Σαπφώ (διήγημα του Κωστή Ανετάκη) « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\nAvonidas στη Μεζεδάκια με πρόστιμο\n« Παραδοσιακά μεζεδάκια\nΓια τ’ όνομα »\nΣαπφώ (διήγημα του Κωστή Ανετάκη)\nPosted by sarant στο 7 Οκτωβρίου, 2018\nΠέρυσι είχαμε παρουσιάσει στο ιστολόγιο το διήγημα «Ο Ευριπίδης της ταφής» του θεσσαλονικιού Κωστή Ανετάκη. Πριν από λίγες μέρες, ο Ανετάκης μου έστειλε ένα καινούργιο διήγημά του που, όπως μου είπε, είναι εμπνευσμένο από την πρόσφατη τραγική δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου.\nΗ Σαπφώ, ο Θεός ν’ αναπαύει την ψυχούλα της, αυτή μ’ έκανε άνθρωπο. Η μάνα μου, ο κόσμος μου ολάκερος. Μοναχή μ’ ανέστησε με χίλια βάσανα· έκοβε τη μπουκιά της να με ταΐσει, φόραγε κείνη κουρέλια για να με στέλνει ευπρεπισμένο στο σκολειό, μη με προγκάνε τα καλόπαιδα. Παραδουλεύτρα σε σπίτια, μερονυχτίς, τα ’φερνε βόλτα τσίμα τσίμα.\nΜα αγάπη είχε περίσσια για όλους και δεν την τσιγκουνευόταν. Σκόρπαγε διπλοπάλαμα φροντίδα, τρυφεράδα, συμπόνια, κι είχε ένα γέλιο να χαρίσει στον καθένα· μέχρι και στ’ αδέσποτα της γειτονιάς, που τρέχανε ξοπίσω της κοπάδι, σαν οσμίζονταν τη γερτή κατάκοπη φιγούρα της να στρίβει τη γωνιά. Και τη μερίδα του λέοντος, απ’ την τόση χάρη, τη φύλαγε για ελόγου μου. Τίποτα δε μου ’λειψε, κι ας μην είχα δεύτερο παντελόνι κι ας φορούσα τρία νούμερα μεγαλύτερο παπούτσι, μέχρι να μεγαλώσει το ποδάρι μου, να το γιομίσει.\nΠοτέ της δεν με κακοκάρδισε, δε με μάλωσε, δε μου τις έβρεξε. Πάντα με το καλό, με τον γλυκό το λόγο, με το παραμύθι και το παράδειγμα μ’ ανάτρεφε. Μονάχα μια φορά έγινε μαζί μου αυστηρή. Γιατί υπάρχουνε μαθήματα που μόνο με τον σκληρό τρόπο μπορείς να τα πάρεις.\nΚάποιο απόγεμα, στην Πλατεία Επταλόφου όπου μέναμε, έσκασε μύτη μια μορφή παράξενη, προκλητική, ανίερη. Μια γυναίκα που δεν ήτανε γυναίκα, ένας άντρας που δεν ήταν άντρας, καρνάβαλος, σούργελο, ρεζίλι των σκυλιών, ένα τραβέλι. Έμενε κάπου εκεί πιο πάνω. Την είχα συναπαντήσει κι άλλες φορές στο δρόμο, αλλά ήμουνα μικρός, δεκατριών, δεκατεσσάρων, δεν είχα καταλάβει.\nΜα κείνη τη φορά, λες κι έπεσε συναγερμός στην εφηβική τσούρμα. Με το που την πήρανε πρέφα, άρχισαν οι μεγαλύτεροι της παρέας να σφυρίζουν και να κράζουν, να την πειράζουνε και να χοντρολογάνε, σκασμένοι στα γέλια. Οι άντρες, στα γύρω καφενεία, πήρανε κι αυτοί γραμμή, μην ντροπιαστούν απ’ τη μαρίδα, και πιάσανε ν’ αβαντάρουν. Γιουχαϊτά, ξεφωνητά, αισχρό βρισίδι, ανεμοκύκλιζαν πάνω απ’ την πλατεία, πνίγανε τα πάντα στην αναμπουμπούλα τους.\nΞεθαρρευτήκαμε κι εμείς κι ορμήσαμε απάνω στη δύστυχη, που δεν ήξερε από πού να φύγει. Την πήραμε από πίσω κι αρχίσαμε να την μπινελικώνουμε. Και λόγο το λόγο, σκουντιά τη σκουντιά, ανάψανε τα αίματα και ξέφυγε το πράμα.\nΠέταξε τα τακούνια κι άρχισε ξυπόλυτη να τρέχει, να γλυτώσει το λιντσάρισμα. Εμείς πιάσαμε από κάτω ό,τι βρήκαμε, τούβλα, σκουπίδια, μπουκάλια, κι ετοιμαστήκαμε για το λιθοβολισμό της πρόστυχης, λες κι ήμασταν στο Χαλιφάτο. Έπιασα κι εγώ ένα κομμάτι σπασμένη τσιμεντόπλακα, απ’ το πεζοδρόμιο, και σήκωσα το χέρι να της ρίξω. Κοντοστάθηκα μια στιγμή να σημαδέψω και…\nΘαρρείς κι είχε κουλαθεί το μπράτσο μου, σα να ’χε μαρμαρώσει, δεν κατάφερα να σφεντονίσω το βόλι. Γύρισα και τι να δω, τρομάρα μου. Η μαμά Σαπφώ μου ’χε αδράξει το χέρι στον αέρα και τα μάτια της πετούσανε φωτιές, κι η ανάσα της αψιά, μπαρούτι, κι είχε μιαν όψη τρομερή, μια μάνητα στα φρύδια που δεν είχα ξαναδεί.\nΤ’ άλλα παιδιά άξαφνα πάγωσαν κι αυτά, σάμπως να ’χε γραπώσει και τα δικά τους χέρια. Το τραβέλι εξαφανίστηκε στα στενά κι οι άντρες στα καφενεία ξανακάθισαν στην μπιρίμπα, βαστώντας τους σκεμπέδες τους απ’ τα γέλια.\nΔίχως κουβέντα, με τράβηξε και μ’ έσυρε απ’ το χέρι, λίγο έλειψε να μου το ξεπατώσει απ’ τη ρίζα. Δεν πίστευα πως μια γυναίκα μπορούσε να ’ναι τόσο χεροδύναμη. Κοπάνησε ξοπίσω της την εξώπορτα, μπήκαμε στο καθιστικό και τότε μ’ άφησε. Ο καρπός μου μελάνιασε. Περίμενα πως θα μου ’μπηγε τις τσιρίδες ή θα μ’ άρχιζε στα χαστούκια, μα κείνη απλώς μίλησε· κι ο ήρεμος τόνος, η αποφασιστική κοφτή φωνή, με χτύπησαν σκληρότερα κι από σιδερογροθιά.\n«Γιατί την κυνηγούσατε την κοπέλα, μπορείς να μου πεις;»\n«Δεν ήτανε κοπέλα, μαμά, μια πουστάρα ξεφτιλισμένη ήταν, τραβέλι του κερατά».\n«Την ξέρεις; Σου φέρθηκε ποτέ της άτιμα;»\n«Δεν χρειάζεται, τέτοια σιχάματα έχουν ανώμαλη ψυχή, όλοι το λένε».\n«Α, ώστε όλοι το λένε. Εντάξει, λοιπόν, όπως αγαπάς». Με δυο στακάτες κινήσεις, σήκωσε τη φούστα και κατέβασε την κυλόττα της. Τα μάτια μου γούρλωσαν και μου κόπηκε η ανάσα. Μια βαρβάτη ψωλή και δυο τριχωτά παπάρια κρέμονταν νευριασμένα ανάμεσα στα σκέλια της. Της μάνας. Της δικιάς μου. Παπάρια!\nΆκουσα τις σάλπιγγες της Αποκάλυψης να βροντοκοπούν μες στο κεφάλι μου κι αίμα μαύρο, κι άψινθος, και διάπυρα μετέωρα πέφταν απ’ τον ουρανό, τα νερά πικράθηκαν, η γη σκίστηκε κάτω απ’ τα πόδια μου κι άβυσσος με κατάπιε. Ό,τι πίστευα, όσα θαρρούσα στέρεα κι αληθινά κι όμορφα, όλα γκρεμίστηκαν μπροστά μου σαν τους Δίδυμους Πύργους· Αποκάλυψη, μ’ όλες τις έννοιες που κουβαλάει τούτη η ζοφερή λέξη.\nΈνιωσα πνιγούρα και πήρα φόρα να κρυφτώ στο δωμάτιό μου. Μα κείνη μ’ άρπαξε πάλι στον αέρα, με καθήλωσε στον καναπέ.\n«Αφού το θες να ’σαι άντρας» είπε ατάραχη «δεν έχεις να πας πουθενά. Οι άντρες δε λακίζουνε στα δύσκολα. Ή μήπως θαρρείς πως αντρειεύεσαι άμα βαράς τους αδύναμους και τους ανυπεράσπιστους».\nΈμεινα άνευρος, σα μαριονέτα με κομμένους σπάγκους. Και κείνη μου ανιστόρησε, αντρίκια, ολάκερη την αβάσταγη αλήθεια της…\nΓεννήθηκε Σάββας, μοναχογιός στρατιωτικού απ’ την Αλεξανδρούπολη. Από τότε που θυμότανε τον εαυτό της, ένιωθε πως είχε γίνει κάποιο λάθος, πως η ψυχή της παράπεσε σε κορμί αγορίστικο. «Να ’σαι σίγουρος πως, αν είχα επιλογή, θα διάλεγα να γίνω άντρας· θα γλύτωνα από πολλούς μπελάδες κι οι άντρες είν’ ο περιούσιος λαός της κοινωνίας της πουτάνας. Μα δεν ήτανε στο χέρι μου» γύρισε και μου ’πε.\nΤο ’σκασε απ’ το σπίτι, προτού τελειώσει το σκολειό, κι ήρθε στη Σαλονίκη, άγνωστη σε ξένο τόπο, ν’ αρχίσει τη ζωή απ’ την αρχή. Φόρεσε γυναικεία ρούχα και βγήκε στο πεζοδρόμιο, άλλη δουλειά δεν γινότανε να πιάσει. Όμορφο αγοροκόριτσο, βουτυράτο, έκανε πιένες. Πήρε ορμόνες, έκανε στήθια και καμπύλες θηλυκές. Μα λίγα χρόνια αργότερα, πάνω που ’χε μαζέψει τα λεφτά για την εγχείρηση, πήγε κι ερωτεύτηκε μια ζωγράφο, τη Μάνια. Έτσι πήρε τ’ όνομα Σαπφώ, για την ειρωνεία του πράματος. Αργότερα έπιασα κι εγώ το αστείο.\nΗ Μάνια τη σταμάτησε απ’ την εγχείρηση. «Μη βάλεις απάνω σου νυστέρι» την ξόρκισε. «Τώρα είσαι μια θεότητα, πλάσμα της φαντασίας, καλλιτέχνημα, έχεις τους πιστούς σου. Άμα κάνεις το λάθος, θα γίνεις μια πλαστή γυναίκα, ένα τίποτα, και δεν υπάρχει μετά γυρισμός».\nΗ Σαπφώ το σκέφτηκε καλά. Κείνο που βάρυνε τελικά στη ζυγαριά ήταν το ένστικτο της μητρότητας. Το ’ξερε από μικρή πως ήθελε να κάνει παιδιά. Τελευταία στιγμή το πήρε απόφαση και δεν μπήκε στο χειρουργείο.\nΜετά δούλεψε σε μπορδέλα, στο Βαρδάρη. Πέρασαν άντρες και γυναίκες απ’ τη ζωή της, μάζεψε λεφτά, αγόρασε τούτο το διαμέρισμα, έβαλε και κάμποσα στην άκρη. Μέχρι που η Αλίκη, η σχέση της εκείνο τον καιρό, έμεινε έγκυος. Όμως μάνα δεν ήθελε να γίνει, πήγε να κάνει έκτρωση. Η Σαπφώ, που είχε περάσει πια τα σαράντα, έπεσε στα γόνατα και την ικέτευε να με κρατήσουν. Κείνη ανένδοτη.\nΤότε η Σαπφώ έπαιξε τα ρέστα της. Έδωσε στην Αλίκη ό,τι λεφτά είχε μαζέψει, δανείστηκε κι από πάνω, για να με γεννήσει κι ύστερα να τραβήξει το δρόμο της. Και κείνη τα πήρε. «Μη σε πιάσει τώρα η μίρλα, πως τάχατες η μάνα σου δε σ’ ήθελε. Εγώ είμαι η μάνα κι ο πατέρας σου μαζί, η δικιά μου αγάπη σε γέννησε. Η Αλίκη ήταν μονάχα μια δότρια ωαρίου και μια νοικιασμένη μήτρα. Όσοι δεν θέλουνε παιδιά, καλύτερα να μην έχουν».\nΣταμάτησε να εκδίδεται, δεν μπορούσε με μωρό παιδί στην αγκαλιά. Μα συνέχισε να δουλεύει στα μπορδέλα, καθαρίστρια. Φορούσε μαντήλα στα μαλλιά, ψεύτικα γυαλιά μυωπίας, άλλα ρούχα στη δουλειά κι άλλα στο δρόμο, δεν την αναγνώριζε κανείς. «Όσοι συχνάζουν εκεί μέσα μόνο μάτια για το δουλικό δεν έχουν. Εγώ όμως βλέπω τους άντρακλες, σαν αυτούς που αλυχτούσαν σήμερα στην πλατεία» μου ’πε.\nΜείναμε για λίγη ώρα σιωπηλοί. Εγώ προσπαθούσα να καταπιώ όσα είχα ακούσει, μα είχανε στουμπώσει στο λαρύγγι. Ύστερα κείνη μίλησε ξανά. «Όταν θα καταλάβεις πως τον άνθρωπο τον κάνει κείνο που ’χει στην ψυχή του, όχι στο βρακί του, τότε θα γίνεις άντρας αληθινός κι εγώ θα σε καμαρώνω» είπε με τη γνώριμη τρυφεράδα της. «Μπορείς τώρα να πας στο δωμάτιό σου». Γύρισε την πλάτη κι έπιασε να μαγειρεύει.\nΜου πήρε κάνα μήνα να χωνέψω τη γυμνή Αποκάλυψη που με σάρωσε κείνο το απόγεμα. Προσπάθησα να τη μισήσω, μα δεν τα κατάφερα. Όλα τα κοινωνικά σχήματα, όλες οι συμβάσεις κι οι κοινοτοπίες πέρασαν απ’ το νου μου, μα ο σπόρος της αυτολύπησης δεν βρήκε έδαφος να βλαστήσει. Δεν μπορούσα να νιώσω μειονεκτικά, μάλλον λυπόμουνα τους φίλους μου για τους γονιούς που είχαν. Μια μέρα έπεσα στην αγκαλιά της κι έκρυψα το κεφάλι μου ανάμεσα στα στήθια της· δεν πείραζε που ήταν τεχνητά. Καθίσαμε ώρες έτσι, δίχως λέξη. Κι ούτε ποτέ ξαναπιάσαμε τούτη την κουβέντα.\nΑυτή ήταν η Σαπφώ, η μάνα κι ο πατέρας μου μαζί. Κείνη μ’ έκανε άνθρωπο, μα κείνος μ’ έκανε άντρα. Γιατί ’ξερε άντρας τι πάει να πει κι ας φόραγε φουστάνια…\nThis entry was posted on 7 Οκτωβρίου, 2018 στις 08:40\tand is filed under Διηγήματα, Θεσσαλονίκη. Με ετικέτα: Ζακ Κωστόπουλος, Κωστής Ανετάκης. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n176 Σχόλια προς “Σαπφώ (διήγημα του Κωστή Ανετάκη)”\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 08:50\nΚαλημέρα ἀπὸ Ρόδο καὶ συγχαρητήρια στὸν κ. Ἀνετάκη γιὰ τὴ δυνατὴ γραφή του καὶ γιὰ τὴν εὐαισθησία ποὺ φανερώνει ἡ θεματολογία του.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 08:54\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 08:58\nΚαλογραμμένο αφήγημα, αν και έντονο το ηθικοπλαστικό στοιχείο, που πάντα ανοστεύει και απονευρώνει τα λογοτεχνικά κείμενα. Αλλά κάποτε δεν μπορείς να το αποφύγεις, ιδίως όταν η συγκυρία το απαιτεί.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 09:35\nΕυρηματικό για τον σκοπό, που γράφτηκε, χωρίς την περίπτωση του Ζακ δεν νομίζω πως θα μπορούσε να σταθεί, θα το θεωρούσε τραβηγμένο η μη ευαισθητοποιημένη ακόμα κοινωνία.\n«Μετά δούλεψε σε μπορδέλα»\nΟπως αντιλαμβάνομαι εγώ τις λέξεις μπορντέλο είναι το ευαγές ίδρυμα που στεγάζει πόρνες ενω μπουρδέλο λέμε ό,τιδήποτε που λειτουργεί χωρίς κανόνες (σε αντίθεση με το μπορντέλο όπου τα πάντα είναι φιξαρισμένα). Το μπορδέλο στέκει ανάμεσα και με μπερδεύει\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 09:44\nΚαλημέρα κι από μένα… πολύ δυνατό το κείμενο… Έχοντας μεγαλώσει σε εκείνα τα χρόνια είχα συμμετάσχει σε μπούλιν κίναιδων, ως έφηβος… Το να ενταχθείς σε ομάδα ισχυρών αντρών που μέχρι πριν μια στιγμή δεν τολμούσες να τους κοιτάξεις στα μάτια, είναι αρχέγονο έντσικτο… Σε ένα από αυτά ο άνθρωπος έπεσε ένα τετράγωνο από το σπίτι μου ξερός στο δρόμο, αιμόφυρτος, αναίσθητος… Έπιασε δυνατή βροχή η οποία μάλλον τον έσωσε, καθώς το τσούρμο σκόρπισε…\nΑπό το παράθυρο τον έβλεπα, πεσμένο στο δρόμο να τον λούζει η βροχή… Μου φάνηκε ότι έμεινε εκεί αρκετές ώρες… Ήρθε το εκατό (έτσι τα λέγαμε τότε) και τον μάζεψε… Θυμάμαι τον χωροφύλακα που με κατακέφαλα και σφαλιάρες μπουζούριασε τον κίναιδο στα τζιπ λαντρόβερ της εποχής…\nΛογικά έζησε (ή έτσι εύχομαι τουλάχιστον σήμερα)…\nΕμένα πάντως με άλλαξε ο Μιχάλης… Ένας τρελλός, μπαινόβγαινε σε ψυχιατρεία και βοσκούσε πρόβατα… Η πιτσιρικαρία τον παίρναμε στο κυνήγι, κι αυτός άλλοτε ανταποκρινόταν… Ντυνόταν παραλλαγή με κλαδιά, φορούσε ένα ψεύτικο στέμμα. Άλλοτε στις ζοχάδες του πετούσε πέτρες, κάτι κοτρώνες να!\nΈνας συμμαθητής (μακαρίτης πλέον) ήταν φίλος του… Καθόταν μαζί του ήσυχα και κάνανε ψιλή συζήτηση… Πήγα και εγώ δίπλα του, κινημένος κυρίως από περιέργεια… Ο φίλος του φίλου, φίλος δεν γίνεται, είπα μέσα μου… Ο Μιχάλης όμως με βούτηξε από το στήθος: «Έλα δω εσύ ρε!» φώναξε…\nΟσονούπω μαζεύτηκε και η υπόλοιπη πιτσιρικαρία… Με έβαλε κάτω… Και θεώρησε σωστό να δώσει ένα μάθημα… ετοιμάστηκα να τις φάω… Όμως αυτός μου έκλεισε το μάτι… Έδινε δυνατές γροθιές, αλλά λίγο πριν με ακουμπήσουν έκανε κοντρόλ και ίσα που με χάϊδευαν… Μπήκα στο κόλπο κι ανταποκρίθηκα… Φώναζα όπως ακριβώς να τις έτρωγα κανονικά…\nΓια λίγες μέρες ήμουν και ο ήρωας της παρέας, αλλά για μένα έγινε για πάντα ήρωας ο Μιχάλης…\nΕξαιρετικός φόρος τιμής στον Ζακ Κωστόπουλο!\nΕυχαριστούμε Νικοκύρη, ευχαριστούμε κύριε Κωστή Ανετάκη…\nΣάκης Οικονόμου said\n> Με δυο στακάτες κινήσεις, σήκωσε τη φούστα και κατέβασε την κυλόττα της. Τα μάτια μου γούρλωσαν και μου κόπηκε η ανάσα.\nΚαι ξαφνικά η στερημένη μάνα του με τα χίλια ψυχολογικά προβλήματα\n>κατέβασε την κυλόττα της\nκαι άρχισε να τον παρακαλάει υστερικά με βουρκωμένα μάτια\nΑυτό συνέβη πραγματικά\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 09:49\nΑπό το κείμενο συγκράτησα τα\nκαι πολύ μου άρεσαν…\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 09:53\n4. Υπάρχει όντως μια σεμνοτυφία ως προς τη χρήση της λέξης μπουρδέλο στη λογοτεχνία. Οι πιο πολλοί γράφουν μπορντέλο, μια λέξη που στην καθημερινή κουβέντα δεν τη χρησιμοποιεί κανείς.