Δεκέμβριος | 2015 | Μπάμπης Λάσκαρις Blog\nΚάτι που αξίζει οπωσδήποτε να διαβαστεί…\nPosted on 25 Δεκεμβρίου 2015 by Μπάμπης\nΑπό άλλο site παραθέτω κάτι που μου χαρίστηκε χριστουγεννιάτικα:\nΜια ακόμη περικοπή από μετάφρασή μου (Εισαγωγή στη Φαινομενολογία)\nPosted on 19 Δεκεμβρίου 2015 by Μπάμπης\nΕισαγωγή στη ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ Dermot Moran\nΑυτό το βιβλίο αποτελεί μια εισαγωγή στη φαινομενολογία, ένα κίνημα που, κατά πολλούς τρόπους, αποτελεί κύριο γνώρισμα της πορείας της Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας κατά τον 20ο αιώνα. Γράφοντας στο τέλος αυτής της εποχής, η έκταση αυτής της συνεισφοράς είναι τώρα δυνατόν να αρθρωθεί περισσότερο καθαρά, να εκτιμηθεί, και –αναπόφευκτα- να γίνει αντικείμενο κριτικής. Η φαινομενολογία αναγγέλθηκε από τον Edmund Husserl κατά το 1900-1901 ως ένας τολμηρός, ριζικά καινούργιος τρόπος για να κάνει κανείς φιλοσοφία, μια προσπάθεια να επαναφέρει την φιλοσοφία από τον αφηρημένο διαλογισμό ενδεδυμένο με ψευδο-προβλήματα, με σκοπό να βρεθεί σε επαφή με τα θέματα καθ’ εαυτά, μέσα από συγκεκριμένη ζωντανή εμπειρία. Όπως το οραματίστηκε αρχικά ο Husserl, η φαινομενολογία είχε πολλά κοινά με τον ριζικό εμπειρισμό (ή πραγματισμό, σ.τ.μ.) του William James, αλλά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είχε παρακινηθεί από τη ριζοσπαστική εργασία του Franz Brentano στην περιγραφική ψυχολογία, την a priori επιστήμη των πράξεων και των περιεχομένων της συνείδησης. Λίγο αργότερα, ο Husserl έφτασε σε κάποιο σημείο όπου συνειδητοποίησε ότι η σύλληψη που είχε ο ίδιος για τη φαινομενολογία και το πρόγραμμα του Descartes για την προσφορά ενός ασφαλούς οικοδομήματος για τη γνώση, συνδέονταν. Ο Husserl τελικά κατόρθωσε να δει ότι το δικό του πρόγραμμα είχε πολλά κοινά με τον Νεο-Καντιανισμό και έτσι η φαινομενολογία του κατέληξε σε μια μορφή υπερβατικού ιδεαλισμού. Όμως οι μελέτες του πάνω στη συνείδηση τον οδήγησαν επίσης να ακολουθήσει έρευνες πάνω στην αντίληψή μας για το χρόνο και την ιστορία, που οδήγησαν στην ανάπτυξη της έννοιας του κόσμου της ζωής, καθώς και σε έρευνες πάνω στην εξέλιξη του πολιτισμού που θυμίζουν την φαινομενολογία του πνεύματος του Hegel.\nΟ Husserl έσπρωχνε σταθερά τη σκέψη του σε νέες κατευθύνσεις, και κάθε καινούργια περίοδος της διανοητικής του εργασίας αναπτύχθηκε περαιτέρω από τις διάφορες γενιές σπουδαστών που εργάστηκαν μαζί του. Η φαινομενολογική περιγραφή των πραγμάτων ακριβώς όπως αυτά έχουν, με τον τρόπο κατά τον οποίο εμφανίζονται, το κεντρικό μοτίβο της φαινομενολογίας, σήμαινε ότι οι φαινομενολόγοι ήταν ελεύθεροι να ασχοληθούν με κάθε πεδίο της εμπειρίας. Έτσι, ενόσω κάποιος προσέφερε πιστά, απέδιδε την εμπειρία των πραγμάτων καθ’ εαυτών, δεν υπήρχε κανένα όριο σ’ αυτά που ήταν δυνατό να εξεταστούν. Μ’ αυτόν τον τρόπο η φαινομενολογία άνθισε ως ένα ασυνήθιστα ποικίλο σύνολο προγραμμάτων, «ένα σύνολο απείρων καθηκόντων», όπως το έθεσε ο Husserl. Ο Husserl αντιμετώπιζε τους μαθητές του ως εκτελεστές του καθήκοντος να καταστρώσουν ολόκληρο το φαινομενολογικό χώρο.\nΩστόσο η φαινομενολογία δεν μπορεί να γίνει κατανοητή απλώς και μόνο σαν μία μέθοδος, σαν ένα πρόγραμμα, σαν ένα σύνολο καθηκόντων: στην ιστορική της μορφή αποτελεί πρώτιστα ένα σύνολο ανθρώπων, που περιλαμβάνει όχι μονάχα τον Husserl και τους προσωπικούς του συνεργάτες, την Edith Stein, τον Martin Heidegger, τον Eugen Fink, τον Ludwig Landgrebe, αλλά περισσότερο γενικά τους φοιτητές του, τον Roman Ingarden, τον Hedwig Conrad-Martius, τον Marvin Farber, τον Dorion Cairns, τον Alfred Schutz, τον Aron Gurwitsch και πολλούς άλλους, συμπεριλαμβανομένων του Max Scheler και του Karl Jaspers, που ανέπτυξαν φαινομενολογικές αντιλήψεις σε επαφή και παράλληλα με το έργο του Husserl. Έτσι η φαινομενολογία ως ιστορικό κίνημα παρουσιάζεται ως παράδειγμα συναρμογής μιας σειράς ασυνήθιστα διαφορετικών στοχαστών.\nΗ φαινομενολογία επίσης ερμηνεύθηκε σε διαφορετικά φιλοσοφικά κλίματα, περισσότερο και κύρια στη Γαλλία, όπου ο Emmanuel Levinas ξεκίνησε μια παράδοση εξερεύνησης της φαινομενολογίας που αναπτύχθηκε σε μια ευφυέστατη ιδιόμορφη μόδα από τον Jean-Paul Sartre, την Simone de Beauvoir, τον Maurice Merleau-Ponty, τον Michel Henry, τον Paul Ricoeur και πολλούς άλλους. Όμως η φαινομενολογία επίσης εξασφάλισε ένα βήμα για την διερεύνηση άλλων δυνατοτήτων, συμπεριλαμβάνοντας μια εξέγερση ενάντια στη φαινομενολογία. Στη Γερμανία, ο Rudolf Carnap αντέδρασε ενάντια στην άποψη του Heidegger για τη μεταφυσική. Ο Theodor Adorno, ο Max Horkheimer και η σχολή της Φραγκφούρτης άσκησαν κριτική παρουσιάζοντας τους περιορισμούς της φαινομενολογίας από τη σκοπιά του Μαρξισμού. Ο Hans-Georg Gadamer ανέπτυξε τη φαινομενολογική ερμηνευτική, και η Hannah Arendt έφερε τον φαινομενολογικό της τρόπο θέασης των πραγμάτων σε σημείο που να συσχετίζεται με τη φύση της ανθρώπινης δράσης στον σύγχρονο κόσμο. Η αποδόμηση του Jacques Derrida επίσης, βρίσκει την προέλευσή της σε κάποιες συγκεκριμένες ανησυχίες σχετικά με τη φύση της σημασίας και της παρουσίας, τόσο στο κέντρο του έργου του Husserl, όσο και αντλώντας ιδέες από τη σύλληψη του Heidegger για την καταστροφή της ιστορίας της φιλοσοφίας.\nΣυνεπώς, σ’ αυτό το βιβλίο δεν προσπάθησα μονάχα να εφοδιάσω τον αναγνώστη με ευπρόσιτες, κριτικές εισαγωγές στον αρχικό προάγγελο, τον Brentano και τους ιδρυτές, τον Husserl και τον Heidegger, αλλά επίσης να σημειώσω κάτι από το εύρος της όψιμης εξέλιξης του κινήματος στον Sarte, τον Levinas και τον Merleau-Ponty από τη μία μεριά, και στους μαθητές του Heidegger, τον Hans-Georg Gadamer και την Hannah Arendt από την άλλη. Ίσως το περισσότερο ασυνήθιστο χαρακτηριστικό αυτού του βιβλίου είναι το ότι αποφάσισα να συμπεριλάβω τόσο τον Gadamer όσο και την Arendt ως σημαντικούς φαινομενολόγους και μάλιστα αυτοδικαίως, όμως πιστεύω ότι ο συνυπολογισμός τους δικαιώνεται πλήρως και επανορθώνει μάλιστα μία πρωθύστερη παραγνώριση του ρόλου τους στην εξελισσόμενη ιστορία της φαινομενολογίας. Ο συνυπολογισμός του Derrida, που μπορεί να εκπλήξει μερικούς καθαρολόγους της φαινομενολογίας ως κάτι το αταίριαστο, δικαιολογείται, πιστεύω, βασισμένος στην μακροχρόνια ενασχόλησή του με φαινομενολογικά κείμενα.\nΠαρόλο που η φαινομενολογία δεν έφτασε ποτέ στο σημείο να γίνει ένα κίνημα με την έννοια που είχαν οι προθέσεις του Husserl, αποτελεί ακόμη υπόδειγμα της πιο συνεκτικής εναλλακτικής φιλοσοφικής πρότασης έναντι στο πρόγραμμα της πολιτογράφησης της συνείδησης. Η έμφαση της φαινομενολογίας στην μελέτη των δομών της συνείδησης εκ των έσω, συγκροτεί ακόμη και σήμερα μια πρόκληση για κάθε απόπειρα τρίτων να ερμηνευθεί η συνείδηση βάσει των όρων της φυσικής επιστήμης. Γι’ αυτό το λόγο, καθώς επίσης και εξαιτίας της σύνθετης σύλληψης της φύσης των ιστορικών και πολιτισμικών στοιχείων της ανθρώπινης εμπειρίας, η φαινομενολογία θα εξακολουθήσει να προκαλεί άλλες φιλοσοφικές σχολές και μάλιστα με άνεση ακόμη και μέσα στον εικοστό πρώτο αιώνα.\nΠροσπάθησα να γράψω αυτό το βιβλίο με έναν προσιτό, απαλλαγμένο από ορολογία τρόπο. Προσπάθησα να εξηγήσω τους τεχνικούς όρους ενόσω εισάγονται, και να συνδέσω τη φιλοσοφική συζήτηση με ένα περισσότερο παραδοσιακό φιλοσοφικό λεξιλόγιο όσο και έννοιες. Και πάνω από οτιδήποτε άλλο, προσπάθησα να δείξω την εξέλιξη της φαινομενολογίας από τις απαρχές της στον Brentano μέχρι της κριτική της στον Derrida. Εξαιτίας της εξαιρετικής σημασίας του Edmund Husserl και του Martin Heidegger, αφιέρωσα περίπου το μισό βιβλίο στις φαινομενολογικές τους ενοράσεις. Έχω πρώτιστα και κυρίως περιορίσει τις παραπομπές μου στις πρωταρχικές πηγές και τις μεταφράσεις τους, επειδή θέλω να κατευθύνω εκείνους που ενδιαφέρονται για το θέμα προς τα ίδια τα αρχικά κείμενα. Πολύ συχνά, οι φοιτητές έχουν αποθαρρυνθεί στο να εξερευνήσουν αυτά τα κείμενα από την ολοφάνερη δυσκολία και πολυπλοκότητά τους. Εδώ, έχω καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια να αποκαθάρω αυτά τα κείμενα από την αμηχανία που προκαλούν και να αποσαφηνίσω τον πολύπλοκο τρόπο της έκφρασής τους. Εάν το αμάρτημά μου που είναι η καθαρότητα, οδηγεί τους σπουδαστές να διαβάσουν τα πρωτότυπα έργα, θα είμαι κάτι περισσότερο από ευχαριστημένος.\tΕλπίζω επίσης ότι αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να χρησιμεύσει σαν αξιόπιστος οδηγός για σπουδαστές που έχουν προηγουμένως διαπαιδαγωγηθεί σύμφωνα με την αναλυτική παράδοση της φιλοσοφίας (κυρίως σπουδαστές της αγγλοσαξονικής σχολής, σ.τ.μ.), και που ψάχνουν για μια προσιτή εισαγωγή στο κεντρικό νήμα της Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας του εικοστού αιώνα. Ευτυχώς, και μιλώντας ίσως αισιόδοξα, τα κοινά νήματα που συνδέουν τις δύο παραδόσεις θα γίνονται εμφανή, ακόμη και όταν δεν υπογραμμίζεται τούτο ρητά.\nΠάντως, αυτό το βιβλίο δεν ισχυρίζεται ότι προσφέρει μια γενική επισκόπηση της Ευρωπαϊκής («Ηπειρωτικής» κατά τους Αγγλοσάξονες, σ.τ.μ.) φιλοσοφίας, ένα έργο τόσο φιλόδοξο από τη φύση του, που απέχει πολύ από το να πραγματωθεί με ένα και μόνο βιβλίο. Πράγματι, θέλω να παρουσιάσω τη φαινομενολογία αυτοδικαίως, και γι’ αυτό το λόγο δεν πραγματεύτηκα τις σχέσεις της φαινομενολογίας με τη σκέψη του Nietzshe ούτε έδωσα ιδιαίτερη έμφαση στη σχέση της φαινομενολογίας με τον υπαρξισμό. Πιστεύω ότι η φαινομενολογία είναι ένας τρόπος να κάνει κανείς φιλοσοφίας που θα έπρεπε πρώτα να εκτιμηθεί σύμφωνα και κατά τους δικούς της όρους. Ταυτόχρονα, ελπίζω ότι θα υπάρξουν αρκετές λεπτομέρειες καθώς και φιλοσοφικό περιεχόμενο ώστε να κινηθεί το ενδιαφέρον του επαγγελματία φιλοσόφου που προσπαθεί να κατανοήσει τη φύση της φιλοσοφίας του εικοστού αιώνα. Είναι ελπίδα μου, αυτή η μελέτη να συνεισφέρει με κάποιο τρόπο στην κατανόηση της Ηπειρωτικής φιλοσοφίας ανάμεσα στους κύκλους των αναλυτικών φιλοσόφων, και πως επίσης θα χρησιμεύσει σαν βάση για την δόμηση και την προετοιμασία διδακτικών μαθημάτων και διαλέξεων πάνω στη φαινομενολογία.\nΗ φαινομενολογία και η Ευρωπαϊκή φιλοσοφία του εικοστού αιώνα\nΗ φαινομενολογία, ως το ρεύμα που εγκαινιάσθηκε από τον Edmund Husserl (1859-1938), έχει τώρα την ηλικία ενός αιώνα. Υπήρξε ένα από πολλά δυνατά ρεύματα στη φιλοσοφία χαρακτηριστικά της αρχής του εικοστού αιώνα, παράλληλο, για παράδειγμα με τον Νέο-Καντιανισμό και τις διάφορες σχολές του (λ.χ. των Rickert, Natorp, Cassirer, Windelband, Lotze), τον ιδεαλισμό (Green, Bradley, McTaggart), την λογοκρατία (Frege, Russell), την ερμηνευτική ( Dilthey, Bultmann), τον πραγματισμό (Dewey, Peirce, James), την φιλοσοφία της ζωής (Bergson, Simmel), την φιλοσοφία της ύπαρξης (Kierkegaard και Nietzsche), καθώς και με την εμπειριοκρατία των ακολούθων του Hume (λ.χ. του J.S. Mill), και με τον θετικισμό και την κριτική εμπειριοκρατία των Comte, Mach, Avinarius, και λίγο αργότερα, με τον κύκλο της Βιέννης. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η φαινομενολογία σχετίστηκε με όλα αυτά τα φιλοσοφικά ρεύματα.\nΠαρόλο που σημαντικοί προάγγελοι της φαινομενολογίας μπορούν να βρεθούν στα έργα των Immanuel Kant, Georg Wilhelm Friedrich Hegel και Εrnst Mach, η φαινομενολογία, ως ένας καινούργιος τρόπος να κάνει κανείς φιλοσοφία, αναγγέλθηκε επίσημα από τον Edmund Husserl στην Εισαγωγή του Δεύτερου Τόμου της Πρώτης Έκδοσης των Λογικών Ερευνών του (Logische Untersuchungen, 1900-1901), όταν, συζητώντας την ανάγκη για μια ευρεία θεωρία της γνώσης, μιλά για «την φαινομενολογία της εμπειρίας του σκέπτεσθαι και του γιγνώσκειν» (1). Μετά από αυτή τη φράση, στην Δεύτερη Έκδοση του ίδιου έργου το 1913, ο Husserl αμέσως προσθέτει:\nΑυτή η φαινομενολογία, όπως η περισσότερο περιεκτική καθαρή φαινομενολογία των εμπειριών γενικά, έχει, σαν αποκλειστικό της μέλημα, εμπειρίες ενστικτωδώς συλλαμβανόμενες και αναλύσιμες κατά την καθαρή γενικότητα της ουσίας τους, όχι βιώματα εμπειρικά αντιλαμβανόμενα και αντιμετωπιζόμενα ως αληθινά γεγονότα, όπως οι εμπειρίες ανθρώπινων ή ζωικών φορέων στον κόσμο των φαινομένων που καταχωρούμε ως ένα γεγονός εμπειρικό. Αυτή η φαινομενολογία οφείλει να φέρει σε καθαρή έκφραση, οφείλει να περιγράψει με τους όρους των ουσιωδών εννοιών τους και με τους κατευθυνόμενους τύπους της ουσίας τους, τις ουσίες που άμεσα γνωστοποιούν τον εαυτό τους στη διαίσθηση, και τους συνδέσμους που έχουν τις ρίζες τους σε τέτοιες ουσίες. Κάθε τέτοια δήλωση της ουσίας αποτελεί μια a priori δήλωση κατά την υψηλότερη έννοια της λέξης.\n(ΛΕ, Εισαγωγή, &1)\nΑυτή η προστεθείσα παράγραφος εικονογραφεί καθαρά το πώς το προγενέστερο πρόγραμμα του Husserl το 1900, που αφορούσε τη διελεύκανση επιστημολογικών εννοιών, είχε αναπτυχθεί , έως το 1913, σε μία a priori υπερβατική επιστήμη της καθαρής συνείδησης ως τέτοιας. Καθώς η σύλληψη της φαινομενολογίας από τον Husserl εμβάθυνε και διευρύνονταν, έφτασε σε κάποιο σημείο όπου είδε τον εαυτό του σαν ιδρυτή ενός καινούργιου κινήματος, και μέσα από τις μεταγενέστερες προσπάθειές του, όπως και αυτές των μαθητών του, η φαινομενολογία αναπτύχθηκε βαθμιαία μέχρι το σημείο να καταστεί το πιο σημαντικό ρεύμα της Ευρωπαϊκής σκέψης κατά μήκος ολόκληρου του αιώνα σαν σύνολο.\nΟ Husserl βρέθηκε ως ιδρυτής ενός ολοκληρωτικά καινούργιου επιστημονικού κλάδου, ένας αυτοαποκαλούμενος «ριζικός αρχάριος», εμπλεγμένος στη μόνιμη δράση της ριζικής διερεύνησης (Letztbegrundung). Συχνά συγκατέλεγε τον εαυτό του στον ρόλο του πρωτοπόρου, ενός εξερευνητή σε ένα νέο πεδίο της συνείδησης, ενός Μωυσή που οδηγούσε τους ανθρώπους του στη νέα γη της υπερβατικής υποκειμενικότητας. Συγκέντρωνε μαθητές, σχεδίαζε φιλόδοξα ερευνητικά προγράμματα, και επιχειρούσε να προωθήσει τη φαινομενολογία των διαφόρων υποδιαιρέσεων του πεδίου της συνείδησης, έχοντας πάντοτε υπόψη του ότι η φαινομενολογία ήταν ένα «σύνολο άπειρων καθηκόντων». Όμως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, στα ώριμά του χρόνια, ο Husserl σκέφτηκε ότι η φαινομενολογική πρακτική χρειαζόταν έναν ριζικό αναβαθμό στην πρόθεσή της, μια αναστολή ή μια τοποθέτηση σε παρένθεση της καθημερινής φυσικής στάσης, κάθε «κοσμικής θέσης» των σκόπιμων πράξεων που προϋπόθεταν την ύπαρξη του κόσμου, μέχρις ότου ο δράστης να οδηγηθεί πίσω στο πεδίο της καθαρής υπερβατικής υποκειμενικότητας. Χωρίς αυτή την οπισθοδρόμηση, αυτή η αναγωγή, γνήσια φαινομενολογική ιδέα θα ήταν αδύνατη για τα μάτια του Husserl: το πολύ-πολύ να μην ήταν τίποτε άλλο από μια νατουραλιστική ψυχολογία της συνείδησης, που αντιμετώπιζε τη συνείδηση μονάχα σαν «μια μικρή τετελεσμένη ετικέτα του κόσμου» (ein kleines Endchen der Welt).(2). Λίγοι από τους μαθητές του Husserl, ωστόσο, πείστηκαν για την αξία αυτής της αναγωγής, είτε πράγματι από τη δυνατότητα να την διεξάγουν: πολλοί αισθάνθηκαν ότι ο Husserl είχε ολισθήσει πίσω ακριβώς μέσα στον Νέο-Καντιανό ιδεαλισμό από τον οποίο αρχικά η φαινομενολογία μόχθησε να απελευθερώσει τη φιλοσοφία.\nΚαθώς οι παλαιότεροι συνάδελφοί του άρχισαν να προχωρούν από μόνοι τους σε ανεξάρτητα ερευνητικά πεδία, ο Husserl, όσο περνούσαν τα χρόνια, έβλεπε τον εαυτό του σαν ένα «ηγέτη χωρίς οπαδούς» (als beruferer Fuhrer ohne Gefolge, Briefwechsel II 182), και το 1931 παρουσίασε τον εαυτό του δηλώνοντας ότι είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του καλούμενου «φαινομενολογικού κινήματος» (Briefwechsel IX 79). Σαν αποτέλεσμα, το φαινομενολογικό κίνημα κατανοητό υπό τους πιο ευρείς του όρους, δεν περιλαμβάνει μονάχα το έργο του Husserl, αλλά επίσης το έργο πολλών από εκείνους που αρχικά ασκούσαν τη φαινομενολογία, και που δεν αισθάνονταν δεσμευμένοι στη μεθοδολογία του Husserl, από τους οποίους οι πιο σημαντικοί υπήρξαν ο Max Scheler (1874-1928) και ο Martin Heidegger (1889-1976).\nΈνα σημαντικό κείμενο της Iris Murdoch σε δική μου μετάφραση…\nPosted on 18 Δεκεμβρίου 2015 by Μπάμπης\nΆιρις Μέρντοχ (https://en.wikipedia.org/wiki/Iris_Murdoch)\nΗ Μεταφυσική ως ένας οδηγός προς τα ήθη\nΜεταφυσική: Μία σύνοψη\nΟι μεταφυσικές εικόνες, στα ταξίδια τους μέσα από σκοτεινά βιβλία, περνώντας από τα ενδιάμεσα θρησκευτικά και αισθητικά σχήματα λόγου στην καθημερινή συνείδηση ανθρώπων όλων των λογιών, υφίστανται , μέσα από αυτή την υποκειμενική διαδικασία, πολλές μεταβολές και ξεσκεπάζουν ασάφειες και αμφισημίες. Η ασάφεια, ή πέστε την ευλυγισία αν θέλετε, ανήκει σε αυτές τις περίεργες διεργασίες. Αν σκεφτεί κανείς την ιδέα του κενού ή της κενότητας, μέσα σε ένα ηθικό και θρησκευτικό πλαίσιο, αυτή μπορεί να γίνει ορατή μέσα από διαφορετικά πρίσματα και να επιτελέσει πολλά και διάφορα είδη έργου. Η κενότητα μπορεί να συνιστά μια «στιγμή» σε κάποια διαλεκτική, όπως στην εικόνα του Κίρκεγκωρ για τη δημιουργική απελπισία, ή σε κάποιο Πλατωνικό εικονοκλαστικό προσκύνημα. Εάν το κενό εξακολουθεί, μπορεί να επέλθει ένα πραγματικό, καθημερινό και οικείο αίσθημα απελπισίας. Ή, αυτό μπορεί να δημιουργήσει το είδος του ασκητισμού που οραματίστηκε η Σιμόν Βέιλ, μέσα στο οποίο, αυτός που υποφέρει, αρνούμενος τις παρηγοριές της φαντασίας, αρπάζεται γερά από την οδυνηρή πραγματικότητα: όπως στην περίπτωση της απώλειας για παράδειγμα, ή στην τρομερή κατάσταση της αναμονής του αναπόφευκτου θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου. Ο υπερβολικός πόνος, από τη μία αιτία στην άλλη, μοιάζει να αποτελεί κανόνα για τον καθένα σε κάποια στιγμή της ζωής του. Και αμέτρητες ζωές σκιάζονται κατά τρόπο αποκρουστικό από την πείνα, τη φτώχεια και το διωγμό, ή από τις τύψεις και την ενοχή ή από τη μοναξιά και την εγκατάλειψη καθώς και από την έλλειψη αγάπης. Εδώ, κάθε άτομο βρίσκεται σε τελευταία ανάλυση, μοναχό του, και σε σχέση με πραγματικές περιπτώσεις φαίνεται αύθαδες το να θεωρήσουμε τι είδους χρήση γίνεται της όποιας θρησκευτικής παρηγοριάς. Η θεολογική αλήθεια είναι αφηρημένη. Έξω, στο μέτωπο του ανθρώπινου πόνου, ο κόσμος θα χρησιμοποιήσει τέτοιου τύπου τεχνάσματα για την επιβίωσή του και μόνο. Οι εμπειρίες του κενού είναι δυνατόν επίσης, ίσως «μακροπρόθεσμα», αφού έχουν πλέον βιωθεί, να τοποθετηθούν έτσι ώστε να ενισχύουν μια περισσότερο θετική και δημιουργική χρήση, ή, όπως θα μπορούσε να το θέσει κάποιος, να λάβουν ένα διαφορετικό νόημα. Το «νεκρό» κενό, μπορεί ίσως να γίνει «ζωντανό», ή ακόμη και «μαγνητικό». Εδώ, θα ήθελα να επανέλθω, ή να ξαναγυρίσω προς την Οντολογική Απόδειξη, για την οποία η Σιμόν Βέιλ είπε ότι «είναι μυστηριώδης επειδή δεν απευθύνεται στη νοημοσύνη, αλλά στην αγάπη». (Σημειωματάρια, σελ. 375). Μίλησα νωρίτερα για καταστάσεις όπου αυτό που είναι ολοκληρωτικά υπερβατικό και αόρατο, γίνεται κατά τρόπο μερικό, ίσως με κάποια έκπληξη, ορατό σε σημεία όπου το «πλαίσιο» δεν «αγγίζεται» αρκετά. Αυτή η εικόνα περιγράφει μερικά είδη εμπειριών όπου φαίνεται σαν να, για να χρησιμοποιήσω μια άλλη εικόνα, η κουρτίνα να κυματίζει στον άνεμο (του πνεύματος ίσως), και έτσι να βλέπουμε περισσότερα από ό, τι θα έπρεπε. Οι μύθοι του Πλάτωνα υποδεικνύουν ενοράσεις αυτού του τύπου. Κι εδώ ξανά, η δραστηριότητα του καλλιτέχνη ή του στοχαστή μπορεί να λογισθεί ως εικόνα ( ή ως αναλογία) της, ή μιας περίπτωσης έστω, ηθικής ζωής. Τόσο βαθιά είναι τα καλολογικά στοιχεία στη ζωή, ώστε κάποιος δεν μπορεί πάντοτε να συνειδητοποιεί ή να γνωρίζει αν κάτι θεωρεί και παρουσιάζει τον εαυτό του ως αυτό που είναι ή ως ένα είδωλο, ως μία εικόνα. Είμαστε όλοι μας και καλλιτέχνες και στοχαστές. Είμαστε όλοι μας ποιητές. Όμως σίγουρα κάποιος θα βρεθεί να εκκενώσει αυτή την έννοια με μία τέτοια πραγμάτευση: Εάν είμαστε όλοι μας ποιητές, τότε τι γίνεται με τους αληθινούς ποιητές; Κατά περίεργο τρόπο, καταφέρνουμε να σκεφτόμαστε ανάλογα και χωρίς σύγχυση, καθώς φαίνεται ότι αυτός αποτελεί έναν πολύ συνηθισμένο τρόπο σκέψης. Παρέθεσα την Σιμόν Βέιλ νωρίτερα, πάνω στο θέμα της υπομονετικής προσοχής που περιμένει για τη βαθιά γνώση που ακόμη δεν έχει δοθεί. Ο καλλιτέχνης ή ο στοχαστής συγκεντρώνεται πάνω στο πρόβλημα, το συλλαμβάνει ως πρόβλημα διατηρώντας κάποιο βαθμό διαύγειας, και περιμένει. Κάτι γίνεται αντιληπτό ως εκεί το οποίο δεν είναι ακόμη γνωστό. Κατόπιν κάτι έρχεται, όπως πολλές φορές λέμε ασυναίσθητα – από το ασυνείδητο. Έρχεται σ’ εμάς μέσα από το μη-είναι σαν ανταμοιβή για τη στοργική προσοχή. Μια ανυπέρβλητη δυσκολία είναι ένας ήλιος. Η Σιμόν Βέιλ, μιλώντας για την ανάμνηση (ελληνικά στο κείμενο, σ.τ.μ.), την αποκαλεί «προσανατολισμό της ψυχής προς κάτι το οποίο κάποιος δεν γνωρίζει, αλλά του οποίου την πραγματικότητα, κάποιος ωστόσο γνωρίζει». Το κενό διάστημα, για να καταδιώξουμε μία (όχι τη μοναδική) εικόνα του θέματος, μπορεί να βρεθεί γεμάτο από μορφές, αναβράζουσες, κοχλάζουσες όπως ο Θεός του Έκχαρτ, ή όπως οι αμέτρητες θεϊκές μορφές από την Ινδία, των οποίων η πολλαπλότητα και η εξάπλωση σκανδαλίζουν τους κατά κανόνα περισσότερο αυστηρούς θρησκευόμενους του Βορρά. (Ίσως το «οπόσα» [οσοδήποτε πολλά] του Φίληβου 16d, όπως σημειώνεται από την Σιμόν Βέιλ στα Σημειωματάρια, σελ. 20). Η ενέργεια του προσεκτικού μελετητή ή του καλλιτέχνη, είναι ενέργεια πνευματική. Η ενέργεια του στερημένου ανθρώπου που προσπαθεί να επιβιώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ή της μητέρας που σκέφτεται τον εγκληματία γιο της (και ούτω καθ’ εξής), είναι ενέργεια πνευματική. Μεταχειρίζεται κανείς αυτή τη λέξη με κάποια συγκεκριμένη πρόθεση, για να σχηματίσει ορισμένες εικόνες, να εστιάσει την προσοχή πάνω σε ομοιότητες και να εξηγήσει και διαυγάσει το σκοτεινό μέσα από το οικείο. Ο Πλάτων ονομάζει την ενέργεια αυτού του τύπου Έρωτα, αγάπη. Ο Ζευς έγινε Έρως ώστε να δημιουργήσει τον κόσμο. Ο Παρμενίδης είπε ότι η Γένεσις (ο Δημιουργός) επινόησε τον Έρωτα πρώτο απ’ όλους τους θεούς. (Συμπόσιον, 178b). Ο Δημιουργός στον Τίμαιο εμπνέεται στο να δημιουργήσει από την αγάπη του προς το Αγαθό. Η συγκεντρωμένη προσοχή («φροντίδα αγάπης») διαχωρίζεται εύκολα από τις ομιχλώδεις μπερδεμένες αξεδιάλυτες καταστάσεις του νου όπου κανείς είναι ικανοποιημένος με μια δεύτερη εναλλακτική λύση. Αυτή η εναλλακτική λύση, το μη χείρον, θα έπρεπε να ανταλλαχτεί με το κενό. (Προσπάθησε ξανά. Περίμενε). Ενστικτωδώς γνωρίζουμε για την τελειότητα. Η τέχνη και η υψηλή σκέψη και η δύσκολη ηθική κρίση φανερώνονται ως δημιουργίες εκ του μηδενός (ex nihilo), ως χάρη. Ο Μένων συμπεραίνει ότι η αρετή δεν προέρχεται από τη φύση, ούτε είναι δυνατόν να διδαχθεί, αλλά επέρχεται από θεία νομή. Ο Κητς λέει ότι «αυτό που η φαντασία αιχμαλωτίζει σαν ομορφιά πρέπει να είναι αλήθεια, άσχετα από το εάν προϋπήρχε ή όχι». Πρέπει να είναι αλήθεια. Η Σιμόν Βέιλ παραθέτει τον Βαλερύ: «Το ορθό, μοναδικό και αιώνιο αντικείμενο της σκέψης είναι αυτό που δεν υπάρχει». Εδώ μπορούμε ίσως να βγάλουμε νόημα από την ιδέα της αγάπης για το καλό. «Στο υψηλότερό της σημείο, η αγάπη είναι η αποφασιστικότητα να δημιουργήσει το ον που έχει εκλάβει ως αντικείμενό της». Εδώ πράγματι, επανερχόμαστε στην Οντολογική Απόδειξη σε μια απλούστερη εκδοχή της, μια απόδειξη μέσα από την τελειότητα, μέσα από μια βεβαιότητα που προέρχεται από την αγάπη. Ο καλός καλλιτέχνης, ο αληθινός εραστής, ο αφοσιωμένος στοχαστής, ο ανιδιοτελής ηθικός παράγοντας που λύνει το πρόβλημά του: μπορούν να δημιουργήσουν το αντικείμενο της αγάπης. Το δόντι του σκύλου, όταν ειλικρινά τύχει σεβασμού, λάμπει από φως. Συγκρίνετε: ο Θεός δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο σκέψης παρά μονάχα ως αληθινός.\nΗ Πλατωνική σχέση ανάμεσα στα διαφορετικά επίπεδα της ψυχής, με την οποία το υψηλότερο ελέγχει το κατώτερο, δεν μπορεί να γίνει κατανοητή μέσα από έναν τρόπο που πρόσκειται στις θέσεις του Γιουνγκ, των Μανιχαίων ή του Ηράκλειτου. Υπάρχει ένα είδος «παραχώρησης» που εμπλέκεται στην, κατά τόσο πολλούς τρόπους φανερά «ρεαλιστική», εικόνα της διαιρεμένης ψυχής. Είμαστε διχασμένα πλάσματα που οφείλουμε να ελπίζουμε στην καλύτερη περίπτωση να ελέγξουμε, όχι να απομακρύνουμε, τις αρνητικές μας παρορμήσεις. Από την άλλη πλευρά, το όραμα της τελειότητας που τις καταδικάζει ως αρνητικές δεν είναι ποτέ απόν και δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στο καλό και στο κακό, πρόκειται για εχθρούς άσπονδους, και καταδικασμένους σε έναν ατελείωτο πόλεμο, όμως όχι με την έννοια του Ηράκλειτου. Δεν υπάρχει αρμονική ισορροπία μέσα από την οποία ανακαλύπτουμε ξαφνικά ότι το κακό αποτελεί απλώς μια «σκοτεινή πλευρά» που δεν είναι μονάχα ακίνδυνη για το καλό, παρά στην πραγματικότητα το επαυξάνει. Μπορεί να χρειάζεται να συμβιώσουμε με το κακό, όμως ωστόσο αυτό παραμένει κακό, κι εμείς συμβιώνουμε επίσης με την πραγματική δυνατότητα της βελτίωσης. Αυτή η Πλατωνική έμπνευση μοιάζει με την απολυταρχία του Καντ, που δεν αφήνει περιθώρια τέτοια ώστε κάποιος να μην έχει τα στοιχειώδη μέσα ώστε να γίνει και να παραμένει τέλεια ορθολογικός. Ο κοινός νους ίσως να διαμαρτύρεται ενάντια σε μια τέτοια απαίτηση. Εάν επιμείνουμε στο να κρατήσουμε αυτή την εικόνα, ίσως μας προσαφθεί το ότι διακηρύσσουμε μία θρησκευτική όψη του κόσμου. Αυτό θα αποτελούσε ένα σημείο στο οποίο, κατά τη συνέχεια που υπάρχει (όπως το βλέπω εγώ) ανάμεσα στην ηθική και τη θρησκεία, ίσως να αισθανόμασταν ότι έχουμε υπερβεί τα όρια. Το απόλυτο αίτημα παραμένει. Όπως το θέτει η Σιμόν Βέιλ, η έκθεση προς τον Θεό καταδικάζει το κακό μέσα μας, όχι σε πόνο παρά σε θάνατο: μια ρήση πάνω στην οποία αξίζει να σκεφτεί κανείς σε σχέση με μία ψυχολογία που ερευνά τις ηδονές του πόνου. Μια ρήση χαρακτηριστικά θρησκευτική. Ο Χριστιανικός Θεός έχει βρεθεί να συνιστά μια μορφή αξιαγάπητη, από πιστούς που απλώς και μόνο δεν τον φοβούνται. Ο Χριστός φυσικά και είναι αξιαγάπητος. (Το ίδιο και ο Πλατωνικός Σωκράτης). Ο Χριστός των μυστικών που συνιστά μια εικόνα του Καλού, είναι αξιαγάπητος. Το ότι μπορούμε να αγαπήσουμε και να αγαπάμε το Καλό και να κατευθυνόμαστε προς αυτό, είναι κάτι που πρέπει να μάθουμε από την εμπειρία μας, καθώς κινούμαστε αδιάλειπτα μέσα στο συνεχές και ομογενές μέσο ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Αυτή είναι και η καθημερινή μας ύπαρξη όπου η πνευματική ενέργεια, ο Έρως, βρίσκεται συνεχώς εν δράσει σε ποικίλα επίπεδα. Τα συναισθήματα και οι επιθυμίες μας είναι τόσο καλά όσο και τα αντικείμενά τους και τροποποιούνται διαρκώς σε σχέση με τα αντικείμενά τους. Αυτό που είναι καλό, εξαγνίζει την επιθυμία που το αναζητά, ο καλός αγαπημένος εξευγενίζει τον εραστή του. Δεν υπάρχει ανεξάρτητη θέληση ως πρωταρχική πηγή της αξίας. Υπάρχει μονάχα η εργασία του ανθρώπινου πνεύματος μέσα στο έλος της ύπαρξης μέσα στο οποίο πάντοτε, σε κάθε στιγμή βρίσκει τον εαυτό του βυθισμένο. Ζούμε σε έναν «ενδιάμεσο» κόσμο. Το Αγαθό, ως απόλυτο, υψηλότερα από το θάρρος και τη γενναιοδωρία και όλες τις πολλαπλές αρετές, πρέπει να ειδωθεί ως ασκίαστο και ξεχωριστό, μια πηγή αγνή, η αρχή που συνδέει δημιουργικά τις αρετές μεταξύ τους μέσα στον ηθικό μας βίο. Κατά το εικονοκλαστικό προσκύνημα, μέσα από την προοδευτική καταστροφή των εσφαλμένων εικόνων, βιώνουμε την απόσταση που μας χωρίζει από την τελειότητα και οδηγούμαστε στο να τοποθετήσουμε την ιδέα μας γι’ αυτήν, κατά μία έννοια μεταφορική, έξω από την ταραχή του υπάρχοντος είναι. Η έννοια τότε «επιβάλλεται πάνω μας». Η υπερβατική της απόδειξη προέρχεται από όλο τον κόσμο, απ’ όλη την υπερβολικά ποικίλη εμπειρία μας. Η Μορφή του Αγαθού, που εσωκλείεται εδώ όπως στο κάλεσμα του καθήκοντος στον Καντ, μπορεί να ειδωθεί σαν να διαφωτίζει ιδιαίτερες εικόνες καθώς εμφανίζονται βαθμιαία οι ειδικευμένες ηθικές αρετές και ενοράσεις στα απαιτούμενα ιδιαίτερα πρότυπά τους. Αυτός είναι ο τρόπος που τα φαινόμενα σώζονται και τα πρότυπα απελευθερώνονται, μέσα σ’ αυτό το φως. Το Αγαθό του Πλάτωνα μοιάζει με τον Λόγο του Καντ, όμως αποτελεί μια καλύτερη εικόνα, εφόσον, σε αντίθεση, και η λογική επίσης, εάν οφείλουμε να διατηρήσουμε οποιαδήποτε δύναμη μέσα στην έννοια, είναι ένα εξειδικευμένο όργανο. Το υπέρτατο Αγαθό δεν είναι ένα κενό δοχείο μέσα στο οποίο η αυθαίρετη επιθυμία τοποθετεί αντικείμενα της επιλογής της. Είναι κάτι που όλοι μας βιώνουμε ως μία δημιουργική δύναμη. Αυτό είναι η μεταφυσική, που στήνει μία εικόνα η οποία μετά προσφέρεται ως έκκληση προς όλους εμάς, ώστε να δούμε εάν δεν μπορούμε να βρούμε παρά αυτήν μονάχα μέσα στην πιο βαθιά μας εμπειρία. Η λέξη «βαθιά», ή όποια άλλη ανάλογη μεταφορά, θα βρει εδώ τη θέση της ως μέρος της ουσίας της έκκλησης. Από αυτή την άποψη, οι μεταφυσικές και οι θρησκευτικές εικόνες μοιάζουν μεταξύ τους.\nΜπορούμε τώρα από εδώ να κοιτάξουμε πίσω στις Αποδείξεις του Άνσελμου και στη μεταξύ τους διάκριση που έχει κερδίσει το ενδιαφέρον σύγχρονων φιλοσόφων. Credo ut intellegam, πιστεύω ώστε να κατανοήσω, αυτό, αντιπροσωπεύει μια πίστη που γεννήθηκε έξω από την εμπειρία των σχέσεων μεταξύ της αλήθειας και του καλού. Ή, εάν κάποιος θέλει να προεκτείνει την εικόνα, έξω από την εμπειρία των εσωτερικών σχέσεων ανάμεσα στην αλήθεια και το καλό και τη γνώση και την ελευθερία, και (μπορούμε να προσθέσουμε) της ομορφιάς. Ο μεγάλος καλλιτέχνης φτιάχνει την ομορφιά από ανάγκη (απρόοπτο) όπως το θείο αίτιο πείθει το αναγκαίο αίτιο στον Τίμαιο. Η ομορφιά του κόσμου ως εικόνα υπακοής. Η προέκταση της εξίσωσης πηγαίνει μακρύτερα από τον Άνσελμο, όμως μέσα στο πνεύμα του. Αμέσως μόλις απομακρύνουμε την έννοια του Θεού, οι δύο Αποδείξεις συνεργάζονται μεταξύ τους. Η δεύτερη Απόδειξη, από την άποψη της αναγκαίας ύπαρξης, αποδεικνύει την (απαραίτητη) μη-ύπαρξη του Θεού, ως εκ τούτου, και με τη συνεργασία της, αφήνοντας το δρόμο ανοιχτό για την πρώτη Απόδειξη, από την άποψη της ιδέας της τελειότητας, να «αποδείξει» ή να υποδείξει την πραγματική, με έναν τρόπο μοναδικό, ύπαρξη του καλού. Κανένα πράγμα που υπάρχει δεν θα μπορούσε να είναι αυτό που έχουμε εννοήσει με την ιδέα του Θεού. Κάθε υπάρχων Θεός θα ήταν λιγότερο από Θεός. Ένας Θεός που υπάρχει θα ήταν ένα είδωλο ή ένας δαίμων. (Αυτό βρίσκεται κοντά στη σκέψη του Καντ). Ο Θεός ούτε υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει. Όμως αυτό που μας οδήγησε να συλλάβουμε την ιδέα του υπάρχει πραγματικά και βιώνεται και γίνεται αντικείμενο της φαντασίας συνεχώς. Αυτό σημαίνει ότι είναι αληθινό ως Ιδέα, και ότι επίσης ενσαρκώνεται στη γνώση, την εργασία και την αγάπη. Αυτή είναι η αληθινή έννοια της ενσάρκωσης, και δεν πρόκειται για κάτι σκοτεινό. Βιώνουμε ταυτόχρονα και την πραγματικότητα της τελειότητας και την μακρινή της απόσταση, κι αυτό μας οδηγεί να τοποθετήσουμε την ιδέα που έχουμε γι’ αυτήν έξω από τον κόσμο του υπαρκτού, ως κάτι που ανήκει σε κάποιο διαφορετικό, μοναδικό και εξαιρετικό είδος. Μια τέτοια εμπειρία της πραγματικότητας του αγαθού δεν συνιστά κάποιο αυθαίρετο και κατηγορηματικό καταφύγιο για την ίδια μας τη θέληση. Πρόκειται για μία ανακάλυψη ενός πράγματος ανεξάρτητου από εμάς, όπου αυτή η ανεξαρτησία είναι ουσιώδης. Εάν διαβάσουμε σωστά αυτές τις εικόνες, δεν είναι μονάχα διαφωτιστικές και βαθιές αλλά ισοδυναμούν με μια έκθεση πίστης που οι περισσότεροι άνθρωποι κρατούν χωρίς καμία στοχαστικότητα. Οι άνθρωποι που δεν ανήκουν στους φιλοσοφικούς κύκλους δεν σκέπτονται ότι επινοούν το καλό. Μπορεί να επινοούν τις ίδιες τους τις δραστηριότητες, όμως το καλό βρίσκεται κάπου αλλού, σαν ένας ανεξάρτητος κριτής τους. Το καλό είναι επίσης κάτι το καθαρά ορατό και αναμφισβήτητα αποκαλυπτόμενο στην καθημερινή μας και καθόλου μυστηριώδη εμπειρία της υπέρβασης, την σταδιακά φωταγωγούσα και εμπνέουσα ανακάλυψη του άλλου, την θετική εμπειρία της αλήθειας, που έρχεται προς εμάς αδιάλειπτα και υπό ισχνή μορφή και που έρχεται στους περισσότερους από εμάς κάποιες φορές υπό ισχυρή μορφή (μέσα στην τέχνη, στην αγάπη, στην εργασία ή μέσα από τη φύση, καθώς την αντικρίζουμε) και που παραμένει μαζί μας σαν ένα μέτρο ή ένα όραμα, ένας προσανατολισμός, μία απόδειξη εκείνου που είναι δυνατό να γίνει και μια προοπτική εκείνου που ίσως. Δεν βλέπω εδώ καμία ανάγκη κανενός δραματικού εθελοντικού «δρόμου» που θα έπρεπε να μας επιβληθεί από τους θεολόγους. Ο κανονικός, ο συνηθισμένος δρόμος είναι ο δρόμος. Δεν είναι υπό αυτή την έννοια που η θεολογία και ο προσκείμενος σ’ αυτήν «μυστικισμός» που την καθιστούν μία προσβάσιμη εμπειρία. Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως η «απόδειξη» μοιάζει με το Καρτεσιανό cogito στο ότι αποτελεί μια ενστικτώδη κίνηση που μπορούμε να υποκινήσουμε τον εαυτό μας να διαπράξει, μία απόδειξη μέσα από την ηθικότητα και την αγάπη, όχι μέσα από τη λογική. Καθώς αυτό αποτελεί μία σαφώς αντανακλαστική βαθιά γνώση είναι κάτι που μπορούμε να καλέσουμε προς βοήθειά μας σε καιρούς ηθικής δυσκολίας, όπως όταν οι πιστοί μπορεί να προσευχηθούν με ιδιαίτερη θέρμη προς το Θεό. Αλλά η γενική μας συναίσθηση για το καλό, ή για την αρετή βρίσκεται μαζί μας χωρίς την απαίτηση κάποιου στοχασμού, και μάλιστα κατά τρόπο συνεχή, όπως η αίσθηση της παρουσίας του Θεού, ή τουλάχιστον της ύπαρξής του, που διακατείχε συνήθως όλους τους κάθε είδους πιστούς. Η απόδειξη αφορά την μοναδική φύση της ηθικής τελειότητας, αντιπαρατεθειμένης με τη σχετική ως μέσο-προς επίτευξη-κάποιου σκοπού, (υποθετική) «τελειότητα» των υπαρκτών πραγμάτων. Εύκολα διαχωρίζουμε τις ηθικές από τις λειτουργικές χρήσεις του «καλού», και κατά την ορολογία του Καντ, αναγνωρίζουμε κατηγορικές προσταγές. Ο Καντ έχει δίκιο να εστιάζει την προσοχή πάνω στην εμπειρία μας της αναγνώρισης του καθήκοντος, παρόλο που κι αυτός επίσης τοποθετεί το λόγο πέρα από την εμπειρία. Μια εικόνα της ανθρωπότητας πρέπει να αποδίδει την πεπτωκότα φύση της. Πρέπει να κρατάμε συνεχώς μέσα μας τη θέα της απόστασης ανάμεσα στο καλό και στο κακό, και την δυνατή ακρότητα του κακού. Είμαστε αναπόδραστα ατελείς, η αρετή δεν αποτελεί ένα μόνιμα ενεργό οργανικό μέλος των επιθυμιών, των επιδιώξεων και των σκοπών μας. Οσοδήποτε καλή και να είναι μία ζωή, περιλαμβάνει την ηθική αποτυχία. Αυτό είναι μια εμπειρική υπόθεση, ή μία ταυτολογία ή μία συνθετική πρόταση a priori; Ας το αφήσουμε καλύτερα όπως έχει: ας παραμείνει μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο μια μεταφυσική εικασία. Υποβάλλεται βέβαια πανταχού από την εμπειρία και είναι αρκετά αληθινή ώστε να επιδειχθεί σαν θεμελιώδης, αυτή η αίσθησή μας για το αμιγώς καλό, ως η αίσθηση ενός πράγματος που βρίσκεται κατά βάση πέρα από εμάς. Οι μεγάλοι άγιοι και οι ενσαρκώσεις μπορεί, σ’ αυτή την εποχή επίσης και στο μέλλον, να ζουν μαζί μας σαν μυστήρια, σαν μυθικά μυστικά υποδείγματα και λυτρωτές. Η αλήθεια, το φως που δίνουν, «ρέει ελεύθερο» από αμφίβολες λεπτομέρειες και δεν βρίσκεται στο έλεος της ιστορίας. Όταν, στην καθημερινή ζωή, διασωθούμε ή αλλάξουμε από μια συνάντηση με ένα πολύ καλό άνθρωπο, δεν συμπεραίνουμε ότι αυτός είναι αναμάρτητος. Με ενσαρκώσεις ή όχι, συνεχώς μας υπενθυμίζεται ο φυσικός μας εγωισμός και οδηγούμαστε στο να κοιτάξουμε τις σκέψεις και τις πράξεις μας σαν να διεξάγονται κάτω από μία κρίση που δεν αποτελεί ένα φυσικό κομμάτι του εαυτού μας. Μπορούμε να σκεφτούμε αποτινάζοντας την ιδέα του «ηθικού», την ιδέα της εξουσίας του καλού, από την ανθρώπινη ζωή;\nΑποστόλου Παύλου, Προς Ρωμαίους Επιστολή δ’ 17: «του ζωοποιούντος τους νεκρούς, και καλούντος τα μη όντα ως όντα». Ο Καρλ Μπαρτ σχολιάζει: «Η πίστη διακρίνει τη ζωή και την ύπαρξη εκεί όπου ο άνθρωπος του κόσμου δεν βλέπει τίποτε εκτός από το θάνατο και τη μη ύπαρξη όπου διακρίνει ρωμαλέα ζωή… Οι ζωντανοί πρέπει να πεθάνουν ώστε οι νεκροί να μπορέσουν να έρθουν στη ζωή. Τα πράγματα που υπάρχουν πρέπει να ειδωθούν σαν να μην υπήρχαν, ώστε τα πράγματα που δεν υπάρχουν να μπορέσουν να ονομαστούν σαν να υπήρχαν… Μια παρόμοια πίστη εμφανίζεται στην μεθόριο της φιλοσοφίας του Πλάτωνα, της τέχνης του Γκρούνεβαλντ και του Ντοστογιέφσκι, καθώς και της θρησκείας του Λούθηρου». Εδώ βρίσκουμε το όνομα του Πλάτωνα με ενδιαφέρουσα συντροφιά.\nΜια παλιότερη και μισοτελειωμένη απόπειρα μετάφρασης\nPosted on 10 Δεκεμβρίου 2015 by Μπάμπης\nΕίχε τα σπινθηροβόλα μαύρα μάτια των Μπλίντερ και ευθύγραμμα, τονισμένα με μολύβι φρύδια. Είχε την καλοσχηματισμένη μύτη τους, το δυναμικό τους πηγούνι και γεμάτα, χείλη καμπυλωτά. Είχε επίσης κληρονομήσει τις παράξενες γραμμές, μισο-θλιβερές, μισο-αισθησιακές, στις γωνιές του στόματός της, κι εκείνες τις νευρικές κινήσεις του κεφαλιού, το μάγουλό της ήταν όμως χλωμό, τα μαλλιά της απαλά σαν μετάξι και προσαρμοζόντουσαν μαλακά και χαριτωμένα στο περίγραμμα του κεφαλιού της.\nΟι Μπλίντερ δεν ήταν έτσι. Τα χρώματά τους ήταν το κόκκινο και το χρώμα του χαλκού. Τα μαλλιά τους ήταν τραχιά και σγουρά – πυκνά σαν χαίτη. Και είχαν γεμάτες, βαθιές, ευπροσάρμοστες φωνές, που προσέδιδαν κάθε έρεισμα στις οικογενειακές τους παραδόσεις των θορυβωδών κυνηγετικών τους ομάδων, των επίσημων πρωινών τους προσευχών και των αμέτρητων ερωτικών περιπετειών των προγόνων τους.\nΌμως η φωνή της ήταν άτονη και άψυχη.\nΜιλώ για κείνη σαν να είχε την ηλικία των δεκαεπτά. Μερικά χρόνια αργότερα, όταν παντρεύτηκε, η φωνή της ήταν περισσότερο γεμάτη, το χρώμα στα μάγουλά της πιο φρέσκο και τα μάτια της είχαν γίνει περισσότερο νωθρά, όμως έμοιαζαν, ταυτόχρονα, μεγαλύτερα και βαθύτερα σε χρώμα.\nΣτα δεκαεπτά της ήταν ήδη διαφορετική από τους αδερφούς και τις αδερφές της, και κανένας ισχυρός δεσμός δεν υπήρχε ανάμεσα σ’ αυτή και τους γονείς της. Οι Μπλίντερ ήταν ένα γένος πρακτικό, κι έπαιρναν τη ζωή όπως ερχόταν. Έκαναν τη δουλειά τους, κοιμόντουσαν όσο ήταν να κοιμηθούν, και ουδέποτε δεν έμπαινε στο μυαλό τους η ιδέα να αναζητήσουν άλλη ή κάποια περαιτέρω διασκέδαση από τη γιορτή στο τέλος της σοδειάς και τρεις ή τέσσερις συντροφιές χριστουγεννιάτικες. Δεν ήταν φλογερά θρησκευόμενοι, αλλά θα προτιμούσαν να σκεφτούν να μην πληρώσουν τους φόρους τους παρά να μην αποδώσουν στο Θεό τα πράγματα που ήταν του Θεού. Κι έτσι έλεγαν τις βραδινές τους προσευχές, πήγαιναν στην εκκλησία στις μεγάλες γιορτές, τραγουδούσαν τους ψαλμούς τους την Παραμονή των Χριστουγέννων και κοινωνούσαν δύο φορές το χρόνο. Ούτε κι εραστές της γνώσης ήταν. Κι όσο για την αίσθησή τους για την ομορφιά, δεν έμεναν με κανένα τρόπο αναίσθητοι σε συναισθηματικά τραγουδάκια, και όταν ερχόταν το καλοκαίρι και το χορτάρι γινόταν παχύ και άφθονο στα λιβάδια και το καλαμπόκι ανέμιζε στους πλατύς αγρούς, έλεγαν συχνά ο ένας στον άλλο ότι αυτή θα ήταν θαυμάσια στιγμή για να κάνουν κάπου ένα ταξίδι. Όμως δεν είχαν φύση ιδιαίτερα ποιητική, η ομορφιά δεν τους μεθούσε και ήξεραν ελάχιστα από ακαθόριστες νοσταλγίες όσο και από τα όνειρα της αγρύπνιας.\nΑλλά αλλιώς ήταν με την Μπαρτολίν. Δεν έδειχνε το παραμικρό ενδιαφέρον για θέματα που σχετίζονταν με το στάβλο και τους αγρούς, κανένα ενδιαφέρον για τη γαλακτοκομική και τα οικιακά – τίποτε απολύτως.\nΛάτρευε την ποίηση.\nΖούσε με ποίηση, ονειρευόταν με ποίηση και πίστευε σ’ αυτήν όσο σε τίποτε άλλο σχεδόν.\nΟι γονείς, οι αδερφοί και οι αδερφές της, οι γείτονες και οι γνωστοί, δεν έλεγαν ποτέ κάτι που ν’ άξιζε να το ακούσει, κι αυτό γιατί οι σκέψεις τους σπάνια ξέφευγαν από τα επίγεια ή τις δουλειές που είχαν να κάνουν καθόσον η ματιά τους πλανιόταν μονάχα πάνω στα γεγονότα και τις καταστάσεις που τους αφορούσαν άμεσα.\nΌμως η ποίηση από την άλλη! Για κείνη ήταν γεμάτη από καινούργιες σκέψεις και βαθιές αλήθειες για τη ζωή έξω στον κόσμο, όπου η θλίψη είναι μαύρη και η χαρά είναι κόκκινη. Ακτινοβολούσε εικόνες, άφριζε και σπίθιζε με ρυθμό και πάχνη: είχε να κάνει πάντα με νέα κορίτσια, και τα νέα κορίτσια ήταν ευγενή και όμορφα, πόσο πολύ δεν ήξεραν ούτε οι ίδιες. Οι καρδιές τους και ο έρωτάς τους βρίσκονταν πιο ψηλά απ’ όλα τα πλούτη του κόσμου, και οι άντρες τους φέρονταν με τη μεγαλύτερη τρυφερότητα, τις κρατούσαν ψηλά μεσ’ τις ηλιαχτίδες της ευτυχίας, τις τιμούσαν και τις λάτρευαν, ήταν περήφανοι να μοιράζονται μαζί τους τις σκέψεις και τα σχέδιά τους, τους θριάμβους και τη φήμη τους, και επέμεναν, επιπλέον, πως κανείς άλλος έξω από αυτές τις τυχερές κοπέλες δεν ενθάρρυνε τα σχέδια ώστε να κατακτηθούν οι επιτυχίες.\n«Και γιατί να μη γινόμουν ένα τέτοιο κορίτσι κι εγώ; Αυτές είναι αυτό κι εκείνο και δεν το ξέρουν. Πώς εγώ να ξέρω τι είμαι;» Έτσι συχνά θα μονολογούσε. Γιατί οι ποιητές έλεγαν καθαρά πώς αυτή ήταν η ζωή, και ότι το ράψιμο και το πλέξιμο, οι δουλειές του σπιτιού καθώς και οι ηλίθιες επισκέψεις δεν ήταν ζωή με τίποτε.\nΑυστηρά μιλώντας, δεν υπήρχε πραγματικά κάτι σ’ αυτό από την κάπως νοσηρή επιθυμία να αποκτήσει επίγνωση του εαυτού της, την προσπάθεια να συνειδητοποιήσει τον εαυτό της, που τόσο συχνά ξυπνά σ’ ένα νεαρό κορίτσι με περισσότερο ταλέντο από το συνηθισμένο, όμως η ατυχία ήταν ότι δεν υπήρχε ούτε μία ανώτερη φύση σ’ ολόκληρο τον κύκλο των γνωριμιών της μέσα από την οποία θα μπορούσε ίσως να μετρήσει τα δικά της, τα ίδια της τα χαρίσματα. Δεν υπήρχε ούτε καν μία φύση όμοια, ταιριαστή, οπότε και άρχισε να θεωρεί τον εαυτό της κάτι το εξαιρετικό και ξεχωριστό, ένα είδος τροπικού φυτού χαντακωμένου κάτω από έναν άξενο ουρανό που μπορούσε να κάνει μονάχα μια θλιβερή απόπειρα να ξεδιπλώσει τα φύλλα του, ενώ σε κάποιο θερμότερο κλίμα, κάτω από έναν ήλιο λαμπρότερο θα είχε πετάξει λεπτούς μίσχους, στεμμένους με μια πλούσια κι ακτινοβόλο παράθεση λουλουδιών. Εκείνο, σκεφτόταν, ήταν η αληθινή της φύση. Εκείνο ήταν που το κατάλληλο περιβάλλον θα έπλαθε από αυτή. Κι ονειρευόταν χίλια όνειρα για κείνα τα ηλιόλουστα μέρη κι έλιωνε από επιθυμία για τον αληθινό, πλούσιο εαυτό της, ξεχνώντας αυτό που τόσο εύκολα ξεχνά κανείς, ότι ακόμη και τα αγνότερα όνειρα, ακόμη και οι πιο βαθιοί πόθοι, δεν προσθέτουν ούτε ένα έσχατο εκατοστό στο ανάστημα της ανθρώπινης ψυχής.\nΎστερα, μια ωραία πρωία, κάποιος ήρθε να την κορτάρει.\nΟ νεαρός Λίνε από το Λένμποργκορ – ήταν αυτός – ήταν ο τελευταίος αρσενικός αντιπρόσωπος κάποιας οικογένειας που επί τρεις ολόκληρες γενιές είχε υπάρξει μία από τις περισσότερο πνευματικές στην επαρχία. Στα ύστερα χρόνια τους, οι Λίνε υπηρετούσαν το βασιλιά και τη χώρα τους δραστήρια και αξιέπαινα σαν δήμαρχοι, αρχηγοί αστυνομίας, ή βασιλικοί επίτροποι και είχαν συχνά τιμηθεί με τον τίτλο του Σύμβουλου Δικαιοσύνης. Στις μέρες της νιότης τους ταξίδευαν μεθοδικά διασχίζοντας τη Γαλλία και τη Γερμανία, εμπλουτίζοντας τον επιδεκτικό νου τους με τις πληροφορίες, τις καλλιτεχνικές απολαύσεις και τις καινούργιες εμπειρίες που οι ξένες χώρες τους πρόσφεραν τόσο πλούσια. Και όταν επέστρεφαν στο σπίτι, αυτά τα χρόνια της εξορίας δεν στοιβάζονταν στην άκρη μαζί με άλλες παλιές αναμνήσεις, όπως βάζουμε στην άκρη την ανάμνηση ενός χορού ή κάποιας σύναξης όταν το τελευταίο δαδάκι έχει εκπνεύσει κι ο τελευταίος ήχος έχει σβήσει μακριά – όχι, η ζωή τους στο σπίτι ήταν χτισμένη πάνω σ’ αυτά τα χρόνια, και τα ενδιαφέροντα που τους είχαν ξυπνήσει δεν επιτρεπόταν να πέσουν σε παρακμή, αλλά διατηρούνταν κι αναπτύσσονταν με κάθε μέσο που υπήρχε στη διάθεσή τους. Διαλεχτές γκραβούρες, ακριβά μπρούτζινα, τα έργα των Γερμανών ποιητών, Γαλλικά νομικά δοκίμια και Γαλλική φιλοσοφία αποτελούσαν καθημερινά πράγματα και θέματα στο σπίτι των Λίνε.\nΌσον αφορά τη συμπεριφορά τους, κινιόντουσαν με μια παλιομοδίτικη άνεση και μια σεμνή προσήνεια που ερχόταν συχνά σε αντίθεση κατά τρόπο παράδοξο με την αδέξια αξιοπρέπεια και την άχαρη μεγαλοφροσύνη των γειτόνων τους. Η ομιλία τους ήταν καλοδιατυπωμένη και λεπτοσμιλεμένη, μολονότι, πρέπει να παραδεχτεί κανείς, αρκετά επιτηδευμένα ρητορική. Όμως πόσο ωραία ταίριαζε σ’ αυτές τις ευρείες, ψηλές μορφές με τα σηκωμένα, αψιδωτά τους μέτωπα, τα πυκνά, σγουρά μαλλιά τους, τα φρύδια που φύτρωναν απαλά, τα ευγενικά χαμογελαστά τους μάτια και τις καλοσχηματισμένες, ελαφρά γαμψές τους μύτες! Το κάτω μέρος του προσώπου ωστόσο, ήταν υπερβολικά βαρύ. Το στόμα ήταν πολύ πλατύ και τα χείλη πολύ παχιά.\nΚι όπως αυτά τα εξωτερικά χαρακτηριστικά ήταν λιγότερο εμφανή στον νεαρό Λίνε, έτσι επίσης και η ευφυία του έμοιαζε νάχει αποκάμει, και τα όποια προβλήματα της διανόησης ή όποιες άλλες σοβαρές καλλιτεχνικές απολαύσεις έρχονταν στο δρόμο του απείχαν πολύ από το να του ξυπνήσουν οποιοδήποτε είδος ενθουσιασμού ή φιλοδοξίας εντός του. Ασχολιόταν μαζί τους καταβάλλοντας μια ευσυνείδητη προσπάθεια που δεν ισοσκελιζόταν από καμία ηδονή μέσα από το αίσθημα ότι οι ικανότητές του είχαν τεθεί σε κίνηση, ούτε αμειβόταν καθόλου από κάποια υπερήφανη αίσθηση αυτοεκτίμησης όποτε αποδεικνυόταν ότι οι ικανότητες αυτές ήταν ανάλογες με το εγχείρημα. Η μόνη αμοιβή που απολάμβανε ήταν η ικανοποίηση του να έχει προσπαθήσει.\nΕίχε πρόσφατα κληρονομήσει το υποστατικό του Λένμποργκ από κάποιο θείο, και, θέλοντας να εποπτεύει ο ίδιος τη διαχείριση της περιουσίας του, επέστρεψε από το παραδοσιακό ταξίδι στο εξωτερικό. Οι Μπλίντερ ήταν οι πλησιέστεροι γείτονες, και καθόσον ο θείος του διατηρούσε φιλικές σχέσεις με την οικογένεια, τους επισκέφτηκε, είδε τη Μπαρτολίν και την ερωτεύτηκε.\nΤο να τον ερωτευτεί κι εκείνη ήταν σχεδόν μονάχα ένα φυσικό επακόλουθο.\nΕπιτέλους κάποιος είχε έρθει από αυτόν τον έξω κόσμο, κάποιος που είχε ζήσει σ’ εκείνες τις μεγάλες πόλεις μακριά, όπου δάση από πύργους και καμπαναριά έστεκαν βγαλμένα προς τον ηλιόλουστο ουρανό. Όπου ο αέρας ανατρίχιαζε από τις κωδωνοκρουσίες, το ξέσπασμα των αρμονίων και τους οξείς, κοφτούς ήχους του μαντολίνου. Όπου αστραφτερές παρελάσεις, λαμπροστολισμένες με χρυσό και χρώματα, ελίσσονταν ανάμεσα στους φαρδείς δρόμους. Όπου μαρμάρινα παλάτια\nλαμποκοπούσαν, και οι ποικιλόχρωμοι θυρεοί υπερήφανων οικογενειών κρέμονταν σε ζεύγη πάνω από ψηλές, επιβλητικές πύλες, ενώ οι βεντάλιες σπίθιζαν και τα πέπλα φτερούγιζαν επάνω στους εξώστες. Εδώ βρισκόταν κάποιος που είχε περιπλανηθεί μέσα σ’ αυτούς τους τόπους όπου στρατοί κατακτητών είχανε βίαια εισβάλλει. Όπου μάχες τρανές είχαν ντύσει τα λιβάδια και τα χωριά με αθάνατη δόξα. Όπου ο καπνός από τις φωτιές των τσιγγάνων ανέβαινε αργά πάνω από τις κορυφές των δέντρων τους δάσους, και κοκκινωπά ερείπια κοιτούσαν χαμηλά από τα τυλιγμένα με αμπελώνες υψίπεδά τους πάνω στις χαμογελαστές κοιλάδες. Όπου ο τροχός του μύλου μουρμούριζε και κοπάδια με το ελαφρό τους κουδούνισμα επέστρεφαν στο σπίτι περνώντας από γέφυρες με ψηλά τόξα.\nΤης είπε για όλα αυτά τα πράγματα, όχι όπως το έκαναν οι ποιητές, αλλά με μία πολύ περισσότερο πειστική πραγματικότητα, και μιλούσε γι’ αυτά με την ίδια οικειότητα όπως εκείνοι γύρω της μιλούσαν για τις γειτονικές πόλεις και ενορίες. Μιλούσε επίσης, για ζωγράφους και ποιητές και αινούσε στους ουρανούς ονόματα που εκείνη δεν είχε ποτέ της ακούσει. Της έδειχνε τους πίνακές τους και διάβαζε μαζί της την ποίησή τους κάτω στον κήπο του λόφου, απ’ όπου μπορούσαν να κοιτούνε μακριά πάνω από την αστραφτερή επιφάνεια του φιόρδ – ένα από αυτά τα βαθιά λιμανάκια που σχημάτιζε η θάλασσα – και το κυμάτισμα του θαμνότοπου. Ο έρωτας τον έκανε ποιητικό, και εκείνα που τους περιέβαλλαν γινόντουσαν όμορφα. Τα σύννεφα γινόντουσαν εκείνα τα σύννεφα που πλανιόνταν μέσα στα ποιήματα, και τα δέντρα στον κήπο έφεραν το ίδιο εκείνο βαρύ φύλλωμα που θρόιζε τόσο γοερά μέσα στις μπαλάντες.\nΗ Μπαρτολίν ήταν ευτυχισμένη, γιατί ο έρωτάς της μεταμορφωνόταν μέρα και νύχτα σε μια σειρά από καταστάσεις ποιητικές. Έτσι, ήταν ποίηση όταν κατηφόριζε το μονοπάτι για να τον συναντήσει, η συνάντηση ήταν ποίηση, η αναχώρηση, επίσης. Ήταν ποίηση όταν στεκόταν στο λόφο μέσα στο μεγαλείο του ήλιου που έδυε για να τον χαιρετήσει μ’ ένα τελευταίο αντίο, και μετά θλιμμένη, αλλά όμως ευτυχής, πήγαινε στο μοναχικό της δωμάτιο για να τον σκεφτεί ανενόχλητη. Κι όταν προσευχόταν γι’ αυτόν στη βραδινή της προσευχή, κι αυτό, επίσης, ήταν ποίηση.\nΔεν είχε πια ακαθόριστες επιθυμίες και πόθους όπως άλλοτε. Αυτή η καινούργια ζωή με τις ποικίλες διαθέσεις της ήταν αρκετή για κείνη, και οι σκέψεις της, οι απόψεις της αναπτυσσόταν καθαρότερες μέσα από το να έχει κάποιον με τον οποίο μπορούσε να είναι τελείως ανεπιφύλακτη χωρίς το φόβο μήπως παρεξηγηθεί.\nΕίχε αλλάξει επίσης κι από μια άλλη άποψη: η ευτυχία την έκανε περισσότερο τρυφερή προς τους γονείς, τους αδερφούς και τις αδερφές της, κι ανακάλυψε ότι ήταν στην πραγματικότητα περισσότερο συνετοί και ότι είχαν περισσότερο αίσθημα απ’ όσο είχε πιστέψει.\nΚι έτσι παντρεύτηκαν.\nΟ πρώτος χρόνος έμοιαζε πολύ με την εποχή της μνηστείας, όμως καθώς η ένωση εξελισσόταν, ο Λίνε δεν μπορούσε να κρύψει πια από τον εαυτό του ότι είχε αρχίσει να κουράζεται από το να δίνει συνέχεια καινούργια έκφραση στον έρωτά του, από το να είναι πάντα τυλιγμένος μέσα στο φτέρωμα της ποίησης και από το να κρατά τα φτερά του πάντοτε ανοιχτά, έτοιμα για πτήση μέσα από όλους τους αιθέρες των διαθέσεων και όλα τα βάθη της σκέψης. Ήθελε πολύ να καθίσει στο κλαράκι του ήρεμος και σιωπηλός, και υπναλέα να κρύψει το κουρασμένο του κεφάλι στο μαλακό πούπουλο κάτω απ’ το φτερό. Δεν μπορούσε να σκεφτεί τον έρωτα σαν μια παντοτινά τρεμουλιαστή φλόγα που άναβε όλα τα ειρηνικά μύχια της ύπαρξης με το φοβερό της, ασταθές, εκτυφλωτικό της φως, κάνοντας τα πάντα να φαίνονται μεγαλύτερα και περισσότερο παράξενα απ’ ό,τι ήταν – για κείνον ο έρωτας έμοιαζε περισσότερο με τη χόβολη που λάμπει απαλά, που κάνει να ξεπηδά μια σταθερή θέρμη από το μαλακό της στρώμα στάχτης, ρίχνοντας ένα πέπλο στα μακρινά αντικείμενα σ’ ένα λυκόφως μαλακό και κάνοντας όσα βρίσκονται σε εγγύτητα διπλά κοντινά και διπλά χαρμόσυνα.\nΕίχε κουραστεί – εξαντληθεί. Δεν μπορούσε ν’ αντέξει άλλο όλη αυτή την ποίηση. Ποθούσε το συμπαγές έδαφος της καθημερινής ζωής, όπως ένα ψάρι που ασφυκτιώντας στο θερμό αέρα, πρέπει να ποθεί την καθαρή, ολόδροση ψύχρα των κυμάτων. Θα ‘πρεπε να τελειώσει, να σταματήσει, να πάψει. Όσον αφορά τη ζωή και τα βιβλία, η Μπαρτολίν δεν ήταν πλέον άπειρη. Είχε εξοικειωθεί τόσο μαζί τους, όσο κι αυτός ο ίδιος. Της είχε δώσει όλα όσα είχε κι όμως, ακόμη έπρεπε να συνεχίσει να δίνει. Ήταν αδύνατο. Δεν είχε τίποτε άλλο. Η μοναδική του παρηγοριά ήταν ότι η Μπαρτολίν θα γινόταν σύντομα μητέρα.\nΓια ένα μεγάλο διάστημα, η Μπαρτολίν παρατηρούσε με περίσκεψη ότι είχε αρχίσει να βλέπει τον Λίνε από μια διαφορετική οπτική, και ότι αυτός δεν στεκόταν πια σ’ εκείνα τα ιλιγγιώδη ύψη όπου τον είχε τοποθετήσει κατά τη διάρκεια του αρραβώνα τους. Δεν αμφισβητούσε ακόμη το γεγονός ότι ήταν αυτό που εκείνη αποκαλούσε φύση ποιητική, όμως ένοιωθε αμήχανα, γιατί η πρόζα και το πεζό είχε από τώρα και στο εξής αρχίσει να δείχνει την οπλή του. Επιδίωκε να κυνηγά την ποίηση περισσότερο ένθερμα από ποτέ, και μοχθούσε να αποκαταστήσει την παλιά τάξη πραγμάτων κατακλύζοντάς τον με ένα ακόμη μεγαλύτερο όργιο διαθέσεων, μια συναισθηματική αφθονία, με ακόμη περισσότερη έκσταση, όμως συναντούσε μια ανταπόκριση τόσο μικρή, ώστε ακόμη και στον ίδιο της τον εαυτό έδειχνε θιγμένη κι ευσυγκίνητη. Για κάποιο καιρό, ωστόσο, προσπάθησε να σύρει τον απρόθυμο Λίνε ξωπίσω της. Δεν επρόκειτο να πιστέψει εκείνο που υποπτευόταν, αλλά όμως, όταν επιτέλους το άκαρπο των μόχθων της άρχισε να γεννά αμφιβολίες στο μυαλό της όσον αφορούσε το αν η δική της η καρδιά και η δική της η ψυχή περιείχαν πραγματικά τόσο πλούτο όσο είχε πιστέψει, τον άφησε ξαφνικά ήσυχο, κι έγινε ψυχρή, σιωπηλή και συγκρατημένη, κι επιζητούσε τη μοναξιά για να θρηνήσει εν ειρήνη πάνω στις θρυμματισμένες της αυταπάτες. Γιατί τώρα έβλεπε ότι είχε πικρά εξαπατηθεί, κι ότι ο Λίνε δεν ήταν στο βάθος καθόλου διαφορετικός από το παλιό της περιβάλλον κι εκείνο που την είχε παραπλανήσει ήταν το απόλυτα φυσιολογικό γεγονός, ότι ο έρωτάς του – κι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει τόσο συχνά με τις κοινές ανθρώπινες φύσεις – τον είχε περιβάλλει για ένα σύντομο διάστημα με μια εφήμερη άλω, ένα φωτοστέφανο παροδικό, διανόησης και μεγαλοσύνης.\nΟ Λίνε ήταν ταυτόχρονα θλιμμένος και αμήχανος μ’ αυτήν την αλλαγή στη σχέση τους, και πάσχιζε να εξομαλύνει την κατάσταση με ατυχείς προσπάθειες επιστροφής στις παλιές τους ακραίες, υπερβολικές τους πτήσεις. Όμως αυτό χρησίμευε μονάχα στο να δείξει στην Μπαρτολίν ακόμη περισσότερο καθαρά πόσο μεγάλο είχε σταθεί το σφάλμα της.\nΚι αυτή ήταν η κατάσταση των πραγμάτων ανάμεσά τους όταν η Μπαρτολίν έφερε το πρώτο της παιδί στον κόσμο. Ήταν αγόρι και το βαφτίσανε Νιλς.\nΜέχρι κάποιο βαθμό, το παιδί έφερε τους γονείς πάλι κοντά, γιατί πάντοτε συναντιόντουσαν δίπλα στη μικρή του κούνια με κοινές ελπίδες, κοινές χαρές και κοινές αγωνίες. Το σκεφτόντουσαν και μιλούσαν γι’ αυτό με την ίδια ετοιμότητα, την ίδια συχνότητα, και καθένας τους ήταν το ίδιο ευγνώμων στον άλλο για το παιδί, για την ευτυχία που έφερε και την αγάπη που είχε εμπνεύσει.\nΌμως υπήρχε ακόμη ένα ευρύ χάσμα ανάμεσά τους.\nΟ Λίνε ήταν ολοκληρωτικά απορροφημένος με τις γεωργικές ασχολίες και τα τοπικά ζητήματα, χωρίς ωστόσο να αναλαμβάνει το ρόλο ενός ηγέτη προβάλλοντας τη νοοτροπία ενός μεταρρυθμιστή. Ευσυνείδητα από την πλευρά του, εξοικειώθηκε με την υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων, τα παρακολουθούσε σαν γεμάτος ενδιαφέρον θεατής, ή εισχωρούσε επιφυλακτικά στις διάφορες βελτιωτικές καταστάσεις που ο παλιός του επιμελητής ή η ακόμη αρχαιότερη τοπική αρχή, πρότειναν μέσα από μια πολύ, πάρα πολύ προσεκτική αντιμετώπιση.\nΚαι ποτέ δεν του προέκυψε να χρειαστεί να κάνει χρήση των γνώσεων που είχε αποκτήσει τα προηγούμενα χρόνια. Γιατί είχε πολύ μικρή πίστη σ’ αυτό που ονόμαζε θεωρία κι έναν σεβασμό πολύ μεγάλο για εκείνες τις αρχές και τους κανόνες της εμπειρίας που είχαν καταστεί αξιοσέβαστα πια μεσ’ την πορεία του χρόνου, και που στους άλλους φαίνονταν να συνοψίζουν την ουσία του πρακτικού. Συνολικά, δεν υπήρχε τίποτε επάνω του που να δείχνει ότι δεν είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή του στον ίδιο τόπο και με τον ίδιο τρόπο. Ένα μικρό πραγματάκι ωστόσο, αποτελούσε εξαίρεση. Συχνά θα καθόταν πάνω σε κάποια αυλόπορτα ή πάνω σε κάποια συνοριακή πέτρα για μισή ώρα κάθε φορά κοιτώντας με μια περίεργη, σχεδόν φυτοζωούσα εμμονή το πληθωρικό πράσινο της σίκαλης ή τη χρυσή, νυσταγμένη βρώμη. Αυτό ήταν ένα απομεινάρι ημερών αλλοτινών. Θύμιζε τον παλιό του εαυτό, τον νεαρό Λίνε.\nΗ Μπαρτολίν δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στο δικό της κόσμο, έτσι, τόσο ξαφνικά – όχι τουλάχιστον χωρίς κάποια αντίσταση, χωρίς πρώτα να νοιώσει τον τρόπο της. Όχι, στην αρχή παραπονιόταν για τα χιλιάδες δεσμά και τους περιορισμούς της ανθρώπινης ζωής μέσα από τους στίχους εκατοντάδων ποιητών διαποτισμένων με όλη την ευρεία γενικότητα της εποχής εκείνης. Κάποιες φορές ο θρήνος της ενδυόταν εκείνη την υψηλόφρονα οργή που εξαπολύει υβρεολόγια στους θρόνους των αυτοκρατόρων και τις φυλακές οι τύραννοι που εγείρουν. Κάποιες άλλες φορές ήταν ανάμικτος με την ήσυχη, σπλαχνική θλίψη που αισθάνεται το πλούσιο φως της ομορφιάς να εγκαταλείπει έναν τυφλό και δουλικό αγώνα, τρομαγμένος και ξεθυμασμένος από τη βλακώδη φούρια της ημέρας. Κι άλλες φορές ο θρήνος της δεν ήταν παρά η σιγανή επιθυμία για την ελεύθερη πτήση ενός πουλιού ή εκείνη του σύννεφου, που αρμενίζει τόσο ανάλαφρα μεσ’ την απόσταση.\nΌμως κουράστηκε να θρηνεί, απόκαμε από το θρήνο, κι η εκνευριστική του αχρηστία την οδήγησε σε αμφιβολίες και πίκρα. Ακριβώς όπως κάποιοι πιστοί καταθρυμματίζουν το είδωλό τους και το ποδοπατούν όταν αυτό αρνείται να δείξει τη δύναμή του, έτσι κι εκείνη τώρα χλεύαζε την άλλοτε λατρεμένη της ποίηση, ρωτώντας περιφρονητικά τον εαυτό της αν πίστευε ή όχι ότι ο βράχος του Σίντμπαντ θα προσγειωνότανε στο αγγουροκρέβατο, ή αν το σπήλαιο του Αλαντίν θ’ άνοιγε κάτω από το δάπεδο του κελαριού για το γάλα. Με κυνισμό παιδικό έβρισκε ηδονή στο να βρίσκει τον κόσμο υπερβολικά ανιαρό, αποκαλώντας το φεγγάρι πράσινο τυρί και τα τριαντάφυλλα ένα συνονθύλευμα από μυρωδιές – όλα αυτά έχοντας το αίσθημα ότι εκδικιόταν τον εαυτό της, αλλά καθώς επίσης με την μισο-απειλητική, μισο-ερεθιστική συνείδηση ότι επρόκειτο περί βλασφημίας.\nΗ απόπειρα αυτολύτρωσης που κείτονταν σ’ όλ’ αυτά, ήταν ανεπιτυχής. Παρόλο που ήταν τώρα η Κυρία Λίνε, βούλιαξε ξανά στα όνειρά της, τα όνειρα του κοριτσιού, όμως η διαφορά ήταν τώρα ότι δεν φωτίζονταν πια από την ελπίδα. Επίσης, ακόμη, είχε μάθει ότι ήταν μονάχα όνειρα, μακρινά, απατηλά μετέωρα, που κανένας πόθος πάνω στον κόσμο δεν είχε τη δύναμη να τα τραβήξει κάτω στη δική της γη. Και όταν τώρα εγκατέλειψε τον εαυτό της σ’ αυτά, το έπραξε με κάποια νευρικότητα, απειθώντας σε μία εσωτερική επιτιμητική φωνή που της ψιθύριζε ότι φερόταν όπως ο μέθυσος, που γνωρίζει ότι το πάθος του είναι μοιραίο, και ότι κάθε καινούργια κραιπάλη σημαίνει δύναμη που αντλείται από την αδυναμία του και που αποδίδεται στου πάθους του την ισχύ. Αλλά η φωνή μιλούσε μάταια, γιατί μια εγκρατής, ήπια ζωή χωρίς το γλυκό φόρτο των ονείρων δεν ήταν ζωή – η ζωή είχε μόνο την αξία που τα όνειρα έδιναν σ’ αυτή.\nΣε τόσο μεγάλο βαθμό ήταν διαφορετικοί ο πατέρας και η μητέρα του μικρού Νιλς Λίνε, οι δύο φιλικές δυνάμεις που, χωρίς να το ξέρουν, διεκδικούσαν την κατοχή της νεαρής ψυχής του από τη στιγμή που μια μαρμαρυγή νοημοσύνης εμφανίστηκε, και με την οποία θα μπορούσαν να ξεκινήσουν. Και καθώς το παιδί μεγάλωνε, ο αγώνας γινόταν και περισσότερο άγριος, λυσσαλέος, καθώς η εκλογή των όπλων είχε καταστεί πλέον απεριόριστη.\nΗ φαντασία του παιδιού αποτελούσε τη φυσική ικανότητα μέσα απ’ όπου η μητέρα του προσπαθούσε να το επηρεάσει, και φαντασία είχε άφθονη. Όμως παρόλο που ήταν ακόμη πολύ μικρός, ήταν φανερό ότι μια σημαντική διαφορά υπήρχε γι’ αυτόν ανάμεσα στον φανταστικό κόσμο που αναδυόταν από τα λόγια της μητέρας του και τον πραγματικό. Συνέβη περισσότερο από μία φορά, όταν η μητέρα του του έλεγε ιστορίες περιγράφοντας πόσο πολύ υπέφερε ο ήρωας, που ο Νιλς, που δεν μπορούσε να βρει καμία δυνατή διαφυγή από όλη αυτή τη δυστυχία, ούτε να δει πώς θα μπορούσε να γιατρέψει όλη αυτή τη δεινοπάθεια που κλεινόταν σε μονίμως αυξανόμενους περιοριστικούς, αδιαπέραστους κύκλους ανάμεσα σ’ αυτόν και τον ήρωά του – στην πραγματικότητα συνέβη πολλές φορές, όπου ο Νιλς πίεζε το μάγουλό του επάνω σ’ εκείνο της μητέρας του και που, με δάκρυα στα μάτια και χείλη τρεμάμενα, ψιθύριζε: « Αλλά δεν είναι πραγματικά αληθινό;» Και δεχόμενος την παρήγορη απάντηση που ήλπιζε άφηνε έναν βαθύ στεναγμό ανακούφισης και άκουγε την ιστορία μέχρι το τέλος χωρίς περαιτέρω ταραχή.\nΑλλά η μητέρα του δεν ήταν αρκετά ευχαριστημένη μ’ αυτή του τη λιποταξία.\nΚι όταν είχε γίνει πια πολύ μεγάλος για παραμύθια κι εκείνη είχε κουραστεί πια να τα επινοεί, του μίλησε, με ελαφρές προσθήκες, για όλους τους ήρωες του πόλεμου και της ειρήνης, όποιων οι ζωές είχαν τις προϋποθέσεις να δείξουν τη δύναμη που κατοικεί μέσα σε μια ανθρώπινη ψυχή, αν αυτή η ψυχή επιθυμεί μονάχα μεγάλα πράγματα και ευγενικά, και ούτε συνεγείρεται ούτε απογοητεύεται από τις κοντόφθαλμες αμφιβολίες της ημέρας, ούτε θέλγεται από την εξουθενωτική νάρκη που δημιουργούν. Οι ιστορίες βρισκόταν σ’ αυτή την κλίμακα, και καθώς η ιστορία δεν διαθέτει αρκετούς κατάλληλους ήρωες, διάλεγε έναν φανταστικό ήρωα για του οποίου τις πράξεις και τη μοίρα εκείνη η ίδια ήταν μοναχά υπεύθυνη – έναν ήρωα σύμφωνο με την δική της καρδιά, πνεύμα από το πνεύμα της και σάρκα από την ίδια τη δική της σάρκα και το αίμα της. Λίγα χρόνια μετά τη γέννηση του Νιλς, η Φρου Λίνε, είχε φέρει ένα θνησιγενή γιο στον κόσμο, και η εκλογή της έπεσε επάνω του. Όλα όσα εκείνο το παιδί θα πετύχαινε και θα γινόταν, κείτονταν τώρα μπροστά στον αδερφό του μέσα σε μια αεικίνητη και ανεξέλεγκτη σύγχυση – ο πόθος ενός Προμηθέα, το θάρρος ενός Μεσσία, η δύναμη ενός Ηρακλή – μια αφελής παρωδία, ένας κόσμος από φτηνές φαντασιοπληξίες, που δεν ενσωμάτωνε πια μια πραγματικότητα άλλοτε υπαρκτή έξω από το σκελετό του καημένου του μικρού παιδιού που κατέρρεε σε σκόνη και στάχτη ψηλά στον αυλόγυρο της εκκλησίας του Λένμποργκ.\nΟ Νιλς δεν έσφαλε όσον αφορούσε το ηθικό δίδαγμα αυτών των ιστοριών, Κατανοούσε θαυμάσια ότι ήταν άξιο περιφρόνησης να είναι κανείς όπως η ανθρώπινη πλειοψηφία. Ήταν έτοιμος να πάρει επάνω του τη δύσκολη μοίρα των ηρώων του, και στη φαντασία του ανεχόταν με τη θέλησή του τον κυρίαρχο αλληλοσπαραγμό και τη σκληρή δυστυχία, το μαρτύριο του να είναι κανείς παρεξηγημένος και τη χωρίς ειρήνη νίκη. Όπως και να’ χει ωστόσο, ήταν μια ασύγκριτη ανακούφιση γι’ αυτόν να σκέφτεται ότι όλα αυτά ήταν ακόμη τόσο μακριά – ότι όλ’ αυτά δεν θα συμβαίνανε παρά μόνο αφού θα είχε πρώτα μεγαλώσει.\nΌπως τα όνειρα και η ονειρική ατμόσφαιρα μιας νύχτας μπορούν να στοιχειώσουν το ξύπνημα της μέρας, και με μορφή ομιχλώδη και τόνους αόριστους να έρχονται στη σκέψη μας έτσι ώστε για ένα φευγαλέο δευτερόλεπτο ν’ ακουστούν, σαν αληθινά, και ν’ αναρωτηθεί κανείς αν πραγματικά κάτι ειπώθηκε – έτσι και η ιδέα από τούτο το ονειρογεννημένο μέλλον ψιθύριζε απαλά σ’ όλη τη διάρκεια των παιδικών χρόνων του Νιλς, υπενθυμίζοντάς του ευγενικά πλην όμως αδιάκοπα πως ένα όριο είχε τεθεί σ’ αυτή τη χαρούμενη εποχή, και πως μια μέρα δεν θα ήτανε πια ένα αγόρι.\nΗ συνείδηση αυτού του πράγματος επέφερε μια δίψα, μια λαχτάρα να χαρεί την παιδική του ηλικία σε όλη της την πληρότητα, να την πιει με όλες του τις αισθήσεις, να μη χάσει ούτε μία σταγόνα – ούτε μία. Υπήρχε λοιπόν συνεπώς, μια ένταση στα παιχνίδια του, που ανέτειλε σε πάθος κάτω από την πίεση του άβολου συναισθήματος ότι ο χρόνος έτρεχε, τον προσπερνούσε, ενώ εκείνος ήταν ανίσχυρος να σώσει από το ρεύμα του ό,τι απόθεταν στα πόδια του τα διαδοχικά κύματα. Έτσι, επίσης, θα έριχνε τον εαυτό του στο έδαφος και θα έκλαιγε με αναφιλητά απελπισμένος όταν ο χρόνος κρεμότανε βαρύς σε κάποιες διακοπές επειδή κάτι άλλο ήταν ανεπαρκές – οι σύντροφοι στο παιχνίδι, η δύναμη της επινόησης ή ο καλός καιρός – κι αυτό ακόμη, ήταν η αιτία που ήταν πάντα τόσο απρόθυμος να γυρίσει στο κρεβάτι του. Γιατί ο ύπνος ήταν χωρίς γεγονότα και απόλυτα κενός από κάθε αίσθηση. Όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι.\nΈνα παλιό μου κείμενο για την αναγνωστική πράξη\nPosted on 4 Δεκεμβρίου 2015 by Μπάμπης\n«…Η επιθυμία που διευθύνει το αχαλίνωτο φαντασιακό του μοντέρνου κόσμου εντοπίζεται κατά κύριο λόγο στην απαλλαγή από τον εαυτό. Ο εαυτός έγινε ήδη το βασικό απόβλητο…»\nΕυγένιος Αρανίτσης, «Ελευθεροτυπία», 3-11-2003.\nΜιλώντας κυρίως για την αναγνωστική πράξη, ίσως θα έπρεπε αρχικά να επισημάνουμε το εξής:\nΟ αναγνώστης, απαλλάσσεται από τον εαυτό του. Του χορηγείται άφεση, διατηρώντας μονάχα ισχυρή την ευθύνη της ανάγνωσης. Όμως, ο αναγνώστης επίσης συζητά με τον κόσμο. Βλέπει. Μετέχει πράττοντας φαινομενικά απών, τόσο κατ’ αίσθηση, όσο και κατά δράση. Όμως δρα, αισθάνεται, και το τοπίο του κόσμου, μέσα από το κείμενο τον επανατοποθετεί στο ανοιχτό ρήγμα της απουσίας όπου διακυβεύεται κάθε είδους μοναξιά. Επιζητεί κυρίως μέσα από αυτή τη μοναξιά, την αποσιώπησή της, την επικάλυψή της, την προσδιοριστική της άρνηση. Την καθαυτό εντέλει ακύρωσή της.\nΠαράλληλα όμως επαναπροσδιορίζεται μία δεύτερη λειτουργία: καθώς απαλλάσσεται από την όποια του συνδεσμολογία με τον κόσμο, ο αναγνώστης – παρατηρητής, ανακύπτει σ’ ένα πεδίο ετερόχρονο, αυτό της επ-ανακάλυψης του κόσμου καθ’ εαυτώ. Με απλούστερα λόγια, ξαναμαθαίνει τον κόσμο απ’ την αρχή, όντας ο ίδιος ένας αρχάριος, τόσο στη διηνεκή διεργασία αυτοπροσδιορισμού του, αυτού του ίδιου του εγώ, της συνείδησης της μετοχής του μέσα στον κόσμο, όσο και στην επίσης διαρκή εσωτερική παλιγγενεσία του ίδιου του κόσμου, ως έχει, ως διακυμαίνεται, ως αυτός πλέον καθίσταται ορατός μέσω της αναγνωστικής πράξης. Γιατί η γλώσσα ακριβώς της γραφής, δεν εδραιώνεται μονάχα σε αντικείμενα που αφορούν τη γλώσσα, αλλά διαπλέκεται κατά δεύτερο λόγο με αλλεπάλληλα αντικείμενα που ανήκουν σ’ έναν χώρο κατ’ εξοχήν υπάρχοντα, διαμένοντα, εκτός των ορίων της γλώσσας. Σε μία πραγματικότητα την οποία η γλώσσα μονίμως πολιορκεί, ουδέποτε όμως καταλαμβάνει ούτε πλήρως, ούτε κατ’ αντικειμενικότητα απόλυτη και μοναδική.\nΗ γραφή κυριαρχείται από πολλές φωνές και το κείμενο «διαθέτει πολλαπλές αναγνώσεις». Το συναίσθημα, η δράση, η κόπωση, περιγράφονται και μάλιστα ίσως περιφραστικά – η ηθικότητα αναβλύζει αβίαστα, η επιθυμία οξύνεται ώστε να απαλυνθεί – ο συγγραφέας ονομάζει τα πράγματα με άξονα τη γλωσσική υπερδομή και το όριο του λεκτικού του. Επανονομάζει τον κόσμο. Επανεπιχειρεί την ανθρώπινη δράση. Μία μέσα στο κενό του κόσμου επικύρωση της αίρεσης αυτού του κενού. Μία καθ’ όλα επανακατάργησή του. Ο συγγραφέας είναι γεμάτος από κόσμο, από κάποιες όψεις του κι από μεγάλη αγάπη προς αυτές. Δεν είναι μόνο ένας στοχαστής που ονειροπολεί τα καθ’ εαυτόν – αντίθετα μάλιστα, τούτο συνιστά και την κατώτερη αισθητικά μορφή συγγραφικού ύφους – αλλά κάποιος που «υποτάσσει τη φαντασία και το πάθος» σ’ αυτό που καλούμε «νόημα της Τέχνης».\nΠώς άλλωστε θα μπορούσε να σωπάσει η φροϋδική «Αυτού Μεγαλειότητα το Εγώ» μέσα στην ομιχλώδη της ειρωνική και παλινδρομική αυτοαναίρεση; Διαβάζοντας. Είτε με βλέμμα καθαρό, το Άλλο, τον Κόσμο – και μεταγράφοντας τα καθέκαστα – είτε συμμετέχοντας σ’ αυτή την καθοριστική συνομωσία σιωπής που συντελεί την αναγνωστική πράξη.


