ΣΗΜΕΡΟΝ: ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, - PDF\nΣΗΜΕΡΟΝ: ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ,\nDownload "ΣΗΜΕΡΟΝ: ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ,"\n1 ΣΗΜΕΡΟΝ: ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, Ο ΤΣΕΝ ΚΑΪΓΚΕ, Η ΒΑΛΕΡΙΑ ΓΚΟΛΙΝΟ, Ο ΓΚΙΓΙΟΜ ΛΟΡΑΝ ΚΑΙ Η ΤΖΟΥΛΙΕΤ ΛΙΟΥΙΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ! ΟΣΑ ΕΖΗΣΑΝ ΘΕΑΤΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2006 Αρ. φύλλου 198 Έκδοση του 47ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ\n3 ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ της Βάσως Βλαχοπούλου ΗΜΕΡΑ 09 It s all rock n roll to me, ξεστόμισε η Juliet Lewis και αναρωτήθηκα αν είναι όντως έτσι ή αν πρέπει να είναι, μια και πρόσφατα κυκλοφόρησε το άλμπουμ της Four On The Floor. To σίγουρο πάντως είναι ότι το βράδυ στη συναυλία της, θά ναι on the Floor αφού έχω μάθει ότι χτυπιέται όποτε ανεβαίνει στη σκηνή. Ο Παύλος κι ένα σωρό άλλα αρσενικά που ξέρω, κόβονται όταν την βλέπουν, τα θηλυκά πάλι κόπηκαν στη συνέντευξη τύπου που έδωσε το πρωί με τους κούκλους της μπάντας της... τους Licks. O ένας μάλιστα από δαύτους μας έδειξε τα γυμνασμένα μπράτσα του και μια κυρία δίπλα μου αναστέναξε βουβά. Ο.Κ. μπορεί και περισσότερες. Ήταν μια ροκ συνέντευξη τύπου αυτή, δεν υπάρχει αμφιβολία. Τόσο, που άρχισα να σκέφτομαι για το υπόλοιπο της ημέρας να πάρω στο κατόπι την αοιδό, που δήλωσε επίσης ανάμεσα σε άλλα, ότι για το μόνο που θα μιλάει όσο είναι εδώ θα είναι η μουσική και όχι ο κινηματογράφος, ξεχνώντας μάλλον ότι έχουμε φεστιβάλ κινηματογράφου και όχι τραγουδιού. Αυτό έκανα λοιπόν. Όπου Juliet κι εγώ. Αλλά κι αυτή μου χάριζε τη μία ατάκα πίσω απ την άλλη, με αποκορύφωμα το Αυτή είναι η ζωή μου σε μια φράση, που άκουσα σε δραματικό τόνο, όταν στάθηκε μπροστά στην αφίσα με τίτλο Εφηβικός Πόνος Εφηβικός Πόθος. Αυτά τα δύο πάνε μαζί, εγώ όμως έπρεπε να αποχωριστώ τη σταρ, που δεν αποχωρίστηκε το μάλλινο σκουφάκι της ούτε στιγμή. Λίγο πριν τα βραβεία πρέπει και εγώ να δώσω τα δικά μου, διότι ως στήλη το χρωστάω σε ανθρώπους. Βραβείο λοιπόν στα παιδιά του Storyteller που μετέφρασαν όλες αυτές τις ταινίες άψογα. Άθλος. Στα παιδιά που μοίρασαν το Πρώτο Πλάνο σε όλη την πόλη και μας διαβάζατε παντού. Στο Βασίλη Βερβερίδη που δεν κοιμήθηκε ούτε δέκα ώρες όλο το δεκαήμερο, για να φωτογραφίζει τα πάντα. Αλλά τα πάντα. Στους Dolphins που έκαναν το στιλάτο σχεδιασμό του Πρώτου Πλάνου και στον ηρωικό Δημήτρη Μηλώση, που το έστηνε καθημερινά μέχρι τα μεσάνυχτα. Στο Λευτέρη Δρίζη που εκτός από άψογος οδηγός ήταν και τα μάτια και τα αυτιά μας στο αυτοκίνητο των σταρ. Εννοείται, στο Γιάννη Μουγκό, cult φιγούρα της πόλης που μας εμψύχωνε καθημερινά. Στην κυρία Γιώτα, που δεν μας άφησε να πνιγούμε στα σκουπίδια. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ 47ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Εκδότης Δέσποινα Μουζάκη Διευθυντής Γιώργος Τούλας Αρχισυντάκτρια Τζένη Παυλίδου Συντάκτες τεύχους: Όλγα Κοζάτη, Κύα Τζήμου, Γκέλυ Μαδεμλή, Βαγγέλης Ρητάς, Γιάννης Παλαβός, Κωνσταντίνος Σαμαράς, Βαρβάρα Μπασδέκη, Βάσω Βλαχοπούλου, Βούλα Παλαιολόγου Ξενόγλωσσο κείμενο Αγγελική Κόντις, Δημήτρης Φωτιάδης Φωτογραφίες MOTIONTEAM, Έφη Τσακρακλίδου Παραγωγή Μουγκός - Έντυπη Επικοινωνία Επικοινωνία\n4 4 ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Πολλές σταρ στην πόλη αυτό το Σαββατοκύριακο. Η Βαλέρια Γκολίνο με τη μαμά της από χθες εδώ. Σε δωμάτιο ξενοδοχείου χωρίς θέα στην αρχή, με θέα στη συνέχεια, ευτυχώς. Σε άπταιστα ελληνικά απαίτησε να βλέπει τον Θερμαϊκό, σε άπταιστα ελληνικά είπε, χαριτολογώντας, και στην συνέντευξη τύπου «καμιά ερωτησούλα για την κυρία Γκολίνο παρακαλώ;» Φανατικοί θαυμαστές της μου είπαν ότι ξέρει τη Μύκονο απέξω κι ανακατωτά αλλά τη Θεσσαλονίκη, την οποία λάτρεψε, πρώτη φορά ανακαλύπτει. Μια κυρία, δίπλα μου στο Ολύμπιον, που τώρα ανακάλυψε το φεστιβάλ κινηματογράφου, ρώτησε όλο αθωότητα αν τα masterclasses θα τα δείξει η τηλεόραση. Τότε ήταν που άρχισα να κάνω σύντομα σενάρια με το μυαλό μου, ότι τάχα λεει για δέκα ολόκληρες μέρες αναβλήθηκαν τα επεισόδια της Βέρας στο Δεξί για να μεταδοθούν τα masterclass, οι δρόμοι γέμισαν με οργισμένες γυναίκες μαζί κι οι αγαπημένες θείες μου που κατέβηκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν. Μπρρρ! Έξω στο δρόμο, αυτής της πόλης και όχι σε μια άλλη ευρωπαϊκή, π.χ. στη Βαρκελώνη, στήθηκε γλέντι τρικούβερτο από μια ομάδα νεαρών χθές το βράδυ, την ώρα που επώνυμοι κι ανώνυμοι διασκέδαζαν στο πάρτι του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Άλλοι έπαιζαν κρουστά κι άλλοι, κάνοντας ένα βουνό με τα μπουφάν τους, χόρευαν γύρω γύρω από αυτά το χορό του... φεστιβάλ κινηματογράφου πάνω στο πλακόστρωτο του λιμανιού. Πόσες φυλές μαζεύτηκαν για δέκα μέρες στην εξωτική Θεσσαλονίκη, αναρωτιέμαι και χαμογελώ. Στη διαδρομή από το λιμάνι ως τα μπαράκια του κέντρου άκουσα Ιρλανδούς να μιλάνε φωναχτά για τις ελληνικές ομάδες ποδοσφαίρου μέσα στη ντίρλα του αλκοόλ και λίγες ώρες πριν, έπιασα κουβέντα με έναν Ούγγρο καλεσμένο που μου εξομολογήθηκε ότι είναι αυτό ένα από τα πιο cozy φεστιβάλ που έχει πάει.\n5 ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Κι ενώ οι δικές μας διαδρομές περιλαμβάνουν στάσεις κινηματογραφικές, αυτές του ζεύγους Βέντερς ήταν εξίσου ενδιαφέρουσες. Ο Βιμ Βέντερς, έμαθα, γιατί όπως είναι αυτονόητο δεν μπόρεσα να ακολουθήσω, πραγματοποίησε το παιδικό του όνειρο πηγαίνοντας στο Άγιο Όρος. Επισκέφθηκε έξι μονές, διανυκτέρευσε στη μονή Ιβήρων, παρακολούθησε όλο το τελετουργικό, και όπως ήταν επόμενο, έλυσε όλες τις απορίες των σινεφίλ καλογέρων. Απορίες για την ταινία Τα φτερά του έρωτα αλλά και για τα Πάθη του Χριστού του Μελ Γκίμπσον. Η Ντονάτα Βέντερς, όπως ήταν φυσικό, δεν ακολούθησε τον σύζυγο της αλλά δεν έμεινε επίσης και στην πόλη. Επισκέφθηκε την Ξάνθη και τα Πομακοχώρια, Εχίνος και Σάππες και προσπάθησε, με δυσκολία, να φωτογραφήσει πρόσωπα Πομάκων που τράβηξαν την προσοχή της. Το τι τραβάνε οι φίλοι μου μαζί μου όλο αυτό το διάστημα δεν περιγράφεται. Αλλού τους δίνω ραντεβού και αλλού βρίσκομαι. Να τώρα για παράδειγμα, που όλοι περιμένουν να με βρουν στην Αποθήκη Γ να πίνω τον καφέ μου, εγώ βιάζομαι να κλείσω τη σελίδα και να προλάβω την συναυλία της Juliet Lewiς. Μη με παρεξηγείτε αυτές τις μέρες, ασπάζομαι το μότο της. It s all rock n Roll to me.\n6 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Κύας Τζήμου. Φωτογραφίες: Έφη Τσακρακλίδου ΤΣΕΝ ΚΑΪΓΚΕ ΑΣ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΟΥΣ, ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ, ΚΙΝΕΖΟΥΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΩΣ ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ. ΕΝΑΣ ΧΡΥΣΟΣ ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΓΙΑ ΤΟ «ΑΝΤΙΟ ΠΑΛΛΑΚΙΔΑ ΜΟΥ», ΤΟ 1993, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΠΕΔΡΑΣΑΝ ΔΙΟΛΟΥ ΣΤΟ ΑΠΛΟ ΠΡΟΦΙΛ ΕΝΟΣ ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΚAΙ ΕΝΟΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΧΑΜΗΛΟΤΟΝΟΥ ΚΑΙ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. 6 Πώς ορίζετε την επιτυχία ως σκηνοθέτης; Είμαι πολύ ευχαριστημένος με όσα έχω πετύχει, νιώθω πλήρης εδώ που είμαι. Δεν αναζητώ τίποτα παραπάνω. Κάποια στιγμή στη ζωή μου, όταν έκανα την Πλανεύτρα Σελήνη που ήταν υποψήφια στις Κάνες το 1996, έφτασα εκεί ελπίζοντας ότι θα ξανακερδίσω έναν Χρυσό Φοίνικα. Αυτό ήταν γελοίο. Θέλω να πω κανένας δεν μπορεί να κερδίσει σε δυο σχεδόν συνεχόμενες χρονιές και δεύτερο Χρυσό Φοίνικα. Κι όμως πίστευα τότε ότι όλα είναι πιθανά. Τώρα δεν σκέφτομαι έτσι. Πιστεύω, βέβαια, στον εαυτό μου, στο ταλέντο μου, στην ουσία που ο κόσμος λαμβάνει μέσω του έργου μου. Θεωρώ, όμως, ότι αν κάποιος παίρνει τον εαυτό του πολύ σοβαρά, όσον αφορά την επιτυχία και αρχίζει και βλέπει τον εαυτό του σαν διασημότητα, τότε έχει «τελειώσει». Πρέπει να είσαι αληθινός, πρέπει να συνεχίσεις να ζεις και να φέρεσαι σαν κανονικός άνθρωπος. Το Together είναι η μοναδική σας ταινία για τη σύγχρονη Κίνα. Γιατί προτιμάτε να κάνετε ταινίες με ιστορικό πλαίσιο; Πιστεύω ότι σαν σκηνοθέτης μ αρέσει να κοιτώ στο παρελθόν, να μεταφέρω στο κοινό ιστορίες περασμένων χρόνων, από τις οποίες έχω πολλά προσωπικά βιώματα. Αλλά αναπόφευκτα στο τέλος των γυρισμάτων, έρχομαι αντιμέτωπος με τη σημερινή Κίνα και τα προβλήματά της. Ναι, έχεις δίκιο, ίσως θα έπρεπε να κάνω πιο πολλές ταινίες για τη σημερινή Κίνα. Έχετε πει στο παρελθόν, ότι αναρωτιόσασταν για πάρα πολύ καιρό, για το πώς να φτιάξετε μια ταινία που να απευθύνεται εξίσου στο κινέζικο αλλά και στο δυτικό κοινό. Νομίζετε ότι τελικά το έχετε καταφέρει; Δεν ξέρω. Μερικές φορές αντιμετωπίζεις ένα είδος διλήμματος. Αν θα πρέπει να κάνεις παραδοχές σ αυτά που θέλεις να πεις, ώστε να γίνουν κατανοητά στην πλειοψηφία του κοινού. Αυτό που σκέφτομαι πάντα, είναι να λέω ιστορίες που αφορούν όλο τον κόσμο, αλλά δεν μπορώ να το κάνω πάντα και είναι πολύ φυσικό. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην κινέζικη και τη δυτική κουλτούρα κι αυτό δεν μπορείς να το αλλάξεις μέσα από μια ταινία. Αλλά το κοινό τελικά, ανατολικό και δυτικό, είναι απλώς ανθρώπινα πλάσματα και σε μερικά επίπεδα μπορεί να «χάσουν» κάτι ή να μπερδευτούν, και τελικά αυτό δεν είναι κακό. Έχω ένα τρόπο για να πω μια ιστορία και μένω πιστός σ αυτόν, ακόμη κι αν δεν γίνομαι κατανοητός από όλους... Πολλές από τις ταινίες σας τοποθετούνται στο χρονικό πλαίσιο της πολιτιστικής επανάστασης. Παρ όλα αυτά, πρόσφατα δηλώσατε ότι θέλετε να κάνετε μια ταινία για την πολιτιστική επανάσταση. Τι ακριβώς είχατε στο μυαλό σας; Τα κίνητρα μου δεν είναι σε καμιά περίπτωση πολιτικά, δεν θέλω να κριτικάρω την τότε πολιτική κατάσταση ή να μιλήσω για μια εθνική τραγωδία. Θέλω πολύ να κάνω ταινίες για τους ανθρώπους που έζησαν αυτήν την περίοδο, που σημαδεύτηκαν απ αυτήν κι αυτό είναι ένα τελείως διαφορετικό θέμα. Εκείνο που μ ενδιαφέρει περισσότερο είναι το πώς βίωναν εκείνη την εποχή οι άνθρωποι, πράγματα που μπορεί να ήταν πολύ άσχημα, αλλά και πολύ όμορφα. Πιστεύω ότι μέσα στις πιο σκοτεινές πτυχές της ιστορίας, αλλά και στις πιο δύσκολες συνθήκες μπορούν να ειπωθούν οι πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες. Γι αυτό και υπήρξε το κεντρικό θέμα σε πολλές ταινίες μου και ίσως και σε άλλες ακόμα, χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο. Κατά πόσο η κινηματογραφική αγορά επηρεάζει το όραμα σας, σαν σκηνοθέτη; Είμαστε μπροστά σε μεγάλες αλλαγές, όσον αφορά στην κινέζικη κινηματογραφική αγορά. Πέρυσι τα εισιτήρια αυξήθηκαν κατά 40% περίπου, που σημαίνει ότι σε μερικά χρόνια ίσως να είμαστε η δεύτερη χώρα μετά τις ΗΠΑ στο box office. Αλλά αν σκέφτεσαι πάντα την εμπορικότητα της ταινίας σου, είσαι χαμένος. Ένας σκηνοθέτης δεν πρέπει ποτέ να ξεχνά ότι ο κόσμος αγοράζει εκτός από το εισιτήριο και την καρδιά σου. Θα ήταν ψέμα βέβαια να πω ότι δεν μ ενδιαφέρει