ΚΕΡΔΟΣ - Μπαράζ ελέγχων Covid και το Σάββατο - Συλλήψεις και πρόστιμα για «κορωνοπάρτι»\nΠαρασκευή 23 Απριλίου 2021, 7:45\nΜπαράζ ελέγχων Covid και το Σάββατο - Συλλήψεις και πρόστιμα για «κορωνοπάρτι»\nΕντατικοί ήταν και το Σάββατο, σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, οι έλεγχοι από τις Υπηρεσίες της για την εφαρμογή των μέτρων αποφυγής και περιορισμού της διάδοσης του κορωνοϊού.\nΣτο πλαίσιο αυτό, χθες σε όλη την επικράτεια έγιναν 63.841, οι 6.710 στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος». Βεβαιώθηκαν συνολικά 1.329 παραβάσεις κι έγιναν πέντε συλλήψεις, ως εξής:\n1) 1.048 παραβάσεις για περιορισμό μετακίνησης και επιβλήθηκαν ισάριθμα πρόστιμα των 300 ευρώ:\n355 στην Αττική\n76 στην Κρήτη\n74 στην Κεντρική Μακεδονία\n67 στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη\n64 στη Θεσσαλία\n55 στην Ήπειρο\n55 στη Στερεά Ελλάδα\n38 στη Δυτική Ελλάδα\n34 στην Πελοπόννησο\n22 στα Ιόνια Νησιά\n2) 258 παραβάσεις για μη χρήση μάσκας κ.λπ. συναφείς παραβάσεις κι επιβλήθηκαν 252 πρόστιμα 300 ευρώ και έξι των 150 ευρώ:\n37 στην Αττική\n28 στη Θεσσαλονίκη\n25 στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη\n24 στο Βόρειο Αιγαίο\n22 στη Στερεά Ελλάδα\n19 στην Κεντρική Μακεδονία\n17 στη Θεσσαλία\n17 στην Πελοπόννησο\n12 στα Ιόνια Νησιά\nοκτώ στο Νότιο Αιγαίο\nδύο στην Ήπειρο και\nένα στη Δυτική Μακεδονία.\nΑπό την έναρξη εφαρμογής των νέων μέτρων (7 Νοεμβρίου), έχουν βεβαιωθεί συνολικά 30.626 ομοειδείς παραβάσεις κι επιβλήθηκαν 29.149 διοικητικά πρόστιμα των 300 ευρώ και 1.477 των 150 ευρώ.\n3) 23 παραβάσεις και πέντε συλλήψεις για κανόνες λειτουργίας καταστημάτων, ιδιωτικών επιχειρήσεων κ.λπ. παραβάσεις της σχετικής νομοθεσίας (απαγόρευση λειτουργίας, μη χρήση μάσκας, ποσοστό τ.μ. επιφανείας ανά άτομο κ.α.).\nΣτις περιπτώσεις αυτές επιβλήθηκαν ιοικητικά πρόστιμα για παραβίαση αναστολής λειτουργίας κ.λπ. συναφείς παραβάσεις των σχετικών διατάξεων και συγκεκριμένα:\nΣτη Στερεά Ελλάδα, σύλληψη και 3.000 ευρώ πρόστιμο σε ιδιοκτήτη καφέ- εστιατορίου, με επιβολή 15νθήμερης αναστολής λειτουργίας. Επιπλέον, βεβαιώθηκαν τρία πρόστιμα των 300 ευρώ έκαστο, σε ισάριθμους πελάτες για παραβίαση περιορισμού κίνησης.\nΣτην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, δύο πρόστιμα των 1.500 ευρώ σε πωλητές λαϊκής αγοράς για αυθαίρετη ανάπτυξη πάγκων και αναστολή δραστηριότητας τους για 15μέρες, καθώς και δύο πρόστιμα των 300 ευρώ σε καταστήματα για μη ανάρτηση πίνακα μέγιστου επιτρεπόμενου αριθμού πελατών.\nΣτη Θεσσαλία, σύλληψη και 3.000 ευρώ πρόστιμο σε ιδιοκτήτρια αναψυκτήριου, με επιβολή 15νθήμερης αναστολής λειτουργίας. Παράλληλα, βεβαιώθηκαν 10 πρόστιμα των 300 ευρώ σε ισάριθμους πελάτες για παραβίαση περιορισμού κίνησης.\nΣτην Κρήτη, δύο πρόστιμα των 300 ευρώ έκαστο, σε καταστήματα για μη ανάρτηση πίνακα μέγιστου επιτρεπόμενου αριθμού πελατών.\nΑπό την έναρξη εφαρμογής των νέων μέτρων (7 Νοεμβρίου) έχουν βεβαιωθεί συνολικά 984 ομοειδείς παραβάσεις κι έχουν συλληφθεί 906 άτομα.\nΣτη Θεσσαλονίκη, έγιναν δύο συλλήψεις κι επιβλήθηκαν πρόστιμα από 3.000 ευρώ, για διοργάνωση πάρτι σε οικία. Οι άλλοι 11 συμμετέχοντες πήραν πρόστιμα 300 ευρ για παραβίαση περιορισμό κίνησης. Οι δύο διοργανωτές, ηλικίας 52 και 23 ετών, είχαν νοικιάσει διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης.\nΚέρδος online 24/1/2021 14:24\nΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΕΛΑΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ.\nΑναρτήθηκε 24/1/2021 2:57:50 μμ\nΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΕΛΑΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ. "Πολύ καλή εξυπηρέτηση, γρήγορη ανταπόκριση, πλήρεις πληροφορίες, καλή σχέση πελατών" Για τις διάφορες ανάγκες χρημάτων σας και την αποπληρωμή αργότερα, συνιστώ ανεπιφύλακτα αυτόν τον δανειστή σε όλους: sonello66@gmail.com Whatsapp: +33 7 52 51 8415 (Viber & WhatsApp) Katery


Έκλεψε λεμούριο από ζωολογικό κήπο για να τον κρατήσει ως κατοικίδιο – News.gr\nΈκλεψε λεμούριο από ζωολογικό κήπο για να τον κρατήσει ως κατοικίδιο\nΟ δράστης συνελήφθη για υπόθεση ληστείας και ομολόγησε την απαγωγή του χαριτωμένου ζώου\nΚαλιφορνέζος παραδέχθηκε χθες Δευτέρα, ότι έκλεψε από ζωολογικό κήπο τον πιο γηραιό λεμούριο που βρίσκεται σε αιχμαλωσία στη Βόρεια Αμερική, για να τον κρατήσει για κατοικίδιο.\nΟ 19χρονος Ακίνας Κάσμπαρ παραδέχθηκε στο δικαστήριο, ότι διέρρηξε τον ζωολογικό κήπο της Σάντα Άννα κοντά στο Λος Άντζελες μια νύκτα του Ιουλίου του 2018, για να κλέψει τον Άιζακ, έναν 32χρονο λεμούριο. Σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα, την επομένη ο νεαρός έβαλε το ζώο σε ένα πλαστικό κουτί και το εγκατέλειψε στην εξωτερική σκάλα ενός ξενοδοχείου, μαζί με ένα σημείωμα στο οποίο έγραφε, ότι ανήκει στον ζωολογικό κήπο και ότι θα πρέπει να παραδοθεί στην αστυνομία.\nΟ Άιζακ δεν υπέφερε πολύ από την περιπέτειά του και επέστρεψε γρήγορα στο σπίτι του. Ο απαγωγέας του που συνελήφθη από την αστυνομία του Νιούπορτ Μπιτς για μια υπόθεση ληστειών, κινδυνεύει να καταδικαστεί σε έναν χρόνο φυλάκιση και πρόστιμο 100.000 δολαρίων.\nΟι λεμούριοι, που ξεχωρίζουν από τη ριγωτή άσπρη-μαύρη ουρά τους, περιλαμβάνονται στον κατάλογο με τα 25 πιο απειλούμενα με εξαφάνιση πρωτεύοντα θηλαστικά. Σύμφωνα με το Scientific American, στη Μαδαγασκάρη από όπου κατάγονται, υπάρχουν 2.000 με 2.400 λεμούριοι. Αριθμός μειωμένος κατά 95% σε σχέση με το 2000.\nζωολογικός κήπος λεμούριος


ΒΙΒΛΙΟ - Χίλντα Παπαδημητρίου - Για μια χούφτα βινύλια | MiC - GREEK MUSIC MAGAZINE\nΈγραψαν: Αντώνης Ξαγάς, Θάνος Σταυριανάκης, Ελεάνα Γαρίνη, Χρήστος Αναγνώστου, Νάντια Πούλου, Δημήτρης Κάζης, Ροζίτα Σπινάσα, Άρης Καραμπεάζης, Γιώργος Τσαντίκος, Παναγιώτης Σταθόπουλος, Θανάσης Παπαδόπουλος, Μπάμπης Αργυρίου\nΗ λογοτεχνία είναι η τέχνη που σε κάνει να συγκινείσαι με τους πόνους, τις νοσταλγίες, τα συναισθήματα, τις αδυναμίες, τα δράματα και τις χαρές των άλλων. Εκ του ασφαλούς; Εκ του ασφαλούς... Σε βάζει όμως σε μια τροχιά ενσυναίσθησης, σε "αναγκάζει" να μπεις στα παπούτσια του άλλου που λένε και οι αγγλοσάξονες, ίσως, ίσως λέμε, σε κάνει και καλύτερο άνθρωπο (κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω ότι καταφέρνουν πολλές άλλες τέχνες, και σίγουρα όχι η μουσική!).\nΚαι είναι αυτή η μουσική η οποία πρωταγωνιστεί στο "Για μια χούφτα βινύλια". Είτε ως αναφορά-κλείσιμο του ματιού στον γνώστη, είτε ως ηχητική επένδυση, είτε ως αντικείμενο. Το επίκεντρο άλλωστε είναι ένα μικρό δισκοπωλείο (ή μήπως καλύτερα δισκάδικο;), από εκείνα που παλεύουν απεγνωσμένα να κρατηθούν στη "φυτοζωή", από εκείνα που οι κρύοι καπνοί των τσιγάρων ανακατεύονται με τη σκόνη, από εκείνα που ποτέ δεν είσαι σίγουρος ότι θα τα βρεις ανοιχτά στην ώρα τους. Γύρω από το δισκάδικο αυτό διαβιεί μια πολύ ιδιαίτερη πανίδα, ένας παράξενος μικρόκοσμος, ένας κόσμος όπου η αγνή αγάπη για τη μουσική συνδυάζεται με τη φετιχιστική εμμονή, όπου η κατοχή του πλαστικού αντικειμένου αποκτά πολλές φορές προσθετική αξία η οποία υπερβαίνει την αμιγώς καλλιτεχνική (και σίγουρα τη συναισθηματική!).\nΣκέφτομαι με τούτη την αφορμή ότι δεν είναι τυχαίο ότι οι κύκλοι των συλλεκτών και των φετιχιστών είναι κατ' ουσία ανδροκρατούμενοι. Από μικρά τα αγοράκια μπαίνουν στη διαδικασία του "συλλέγειν", σαν μια αυτοεπιβεβαίωση της παρουσίας στον κόσμο, μια μικρή εξουσία της κατοχής του αντικειμένου, μια επίδειξη δύναμης. Είτε μιλάμε για χαρτάκια με ποδοσφαιρόφατσες, για γραμματόσημα, για δίσκους, για ...γυναίκες (ναι, υπάρχουν ακόμη και αυτοί), για κάθε λογής (σκοτεινά) αντικείμενα του πόθου. Η παρουσία της πρωταγωνίστριας, εργαζόμενης στο δισκοπωλείο "Rip it up", Τατιάνας μοιάζει με παραφωνία σε αυτή την σέκτα που με δυσκολία κρύβει τον μισογυνισμό της.\nΗ συγγραφέας τον έχει ζήσει αυτό τον κόσμο από μέσα, από την καλή κι από την ανάποδη (...κάποτε στη Νέα Σμύρνη), και φυλάγει ένα βλέμμα περίσσιας τρυφερότητας για αυτά τα μεγάλα παιδιά, τους αμετανόητα έφηβους, των οποίων η ζωή κυλά δίχως να κοιτά τη μελαγχολία τους. Ακόμη και ο εκπρόσωπος του νόμου, δεν είναι παρά ένας ...άχαρος Χάρης, ένας λούζερ αντι-μπάτσος που μένει ακόμη με τη μαμά του και η βελόνα του έχει κολλήσει στους Beatles. Με "κανονικά" παιδιά δεν στήνεις μυθιστόρημα, πόσο μάλλον αστυνομικό...\nΕίναι κοινός τόπος ότι το αστυνομικό μυθιστόρημα έχει πλέον γίνει το μυθιστόρημα της εποχής, όντας ένα θερμόμετρο της ευρύτερης κοινωνίας. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι εποχές εκείνες όπου το είδος κατατασσόταν περιφρονητικά στην παραλογοτεχνία. Αυτό που δεν άλλαξε όμως είναι ότι ακόμη αποκαλύπτει μια σαφή ηθική στάση (η οποία δεν θα πρωτοτυπήσω αν πω ότι συνεπάγεται και μια αισθητική). Και προσπαθεί να αποκαταστήσει την τάξη σε έναν κόσμο, φευ, χαοτικό, τον οποίο κυβερνούν οι νόμοι της τυχαιοκρατίας, της σχετικότητας και αβεβαιότητας της ανθρώπινης ψυχής. Όπου και οι ένοχοι είναι αθώοι, και οι αθώοι ένοχοι...\nΗ αγάπη της συγγραφέως για το είδος δεν κρύβεται, στο "Μια χούφτα βινύλια" χωνεύει μια πλειάδα επιρροές, οι οποίες ξεκινούν από τον γεωγραφικό βορρά (δεν είναι τυχαία η εμφάνιση μιας Σίβον, άμεση παραπομπή στον Ράνκιν) έως τον δικό μας νότο (έναν Μάρκαρη ας πούμε, χωρίς το καταγγελτικό του δάκτυλο).\nΓενικά μέσα στο βιβλίο συναντάμε πολύ Χίλντα (για να αφήσω επιτέλους το απρόσωπο "η συγγραφέας"), η οποία μετά από πολλά χρόνια στην υπηρεσία της λογοτεχνίας από την ...