Ελληνικές και ξένες ταινίες για όλους στην ΕΡΤ - Bigpost.gr\nΑΡΧΙΚΗ / Media / Ελληνικές και ξένες ταινίες για όλους στην ΕΡΤ\nΑπό τη Δευτέρα 16 Μαΐου έως την Κυριακή 22 Μαΐου 2022\nΥπόθεση: H Λίζα Σπινέλι είναι μια ευαίσθητη δασκάλα σε νηπιαγωγείο, που ζει μια συμβατική ζωή στο Στέιτεν Άιλαντ. Παρακολουθεί μαθήματα ποίησης σε νυχτερινό σχολείο, έχοντας πλήρη συναίσθηση της μετριότητάς της.\nΑνακαλύπτει τυχαία πως ένα αγόρι στην τάξη που διδάσκει έχει έμφυτο ταλέντο στην ποίηση.\nΤρίτη 17 Μαΐου 2022, στις 22:00\n(Just to Be Sure / Ôtez-moi d’un Doute)\nΥπόθεση: Τα πάνω-κάτω έρχονται στη ζωή του Εργουάν, που ζει καθαρίζοντας ξεχασμένες βόμβες και νάρκες στη γαλλική Περιφέρεια, όταν μαθαίνει πως ο πατέρας του δεν είναι ο αληθινός του πατέρας.\nΠαρά τη στοργή για τον άντρα που τον μεγάλωσε, ξεκινάει διακριτικά να ανακαλύψει τον βιολογικό του πατέρα και καταφέρνει να εντοπίσει τον Ζοζέφ, έναν αξιαγάπητο παππούλη.\nΌταν τα πράγματα μοιάζουν να έχουν μπει σε μια σειρά, μια άλλη αναπάντεχη «βόμβα» χτυπάει τον Εργουάν, με τη μορφή της όμορφης Άννας.\nΜόνο που η Άννα είναι η κόρη του Ζοζέφ…\n(Rainbow: A Private Affair / Una questione privata)\nΥπόθεση: Εμπνευσμένο από την αυτοβιογραφική νουβέλα «Μια Προσωπική Ιστορία» του Μπέπε Φενόλιο, το κύκνειο άσμα των αδελφών Ταβιάνι μάς μεταφέρει στην Ιταλία το καλοκαίρι του 1943, όταν ο νεαρός Μίλτον ερωτεύεται τη Φούλβια, η οποία, όπως φαίνεται δεν τρέφει ανάλογα συναισθήματα.\nΈναν χρόνο μετά, ο Μίλτον έχει μπει στην Αντίσταση και πολεμά στο πλάι των ανταρτών ενάντια στους ναζί. Όταν, τυχαία, μαθαίνει ότι η Φούλβια ήταν κρυφά ερωτευμένη με τον επίσης αντάρτη και κοινό τους φίλο, Τζόρτζιο, ο Μίλτον αποφασίζει να πάει και να τον βρει και να του μιλήσει. Ο Τζόρτζιο, όμως, έχει μόλις συλληφθεί από τους φασίστες.\nΠέμπτη 19 Μαΐου 2022, στις 22:00\nΥπόθεση: 1947. Ο Σερέτσε Χάμα, βασιλιάς της Μποτσουάνα, συναντά την Αγγλίδα Ρουθ Γουίλιαμς και η έλξη μεταξύ τους είναι μοιραία. Εκείνη μαγεύτηκε από το όραμά του για έναν καλύτερο κόσμο, εκείνος από τη θέλησή της να εμπλακεί μ’ αυτό. Ήταν ιδανικοί ο ένας για τον άλλο, η σχέση τους όμως προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, οικογενειακές, αλλά και πολιτικές. Η κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής, που είχε μόλις εφαρμόσει την πολιτική του απαρτχάιντ, θεώρησε ανεπίτρεπτο η γειτονική χώρα να κυβερνάται από ένα ζεύγος μεταξύ εκπροσώπων διαφορετικών φυλών. Απείλησε τους Βρετανούς ότι αν δεν εμποδίσουν τον γάμο θα τους απαγορευτεί η πρόσβαση στο ουράνιο και στον χρυσό της Νοτίου Αφρικής, ενώ ρισκάρουν και τον κίνδυνο εισβολής στην Μποτσουάνα.\nΠαρά τις τεράστιες πιέσεις, ο Σερέτσε και η Ρουθ δεν αμφιταλαντεύτηκαν, αλλά αγωνίστηκαν για την αγάπη τους. Έτσι, άλλαξαν το έθνος τους και ενέπνευσαν ολόκληρο τον πλανήτη.\nΠαρασκευή 20 Μαΐου 2022, στις 22:00\n«Το νεκρό κορίτσι»\nΥπόθεση: Μια κοπέλα που ζει σχεδόν σαν φυλακισμένη στο σπίτι της, μαζί με την τυραννική και αθυρόστομη μάνα της, ανακαλύπτει το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας.\nΠαρασκευή 20 Μαΐου 2022, στη 01:00\nΥπόθεση: O Τζακ, ένας κατά συρροήν δολοφόνος, περιγράφει τα τελευταία δώδεκα χρόνια της ζωής του – τους φόνους που έχει διαπράξει στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, οι οποίοι τον καθόρισαν και τον ολοκλήρωσαν.\nΜια σκοτεινή και μοχθηρή ιστορία, η οποία όμως παρουσιάζεται μέσα από μια φιλοσοφική και περιστασιακά χιουμοριστική παραβολή.\nΣάββατο 21 Μαΐου 2022, στις 14:00\nΠαίζουν: Γιάννης Γκιωνάκης, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Γιάννης Βογιατζής, Νίκος Φέρμας, Έφη Οικονόμου, Ζέτα Αποστόλου, Μαρί Πανταζή, Μιχάλης Μπαλλής, Στράτος Παχής, Φιλήμων Μεθυμάκης, Νίκος Τσουκαλάς, Νίκος Θηβαίος, Παναγιώτης Καραβουσάνος, Ντόρα Αναγνωστοπούλου, Τάκης Καρύδης, Πέτρος Πανταζής, Μαργαρίτα Γεράρδου, Τάκης Σαμπαζιώτης, Ανδρέας Λιναρδάτος, Καίτη Κοφινά, Νίκος Αλεξίου, Χριστόφορος Μπουμπούκης, Ανδρέας Λέκκας, Νόρα Δηλαβέρη\nΥπόθεση: Ένας αφελής επαρχιώτης, ο Πασχάλης, που φιλοξενείται στην Αθήνα στο σπίτι του εξαδέλφου του Μανώλη, πουλάει σ’ έναν γυρολόγο παλιατζή μια παλιά πολυθρόνα, στην οποία όμως η γιαγιά τους είχε κρύψει το μισό εκατομμύριο δραχμές που κέρδισε κάποτε στο λαχείο. Μόλις το καταλαβαίνουν, αρχίζει το κυνηγητό για να εντοπίσουν την πολύτιμη πολυθρόνα και να την πάρουν πίσω. Τρέχουν στα πιο απίθανα μέρη, σε μια πανσιόν, σ’ έναν μασίστα, και από ένα στούντιο παραγωγής ταινιών σε μια γκαλερί με αντίκες. Στην πανσιόν, όπου διαμένουν κάποιες μέρες, ο Μανώλης γνωρίζει και ερωτεύεται τη Φλώρα, την οποία όμως, ο αδελφός της θέλει να παντρέψει μ’ έναν έμπορο αλλαντικών.\nΚυριακή 22 Μαΐου 2022, στις 14:00\nΥπόθεση: Οι χαρές και οι λύπες μιας πολύτεκνης φτωχής οικογένειας…\nΑγώνες και κωμικά βάσανα των γονιών για να προσφέρουν στα αγαπημένα τους παιδιά όλα τα καλά της ζωής… Αγώνες που κι αν φτάνουν κάποτε σε δραματικό τόνο, βγάζουν μέσα από τη συγκίνηση το γέλιο και από το γέλιο τη συγκίνηση.\nΣκανταλιές και «κατορθώματα» των παιδιών που κι αν «βασανίζουν» τους μεγάλους τους «βασανίζουν» ευχάριστα και δεν μειώνουν την αγάπη που τους έχουν.\nΗ πλοκή της ταινίας στρέφεται γύρω από την ανάγκη να δοθεί το ένα από τα δεκατρία παιδιά της οικογένειας -κι αυτό γίνεται με κλήρο- για να σωθούν από την ανέχεια όλα τα άλλα. Την κρίσιμη ώρα που παίρνεται η απόφαση αυτή, δοκιμάζεται η συνοχή και η αγάπη της οικογένειας κι όλα γυρίζουν…\nΚυριακή 22 Μαΐου 2022, στις 22:00\nΥπόθεση: Ο Σταύρος, ιδιοκτήτης ενός συνοικιακού ψιλικατζίδικου, σηκώνει κάθε πρωί τα ρολά, κρεμάει τις αθλητικές εφημερίδες και τακτοποιεί μερικές καρέκλες, στις οποίες θα περάσει το υπόλοιπο της ημέρας μαζί με τους φίλους του. Την περιφρούρηση αυτής της ρουτίνας αναλαμβάνει ο Πατριώτης, ο σκύλος ενός φίλου, πρόθυμος να γαυγίσει όποιον Αλβανό πλησιάσει, ενόσω η μητέρα του Σταύρου λαγοκοιμάται ήσυχα στην πολυθρόνα της.\nΏσπου, η γηραιά κυρία, που βρίσκεται στα πρόθυρα του Αλτσχάιμερ, πέφτει στην αγκαλιά ενός Αλβανού εργάτη αποκαλώντας τον «Γιε μου» στα αλβανικά!\nΚυριακή 22 Μαΐου 2022, στις 00:10\n(Free Subject / Sujet Libre)\nΥπόθεση: Η Ίρις, καθηγήτρια σε μια Σχολή Καλών Τεχνών, δίνει στους οκτώ φοιτητές της μια άσκηση ελεύθερου θέματος, με σκοπό τη βαθύτερη ωρίμανσή τους σε μια περίοδο κρίσης.\nΗ επιλογή του ελεύθερου θέματος ως άσκηση, αλλά και ως πρόταση έρευνας, εξετάζει τα αμφίβολα όρια της ατομικής ελευθερίας στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες.