η επιτυχία ή ότι δεν μ αγγίζει ο ανταγωνισμός. Αλλά το βλέπω μόνο σαν κίνητρο για να γίνω καλύτερος σ αυτό που πραγματικά θέλω να κάνω. CHEN KAIGE Κατά πόσο πιστεύετε ότι οι νέες τεχνολογίες θα επηρεάσουν το μέλλον του σινεμά και μήπως τελικά αποβούν μοιραίες για αυτό που λέμε «όραμα του δημιουργού»; Οπωσδήποτε το σινεμά θα επηρεαστεί. Σε 20 χρόνια οι ταινίες 35mm πιθανότατα δεν θα υπάρχουν και όλη η κινηματογραφική διαδικασία θα έχει γίνει ψηφιακή, οπότε και ευκολότερη. Ο καθένας, σήμερα, μπορεί να πάρει μια κάμερα και να «γυρίζει» και ίσως όλοι να νομίσουν κάποια στιγμή ότι «κάνουν» σινεμά. Η κινηματογραφική διαδικασία θ αλλάξει άρδην, αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτό ίσως αποβεί καταστροφικό και οι auteurs, με την έννοια που τους γνωρίσαμε ως τώρα, θα εξαφανιστούν. Έχετε έρθει στο φεστιβάλ με ένα ταξίδι αστραπή που θα κρατήσει μόνο δυο μέρες. Να υποθέσω πως σας περιμένει δουλειά πίσω στην πατρίδα; Ναι. Γυρίζω ένα 10λεπτο φιλμάκι, που θα αποτελέσει μέρος μια μεγαλύτερης ταινίας 20 επεισοδίων που μας ζητήθηκε για τα 60ηκοστά γενέθλια των Κανών. Το θέμα θα είναι οι κινηματογραφικές αίθουσες και είμαι νομίζω ο μόνος Ασιάτης ανάμεσα στους 20 σκηνοθέτες που έχουν αναλάβει το project. My motives aren t political in any case, I don t want to criticise any political situation or talk about a national tragedy. What I really want is to make films about the people who lived at that period, who were marked by it, and this is a totally different matter. What interests me most is how people lived at that period, things that could be pretty awful, but pretty good too. I believe that among history s darkest hours and even under the most demanding conditions, some of the most interesting stories can be told. That s why this was the main theme in many of my films and maybe in some more, without having something specific in mind about my future plans.\n8 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του Βαγγέλη Ρητά ΒΑΛΕΡΙΑ ΓΚΟΛΙΝΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ 8 Το 1988 παίξατε στον Άνθρωπο της βροχής. Μετά απ αυτό το ρόλο, που για κάποιους άλλους συναδέλφους σας θα ήταν το μεγάλο διαβατήριο για το Χόλιγουντ, εσείς συνεχίσατε να δουλεύετε τόσο στον ανεξάρτητο κινηματογράφο όσο και τον ευρωπαϊκό. Ήταν συνειδητή αυτή η επιλογή; Μετά απ αυτή την ταινία η καριέρα μου πήρε διάφορους δρόμους. Έκανα κάποιες κωμωδίες που πήγαν πάρα πολύ καλά και ο κόσμος με γνώρισε από αυτές. Μετά όμως συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο. ΟΤΑΝ ΤΗ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ, "ΞΕΧΝΑΣ" ΤΗΝ ΗΘΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΧΑΝΕΣΑΙ ΣΤΟ ΡΟΛΟ. Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ, ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΓΗΙΝΗ, ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΠΟΥ ΥΠΟΔΥΕΤΑΙ. ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΤΟ ΑΝΕΦΕΡΑ ΣΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ, ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ: ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ, ΚΑΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΚΑΤΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ. ΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ, ΑΠΛΩΣ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ. ΑΛΛΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΦΤΑΝΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΑΡΑΚΟΥΝΑΣ ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΝΟΜΙΖΩ! Έχετε δουλέψει σε πολλές ταινίες πολύ νέων σκηνοθετών. Αυτό κρύβει κάποιο ρίσκο για σας; Δεν βρίσκω κανένα ρίσκο, αν τους γνωρίσεις και καταλάβεις τι θέλουν να κάνουν. Μπορεί να είναι πιο δύσκολο ενώ το κάνεις, γιατί η σκηνοθεσία και γενικά το σινεμά είναι και η εμπειρία που έχεις. Αν δεν έχεις μεγάλη εμπειρία, είναι φυσικό να κάνεις και λάθη. Αλλά αυτό για μένα δεν είναι ρίσκο. Το ρίσκο είναι να κάνεις ένα σίριαλ, ας πούμε, στην τηλεόραση για 29 εβδομάδες, χωρίς κανένα νόημα και να είσαι ένα τίποτα. Τίποτε άλλο δεν θεωρώ ρίσκο στη δουλειά μου. Με ενδιέφεραν όταν τις έκανα, αλλά δεν ήταν ο ουσιαστικός δρόμος που ήθελα να ακολουθήσω. Έτσι επικεντρώθηκα σε άλλες ταινίες, όπως η ταινία του Σον Πεν, ταινίες του ανεξάρτητου κινηματογράφου και έκανα έτσι εκείνη την εποχή δυο τρία πράγματα που μου άρεσαν πολύ. Μου άρεσε μεν να βρίσκομαι στο Χόλιγουντ, αλλά όσο περνούσε ο καιρός δεν μπορούσα να συμβιβάζομαι. Είναι άλλωστε πολύ δύσκολο να δουλέψεις στο σύστημα, αν δεν είσαι Αμερικάνός ή έστω Ισπανός. Είναι πολύ λίγα τα πράγματα που μπορείς να κάνεις. Και από τα λίγα που σου προσφέρουν, είναι ακόμα λιγότερα αυτά που εσύ θέλεις να κάνεις. Έτσι ενώ μου άρεσε να δουλεύω εκεί, κατάλαβα ότι οι καλύτεροι ρόλοι που θα μπορούσα να έχω, θα ήταν στη χώρα μου και στη γλώσσα μου. Στο ευρωπαϊκό και το ανεξάρτητο σινεμά που επικεντρωθήκατε, τι σας γοητεύει ως ηθοποιό και επιλέξατε να δουλεύετε σ αυτό; Αυτό που μου αρέσει να κάνω, είναι και οι ταινίες που μου αρέσει να βλέπω. Προτιμώ να δουλέψω με τον Γκας Βαν Σαντ αν μπορώ, παρά να δουλέψω σε μια τυπική αμερικάνικη ταινία συνταγή. Μπορεί και να την κάνω, άλλωστε ένα παιχνίδι είναι κι αυτό, αλλά αυτό που θέλω να βλέπω εγώ και μου αρέσει, δεν είναι αυτό. VALERIA GOLINO Με ποια κριτήρια δηλαδή επιλέγετε τους ρόλους σας; Για τις επιλογές μου παίζει ρόλο πολύ σημαντικό ο σκηνοθέτης και το όραμα που έχει, όχι τόσο το όνομα. Και από και πέρα το σενάριο, οι άλλοι ηθοποιοί, ο ρόλος. Αλλά μου έχει τύχει να κάνω πολύ μικρούς ρόλους, γιατί ήθελα να δουλέψω απλά με έναν σκηνοθέτη. Μπορεί ο ρόλος να μη με ενδιέφερε ιδιαίτερα, αλλά ήθελα να είμαι μέσα στο όραμα του σκηνοθέτη. What I like doing is also the films I like watching. I d rather work with Gus Van Sant if I could than on a typical american film. I may do it, after all it s a game, but it isn t what I like watching. A very important role on my choices is played by the director of the film and his/her vision, not his/her name. And beyond the script, the other actors and the role. I ve played small roles just because I wanted to work with a director. Maybe I wasn t so much interested in the role itself, but I just wanted to participate in the director s vision. Θα συνεργαστείτε με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στη νέα του ταινία Η σκόνη του χρόνου. Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία; Ήθελα να δουλέψω με τον Αγγελόπουλο από χρόνια. Έλληνας. Καταπληκτικός. Κάνει ένα σινεμά μοναδικό, που σχεδόν δεν υπάρχει πια. Δηλαδή πότε θα μου ξανατύχει κάτι τέτοιο. Ο Κουροσάβα δεν μπορεί πια, ο Μπέργκμαν το ίδιο. Ποιοι είναι οι σπουδαίοι σκηνοθέτες σήμερα; Είναι τέσσερις, πέντε ακόμα, που κάνουν ένα είδος σινεμά που δεν είναι αυτό που αρέσει αυτή τη στιγμή, αλλά είναι αυτό που μένει. Για μένα, το να μπορέσω να είμαι σ αυτό το όραμα, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Τον «περίμενα» τον Αγγελόπουλο και όταν ήρθε, είπα αμέσως ναι. Με τον Αγγελόπουλο είχαμε φτάσει πολύ κοντά να συνεργαστούμε στο «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», αλλά τότε ήμουν πολύ μικρή για το συγκεκριμένο ρόλο. Τώρα ήρθε και μου είπε χαρακτηριστικά «Το πρόσωπό σου είναι αυτό που θέλω για την Ελένη μου». Είναι ένας πάρα πολύ όμορφος ρόλος και ελπίζω να τα καταφέρω.\n10 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ των Τζένη Παυλίδου Όλγα Κοζάτη 10 ΓΚΙΓΙΟΜ ΛΟΡΑΝ ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ ΣΤΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Ο σεναριογραφοσ τησ αμελι, της πολησ των χαμενων παιδιων και των ατελειωτων αρραβωνων, σε μια συνομιλια για το "παντρεμα" της λογοτεχνιασ με τον κινηματογραφο. Έχετε συνεργαστεί με τον Ζαν Πιερ Ζενέ στο σενάριο τριών ταινιών του, με μεγάλη επιτυχία. Με πιο τρόπο δουλεύετε μια ιδέα μαζί; Το τελικό σεναριακό αποτέλεσμα, πόσο αντιπροσωπεύει εσάς και πόσο τον Ζενέ; Δεν υπάρχει συγκεκριμένη μέθοδος που ακολουθούμε εκ των προτέρων. Στην Αμελί ξεκινήσαμε από το μηδέν, πάνω σε ένα πρωτότυπο σχέδιο, ενώ στους Ατέλειωτους Αρραβώνες βασιστήκαμε σε ένα πολύπλοκο μυθιστόρημα που έχει διαφορετικούς χρόνους στην αφήγηση. Χρειαζόταν μια αποδόμηση της ιστορίας και η τοποθέτησή της σε μια γραμμή για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα. Χρειαστήκαμε πολύ χρόνο γι αυτό. Στην Αμελί κρατούσαμε και οι δύο σημειώσεις χρόνια πριν και όταν έφτασε η ώρα, τις βάλαμε στο τραπέζι και δημιουργήσαμε την ιστορία περνώντας πολύ χρόνο μαζί. Στη συνέχεια έγραψα μόνος μου τους διάλογους και μετά δουλέψαμε πάλι μαζί το σενάριο. Στην Αμελί, θα έλεγα ότι οι ιδέες που είχαμε ήταν Προερχόμαστε από πολύ διαφορετικούς κόσμους και προσεγγίζουμε τον κινηματογράφο με πολύ διαφορετικό τρόπο. Εκείνος προέρχεται πιο πολύ από το χώρο των κινουμένων σχεδίων ενώ εγώ μπήκα αργότερα στον κινηματογράφο προερχόμενος από το μυθιστόρημα και την ποίηση. Είναι πραγματικά μια γόνιμη συνάντηση. Ό,τι αφορά στις τεχνικές της εικόνας είναι δικό του και ότι έχει σχέση με τους διάλογους είναι δικό μου. Συμφωνείτε με την άποψη πολλών θεωρητικών του σεναρίου ότι πρόκειται για ένα αυτόνομο λογοτεχνικό είδος; Πιστεύω πως ένα σενάριο γράφεται για να σκηνοθετηθεί, για να αποδοθεί με εικόνες. Δεν έχει ενδιαφέρον να εκδόσεις ένα σενάριο, εκτός ίσως για τους επαγγελματίες. Στο σενάριο υπάρχουν πολλές τεχνικές περιγραφές και η ανάγνωση δεν κυλάει εύκολα. Είναι πολύ πιο ευχάριστο να διαβάζεις την ιστορία σε μια νουβέλα. Εκεί τα φώτα, το μιξάζ, ο ήχος, η μουσική, ο ρυθμός περιλαμβάνονται στη διήγηση. Kάτι που δε συμβαίνει στο σενάριο. Τι απολαμβάνετε να γράφετε περισσότερο; Διάλογους ή περιγραφές σκηνών; Δεν μπορώ να διαλέξω. Μ αρέσουν και τα δύο. Είναι διαφορετικά. Ξεκίνησα να γράφω κάπως αργά και το πρώτο πράγμα που έγραψα ήταν για το θέατρο. Μ αρέσουν πολύ οι διάλογοι αλλά μ αρέσει να γράφω και βωβές σκηνές μόνο με εικόνες. GUILLAUME LAURANT Πως δουλεύετε τη μεταφορά λογοτεχνικών έργων στο σινεμά; Έχετε κάποια συγκεκριμένη τεχνική; Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη τεχνική. Δεν μου έχει τύχει ποτέ να ξεκινήσω μια προσαρμογή χωρίς να ξέρω ποιος είναι ο σκηνοθέτης. Πάντα μιλάω μαζί του και δουλεύω έχοντας ως αφετηρία αυτό που έχει ο σκηνοθέτης στο μυαλό του. Διαβάζω το βιβλίο προσπαθώντας να μπω στο πνεύμα του. Αυτή είναι η πρώτη προσέγγιση. Μετά περνάω στην τεχνική. Για παράδειγμα, στους Ατελείωτους Αρραβώνες, διάβασα το βιβλίο του Sébastien Japrisot οκτώ ή εννιά φορές, κρατώντας, παράλληλα, σημειώσεις. Από την άλλη, όταν έκανα την προσαρμογή για τον Jean Becker του Effroyables jardins του Michel Quint, το διάβασα μόνο μια φορά. Εξαρτάται από το μυθιστόρημα. I believe that scripts are written to be put into films, to be materialised with images. It s not interesting publishing a script, except maybe for proffesionals. There are many technical descriptions in a script and reading isn t exactly