\n(Και μια αντιδημοφιλής, φοβάμαι, απορία:δεν καταλαβαίνω πώς η Σαπφώ σχετίζεται με τον Κωστόπουλο. Η κοινή σεξουαλική ταυτότητα δεν είναι αρκετή για τέτοιες ταυτίσεις, νομίζω.)\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 09:58\n3 Εχει βάση η παρατήρηση\n4 Και η γλωσσική παρατήρηση έχει βάση\n6 Κύριε Σάκη Οικονόμου, σίγουρα γράφετε για λογαριασμό σας;\n9 Ο Κωστής είπε ότι το έγραψε με αυτό το έναυσμα.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:02\nΤο είδα με τα μάτια μου\nΗταν μια πολύ μικρή παραγκούλα σ ένα πολύ μικρό παρκάκι τότε, που έμενε μια κοπέλα.\nΚάθε Πέμπτη γινόταν εκεί Λαϊκή Αγορά.\nΌμως εκείνη την Πέμπτη ήρθαν τα πάνω κάτω.\nΔεν ξέρω τι τους έπιασε και λεηλάτησαν το βιος της άτυχης κοπέλας. `\nΕίχε γεμίσει ο χώρος από ρούχα, κλωστές, κουμπιά, ψαλιδάκια, φλιτζανάκια.\n4. Θετική κι ανθρωπιστική στοχοθεσία, και συμπαθής γραφή, αλλά παρατραβηγμένο στην πλοκή του, με τους στόχους ορατούς στην ούγια.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:05\n10 δ, 7\nΟχι βέβαια, δεν είναι προσωπική μου εμπειρία\nΣυνέβη σε αδελφικό μου φίλο\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:06\n10 δ. Το ύφος είναι ο άνθρωπος. Οι περσόνες δεν αρκούν. Όσο κι αν προσπαθήσει κανείς να το καμουφλάρει, κάποια στιγμή καρφώνεται. 😊\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:10\nΠολὺ καλογραμμένο τὸ διήγημα τοῦ Κωστῆ Ἀνετάκη. Ἐπίσης πολὺ δυνατὰ τὰ μηνύματα ποὺ μεταφέρει.\nΔιαβάζοντάς το, ὅμως, κάτι δὲν μοῦ ταίριασε ἀνάμεσα στὸ λογοτεχνικό του ὕφος καὶ στὸ περιεχόμενο.\nΤὸ ὕφος μοῦ εἶναι οἰκεῖο καὶ προσφιλές, ἀλλὰ παραπέμπει σὲ παλιότερες ἐποχές.\nὉ μῦθος καί, κυρίως, τὰ μηνύματα εἶναι πιὸ συγχρονα καὶ θὰ περίμενα ἕναν διαφορετικό τρόπο ἀφήγησης.\nΠάντως ἡ συνολική του εἰκόνα εἶναι θετικὴ καὶ τὸν εὐχαριστοῦμε ποὺ μοιράστηκε τὶς εὐαισθησίες του μαζί μας.\nΕὐχαριστοῦμε καὶ τὸν Νικοκύρη γιὰ τὴ δημοσίευση.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:12\nΠόσο μάλλον αν δεν προσπαθεί.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:19\nΠολύ καλό, ευχαριστούμε και τους δύο, για τη συγγραφή και τη δημοσίευση.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:25\nΣύνδεσμος για το μπλογκ του Κωστή Ανετάκη: Great Chaos’ Τα χρονικά του Μεγάλου Χάους ανοίγονται τυχαία, από ένστικτο, χωρίς μοτίβο, σχεδιάζοντας…\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:29\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:35\n16 Επειδή όμως δεν έχω όρεξη να παίζω το κρυφτούλι, ο μεν Σάκης Οικονόμου δεν θα ξαναγράψει εδώ και σε επόμενες ανάλογες προσπάθειες ο αποκλεισμός θα γίνει παντοτινός.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:38\nΑπόσπασμα από ένα κείμενο του ωραίου Ίωνα Δραγούμη, γραμμένο το 1912, που πολύ ταιριάζει θαρρώ στη Σαπφώ και στην κάθε Σαπφώ, αρσενική, θηλυκή, σερνικοθήλυκη, καθώς και στη γιαγιά μου, από τη μάνα μου, μιαν αληθινή ηρωίδα της ζωής, ψυχούλα, ασίκισσα και ντερμπεντέρισσα :\n«Ήρωες ποιοι είναι; Εκείνοι που πολεμούν αντρεία ή και σκοτώνονται στον πόλεμο; […]\nΉ εκείνοι που αψηφούν την κατακραυγή της κοινωνίας ή την μπουρζουάζικη κρίση της και στις πράξες, μα προπάντων στις ιδέες;\nΟι λιγότερο ήρωες είναι –έτσι τουλάχιστο αισθανόμουν στον πόλεμο– εκείνοι που πολεμούν αντρεία στον πόλεμο, γιατί όλα τους σπρώχνουν για να το κάμουν.\nΚαι ίσως οι πιο αντρείοι νάναι όσοι αψηφούν την κοινωνία και τους αμείλιχτα στενούς της νόμους και κανόνες και τα λόγια του κόσμου.\nΕκείνοι που σκοτώνονται στον πόλεμο, ενεργούν σύμφωνα με την αντίληψη της κοινωνίας, όλο το βάρος της κοινωνίας τούς σπρώχνει να πολεμήσουν αντρεία και να σκοτωθούν.\nΟλοι θα τους πουν ήρωες, όλοι θα χειροκροτήσουν και όλοι πάλι θα τους τιμωρήσουν, αν τυχόν ξεφύγουν το χρέος που τους ορίζει η κοινωνία.\nΤους άλλους όμως […] δεν τους σπρώχνει η κοινωνία, το ενάντιο.\nΑυτή τους λέει πως είναι αστείο και γελοίο να μην είναι ισοπεδωμένοι και να μη λεν και κάνουν ό,τι λέει και κάνει όλος ο κόσμος, και κείνοι κάνουν του κεφαλιού τους».\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:53\nΕυχάριστη, ζωντανή γραφή. Ευχαριστούμε.\nΜια μικρή αιρετική παρατήρηση. Μού έφερε στην μνήμη ηθικοπλαστικό κείμενο των σχολικών μου χρόνων. Μια συγκινητική ιστορία μικρού μεγέθους με ηθικό δίδαγμα. Καλό είναι, αλλά για μένα λίγο παλιομοδίτικο ως στυλ. Αν βέβαια κατάφερε να προβληματίσει έστω και έναν αναγνώστη πέτυχε.\n(Α! Και μια απορία. Παίζουν μπιρίμπα στα καφενεία; Τα είχα στο μυαλό μου πάντα συνδιασμένα με πρέφα, ξερή, κολιτσίνα, τέτοια, παραδοσιακά.)\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:59\n21 να βάλουμε και την πηγή όμως 🙂\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 11:03\nΚαι μ’αυτά και μ’αυτά θυμήθηκα την θρυλική μορφή τού Γιωργάκη.\nΤού Γιωργάκη με τα μακριά μαλλιά, τα λαμέ ψηλοτάκουνα παπούτσια, το έντονο μακιγιάζ και τον κραυγαλέα «σπαστό» τρόπο ομιλίας που έμοιαζε να τον έχει ξεσηκώσει απ’τους «κραγμένους» ρόλους τού Σταύρου Παράβα.\nΤού Γιωργάκη που αποτελούσε ένα ατρόμητο αξιοθέατο στην ελληνική επαρχία τής δεκαετίας τού ’70 κι έβγαζε τα προς το ζην τραγουδώντας επί σειρά ετών, καλλίφωνος γαρ, στα κέντρα τής πόλης.\nΤού Γιωργάκη που κάποτε σ’ένα υποκατάστημα τής τότε Τραπέζης Πίστεως έγινε στόχος ενός κάφρου που τον αποκάλεσε μεγαλοφώνως κι εν μέσω πλήθους πελατών «πουστάρα».\nΤου Γιωργάκη, που γνωρίζοντας τις καταβολές και το ποιόν όλων των comme il faut «νοικοκυραίων» απάντησε «Εγώ μπορεί να είμαι πουστάρα αλλά βουλγαρογραμμένος τουλάχιστον δεν υπήρξα ποτέ.»\nΠαραμένει μία απ’τις πιο γενναίες πράξεις που έχω δει ποτέ…\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 11:11\n23 Πολύ ενδιαφέρον άρθρο!\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 11:19\n23:Μπράβο, Δύτη, παράλειψή μου.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 11:35\n(α) «εμπνευσμένο από την πρόσφατη τραγική δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου»\n# Ακόμα δεν γινήθκι Γιανν(η) τουν είπαν, λέμε Μακεδονιστί. Δεν περιμένουμε ούτε καν την ιατροδικαστική έκθεση! Εμείς τα ξέρουμε όλα και (γι΄αυτό) δεν θέλουμε να μάθουμε τίποτα! Δεν ξέρουμε τον δολοφόνο αλλά ξέρουμε ότι τον δολοφόνησαν. Σίγουρα (λέω τώρα εγώ) θα είναι ή επαγγελματίες ή αστυνομικοί ή και οι δυο μαζί.. Σκέφτομαι ότι μπορεί να πέσω …στο λάκκο που σκάβω για άλλους: Προστατεύοντας το άτυχο Ζακ από τον κοινωνικό ρατσισμό, εκφράζω τον δικό μου ρατσισμό εναντίον των επαγγελματιών και των αστυνομικών!\n(β) # Για το σημερινό διήγημα: Αν ο συγγραφέας του εκφράζει πραγματικές εμπειρίες, τον κατανοώ. Αν …πουλά αντιρατσισμό, το εμπόρευμά του θα μείνει στα ράφια. Το «αγοραστικό κοινό» του περιορίζεται σε όσους ψάχνουν απεγνωσμένα για αριστερά μπαστούνια ενώ γέρνουν μάλλον …προς τα δεξιά!\n(γ) 21, Le Coeur Gothique said: «…Τού Γιωργάκη με τα μακριά μαλλιά, τα λαμέ ψηλοτάκουνα παπούτσια, το έντονο μακιγιάζ …στην ελληνική επαρχία τής δεκαετίας τού ’70 κι έβγαζε τα προς το ζην τραγουδώντας …στα κέντρα τής πόλης..»\n# Ο Γιωργάκης (νομίζω ότι έχουμε υπόψη το ίδιο πρόσωπο), ήταν (τουλάχιστον) «ντουμπλέ». Φίλος που δούλευε μαζί του στα κέντρα, μου έλεγε ότι είχε βάλει χέρι σχεδόν όλες τις τραγουδίστριες που είχε συναντήσει! Βέβαια, πλην των άλλων ήταν πανέξυπνος, μπαγαπόντης και μέγας τρακαδόρος! Οι περισσότεροι πάντως θυμούνται (και) τις καλές τους πλευρές.\nΑυτή η Λόλα είναι πιο κοντά σ’ ό,τι διαβάσαμε\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 11:41\nΚαλογραμμένο, αλλά θυμίζει ηθικοπλαστικά διηγήματα από την άλλη πλευρά…\nΚαι κάποια στιγμή, ας δείξουν λίγο έλεος με τις διηγήσεις τύπου Καΐλα όπου «τον άνθρωπο τον κάνει κείνο που ’χει στην ψυχή του» κατά τα άλλα όμως, «δούλεψε στα μπορδέλα» και πήρε… διαμέρισμα!\nΈτσι, έχουμε γελοίους συνειρμούς πατώντας στο όνομα του Ζακ, όπου η ηρωίδα και στο «μπορδέλο» δουλεύει, αλλά και με το διαμέρισμα της και με την γοητεία του περιθωρίου, ενώ ο μακάκας ο «νοικοκυραίος» του βγαίνει ο πάτος με τον κάθε καραγκιόζη εργοδότη που τον πληρώνει όταν το θυμάται για να ταΐσει παιδιά και να βγάλει τα νοίκια και επιπροσθέτως είναι και ο κακός της υπόθεσης…\nΠοτέ δεν άντεχα αυτούς που αντί να πουν τα πράγματα ως έχουν, κάνουν ιδεολογικά βαφτίσια μετατρέποντας τη μέρα σε νύχτα…\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 11:43\n5 >> Nikiplos\nο Μιχάλης… Ένας τρελλός, μπαινόβγαινε σε ψυχιατρεία και βοσκούσε πρόβατα… Η πιτσιρικαρία τον παίρναμε στο κυνήγι,\nΚαι τον δέρναν στο στενό\nΘε μου πώς πονώ\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 11:53\n29 >>«δούλεψε στα μπορδέλα»και πήρε… διαμέρισμα!\nαπό την άλλη, (ο μπηξα-δείξα ) «είχε μεγάλη περιουσία και την έφαγε στις πουτάνες»\nΣτερεοτυπικά θα έλεγα,σε πραγματικές ή λογοτεχνικές αφηγήσεις.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 11:57\n27) (γ) Αν εννοείς αυτόν, τότε όντως έχουμε υπόψη το ίδιο πρόσωπο.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 12:04\nΓράφοντας αφήνω να κατακάτσει μέσα μου το διήγημα ,να βρω τις …αρετές του (οι τελείες λόγω κ.Αρετάκη 🙂 ).\nΠάντα είμαι με τη μεριά του συγγραφέα, να νιώσω το καρβουνάκι που τσουρούφλισε το μυαλό και γέννησε τις φράσεις.\nΓια το αίμα που πιτσίλισε στα μάτια μας η τέτοια σφαγή «εν μέση οδώ» -μέρα μεσημέρι στην καρδιά της πόλης, ενός ανθρώπου, ετούτο το κείμενο, στην ώρα του, είναι και λίγο μνημόσυνο, τουλάχιστον από μένα.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 12:09\n33 Ανετάκη βέβαια -είδατε πόσο αθώα αν μη τι άλλο ,ήταν η προσέγγισή μου, δοσμένη στην ουσία του γραπτού και μάλιστα αφαίρεσα πριν,την τελευταία μου φράση «Θα ψάξω αργότερα για το συγγραφέα» 🙂\nΣυγγνώμη κε Ανετάκη. Να σημειωθεί ότι έχω συγγενείς Αρετάκηδες.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 12:21\nκαι θηλυκό : η τσούρμα\n8 Νικιπλος ακριβώς κι εγώ στάθηκα σ΄αυτές τις πολύ δηλωτικές (εικόνα-ήχος-σκηνή) λέξεις\nαλλά και σφεντονίζω .Τις δυο τελευταίες τις λέμε κάτω.\nΑνεμοκυκλίστηκε/ανεμοκυκλιστήκανε , φύγανε/εξαφανιστήκανε γρήγορα σα να τους πήρε ο αέρας\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 12:22\n29:Όντως, πολλοί από τους συμπαραστάτες και τους αληλλέγγυους είναι εκνευριστικοί ιδεοληπτικοί, που είναι αδύνατον να συζητήσεις μαζί τους, αφού εντός διλέπτου σού έχουν φτύσει πέντ’-έξι κοινότοπους όσο και αυθαίρετους χαρακτηρισμούς στα μούτρα, συνοδευόμενους από βλέμματα ειρωνείας και μίσους.\nΟι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, όμως, συνήθως κρύβουν τραγικές ιστορίες. Και η κατάληξη στο μπουρδέλο δεν είναι πάντα ελεύθερη επιλογή αλλά μονόδρομος. Συνάδελφός μου αποφάσισε να ντυθεί με γυναικεία ρούχα, όταν πήρε σύνταξη και πέθαναν οι γονείς του. Αν είχε φανεί τολμηρός στα νιάτα του, σε σχολείο θα δούλευε ή σε μπουρδέλο θα κατέληγε;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 12:23\nκ. Μπαρτζούδη αν δεχτούμε ως υπόθεση εργασίας οτι πέθανε απο καρδιακή εμβολή, απο υπερβολική δόση, από…. . Όταν βλέπω εναν αιμόφυρτο ανήμπορο ανθρωπο, να δέχεται κλωτσιές και κακομεταχείριση στο έδαφος από αριθμό ατόμων, και εγώ λέω πως δολοφονείται ακόμη κι αν καταφέρει στο τέλος να αναπνέει ακόμη.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 12:26\nΚοιτώντας την «εικόνα» του πεσμένου ανθρώπου που τον κλωτσούν στο κεφάλι, ενώ γύρω θεώνται καμιά δεκαπενταριά άτομα – δυο δευτερόλεπτα το άντεξα, το έκλεισα.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 12:30\n37: Χαρούλα, ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα επηρεάζεται από την ιδεολογία μας. Και αυτό ισχύει και για όσους κρατούν δεξιό μπαστούνι, όσο και αν ισχυρίζονται ότι είναι αδογμάτιστοι ορθολογιστές, ενώ οι αντίπαλοί τους πάσχουν από ιδεολογική τύφλωση.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 13:09\nΚαταρχάς ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Και για τις παρατηρήσεις, οι οποίες έχουν σίγουρα βάση. Πρόκειται για αμφιβολίες που μου προέκυψαν κι εμένα, μόλις το έγραψα. Δεν έχω ξαναγράψει κείμενο με ηθικοπλαστικό περιεχόμενο, όμως στη συγκεκριμένη ιστορία, όπως μου ήρθε πριν τη γράψω, νομίζω ότι ήταν αναπόφευκτο. Πρόκειται για θέμα ευρύτερης κοινωνικής ηθικής και δεν μπορείς να μην πάρεις θέση πάνω σ’ αυτό. Για να χάσει το ηθικοπλαστικό του στοιχείο θα έπρεπε να γράψω κάτι πολύ μεγαλύτερο, όπου όλ’ αυτά θα βγαίνανε μέσα από πολλά γεγονότα και πράξεις, ώστε να μη χρειάζεται ο αφηγητής να εκφέρει κρίσεις ο ίδιος. Δεν ήταν όμως αυτός ο στόχος μου.\nΩς προς το Μπορδέλο, κατανοώ την ένσταση, ωστόσο μου αρέσει ηχητικά κι έτσι το λέω και στον προφορικό λόγο. Συγγραφική ιδιοτροπία, ας το πούμε έτσι.\nΩς προς την μπιρίμπα, το σκεφτόμουνα κι εγώ. Παίζουνε μπιρίμπα και στα καφενεία, ωστόσο είναι νεότερη συνήθεια. Μάλλον θα τ’ αλλάξω σε «κολτσίνα», πράμα που δεν έκανα γιατί απλώς δεν έχω παίξει ποτέ και δεν ξέρω τι στο καλό παιχνίδι είναι τούτο. Όμως τι σημασία έχει.