεση συγκεκριμένων στοιχείων αποδόμηση διαδεδομένων θεωριών συνωμοσίας, που συνδέουν π.χ. το προσφυγικό ζήτημα με την ανεργία, την εγκληματικότητα, την τρομοκρατία, το πρόβλημα στέγης, τα επιδόματα, την κατάρρευση του συστηματος υγείας. Η ανάδειξη της ανθρωπιστικής διάστασης του φαινομένου, η επιλογή των λέξεων με ευαισθησία για ανθρώπους που δεν συμμετέχουν στον δημόσιο λόγο, όπως προείπα, αλλά και ο διάλογος μεταξύ μας, των δημοσιογράφων, ακτιβιστών, πολιτικών και όλων όσων ανησυχούν για έρευνες σαν κι αυτήν που παρουσιάστηκε εδώ απόψε και θέλουν να αλλάξουν οι υπάρχουσες τάσεις στην ελληνική κοινωνία.\nMετανάστευση στην Ελλάδα: Tι λένε οι αριθμοί και τι πιστεύουμε εμείς\nΠαρασκευή Οκτωβρίου 11, 2019 - 17:30, by Ασπασία Κάκαρη - Επικεφαλής τμήματος Επικοινωνίας, Συνηγορίας & Εκστρατειών\nΠόσοι από μας γνωρίζουν πόσοι είναι τελικά οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες που ζουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα; Ένα, δύο, τρία εκατομμύρια; Η εντύπωση των περισσότερων είναι ότι στη χώρα μας ζουν εκατομμύρια μετανάστες. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Αν συγκρίνουμε, για παράδειγμα τον αριθμό των ξένων που ζουν στην Ελλάδα με τον αριθμό των Ελλήνων που μετανάστευσαν στο εξωτερικό τα χρόνια της κρίσης, θα δούμε ότι δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Ωστόσο, ενώ όλοι μας έχουμε και από κάποιο γνωστό που δουλεύει στο εξωτερικό, όποιον και να ρωτήσεις, θα σου πει ότι είναι μόνο μερικές δεκάδες χιλιάδες οι Έλληνες που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα λόγω της κρίσης. «Το πολύ να φτάνουν τις 50.000, άντε τις 100.000 χιλιάδες».\nΑς δούμε όμως τι λένε τα στατιστικά στοιχεία. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, τα τελευταία 7 χρόνια μετανάστευσαν για να αναζητήσουν εργασία περισσότεροι από 700.000 Έλληνες. Δηλαδή, μόνο τα χρόνια της κρίσης, περίπου το 6,5% των Ελλήνων αναζήτησε μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Ποσοστό που δεν διαφέρει πολύ από το 8% των ξένων που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας Ipsos για τις αντιλήψεις και τα στερεότυπα των πολιτών της Ε.Ε. σχετικά με τη μετανάστευση. Αυτή είναι η πραγματικότητα των αριθμών. Όμως, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι Έλληνες θεωρούν ότι το ποσοστό των πολιτών ξένων χωρών που ζει στην Ελλάδα αγγίζει το 35%. Δηλαδή υπάρχει μια απόκλιση μεταξύ εκτίμησης και πραγματικού αριθμού της τάξεως του 27%. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την αντίληψη των Ελλήνων για την παρουσία μουσουλμάνων στη χώρα. Τα πραγματικά στοιχεία θέλουν τους Μουσουλμάνους να μην ξεπερνούν το 6% του πληθυσμού, ενώ ο μέσος όρος των Ελλήνων θεωρεί ότι το ποσοστό φτάνει το 21%. Δηλαδή, η πλειοψηφία πιστεύει ότι ο 1 στους 5 που ζουν ανάμεσά μας είναι μουσουλμάνος.\nΠώς είναι δυνατό να πέφτουμε τόσο έξω στις εκτιμήσεις μας; Η πληροφορία υπάρχει εκεί έξω και στις μέρες μας είναι ελάχιστοι όσοι έχουν τη δικαιολογία ότι δεν έχουν πρόσβαση. Είμαστε θύματα παραπληροφόρησης; Σύμφωνα με την έρευνα της Ipsos που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2019 στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Αυστρία και την Ουγγαρία, οι Έλληνες θεωρούν ότι η έκθεσή τους σε ψευδείς ειδήσεις είναι αρκετά υψηλή (61%) τόσο γενικά, όσο και αναφορικά με τις ειδήσεις που αφορούν μετανάστες. Γι’ αυτό και δεν εμπιστεύονται πια τα παραδοσιακά ΜΜΕ για την πληροφόρησή τους. Μόνο το 13% των Ελλήνων, λιγότεροι από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που συμμετείχαν στην έρευνα, εμπιστεύονται την αξιοπιστία και την ακρίβεια των ειδήσεων στα ΜΜΕ. Είναι όμως τα ΜΜΕ τα μόνα που ευθύνονται για αυτή τη δραματική αντίληψη της κατάστασης;\nΟ γιατρός Hans Rosling στο βιβλίο του “Factfulness” αναλύει γιατί συνηθίζουμε να βλέπουμε την κατάσταση στον κόσμο περισσότερο τραγική απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα και δίνει μια εξήγηση για την υπερ-δραματοποίηση στην οποία καταφεύγει συχνά ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο εγκέφαλος μας, προϊόν εκατομμυρίων ετών εξέλιξης, έχει μάθει να καταλήγει σε γρήγορα συμπεράσματα, χωρίς πολλή σκέψη, για να αποφεύγει τους κινδύνους. Μ’ αυτό το ένστικτο οι πρόγονοι μας κατάφεραν να επιβιώσουν. Κι αυτό το ένστικτο τρέφουμε με τις δραματικές ιστορίες που αποτελούσαν τη μόνη πηγή ειδήσεων και χρήσιμων πληροφοριών για εκατομμύρια χρόνια.\nΔεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι οι Έλληνες που θεωρούν πως στη χώρα μας ζουν 3,7 εκατομμύρια ξένοι, πιστεύουν ότι η μετανάστευση ανήκει στις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα αυτή τη στιγμή. Την αξιολογούν δε ως περισσότερο σημαντική από το δημόσιο χρέος, την αύξηση του κόστους ζωής, την υγειονομική περίθαλψη, κ.α. Μάλιστα το 64% των Ελλήνων, σύμφωνα πάντα με την έρευνα της Ipsos, θεωρεί ότι η μετανάστευση έχει αρνητικό αντίκτυπο στη χώρα. Και οι Έλληνες είναι πιο επικριτικοί από τους Αυστριακούς, τους Ούγγρους και τους Ιταλούς.\nΩστόσο, όπως αναφέρει και ο Rosling, σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να καταφεύγουμε σε δεδομένα. Αρκεί λοιπόν να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα μαθαίνοντας να λειτουργούμε διαφορετικά. Αν δεν συνηθίσουμε να βγάζουμε συμπεράσματα μόνο με βάση τα πραγματικά δεδομένα, οι απόψεις μας θα συνεχίσουν να είναι εκτός πραγματικότητας.\n* Η έρευνα της Ipsos για τις αντιλήψεις και τα στερεότυπα των πολιτών της Ε.Ε. σχετικά με τη μετανάστευση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «CIAK Μigraction» που υλοποιείται από την ActionAid με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.\n** Tην Τρίτη 15 Οκτωβρίου η ActionAid διοργανώνει εκδήλωση με τίτλο "Αντιλήψεις για τη μετανάστευση - 4 διάλογοι για εμάς και τους άλλους" στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών στις 18.30. Μάθε περισσότερα εδώ.\nΟι σούπερ- ήρωες είναι αληθινοί!\nΠέμπτη Νοεμβρίου 8, 2018 - 16:17, by Στέλλα Ελματζόγλου- Volunteer Program Coordinator\nΞεκινώντας από ένα ισχυρό θέλω, περνώντας σταδιακά σε μικρές καθημερινές πράξεις αγάπης, έγνοιας και αλληλεγγύης, αργά και σταθερά αλλάζει ο κόσμος.


Chef Telemachus/Ithaca : ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ\nΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ\nΟ λόγος που το έκανε ήταν για να απαντήσει σε ένα ερώτημα που τη βασάνιζε έντονα. «Γιατί παρά την εξέλιξη της επιστήμης θερίζουν οι ασθένειες; Ο καρκίνος, τα καρδιοεγκεφαλικά και τα αυτοάνοσα νοσήματα;».\nΤο κρασί ήταν βασικό στοιχείο της καθημερινότητας των Ελλήνων. Το έπιναν όμως νερωμένο και ανάλογα με την ώρα της ημέρας έβαζαν την ανάλογη ποσότητα νερού.\nΌσο πλησίαζε η νύχτα, τόσο λιγότερο νερό έβαζαν. Τα συμπόσια ήταν μια άλλη αγαπημένη συνήθεια των αρχαίων Ελλήνων. Ξεκίναγαν συνήθως στις δέκα το πρωί και τέλειωναν με τη δύση του ηλίου.