αντι-ηρωική καρέκλα της μετάφρασης, αποφάσισε να αντιπαλέψει με τη λευκή σελίδα και να παραδώσει το πρώτο της πόνημα (και φυσικά εδώ στο MiC δεν μπορούμε να κρύψουμε το κούνημα της ουράς μας γι' αυτό). Συναντάμε μια ζεστή παλιομοδίτικη ανεπιτήδευτη γραφή, οι οποίοι μας περιδιαβάζει σε χώρους οικείους, σε μέρη που έχουμε επενδύσει με δικά μας βιώματα. Το κέντρο της Αθήνας, το "γκέτο" των Εξαρχείων, η no man's land εκεί στα χαμηλά της Σκουφά, πριν πάρουν την σκυτάλη οι ναοί της ξανθοβαμμένης διασκέδασης, αλλά και η μητρόπολη της μουσικής, το αναπόφευκτο Λονδίνο, ορίζουν τις συντεταγμένες της ιστορίας.\n"Μα είναι δυνατόν να σκοτώσει κανείς για μια χούφτα βινύλια;" Δεν κόλλησα ποτέ τον ιό της βινυλομανίας, μάλιστα όλο και πιο συχνά θυμάμαι μια παλιά φίλη την εποχή που ξεφόρτωνε τη βιβλιοθήκη της από βιβλία που δεν επρόκειτο ποτέ να ξανανοίξει: "όσο μεγαλώνω θέλω να δένομαι λιγότερο με υλικά αντικείμενα". Τι θα απογίνουν όλα αυτά τα CD; Κι όμως σε κάποια συρτάρια ακόμη κρατώ παλιές ξεχασμένες κασσέτες. Φουυυυ... Σκόνη. Άραγε να παίζουν ακόμη;\nAθήνα, 7.30 μ.μ.\nΟ Θάνος Σ. αφού έχει στείλει εσφαλμένα δύο μηνύματα στη Ρόζα Σπανάκη αντί να απαντήσει σε όλους τους φίλους του και αφού έχει λάβει ετεροχρονισμένη απάντηση από τον Αντώνη Ξανά, τον μαυροφορεμένο τιτάνα της σύγχρονης γερμανικής σκοτεινής μουσικής φιλολογίας, ξεκίνησε το Γολγοθά της επιστροφής, από τον παραθαλάσσιο οικισμό των Τζιτζιφιών μέχρι την οικεία του στα Κάτω Πατήσια.\nΤο μήνυμα έγραφε το εξής:\n"Λοιπόν, παιδιά για το βιβλίο της Χίλντας, όσοι πιστοί διαβάσατε και γράψατε, μέχρι την Τρίτη 31 Μαϊου\nΟ Θάνος Σ. ήταν και πιστός και ήθελε και να διαβάσει και να γράψει. Γι' αυτό λοιπόν έχει ήδη παρκάρει το αυτοκίνητό στη Χαριλάου Τρικούπη στο ύψος της Σόλωνος και έχει μεταβεί στο πλησιέστερο μεγάλο βιβλιοπωλείο σα σίφουνας. Τα αλάρμ ζητούν έλεος από οποιοδήποτε πλανόδιο όργανο της τάξης και της ασφάλειας των πολιτών. Στη μεγάλη βιτρίνα πρόλαβε με την άκρη του ματιού του να δει το εξώφυλλο του ντεμπούτου της Χίλντας Π. Χαμογέλασε.\nΌσο θυμάται κάθε σημείο της διαδρομής μέχρι και το βιβλιοπωλείο, άλλο τόσο δε δύναται να θυμηθεί την παραμικρή χοντρολεπτομέρεια από εκεί και μέχρι το μπαλκόνι του, στον 10ο όροφο λίγα μέτρα μακριά από τον Άγιο Νικόλαο, όπου και ξεκίνησε την ανάγνωση του βιβλίου, η οποία έλαβες τέλος μέχρι τις 4 τα ξημερώματα. Θυμάται μόνο ότι γέμισε έξι φορές το ποτήρι του με ευγενές αλκοολούχο μίγμα εκ Σκωτίας. Για πρώτη φορά, δεν του έκανε αίσθηση η φωταγώγηση του Αγ. Γεωργίου στο Λυκαβηττό, όπως και του αρχαίου μνημείου της Ακροπόλεως.\nΟ Χάρης Νικολόπουλος, δεν είναι αστυνομικός. Είναι άνθρωπος. Ζει με τη μητέρα του και ας κοντεύει τα 40 του, όπως ακριβώς και ο Θάνος Σ. μέχρι πριν λίγο καιρό. Η Μαρίτα η συνάδερφός του ζει σε ένα σπίτι όπου έχει αφαιρέσει τις πόρτες στα δωμάτια, όπως ακριβώς και ο Θάνος Σ. στο καινούργιο του σπίτι. Όλοι οι δρόμοι που περιγράφονται στο βιβλίο είναι δρόμοι που αναπνέει καθημερινά ο Θάνος Σ. Κάθε κεφάλαιο ξεκινάει με μουσικές, όπως ακριβώς και η μέρα του Θάνου Σ.\nΤο αστυνομικό μυστήριο του βιβλίου μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, μπροστά στη σκιαγράφηση των στιβαρών ηρώων. Η Σόνια και η Τατιάνα. Δύο αδερφές που σαφέστατα ζηλεύει η μια την άλλη και άλλο τόσο αγαπά η μία την άλλη. Ο Μιχάλης και ο Φώντας. Μια πραγματική φιλία ανδρών που πηγάζει στα έγκατα του χρόνου. Το ποιός και με ποιόν τρόπο σκότωσε τελικά τους Πασπαλά, Παυλίδη και Ιωακειμίδη είναι μια πρόφαση για να μιλήσει για τις εμμονές των καθημερινών νέων (αλλά και των όχι τόσο νέων) των 35-45άριδων κυρίως. Η Χίλντα Π. το πραγματοποιεί με τεράστια επιτυχία. Οι διάλογοι της είναι ανθρώπινοι και καθημερινοί, όπως και οι ήρωές της και δεν είναι ούτε εξωγήινοι, ούτε ομιλούν τη γλώσσα των ξωτικών.\nΜπορεί ο Θάνος Σ. να μην είχε ποτέ προσωπικό ημερολόγιο, όπως η Τατιάνα, άλλα όταν έπεσε στα χέρια του πριν μερικά χρόνια, παντελώς τυχαία, το λεύκωμα της Τετάρτης Δημοτικού που του είχαν γράψει όλοι οι συμμαθητές του, μετά το πέρας της ανάγνωσής του το έκλεισε και έκλαψε.\nΟ Θάνος Σ. έχει ψωνίσει δίσκους από το Rip It Up και είναι σίγουρος πως και εσύ έχεις κάνει το ίδιο.\nV for βινύλια\nΘα έλεγα ότι το βιβλίο αυτό είναι βγαλμένο μέσα από τις ζωές μας αν στη σελίδα δύο δεν έπεφτε ξερός ο πρώτος δολοφονημένος. Ευτυχώς μέχρις στιγμής οι φίλοι και γνωστοί δείχνουν τρομερή αυτοσυγκράτηση και όλα δείχνουν ότι θα πάνε από φυσικά (σχεδόν) αίτια. Το "Για μια χούφτα βινύλια" δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε ανθρώπους που εκφράζονται μέσα από τη μουσική. Σίγουρα όμως αυτοί θα το απολαύσουν περισσότερο, αναγνωρίζοντας τους κώδικες, τις εμμονές, τη σημειολογία του μουσικού μικρόκοσμου αλλά και τα "αρρωστάκια" του. Η τελετουργία της επιλογής σε μια κασσέτα, η ειδωλολατρία του βινυλίου, η κοινωνία του δισκάδικου, οι τίτλοι τραγουδιών ως μέρος της κουβέντας, οι φιλίες που κάνεις συνεχίζοντας κάποιο γνωστό στίχο που είπε ο άλλος: για άλλους μπορεί να είναι ένας παράλληλος κόσμος, για κάποιον όμως που έχει περάσει από αυτή τη σέχτα τα χαμόγελα σε κάθε σελίδα του βιβλίου θα είναι αναπόφευκτα.\nΠέρα από το νοητό αυτό πρωταγωνιστή που είναι η μουσική, το ίδιο καλοδουλεμένα και οικεία είναι πρόσωπα που κινούνται μέσα και έξω από αυτόν. Οι χαρακτήρες είναι αληθινοί, τρωτοί και γοητευτικοί, κατανοητοί αλλά και πολυεπίπεδοι. Είναι λίγο από τη θειά σου η συντηρητικοαριστερή, από τον ξάδερφος σου τον μαμάκια, από τη ντράμα-κουήν φιλενάδα σου στο σχολείο που τη γουστάρανε όλοι, το καλοκάγαθο παλικάρι της διπλανής πόρτας... τους ξέρεις αυτούς τους ανθρώπους, έχεις ζήσει ιστορίες μαζί τους, ή με κομμάτια τους και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να χαμογελάς.\nΚαι σαν κάθε αστυνομικό βιβλίο που σέβεται τον αυτό του, η αγωνία χτίζεται σελίδα-σελίδα, ακόμα και όταν αποκαλύπτεται ο δολοφόνος (ναι, ναι ο μπάτλερ ήταν) η εξέλιξη παραμένει ρευστή και ανατρεπτική. Το βιβλίο παραμένει κολλημένο στα δάχτυλά σου ξενυχτάς μαζί του, αργείς το πρωί στη δουλειά και συνεχίζεις να το διαβάζεις κρυφά κάτω από τα έγγραφα που έχεις μπροστά σου, στα φανάρια οδηγώντας σπίτι, την ώρα που ο τροχονόμος σου κόβει κλήση.\nΤο κακό βέβαια του να ξέρεις το συγγραφέα ενός βιβλίου είναι ότι σε κάνει τον ίδιο ντετέκτιβ. Ψάχνεις να βρεις τι χαρακτηριστικά ξεσήκωσε από ποιόν, Ποιές περιγραφές ταιριάζουν σε τί. Αυτά τα ερωτήματα ποιός αστυνόμος Χαρίδημος θα τα απαντήσει...χμμμμ....\n(Συστήνεται αυστηρά σε καπνιστές)\nΗ Χίλντα Παπαδημητρίου δεν χρειαζόταν να γράψει βιβλίο για να μας αποδείξει ότι γράφει καλά, ήταν εμφανές από τα διάφορα κατά καιρούς άρθρα της. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο γι' αυτούς που αγαπούν περισσότερο την μουσική από το να διαβάζουν. Βλέπετε οι βιβλιοφάγοι είναι συχνά πιο απαιτητικοί και ίσως παραπονεθούν και λίγο για τις επιπλέον μουσικές αναφορές. Σε αντίθεση με τους μουσικόφιλους που θα αντιμετωπίσουν με ενθουσιασμό το γεγονός ότι ένα ολόκληρο βιβλίο παραθέτει αναφορές στην μουσική χωρίς να μιλάει για το ρεμπέτικο και παράλληλα χωρίς να κουράζει.\nΣτις 382 σελίδες του ο αστυνόμος Χαρίδημος δεν περιπλανιέται μόνος του, έχει μια καλή παρέα από χαρακτήρες γνώριμους και μη. Φάτσες που κάποια στιγμή στην ζωή μας τις συναντήσαμε και ίσως απλά προσπεράσαμε, ίσως να μιλήσαμε όμως κιόλας και κολλήσαμε μαζί τους για καιρό. Περιπλανιέται σε γνώριμα σοκάκια μίας πόλης που την βιώνουμε καθημερινά και περιστοιχίζεται από έναν κλασικό κοινωνικό περίγυρο της νεοελληνικής κοινωνίας. Όλα αυτά στην προσπάθειά του να λύσει το μυστήριο των βινυλίων.\nΌλη αυτή η καθημερινότητα αντί να σε βαραίνει πάντως, σε καταπίνει και σε κρατάει εκεί. Όπως πολλοί λένε τα βιβλία είναι τα παιδιά των συγγραφέων. Αν κάτι τέτοιο όντως ισχύει αυτό είναι ένα ιδιότροπο αλλά ευαίσθητο τέκνο με το οποίο στην αρχή δεν θες να ασχοληθείς, αλλά όσο περνάει ο χρόνος και γυρνάνε οι σελίδες νιώθεις ότι είναι τόσο ευαίσθητο και κρύβει τόσα χαρίσματα μέσα του που θες να το μελετήσεις-ζήσεις περισσότερο.\nΤελικά ίσως να μην είναι και τόσο δύσκολο να βγάλεις την ψυχή σου προς τα έξω μέσα από ένα αστυνομικό βιβλίο. Χρειάζεται κυρίως υπομονή, οργάνωση και λίγο ταλέντο. Γιατί αν δεν το ?χεις θα ναι σαν την συνταγή που την ακολούθησες σωστά αλλά το φαΐ βγήκε απλά οκ. Αν υπάρχει πάντως μια φράση για την οποία αξίζει να έχετε αυτό το βιβλίο στο ράφι της βιβλιοθήκης σας είναι το "Κι εμείς ακούμε μουσική, κύριε αστυνόμε... μη φανταστείτε ότι ακούμε σκυλάδικα` μόνο ελληνική έντεχνη και μελωδική ξένη. Τον Μελωδία και το Κόσμος και το Δεύτερο Πρόγραμμα."\nΣήκωσα αυτό το βιβλίο σαν τον σταυρό του μαρτυρίου με την κλασική προκατάληψη του γνωστού που πρέπει να πας στην γιορτή του ακόμη και αν δεν πολυμιλάτε. Ο λόγος; Πάει σχεδόν δεκαετία από τότε που διάβασα βιβλίο στα ελληνικά. Αυτή η μαυρίλα της ψυχής του Έλληνα γραφέα και το γεγονός ότι οι μεταφράσεις παίρνουν τον χρόνο τους με οδήγησε σε οτιδήποτε άλλο αγγλικό μιας και είναι η μόνη άλλη γλώσσα που γνωρίζω αρκετά καλά. Τελικά όχι μόνο έμεινα στο πάρτι αλλά χόρεψα κιόλας και φεύγοντας αγκάλιασα τον οικοδεσπότη, τον ευχαρίστησα για την πρόσκληση και ανανέωσα το ραντεβού για την επόμενη γιορτή.\nΣε κάθε πόλη, οι μουσικόφιλοι τρέφουν και τρέφονται από τους δικούς τους θρύλους: ιστορίες οι οποίες με τα χρόνια παίρνουν μεγάλες διαστάσεις, γεγονότα στα οποία μεγαλώνουν με κάθε εξιστόρηση, με κάθε κουβέντα. "Ναι, ήμουν κι εγώ εκεί", λένε ακόμα κι εκείνοι που τότε δεν είχαν καν γεννηθεί.