OmonoiaLive Κόντρα στην πρωτοπόρο\nΜετά τις δύο συνεχόμενες νίκες στο πρωτάθλημα που την ανέβασαν βαθμολογικά, η γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ έχει δύσκολο εκτός έδρας αγώνα απέναντι στην Barcelona FA, στο πλαίσιο της 10ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος.\nΤο τριφύλλι καλείται να αντιμετωπίσει την πρωτοπόρο του πρωταθλήματος και στοχεύει στο να παρουσιαστεί με το καλύτερο δυνατό αγωνιστικό πρόσωπο, ώστε να κοιτάξει στα μάτια τον ισχυρό αντίπαλό του. Άπαντες στην ομάδα μας είναι αποφασισμένοι να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό.\nΟ αγώνας θα διεξαχθεί την ερχόμενη Κυριακή (04/02) στις 11:00, στο Κοινοτικό Στάδιο Ερήμης και θα μεταδοθεί τηλεοπτικά.\nΠαιχνίδια 10ης αγωνιστικής:\nΑΠΟΛΛΩΝ Λυμπιών vs ΧΡΥΣΟΜΗΛΙΑ ΑΓ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ\nΘΟΪ ΛΑΚΑΤΑΜΙΑΣ vs ΛΕΥΚΟΘΕΑ ΛΑΤΣΙΩΝ\nΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ CHAMPIONS ΥΨΩΝΑ vs APOLLON LADIES\nΠΑΦΙΑ vs Α.Ε. ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ\n1. BARCELONA FA 25\n2. APOLLON LADIES 23\n3. Α.Ε. ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ 22\n4. ΘΟΪ ΛΑΚΑΤΑΜΙΑΣ 14\n5. ΛΕΥΚΟΘΕΑ 14