pleasant and flowing. It s much more interesting to read a story in a novel, where the lights, the editing, the sound, the music and the rhythm are integrated in the narration. Such thing doesn t happen in a script. Διαπιστώνετε διαφορές ανάμεσα στον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο τρόπο γραφής σεναρίων; Υπάρχουν διαφορές. Το περίεργο είναι ότι υπάρχουν και θετικά και αρνητικά. Στην Αμερική οι σεναριογράφοι είναι πιο αναγνωρισμένοι. Έχουν πιο πολλή δύναμη, πληρώνονται καλύτερα και μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις δουλειές τους. Ένας διάσημος σεναριογράφος μπορεί να πάρει τηλέφωνο όποιο παραγωγό θέλει και να διαλέξουν μαζί το σκηνοθέτη. Στη Γαλλία δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Από την άλλη μεριά, κάτι που συμβαίνει συχνά, είναι ότι ο σεναριογράφος δεν είναι πάντα ο δημιουργός του σεναρίου με την έννοια ότι μπορεί να έχει μια αρχική ιδέα για το πως θα γραφτεί, αλλά στη συνέχεια αποφασίζουν ποιος θα γράψει το κάθε κομμάτι του σεναρίου ξεχωριστά. Άλλος ειδικεύεται σε σκηνές δράσης, άλλος σε ερωτικές σκηνές. Στη Γαλλία, συνήθως, ένας είναι ο σεναριογράφος ή το πολύ δύο που συνεργάζονται. Εμένα δε μου έχει τύχει να συνεργαστώ με κάποιον άλλο σεναριογράφο, αλλά συνεργάζομαι με το σκηνοθέτη. Το προτιμώ αυτό. Υπάρχει κάποιο σενάριο το οποίο θεωρείτε υπόδειγμα μεταφοράς λογοτεχνικού έργου στον κινηματογράφο; Δεν έχω κάποιο ως σημείο αναφοράς. Υπάρχουν πολλά πετυχημένα σενάρια. Άλλες φορές υπάρχουν εκπλήξεις, σε άλλες περιπτώσεις γίνονται πολλές απλουστεύσεις κατά τη μεταφορά. Για παράδειγμα, μια προσαρμογή που μου άρεσε πολύ είναι αυτή του The World According to Garp του Τζον Ίρβινγκ, που είναι ένα πολύ ωραίο μυθιστόρημα και έγινε και πολύ καλή ταινία. Αντιθέτως, όταν έκανε ο Τζον Χιούστον την ταινία Under the Volcano από το βιβλίο του Μάλκομ Λόουρι, ενώ το βιβλίο είναι καταπληκτικό, η ταινία δεν είναι καθόλου καλή. Υπάρχουν ταινίες που αν και πραγματικά προδίδουν το μυθιστόρημα, είναι καλές. Αυτό που έχει σημασία είναι αν θέλουμε να κρατήσουμε όλη την ιστορία και το πνεύμα του έργου ή αν θέλουμε μόνο μια ιδέα μέσα από αυτό. Μπορεί να κάνουμε μια ταινία, ακολουθώντας σχολαστικά το βιβλίο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα είναι και καλή. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Θέλω να περάσω στη σκηνοθεσία, κάτι που δεν έχω κάνει μέχρι σήμερα. Πρόκειται για ένα σενάριο που έχω δουλέψει με τη γυναίκα μου και θα τελειώσει σύντομα. Επίσης έκανα την ταινία L histoire de Pi του Ζαν Πιερ Ζενέ. Κάνω επίσης μια προσαρμογή του Marsupilami. Δεν είναι ακριβώς προσαρμογή, γιατί έχουμε τα δικαιώματα για να χρησιμοποιήσουμε το ζωάκι, το χαρακτήρα του αλλά όχι όλα τα υπόλοιπα, τον Spirou ή τον Fantasio. Πρέπει λοιπόν να επινοήσουμε τις ιστορίες γύρω του.\n11 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Βούλας Παλαιολόγου Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, η συζήτηση γίνεται πιο ουσιαστική, καθώς η φετινή χρονιά αποδεικνύεται ιδιαίτερα σημαντική. Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει πια κάνει μεγάλα βήματα σε αρκετές κατευθύνσεις, κυρίως στο να ξεπεράσει τα σύνορα και να γίνει καλός πρεσβευτής της Ελλάδας στο εξωτερικό. Μου κάνει όμως εντύπωση ότι λίγοι αναφέρονται σε αυτή τη νέα δυναμική του εθνικού μας σινεμά. Εδώ στο Φεστιβάλ, παρακολούθησα όλες τις συνεντεύξεις τύπου και παρατήρησα ότι ελάχιστοι αναφέρονται στις θετικές αλλαγές που έχουν ήδη συμβεί και διαμορφώνουν μια πιο αισιόδοξη εικόνα για το ελληνικό σινεμά. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ. ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝΤΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΟΚΤΩ ΚΑΤΑ ΣΕΙΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ, Ο ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΣΥΝΕΓΓΥΣ ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ (ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ - ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ) ΠΟΥ ΣΥΝΟΨΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ. ΦΕΤΟΣ, ΕΝΟΨΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥ Γ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΟΤΙ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ. ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΞΗΓΕΙ ΓΙΑΤΙ... Ποια στοιχεία ενισχύουν αυτή την αισιοδοξία; Σήμερα η εγχώρια παραγωγή έχει διευρυνθεί και ως προς τις επιλογές και ως προς τη σύνθεσή της, δημιουργώντας μια πλατιά βεντάλια από παλιούς καταξιωμένους κινηματογραφιστές αλλά και από νέους δημιουργούς που δοκιμάζουν τις ιδέες τους, με τη βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας. Αυτό πρέπει να καταγραφεί, γιατί έχω την εντύπωση πως το ελληνικό σινεμά θυμίζει την «καυτή πατάτα» που λένε στην πολιτική ορολογία: ο ένας τη δίνει στον άλλον και κανείς δεν θέλει να την κρατήσει στο χέρι του. Ο ελληνικός κινηματογράφος όμως είναι παρών: χωρίς να διαγράφει το παρελθόν του, διεκδικεί το παρόν και το μέλλον του. Δεν έπαψα στιγμή να πιστεύω ότι το ελληνικό σινεμά έχει ζητήματα αλλά και προτάσεις που έχουν ενδιαφέρον. Συχνά, πολλοί το αγνόησαν αυτό, ίσως εξαιτίας ενός κόμπλεξ που έχει με τα χρόνια καλλιεργηθεί απέναντι στο ξένο. Δοξασία που θυμίζει το επαρχιώτικο σύνδρομο του παρελθόντος... Η γλώσσα του σινεμά είναι διεθνής... Αυτό το ανέκδοτο ότι είμαστε παρακατιανοί, εντύπωση που για χρόνια μας καθυστέρησε, πρέπει να αλλάξει. Είναι ένας κινηματογράφος που δίνει τη μάχη του και εδώ και στο εξωτερικό, παρουσιάζοντας δείγματα δουλειάς άξια να σταθούν δίπλα σε ξένες παραγωγές. Από τις ταινίες που μέχρι στιγμής είδαμε, ας πούμε, οι ταινίες των Γ. Οικονομίδη και Αλ. Βούλγαρη, μαζί με τις ταινίες παλιότερων δημιουργών αλλά και των πρωτοεμφανιζόμενων (Κουτσιαμπασιάκος, Καρύδας, Ξανθόπουλος, Καρτίκκης από την Κύπρο, κ.ά.) είναι ισάξιες ή και καλύτερες πολλών αντίστοιχων ευρωπαϊκών. Γιατί αυτά δεν τα λέμε; Γιατί δεν βγαίνει κανείς δημόσια να μιλήσει γι αυτούς τους ανερχόμενους νέους σκηνοθέτες, που έχουν πολλά να δώσουν τόσο στο σινεμά όσο και στο συνολικότερο πεδίο του πολιτισμού στη χώρα μας; Αντιστρέφοντας την ερώτηση, πόσες από αυτές τις ταινίες είναι σε θέση να συναντήσουν ένα κοινό μεγαλύτερο απ αυτό των φεστιβάλ; Το κοινό είναι αρκετά κακομαθημένο, αν μου επιτρέπετε την έκφραση. Εθισμένο στο τηλεοπτικό προϊόν, το κοινό δεν πρέπει να εκβιάζει τους δημιουργούς, ώστε να κάνουν ταινίες κατά παραγγελία ή ταινίες σκουπίδια. Το κοινό, ή μάλλον αυτή η «καραμέλα» περί κοινού, θεωρώ ότι δεν μπορεί και δεν πρέπει να διαμορφώνει την εικόνα του κινηματογράφου, ούτε μπορεί να είναι το μοναδικό κριτήριο για την ποιότητα ή την επιτυχία του. Είναι παράμετρος που, όταν τίθεται, γίνεται επικίνδυνη, γιατί περιορίζει και εγκλωβίζει το δημιουργό. Ο κινηματογράφος δεν πρέπει να υπακούει σε όρους εμπορικότητας, ο κινηματογράφος είναι τέχνη, αγωγή ψυχής. Είναι μια μεγάλη συζήτηση, που εδώ δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε, μια συζήτηση που αναφέρεται και σε άλλα ζητήματα, π.χ. προώθησης, διανομής κλπ. Τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει ώστε να βελτιωθεί η εικόνα που έχουμε για το ελληνικό σινεμά; Τι είναι αυτό που έχουν να περιμένουν οι επαγγελματίες του χώρου από το Κινηματογραφικό Συνέδριο που αναλάβατε να οργανώσετε με πρωτοβουλία του υπουργείου; Είναι ένα μεγάλο ανοιχτό συνέδριο, που απευθύνεται σε όλους τους φορείς του κινηματογραφικού χώρου. Μας δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε επιτέλους ανοιχτά, καθαρά και δημόσια για ζητήματα που μας απασχολούν. Να πούμε τις ιδέες μας και να κριθούμε για τις απόψεις μας. Όλα τα άλλα που ακούγονται είναι κάτω από το τραπέζι και τα θεωρώ ύποπτα. Είναι και μια ευκαιρία να γίνουν οι συνδικαλιστές ξανά καλλιτέχνες. Να γίνει επιτέλους ένας νόμος που να ρυθμίζει την τέχνη, τη δουλειά και τη ζωή μας. Ένας νόμος που θα ενισχύσει τον ελληνικό ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ... κινηματογράφο, θα δημιουργήσει όρους ανάπτυξης, θα προωθεί ίσες ευκαιρίες για όλους. Θεωρώ ότι όλοι οι ενδιαφερόμενοι φορείς της κινηματογραφικής κοινότητας οφείλουν να συμμετέχουν σ αυτή τη δημόσια διαβούλευση, και πρέπει να πω ότι μέχρι στιγμής η ανταπόκριση είναι ιδιαίτερα θετική, ίσως περισσότερο και απ ό,τι χρειάζεται. Υπάρχουν 5 διαφορετικές θεματικές ενότητες που αφορούν στην εκπαίδευση, τις υποδομές και σύγχρονες τεχνολογίες, την παραγωγή, την προώθηση και διανομή καθώς και σε θεσμικά ζητήματα (Φεστιβάλ, Κέντρο Κινηματογράφου, Κρατικά Βραβεία), ενότητες που πιστεύω ότι με τη συμμετοχή όλων θα αλλάξουν το τοπίο της εθνικής μας κινηματογραφίας. Γιατί σαν χώρα δεν επενδύουμε στον πολιτισμό. Με τα χέρια μας βγάζουμε τα μάτια μας... 11\n12 ΠΡΟΣΩΠΑ Επιμέλεια: Βαρβάρα Μπασδέκη, Φωτογραφίες: Έφη Τσακρακλίδου ΚΟΙΤΑ ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ! Η ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΓΕΝΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ. ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΟ ΒΑΚΟΥΡΑ ΚΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΟΝ, ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕΧΡΙ ΑΡΓΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ, ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΧΕΡΙ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΘΕ ΗΛΙΚΙΑΣ ΠΗΓΑΙΝΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ. ΔΙΑΦΩΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΘΕΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΡΙΤΕΣ; 12 Τάσος Κακάλης, 20 χρόνων  «Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στο Φεστιβάλ και έχω δει αρκετές ταινίες μέχρι τώρα. Γενικά μου φαίνεται πολύ καλό, απλά πιστεύω ότι σε κάποια θέματα θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη οργάνωση. Για παράδειγμα, το Βακούρα πέφτει λίγο μακριά, είναι δύσκολο να προλάβεις να πας! Πιστεύω πάντως ότι είναι ένας πολύ σημαντικός θεσμός για τη Θεσσαλονίκη, που εξελίσσεται σε ένα πολύ ωραίο μέρος της πόλης, το λιμάνι. Μακάρι οι χώροι αυτοί να λειτουργούσαν κάπως παρόμοια όλο τον χρόνο.» Δάφνη Κιουρκτσόγλου, 19 χρόνων  «Επισκέπτομαι το Φεστιβάλ εδώ και δύο χρόνια επειδή μ αρέσει πάρα πολύ ο κινηματογράφος. Θεωρώ ότι το Φεστιβάλ δίνει πάρα πολύ ζωή στην πόλη, φέρνει νέα πνοή. Φέτος, θα παρακολουθήσω οπωσδήποτε το αφιέρωμα στον Βιμ Βέντερς και πολλές ελληνικές ταινίες για να στηρίξω τον ελληνικό κινηματογράφο. Επίσης μ αρέσουν και οι βραζιλιάνικες ταινίες, οπότε δεν θα χάσω το αφιέρωμα στο βραζιλιάνικο σινεμά.» Ελπινίκη Μικρού, 25 χρόνων  «Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου μου φαίνεται ένας εξαιρετικά ενδιαφέρων θεσμός. Ειδικά φέτος, μ αρέσουν πάρα πολύ τα αφιερώματα που κάνει σε διάφορους σκηνοθέτες. Για παράδειγμα, το αφιέρωμα στον Σταύρο Τσιώλη που δεν είναι και τόσο γνωστός, είναι τέλειο. Επειδή μάλιστα έψαχνα τις ταινίες του αλλά ήταν αρκετά δύσκολο να