\nΕγώ όμως ήμουν στ' αλήθεια εκεί: στη θρυλική συναυλία των Indigo Association στο Αγρίνιο, στις αρχές της δεκαετίας του '90. Support είχαν παίξει οι Kravara Art Ensemble, αυτό το πολλά υποσχόμενο space ψυχεδελικό σχήμα που έμελλε να μην αντέξει πάνω από μια χούφτα εμφανίσεις.\nΔεν είναι όμως η αναφορά της Χίλντας σ' αυτήν ακριβώς τη συναυλία που μ' έκανε να λατρέψω το βιβλίο που ευφυώς ονόμασε 'για μια χούφτα βινύλια'. Μ' έχωσε όμως να ψάχνω σε σεντούκια και κούτες για κείνο το demo των Indigo Association που είχα ψαρέψει τότε από έναν από κείνους τους τύπους που κάπως γίνεται και ξέρουν επακριβώς τον (τετραψήφιο ή πενταψήφιο) αριθμό βινυλίων που έχουν.\nΕξάλλου, το βιβλίο της Χίλντας διαδραματίζεται στην Αθήνα, την Αθήνα του κέντρου, του τμήματός του που ξέρουμε τόσο καλά αλλά σιγά μην το δείξουμε και στο χάρτη. Σ' ένα άλλο επίπεδο όμως χαρτογραφεί μια πόλη που θα φανεί γνώριμη σε μια γενιά, ασχέτως γεωγραφικής καταγωγής. Μια πόλη με σασπένς, γωνίες γεμάτες ανατροπές, μουσικές - ένα σωρό μουσικές, τις δικές μας μουσικές- αλλά και κάποιες μυθιστορηματικές φιγούρες τις οποίες ενώνει η φετιχιστική αγάπη για το βινύλιο (στη στρογγυλή μορφή του).\nΕίναι πάντα περίεργο το να διαβάζεις το βιβλίο κάποιου που ξέρεις καλά. Κι ακόμα πιο αξιοσημείωτο είναι το να βρίσκεις άξαφνα σε μια σελίδα του ένα κομμάτι της προσωπικής σου συναυλιακής ιστορίας. Για να συνειδητοποιήσεις αμέσως μετά ότι ακόμα και να μην είχες πάει τότε στους Indigo, ακόμα κι αν το demo που ψάχνεις να μην υπήρξε στ' αλήθεια ποτέ, ακόμα κι έτσι η πραγματικότητα της ιστορίας της Χίλντας είναι αδιαμφισβήτητη (όπως σε κάθε καλοδουλεμένη μυθοπλασία). Έστω κι αν οι τύποι που ξημεροβραδιαζόντουσαν στα δισκάδικα είναι το πιο κοντά στην εξαφάνιση είδος στον πλανήτη. Ή μάλλον, ακριβώς γι' αυτό.\nΤο βιβλίο της Χίλντας μας το διάβασα και μου άρεσε πολύ. Αν δεν μου είχε αρέσει δεν θα είχα πρόβλημα να το πω, όπως μπορεί να σας βεβαιώσει και η ίδια. Αντί να γράψω όμως κάτι για αυτό, αποφάσισα να βάλω κάποιον πιο αρμόδιο. Ο Χριστόφορος Μουρατίδης είναι ένας από τους πιο καλούς μου φίλους, βαθύς γνώστης του ροκ και της τζαζ (πολλά πράγματα τα έχω μάθει από αυτόν), μανιώδης αναγνώστης αστυνομικών βιβλίων και συνομήλικος του Φώντα και του Μιχάλη του Ατσαλένιου (εγώ πάλι είμαι με τον Βαρύγλυκο). Και εκτός από τα παραπάνω, για πολλά χρόνια έκανε εκπομπή στο ραδιόφωνο με τίτλο "Ναυαγός στον ωκεανό του βινυλίου"! Ο λόγος δικαιωματικά στον Φόρη λοιπόν.\nΆρχισα με ενδιαφέρον την ανάγνωση του βιβλίου της Κας Παπαδημητρίου, καθώς η αστυνομική λογοτεχνία και η ροκ μουσική αποτελούν για μένα εδώ και πολλά χρόνια πάγιες και σταθερές πηγές απόλαυσης.\nΗ κα Παπαδημητρίου γράφει καλά. Ο λόγος της είναι ρευστός και χυμώδης, δεν κουράζει και το κυριότερο, δεν είναι καθόλου επιτηδευμένος. Έχω την εντύπωση ότι η αστυνομική πλοκή, αποτελεί το όχημα - για την συγγραφέα - για να μιλήσει για τους ανθρώπους - χαρακτήρες που παρουσιάζει στο βιβλίο της. Και ομολογώ ότι τα καταφέρνει πολύ καλά.\nΕίναι προφανές ότι η κα Παπαδημητρίου γνωρίζει το χώρο των ανθρώπων για τους οποίους γράφει, την ενασχόληση με τη μουσική και τα βινύλια του μυθικού μουσικού παρελθόντος. Έτσι, μπορεί με μαεστρία να περιγράψει τους χαρακτήρες και τις μεταξύ τους θυελλώδεις σχέσεις καθώς και τα επίσης θυελλώδη (κρυφά ή φανερά) συναισθήματά τους. Ουσιαστικά, περιγράφει τους νέους της δεκαετίας του 80 - και σημερινούς μεσήλικες με διαβρωτικό - όσο και αναγκαίο - χιούμορ. Μου άρεσε...\nΤο χρονικό της Χίλντας\nΗ Χίλντα επέλεξε ένα διόλου τυχαίο χρονικό πλαίσιο για να ξετυλίξει την ιστορία της: το έτος 2005. Στο μεταίχμιο του απόηχου της Ολυμπιάδας και της επερχόμενης οικονομικής και κυρίως αισθητικής κρίσης του κέντρου της πόλης μας, οι ήρωες του βιβλίου της ζουν και κινούνται σε μια Αθήνα τόσο κοντινή, μα ταυτόχρονα τόσο μακρινή από το σήμερα. Το χρονικό μιας Αθήνας που δεν υπάρχει πια, ένα λεύκωμα στιγμών και εικόνων είναι, μαζί με άλλα, το 'για μια χούφτα βινύλια'.\nΣυνάμα, στις σελίδες του εκτυλίσσεται το χρονικό μιας rock ΄n΄ roll παρέας και των εμμονών αυτής - μουσικών, συλλεκτικών, ενίοτε δολοφονικών. Μια old school παρέα, που ακροβατεί στο μεταίχμιο της εξαφάνισης των βινυλίων, και των νιάτων της (η διαφαινόμενη 'νεκρανάσταση' των δίσκων ανήκει στις αισιόδοξες πινελιές του τέλους της ιστορίας). Χαρακτήρες αληθινοί, γνωστοί σε όλους μας, με τις σωστές δόσεις ψυχανάλυσης για να γίνουν πειστικοί στην ανάγνωση, μα όχι επιτηδευμένοι και 'χάρτινοι', δίνουν την κοινωνική - ανθρωποκεντρική διάσταση του βιβλίου.\nLast but not least, η μουσική που ξεπηδά από τις σελίδες, σαν μια ραδιοφωνική εκπομπή που εκπέμπει σε απόλυτη αρμονία με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, χωρίς ίχνη διδακτισμού ή αυθεντίας. Σαν η μουσική αυτή να δίνει τον γρήγορο και ακατάπαυστο ρυθμό στην ιστορία, στον οποίο ρυθμό εκτυλίσσεται, σε άψογο συγχρονισμό, η αστυνομική πλοκή - το κύριο χαρακτηριστικό του βιβλίου-, προσθέτοντας το πολύτιμο προτέρημα της αναγνωστικής αγωνίας, που δεν σε αφήνει να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.\nΜε μια λοιπόν καλογραμμένη, πολυεπίπεδη και άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία, η φίλη Χίλντα κατάφερε να βάλει (λογοτεχνικό) γκολ από τα (μεταφραστικά-δισκοπωλιακά) αποδυτήρια.\nΔιάβασα το βιβλίο της δικής μας Χίλντας (που παρότι έχει χίλια δυο κατορθώματα, μας έκανε την τιμή να προτάξει τη συνεργασία της με το Mic στο βιογραφικό που επιμελήθηκε με αφορμή την έκδοση του, δικαιολογώντας έτσι τις παχυλές αμοιβές της όλα αυτά τα χρόνια!) σε δύο συναρπαστικά απογεύματα και σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης είχα στο νου μου:\n- Να βρω, έτσι από διαστροφή, έστω και κάποιο ανεπαίσθητο λάθος στις μουσικές πληροφορίες που παρατίθενται σε ικανοποιητικές ποσότητες, ενισχύοντας πάντως και όχι αποπροσανατολίζοντας την πλοκή (δεν βρήκα)\n- Να καταλάβω ποιο από όλα τα γνωστά μας δισκάδικα είχε κυρίως στο μυαλό της στήνοντας το σκηνικό του Rip It Up (κατέληξα σε δυο-τρία)\n- Να ταυτίσω τους πελάτες και τον ιδιοκτήτη του παραπάνω δισκοπωλείου με τους δεκάδες περίεργους τύπους που εδώ και χρόνια γνωρίζω μόνο από τα δισκοπωλεία (με τους πρώτους κάτι έγινε, για τον δεύτερο επιφυλάσσομαι ακόμη)\n- Να λοξοκοιτάζω παράλληλα τη δισκοθήκη μου προσπαθώντας να δω αν υπάρχουν μερικά άλμπουμ για τα οποία θα άξιζε να με σκοτώσει κανείς (εγώ πάντως για καμιά εικοσαριά τουλάχιστον, θα με σκότωνα)\n- Να κρατήσω μερικά χρήσιμα και συγκροτημένα συμπεράσματα/επιχειρήματα που καμία από τις γυναίκες μουσικόφιλους με τις οποίες αντιπαρατίθεμαι παραδοσιακά, δεν έχει καταφέρει να μου αντιτάξει τόσα χρόνια που υποστηρίζω ότι "οι γκόμενες δεν έχουν τη δική μας σχέση με τη μουσική" (διότι αυτές, όπως επιβεβαιώνει και το βιβλίο, έχουν την λάθος απάντηση στο ερώτημα what comes first, music or misery? Ή μάλλον την σωστή, ή όχι, τη λάθος....)\nΚάπου στα μισά του βιβλίου θυμήθηκα ότι ξέχασα να έχω το νου μου στο να προσπαθώ να καταλάβω "ποιος είναι ο δολοφόνος" και καθώς η Χίλντα ξεκίνησε να αποκαλύπτει με μαεστρία αριστερόχειρα drummer και δομημένη πλοκή που θα τη ζήλευαν και οι συμφωνίες του Glenn Branca το "γιατί" του δολοφόνου, τα Βινύλια της ανανέωσαν το ενδιαφέρον μου για τα αστυνομικά μυθιστορήματα (τα οποία είχα παρατήσει προ δεκαπενταετίας όταν κουράστηκα να απασχολούμαι συνέχεια με το ποιος είναι ο δολοφόνος) με τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσε να τύχει, τουλάχιστον σε εμένα.\nΑφού διαβάζετε αυτό εδώ το site και όχι κάποιο λογοτεχνικό περιοδικό, τότε σίγουρα το παραπάνω θα ισχύει και για εσάς. Όπως πολύ πιθανόν είναι να κατανοήσετε για πρώτη φορά σε όλες της τις διαστάσεις την έννοια των "δουλεμένων και ολοκληρωμένων χαρακτήρων" για τους οποίους συνέχεια διαβάζουμε στις κριτικές βιβλίων και συνέχεια προσπαθούμε να κατανοήσουμε τι θέλει να πει ο γράφων (εκτός αν λεγόμαστε Λάμπρος Σκουζ και είμαστε διπλοί πράκτορες βέβαια).\nΓνωρίζοντας αυτούς τους χαρακτήρες καλά, βεβαιώνω ότι έχουν ολοκληρωθεί στην παραμικρή τους λεπτομέρεια και ότι κάπως έτσι κυκλοφορούν ανάμεσα μας εδώ και χρόνια, ψάχνοντας τα ράφια δίπλα μας και ρίχνοντας μας δολοφονικές -τελικά...- ματιές όταν προλάβουμε και ανασύρουμε πρώτοι, για ελάχιστα μόλις λεπτά πριν από αυτούς εκείνο το πρώτο- σπάνιο EP των Carter U.S.M. με τη διασκευή σε Shampoo... που πάντα έψαχναν στην αυθεντική του έκδοση.\nΚαι καθότι εμείς δεν έχουμε το ταλέντο να το κάνουμε, θα παρακαλέσουμε τη Χίλντα στο επόμενο βιβλίο της να ασχοληθεί εκτενώς με την ιστορία εκείνου του τύπου που ξεκίνησε να δολοφονεί μια χειμωνιάτικη νύχτα στο κατάμεστο Gagarin, την ώρα που όλοι με αγωνία περίμεναν να δουν αν το συγκρότημα θα βγει και για δεύτερο encore και κανείς δεν ασχολούνταν με το διπλανό του. Την έχεις ακουστά φαντάζομαι; Διότι, όπως είναι γνωστό, εδώ και χρόνια κανείς δεν ζητάει δεύτερο encore στο Gagarin.\nΜέχρι τότε το μοναδικό μέχρι στιγμής βιβλίο της Χίλντας θα αποτελεί το ιδανικό ανάγνωσμα για να λοξοκοιτάτε κι εσείς κάθε τόσο με αγωνία προς τη δισκοθήκη σας και να αισθάνεστε τυχερός/ άτυχος που έχετε τέλος πάντως μία, έστω και αν ποτέ δεν σας ικανοποιεί με το μέγεθος της, εκτός κι αν είστε γυναίκα, οπότε καθώς λέτε το μέγεθος δεν έχει σημασία.\n(ελπίζω τα παραπάνω να μην αποτρέψουν όσους δεν έχουν δισκοθήκες από το να διαβάσουν το βιβλίο, διότι εκτός του ότι θα στερηθούν ένα πολύ καλό βιβλίο, πιθανό είναι ότι θα μπει μέσα τους και το μικρόβιο του να αποκτήσουν δισκοθήκη...)