\nΤέλος, ως προς το παλιακό ύφος του κειμένου. Η ιδέα είναι ότι αυτά συνέβησαν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’70 με αρχές ’80 κι ο αφηγητής σήμερα είναι περίπου στην ηλικία μου ή λίγο μεγαλύτερος. Όταν λοιπόν ο αφηγητής είδε τη σημερινή περίπτωση, του ήρθανε οι μνήμες απ’ τη δική του ιστορία. Το ότι είναι γραμμένο σήμερα υποδεικνύεται από δυο αναφορές: Τους Δίδυμους Πύργους και το Χαλιφάτο. Το ότι έγινε παλιότερα, υποδεικνύεται από τη γλώσσα και το στυλ της αφήγησης. Δεν θα μιλούσε έτσι κάποιος νέος σήμερα, όμως εγώ έτσι μιλάω και δεν είμαι εξωγήινος. Οι περισσότεροι της ηλικίας μου έχουν αυτή τη γλώσσα στ’ αφτιά τους, παραδομένη απ’ τους προηγούμενους. Δεν θέλησα ωστόσο να το προσδιορίσω επακριβώς χρονικά, για ν’ αφήσω να εννοηθεί η διαχρονικότητα του φαινομένου. Θα μπορούσε να έχει συμβεί κι αργότερα, όπως συνέβη και στις μέρες μας.\nΤο γεγονός ότι αρκετοί κι εδώ μέσα θυμήθηκαν παρόμοιες ιστορίες απ’ την ίδια εποχή, όπου εξελίσσεται η ιστορία, δείχνει ότι ο στόχος επιτεύχθηκε.\nΚαι πάλι σας ευχαριστώ όλους, ιδιαίτερα όμως τον Νικοκύρη, που μου έκανε την τιμή να με φιλοξενήσει γι’ άλλη μια φορά στο ιστολόγιό του…\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 13:13\n41 Το σχόλιο έμεινε για λίγο στη σπαμοπαγίδα επειδή ο Κωστής Ανετάκης δεν σχολιάζει εδώ -αν και τα άρθρα του ιστολογίου τα σχολιάζει συχνά από το Φέισμπουκ.\nΤον ευχαριστώ και από εδώ για το διήγημα και νομίζω πως ήταν γόνιμη η σχετική συζήτηση.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 13:41\nΜία απορία για την ψυχολογία της ηρωίδας: γεννήθηκε αγόρι, αλλά ένιωθε γυναίκα, σε σημείο που ντυνόταν γυναικεία, εκδιδόταν και ήθελε και να εγχειριστεί. Εντάξει, δυστυχώς αυτά συμβαίνουν — μας τα έχει διηγηθεί και η Μπέτυ και ο Ταχτσής. Ταυτόχρονα όμως ερωτευόταν γυναίκες; και τις απαύτωνε κιόλας; ή από άλλον έμεινε έγκυος η μάνα του παιδιού;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 13:50\nκ.Ανετάκη εντυπωσιασμένη! Με το σχόλιο σας. Σωστότερα με την αντιμετώπιση των παρατηρήσεων. Στις μέρες μας σπανίζουν άνθρωποι που αποδέχονται, προβληματίζονται και διορθώνουν αν το κρίνουν! Συνήθως βρίσκουμε μια δικαιολογία και επιμένουμε. Αι ταλέντο νομίζω πως έχετε, αλλά σίγουρα έχετε ποιότητα ανθρώπου. Μπράβο!\nΥ.Γ. Για την μπιρίμπα απορία είχα. Μην σας παραςύρω. Έχω να μπώ σ καφενείο απο φοιτήτρια στην δεκαετία του 80.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 13:59\nΛοιπόν, άκυρο φίλοι μου. Η συλλογική σοφία δεν κάνει σχεδόν ποτέ λάθος. Έγραψα όσα έγραψα παραπάνω, όμως μετά ξανακοίταξα το κείμενο κι υπάρχουνε κενά. Όχι, δεν στέκουν κάποια πράματα να έχουνε συμβεί τότε που τα ‘χα στο νου μου. Η Σαπφώ θα πρέπει να ήταν σήμερα (αν ζούσε) γύρω στα εξήντα πέντε κι ο γιος της, ο αφηγητής γύρω στα είκοσι με είκοσι πέντε.\nΤελικά, συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν κάποιες λογοτεχνικές λέξεις (εντάξει, ο αφηγητής αν και νεαρός είναι λογοτέχνης, πού το παράξενο), όπως ανεμοκύκλιζαν ή διπλοπάλαμα, που έδιναν την αίσθηση του παλιακού ύφους. Ήτανε λεπτομέρειες, όπως σκολειό, απάνω, τσούρμα, μάνητα, γωνιά, ποδάρι, γιομίσει, απόγεμα, τέτοια πράματα, που τεχνητά πάλιωναν το ύφος. Κι έπειτα, έλειπε η ισορροπία απ’ αυτό το διήγημα. Γιατί, αν προσέξετε, το πρώτο μισό είναι γεμάτο με τέτοιες παλιακές εκφορές, ενώ το δεύτερο όχι, κείνο είναι πιο σύγχρονο. Εντέλει το άλλαξα και πράγματι έγινε καλύτερο, συνεπέστερο.\nΣας ευχαριστώ πολύ για τούτες τις παρατηρήσεις, με βοήθησαν πολύ. Αύριο, που θα το ανεβάσω και στο δικό μου μπλογκ ( https://otto-great-chaos.blogspot.com/ ), μπορείτε να με επισκεφτείτε, για να δείτε τις διαφορές. Θα χαρώ και να σχολιάσετε, αν βρείτε ότι ακόμα κάτι θέλει.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:07\nΑγγελε λίγο μετά την μεταπολίτευση βγήκε νομίζω το πρώτο βιβλίο γραμμένο από κάποιον (ή μήπως ήτανε συνέντευξη ; ) …Πάολα αν θυμάμαι καλά που εκδιδότανε αλλά και περηφανεύοτανε και για το ματζαφλάρι του που το δοκίμαζαν αρκετοί από τους πελάτες του/της. Θυμάμαι πως έλεγε πως κάνει κακή ζωή αλλά έβγαζε πολλά λεφτά-χοντρικά ένα βασικό μισθό την ημέρα- κι έλεγε να της βρούνε μια άλλη δουλειά με τα ίδια λεφτά όμως για να αφήσει το πεζοδρόμιο και να γυρίσει στην νορμάλ ζωή…\nΠιασ’ το αυγό και κούρεφ’ το…\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:08\nΠραγματολογικό για τη μπιρίμπα, το λέει και ο έμπειρος της (λαϊκής) ζωής και της πολιτικής, Κυρ.Μητσότ για το Γιάνη Βαρουφ, το 2015, » Οι διακρατικές σχέσεις δεν είναι παρτίδα μπιρίμπας σε συνοικιακό καφενείο» άρα ισχύει 🙂\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:10\nΟ κ. Τράγκας δεν σχολιάζει εδώ, έτσι δεν είναι ;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:22\nΕΦΗ νάσαι καλά!\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:23\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:26\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:31\nΜε το διήγημα ,θυμήθηκα και το Παρτάλι του Θοδωρή Γρηγοριάδη, που νόμισα αρχικά ότι ήταν συνώνυμο με το τραβέλι (που επίσης δεν ήξερα πριν κάποια χρόνια)\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:32\nΥπάρχουν πολλές περιγραφές για κοινωνικά φαινμενα σαν αυτά που εκτυλίχθηκαν στην Γλάδστωνος εκείνο το θλιβερό μεσημέρι.\n-Σοκαριστικές εικόνες που πληγώνουν όσους ακόμα μπορούν να πληγώνονται και εξαγριώνουν τους υπόλοιπους\n-Οι δήθεν δημοσιογραφικοί αλλαγμοί των ρεπορτέρ και των παρουσιαστούν.\n-Υπάρχουν όμως και ήρεμες επιστημονικές αναλύσεις που προσεγγίζουν κάποιες πτυχές και προσπαθούν να περιγράψουν ερμηνευτικά σχήματα.\nΑλλά η καλύτερη άμυνα του ανθρώπου απέναντι στην βαρβαρότητα γύρω και μέσα του είναι η καλή τέχνη. Και αυτό το μικρό διήγημα αν μη τι άλλο κατορθώνει να κάνει σαφείς τις φιλοδοξίες του συγγραφέα να κάνει καλή τέχνη χωρίς να φοβάται την αναμέτρηση με την απάνθρωπη ισχύ της επικαιρότητας. Και το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου άσχημο .Το αποτέλεσμα αποπνέει κάτι παραπάνω απο μεράκι…\nΕυχαριστούμε κ. Ανετάκη.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:34\nΕίναι λίγο περίεργο, ετοιμαζόμουν να ποστάρω το παρακάτω κείμενο, όταν είδα το σχόλιο του συγγραφέα. Δεν είναι το ίδιο να σχολιάζεις ψυχρά ένα κείμενο, με το να λες τη γνώμη σου άμεσα στον αποδέκτη!\nΩστόσο δε βρήκα κάτι να αλλάξω – ούτε θέλησα.\nΤο σημερινό το βρήκα ενδιαφέρον. Βέβαια με ξάφνιασε, λίγο ενοχλητικά ομολογώ, αλλά η περιγραφή της σκηνής στο δρόμο ήταν συγκλονιστική , προκαλεί αναπόφευκτα δυσάρεστους συνειρμούς και υποθέτω άξιζε μια δυνατή ανατροπή στη συνέχεια, παρά ένα συνηθισμένο κήρυγμα.\nΚαι είναι καλογραμμένο. Θυμάμαι ότι με είχε εντυπωσιάσει πολύ το προηγούμενο διήγημά του που φιλοξενήθηκε στο ιστολόγιο.\nΠιστεύω πως έχει ταλέντο , ευαισθησία και φαντασία που μπορεί να αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο.\nΜια παρατήρηση μόνο :\nΊσως χρειαζόταν στην αρχή μια πρόταση, όχι ενσωματωμένη στο κείμενο, μια πολύ σύντομη εισαγωγική αναφορά του συγγραφέα στη βία και την αντιμετώπιση του διαφορετικού, ώστε να αποφευχθούν άστοχες συγκρίσεις με την περίπτωση του Ζακ , σε σημεία που μπορεί να εστιάζουν στο προηγούμενο επάγγελμα της μητέρας.\nΝαι, συχνά η πραγματικότητα μπορεί να είναι αυτή, αλλά νομίζω πως εδώ πρέπει να τονισθούν τα συγκεκριμένα σημεία αναφοράς, ειδικά τώρα που το θύμα είναι γνωστό και το γεγονός τόσο πρόσφατο.\nΘα ήταν διαφορετικά αν ο συγγραφέας εμπνεόταν από ένα περιστατικό που συνέβη παλιά και πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων , με θύμα κάποιον άγνωστο περιθωριακό.\nΠροσωπική άποψη φυσικά, απλώς πιστεύω ότι ο Ζακ αρκετά έζησε την απόρριψη.\nΔικαιούται , έστω τώρα , να μην ταυτίζεται – έστω συνειρμικά – με κάθε σκοτεινό σημείο της ζωής έξω από τα καθιερωμένα.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:37\n36.» Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές, όμως, συνήθως κρύβουν τραγικές ιστορίες. Και η κατάληξη στο μπουρδέλο δεν είναι πάντα ελεύθερη επιλογή αλλά μονόδρομος. »\nΗ κατάληξη είναι πολύ συχνά μονόδρομος και για τους περισσότερους «διαφορετικούς» φοβάμαι πως η μάχη είναι χαμένη. Αν όμως η θέληση και η δύναμη του ατόμου και κυρίως οι συνθήκες το επιτρέπουν, μπορεί κάποιος να είναι ο εαυτός του και να θεωρείται απλά γραφικός, ή ακόμα και να γίνει σταρ.\nΕδώ βλέπουμε τις δύο περιπτώσεις.\nBilly Elliot (film) – the final scene https://youtu.be/1mAreOe6e-A\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:55\nΤελικά τι ζητάτε από ένα διήγημα?\nΙστορία της διπλανής πόρτας? Μα την ξέρετε! Ή τη μαντεύετε. Και σίγουρα δε λέει κάτι καινούργιο.\nΝα αναφέρεται στο ένδοξο παρελθόν? Αυτό κι αν σηκώνει κριτική! Ανάλογα με την οπτική γωνία, το επίπεδο μυθοπλασίας κλπ κλπ Ναι, είναι είδος με πολλούς φαν, αλλά κάποιος πρέπει να μιλήσει και γι αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Το πώς, είναι άλλο θέμα…\nΑν το διήγημα έχει υπερβολή, ανατροπή που σοκάρει, χαρακτηρίζεται αμέσως «δήθεν» , «προσπάθεια εντυπωσιασμού».\nΑν καταλήγει κάπου, στο αυτονόητο έστω, γίνεται «ηθικοπλαστικό».\nΑν αποφύγει τις «ηθικολογίες» , εστιάζει σε σκοτεινή πλευρά, «προωθεί τάσεις» « δικαιολογεί καταστάσεις «.\nΑν σ΄αφήνει με την απορία, «ανολοκλήρωτο», «δεν καταφέρνει να το πάει λίγο παραπέρα…»\nΑν το στυλ είναι ιδιαίτερο, αναφέρεται σε χώρο φανταστικό,( όπως ο συμπαθέστατος χρυσοψαράκιας*), «εξυπνάδες», « γράφει μόνο για τον εαυτό του».\nΑν είναι αυτοβιογραφικό, βαράτε! «Επαίρεται», «επιζητά τον οίκτο», «παραμυθιάζει», « πουλάει μούρη».\n/ Και λοιπόν? Αν κάποιος τολμάει να εκτεθεί, δικαιούται να το κάνει όπως γουστάρει. Εσείς οι πολυπράγμονες, μην πάρετε! Ή γράψτε καλύτερα, να φάει τη σκόνη σας! Ή, ακόμα καλύτερα, σωπάστε.\nΌλοι μπορούν να γίνουν πικρόχολοι.\nΓια μένα αυτά είναι τα κριτήρια :\nΈχει κάποια αλήθεια? Στοιχείο που προβληματίζει, ενδιαφέρει, είναι πρωτότυπο, συγκινεί ή διασκεδάζει, αυτό το κάτι που σε κάνει να νοιώθεις ότι άξιζε να το διαβάσεις, ότι έχει κάτι να σου πει.\nΚαι φυσικά μετράει ο τρόπος που το παρουσιάζει. Μπορεί να υπάρχουν όλα τα παραπάνω και η αφήγηση να μη ρέει ομαλά , να κουράζει, ακόμα και να σε απωθεί – συμβαίνει αρκετά συχνά.\nΔεν ονομάστηκαν τυχαία κλασσικοί κάποιοι μεγάλοι…\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:02\n#43: Όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, είναι κάτι πολύ συνηθισμένο. Άλλωστε, πολλοί ακτιβιστές της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας επισημαίνουν ότι είναι διαφορετικό πράμα η ταυτότητα του φύλου από τις σεξουαλικές επιλογές. O Κίνσεϊ, κατά πολλούς πατέρας της σεξολογίας, έγραψε ότι οι άνθρωποι κατατάσσονται, ως προς την ετεροφυλοφιλία ή την ομοφυλοφιλία σε μια κλίμακα (νομίζω απ’ το 0 ως το 6), όπου στον ένα άκρο βρίσκονται οι αποκλειστικά ετεροφυλόφιλοι, στο άλλο οι αποκλειστικά ομοφυλόφιλοι, ενώ όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται στο ενδιάμεσο. Θα σε παραπέμψω και στην ταινία του Αλμοδόβαρ «Όλα για τη μητέρα μου»…\n#54: Αγαπητή Λουκρητία, ευχαριστώ για τα πολύ καλά λόγια, με συγκινείς. Ως προς αυτό που προτείνεις στην παρατήρησή σου, το σκεφτηκα κι εγώ, όμως έψαχνα κάποιο σχετικό απόφθεγμα να βάλω, όπως είχα στον Ευριπίδη το απόσπασμα του Έζρα Πάουντ, όμως δεν βρήκα κάτι που να με ικανοποιεί ούτε μου ‘ρθε κάτι δικό μου που να ταιριάζει μ’ αυτήν την περίπτωση. Καμιά ιδέα μήπως έχεις εσύ;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:04\n56. υπογραφή Θάνος Αθανασόπουλος\nο δικός μας ε;\nΜπράβο βρε γατόνι, »τα πετάνεις!» που το είπες πρώτη 🙂 🙂\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:14\nΕίναι θέμα ταλέντου και τεχνικής, Λουκρητία, το καλό διήγημα. Και, όπως και το ποίημα, είναι ταλαιπωρημένο είδος, αφού ο καθένας νομίζει πως μπορεί να γράψει. Δεν υπάρχουν συνταγές στην καλή λογοτεχνία. Όταν διαβάζεις κάτι καλό, το νιώθεις. Μπορεί να μην αρέσει σε όλους, βέβαια, αλλά εδώ υπεισέρχεται και ο παράγοντας του προσωπικού γούστου. Υπάρχει πιο συνηθισμένο «στόρι» απ’ό,τι στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη; Κι όμως, αν πιαστείς στη μαγική παγίδα του, δεν γλιτώνεις. Μια ζωή τον διαβάζεις και τον ξαναδιαβάζεις.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:15\nΣίγουρα μπορείς να βρείς το κατάλληλο, δε σε φοβάμαι!\nΣε μένα, λόγω ηλικίας προφανώς! ήρθε αυθόρμητα το πολυφορεμένο του Έσσε απ΄το Ντέμιαν – χρονικό μιας εφηβείας, (από μνήμης, αλλά πιάνεις το νόημα):\n.» Δεν ζητούσα τίποτα περισσότερο από το να προσπαθώ να ζω σύμφωνα με ό,τι πιο αληθινό ήθελε να βγει από μέσα μου. Γιατί άραγε ήταν τόσο πολύ δύσκολο…»\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:23\nΑυτό, μήπως βοηθάει ;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:24\n59. Εννοείται πως συμφωνώ μαζί σου!\nΠάντα υπερισχύουν τα προσωπικά κριτήρια τελικά, πώς θα το νοιώσεις. Και ειδικά στην ποίηση, αρκεί ένας στίχος για να σε καθηλώσει\nΓιαυτό είμαι κολλημένη με τους κλασσικούς, ενώ ψάχνω διαρκώς για νέους που θα γίνουν κλασσικοί για μένα.\nΕσύ όμως, συμφωνείς με τα… επί μέρους που ανέφερα?\n-και με λιγότερα δραματολογικά στοιχεία, δε θα έχανε την αξία του.\n-Με δηλωμένο ότι γράφτηκε υπό το ψυχολογικό κράτος της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι αυτόματοι παραλληλισμοί. Φυσικά και να μη δηλωνόταν η σχέση με την τρέχουσα πραγματικότητα, όλοι οι αναγνώστες θα το σκεφτόμαστε.\n-Πάντως η καλή* γραφή τα αφομοιώνει όλα. Μόνο ο συγγραφέας όμως,κατά τη γνώμη μου, δικαιούται ν΄άλλάξει ή όχι πράματα. Οι αναγνώστες κρίνουμε με τη δική μας σκευή και βλέμα ασφαλώς.