Πάλεψαν άλλά έχασαν - ΕΒΔΟΜΗ Online\nΠάλεψαν άλλά έχασαν\nΜε ήττα των Γυναικών Μαρκοπούλου, έληξε ο αγώνας βόλεϊ με τον Παναθηναϊκό την Δευτέρα 31 Ιανουαρίου.\nΗ γυναικεία ομάδα του Παναθηναϊκού επικράτησε με 3-1 του Μαρκοπούλου ενώ δυναμικό παρόν έδωσε και στις εξέδρες.\nΗ ομάδα του τριφυλλιού, κέρδισε τα δύο πρώτα σετ, όμως στο τρίτο η ομάδα του Μαρκοπούλου, «πάτησε πόδι» μειώνοντας την διαφορά της σε 2-1 με την βοήθεια των Τσίμα και Ντα Σίλβα.\nΣτο τελευταίο σετ, οι δύο ομάδες μέχρι και το 17-15 ήταν πολύ κοντά στο σκορ όταν η γηπεδούχος ομάδα με ένα σερί έφτασε την διαφορά στο 20-15. Ο Παναθηναϊκός, νιώθοντας πλέον την απειλή, ξαναβρήκε τον εαυτό του και με πρωταγωνιστές την Μαχόν, την Μλαντένοβιτς και την Τζανακάκη, ισοφάρισε 23-23 ενώ την νίκη για τους πράσινους, έδωσε κερδίζοντας τους 2 τελευταίους πόντους η Τάμι Μαχόν.\nΤα σετ: 18-25, 16-25, 25-21, 23-25\nΜαρκόπουλο: (Γιώργος Λυκούδης): Κοσμά 6 (4/25 επ., 50% υπ., 2 μπλοκ), Σαπαρέφσκα 9 (5/11 επ., 4 μπλοκ), Ντα Σίλβα 16 (2 άσοις, 14/38 επ.), Τσαπράλη 5 (5/8 επ.), Σιμάνκοβα 2 (2/3 επ.), Τσίμα 15 (1 άσος, 10/29 επ., 61% υπ., 4 μπλοκ), Κονόμη (λ, 38% υπ.), Κουτσιβίτη 1 (1 άσος), Μαρκοπούλου 3 (1/3 επ., 2 μπλοκ), Πίντζου\nΠαναθηναϊκός: (Σπύρος Χουντουμάδης): Μαχόν 17 (1 άσος, 14/29 επ., 50% υπ., 2 μπλοκ), Τζανακάκη 10 (2 άσοι, 6/15 επ., 2 μπλοκ), Παπαφωτίου 1 (1 μπλοκ), Καρπουζά 8 (4 άσοι, 3/7 επ., 1 μπλοκ), Μλαντένοβιτς 11 (3 άσοι, 7/34 επ., 1 μπλοκ), Μόλναρ 14 (2 άσοι, 11/32 επ., 81% υπ., 1 μπλοκ), Μυλωνά (λ, 62% υπ.), Χατζηνίκου 1 (1 μπλοκ), Δηλαβέρη, Χριστοδούλου\nΤο επόμενο ντέρμπι για τον Παναθηναϊκό με αντίπαλο την ΑΕΚ είναι την Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου.