\nΝουάρ και βινύλιο\nΤι νουάρ κρύβεται μέσα σε μια χούφτα βινύλια; Όχι από αυτό που έχουμε συνηθίσει πιθανώς, με Μάρλoου να ψάχνουν γεράκια, μονόφθαλμους Μπελασκοαράν Σάυν να κυνηγάνε ακροδεξιούς, Καρβάλιους να τρέχουν πίσω από σαμποτέρ Ολυμπιακών αγώνων και Ευγένιους Ταρπόν να περιθάλπτουν κοριτσάκια κάνοντάς τους ταυτόχρονα ιδεολογικό αχτίφ. Το νουάρ σταμάτησε κάπου στα Εξάρχεια και επειδή σταμάτησε εκεί, τα βινύλια και η μουσική είναι απαραίτητα αξεσουάρ. Διαβάστε το ακούγοντας το σάουντρακ που προτείνει το βιβλίο και δεν πρόκειται να χάσετε.\nΞεφυλλίζοντας το θρίλερ μετά μουσικής\nΜόλις έπεσε στην αντίληψή μου η υπόθεση του βιβλίου "Για Μια Χούφτα Βινύλια", που πραγματεύεται την απρόσμενη απώλεια βινυλιομανούς κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες, λέω "εδώ είμαστε". Διαβάζοντάς το, διαπίστωσα απ' τις πρώτες κιόλας γραμμές ότι στην μυθοπλασία της Χίλντας Παπαδημητρίου λαχταρά να καταφύγει το αισθητήριο των απανταχού μουσικόφιλων. Εκεί θα συναντήσουν εμβληματικές φιγούρες της τέχνης που ασπάζονται όσο καμία άλλη, να κείτονται διάσπαρτες σε ένα ψηφιδωτό από μυστηριώδεις καταστάσεις. Σε ένα αστυνομικό θρίλερ με φόντο τις αγωνίες της καθημερινότητας και την καταπράυνση του πόνου μέσα απ' την ευεργετική επίδραση των ήχων και των στίχων. Οι δηλωμένες μουσικές προτιμήσεις των πρωταγωνιστών των σελίδων μπλέκονται αναπάντεχα με τις απόκρημνες πλευρές της προσωπικότητάς τους.\nΤο πραγματικό του αστικού τοπίου με αληθινές περιγραφές περιοχών (βλέπε Εξάρχεια), σμίγει με το φανταστικό των βιωμάτων των χαρακτήρων, μια ιδιαίτερη χημεία γεννιέται. Τα πρόσωπα βουτούν από στιγμή σε στιγμή σε ένα νοσταλγικό νέκταρ, το οποίο απολαμβάνουν εν μέσω μουσικών αναπνοών. Αυτό που συναρπάζει είναι η απεικόνιση των σημερινών δεδομένων των εμπλεκομένων με παράθεση των σύγχρονων αλλά και των διαχρονικά παλαιών μουσικών τους αναμνήσεων. Ο νους της συγγραφέως σκαρφίζεται άρρηκτη σύνδεση ανάμεσα σε καταναλωτές ηχητικών τόνων βινυλιακής προέλευσης, δολοφόνους με φαινομενικά ανεξήγητα κίνητρα και την πανταχού παρούσα αστυνομική παρέμβαση. Η ιστορία εκτυλίσσεται με υποδειγματική γλαφυρότητα δίχως ξερό στοίβασμα ιδεών. Κι εκεί που στοιχηματίζεις ότι το πάζλ τείνει να συμπληρωθεί, ξάφνου σκάει νέα τροπή στην υπόθεση. Κατά τα φαινόμενα, φωτίζονται διαδοχικά οι πτυχές βινυλιοφάγων, αστυνομικών και οικείων πρόσωπων που βρίσκονταν πάντοτε δίπλα μας και για τα οποία δεν δείχναμε την δέουσα προσοχή.\nΕδώ στριμώχνονται οικολογικές παραξενιές, νευρώσεις της μεγαλούπολης, συχνές κυκλοθυμίες, μελαγχολία υποκινούμενη από παρελθόν, παρόν και δυσοίωνο μέλλον. Σε κάθε επόμενη λέξη της Παπαδημητρίου, αντιλαμβάνεσαι ότι η λατρεία της για τη μουσική τίθεται στην υπηρεσία της συγγραφικής της ιδιότητας και τούμπαλιν. Τα κεφάλαια της πλοκής προλογίζονται περιγραφικά από στίχους τραγουδιών-ορόσημων της ποπ κουλτούρας. Προσοχή, εντούτοις, το "Για Mια Xούφτα Bινύλια" συστήνεται ανεπιφύλακτα και σε λιγότερο εξαντλητικά ενημερωμένους μουσικά αναγνώστες.\nΜην τσιμπάτε με χαρακτηρισμούς που φευγαλέα και με πομπώδη τρόπο πασχίζουν να παραστήσουν την σπουδαιότητα του εν λόγω εγχειρήματος, διότι του αρμόζει περισσότερο συγκροτημένη αφοσίωση. Επιπρόσθετα, μην κρατήσετε μικρό καλάθι, προτιμήστε το μεγάλο. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, επιλέξτε κάτι αρκετά ευμετάβλητο ως προς τα μεγάλα μεγέθη ενθουσιασμού. Παρθενικό μυθιστόρημα της συγγραφέως σου λέει μετά...\nΚεντρική σκηνή του 'Για μια χούφτα βινύλια' είναι το δισκάδικο 'Rip It Up', "άσυλο ανιάτων" συλλεκτών βινυλίου. Διαβάζοντας το, αισθάνθηκα τυχερός που σύχναζα σε δισκοπωλείο που ούτε η συλλεκτική αξία των δίσκων, ούτε και η high fidelity ήταν το ζητούμενο πελατών και προμηθευτών (στο Rollin Under το lo fi ήταν τρόπος ζωής, πριν το σχετικό κίνημα και πριν από τη συμπιεσμένη σε mp3 μουσική). Κι ακόμη καλύτερα, ο ιδιοκτήτης όχι μόνον δεν προήγαγε τη λογική του σπάνιου, του συλλεκτικού και άλλες τέτοιες μπούρδες, αλλά αντίθετα ο γκαϊλές του ήταν πώς θα μοιραστεί με τους υπόλοιπους αυτά που αγαπούσε, σπάνια ή μη, γράφοντας κασέτες, κείμενα κλπ κλπ.\nΤο βιβλίο της Χίλντας Παπαδημητρίου είναι με κάποιον τρόπο συνέχεια του 'Η Τζούλιετ Γυμνή', του Νικ Χόρνμπυ, που έχει μεταφράσει η ίδια. Η εμμονή με τον Τάκερ Κρόου και τα τραγούδια του, εδώ έχει μετατραπεί στην εμμονή με το ίδιο το αντικείμενο, την ποιότητα του βινυλίου, το σκληρό εξώφυλλο κλπ. Κι όταν η τέχνη, η μουσική, το κόλλημα με τον τάδε καλλιτέχνη έρχεται να καλύψει κάποιο κενό, τη μοναξιά δηλαδή, τα πράγματα είναι υπό έλεγχο. Όταν όμως ο άρρωστος φαν γίνεται άρρωστος συλλέκτης, γίνονται σοβαρότερα. Ο φετιχισμός με άψυχα αντικείμενα δεν έχει να κάνει Dr Φρόιντ;\nΣτο 'Για μια χούφτα βινύλια', παρότι αστυνομικό, το ποιος είναι ο δολοφόνος δεν έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Εκείνο που ο αναγνώστης προσπαθεί να ανακαλύψει είναι το γιατί στο διάολο πήγε κάποιος και σκότωσε τον συλλέκτη Παυλίδη, και ίσως κάποιους ακόμη.\nΤο μεγάλο προσόν της Χίλντας είναι ότι οι ήρωες της είναι ρεαλιστικοί ανθρώπινοι χαρακτήρες, όπως στις καλύτερες αμερικάνικες σειρές κι όχι καρικατούρες, όπως στα ελληνικά σίριαλ.\nΤο πλεονέκτημα του να διαβάζω το βιβλίο ως φίλος της Χίλντας, πέρα από το ότι όπως κι εκείνη έχω κόλλημα και με τα αστυνομικά βιβλία και με τη μουσική κι άρα η "υπόθεση" με ενδιαφέρει εξ ορισμού, είναι τα μικρά πραγματάκια που (νομίζω ότι) κρύβονται πίσω από κάθε τι. Για παράδειγμα, το πώς γνωρίστηκαν ο Φώντας με το Μιχάλη μοιάζει διασκευή των Queen στο αυθεντικό των Cockney Rebel, για τη γνωριμία Πλόχωρα / Χαριτίδη.\nΥΓ. Τελικά τι έχει σημασία, να βρεις καταχωνιασμένο έναν παλιό σπάνιο δίσκο και να τον κρατήσεις σφραγισμένο, ή να θυμηθείς ένα τραγούδι που σου άρεσε κάποτε; Αν απαντήσεις το πρώτο, μπορεί και να γίνεις δολοφόνος;\nΉμουν δεκαέξι όταν ένας ξάδερφος μου, φανατικός του James Chase, με μύησε στα βίπερ. Δε θυμάμαι τον συγγραφέα, ούτε τον τίτλο του πρώτου που διάβασα, θυμάμαι όμως πως ο άρρωστος με την ακρίβεια ήρωας είδε ένα έγκλημα τη μοναδική μέρα που άργησε να πάει στη δουλειά του. Πέρασα πολλές νύχτες αναζητώντας δολοφόνους και κάποτε έχωσα το όνομα του Alistair MacLean σε κάτι στιχάκια που έγραψα.\nΑφού μαύρισα τα δάχτυλά μου άπειρες φορές ψάχνοντας σε ράφια δισκάδικων με γελαστούς υπαλλήλους και βλοσυρούς ιδιοκτήτες, έγινα κι εγώ ένας τέτοιος. Γνώρισα μουσικόφιλους του ραδιοφώνου και της κασέτας, φανατικούς με ολόκληρες δισκογραφίες και κολλημένους που έδιναν 600 ευρώ για να αποκτήσουν ένα original των Chocolate Watchband που μετά κρατούσαν σφραγισμένο. Α ναι. Είδα και αδερφό να ξεπουλάει κρυφά τη δισκοθήκη της αδερφής του και να... επιζεί. Δεν αμφιβάλλω πως η αδερφή, όταν γύρισε απ'το εξωτερικό και είδε άδεια τα ράφια, ένιωσε την ανάγκη να ψάξει για τασάκι κι ας μην κάπνιζε. Θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες πως οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι οικείοι και οι ιστορίες τους αληθοφανείς. Σα να είναι based on many true stories που θα'λεγαν κι οι υπερατλαντικοί φίλοι μας.\nΔεν είναι μόνο οι μουσικόφιλοι και οι ναοί τους, είναι και οι συνεχείς αναφορές της συγγραφέως σε τοποθεσίες, ονόματα και γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών σ'αυτή τη χώρα που δίνουν στο βιβλίο ένα πλεονέκτημα που δεν έχουν τα μεταφρασμένα του εξωτερικού. Διαβάζοντάς το βλέπεις το περιβάλλον μέσα στο οποίο έζησες όλη σου τη ζωή. Μας έλειπε αυτό το βιβλίο και δεν το ξέραμε. Μπράβο φιλενάδα.\nΑποκάλυψη τώρα: Πριν από δυο χρόνια περίπου η Χίλντα μου έστειλε μια ιστορία λίγων σελίδων που διαδραματιζόταν σ'ένα δισκάδικο. Το έγραψε για πλάκα αλλά η μικρή εκείνη ιστορία ήταν ο σπόρος που φύτρωσε και άνθισε μέσα στην αμφιβολία και την ανασφάλεια. Επειδή χρειάστηκε να επιστρατεύσω το ποτιστήρι μου αρκετές φορές, ζητάω, όταν το βιβλίο μεταφερθεί στην την οθόνη, να κάνω cameo εμφάνιση ως κηπουρός στον κήπο της Σόνιας.


Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού στην Ελλάδα (HRM in Greece): Νεό βιβλίο - "Γυναίκες και Διοίκηση Επιχειρήσεων"\nΚυκλοφόρησε το νέο βιβλίο "Γυναίκες και Διοίκηση Επιχειρήσεων" σε επιμέλεια των Μ. Βακόλα και Ε. Αποσπόρη από τις εκδόσεις Σιδέρη.\nΑξίζει να σημειωθεί ότι οι συγγραφείς έχουν αποποιηθεί τα συγγραφικά τους δικαιώματα, τα οποία θα δοθούν σε προγράμματα επανένταξης κακοποιημένων γυναικών στην αγορά εργασίας.\nΤο βιβλίο αυτό αποτελεί μία πρώτη προσπάθεια για να διερευνηθούν τα προβλήματα, αλλά και τα κάθε είδους εμπόδια, που αντιμετωπίζει η Ελληνίδα εργαζόμενη στον τομέα της διοίκησης των επιχειρήσεων. Υπάρχει όντως «γυάλινη οροφή» που ανακόπτει την εξέλιξή της; Είναι ισότιμη με τους άνδρες συναδέλφους της; Είναι, πράγματι, αναγκασμένη να αποδεικνύει καθημερινά την αξία και τις ικανότητές της; Σε τι διαφέρει από τους άνδρες συναδέλφους της ως προς το στυλ διοίκησης; Φορτίζεται από το καθημερινό άγχος και τις απαιτήσεις αυτού του έντονα ανταγωνιστικού χώρου; Πώς αντεπεξέρχεται στις υποχρεώσεις της επαγγελματικής, αλλά και της προσωπικής-οικογενειακής της ζωής; Υπάρχει, πράγματι, πρόβλημα σεξουαλικής παρενόχλησης και πώς το αντιμετωπίζει; Τι λένε οι στατιστικές για την πορεία και τη θέση της γυναίκας μάνατζερ στην ελληνική αγορά εργασίας; Αυτά είναι κάποια από τα βασικά ερωτήματα στα οποία απαντούν, σε μια συλλογική προσπάθεια, όχι μόνο πανεπιστημιακοί, αλλά και άνθρωποι της αγοράς.\nPosted by Ioannis Nikolaou at 3:54 μ.μ.