Η ιστορία της Outboard Marine Corporation - psarema-skafos.gr\nΗ ιστορία της Outboard Marine Corporation\nΗ Outboard Marine Corporation ( OMC ) ήταν ο κατασκευαστής των εξωλέμβιων κινητήρων Evinrude και Gale Outboard Motors για πολλές διαφορετικές μάρκες σκαφών.\nΟ Ole Evinrude γεννήθηκε στο Gjøvik της Νορβηγίας στις 19 Απριλίου 1877. Πέντε χρόνια αργότερα, η οικογένειά του μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε κοντά στο Κέιμπριτζ του Ουισκόνσιν . Ενδιαφερόμενος για τη μηχανική από νεαρή ηλικία, ο Evinrude έγινε μηχανολόγος μαθητευόμενος στην ηλικία των 16 ετών και τελικά κατασκευαστής.\nΜε την βιομηχανική επανάσταση καλά να κρατεί ήδη από τις αρχές του αιώνα, ο Ole Evinrude γοητεύτηκε από τις δυνατότητες της νέας μηχανής εσωτερικής καύσης και ίδρυσε μια επιχείρηση για την κατασκευή μικρών κινητήρων.\nΕνώ ο Evinrude επικεντρώθηκε στις μηχανικές και τεχνικές πτυχές της νέας επιχείρησης, ανέθεσε το λογιστικό και επιχειρηματικό τέλος της επιχείρησης στον βοηθό του, Bessie Cary . Η ιστορία γύρω από την εφεύρεση του Evinrude για τον εξωλέμβιο κινητήρα σκάφους περιστρέφεται γύρω από ένα πικνίκ που ο Cary και ο Evinrude απολάμβαναν στη λίμνη Okauchee , στη λίμνη δυτικά του Μιλγουόκι, δυόμισι μίλια από την ακτή. Ο Cary εξέφρασε την επιθυμία για ένα πιάτο παγωτού και ο Evinrude έτρεξε πίσω στην ακτή γι 'αυτό. Φυσικά, το παγωτό λιωμένο από τη στιγμή που επέστρεψε, αλλά ο Evinrude, εμπνευσμένος από το περιστατικό, ήταν αποφασισμένος να σχεδιάσει μια μηχανή που θα αντικαθιστούσε το κουπιά ως μέσο προώθησης σκαφών.\nΤο 1907, ο Evinrude ίδρυσε την Evinrude Motors στο Μιλγουόκι . Η εταιρία άρχισε αμέσως να αναπτύσσει το πρώτο εξωλέμβιο κινητήρα της, μοντέλο ενός κυλίνδρου, 1.5 hp (1.1 kW), το οποίο έγινε άμεσα αποδεκτό από το κοινό.\nΛόγω της κακής υγείας του Bessie, ο Evinrude πώλησε την εταιρεία του το 1913 και ο Ole συμφώνησε να μην επανέλθει στην κατασκευή εξωλέμβιων για πέντε χρόνια. Το εφευρετικό μυαλό του όμως ήταν απασχολημένο, και κατά τη διάρκεια της "συνταξιοδότησής του", επινόησε έναν πολύ βελτιωμένο εξωλέμβιο κινητήρα δύο κυλίνδρων. Το 1921 ο ίδιος και η Bessie σχημάτισαν την ELTO Outboard Motor Company ( ELTO - Light Twin Outboard του Evinrude). Αυτός ο νέος εξωλέμβιος κινητήρας ήταν επίσης πολύ επιτυχημένος και το 1929 η εταιρία ELTO συγχωνεύθηκε με την αρχική εταιρεία Evinrude (που μετονομάστηκε σε Outboard Marine Corporation ) και την Lockwood Motor Company , με τον Evinrude πρόεδρο της νέας αυτής εταιρείας.\nΟ Bessie, ο οποίος είχε συνταξιοδοτηθεί το 1928 για λόγους υγείας, πέθανε το 1933 στο Μιλγουόκι . Ο Ole Evinrude, πέθανε το επόμενο έτος στις 12 Ιουλίου στο Milwaukee και την εταιρεία αέλανβε ο γιος τους, Ralph . Το 1936 η εταιρεία Evinrude συγχωνεύθηκε με την Johnson Motor Company για να αποτελέσει την Outboard Marine Corporation. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου η εταιρεία κατασκευάζει κινητήρες για διάφορα είδη στρατιωτικών ναυτικών σκαφών.\nΣτη δεκαετία του 1930 και του 1940, χρησιμοποιήθηκαν κινητήρες σε αγώνες μικρών σκαφών, που χρησιμοποιούσαν ειδικά αγωνιστικά καύσιμα: 82% μεθανόλη , 10% τολουόλιο ή βενζόλιο και 8% συν τετρααιθυλολεάνιο για την αποφυγή του χτυπήματος του κινητήρα . Το όνομα του Evinrude συνεχίζεται σήμερα όχι μόνο σε πολλούς εξωλέμβιους κινητήρες αλλά και με την παρουσίαση του βραβείου Ole Evinrude . Δεδομένου ότι κάθε χρόνο παρουσιάζεται το New York Boat Show , αυτό το βραβείο παρουσιάζεται ως αναγνώριση των συμβολών ενός ατόμου για την ανάπτυξη του σκάφους αναψυχής.\nΌσο αφορά στην Johnson και την εμπλοκή της με την OMC. Η αρχική εταιρεία για την κατασκευή κινητήρων εσωτερικής καύσης και εξωλέμβιες μηχανές, ήταν η Johnson Brothers Motor Company στο Terre Haute, Indiana . Λίγα χρόνια μετά το εργοστάσιο των αδελφών Johnson στο Terre Haute καταστράφηκε από ανεμοστρόβιλο τον Μάρτιο του 1913, οι αδελφοί μεταφέρθηκαν στο South Bend, στην Ιντιάνα και στη συνέχεια στο Waukegan, Illinois . Η εταιρεία εξαγοράστηκε για πρώτη φορά από την Outboard Marine Corporation (OMC) το 1935.\nΠιο αναλυτικά για την OMC. Η Outboard Marine Corporation, που μερικές φορές αναφέρεται ως Outboard Motor Company, ιδρύθηκε το 1929 όταν συγχωνεύθηκε η ELTO με την Lockwood-Ash Motor Company. Άρχισαν να χρησιμοποιούν το όνομα OMC το 1956. Η Outboard Marine Corporation ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής και προμηθευτής εξωλέμβιων κινητήρων στον κόσμο και ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός μηχανοκίνητων σκαφών. Με έδρα το Waukegan, Illinois, η εταιρεία είχε γίνει διάσημη για τους εξωλέμβιους κινητήρες Johnson και Evinrude, καθώς και για τα Powerboats της Chris-Craft και Grumman. Άλλα δικά της προϊόντα, είναι αυτά με τα εμπορικά σήματα Four Winns, Seaswirl, Winds Trade, Sunbird, Stratos κ.α. Δυστυχώς, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του '90, η Outboard Marine αντιμετώπισε δυσκολίες με τον ανταγωνισμό, κυρίως την Brunswick Corporation.\nΗ μηχανοκίνητη μεταφορά, έγινε καθημερινό κομμάτι της ζωής το 1907, όταν ο Ole Evinrude έφτιαξε την πρώτη σε μαζική πρακτική εξωλέμβια για βάρκες. Ο Evinrude έβαλε μια διαφήμιση σε ένα κινητό περιοδικό για να παρουσιάσει τον κινητήρα του, αντλώντας τόσα πολλά ερωτήματα από Αμερικανούς και ξένους αναγνώστες, οπότε αποφάσισε να δοκιμάσει μεγάλη παραγωγή. Επειδή χρειαζόταν οικονομική βοήθεια για αυτή την επιχείρηση, βρήκε έναν υποστηρικτή και ίδρυσε την Evinrude Motor Company το 1910.\nΗ επιχείρηση ήταν μια στιγμιαία επιτυχία - η αγορά της περιελάμβανε όχι μόνο τα σκάφη αναψυχής αλλά και τους σκανδιναβικούς αλιευτικούς στόλους που λειτουργούσαν στη Βόρεια Θάλασσα. Οι τριβές μεταξύ των εταίρων ανάγκασαν τον Evinrude να πουλήσει το μερίδιό του στον υποστηρικτή του το 1914 και να αναχωρήσει, υπογράφοντας εγγύηση που τον περιορίζει από την εξωλέμβια βιομηχανία για πέντε χρόνια. Η εταιρεία συνέχισε χωρίς αυτόν, και έγινε θυγατρική του κατασκευαστή βενζινοκινητήρων Briggs & Stratton Corporation το 1926.\nΜέχρι το 1921, ο Evinrude επέστρεψε στην αγορά, με μια επιχείρηση που ονομάζεται ELTO Outboard Motor Company. Η νέα προσφορά του ήταν το Evinrude Light Twin Outboard, ένας κινητήρας εν μέρει κατασκευασμένος από αλουμίνιο, μειώνοντας το βάρος του κατά ένα τρίτο. Δημοφιλής στους αλιευτικούς στόλους, αυτή η επαναστατική μηχανή ξεπέρασε τις πωλήσεις του αρχικού εξωλέμβιου κινητήρα του Evinrude μέσα σε τρία χρόνια. Προσέλκυσε επίσης την προσοχή ενός ανταγωνιστή, της Johnson Motor Company , η οποία έφερε έξω τον αντίπαλο ελαφρύ κινητήρα της το 1922. Η Johnson κέρδισε μερίδιο αγοράς, αρπάζοντας το προβάδισμα τέσσερα χρόνια αργότερα με ένα επιτυχημένο μοντέλο που ζυγίζει 100 λίβρες, κοστίζει $ 190 και είναι σε θέση να κινήσει μια βάρκα με 16 μίλια ανά ώρα. Ούτε η εταιρεία Evinrude ούτε η ELTO θα μπορούσαν να ταιριάξουν με αυτό. Τώρα, η Johnson είχε κέρδη 433.000 δολαρίων το 1927, ξεπερνώντας τα κέρδη των 25.000 δολαρίων της Evinrude και τα 30.000 δολάρια της ELTO.