Επισκευαστική Γκολφινόπουλος - Υπηρεσίες\nΕπισκευές με γερανό\nΕπισκευή με αναβατόριο\nΕΠΙΣΚΕΥΕΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΩΝ- ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΩΝ\nΑναλαμβάνουμε όλες τις εργασίες επισκευής προσόψεως, πλαϊνών πλευρών, ακάλυπτου χώρου και φωταγωγών της πολυκατοικίας.\nΜετώπες – γωνίες μπαλκονιών\nΒίδωμα ή αντικατάσταση μαρμάρων\nΕπισκευή και αντικατάσταση καμινάδας\n- ΧΩΡΙΣ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ και ΑΔΕΙΑ ΣΚΑΛΩΣΙΩΝ.\nΑσφάλεια στην ολοκλήρωση των εργασιών.\nΔιαθέτουμε καλαθοφόρους γερανούς και αναβατόρια για εύκολη και γρήγορη πρόσβαση και στα πιο δύσκολα σημεία που χρειάζονται επισκευή, με εγγυημένα άριστο αποτέλεσμα.\nΔιαθέτουμε όλα τα συνεργεία με τον απαραίτητο εξοπλισμό για την ανακαίνιση διαμερισμάτων και επαγγελματικών χώρων.\nΤο έμπειρο προσωπικό μας σας προτείνει τρόπους αναδιαμόρφωσης του χώρου σας για λειτουργικότητα και ανανέωση στο περιβάλλον σας.\nΟ σωστός συντονισμός και η ποιοτική και άμεση εξυπηρέτηση των συνεργείων μας, σας απαλλάσσουν από ταλαιπωρίες και η αποκατάσταση των εργασιών γίνεται σε χρόνο ρεκόρ.\nΕξάλλου η 20ετής εμπειρία μας στο χώρο, μας καθιστά ασυναγώνιστους.\nΠροστατέψτε την πολυκατοικία σας από τις ζημιές που προκαλεί η υγρασία, από τη ζέστη και το κρύο με αρίστης ποιότητας υλικά που αντέχουν στο χρόνο.\nΤεχνικός μας θα έρθει στο χώρο σας και θα σας προτείνει λύσεις ανάλογα με τις ανάγκες σας. Το εξειδικευμένο συνεργείο μας θα την εφαρμόσει ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη απόδοση στην μόνωση.\nΛύνουμε άμεσα και αποτελεσματικά με εγγύηση αντοχής στο χρόνο οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζετε στις υδραυλικές και τις αποχετευτικές εγκαταστάσεις του διαμερίσματός σας, του επαγγελματικού χώρου, του κτιρίου σας, του εργοστασίου σας.\nΕπισκευές - αντικαταστάσεις ειδών υγιεινής, μπαταριών, καζανακίων, καλοριφέρ, θερμοσιφώνων, ηλιακών.\nΑνακαινίσεις μπάνιων, υδραυλικών εγκαταστάσεων και τοποθέτηση πλακιδίων.\nΑντικατάσταση κεντρικών κάθετων αποχετεύσεων και υδρορροών σε φωταγωγούς και ακάλυπτους με ΑΝΥΨΩΤΙΚΑ μηχανήματα και εξειδικευμένα συνεργεία, χρησιμοποιώντας νέα ποιοτικά υλικά με σκοπό την καλύτερη και χωρίς προβλήματα λειτουργία τους.\nΗ εταιρία μας αναλαμβάνει γρήγορα και αποτελεσματικά:\nΑποφράξεις πολυκατοικιών και μονοκατοικιών\nΆντληση υδάτων, καθαρισμό και πλύσιμο από φρεάτια και αποχετεύσεις\nΕιδικά και αποτελεσματικότατα μηχανήματα για απόφραξη τουαλετών\nΑπόφραξη σε νιπτήρες, σιφώνια και μπανιέρες με ειδικά ελατήρια\nΑποκατάσταση ελαττωματικών αγωγών και σωληνώσεων\nΆντληση υδάτων από υπόγεια, γκαράζ\nΚαθαρισμός καναλιών από λάσπες και όμβρια νερά\nΣυντήρηση και επισκευή αποχετευτικού δικτύου\nΔιαθέτουμε τον απαραίτητο σύγχρονο εξοπλισμό για γρήγορη και εύκολη πρόσβαση σε δυσπρόσιτα σημεία που χρειάζονται επισκευή.\nΚΑΛΑΘΟΦΟΡΟΥΣ ΓΕΡΑΝΟΥΣ, ύψους μέχρι 27 μέτρων, για προσόψεις πολυκατοικιών, χωρίς διαδικασία για ΑΔΕΙΑ ΣΚΑΛΩΣΙΩΝ και σκαλωσιές φροντίζοντας για το δικό σας κέρδος σε χρόνο και χρήμα αλλά και για την ασφάλειά σας.\nΑΝΑΒΑΤΟΡΙΑ μεγάλα και μικρά για ακάλυπτους και φωταγωγούς.\nΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ για την απόφραξη ή την συντήρηση των αποχετευτικών δικτύων.\nΠΛΥΣΤΙΚΑ - ΝΕΡΟΒΟΛΗ\nCopyright © 2010-2012 Επισκευαστική Γκολφινόπουλος\nΦυλής 222 - Αθήνα\nΤηλέφωνο: 210 86 25 430,\nΦaξ: 210 86 21 406\nΚινητό: 6932 20 55 55