Σπορές της Βίβλου στο νεοελληνικό μυθιστόρημα – Cognosco Team\n16/06/2020 16/06/2020 ΘΡΗΣΚΕΙΑNo Comment on Σπορές της Βίβλου στο νεοελληνικό μυθιστόρημα\nΙσίδωρος Ζουργός, από το περιοδικό «Θεολογία», τεύχος 2, τόμος 87/2016\nΟ τίτλος της ομιλίας είναι «Σπορές της Βίβλου στο νεοελληνικό μυθιστόρημα». Εκτιμώ ότι κάποιος άλλος τίτλος ίσως να ήταν περισσότερο δηλωτικός του περιεχομένου. Κάτι σαν «Βίβλος και μυθιστόρημα, η αναβλητικότητα μίας συνάντησης» ή «Δυσχέρειες στη σχέση Βίβλου και νεοελληνικού μυθιστορήματος». Γενικότερα θα φανταζόμουν κάποιον τίτλο που θα εξέπεμπε εξαρχής τη δυστοκία μίας συνεύρεσης. Παρ’ όλα αυτά εμφανίζονται κάποιες εξαιρέσεις, που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τον τίτλο μας. Σπορές υπάρχουν τελικά παρ’ όλο που τα πιο πολλά εδάφη υποδείχτηκαν πετρώδη και ο άνεμος της ιστορικής αλλαγής σκόρπισε τους σπόρους μακριά.\nΑς ξεκινήσουμε όμως ενθυμούμενοι εν συντομία τον όρο μυθιστόρημα. Ένας γενικά αποδεκτός ορισμός θα όριζε ως μυθιστόρημα μία εκτενή μυθοπλαστική αφήγηση σε πεζό λόγο. Στη διάρκεια της εξέλιξής του ως γραμματειακό είδος το μυθιστόρημα ενσωμάτωσε αρκετές μορφές γραφής όπως το δοκίμιο, την επιστολή, την βιογραφία, το χρονογράφημα, τα συναξάρια και φυσικά την ποίηση. Το μυθιστόρημα στην προσπάθειά του να αναδιοργανώνει συνεχώς τον αναπαριστάμενο κόσμο και στην αγωνία του να βρίσκει καινούργιες οπτικές αντίληψης της πραγματικότητας εξέθρεψε τελικά ολοκληρωμένους κόσμους με πλασματικούς χαρακτήρες και τόπους, θα έλεγα σύμπαντα ολόκληρα.\nΑπό την άλλη όμως και η Βίβλος δεν είναι ένας ολόκληρος κόσμος εντοπισμένος τοπογραφικά και πολιτισμικά; Θα λέγαμε καλύτερα πως είναι μία σειρά διαδοχικών κόσμων, που τους φανταζόμαστε σαν κρίκους περασμένους στο ίδιο σχοινί, που αγκιστρώνεται πολύ πίσω, εκεί στην αρχή του χρόνου.\nΤο ερώτημα που θα μας απασχολήσει σήμερα είναι το κατά πόσο αυτοί οι δύο κόσμοι, αυτός της Βίβλου κι αυτός του ευρωπαϊκού και κατ’ επέκταση παγκόσμιου μυθιστορήματος, έχουν κάποτε συναντηθεί. Περισσότερο θα ασχοληθούμε όμως με τη δική μας περίπτωση και εννοώ το νεοελληνικό μυθιστόρημα. Όπως καταλαβαίνετε, σήμερα θα γίνουν μόνο νύξεις για ένα εκτενέστατο θέμα, που για να ερευνηθεί διεξοδικά, απαιτεί διατριβές μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις. Νύξεις λοιπόν μόνο και προϊδέαση για την πιθανή συνάντηση δύο κόσμων, αν έγινε, σε ποιο βαθμό και ποιοί παράγοντες την επηρέασαν. Εξαρχής, βασιζόμενοι κυρίως στην αναγνωστική μας εμπειρία διατυπώνουμε μια συγγραφική – κι όχι επιστημονική υπόθεση εργασίας: Η υπόθεση αυτή θεωρεί τη συνάντηση της Βίβλου με το νεοελληνικό μυθιστόρημα αποσπασματική και ευκαιριακή, στη δε περίπτωση της Π. Διαθήκης ουσιαστικά ως μη γενόμενη, σχεδόν ανύπαρκτη.\nΕπιχειρώντας μία μικρή ιστορική αναδρομή ξαναθυμίζουμε ότι ο δυτικος χριστιανισμός ύστερα κυρίως από την εμφάνιση των προτεσταντικών ρευμάτων, υπογράμμισε την αξία του ιερού κειμένου ως ατομικό όχημα σωτηρίας του καθενός ανθρώπου. Οι προσπάθειες των μεταρρυθμισμένων εκκλησιών στόχευαν εξαρχής στην ενίσχυση του εγγραμματισμού των πιστών και στη δημιουργία ενός μεγάλου αριθμού εν δυνάμει αναγνωστών των ιερών κειμένων. Η με την πάροδο των χρόνων αποτελεσματικότερη καταπολέμηση του αναλφαβητισμού σε συνδυασμό με την εμφάνιση της βιομηχανικής κοινωνίας και την ενίσχυση του λαϊκού σχολείου δημιούργησε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία μάζες αναγνωστών, οι οποίες είχαν ως κύρια αναγνωστική εμπειρία τα βιβλικά κείμενα. Αυτές οι πρώτες γενιές των αναγνωστών ζούσαν πια στην εποχή του ολοένα πιο φτηνού τυπογραφημένου βιβλίου. Ο διαφωτισμός, η σταδιακή θεσμοθέτηση του σχολείου των λαϊκών τάξεων, ο αλφαβητισμός των κοριτσιών ύστερα από αιώνες σιωπής, απαιτούν τώρα έναν όγκο κειμένων προς ανάγνωση και σχολιασμό από εκατομμύρια υποφήφιους αναγνώστες. Η λειτουργία της ανάγνωσης έχει ξεφύγει πια από τα μοναστήρια και τις πανεπιστημιακές αίθουσες κι έχει μπει σχεδόν σε κάθε σπίτι, στην αρχή ως οικογενειακό προσευχητάριο και κατόπιν ως λαϊκό μυθιστόρημα.\nΟ 19ος αιώνας θεωρείται ο κατεξοχήν αιώνας ανάπτυξης του μυθιστορήματος, αυτού που σήμερα ονομάζουμε κλασικό. Είναι η εποχή που ο Ντοστογιέφσκι καταδικασμένος στο κάτεργο της Σιβηρίας κρύβει στα κουρέλια του μία Βίβλο, την οποία και διαβάζει ανελλιπώς για τρία χρόνια. Από την στιγμή που αποφυλακίζεται, ξεκινάει και γράφει εκείνα τα μυθιστορήματά του που θα γίνουν διάσημα. Δεν ξέρουμε τι θα συνέγραφε αν δε ζούσε εκείνα τα κρίσιμα χρόνια μέσα στην αναγνωστική ανάσα της Βίβλου.\nAς αναρωτηθούμε επίσης για τους Άθλιους του Βίκτωρα Ουγκώ, τι θα ήταν αυτό το βιβλίο χωρίς τον επίσκοπο Μυριήλ, που χαρίζει τα ασημένια κηροπήγια στον Γιάννη Αγιάννη. Άλλωστε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα απέκτησε από νωρίς την προσωνυμία το κοινωνικό ευαγγέλιο.\nΒλέπουμε ότι η Ευρώπη αξιώθηκε μυθιστορήματα στα οποία η επίδραση της Βίβλου είναι φανερή. Η επίδραση αυτή πότε εμφανίζεται ως έμπνευση συνέχειας και διαστολής του βιβλικού κόσμου και πότε ως ένα γόνιμο χωράφι για διαφωνίες κι αντιπαλότητες. Ανάλογη επιρροή υπάρχει και στο θέατρο, αρκεί να θυμηθούμε τη Σαλώμη του Όσκαρ Γουάιλντ.\nΟ αιώνας που ακολουθεί, ο 20ος , θα επανέλθει μυθιστορηματικά έχοντας μαζί του κερδισμένο ένα νέο περιβάλλον φιλοσοφικής και πολιτικής ελευθερίας, το οποίο καλλιεργούν οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες όσο πληθαίνουν. Είναι αλήθεια πως αλλιώς μπαίνεις στον βιβλικό κόσμο για να τον αναδεύσεις, για να τον φωτίσεις και ίσως και να τον αμφισβητήσεις όταν ζεις σε μία δημοκρατία παρά αν ζεις σε ένα από εκείνα τα δεσποτικά καθεστώτα που κυριαρχούσαν στον 19ο αιώνα.\nΟ Τόμας Μαν συγγράφει στον Μεσοπόλεμο την τετραλογία Ο Ιωσήφ και οι αδελφοί αυτού. Στα 1943 ο Ιταλός Κάρλο Λέβι το Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι, ενώ το 1991 ο νομπελίστας Πορτογάλος Ζόζε Σαραμάγκου το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο. Αυτά τα μυθιστορήματα αλλά και πολλά άλλα χρησιμοποιούν με αλληγορικό τρόπο τον βιβλικό κόσμο για να μιλήσουν για συγκαιρινά τους πάθη, κυρίως για τον πόλεμο, τη φτώχεια και την εξουσία.\nΣτην περίπτωση τού ελληνικού μυθιστορήματος ζούμε την παρουσία του βιβλικού κόσμου σε σμίκρυνση ή ως υποψία. Θα πρέπει βέβαια να σημειώσουμε ότι το νεοελληνικό μυθιστόρημα έρχεται στα γράμματα έτσι κι αλλιώς με μία αξιοσημείωτη χρονική καθυστέρηση. Αυτό έχει να κάνει με τις ιδιαίτερες οικονομικές και κοινωνικές δομές μίας αγροτικής βαλκανικής χώρας, όπως ήταν τότε η Ελλάδα. Έχει να κάνει με την κυριαρχία του προφορικού λόγου έναντι του γραπτού, με την ουσιαστική μονοκρατορία της ποίησης. Δεν είναι τυχαίο νομίζω πως από νωρίς έχουμε εξαιρετικές ποιητικές δημιουργίες, όπως τα δημοτικά τραγούδια για παράδειγμα, αλλά έλλειψη ουσταστικής παρουσίας στην πεζογραφία. Άλλωστε ακόμη και σήμερα ως ελληνική λογοτεχνία θεωρείται από τον υπόλοιπο κόσμο περισσότερο η ποίηση παρά η πεζογραφία. Ειδικότερα η περίπτωση του μυθιστορήματος φαίνεται πώς διαχρονικά είναι δύσκολο να συγκινήσει το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό. Μοναδική εξαίρεση στη μεταφραστική και εκδοτική πορεία αποτελεί ο Νίκος Καζαντζάκης. Το γιατί ακόμη και σήμερα το νεοελληνικό μυθιστόρημα δεν μπορεί να υπερπηδήσει τον ψηλό φράχτη της πολιτισμικής μας ιδιαιτερότητας -αλλά και καχεξίας- είναι ένα ερώτημα, που απαιτεί ενδελεχή έρευνα και ανάλυση για να απαντηθεί.\nΓια να επιστρέψουμε στην αρχή του συλλογισμού μας, στην καθυστέρηση της εμφάνισης του μυθιστορήματος στη χώρα μας, υπάρχει ένα επιπλέον στοιχείο που προσπαθεί να εξηγήσει το γεγονός: το μυθιστόρημα αναπτύχθηκε στην Ευρώπη παράλληλα με τη γιγάντωση της αστικής τάξης. Η Ελλάδα δεν είχε επί της ουσίας ποτέ της συγκροτημένη αστική τάξη εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων στην Αθήνα, στην Πάτρα και στη Θεσσαλονίκη, στην τελευταία χάρις στον κοσμοπολιτισμό της ισραηλιτικής κοινότητας. Εν κατακλείδι το ελληνικό μυθιστόρημα εμφανίζεται στην ιστορική του πορεία μέσα στη νεοελληνική γραμματεία να παρουσιάζει υστέρηση. Στην προσπάθεια ανίχνευσης βιβλικών επιρροών τα ευρήματα είναι λιγοστά. Θα προσπαθήσουμε στη συνέχεια να αναφερθούμε σε κάποια από αυτά αλλά και να ψυχανεμιστούμε και κάποιες πρώτες απαντήσεις.\nΟι ειδικοί μελετητές συμφωνούν πώς το πρώτο ολοκληρωμένο νεοελληνικό μυθιστόρημα είναι Ο Πολυπαθής του Γρηγορίου Παλαιολόγου στα 1839. Οι προηγούμενες απόπειρες του Νικολάου Μαυροκορδάτου με το Φιλοθέου πάρεργα ή με Το σχολείο των Ντελικάτων εραστών του Ρήγα ή με τον Παπατρέχα του Κοραή διαθέτουν μυθιστορηματικά στοιχεία, αλλά δεν είναι μυθιστορήματα. Το μυθιστόρημα λοιπόν εγκαινιάζεται με τον Πολυπαθή, ο συγγραφέας του οποίου δεν είναι γεννημένος στα όρια της ελληνικής επικράτειας αλλά στην Κωνσταντινούπολη, στις ακμάζουσες ελληνικές, αστικές κοινότητες.\nΜία προσεκτική έρευνα της μυθιστορηματικής παραγωγής του 19ου αιώνα εύκολα ξεσκεπάζει τις άμεσες επιρροές, από γαλλικά κυρίως πρότυπα. Ο χριστιανικός κόσμος ανιχνεύεται στον Παναγιώτη Σουρή κυρίως στο μυθιστόρημά του Χαριτίνη ή το κάλλος της χριστιαvικήs θρησκείας, με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο αντίδοτον των κατά της θεότητας του Ιησού Χριστού ληρημάτων του Ε. Ρενάνου. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που εξελίσσεται στους Αγίους Τόπους με φόντο τη μοναστική ζωη γεμάτο διδακτισμούς και με σαφή πολεμική διάθεση, όπως το δηλώνει και ο τίτλος του, απέναντι στον Ερνέστο Ρενάν, ο οποίος μέσω του πολύκροτου βιβλίου του Οβίος του Ιησού αρνείται τη θεϊκή καταγωγή του.\nΣε αυτό το σημείο θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι μυθιστορήματα που διαπνέονται από μία θρησκευτικότητα δε σημαίνει απαραίτητα ότι νοηματοδοτούνται κιόλας από τα βιβλικά κείμενα. Ο κόσμος τους φαίνεται να χρωματίζεται από εκκλησιαστικά περιβάλλοντα πιο πολύ ως παραφυάδα μιας λατρευτικής και εκκλησιαστικής ζωής και όχι από την ίδια την ιερή γραφή αυτή καθαυτή. Νομίζω ότι αυτό εντοπίζεται και στον Α. Παπαδιαμάντη, όπου είτε στα μυθιστορήματά του είτε στα διηγήματά του ο κόσμος του είναι συχνά εκκλησιοκεντρικός όχι όμως πάντα βιβλικός ως θεματική επιρροή και ως σκιαγράφηση χαρακτήρων. Στο πρόσωπο βέβαια του Παπαδιαμάντη συνυπάρχει η ιδιαίτερη εγγραματοσύνη του συγγραφέα αλλά και μία καθημερινή σχέση με τη λατρευτική ζωή της εκκλησίας. Ο συγγραφέας γνωρίζει καλά τα ιερά κείμενα και σε αρκετές περιπτώσεις παραθέτει αποσπάσματα αλλά και προχωρά σε σημάνσεις και σκιαγραφήσεις των λογοτεχνικών χαρακτήρων με βάση τη Βίβλο. Τέτοια παραδείγματα έχουμε κυρίως στα διηγήματά του, όπως στο Όνειρο στο κύμα, όπου έχουμε αναφορά στο Άσμα Ασμάτων αλλά και μία διακριτική αλληγορία με την παραβολή του χαμένου προβάτου. Ενδιαφέρουσες αναφορές βρίσκουμε στην Φαρμακολύτρια, στον Ρεμβασμό του δεκαπενταυγούστου, Στο Χριστό στο κάστρο κ.ά.