\nΘυμάμαι όταν είδα πρώτη προβολή το Ρεμπέτικο είχα σκεφτεί ότι παραείναι φορτωμένο από απιθανότητες (να επαναλαμβάνεται η ζωή της τραγουδίστριας σε τρεις γενιές). Και μετά διαβάζοντας τα περιστατικά από το βίο και πολιτεία της/των γυναικών απ΄ όπου οι σεναριογράφοι έπαιρναν την πρώτη ύλη, η πραγματικότητα ξεπερνούσε τη μυθοπλασία. Ήταν έτσι, και ….χειρότερη. ΄\n*τώρα τί είναι καλή- ε όταν μαζευτούν πολλές υποκειμενικές κρίσεις και το πουν ,λέω τώρα απλοϊκά για να μην το φορτώσω\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:27\n61. Απαράδεκτα κυνικό. Εφαρμογή μόνο σε συναλλαγές, όχι σε σχέσεις.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:35\n64. .. άκου «εφαρμογή»! τέλος πάντων, νομίζω είναι φανερό τι εννοώ.\nΝαι, συμφωνώ στα επιμέρους, Λουκρητία. Κι εγώ, εκτός από τη χρόνια προτίμηση στους κλασικούς, διαβάζω και νεότερους και νεότατους διηγηματογράφους.Παπαδημητρακόπουλος, Σκαμπαρδώνης, Νόλλας, Μήτσου αγαπημένοι.Και από τους νεότατους Παπαμάρκος.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:39\nΑυτό με τις διεθνείς σχέσεις που δεν είναι παρτίδα μπιρίμπας ( χωρίς καφενείο\n) το έχει αντιγράψει από τον Ανδριανόπουλο. Αρχές δεκαετίας 90 με το Μακεδονικό.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:40\nΗ παρατήρηση των φαινομένων βίαιων επεισοδίων όπως του Ζακ ή της περιγραφής του διηγήματος, και η άρνηση αυτής ακριβώς της ομαδικής βίαιης δράσης, υπό τύπον αυτοματισμού της κοινωνίας, δεν σημαίνει ταυτόχρονα και την αποδοχή του θύματος ως στερεοτυπικού χαρακτήρα.\nΑντίθετα υπερασπιζόμαστε τον ουμανισμό που θα έπρεπε να επιδεικνύουμε απέναντι στο διαφορετικό, στο ιδιόμορφο ή απλά μη συνηθισμένο… Η άρνησή του, η βία και η προσπάθεια αφανισμού του, μάλλον πρόκειται για ένστικτο και για αυτοματισμό.\nΕπομένως υπό αυτήν την έννοια, η αποτύπωση του προσήκοντος ουμανισμού που θα έπρεπε να φθάσουμε στο σημείο να επιδεικνύουμε αυτόματα ως κοινωνία, και να ξεφύγουμε από την αγελαία απόρριψη, δεν συνιστά ηθικολογία ή ηθικοπλασία κάποιας μορφής. Είναι απλούστερα η αυτονόητη διάθεση ότι είμαστε άνθρωποι πάνω από όλα…\nΗ ηθικοπλασία, έρχεται από τα στερεότυπα, όπως θρησκείες (ο καλός χριστιανός, ο καλός μουσουλμάνος κλπ) ή από ιδεολογικές εμμονές (που συχνά τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίζουμε ως θεολογικές). Καθόλου λοιπόν δεν είναι ηθικοπλαστικό το ανωτέρω διήγημα αφού δεν υπερασπίζεται κάποιο στερεότυπο, αντίθετα αρνείται μια στοιχειώδη στάση δήθεν συνέπειας.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:41\n66. Το ξέρω ότι κατά βάθος έχουμε κάποια κοινά σημεία αναφοράς!\nΉταν λίγο ύπουλη η ερώτηση!\nΚαι πάντα ζητάω προτάσεις και ιδέες!\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:55\nΠιάνομαι από μία φράση του διηγήματος για να εκφράσω την ακόλουθη απορία μου:\nδεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο ένα μέρος των ομο/μπάι/φυλόφιλων συνανθρώπων\nκαι λέω ένα μέρος, εννοώντας ένα μέρος του πενήντα τοις εκατό ή περίπου, επειδή στο δεδομένο υποσύνολο, εκτός από άνδρες, υπάρχουν και γυναίκες,\nένα μέρος, λοιπόν, των ομο/μπάι/φυλόφιλων ανδρών (στο φύλο) επιλέγουν να εκφραστούν -και να δηλώσουν έτσι τη δημόσια αντίθεση και την περηφάνεια τους για τις σεξουλαικές επιλογές τους- υιοθετώντας τα πιο σαφή και αναμφισβήτητα σύμβολα της καταπίεσης, της υποταγής και του εξευτελισμού που έχει πλασάρει και επιβάλλει με χίλιους τρόπους η σωβινιστική πατριαρχική κυριαρχία στις γυναίκες.\nΚαι μάλιστα, συχνά, μέσω της προβολής αυτών των συμβόλων γίνεται η διεκδίκηση δικαιωμάτων ισότητας και ο αγώνας ενάντια στις διακρίσεις.\nΤηρουμένων όλων των αναλογιών, θα ήταν σαν οι, κάτω απο τη Γαλλική κατοχή, Βιετναμέζοι, στους οποίους επιβαλλόταν από τους Γάλλους αποικιοκράτες, καθεστώς απόλυτου αναλφαβητισμού, να έδειχναν καθημερινά τη αντίθεσή τους και να συμμετείχαν στο κίνημα διεκδίκησης δικαιωμάτων στη μόρφωση μεθυσμένοι, εμπνεόμενοι από τις στιγμές ελεύθερης έκφρασης, την Κυριακή, μετά τη λειτουργία, των μαύρων σκλάβων του αμερικάνικου νότου, όταν οι λευκοί τους επέτρεπαν να διαθέτουν όλο το μισθό τους και να καταναλώνουν αλκοόλ για να γίνουν λιώμα.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:58\n# 64, 65\nΦυσικά και δεν καταλαβα τι εννοείς. Πάντως κυνικός δύσκολο, γατόφιλος είμαι. Οταν ήμουνα στο ναυτικό ήρθε στον αξιωματικό θητείας γιατρό (ένα από τα πιο γνωστά ονόματα γιατρών σήμερα) ένας θηριώδης και βαρύμαγκας ναύτης απαιτώντας από τον γιατρό να τον βγάλει εκτός υπηρεσίας γιαττί είχε βάρδια. Ο γιατρός συμφώνησε αλλά του είπε πως πρέπει να τον εξετάσει πρώτα και του ζήτησε να γδυθεί. Μόλις γδύθηκε τον πλάκωσε στα χαστούκια κι ο βαρύμαγκας δεν είχε το θάρρος να αντιδράσει. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα την ψεύτικη δύναμη που δίνει το ντύσιμο και γιατί πολιτικοί, δικηγόροι και απατεώνες κυκλοφορούν πάντοτε στην τρίχα, με ελάχιστες εξαιρέσεις στις δυο πρώτες κατηγορίες.\nΚάθε άνθρωπος λένε οι κινέζοι είναι τρία πράγματα :\nΑυτό που νομίζει πως είναι (άνευ σχολίου)\nΑυτό που νομίζουν οι άλλοι πως είναι (εδώ παίζει το στόλισμα-ντύσιμο)\nΑυτό που στην πραγματικότητα είναι (για όσους τολμούν να δουν την πραγματικότητα)\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 15:59\nΔεν μιλάμε γενικώς για ηθικολογία, Νίκιπλε. Μιλάμε για ηθικολογία και ηθικοπλασία στην τέχνη, στοιχεία που, όπως είναι ευρέως αποδεκτό, μειώνουν την αξία της.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 16:15\n70: Από ποια φράση του διηγήματος πιάστηκες για να εκφράσεις αυτούς τους προβληματισμούς;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 16:25\n70. Τι εννοείτε? Το μακιγιάζ? Τα ρούχα/εσώρρουχα?\nΤα ψηλά τακούνια?\nΠοια γυναίκα τα θεωρεί σήμερα σύμβολα καταπίεσης? Δεν είναι μαντίλες!\nΑλλωστε αποτελούν τον πιο εύκολο και αποτελεσματικό τρόπο μεταμόρφωσης. Η υπερβολή είναι προσωπική επιλογή τους.\nΔεν έχουμε όλοι την ίδια άποψη περί αισθητικής.\nΚι εσείς πώς φαντάζεστε μια πιθανή αντίδραση και ταυτόχρονα δήλωση άλλης ταυτότητας?\nΜε γραβατίτσα και ένα πανώ?\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 16:48\nΑ προπό, για την επιζώσα σύγχρονη καταπίεση/σύνθλιψη (από κοινωνικο/θρησκευτικούς σκοταδισμούς) υπό τα όμματα των «προηγμένων» κοινωνιών, είδα ακόμη μια ταινία «Τί θα πει ο κόσμος». Συστήνω.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 16:52\n72. Χαρακτήρισα κυνική τη φράση, όχι εσένα, δε σε γνωρίζω και μόνο το «καχύποπτος» θεωρώ σίγουρο.\nΠροφανώς μιλάμε για διαφορετικά πράγματα με την ίδια αφορμή.\nΔεν αμφισβητώ τον κινέζο, ούτε την επίδραση του φαίνεσθαι, αλλά η ψεύτικη εξωτερική εικόνα δεν επηρεάζει μια ουσιαστική σχέση.\nΟ πελάτης φυσικά και θα απογοητευτεί, ο φίλος/εραστής που ενδιαφέρεται , όχι. Έτσι νομίζω, τουλάχιστον!\nΈχεις δει την ταινία?\nBoy George – The Crying Game https://youtu.be/-EPGhjxm0G0\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:00\n# 74 – ελευθεροσυνειρμικά από το «Να ’σαι σίγουρος πως, αν είχα επιλογή, θα διάλεγα να γίνω άντρας· θα γλύτωνα από πολλούς μπελάδες …»\n# 75 – δηλ. θεωρείς τη μόδα ελεύθερη και φυσιολογική έκφραση;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:08\n78. Η μόδα εκφράζει πάντα κάποιες τάσεις / ανάγκες της εποχής και προσπαθεί να τις επιβάλει.\nΚατακρίνω την τυφλή συμμόρφωση στις επιταγές της, αλλά εφόσον δε με υποχρεώνει κανένας να τις ακολουθήσω, αδιαφορώ και επιλέγω αυτό που κρίνω ότι μου ταιριάζει.\nΤα πάντα κυκλοφορούν στην αγορά σήμερα!\nΑναφέρομαι φυσικά στις δυτικές χώρες, όχι σε άλλα καθεστώτα.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:12\nδεν είχα στο μυαλό μου τι κάνεις εσύ …\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:14\nτην άποψή μου δε ρώτησες?\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:34\n32, Le Coeur Gothique said: «Αν εννοείς αυτόν, τότε όντως έχουμε υπόψη το ίδιο πρόσωπο».\n# Όχι. Δεν τον αναγνωρίζω στο βίντεο (εκτός αν μασκαρεύτηκε πάρα πολύ). Πάντως, ένας ήταν ο Γιωργάκης, με τα ψηλοτάκουνα λαμέ παπούτσια κλπ, κλπ.\n37, Χαρούλα said: «αν δεχτούμε ως υπόθεση εργασίας οτι πέθανε απο καρδιακή εμβολή, απο υπερβολική δόση, από…. . Όταν βλέπω εναν αιμόφυρτο ανήμπορο ανθρωπο, να δέχεται κλωτσιές και κακομεταχείριση στο έδαφος από αριθμό ατόμων, και εγώ λέω πως δολοφονείται ακόμη κι αν καταφέρει στο τέλος να αναπνέει ακόμη».\n# Και έτσι, αγαπητή Χαρούλα, δικαιούμαστε να εκφράζουμε τον ρατσισμό μας εναντίον κοινωνικών ομάδων! Τί να κάνουμε; Δεν αντέχουμε να περιμένουμε ένα μήνα (…υπόθεση εργασίας). Το ρατσιστικό ένστικτο –έμφυτο δυστυχώς σε όλους μας- μας προτρέπει να βιαστούμε. Όσο για τις «κλωτσιές και κακομεταχείριση στο έδαφος από αριθμό ατόμων», πέφτουμε στην συνήθη παγίδα (ευρύτατα χρησιμοποιούμενη από τα ΜΜΕ): Η επικέντρωση σε ένα μέρος της αλήθειας (επιλεκτικής ή μη) ισοδυναμεί με το ψέμα.\n40, Γιάννης Κουβάτσος said: «ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα επηρεάζεται από την ιδεολογία μας. Και αυτό ισχύει και για όσους κρατούν δεξιό μπαστούνι, όσο και αν ισχυρίζονται ότι είναι αδογμάτιστοι ορθολογιστές, ενώ οι αντίπαλοί τους πάσχουν από ιδεολογική τύφλωση».\n# Ναι. Κάπως έτσι. Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι αλλά με τα …γιαλιά της ιδεολογίας μας, αριστερής ή δεξιάς. Και τα …μπαστούνια απαραίτητα. Αλλιώς, αισθανόμαστε ότι πέφτουμε στο κενό!\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:35\nτην άποψή σου για ποιό θέμα, αν ακολουθείς εσύ και με ποιες προυποθέσεις ή σκεπτικό τη μόδα; Και γιατί να με ενδιαφέρει αυτό;\n83 -> 81\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:39\nμου αρεσε. κατά τη γνώμη μου ούτε διορθώσεις χρειαζότανε. Θυμήθηκα και κείνη την ωραία ταινία. The crying game λεγότανε. Είχε μια παρόμοια σκηνή αποκάλυψης\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:42\n79) «Η μόδα εκφράζει πάντα κάποιες τάσεις / ανάγκες της εποχής και προσπαθεί να τις επιβάλει.»\nΤο να προσπαθεί ο οποιοσδήποτε να επιβάλλει μιαν ανάγκη δεν αποδεικνύει ακριβώς ότι δεν πρόκειται ουσιαστικά για τέτοια;\nΓια παράδειγμα, υπήρχε πραγματικά ανάγκη για την εισβολή και την επιβολή μέσω τής ακατάπαυστης διαφήμισης όλων των καθαριστικών/απολυμαντικών τύπου Dettol τα οποία έκαναν το 90% των μπάνιων να μοιάζουν με χειρουργείο και την όποια νοικοκυρά δεν τα χρησιμοποιεί περίπου συνώνυμο τής βρωμιάρας, για να μην πω και τής άσπλαχνης μάνας που αφήνει τα παιδιά της εκτεθειμένα στα μικρόβια;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:47\nΚαλησπέρα, να προσθέσω και τις δικές μου ευχαριστίες για το διήγημα. Δίνει πολύ ωραία αίσθηση, σε μένα τουλάχιστον που δε γράφω, αυτή η συμμετοχή σε ένα έργο την ώρα που δημιουργείται.\nΓια το κείμενο αυτό καθεαυτό καλύπτομαι από το #3, με τη σημείωση πως το ηθικοπλαστικό στοιχείο είναι πολύ άμεσο και προφανές. Το ότι υπάρχει είναι αναπόφευκτο· όποιος λέει μια ιστορία, τη λέει για να κεντρίσει κάποια αισθητήρια, υποστηρίζοντας κάποια θέση. Αυτό που διαχωρίζει τις ιστορίες των βιβλίων του κατηχητικού ή της κάθε προπαγάνδας από την καλή λογοτεχνία είναι το βάθος και η πειστική, πλήρης κατά το δυνατό, απόδοση των χαρακτήρων και των καταστάσεων. Εμείς οι αναγνώστες ίσως να μην αναλύσουμε αν η χρήση του πρώτου ή τρίτου προσώπου, το επιτηδευμένο λεξιλόγιο ή η ελλειπτικότητα των εικόνων είναι ο τρόπος που το πετυχαίνει κανείς, απλώς πειθόμαστε περισσότερο ή λιγότερο.\nΓια τα θέματα ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού κάθε άλλο παρά ειδικός είμαι, αλλά μερικά πράγματα που έχω καταλάβει τα βάζω παρακάτω, τόσο για να τα έχω σε μια σειρά με αφορμή το σημερινό θέμα, όσο και για να λυθούν (ελπίζω) κάποιες αναίτιες στην ουσία τους διαφωνίες που βλέπω στα σχόλια. Αν κάποιος περισσότερο έμπειρος ή γνώστης θέλει, ας διορθώσει.\nΑυτό που βιώνει ο καθένας ως ταυτότητα φύλου είναι ένα πράγμα. Είναι η απάντηση στο ερώτημα «τί φύλο είμαι;», και για τους περισσότερους η απάντηση είναι εύκολη και ταυτίζεται με το βιολογικό φύλο. Για κάποιους άλλους είναι δύσκολη επειδή αντιτίθεται στο βιολογικό φύλο, και ίσως περισσότερο δύσκολη είναι για τις ενδιάμεσες καταστάσεις.\nΟ σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ένα άλλο πράγμα. Είναι η απάντηση στο ερώτημα «τί με ελκύει ερωτικά;», με τις αντίστοιχες παραλλαγές, πχ «οι χυμώδεις γυναίκες», «τα αγοροκόριτσα», «οι σκληροί άντρες», «οι ευαίσθητοι άντρες» και όλες οι ενδιάμεσες αποχρώσεις.\nΤο «τί είμαι» και «τί θέλω» συνήθως καθορίζονται από το βιολογικό φύλο και ίσως από μια ισορροπία ορμονών. Όταν ξεφεύγουμε από αυτό το πλαίσιο, όλα είναι πιθανά. Ένα ακραίο ζευγάρι πχ που αποτελείται από μια λεσβία κι έναν τραβεστί.\nΤα άτομα με ταυτότητα φύλου αντίθετη από τη βιολογική, είναι επόμενο να υιοθετούν σύμβολα του φύλου με το οποίο ταυτίζονται, είτε ρούχα, είτε τόνο φωνής, είτε εμφάνιση. Αυτά αλλάζουν με τις εποχές. Οι φουστανελοφόροι πριν από διακόσια χρόνια ή οι Σκωτσέζοι με τα κιλτ τότε και τώρα δε θεωρείται πως έχουν έλλειμα αρρενωπότητας επειδή φοράνε φούστες.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 17:58\nΚάποιες κοινωνικές ομάδες ή άτομα, είναι δύσκολο έως αδύνατο να βοηθηθούν από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, με τον συμβατικό τρόπο. Η τραγική κατάληξη είναι από προβλέψιμη έως δεδομένη και όταν κλείσει ο κύκλος, αντιδρούμε με οποιονδήποτε τρόπο θεωρούμε ότι εκφράζουμε τα πιστεύω μας.