\nΈνας νέος κινητήρας το 1928 αποκαθιστούσε την εταιρεία ELTO στην αγορά, της οποίας το ετήσιο καθαρό κέρδος αυξήθηκε στα $ 300.000. Ο Ole Evinrude, συγχώνευσε την ELTO με τον Stephen Briggs τον επόμενο χρόνο, όταν ο Harold Stratton και αυτός, διαφώνησαν για την διαφοροποίηση της Briggs & Stratton στην αγορά εξωλέμβιων κινητήρων. Ο κ. Briggs έγινε πρόεδρος της ολοκαίνουργιας Outboard Motors Corporation με τον κ. Evinrude ως Πρόεδρο.\nΗ Μεγάλη κρίση και ο Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος\nΗ εξωλέμβια είχε μόλις ένα χρόνο να σταθεί στα πόδια της πριν από τη συντριβή της χρηματιστηριακής αγοράς το 1929 και να δοκιμάσει την δυναμική της. Ήδη υπεύθυνη για $ 500.000 τραπεζικά δάνεια ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης, η εταιρεία έπρεπε να αυξήσει το χρέος της σε $ 600.000 μεταξύ 1930 και 1932, όταν τα λειτουργικά ελλείμματα ανήλθαν σε 550.000 δολάρια. Για να διατηρηθεί η επιχείρηση στη ζωή, ολόκληρο το απόθεμα πωλήθηκε σε τιμές ευκαιρίας, και ο Evinrude θυσίασε το μισθό του μέχρι το θάνατό του το 1934.\nΗ μοίρα της Johnson ήταν χειρότερη. Μια υπερβολικά δαπανηρή διαφημιστική καμπάνια, καθώς και μια κακή χρονική συγκυρία στην αγορά των κινητήρων, απορρόφησαν όλα τα ρευστά διαθέσιμα μέχρι το 1930, όταν ο έλεγχος της εταιρείας πέρασε στους τραπεζίτες της. Ακολούθησε μια προσπάθεια να μειωθεί η εξάρτησή της από τις εποχιακές πωλήσεις με την είσοδο στην αγορά ψυγείων-συμπιεστών. Η προσπάθεια αυτή δεν απέδοσε τα αναμενόμενα και λίγο αργότερα η Johnson ήταν προς πώληση.\nΤο 1935, η Outboard Motors Corporation αγόρασε την Johnson Motor Company. Η τιμή των 800.000 δολαρίων έφερε στην Outboard μια γνωστή γραμμή εξωλέμβιων και εξοπλισμού αξίας 1.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Παράλληλα, η Outboard δημιούργησε υπερπόντιες αγορές στην Κίνα, τη Βιρμανία, το Ιράν και την Αλβανία, για να διευρύνει τη σειρά των αντιπροσώπων της Evinrude στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Ένα άλλο πλεονέκτημα ήταν η θέση της Johnson στην αγορά ψύξης. Το Outboard ίδρυσε το τμήμα Gale Products στο Galesburg, Illinois , για να κατασκευάσει αυτή τη νέα γραμμή.\nΗ επέκταση επέφερε αλλαγές. Δεν έχει πλέον αφιερωθεί σε αμιγώς θαλάσσια συμφέροντα και η εταιρεία άλλαξε το όνομά της το 1936, στην Outboard Marine & Manufacturing Company. Ο Stephen F. Briggs παραιτήθηκε προσωρινά από την Προεδρία του Εξωλέμβιου - είχε κρατήσει αυτή τη θέση από το 1929 για να πάρει το τιμόνι της Johnson. Έθεσε αυστηρό καθεστώς κοστολόγησης και το 1937 οι μικτές πωλήσεις του τμήματος Johnson ανήλθαν σε 4,3 εκατομμύρια δολάρια, σε σύγκριση με τα 2,5 εκατομμύρια δολάρια της Evinrude-ELTO.\nΜέχρι τώρα, οι Outboard Motors αντιπροσώπευαν περίπου το 60% της αμερικανικής παραγωγής εξωλέμβιων αυτοκινήτων. Υπήρχαν τρεις γραμμές παραγωγής κινητήρων, που ταιριάζουν με τις περισσότερες ανάγκες: τη γραμμή ELTO, την Evinrude και την Johnson, προσφέροντας ειδικά χαρακτηριστικά. Αν και υπήρξε συνεργασία, οι επιχειρήσεις ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητες. Αυτό άφησε κάθε τμήμα την ευχέρειανα αναθέσει συμβάσεις σε εξωτερικούς πλειοδότες καθώς και σε εκείνους που μοιράζονται μια θέση κάτω από την Εξωλέμβια ομπρέλα. Ακόμη και οι εξαγωγικές συναλλαγές αντιμετωπίστηκαν διαφορετικά. παρόλο που όλες είχαν δρομολογηθεί μέσω της έδρας της Waukegan, η Johnson τείνει να πωλεί απευθείας στους αντιπροσώπους της, ενώ οι περισσότερες πωλήσεις Evinrude πέρασαν μέσω των διανομέων και στη συνέχεια στους αντιπροσώπους.\nΕκτός από τους κινητήρες που πωλούνταν κυρίως σε εποχιακές αγορές, υπήρχαν άλλα στοιχεία που διευρύνουν τις σειρές προϊόντων. Η χορτοκοπτική μηχανή Lawn-Boy ήταν από το 1932 βασικό προϊόν Evinrude, μαζί με αντλίες αποστράγγισης, πυρόσβεσης και ψεκασμού γκαζόν. Οι προσφορές της Johnson περιλάμβαναν μικρές γεννήτριες, βενζινοκινητήρα για πλυντήρια ρούχων και ψυγεία. Σε συνδυασμό με τους κινητήρες, όλα αυτά έδωσαν καθαρές πωλήσεις ύψους 6,8 εκατομμυρίων δολαρίων μέχρι το 1937, δημιουργώντας κέρδη ύψους 945.000 δολαρίων.\nΣτις αρχές της δεκαετίας του 1940, οι εγκαταστάσεις του Outboard μετατράπηκαν όλες για την παραγωγή πολεμικών υλικών. Ασφάλειες βόμβας, μηχανές αεροσκαφών και συσκευές πυρόσβεσης ρέουν από τα εργοστάσια Outboard, μαζί με μοτέρ προσγείωσης για το Πολεμικό Ναυτικό. Οι τετρακύλινδροι κινητήρες Evinrude μεταφέρουν στρατεύματα στο Ρήνο. Οι καθαρές πωλήσεις για το 1945 έφτασαν τα 1,8 εκατομμύρια δολάρια, φτάνοντας τα 2,5 εκατομμύρια δολάρια το επόμενο έτος.\nΤο προσωπικό που καθοδηγούσε την εταιρεία κατά τη διάρκεια των ταραχών του πολέμου ήταν κατά το πλείστον … ηλικιωμένοι. Εκτός από τον Briggs, υπήρξε και ο Joseph G. Rayniak, διευθυντής της έρευνας κατασκευής, η καριέρα του οποίου χρονολογείται από την εποχή των αδελφών Johnson, που αποκαλύφθηκε το 1922. Υπήρξε ο Finn T. Irgens, κάτοχος 92 διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, διευθυντής της μηχανικής από την αρχή με τον Ole Evinrude, το 1929. Υπήρξε ο Ralph Evinrude, ο οποίος είχε διαδεχθεί την εταιρική προεδρία μετά το θάνατο του πατέρα του το 1934.\nΕπέκταση και ανάπτυξη στα μεταπολεμικά χρόνια\nΑυτά τα σημαντικά μέλη του προσωπικού ήταν όλα παρόντες με την επιστροφή στην εποχή ειρήνης, όταν η εταιρεία μετέτρεψε τις εγκαταστάσεις της πίσω στην παραγωγή των εξωλέμβιων κινητήρων Johnson και Evinrude. Καταβάλλοντας 8 εκατομμύρια δολάρια για την επέκταση και βελτίωση των εγκαταστάσεων μέχρι το 1952, η Outboard προσέφερε μοντέλα που κυμαίνονταν από μονοκύλινδρους, έως κυλίνδρους 25 ίππων.\nΠολλές εξαγορές διευρύνουν τη γραμμή παραγωγής της Outboard κατά τη δεκαετία του 1950. Πρώτη, το 1952, ήταν η εταιρεία RPM Manufacturing Company του Μισσούρι, της οποίας η ειδικότητα ήταν ένας περιστροφικός ηλεκτρικός χορτοκοπτικός μηχανισμός που ο Outboard σχεδίαζε να πουλήσει κάτω από την οικεία εμπορική του ονομασία Lawn-Boy. Διαθέτοντας αποσπώμενο κινητήρα χρήσιμο ως εξωλέμβιο, το χλοοκοπτικό ήταν ήδη ένα άριστα πωλημένο μη επώνυμο αντικείμενο τόσο στους καταλόγους Sears όσο και στον κατάλογο Spiegel. Το Outboard αντιμετώπισε τον τεράστιο όγκο των υπαρχουσών παραγγελιών, ολοκληρώνοντας ολόκληρες μονάδες σε ένα εργοστάσιο, αντί να χρησιμοποιήσει τη πιο χρονοβόρα μέθοδο αποσυναρμολόγησης σε διάφορα σημεία.