\nΤο ίδιο νομίζω ότι μπορούμε να ισχυριστούμε πως συμβαίνει στις περισσότερες εκφάνσεις της ηθογραφίας, εκεί που ανιχνεύονται η λαϊκή ευσέβεια, η καθημερινότητα της ενορίας στην παραδοσιακή μορφή της, η λειτουργική ζωή, τα έθιμα, ο ετήσιος εκκλησιαστικός κύκλος. Αυτό δεν πρέπει ίσως να μας προξενεί εντύπωση καθ’ ότι στην ορθόδοξη βαλκανική ενδοχώρα εκείνης της εποχής ο γραμματισμός ήταν οριακός, το αίτημα της προσωπικής ανάγνωσης της Βίβλου ως οδού ατομικής σωτηρίας ήταν ακόμη άγνωστο. Οι απλοί χωρικοί της εποχής που ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες των κειμένων, που διαβάζονται ως επί το πλείστον από κυρίες σε αθηναϊκά σαλόνια, μετέχουν της παραδόσεως μ’ έναν τρόπο σαρκικό. Οι ακολουθίες της εκκλησίας τους, τα συναξάρια των Αγίων, οι διηγήσεις για τοπικά θαύματα, οι νηστείες σε συνδυασμό με τα τελετουργικά έθιμα αλλά και οι προλήψεις, ωθούν στο περιθώριο τις αφηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης και σε κάποιο βαθμό ακόμη και την κειμενική αφήγηση της ζωής του Χριστού στην Καινή Διαθήκη.\nΚαθώς ο εικοστός αιώνας προχωρά και προστίθενται κι άλλοι τίτλοι στο νεοελληνικό μυθιστόρημα, η θεματική εξακολουθεί να βρίσκεται σε στενή σχέση με τις εθνικές περιπέτειες όπως ή Μικρασιατική Καταστροφή, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Εμφύλιος που ακολουθεί. Στην θεματολογία αυτή ενσωματώνονται οι κοινωνικοί αγώνες, η μετανάστευση και η ανθρώπινη συνθήκη ύπαρξης στα μεγάλα αστικά κέντρα, τα οποία στα μεταπολεμικά χρόνια έχουν γιγαντωθεί. Τα βιβλικά θέματα εξακολουθούν να μένουν στο περιθώριο ακόμη και από συγγραφείς που είναι φανερά επηρεασμένοι από την παράδοση και από ύστερους εκκλησιαστικούς συγγραφείς, όπως ο Φώτης Κόντογλου και ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης.\nΚάποιες φορές εμφανίζονται προμετωπίδες που αντιγράφουν βιβλικούς στίχους. Τέτοιες αναφορές βρίσκουμε στον Διονύσιο Ρώμα, στον Τάσο Αθανασιάδη κ.α. Μία ιδιαίτερη σχέση εντοπίζουμε σε αυτό το βιβλίο, το οποίο είναι και από τα πρώτα που εγκαινιάζουν την παρουσία της μικρασιατικής τραγωδίας. Το 1931 ο νεαρός ακόμη Ηλίας Βενέζης δημοσιεύει το νούμερο 31328, το μυθιστόρημα που τον καθιερώνει στα ελληνικά γράμματα. Εδώ αποτυπώνονται οι εμπειρίες του συγγραφέα από τα τάγματα εργασίας της Ανατολίας στα οποία θανατώθηκαν χιλιάδες Έλληνες. Κάθε κεφάλαιο ξεκινά με ένα μότο από τους ψαλμούς του Δαβίδ σε μία προσπάθεια συνομιλίας των παθών του ελληνισμού με αυτά των ηρώων της Διαθήκης, μία προσπάθεια διαστολής και ανύψωσης της εθνικής τραγωδίας σε μία ευρύτερη θέαση.\nΣτά 1955 ο κόσμος της Βίβλου και συγκεκριμένα η ζωή του Ιησού έρχεται για πρώτη φορά στην επιφάνεια και μάλιστα μέσα από θορυβώδη δημοσιότητα με τον Νίκο Καζαντζάκη και το πολύκροτο μυθιστόρημά του Ο τελευταίος πειρασμός, βιβλίο που γέννησε μία σειρά αντιδράσεων από το πολιτικό και εκκλησιαστικό κατεστημένο της εποχής. Νομίζω ότι ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας δε μας επιτρέπει να επεκταθούμε στο ίδιο το μυθιστόρημα, θεωρώ όμως απαραίτητο να αντιγράψουμε εδώ τις πρώτες γραμμές από τον πρόλογο του ίδιου του συγγραφέα:\nΗ δυαδική υπόσταση του Χριστού στάθηκε για μένα πάντα βαθύ, ανεξερεύνητο μυστήριο• ή λαχτάρα ή τόσο ανθρώπινη ή τόσο υπεράνθρωπη να φτάσει ο άνθρωπος ως το Θεό – ή πιο σωστά: να επιστρέψει ο άνθρωπος στο Θεό και να ταυτιστεί μαζί του• η νοσταλγία αυτή, η τόσο μυστική και συνάμα τόσο πραγματική, άνοιγε μέσα μου πληγές και πηγές μεγάλες.\nΕίναι νομίζω η πρώτη φορά που ένα έλληνικό μυθιστόρημα στέκεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον βιβλικό κόσμο, γεννιέται από αυτόν, τον προεκτείνει, τον μεταλλάσσει και προβάλλει ένα διαφορετικό κοσμοείδωλο και μία προσωπική του συγγραφέα εκδοχή της θεότητας.\nΟ Παντελής Πρεβελάκης, επιστήθιος φίλος του Ν. Καζαντζάκη, με τον οποίο τον συνδέει επιπλέον και μία σχέση μαθητείας δημοσιεύει στα 1970 το Ο άγγελος στο πηγάδι. Μία Μεγαλοβδομάδα. Επειδή το έργο αυτό δεν είναι αρκετά γνωστό, θα μου επιτρέψετε να κάνω μία σύντομη αναφορά: Ένας στρατιώτης επιστρέφοντας από το μικρασιατικό μέτωπο αντιμετωπίζει στο σπίτι του μία ιστορία μοιχείας και προδοσίας. Αηδιασμένος καταφεύγει σ’ ένα μοναστήρι και ως δόκιμος μοναχός προσπαθεί να ξεπεράσει το μίσος του και τις πληγές από τη βία του πολέμου. Σε έναν ιδιόμορφο λάκκο, όπου συνήθιζαν να απομονώνονται ασκητές, προσπαθεί να βρει τον δικό του δρόμο για τον Θεό μέσα από τη λατρεία του για ένα άσπρο πανέμορφο πουλάρι. Ο περίγυρός του όμως έχει άλλη γνώμη. Το άσπρο πουλάρι, σύμβολο αθωότητας, μία άλλη εκδοχή του αμνού, θα πάρει τον δρόμο της θυσίας. Όλο το μυθιστόρημα είναι γεμάτο αναφορές και συμβολισμούς από τη Βίβλο, όμως και πέρα από αυτό πραγματεύεται επί της ουσίας το θέμα της σωτηρίας του ανθρώπου.\nΤελειώνοντας αυτήν την περιδιάβαση στον κόσμο του νεοελληνικού μυθιστορήματος εκτιμούμε ότι πιθανότατα δε θα έχουμε εντοπίσει αρκετά στοιχεία και αναφορές, καθώς τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε μία πραγματική εκδοτική υπερπαραγωγή. Κάποια όμως στέρεη σχέση με τον κόσμο της Αγίας Γραφής δε φαίνεται να έχει εμφανιστεί. Οι σύγχρονοι συγγραφείς εξακολουθούν να κρατούν τον βιβλικό κόσμο σε απόσταση κι αποφεύγουν συσχετισμούς, θεματικές συνάφειες και συμβολισμούς. Υπάρχουν ανάμεσά τους κάποιες λίγες εξαιρέσεις κυρίως ως αιρετικές γραφές, λοξά βιαστικά κοιτάγματα, όπως αυτή του Νίκου Παναγτωτόπουλου στην Αγιογραφία, του Θωμά Ψύρρα στο Μαράν Αθά, του Θανάση Τρταρίδη στα Μελένια λεμόνια κ.ά.\nΚλείνοντας ίσως ήρθε η στιγμή να μιλήσω για λίγο και ως «απολογούμενος» καθότι μυθιστορηματογράφος. Προσωπικά δε θα απέκλεια στο μέλλον μία συγγραφική απόπειρα εμπνεόμενη από τον κόσμο της Βίβλου, ο Σαραμάγκου μας έχει δείξει τον δρόμο. Λίγες δεκαετίες πριν ο Καζαντζάκης μίλησε για μυστήριο και λαχτάρα που δε σβήνει. Με οδηγό αυτές τις δύο λέξεις βάζει κανείς αγκωνάρια και χτίζει μυθιστόρημα.\nΩς προς τη σχέση Βίβλου – μυθιστορήματος διαβλέπω -και αυτό είναι μόνο προσωπική εκτίμηση- ότι πιθανώς θα συμβούν συναντήσεις στο μέλλον. Η Βίβλος σήμερα μπρος στα μάτια ενός μεγάλου αριθμού αναγνωστών δεν είναι τελικά παρά ένα δισχιλιετές οδοιπορικό των ανθρώπων της ερήμου, καθώς κτίζουν σιγά σιγά έναν καινούριο πολιτισμό, αυτόν στον οποίο εν πολλοίς ζούμε ακόμη και τώρα. Η ζωή όμως σήμερα είναι κι αυτή μία έρημος, καθότι η μεταπολεμική αισιοδοξία έχει πια υποχωρήσει και οι κάθε λογής Φιλισταίοι επιβουλεύονται όλα αυτά πού θεωρούσαμε ως τώρα στον δυτικό κόσμο εξασφαλισμένα. Η φιλοσοφία και η πρακτική της ακατάσχετης κατανάλωσης, αυτό το λατρεμένο μοσχάρι με τα χρυσά κέρατα, κάποια στιγμή θα τελειώσει. Στά κατοπινά χρόνια, σε κάποια περιβαλλοντική έρημο, θα ακούγεται μόνο ο άνεμος και οι άνθρωποι θα ξανασηκώσουν το κεφάλι τους προς τα άστρα και θα προσπαθήσουν να αφουγκραστούν κάποια ρωμαλέα φωνή μέσα από τα σύννεφα. Η λογοτεχνία θα προσπαθήσει και πάλι να επαναδιατυπώσει τα σημαντικά κι άλυτα αυτού του κόσμου. Το μυθιστόρημα, νεοελληνικό και παγκόσμιο, θα είναι εκεί για να γράψει για τη νοσταλγία της χαμένης ενότητας και ολότητας, για μία ακόμη περίοδο υπαρξιακής ερημιάς, αγωνιώντας πάντα για τη γλώσσα και την αλήθεια της.\nΑγία Γραφή, Βίβλος, Εκκλησία, Ισίδωρος Ζουργός, μυθιστόρημα, νεοελληνική λογοτεχνία, Ορθοδοξία, χριστιανισμός\nΆγιος Παΐσιος Αγιορείτης: «Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους… χριστιανικά»!


Τα δεδομένα για το Ζαλγκίρις – Ολυμπιακός και η τηλεδιάσκεψη της Δευτέρας - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online\nΤα δεδομένα για το Ζαλγκίρις – Ολυμπιακός και η τηλεδιάσκεψη της Δευτέρας\nΔεν θα πρέπει να αποκλειστεί ακόμα και το ενδεχόμενο αναβολής ολόκληρης της αγωνιστικής\nΗταν ανήμερα Χριστουγέννων όταν ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε το πρώτο κρούσμα κορωνοϊού. Τις μέρες που ακολούθησαν οι ερυθρόλευκοι υποβλήθηκαν σε συνεχείς ελέγχους, με τη λίστα των θετικών στον Covid-19 να αυξάνεται ραγδαία. Μια εβδομάδα μετά, η διασπορά δεν δείχνει να έχει σταματήσει αφού ακόμα και χθες ερυθρόλευκη ΚΑΕ ενημέρωσε για ακόμη ένα κρούσμα.\nΕννέα παίκτες και δύο μέλη του σταφ είναι ο έως τώρα απολογισμός, με τα τεστ να συνεχίζονται. Συνυπολογίζοντας και τον Κουίνσι Έισι που έχει εδώ και μέρες τεθεί εκτός με αμυγδαλίτιδα, ο Ολυμπιακός έχει μείνει πλέον με πέντε διαθέσιμους παίκτες. Οι υγιείς αθλητές για την ώρα προπονούνται ατομικά περιμένοντας τη σταδιακή επιστροφή των συμπαικτών τους που έχουν ασθενήσει.\nΜετά την αναβολή του αγώνα με την ΤΣΣΚΑ, οι ερυθρόλευκοι έχουν αιτηθεί και την αναβολή του εκτός έδρας παιχνιδιού με την Ζαλγκίρις στις 7 Ιανουαρίου. Με βάση το υπάρχον πρωτόκολλο θεωρείται δεδομένο ότι το αίτημα τους θα γίνει δεκτό, καθώς ο Γιώργος Μπαρτζωκας δεν μπορεί να βρει οκτώ διαθέσιμους παίκτες, έστω κι δεν προκύψει άλλο κρούσμα από εδώ και πέρα.\nΟ μόνος από τους παίκτες με κορονοϊο που οριακά προλαβαίνει να επιστρέψει είναι εκείνος που ανακοινώθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, ενώ ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο Εισι θα έχει αναρρώσει (εξαιρετικά αμφίβολο), ο μέγιστος αριθμός ετοιμοπόλεμων παικτών, θα είναι επτά. Απογοητευτικός, δηλαδή, για τη διεξαγωγή αγώνα με βάση τους ισχύοντες κανονισμούς.\nΒέβαια, για να μπορούμε να μιλήσουμε με σιγουριά για το τι μέλλει γενέσθαι σχετικά με την τύχη της αναμέτρησης. αλλά και των υπολοίπων της διοργάνωσης, θα πρέπει να περιμένουμε το αποτέλεσμα της τηλεδιάσκεψης της Δευτέρας 3/1.\nΒλεποντας το πρόβλημα να διογκώνεται τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά και τα δεδομένα να έχουν διαφοροποιηθεί σε σχέση με εκείνα που υπήρχαν όταν θεσπίστηκε το υγειονομικό πρωτόκολλο ( εμβολιασμός, μετάλλαξη «Ο» κλπ), οι σύλλογοι της Euroleague πήραν την πρωτοβουλία να συζητήσουν το ενδεχόμενο αλλαγών. Κυρίως να δουν πώς θα πορευτούν στη συνέχεια, καθώς από τη μια τα κρούσματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, κι από την άλλη τα ισχύοντα μέτρα σε κάθε χώρα διαφέρουν.\nΧωρίς να πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο αναβολής ολόκληρης της αγωνιστικής, σκοπός της συνεδρίασης είναι γίνουν οι απαραίτητες ρυθμίσεις ώστε το πρωτόκολλο να γίνει πιο λειτουργικό. Να προσαρμοστεί με λίγα λόγια στη σημερινή πραγματικότητα (πλέον έχουμε να κάνουμε μια με έναν ιό πολύ πιο μεταδοτικό, αλλά και πολύ πιο σύντομο ως προς τη διάρκεια νόσησης) και στο γεγονός ότι οι παίκτες είναι εμβολιασμένοι (κάποιοι ήδη και με την τρίτη δόση). Το «10» είχε αναφερθεί πριν καν αποφασιστεί η τηλεδιάσκεψη στην ανάγκη επαναπροσέγγισης του υγειονομικού πρωτοκόλλου από την λίγκα, ώστε να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητά της. Ες αυριον τα σπουδαία, λοιπόν…


30 εντυπωσιακά χτενίσματα για να δοκιμάσετε τον Ιανουάριο 2018 - NewSide.gr\nΑνανεώστε τα μαλλιά σας δημιουργώντας υπέροχα χτενίσματα, ιδανικά για όλα τα μήκη. Απλά πιασίματα, αλλά και υπέροχες πλεξούδες ή αλογοουρές θα κατέχουν και πάλι εξέχουσα θέση στα εντυπωσιακά χτενίσματα για τον Ιανουάριο 2018. Βάλτε λοιπόν την φαντασία σας να δημιουργήσει και πιάστε τα μαλλιά σας με διάφορους τρόπους. Συνδυάστε πλεξούδες με updo, half up και αλογοουρές ή δοκιμάστε ένα πιο καθημερινό και εύκολο χτένισμα.\nΤι καλύτερο για να υποδεχθείτε τη Νέα Χρονιά;\nΓυναίκες δείχνουν πώς είναι με και χωρίς τη στολή...\n10+1 κομμάτια που πρέπει να έχουν όλες οι 30plus γυναίκες στη ντουλάπα τους...