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:02\n67. Ευχαριστώ! Ηυξημένης ισχύος η άποψη ως Πειραιώτης λες; 🙂\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:05\nθα μας πάει πού μακριά το ζήτημα της ελευθερίας επιλογής στη σύγχρονη καπιταλιστική-καταναλωτική κοινωνία.\nΜία χαρακτηριστικά πετυχημένη ανάλυση στο πώς λειτουργεί η ελευθερία του καταναλωτή στην πρώτη ακόμη φάση της καταναλωτικού αμερικανικου καπιταλισμου έγινε από τον Vance Packard στο «Hidden Persuaders» (1957), μη μεταφρασμένο στα ελληνικά από ότι βλέπω.\nΤελος πάντων, αυτό που ήθελα να τονίσω είναι ότι, δυστυχώς, το πιο μαχητικό ή τουλάχιστον δημόσια πιο προβεβλημένο μέρος του κινήματος των ανδρών ομο/μπαι/φυλόφιλων ενάντια στις διακρισεις με βάση τις σεξουαλικές επιλογές είναι εκείνο που έχει υιοθετησει τα πιο εξεζητημένα, να το πω κομψά, σύμβολα της «ελεύθερης έκφρασης» για τη γυναίκα-πρότυπο ως «γλάστρα-αντικείμενο-εμπόρευμα του πόθου».\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:11\nΜ’ απογοήτευσε το διήγημα του Κωστή Ανετάκη, συγκρίνοντάς το με τον έξυπνο και ολοζώντανο (παρά την θεματολογία του☺) περσινό Ευριπίδη της ταφής και άλλα διηγήματά του που διάβασα μετά, σαν ευκαιριακή ψιλοαρπαχτή μου μοιάζει.Καλή η πρόθεση καλή κι η προσπάθεια, αλλά το αποτέλρσμα το θεωρώ ατυχέστατο, ειδικά που απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους νέους, αμφιβάλλω αν θα το αγγίξουν, ενώ για το αν θα τους αγγίξει, ούτε λόγος.\nΜου θύμισε όμως τον αδικοχαμένο παιδικό μου φίλο, την Σου Έλεν που αυτοκτόνησε γιατί την έδιωξαν οι γονείς της από το σπίτι όταν αποφάσισαν να δεχθούν την πραγματικότητα.\nΓενικά περισσεύει η υποκρισία και ο πουριτανισμός στις κοινωνίες των χωρών που θέλουν να λέγονται εξελιγμένες.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:12\n83. Δεν το εξέλαβα σαν ενδιαφέρον! Μη φοβάσαι!\nΗ ερώτηση ερμηνεύθηκε σαν να ζητούσες την προσωπική μου άποψη σχετικά με το τι θεωρώ πως είναι ή δεν είναι η μόδα.\nΚαι μ΄αυτό το σκεπτικό απαντήθηκε.\nΤώρα αν τυχαίνει το υπερτροφικό εγώ μου να με δυσκολεύει να χρησιμοποιήσω γενικότροπους ορισμούς – αφορισμούς και αντί για κοινωνική κριτική προβάλλω την προσωπική μου στάση ζωής, τι να γίνει?\nΤι περιμένεις από ανένταχτη?\n86. Γιαυτό έγραψα «τάσεις/ανάγκες» και «προσπαθεί να επιβάλει»\nΆλλοτε είναι υπαρκτές και οι τάσεις της μόδας ακολουθούν το πνεύμα των καιρών, υποκαθιστώντας προηγούμενες, πχ ψεύτικα κοσμήματα και γούνες,συνθετικά ρούχα, κοντές φούστες σε εποχή ύφεσης κλπ , δυστυχώς όμως πολύ συχνότερα προσπαθούν να δημιουργήσουν ανάγκες, εξυπηρετώντας άλλες σκοπιμότητες.\nΜπα! Συμφωνώ με το Μπετατζή! (σχ .77)\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:16\n31: Έφη μου αρέσει που συμφωνούμε για την κακή ποιότητα του χαρακτήρα… Αυτός πάντως που δουλεύει μεροκάματο και τον πληρώνουν όταν το θυμούνται, δεν έχει να τα φάει εκεί που είπες…\n36: Γιάννη, συμφωνούμε στα όσα έγραψες, πάντως δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι «η κατάληξη στο μπουρδέλο δεν είναι πάντα ελεύθερη επιλογή αλλά μονόδρομος».\nΝα ξεκινήσω από την εργασία που είναι βασικό, και να θεωρήσω ως δεδομένο ότι για κάποιες ώρες ο άνθρωπος αυτός θα πρέπει να συμβιβαστεί χωρίς γυναικεία αμφίεση, με ρούχα που μπορεί να τα θεωρήσει έστω στολή εργασίας. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο, αλλά κι εμένα, όταν με υποχρεώνουν αλυσίδες καταστημάτων να εξυπηρετώ με στολές που με κάνουν να αισθάνομαι γελοίος, σκέφτομαι ότι για να μην καταφύγει κάποιος στους οίκους ανοχής, θα πρέπει για μερικές ώρες να συμβιβαστεί για να φάει. Η επιλογή «εγώ είμαι ασυμβίβαστος ως προς τα γυναικεία ρούχα και άρα πάω στο μπουρδέλο», δηλ. πάω στην απόλυτη φρίκη αντί για έναν ηπιότερο συμβιβασμό, δεν μου κάθεται καλά και μυρίζει έλξη για το γρήγορο χρήμα, όχι βεβαίως επειδή απολαμβάνει κάποιος τον οίκο ανοχής, αλλά λόγω μιας εξοικείωσης με το περιθώριο και συνήθως με τα ναρκωτικά κ.λπ. που αμβλύνουν πάντα τις αντιστάσεις. Ξέρουμε άλλωστε ότι αν ο άνθρωπος μπορεί να «προσαρμοστεί» ακόμα και στον πόλεμο, άρα έχει αντοχές στη φρίκη, όμως θα έπρεπε πρώτα να συμβιβαστεί ως προς τα ρούχα που είναι το μικρότερο κακό.\nΓενικά αν και είναι δελεαστικό, δεν μπαίνω στο σκεπτικό «τι ωραία που θα ήταν να δέχονται εύκολα οι εργοδότες υπαλλήλους ντυμένους σαν τον Τζέισον-Αντιγόνη» διότι θέλω οι συζητήσεις μου να είναι ρεαλιστικές και να μην θυμίζω στίχους από το Imagine του Lennon. Ζωή χωρίς συμβιβασμούς κάθε είδους, μορφής, ιδεολογίας, προς οποιοδήποτε πρόσωπο κ.λπ., δεν υπάρχει σε αυτόν τουλάχιστον τον πλανήτη.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:26\n77. The Crying Game (1992)\nΓράφω/μεταφέρω τα παρακάτω, γιατί το σενάριο, η σκηνοθεσία και η ηθοποιία στην κινημ. ταινία (παρά τις μεγάλες χρηματοδοτικες δυσκολίες) είναι υποδειγματικα πως ένας σημαντικός δημιουργός αντιμετωπιζει την ζωή στην πολυπλοκοτητα της, με άξονα την αναζήτηση ταυτότητας στα τέλη του 20ου αιώνα ( αντάρτικο IRA, σύνδρομο ανθρωπιάς/ Στοκχολμης (;) ανάμεσα στους αντιπάλους, ερωτάς του επιζήσαντα με την τραβεστί, φίλη του νεκρού στρατιώτη,….) και την μετατρέπει σε υψηλή τέχνη.\nΟ Neil Jordan σχεδίασε αρχικά το σενάριο στα μέσα της δεκαετίας του 1980 υπό τον τίτλο The Wife of Soldier’s, αλλά παραιτήθηκε από το έργο μετά την προβολη μιας παρόμοιας ταινίας. Εμπνεύστηκε το σενάριο εν μέρει από μια σύντομη νουβελα «Guests of the Nation,» του Frank O’Connor, του 1931, όπου οι στρατιώτες του ΙΡΑ αναπτύσσουν δεσμό με τους αγγλούς αιχμαλώτους τους, τους οποίους τελικά αναγκάζονται να σκοτώσουν. Το αρχικό σχέδιο είχε τον χαρακτήρα του Dil ως γυναίκα, αλλά ο Jordan είχε την ιδέα να κάνει τον χαρακτήρα τραβεστί….\nΣυμπέρασμα : από το «Παιχνίδι των Λυγμών» του N. Jordan ως την αρκετά καλή ταινία «Στρέλλα» του Π. Κούτρα έχουμε πολύ δρόμο ακόμη (όμως Ιρλανδία και Ελλάδα είναι κι οι δυο στα άκρα της Ευρώπης)\nΥΓ Κριτική από το Cine.gr:\n«Τότε ο Βάτραχος λέει, ουρλιάζοντας από πόνο και οργισμένος από το παράπονο, στον Σκορπιό:\n–\tΜα γιατί το έκανες αυτό; Αφού μου υποσχέθηκες ότι δε θα με δαγκώσεις, γνωρίζοντας ότι τώρα πλέον θα πνιγούμε και οι δυό!\n–\tΤο ξέρω αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι ‘αυτό. Είναι στη φύση μου να δαγκώνω…»\nΟ κινηματογράφος που κάνει ο σημαντικός Ιρλανδός σκηνοθέτης Neil Jordan (Mona Lisa – Μονα Λιζα, Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles – Συνεντευξη με εναν Βρυκολακα, The End of the Affair – Το Τελος μιας Σχεσης) περιστρέφεται γύρω από τον κεντρικό άξονα αναζήτησης ταυτότητας. Ταυτότητας πολιτικής, κοινωνιολογικού, σεξουαλικού, φυλετικού περιεχομένου. Στην έξοχη Mona Lisa, o λευκός, μεροκαματιάρης, βίαιος σωφέρ ερωτεύεται τη μαύρη τοξικομανή, λεσβία πόρνη. Εδώ έχουμε τους: Jody (το αξιομνημόνευτο ταλέντο του Forest Whitaker που έλαμψε στο Bird), Dil (Jaye Davidson – η υποψηφιότητα για Β’ Ανδρικό Ρόλο ως επιβράβευση της πιο τρωτής femme fatale ερμηνείας που θαυμάσαμε τις τελευταίες δεκαετίες) που εκπροσωπούν τη μαύρη αγγλική κοινότητα, ο πρώτος ως φορέας εξουσίας (με φτωχική όμως καταγωγή από την βρετανική αποικία Antigua) στα Β. Ιρλανδικά κατεχόμενα και ο δεύτερος ως περιθωριακή φιγούρα, ανήκουσα στις κοινωνικές όσο και σεξουαλικές μειονότητες του Λονδίνου. (Προσέξτε το παιχνίδι με τα ονόματα του ζευγαριού, τα οποία δεν παραπέμπουν ευθέως σε αρσενικό ή θηλυκό). Ο Fergus (ρόλος ζωής και δίκαιη υποψηφιότητα για τον Stephen Rea) έχει κάτι που συγγενεύει με τους χαρακτήρες που ενσάρκωνε τόσο μαεστρικά ο Bogart ( σκληροί, κυνικοί, ρεαλιστές, πεσιμιστές, μα με καρδιά γεμάτη από τον πόνο της αδιέξοδης αγάπης και αξίες βαθιά ανθρώπινες που τελούν εν συνεχή δοκιμασία). Ο Fergus υπηρετεί μια βίαιη ιδέα (απελευθέρωση της Β. Ιρλανδίας) όμως είναι κατ’ ουσίαν πασιφίστας. Αγαπά τον υπό εξόντωση εχθρό του (Jody) αλλά – έστω τυχαία – τον εξολοθρεύει. Ερωτεύεται τη μνηστή του Jody (Dil*) αλλά τη φέρνει στον αυτο – διασυρμό, ενώ παράλληλα έχει θρυμματίσει την αυτογνωσία του για τη σεξουαλική του ταυτότητα (μετά την εθνική και ηθική του εκτροπή). Η νέμεσις έρχεται στο πρόσωπο της Jude (η μονίμως απαστράπτουσα Miranda Richardson) να υποδηλώσει την πολιτική (IRA) – σαρκική (ερωτική σύντροφος) του εξάρτηση προς το (αντι) εξουσιαστικό παρελθόν.\n* Jaye Davidson, ερασιτέχνης ηθοποιός\nΟ Jordan (δικαιότατα υποψήφιος και αυτός όπως και η ταινία, το original σενάριο και το κοφτερό, μεστό montage για oscar), επιτυγχάνει παντού: Ξεκινάει από το πολιτικό θρίλερ για να μιλήσει για την προσωπική κρίση ταυτότητας στις σεξουαλικές σχέσεις, για την αποσταθεροποίηση των ηθικών κωδίκων στο κάλεσμα της καρδιάς που αντιδρά στον πόνο αβίαστα, σπαραχτικά, για να κοινωνήσει την αγάπη. Αυτό είναι το Παιχνιδι των Λυγμων. Το κλάμα του μωρού που απαιτεί τη μητρική φροντίδα, το αίτημα των αισθήσεων, που παραγνωρίζει κάθε εμπόδιο για να βρει αποκούμπι στη θλίψη, όπως στο ομότιτλο αισθαντικό cover version του Boy George. Όταν τίποτε δεν είναι πλέον ξεκάθαρο, τίποτε δεν απομένει (ο ορισμός του film noir) παρά η λύτρωση του σπαραγμού.\n“I know all there is to know about the Crying Game”\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:29\nΑλήθεια, πώς θα μπορούσε να μεταφραστεί στα ελληνικά το «Hidden persuaders»;Κρυφοί ή κρυμμένοι επηρεαστές; Δεν υπάρχει όμως η λέξη επηρεαστής, εκτός αν τη δεχτούμε ως έναν πολύ εξυπηρετικό νεολογισμό.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:30\nΕυχαριστώ πολυ για τα νεότερα σχόλια.\n77-85 Χαρακτηριστικό ότι δύο πρότειναν, ανεξάρτητα από τον άλλο ο καθένας, την ίδια ταινία.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:36\n95 – δεν ξέρω, ας μας πει κι ο Νικοκύρης. Για την τάξη, μια μικρή διόρθωση: «The hidden persuaders».\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 18:52\n… Το ρατσιστικό ένστικτο –έμφυτο δυστυχώς σε όλους μας- μας προτρέπει να …\nΜιλάμε για ανθρώπους που διαβάζουν, σκέφτονται, διαμορφώνουν απόψεις, ή για ζώα με έμφυτα ένστικτα μόνο; Νόμιζα για τους πρώτους. Αλλά μάλλον παρανόησα. Συγγνώμη για την παρέμβαση στο σχόλιο σας.\n95: Δημαγωγοί; Προσηλιτιστές; Δημεγέρτες; Κήρυκες; Προπαγανδιστές;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 19:01\n99. Δεν εκφράζουν ακριβώς το persuaders, νομίζω.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 19:03\nκατηχητές? μπρρρ! δε μ΄αρέσει, αλλά χωρίς το θρησκευτικό κομμάτι, δε στέκει κάπως?\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 19:05\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 19:09\n45. Για παρατηρήσεις, εμμέσως στο 94. Ο βασικός άξονας κατά την γνώμη μου είναι η κρίση/αναζήτηση ταυτότητας στα τέλη του 20ου αιώνα, τα πρώτα 25-50 έτη του 21ου.\nΑύριο, που θα το ανεβάσεις στο μπλογκ σου ( https://otto-great-chaos.blogspot.com/ ), θα μπορώ να σχολιάσω.\nΥΓ Ας δούμε και την κρίση ταυτότητας στην γενιά μου :\nΠολιτικά: o εσωτερικός μετανάστης (συνήθως τέκνο γεωργού/κτηνοτρόφου) που σπούδασε λ.χ. στην Αθηνα, όντας στην Πανσπουδαστικη ή/και στην ΚΝΕ, την ΠΠΣΠ ή την ΑΑΣΠΕ,…και μετά το 1989 έγινε στα 90 ‘s μετα-γιαπης\nΣεξουαλικά : Παλαιότεροι μου έλεγαν οτι οι φοιτητές ανακουφιζονταν στα σπίτια της οδού Κομνηνών, και στην Γαβριελλα. Πρόλαβα αυτά γύρω από το ΕΜΠ . Γνωστός μου που δεν είχε ή δεν ήθελε με πωλήτριες του ΜΙΝΙΟΝ.\nΠολιτιστικά : Πανσπουδαστικη/ΑΑΣΠΕ απαγόρευσαν την rock, jazz, κ.λ.π., η ΑΑΣΠΕ και τον Δ. Σαββόπουλο\nΑν δεν υπήρχε :\nτο ομοφυλόφιλο κίνημα ΑΚΟΕ (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας) ,…\nκαι το γυναικείο κίνημα ( Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών (ΚΔΓ ) με πολιτικούς δεσμούς με το ΚΚΕ Εσωτερικού· η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ ), που συνδέεται με το ΚΚΕ · και η Ένωση Γυναικών Ελλάδας (ΕΓΕ ), στον χώρο του ΠΑΣΟΚ ).\nοι μεταβολές που έγιναν μετά το 1981 σε θέματα ισότητας ανδρών γυναικών θα είχαν καθυστερήσει υπερβολικό και οι ομοφυλόφιλοι θα λιντσάρονταν ακόμη στα χωριά.\nΑλήθεια τι σόι ανδρική ταυτότητα θέλει ν’ αποκτήσει ένα τσούρμο αγοριών που :\n-δέρνουν ομαδικά στο σχολείο ένα θηλυπρεπές αγόρι, μια τραβεστι,…\n– βασανίζουν ένα μεταναστακι που το ξέρασε η κατάρρευση των οικονομιών των χωρών του υπαρκτού ή πιο πρόσφατα η πολεμική/ανθρωπιστική κρίση στην Μέση Ανατολή,\nΑπ’ αυτό το τσούρμο είναι και o εσωτερικός μετανάστης που σπούδασε λ.χ. στην Αθήνα, όντας σε καποια αριστερή ή αριστεριστικη παράταξη ..και μετά το 1989 ως μετα-γιαπης πήγαινε στα σκυλάδικα προς αγραν Ρωσσιδων και Ουκρανιδων επί πληρωμή και περηφανευοταν γι’ αυτό….\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 19:10\nΘυμάμαι όταν είδαν οι γονείς μου το «Παιχνίδι των λυγμών»,σοκαρίστηκαν. Με διαβεβαίωσαν ότι θα μου πέσει το σαγόνι απ’ την έκπληξη. Δεν μου έπεσε το σαγόνι, ούτε σοκαρίστηκα, γιατί είμαι παιδί της μεταπολίτευσης και όχι της μετακατοχικής Ελλάδας. Ας ελπίσουμε οι νεότερες από εμάς γενιές να αποδεχτούν πλήρως τη σεξουαλική διαφορετικότητα και να μην αναγκάζονται οι «διαφορετικοί» να ζουν διπλή ζωή μες στην υποκρισία (στην επαρχία είναι ο κανόνας) ή «φανερή» ζωή στο περιθώριο.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 19:31\n1. Για το τσούρμο, την μάζα, τον όχλο.