τις βρω, θα παρακολουθήσω ό,τι δικό του παίξουν εδώ. Το ίδιο και για το αφιέρωμα στον Σβανκμάγιερ, αν και τα εισιτήρια εξαντλούνται αμέσως!» Λίτσα Μίχου, 44 χρόνων  «Μένω στην Πρέβεζα και είναι η πρώτη φορά που έτυχε να βρεθώ στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Θα προσπαθήσω να παρακολουθήσω κυρίως κάποιες ελληνικές ταινίες. Βρίσκω καταπληκτικό όλο αυτό το πανηγυρικό κλίμα που επικρατεί αυτές τις μέρες εδώ! Το Φεστιβάλ γεμίζει την πόλη με κίνηση, χρώμα και ζωντάνια. Επίσης πρόσεξα ότι υπάρχει μεγάλη προσέλευση κόσμου και κυρίως των νέων, οι οποίοι μάλιστα είναι και ενημερωμένοι. Αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο.» Σπύρος Βασιλείου, 60 χρόνων  «Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου με γοήτευε πάντα, γιατί εκτός των άλλων αποτελεί μια αφορμή να ανέβω από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη που μ αρέσει. Είναι ωραίο το ότι έχει ευρωπαϊκές και παγκόσμιες αναφορές και δεν περιορίζεται μόνο στον ελληνικό κινηματογράφο. Προσωπικά βλέπω τρεις-τέσσερις ταινίες την ημέρα, αλλά μπορεί σε κάποιες να φύγω πριν το τέλος. Δεν νιώθω ότι έτσι προσβάλω το δημιουργό, έχει σχέση με τις δικές μου αναζητήσεις.» Fidel Kossi, 27 χρόνων  «Στο Φεστιβάλ μ αρέσουν πολύ οι ξένες ταινίες και ιδιαίτερα οι ρώσικες, οι αφρικανικές και όσες προέρχονται από αραβόφωνες χώρες. Πιστεύω ότι οι ελληνικές ταινίες έχουν μια ωμότητα, μια σκληρότητα. Ο ελληνικός κινηματογράφος βγάζει έναν κυνισμό που λίγο μ ενοχλεί, ίσως επειδή προέρχομαι και από διαφορετική κουλτούρα. Οι υποδομές πάντως του Φεστιβάλ θα μπορούσαν να βελτιωθούν ακόμη περισσότερο.» Κατερίνα Λεβίτη, 28 χρόνων  «Παρακολουθώ το Φεστιβάλ χρόνια, είναι ό,τι καλύτερο συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη. Μακάρι να γίνονταν και παραπάνω από ένα κάθε χρόνο! Προσωπικά βλέπω σχεδόν όλες τις ταινίες, αν και επειδή έχω γεννηθεί στη Ρωσία θα ήθελα να υπήρχαν ακόμα περισσότερες ρώσικες και από τις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Εύχομαι στο Φεστιβάλ να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο!» Μίλτος Βέλλης, 22 χρόνων  «Σπουδάζω στο Τμήμα Κινηματογράφου και είναι η πρώτη χρονιά που παρακολουθώ τόσο το Φεστιβάλ. Πιστεύω ότι είναι πολύ καλό, και οι περισσότερες ταινίες που είδα μου άρεσαν πολύ. Ενθουσιάστηκα τρομερά ακόμα και με τις ελληνικές, παρόλο που μέχρι τώρα δεν ήμουνα φαν του ελληνικού κινηματογράφου! Θα ήθελα να διαρκούσε περισσότερες μέρες γιατί τώρα αναγκαστικά χάνω κάποιες ταινίες, επειδή παίζονται παράλληλα.»     \n13 Φώτης Αναστασιάδης, 30 χρόνων  «Τα αφιερώματα του Φεστιβάλ είναι αυτά που κατά τη γνώμη μου αξίζουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Έρχομαι εδώ και πολλά χρόνια και προτιμώ κυρίως τις ξένες ταινίες, αν και πιστεύω ότι θα μπορούσε να γίνεται ακόμα καλύτερη επιλογή των ταινιών που προβάλλονται. Το σημαντικό θετικό στοιχείο του Φεστιβάλ είναι ότι υπάρχουν πολλοί νέοι σκηνοθέτες, δεν βασίζεται δηλαδή όλο στους ίδιους και σ αυτούς που είναι ήδη γνωστοί.»     Έφη Γαβρήλου, 30 χρόνων  «Έρχομαι εδώ και 10 χρόνια στο Φεστιβάλ και βλέπω ότι κάθε χρόνο εξελίσσεται και βάζει νέα προγράμματα, οπότε είναι πολύ ενδιαφέρον. Θέλω να παρακολουθώ κυρίως ξένες ταινίες που δεν πρόκειται να πάρουν διανομή στις αίθουσες. Επίσης μ αρέσει το αφιέρωμα στο κινέζικο σινεμά. Θεωρώ ότι το πιο ωραίο κομμάτι του Φεστιβάλ είναι οι συναντήσεις δημιουργών από διαφορετικά περιβάλλοντα, κάτι που κάνει καλό γενικά στον κινηματογράφο.» \n14 ΠΡΟΣΩΠΑ Επιμέλεια: Βαρβάρα Μπασδέκη, Φωτογραφίες: Έφη Τσακρακλίδου 14 ΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΕΦΙ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΟΛΑ... ΡΟΛΟΙ! ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΠ' ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΥΧΝΑ ΝΑ ΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΤΕ! ΕΧΕΤΕ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΟΜΩΣ ΠΟΣΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΡΕΧΟΥΝ ΠΥΡΕΤΩΔΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ Ή ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΣΤΙΓΜΗ; ΣΤΟ «ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ» ΜΙΛΗΣΑΝ ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ «ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ» ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ, ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΟΠΩΣ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Ηρακλής Καστρινάκης, 23 χρόνων Film trafficάς  «Χωρίς εμάς δε θα γινόταν το Φεστιβάλ! Μεταφέρουμε τις ταινίες στους κινηματογράφους που είναι να παιχτούν. Για να τις ξεφορτώσουμε και μετά να τις πάρουμε πίσω, κλείνουμε συνήθως τον δρόμο μπροστά από τα σινεμά, έχει μεγάλη φάση! Οι ταινίες για μας είναι σκέτα νούμερα, έτσι τις ξεχωρίζουμε. Έχει τύχει να μεταφέρουμε ταινία πολύ πρωί από το λιμάνι στο Ολύμπιον με λεωφορείο! Το κυνήγι της ταινίας είναι πάντως ένα πολύ συχνό φαινόμενο που αντιμετωπίζουμε!» Στέλιος Δέρβας, 26 χρόνων Αποθήκη υλικού  «Προσωπικά κουβαλάω βιβλία σε διάφορους χώρους του Φεστιβάλ. Να φανταστείτε ότι ήρθα από τη Λάρισα για να δουλέψω εδώ και είναι η τρίτη φορά που εργάζομαι. Το όλο κλίμα του Φεστιβάλ σου δίνει μια πολύ ωραία αίσθηση, σου δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα. Μ αυτό που κάνω αισθάνομαι ότι βοηθάω κι εγώ ενεργά στο όλο σύστημα. Μου αρέσει πολύ ο κινηματογράφος, οπότε τώρα είναι μια ευκαιρία να είμαι μέσα στα πράγματα!» Θόδωρος Σαραϊδάρης, 45 χρόνων Μηχανικός προβολών  «Η δουλειά μου είναι να περνώ τις ταινίες και να τις δείχνω να τις βλέπει ο κόσμος. Το κάνω αυτό από το Μπορεί να προκύψει κάποιο πρόβλημα ανά πάσα στιγμή όταν παίζεται μια ταινία, και εγώ πρέπει να είμαι έτοιμος να το διορθώσω. Πιστεύω ότι το Φεστιβάλ είναι εν γένει ένας πολύ καλός θεσμός. Δίνουμε την ψυχή μας σ αυτή τη δουλειά, ακόμα κι αν υπάρχουν κάποια προβλήματα.»   Μαρία Πουρνάρη, 21 χρόνων Ταμίας  «Είναι η τέταρτη χρονιά που δουλεύω σ αυτή τη θέση του Φεστιβάλ. Συναντούμε πολλούς ανθρώπους, και με κάποιους που έρχονται συχνά αποκτούμε και πιο προσωπική σχέση. Τις τελευταίες μέρες, αρκετοί μας φέρνουν γλυκά, cd, επειδή μας συμπάθησαν! Γενικά, εδώ στα ταμεία είμαστε οι αποδέκτες καλών και κακών σχολίων για ό,τι αφορά το Φεστιβάλ. Είμαστε οι ενδιάμεσοι ανάμεσα στον θεατή και στις ταινίες.» Ντέμυ Κουτσοσταμάτη, 23 χρόνων Ελεγκτής εισιτηρίων  «Το ωράριό μου είναι λίγο δύσκολο γιατί είμαι συνέχεια πρωί, αλλά μ αρέσει φοβερά αυτό που κάνω! Δυστυχώς δεν προλαβαίνω να δω όσες ταινίες θέλω. Εκτός από το να ελέγχω τα εισιτήρια, εδώ που είμαι πρέπει να απαντάω συχνά σε διαδικαστικές ερωτήσεις του κοινού, ενώ όταν έχει πολύ κόσμο είμαι αναγκασμένη και να μαλώνω. Κάποιοι κάνουν γενικά παράπονα αλλά άλλοι είναι φιλικοί και πιάνουν συζήτηση ακόμα και για τα προσωπικά τους.»  Μανώλης Ρίζος, 29 χρόνων  Χειριστής κινηματογραφικών μηχανών «Δουλεύω εφτά χρόνια σ αυτό το πόστο του Φεστιβάλ. Κάνω έλεγχο σε όλες τις ταινίες για να δω αν χρειάζονται κάποια κόλληση, αν λείπουν δόντια από το φιλμ να τα αντικαταστήσω κ.λ.π. Συνήθως, όλες χρειάζονται κάτι. Από μας περνάει όλη η δουλειά. Έχουμε μεγάλη ευθύνη γιατί ο έλεγχος πρέπει να γίνει προσεκτικά και καλά. Δεν προλαβαίνω να δω σχεδόν καμιά ταινία. Είναι αρκετά κουραστική δουλειά αλλά μ αρέσει.» Στέφανος Παπαδημητρίου, 23 χρόνων Βοηθός μηχανοργάνωσης  «Βοηθάω σε ό,τι έχει σχέση με το Τμήμα Μηχανοργάνωσης. Στήνουμε υπολογιστές, τους επισκευάζουμε αν χαλάσουν, τους συντηρούμε, προσέχουμε να λειτουργεί το δίκτυο, βγάζουμε τα καρτελάκια του staff και όλες τις διαπιστεύσεις. Έχει στιγμές έντονης δουλειάς και στιγμές χαλάρωσης. Το Φεστιβάλ για μένα είναι ένα μοναδικό γεγονός. Μαζεύει πολύ κόσμο και βλέπεις το λιμάνι, που είναι ένας καταπληκτικός χώρος, γεμάτο.» \n15      Αλέξανδρος Σημαδόπουλος, 24 χρόνων Βοηθός παραγωγής  «Θεωρώ ότι είμαι στην καλύτερη δουλειά του Φεστιβάλ! Στην ουσία εμείς το στήσαμε όλο και εμείς θα το ξεστήσουμε στο τέλος. Όλα τα masterclass, τις παράλληλες εκδηλώσεις και εκθέσεις, θα τα οργανώσουμε εμείς. Θα κουβαλήσουμε ό,τι χρειάζεται για την ομαλή διεξαγωγή οποιασδήποτε εργασίας. Μπορεί να έχει κουβάλημα αυτή η δουλειά, αλλά δεν παραπονιέμαι! Κάνω και τη γυμναστική μου και είμαι συνέχεια στη γύρα, δεν πλήττω πίσω από ένα γραφείο!» Δημήτρης Αϊναλής, 35 χρόνων Υποτιτλιστής  «Έχω πλέον συνηθίσει να βλέπω όλες τις ταινίες από την πρώτη σειρά για να ρίχνω τους υπότιτλους. Η μετάφραση δεν γίνεται φυσικά τώρα, έχει γίνει καιρό πριν και απλά εμείς κολλάμε τον ελληνικό υπότιτλο στον αντίστοιχο αγγλικό που συνήθως υπάρχει. Έχω το πλεονέκτημα να μαθαίνω από νωρίς πληροφορίες για κάθε ταινία, αφού τα συζητάμε με τους συναδέλφους που κάνουν τη μετάφραση και ρίχνουν τους υπότιτλους σε άλλες.»\n16 ΠΡΟΣΩΠΑ Επιμέλεια: Βαρβάρα Μπασδέκη, Φωτογραφίες: Έφη Τσακρακλίδου 16 ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ! «Είναι η τέταρτη χρονιά που το Φεστιβάλ επισκέπτεται την πόλη μας αλλά η πρώτη φορά που θα προβληθούν ταινίες παραγωγής Φυσικά είναι υπέροχο αυτό που γίνεται και κάθε χρόνο έρχονται όλο και περισσότεροι Σερραίοι. Αν μιλήσετε μαζί τους θα δείτε ότι ζητούν ακόμα καλύτερη οργάνωση, περισσότερες ταινίες και περισσότερη ζωντάνια. Δεν θέλουμε μόνο τις προβολές, θέλουμε και τα άλλα πράγματα που γίνονται στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του Φεστιβάλ», μας εξηγεί ο υπεύθυνος της Κινηματογραφικής Λέσχης Σερρών Ζήσης Μανδηλιώτης. Εμείς τον ακούσαμε και μιλήσαμε με θεατές των Σερρών, για να διαπιστώσουμε ότι τρεις ημέρες και πέντε προβολές (όσο στάθμευσε το Φεστιβάλ στις Σέρρες) δεν είναι σε καμία περίπτωση αρκετές! ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ. ΠΑΡΑ ΤΟ ΨΙΛΟΒΡΟΧΟ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ, ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΤΕΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ «ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ», ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΤΑΘΜΟ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΚΤΟΣ... ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ, ΕΝΩ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, Η ΦΛΩΡΙΝΑ, Η ΒΕΡΟΙΑ, Η ΚΑΒΑΛΑ, Η ΚΟΖΑΝΗ, ΤΑ ΓΡΕΒΕΝΑ, ΤΟ ΚΙΛΚΙΣ ΚΑΙ Η ΚΑΣΤΟΡΙΑ. Σταυρούλα Συκιώτου, 50 χρόνων  «Παρακολουθώ το Φεστιβάλ Κινηματογράφου κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη, οπότε χαίρομαι πολύ που ήρθε και στις Σέρρες. Γενικά, πιστεύω ότι είναι πολύ ωραίο που έρχεται και στην επαρχία, γιατί εδώ δεν έχουμε τη δυνατότητα να δούμε τέτοιες ταινίες. Αν μας έδειχναν μάλιστα ακόμα περισσότερες, ακόμα καλύτερα!» Ελένη Χατζηβασιλείου, 27 χρόνων  «Στις Σέρρες δεν υπάρχει τίποτα το ιδιαίτερο από πλευράς κινηματογραφικής κουλτούρας. Επομένως, είναι καλό που έρχεται εδώ το Φεστιβάλ, αν και θα προτιμούσα να είχε ακόμα περισσότερες ταινίες, και ιδιαίτερα ξενόγλωσσες. Προσωπικά, σκοπεύω να έρθω και στη Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσω κι εκεί όσες μπορώ.» Χρήστος Τσιφτσόγλου, 26 χρόνων  «Όσο ήμουν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη επισκεπτόμουν κάθε χρόνο το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, οπότε σκοπεύω να πάω και φέτος για να το δω, δεν είμαστε μακριά! Ωστόσο, θα ήθελα να υπήρχαν και στις Σέρρες περισσότερες προβολές. Επίσης θα μπορούσαν να γίνουν κι εδώ τα αφιερώματα που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη, όπως για παράδειγμα στον Βραζιλιάνικο κινηματογράφο ή αυτό στον Βέντερς. Σ εμάς θα παιχτεί μόνο μια ταινία του!» Χρήστος Λιθαρής, 44 χρόνων  «Το ότι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου επισκέπτεται τις Σέρρες, αποτελεί σίγουρα ένα θετικό γεγονός. Αυτή τη στιγμή στην πόλη μας υπάρχει μόνο ένα σινεμά, κι αυτό θέλουν να το γκρεμίσουν! Βέβαια, εδώ έρχονται ελάχιστες ταινίες σε σχέση μ αυτές που παίζονται στη Θεσσαλονίκη. Θα ήθελα να έφερναν ακόμα περισσότερες, και κυρίως ελληνικές.» Χριστίνα Καρπάζη, 30 χρόνων  «Είναι ευχάριστο να επισκέπτεται το Φεστιβάλ την πόλη μας, αλλά θα θέλαμε ακόμα περισσότερες ταινίες! Επίσης, επειδή γνωρίζουμε ότι το Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη είναι πολυεπίπεδο, έχει δηλαδή αφιερώματα, εκθέσεις και διάφορες άλλες δράσεις, θα ήταν καλό να παίρναμε κι εμείς μια γεύση από όλα αυτά. Όχι μόνο αυτές τις λίγες ταινίες που θα προβληθούν!»     \n17      Παναγιώτης Γρηγοριάδης, 40 χρόνων  «Μας τιμά το ότι ένα καλλιτεχνικό γεγονός όπως το Φεστιβάλ Κινηματογράφου έρχεται στις Σέρρες. Είναι ένας πραγματικά ενδιαφέρων θεσμός. Βέβαια, θα ήταν καλύτερα αν μπορούσε να διαρκέσει κι εδώ ακόμα περισσότερες μέρες ή έστω να ερχόταν ξανά άλλο ένα διήμερο! Υπάρχει έλλειψη κινηματογράφων στην πόλη μας, οπότε είναι μια καλή ευκαιρία για τους σινεφίλ.» Μιχάλης Εμμανουηλίδης, 37 χρόνων  «Για μένα είναι πολύ σημαντικό να έρχεται εδώ το Φεστιβάλ. Φυσικά θα παρακολουθήσω όλες τις προβολές αυτές τις μέρες! Μας δίνεται μια μοναδική ευκαιρία να πάρουμε μια γεύση, να φεστιβαλιστούμε κι εμείς λίγο! Μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα να βλέπαμε περισσότερες ταινίες από όλα τα τμήματα, όπως για παράδειγμα από τις Ημέρες Ανεξαρτησίας καθώς και από τις ρετροσπεκτίβες του Φεστιβάλ.» Οδυσσέας Μαραγκάκης, 28 χρόνων  «Πιστεύω ότι το άνοιγμα του Φεστιβάλ σε πόλεις της Βόρειας Ελλάδας είναι μια πολύ καλή πρωτοβουλία. Δίνει την ευκαιρία στους κατοίκους των Σερρών, όπως και άλλων πόλεων, να παρακολουθήσουν κάποιες ταινίες, έστω κι αν είναι ελάχιστες. Έχω παρατηρήσει μάλιστα ότι χρόνο με το χρόνο στις Σέρρες αυξάνεται η συμμετοχή του κόσμου στο Φεστιβάλ.» Κατερίνα Μουρατίδου, 40 χρόνων  «Παλιότερα, ερχόμουν συχνά στη Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσω το Φεστιβάλ. Τώρα ως μητέρα δεν έχω τόσο ελεύθερο χρόνο, επομένως είναι πολύ καλό που έρχεται το Φεστιβάλ στις Σέρρες! Όσο περισσότερες ταινίες προβληθούν εδώ, τόσο το καλύτερο! Μακάρι, εκτός από τα διαγωνιστικά τμήματα, να έρχονταν και πιο πολλές από τα αφιερώματα που κάνει το Φεστιβάλ!» Ιωάννης Μελιάδης, 38 χρόνων  «Η επίσκεψη του Φεστιβάλ στις Σέρρες μας δίνει την ευκαιρία να πάρουμε κι εμείς μια γεύση από τα όσα γίνονται αυτές τις μέρες στη συμπρωτεύουσα! Θα θέλαμε όμως περισσότερες ταινίες, περισσότερα πράγματα γενικά! Αυτό που γίνεται εδώ είναι πολύ λίγο, θέλουμε κι άλλο!»\n18 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ Επιμέλεια: Γκέλυ Μαδεμλή 18 ΤΖΟΥΛΙΕΤ ΛΙΟΥΙΣ ΖΩΗ ΣΑΝ ΦΕΛΙΝΙΚΗ ΡΟΚ & ΡΟΛ ΤΑΙΝΙΑ Ως Mallory Knox στο Γεννημένοι δολοφόνοι, η Τζουλιέτ Λιούις κράτησε όμηρο ένα δημοσιογράφο για να διασύρει τα αμερικανικά media. Ως μία από τις πιο εκρηκτικές ροκ σταρ που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια, κατάφερε να φυλακίσει τους δημοσιογράφους με άλλα μέσα, θέτοντας ως ρητό όρο να μην της υποβάλλει κανείς ερώτηση σχετική με το σινεμά. Πώς το καταφέρνεις αυτό στην περίπτωση μιας γυναίκας που ακόμα και όταν παίζει με τα κοσμήματά της, βαδίζει, γελάει, αναπνέει, δίνει μια performance; H ατμόσφαιρα στη συνέντευξη τύπου που έδωσε στην Αποθήκη Γ, περιστοιχισμένη από τα υπέρκουλ μέλη της μπάντας της που κάνουν τα κορίτσια να στριμώχνονται στο κατόπι τους, έμοιαζε μ αυτή μιας συναυλίας λίγο πριν το συγκρότημα βγει στη σκηνή. Απανωτά φωτογραφικά φλας, έντονο σούσουρο, αναμμένα τσιγάρα, συγκρατημένα χαμόγελα. Η Juliette δηλώνει δημοσίως πως είναι «υπέρμαχος του Συναισθηματισμού - υπάρχει άραγε τέτοιος όρος; Με ενδιαφέρει πολύ η σωματικότητα σε κάθε ρόλο μου, πόσο μάλλον πάνω στη σκηνή». «Ζούμε σε μια Φελινική ροκ εν ρολ ταινία», λέει περιγράφοντας τις συνθήκες με τις οποίες ζει με τους The Licks. Της ζητώ να εξηγήσει τι σημαίνει για την ίδια ο όρος «ταινία ροκ εν ρολ». «Είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο να επιτευχθεί στην αμερικάνικη βιομηχανία. Κάτι που συνδυάζει μουσική και δραματουργία, είναι πολύ εύκολο να κλισαριστεί, να φαίνεται ανόητο. Περίμενε να δεις το ντοκυμαντέρ που θα βγάλουμε με το γκρουπ σε λίγο και θα καταλάβεις! Για μένα στο ίδιο είδος ανήκουν και το The Doors του Όλιβερ Στόουν και φυσικά το Rocky Horror Picture Show, που είναι και από τις αγαπημένες μου ταινίες». Ο κιθαρίστας που κάθεται στο μπράτσο του καναπέ συμπληρώνει το School of Rock. Η Juliette τον ισοπεδώνει θυμίζοντάς του το Almost Famous: «Για μένα είναι μια πολύ ιδιαίτερη ταινία». Κουκουλώνει το κεφάλαιο σινεμά στα γρήγορα, αρνούμενη να μιλήσει για τα μελλοντικά της σχέδια. «Δεν έχω σταματήσει πάντως να ασχολούμαι με τον κινηματογράφο», αποσαφηνίζει. Αυτό που θα ταίριαζε στο πνεύμα της, είναι αυτό που θα έλεγε και η Ντανιέλ, η ηρωίδα που υποδύθηκε στο Ακρωτήρι του Φόβου: «Αν κολλάς στο παρελθόν πεθαίνεις από λίγο κάθε μέρα».\n19 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ της Γκέλυ Μαδεμλή 19 ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ANTIO! ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ 1948 ZAIJAN, WOMEN DE 1948 Από το «Δικό τους 1948» στο δικό μας 2006, ο Guan Hu καταφθάνει στο 47ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, που παραλληλίζει την...ταξική πάλη μιας σχολικής τάξης με τον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος ταρακουνά την κινέζικη κοινωνία του τέλους της δεκαετίας του 40. Σε ποιο κινηματογραφικό είδος θα κατατάσσατε εσείς ο ίδιος την ταινία σας; Πρόκειται για ιστορική ταινία; Πώς ορίζετε εσείς τον ιστορικό χαρακτήρα μιας ταινίας; Υπάρχουν ταινίες που είναι ιστορικές για την εκάστοτε εθνική κινηματογραφία, υπάρχουν και ταινίες που καταπιάνονται με την Ιστορία όπως είναι καταγεγραμμένη επισήμως. Αλλά αυτό είναι ένα μόνο μέρος της Ιστορίας, καθρεφτίζεται ένα συγκεκριμένο αξιακό σύστημα. Ο τρόπος με τον οποίο εγώ γύρισα την ταινία μου και η εσωτερική ένταση που προσπαθώ να χτίσω μέσα σε αυτήν, αποδίδει καλύτερα τη δική μου αντίληψη περί Ιστορίας. Βέβαια, η άποψη μου για το κομμουνιστικό καθεστώς, για τα δεδομένα της Κίνας, είναι πολύ συγκεκριμένη, αλλά και διακριτική. Ίσως γι αυτό δεν είχα και προβλήματα λογοκρισίας. Μπορεί κάποιος σκηνοθέτης να δουλέψει ανεξάρτητος στην Κίνα; Οι περισσότερες περιπτώσεις κινηματογραφιστών που δε δουλεύουν με τα μεγάλα στούντιο, βρίσκουν το κεφάλαιο από άλλες δουλειές, ως επί το πλείστον στην τηλεόραση. Αυτό το έχω εφαρμόσει και εγώ και η πορεία μου στο χώρο είναι μάλλον η πιο κλασική περίπτωση αγαπούσα το σινεμά, φοίτησα σε μια ακαδημία και αφού αποφοίτησα, προσπάθησα να διεισδύσω στο κύκλωμα. Η τηλεόραση είναι μια διαφημιστική, κερδοσκοπική επιχείρηση. Η καλή πλευρά της είναι το ότι σου δίνει την αφορμή να εξασκείς την ικανότητά σου να αφηγείσαι ιστορίες, και μάλιστα και πάνω σε κλασικά, χολιγουντιανά μοντέλα. Προσπαθώ να πω αυτό που θέλω να πω όσο το δυνατόν ακριβέστερα, παρά τις περιοριστικές συμβάσεις σε κάθε επίπεδο. GUAN HU Εσείς, ως σκηνοθέτης, μπορείτε να εντοπίσετε κάποιο σημείο όπου συναντιούνται οι τάσεις στο νέο κινέζικο σινεμά. Αν υπάρχει κάποιος κοινός τόπος, αυτός είναι σίγουρα η ελευθερία. Ελευθερία στην επιλογή θεματολογίας, επιλογή στη φόρμα, ελευθερία καλλιτεχνική και πνευματική.\n20 MASTERCLASS του Γιάννη Παλαβού ΤΣΕΝ ΚΑΪΓΚΕ «ΤΑ ΣΙΝΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑΟΙ» Ένας από τους κορυφαίους κινέζους σκηνοθέτες, ο πενηντατετράχρονος Τσεν Κάιγκε, βρέθηκε στην αίθουσα Τζων Κασσαβέτης το πρωί του Σαββάτου. Μαζί του ήταν ο διακεκριμένος κριτικός του Screen International και παλιός φίλος του Φεστιβάλ, Dan Fainaru. Σε μια συζήτηση σχεδόν δύο ωρών, οι δυο τους ξετύλιξαν το νήμα της εντυπωσιακής πορείας του Κάιγκε, από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε με το ξέσπασμα της Πολιτιστικής Επανάστασης ως τη διεθνή καταξίωση του, την τελευταία εικοσαετία. Ο Κάιγκε φρόντισε από νωρίς στην κουβέντα να τονίσει την παθιασμένη αφοσίωσή του στον κινηματογράφο. «Βλέπω τις κινηματογραφικές αίθουσες σαν ναούς» είπε. «Εδώ γελάμε και κλαίμε, εδώ προσευχόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο». «Το σινεμά για μένα είναι ο τρόπος να εκφράζομαι» τόνισε σε άλλο σημείο της ομιλίας. «Κι αυτό ισχύει για όλη τη γενιά μου». Ο Κάιγκε συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σπουδαιότερους εκπρόσωπους της αποκαλούμενης από την κριτική «Πέμπτης γενιάς» του κινέζικου κινηματογράφου (που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τους Zhang Yimou, Wu Ziniu και Tian Zhuangzhuang). Οι συνοδοιπόροι του Κάιγκε, μακριά από το σχεδόν προπαγανδιστικό χαρακτήρα πολλών από τα φιλμ των προκατόχων τους, αμφισβήτησαν το πολιτικό παρελθόν και προσέγγισαν κριτικά ζητήματα όπως η ιστορία, η παράδοση, και οι κοινωνικές ανισότητες. Όμως, με τα λόγια του ίδιου του Κάιγκε, κεντρικός πυρήνας στο δικό του έργο είναι άλλος: «Θα έλεγα ότι οι ταινίες μου στρέφονται κυρίως γύρω από τη σχέση του ανθρώπου με τη γη». Ο Fainaru στάθηκε ιδιαίτερα στην πολυμορφία του έργου του Κάιγκε, το οποίο μεταβάλλεται στιλιστικά και θεματικά από ταινία σε ταινία. Ο σκηνοθέτης δεν το θεώρησε τόσο σημαντικό: «Για μένα, είναι σαν να σκαρφαλώνω στο ίδιο βουνό, μόνο που κάθε φορά, σε κάθε νέα ταινία, το ανεβαίνω από διαφορετική πλευρά». Οι ερωτήσεις που ακολούθησαν τη συζήτηση ανάμεσα στον Κάιγκε και τον Fainaru άγγιξαν και το ευαίσθητο θέμα της λογοκρισίας στην Κίνα. Όμως, όπως ξεκαθάρισε ο σκηνοθέτης, οι δυσκολίες είτε οικονομικές είτε άλλου είδους δεν τον πτοούν. «Ο πατέρας μου, σκηνοθέτης κι ο ίδιος, μου είχε δώσει μια συμβουλή: αν θέλω ν ασχοληθώ με το σινεμά, να μην τα παρατάω. Κι άλλωστε», αστειεύτηκε, «η σκηνοθεσία είναι σαν το τσιγάρο: δύσκολα κόβεται». 20\n21 ΠΡΟΣΩΠΑ της Όλγας Κοζάτη ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ 21 ΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΣΤΗ ΦΕΤΙΝΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΦΤΑΣΑΝ ΤΟΥΣ 123. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΙ Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ, 18 ΕΩΣ 25 ΕΤΩΝ, ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΣΕ ΕΤΗΣΙΑ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ, ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥΣ, ΦΟΙΤΗΤΕΣ. ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΠΕΝΤΕ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ Μαρία Τσατλίδου, 19 χρονών, Κομοτηνή, φοιτήτρια Ιατρικής. «Δούλεψα και πέρυσι ως εθελόντρια στο Φεστιβάλ. Είναι πολλή όμορφη και δημιουργική εμπειρία, γιατί γενικά με ενδιαφέρει ο κινηματογράφος. Είμαι στο Εντευκτήριο και βοηθάω στις συναντήσεις του Just Talking». Σοφία Κουλουκούρη, Θεσσαλονίκη, σπουδάστρια στο Τμήμα Κινηματογράφου «Ξεκίνησα πέρυσι ως εθελόντρια. Φέτος είμαι στα masterclasses και στο Balkan Fund. Το καλό με τους εθελοντές είναι ότι αποτελούν το ενδιάμεσο πόστο μεταξύ έμμισθου υπαλλήλου και θεατή, γιατί έχεις το πλεονέκτημα να βλέπεις ταινίες και ταυτόχρονα, δουλεύοντας, να νιώθεις να συνεισφέρεις σε κάτι που είναι πολύ δημιουργικό». Στέλιος Παπαδουλάκης, Χανιά, σπουδαστής Τουριστικών Επιχειρήσεων «Ερχόμουν ως θεατής στο Φεστιβάλ τα προηγούμενα χρόνια και ήθελα να συμμετέχω σ αυτό πιο ενεργά. Είμαι στην υποδοχή του Industry Center και στο Salonica Studio. Ο εθελοντισμός είναι μια πολύ καλή εμπειρία». Βάσω Παπαγιάννη, 21 χρονών, Λάρισα, σπουδάστρια Εφαρμοσμένης Πληροφορικής. «Είναι η πρώτη φορά που είμαι εδώ και ο λόγος για τον οποίο ήρθα είναι γιατί μ αρέσει πολύ το Φεστιβάλ, οι ταινίες και τα παράλληλα events. Έτσι αποφάσισα να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορούσα. Είμαι στο Industry Center, στο τμήμα των διαπιστεύσεων. Μ αρέσει πολύ που όλη τη μέρα δουλεύουμε και μετά τρέχουμε για να προλάβουμε να δούμε και ταινίες». Αλέξανδρος Κωτούλας, 20 χρονών, Καστοριά, σπουδαστής Πολυτεχνείου. «Είχα πολύ ελεύθερο χρόνο, έμαθα για το τμήμα εθελοντών από κάτι φίλους μου και ήρθα γιατί σκέφτηκα ότι θα είναι πολύ καλή εμπειρία. Ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, να γνωρίσω κόσμο. Απασχολούμαι στο Industry Center. Είναι πολύ ωραίο και σίγουρα θα το ξανακάνω».\n22 ΠΡΟΣΩΠΑ του Κωνσταντίνου Σαμαρά MARIJA SKARICIC 22 Η ΝΕΑΡΗ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΪΛΑΪΝ ΕΠΙΛΕΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΔΑ ΑΝΤΡΕΑ ΣΤΑΚΑ ΩΣ Ο ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ. JOEL McKENZIE ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ 2:37 ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΦΗΓΗΘΗΚΕ ΟΣΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΙΛΙΟΣΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΕΝΑ ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΟΙΝΟ, ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν διάβασες το σενάριο της ταινίας; Νομίζω πως, όταν διάβασα το σενάριο της ταινίας, οι σκέψεις μου άργησαν να ξεκαθαρίσουν. Το βρήκα όμως γεμάτο έντονα συναισθήματα, και γεμάτο καταστάσεις που τις ένιωθα ιδιαίτερα οικείες στη δική μου οπτική για τα πράγματα. Αυτό που μου άρεσε στο σενάριο και την προσέγγιση της Αντρέα Στάκα, ήταν η εμμονή στη λεπτομέρεια, που καθορίζει και την αυθεντικότητα μιας σκηνής και μιας ολόκληρης ταινίας. Στη συνέχεια δουλέψαμε πολύ με την Αντρέα, ώστε να αποδοθεί πλήρως αυτή η αίσθηση της παρουσίας του χαρακτήρα μπροστά στην οθόνη, να εξαφανίσω δηλαδή πλήρως τον εαυτό μου και να «γίνω» η Άννα. Αυτό έγινε με αλλεπάλληλες συζητήσεις και υποθέσεις εργασίας του στιλ «τι θα έκανε η Άννα στην τάδε περίπτωση». Λογικά θα υπήρξαν και πολλές διαφωνίες. Και βέβαια υπήρξαν! Σε μια σκηνή, για παράδειγμα, εγώ ήθελα η Άννα να εκφράζει με έντονο τρόπο τα συναισθήματά της, να κλαίει ή κάτι τέτοιο. Η Αντρέα όμως επέμεινε να στέκομαι ήρεμη και απλώς να αφήνω το βλέμμα μου να μιλήσει. Πάντως στις περισσότερες Αυτή είναι η πρώτη σας εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη. Πώς προέκυψε και πώς εξελίχθηκε η συνεργασία σας με το σκηνοθέτη Muralli Thallouri; Ουσιαστικά, όλοι οι συντελεστές της ταινίας προερχόμαστε από την ίδια πόλη στη Νότια Αυστραλία. Ο Muralli ήρθε μια μέρα να δώσει ένα σεμιναριακό μάθημα στην υποκριτική σχολή όπου σπούδαζα. Την επομένη ήρθε με τα αντίτυπα του σεναρίου της ταινίας στα χέρια και κατ ευθείαν ξεκίνησε η οντισιόν και σύντομα κατέληξε στην τελική ομάδα. Γι αυτό νομίζω πως η ταινία βγάζει μια παρείστικη ατμόσφαιρα. Ο σκηνοθέτης άφησε στους ηθοποιούς του μεγάλα περιθώρια καλλιτεχνικής ελευθερίας, δεν ήταν απλός επόπτης. Δεν του άρεσε να λέει cut, άφηνε την κάμερα ανοιχτή, ώστε να δει ως πού μπορούν να φτάσουν οι ηθοποιοί με τους ρόλους τους, αυτοσχεδιάζοντας. Μάλιστα, ζήτησε συμβουλές και βοήθεια από όλα τα μέλη του καστ, αλλά και από άλλους σκηνοθέτες. Το 2:37 είναι πολύ διαφορετικό από τη μεγάλη μάζα της αυστραλέζικης κινηματογραφικής παραγωγής, μια που γυρίστηκε χωρίς τη συμβολή του Εθνικού Συμβουλίου κινηματογραφίας. Μπορεί να υπάρχουν πολλές ταινίες για την ενηλικίωση και την εφηβική ηλικία, αλλά ο Μoralli ήθελε να προσεγγίσει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα από μια τελείως διαφορετική γωνία και ακολουθώντας διαφορετική μεθοδολογία. περιπτώσεις δουλεύαμε και τις δύο ιδέες και καταλήγαμε σε μια χρυσή τομή. Τι το κοινό έχεις με την Άννα, την ηρωίδα που υποδύεσαι; Μου αρέσει να χορεύω! Επίσης έχω τεράστια αποθέματα ενέργειας, όπως και η Άννα. Αλλά νομίζω ότι κατά τ άλλα είμαι αρκετά διαφορετική... σε αντίθεση με την Άννα, είμαι control freak και θέλω να έχω τα πάντα υπό έλεγχο. Η Άννα εμπιστεύεται πολύ λιγότερο τη λογική και δοκιμάζει συνέχεια καινούργιες καταστάσεις. Ποια είναι η δική σου καταγωγή και πώς βίωσες τον πόλεμο, που στην ταινία είναι και κοινό τραύμα των γυναικών; Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Σπλιτ και τώρα μένω στο Ζάγκρεμπ, την πρωτεύουσα της Κροατίας. Η χώρα μου συμμετείχε στο πόλεμο, αλλά θα έλεγα ότι το Σπλιτ ήταν μάλλον προστατευμένο, καθώς έζησε μόνο μερικές μέρες εχθροπραξιών. Βέβαια, κάποια άλλα μέρη της Κροατίας μετατράπηκαν σε πραγματική κόλαση. Πάντως, ειδικά στο πρώτο της εικοσάλεπτο, η ταινία μου θύμισε κάπως το Elephant του Γκας Βαν Σαντ. Όλα αυτά τα πλάνα στους διαδρόμους, η επεξεργασία του ήχου, το μοντάζ... Κι αυτό δεν είναι τυχαίο! Ο Βαν Σαντ βοήθησε πολύ τον Μurali στην ανάπτυξη του σεναρίου. Mάλιστα και ο ηχολήπτης είναι ο ίδιος με τον οποίο συνεργάστηκε στην τριλογία του! Εσείς πώς ακριβώς προσεγγίσατε το ρόλο σας; Θα έλεγα πως ακολούθησα περισσότερο την Αμερικάνικη μέθοδο που στηρίζεται στη βιωματική εμπειρία. Έκανα επισκέψεις σε όλα τα σχολεία της περιοχής και ανέπτυξα επαφή με διάφορους μαθητές, στην πλειοψηφία τους ομοφυλόφιλους, που είχαν κοινά χαρακτηριστικά με το ρόλο μου. Και τώρα, ποιο θα είναι για σένα το δεύτερο βήμα στο σινεμά; Ήδη έχω μετακομίσει στο Λος Άντζελες και κάνω κάποιες κινήσεις για να αποκτήσω κάποια εμπειρία με το Χόλιγουντ, που έχει τόσο διαφορετικές συνθήκες από αυτές που έχω συνηθίσει.\n23 ΠΡΟΣΩΠΑ της Βαρβάρας Μπασδέκη. Φωτογραφίες: Έφη Τσακρακλίδου 23 GIUSEPPE SULFARO Ποιος είναι ο ρόλος σου στην ταινία του Πάνου Αγγελόπουλου; Είμαι στην ουσία ο ήρωας του τίτλου. Παίζω ένα νεαρό αγόρι, Έλληνα, που έχει ως είδωλό του τον Παβαρότι και αποφασίζει να πάει στην Ιταλία. Εκεί θα βιώσει απίστευτες περιπέτειες και θα ζήσει διάφορα πράγματα! Τι κοινό έχεις με τον ήρωα που υποδύεσαι; Νομίζω ότι είμαι λίγο διαφορετικός. Αυτός κάνει τα πάντα γι αυτό που αγαπά, για το όνειρό του. Εγώ θα έκανα τα πάντα για κάτι, μόνο αν ήμουν απολύτως σίγουρος ότι θα το πετύχαινα. Υπήρχαν δυσκολίες στο να υποδυθείς έναν Έλληνα; Το βασικότερο πρόβλημα ήταν το ότι έπρεπε να μιλάω ελληνικά. Με βοήθησαν όμως πολύ και οι Έλληνες ηθοποιοί που έπαιζαν μαζί μου. Έπρεπε επίσης να αλλάξω κάποιες χαρακτηριστικές κινήσεις που κάνει ένας Σικελός, όπως εγώ. Κατά τα άλλα όμως, οι Έλληνες έχουν πολλά κοινά με τους Σικελός, ακόμα και στη γλώσσα. Είναι πολύ θερμοί και φιλόξενοι άνθρωποι.» Πώς σε βρήκε ο σκηνοθέτης της ταινίας; Έπεσε στα χέρια του ένα dvd με την πρώτη μου ταινία, τη Μαλένα. Εκεί είδε μια φωτογραφία μου και είπε «Αυτόν τον ηθοποιό τον θέλω». Είχα πολύ καλή επικοινωνία και άψογη συνεργασία με τον Πάνο, όπως και με όλους τους ανθρώπους της ταινίας. Τι θυμάσαι από τη Μαλένα; Είναι μια εμπειρία που δε θα ξεχάσω ποτέ. Ο Giouzeppe Tornatore, ο σκηνοθέτης, με βοήθησε τρομερά, το ίδιο και η Μόνικα Μπελούτσι. Είναι στ αλήθεια πανέμορφη. Είμαστε ακόμα φίλοι, κι αυτό είναι κάτι που μ αρέσει. Στην τελευταία σου ταινία παίζει η Βαλέρια Γκολίνο. Ποια ήταν η εμπειρία σου απ αυτή τη συνεργασία; Αν και είχα λίγες σκηνές μαζί της, κατάλαβα δύο πράγματα: ότι η Βαλέρια είναι πρώτα απ όλα ένα υπέροχο άτομο και επίσης μια εξαιρετική ηθοποιός. Αλλά για μένα μετράει κυρίως το τι άνθρωπος είσαι.» ΟΙ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΑΡΡΕΝΕΣ ΣΙΝΕΦΙΛ ΖΗΛΕΨΑΝ ΠΡΙΝ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΝ 14ΧΡΟΝΟ GIUSEPPE SULFARO, ΠΟΥ ΩΣ RENATO ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΜΑΛΕΝΑ ΗΤΑΝ Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΥΜΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΙΚΑ ΜΠΕΛΟΥΤΣΙ. Ο 22ΧΡΟΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ GIUSEPPE ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΙ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΣΤΗ ΡΩΜΗ. ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ, Ο ΙΤΑΛΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΝΑΙ, ΜΗ ΑΓΧΩΝΕΣΤΕ, ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΝΙΚΑ! ΜΙΝΩΣ ΜΑΤΣΑΣ ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με την Αγγελική Αντωνίου; Κ.Χ.: Μέσω του Σπύρου Ταραβήρα, ο οποίος είναι σκηνοθέτης και ζει στο Λος Άντζελες. Ουσιαστικά, μας το είπαν την τελευταία στιγμή. Εμένα είναι η πρώτη μου δουλειά στην Ελλάδα. Μ.Μ.: Είχαμε μόνο δύο εβδομάδες στη διάθεσή μας, που είναι πολύ λίγο για μια τέτοια ταινία. Επειδή όμως μας άρεσε το φιλμ, δεχτήκαμε. Δουλεύαμε 20 ώρες την ημέρα για να τα καταφέρουμε. Πώς ήταν να γράφετε μαζί μουσική; Μ.Μ.: Στην αρχή ακούσαμε αρνητικά σχόλια. Ήταν όμως εύκολο, γνωριζόμασταν από πριν. Στην ουσία ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο, υπήρχε κατανόηση. Κ.Χ.: Είδαμε την ταινία πολλές φορές και συζητήσαμε για το πού θα μπει η μουσική και πού όχι. Έπειτα αποφασίσαμε το είδος της μουσικής που θα γράψουμε. Συνήθως στην Ελλάδα δεν γίνεται έτσι. Εμείς γράψαμε τη μουσική πάνω στην ταινία, όχι απλά για την ταινία. Τελικά τι είδους μουσική ακούμε στο Eduart; Κ.Χ.: Θα τη χαρακτήριζα ως δυτική μουσική με κάποιες έθνικ πινελιές, επειδή ένας μέρος της είναι γυρισμένο στην Αλβανία. Θέλαμε να δώσουμε στην ταινία έναν ήχο πιο ανοιχτό, πιο παγκόσμιο. Σ αυτό βοήθησε και η Αγγελική που ήταν πολύ ανοιχτή στις ιδέες μας. Μ.Μ.: Επίσης πρέπει να προσθέσουμε ότι η Αγγελική είναι και η εξαιρετική μαγείρισσα, κάθε βράδυ μας έφερνε καταπληκτικά φαγητά. Αυτό βοήθησε σοβαρά στο τελικό αποτέλεσμα! Υπάρχει κάποια ταινία που είδατε και θα θέλατε να είχατε γράψει εσείς τη μουσική; Μ.