Σύψας: Η καταλληλότερη στιγμή να ανοίξουν τα σχολεία - Δεν μας τρομάζουν τα εισαγόμενα κρούσματα — Start Media Corfu TV | Ράδιο Κέρκυρα 100.1\nΑρχική Υγεία - Περιβάλλον Σύψας: Η καταλληλότερη στιγμή να ανοίξουν τα σχολεία – Δεν μας τρομάζουν...\n«Ο κίνδυνος των εισαγόμενων κρουσμάτων υπάρχει, μιας και δεν θα γίνονται τεστ κορονοϊού στους τουρίστες πριν έρθουν στη χώρα μας», ανέφερε ο καθηγητής Λοιμωξιολογίας, ΝικόλαοςΣύψας μιλώντας στο Open TV, ωστόσο, έσπευσε να καθησυχάσει λέγοντας ότι: «θεωρώ ότι θα περάσουμε το καλοκαίρι χωρίς κρούσματα, θα αντιμετωπίσουμε σποραδικά κρούσματα, αλλά θα τα αντιμετωπίσουμε επαρκώς».\nΓια τους τουρίστεςπου θα φτάσουν στη χώρα μας, ο λοιμωξιολόγος επισήμανε: «Θα γίνεται τεστ. Αν έρχεται ο επισκέπτης από ενδημική χώρα θα κάνουμε περισσότερα τεστ. Οταν μεταβεί στον τόπο που θα κάνει διακοπές, θα υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης σε περίπτωση που εμφανίζει ύποπτα συμπτώματα. Θα γίνεται άμεσα τεστ αν υπάρχουν ύποπτα συμπτώματα και θα απομονώνεται αμέσως. Στη συνέχεια θα ακολουθεί η ιχνηλάτηση».\nΓια τις πισίνεςείπε: «Με τα μέτρα που έχουν παρθεί εξασφαλίζεται η απόσταση των δύο μέτρων. Δεν μας ενδιαφέρει το νερό. Τα τετραγωνικά μας ενδιαφέρουν. Η επίβλεψη θα επαφίεται στον ιδιοκτήτη της πισίνας. Η οδηγία είναι να υπάρχει υπάλληλος που θα επιβλέπει τον αριθμό των ατόμων που εισέρχονται στην πισίνα. Ο ιός δεν ταξιδεύει στο νερό είτε είναι χλωριωμένο είτε είναι της θάλασσας». Αναφερόμενος προς πάσα κατεύθυνση για μία ακόμα φορά επανέλαβε ότι «για ένα με δύο χρόνια θα τηρούμε αποστάσεις. Να το συνηθίσουμε…», ήταν το μήνυμα που έστειλε.\nΤέλος, για το μείζον θέμα των σχολείωνκαι το αν θα ανοίξουν ή όχι τόνισε: «Την Κυριακή, 24 Μαΐου, θα γίνει η τελική σύσκεψη της επιτροπής με την οριστική σύσταση για τα σχολεία.Θεωρώ ότι είναι η κατάλληλη εποχή τώρα αν θέλουμε να ανοίξουμε τα σχολεία και να μην τα κρατήσουμε δυο χρόνια κλειστά. Τώρα έχει ζέστη, ανοιχτά παράθυρα παντού και στα σχολεία. Να μάθουν τα παιδιά, οι γονείς και οι δάσκαλοι πώς να λειτουργούν με τις συνθήκες αυτές», σημείωσε ο καθηγητής Λοιμωξιολογίας.\nΠροηγούμενο άρθροΔένδιας σε ΣΥΡΙΖΑ: Τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας πρέπει να αντιμετωπίζονται με τη δέουσα σοβαρότητα\nΕπόμενο άρθροΣτα μέσα Ιουνίου οι αδειοδοτήσεις της ΕΠΟ για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις


Αποκάλυψη για MasterChef 4: Βασικές αλλαγές!\nΜιχάλης Ιωάννου 26 Απριλίου 2019 0 Comments\nΜπορεί το MasterChef 3, να έχει τη μεγαλύτερη τηλεθέαση συγκριτικά με τα υπόλοιπα reality, ωστόσο όλα δείχνουν, πως η ομάδα των σεφ που το απαρτίζει (Λεωνίδας Κουτσόπουλος – Σωτήρης Κοντιζάς – Πάνος Ιωαννίδης) δεν θα είναι η ίδια στο MasterChef 4, με αποτέλεσμα να βλέπουν μεγάλο ρίσκο να χαλάσει η «συνταγή της επιτυχίας» στο Star.\nΣτο παρελθόν, έχει υπάρξει ξανά αντίστοιχο συμβάν με μεταβολή της ομάδας των κριτών, με Σκαρμούτσο, Λάζαρου και Λουκάκο.\nΣύμφωνα με πληροφορίες, ένας εκ των τριών κριτών του φετινού MasterChef, δεν θα είναι μαζί μας στο MasterChef 4 και τη θέση του θα έχει πάρει ένας νέος κριτής, το όνομα του οποίου θα ανακοινωθεί μαζί με την ανακοίνωση της νέας σεζόν.\nΔιαβάστε επίσης: MasterChef 4: Τι ώρα θα ξεκινήσει η live μετάδοση του τελικού\nΟ λόγος αποχώρησης θα είναι καθαρά προσωπικός. Θα αφορά τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και το επιβαρυμένο του πρόγραμμα και δεν έχει καμία σχέση με το συμβόλαιο του, καθώς και οι δύο πλευρές είναι ικανοποιημένες από την μεταξύ τους συνεργασία.\nMaster Chef star Λεωνίδας Κουτσόπουλος Πάνος Ιωαννίδης Σωτήρης Κοντιζάς\nΕλίφ επεισόδιο 781, θα γίνει η Βιλντάν δολοφόνος; – Τι θα γίνει\nΕλίφ επεισόδιο 782, γκρεμίζουν το σπίτι της Μελέκ! – Τι θα γίνει\nΡάνια Τζίμα: Ο Γαβριήλ είναι ο πιο ωραίος άνδρας της Αθήνας! Ποιος;; Για τον καροτάκια μιλάει μάλλον…


Ένας είναι ο εχθρός: ο εθνομηδενισμός! - Grothia\nΈνας είναι ο εχθρός: ο εθνομηδενισμός!\nΟ εύκολος δρόμος, δεν είναι ο δικός μας…\nΘα ήταν πολύ εύκολο για τον καθένα να περιχαρακωθεί πίσω από ιδεολογίες και να γυρίσει την πλάτη του στα συλλαλητήρια που διοργανώθηκαν σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.\nΕίναι ο εύκολος δρόμος και στο διάβα του έχει έναν σωρό από σωστά επιχειρήματα και λανθασμένες δικαιολογίες: Οι πολιτικές σκοπιμότητες, οι ομιλητές, τα σουβλάκια, οι φραπέδες, οι γραφικότητες και άλλα πολλά…\nΝαι, στην Θεσσαλονίκη επιχειρήθηκε ατυχώς, η πολιτική εκμετάλλευση του συλλαλητηρίου από νέους «εθνοσωτήρες». Και ναι, στην Αθήνα, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, στην μεγαλύτερη πατριωτική διαδήλωση αυτού του αιώνα, κεντρικός ομιλητής ήταν μια εμβληματική μορφή της αριστεράς. Μοιάζει οξύμωρο, αλλά δεν είναι, απλά επιβεβαιώνει την ιδεολογική κηδεμονία της αριστεράς στην Ελλάδα.\nΘα μπορούσαν οι Εθνικιστές να απέχουν; Φυσικά. Θα έπρεπε να απέχουν; ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ.\nΌταν είσαι ένας ζωντανός οργανισμός, ένα Κίνημα, βγαλμένο από τα σπλάχνα του λαού, δεν νοείται να αγνοείς ή και να περιφρονείς τέτοια γεγονότα. Γιατί τότε, θα έρθει και η στιγμή που θα σε αγνοήσει και ο λαός.\nΣτα μεγαλειώδη συλλαλητήρια για την Μακεδονία μας, συμμετείχαν άνθρωποι όλων των κομματικών προτιμήσεων. Ναι, ανάμεσά τους, υπήρχαν Ελληνίδες και Έλληνες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, γιατί πίστεψαν ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και τον ΕΝΦΙΑ. Να τους μαστιγώσουμε; Να τους διώξουμε; Ή μήπως να αγωνιστούμε να τους κερδίσουμε;\nΣυμμετείχαν επίσης ψηφοφόροι της ΝΔ, είτε για να αποδοκιμάσουν με την παρουσία τους την κυβέρνηση, είτε γιατί πράγματι αγανακτούν με το ξεπούλημα του ονόματος της Μακεδονίας μας. Δεν θα πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι και η ΝΔ ανήκει στο εθνομηδενιστικό τόξο, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ;\nΟ εχθρός δεν είναι η Δεξιά επειδή πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία ή η Αριστερά επειδή πιστεύει στην ταξική πάλη. Ο εχθρός σήμερα είναι ένας: Ο εθνομηδενισμός. Και αυτός βρίσκεται μέχρι το μεδούλι των κομμάτων εξουσίας.\nΗ πολιτική κατάσταση σήμερα επιβάλει την πάλη μας με τις δυνάμεις του εθνομηδενισμού, όπου και αν βρίσκονται. Η πατρίδα διαλύεται στην κυριολεξία. Με την Εθνική και Λαϊκή μας Ταυτότητα, μόνο εμείς μπορούμε να είμαστε το στήριγμά της και αυτό δεν γίνεται με την αποχή.\nΟρθώς λοιπόν η Χρυσή Αυγή, στήριξε με την παρουσία της, τον πατριωτικό ξεσηκωμό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και είμαστε χαρούμενοι για την δυστυχία που προκάλεσε στους εθνομηδενιστές. Περαστικά τους…


Υπάρχουν κάποια "κόλπα" θα έλεγε κανείς που παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο ώστε η τελική εμφάνιση ενός άντρα είναι όμορφη και ολοκληρωμένη. Τι πρέπει να αποφεύγει; Πως πρέπει να το φοράει; Aξίζει να δούμε λοιπόν μικρά μυστικά μόνο για άντρες.\nΠως γυρίζουμε σωστά το μανίκι από το πουκάμισο: όταν το γυρίσουμε πρώτη φορά ουσιαστικά κάνουμε ένα μεγάλο δίπλωμα και κατόπιν άλλο ένα και μετά παρά πολλά μικρά διπλώματα εναλλάξ.\nΔεν πρέπει ένας άντρας ποτέ μα ποτέ να κουμπώνει το τελευταίο κουμπί από το σακάκι του. Είναι απαράβατος κανόνας!\nΌσο casual και αν είναι το παπούτσι μας, εκτός αν πάτε να παίξετε ποδόσφαιρο, δεν φοράτε ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ λευκή κάλτσα!\nΤώρα, αν χρειαστεί να φορέσετε γραβάτα, μην κάνετε το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι άντρες. Bλέπουν δηλαδή μία γραβάτα που τους αρέσει και την αγοράζουν. Ταιριάζει χρωματικά με τα πουκάμισα και τα σακάκια σας όμως; Το σχέδιο ταιριάζει στη δουλειά, στο στυλ σας και στα υπόλοιπα ρούχα σας; Πρώτα εξετάζετε αυτό και μετά προχωράτε σε αγορά.\nΕπίσης, πάντα μα πάντα η γραβάτα θα είναι πολύ πιο σκούρα από το πουκάμισό σας. Και αν δεν ξέρετε ακόμα πώς να την δέσετε σωστά σας παραθέτουμε κάποιους τρόπους!\nΤα πολύ casual πουκάμισα και T-shirts όχι δεν τα βάζουμε ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ μέσα από το παντελόνι μας, πάντα απέξω!\nΤέλος, ούτε τα πολύ στενά ούτε πολύ φαρδιά σακάκια σας κολακεύουν. Να επιλέγετε αυτό που κάνει στο νούμερό σας ακριβώς!


Thingeyri - Ξενοδοχεία\nThingeyri: Αναζήτηση ξενοδοχείων\nΔείτε ξενοδοχεία για Thingeyri στο χάρτη\nThingeyri: Εξερευνήστε την πόλη\nΑν θέλετε να βρείτε ένα νέο αγαπημένο προορισμό, μην ψάχνετε άλλο. Οι επισκέπτες θα βρουν πολλά πράγματα στην περιοχή (Thingeyri), για να δουν, καθώς και δημοφιλή αξιοθέατα, όπως: Βοτανικός Κήπος Skrudur και Μουσείο Jon Sigurdsson.\nThingeyri: Πού να μείνετε\nΕίτε σκοπεύετε να μείνετε πολύ, είτε μόνο για ένα σαββατοκύριακο, ο προορισμός αυτός (Thingeyri) διαθέτει το κατάλληλο ξενοδοχείο για εσάς. Μπορείτε να βρείτε έως και 10 προσφορές για καταλύματα στην περιοχή (Thingeyri) στη Hotels.com, ορισμένα εκ των οποίων με έκπτωση έως και 15%. Έχουμε τιμές δωματίων που ξεκινούν από 66 USD τη νύχτα και παρακάτω θα βρείτε τα ξενοδοχεία με βάση την αξιολόγηση με αστέρια σε Thingeyri, καθώς και στη γύρω περιοχή:\n• 8 Ξενοδοχεία 3 αστέρων από 66 EUR την ημέρα\n• 2 Ξενοδοχεία 2 αστέρων από 129 EUR την ημέρα\nThingeyri: Τρόποι μετάβασης\nΠετάξτε σε: Ίσαφιορδουρ (IFJ), 27 χλμ. από το κέντρο της πόλης (Thingeyri).\nThingeyri: Τι να δείτε στη γύρω περιοχή\n• Βοτανικός Κήπος Skrudur (4,8 χλμ. από το κέντρο της πόλης)\n• Μουσείο Jon Sigurdsson (11,5 χλμ. από το κέντρο της πόλης)\nThingeyri: Πότε να πάτε


Ο χαρακτήρας της ΑΕΚ και ο Κρισάντους - BORO από την ΑΝΝΑ ΔΡΟΥΖΑ - boro.gr\nΑρχική / More / Αθλητικά / Ο χαρακτήρας της ΑΕΚ και ο Κρισάντους\nΟ χαρακτήρας της ΑΕΚ και ο Κρισάντους\nΗ ΑΕΚ πέρασε νικηφόρα και από τον Ταύρο πέτυχε την 20η νίκη της σε 22 ματς στη Football League και συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της επιστροφής της στα μεγάλα σαλόνια. Η κατάκτηση των τριών βαθμών στο χθεσινό παιχνίδι έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι ήρθε κάτω από περίεργες και πρωτοφανείς συνθήκες για τη φετινή ΑΕΚ.\nΟι "κιτρινόμαυροι" προέρχονταν από τον αποκλεισμό από τον Ολυμπιακό στο Κύπελλο. Και όσο και αν ακούγεται παράξενο ή παράδοξο μία ομάδα Β’ κατηγορίας (στα χαρτιά) να νιώθει "άδεια", δεν είναι. Απλά αποδεικνύεται το πόσο ψηλά έχει βάλει τον πήχη αυτή η ομάδα.\nΟι παίκτες αλλά και ο κόσμος του "δικεφάλου" είχαν επενδύσει πάρα πολλά πάνω στο συγκεκριμένο ματς. Το ότι δεν τα κατάφεραν τους στοίχισε. Το κλάμα κάποιων παικτών μετά το ντέρμπι το επιβεβαιώνει… Και μην ξεχνάτε πως από την Τετάρτη και τους 70.000 θεατές, κλήθηκαν την Κυριακή να παίξουν σε ένα γήπεδο χωράφι, παρουσία 2.500 ανθρώπων.\nΥπήρχε λοιπόν θέμα διαχείρισης. Και σε αυτόν τον τομέα ο Δέλλας πήρε πολύ καλό βαθμό. Διότι εμφύσησε στους παίκτες του κίνητρο και παρά το σοκ του 1-0 μόλις στο 4′ οι "κιτρινόμαυροι" όχι μόνο δεν τα παράτησαν, αλλά βρήκαν τον τρόπο να αντιδράσουν και να γυρίσουν το ματς πριν βγει καν το πρώτο ημίχρονο. Δε σκότωσαν και κανένα θηρίο, αλλά κάποιες από τις ΑΕΚ των προηγούμενων ετών σίγουρα θα τα είχε παρατήσει…\nΤο ότι η ΑΕΚ έβγαλε χαρακτήρα στο γήπεδο, οφείλεται στο Δέλλα και είναι ξεκάθαρο πως ο "Κολοσσός" θα μάθει ακόμα και από τα λάθη που ενδεχομένως να έκανε και στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό.\nΜε το καθαρά αγωνιστικό δε θα ασχοληθώ άλλο. Άλλωστε η διαφορά ποιότητας, αλλά και τρόπου δουλειάς των δύο ομάδων είναι η μέρα με τη νύχτα… Θα σταθώ όμως στον Μακόλεϊ Κρισάντους. Το Νιγηριανό επιθετικό, ο οποίος συνεχίζει να απογοητεύει και να μην πείθει πως μπορεί να φορέσει τη φανέλα της ΑΕΚ.\nΟ 25χρονος φορ πήρε χθες ένα ολόκληρο 90λεπτο και δεν έδειξε ΤΙΠΟΤΑ! Δεν μπορώ να ακούω ότι ήταν θετικές οι εντυπώσεις που άφησε. Όταν ένας επιθετικός κάνει τα τελειώματα που έκανε ο Κρισάντους από το ύψος της μικρής περιοχής δεν γίνεται να τον κρίνεις θετικά. Ή όταν βουτάει λες και είναι κολυμβητής και ετοιμάζεται για κούρσα 100 μέτρων.\nΞετρελάθηκαν κάποιοι επειδή είδαν δύο τακουνάκια, ενώ δεν ενοχλήθηκαν με τα εύκολα κοντρόλ που έχασε και τα απέδωσαν στον αγωνιστικό χώρο. Βάλτε έναν… παλαίμαχο στο γήπεδο. Μέχρι 40 ετών. Με καλή τεχνική κατάρτιση. Όχι… τακουνάκια, αλλά και δέκα μπαλιές ακριβείας θα βγάλει. Και δε θα χάσει κανένα κοντρόλ. Δηλαδή ο Γιόχανσον σε άλλο γήπεδο έπαιζε.\nΧθες ο Δέλλας τον χρησιμοποίησε στην κορυφή της επίθεσης. Σε πόσες φάσεις τον ένιωσε η αντίπαλη άμυνα; Μία, δύο; Και μιλάμε για την άμυνα του Φωστήρα όχι του Ολυμπιακού ή της… Τσέλσι. Για τί άλλο θέλετε να μιλήσουμε;\nΓια τη φυσική του κατάσταση; Είναι δύο μήνες πίσω από όλους τους συμπαίκτες του. Για την εκρηκτικότητά του; Οι αμυντικοί του Φωστήρα τον κατάπιναν κάθε φορά που έκανε σπριντ. Για το βαθμό που παίρνει στο ψηλό παιχνίδι; Κάτω από τη βάση. Συγνώμη, αλλά δε θα βαφτίσω το ψάρι κρέας.\nΤο χειρότερο για τον Κρισάντους, εκτός του ότι αμφισβητήθηκε -αδικαιολόγητα- από την πρώτη μέρα, είναι ότι μπαίνει στην ζυγαριά με τον Γιόχανσον. Ο Σουηδός ήρθε με μεγαλύτερη αγωνιστική αποχή, προσαρμόστηκε με το "καλημέρα" και από την πρώτη του συμμετοχή, παίζει ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου, είτε κόντρα στον Ολυμπιακό, είτε κόντρα στον Άλιμο και τον Φωστήρα.\nΚαι εδώ υπάρχουν και οι ευθύνες του Μιλοβάνοβιτς. Ο οποίος πήρε άριστα με τόνο στην επιλογή του Γιόχανσον, αλλά με τον Κρισάντους έχει πέσει -προς το παρόν- πολύ έξω. Και το πιστώνεται διότι τον Νιγηριανό δεν τον έψαξε. Τον ήξερε από την κοινή τους θητεία στη Λας Πάλμας.\nΥΓ: Ένα από τα ζητήματα του χθεσινού αγώνα ήταν ο Χρήστος Αραβίδης. Προσωπικά γουστάρω όσο τίποτα άλλο τους παίκτες που παίζουν με αυτοθυσία. Που δε μασάνε και θέλουν να βοηθήσουν ακόμα και με μισό πόδι. Όμως σε αυτό τον αγωνιστικό χώρο, η γνώμη μου είναι ως ο πρώτος σκόρερ δεν έπρεπε να παίξει. Και ας ήταν από τους καλύτερους παίκτες της χθεσινής ΑΕΚ.\nΑγωνίστηκε με νάρθηκα, αλλά τί θα γινόταν αν γλιστρούσε και έπεφτε με το μπαταρισμένο χέρι του; Ή αν τον πατούσε κατά λάθος ένας αντίπαλος; Ήταν τόσο απαραίτητη η παρουσία του στην αρχική ενδεκάδα της ΑΕΚ; Δεν μπορούσε για παράδειγμα να ξεκινήσει ένας εκ των Ντακόλ, Ντούνη, Ρόβα Γροντή, ή Φαγιέ που ήταν στην αποστολή;