\n«….Ο Ελιας Κανετι, στο Μάζα και Εξουσία, προσπάθησε να φωτίσει τον τρομερό δεσμό που υπάρχει ανάμεσα στην απειλή του θανάτου, τη θέληση για επιβίωση και τη θεμελίωση της εξουσίας. Η ανάλυσή του αρχίζει από αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «φόβο της επαφής». Και αναμετριέται αμέσως με ένα αινιγματικό παράδοξο. Διαπιστώνει δηλαδή ότι το άτομο αισθάνεται ότι απειλείται από τους άλλους και γι αυτό νιώθει αυτό το φόβο της επαφής με το άγνωστο και προσπαθεί να προστατευτεί με όλα τα μέσα. Προσπαθεί να μη σπρωχθεί από τους άλλους, να μην πλησιάσει πολύ κοντά τους, να τους κρατήσει σε μια ορισμένη απόσταση. Το παράδοξο είναι ότι αυτός ο φόβος της επαφής χάνεται μέσα στη μάζα. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος δεν απαλλάσσεται από αυτόν το φόβο παρά μόνο τη στιγμή που κρατιέται σφιγμένος μαζί με άλλους μέσα σε μια μάζα, περιτριγυρισμένος από όλες τις πλευρές από άλλα άτομα….»\n2. Αυτό το μικρο κείμενο υπενθυμίζει την αγριότητα των λεγόμενων “εγκλημάτων τιμής” που δεν ήταν τίποτα άλλο από εγκλήματα έναντι της ιδιοκτησίας της γυναίκας.\nΥΓ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ “ΤΙΜΗΣ”\nΣε περασμένες εποχές, η κοινωνία μας γνώρισε την αγριότητα των λεγόμενων “εγκλημάτων τιμής”. Για παράδειγμα, ο πατέρας σκότωνε τη θυγατέρα που πίστευε πως τον ντρόπιασε και ο σύζυγος τη σύζυγο “για την τιμή του” ή ο αδελφός την “ατιμασμένη” αδελφή..\nΤότε, μπορούσε η γυναίκα, η οποία είχε χάσει την παρθενιά της, δηλαδή την “τιμή” της, από τον υποψήφιο μνηστήρα που δεν την παντρεύτηκε, να ζητήσει δικαστικά από αυτόν την πληρωμή χρημάτων για την “αποκατάστασή” της, με τέλεση γάμου με άλλο πρόσωπο, το οποίο θα δελεαζόταν από τα χρήματα που θα είχαν επιδικαστεί υπέρ της τέως παρθένας. Εξ άλλου, η μοιχεία αποτελούσε ποινικό αδίκημα και αυτοί που κρίνονταν ένοχοι δεν μπορούσαν να τελέσουν μεταξύ τους γάμο (υπήρχε στη νομοθεσία κώλυμα γάμου λόγω μοιχείας).\nΤότε, η θέση της γυναίκας στην ανδροκρατούμενη κοινωνία ήταν υποδεέστερη. Δεν μπορούσε να γίνει έμπορος χωρίς την άδεια του συζύγου της και, κατά κανόνα, δεν εργαζόταν. Περιοριζόταν στα οικιακά, ενώ ο άνδρας, που ο νόμος καθόριζε σαν “κεφαλή της οικογένειας”, φρόντιζε, με την εργασία του, να διαθέτει τα απαραίτητα για την αξιοπρεπή επιβίωση της συζύγου, των παιδιών και, γενικά, της οικογένειάς του. Ακόμα, η μαρτυρία της γυναίκας στα δικαστήρια δεν είχε την ίδια αξία με τη μαρτυρία των αρσενικών. Σε αυτές τις όχι πολύ μακρινές εποχές (αναφερόμαστε στις δεκαετίες του 70 και του 80) ίσχυε ο αιωνόβιος θεσμός της προίκας (ή φερνής), δηλαδή της περιουσίας, την οποία έδινε συνήθως ο πατέρας της νύφης υπέρ του γαμπρού του, για να είναι σε θέση ο τελευταίος ν’ αντιμετωπίζει ανετότερα τα βάρη του γάμου και τις δαπάνες εν γένει συντήρησης της οικογένειάς του. Με το πέρασμα του χρόνου, η θέση της γυναίκας αναβαθμίστηκε στον Δυτικό Κόσμο, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.\nΤελικά, η γυναίκα έγινε ισότιμη με τον άνδρα. Το δικαίωμα αυτό κατοχυρώθηκε με διεθνείς συμβάσεις και, πρόσφατα, με τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία δεν ανέχεται τις διακρίσεις λόγω φύλου.\nΗ σύντομη αυτή αναφορά έγινε για να καταλήξουμε στη σημερινή πραγματικότητα με τις απίστευτες διακρίσεις, τις οποίες υφίστανται οι γυναίκες στον λεγόμενο Μουσουλμανικό Κόσμο, τις χώρες στις οποίες επικρατεί η πίστη στον Μωάμεθ και η διδασκαλία του, η οποία δεν έχει καμιά σχέση με τη σύγχρονη εποχή και την πρόοδο κυρίως στους τομές των επιστημών και της τεχνολογίας.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 19:41\nΝα πω κι εγώ ταπεινά μια γνώμη:\nΜέχρι το σημείο που η κατά τα άλλα καλοκάγαθη μάνα Σαπφώ αγριεύει για πρώτη φορά και αποτρέπει τον γιο της από το να συνεχίσει την άδικη και σκληρή του συμπεριφορά, το διήγημα με είχε συναρπάσει. Κι ας μη συνέβαινε τίποτε το συγκλονιστικό: ήταν μια απλή ανθρώπινη ιστορία για το δίκιο και το άδικο, την καλοσύνη και την κακία, την ισχύ της αγέλης και την αδυναμία του ενός, γραμμένη όμορφα, ποιητικά.\nΑπό την αποκάλυψη όμως και μετά, αυτό έπαψε να ισχύει. Η υπόθεση πήγαινε όπου έπρεπε ώστε να εξυπηρετήσει τον προγραμματικό της στόχο, αντί αυτός να εξάγεται ως φυσικό συμπέρασμα από μια ιστορία με αβιαστη ροή.\nΚαι μια λεπτομέρεια: το «μου πήρε ένα μήνα να το χωνέψω», κάπως απίστευτο. Πιθανόν να μην έφτανε ούτε μια ζωή.\nΑντίθετα, μια εξαιρετική λεπτομέρεια ήταν με τους άντρες στα καφενεία που έχουν μεν μια σταλιά νιονιό παραπάνω από τους πιτσιρικάδες, αλλά και πάλι πολύ λίγο. Τόσο ώστε να μην ξεκινήσουν από μόνοι τους τη γιούχα, αλλά και τόσο λίγο ώστε να την ξεκινήσουν για να μην ντροπιαστούν απ’ τη μαρίδα. Τελικά, αναλόγως της ηλικίας του καθενός και των προσδοκιών που αυτή εγείρει, οι άντρες ήταν χειρότεροι από τα πιτσιρίκια -άκου μην ντροπιαστούν από τη μαρίδα!- αλλά όλο αυτό δεν παύει να είναι κάτι το υπαρκτό, που περιγράφεται με οξυδέρκεια.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 19:54\nΚαι από τον τίτλο της υπέροχης ταινίας που αναφέρατε, θυμήθηκα κι αυτό.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 20:00\nΜια ταινία με θέμα την σχέση μιας τρανς με τον γιο της είναι το Transamerica (2005). Η Felicity Huffman στον βασικό ρόλο ήταν υποψήφια για Όσκαρ.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 20:09\nΘεωρώ σημαντικό να γράφονται και να προβάλλονται άρθρα και διηγήματα με αφορμή φαινόμενα κοινωνικού ρατσισμού, ομοφοβίας και βίας εναντίον των αδυνάτων. Από μένα λοιπόν, συγχαρητήρια και στον συγγραφέα για την προσπάθεια και στον κ. Σαραντάκο για την δημοσίευση.\nΤο φαινόμενο που θίγει το διήγημα , παρόλα τα βήματα που έχουν γίνει τελευταία , είναι ταμπού για την κοινωνία μας. Γίνονται προσπάθειες ενημέρωσης αλλά ο πολύς κόσμος δεν μπαίνει στον κόπο να μάθει, τι γίνεται με τους διεμφυλικούς, τι είναι ταυτότητα φύλου, τι διεκδικούν οι λοατ κλπ, γιατί θεωρεί πως δεν τον αφορά. Παίζουν πολύ άσχημο ρόλο τα κυρίαρχα μμε ως προς αυτό αλλά και πολλοί πολιτικοί.\nΑυτό που μου έχει μείνει ως επίγευση από τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου τις τελευταίες μέρες , πέρα από την αρχική αγανάκτηση για τον ρόλο της αστυνομίας και των μμε , είναι μια αηδία γι’ αυτή την επιλεκτική αλαλία των ανθρώπων , που ασχολούνται με τις τέχνες, τα γράμματα και το θέαμα. Κάποιοι μάλιστα ανήκουν στον ίδιο χώρο( με την ευρύτερη έννοια) με τον Ζακ. Δεν είπε κανείς να κάνουν coming out αλλά , πόσο δύσκολο είναι πια στα 2018 , να καταδικάσεις αυτούς που πατάνε στο κεφάλι έναν πεσμένο άνθρωπο με το πλήθος να παρακολουθεί σαν θεατής ρωμαϊκής αρένας;\nΓνωρίζω μια περίπτωση ανθρώπου , που έκανε επαναπροσδιορισμό φύλου πριν από χρόνια. Ήταν συμμαθητής μου. Ήταν εμφανές πως το παιδί ήταν φυλακισμένο σε ένα σώμα ξένο. Η μητέρα του τον στήριξε. Τα αδέρφια του το ίδιο. Η μάνα του διάβασε, μίλησε με ειδικούς, ενημερώθηκε. Το παιδί δεν χρειάστηκε να εκπορνευτεί, για να βρει λεφτά για την επέμβαση.\nΒρεθήκαμε μετά από καιρό τυχαία. Δεν την αναγνώρισα. Μου συστήθηκε με το γυναικείο όνομα. Ζούσε με τον σύντροφό της και διατηρούσε κατάστημα. Σε επαρχιακή πόλη. Που η πλειονότητα των διαφορετικών ανθρώπων κρύβεται πίσω από λευκούς γάμους ή ράσα και η καταπίεση πάει σύννεφο.\n…Έτσι δεν θα’ πρεπε να γίνεται;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 20:19\n… Πανσπουδαστικη/ΑΑΣΠΕ απαγόρευσαν την rock, jazz, κ.λ.π., …\nEπισης μας απαγορευαν τα τζιν ,την κοκα κολα, και τις αμερικανικες τανιες .\nΚαλα ,λιγο τσιπα δεν εχετε πανω σας οταν τα γραφετε αυτα ;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 20:24\n110 Το «απαγόρευαν» μου φαίνεται χονδροειδής υπερβολή. Στραβοκοίταζαν μάλλον.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 20:42\n> > Χαρακτηριστικό ότι δύο πρότειναν, ανεξάρτητα από τον άλλο ο καθένας, την ίδια ταινία.\nΗ ταινία αυτή έχει ένα στιγμιότυπο που μοιάζει πολύ μ’ ένα του διηγήματος: εκεί που μια βαρβάτη ψωλή και δυο τριχωτά παπάρια κρέμονταν νευριασμένα ανάμεσα σε σκέλια όπου δε θα το περίμενες.\nΔεδομένου ότι δεν περιμένεις να δεις κάτι τέτοιο γενικώς στην ταινία (εννοώ γυμνά ανδρικά όργανα σ’ όποιον κι αν ανήκαν), το στιγμιότυπο σοκάρει και στοιχειώνει. Εμένα προσωπικά, μόλις ακούω «Crying Game», αυτό είναι που μου ‘ρχεται αυτόματα στο μυαλό. Το τι άλλο υπάρχει στην ταινία, πρέπει να κάτσω να το θυμηθώ με κάποια προσπάθεια.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 20:48\n106. Πέπε, είχα ακριβώς το ίδιο αίσθημα στην ίδια σημεία αφήγησης. Έρεε συμπαθητικά, αγαπησιάρικα, μετά το έχασα λογοτεχνικά.\nΩς λογοτεχνική παρουσία και συνεισφορά βέβαια στο να μη χαθεί η μπάλα της ανθρωπιάς σ΄αυτή τη φρικτή υπόθεση, καθόλα σεβαστή, σεβαστότατη και επικροτητέα. Δεν ακολουθεί την «αλαλία» που λέει στο 109 Jane.\n«χείρα βοηθείας και όχι πόδια τιμωρίας»\n«…Ο καθένας συνήθως πετάει ό,τι δεν ταιριάζει με τις ήδη διαμορφωμένες απόψεις του και κρατάει και αναμεταδίδει μόνο ό,τι του ακούγεται οικείο. Έτσι δημιουργούνται τα στρατόπεδα στα κοινωνικά δίκτυα που σπάνια τελικά επηρεάζονται από τα πραγματικά γεγονότα…»\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:00\nΑυτά είναι γνωστά, πασίγνωστα σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπό. Και ελάχιστα έγραψα.\nΛ.χ 1. «….Απορρίπτεται αντίθετα ο Σαββόπουλος ή το ροκ· η Σύγχρονη Εποχή «δεν πουλούσε – τουλάχιστον μέχρι τελευταία- βιβλία του Ηλία Πετρόπουλου κτλ. …»\n2. Δεν θυμάμαι το όνομα του οργάνου (εφημερίδας) του ΕΚΚΕ , άλλα ήταν μια ολόκληρη σελίδα πολεμικής του Δημήτρη Οικονομάκη για την μουσική του Δ. Σαββόπουλου, που εκείνη την εποχή, βοήθησε τους εσωτερικούς μετανάστες να περάσουν από τα δημοτικό στο ελληνικό ροκ.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:08\n114. Παραπέμπω στο περιοδικό «Αντί» (1974 έως το 2008) σε ψηφιοποιημένο αρχείο (pdf)\nΤο αρχείο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο: http://pandemos.panteion.gr/index.php?lang=el&op=record&type&q&page=0&pid=cid:486\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:13\n114 Το λάθος είναι το «Απαγορεύεται» που έγραψες. Όσο για τον Πετρόπουλο, τι σχέση έχει με το ροκ;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:24\n116. Όσο για τον Πετρόπουλο, λινκαρα τον Δ. Φυσσα και δεν ήθελα να κόψω την μικρή άλλωστε πρόταση του.\nΛογικό ένας τολμηρός αναρχικός να είναι «απαγορευμενος».\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:29\nΔηλαδη με το να με αποκαλεις μη σκεπτομενο ανθρωπο επιχειρηματολογησες ;\nΠεριμενω την ντιρεκτιβα της απαγορευσης του ροκ και της jazz αλλιως θα εισαι κοινος συκοφαντης και κυνηγος εντυπωσεων.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:34\n@116 Νομίζω πως είναι μάλλον ένας στερεοτυπικός μύθος παρά πραγματικότητα… αλλά από μόνη της η συζήτηση έχει ενδιαφέρον που εκπίπτει της ανάρτησης και του θέματος.\nΠερνώντας αρκετά καλοκαίρια μου στην επαρχία, θυμάμαι (καίτοι πρωτοπήγα … τραβηχτός στα 17 μου ένεκα … αντίθετου οικογενειακού προσανατολισμού) ότι στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, πάντοτε εκτός του λαϊκού προγράμματος, υπήρχαν και Ροκ μπάντες…\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:35\nΜιλάμε για νέα «Γαλακτοκομική». Ο Βαγγέλης μου είπε τι πέρασε. Είμαι σοκαρισμένος. Πάω στον εισαγγελέα\nΣοκάρει η υπόθεση ξυλοδαρμού ανηλίκου σε ξενοδοχείο της Σταλίδας από πρώην συναδέλφους του, ο σοβαρός τραυματισμός του και οι απειλές που δέχεται η οικογένεια να μην μιλήσει, όπως καταγγέλλει σοκαρισμένος ο πρόεδρος του ΕΚΗ Στέλιος Βοργιάς ενώ ήδη έχει συλληφθεί ένα άτομο, που θα οδηγηθει στον εισαγγελέα και αναζητούνται δύο ακόμη.\n«Μιλάμε για νέα «Γαλακτοκομική» με θύμα και πάλι ένα νεαρό, συμπτωματικά με το όνομα Βαγγέλης» προσθέτει στον 98.4.\n«Ενημέρωσα το γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Κρήτης που ανέλαβε προσωπικά το θέμα, ενώ σήμερα ενημερώνω τον Εισαγγελέα επισημαίνει.\n«Μιλάμε για ένα νεαρό, παιδί μονογονεϊκής οικογένειας, συνεσταλμένο που δούλευε για να ενισχύσει οικονομικά το σπίτι του. Αυτή την ώρα η μητέρα του παιδιού φοβάται να βγει από το νοσοκομείο εξαιτίας των απειλών. Θα περίμενα από την πρώτη στιγμή η Διεύθυνση του ξενοδοχείου να έχει τοποθετηθεί επί του θέματος».\n«Πρωτοφανές και απαράδεκτο» περιστατικό ο ξυλοδαρμός του ανηλίκου (Video)\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:36\nΘα λείψω όσο χρειαστεί…..\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:42\n# 102 – οι κρυφοί χειραγωγοί (<- αυτό είναι) της πειθούς … ή οι κρυφοί χειραγωγητές, μήπως;\nIn the imagery of print, film, and airwave the typical American\ncitizen is commonly depicted as an uncommonly shrewd person.\nHe or she is dramatized as a thoughtful voter, rugged individualist,\nand, above all, as a careful, hardheaded consumer of the wondrous\nproducts of American enterprise. He is, in short, the flowering of\ntwentieth-century progress and enlightenment.\nMost of us like to fit ourselves into this picture, and some of\nus surely are justified in doing so. The men and women who hold\nup these glowing images, particularly the professional persuaders,\ntypically do so, however, with tongue in cheek.\nA Milwaukee advertising executive commented to colleagues in print on the fact that women will pay two dollars and a half for skin cream but no more than twenty-five cents for a cake of soap. Why? Soap, he explained, only promises to make them clean. The cream promises to make them beautiful. (Soaps have now started promising beauty as well as cleanness.) This executive added, "The women are buying a promise." Then he went on to say: "The cosmetic manufacturers are not selling lanolin, they are selling hope…. We no longer buy oranges, we buy vitality. We do not buy just an auto, we buy prestige."\nκάπου εβδομήντα και … χρόνια πίσω\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:43\nΩραίο διήγημα και αρκετά δυνατό. Πολύ σαφές ως προς τα μηνύματα και τα νοήματά του, με ικανοποίησε ως αναγνώστη.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:45\nBy the mid-fifties both major United States parties had become\ndeeply involved in the use of professional persuaders to help in their\nimage-building problems. In early 1956 Nation’s Business, which is\npublished by the Chamber of Commerce of the United States, hap-\npily heralded the new, businessman’s approach to politics. It pro-\nclaimed: «Both parties will merchandise their candidates and issues\nby the same methods that business has developed to sell goods. These include scientific selection of appeals; planned repetition…. No flag-waving faithfuls will parade the streets. Instead corps of volunteers\nwill ring doorbells and telephones . . . . Radio spot announcements\nand ads will repeat phrases with a planned intensity. Billboards will\npush slogans of proven power…. Candidates need, in addition to\nrich voice and good diction, to be able to look ‘sincerely’ at the TV\ncamera. .. .»\nIn discussing his problems with a group of fellow publicists Whitaker reportedly complained that selling a candidate is not as simple as selling a car because while an automobile is mute a «candidate can sometimes talk you out of an election despite the best you can do in campaign headquarters.»\nαυτά γίνονταν παλιά, τωρα η δημοκρατία και οι πολίτες έχουν ωριμάσει.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:50\nχωρις πλάκα τώρα\nΑν θεωρήσουμε το κείμενο του Φύσσα χαρακτηριστικό κάποιων ανθρώπων που έφυγαν από το ΚΚΕ, τότε ευτυχώς που έφυγαν και ησυχάσαμε.\nΤέτοια κείμενα το μόνο που αποδεικνύουν είναι ότι οι συντάκτες τους δεν είχαν καταλάβει καν για ποιό λόγο αρχικά μπήκαν. Οπότε πολύ καλά έκαναν και έφυγαν\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:52\n119. Αγαπητε Nikiplos\nΑρκετά έγραψα. Η συζήτηση δεν έχει -πλέον- ενδιαφέρον γιατί προσλαμβάνω οπαδικά χαρακτηριστικά / συμπεριφορές .\nΠοιος έχει το θάρρος να παραδεχτεί ότι στην νιότη του είχε λάθος επιλογές ; Λίγοι ζήτησαν δημοσια συγγνώμην από τους φίλους, πρώην συντρόφους, επιρροές,… (λ.χ. ο Δ. Φυσσας και ο Δ. Μαυρικιος, ο 2ος στην Ελευθεροτυπια) . Οι πολλοί -και το χειρότερο πολλά στελέχη- το ξεπέρασαν/ξεπέταξαν με την γενικουρα «άλλαξαν οι συνθήκες»).\nΕξ άλλου η συζήτηση είναι σχεδόν άσχετη και «εκπίπτει της ανάρτησης και του θέματος».\nΠάντοτε, έως του θανάτου μου, οι προσλαμβανουσες,…, και γενικότερα θα είσαι ten years after 🙂\nΟμιλώ για την περίοδο που ήμουν φοιτητής ( ten years before Nikiplos ).\nWoodstock – Ten Years After – I’m Going Home(Live)\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 21:57\n“…Το έζησα το ΚΚΕ στο σπίτι μου, ήταν οργανωμένος κομμουνιστής ο πατέρας μου και η πρακτική του στο σπίτι ήταν φασιστική. Μικροαστός με τα σύνδρομα του καθωσπρέπει νοικοκύρη, που τα παιδιά του δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, γιατί φοράς αυτά, γιατί ακούς ροκ. Το έζησα, το κατάλαβα από μικρός, αγνός κομμουνισμός και μικροαστισμός μαζί σε κοκτέιλ. Ο μικροαστισμός είναι η ρίζα του φασισμού…”\nΥΓ Ο Γ.Α. είναι δεξιός σαν και τον Α.Φ. 🙂\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 22:00\nΠάντως, στο φεστιβάλ της ΚΝΕ το 1988, που είχα πάει, εμφανίστηκαν οι Ten Years After και ο Curtis Mayfield. Έτσι εξηγείται και ο λόγος της παρουσίας μου. 😊\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 22:04\n117 Εξακολουθείς να χρησιμοποιείς το ρήμα ‘απαγορεύω’ που είναι εντελώς άστοχο.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 22:06\n127 Εκανες αναρτηση καποιου που γραφει …Στην επιστήμη και στην τέχνη, καλό είναι μόνο ό,τι είναι κομματικό. Έτσι ανεβαίνει στα ύψη ο από τριακονταετίας (τουλάχιστον) στερεμένος Ρίτσος μιας πανεύκολης ποίησης που δημιουργεί όχι μόνο εύκολους αναγνώστες, αλλά –το κυριότερο- κακούς ποιητές, παιδιά που στιχουργώντας «ειρήνη – άνθρωπος – ζυμωτό ψωμί –ειρήνη – αδελφέ μου –πεζούλια – Κόμμα – ειρήνη» πιστεύουν ότι γράφουν σωστά, ακολουθώντας τα πρότυπο του πρωτότυπου (άσε τα επετειακά: «Βιετνάμ», «Παιδιά της ΚΝΕ», «Κατράκης» κτλ.)…\nΓια την απαγορευση θα μας πεις ;\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 22:07\n128 Εντάξει, από το 1986 και μετά κάναμε περεστρόικα στο ΚΚΕ. Ο Ριζοσπάστης το 1987-88 ήταν πολύ προχώ εφημερίδα. Ο Φύσσας, έχει πλάκα, έφυγε αμέσως πριν.,\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 22:13\nΠροχώ ήταν και το περιοδικό του μαθητικού, οι Νέοι Πρωτοπόροι, και μάλιστα προ περεστρόικας (με αρχισυντάκτη τον Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή). Έχω ξαναπεί ότι εκεί διάβασα πρώτη φορά το Μικρό Νικόλα!\nΤο ζήτημα του ρατσισμού όσο μένει σε επίπεδα φιλολογικής διάλεξης δεν αγγίζει κανένα. Ο εν λόγω άνθρωπος έχει μια έντονη ψυχολογική ιδιαιτερότητα. Γεννήθηκε άντρας και θα ήθελε να είναι γυναίκα. Ο άνθρωπος αυτός αν βρει σύντροφο πέρα από εξυπηρέτηση τυχόν σεξουαλικών φαντασιώσεων, θα είναι λαχείο, διότι σημαίνει ότι έχει βρει άνθρωπο που απαντά στις σπάνιες αυτές ψυχολογικές ιδιαιτερότητες διότι έχει και αυτός τις αντίστοιχες, επιθυμώντας να έχει για σύντροφο έναν άνδρα που θέλει να ντύνεται γυναίκα.\nΆρα, μία στο εκατομμύριο, αν σκεφτεί κανείς πόσοι άνθρωποι χωρίς τέτοιες ιδιαιτερότητες βιώνουν τη μοναξιά χωρίς σύντροφο. Κατά συνέπεια, η μόνιμη συντροφικότητα για τον άνθρωπο αυτό είναι εξορισμού ένα σοβαρό πρόβλημα λόγω της σπανιότητας των ιδιαιτεροτήτων του. Πιθανόν να καταφύγει σε ευκαιριακή συντροφικότητα εξυπηρέτησης φαντασιώσεων και μετά «γεια σας».\nΤο εμφανές μπούλινγκ δεν το συζητάμε ότι είναι μια βαρβαρότητα που δεν έχει θέση στο ανθρώπινο είδος. Τελεία και παύλα.\nΑπό εκεί και πέρα, κάθε άνθρωπος θεωρεί αυτονόητο ότι θα διαλέγει τους φίλους του με βάση τα κοινά τους και ταυτόχρονα με βάση το δεδομένο ότι δεν μπορεί οι διαφορές τους να αγγίζουν το ακραίο (π.χ. ένας ακροαριστερός να είναι κολλητός με έναν χρυσαυγίτη). Άρα, δεν έχουν θέση τα ευχολόγια για την κατάρα της μοναξιάς αυτού του ανθρώπου. Η μοναξιά μας εξαρτάται από το πόσο ακραίες είναι οι διαφορές μας με τους άλλους και πόσα τα κοινά μας. Ακόμα και ένας άνθρωπος ακραία νευρικός, δεν θα βρει κανέναν να θέλει να τον κάνει παρέα διότι όλοι μια ζωή έχουν, μια ζωή γεμάτη προβλήματα, και αν έχουν ένα φίλο, θέλουν κάποιον για παρηγοριά της μοναξιάς τους και όχι κάποιον που να μην κατανοούν κάν τις αντιδράσεις του και τον τρόπο που σκέφτεται.\nΠρέπει πρώτα να δεχτούμε την πραγματικότητα που βλέπουμε γύρω μας και μετά να αρχίσουμε τα ευφυολογήματα. Ακόμα και ένας αναρχικός, που έχει για χρόνια έναν γείτονα που τελικά ψηφίζει Χρυσή Αυγή, το πολύ να του απευθύνει ένα ξερό γεια, χωρίς καν χαμόγελο. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποια αντίστοιχη απόσταση που χωρίζει κάποιον άνθρωπο από έναν άντρα που θέλει να ντύνεται γυναίκα; Απλά ο καθένας θα μείνει στην πλευρά του, θα ψάξει για τον φίλο που του ταιριάζει, και η μοναξιά και η απομόνωση θα συνεχίζονται. Εμείς θέλουμε μια «χαρούμενη γειτονιά», να αρχίσει τις καλημέρες και τα χαριεντίσματα με έναν άνδρα που θέλει να ντύνεται γυναίκα, όταν δύο γείτονες κόβουν και την καλημέρα επειδή έσταξαν τα ρούχα του αποπάνω…\nΚαι εδώ αρχίζει το Imagine, πράγμα καλό για ταινία αλλά όχι για μια σοβαρή συζήτηση.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 22:18\nΛέω το «εμφανές μπούλινγκ» διότι και η μοναξιά λόγω αποφυγής και αυτή μοιάζει με «μπούλινγκ» ως προς τον πόνο που δίνει, αλλά ακόμα και ένας άνθρωπος με το προσόν της ανεκτικότητας, θα διαλέξει τους φίλους του με βάση τους κανόνες που προανέφερα. Άρα, η μοναξιά θα πονέσει, όχι όμως απαραίτητα επειδή κάποιος το επιδιώκει αλλά επειδή θέλει να διαλέξει τους φίλους του με τον τρόπο που εκείνος θέλει.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 22:33\nΗ ζημιά έγινε το 1977 με την εισήγηση Φαράκου «για την αγωνιστική, ταξική, πατριωτική διαπαιδαγώγηση κλπκλπ». Εκει αναφέρονται: κσλό θεαμα, σωστή ψυχαγωγία, κακόφημα κέντρα διαδκέδασης. Τα πήραν λοιπόν κάποιοι στενόμυαλοι σε κάποιες Κόβες και στράφηκαν ενάντια σε κάθε ..Δυτικό! δεν ήταν νομίζω επίσημη γραμμή.\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 22:40\nThe Clash – Rock the Casbah https://youtu.be/bJ9r8LMU9bQ\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 22:51\n135:Το εγχειρίδιο του καλού κνίτη, όπως επικράτησε να λέγεται; Τι θυμήθηκες…😊 Για να ‘μαστε δίκαιοι, οι φίλοι μου οι κνίτες ήταν και ροκάδες, αφού δεν το θεωρούσαν έκφανση του επάρατου τότε «αμερικάνικου τρόπου ζωής».\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 23:05\n> > …δεν μπορεί οι διαφορές τους να αγγίζουν το ακραίο (π.χ. ένας ακροαριστερός να είναι κολλητός με έναν χρυσαυγίτη)\nΉ ένας άνθρωπος, γενικότερα. Εξίσου ακραίο.\nΠέραν αυτού, πολύ συγκροτημένο και ενδιαφέρον σχόλιο. Βάζει τα πράγματα σε μια λογική σειρά, χωρίς πάθος.\n(Θα μου πεις: επαινείς το «χωρίς πάθος» και στο ίδιο σχόλιο γράφεις αυτό με τον άνθρωπο; Ε, για να πω την αλήθεια, αντιδρώ -εμπαθώς, το παραδέχομαι- στην ιδέα ότι το «χωρίς πάθος» φτάνει μέχρι το σημείο να χρησιμοποιεί τον χ/αβγίτη ως απλό παράδειγμα κάποιας περίπτωσης όπως τόσες, που απλώς βρίσκεται σε ακραία αντίθεση με ορισμένες άλλες.)\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 23:20\n136. όχι Γιάννη, αν θέλεις να είσαι δίκαιος, να αναφερθείς και στα χρόνια πριν το 1988! πχ. το ’78 ή το ’80.\nΘάλεγες τότε ότι σου αρέσει πχ ο Βισκόντι, ο Μπωντλέρ και οι κλασσικοί (μη Ρώσοι και αρχαίοι Έλληνες)?\nΆσε πια τους ροκάδες!\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 23:44\n#137: Ροκάδες δεν ήταν, όχι. Υπήρχαν όμως αρκετοί που άκουγαν ροκ και έβρισκαν «θετικά στοιχεία» σε συγκεκριμένους καλλιτέχνες ή τραγούδια.\nΚαταλήγοντας όμως σχεδόν πάντα στο συμπέρασμα ότι ο τρόπος ζωής των περισσότερων ροκ σταρ (σεξ, αλκοόλ, ναρκωτικά) αποτελεί στην ουσία έναν συμβιβασμό με το καπιταλιστικό σύστημα.\nΦυσικά όλα αυτά από την δική μου εμπειρία, 30 χρόνια πριν. Αγνοώ παντελώς τι ισχύει και τι συμβαίνει σήμερα.\n139. You bloody were right !\nLet’s research 10 years before 1988.\nInspiration : «Bloody Well Right» Supertramp\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 23:52\nΤο διήγημα μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Μου άρεσε ο τρόπος γραφής, μέχρι το σημείο που έγινε η «αποκάλυψη». Μετά κάπου έχασα τη μπάλα.\nΟ κ. Ανετάκης έχει σίγουρα πολύ δυνατή πένα. Ο «Ευρυπίδης της ταφής» με είχε ενθουσιάσει ως κείμενο και ως υπόθεση.\nΤο σημερινό ήταν «γροθιά στο στομάχι» (δεν απέφυγα τελικά το κλισέ 🙂 ), μόνο που παραήταν δυνατή για τα δικά μου τα γούστα…\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 23:57\n140. Η δική μου εμπειρία ήταν … απ΄έξω!\nΌμως έζησα έντονα και από αγαπημένα πρόσωπα την απόρριψη των ενδιαφερόντων μου, χωρίς να είμαι φασίστρια ή έστω δεξιά!\n7 Οκτωβρίου, 2018 στις 23:59\nΔεν συχνάζω σε καφενεία, αλλά από ξάδερφο, και μάλιστα θεσσαλονικιό, γνωρίζω ότι στα καφενεία παίζουν μπιρίμπα.\nΆρα δεν είναι άτοπο αυτό που γράφει ο Ανετάκης.\nΤώρα, αν παιζόταν και παλιότερα ή είναι μόδα των τελευταίων χρόνων, αυτό δεν είμαι σε θέση να το πω.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 00:04\nΠοιος έχει το θάρρος να παραδεχτεί ότι στην νιότη του είχε λάθος επιλογές ;\nΟταν μαλιστα – αρκετες φορες- εχει υποστει τις βλαβερες συνεπειες της агит проп κατα την στρατολογηση του/της απο ειδικα εκπαιδευμενο μελος του κομματος.\nΣ.Σ. Το агит проп («αγκίτ προπ») προέρχεται από τις λέξεις «αγκιτάτσια» και «προπαγάνδα». Η «αγκιτάτσια» έχει σκοπό να διεγείρει το συναίσθημα και την ψυχή του αποδέκτη, ενώ η «προπαγάνδα» είναι η πολιτική επιχειρηματολογία που απευθύνεται στο νου του.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 00:10\n139 . Τους κομμουνιστες τους μπορειτε να τους κατηγορησετε για χιλια πραγματα ,αν ομως τους κατηγορησετε\nγια αμορφωσια και αγραμματοσυνη(ειδικα τους παλιους ) τοτε φλερταρετε κυρια μου με την ανευθυνοτητα.\n145. Αφου το κανεις το ψυχικο βαλε και ενα λινκ.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 00:19\n146. Δε χρησιμοποίησα εγώ αυτές τις εκφράσεις και είμαι σίγουρη ότι πολλοί κατάλαβαν ακριβώς τι εννοώ.\nΕσείς αντιδράτε με τρόπο που μου θύμισε τα φοιτητικά χρόνια!\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 00:20\nΦανατικοι ολοκληρωτικων ιδεολογιων ειναι στοχοπροσηλωμενοι. Θελουν μακροπροθεσμα- να διαπαιδαγωγησουν, αναγκασουν, υποταξουν αυτους/ες που σκεπτονται διαφορετικα, συνηθως αγερωχους δημοκρατες, αυτοφωτους, ιδιορρυθμους, καλλιτεχνες,…\nΓενικα οτι δεν ελεγχουν ή δεν μπορουν να ελεγξουν τους ειναι απο αδιαφορο, ενοχλητικο εως εμποδιο.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 00:29\n148 Ναι εγω ειμαι ολα αυτα.\nΕγω που διαβαζα τα μνμ για το διηγημα ομορφα και ωραια και ξαφνικα μου πετας καταμουτρα\nτην (ανυπαρκτη) απαγορευση της ΚΝΕ για το ροκ και τη jazz.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 01:12\nένα αξιοπερίεργο σημείο, με αφορμή το τραγικό θάνατο του Ζ.Κ. και το διπλό λιντσάρισμά του (μια ως υποτιθέμενο πρεζόνι και φανερά αδύναμο θύμα και τη δεύτερη ως ομοφιλόφυλος), είναι ότι δεν ακούστηκαν οι συνήθεις πικραμένες διαπιστώσεις της ψωροκώσταινας ότι αυτά συμβαίνουν επειδή *δεν είμαστε* ή επειδή *είμαστε* (ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση της κάθε Κωσταινας) Ευρωπη, Αμερική ή ξερωγώ … Και, ίσως, δεν είναι τόσο παράξενο. Πέφτω έξω;\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 01:18\nΤις προάλλες, με αφορμή μία αναφορά στο βιβλίο-αυτοβιογραφία του Dusko Popov «Spy counter spy»\n(στο οποίο εκτός των άλλων παραδίδει μία ενδιαφέρουσα εκδοχή για το πώς αφέθηκε να συμβεί το Περλ Χάρμπορ, στη βάση των εμπειριών του ως … διπλά-διπλός πράκτορας, αλλά ας το αφήσουμε αυτό για το μηνολόγιο του Δεκεμβρίου)\nσχετικά με το Mann Act που αγνοούσα\n(έχει ενδιαφέρον σχετικά με το πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια υποτιθέμενη προστατευτική διάταξη δικαιωμάτων ενάντια σε όποιον δεν είναι αρεστός)\nέπεσα, μέσω βίκης, στην υπόθεση Lawrence v. Texas (να προσεχθεί η ημερομηνία 2003), την οποία επίσης αγνοούσα:\nLawrence v. Texas, 539 U.S. 558 (2003), is a landmark civil rights case by the United States Supreme Court. The Court struck down the sodomy law in Texas in a 6–3 decision and, by extension, invalidated sodomy laws in 13 other states, making same-sex sexual activity legal in every U.S. state and territory. The Court, with a five-justice majority, overturned its previous ruling on the same issue in the 1986 case Bowers v. Hardwick, where it upheld a challenged Georgia statute and did not find a constitutional protection of sexual privacy.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 04:22\nΚαλημέρα κ από εμένα,\nΩραίο το σημερινό κείμενο. Σφιχτό και καλογραμμένο.\nΣε πολλά σημεία μου δίνει την εντύπωση ότι θέλει να γράψει περισσότερα, να ξεφύγει από τα όρια του διηγήματος.\nΝα και κάποιος άλλος που είχε ασχοληθεί με το θέμα 🙂\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 05:49\n146 – Η αυστηρά επιλεγμένη και επιβεβλημένη μόρφωση δεν προάγει την κριτική σκέψη αλλά τον δογματισμό όλων των ειδών. Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι κακός και εχθρός μας και δεν μας ενδιαφέρει η άποψή του. Εν πολλοίς αυτό είπε (ή αυτό κατάλαβα) η Loukretia50 στο 139, και ναι μεν δεν υπήρχε κομματική απαγόρευση μετά την μεταπολίτευση, πολιτιστική γραμμή υπήρχε για τον κακό δυτικό τρόπο ζωής, όχι αυστηρή και αρκετά συκεγχυμένη μια και το «δτυικό κακό» ήταν πολύ ελκυστικό και φετίχ για την στερημένη νεολαία κι ήταν δίκοπο μαχαίρι η αυστηρή επιβολή της.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 06:36\n139:Θυμάμαι ότι απεχθάνονταν τον «αμερικάνικο τρόπο ζωής» και ό,τι θεωρούσαν «αντισοβιετική – αντικομμουνιστική προπαγάνδα». Δεν απεχθάνονταν εν γένει τη δυτική πνευματική παραγωγή. Οι φίλοι μου κνίτες αυτά. Οι άλλοι δεν ξέρω, πιο πολύ με Ρηγάδες κουλτουριάρηδες είχα παρτίδες. 😊\n140.Εννοώ ότι άκουγαν ροκ μουσική, όχι ότι ντύνονταν ή φέρονταν ροκάδικα.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 08:29\nΜεγάλο …γλέντι γινόταν σε κάτι σχολικές εκδρομές, εκεί στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, όπου οι μεν «πολιτικοποιημένοι» άκουγαν Φαραντούρη, Σαββόπουλο και …αντάρτικα, οι δε υπόλοιποι Deep Purple, Jethro Tull και …ντίσκο (!), αναλόγως με τη «φυλή» στην οποία ανήκαν.\nΉταν η εποχή με τα φορητά ραδιοκασετόφωνα που τα κουβαλούσαν στις εκδρομές σαν βαλιτσάκια.\nΕννοείται ότι ανάλογη ήταν και η αμφίεση, κόμμωση κλπ. 🙂\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 08:33\n@150: Να ένα σχόλιο βγαλμένο από τη ζωή.\n> > …αυτά συμβαίνουν επειδή *δεν είμαστε* ή επειδή *είμαστε* (ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση της κάθε Κωσταινας) Ευρωπη, Αμερική ή ξερωγώ …\nΤο καλοκαίρι πήγα μερικές μέρες στην Ελούντα. Είναι ένα θέρετρο γνωστό από Ανδρέα Παπανδρέου, Άραβες πετρελαιάδες κλπ., αλλά δεν αποτελείται όλο από υπερκαραδεκάστερα, έχει κι ένα σωρό φυσιολογικά (έως φτωχομπινέδικα) δωμάτια, εστιατόρια κλπ.. Σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη εμπειρία μου από Κρήτη, συνάντησα εκεί μια μαζική αγένεια και αφιλόξενη διάθεση (με κάποιες βέβαια αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας ήταν αυτός).\nΚάποια φάση είμαι σ’ ένα δρόμο που από τη μία έχει πεζοδρόμιο με διάφορα μαγαζιά κι από την άλλη άχτιστο πεζοδρόμιο πλάι στη θάλασσα. Πεζός με καρότσι και μωρό. Ντάλα μεσημέρι, το πεζοδρόμιο με τα μαγαζιά έχει σκιά, το άλλο όχι, επομένως προφανώς πάω από τον ίσκιο. Ελίσσομαι ανάμεσα στα τραπεζάκια των εστιατορίων/καφετεριών και τις πραμάτειες των εμπορικών/τουριστικών, μέχρι ένα σημείο όπου το σύνορο ανάμεσα στο πεζοδρόμιο δύο μαγαζιών είναι εντελώς κλεισμένο από τέτοια πράγματα. Μετακινώ κάτι για να περάσω. Έρχεται η μαγαζατόρισσα να μου την πει. Της λέω, κι από πού να πάω, πεζοδρόμιο είναι. Όχι, λέει, εδώ τα πεζοδρόμια δεν είναι πεζοδρόμια, είναι ιδιοκτησία του κάθε μαγαζιού. (Sic). Τέλος πάντων περνάω. Στο πεζοδρόμιο του δίπλα μαγαζιού πάλι σκαλώνω. Έρχεται ο εκεί μαγαζάτορας και πάλι μου τη λέει. Επιχειρηματολογώ, λίγο εκνευρισμένος. Και ανάμεσα σε διάφορες επιθετικές και ειρωνικές φράσεις (π.χ. τα παράπονά σου στον Δήμο / πήγαινε από απέντντι με τον ήλιο), μου πετάει:\n-Αυτά που λες θα γίνουν όταν γίνουμε Ευρώπη!\nΆλλο ένα κλισέ από τα τόσο τραβηγμένα που δεν περίμενα ότι θα το άκουγα στ’ αλήθεια.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 08:39\n(Αν και όχι αντιπροσωπευτικό της εποχής, καθότι διαθέτει υποδοχή USB, SD και άλλα σύγχρονα καλούδια του …σατανά 😆 )\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 08:52\n154. τΙ λες για το «κρυμμένοι καθοδηγητές»?\nΤα πιο αξιόλογα άτομα που γνώριζα και εκτιμούσα τότε ανήκαν στον προοδευτικό χώρο, και είχα φίλους οργανωμένους, αλλά υπήρχαν και αρκετοί που το πάθος τους έφτανε σε βαθμό υπερβολής και απέρριπταν κάθε τι διαφορετικό.\nΔε νομίζω να το αμφισβητεί κανείς αυτό.\nΠάντως οι πιο φανατικοί πολέμιοι του «αμερικάνικου τρόπου ζωής» – όπως κι αν τον εννοούσαν, ήταν γένους θηλυκού : κορίτσια οργανωμένα- μαχητικές φεμινίστριες.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 08:57\n@156 και πάλι όμως ήταν στερεότυπα… Και δεν είναι κακό να είναι κάποιος στερεοτυπικός εν γένει, αρκεί αυτό να μην ακυρώνει την κρίση του… Η νεολαία όμως έτσι κι αλλιώς είναι στερεοτυπική, θέλει να είναι όσο το δυνατόν ομοιόμορφη, να διαφέρει από το παλιό και να επιδεικνύει το νέο…\nΌπως άλλωστε το είπε κι ο μπαρμπαΝιόνιος… «Οι νέοι χωριστά, οι γέροι άλλο πράμα… όποιος τους θέλει αντάμα, πληρώνει ακριβά… «\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 09:17\nΠάντως όσοι πέρασαν σχολείο ΚΝΕ πάρα πολύ δύσκολα αποβάλλουν κάποια χαρακτηριστικά χαρακτήρα ακόμα κι όταν πάψουν να είναι κομμουνισμένοι… είναι σαν τα σημάδια της ευλογιάς ένα πράμα !\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 09:21\n160.Εσυ αντε να γλειψεις λιγο τα… αυλωνιτικα του Σαββιδη ,\nΚαταρχας συγχαρητηρια για τον κ Ανετακη. Μου αρεσε παρα πολυ το διηγημα του, ειναι ενδιαφερον και απολυτως » διαβασιμο», αν μου επιτρεπεται ο νεολογισμος,μου θυμισε Ταχτση, Γιωργο Ιωαννου και Βασιλικο, και με συγχωρειτε για το ανακατεμα των ετεροκλητων.\n137, αν θελετε να δωσω μια μαρτυρια της ΚΝΕ αργοτερα, αρχες του 1990, στη Νομικα. Οπωσδηποτε δεν υπηρχε τιποτα εναντιον του ροκ και του ρεμπετικου και τα παρτυ- γλεντια ειχαν αμφοτερα. Ομως οφειλω να πω οτι το 1993 τουλαχιστον που μπηκα εγω- υπηρχε μια δυσπιστια για εξωτερικη εμφανιση – μακρια μαλλια και αμπεχωνο. Πιστευω οτι ηταν λογω του μακαριτη του Γραψα που ειχε αποσπασει τη νεολαια απο το ΚΚ κ ειχε συστησει την ΚΝΕ-Νεα αριστερα ρευματα (ΝΑΡ). Οτιδηποτε θυμιζε Γραψαιους τοτε το εβλεπαν με καχυποψια, ως αριστεριστικο. Βεβαια ολα αυτα ξεπεραστηκαν απολυτως με τους μαθητες που μπηκαν στην οργανωση απο το μαθητικο, λογω της αντιδρασης στον κατσε καλα Γερασιμο Αρσενη, το 1996 κ επειτα.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 09:31\n96, Χαρούλα said: «…Μιλάμε για ανθρώπους που διαβάζουν, σκέφτονται, διαμορφώνουν απόψεις, ή για ζώα με έμφυτα ένστικτα μόνο; Νόμιζα για τους πρώτους. Αλλά μάλλον παρανόησα. Συγγνώμη για την παρέμβαση στο σχόλιο σας».\n# Καθόλου δεν παρανόησες: Άνθρωποι που «διαβάζουν, σκέφτονται, διαμορφώνουν απόψεις» υπάρχουν πολλοί. Άνθρωποι χωρίς ένστικτα δεν υπάρχουν (δεν θα μπορούσαν να βυζάξουν το γάλα της μάννας τους και θα πέθαιναν). Τώρα, τί να κάνουμε; Ένστικτα έχουν και τα ζώα (όλα βυζαίνουν το γάλα της μάννας τους!). Απλώς, ο άνθρωπος είναι «ζώον πολιτικόν», όπως είπε ένας …προ-προ-πάππος μας!\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 09:35\n@162: Το φοιτητικό μου δωμάτιο κοσμούσαν δυο αφίσες:\nκαι είμαι και πιο παλιός από σένα· κοντοσειρά Νικοκύρη. 🙂\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:37\n164 metal rules!\nΕμενα η φουρνια μου Νιρβανα και Ρεντιοχεντ περισσοτερο.\nΑλλα ως μαθητης το μεταλ απο τους λυρικους μεταλικα και iron maiden, μεχρι τους θρασαδες και ντεθαδες megadeath, black sabbath, wasp,sepultura κυριως τοτε εδινε κι επαιρνε.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 10:49\n# 164 – βλέπω έναν μαέστρο, αλλά δεν βλέπω συγκρότημα μουσικής … 🙂\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 11:13\n164 Κρύβε χρόνια! 🙂\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 13:06\nΣτη Βάρδια του Καββαδία – Γ΄Μέρος έχει ένα κεφάλαιο που αρχίζει με μια μικρή φράση από την Αποκάλυψη. Λίγο πιο κάτω αφηγείται ο Κοσμάς μια περιπέτεια στη Μπαρτσελόνα, με μια όμορφη ξερακιανή (αντιγράφω) :\n«.. – Κάτι σώρρουχα! Ούλο μετάξι και νταντέλλα.\n– Γυναίκεια , μου λέει θέλεις ή…\nΔεν κατάλαβα. Της βάνω χέρι αδερφέ μου και τρακάρω σε ξέρα. Και τι ξέρα!\n–\tΉταν άντρας μωρέ, ντυμένος γυναίκα. Maricon, έτσι τους λένε. Ντύνομαι λοιπόν να φύγω και σου στήνουμε ένα καυγά ,που σηκώθηκε όλο το τετράγωνο.\n–\tΘα με πλερώσεις, μου λέει, ολάκερη βίζιτα. Μ΄έριξες στο κρεβάτι. Ποιός σούπε να μην κάνεις… Θα με πλερώσεις.\nΚάτι στριγγλιές… Ακούς η ροκάνα? …Όπου φύγει φύγει εγώ. Ακόμα θα βλαστημάει. Του’φερα κάτι σφαλιάρες…» ΒΑΡΔΙΑ\nΑναρωτιέμαι αν έχει βελτιωθεί η αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων σήμερα.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 13:21\nΓιώργο, το παράθεμα στο οποίο απαντάς λέει: «Μιλάμε για ανθρώπους που διαβάζουν, σκέφτονται, διαμορφώνουν απόψεις, ή για ζώα με έμφυτα ένστικτα μόνο;» Αν παραβλέψεις το «μόνο» παρανοείς.\nΗ διάκριση δεν είναι «με ή χωρίς ένστικτα» αλλά «μόνο με ένστικτα ή και με καλλιέργεια».\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 13:59\nΚαι από το 168 της Loukretia, θυμήθηκα και\n…το βραβευμένο με Tony έργο «M.Butterfly» του Αμερικανοασιάτη συγγραφέα Ντέιβιντ Χένρι Ουάνγκ, το οποίο βασίζεται στην ομώνυμη όπερα του Πουτσίνι αλλά και σε ένα συγκλονιστικό αληθινό περιστατικό. Στην Κίνα της δεκαετίας του 1960 ένας Γάλλος διπλωμάτης ερωτεύεται μια ντίβα της όπερας, γίνεται για χάρη της προδότης και παραμένει στις γαλλικές φυλακές μέχρι τη δεκαετία του 1990. Το φοβερό ερώτημα είναι άλλο: πώς είναι δυνατόν ο άντρας αυτός, ο οποίος επί χρόνια είχε σεξουαλικές επαφές με τη διάσημη σοπράνο, να αγνοούσε ότι εκείνη ήταν τραβεστί; Όπως είχε πει και ο Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ, σκηνοθέτης της ομώνυμης ταινίας του 1993, «ο έρωτας είναι μια αυταπάτη. Βλέπουμε τον ερωτικό μας σύντροφο όπως θα θέλαμε να είναι και όχι όπως είναι. Εδώ ο ήρωας πρωτοτυπεί μόνο και μόνο επειδή η αυταπάτη του είναι τόσο πλήρης».\nΈχει ανέβει αρκετές φορές στην Ελλάδα. Η παράσταση του 1992-93 με Αλεξανδράκη-Αρζόγλου (που έτυχε να δω), αξιοπρεπέστατη.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:02\nΓια όσους φίλους θέλουν να διαβάσουν το διήγημα στη νέα του μορφή, σας προσκαλώ στο μπλογκ μου.\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:22\n171. Εξαιρετική επιλογή η Σύλβια Πλαθ!\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:39\nΣτο Κόκκινο 105.5, από σήμερα και όλη την εβδομάδα στις 3.30 η εκπομπή της Τζούλης Τσίγκα «Ιστορίες… που γράφουν Ιστορία»\nέχει θέμα τη ζωή και τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:41\nΑυτήν ακούω τώρα\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 14:51\nΛίγο εκτός θέματος, αλλά μόνοι λίγο 🙂\nΜια ενδιαφέρουσα άποψη για την «εθνικιστική» ροπή της εποχής\n8 Οκτωβρίου, 2018 στις 16:56\n1. «Την ξέρεις; Σου φέρθηκε ποτέ της άτιμα;»\n2. «….Εγώ είμαι η μάνα κι ο πατέρας σου μαζί, η δικιά μου αγάπη σε γέννησε. Η Αλίκη ήταν μονάχα μια δότρια ωαρίου και μια νοικιασμένη μήτρα. Όσοι δεν θέλουνε παιδιά, καλύτερα να μην έχουν. …»