Μ.: Ζήλεψα τη μουσική στο Volver του Αλμοδόβαρ, θα ήθελα να την είχα γράψει εγώ. Επίσης πιστεύω ότι και στο Babel η μουσική ήταν λίγη για τη συγκεκριμένη ταινία. Κ.Χ.: Εγώ θα ήθελα να είχα γράψει τη μουσική στις Νύφες του Βούλγαρη και στο Crash, γιατί αν και μου άρεσε ως ταινία δεν μου άρεσε τόσο η μουσική.» ΟΣΟΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΧΘΕΣ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ EDUART ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΓΝΩΡΙΣΑΝ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΦΙΛΜ. Ο ΜΙΝΩΣ ΜΑΤΣΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ ΖΟΥΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ ΩΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΚΑΙ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΤΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ. Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΣΥΝΔΥΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΔΑΝΙΚΟ.\n24 ΓΕΓΟΝΟΤΑ της Όλγας Κοζάτη 24 ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ Τα νέα του Industry Centre - Το MosFilm, το ιστορικό Ρωσικό στούντιο, έχει εξελιχθεί δυναμικά ως το κέντρο της σύγχρονης κινηματογραφικής δημιουργίας. Η ΕΡΤ σήμερα το μεσημέρι διοργανώνει στο Industry Centre μία συζήτηση για τις εγκαταστάσεις και τις δυνατότητες αυτής της γιγάντιας πηγής ταινιών. - Το συμβούλιο της EAVE, σήμερα το πρωί, ολοκληρώνει την ετήσια συνάντηση του. Αύριο στις 10:30, στο Πράσινο Δωμάτιο στο Ολύμπιον (Green Room Café) ξεκινάει το EAVE πρωινό για τους Έλληνες παραγωγούς και δημιουργούς ταινιών που ενδιαφέρονται να συζητήσουν το πρόγραμμα του. - Το Salonica Studio ολοκληρώνει στις 18:00 τα εργαστήρια, τις παραδώσεις, τις διαλέξεις και τις μελέτες του. Το απόγευμα, τα μέλη της κριτικής επιτροπής θα βραβεύσουν την ομάδα που έχει οργανώσει την καλύτερη συμπαραγωγή, σ εργαστήρι προσομοίωσης. - Οι παροχές της Agora, συμπεριλαμβανομένων των συνεδρίων γνωρίζομαι και συνεργάζομαι, συνεχίζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας και ολοκληρώνονται το βράδυ. Η ταινιοθήκη θα παραμείνει ανοιχτή αύριο, ώστε να μπορούν πιθανοί αγοραστές ή δημοσιογράφοι να κανονίσουν προβολές. Όσοι έχουν πάσο Industry είναι ευπρόσδεκτοι. Το TIFF Industry Centre είναι για σένα επωφελήθηκες; 01 Ημερίδα των Ευρωπαϊκών Κινηματογραφικών Αρχείων Μια από τις ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις του 47ου Φεστιβάλ που τελειώνει, ήταν η ημερίδα που πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στο Industry Center, με θέμα «Ο Ρόλος των Ευρωπαϊκών Κινηματογραφικών Αρχείων στο Ψηφιακό Περιβάλλον». Την ημερίδα χαιρέτισε η διευθύντρια του Φ.Κ.Θ, Δέσποινα Μουζάκη, η διευθύντρια του Media Desk Hellas, Χριστίνα Παναγοπούλου και η διευθύντρια του τμήματος Οπτικοακουστικών Μέσων του ΥΠΠΟ, Δήμητρα Αργυρού. Στις ομιλίες που ακολούθησαν, υπογραμμίστηκε από την καθηγήτρια και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ταινιοθηκών, Μαρία Κομνηνού, η ανάγκη δημιουργίας περισσότερων σκεπτόμενων κινηματογραφόφιλων. Η πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ταινιοθηκών, Claudia Dillmann, στάθηκε στο αίτημα για κοινές δράσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, την εξασφάλιση πόρων για την ψηφιοποίηση των κινηματογραφικών συλλογών και άρα και την πρόσβαση σε αυτές του κοινού. Ο ειδικός σε θέματα ψηφιοποίησης, Nicola Mazzanti, παρουσίασε με λεπτομέρειες τα ενδεχόμενα προβλήματα, μιλώντας ακόμα και για κίνδυνο εξαφάνισης της ευρωπαϊκής κινηματογραφικής βιομηχανίας, που θα προκύψει αν τα Ευρωπαϊκά Κινηματογραφικά Αρχεία δεν είναι έτοιμα να αφομοιώσουν δημιουργικά τις νέες τεχνολογίες ψηφιοποίησης στις συλλογές τους. Ο υπεύθυνος της Υπηρεσίας Διεύθυνσης Οπτικοακουστικών Μέσων, Εκπαίδευσης και Πολιτισμού, του προγράμματος MEDIA, Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, στάθηκε στην ανάγκη διαμόρφωσης ενός κοινού ευρωπαϊκού standard ψηφιοποίησης, έτσι ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος προώθησης πολλαπλών μοντέλων ψηφιακής προβολής των κινηματογραφικών ταινιών, γεγονός που θα οδηγούσε σε πτώχευση πολλές ευρωπαϊκές κινηματογραφικές αίθουσες και πιθανότατα την ίδια την ευρωπαϊκή κινηματογραφική παραγωγή. Οι συζητήσεις εστιάστηκαν και στις παρουσιάσεις των στρατηγικών, που ακολουθούν τα Ευρωπαϊκά Κινηματογραφικά Αρχεία σε εθνικό επίπεδο, καθώς και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην προσπάθειά τους να χρηματοδοτήσουν τα προγράμματα ψηφιοποίησης του υλικού τους. Τελετή Λήξης Η τελετή λήξης θα πραγματοποιηθεί απόψε το βράδυ στο Ολύμπιον, στις 20:30. Θα απονεμηθούν: επτά βραβεία της κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος το βραβείο Ανθρωπίνων Αξιών της Βουλής των Ελλήνων, με έπαθλο ευρώ, που δίδεται σε ταινία του τμήματος «Ημέρες ανεξαρτησίας» το βραβείο Ισότητας Γυναίκα και Ισότητα ευκαιριών που δίνει η Γενική Γραμματεία Ισότητας με χρηματικό έπαθλο ευρώ το βραβείο Crossroads με χρηματικό έπαθλο ευρώ, και χορηγό το Nokia N Series το βραβείο του Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης Καθημερινότητα, Υπέρβαση Συμφιλίωση, με χρηματικό έπαθλο ευρώ το βραβείου FIPRESCI, που δίδεται σε ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού και του Ελληνικού τμήματος τα Βραβεία Κοινού που γιορτάζουν δέκα χρόνια φέτος υποστηρίζονται από το Jameson, με χρηματικό έπαθλο ευρώ για ταινία του Ελληνικού Τμήματος, ευρώ για ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού, ευρώ για ταινία του Digital Wave και ευρώ για ταινία του τμήματος Ματιές στα Βαλκάνια. Τα φετινά βραβεία κοινού υποστηρίζονται από το Jameson το βραβείο ΠΕΚΚ σε μία ελληνική ταινία το βραβείο ΕΤΕΚΤ στην αρτιότερη τεχνικά ελληνική ταινία. Μετά την τελετή θα ακολουθήσει προβολή της ταινίας του Αλέν Ρενέ Ιδιωτικοί φόβοι σε δημόσιους χώρους. Την τελετή σκηνοθετεί ο Άγγελος Φραντζής, όπως και την αντίστοιχη της έναρξης, ενώ θα παρουσιάσουν και πάλι ο Γιώργος Πυρπασόπουλος και η Αθηνά Μαξίμου.\n25 25 Στυλ Επιβίωσης: Διαγωνισμός ταινιών Μικρού Μήκους Ο διαγωνισμός αυτός απευθύνεται σε νέους κινηματογραφιστές ηλικίας 18 έως 30 ετών, που προέρχονται από την Ε.Ε., τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, την Τουρκία και τις χώρες του Καυκάσου. Η ταινία πρέπει να καλύπτει το θέμα: «Στυλ Επιβίωσης Τι σημαίνει να είσαι νέος στην Ευρώπη Είναι ριψοκίνδυνο;» και να εκφράζει την προσωπική σας άποψη σχετικά με την κατάσταση των νέων στην Ευρώπη, πώς φαντάζεστε τη μελλοντική σας κατάσταση στην εργασία, πώς επηρεάζεται η ζωή σας από την ευρωπαϊκή κινητικότητα και τη μετανάστευση. Οι δημιουργοί των 30 καλύτερων ταινιών, που θα επιλεγούν, θα προσκληθούν να συμμετάσχουν και να παρουσιάσουν τις ταινίες τους στο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεανικών Ταινιών που θα γίνει στη Βιέννη από 12 έως 18 Μαρτίου Όλες οι ταινίες πρέπει να έχουν αποσταλεί μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου Μπορείτε να βρείτε λεπτομερείς πληροφορίες (αίτηση συμμετοχής, διάρκεια, φορμάτ, κ.λπ.) για το διαγωνισμό αυτό στο: Ο διαγωνισμός οργανώνεται από το NISI MASA (το Ευρωπαϊκό Δίκτυο του Νεανικού Σινεμά) με την υποστήριξη του Συμβουλίου της Ευρώπης, Καμπάνια Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι. Αυλαία για το Just Talking Ολοκληρώνονται σήμερα στις 16.00, στο Εντευκτήριο, οι χαλαρές θεματικές συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων και ξένων δημιουργών του κινηματογράφου. Το σημερινό θέμα είναι: East meets West. Στο πάνελ, οι σκηνοθέτες Αγγελική Αντωνίου, Rajko Grlic, Kujtim Cashku, Kiran Kolarov, η διευθύντρια του Balkan Fund Χριστίνα Κάλλας, η κριτικός και δημοσιογράφος Μαριάνθη Μυλωνά. 02 Παράταση εκθέσεων -Η έκθεση του Jan Svankmajer (Γενί Τζαμί) συνεχίζεται κανονικά έως τις 10 Δεκεμβρίου -Η έκθεση της Eve Sussman συνεχίζεται μέχρι τις 7 Ιανουαρίου στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, στο Λιμάνι. -Η έκθεση των Wim και Donnata Wenders (Μουσείο Φωτογραφίας) συνεχίζεται κανονικά έως τις 3 Ιανουαρίου. - Η έκθεση της Λήδας Παπακωνσταντίνου στα λουτρά Παράδεισος, παίρνει παράταση έως και τις 7 Δεκεμβρίου. -Η έκθεση του Nuri Bilge Ceylan στο Μπεζεστένι παίρνει παράταση έως και τις 3 Δεκεμβρίου. Βραβεία Digital Το πρώτο βραβείο του τμήματος Digital Wave απονεμήθηκε στην ταινία «Land of Nod» του Ευάγγελου Γιοβάννη. Εύφημες μνείες απονεμήθηκαν στις ταινίες «Μια Ροζ Παραμάνα» του Νίκου Πομόνη, «Όνειρα Θερινής Επαρχίας» του Γιώργου Αγγελίδη, «Έρημος και μόνος για να μου φύγει ο πόνος του Νίκου Αλευρά», και «α» των Γιώργου Λουκάκου και Μαντλέν Ακτύπη. 02 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ TPITH 28 NOEMBPIOY 18:00 Σκάψε πιο βαθιά (Γερμανία, 14 ) 18:15 Ημέρες κεραμικής (Ελλάδα, 46 ) 19:15 Η ανασκαφή-ανακαλύπτοντας το αρχαίο θέατρο της Πάφου (Αυστραλία, 46 ) * 20:10 Ταξίδι στην ελληνική μυθολογία (Ελλάδα, 53 ) * 21:00 O αμφορέας της Ελευσίνας (Ελλάδα, 4 ) * 21:15 Ελλάδα-Ο κήπος των Θεών (Αυστρία, 52 ) * 22:10 Ο Αχιλλέας στη Σκύρο (Ισπανία, 5 ) * TETAPTH 29 NOEMBPIOY 18:00 Qudad: η αναβίωση μιας παράδοσης (HΠA, 58 ) 19:00 Το αριστοτέχνημα του Ιβάν (Αίγυπτος, 13 ) 19:30 Η αυτοκρατορία του μαρμάρου (Ιταλία, 58 ) * 20:40 Το ναυάγιο του Κιζιλμπουρούν (HΠA, 15 ) * 21:00 Τα μέταλλα της Οιασσώς (Ισπανία, 25 ) * 21:40 Μνήμη της Ισπανίας: από την Αλταμίρα στα εργαλεία από μέταλλο (Ισπανία, 55 ) * ΠEMΠTH 30 NOEMBPIOY 18:00 Ταξίδι στις πέντε γαλλικές Σχολές (Γαλλία, 30 ) 18:30 Ηλιακά ρολόγια-η σιωπηλή φωνή του χρόνου (Σερβία, 33 ) 19:15 Νι-ανχ-Νεφερτούμ: ο ξεχασμένος ιερέας (Πολωνία, 22 ) * 19:40 Ο θαμμένος Φαραώ (Γαλλία, 17 ) * 20:00 Η δεύτερη ζωή των αρχαίων νομισμάτων (Αίγυπτος, 13 ) * 20:30 Βουθρωτό: η άνοδος και η πτώση μιας πόλης της Μεσογείου (Μεγ. Βρετανία, 25 ) * 21:00 Απολλωνία (Αλβανία, 30 ) * 21:30 Οι εγγονοί του Αδάμ (Ρουμανία, 20 ) * ΠAPAΣKEYH 1 ΔEKEMBPIOY 17:00 Η Νέμεσις του οβελίσκου (Ιταλία, 52 ) 18:00 Στη γη των μαύρων Φαραώ (Ελβετία, 53 ) 19:00 Ακενατών, 1350 π.