\nΤο 1956, η εταιρεία άλλαξε το όνομά της σε Outboard Marine Corporation (OMC). Την ίδια χρονιά, η OMC αγόρασε τον μεγαλύτερο κατασκευαστή αλυσοπρίονων του Καναδά, για 2.55 εκατ. C $ συν 40.000 μετοχές. Η OMC μετέφερε αυτή τη νέα θυγατρική στο Peterborough του Οντάριο και άλλαξε το όνομα Industrial Engineering στην Pioneer Saws Ltd.\nΗ Cushman (εταιρεία) της Νεμπράσκα προσχώρησε στον κατάλογο θυγατρικών εταιρειών το 1957. Καλά γνωστή στον τομέα των οχημάτων κοινής ωφέλειας, ο Cushman είχε κατασκευάσει το Airborne, ένα σκούτερ που έπεσε με αλεξίπτωτο για τη μεταφορά αλεξιπτωτιστών στο έδαφος. Αργότερα τα ελαφρά οχήματα της εταιρείας έγιναν δημοφιλή για γεωργική, βιομηχανική και ψυχαγωγική χρήση. Με το κόστος των 114.000 μετοχών σε 30 ¢, η νέα εξαγορά προσέθεσε τροφοδότες τρακτέρ, καροτσάκια γκολφ και μοτοποδήλατα στη σειρά προϊόντων OMC. Εκτός από τους κινητήρες Johnson και Evinrude που πωλήθηκαν στη συνέχεια από περίπου 7.000 λιανέμπορους, ο πλούσιος κατάλογος των προσφορών της OMC περιελάμβανε κινητήρες Gale Buccaneer που πωλούνταν μέσω ειδικών τεχνών, καθώς και διάφορα μη επώνυμα μοντέλα που πωλούνται για λιανοπωλητές.\nΟ πιο πρωτοποριακός κινητήρας της εταιρίας εμφανίστηκε το 1958. Ο πρώτος κινητήρας αλουμινίου, που κατασκευάστηκε με μαζική παραγωγή, ήταν εξωλέμβιος τετρακύλινδρος 50 ίππων, κατασκευασμένος από την OMC, τα μπλοκ V του οποίου προήλθαν από την Johnson, τα τμήματα χάλυβα του Evinrude, ενώ το τμήμα Gale συνέβαλε με τα καρμπυρατέρ και τα συστήματα ανάφλεξης.\nΟι εξαγωγικές πωλήσεις όλων των προϊόντων αυξήθηκαν μπροστά στη δεκαετία του 1950. Η OMC, έχοντας κερδίσει 215 τοις εκατό στις εξαγωγές από το 1949 έως το 1956, διεύρυνε το τμήμα εξαγωγών της το 1956, αποκτώντας μια νέα θυγατρική εταιρεία που ονομάζεται Outboard Marine International SA. Μέχρι το 1960, με το επόμενο λογικό βήμα της παραγωγής στο εξωτερικό, η εταιρεία κατασκευάζει και συναρμολογεί κινητήρες στη Brugge , Βέλγιο. Όλες αυτές οι εξελίξεις έδειξαν στις ετήσιες καθαρές πωλήσεις, οι οποίες αυξήθηκαν από 27 εκατομμύρια δολάρια το 1950 σε 171,5 εκατομμύρια δολάρια μέχρι το 1959.\nΚατά τη δεκαετία του 1950, ο κύριος στόχος της OMC ήταν οι εξαγορές για τη διεύρυνση των βασικών σειρών προϊόντων. Στη δεκαετία του 1960, ο στόχος της εταιρείας ήταν να βελτιώσει όλα αυτά τα προϊόντα και να βρει αναπτυσσόμενες αγορές για αυτά. Εξασφαλίζοντας την ηγετική της θέση στη βιομηχανία μέσω της συνεχούς καινοτομίας και της βελτίωσης των υπαρχόντων προϊόντων, η OMC χορήγησε περισσότερα από 7 εκατομμύρια δολάρια ετησίως στην έρευνα και την ανάπτυξη.\nΚαθώς άρχισαν οι δεκαετίες του 1960, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρισκόταν σε ύφεση. Οι αγοραστές για πρώτη φορά καθώς και όσοι αναζητούν μεγαλύτερο και καλύτερο εξοπλισμό αναψυχής θέτουν τις αγορές τους σε αναμονή. Επειδή οι κύριες αγορές της συνδέονταν με τις δραστηριότητες αναψυχής που ασκούσαν ως επί το πλείστον εποχιακή βάση, οι πωλήσεις υποχώρησαν σε ένα χαμηλό ύψους 132,3 εκατομμυρίων δολαρίων το 1961.\nΩστόσο, το οικονομικό αναποδογύρισμα δεν εμπόδισε την εταιρεία να ξεκινήσει ένα πενταετές φιλανθρωπικό πρόγραμμα το 1961. Απαντώντας σε ένα αίτημα της εκστρατείας για την ελευθερία από την πείνα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τη Διατροφή και τη Γεωργία , η OMC συνέβαλε με μερικές εκατοντάδες εξωλέμβιους κινητήρες κάθε χρόνο,για να χρησιμοποιηθούν στην αλιεία, μέρος ενός προγράμματος για την αύξηση της παραγωγής τροφίμων σε υπανάπτυκτες χώρες. Επίσης, το 1961, η εταιρεία δημιούργησε την OMC Boats Division για την παραγωγή και εμπορία πλοίων 16 έως 19 ποδιών που διαθέτουν τόσο εξωλέμβιες όσο και νεότερους πρυμναίους κινητήρες. Η παραγωγή ξεκίνησε τον επόμενο χρόνο, συμβάλλοντας στην αύξηση των πωλήσεων στα 151,9 εκατομμύρια δολάρια μέχρι το 1962.\nΟι πρυμναίοι ή εσωτερικοί-εξωλέμβιοι κινητήρες ήταν διαθέσιμοι τόσο ως ξεχωριστές μονάδες για κατασκευαστές σκαφών, είτε ως συστατικά των σκαφών που παρήγαγε η OMC. Κατασκευασμένοι για να προσφέρουν οικονομία καυσίμου και αξιοπιστία εσωτερικών κινητήρων, ήταν παρόλα αυτά εξίσου ευπροσάρμοστοι με τις εξωλέμβιες. Μέχρι το 1965 η εταιρεία πωλούσε περίπου 20.000 πρυμναίες μονάδες το χρόνο, ωστόσο, και οι πωλήσεις των εξωλέμβιων τους έπεσαν ακόμα δέκα φορές. Το πρόβλημα προέκυψε από την προηγμένη τεχνολογία του κινητήρα. Πολλοί αντιπρόσωποι δεν ήξεραν πώς να επισκευάσουν αυτούς τους κινητήρες, και οι ιδιοκτήτες συχνά αγνοούσαν τις ανάγκες συντήρησης. Η OMC αντιμετώπισε αυτή την πρόκληση με την ανάπτυξη μηχανογραφικών εβδομαδιαίων ωρών επισκευής και συντήρησης για την εκπαίδευση των αντιπροσώπων. Τέσσερα σχολεία, δύο μόνιμα σταθμευμένα στο Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια και Waukegan, Illinois, και δύο κινητές μονάδες εξοικειωμένοι με τους νέους κινητήρες.\nΚατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, το δημόσιο ενδιαφέρον για νέα αθλήματα προσέφερε νέες δυνατότητες αγοράς. Η OMC εισήγαγε με ενθουσιασμό τη βιομηχανία snowmobile, εισάγοντας το Evinrude Skeeter και το Johnson Skee-Horse το 1964, κάθε ένας από τους οποίους σίγουρα θα συγκινήσει τους αναβάτες με ταχύτητες πάνω από 30 μίλια την ώρα. Μια άλλη καινοτομία ήταν το Evinrude Aquanaut για καταδύσεις, το οποίο επίσης πωλείται με την εμπορική ονομασία Johnson Air-Buoy. Αποτελούμενο από ένα πλωτό βενζινοκίνητο συμπιεστή, η μονάδα τροφοδοτούσε αέρα σε δυο δύτες ταυτόχρονα. Μια άλλη σημαντική ανακάλυψη ήταν το φορτωμένο με βρόχο εξωλέμβιο, που επινοήθηκε μετά την επιστροφή της εταιρείας στις αγωνιστικές εκδηλώσεις για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.\nΜέχρι τον Οκτώβριο του 1967, οι πωλήσεις της ΑΜΚ έφθασαν τα 233,4 εκατομμύρια δολάρια. Από το ποσό αυτό, το 10% προέρχεται από χορτοκοπτικές μηχανές, ενώ τα αμαξίδια γκολφ και τα οχήματα κοινής ωφέλειας κατέχουν τη δεύτερη θέση στο 7%, ενώ με τα snowmobiles, το ταχύτερα αναπτυσσόμενο τμήμα της επιχείρησης, επίσης στο 7%. Οι αλυσίδες πωλήσεων αντιπροσώπευαν το 4 τοις εκατό του τελικού αριθμού, ενώ το πλήρες 70 τοις εκατό προήλθε από τα προϊόντα της θάλασσας. Η μόνη αποτυχία της δεκαετίας ήταν η επιχείρηση κατασκευής πλοίων. Αρχικά οι μικρές λειτουργικές απώλειες αυξάνονταν κάθε χρόνο, έως ότου η γραμμή πωλήθηκε στη Chris-Craft το 1970. Διαφορετικά, η δεκαετία του 1960 ήταν κερδοφόρα, καθώς το καθαρό ποσό πωλήσεων του 1969 ανήλθε σε 327,1 εκατομμύρια δολάρια.\nΠεριορισμός και αναδιοργάνωση στη δεκαετία του 1970\nΗ δεκαετία του 1970 ξεκίνησε με μια βουτιά στα 304,5 εκατομμύρια δολάρια στις καθαρές πωλήσεις. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στη μη κερδοφόρα γραμμή του σκάφους και εν μέρει σε μια σειρά κατασκηνωτών που δεν είχαν εκπληρώσει τις προσδοκίες τους μετά την εξαγορά του 1967 από τον κατασκευαστή τους, το Trade Winds Campers. Η εταιρεία διέκοψε τη γραμμή το 1971 και αμέσως είδε τη βελτίωση των καθαρών πωλήσεων, οι οποίες αυξήθηκαν στα 394 εκατομμύρια δολάρια μέχρι το 1972.\nΥπήρχαν και άλλες απογοητεύσεις. Οι πωλήσεις των καλαθιών γκολφ υποχώρησαν στο 2% των συνολικών εσόδων μέχρι το 1974 και σταμάτησαν το 1975. Οι πωλήσεις αλυσίδων ανήλθαν σε 19,1 εκατομμύρια δολάρια το 1976, με αποτέλεσμα απώλειες για την εταιρεία και αντανακλώντας την ισοπέδωση των μελλοντικών δυνατοτήτων της αγοράς. Η OMC τις σταμάτησε το επόμενο έτος. Τα οχήματα χιονιού, που αποτελούν περίπου το 4% του όγκου πωλήσεων το 1972, προσφέρθηκαν το 1973 με έναν προαιρετικό κινητήρα Wankel που κοστίζει περίπου 235 δολάρια περισσότερο από τον συμβατικό κινητήρα. Αν και αυτή ήταν η πρώτη εισαγωγή των Ηνωμένων Πολιτειών στην επαναστατική περιστροφική μηχανή, οι ελπίδες της OMC για επιτυχία διακόπηκαν από τον έντονο ανταγωνισμό από άλλα σήματα snowmobile, καθώς και από δύο χειμώνες με αραιό χιόνι. Η παραγωγή του Snowmobile έπαψε να ολοκληρώνεται το 1976, μετά από μια οικονομική απώλεια της τάξεως των 13,9 εκατομμυρίων δολαρίων το 1974.\nΗ έλλειψη καυσίμων ήταν άλλο μειονέκτημα. Προσεγγίζοντας το ζενίθ της έλλειψης το 1973, έφεραν φόβους για μια επιβράδυνση της αγοράς στο κορυφαίο τρίμηνο της άνοιξης. Ένας περιβαλλοντικός εκτελεστικός διευθυντής της OMC προειδοποίησε για ενδεχόμενη διανομή βενζίνης από τη βιομηχανία πετρελαίου και περιέγραψε τα βήματα για τη διατήρηση του καυσίμου μεταξύ των χρηστών.\nΤην ίδια χρονιά, η OMC, αγόρασε μια περιοχή πέντε στρεμμάτων στο Χονγκ Κονγκ. Προοριζόμενο ως ένα πρώτο βήμα προς τις μεγαλύτερες αγορές εξωλέμβιων κινητήρων στην Ασία, η κίνηση ενθαρρύνθηκε επίσης από ένα κυβερνητικό πρόγραμμα του Χονγκ Κονγκ το οποίο αποσκοπεί στην προσέλκυση συγκεκριμένων τεχνολογικά προηγμένων βιομηχανιών. Οι εργασίες συναρμολόγησης άρχισαν στο εργοστάσιο το 1975, με την κατασκευή ηλεκτρονικών εξωλέμβιων κινητήρων μετά από δύο χρόνια.\nΤο 1974, ο Charles D. Strang διαδέχτηκε τον WC Scott ως πρόεδρο. Το ενδιαφέρον του Strang για τα μηχανοκίνητα σκάφη, ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία, διήρκεσε από το κολέγιο και από μια θέση ως ερευνητικός συνεργάτης στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης. Κατά τη διάρκεια μιας μεταγενέστερης περιόδου απασχόλησης με τους κατασκευαστές εξωλέμβιων κινητήρων του Mercury, το ενδιαφέρον είχε εμβαθυνθεί σε επαγγελματισμό. Το 1966 η εμπειρία του στον κλάδο των μηχανοκίνητων σκαφών τον έφερε στην OMC. Οκτώ χρόνια αργότερα ανέβηκε στην προεδρία.\nΈνα περιβαλλοντικό ερώτημα ήταν μια από τις πρώτες προκλήσεις του. Ξεκίνησε το 1976, όταν η αμερικανική περιβαλλοντική αρχή του Ιλλινόις, ανέφεραν την OMC για την ρυπογόνο απόρριψη στο λιμάνι της Waukegan με πολυχλωροδιφαινύλια (PCBs). Η εταιρεία κατέθεσε αγωγή εναντίον και των δύο οργανισμών μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, που κράτησαν αρκετό καιρό. Οι δικηγόροι της εταιρείας δήλωσαν επίσης ότι οι σωλήνες που είχαν μολυνθεί από PCB είχαν αντικατασταθεί το 1976, αλλά οι φορείς ζήτησαν επίσης να παραγγελθεί η εταιρεία να αφαιρέσει τους ρύπους από το λιμάνι και να καταβάλει μέγιστη ποινή περίπου 20 εκατομμυρίων δολαρίων και $ 10.000 πρόστιμο για κάθε μέρα που οι πηγές PCB ήταν υπαρκτές. Αυτό το ‘κοστούμι’ βάρυνε τις κινήσεις των υπευθύνων της εταιρείας σε όλη τη δεκαετία του '80.\nΗ αναδιοργάνωση των εγχώριων δραστηριοτήτων του ήταν μια άλλη προτεραιότητα για τον Strang, φέρνοντας μαζί τα τμήματα Evinrude και Johnson στην κορυφή της λίστας. Ο πλήρης διαχωρισμός των δύο από την αρχή της εταιρείας προκάλεσε έντονη αντιπαλότητα μεταξύ τους, καθώς και αγνόηση του ανταγωνισμού από τους κατασκευαστές εκτός της εταιρείας. Για να ενώσει την εταιρεία με εξωτερικούς ανταγωνιστές, το 1978 ο Strang συγκέντρωσε όλες τις εγχώριες παραγωγικές εργασίες στο κεντρικό γραφείο της εταιρίας στο Waukegan του Ιλινόις, επιβλέποντας τον αντιπρόεδρο James C. Chapman, υπεύθυνο για τον συντονισμό τους, καθώς και για την πολιτική κατασκευής.\nΑκολούθησαν σχέδια μεγάλης εμβέλειας για την αντιμετώπιση των ίδιων των ανταγωνιστών. Επικεφαλής μεταξύ αυτών ήταν η ιαπωνική εταιρεία Yamaha, που ξεπερνά στην ευρωπαϊκή αγορά την OMC, και η Brunswick Corporation, κατασκευαστής των προνομιακών εξωλέμβιων Mercury. Μία κοινοπραξία μεταξύ της Yamaha και της Brunswick είχε κατασκευάσει μια μηχανή χαμηλού κόστους που ονομάζεται Mariner, οπότε η Brunswick είχε στη συνέχεια έναν κινητήρα τόσο στα υψηλά όσο και στα χαμηλά άκρα της αγοράς, αφήνοντας το OMC να είναι σάντουιτς στη μέση. Με την πρόσφατα ενωμένη εταιρεία πίσω του, ο Strang ξεκαθάρισε αυτό το εμπόδιο περικόπτοντας τις τιμές κατά 25% και διασφαλίζοντας επίσης ότι όλα τα προϊόντα που προσφέρονται από τους ανταγωνιστές ήταν διαθέσιμα στη σειρά OMC. Σε μια άλλη κίνηση, αγόρασε ανεξάρτητους διανομείς στο εξωτερικό, κερδίζοντας έτσι μεγαλύτερο έλεγχο στις πράξεις αλλοδαπής εμπορίας.\nΗ απειλή για την ανταγωνιστικότητα της OMC, ήταν μια πρόταση του Υπουργείου Ενέργειας του 1980, σύμφωνα με την οποία τα σκάφη θα απαγορευτούν τα Σαββατοκύριακα. Ως αποτέλεσμα αυτής της πρότασης, η ανησυχία του κοινού για την έλλειψη βενζίνης προκάλεσε την πτώση των καθαρών πωλήσεων της OMC σε 687,4 εκατομμύρια δολάρια το 1980, από 741,2 εκατομμύρια δολάρια μόλις ένα χρόνο νωρίτερα. Δεν ήταν εύκολο να διατηρηθεί το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της εταιρείας έναντι των Ιαπώνων εκείνη τη στιγμή, αλλά ο Strang μείωσε τους προϋπολογισμούς, μειώνοντας το εργατικό του δυναμικό κατά ένα τρίτο, για να σώσει ένα ετήσιο ποσό προ φόρων 47 εκατομμυρίων δολαρίων. Η ανταμοιβή για αυτή την προσπάθεια έδειξε στο τέλος του φορολογικού έτους 1982, όταν οι καθαρές πωλήσεις έφτασαν τα 778 εκατομμύρια δολάρια.\nΜετάβαση στη δεκαετία του 1980 και του 1990\nΗ OMC ήταν πλέον σε θέση να δαπανήσει 100 εκατομμύρια δολάρια για την μελέτη και την κατασκευή εργαλείων εννέα νέων μονάδων. Σε αντίθεση με την προηγούμενη πρακτική, κάθε μονάδα σχεδιάστηκε για να ειδικεύεται σε μία λειτουργία παραγωγής. Επιπλέον, τα υπερπόντια εργοστάσια εξευγενίστηκαν για να μειώσουν το κόστος λειτουργίας και να εξασφαλίσουν πιο αποτελεσματικό χειρισμό και αποθήκευση. Η OMC έκανε τα PCBs από το 1954 έως το 1982. Διάφορες καινοτομίες, όπως το υδραυλικό τιμόνι, η παροχή ακριβών μειγμάτων βενζίνης και πετρελαίου στην προστασία του κινητήρα και του θαλάσσιου νερού, ήταν νέα χαρακτηριστικά που εκτιμούν οι αγοραστές. Ξεκινώντας από το 1983, η OMC άρχισε να προετοιμάζει το δρόμο για έναν νέο εσωλέμβιο κινητήρα, για να αντικαταστήσει τα προηγούμενα μοντέλα. Μετά την ανασκόπηση της αγοράς, η εταιρεία έστειλε συνεντεύξεις στους αντιπροσώπους και το προσωπικό του τμήματος εξυπηρέτησης, συλλέγοντας πληροφορίες για τον ιδανικό κινητήρα πρύμνης. Το αποτέλεσμα ήταν το OMC Cobra το 1985. Σχεδιασμένο τόσο για τους κατασκευαστές σκαφών όσο και για τους καταναλωτές, ο κινητήρας των 7,5 λίτρων του απέδωσε 340 ίππους.