Η καλλιέργεια της πέστροφας και τα μυστικά της αποκαλύφθηκαν σε ημερίδα στη Σκύδρα | agro24.gr\n22 09 2016 | 14:54\nΗ καλλιέργεια της πέστροφας και τα μυστικά της αποκαλύφθηκαν σε ημερίδα στη Σκύδρα\nΗ ιριδίζουσα πέστροφα είναι αυτή που αγοράζει ο καταναλωτής από τα ψαράδικα, εκτρέφεται στις ελληνικές μονάδες υδατοκαλλιέργειες και προέρχεται από την Αμερική. Η άγρια πέστροφα είναι η ελληνική πέστροφα, που ζει στα ποτάμια και δεν καλλιεργείται. Η τεχνητή αναπαραγωγή της είναι εξαιρετικά δύσκολη, ωστόσο απαραίτητη για την τόνωση των ντόπιων αποδυναμωμένων φυσικών πληθυσμών και αποτελεί σημαντικό στόχο του Υδροβιολογικού Σταθμού Πέλλας στο παρόν και στο άμεσο μέλλον. Τους ρόλους του Υδροβιολογικού Σταθμού Πέλλας, στοιχεία χερσαίων υδατοκαλλιεργειών καθώς και τρόπους βιώσιμης ανάπτυξης τους, ανέπτυξε στην ομιλία της η Μαρία Χειμωνοπούλου Βιολόγος-Ιχθυολόγος του Υ.Σ. Πέλλας, κατά τη διάρκεια της ημερίδας «Ψάρια γλυκού νερού-Από την Εκτροφή στην Κατανάλωση».\nΗ ημερίδα οργανώθηκε στα πλαίσια του εκπαιδευτικού ρόλου του Υ.Σ.Π. με σκοπό την ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού για τη σημασία της κατανάλωσης ψαριών με έμφαση στην πέστροφα, στηρίζοντας έμμεσα τους πεστροφοκαλλιεργητές της Πέλλας και των όμορων Νομών. Συνδιοργανωτές ήταν οι κ.κ. Μιχάλης Σιδηρόπουλος και Γιάννης Θεοχαρόπουλος του κέντρου «Δήμητρα» Σκύδρας, καθώς και οι κ.κ. Αλεξία Γαζέα, Μαρία Χειμωνοπούλου και Κώστας Μπιτέρνας του Υ.Σ. Πέλλας από το κοινό που παρακολούθησε την ημερίδα.\nΗ Δέσποινα Σπορέλα-Δαμασιώτη Βιολόγος-Ιχθυολόγος της Περιφερειακής Ενότητας Ημαθίας, με τη σπιρτάδα και το χιούμορ που τη διακρίνει, παρουσίασε στην ομιλία της τρόπους με τους οποίους οι καταναλωτές μπορούν να ξεχωρίσουν το φρέσκο ψάρι, από το νωπό και το μπαγιάτικο. Τα φρέσκα ψάρια αλιεύονται πριν από μερικές ώρες, τα νωπά μέχρι και 10 μέρες πριν και τα μπαγιάτικα ξέχασαν… το πότε ζούσαν στο νερό. Το φρέσκο ψάρι είναι άοσμο, το δάχτυλό μας δεν αφήνει αποτύπωμα όταν το πιέζουμε, έχει καθαρό μεταλλικό χρώμα και είναι γυαλιστερό με λέπια σφιχτά κολλημένα πάνω του. Τα μάτια του είναι λαμπερά και εξέχουν, ενώ τα βράγχια έχουν έντονα ζωηρό κόκκινο χρώμα. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι λιγότερο έντονα στα νωπά ψάρια και απουσιάζουν εντελώς από τα μπαγιάτικα.\nΟ Αναστάσιος Τρεσίνης διατολόγος-κλινικός διατροφολόγος μίλησε για την διατροφική αξία των ψαριών και ιδιαίτερα για τα ψάρια υδατοκαλλιέργειας, έναν οικονομικά προσιτό διατροφικό θησαυρό. Η κατανάλωση ψαριών, λόγω των Ω3 λιπαρών που περιέχουν, μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακής νόσου, υπέρτασης, καθώς και ορισμένων τύπων καρκίνου. Η κατανάλωση καλλιεργούμενων ειδών όπως η πέστροφα και ο κυπρίνος, συμβάλλει θετικά στην διαμόρφωση μιας υγιεινής και ισορροπημένης Μεσογειακής διατροφής, υπερτερώντας σε πολλά σημεία σε σχέση με το κρέας. Μάλιστα, όταν πληρούνται τυπικά οι προδιαγραφές μιας σωστής ιχθυοκαλλιέργειας, η ποιότητα των ψαριών της μπορεί να θεωρηθεί εφάμιλλη με αυτήν των ειδών ελεύθερης αλιείας.\nΗ Ευαγγελία Χαραντώνη χημικός, με σπουδές στο χώρο της γαστρονομίας, παρουσίασε 6 συνταγές για πέστροφα από όλο τον κόσμο, με όλα τα μικρά μυστικά μαγειρέματος που κάνουν την διαφορά, η γευστική δοκιμή των οποίων απογείωσε την τέρψη του ουρανίσκου των παρευρισκομένων, αφήνοντας ως επίγευση τις καλύτερες των εντυπώσεων.\nΙχθυοκαλλιεργειες πέστροφα Σκύδρα υδροβιολογικός σταθμός


Ο χαμός - Κριτικές για Ω Χαμός, Αδάμαντας, Ελλάδα - Tripadvisor\nΟ χαμός - Ω Χαμός\nΟ τέλειος συνδυασμός ποιότητας- ποσότητας-τιμης. Άριστο σέρβις, όμορφη ατμόσφαιρα και υπέροχες γεύσεις. Το προτείνουμε ανεπιφύλακτα. PS δοκιμάστε τα πιταρακια της γιαγιάς.\nΡωτήστε το χρήστη mariamR7612PB για το Ω Χαμός\nΓράψτε μια κριτικήΚριτικές (3.890)\n58 - 62 από 3.890 κριτικές\nΕξαιρετικο φαγητο αριστη εξυπηρετηση. Απο τις καλυτερες γαστρονομικες εμπειριες που ειχα . Το προτεινω εστω και αν χρειαστει καποιος να περιμενει\nΡωτήστε το χρήστη nikosl773 για το Ω Χαμός\nΝαι μπορεί να ήταν κακή επιλογή πιάτων ή κακή μέρα, αλλά με τέτοιες διθυραμβικές κριτικές δεν επιτρέπονται κακές στιγμές, όταν μάλιστα αυτές τις χρυσοπληρώνεις. Παραγγείλαμε αγριοκάτσικο στη χόβολη. Τα κομμάτια του κρέατος (μάλλον από λαιμό) περιείχαν ίχνη κρέατος και κυρίως χόνδρους, λίπος, ζελατίνη.. δεν τρωγόταν απλά. Τα υπόλοιπα, όπως το χαμομπουγιουρντί με δικά τους τυριά (δεν τα καταλάβαμε) αδιάφορα. Το παραδοσιακό στοιχείο ακόμη το ψάχνουμε. Τον λόγο της ατέρμονης αναμονής ακόμη να τον καταλάβουμε. Αν η γαστρονομική μαγεία κρυβόταν στην ομελέτα με τις αγκινάρες δεν το ξέρουμε. Στο τέλος κέρασμα μια κουταλιά υποβρύχιο (κλαίω!). Το ένα αστεράκι για την απόλυτη διάψευση των προσδοκιών.\nΡωτήστε το χρήστη ioannisk987 για το Ω Χαμός\n4 Ευχαριστούμε, ioannisk987\nΩ ΧΑΜΟΣ ΓΕΥΣΕΩΝ!!\nΥπέροχα φαγητά! Μοναδική εμπειρία γεύσεων! Εξαιρετικό service! Από τα καλύτερα μαγαζιά της Μήλου!! Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Μη φύγετε από Μήλο χωρίς να το επισκεφθεθτε! Μόνο προσοχή δε δέχεται κρατήσεις και πρέπει να έχετε υπομονή γιατί μπαίνετε σε λίστα αναμονής για να βρείτε τραπέζι!\nΡωτήστε το χρήστη H5360EC_ για το Ω Χαμός\nΆψογη εξυπηρέτηση,τέλεια οργάνωση στην αναμονή και θεσπέσιο φαγητό!Τα πιταρακια ήταν θεϊκά!Οτι καλύτερο !!!!!!!!\nΡωτήστε το χρήστη Gwgoulain για το Ω Χαμός


Συνάντηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον επιχειρηματία Παντελή Μπούμπουρα στη Βουδαπέστη | Newsbomb\n24 Αυγούστου 2017 18:06\nΣυνάντηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον επιχειρηματία Παντελή Μπούμπουρα στη Βουδαπέστη\nΗ κυβέρνηση της Ουγγαρίας παραχώρησε σημαντικό αρχαιολογικό μνημείο της πρωτεύουσας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.\nΗ κυβέρνηση της Ουγγαρίας παραχώρησε ένα σημαντικό αρχαιολογικό μνημείο της πρωτεύουσας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αναγνωρίζοντας με αυτό το τρόπο την συμβολή της Ορθοδοξίας στην ιστορία και την σημερινή εικόνα της χώρας. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος βρέθηκε τις προηγούμενες μέρες στη Βουδαπέστη, ύστερα από πρόσκληση της κυβέρνησης της Ουγγαρίας προκειμένου να «παραλάβει» το δωρισθέν κτιριακό συγκρότημα.\nΣτο διάστημα αυτό πραγματοποίησε σειρά συναντήσεων, μεταξύ των οποίων και με τον κ. Μπούμπουρα. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, στην οποία συμμετείχε και ο Μητροπολίτης Αυστρίας και Έξαρχος Ουγγαρίας Αρσένιος, έγινε η πρώτη συζήτηση σχετικά με την κατασκευή του ναού που πρόκειται να αναλάβει το Ίδρυμα Μπούμπουρα. Το επόμενο διάστημα αναμένεται να οριστικοποιηθούν όλες οι λεπτομέρειες του συγκεκριμένου έργου.\n24 Αυγούστου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα


H “φοβερή” Ένωση της Κρήτης (Χ.ν., 4-12-17) | www.stcloris.gr\nΑρχική » Κείμενα » H “φοβερή” Ένωση της Κρήτης (Χ.ν., 4-12-17)\nPosted on 4 Δεκ, 2017 in Κείμενα | 0 comments\nΗ «ΦΟΒΕΡΗ» ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ *\nΚΑΠΟΙΕΣ φορές, οι «δρόμοι» του παρελθόντος μάς οδηγούν σε πρόσωπα και καταστάσεις που, με το πέρασμα του χρόνου, έχουν καταχωνιαστεί βαθιά στα συρτάρια του νου. Δεν θυμόμαστε πρόσωπα ούτε τί ακριβώς έγινε. Κι όταν η θεά μνημοσύνη τα ξαναφέρνει στην επιφάνεια ύστερα από ένα τηλεφώνημα, μια ανάγνωση ή κάποιο συναπάντημα, τότε ανακαλύπτουμε σπαράγματα αναμνήσεων: σπασμένα ονόματα, μισές ιστορίες…\nΜΟΥ ΣΥΝΕΒΗ με μια φωτογραφία που έστειλε πρόσφατα φίλος συμπαιδοπολίτης (ο Λέων Γερασίμου) από τη Θεσσαλονίκη. Ξαναντίκρισα παιδικά αμέριμνα μουτράκια, με εκείνο το ζωηρό βλέμμα και το αθώο χαμόγελο που είχαμε τότε. Κι ας κουβαλούσαμε στις πλάτες μας τρομακτικές ιστορίες…\nΑΛΛΑ, τί ήμουν εγώ, πριν τόσες δεκαετίες, όταν πρωτάκουγα για Κρήτη, Δωδεκάνησα και Ένωση; Ζούσα κιόλας σε μια χώρα σπαραγμού ενός α-νόητου αδελφοκτόνου εμφύλιου (1946-1949), με τραγικά θύματα κι απ΄τις δυο πλευρές. Κι εμείς, τα «σωσμένα» μικρά-μικρά ανταρτόπληκτα της Κεντρικής Μακεδονίας, «κουρνιάζαμε» συγκεντρωμένα στην Παιδόπολη «Αγία Ειρήνη», στη Θεσσαλονίκη.\n… ΠΡΩΤΗ του Δεκέμβρη στα 1948. Έκανε τσουχτερό κρύο στο Ντεπό. Εμείς, τα πολύ μικρά ήμασταν σαν πουλάκια σφιχτά το ένα πλάι στο άλλο για να ζεσταθούμε. Στο μεγάλο στρατιωτικό τολ της συγκέντρωσης παρακολουθούσαμε εντυπωσιασμένα τη μεγάλη «έκτακτη» γιορτή: Μια γιορτή/μνημόσυνο για τα 28.000 «απαχθέντα» από τους αντάρτες Ελληνόπουλα (1948), αλλά και γιορτή της Ελλάδας για την Ένωση της Δωδεκανήσου (1947) και της Κρήτης (1913).\nΘΥΜΑΜΑΙ πως, πολλά από τα «συμπαιδοπολιτάκια» κυρίως κοριτσάκια, ντύθηκαν από τις ομαδάρχισσες «απελευθερωμένες κόρες» της Ελλάδας. Με μεγάλες λευκές κορδέλες χιαστί στο σώμα τους (φωτό) έγραφαν: Ήπειρος, Μακεδονία, Επτάνησα, Θράκη, Κρήτη, Δωδεκάνησος... Ίσως τα ρούχα να μην ήταν αυθεντικά, όμως τα τραγούδια και τα ποιήματα (1) που ακούστηκαν ήταν γνήσια! [Στην ασπρόμαυρη φωτογραφία το τρίτο κοριτσάκι από αριστερά, στην πρώτη σειρά, ήταν ντυμένο Κρήτη, ενώ το τελευταίο, πάντα στην ίδια σειρά, δεξιά ήταν η Μακεδονία μας. Κάπου ανάμεσα ένα άλλο κορίτσι ήταν ντυμένο Ελλάδα: στο τέλος η Ελλάδα άνοιγε την αγκαλιά της διάπλατα και αγκάλιαζε τα υπόλοιπα «παιδιά της».]\nΘΥΜΑΜΑΙ ακόμη πως από το μοναδικό -μάλλον στρατιωτικό μεγάφωνο- κάποια φωνή έλεγε το πώς απελευθερώθηκε κάθε περιοχή. Για την Κρήτη είπε: «Η επίσημη ανακήρυξη της Ένωσης έγινε στην πόλη των Χανίων την Κυριακή 1η Δεκεμβρίου 1913, παρουσία των τότε βασιλιά Κωνσταντίνου και πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου» και συνέχισε σε γλώσσα καθαρεύουσα με φράσεις ακαταλαβίστικες: «Η πόλις (Χανιά) ηγρύπνησεν στολιζομένη. Εορτάζει δε ο ουρανός, αποκατασταθείσης από της νυκτός της γαλήνης και ανατείλαντος εαρινού ηλίου… Οι δρόμοι παρουσιάζουν όψιν λειμώνων ευωδιαζόντων από τας μυρσίνας. Παντού είναι ανηρτημέναι Βυζαντιναί σημαίαι μεταξύ των κυανολεύκων. Συνωστίζονται παντού χωρικοί υψηλόκορμοι, ζώσαι εικόνες του Θεοτοκοπούλου…» (2).\nΙΣΧΝΕΣ λεπτομέρειες από μια έντονη πατριδολατρεία της εποχής. Όμως, και μόνο το γεγονός ότι η ζωή μας τότε συνυφαινόταν, ενώ ο εμφύλιος ήταν στο αποκορύφωμά του, με την ιστορία όλης της χώρας, είτε οι γονείς μας ήταν «στο βουνό» είτε ήταν «φονευθέντες», στάλαζε γλυκά στην ψυχή μας την έννοια του αδιάσπαστου του ελληνισμού, του κοινού της ελληνικής ιστορίας και του φλογερού πάθους της φιλοπατρίας.\n… ΓΙΑΤΙ όμως να χανόμαστε σε προσωπικές θολές νηπιακές μνήμες και να μη σταθούμε στο ανατρεπτικό και υπόκωφο χιούμορ ενός μικρού αποσπάσματος απ΄το βιβλίο του Γ. Γιατρομανωλάκη, «Ο Παππούς μου και το Κακό»; (3). Ας δούμε, λοιπόν, πώς εδώ στα σχολεία της Κρήτης γιορταζόταν -και πιθανόν γιορτάζεται ακόμη- η επέτειος της «φοβερής», κατά τον συγγραφέα, Ένωσης της Κρήτης με τη μητέρα Ελλάδα:\n«…Την Κυριακή 1η Δεκεμβρίου 1913, εορτή των αγιομεσιτών και φιλοκρητικών προφήτη Ναούμ και Φιλαρέτου του Ελεήμονος, ο Βενιζέλος μας ανακηρύσσει επίσημα την Ένωση της Κρήτης μας με τη μητέρα Ελλάδα. Και υψώνει εκείνος την ελληνική σημαία. Στα Χανιά. Μετά από 267 χρόνια, 7 μήνες και 7 ολόκληρες μέρες. Τόσο κράτησε το Κακό της τουρκοκρατίας στην Κρήτη μας. Κι εγώ πόσα χρόνια έζησα σκλαβωμένος στους Τούρκους; 23 χρόνια, 8 μήνες και 13 μέρες ακριβώς!»\n«Αυτή η φοβερή Ένωση της ωραίας σκλάβας Kρήτης με τη μάνα Ελλάδα μ’ έχει επηρεάσει βαθύτατα. Και ανεπανόρθωτα. Μολονότι βέβαια δεν την έζησα από κοντά. Την έζησα όμως επι σαράντα συναπτα χρονια, όταν κάθε χρόνο γινόταν η τρομερή αναπαράστασή της σε μια αίθουσα του σχολειου μας και η αγαπημενη μου δασκάλα μας εξηγούσε τα καθεκαστα: Στη μεση της αίθουσας ήταν καθισμένη μια μεγαλοκοπέλα. Ντυμένη μάνα Ελλάδα. Και λοιπά. Γύρω γύρω κάθονται κάποιες συμμαθήτριές μου. Άλλη ντυμένη Επτάνησα, άλλη Μακεδονία, άλλη Θράκη. Άλλη Κύπρος. Όλες με μια ταινία στο στήθος με τη σχετικη ονομασία. Όσες περιοχές ήταν ενωμένες με την Ελλάδα μας κλπ. ήταν δεμένες με μια μακριά κορδέλα από το φουστάνι της μάνας τους. Η Κρήτη μας όμως και η Κύπρος καθόντανε μακριά. Ντυμένες στα μαύρα. Χωρις κορδέλες. Τότε, κάποια στιγμή, σύμφωνα με τις οδηγίες της κυρίας Φεβρωνίας, ο καλύτερος μαθητής (συνήθως εγώ) έπαιρνε μια κορδέλα και έδινε τη μια άκρη στη μητέρα Ελλάδα και την άλλη στην Κρήτη μας. Εκεί ήταν που πέφτανε όλοι ξεροί. Και ειδικά όταν η μάνα Ελλάδα άρχιζε να τραβά κοντά την Κρήτη μας. Σιγά σιγά. Και μόλις έφτανε η μαυροφορεμένη κόρη δίπλα στη μάνα της (η Κύπρος πάντως καθόταν συνεχώς ακίνητη), κάποιες άλλες συμμαθήτριές μου της περνούσαν πανω από τα μαύρα ενα φαρδύ άσπρο ρούχο σαν νυφικό. Που, όπως στον γάμο, συμβολίζει την αιώνια ένωση…»\nΠΟΛΥ αργότερα, στις μεγάλες τάξεις του Δημοτικού σχολείου και το εξατάξιο Γυμνάσιο, τα «ξανάπαμε» με την Κρητική Ιστορία: διηγήσεις ηρωικές, ποιήματα, θεατρικά, αποσπάσματα μυθιστορημάτων κ.ά. Ανέκαθεν μου προκαλούσε ζωηρή εντύπωση ό,τι συσχετιζόταν με την Κρήτη. Θαύμαζα τον ηρωισμό, τη λεβεντιά, τη γενναιοφροσύνη, την αποκοτιά, το σθένος αντρών και γυναικών του νησιού. Βαριά η ιστορία τους. Έλεγα, «μα, είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον κόσμο;»\nΤΟ διαπίστωσα ζώντας το νησί κοντά 40 χρόνια!\n-(1) Ένα ποίημα που κάποιους στίχους του θυμάμαι:\n«Μεσ΄στο αίμα βουτηγμένη/ με πληγές νωπές ακόμη\nαπ΄της Κρήτης τ’ άγιο χώμα/ επετάχθ’ η λευτεριά…»\nΑλλά, και το πολυτραγουδημένο και γνωστό που μάλιστα χορεύαμε (πεντοζάλι):\n«Μες στου Μαγιου τις μυρωδιές/ τα κόκκινα κεράσια\nΓια δέστε πώς χορεύουνε/ της Κρήτης τα κοράσια…»\n-(2)Περιγραφή παρμένη από την ανταπόκριση της αθηναϊκής εφημερίδας «Εστία» τής 1ης Δεκεμβρίου 1913.\n-(3)Γ. Γιατρομανωλάκης, «Ο Παππούς μου και το Κακό», εφημ. «Τα Νέα», πεζογραφία, Αθήνα, 2013, σελ. 162-163\n*Τίτλος δανεισμένος από το βιβλίο του Γ. Γιατρομανωλάκη.


ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΘΕΙ ΜΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ | Ambassadors at Large\nΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΘΕΙ ΜΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ\nPosted on July 05, 2017, 2:28 pm\nΈγινε για άλλη μια φορά ξεκάθαρο, ότι όλη αυτή η διαπραγμάτευση για το Κυπριακό και μάλιστα εσπευσμένα, όπως την βιώνουμε πρόσφατα στο Crans Montana της Ελβετίας, απλά ψάχνει λόγους στην Ελληνική πλευρά για να της χρεώσει την αποτυχία των μέχρι τώρα διασκέψεων ή μήπως τελευταία στιγμή βρουν την ελληνική αντιπροσωπία χαλαρή ή την παγιδεύσουν, ώστε να δεχθεί τις απαράδεκτες απαιτήσεις των Τούρκων.\nΔηλαδή όταν ο Τούρκος ΥΠΕΞ δηλώνει ότι η Τουρκία δεν πρόκειται ποτέ να διώξει τα στρατεύματα από την Κύπρο και ότι θα τα χρησιμοποιήσει εάν χρειασθεί, για ποιες διαπραγματεύσεις μπορούμε να μιλάμε. Όταν μάλιστα την ίδια στιγμή το τουρκικό πρακτορείο αναφέρει ότι στη διάσκεψη μετέχουν «Ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου, Μουσταφά Ακιντζί και ο Ρωμιός ηγέτης Νίκος Αναστασιάδης», αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα ο καθένας για τις συνθήκες της διαπραγμάτευσης.\nΣυγκεκριμένα ο Τσαβούσογλου στην χθεσινή Διάσκεψη, παραδέχθηκε ότι η Τουρκία ζητά και επιμένει στην διατήρηση επεμβατικών δικαιωμάτων και στα δυο ομόσπονδα κράτη για τουλάχιστον 15 χρόνια.\nΣύμφωνα με πληροφορίες, στην χθεσινή συζήτηση όταν ο κ. Κοτζιάς ρώτησε επίμονα τον κ. Τσαβούσογλου για ποιον λόγο επιμένει στα επεμβατικά δικαιώματα, κάνοντας την ερώτηση: «Θα τα χρησιμοποιήσετε;», έλαβε την απάντηση: «Ναι εάν χρειασθεί θα τα χρησιμοποιήσουμε», προκαλώντας παγωμάρα στην αίθουσα.\nΌταν για δεύτερη φορά έθεσε το θέμα ο Ν. Κοτζιάς, ο κ.Τσαβούσογλου προσπάθησε να τα μαζέψει λέγοντας ότι «ελπίζει ότι δεν θα χρειασθεί να τα χρησιμοποιήσουν». Νωρίτερα είχε υπάρξει ένταση στην διαδικασία καθώς ο Άιντε παρουσιάσθηκε με μονόπλευρη φιλοτουρκική θέση και αντί να θέσει ερωτήματα για την τούρκικη στάση, επιτέθηκε στον Νίκο Αναστασιάδη. Και μάλιστα ενώπιον όλων είπε ότι πρέπει η ελληνοκυπριακή πλευρά να αλλάξει στάση σε θέματα όπως το power sharing, για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των Τουρκοκυπρίων !!!\nΌταν μάλιστα είπε ότι όλες οι άλλες θέσεις των άλλων πλευρών είναι εντός πλαισίου, παρενέβη ο Νίκος Κοτζιάς κάνοντας λόγο για μονομερή προσέγγιση του κ. Άιντε καθώς όπως είπε δεν παρενέβη όταν η Τουρκία υπέβαλλε πρόταση για διατήρηση των παρεμβατικών δικαιωμάτων, που ο ίδιος ο ΓΓ είχε θέσει εκτός πλαισίου. Και ο Έλληνας υπουργός τόνισε ότι η τουρκική πρόταση είναι αυτή που κινείται εκτός πλαισίου παραμέτρων της Λύσης.\nΘεωρούμε ότι, μετά από όλα αυτά είναι εύλογο το ερώτημα γιατί ακόμα συζητούν ; Σίγουρα διότι τόσο ο ΟΗΕ όσο ο κ. Άϊντε αλλά και κάθε κράτος όπως και η τουρκοκυπριακή μειονότητα, δεν θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη της αποτυχίας. Ίσως επίσης, διότι ο διεθνής αλλά και ο τουρκικός παράγων, να ευελπιστούν ότι οι πιέσεις θα πιάσουν τόπο, και η Ελλάδα θα απεμπολήσει τα εθνικά της συμφέροντα. Δεν μπορούμε όμως να φανταστούμε ότι υπάρχουν πραγματικοί Έλληνες, που θα δεχθούν να λύσουν με αυτούς τους όρους το Κυπριακό πρόβλημα, αγνοώντας την εισβολή και κατοχή κυπριακού εδάφους από τα κατοχικά τουρκικά στρατεύματα.


ΜΟΥΣΙΚΗ | Ποιο είναι το κορυφαίο καλοκαιρινό τραγούδι;\nΠοιο είναι το κορυφαίο καλοκαιρινό τραγούδι;\nΜια λίστα με τα πιο αγαπημένα ελληνικά καλοκαιρινά τραγούδια ζητά τη δική σας ψήφο για να αναδείξουμε το κορυφαίο όλων των εποχών.\nΚουίζ: Πόσο καλά θυμάσαι τους ύμνους του καλοκαιριού;\nΈρχεται το 39ο River Party στο Νεστόριο Ένα... τρελό παρεάκι στο Kokomo Beach Bar Πέντε φεστιβάλ στην επαρχία που πρέπει να ζήσεις Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Γιάννης Ζουγανέλης στο Μαρούσι\nΤο πρώτο Athens Urban Squad Open Air Festival έρχεται! Η Ελένη Τσαλιγοπούλου στο Φεστιβάλ Δήμου Αμαρουσίου Πέτρος Κλαμπάνης group στο Μέγαρο Μουσικής Ρεσιτάλ του Σταμάτη Κραουνάκη στο Φεστιβάλ Ρεματιάς


Αθώος ο πρώην δήμαρχος Λέρου Τιμόθεος Κωττάκης - LEROS NEWS\nΠρωτοσέλιδο Τα νέα της Λέρου Αθώος ο πρώην δήμαρχος Λέρου Τιμόθεος Κωττάκης\nΜε ψήφους 5-0 στο Εφετείο Ρόδου, «έσβησε» πανηγυρικά η ποινή των 12 μηνών φυλάκισης που είχε πρωτόδικα επιβληθεί στον τέως Δήμαρχο κ. Τιμόθεο Κωττάκη για την διένεξη που είχε με τον τέως Λιμενάρχη για το θέμα των υπόγειων κάδων στο λιμάνι της Αγίας Μαρίνας.\n«Η αλήθεια θα λάμψει, γιατί η αλήθεια δεν φυλακίζεται… Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη» είχε δηλώσει με νόημα ο κ. Κωττάκης μετά την πρωτόδικη απόφαση με την οποία του είχε επιβληθεί 12μηνη φυλάκιση με αναστολή. Λίγους Μήνες αργότερα η απόφαση του Εφετείου με το πανηγυρικό 5-0, έρχεται ασφαλώς να δικαιώσει απόλυτα τον τέως Δήμαρχο.\nΟ κ. Κωττάκης ακολουθώντας την τακτική που τηρεί εδώ και ένα χρόνο δεν θέλησε να κάνει καμία δήλωση για το θέμα.\nΩστόσο στενοί συνεργάτες του ανέφεραν ότι ο τέως δήμαρχος ήταν πολύ ικανοποιημένος και με «ανεβασμένη ψυχολογία» από την εξέλιξη της υπόθεσης. Κάποιοι μάλιστα ανέφεραν χαρακτηριστικά ότι «δεν θα αργήσει η μέρα που ο Τιμόθεος Κωττάκης θα ανοίξει τα χαρτιά του και θα μιλήσει για όλους και για όλα…»