χ. (Γαλλία, 50 ) * 20:00 Η κληρονομιά των Φαραώ (Γαλλία, 33 ) * 20:40 Στα ίχνη των Ναβαταίων: από την Πέτρα στην Εγρά (Γαλλία, 52 ) * 21:40 Κνωσσός: ο λαβύρινθος των μύθων (Ελλάδα, 52 ) * ΣABBATO 2 ΔEKEMBPIOY 10:00 Η ρωμαϊκή έπαυλη του Χένιγκεν (Γερμανία, 28 ) 10:30 Οι Βησιγότθοι και οι θησαυροί τους: από το Μπουσέντο στο Τολέδο (Γερμανία, 43 ) 11:15 Ιερακοτροφία στο Στάριγκαρντ (Γερμανία, 3 ) 11:30 Τα ψηφιδωτά της Piazza Amerina (Ελβετία, 20 ) 11:50 Launeddas: η μουσική της Σαρδηνίας (Ιταλία, 38 ) 12:45 Η Πούλια, η Ακρόπολη, ο Οδυσσέας και το Χελιδόνι (Ελλάδα, 36 ) * 13:30 Κάποιοι τους έλεγαν Λεβαντίνους (Τουρκία, 85 ) * 17:30 Η βασίλισσα του βουνού (HΠA, 58 ) 18:40 Ένας θρύλος στα βουνά του Ταύρου (Τουρκία, 44 ) * 19:30 Η λίθινη πλάκα του βασιλιά Σολομώντα (Μεγ. Βρετανία, 50 ) * 20:30 Ο ζωντανός θρύλος της Αράττα (Γαλλία, 52 ) * 21:30 Κόα, ο ποταμός με τα χιλιάδες προϊστορικά χαρακτικά (Γαλλία, 52 ) * KYPIAKH 3 ΔEKEMBPIOY 10:00 Μάντοβα, οι απαρχές της Επισκοπής (Ιταλία, 28 ) 10:30 Quid Esperanza (Βέλγιο, 15 ) 11:00 Δηλητήρια! (Αυστρία, 54 ) 12:00 Βαράσοβα: το Άγιον Όρος της Δυτικής Ελλάδας (Ελλάδα, 25 ) * 12:30 Το Κύκλωμα (Ελλάδα, 82 ) * Ειδικές Προβολές 18:00 Δημήτριος Πάλλας: ένας Αρμενιστής στη Θάλασσα των Εκκλησιών, του Λευτέρη Δανίκα (ΕΡΤ 1990, 27 ) 18:40 Προς Δεσποινίδα Ηλέκτρα Ατρείδη-ΜΥΚΗΝΕΣ, της Μέμης Σπυράτου (Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών 2006, 60 ) 19:45 Ψευδώνυμο Λούκατς, του Μάνου Ζαχαρία (Mosfilm 1976, 100 ) 21:30 Τελετή απονομής βραβείων Με αστερίσκο (*) σημειώνονται οι διαγωνιζόμενες ταινίες. Όλες οι ταινίες, πλην των Ειδικών Προβολών (Κυριακή βράδυ), διεκδικούν το Βραβείο Κοινού. Τιμές εισιτηρίων: 5 ευρώ για κάθε ζώνη προβολών (πρωινή-απογευματινή) / Κάτοχοι CineΚάρταF: ελεύθερη είσοδος\n26 ΦΕΣΤΙΒΑΛ Επιμέλεια: Βαρβάρα Μπασδέκη ΤΑΞΙΔΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΣΕΛΙΔΩΝ 26 Βιβλία, χαρτιά, πληροφορίες, πηγές, σημειώσεις, παραπομπές. Γράμματα, ιδεογράμματα, κεφαλαιογράμματα, γραμματοσειρές, φωτογραφίες. Κατάλογοι, μονογραφίες, film pads. Ελληνικά και αγγλικά στοιχεία, ελληνικά και αγγλικά κείμενα. Επιμελητές, μεταφραστές, αρθρογράφοι, συγγραφείς, διορθωτές. Γραφίστες, φωτογράφοι, τυπογράφοι, εκδότες, αποθηκάριοι. Τηλεφωνήματα, συναντήσεις, ξενύχτια. Εξώφυλλα, στησίματα, σελιδοποιήσεις, διορθώσεις. Εκτυπώσεις, pdf, e- mails. Χαρτιά ελαφριά και βαριά, πλαστικοποίηση, βιβλιοδεσία. Και ξαφνικά: ο Βέντερς, ο Σβανκμάγιερ, ο Τζεϊλάν, ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος, ο νέος κινηματογράφος από την Κίνα, ο Τσιώλης, ο Θέος, το αφιέρωμα στη μετανάστευση έχουν από μία νέα έκδοση. Τις έχεις στα χέρια σου. Τις έχουν όλοι στα χέρια τους. Μυρίζουν μελάνι. Τα εξώφυλλά τους είναι στιλπνά. Οι ράχες τους δεν έχουν ακόμη τσακίσει. Κι αρχίζει το ταξίδι. Θα βρεθούν σε μια βαλίτσα, σε μια τσάντα, σ ένα σακίδιο. Θα μπουν μετά σε μία βιβλιοθήκη. Θα διαβαστούν διαγώνια, θα διαβαστούν αναλυτικά, θα τσακιστούν, θα γεμίσουν σημειώσεις τα περιθώριά τους, θα γίνουν παραπομπές σε φοιτητικές εργασίες, θα γίνουν τα κείμενά τους μέρος άλλων κειμένων, άλλων λόγων, άλλων εισηγήσεων. Θα τις ξεχάσουν. Και θα τις ξαναθυμηθούν την κατάλληλη στιγμή. Κι έτσι θα ζουν από εδώ και πέρα. Αλλά θα ζουν. Μπάμπη, Ηλία, Νίκο, Ντέρεκ, Στίβεν, Στράτο, Δημήτρη, Αφροδίτη, Θάνο, Δημήτρη και Δημήτρη, Αντρέα, Νίκο, Πέγκυ, Γιάννη, Έφη, ευχαριστώ για τη διαδρομή. Αθηνά Καρτάλου Υπεύθυνη εκδόσεων Jan Svankmajer Επιμέλεια: Μπάμπης Ακτσόγλου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Ημέρες Ανεξαρτησίας Σύγχρονοι Ορίζοντες Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ δεν υπήρξε ούτε ένας που να συναντήθηκε με τον Jan Svankmajer και να μη μίλησε γι αυτόν με τα καλύτερα λόγια. Ο μέχρι τώρα άγνωστος στο ελληνικό κοινό Τσέχος δημιουργός γίνεται γνωστός μέσα απ αυτό το βιβλίο, στο οποίο θα βρείτε συνεντεύξεις, κείμενα, καθώς και μια πληθώρα στοιχείων για τη φιλμογραφία του αλλά και τη ζωή του. Θα διαπιστώσετε ότι ο υπερρεαλισμός κατέχει στο έργο του εξέχουσα θέση και δίνει το στίγμα στην κινηματογραφική του γραφή. Εμμονή; Μπορεί. Άλλωστε, όπως λέει και ο ίδιος στο δεκάλογό του που περιέχεται στο βιβλίο, «Υποκύψτε τελείως στις εμμονές σας. Δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε». New Cinema from China: Another View Νέος Κινηματογράφος από την Κίνα: Μια διαφορετική όψη Επιμέλεια: Derek Elley, Stephen Cremin Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Το 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου με το αφιέρωμα «Νέος Κινηματογράφος από την Κίνα: Μια διαφορετική όψη» τιμά 22+3 ταινίες από μια νέα γενιά σκηνοθετών, στις οποίες δεν έχει δοθεί η δέουσα προσοχή από τη Δύση. Τρεις ειδήμονες της κινηματογραφικής βιομηχανίας της Κίνας, ο Chen Daming, o Ada Chen και ο Alex Jia δίνουν μια πολύ διαφορετική εικόνα του κινέζικου σινεμά απ αυτή που έχουμε συνηθίσει. Στις σελίδες του βιβλίου, οι 25 ταινίες και οι σκηνοθέτες τους ρίχνουν τα πέπλα τους, αφήνοντας σ εσάς μια τελευταία κριτική όσο η Baober ερωτεύεται δίνοντας μια Παράσταση Ζωής σε ένα Όνειρο που ζωντανεύει.\n27 Δήμος Θέος Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Εκδόσεις Αιγόκερως Κυρίες και κύριοι, ο Δήμος Θέος. Με αυτά τα λόγια ο Στράτος Κερσανίδης μας καλωσορίζει σ αυτό το μαγικό βιβλίο για τον μεγάλο κινηματογραφιστή-στοχαστή και δάσκαλο Δήμο Θέο. Στις 97 σελίδες του βιβλίου, ο αναγνώστης θα γνωρίσει και θα προσεγγίσει τον ιδιόμορφο σκηνοθέτη με κείμενα και μαρτυρίες που υπογράφουν σημαντικοί καλλιτέχνες και άνθρωποι του κινηματογράφου. Το βιβλίο είναι διανθισμένο με μοναδικές φωτογραφίες του ίδιου και των ταινιών του, ενώ αφήνει χώρο για προβληματισμό και συζήτηση πάνω στο έργο του. Nuri Bilge Ceylan Επιμέλεια: Δημήτρης Κερκινός Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Όσοι δεν είδατε από κοντά τον Nuri Bilge Ceylan στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, θα τον γνωρίσετε και θα λατρέψετε τις ταινίες του μέσα απ το βιβλίο που επιμελήθηκε ο Δ. Κερκινός. Λέγοντας «συνηθισμένες ιστορίες συνηθισμένων ανθρώπων» με έντονα αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, ο Ceylan καταγράφει την απόσταση μεταξύ τους, τη ζωή στην ύπαιθρο, την αστυφιλία και την αποξένωση. Στο βιβλίο εξετάζονται μία προς μία οι ταινίες του που έχουν σαρώσει τα βραβεία της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και έχουν αναδείξει τον ίδιο σε έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου σινεμά. Cinema Εm Transe Βραζιλιάνικος κινηματογράφος Επιμέλεια: Νίκος Σαββάτης Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Απαραίτητο συμπλήρωμα στο αφιέρωμα του Φεστιβάλ στο Βραζιλιάνικο κινηματογράφο είναι το βιβλίο «Cinema Εm Transe» που επιμελήθηκε ο Ν. Σαββάτης. Ο αναγνώστης αρχίζει το ταξίδι του από το θρυλικό Cinema Novo για να φτάσει στον σύγχρονο βραζιλιάνικο κινηματογράφο. Ταινίες με έντονο κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν το κοινό της Βραζιλίας και να φέρουν ξανά στο προσκήνιο το σινεμά. Στο βιβλίο θα μπορέσετε να βρείτε όσες ταινίες δεν προλάβατε να δείτε καθώς και στοιχεία για όλα τα βραζιλιάνικα φιλμ που έδωσαν χρώμα και μουσική στις σκοτεινές αίθουσες του φετινού Φεστιβάλ. Wim Wenders Επιμέλεια: Μπάμπης Ακτσόγλου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Εκδόσεις Ιανός Ένα βιβλίο αφιερωμένο στον Βιμ Βέντερς ήταν σίγουρα αυτό που έλειπε μέχρι τώρα σε όλους τους πραγματικούς λάτρεις της έβδομης τέχνης. Το συγκεκριμένο βιβλίο ήρθε για να καλύψει αυτό το κενό. Στις 207 σελίδες του περιλαμβάνονται όλα όσα θέλετε να μάθετε για τον καταξιωμένο Γερμανό σκηνοθέτη. Ο Γερμανός δημιουργός, σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση, παραδέχεται ότι νιώθει τυχερός που γεννήθηκε την εποχή του σινεμά. Παράλληλα, μπορείτε να διαβάσετε ένα πλήθος κειμένων που παρέχουν άφθονα στοιχεία για τον Βέντερς και το έργο του, καθώς και την αναλυτική του φιλμογραφία. Το βιβλίο διανθίζεται με φωτογραφίες από τα γυρίσματα των ταινιών του και από σημαντικές στιγμές της καριέρας του. Σταύρος Τσιώλης Ηλίας Κανέλλης Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Εκδόσεις Αιγόκερως Με την ευκαιρία της πλήρους αναδρομής στο έργο του Σταύρου Τσιώλη κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ, το βιβλίο αυτό προσφέρει μια ακόμη πιο ολοκληρωμένη ματιά στο έργο του σημαντικού Έλληνα σκηνοθέτη. Ο Σταύρος Τσιώλης έδωσε το δικό του στίγμα στον ελληνικό κινηματογράφο, το οποίο θα παραμείνει ξεχωριστό και ιδιαίτερο μέχρι σήμερα. Εκτός από την αναλυτική φιλμογραφία και βιογραφία του και το φωτογραφικό υλικό, στο βιβλίο περιέχεται μια συνέντευξη του Τσιώλη όπου μεταξύ άλλων εξηγεί πώς μπήκε στον κινηματογράφο, θυμάται τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα και μιλάει για το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. 27 Σε ξένο τόπο Η μετανάστευση στον Ελληνικό Κινηματογράφο Επιμέλεια: Αθηνά Καρτάλου, Αφροδίτη Νικολαϊδου, Θάνος Αναστόπουλος Αιγόκερως Το πρώτο θεματικό αφιέρωμα του Ελληνικού τμήματος στο Φεστιβάλ αφιερώθηκε σε ένα θέμα που καίει, σήμερα όσο ποτέ, και απασχόλησε τον ελληνικό κινηματογράφο δεκαετίες τώρα. Ο άλλος, ο ξένος, ο Έλληνας αλλού και μετά πάλι πίσω, ξένος και εδώ συχνά. Πενήντα χρόνια εικόνες, μελό ή κωμωδίες, ιστορικά δράματα ή ντοκιμαντέρ καταγραφής μιας πορείας ξενιτεμού και επανένταξης. Στο δρόμο μέχρι το πλοίο ή απλά στο γυρισμό από την ξενιτιά, που το καλή πατρίδα σύντροφε είναι μια ευχή που κουβαλάς σαν φυλακτό, ο ελληνικός κινηματογράφος ξεπροβόδισε ή υποδέχτηκε όσους ο τόπος τους δεν μπόρεσε να τους κρατήσει. Τα παιδιά ενός άλλου θεού.


Σχετικά με τη διενέργεια έκτακτων εξετάσεων για τους πολίτες των οποίων τα διπλώματα λήγουν στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας - e-Grevena Portal\n27 Απριλίου, 2016 Π.Δ.Μακεδονίας\nΜε ευθύνη απέναντι στο σύνολο των πολιτών, η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, όπως έκανε και η πλειονότητα των περιφερειακών αρχών της χώρας και σε συνέχεια της απόφασης του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Περιφερειών, προχώρησε στην έκδοση απόφασης για τη διενέργεια έκτακτων εξετάσεων εντός ωραρίου εργασίας και μόνο για τους πολίτες των οποίων η ισχύς των διπλωμάτων λήγει απο τις οικείες διευθύνσεις Μεταφορών και Επικοινωνιών.\nΗ πρωτοβουλία αυτή έχει μοναδικό στόχο την προστασία του δημοσίου συμφέροντος και την εξυπηρέτηση των πολιτών, οι οποίοι ταλαιπωρούνται απο τη μη πραγματοποίηση των εξετάσεων υποψηφίων οδηγών.\nΗ απόφαση εκδόθηκε με πλήρη αντίληψη της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί και αναγνωρίζοντας την προθυμία των εργαζομένων να υπηρετούν το κοινό συμφέρον.\nΓια το λόγο αυτό ζητούμε απο εργαζομένους και πολίτες τη συνεργασία και την κατανόηση προσωρινά και μέχρι οριστικής διευθέτησης του ζητήματος.\nΠώς σχεδιάζουν να λειτουργήσουν τα Δημοτικά από το Σεπτέμβρη 2016


Ο Γέροντας διδάσκει στο μαθητή του την προσευχή — anaxoriti | Αθωνικοί Πατέρες GR\nΟ Γέροντας διδάσκει στο μαθητή του την προσευχή — anaxoriti\nΗ προσευχή του είναι πολύ αποτελεσματική κι έχει θεϊκή δύναμη που καταστρέφει κάθε δαιμονική ενέργεια. Γνωρίζει πολλά για την πνευματική κατάσταση πολλών ανθρώπων και ενημερώνεται για κάθε τι που τον απασχολεί. Αλλά το σπουδαιότερο, ο Θεός συνομιλεί διαρκώς μαζί του και του αναφέρει κάθε τι σχετικό με την πνευματική κατάστασή του και πού τον έχει τάξει στον ουρανό. Έχει ουράνια προστασία, που τον διδάσκει από τι να προσέχει για να βελτιώνεται και να γνωρίζει ο ίδιος την πνευματική του κατάσταση και πόσο ευαρεστείται μαζί του ο Θεός. Πνευματικός ζει σε άλλο κόσμο που δεν έχει σχέση με τον υλικό κόσμο. Η πνευματική διάστασή του ανοίγεται σε χώρους που είναι ευλογημένοι από το Θεό. Ο Θεός του δείχνει κόσμους της κολάσεως και του παραδείσου. Του δείχνει πόσο βασανίζεται ο άνθρωπος μέσα στην κόλαση και πόσο χαίρεται στον παράδεισο.