\nΤο 1984, ο James Chapman ενεπλάκη στην προεδρία της εταιρείας, διαδεχόμενος τον Ρόμπερτ Φ. Γουάλας, του οποίου η σύντομη θητεία διήρκεσε από τον Ιανουάριο του 1982. Όπως και οι προκάτοχοί του, ο Chapman αγωνίστηκε με την ερώτηση του Waukegan Harbour. Το ζήτημα αυτό τέθηκε τελικά να ξεκουραστεί τον Απρίλιο του 1989, όταν το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης διέταξε την OMC να χρηματοδοτήσει ένα καταπίστευμα για την απομάκρυνση των ρύπων από τη λίμνη του Μίτσιγκαν.\nΩστόσο, αυτό ήταν μόνο η αρχή των προβλημάτων. Το 1988, η αγορά των σκαφών έφτασε στο ύψος και έπειτα άρχισε να πέφτει. Παρόλο που ο Chapman αποφάσισε να αγοράσει 15 ναυαγοσώστες για να εξασφαλίσει την OMC σε πελάτες αιχμής για τους εξωλέμβιους κινητήρες τους, η εταιρεία δεν ανέπτυξε μια ολοκληρωμένη ή καλά σχεδιασμένη στρατηγική για να διαχειριστεί αποτελεσματικά τις αναπτυσσόμενες λειτουργίες της. Στη μέση της χειρότερης ύφεσης στην ιστορία της βιομηχανίας, ο Chapman πούλησε το Lawnboy και το Cushman για 235 εκατομμύρια δολάρια το 1989 για να αυξήσει τα απαιτούμενα μετρητά. Επιπλέον, μείωσε το προσωπικό, τα κλειστά εργοστάσια και εξάλειψε ολόκληρες σειρές προϊόντων, όπως οι μηχανές Chris-Craft και τα μοντέλα των σκαφών - όλα αυτά χωρίς αποτέλεσμα. Μεταξύ του 1990 και του 1993, η ΑΜΚ υπέστη ζημίες συνολικού ύψους 440 εκατομμυρίων δολαρίων.\nΤο 1989, η OMC αγόρασε μερικές από τις μετοχές της Murray Industries, Inc., Την ίδια χρονιά, η OMC πώλησε τα σήματα Lawn-Boy και Cushman. Οι πωλήσεις ξεπέρασαν συνολικά 248 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά για την OMC. Ένα μέρος των χρημάτων χρησιμοποιήθηκε για βελτιώσεις κεφαλαίου για τις εγκαταστάσεις του ναυπηγείου, ενώ ένα άλλο τμήμα επενδύθηκε για την κατασκευή ενός νέου σκαφών αναψυχής Suncruiser από πλωτήρα αλουμινίου. Παρά τις μεγάλες δαπάνες, η απόφαση της OMC να επικεντρωθεί στη ναυπηγική βιομηχανία αποδείχθηκε καλή. Η OMC μπόρεσε να συνδυάσει τα σκάφη με κατάλληλα εξωθημένα σκάφη και οι πωλήσεις πακέτων για σκάφη διπλασιάστηκαν εντός χρονικού πλαισίου ενός έτους.\nΤα μικρότερα και πιο ήσυχα V-6s εισήχθησαν το 1991 με τη μορφή του Evinrude Spitfire και της σειράς Johnson Silver-Star. Αυτά τα εξωλέμβια παρουσίασαν μια νέα συσκευή έκπλυσης που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να ξεπλυθεί ο κινητήρας με γλυκό νερό ενώ ήταν σε λειτουργία. Τα μοντέλα Spitfire και Silver-Star χρησιμοποίησαν επίσης ένα σύστημα αισθητήρων υπέρυθρης ακτινοβολίας που ονομάζεται σύστημα οπτικής ανάφλεξης (OIS 2000). Αυτό το σύστημα προχώρησε αυτόματα στο χρονισμό του κινητήρα για την εξάλειψη ανεπιθύμητων αλλαγών χρονισμού. Άλλες εξελίξεις το 1991 περιλάμβαναν μικρότερα, πιο αποδοτικά μοντέλα ελαστικού πετρελαίου ντίζελ. Το OMC Cobra Diesel ήταν ένα 970-λιβρών, 3,2 λίτρων, εξακύλινδρος κινητήρας, που παράγει 205-hp στις 4300 σ.α.λ.\nΗ ηλεκτρονική έγχυση καυσίμου (EFI) εισήχθη σε επιλεγμένα συστήματα κίνησης OMC το 1993, αντιπροσωπεύοντας την πρώτη φορά που το EFI ήταν διαθέσιμο στους ερασιτέχνες πελάτες. Με τα προηγούμενα συστήματα με καρμπυρατέρ, τα σκάφη έπρεπε να υπομείνουν μια ακολουθία εκκίνησης εννέα σταδίων. Με το EFI, οι χρήστες έπρεπε μόνο να γυρίσουν το κλειδί.\nΜέχρι το 1993, η OMC διέθετε πάνω από 20 εμπορικά σήματα στην αγορά, που κυμαίνονται από τα κανό μέχρι τα κρουαζιερόπλοια. Οι πράξεις χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες - την ομάδα αλιευτικών σκαφών, την ομάδα ψυχαγωγικών σκαφών και την ομάδα αλουμινικών σκαφών. Κάθε ομάδα ήταν υπεύθυνη για όλες τις προσπάθειες κατασκευής και μάρκετινγκ που συνδέονται με τη σειρά προϊόντων της. Η ομάδα αλιευτικών σκαφών περιλάμβανε Stratos, Hydrasprt, Javelin, Quest και Four Winns. Η ομάδα Recreation Boat Group παρήγαγε 80 μοντέλα με τα εμπορικά σήματα Chris-Craft, Donzi, Four Winns, Seaswirl και Sunbird. Η ομάδα αλουμινικών σκαφών περιελάμβανε Duranautic, Princecraft / Springbok, Suncruiser, Low, Sea Nymph, Grumman και Roughneck. Πολλά από αυτά τα ίδια σήματα παραμένουν σήμερα στην παραγωγή\nΚαθώς η OMC συνέχισε να χάνει χρήματα, ο Harry Bowman, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Whirlpool Corporation , προσλήφθηκε για να αντικαταστήσει τον Chapman. Όταν η ναυπηγική βιομηχανία ανέκαμψε τελικά από την οικονομική της ύφεση το 1994, η OMC δεν διέθετε αρκετά από τα σωστά προϊόντα για τους πελάτες της, δεδομένου ότι μεγάλο μέρος της είχε πωληθεί από την Chapman. Ο Bowman δημιούργησε αμέσως μια κοινοπραξία με τη Volvo για να εδραιώσει δύο κινητήρες σε ένα εμπορικό σήμα, ολοκλήρωσε μια σύμβαση με μια γερμανική εταιρεία για να φέρει νέα τεχνολογία για μπεκ ψεκασμού καυσίμου υψηλής πίεσης, ώστε οι κινητήρες OMC να είναι πιο αποδοτικοί από πλευράς καυσίμων, άρχισε εκστρατεία για την ενίσχυση του εμπορικού της σήματος Evinrude και Johnson εξωλέμβιων κινητήρων και άρχισε να αναπτύσσει μια νέα γενιά εξωλέμβιων κινητήρων που ήταν περιβαλλοντικά αποδεκτές, αποδοτικές ως προς το καύσιμο και εύκολα επισκευασμένες. Η στρατηγική του Bowman λειτούργησε. Μέχρι τα μέσα του 1995, τα έσοδα της OMC ήταν 1,1 δισ. Δολάρια.\nΗ εταιρεία αντιμετώπισε καθαρές απώλειες εσόδων ύψους 7,3 εκατομμυρίων δολαρίων το β τρίμηνο του 1997 που έληξε στις 31 Μαρτίου και θα ήταν χειρότερη αν δεν είχαν ανασταλεί 2 εκατομμύρια δολάρια σε μερίσματα. Η απώλεια του προηγούμενου τριμήνου ανήλθε σε 14,3 εκατ. Δολάρια, ακόμη και μετά την πώληση περιουσιακών στοιχείων όπως το εταιρικό αεροσκάφος. Τον Απρίλιο του 1997 η OMC προσέλαβε την Salomon Brothers για να διερευνήσει μελλοντικές επιλογές όπως εξαγορά ή συγχώνευση. Το 1997, η Detroit Diesel πραγματοποίησε προσφορά αξίας 16 δολ. ανά μετοχή για την OMC. Ήταν υπερβαίνοντας τα 18 δολάρια ανά μετοχή από τον Alfred Kingsley, ο οποίος προηγουμένως κατείχε 2 εκατομμύρια μετοχές που αγοράστηκαν με 17 δολάρια ανά μετοχή και δεν είχε εμπειρία στην εξωλέμβια βιομηχανία. Η συμφωνία υποστηρίχθηκε από τον George Soros . Ο Carl Icahn , ένας εταιρικός επιδρομέας που αγόρασε την TWA το 1988, λέγεται ότι κατηγορεί τον Kingsley τον ‘υπολοχαγό’ του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 για την επακόλουθη χρεοκοπία της TWA λίγα χρόνια αργότερα. Ο David Jones, πρώην πρόεδρος του τμήματος Mercury Marine μέχρι τον Αύγουστο του 1997, προσλήφθηκε από τον Kingsley τον Σεπτέμβριο του 1997 για να γίνει Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της OMC, αλλά παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 2000 λόγω χρηματοπιστωτικής αναταραχής στην OMC. Τον Μάρτιο του 1998, η OMC απέλυσε 200 εργαζόμενους. Τον Σεπτέμβριο του 1998, η OMC ανακοίνωσε το κλείσιμο των μονάδων της Milwaukee , Wisconsin και Waukegan, IL για τα επόμενα δύο χρόνια.\nΗ OMC κυκλοφόρησε το 1996 τη σειρά FICHT, κινητήρα με έγχυση καυσίμου, για να ανταποκριθεί στις αυστηρότερες οδηγίες EPA. Ο κινητήρας αυτός χρησιμοποίησε τη διάταξη άμεσης έγχυσης βενζίνης που αναπτύχθηκε από την Ficht GmbH Germany. Αυτός ο κινητήρας αντιμετώπιζε προβλήματα λόγω της μεταβατικής φάσης της λειτουργίας που ήταν ακριβώς στην ίδια ταχύτητα συρρίκνωσης της αγοράς και είχε προβλήματα νωρίς, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει μια αύρα δυσφορίας και επιφυλακτικότητας σε δυνητικούς νέους πελάτες. Ορισμένοι εξωλέμβιοι επιχειρηματίες της αυτοκινητοβιομηχανίας έχουν υποθέσει ότι η βιασύνη για την τήρηση των προτύπων EPA συνέβαλε στην κατάρρευση της OMC.\nΗ OMC, αν και πώλησε 100.000 κινητήρες το 2000 και είχε το ένα τρίτο της εξωλέμβιας αγοράς, κατέθεσε πτώχευση στις 22 Δεκεμβρίου 2000 και απέλυσε 7.000 υπαλλήλους. Ανήκει από το 2001 στην καναδική εταιρεία Bombardier Recreational Products. Τα εμπορικά σήματα Johnson και Evinrude κερδήθηκαν με προσφορά τον Φεβρουάριο του 2001 από την ίδια. Η Bombardier σταμάτησε να πωλεί εξωλέμβιες με το εμπορικό σήμα Johnson μετά το 2007 και έχει μεταφέρει όλες τις πωλήσεις εξ ολοκλήρου σε Evinrude Outboard Motors. Η Bombardier υποστηρίζει τους υπάρχοντες εξωλέμβιους κινητήρες Johnson μέσω συντήρησης και ανταλλακτικών. Το Evinrude παρέχει επίσης πληροφορίες σχετικά με το έτος κατασκευής των κινητήρων Johnson, εάν μπορεί να παρασχεθεί ο αριθμός μοντέλου και ο σειριακός αριθμός. Οι σύγχρονοι κινητήρες Evinrude E-TEC παρλαγονται με προδιαγραφές μεταξύ των χαμηλότερων εκπομπών ρύπων και της καλύτερης σχέσης ισχύος προς βάρος που παράγονται επί του παρόντος.\nΕγχειρίδια ιδιοκτήτη για εξωλέμβιες μηχανές vintage Johnson μπορούν όσοι ενδιαφέρονται, να βρουν στην διεύθυνση www.outboardbooks.com.


Glide St Louis Segway Tours (Ballwin, Μιζούρι) - Κριτικές\nBallwin: Αεροπορικά εισιτήρια\nGlide St Louis Segway Tours: Εστιατόρια στην περιοχή\nΔραστηριότητες κοντά σε: Glide St Louis Segway Tours\nGlide St Louis Segway Tours, Ballwin - Κριτικές\nΝο 4 από 8 δραστηριότητες - Ballwin\nΕγώ και η γυναίκα μου έκανε την πλατεία Lafayette οργάνωση με τον Tom. Διαδικασία διαρκεί μισή ώρα ή κάτι τέτοιο, για την κατάρτιση του segway. Μετά από εκπαίδευση που θέσαμε για εκδρομή μας βλέπουμε και μάθηση πολλά από την ιστορία της περιοχής. Πραγματικά απόλαυσα την...οργάνωση και θα ήθελα να ρίξετε μια ματιά στο άλλες περιηγήσεις που προσφέρει.Περισσότερα\nΦανταστική οργάνωση και τουριστικό οδηγό.\nΤι καταπληκτική και μοναδικός τρόπος για να δείτε street Louis! Το τουριστικό οδηγό (Τομ) ήταν πολύ επαγγελματίες και γνώση του city ήταν πολύ μεγάλο! Το προσωπικό στο γλιστράει street Louis ήταν πολύ φιλική και ευέλικτη. Δεν επιτρέπεται σε διαφορετική χρονική στιγμή για την εκδρομή μας...για να ξεκινήσετε. Ακόμη και πήγαμε στο παρελθόν τη στιγμή της οργάνωση ήταν ανέφερε ως το τέλος, θα το συνιστούσα σε οποιονδήποτε!Περισσότερα\nΕίχα μια οργάνωση έχει προγραμματιστεί με την εταιρεία αυτή για τον Ιούνιο 3 , που αναχωρούν από το boathouse. Έλαβα επιβεβαίωση, ακόμη και μια υπενθύμιση κείμενο εκείνο το πρωί. Περιήγηση μας ήταν να απουσιάσει στις 9 30 και οδηγήσαμε μέσα σε 90 λεπτά από το...σπίτι μας. Περίμενα μέχρι 9 45 για να καλέσετε τον αριθμό που απαριθμούνται στην επιβεβαίωση κράτησης. Ότι πήγε κατευθείαν στο φωνητικό ταχυδρομείο και φωνητικό ταχυδρομείο ήταν πλήρης. Περίμενα μέχρι 10 30 να αποχωρήσει. Τέλος πήρα μια κλήση προς τα πίσω περίπου 11 30 όταν άκουσα τον τρόπο με τον οποίο ο οδηγός δεν είχαμε μια μέρα για 8 ημέρες και παρακοιμηθήκαμε και δεν είναι πραγματικά άξιζε τα χρήματα, δεδομένου ότι μόνον 2 από εμάς είχαν προγραμματιστεί. Είχε τρελή, καμία συγνώμη και ένιωσα σαν να ήμουν κατηγόρησε. Στη συνέχεια, μου προσφέρθηκε να επαναπρογραμματίσετε και είπαν κουπόνια θα σταλούν στο σπίτι μου. Έχω λάβει ποτέ τους, και δεδομένου ότι ονομάζεται και αριστερά πολλαπλών μηνυμάτων φωνητικού ταχυδρομείου και email, αλλά κανείς δεν θα απαντήσω. Δεν έχω ποτέ σοβαρά έμπειρο χειρότερη εξυπηρέτηση πελατών και δεν μπορώ να καταλάβω πώς η εταιρεία αυτή εξακολουθεί να λειτουργεί.Περισσότερα\nΕνόψει της πλατεία LaFayette και περιοχή Soulard από ένα segway!\nΑυτή ήταν μια πολύ απολαυστική εμπειρία! Tom με γλιστράει Σεντ Λούις ήταν μια εξαιρετική εκπαιδευτή και έδωσε μια ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική σχολιασμό κατά τη διάρκεια της 4ωρη οργάνωση αυτών των δύο περιοχών στη Νότια Σεντ Λούις. Η ιππασία segway ήταν κυριολεκτικά breeze μετά την 0,5...ώρα προπόνηση. Δεν υπάρχει καλός τρόπος για να περιγράψει πώς νιώθεις να ανεβείτε σε ένα segway. Ίσως το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να λένε ότι είναι σαν να επιπλέει στον αέρα ή ιππασία μια αόρατη κυματομορφή στη γη! Δεν χρειάζεται καλή ισορροπία στην κύρια διαδρομή του. Το segway η εξισορροπητική πράξη. Μόλις σας αλλαγής βάρους σώματος για τον έλεγχο της κατεύθυνσης. Θα σας κάνει να θέλετε να αποκτήσετε ένα Segway για το δικό σας!Περισσότερα\nΜία από τις καλύτερες segway περιηγήσεις που έχω πάει!\nΕίχαμε μόνο 2 ημέρες για να εξερευνήσετε Σεντ Λούις και γνωρίζω εκ πείρας ότι ένα segway οργάνωση είναι ο καλύτερος τρόπος για να δείτε μια επισκόπηση της πόλης. Έχω πάει σε 5 πριν και αυτό ήταν η 6η ταχύτητα. Επιλέξαμε το downtown τοποθεσία λόγω της...ιστορίας που θέλαμε να μάθετε σχετικά με την πόλη. Ο σύζυγός μου και εγώ συναντηθήκαμε με τον Tom σε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης με άφθονο χώρο για πρακτική και να τους και εξής-ποδιών έτοιμη. Έχω πάει πολλές περιηγήσεις segway, αλλά κατανοώ τη σημασία της εμπεριστατωμένης μάθημα ασφάλειας. Έκανε την καλύτερη δουλειά να υπερβούμε την ασφάλεια με ένα Segway από οποιοδήποτε άλλο τουριστικό οδηγό που είχα ποτέ. Είναι μια διασκεδαστική κομμάτι τεχνολογίας, αλλά αν δεν προσέχουν μπορείτε να πλήξει κάποιος άλλος, ο ίδιος ή ζημιά του εξοπλισμού. Το Tom's #1, δόθηκε προτεραιότητα στην ασφάλεια, καθώς και να διασκεδάζουν. Δεν μπορείς να απολαύσουν την οργάνωση αν οι άνθρωποι στην ομάδα σας δεν προσέχουν και κάνουμε κάτι επικίνδυνη. Δεν έχετε τρόμου. Αισθάνομαι Segway τόσο φυσικό μετά από μερικά λεπτά εν ενεργεία και μέχρι το τέλος της οργάνωση, θα νιώσετε σαν μέρος του σώματός σας. Tom ήταν τόσο πεπειραμένο και ενθουσιασμένοι με την πόλη. Μπορείτε να πείτε ότι αγαπά καλώντας Σεντ Λούις home και προσθέτει σε προσωπικές ιστορίες και ιστορικό σημεία σε όλο το μήκος της διαδρομής. Θα έχετε τη δυνατότητα να διακόψετε και τεντώστε το πόδι κάθε τόσο συχνά ακόμα και σε ορισμένα κτίρια. Tom θα δημιουργήσει σας διασκέδαση στίγματα και τραβήξτε τη φωτογραφία σας για εσάς. Είδος αρνητικό ότι Σεντ Λούις βρίσκεται υπό κατασκευή σε πολλά από τα σημαντικά πάρκα, έτσι τα πράγματα, όπως το θόλο τροχού είναι λίγο δύσκολο να πάρετε μια ωραία εικόνα, αλλά ότι δεν το Tom's βλάβη. Δεν έβαλε τα δυνατά του να περάσει γύρω από την κατασκευή και εξακολουθείτε να λαμβάνετε αναμνηστικά σας φωτογραφία από τις μεγάλες downtown τοποθεσίες. Οι άλλες θέσεις δεν μπορεί να είναι καλύτερη επιλογή λόγω της κατασκευής εάν σας ενοχλεί σχετικά με την τοποθεσία στο κέντρο της πόλης. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ήταν μια εξαιρετική επιλογή, αλλά ορισμένοι μπορεί να είναι περισσότερο ασχολείστε με όλο το έργο που επιτελούν για να διατηρήσετε Σεντ Λούις όμορφη. Η οργάνωση Soulard και Forest Park θα ήταν επίσης εξαιρετικές επιλογές για να δείτε την πόλη! Κάντε κράτηση για ξεναγήσεις με τον Tom και δεν θα απογοητευθείτε. Ακούστε προσεκτικά κατά τη διάρκεια προσανατολισμό, προσοχή ενώ βρίσκεστε στο οργάνωση και φέρει τη φωτογραφική σας μηχανή. Θα έχετε μια μεγάλη στιγμή και θα μάθετε τόσα πολλά για την πόλη!!Περισσότερα\nΟ γιος μου και εγώ πήρα το St. Louis City Tour μέσω γλιστράει Segway και περάσαμε υπέροχα. Είχα την εντύπωση ότι η ασφάλεια και η εκπαίδευση στην περιήγηση θα μπορούσε να είναι πολύ πιο σύντομο, αλλά κατανοώ την αφθονία της προσοχής. Tom ήταν εξαιρετικό καθώς...η βοήθεια του Leader. Είχε μια αίσθηση της ιστορίας σχετικά με το St. Louis, και ήταν πολύ εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό όπως κάναμε στάσεις μας. Το τουριστικό έπληξε τα περισσότερα από τα αξιοθέατα στο κέντρο της πόλης, και περάσαμε υπέροχα πλαγιάς γύρω από την πόλη. Έχουμε λάβει πολλές Περιηγήσεις Segway, και θα ενθαρρύνει κανείς να δοκιμάσετε μια βοήθεια. Θα έχετε πλήρη εμπειρία μετά από περίπου 10 λεπτά, και είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να δεις πολλά σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.Το 3 ώρα βοήθεια άξιζε τα λεφτά του.Περισσότερα\nNerd διασκέδαση για όλη την οικογένεια\nΟ λόγος για τον οποίο έχουμε όλοι μην κρουαζιέρα με Segway δεν το καταλαβαίνω. Φιλικό προς το περιβάλλον, εύκολο στο χειρισμό, και το κέφι πολύ πιο γρήγορα από ό,τι με τα πόδια. Έχω κάνει το κέντρο του St Louis Segway tour 2 φορές τώρα -...επειδή είναι ένας πολύ καλός τρόπος να 1. μάθετε πολλά για την πόλη και 2. περάστε μια διασκεδαστική ημέρα με επιπλέον επισκέπτη. Μην διστάσετε για την 'μαθαίνω πώς να ανεβείτε". Μπορείτε στην κυριολεξία να καθόμαστε και να σκύβετε προς τα εμπρός και σας δίνουν αρκετό χρόνο για να μάθετε τις nerd. Οι οδηγοί είναι διασκεδαστικό, δυναμικό και έμπειρο. Πιστέψτε με, θα πρέπει να κάνετε κράτηση.Περισσότερα\nΘέλω δικό μου Segway τώρα!\nΠολύ διασκεδαστικό! Περιηγηθήκαμε Soulard / Lafayette Square με τον λογαριασμό. Μάθαμε το Segway τότε ήμασταν γρήγορα για να εξερευνήσετε. Ο ίδιος ήταν πολύ πεπειραμένοι για την περιοχή και πέρασα τη σωστή ποσότητα του χρόνου σε κάθε τόπο. Είμαστε παγιδευμένοι σε Segway τώρα!\nΤόσο πολύ διασκεδαστικό!\nΠήραμε την βοήθεια του Forest Park. Οι οδηγοί ήταν πολύ ενημερωμένη σχετικά με το πάρκο και την ιστορία. Η κατάρτιση του Segway ήταν εξαιρετική. Φρόντιζαν όλοι ήταν άνετα πριν φύγω. Πήγαμε μέσα από τόσα πολλά διαφορετικά μέρη του πάρκου, βλέποντας τα μουσεία, καθώς και "off...roadding" είναι μερικά από τα χαλίκια στις διαδρομές. Η 16χρονη ήταν πολύ ευχαριστημένοι με το μίγμα της ιστορίας και μόλις riding το Segway!Περισσότερα\nΔείτε όλα τα κοντινά ξενοδοχείαΔείτε και τα 103 κοντινά εστιατόριαΔείτε και τα 8 κοντινά αξιοθέατα\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Glide St Louis Segway Tours και από προηγούμενους επισκέπτες.


HOTEL GLOBAL LUXURY SUITES AT LOGAN CIRCLE, ΟΥΆΣΙΝΓΚΤΟΝ, DC\n1425 P Street, Nw, Ουάσινγκτον, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής\nΤο Global Luxury Suites At Logan Circle 3-αστέρων απέχει περίπου 1.8 χλμ από George Washington University.\nΤο ξενοδοχείο είναι περίπου 1350 μέτρα μακριά από Λευκός Οίκος. Το κατάλυμα βρίσκεται περίπου 2 χλμ από το κέντρο της πόλης.\nΌλα τα δωμάτια στο Global Luxury Suites At Logan Circle διαθέτουν ιδιωτικό μπαλκόνι, φούρνο μικροκυμάτων, ψυγείο, κουζίνα και γραφείο εργασίας.\nΟι επισκέπτες θα περπατήσουν 15-λεπτά μέχρι το σταθμό του τρένου Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Phillips Collection. Χάρη στην απόσταση 10 χλμ από το αεροδρόμιο Reagan Washington National, διατίθεται γρήγορη πρόσβαση στο Global Luxury Suites At Logan Circle.\nGlobal Luxury Suites At Logan Circle, Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής\nΞενοδοχείο Tulipan, Αττάλεια\nΞενοδοχείο Tiglio 3*, Ρίμινι\nΞενοδοχείο The Smallville 5*, Βηρυτός\nΞενοδοχείο Grand Erken, Αττάλεια


Previous Article Έναρξη μαθημάτων "Μικροί Κηπουροί" στο Play education από 13/04\nNext Article Πρόγραμμα Μαρτίου στα «Κινούμενα Σχέδια» για γονείς και παιδιά 1,5 έως 3,5 ετών\nΗ Δημοτική Βιβλιοθήκη Λάρισας ως μέλος του Δικτύου Ελληνικών Βιβλιοθηκών συνεχίζει την υλοποίηση του πιλοτικού προγράμματος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος «Στη βιβλιοθήκη κάθε μήνα έχουμε...θέμα!».\nΤον Ιανουάριο κάναμε «Ερωτήσεις» προς τον εαυτό μας και αναζητήσαμε απαντήσεις, μάθαμε τεχνικές για να ρωτάμε έτσι ώστε να παίρνουμε τις πιο ολοκληρωμένες απαντήσεις και διαβάσαμε και απαντήσαμε ερωτήσεις από λογοτεχνικά βιβλία. Αφιερώσαμε τον Φεβρουάριο στις μάσκες, το σύμβολο του καρναβαλιού, που όμως το εξερευνήσαμε ιστορικά και καλλιτεχνικά.\nΟ Μάρτιος είναι ο μήνας της ποίησης και στις βιβλιοθήκες αναρωτιόμαστε τι είναι ένα ποίημα, αναγνωρίζουμε τους ποιητές από τις λέξεις τους και αναζητούμε τη σχέση της ποίησης με τις άλλες τέχνες. Αυτό που κυρίως θα αναδειχθεί σε αυτά τα εργαστήρια είναι το δικαίωμα κάθε αναγνώστη να προσλαμβάνει το ποίημα ανάλογα με τις αναγνωστικές του ικανότητες. Η χαρά του να αποκρυπτογραφεί τις λέξεις ενός ποιήματος σύμφωνα με τους δικούς του κώδικες κι όχι σύμφωνα με κάποιο φιλολογικό κανόνα ή κάποια φιλολογική προσέγγιση. Για την υλοποίηση των εργαστηρίων έχει δημιουργηθεί Λέσχη Ανάγνωσης και Δημιουργικότητας στην οποία συμμετέχουν παιδιά ηλικίας 7-12 ετών. Οι συναντήσεις πραγματοποιούνται ημέρα Σάββατο στο Παιδικό Τμήμα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Λάρισας, στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο. Η συμμετοχή στο πρόγραμμα είναι δωρεάν.\nΠολιτισμός\tΠαιδί\tΒιβλίο