Μαγικά λόγια...!!!: Ακόλουθος Ράβδων\nΜυστικιστικός τίτλος: Η Πριγκίπισσα της Λαμπρής Φλόγας\nΧρόνος: μέσα σε 11 μέρες. Κατά τη διάρκεια της Άνοιξης (από 21 Μαρτίου έως 20 Ιουνίου).\nΕμφάνιση: ένα ξανθό παιδί ή νεαρό άτομο μέχρι 20 ετών. Όλοι οι Ακόλουθοι συμβολίζουν παιδιά. Σε ερώτηση σχετικά με εγκυμοσύνη, δείχνει αγόρι.\nΖώδιο: αντιστοιχεί στα ζώδια της φωτιάς και περισσότερο στο ζώδιο του Λέοντα.\nΣαν άτομο: Είναι πολύ ενεργητικός κι εξωστρεφής. Του αρέσει να τραβάει επάνω του την προσοχή κι είναι επιδεικτικός και θορυβώδης. Θέλει να ξεχωρίζει από τους άλλους και δεν του αρέσει να μένει στο περιθώριο. Του αρέσουν οι δραστηριότητες εκτός σπιτιού και χρειάζεται συνεχώς μία διέξοδο για τη φλογερή του ενέργεια. Είναι συνήθως πολύ δημοφιλής και συχνά αναλαμβάνει το ρόλο του αρχηγού. Συμβολίζει τον «αιώνιο έφηβο». Διακατέχεται από ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Το άτομο αυτό όταν θέλει κάτι, το θέλει αμέσως τώρα.\n● Όταν ο Ακόλουθος Ράβδων εμφανίζεται, σημαίνει ότι σκοπεύουμε να αρχίσουμε κάτι καινούργιο ή να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας. Συμβολίζει τον αρχικό ενθουσιασμό και την «σπίθα» που γεννιέται μέσα μας είτε αφορά ένα άτομο, μια δημιουργική ιδέα, μια καινούρια σχέση/φιλία ή ένα καινούριο εγχείρημα.\n● Συμβολίζει ένα γρήγορο, σύντομο ή αναπάντεχο μήνυμα. Συναρπαστικά νέα, μια είδηση που θα σε εξιτάρει. Συνήθως η είδηση αυτή έχει να κάνει με ταξίδια, εργασία, σχέδια ή κάποια αλλαγή. Συχνά, τα νέα που θα λάβουμε μπορεί να απαιτούν να αναλάβουμε άμεση δράση. Αν περιμένετε οποιαδήποτε είδηση, αυτή θα έρθει σχετικά γρήγορα, είναι θέμα ημερών ή εβδομάδων, αλλά ποτέ παραπάνω του ενός μήνα.\nΗ σημασία του διαμορφώνεται ανάλογα με το αν η σχέση που έχουμε είναι καινούρια ή παλιά, αλλά και σύμφωνα με τα υπόλοιπα φύλλα που θα πέσουν στο ρίξιμο.\n● Συμβολίζει μια ερωτική περιπέτεια, κάποιον που θα σε ενθουσιάσει και θα σε εξιτάρει, μόλις όμως ο ενθουσιασμός καταλαγιάσει, θα τελειώσει τόσο γρήγορα όσο ξεκίνησε. Ο Ακόλουθος ράβδων αναζητάει συνεχώς συγκινήσεις. Του αρέσει να είναι μονίμως στην τσίτα. Χάνει όμως γρήγορα το ενδιαφέρον του. Μια σχέση που χαρακτηρίζεται από αυτήν την κάρτα δεν είναι σοβαρή, το άτομο αναζητάει απλώς μια περιπέτεια. Εάν λοιπόν ρωτάτε για καινούρια γνωριμία, θα πρέπει να υπάρχουν στο ρίξιμο κάρτες που να δηλώνουν δέσμευση, για να πούμε ότι η αυτή η σχέση μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πιο σταθερό.\n● Αν ρωτάτε για εξέλιξη υπάρχουσας σχέσης, η εμφάνιση αυτής της κάρτας και ειδικά στη θέση της έκβασης δεν είναι καλό σημάδι. Δηλώνει έναν σύντροφο που δεν επιθυμεί τη δέσμευση και, ως εκ τούτου, η κατάσταση δεν πρόκειται να εξελιχθεί σε κάτι πιο σοβαρό. Μπορεί να κρατήσετε αυτή τη σχέση μόνο για το σεξ.\n● Μπορεί να συμβολίζει κάποιον που σε θέλει πολύ και σε κυνηγάει για το σεξ. Ένας fuck buddy.\n● Σε ερώτηση που αφορά συναισθήματα, το άτομο που σε ενδιαφέρει είναι πολύ ενθουσιασμένο μαζί σου. Η κάρτα αυτή συμβολίζει την τόλμη και το θάρρος, επομένως αν ρωτάς για το αν θα κάνει κάποια κίνηση να σε πλησιάσει, η απάντηση είναι ναι.\n● Ευχάριστες και γρήγορες ειδήσεις σχετικά με την εργασία.\n● Δηλώνει ένα νέο επαγγελματικό ξεκίνημα που σου προκαλεί παράλληλα ενθουσιασμό. Η κάρτα αυτή συνήθως μιλάει για κάτι καινούριο που έρχεται, και αφορά το αρχικό στάδιο. Μπορεί να σχεδιάζεις ένα καινούριο project ή να ανοίγεις δική σου δουλειά.\n● Ευχάριστες και γρήγορες ειδήσεις σχετικά με τα οικονομικά. Μικροποσά που έρχονται με τη μορφή δώρου ή bonus.\n● Μια ευκαιρία για επένδυση θα σου παρουσιαστεί, ένας καινούριος τρόπος για να βγάζεις χρήματα.\n● Προσοχή στις αγορές και τα ψώνια, καθώς δείχνει την τάση να ξοδεύεις υπερβολικά χωρίς να το καταλαβαίνεις, ή να αγοράζεις πράγματα που μετά μετανιώνεις.\nΣτην αρνητική του μορφή δηλώνει κάποιον που χαρακτηρίζεται από έλλειψη σοβαρότητας και τα παίρνει όλα στην πλάκα. Ειδικά αν κοντά υπάρχει ο Τρελός, μπορεί να συμβολίζει κάποιον υπερβολικά ανώριμο, με σκέψη και συμπεριφορά μικρού παιδιού, ο οποίος διακατέχεται από απερισκεψία, παίρνοντας ανόητα ρίσκα που βάζουν τον εαυτό του και τους άλλους σε κίνδυνο.\nΚάποιος που δεν ολοκληρώνει ποτέ αυτό που ξεκινάει, αλλά το παρατάει μόλις του φύγει ο αρχικός ενθουσιασμός.\nΚάποιος που δεν είναι σε θέση να αναλάβει καμία δέσμευση εξαιτίας της ανωριμότητάς του, είτε ερωτική είτε επαγγελματική.\nΟρισμένες φορές σημαίνει αναβλητικότητα, κωλυσιεργία και φόβο ή απροθυμία να κάνουμε αλλαγές, ειδικά αν υπάρχουν κάρτες που δείχνουν δισταγμό, όπως το 2 Ξιφών, η Εγκράτεια και το 7 Πεντάκτινο.\nΌσον αφορά στην υγεία, μπορεί να μας ειδοποιεί για εγκαύματα και μικροατυχήματα, αλλά μπορεί επίσης να δείχνει υπερκινητικότητα, δυσκολία συγκέντρωσης, διαταραχή έλλειψης προσοχής, αφυδάτωση και μαθησιακές δυσκολίες.\nΑναρτήθηκε από Mary Rose στις 11:55 μ.μ.\nΕτικέτες Οι Ακόλουθοι


Ζώντας στην πόλη, τα περιστέρια είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Σε άλλους προκαλούν απέχθεια - "αρουραίους της πόλης" τα αποκαλούν - σε άλλους γεννούν γλυκύτητα.\nΌπως και να έχει, είναι μέρος της ζωής μας. Αν είναι όμως εργαλεία παρακολούθησης τού τι κάνουμε; Σύμφωνα με δημοσιεύματα, αυτό συμβαίνει ήδη στην Κίνα.


Λέσχη Ανάγνωσης: Οκτωβρίου 2009\nΑναρτήθηκε από Νικόλας στις 5:43 π.μ. 4 σχόλια\nτης Μάρλεν Διονυσίου\n" Το Aιώνιο Tώρα"\nΣτις σπηλιές του Πάρκου της Ακρόπολης\n(απέναντι από το Marks & Spencer)\nΑναρτήθηκε από Νικόλας στις 6:33 π.μ. 1 σχόλια\nΗ Λεμεσός δίνει το πρόσταγμα για τις λέσχες ανάγνωσης\nΜέσα σε λίγους μήνες δημιουργήθηκαν στη Λεμεσό δυο όμιλοι ανάγνωσης βιβλίων, οι οποίοι απέκτησαν ήδη δεκάδες θαυμαστές\nΜπορεί το διαδίκτυο να έχει εισβάλει για τα καλά στη ζωή μας, όμως η χειροπιαστή δύναμη του βιβλίου ελάχιστα έχει απωθηθεί. Παρέες με κοινές ανησυχίες, οι οποίες αντλούν ερεθίσματα μέσα από την ανάγνωση βιβλίων, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη μοναχική πορεία του αναγνώστη και να μοιραστούν εμπειρίες και συγκινήσεις, δημιουργώντας λέσχες ανάγνωσης.\nΗ πρώτη λέσχη ανάγνωσης στην Κύπρο δημιουργήθηκε πριν ενάμιση χρόνο στη Λεμεσό, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Ελλάδος Ε.ΚΕ.ΒΙ. και φέρει την ονομασία «Όμιλος Φίλων Βιβλίων Λεμεσού». Η ομάδα αυτή συγκροτήθηκε από τους Τώνη Κουντούρη και Παντελή Μάκη, και διοργανώνει συζητήσεις με αντικείμενο την ανάλυση ενός βιβλίου, δύο φορές κάθε μήνα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών της οδού Γλάδστωνος. Μέχρι στιγμής, έχουν αναλυθεί πέραν των δώδεκα βιβλίων.\nΤα βήματα του Ομίλου ακολούθησε ακόμη μία ομάδα βιβλιόφιλων, οι οποίοι ένωσαν τις δυνάμεις τους ιδρύοντας την «Πύρρειον λέσχη βιβλίου». Όμως, σαν αυτούς υπάρχουν εκατοντάδες άλλοι μοναχικοί καβαλάρηδες που αγαπούν το διάβασμα. ΓιΆ αυτό και ο Τώνης Κουντούρης δίνει το πρόσταγμα «βιβλιογράφοι όλου του κόσμου ενωθείτε». Καλεί ομάδες φίλων να δημιουργήσουν τις δικές τους λέσχες, «να βγει ο κόσμος από το καβούκι του», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «και οι άγνωστοι αναγνώστες να ΆεξαγνιστούνΆ μέσα από τη σύμπραξη με άλλους βιβλιόφιλους, ανακαλύπτοντας τις διάφορες οπτικές γωνίες και τα νοήματα που κρύβονται πίσω από την ανάγνωση ενός βιβλίου». Όπως, μάλιστα, υποδεικνύει, «η ευχαρίστηση που θα νιώσουν όταν μοιραστούν με άλλους ανθρώπους τον προβληματισμό ή ακόμα και τη δυσαρέσκεια που ένιωσαν διαβάζοντας ένα βιβλίο, είναι ανεπανάληπτη».\nΈνα βιβλίο, πολλές απόψεις\nΗ ανάγνωση από μόνη της συνιστά για τον αναγνώστη μια μοναχική απόλαυση. Ως εκ τούτου, ο κάθε αναγνώστης της ομάδας προσεγγίζει το βιβλίο από άλλη οπτική γωνία, με αποτέλεσμα κατά τη συζήτηση να κατατίθεται και μια διαφορετική άποψη. Οι διαφορετικές απόψεις που εκφέρονται και η συζήτηση που ακολουθεί συμβάλλουν ουσιαστικά στην πιο ολοκληρωμένη θεώρηση του βιβλίου που επιλέχθηκε.\nΟι λέσχες ανάγνωσης δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο στο εξωτερικό. Μόνο στην Ελλάδα ο αριθμός τους ξεπερνά τις 200, στην Ευρώπη τις 50 χιλιάδες ενώ στην Αμερική υπερβαίνουν το μισό εκατομμύριο... Τα άτομα που την αποτελούν, για λόγους εύρυθμης λειτουργίας δεν πρέπει να είναι λιγότερα από πέντε, αλλά ούτε και περισσότερα από δώδεκα. Συγκεντρώνονται μία φορά τον μήνα και μέσα σε ένα όμορφο και φιλικό κλίμα συζητούν για ένα βιβλίο το οποίο έχουν επιλέξει προηγουμένως τα μέλη να διαβάσουν. Οι λέσχες καταπιάνονται γενικά με τη λογοτεχνία, ωστόσο δεν λείπουν και οι θεματικές λέσχες ανάγνωσης, αυτές δηλαδή που ασχολούνται με πιο εξειδικευμένα θέματα όπως τα μαθηματικά, το αστυνομικό μυθιστόρημα ή η αρχαία γραμματεία.\nΓια περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις λέσχες ανάγνωσης ή και τη δημιουργία μιας τέτοιας ομάδας, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ (www.ekebi.gr) ή επικοινωνήστε με τον Τώνη Κουντούρη, τηλ. 99346424 .\nΚωδικός άρθρου: 900087\nΠΟΛΙΤΗΣ - 03/10/2009, Σελίδα: 79\nΣημείωση: Ο πίνακας είναι του Ανδρέα Καραγιάν και έχει προστεθεί στην ανάρτηση από μένα\nΑναρτήθηκε από Νικόλας στις 2:33 π.μ. 3 σχόλια


Τρικαλινό στέλεχος της ΝΔ στην Αθήνα για συνέντευξη!!! - trikalaIN\nΤρικαλινό στέλεχος της ΝΔ στην Αθήνα για συνέντευξη!!!\nΤην άτυπη – ανεπίσημη είσοδο της πολιτικής ζωής σε προεκλογικούς ρυθμούς επισημοποιούν βεβαίως, με το δικό τους τρόπο, ανώτερα στελέχη της ΝΔ.\nΣύμφωνα με πληροφορίες του trikalaIN .gr τρικαλινό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, δικηγόρος το επάγγελμα την Τετάρτη (14/02/2018) ανέβηκε τα σκαλοπάτια της Πειραιώς, να συζητήσουν… όπως μάθαμε, για το ψηφοδέλτιο της ΝΔ στα Τρίκαλα.\nΦαίνεται πως η διαδικασία επιλογής από τη Νέα Δημοκρατία, με την ανοικτή διαδικασία αξιολόγησης του Μητρώου Πολιτικών Στελεχών συνεχίζεται, τα πρώτα στελέχη που θα αξιοποιηθούν στο κόμμα, στα ψηφοδέλτια, καθώς και στον κρατικό μηχανισμό σε τυχόν μελλοντική κυβέρνηση της ΝΔ.\nΤελικά είναι τόσα πολλά τα στελέχη της ΝΔ στα Τρίκαλα!!!!


Ορθόδοξα Θέματα: ΑΛΕΞΙΟΣ ΤΣΙΠΡΑΣ, ΕΝΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΙΝΙΓΜΑ!\nΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ .........ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ!!!!!!!\nΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΞΕΝΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ!\n1. «Είναι καί "λαομπαίχτης " και "θεομπαίχτης"!\nΤο πιο αστείο όμως είναι ότι κάποιοι από αυτούς προσπαθούν να μας πουν ότι δεν τους ενοχλεί η πίστη. Ναι, δεν τους ενοχλεί η πίστη, αρκεί να μην υπάρχει καμία εκδήλωση αυτής, δεν τους ενοχλεί η πίστη αρκεί να μην προβάλλει «μπροστά» τους. Δεν τους ενοχλεί η πίστη, αρκεί να μην είναι τόσο σοβαρή ώστε να «μπλέκει» με τα δικά τους σχέδια για το πώς θα πρέπει να διαμορφωθεί η κοινωνία, για το τι θα πρέπει να κάνουν και πώς θα πρέπει να φέρονται οι πάντες. Γι’ αυτό τους ενοχλούν η προσευχή, τα στυλό.\nΑναρτήθηκε από Ellinida στις 7:58 μ.μ.


Τρεις γιατροί θα αποφανθούν για τον Αρχιεπίσκοπο Ειρηναίο - Hxo News\n2:32 μ.μ. - Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2021\n02:10 μ.μ. - Δευ, 18/32/2021\nΤον ορισμό τριών "εγνωσμένου κύρους" γιατρών που θα αποφανθούν για την κατάσταση της υγείας του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ειρηναίου και να αποφασιστεί κατόπιν αν θα δρομολογηθούν διαδικασίες διαδοχής, αποφάσισαν, ομόφωνα όπως ανακοινώθηκε, οι Ιεράρχες του νησιού.\nΥπενθυμίζεται ότι, όπως έγραψε το Cretalive, αυτό προβλέπεται από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Κρήτης για περιπτώσεις όπως η παρούσα.\nἩ ὁμόφωνη Ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης ἔλαβε καί τήν εὐλογία, τήν ἔγκριση καί τήν συγκατάθεση τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου".